DARTH BANE

PATH of DESTRUCTION

Genel Yayın Yönetmeni

Ahmet Kocaoğlu

Çeviri

Cem Demirkan

Düzelti

Burç Üner

Baskı Hazırlık

Adil Kızıltuğ

Arka Bahçe Yayınları

Sertifika No: 12935

ISBN: 978-975-9050-86-3

1. Basım: Nisan 2012

Arı Matbaacılık

Emintaﬂ Sanayi Sitesi

No: 103/431 Topkapı - ‹stanbul

Tel: 0212 493 34 55

Arka Bahçe Yayıncılık ve Reklamcılık Ltd. ﬁti.

Hacı Emin Efendi Sok. No: 42 D: 4 Özgül Apartmanı

Niﬂantaﬂı/‹stanbul

Tel: 0212 291 06 89 - 90 Faks: 0212 296 06 33

DARTH BANE - I
YIKIM YOLU
ESKİ CUMHURİYET SERİSİ

I.KİTAP

DREW KARPYSHYN

ÖNSÖZ

Eski Cumhuriyet’in son günlerinde Sith’ler –Güç’ün karanlık tarafının takipçileri ve Jedi Tarikatının kadim düşmanları– sadece iki kişiden ibarettiler: bir Üstat ve bir Çırak. Ama bu durum her zaman böyle değildi. Cumhuriyet’in çöküşünden ve İmparator Palpatine’in iktidarı ele geçirmesinden bin yıl önce Sith’ler kol geziyorlardı...

Sith Üstadı ve Karanlığın Kardeşliğinin kurucusu Lord Kaan savaş alanında yaşanmış kıyımın ortasında dolaşıyordu, gecenin kasvetinde yol alan uzun boylu bir silüet. Bu dünyayı kendisine karşı korumaya çalışan binlerce Cumhuriyet askeri ve yüze yakın Jedi burada can vermişler ve sonunda mağlup olmuşlardı. Onların acılarının ve çaresizliklerinin keyfini çıkardı; şu anda bile bu duyguların tüm vadiye yayılmış cesetlerden bir koku gibi yükseldiğini sezebiliyordu.

İleride bir fırtına patlak vermek üzereydi. Gökyüzünü aydınlatan her şimşekle Korriban’ın büyük Sith Tapınağı’nın çorak ufukta yükselen silüeti bir an için de olsa görünür hale geliyordu.

Bu katliamın tam ortasında bekleyen iki kişi vardı: biri insan, diğeri ise Twi’lek. Karanlığa rağmen onların kim olduğunu anlamıştı: Qordis ve Kopecz, iki kudretli Sith Lordu. Bir zamanlar amansız rakipler olan bu ikisi şimdi birlikte Kaan’ın Kardeşliğine hizmet etme yolunu seçmişlerdi. Yanlarına geldi, gülümsüyordu.

Uzun boylu ve neredeyse kemikleri görünecek kadar zayıf olan Qordis de ona gülümsedi. “Bu muhteşem bir zafer, Lord Kaan. Sith’lerin Korriban’da akademisi olduğu günlerin üzerinden çok zaman geçmişti.”

“Yeni çıraklarını burada eğitmeye başlamak için sabırsızlandığını seziyorum,” dedi Kaan cevaben. “Önümüzdeki yıllarda senden benim için çok daha kudretli –ve sadık– Sith çırak ve Üstatları yetiştirmeni bekliyorum.”

“Senin için mi?” diye sordu Kopecz, vurgulayarak. “Bizim için demek istediniz sanırım? Hepimiz Karanlığın Kardeşliğinin bir parçası değil miyiz?”

Bu sorunun cevabı gevrek bir gülüş oldu. “Ona ne şüphe, Kopecz. Sadece ağız alışkanlığı.”

“Kopecz zaferimizi kutlamayı reddediyor,” dedi Qordis. “Bütün gece böyle somurtup durdu.”

Kaan bir elini Twi’lek’in omzuna koydu. “Bu hepimiz için çok büyük bir zafer,” dedi. “Korriban sadece bir dünyadan öte bir şey. O bir simge. Sith’lerin doğum yeri. Bu zafer Cumhuriyet ve Jedi’lara verilen en güzel cevaptır. Artık Kardeşliği hak ettiği gibi tanıyıp ondan korkacaklar.”

Kopecz omuz silkerek Kaan’ın elini geri itti ve boynunun etrafına dolanmış olan lekku’sunu savurarak dönüp uzaklaşmaya başladı. “Dilediğiniz gibi kutlama yapın,” diye seslendi, uzaklaşırken. “Asıl savaş daha yeni başlıyor.”

BÖLÜM BİR
Üç Yıl Sonra

1

Dessel yaptığı işten o derece bunalmıştı ki çevresinde olup bitenlerden hemen hiç haberi yoktu. Hidrolik delgi sarsıntısından kolları sızlamaya başlamıştı. O delmeye devam ettikçe mağaranın duvarından fırlayan küçük taş parçaları koruyucu gözlüğünden sekiyor ya da açıktaki yüzüne ya da eline çarpıyorlardı. Bulunduğu yer toz ve dumanla kaplanmıştı ve hemen önünde duran kortosis damarlarında santim santim ilerleyebilmek için mücadele ederken, mağarada çevresindeki diğer tüm sesleri bastıran delginin uğultusundan başka bir şey duyulmuyordu.

Isı ve enerjiye karşı dirençli olan kortosis zırh ve kalkan yapımında hem ticari hem de askeri değeri olan bir maddeydi, özellikle de galakside savaşın hüküm sürdüğü bir dönemde. Lazer ışınına karşı son derece dirençli olan kortosis alaşımının ışın kılıcına karşı bile dayanıklı olduğu söylenirdi. Maalesef onu bu derece kıymetli yapan özellikleri çıkarılmasını da bir o kadar zor hale getiriyordu. Plazma kaynakları faydasızdı; kortosis bulunan küçük bir kaya parçasını eritebilmek bile günler alıyordu. Bu şeyi kayalardan çıkarabilmek için hidrolik delgilerin kaba kuvvetine başvurarak sabırla, santim santim yol almaktan başka çare yoktu.

Kortosis galaksideki en sert maddelerden birisiydi. Sarsıntının etkisi delginin ucunu kısa sürede aşındırıyor ve çok geçmeden onu işe yaramaz hale getiriyordu. Hidrolik pistonları tıkayan toz, onların tutukluk yapmasına yol açıyordu. Kortosis çıkarmak madenciler için olduğu kadar madencilik aletleri için de yıpratıcı bir görevdi.

Des neredeyse altı standart saatten beridir bu delgiyi kullanmakla meşguldü. Delgi otuz kilodan daha ağırdı ve onu sürekli dik tutarak kayalara bastırmaya çalışmak gerçekten de herkesin yapacağı iş değildi. Yorgunluktan kolları titremeye başlamıştı. Delginin ucundan yükselen toz ve duman yüzünden göz gözü görmeyen yerde akciğerleri nefes alabilmek için çırpınıyordu. Dişleri bile ağrımaya başlamıştı; delginin sonu gelmez titremesi yüzünden sanki dişleri birer birer köklerinden sökülüp çıkacak hale gelmişti.

Fakat Apatros’taki madenciler çıkardıkları kortosis miktarına göre para alırlardı. Eğer şimdi bırakırsa başka bir madenci gelip bu damarda çalışmaya başlayacak ve onun yerine parayı o kişi kazanacaktı. Des paylaşmaktan pek haz etmezdi.

Delginin motorunun uğultusu bir üst perdeden çıkmaya başladı, Des’in aşina olduğu ıstırap dolu bir sızlama olarak duyuluyordu artık. Dakikada yirmi bin dönüş yapan motor, çölden geçen bir bantha’nın su içmesi gibi tüm tozu kendisine çekiyordu. Bu aletleri çalışır halde tutmak için sürekli temizlik ve bakım şarttı ve aletlerin tamirine para harcamaktansa Outer Rim Oreworks Company’nin sağladığı ucuz aletleri kullanmak çok daha kârlıydı. Des çok geçmekten ne olacağını gayet iyi biliyordu – ve az sonra beklediği şey de oldu zaten. Motor yandı.

Hidroliklerden duyulan korkunç çatırtıyı delginin arkasından yükselen kara duman takip etti. ORO’ya ve onların şirket ilkelerine küfrü basan Des kramp girmiş parmaklarını aletin düğmesinden çekti ve işi bitmiş olan aleti yere fırlattı.

“Çekil kenara, evlat,” diye bir ses yükseldi.

Diğer madencilerden biri olan Gerd yanına gelip kendi delgisiyle aynı damar üzerinde çalışabilmek için Des’i kenara itmeyi denedi. Gerd neredeyse yirmi standart yıldır bu madenlerde çalışıyordu ve bunun sonucu olarak da tüm vücudu koca bir kas kütlesi haline gelmişti. Fakat Des de gençliğinden beri, neredeyse on yıldır madencilik yapmaktaydı ve o da en az bu yaşlı adam kadar sağlam bir yapıya –ve biraz daha iri bir vücuda– sahipti. Yerinden kımıldamadı.

“Daha işim bitmedi,” dedi. “Delgi bozuldu hepsi bu. Bana kendi delgini verirsen biraz daha devam ederim.”

“Kuralları biliyorsun, evlat. Sen ara verirsin ve o sırada da başkası çalışmaya başlar.”

Teknik olarak Gerd haklıydı. Fakat ekipman arızası yüzünden hiç kimse diğer madencinin işini kapmaya çalışmazdı. Dövüşmek istemiyorsa tabii ki.

Des etrafına bir göz attı. Mağarada, birbirlerinden yarım metre uzakta duran, ikisi dışında kimse yoktu. Bu şaşırtıcı da değildi; Des genelde çalışmak için ana tünel şebekesinden uzak olan mağaraları tercih ederdi. Gerd’in burada bulunması sadece tesadüf olamazdı.

Des, Gerd’i çok uzun zamandan beridir tanıyordu. Babası Hurst’ün arkadaşı olan orta yaşlı bir adam olduğu zamanlardan beri. Des on üç yaşında madenlerde ilk çalışmaya başladığı zaman daha iri madenciler her fırsatta onun hakkını yemişlerdi. Babası parasının çoğunu alır, onunla dalga geçer, hakaret eder ve arada bir pataklarken Gerd de her fırsatta babasını ona daha kötü davranması için kışkırtırdı.

Des’in babasının kalp krizinden ölmesinin ardından yaşadığı bu sıkıntılar da sona erdi. Ama bunun nedeni madencilerin bu yetim çocuğa acıyor olmaları değildi. Hurst ölene kadar geçen zaman içerisinde bu itip kakmayı sevdikleri uzun boylu ve sıska çocuk hiddetli ve kuvvetli bir kas yığını haline gelmişti. Madencilik zor işti; Cumhuriyet’in hapishane kolonisinde yapılan ağır işlere yakındı neredeyse. Apatros madenlerinde her kim çalışırsa iri kıyım olurdu – ve Des bunların içinde en irisi olmayı başarmıştı. Yarım düzine mor göz, sayısız kanayan burun ve bir kırık çenenin ardından Hurst’ün eski arkadaşları eğer Des’i rahatsız etmezlerse daha huzurlu olacaklarını sonunda idrak edebilmişlerdi.

Yine de neredeyse Hurst’ün ölümünden bile onu sorumlu tutmuşlar ve birkaç ayda bir içlerinden birisi onu rahatsız etmeyi denemekten vazgeçmemişti. Gerd ise her zaman aradaki mesafeyi korumayı bilecek kadar aklı başında birisiydi – ta ki şu ana kadar.

“Dostlarından hiçbirini yanında göremiyorum, ihtiyar,” dedi Des. “O yüzden geri dur da kimsenin canı yanmasın.”

Gerd, Des’in ayağının dibine tükürdü. “Bu günün tarihinden bile haberin yok değil mi, evlat? Ne yüz karası şeysin sen böyle!”

Birbirlerine o kadar yakınlardı ki Des, Gerd’in nefesindeki Corellia viskisinin kokusunu bile duyabiliyordu. Adam sarhoştu. Belasını arayacak kadar sarhoş ama ayakta durabilecek kadar da ayıktı.

“Beş yıl önce bugün,” dedi Gerd ve başını üzgün halde iki yana salladı. “Beş yıl önce bugün baban ölmüştü ve sen hatırlamıyorsun bile!”

Des babasını artık aklına bile getirmiyordu. Öldüğüne zaten üzülmemişti. Babasını düşününce aklına gelen tek şey onu dövdüğüydü. Sebebini de hatırlamıyordu; Hurst’ün bir sebebe ihtiyacı olmazdı zaten.

“Hurst’ü senin gibi özlediğimi söyleyemem, Gerd.”

“Hurst mü?” diye homurdandı Gerd. “Annen öldükten sonra seni tek başına büyüttü ve sen ona baba demeye bile tenezzül etmiyorsun. Ne nankör çocukmuşsun sen!”

Des tehditkâr bir ifadeyle Gerd’e baktı ama kendisinden daha kısa olan bu herif sarhoştu ve aklı başında hareket edecek gibi de görünmüyordu.

“Senin gibi bir zibididen de bunu beklerdim zaten,” diye devam etti Gerd. “Hurst her seferinde senden bir halt olmayacağını söylerdi. Sende bir arıza olduğunu biliyordu... Bane.”

Des gözlerini kıstı ama yine de bu oyuna gelmemeyi başardı. Hurst de sarhoşken kendisine bu isimle hitap ederdi. Bane. Karısının ölümünden dolayı kendi oğlunu suçlamıştı. Apatros’ta kalmak zorunda kaldığı için onu suçlamıştı. Tek çocuğunu başına gelmiş en büyük felaket (bane) olarak görüyor ve sarhoşken de ona bu şekilde hitap ediyordu.

Bane. Babası hakkında hissettiği her türlü kötü, rezil ve aşağılık duyguyu ifade ederdi bu kelime. Her çocuğun en büyük korkularını uyandırırdı: hayal kırıklığı olma korkusu, terk edilme korkusu, şiddete maruz kalma korkusu. Çocukken bu isim ona yediği tüm dayaklardan çok daha ağır gelirdi. Ama Des artık çocuk değildi. Zaman içinde bunu, babasının ağzından çıkan diğer tüm öfke dolu hakaretler gibi, görmezden gelmeyi öğrenmişti.

“Bunlara ayıracak zamanım yok,” diye mırıldandı. “İşim gücüm var.”

Bir elini Gerd’in elindeki delginin üzerine koydu. Diğer elini de Gerd’in omzuna koyarak onu geri itti. Sendeleyen adamın ayağı taşa takıldı ve yere düştü.

Hırlayarak hemen ayağa kalktı, yumruklarını öfkeyle sıkmıştı. “Baban gideli çok zaman oldu, evlat. Onun yerine birilerinin sana terbiye vermesinin zamanı gelmiş!”

Des, Gerd’in sarhoş olsa da salak olmadığını fark etti. Des daha iri, kuvvetli ve gençti... ama son altı saatini hidrolik delgiyle çalışarak geçirmişti. Tozla kaplıydı ve burnundan da ter damlıyordu. Gömleği su gibiydi. Diğer taraftan Gerd’in kıyafetinde ise tozdan ya da terden eser yoktu. Tüm gün boyunca bunu planlamış olmalıydı, Des kendisini paralarken o oturmuş zamanının gelmesini beklemişti.

Fakat Des kavgadan kaçmaya niyetli değildi. Gerd’in delgisini yere attı ve çömeldi, bacakları açık ve kolları da öne doğru uzanmıştı.

Gerd saldırıp sağ yumruğuyla bir aparkat savurdu. Des uzanıp bu yumruğu sol elinin avucuyla karşıladı ve darbenin tüm gücünü emdi. Sağ elini öne savurup Gerd’i sağ bileğinin altından tuttu; yaşlı adamı öne doğru çekerken çömeldi ve dönerek omzunu Gerd’in göğsüne gömdü. Rakibinin momentumunu ona karşı kullanan Des doğruldu ve Gerd’in bileğini hızla çekerek onu kendi sırtı üzerinden uçurarak yere çaldı.

Dövüşün normalde burada sona ermesi lazımdı; Des’in hemen dizini rakibinin dizine dayayıp nefesini keserken bir yandan da onu yumruklamaya devam etmesi gerekirdi ama böyle olmadı. Otuz kiloluk delgiyle saatlerdir çalışmaktan tükenmiş olan sırtına kramp girdi.

Acı dayanılır gibi değildi; içgüdüsel olarak Des doğruldu ve tutulan beldeki kaslarını tuttu. Bunu fırsat bilen Gerd hemen toparlanıp ayağa kalktı.

Des de bir şekilde tekrar savunma konumuna geçerek çömeldi. Sırtı bu harekete itiraz etti ve tüm vücudu acıyla sarsılırken yüzünü buruşturdu. Çektiği acıyı gören Gerd güldü.

“Kramp girdi değil mi, evlat? Altı saat çalıştıktan sonra dövüşmemen gerektiğini bilmeliydin.”

Gerd tekrar saldırdı. Bu sefer ellerini yumruk yapmamıştı, tam tersine pençeleri denk geleceği her şeyi kavrayabilmek için açık halde bekliyor ve genç adamın boy ve mesafe avantajını ortadan kaldırmak için hızla yaklaşıyordu. Des yolundan çekilmeyi denedi ama bunu zamanında yapamayacak kadar yorgundu. Bir eli gömleğini diğeri ise kemerini kavradı ve Gerd ikisini de çekip onu yere yıktı.

Birbirlerine girip mağaranın pürüzlü zemininde güreşmeye başladılar. Gerd yüzünü koruyabilmek için Dessel’in göğsüne gömmüştü, böylece Des’in dirseğinden ya da kafa atmasından kendisini koruyabiliyordu. Tuttuğu Des’in kemerini hâlâ bırakmamıştı ama boştaki diğer eliyle Des’in yüzünün olması gerektiği yeri körlemesine yumruklamaya devam ediyordu. Des ise kollarını Gerd’in kollarına dolamak zorunda kaldı ve iki adam da birbirlerine öyle bir kilitlendi ki artık ikisi de yumruk atamaz hale geldi.

Uzuvları kullanamaz hale geldikleri için artık taktik ya da stratejinin bir önemi kalmamıştı. Dövüş bir güç ve dayanıklılık sınavı haline gelmişti ve ikisi de diğerinin yorgunluktan pes etmesi için çabalıyordu. Dessel, Gerd’i sırtüstü çevirmeyi denedi ama yorgun vücudu ona ihanet etti. Artık dermanı kalmamıştı; gereken kuvvete sahip değildi. Tam tersi onu çevirmeyi beceren Gerd oldu ve hâlâ yüzünü korumak için Des’in göğsüne gömülü tutmaya devam ederken bir elini serbest bırakmayı da başardı.

Des o kadar şanslı değildi... yüzü açık ve savunmasızdı. Gerd serbest eliyle bir darbe indirdi ama bu bir yumruk değildi. Onun yerine başparmağını Des’in yanağına gömmüştü, asıl hedefinden birkaç santim uzağa. Başparmağıyla tekrar saldırdı, rakibinin gözlerini hedef alarak onu kör etmek istiyordu.

Des’in neler olduğunu anlaması için birkaç saniye geçmesi gerekti; zihni de en az bedeni kadar yorgundu. İkinci darbe gelirken yüzünü mümkün olduğu kadar çevirdi ve başparmak tüm hızıyla üstteki kulağının kıkırdağına denk geldi.

Des’in içinde karanlık bir hiddet patladı: dizginlenemez bir öfke tüm yorgunluğu bir anda silip süpürdü. Birden zihni berraklaştı, vücudu ise güçlendi ve yenilendi. Şimdi ne yapması gerektiğini biliyordu. Daha da önemlisi şimdi Gerd’in ne yapacağını da kesin olarak biliyordu.

Bunu nasıl bilebildiğini kendisi de anlamıyordu; kimi zaman rakibinin hareketlerini bu şekilde öngörebiliyordu. Bazıları buna içgüdü diyebilirdi. Des ise bunun onun ötesinde bir şey olduğunu hissediyordu. Bu daha ziyade bir öngörü, geleceğe ait bir kesite şahit olmak gibi bir şeydi. Bu her olduğunda Des ne yapacağını kesin olarak bilirdi, sanki bir şey tüm hareketlerini yönlendirip ona yardım ediyordu.

Bir sonraki darbe yaklaşırken Des her zamankinden daha hazırlıklıydı. Zihninde bunu net olarak görebiliyordu. Ne zaman geleceğini ve nereye vuracağını biliyordu. Bu sefer başını diğer tarafa çevirdi ve yüzünü yaklaşan darbeye açık hale getirdi – ağzı açık halde. Mükemmel bir zamanlamayla tüm gücüyle ısırdı, ve dişleri Gerd’in başparmağının pis etine gömüldü.

Des’in çenesi tüm gücüyle kapanıp tendon ve kemikleri dağıtırken Gerd de çığlığı bastı. Acaba parmağını koparabilir miyim diye düşünürken –sanki bu düşünce bir anda gerçekleşmiş gibi– parmağın koptuğunu fark etti.

Çığlığı feryada dönüşen Gerd elini kurtarıp yerde yuvarlanarak uzaklaştı, yaralı elini sağlam eliyle tutuyordu.

Yavaşça ayağa kalkan Des kesik parmağı yere tükürdü. Kanın tadı hâlâ ağzındaydı. Kendisini güçlü ve dinlenmiş hissediyordu, sanki damarlarında bambaşka bir şey akmaya başlamıştı. Dövüşün seyri artık değişmişti; Des şu anda Gerd’e istediği şeyi yapabilirdi.

Yaşlı adam yerde ileri geri yuvarlanıyordu, elini göğsüne bastırmıştı. Ağlıyor, sızlıyor, kendisini bağışlaması için ona yalvarıp yardım dileniyordu.

Des iğrenerek başını iki yana salladı; Gerd bunu hak etmişti. Önceleri sadece yumruklaşma olur, kaybedenin zararı da mor bir göz ve birkaç çürükten öteye geçmezdi. Fakat ihtiyar kendisini kör etmeye kalkarak bunu bir üst seviyeye taşımış ve gereken cevabı da almıştı. Des çok önceleri bedelini ödemeye hazır olmadan bir dövüşü sınırların dışına taşımaktan kaçınmanın önemini idrak etmişti. Artık Gerd de bunu öğrenmiş oluyordu.

Des öfkeliydi ama çaresiz rakibinin tepesine çökecek türden biri de değildi. Yerdeki hasmına bakmadan mağaradan çıktı ve tüneldeki ustabaşıların yanına gidip neler olduğunu anlatarak birisinin Gerd’in yarasıyla ilgilenmesi gerektiğini söyledi.

Sonuçları onun umurunda bile değildi. Doktorlar Gerd’in başparmağını yerine diker ve en kötüsü Des’in de birkaç günlük kazancı elinden alınırdı. Şirket, kortosis çıkarmak için madenlere geri döndükleri sürece, işçilerin başına ne geldiğini pek önemsemezdi. Madenciler arasında kavga çok yaygındı ve bunları görmezden gelmek ORO’nun genel politikası haline gelmişti, gerçi bu kavga diğerlerinden çok daha vahşiydi ve sonu da nispeten daha acımasız olmuştu.

Tıpkı Apatros’ta sürmekte olan yaşam gibi.

2

Apatros’un tek kolonisi vardı ve madenler arasında madencileri taşımak için kullanılan land cruiser’ın arkasında oturmakta olan Des kendisini tükenmiş hissediyordu. Tek istediği kamptaki ranzasına dönüp uyumaktı. Tüm adrenalin vücudundan çekilmiş ve geride hissettiği yorgunluk ve sızılardan başka bir şey kalmamıştı. Koltuğuna yığılmış halde cruiser’ın içerisine göz gezdirdi.

Genelde aracın içinde kendisiyle birlikte yirmi madenci daha olurdu ama bu seferkinde pilot ve onun haricinde kimse yoktu. Gerd’le ettiği kavganın ardından ustabaşı Des’i derhal ücretsiz izne çıkarmış ve aracın pilotuna da onu koloniye götürmesini emretmişti.

“Bu tür şeyler artık geride kaldı, Des,” demişti ustabaşı ona çatık kaşlarla. “Bu sefer sana ibretlik bir ceza vermek zorundayız. Gerd düzelip işinin başına dönene kadar sen de madenlerde çalışamazsın.”

Yani bunun anlamı Gerd geri dönene kadar para kazanamazsın demekti. Tabii ki yol ve kira masraflarını hâlâ karşılamak zorundaydı. İşsiz geçireceği her gün ödemek için çırpındığı borcun biraz daha kabarması demekti.

Des, Gerd’in hidrolik delginin başına geçmesinin dört beş gün alacağını tahmin ediyordu. Madenlerdeki doktor vibroneşter ve sentetik deri kullanarak parmağı yerine dikmişti. Birkaç gün kolto enjeksiyonu ve acıyı dindirmek için birkaç ucuz ilaç kullandıktan sonra Gerd tekrar işine geri dönecekti. Bakta terapisiyle bir günde de iyileşebilirdi ama bakta pahalıydı ve ORO, Gerd’in sigortası yoksa –ki Des olduğunu hiç zannetmiyordu– onlardan birini kullanmasına izin vermezdi.

Çoğu madenci şirketin sağladığı sigorta programına rağbet etmezdi. Bir nedeni pahalı olmasıydı. Yiyecek, kira ve yol masrafları yüzünden zaten ORO’ya gerektiğinden fazla ödeme yaptıklarına inanıyorlardı.

Fakat mesele sadece maliyeti değildi. Nedendir bilinmez kortosis madenlerinde çalışan kadın ve erkekler her gün karşı karşıya oldukları potansiyel tehlikeleri bir türlü kabul etmeye yanaşmazlardı. Sigorta yaptırmak onlara karşılarında duran bu acı gerçekle yüzleşmekten başka çare tanımayacaktı.

Çok az madenci yaşlanacak kadar yaşamayı başarmıştı. Çoğu ya çöken tünellerde göçük altında kalır ya da kayalarda sıkışmış olan yanıcı gazların parlamasıyla kavrulup giderlerdi. Madenleri terk etmeyi başaranlar bile emekliliklerini görecek kadar nadiren yaşarlardı. Madenlerde maruz kaldıkları şeyler ömürleri boyunca peşlerini bırakmazdı. Yıllarca ağır koşullar altında ve ORO’nun standartlara uygun olmayan filtrelerinden geçmeyi başaran tehlikeli maddeleri soluyarak yaşayan ve altmışında madenlerden çıkan birisi kendisini doksan yaşında hissederdi.

Des’in babası öldüğünde –sigortası yoktu tabii ki– Des’in elde ettiği tek şey babasından ona kalan borcu olmuştu. Hurst zamanını çalışmaktan çok içerek ve kumar oynayarak geçirmişti. Masraflarını karşılamak için ise Outer Rim haricinde herhangi bir yerde suç sayılabilecek faiz oranlarıyla ORO’dan kredi çekmişti. Borcu her geçen gün biraz daha artmış ama Hurst umursamamıştı. Sevmediği bir oğlu olan ve nefret ettiği bir işi yapan yalnız bir adamdı; kalp krizi geçirmeden çok önceleri Apatros’tan kaçma umudunu çoktan yitirmişti.

Hutt tohumu bütün borçlarının oğlunun üzerine yıkıldığını bilse herhalde mutlu olurdu. Gemi küçük gezegenin düz ve çorak arazisinin üzerinde sadece dron motorlarından çıkan seslerin eşliğinde yoluna devam etti. Hiçbir şeyin bulunmadığı arazi pencerede gri gökyüzünden başka bir şey görünmez hale gelene kadar etraflarından akıp gitti. Hipnoz edici bir etkisi vardı: Des bitkin haldeki zihninin ve bedeninin dipsiz ve rüyasız bir uykuya dalmak için can attığını hissedebiliyordu.

İşte onları böyle ele geçiriyorlardı. Tükenene kadar çalıştırıyor, hislerini uyuşturuyor, iradelerini kırıyor... ve kişi sonunda söylenen her şey şeye itaat eden ve ölene kadar kortosis madenlerinde çalışmaya razı birisi haline geliyordu. Tamamı Outer Rim Oreworks Company’ye sorgusuz itaat etmekle yükümlüydüler. Son derece verimli bir tuzaktı bu; Gerd ve Hurst gibi adamlar üzerinde çok etkili olabiliyordu ama Des gibiler üzerinde bir etkisi yoktu.

Babasının sonu belirsiz borcuna rağmen Des günün birinde borcunu temizleyip bu hayatı arkasında bırakacağını biliyordu. Kaderinde bu küçük ve önemsiz hayatın çok ötesinde şeyler onu beklemekteydi. Buna hiç şüphesi yoktu ve bu amansız ve kimi zaman umutsuz hayatı sürdürebilmesini sağlayan şey de bu bilgiden başkası değildi. Bu, kendisini en çaresiz hissedip pes etmeyi düşündüğü zamanlarda onu ayakta tutup ona mücadele gücü veren şeydi.

Zorunlu izne ayrıldığından madenlerde çalışamazdı ama para kazanmanın başka yolları da vardı. Zorla da olsa ayağa kalktı. Speeder yer yüzeyinden yarım metre yüksekte mevcut rotasını korumak için hafif hareketler yaparken ayağının altındaki zemin sarsılıyordu. Aracın bu ritmine alışması birkaç saniyesini aldı, ardından yarı yürüyerek yarı sendeleyerek koltuklar arasındaki koridordan öndeki pilotun yanına gitti. Adamı tanımamıştı, hepsi de birbirlerine benziyorlardı zaten: asık bir surat, boş bakan gözler ve yüzde sanki kör edici bir baş ağrısının başlamak üzere olduğunu haber veren bir ifade.

“Hey,” dedi Des, sesinin tonunu kayıtsız tutmaya çalışarak, “bugün uzaylimanına gemi geldi mi?”

Pilotun dikkatini önlerinde uzanan yola vermeye devam etmesi için bir neden yoktu. Madenlerle koloni arasındaki kırk dakikalık yol boş bir arazideki dümdüz bir uçuştan ibaretti; bazı pilotların bu yolda kestirdiği bile olurdu. Yine de bu pilot cevap verirken dönüp de Des’e bakmaya tenezzül etmedi.

“Nakliye gemisi birkaç saat önce indi,” dedi bezgin bir ses tonuyla. “Askeri. Cumhuriyet nakliye gemisi.”

Des gülümsedi. “Bir süre kalacaklar mı?”

Pilot cevap vermedi; bu salakça soruya somurtup başını iki yana sallamakla yetindi. Des başını sallayıp yeniden aracın arkasındaki koltuğuna geri döndü. Cevabı o da biliyordu zaten.

Kortosis, avcı uçağından ana muharebe gemilerine ve askerlerin zırhlarına kadar her şeyde kullanılan bir maddeydi. Sith’lerle olan savaş şiddetlendikçe Cumhuriyet’in kortosis ihtiyacı da artmaya devam ediyordu. Her birkaç haftada bir Apatros’a bir Cumhuriyet nakliye gemisi gelirdi. Ertesi gün de hangarları bu değerli mineralle dolu olarak ayrılırdı. O zamana kadar mürettebatın –hem subaylar hem de askerler– beklemekten başka yapacak şeyi olmazdı. Des geçmiş deneyimleri sayesinde boş zamanı olan bir Cumhuriyet askerinin bunu kâğıt oynayarak değerlendireceğini bilirdi. Kâğıt oynanılan her yerde de paranın dönüyor olması kaçınılmazdı.

Speeder’ın arkasındaki koltuğa yığılan Des henüz ranzasına dönmeye hazır olmadığına karar verdi.

İçinde bulunduğu araç koloniye varana kadar Des’in vücudu heyecanla titremeye başlamıştı bile. Araçtan çıktı ve barakasına doğru sallanarak gitmeye başladı, koşmamak için kendisini zor tutuyordu. Koloninin tek barında paralarıyla birlikte kumar masasının başına geçmiş Cumhuriyet askerleri gözünün önünde canlanmaya başlamıştı bile.

Aslında acele etmesinin de gereği yoktu. Güneş kuzey ufkunda henüz batmaya başlamıştı. Gece vardiyasında çalışacak madenlerin çoğu şimdiye kadar uyanmış olurdu. Pek çoğu şimdiden vardiyalarına başlamak için madenlere yapacakları yolculuğa çıkmadan önce oyalanmak için barın yolunu tutmuş olmalıydı. İki saat boyunca Des barda oturacak yer bulmasının bile zor olduğun biliyordu, pazaak ya da sabacc masalarında boş yer bulmak ise imkânsızdı. Bu arada gündüz vardiyasında çalışan adamların gemilerle evlerine dönmesine de daha birkaç saat vardı; onlar geri dönmeden çok önce barda yerini almış olacaktı.

Barakasına girdi, tozla kaplı kıyafetini çıkardı ve kimsenin bulunmadığı ortak duşlara girerek vücudunu toz ve terden arındırdı. Sonra da üzerine temiz bir şeyler giyip kendisini dışarı attı ve şehrin diğer ucundaki barın yolunu tuttu.

Barın bir adı yoktu; buna ihtiyacı da olmamıştı. Kimse onu ararken bir sıkıntı yaşamazdı. Apatros küçük bir dünyaydı, birkaç kendine özgü bitkisi ve atmosferi olan bir aydan öte bir şeyden değildi. Gitmeye değer birkaç yer vardı: madenler, koloni ya da onların arasındaki kurak arazi. Madenler ORO’nun kazdığı tünellerin birbirine bağladığı sayısız mağaradan oluşan bir kompleksti ve ORO şirketinin arıtma ve işletme kolları da orada faaliyet sürdürürdü.

Uzaylimanı da orada bulunurdu. Yük gemileri oradan Coruscant ve Galactic Core’a yakın zengin dünyalara kortosis taşırlar ve diğer gemiler de madenlerde işin aksamaması için sürekli olarak alet ve malzeme getirirlerdi. Kortosis çıkaracak kadar güçlü olmayan işçiler ise arıtma tesisleri ya da uzaylimanında görev yaparlardı. Ücret o kadar yüksek değildi ama nispeten daha uzun süre yaşarlardı.

Nerede çalışırlarsa çalışsınlar sonuç olarak mesai bitince hepsi aynı mekâna gelirdi. Koloni, ORO’nun madenlerde çalıştıracağı birkaç yüz madencinin kalması için kurduğu geçici barakalardan oluşan bir kasabadan öte bir şey değildi. Dünyanın kendisi gibi koloni de resmi olarak Apatros adıyla bilinirdi. Burada yaşayanlar ise buraya genelde “çamur kulübeleri” demeyi tercih ederlerdi. Binaların tümü dıştan birbirine benziyordu, yıpranmış gri renkli durasteel yığınları. Binaların içleri de birbirinin aynıydı ve geçici işçi barakaları artık kalıcı evler haline gelmişlerdi. Her bina iki kişinin kaldığı odalardan oluşuyordu ama çoğunlukla her birinde üç ya da daha fazla kişi kalırdı. ORO’nun istediği fahiş fiyatlı kiraları ödemek istemeyen bazı ailelerin tek bir odada yaşadığı da görülmemiş şey değildi. Odaların her birinde duvara monteli ranzalar ve dar bir koridora açılan bir kapı bulunurdu; koridorun sonunda ise ortak tuvalet ve banyo yer alırdı. Asla bakım görmeyen kapılar sallanan menteşelerinin üzerinde gıcırdayarak açılırdı; çatı ise delikleri kapamak için üstün körü yapılmış yamalarla doluydu ve her yağmur yağdığında bir şekilde bir tarafından damlamaya başlardı. Kırık camlar soğuk ve rüzgâr geçirmemesi için bantlanmıştı ama yenisinin takıldığı hiç görülmemişti. Hemen her şeyin üzerinde ince bir toz tabakası vardı ve yaşadığı yeri süpürmek zahmetine katlananların sayısı da tahmin edileceği gibi çok azdı.

Tüm koloni bir kenarı bir kilometreden daha küçük bir kare kadardı ve herhangi bir binadan kendisiyle aynı olan diğer bir binaya yürümek en fazla yirmi dakika sürerdi. Mimarideki bu bunaltıcı benzerliğe rağmen kolonide yol bulmak zor değildi. Barakalar düzgün sıralar halinde yerleştirilmişlerdi ve bu birbirinin aynısı haneler sokaklarla birbirlerinden ayrılmışlardı. Sokakların temizlikten nasip aldığını söylemek zordu ama aşırı pis oldukları da söylenemezdi. Baş gösterecek bir salgının maden üretimini sekteye uğratacağından korkan ORO, çöpleri kaldırır ve ortamı ancak yeterli olacağı seviyede temiz tutmaya dikkat ederdi. Fakat şirket şehirde gün geçtikçe sayıları artan hurdalarla ilgileniyormuş gibi görünmüyordu. Arızalı jeneratörler, paslı makineler, çürümüş metal parçaları, işi bitmiş aletler barakalar arasındaki dar sokaklarda birikiyordu.

Kolonide bir şekilde diğerlerinden farklı görünen sadece iki bina vardı. Biri, bu gezegendeki tek dükkân olan ORO marketti. O da bir zamanlar barakaydı ama ranzaların yerine raflar konmuş ve ortak duşu da depo olarak kullanılmaya başlanmıştı. Dış duvara iliştirilmiş olan siyah beyaz bir tabelada çalışma saatleri yazıyordu. Müşteri çekmek için ne reklam yapan ne de başka bir zahmette bulunan markette sadece temel ürünler fahiş fiyatlara satılırdı. Her zamanki yüksek faizlerle ORO’dan ileride alacağınız maaşlarınızı kullanarak gönül rahatlığıyla alışveriş yapabilir, böylece de madenlerde daha fazla çalışmayı garanti altına almış olurdunuz.

Diğer bir farklı bina da bardı ve koloninin içler acısı binaları dikkate alındığında mimari bir şaheser olarak kabul edilebilirdi. Bar şehrin kıyısından birkaç yüz metre uzağa inşa edilerek gri barakalardan oluşan yığından uzak tutulmuştu. Üç kat yüksekliğindeydi ama diğer binalar tek katlı olduğu için nereden bakılsa görülebiliyordu. Aslında böyle yüksek olmasına da gerek yoktu çünkü binanın içinde hemen her şey en alt kattaydı; diğer katları barın sahibi Groshik adlı Neimoidialı gösteriş olsun diye yaptırmıştı. İlk katın tavanının üzerinde aslında ikinci ve üçüncü katlar yoktu – sadece yükselen duvarlar, açık mor camdan yapılmış ve içeriden aydınlatılan bir kubbe vardı. Dış duvarlar mor ışıklarla uyum içerisindeki mat mavi renge boyanmıştı. Başka bir dünyada bu aşırı ve gereksiz görülebilirdi ama Apatros’un iç bunaltan gri dünyasında aynı şeyleri söylemek zordu. Groshik sırf ORO idarecilerine gıcıklık olsun diye her fırsatta barı kasten böyle cafcaflı yaptığını söylerdi. Bu duruşu onu madenciler arasında popüler yapmıştı ama Des, ORO’nun bu durumu salladığına hiç ihtimal vermiyordu. Groshik haftalık kârından şirkete payını ödediği müddetçe barını canının istediği her renge boyayabilirdi.

Apatros’un yirmi standart saatlik bir günü eşit olarak iki vardiyaya bölünmüştü. Des ve gündüz vardiyasındaki diğer ekip 08:00’den 18:00’e kadar çalışırdı; gece vardiyasındakiler de 18:00’den 08:00’e kadar. Kârını artırma çabası içerisindeki Groshik öğleden sonra 13:00’de açar ve on saat boyunca da devam ederdi. Böylece gece vardiyasındakilere işe başlamadan ve gündüz vardiyasındakilere de iş bittikten sonra hizmet etmesi mümkün olurdu. 03:00’de kapatır, iki saat temizlik yapar, altı saat uyur 11:00’de kalkar ve her şeye yeniden başlardı. Bu rutini tüm madenciler iyi bilirdi; Neimoidialının dakiklikte Apatros’un soluk turuncu güneşinden aşağı kalır yanı yoktu.

Des, koloninin kıyısına varıp barın kendisini buyur edecek olan kapılarına doğru yöneldiğinde içeriden yükselen sesler kulağına gelmeye başladı: yüksek bir müzik, kahkahalar, konuşmalar, tokuşan kadehler. Saat 16:00’ya geliyordu. Gündüz vardiyasının bitmesine iki saat kalmıştı ama bar hâlâ onları madene götürecek taşıtlara binmeden önce bir şeyler yiyip içmek isteyen gece vardiyasının elemanlarıyla dolup taşıyordu.

Des’in tanıdığı kimse yoktu: gündüz ve gece vardiyasındakiler nadiren tanışırlardı. Müşterilerin çoğu insandı ama aralarında birkaç Twi’lek, Sullustlu ve Cerli de göze çarpıyordu. Des hayretle aralarında bir de Rodialı olduğu gördü. Anlaşılan gece vardiyası diğer ırklar konusunda daha hoşgörülüydü. Garson veya dansçı yoktu; barda Groshik’in kendisinden başka kimse çalışmıyordu. Bir şeyler içmek isteyen kişi arka duvara bitişik bara gelir ve siparişini verirdi.

Des ite kaka kalabalığın arasında yol aldı. Groshik onun geldiğini gördü ve durduğu barın arkasında eğilerek bir an için gözden kayboldu ve Des yanına vardığında elinde bir kupa Gizer birasıyla doğruldu.

“Erkencisin,” dedi Groshik, içkiyi önüne koyarken. Kısık ve ağır ses tonunu bu gürültüde duymak zor oluyordu. Sanki gırtlağından konuşurmuş gibi her kelimesinde farklı bir ifade bulunurdu.

Des nedenini bilmese de Neimoidialı onu severdi. Belki de onu çocukluğundan beri tanıdığı içindi; belki de babasının yükü onun omuzlarına kaldığı için ona acıyordu. Sebep her ne olursa olsun aralarında değişmez bir kural vardı: Des kendisi istemeden ona ikram edilen hiçbir içeceğin parasını ödemek zorunda değildi. Des memnuniyetle bu ikramı kabul etti ve tek seferde midesine indirdikten sonra boş bardağı masaya bıraktı.

“Gerd’le ufak bir meselemiz oldu,” diye cevap verdi, ağzını silerken. “Parmağını ısırıp koparınca onlar da beni erken gönderdiler.”

Groshik başını yana yatırdı ve koca kızıl gözlerini Des’e dikti. Amfibik benzeri yüzündeki keyifsiz ifadede bir değişiklik olmasa da vücudu hafifçe titredi. Des, Neimoidialının güldüğünü anlayacak kadar iyi tanıyordu onu.

“Anlaşılan herkes hak ettiğini bulmuş,” dedi Groshik ve bardağını tekrar doldurdu.

Des ikinci içkiyi ilki gibi midesine indirmedi. Groshik ona nadiren bedavadan ikinci kadehi verirdi ve o da barmenin bu cömertliğini sömürmek istemiyordu.

Dikkatini kalabalığa çevirdi. Cumhuriyet mensuplarını tanımak kolaydı. Dikkat çeken donanma üniformalarının içinde dört insan –iki erkek, iki kadın– ve bir erkek İthorlu. Hemen göze çarpmalarına neden olan şey sadece kıyafetleri değildi. Madencilerin çoğu sırtlarında büyük bir yük varmış gibi kambur dururken onlar dimdik duruyorlardı.

Ana salonun bir tarafında küçük bir bölüm barın geri kalanından ayrılmıştı. Groshik’in hiç ilgilenmediği tek yer bu bölümdü. ORO Company masaların kendi denetiminde olması şartıyla Apatros’ta kumar oynanmasına izin vermişti. Resmi olarak bunun nedeninin hilenin önüne geçme olduğu iddia edilse de ORO’nun asıl derdinin diğerlerini kontrol altında tutmak olduğunu herkes biliyordu. İşçilerden herhangi birinin bir gecede çok para kazanarak onlara olan tüm borcunu ödemesini istemiyorlardı. ORO maksimum sınırları düşük tutarak madende çalışmayı kumar masasında kazanmaktan daha kârlı hale getirmeyi amaçlamıştı.

Kumar bölümünde Cumhuriyet donanmasının üniformasını giyen dört asker daha ve bir düzine kadar da madenci vardı. Düşük rütbeli bir subay olan bir Twi’lek kadın pazaak oynamaktaydı. Sabacc masasına oturmuş genç bir asteğmen etrafındakilerle yüksek sesle konuşsa da kimse dediklerini dinliyormuş gibi görünmüyordu. Sabacc masasında iki subay daha –ikisi de insan, biri erkek biri kadın– bulunuyordu. Kadın bir teğmendi. Adamda ise binbaşı rütbesi bulunuyordu. Des’in, kortosis yükünü taşıyacak gruptan bunların sorumlu olduğunu anlaması zor olmamıştı.

“Bakıyorum da asker toplayıcılar dikkatini çekti,” diye mırıldandı Groshik.

Sith’lere karşı yürütülen savaş –resmi olarak bunların uzun süreli askeri çatışmalar olduğu iddia edilse de savaş olduğunu herkes biliyordu– yüzünden sürekli olarak yeni askerlerin ön hatlara gönderilmesi zorunluydu. Nedendir bilinmez Cumhuriyet, Outer Rim’deki dünyalarda yaşayan vatandaşlardan kendilerine katılma fırsatına koşarak gelmelerini beklerdi. Apatros’tan ne zaman bir askeri birlik geçse subaylar birilerini askere almaya çalışırlardı. Birkaç içki ısmarlar ve ardından bunu fırsat bilerek muhabbete başlar ve kendilerine asker olmanın ne kadar muhteşem bir şey olduğunu anlatırlardı. Kimi zaman Sith’lerin zalimliğinden dem vururlar kimi zaman da Cumhuriyet silahlı kuvvetlerinin onlara sunacağı nimetlerden bahsederlerdi – davalarına katılacakları umuduyla da tüm bu süre zarfında orada yaşayan kişilere çok yakın ve dostça davranırlardı.

Des bu subayların askere aldıkları her kişi karşılığında ikramiye aldıklarından şüphelenmişti. Ne yazık ki Apatros’ta aradıkları kişileri bulmaları çok zordu. Rim’de Cumhuriyet’ten pek haz edilmezdi; Des de dahil olmak üzere burada yaşayan kişiler Core’daki dünyaların Apatros gibi küçük ve uzak gezegenleri kendi çıkarları doğrultusunda sömürdüğünü bilirlerdi. Sith’ler medeni uzayın kıyısındaki bu uzak gezegenlerde pek çok Cumhuriyet karşıtı bulabilmişlerdi; savaş sürdükçe sayılarının artmasının nedenlerinden biri de buydu.

Core dünyalara karşı duyulan hoşnutsuzluğa rağmen Cumhuriyet her kurala harfiyen uymaya niyetli olmadığı müddetçe buralarda hâlâ kendisine asker bulmayı başarabiliyordu. Apatros’tan ve maden şirketinin pençelerinden kaçmaya çalışan zavallılar acı gerçeği öğrenince şok olmuşlardı: ORO’ya olan borçlarını yine de ödemek zorundaydılar, her ne kadar galaksiyi artan Sith tehdidine karşı koruma görevini üstlenmiş olsalar bile.

Eğer birisinin yasal bir şirkete borcu varsa Cumhuriyet donanması borç bitene kadar o kişinin maaşına haciz koyardı. Maaşsız geçecek bir ömür söz konusu olduğundan madenciler askere alınmaya pek sıcak bakmazlardı.

Kimi madenciler bu subayların sürekli olarak herkesi kendilerine katılmaları için ikna etmeye çalışmalarından rahatsız olmaya başlamıştı. Des’in ise umurunda değildi. Kâğıt oynamaya devam ettikleri müddetçe attıkları nutukları sabaha kadar dinleyebilirdi. Bunu para kazanmak için ödemesi gereken önemsiz bir bedel olarak görüyordu.

Ne kadar istekli olduğu hareketlerinden anlaşılıyor olmalıydı, en azından Groshik anlamıştı.

“Cumhuriyet askerlerinin geldiğini bir şekilde duyup buraya erken gelebilmek için Gerd’le bir kavga başlatmış olman mümkün mü?”

Des başını iki yana salladı. “Hayır. Sadece güzel bir tesadüf, hepsi bu. Bu sefer ne anlatıyorlar. Cumhuriyet’in ihtişamını mı?”

“Bizi Karanlığın Kardeşliğinin teşkil ettiği tehdide karşı uyarıyorlar,” şeklinde tarafsız bir cevap geldi. “Gidişat iyi değil.”

Siyaset söz konusu olduğunda bar sahibi fikirlerini kendisine saklardı. Müşterileri diledikleri her konuda konuşmakta serbesttiler ama tartışma ne kadar hararetli olursa olsun o her zaman için taraf tutmaktan kaçınmaya büyük özen gösterirdi.

“İşleri kötü etkiler,” diye açıklamıştı bir keresinde. “Birisiyle aynı fikirde olduğunda gece boyu seninle arkadaş olur. Birisiyle ters gittiğinde ise haftalarca senden nefret eder.” Neimoidialılar ticari zekâlarıyla bilinirdi ve Groshik de bir istisna değildi.

Bir madenci diğerlerini iterek bara geldi ve bir içki istedi. Groshik bu adamla ilgilenirken Des de dönüp kumar bölümüne baktı. Sabacc masasında boş yer yoktu, o yüzden şimdilik izlemekten başka bir şey yapamazdı. Bir saatten uzun bir süre oyunu ve gelip gidenleri izledi, kıdemli subaylara özellikle dikkat ediyordu. Diğer askerlerden daha iyi oyuncularmış gibi görünüyorlardı, çünkü kaybedecek paraları daha çoktu.

Apatros’taki oyun Bespin Standart Kurallarının yenilenmiş bir türüydü. Oyunun temeli basitti: yirmi üç rakamını aşmadan bu rakama en yakın desteyi yap. Her turda oyuncu ya oyunda kalmak ya da pas geçmek zorundadır. Oyunda kalan oyuncu yeni bir kâğıt seçer, bir kâğıt atar ya da bir kâğıdı müdahale alanına yerleştirerek değerini sabitler. Her turun sonunda herhangi bir oyuncu elini açarak diğer oyuncuları da elini açmaya zorlayabilir. Masadaki en iyi el kazanır. Yirmi üçün üzerindeki ya da eksi yirmi üçün altındaki her oyuncu ceza ödemek zorundadır. Eğer bir oyuncunun elinde tam yirmi üç değerinde kâğıt varsa –saf sabacc– sabacc kasasını bonus olarak kazanır. Fakat her turda kâğıtların değerleri rastgele olarak değiştiği ve diğer oyuncular daha önce kâğıtlarını açabileceği için saf sabacc yapmak zannedildiğinden daha zordur.

Sabacc sadece bir şans oyunu değildir. Strateji ve tarz meselesidir, ne zaman blöf yapacağını, ne zaman geri çekileceğini ve sürekli değişen kâğıtlara nasıl uyum sağlayacağını bilmektir. Bazı oyuncular çok ihtiyatlıdır ve ellerinde iyi bir kâğıt olsa da minimum miktardan daha fazla asla artırmazlar. Diğerleri ise tam tersidir ve ellerinde hiçbir şey olmadığı halde bile sürekli yükseltip diğerlerini köşeye sıkıştırmaya çalışırlar. Eğer neye bakacağını biliyorsan bir oyuncunun doğal eğilimlerini görmek zor olmayacaktır.

Örneğin asteğmenin bu oyunda yeni olduğu belliydi. Eli zayıf olduğu halde pas geçmek yerine devam etmeyi tercih ediyordu. Elindeki kâğıtla hiçbir zaman mutlu olmuyor ve sürekli daha iyisinin peşinde koşuyordu. Aklı hep mükemmel destedeydi, oyunu uzatmak ve onlar devam ettikçe biriken kasayı toptan kazanmak istiyordu. Sonuç olarak da hep başkaları elini açıyor ve o da ceza ödemek zorunda kalıyordu. Ama bu durum hızını kesmişe benzemiyordu. Sezgisinden çok parası olan oyunculardan biriydi ve Des tam da böyle birini arıyordu.

Usta bir sabacc oyuncusu olmak için masayı kontrol etmeyi bilmek zorundaydınız. Des’in Cumhuriyet binbaşısının bunu yaptığını anlaması da uzun sürmedi. Nasıl artıracağını ve diğer oyuncuları ellerinde iyi kâğıt olmasına rağmen nasıl yıldıracağını iyi biliyordu. Ya da pas geçmesi gereken zamanlarda çok az artırarak onları tuzağa düşürüp devam etmelerini sağlayabiliyordu. Elindeki kâğıtlar pek umurunda değildi; sabacc’ın sırrının başkalarının elinde ne olduğunu anlamak ve diğerlerine kendi elinde ne olduğunu anladıklarını zannettirmek olduğunu biliyordu. Ancak tüm kâğıtlar açıldığında ve o fişleri dizmeye başladığında diğerleri ne kadar hatalı düşündüklerinin farkına varabiliyorlardı.

Des adamın iyi olduğunu anlamıştı. Denk geldiği çoğu Cumhuriyet oyuncusundan daha iyiydi. Sevecen görünümüne rağmen acımasız bir kumarbaz olduğu her halinden belliydi. Ama Des’in içinde iyi bir his vardı; kimi zaman kaybetmeyeceği ona malum olurdu. Bu gece kazanacaktı... hem de çok.

Masadaki madencilerin birinden bir homurtu yükseldi. “Bir el daha ve kasa benimdi!” dedi, başını iki sallayarak. “Zamanında elini açtığın için şanslısın,” dedi binbaşıya.

Des bunun şans olmadığını biliyordu. Madenci çok heyecanlanıp yerinde duramaz olmuştu. Çeyrek aklı olan herkes elinde iyi bir deste olduğunu anlayabilirdi. Binbaşı da bunu görüp harekete geçmiş ve adamın tüm hevesini kursağında bırakmıştı.

“Bu kadar yeter,” dedi madenci ve masadan kalktı. “Ben yokum.”

“Anlaşılan şans ayağına geldi,” diye fısıldadı Groshik ona, bir bardağı daha doldurmak için yanından geçerken. “İyi şanslar.”

Bu gece şansa ihtiyacım yok, diye düşündü Des. Oturduğu yerden kalktı ve ORO’nun denetimindeki kumar bölümünün nanoipek halısının üzerine adımını attı.

3

Des, sabacc masasına geldi ve kâğıtları dağıtan Beta-4 CardShark’ı başıyla selamladı. ORO krupiye olarak otomatik droidleri kullanmayı tercih etmişti: maaş istemiyorlardı ve kumarbazların bir droidin aklını çelerek onu hile yapmaya ikna etmelerinin de bir yolu yoktu.

“Ben de varım,” dedi ve boş sandalyeye oturdu.

Asteğmen onun tam karşısında oturuyordu. Uzun ve yüksek sesli bir ıslık çaldı. “İri bir adammışsın,” dedi yüksek sesle. “Boyun kaç – bir doksan mı bir doksan beş mi?”

“İki metre,” diye cevap verdi Des ona bakmadan. Masaya yerleştirilmiş okuyucudan, ORO hesap kâğıtlarını karıştırdı ve güvenlik şifresini girdi. Masadan çektiği para ORO’ya olan toplam borcuna eklendi ve CardShark önünde duran bir grup fişi onun önüne itti.

“İyi şanslar, bayım,” dedi.

Asteğmen, Des’i süzmeye devam ederken kadehinden bir yudum daha aldı. Sonra da bir kahkaha patlattı. “Rim’deki adamlar da ne kocaman oluyormuş! Kıllarını tıraş etmiş bir Wookiee olmadığından emin misin?”

Diğer birkaçı daha güldü ama Des’in dişlerini sıktığını görünce derhal sustular. Adam Corellia birası kokuyordu. Birkaç saat önce Des’le kavga etmeye kalkışan Gerd’in koktuğu gibi. Des’in kasları gerildi ve sandalyesinde öne doğru eğildi. Kısa adam gergin şekilde nefesini tuttu.

“Sakin ol, evlat,” dedi binbaşı, Des’e teskin edici bir ses tonuyla, tüm oyun boyunca masayı kontrol ettiği gibi bu durumu da kontrol altına almaya çalışmıştı. Adamın her yanından otorite akıyordu, yemek masasında ailesinin sorunlarını çözen bir baba gibiydi. “Sadece şaka yaptı. Şakadan anlamaz mısın?”

Masadaki tek oyuncuya yüzünü dönmesi ona meydan okuduğunu göstermesi için yeterli olmuştu bile. Des gülümsedi ve gergin kaslarının gevşemesine izin verdi. “Tabii ki şakadan anlarım ama paradan anlamayı tercih ederim.”

Kısa bir sessizliğin ardından ortamın durulduğunu gören herkes rahat bir nefes aldı. Subay başını sallayarak gülümsedi. “Doğru. Neyse, oyuna devam edelim.”

Des yavaş başladı, çekingen oynuyor ve sık sık pas geçiyordu. Masanın limiti çok düşüktü; herhangi bir ele verilen maksimum limit yüz krediden fazla değildi. Beş kredilik giriş ve iki kredilik yönetim ücreti, her yeni el başladığında ORO tarafından oyunculardan para kesiliyor ve kasadaki miktar masada oturmanın maliyetini bile zor karşılıyordu. Mesele kasada yeterince para birikene kadar oyuna devam edebilmeyi başarmaktı.

Oyuna ilk başladığında askerlerden biri onunla muhabbete girmeye çalışmıştı. “Buradaki çoğu insan madencinin saçlarını tıraş ettiğini fark ettim,” dedi, başıyla kalabalığı işaret ederek. “Neden?”

“Biz kesmiyoruz. Kendileri dökülüyor,” dedi Des. “Madenlerde çok fazla çalıştığımız için.”

“Madenlerde çalışmakla ne alakası var?”

“Filtreler havadaki tüm yabancı maddeleri arıtmıyor. Günde on saat madenlerde çalıştın mı bu zehirler vücudunda birikmeye başlar.” Sesinin tonunda hiçbir ifade yoktu. O ve diğer madenciler için bu, hayatın gerçeklerinden birisiydi. “Yan etkileri var. Sürekli hasta oluruz; saçlarımız dökülür. Aslında arada bir bize birkaç gün izin verilmesi gerekir ama ORO, Cumhuriyet’le madenlerin asla kapatılmayacağına dair askeri bir anlaşma imzalamış. Kısacası siz istediğiniz yükü alıp buradan gidebilin diye bizler zehirlenip yavaş yavaş ölüyoruz.”

Bu ifade diğer muhabbet girişimlerini başlamadan bitirmeye yetmişti bile, oyunlarına nispi bir sessizlik içerisinde devam ettiler. Bir buçuk saat sonra gece çöküyordu ama Des daha yeni ısınmaya başlamıştı. Giriş ücreti ve ORO payını masadaki diğer yedi oyuncu gibi ödedi. Krupiye her birine iki kâğıt dağıttı ve bir el daha başladı. İlk iki oyuncu kâğıtlarına bakıp pas geçtiler. Cumhuriyet asteğmeni kâğıtlarına baktı ve devam etmesine yetecek kadar fişi öne sürdü. Des şaşırmamıştı – elinde hiçbir şey yokken bile pas geçtiğini görmemişti.

Asteğmen elindeki kâğıtlardan birisini müdahale alanına koydu. Her el bir oyuncu müdahale alanına elektronik çipli bir kâğıt koyma hakkına sahipti, böylece her elin sonunda kâğıtların değeri değiştiğinde o kâğıdın değeri değişmeyecekti.

Des başını iki yana salladı. Kâğıtların değerini sabitlemek aptallıktı. Sabit bir kâğıdı bir daha atamazdı; Des tüm seçeneklerin açık olmasını tercih ederdi. Fakat asteğmen kısa vadeli düşünüyor ve ilerisini hesap etmiyordu. O gece birkaç yüz kredi kaybetmesinin sebebi de yüksek ihtimalle buydu.

Kendi eline bakan Des devam etmeye karar verdi. Diğer tüm oyuncular pas geçince sadece ikisi kalmıştı.

CardShark bir el daha kâğıt dağıttı. Des baktığında eksi sekiz değerli yüz resimli bir kâğıt, Dayanıklılık, çektiğini gördü. Kâğıtlarının toplamı altı yapıyordu, yani eli çok zayıftı.

Pas geçmesi akıllıca olurdu; eğer kâğıtların değeri değişmezse hiçbir şansı yoktu. Fakat Des değerlerin değişeceğini biliyordu. Gerd’in parmağının nereye ve ne zaman saldıracağını ve onu ne zaman ısırması gerektiğini bildiği gibi kesin olarak biliyordu. Geleceğe dair bu küçük kesitler her zaman olmazdı ama olduğu zaman da onlara kulak vermesi gerektiğini bilirdi. Asteğmen de fişlerini sürdü.

Droid fişleri masanın ortasına çekti ve önündeki işaret hızla değişen renklerde titremeye başladı. Mavi, değerler değişmeyecek demekti; tüm kâğıtlar aynı değerde kalacaktı. Kırmızı değişim demekti: tüm oyunculara gönderilen bir sinyalle kartların değerlerinin rastgele değişmesi anlamına gelirdi. İşaret kırmızı ve mavi üzerinde gidip geldi, o kadar hızlanmıştı ki artık renklerin ne olduğu bile seçilemiyordu. Ardından yavaşladı ve tekrar renkler ayırt edilebilir hale gelmeye başladı: mavi, kırmızı, mavi, kırmızı, mavi... ve kırmızıda durdu.

“Hadi be!” dedi asteğmen. “Ne zaman güzel bir elim olsa değişiyor.”

Des dediğinin doğru olmadığını biliyordu. Değişim tümüyle rastgeleydi ve iyi veya kötü olma ihtimali yarı yarıyaydı. Des’in sahip olduğu gibi bir yeteneğe sahip olmadan değişimin ne zaman olacağını tespit etmenin bir yolu yoktu.

Kâğıtlar titreyerek sıfırlandı ve Des elini bir kez daha açtı. Dayanıklılık gitmiş ve yerine yedi gelmişti. Elindeki kâğıt tam yirmi bir olmuştu. Sabacc değildi ama iyi bir eldi. Bir sonraki el başlamadan Des elini açtı. “İşte size yirmi bir,” dedi.

Asteğmen beş karış suratla kâğıtlarını masaya attı. “Ben böyle işin...”

Des masadaki fişleri toplamaya başlarken diğer adam da yüzünden düşen bin parça sabacc cezasını ödüyordu. Des şu ana kadar adamın beş yüz kredi kadar kaybettiğini tahmin ediyordu.

Masada oturan madencilerden biri ayağa kalktı. “Haydi, gitmemiz gerek,” dedi. “Son speeder yirmi dakika içinde yola çıkacak.”

Diğer madenciler de söylenerek ayağa kalktılar ve vardiyalarına başlamak üzere yola koyuldular. Asteğmen onların gidişlerini izledi ve merakla dönüp Des’e baktı.

“İri kıyım, sen onlarla gitmiyor musun? Hiç izin günüm yok diye şikâyet ediyordun?”

“Gündüz vardiyasında çalıştım,” dedi Des. “Bu adamlar gece vardiyası.”

“Peki diğerleri nerede?” diye sordu teğmen.

Des, kadının amacının araya girip asteğmenin bu iri madenciyi kızdıracak başka bir şey söylemesini engellemek olduğunu anlamıştı. “Kalabalık çok azalmış.” Eliyle birkaç Cumhuriyet donanma askeri dışında kimsenin kalmadığı barı işaret etti. Sabacc masasında yer açıldığını gören askerlerden bazıları gelip silah arkadaşlarına katıldılar.

“Onlar da çok geçmeden gelir,” dedi Des. “Benim vardiyam bugün erken bitti.”

“Öyle mi?” Kadının ses tonundan bir madencinin vardiyasının erken bitmesinin tek nedeni olduğu anlaşılıyordu.

“Teğmenim,” dedi masaya yeni gelen askerlerden biri nazikçe. “Binbaşım,” diye ekledi diğer subaya hitaben. “Katılmamızın bir sakıncası var mı, Komutanım?”

Binbaşı, Des’e baktı. “Bu genç adamın Cumhuriyet’in tepesine çöktüğünü düşünmesini istemiyorum. Eğer tüm sandalyeleri kaparsanız arkadaşları geldiği zaman nerede oturacaklar? Birazdan geleceklerini söyledi.”

“Şu an burada değiller,” dedi Des. “Ve arkadaşım da değiller. Oturmalarında bir mahzur yok.” Gündüz vardiyasında çalışanların çoğunun oynayacak halde olmayacağını eklememişti bile. Des’in masaya gelmesi onlar için pek iyi olmamıştı. Beklediklerinden daha iyi oynuyordu.

Boş yerler çabucak doldu.

“Senin kâğıtlarla aran nasıl, Asteğmen?” diye sordu genç bir kadın, Des’in yendiği adama. Yanına oturdu ve masanın üzerine bir Corellia bira kupası koydu.

“Pek iyi değil,” dedi adam, sırıttı ve boş kupasını dolu olanla değiştirdi. “Sana bir kupa borcum olsun. Bu gece hiç fırsatım olmadı.” Başıyla Des’in tarafını işaret etti. “Bu adama dikkat et. Binbaşı kadar iyi oynuyor ya da hile yapıyor.”

Bunun da diğer şakalarından biri olduğunu göstermek için gülümsedi. Des, adamı dikkate almadı; hilekârlıkla ilk kez suçlanmıyordu. Bu önsezi sayesinde diğer oyuncular karşısında avantajlı olduğunu biliyordu. Adil bir avantaj olmayabilirdi ama hile yapmış da sayılmazdı. Her el ne olacağını bilmiyordu; bu onun kontrolünde olan bir şey değildi. Sadece olduğu zaman bunu değerlendirecek kadar kurnaz birisiydi.

CardShark yeni gelenlere fişlerini dağıtmaya başladı ve hepsine iyi şanslar diledi.

“Demek ki diğer madencilerle de aran pek iyi değil,” dedi teğmen, Des’in önceki yorumundan da yola çıkarak. “Hiç kariyer değişikliği yapmayı düşündün mü?”

Des içinden homurdandı. O masaya gelene kadar subaylar askere adam alma gayretlerinden vazgeçip oyuna odaklanmışlardı. Şimdi istemeden de olsa onlara bu konuyu tekrar açmaları için bir fırsat vermişti.

“Asker olmakla ilgilenmiyorum,” dedi ve sonraki elin giriş ücretini ödedi.

“Bu kadar çabuk karar verme,” dedi kadın, sesinin tonu daha müşfik ve nazik bir hal almıştı. “Cumhuriyet askeri olmanın nimetleri vardır. En azından burada çalışmaktan iyi olduğuna eminim.”

“Koca bir galaksi seni bekliyor, evlat,” dedi binbaşı. “Görülecek buradan çok daha güzel dünyalar mevcut.”

Bilmez miyim diye geçirdi içinden Des. “Tüm hayatımı burada geçirmeyi düşünmüyorum. Ama buradan çıktığımda da en önde Sith namlularına doğru koşmak gibi bir niyetim yok.”

“Sith’lerle olan savaş fazla sürmeyecek, evlat. Çoktan dağılmaya başladılar bile.” Binbaşı son derece inandırıcı bir tonda konuştuğundan neredeyse Des’i ikna etmeyi başaracaktı.

“Ben öyle duymadım,” dedi Des. “Rivayete göre Karanlığın Kardeşliği sizi bayağı bir zorluyormuş. Bir düzineden fazla bölgenin kontrolünü çoktan ele geçirdiklerini duydum.”

“Bu General Hoth’tan önceydi,” diye araya girdi askerlerden birisi.

Des, HoloNet’te Hoth’tan bahsedildiğini duymuştu; kendisi Cumhuriyet’in gerçek kahramanlarından birisiydi. Yarım düzineden fazla büyük muharebeden galip çıkmıştı ve yenilginin dişleri arasından zaferi nasıl çekip çıkaracağını bilen zeki bir stratejistti. Geçmişine bakıldığında da bu hiç şaşırtıcı gelmiyordu.

“Hoth mu?” diye sordu bilmiyormuş gibi, başını eğip kâğıtlarına baktı. Berbat. Pas geçti. “O bir Jedi değil mi?”

“Öyle,” dedi binbaşı, kendi kâğıtlarına bakarken. Düşük miktarda artırdı. “Daha doğrusu bir Jedi Üstadı. İyi de bir askerdir. Cumhuriyet silahlı kuvvetlerini teslim edecek ondan iyi birini bulamazsın.”

“Bildiğin gibi Sith’ler sadece asker değildir,” dedi sarhoş asteğmen, sesi her zamankinden daha yüksek çıkıyordu. “Bazıları Güç kullanabilir, tıpkı Jedi’lar gibi! Sadece silahla yenemezsin onları.”

Des, Güç’ün mistik kudreti vasıtasıyla olağanüstü şeyler yapabilen Jedi’larla ilgili bir yığın hikâye dinlemişti ama bunların efsane ve mit olduğunu düşünmüştü, en azından abartı. Maddi dünyanın ötesinde yer alan güçler olduğunu biliyordu: kendi önsezileri de buna bir delildi. Ama Jedi’larla ilgili dinlediği hikâyeler inanılır gibi değildi. Eğer Güç gerçekten de böylesine kudretli bir silahsa neden savaş bu kadar uzun sürmüştü?

“Bir Jedi Üstadının emrinde olmak bana pek cazip gelen bir fikir değil,” dedi. “İnançlarıyla ilgili garip şeyler kulağıma geldi: hırs yok, duygu yok. Sanki hepsi droide dönmüş gibi geliyor bana.”

Kalan oyunculara da bir el kâğıt dağıtıldı.

“Jedi’lara bilgelik yol gösterir,” dedi binbaşı. “Arzu ya da öfke gibi şeylerin akıllarını etkilemesine izin vermezler.”

“Öfkenin faydaları vardır,” dedi Des. “Beni pek çok zor durumdan kurtardı.”

“Bence asıl önemli olan o zor durumlara düşmemektir zaten,” diye cevap verdi teğmen kibar ses tonuyla.

Bu oyun da birkaç el sonra sona erdi. Asteğmene içki ısmarlayan genç kadının elinde yirmilik kart vardı – çok iyi değildi ama kötü de değildi. Kâğıtlarını karıştırırken elinde sadece on dokuz olan binbaşıya bakıp güldü. Sarhoş asteğmen elindeki yirmi biri gösterince ise gülümsemesi bir anda uçup gitti. Adam kasayı silip süpürürken kadın da gülerek dirseğiyle adamı dürttü.

Herkes tekrar giriş ücretini ödedi ve krupiye bir el daha dağıttı.

“Jedi’lar Cumhuriyet’in savunucularıdır,” diye devam etti teğmen. “Usulleri biraz garip gelebilir ama bizim tarafımızdalar. Tek istedikleri de barış.”

“Öyle mi?” dedi Des, elindeki kâğıtlara baktı ve fişlerini sürdü. “Ben Sith’leri yok etmek istediklerini zannediyordum.”

“Sith’ler yasa dışı bir organizasyondur,” dedi teğmen. Dikkatli bir incelemenin ardından kâğıtlarını açtı. “Senato neredeyse üç bin yıl önce onları yasa dışı ilan etti, Revan ve Malak bütün galaksiyi yıkımın eşiğine getirdikten sonra.”

“Ben, Revan, Cumhuriyet’i kurtardı şeklinde duymuştum,” dedi.

Binbaşı birden araya girdi.

“Revan’ın hikâyesi çok karışıktır,” dedi. “Bu Sith’lerin ve öğretilerinin Senato tarafından yasaklandığı gerçeğini de değiştirmez. Onların varlığı bile Cumhuriyet hukukunun ihlalidir. Jedi’lar, Sith’lerin teşkil ettiği tehdidin farkındalar. Bu yüzden donanmamıza katıldılar. Galaksinin selameti için Sith’lerin kökünün kazınması kaçınılmazdır.”

Bu eli de sarhoş asteğmen kazandı, ikinci kez kazanmış oluyordu. Kimi zaman iyi olmaktansa şanslı olmak daha iyiydi.

“Demek Cumhuriyet Sith’lerin ortadan kaldırılması gerektiğini söylüyor,” dedi Des, bir sonraki elin parasını öderken. “Eğer idare Sith’lerde olsaydı onların da Jedi’lar hakkında aynı şeyi söyleyeceğinden hiç şüphem yok.”

“Senin Sith’lerin ne olduğuna dair bir fikrin olduğunu hiç zannetmiyorum,” dedi askerlerden birisi. “Onlara karşı savaştım: hepsi kana susamış katiller!”

Des güldü. “Haklısın, savaşın ortasında seni öldürmeye ne hakları var? Senin onları öldürmekle meşgul olduğunu bilmiyorlar mı? Ne kabalık!”

“Seni şerefsiz Kath-mutt” diye bağırarak ayağa fırladı askerlerden birisi.

“Otur yerine, tayfa!” diye bağırdı binbaşı. Asker söyleneni yaptı ama Des ortamın ne kadar gerildiğini hissedebiliyordu. Masadaki herkes –belki sadece iki subay dışında– gözlerini ona dikmişlerdi.

Güzel. Kâğıtlar tümünün aklından uçup gitmişti. Kızgın kişilerden iyi sabacc oyuncusu olmazdı.

Binbaşı da gerginliği fark edince ortamı yumuşatmak için harekete geçti.

“Sith’ler Güç’ün karanlık tarafını takip ediyorlar, evlat,” dedi Des’e. “Eğer savaş sırasında yaptıkları şeyleri görseydin... sadece askerlere de değil. Masum sivillerin başına gelenleri hiç önemsemezler.”

Söylenenlere pek dikkat etmeyen Des kâğıtlarına baktı ve artırdı.

“Ben aptal değilim, Binbaşı,” dedi ardından. “Cumhuriyet resmi olarak kabul etsin ya da etmesin sizler Karanlığın Kardeşliğiyle savaş halindesiniz. Savaşta da kötü şeyler olur, her iki taraf için de. O yüzden beni Sith’lerin canavar olduğuna inandırmaya çalışma. Onlar da senin benim gibiler.”

Masadaki oyuncular içerisinde sadece binbaşı kâğıtlarını açtı. Des askerlerden bazılarının elleri kötü olduğu halde sırf onu yenebilme şansını kaçırmamak için oyuna devam ettiklerini biliyordu.

Binbaşı iç çekti. “Bir noktaya kadar haklısın. Normal askerler –Sith Üstatları ve Karanlığın Kardeşliğinin ne olduğunu bilmeden orduda görev yapanlar– sıradan kişilerdir. Ama savaşın ardında yatan amaçlara bakmalısın. Her tarafın ne uğruna mücadele ettiğine dikkat etmelisin.”

“Aydınlatın beni, Binbaşı.” Des sesine hafif tenezzül tonu katarken masaya rastgele birkaç fiş daha attı, kasanın gittikçe şiştiğinin farkındaydı. Kimsenin pas geçmediğini görmek onu memnun etmişti; sabriquet çalan bir Bith müzisyen gibi onlarla oynuyordu.

“Jedi’ların amacı barışı korumaktır,” dedi binbaşı. “Adalete hizmet ederler. Ne zaman fırsatları olsa güçlerini ihtiyaç sahiplerine yardım etmek için kullanırlar. Amaçları hükmetmek değil hizmet etmektir. Türüne, cinsiyetine bakmadan tüm canlıların eşit yaratıldığını kabul ederler. Bunu da anlayabilirsin sanırım.”

Bu sorudan ziyade bir açıklamaydı, zaten Des’in de cevap vermeye niyeti yoktu. “Ama tüm canlılar eşit yaratılmamıştır, değil mi? Yani bazıları daha güçlü, bazıları daha zekidir... ve bazıları da daha iyi kâğıt oynar.”

Son yorumu duyan binbaşının yüzünde hafif bir gülümseme belirdi, onun dışında herkesin yüzü beş karıştı.

“Haklısın, evlat. Peki zayıfa yardım etmek güçlünün vazifesi değil midir?”

Des omuz silkti. Eşitlik pek aklına yatmazdı. Herkesin eşit olduğunu kabul etmek birilerinin büyük işler başarma fırsatına pek yer bırakmıyordu. “Peki ya Karanlığın Kardeşliği?” diye sordu. “Onlar neye inanıyor?”

“Onlar Güç’ün karanlık tarafına inanırlar. İstedikleri tek şey güçlü olmaktır; galaksinin doğal yapısının zayıfların güçlülere hizmet etmesi şeklinde olduğuna inanırlar.”

“Eğer güçlüysen kulağa hoş geliyor.” Des kâğıtlarını açtı ve kasadaki tüm fişleri kaybedenlerin küfür ve homurtuları arasında toplamaya başladı.

Des masadakilere bakıp pis pis sırıttı. “Cumhuriyet’in hayrına umarım sizler kâğıt oyuncusu olduğunuzdan daha iyi askerlersinizdir.”

“Seni adi, işe yaramaz korkak!” diye bağırdı asteğmen, ayağa fırlamasıyla içkisi yere döküldü. “Eğer biz olmasak bu rezil yerde Sith’lere hizmet ediyor olurdunuz!”

Bu bir madenci olsa Des’e şimdiden bir yumruk savurmuştu ama her ne kadar sarhoş da olsa asteğmen yumruklarına hâkim olacak kadar disiplinden nasibini almıştı. Binbaşının ters bir bakışı yerine oturması için yeterli oldu ve bir şeyler mırıldanarak özür diledi. Des etkilenmişti. Biraz da hayal kırıklığına uğramıştı.

“Cumhuriyet’in, Apatros’a neden önem verdiğini hepimiz biliyoruz,” dedi, fişlerini önüne yığarken umursamaz görünmeye çalışıyordu. Aslında gözlerini dört açmış masada kendisine hamle yapmaya hazırlanan birilerinin olup olmadığını gözlemekle meşguldü.

“Gemilerinizin ve silahlarınızın gövdesinde ve hatta vücut zırhlarınızda bile kortosis kullanıyorsunuz. Biz olmadan bu savaşta hiç şansınız olmaz. O yüzden bize kıyak yapıyor ayaklarına yatmayın: bizim size olduğu kadar sizin de bize ihtiyacınız var.”

Henüz kimse giriş ücretini ödememişti; tüm gözler oyuncular arasında sürmekte olan bu konuşmaya çevrilmiş durumdaydı. CardShark tereddüt etti, sınırlı programı böyle bir durumda nasıl davranması gerektiğini bilmiyordu. Des, Groshik’in barın diğer ucundan izlediğinin farkındaydı, eli de barın arkasına saklamış olduğu bayıltıcı tabancanın üzerindeydi. Gerçi Neimoidialının buna ihtiyacı olacağını hiç zannetmiyordu.

“Yalan da değil,” dedi binbaşı ve giriş ücretini ödedi. Diğerleri de, Des de dahil olmak üzere, aynı şeyi yaptılar. “Fakat biz en azından aldığımız kortosisin parasını veriyoruz. Sith’ler olsa size hiç sormadan alırlardı.”

“Hayır,” diye itiraz etti Des, kâğıtları düzeltirken, “siz kortosisin parasını ORO’ya ödüyorsunuz. Ödediğiniz kredilerin benim gibilerin cebine girdiğini zannetmeyin.” Elini açtı ama konuşmaya devam etti. “İşte Cumhuriyet’in sorunu da bu. Core’da her şey tıkırında: insanlar sağlıklı, zengin ve mutlu. Ama burada, Rim’de işler zannettiğiniz gibi yürümüyor.”

“Kendimi bildim bileli madenlerde çalışıyorum ve ne yaparsam yapayım ORO’ya olan borcumu bir türlü temizleyemedim. Nedense hiçbir Jedi gelip de beni bu adaletsizlikten kurtarmaya kalkışmadı.”

Buna kimsenin verecek cevabı yoktu, binbaşının bile. Des siyasetten yeterince bahsettiklerine karar verdi; artık dikkatini kasada birikmiş olan iki bin krediyi kazanmaya vermek istiyordu. Artık bu işi bitirecekti.

“Sakın Jedi’larınızı ve Cumhuriyet’inizi bana beğendirmeye kalkmayın. Dediğim gibi o sizin Cumhuriyet’iniz. Sith’lerin güce saygı duyduğunu söylüyorsunuz. Rim’de de işler üç aşağı beş yukarı öyle yürüyor zaten. Kendine göz kulak olmak zorundasın, çünkü güvenecek kimse yoktur. Bu yüzden Sith’ler burada kendilerine kolayca yeni asker bulabiliyorlar. Hiçbir şeyi olmayan insanlar kaybedecekleri bir şey de olmadığını düşünürler. Eğer Cumhuriyet bu gerçeği kısa sürede kavrayamazsa ordularınıza kaç Jedi komuta ediyor olursa olsun sonunda bu savaşı Karanlığın Kardeşliği kazanacaktır.”

“Sadece oyuna devam etsek iyi olacak anlaşılan,” dedi teğmen uzun ve sinir bozucu bir sessizliğin ardından.

“Bana uyar,” dedi Des. “Üstünüze alınmayın.”

“Önemli değil,” dedi binbaşı, zoraki gülümseyerek.

Birkaç asker daha önemli değil tarzı bir şeyler mırıldandı ama Des ona sinir olduklarını biliyordu. Onları kendinden nefret ettirebilmek için elinden geleni yapmıştı.

4

Zaman akıp geçti. Diğer madenciler de gelmeye başladı, gece vardiyasının bıraktığı yeri gündüz vardiyası doldurmaya başlamıştı. CardShark kâğıt dağıtmaya ve oyuncular da oynamaya devam etti. Des’in fiş yığını gittikçe daha da büyürken kasa da artmaya devam etti: üç bin kredi, dört bin kredi beş... artık hiçbir oyuncu keyif alıyormuş gibi görünmüyordu; Des o tartışmanın herkesi oyundan soğuttuğunu anlamıştı.

Des’in umurunda değildi. Ama sabacc’ı eğlenmek için oynamazdı. Onun için madenlerde çalışmaktan farklı yoktu. ORO’ya olan borcunu ödeyip Apatros’tan ayrılabilmesi için para kazanmasını sağlayan bir yol.

İki asker masadan kalktı, paraları bitmişti. Yerlerine gündüz vardiyasından iki madenci oturdu. Kabaran sabacc kasası onları çekmek için yeterli olmuştu, her ne kadar Des’e karşı oynamak istemeseler de.

Bir saat daha geçti ve kıdemli subaylar da –teğmen ve binbaşı– sonunda kalkmaya karar verdi. Onların yerini de iyi bir el denk getirerek dolgun kasayı cebe indirmek isteyen başka madenciler aldı. Diğer Cumhuriyet askerleri oynamaya devam ettiler, özellikle Des’e meydan okuyan asteğmenin parası hiç bitmiyor gibiydi.

Sürekli gelen yeni oyuncular ve para yüzünden Des stratejisini değiştirmek zorunda kaldı. Birkaç yüz kredi artırdı; elinde böyle bir miktarı kaybetmeyi karşılayacak kadar kredisi bulunuyordu. Artık tek derdi sabacc kasasını korumaktı. Eğer ona kazanacağına inanmadığı kâğıtlar gelirse ilk bir iki elde hemen kâğıtlarını açıyordu. Hiç kimseye elinde yirmi üçlük kâğıt biriktirme şansını vermeye niyeti yoktu. Pas geçmeyi bıraktı, eli kötü olsa bile. Kâğıtları elde tutmak diğer oyuncuların kazanma şansını artırıyordu.

Birkaç şanslı değişim ve rakiplerinin birkaç hatalı tercihi stratejisinin doğruluğunu onayladı, tabii bunun maliyeti de yok değildi. Sabacc kasasını koruma gayreti kârını yavaş yavaş eritmeye başlamıştı. Kazandıklarını azar azar kaybediyordu ama kasayı kazanmayı başarırsa tüm kaybettiklerini fazlasıyla telafi edebilecekti.

Oyun devam ettikçe oyuncular da gelip gitmeye devam etti. Askerler birer birer masayı terk ettiler, fişleri bitip daha fazlasını alacak paraları kalmadığında başka çareleri kalmamıştı. İlk gruptan geriye sadece Des ve asteğmen kalmıştı. Asteğmenin kazancı da artıyordu. Askerlerden birkaçı izlemek için kaldı, asteğmenin boşboğaz madenciyi yenmesini bekliyorlardı.

Diğer seyirciler ise durmadan değişiyordu. Kimi bir oyuncu kalksa da onun yerine ben otursam diye hevesle beklemekteydi. Diğerlerini ise kasanın miktarı ve oyunun harareti cezbetmişti. Bir saat daha geçtikten sonra sabacc kasası maksimum limit olan on bin krediye çıktı. Bu andan itibaren kasaya giden her para boşa gitmiş olacaktı: diğer bir deyişle doğruca ORO’nun hesabına. Ama kimse şikâyet etmedi. Masada yatan küçük serveti kazanma şansını kim geri çevirebilirdi ki?

Des duvardaki saate baktı. Bar bir saatten kısa bir süre sonra kapanacaktı. Masaya ilk oturduğu zaman büyük kazanacağından emindi. Bir süre kazanmayı sürdürse de son birkaç saatte fişleri erimeye başlamıştı. Sabacc kasasını koruma çabası onu mahvetmişti: tüm zararını yeniden kazanmak zorunda kalacaktı. Klasik kumarbaz tuzağına düşmüştü, kasayı kazanmaya o kadar odaklanmıştı ki ne kadar kaybettiğinin farkına varmamıştı. Oyunu kişiselleştirmişti.

Gömleği terden sırılsıklamdı. Bacakları sürekli oturmaktan uyuşmuştu ve sırtı kambur oturup kâğıtlara bakmaktan sızlamaya başlamıştı.

Bu gece bin kredi kadar içeri girmişti ama onun bu talihsizliğinden faydalanan bir oyuncu da olmamıştı. Sabacc kasası tavan yaptığından tüm giriş ücreti ve cezalar doğrudan ORO’ya akıyordu. Bu kredileri tekrar kazanabilmek için madenlerde bir ay çalışması gerekecekti. Ama geri dönmek için artık çok geçti. Tek tesellisi Cumhuriyet asteğmeninin onun iki katı kadar kaybetmiş olmasıydı. Fakat adamın fişleri ne zaman bitse elini cebine atıp bir tomar para çıkarıyordu, adamın ya parasının sınırı yoktu ya da umurunda değildi.

CardShark yeni bir el dağıtmaya başladı. Kâğıtlarına bakarken Des ilk kez kendisinden şüphe etmeye başladı. Ya hissettiği şey bu sefer yanlışsa ne olacaktı? Ya bu gece kazanamazsa ne olacaktı? Yeteneğinin geçmişte kendisine ihanet ettiğini hatırlamıyordu ama bu, şimdi de öyle olmayacağı anlamına gelmezdi.

Kendisine pas geçmesini söyleyen içgüdüsüne rağmen zayıf bir elle fişlerini öne sürdü. Kâğıtları ne kadar kötü olursa olsun bir sonraki el kâğıtlarını açmak zorundaydı. Daha fazla uzatırsa başka birisi toplamak için o kadar uğraştığı kasayı alabilirdi.

İşaret titredi ve kâğıtlar değişti. Des bakmaya bile zahmet etmedi; sadece kâğıtlarını masaya açtı, “Geliyor.”

Elini gördüğü zaman tokat yemiş gibi oldu. Tam olarak eksi yirmi üçte duruyordu. Alacağı ceza elinde ne varsa sildi süpürdü.

“Vay, iri kıyım,” dedi sarhoş asteğmen alaycı bir ifadeyle, “bu eli açtığına göre aklından zorun var herhalde. Hangi akla hizmet yaptın bunu?”

“Belki de eksi yirmi üç ile artı yirmi üç arasındaki farkı bilmiyordur,” dedi oyunu izleyen başka bir asker, manka kedisi gibi sırıtmıştı.

Des cezayı öderken onları duymamaya çalıştı. Kendisini boşlukta hissediyordu. Bomboş.

“Bakıyorum da kaybedince pek sesin çıkmıyor,” diye üstüne geldi asteğmen.

Nefret. Des ilk başta başka hiçbir şey hissetmemişti. Her düşüncesini, her duygusunu ve beynindeki mantığın her zerresini tüketen saf bir nefret. Birden kaybettiği kasa ve tüm krediler önemi yitirdi. Tek istediği şey asteğmenin yüzündeki o kibirli ifadeyi silmekti. Bunu yapmasının da tek bir yolu vardı.

Asteğmenin bulunduğu tarafa bütün nefretiyle baktı ama adam anlayamayacak kadar sarhoştu. Des gözlerini hasmından çevirmeden ORO hesap kartlarını okuyucudan geçirdi ve tekrar kredi aldı, kendisine engel olmaya çalışan sağduyusuna kulak asmayı reddetmişti.

Devreleri ve kabloları neler olup bittiğinden habersiz olan CardShark ona doğru her zamanki neşesiyle bir deste fiş itti. “İyi şanslar.”

Des, as ve iki kılıçla açılış yaptı. On yedideydi, tehlikeli bir el. Kazanma ve kaybetme riski yüksekti. Tereddüt etti, yapılması gereken akıllıca şeyin pas geçmek olduğunu biliyordu.

“Bir kez daha mı düşündün?” dedi asteğmen.

Açıklayamadığı bir sezgiye göre hareket eden Des ikisini müdahale alanına koydu ve elindeki fişleri de kasaya sürdü. Kendisini duygularına bırakmıştı ve artık hiçbir şey umurunda değildi. Bir sonraki kâğıt üç geldiğinde ise ne yapması gerektiğini biliyordu. Üçünü de önceden orada olan ikinin yanına müdahale alanına koydu. Sonra maksimum oranda artırdı ve beklemeye başladı.

Sabacc kasasını kazanmanın iki yolu vardı. Biri toplamda tam yirmi üç eden bir ele sahip olmaktı, saf sabacc. Ama bundan daha iyi bir yol daha vardı: ahmak dizisi. Yenilenmiş Bespin kurallarına göre eğer aynı işareti taşıyan bir iki ve bir de üçlü varken bir de ahmak olarak bilinen ve hiçbir değeri olmayan yüz kâğıdı seçilirse ahmak sırası yapılmış oluyordu... yani tam olarak 23 olabilecek en nadir eldi ve saf sabacc’tan bile daha değerliydi.

Des’in elinde şu anda iki ve üç vardı. Tek ihtiyacı olan elindeki onlunun yerine bir ahmak gelmesiydi. Tabii ki önce değişim olması gerekiyordu. O zaman bile yetmiş altı kâğıtlık destede sadece iki tane bulunan ahmaka denk gelmesi gerekecekti. İhtimali hesaplanır gibi bile değildi.

İşaret kırmızıya denk geldi: kâğıtlar değişti. Des elindeki kâğıda bakmadı bile: bilmişti.

Asteğmenin gözlerinin içine baktı. “Geliyor.”

Asteğmen değişimden sonra eline neler geldiğini görmek için başını eğip kâğıtlarına baktı ve öyle bir gülmeye başladı ki elini zorlukla gösterebildi. Elinde ikili üçlü ve de... ahmak vardı.

Kalabalık hayretle kendi arasında mırıldanmaya başladı. “Bu hoşunuza gitti mi, beyler?” dedi. “Değişimde ahmak sırası geldi!” Ayağa kalktı ve kasayı temsil eden masanın yanında duran küçük bir sütunun üzerindeki fişlere uzandı.

Des elini uzatıp genç adamın elini bir durasteel gibi sert ve soğuk eliyle tuttu, sonra da kendi kartlarını açtı. Barda çıt çıkmıyordu; asteğmenin gülüşü birden kesildi. Bir saniye sonra elini kurtarıp yerine oturdu, neye uğradığını şaşırmıştı. Masanın diğer ucundan birisi hayretle uzun bir ıslık çaldı. Kalabalık kendi arasında durumu değerlendirmeye başlamıştı bile.

“...hayatımda hiç...”

“...olacak şey...”

“...istatistiksel olarak...”

“Aynı elde iki ahmak sırası mı?”

CardShark durumu saf analitik mantıkla özetledi. “Eşit değerde ellere sahip iki oyuncu var. Sonuç ani ölümle belirlenecek.”

Asteğmen bu duruma aynı soğukkanlılıkla tepki vermedi. “Seni geri zekâlı!” diye bağırdı, sesi öfkeden titriyordu. “Şimdi ikimiz de kasayı alamayız!” Gözleri yerinden fırlayacak gibiydi; alnındaki damar zonkluyordu. Asker arkadaşlarından biri elini omzuna koydu, sanki arkadaşı masanın üzerine fırlayıp karşı taraftaki madencinin gırtlağına sarılacak gibi duruyordu.

Asteğmen haklıydı: bu el ikisi de kasayı alamayacaklardı. Ani ölümde her oyuncuya bir kâğıt daha dağıtılır ve ellerin değeri yeniden hesaplanırdı. Daha iyi eli olan kazanırdı... ama tam yirmi üç yapmadan kasayı kazanmak mümkün değildi. Ne yazık ki şu anda bu imkânsız görünüyordu: ahmak sırası yapacak başka ahmak kalmamıştı ve as on beşten değeri daha yüksek bir kart da bulunmuyordu.

Des bunu da umursamıyordu. Rakibinin iradesini kırmaya bu kadarı yetmişti; onun umudunu yıkıp zaferi elinden çekip almıştı. Asteğmenin nefretini hissetti ve ona aynı şekilde karşılık verdi. Sanki canlı bir varlık gibiydi artık... kendisinden güç çekebileceği, öfkesini besleyebileceği bir kaynak. Fakat Des duygularını dışa vurup diğerlerinin görmesine imkân vermekten kaçındı. İçinde yanan öfke onun özel deposunda kilitliydi, içinde hissettiği güç öylesine büyüktü ki kaçmasına izin verse dünyayı ortadan ikiye bölecekmiş gibi hissediyordu.

Krupiye iki kâğıt seçip herkesin görebileceği şekilde kaldırdı. İkisi de dokuzdu. Kimsenin tepki vermesine fırsat vermeden droid ellerin değerini hesapladı ve iki oyuncunun hâlâ eşit olduğunu söyleyerek ikisi için birer kâğıt daha çekti. Asteğmene sekiz Des’e ise bir dokuz daha gelmişti. Ahmak, iki, üç, dokuz, dokuz... yirmi üç!

Yavaşça uzanıp parmağıyla kâğıtlarına vurdu ve tek bir kelime fısıldadı. “Sabacc.”

Asker coştu. Yerinden fırladı, masayı altından iki eliyle tuttu ve tüm gücüyle asıldı. Masanın ağırlığı ve içine yerleştirilmiş dengeleyiciler sayesinde masa devrilmedi ama yerinden yükselip tekrar hızla ve büyük bir gürültüyle yere vurdu. Üzerindeki tüm içkiler dökülerek elektronik kâğıtların kıvılcımlar saçarak kısa devre yapmasına neden oldu.

“Bayım, lütfen masaya dokunmayın,” dedi CardShark acınacak bir sesle.

“Kes sesini, seni işe yaramaz metal yığını!” Asteğmen masadaki devrik kupalardan birini alıp droide fırlattı. Ardından duyulan tok bir sesle droid sendeledi ve arkaya doğru yıkıldı.

Asteğmen bu sefer de Des’e döndü. “Hile yaptın! Hiç kimse ani ölümden sabacc yapamaz! Hile dışında!”

Des bir şey söylemedi; ayağa bile kalkmadı. Ama kasları askerin yapacağı aptalca bir harekete karşı hazırlıklıydı.

Asteğmen titreyerek ayakları üzerine kalkmaya çalışan droide döndü. “Sen de içindesin!” droide bir kupa daha fırlattı ve yine vurup onu ikinci kez yere yıktı. İki asker onu tutmaya çalışsa da ellerinden kurtulmayı başardı. Döndü ve ellerini kalabalığa salladı. “Hepiniz içindesiniz! Sith hayranı pislikler! Cumhuriyet’ten nefret ediyorsunuz. Bizden nefret ediyorsunuz. Ettiğinizi biliyoruz. Biliyoruz.”

Madenciler öfkeyle homurdanarak üzerine yürümeye başladılar. Asteğmenin ettiği hakaretlerde büyük ölçüde doğruluk payı vardı; Apatros, Cumhuriyet’in pek popüler olduğu bir yer değildi. Eğer derhal susmazsa birisi bu gerçeği ona bir kez daha hatırlatacaktı.

“Biz sizi korumak için canımızı veriyoruz ama sizin umurunuzda değil! Her fırsatta bize hakaret ediyorsunuz!”

Arkadaşları onu tekrar yakaladı ve güç bela kapıya doğru götürmeyi denediler. Ama artık kalabalığın arasından geçmeleri mümkün değildi. Yüzlerindeki ifadeleri gören askerler haklı olarak dehşete kapıldı. Hiçbiri silahlı değildi; tabancalarını gemide bırakmışlardı. Şu anda ise bütün gece içmiş olan kaslı madencilerin arasında sıkışmış durumdaydılar ve arkadaşları da susmak bilmiyordu.

“Bu rezil gezegene her geldiğimizde ayaklarımıza kapanıp bize teşekkür etmeniz gerekir! Ama bizim tarafımızda olduğunuz için ne kadar şanslı olduğunuzu bilemeyecek kadar aptalsınız! Bir grup kara cahil, pis...”

Kalabalığın arasından fırlayan bir bira kupası tam kafasının yan tarafına çarptı ve cümlesini yarıda kesti. Yere yığılan adam arkadaşlarını da beraberinde götürdü. Öfkeli madenci grubu harekete geçerken Des olduğu yerde durmaya devam etti.

Duydukları bir tabanca sesiyle herkes olduğu yerde kaldı. Groshik barın üstüne çıkmıştı ve elindeki bayıltıcıyla ateşe hazır halde bekliyordu. Herkes ikinci ateşin tavana doğru olmayacağının da farkındaydı.

“Kapandık,” diye bağırdı sesinin çıktığı kadar. “Herkes barımı terk etsin!”

Madenciler geri çekilirken askerler de ayağa kalkmaya başladı. Asteğmen sendeledi, başındaki yaradan yüzüne kan akıyordu.

“Önce siz üçünüz,” dedi Neimoidialı asteğmen ve onu taşıyan diğer ikisine. Silahının namlusunu tehditkâr şekilde etrafa salladı. “Yol açın. Bırakın gitsinler.”

Askerler dışında herkes olduğu yerde kaldı. Bu, Groshik’in bayıltıcıyı ilk kez sahneye çıkarışı değildi. BlasTech CS-33 Firespray bayıltıcısı piyasadaki en iyi öldürücü olmayan kitle kontrol silahlarından biriydi ve tek atışta çok sayıda kişiyi etkisiz hale getirebiliyordu. Silahın bayıltıcı şokunun tadını oradaki pek çok madenci iyi bilirdi. Des de kendi kişisel tecrübesine dayanarak bu şokun herkesin kolay kolay unutacağı bir tecrübe olmadığını biliyordu.

Cumhuriyet askerleri gözden kaybolduktan sonra geri kalanlar da yavaşça kapıya doğru yürümeye başladılar. Des de kalabalığın arasına karıştı ve tam yanından geçerken Groshik silahının namlusunu ona çevirdi.

“Sen kal. Gitme.”

Des diğer herkes gidene kadar olduğu yerden kımıldamadı. Korkmamıştı; Groshik’in ateş edeceğini düşünmüyordu. Yine de onu zorlamanın bir anlamı olmadığının da farkındaydı.

Son müşteri de çıkıp kapıyı arkasından kapattıktan sonra Groshik silahını indirdi. Bardan aşağı inip silahı barın üzerine koydu ve sonra da Des’e döndü.

“Bir süre burada benimle kalmanın daha güvenli olacağını düşündüm,” dedi. “O askerlerin gözü döndü. Dışarıda çıkmanı bekliyor olabilirler.”

Des gülümsedi. “Ben de bana kızdın zannetmiştim,” dedi.

Groshik homurdandı. “Sana da kızdım. Bu yüzden bu pisliği temizlememe yardım edeceksin.”

Des iç çekti ve çaresiz şekilde başını iki yana salladı.

“Olanları gördün, Groshik. Benim hiçbir suçum yok.”

Groshik hiç dinleyecek havada değildi. “Sandalyeleri toplamakla başla,” diye mırıldandı.

CardShark’ın da yardımıyla –en azından kâğıt dağıtmak dışında da bir işe yarıyordu– bir saatten biraz daha uzun bir sürede temizliği bitirdiler. İşleri bittiğinde droid titreyen bacaklarıyla bakım için tamirhanenin yolunu tuttu. Çıkmadan Des kazandığı sabacc’ın hesabına geçip geçmediğini kontrol etti.

Artık sadece ikisi kalmıştı, Groshik, Des’i bara yöneltti, bir çift bardak ve raftan da bir şişe aldı.

“Cortyg konyağı,” dedi ve ikisine de yarım bardak doldurdu. “Kashyyk’ten geldi. Wookieelerin içtiği sert şeylerden değil. Daha hafif. Daha yumuşak. Daha evcil.”

Des bir yudum aldı ve yakıcı sıvı boğazından aşağı inerken az kalsın boğuluyordu. “Bu mu evcil? O zaman Wookieeler ne içiyor kim bilir?”

Groshik omuz silkti. “Ne bekliyordun? Onlar Wookiee.”

İkinci yudumu alırken Des daha dikkatliydi. Dilinin üzerinde akıp tadının tüm ağzına yayılmasına izin verdi. “Bu güzelmiş, Groshik. Pahalıdır da. Hayırdır?”

“Zor bir gün geçirdin. İşe yarar diye düşündüm.”

Des bardağını dikledi. Groshik bardağını tekrar yarıya kadar doldurdu, şişenin mantarını taktı ve raftaki yerine geri koydu.

“Senin hakkında endişeliyim,” dedi Neimoidialı. “Gerd’le ettiğin kavga yüzünden endişeliyim.”

“Bana başka seçenek bırakmadı.”

Neimoidialı başını salladı. “Biliyorum, biliyorum. Yine de... ısırıp parmağını koparmışsın. Bu gece ise az daha barımda isyan başlatıyordun.”

“Hey, ben sadece kâğıt oynamak istedim,” diye itiraz etti Des. “Olayların kontrolden çıkması benim suçum değil.”

“Belki öyle, belki de değil. Seni bu gece gördüm. O askerlerle karşındaki herkese yaptığın gibi nasıl uğraştığını gördüm. Onları ittin, çevirdin, kukla gibi dans ettirdin. Ama bu sefer olması gereken yerde bırakmadın. Avantajlı olduğun halde bile üstelemeye devam ettin. Onun böyle parlamasını sen istedin.”

“Tüm bunları planladığımı mı söylüyorsun?” dedi Des, gülerek. “Yapma, Groshik. Onu delirten gelen kâğıtlardı. Hile yapmadığımı sen de biliyorsun – zaten istesem de yapamam. Hangi kâğıdın geleceğini nasıl kontrol edebilirim?”

“Sadece kâğıt meselesi değildi, Des,” dedi Groshik, zaten kısık olan sesi öyle bir alçalmıştı ki Des duymak için eğilmek zorunda kalmıştı. “Kızgındın, Des. Daha önce hiç görmediğim kadar kızgındın. Ta buradan ne kadar öfkeli olduğunu hissedebiliyordum. Hepimiz hissedebiliyorduk.”

“Kalabalık bir anda delirdi, Des. Sanki senin öfke ve nefretinden besleniyor gibiydiler. Sanki üzerlerine öfke ve nefret dalgaları yayıyor gibiydin. Buradaki herkes ondan etkilendi: kalabalık, askerler... herkes. Ben bile. Silahı tavana doğrultup ateşledim. Oysaki içgüdülerim bana kalabalığa ateş etmemi söylüyordu. Hepsini vurup acılar içinde kıvrandırmak istedim.”

Des duyduklarına inanamıyordu. “Dediklerini kulağın duyuyor mu? Groshik, bu saçmalık. Bunu yapamayacağımı biliyorsun. Kimse böyle bir şey yapamaz. Hiç kimse.”

Groshik ince uzun elini uzatarak Des’in omzuna vurdu. “Bunu kasten yapmadığını ve mantıksız geldiğini biliyorum ama bu gece sende bir gariplik vardı. Duygularına teslim oldun ve garip bir şeyi serbest bıraktın. Tehlikeli bir şeyi.”

Groshik başını arkaya atarak cortyg’den geri kalanları da mideye indirdi, içki boğazından aşağı inerken titriyordu. “Lütfen kendine dikkat et. İçimde kötü bir his var.”

“Dikkatli ol, Groshik,” diye cevap verdi Des, gülerek. “Neimoidialıların duygularıyla pek işinin olmadığı bilinir. İşlere iyi gelmez.”

Groshik bir süre onu dikkatle süzdü, sonra da yavaşça başını salladı. “Doğru. Belki de çok yorgundum. Biraz uyusam iyi olur. Sen de öyle.”

El sıkıştılar ve Des bardan çıktı.

5

Apatros sokakları karanlıktı. ORO’nun sağladığı enerji o kadar pahalıydı ki yattığı zaman herkes ışıklarını kapardı ve bu gece ay gökyüzünde neredeyse yok gibiydi. Kendisine yol gösterecek barın ışıklarından bile yoksundu: Groshik binanın duvarı ve kubbesindeki ışıkları çoktan kapamıştı. Des sokağın ortasında durdu, karanlıkta kenarlara yığılmış olan hurda parçalarına ayağını çarpmamaya çalışıyordu.

Yine de zifiri karanlığa rağmen, onların geldiğini görmeyi başardı.

Olmadan bir an önce görmüştü, tehlikenin yaklaştığı sezgisi... ve nereden geldiğinin. Üç silüet ona saldırdı, ikisi önden biri arkadan gelmişti. Tam zamanında öne doğru eğildi ve böyle yapmasa kafatasını parçalayacak olan metal boru kafasını sıyırarak üzerinden geçip gitti. Borunun üzerinden geçmesiyle ayağa fırlaması bir oldu ve kendisine en yakın olan belirsiz suratlardan birine bir yumruk savurdu. Gelen kıkırdak ve kemik sesleri hedefine isabet kaydettiğini gösteriyordu.

Tekrar çömeldi, bu sefer yana doğru, böylece iki kaşının ortasına inip beynini dağıtacak olan boru sol omzunun üzerine indi. Darbenin etkisiyle sol tarafa doğru sendeledi. Fakat karanlıkta rakibinin ona tekrar saldırması biraz zaman almış ve o da bunu değerlendirip dengesini tekrar kazanmıştı.

Loş ortamda kendisine saldıran kişilerin dış çizgilerini ancak görebiliyordu. Kendisinden yumruk yemiş olan yavaşça ayağa kalkıyordu; diğer ikisi ise hazır halde beklemekteydiler. Kim olduklarını anlamak için yüzlerini görmeye ihtiyacı yoktu: asteğmen ve onu bardan dışarı taşıyan iki askerdi bunlar. Des’in burnuna gelen Corellia birasının kokusu da kimliklerini doğruluyordu. Barın çıkışında onu bekleyip buraya kadar takip etmiş olmalıydılar. Bu iyi bir şeydi: demek ki silahlarını almak için gemilerine geri dönmemişlerdi.

Tekrar geldiler ve hep birden üzerine çullandılar. Hem kalabalıktılar hem de orduda yakın dövüş eğitimi almışlardı; Des ise daha iriydi, güçlüydü ve kavga konusunda da bolca tecrübesi vardı. Fakat karanlıkta bunların hiçbirisi bir şey ifade etmiyordu.

Des saldırılarına aynen karşılık verdi ve dördü de birbirine girip yere yuvarlandı. Yumruklar ve tekmeler taktik ve hedef gözetmeden ortalıkta uçuştu: körlemesine bir dövüş. İndirdiği her darbe rakibinden tatmin edici bir homurtu ya da inlemenin yükselmesine neden oluyor ama aldığı darbeler bu eğlencesini yarıda kesiyordu.

Gözlerinin açık ya da kapalı olmasının bir önemi yoktu. İçgüdüleriyle tepki veriyordu; bu karanlıkta damarlarına pompalanan adrenalin tüm ağrı ve sızısını silip süpürmüştü.

O anda bir şey gördü. Birisi bir vibroblade çekmişti. Hâlâ bir mağaranın dibi kadar karanlıktı ama yine de Des silahı net olarak görebiliyordu, sanki içinde taşıdığı bir ateşle parlar gibiydi. Kendisine doğru savrulduğunu görünce silahı kullananın bileğini tuttu, geriye çevirdi ve silahı geldiği tarafa doğru savurdu. Acı bir çığlık, ardından bir hırıltı ve bir anda yanan silah görüntüsünün kaybolmasıyla ortadan kalkan tehdit.

Etrafını sarmış olanlar geldikleri hızla dağıldılar, ikisinin kaçtığını görebiliyordu, üçüncüsü ise hareketsizdi. Bir saniye sonra bir ışığın düğmesinin sesini duydu ve aniden parlayan ışıkla bir an için hiçbir şey göremez oldu. Gözlerini kapattı ve bir ses duydu.

“Öldü!” dedi askerlerden birisi. “Sen öldürdün!”

Parlak ışık yüzünden gözleri hâlâ yarı kapalı halde Des bahsettikleri şeyi görmek için yere baktı: asteğmen sırtüstü yerde yatıyordu, göğsüne bir vibroblade saplanmıştı.

Işık kapandı ve Des kendisini ikinci bir saldırıya hazırladı. Fakat tam tersi karanlıkta uzaklaşan ayak sesleri duydu, limana doğru koşuyorlardı.

Des yerde yatan cesede baktı, parlayan silahı alıp onu yolunu bulmakta kullanmayı düşündü ama silah artık parlamıyordu. O anda silahın aslında hiç parlamamış olduğunu idrak etti. Mümkün de değildi zaten: vibroblade’ler enerji silahı değillerdi. Metalden yapılırlardı.

Fakat şu anda karanlıkta vibroblade’i nasıl görebildiğinden daha ciddi sorunlarla karşı karşıyaydı. Gemilerine varır varmaz durumu üstlerine ve onlar da ORO yetkililerine rapor edecekti. ORO onu bulmak için tüm gezegeni alt üst edecekti. Des şansı olmadığını biliyordu. İki Cumhuriyet askerinin sözüne karşılık –hemen herkesle dalaştığı bilinen– bir madencinin sözü. Bunun nefsi müdafaa olduğuna hiç kimse inanmazdı.

Gerçekten de öyle miydi? Silahın geldiğini görmüştü. Rakibini öldürmeden silahını elinden alamaz mıydı? Des başını iki yana salladı. Vicdan azabına ayıracak zamanı yoktu. Sırası değildi. Hemen saklanacağı güvenli bir yer bulması gerekiyordu.

Barakalara geri dönemezdi: bakacakları ilk yer orasıydı. Yaya olarak güneş doğana kadar madenlere varması imkânsızdı ve güneş doğduktan sonra da o çorak arazide saklanabileceği hiçbir yer olmayacaktı. Tek bir çaresi, tek umudu vardı. Sonunda oraya da geleceklerdi ama gidebileceği başka bir yer yoktu.

Groshik hâlâ uyanık olmalıydı, çünkü Des kapıyı çaldıktan sonra açması uzun sürmemişti. Neimoidialı, adamın yüz ve gömleğindeki kana baktı ve onu kolundan tuttu.

“Gir içeri!” dedi, Des’i içeri çekip kapıyı kapattı. “Yaralı mısın?”

Des başını iki yana salladı. “Zannetmem. Benim kanım değil.”

Bir adım geri atan Neimoidialı onu tepeden tırnağa süzdü. “Çok kan var. İnsan kanı gibi kokuyor.”

Des cevap vermeyince Groshik bir tahmin yürüttü. “Gerd’in mi?”

Başını iki yana salladı. “Asteğmenin,” dedi Des.

Groshik başını eğip küfrü bastı. “Kim biliyor? Yetkililer peşinde mi?”

“Henüz değil ama çok sürmez.” Sonra da yaptığını meşru göstermek istermiş gibi ekledi, “Üç kişiydiler, Groshik. Sadece biri öldü.”

Eski dostu müşfik bir ifadeyle başını salladı. “Onun üzerine geldiğinden eminim, tıpkı Gerd gibi. Ama bu gerçeği değiştirmez. Bir Cumhuriyet askeri öldü... bunun için suçlanacak kişi de sensin.”

Groshik, Des’i bara götürdü ve raftan cortyg konyağını aldı. Tek kelime etmeden ikisine de bir bardak doldurdu. Bu sefer bardakların yarısına gelince durmamıştı.

“Sana geldiğim için özür dilerim,” dedi Des, huzursuz edici sessizliği bozmaya yönelik bir teşebbüstü. “Seni de bu işe karıştırmak istemem.”

“Benim canımı sıkan bu işe karışmak değil,” dedi Groshik, adamın omzuna hafifçe vurarak.

“Sadece ikimizi de bu durumdan kurtaracak bir çıkış yolu arıyorum. Bir düşünelim bakalım.”

Bardaklarını diktiler. Des’in paniğe kapılmadan yapabildiği tek şey buydu; bir düzine vücut zırhlı ORO yetkilisinin barın kapısında bitmesi an meselesiydi. Saatler gibi gelen ama muhtemelen bir iki dakika olan sürenin ardından Groshik konuşmaya başladı. Çok sakince konuşuyordu ve Des, Neimoidialının kendisine mi söylediğini yoksa yüksek sesli mi konuştuğunu ayırt edememişti.

“Burada kalamazsın. ORO, Cumhuriyet’le olan kontratını kaybetmeyi göze alamaz. Seni bulmak için koloninin altını üstüne getirirler. Bu gezegenden gitmen gerek.” Durdu. “Fakat sabaha kadar resmin Cumhuriyet uzayındaki tüm ekranlarda görülmeye başlayacaktır. Görünümünü değiştirmek de bir işe yaramaz. Peruk ya da yüz protezin olsa bile kalabalıkta göze çarpan birisin. Yani seni Cumhuriyet uzayından çıkarmamız gerekiyor. Yani...” Groshik’in sesi alçalarak kesildi.

Des heyecanla devamının gelmesini bekledi.

“Bu gece söylediğin şeyler,” diye devam etti Groshik, “Sith’ler ve Cumhuriyet hakkında. Ciddi miydin? İnanarak mı söyledin?”

“Bilmiyorum. Herhalde öyle.”

Uzun bir sessizlik daha oldu, barmen düşüncelerini toparlamaya çalışıyor gibiydi. “Sith’lere katılmaya ne dersin?” dedi birdenbire.

Des bunu hiç beklemiyordu. “Ne?”

“Tanıdıklarım var. Seni bu gece gezegenden çıkarabilirim. Fakat bu adamlar yolcu aramıyorlar: Sith’lerin askere ihtiyacı var. Tıpkı Cumhuriyet subayları gibi onlar da sürekli birilerini askere almanın derdinde.”

Des başını iki yana salladı. “Akıl alır gibi değil. Sen Sith’lerle mi çalışıyorsun? Hep taraf tutmadığını söylerdin!”

“Sith’lerle çalışmıyorum,” diye tersledi Groshik. “Sadece çalışan kişileri tanıyorum. Cumhuriyet’le çalışan kişileri tanıdığım gibi. Ama bu durumda onların sana fazla bir faydası dokunmaz. O yüzden bilmem gerek, Des. İstediğin şey bu mu?”

“Fazla seçeneğim olduğunu zannetmiyorum,” diye mırıldandı Des.

“Belki öyle, belki de değil. Burada kalırsan ORO yetkililerinin seni bulacağına şüphe yok. Bu soğukkanlı bir cinayet değil. Mahkeme senin nefsi müdafaayla kurtulmana izin vermeyecektir ama hafifletici sebepler olduğunu da göz önüne alacaklardır. Hapishane kolonilerinden birinde beş altı sene kaldıktan sonra yeniden özgür bir adam olursun.”

“Ya da Sith’lere katılırım.”

Groshik başını salladı. “Ya da Sith’lere katılırsın. Fakat sana bu konuda yardım edeceksem önce neye bulaştığını tam olarak anladığından emin olmanı istiyorum.”

Des bir süre düşündü, ama fazla değil. “Tüm hayatımı bu kaya parçasından kurtulmak için harcadım,” dedi yavaşça. “Eğer hapishane kolonisine gidersem bir rezil gezegenden çıkıp diğerine gitmiş olurum. Burada kalmaktan fazla bir farklı olmaz.”

“Eğer Sith’lere katılırsam en azından ORO’dan kurtulmuş olurum. Ayrıca Binbaşının onlar hakkında söylediklerini duydun. Sith’ler güce saygı duyarlar. Kendime mukayyet olabileceğimden eminim.”

“Buna hiç şüphem yok,” dedi Groshik. “Ama Binbaşının diğer söylediklerini de unutma. Karanlığın Kardeşliği hakkında söyledikleri doğruydu. Acımasız ve zalimdirler. Bazı halkların başına en büyük felaketler onlar yüzünden gelmiştir. Bu tuzağa senin de düşmeni istemiyorum.”

“Önce bana Sith’lere katılmamı söyledin,” dedi Des. “Şimdi de beni onlara karşı uyarıyorsun. Neler dönüyor?”

Neimoidialı derin bir iç çekti. “Haklısın, Des. Karar verilmiş. Kader senin için çoktan ağlarını örmüş. Bu sabacc değil; kötü bir eli pas geçemezsin. Hayatta kendi dağıttığın kâğıtlarla oynarsın.” Döndü ve barın arkasındaki küçük merdivene yöneldi. “Haydi. Birkaç saat içinde kolonideki evleri aramayı bitirip uzaylimanını da aramaya başlayacaklardır. Onlardan önce yük gemilerinden birine binmek istiyorsan acele etmemiz gerekecek.”

Des barın üzerinden uzanıp Groshik’i omzundan tuttu. Groshik yüzünü ona döndü ve Des Neimoidialının uzun ve ince ön kolunu kavradı.

“Teşekkürler, eski dostum. Bunu unutmayacağım.”

“Unutmayacağını biliyorum, Des.” Sözleri kibar olsa da sesinin tonu hissedilir derecede hüzünlüydü.

Des kolunu bıraktı, aynı anda garip, utanmış, korkmuş, minnettar ve heyecanlı hissediyordu kendisini. Kendisini bir şey daha söylemek zorunda hissetti ve ekledi, “Bunu bir şekilde telafi edeceğim. Bir daha karşılaştığımızda...”

“Buradaki yaşamın sona erdi, Des,” dedi Groshik sözünü yarıda keserek. “Bizim için bir dahası olmayacak.”

Neimoidialı başını iki yana salladı. “Seni nelerin beklediğini bilmiyorum ama kolay olmayacağına dair bir his var içimde. Diğerlerinin yardımına güvenme. Sonuç olarak hepimiz tek başınayız. Ancak kendilerini nasıl koruyacağını bilenler sonunda hayatta kalmayı başarırlar.”

Bunu söyledikten sonra döndü ve barın zemininde hışırdayan ayaklarıyla arka kapıya doğru gitti. Des bir an durdu, Groshik’in sözleri beynine kazınmıştı, sonra da koşarak onu takip etti.

Geminin kargo bölümünde iki büklüm olan Des durumu biraz daha az zahmetli hale getirmeye çalıştı. Bir saatten uzun bir süredir bir kaçakçının kargosunda tıkılmış duruyordu. Onun ebatlarındaki bir adam için dar bir alandı.

Yirmi dakika önce ORO yetkililerinin gemiyi aramaya geldiklerini duymuştu. Üstün körü bir arama yapmışlardı; aradıkları kaçağı bulamayınca da çekip gitmişlerdi. Birkaç saniye sonra kaptan, Rodialı bir pilot, Des’in saklandığı yerin üzerindeki kapağa vurmuştu.

“Motorlar çalışana kadar yerinden kımıldama,” diye bağırmıştı Temel lisanda. “Havalandık mı çıkarsın. Daha önce değil.”

Des gemiye bindiğinde onu tanıyamamıştı; tanıdığı diğer Rodialılara benziyordu. Gemisine kortosis yükleyen ve onu başka bir dünyada gemisinin birkaç aylık maliyetini karşılayacak bir fiyata satabilmeyi uman bir bağımsız yük gemisi kaptanı.

Eğer ORO, Des’in başına ödül koymuş olsa kaptan yüksek ihtimalle onu ihbar ederdi. Demek ki henüz başına ödül konmamıştı. Bir kaçağın Cumhuriyet’in adaletin kaçmasından ziyade ödeyecekleri ödül parası onları daha çok ilgilendiriyordu. Cumhuriyet’e ellerinden geleni yaptıklarını gösterdikleri müddetçe onu bulup bulamamalarının hiçbir önemi yoktu. Groshik, Des’in kaçırılması için anlaşma yaparken tüm bunları dikkate almış olmalıydı.

Çalışan motorların yüksek perdeden uğultusu Des’in küçük odasının duvarına yapışmasına neden oldu. Birkaç saniye içinde uğultu kulakları sağır edici bir gürlemeye dönüştü ve gemi hareket etti. İticiler ateşlenerek gemiyi dengeledi ve gemi göğe yükselirken Des G kuvvetinin üzerindeki baskısını hissetti.

Üzerindeki kapağa bir tekme atıp saklandığı delikten dışarı çıktı. Kaptan ve mürettebat ortalıkta görünmüyordu; hepsi kalkış için görev yerlerinde olmalıydı.

Des nereye gittiklerini bilmiyordu. Tek bildiği bu yolculuğun sonunda bir insan kadının kendisini Sith ordusuna kaydetmek için bekliyor olacağıydı. Daha önce olduğu gibi içinde pek çok karmaşık duygu bir aradaydı. Korku ve heyecan ise diğerlerinden öne çıkıyordu.

Gemi küçük maden gezegeninin atmosferinden çıkarken hafifçe sarsıldı. Birkaç saniye sonra Des hiperuzaya atlarlarken kendisine pek tanıdık olmayan farklı bir heyecan hissetti.

Garip bir özgürlük duygusu tüm bedenini kaplamıştı. Artık özgürdü. Hayatında ilk kez ORO ve onun kortosis madenlerinin pençelerinden kendisini kurtarmayı başarmıştı. Groshik kaderin ağlarını örmeye başladığını söylemişti ama o bundan emin değildi. İşler planladığı gibi gitmemişti –artık bir Cumhuriyet askeri öldürmüş bir kaçaktı– ama sonunda Apatros’tan kaçmayı başarabilmişti.

Belki de dağıtılan kâğıtlar o kadar da kötü çıkmamıştı. Sonuçta hayatında en çok istediği şeye sahip olmuştu. Zaten onun için bundan daha önemli bir şey var mıydı ki?

6

Phaseera’nın sarı güneşi Des ve diğer Sith askerlerinin beklediği orman kampı ve yemyeşil vadinin üzerinde parlıyordu. Des bir cydera ağacının altında zaman geçirmek için elindeki TC-22 tüfeğini kontrol etmekle meşguldü. Güç şarjörü doluydu ve elli atış yapmaya yeterdi. Yedek güç şarjörlerini de kontrol etmişti. Nişanı hafif sapıyordu, tüm TC modellerinde görülen yaygın bir sorundu bu. Ateş güçleri ve menzilleri iyiydi ama zaman içerisinde dürbünleri hassasiyetini kaybetmeye başlıyordu. Basit bir ayarla onu tekrar eski haline getirdi.

Elleri binlerce kez tekrar etmenin sağlamış olduğu kesinlikle hareket ediyordu. Geçen on iki ay içerisinde bu rutini o kadar çok tekrar etmişti ki artık üzerinde düşünmüyordu bile. Savaş öncesi silah kontrolü Sith milislerinde standart bir uygulama değildi ama kendisi bunu bir alışkanlık haline getirmişti – hayatını birkaç kez kurtarmış olan bir alışkanlık. Sith ordusu çok hızlı büyüdüğünden arz, talebi karşılamakta zorlanıyordu. En iyi teçhizat subaylara ve eski askerlere ayrılmıştı, acemiler ise ne bulurlarsa ona razı olmak zorunda kalıyorlardı.

Artık bir çavuş olduğu için daha iyi bir silah talep edebilirdi ama TC-22 kullandığı ilk silahtı ve onu kullanmaya da bayağı alışmıştı. Des başka bir silahı öğrenmeye uğraşmaktansa eski silahının bakımıyla ilgilenmenin daha kolay olduğuna karar vermişti.

Diğer taraftan tabancası en iyi markalardan biriydi. Her Sith askerine tabanca verilmezdi: çünkü çoğu asker için orta menzilli yarı otomatik bir silah yeterli olurdu. Tabancalarını kullanacak kadar düşmana yaklaşamadan zaten ölmüş olacaklardı. Fakat geçen yıl Des defalarca sadece harcanabilir bir asker olmadığını ispat etmişti. İlk saldırıdan sonra düşman saflarına dalacak kadar iyi olan askerlerin daha uygun bir yakın muharebe silahına ihtiyaçları oluyordu.

Des bu iş için GS1-21D’yi seçmişti: Galactic Solutions Industries tarafından üretilmiş en iyi disruptor tabanca. Maksimum menzili sadece yirmi metreydi ama bu menzilin içerisinde zırh, et ve droid kaplamaları üzerinde aynı tahrip edici etkiye sahipti. Galaksinin Cumhuriyet kontrolündeki bölümünün büyük kısmında bu silah yasa dışıydı ve bu da ne kadar güçlü bir silah olduğunu zaten ispat ediyordu. Disruptor’ın güç şarjörleri sadece on iki atımlıktı, fakat hasımla göz göze olunduğu zaman nadiren birden fazlasına ihtiyaç oluyordu.

Tabancasını kemerindeki kınına koydu, botundaki vibroblade’i kontrol etti ve dikkatini askerlerine çevirdi. Onun birimindeki tüm erkek ve kadınlar da ona uyarak emir bekledikleri zamanı teçhizatlarını kontrol ederek geçiriyorlardı. Gülümsemeden edemedi; onları iyi eğitmişti.

Hem hapisten hem de Apatros’tan kaçmak için Sith ordusuna katılmıştı. Ama asker gibi yaşamanın hoşuna gitmesi fazla uzun sürmemişti. Omuz omuza çarpışan kadın ve erkeklerin arasında bir bağ oluşmuştu, Des’i de kısa sürede içine çekecek olan bir bağ. Apatros’taki diğer madencilerle arasında asla böyle bir şey hissetmemiş ve hep yalnız olduğunu düşünmüştü. Ama gerçek yerini orduda bulmuştu. Onun yeri burası, askerlerinin yanıydı, askerlerinin.

Kıdemli asker Adanar onun baktığını fark etmiş ve yumruğunu iki kez göğsüne, tam kalbinin üzerine, vurarak karşılık vermişti. Sadece bu birimin üyelerine özgü bir selamdı bu: sadakat ve dostluğun işareti, hepsinin paylaştığı bir bağın simgesi.

Des de karşılık verdi. O ve Adanar orduya katıldıkları ilk günden beri aynı birlikteydiler. Onları kaydeden subay ikisini de Teğmen Ulabore’nin birliği olan Gloom Walkers’a kaydetmişti.

Adanar tüfeğini aldı ve dostunun olduğu yere doğru yürümeye başladı. “Disruptor tabancanı yakın zamanda tekrar nerede kullanacağına dair bir fikrin var mı, Çavuş?”

“Hazır olmaktan zarar gelmez,” diye cevap verdi Des, tabancasını çıkardı ve tekrar yerine koymadan önce parmağında çevirdi.

“Keşke çoktan yola çıkmış olsaydık,” diye söylendi Adanar. “İki günden beridir buradayız. Bizi daha ne kadar bekletecekler?”

Des omuz silkti. “Ana kuvvet harekete hazır hale gelene kadar biz bir yere gidemeyiz. Çok erken gidersek plan suya düşer.”

Gloom Walker geçen yıl içerisinde adından sıkça söz ettirmişti. Yarım düzineden fazla dünyada muharebeye katılıp kazanılan zaferlerde büyük pay sahibi olmuşlardı. Binlerce harcanabilir ön cephe askerinin arasından seçilerek kritik görevler için ayrılmış seçkin askerler haline gelmişlerdi. Şu anda sanayi dünyası Phaseera’nın ele geçirilmesinde hayati rolü onlar üstlenmişlerdi – tek ihtiyaçları olan şey harekete geçmek için bekledikleri emirdi. O zamana kadar hedeflerinden bir saatlik yürüyüş mesafesindeki bu orman kampında beklemekten başka yapabilecekleri bir şey yoktu. Buraya geleli sadece birkaç gün olduğu halde şimdiden bedelini ödemeye başlamışlardı.

Adanar volta atmaya başladı. Des ise gölgede sakince oturmuş onun ileri geri yürüyüşünü seyrediyordu.

“Kendini yıpratma,” dedi bir dakika sonra.

“En erken gece çöktükten sonra yola çıkabiliriz. O yüzden kendini böyle germene neden yok.”

Adanar volta atmayı bıraktı ama oturmadı. “Teğmen bunun çok kolay bir iş olacağını söyledi,” dedi, sesinin tonunu sabit tutmaya çalışarak. “Sence haklı mı?”

Teğmen Ulabore askerlerinin başarısı sayesinde pek çok onur ödülü almıştı ama birlikteki herkes lazer ışınları uçuşmaya başladığında komutanın gerçekte kimde olduğunu bilirdi.

Bu gerçek bir yıl önce, Des ve Adanar’ın ilk görevi olan, Kashyyyk’te tüm çıplaklığıyla ortaya çıkmıştı. Karanlığın Kardeşliği sistemi işgal ederek Mid Rim’de bir köprübaşı kurmak istemiş o yüzden de kaynak yönünden zengin Wookieelerin dünyasına birlik üzerine birlik göndermişti. Fakat bu gezegen bir Cumhuriyet kalesiydi ve düşmanları ne kadar kalabalık olursa olsun geri çekilmeyi hiç düşünmüyorlardı.

Sith filosu ilk indiği zaman düşmanları ormana dalıp gözden kayboldu. İşgal bir yıpratma savaşına, gezegenin yüzeyini kaplayan wroshyr ağaçlarının dalları arasındaki sonu gelmez bir çatışmaya dönüştü. Sith askerleri ağaç tepelerinde savaşmaya hazır değildiler, yoğun bitki örtüsü ve kshyy asmaları Cumhuriyet askerleri ve onlara rehberlik eden Wookieelere vurkaç taktikleri ve pusular için mükemmel bir ortam sağlıyordu. İşgalcilerin binlercesi yok edildi, çoğu daha düşmanını bile göremeden ve nereden geldiğini bile bilmediği bir ateşle ölüp gitmişti... ama Sith Üstatları asker göndermekten vazgeçmedi.

Gloom Walker ikinci dalgada gelen takviyelerin bir parçasıydı. İlk çatışmada ana birlikten ayrı düşmüşlerdi. Yalnız ve düşmanları tarafından kuşatılmış birliğin başındaki Teğmen Ulabore paniğe kapıldı. Başkalarından emir almadan birliğini nasıl hayatta tutabileceğine dair hiçbir fikri yoktu. Neyse ki Des durumu toparlamak için yanlarındaydı.

En büyük özelliği düşmanları göremiyor olsa bile sezebilmesiydi. Bir şekilde nerede olduklarını biliyordu. Kendisi de açıklayamıyordu ama bu eşsiz yeteneğini açıklamaya çalışmayı uzun zaman önce bırakmıştı. Şimdiyse tek yaptığı bu yeteneği en verimli şekilde kullanmaya devam etmekti. Des’in öncülüğünde Gloom Walkers tuzaklardan pusulardan kurtulup ana kuvvete katılmak için ağır ama emin şekilde yollarına devam ettiler. Üç gün ve gece, sayısız kısa ama ölümcül çatışma ve düşman topraklarında sonu gelmeyecekmiş gibi görünen bir yürüyüşün ardından sonunda başardılar. Tüm bu yol boyunca birlik çok az asker kaybetmişti ve geri dönmeyi başarabilen diğerleri de hayatlarını Des’e borçlu olduklarını biliyorlardı.

Gloom Walkers’ın hikâyesi tüm Sith ordusu için ilham kaynağı olmuş, tehlikeli derecede düşük olan morallerini yükseltmişti. Eğer tek bir birlik üç gün boyunca düşman arazisinde hayatta kalabiliyorsa o zaman bin tane birlikle bu savaşı kazanmanın mümkün olacağını düşünmeye başlamışlardı. Aslında iki bin birlik gerekti ama nihayet Kashyyyk düştü.

Kahraman Gloom Walkers’ın lideri olarak Teğmen Ulabore takdir belgesi aldı. Bunun sorumlusunun Des olduğunu söylemeyi aklından bile geçirmedi. Yine de Des’i çavuş yapacak ve ortalık kızıştığında ayakaltından çekilmeyi bilecek kadar zeki bir adamdı.

“Ee?” dedi Adanar. “Sonuç ne, Des? Ne zaman başlayacağız ve gerçekten de çok kolay bir görev mi?”

“Teğmen sadece bizim duymak istediğimizi zannettiği şeyleri söylüyor.”

“Bunu biliyorum, Des. Bu yüzden sana soruyorum. Bizi bekleyen şeyin ne olduğunu bilmek istiyorum.”

Des bir süre düşündü. Dar bir vadinin kıyısındaki bir ormandaydılar – Cumhuriyet ordusunun ana kampının bulunduğu Phaseera’nın başkentine giden tek yol. Vadiye hâkim bir tepenin üzerinde ise bir Cumhuriyet karakolu bulunuyordu. Eğer Sith birlikleri bu vadiden geçmeye çalışırsa, gece olsa bile, karakolun onları tespit edeceğine şüphe yoktu. Derhal kampa haber verecekler ve onlar da düşmanları daha kendilerini yaklaşamadan savunmalarını hazır hale getireceklerdi.

Gloom Walkers’ın görevi basitti: ordunun geri kalanı Cumhuriyet kampına sürpriz bir saldırı gerçekleştirebilsin diye karakolu susturacaklardı. Sinyal kesici kutular taşıyorlardı –karakolun ana kampa sinyal göndermesini engelleyecek kısa menzilli karıştırıcı cihazlar– ama hızlı hareket etmek zorundaydılar. Karakol her şafakta rapor verirdi ve Gloom Walkers hemen harekete geçmezse günlük rapor gelmediği için Cumhuriyet bir şeylerin ters gittiğinden şüphelenebilirdi.

Zamanlama çok önemliydi. Ana birlik sahneye çıkmadan hemen önce onları etkisiz hale getirmeleri gerekiyordu. Böylece vadiyi geçip savunmayı hazırlıksız yakalamak için birkaç saat elde etmiş olacaklardı. Olmayacak iş değildi ama koordinasyonun mükemmel olması gerekiyordu. Gloom Walkers yerini almıştı ama ana kuvvet henüz harekâta hazır değildi... o yüzden beklemeye devam ettiler.

“Endişeliyim,” dedi Des. “Bu karakolu susturmak kolay olmayacak. Bir kez başladık mı hiç hata payımız yok. Kusursuz olmalıyız. Eğer bizi bekleyen bir sürprizle karşılaşırsak başımız belaya girebilir.”

Adanar yere tükürdü. “Anlamıştım! İçinde kötü bir his var, değil mi? Hsskhor’daki gibi olacak yine!”

Hsskhor tam bir felaketti. Kashyyyk düştükten sonra sağ kurtulan Cumhuriyet askerleri yakındaki diğer bir dünya olan Trandosha’ya kaçmışlardı. Gloom Walkers’ın da dahil olduğu yirmi Sith birliği onları takip etmesi için gönderildi. Cumhuriyet askerlerini Hsskhor şehrinin dışındaki düz bir çölde yakaladılar.

Gün boyu süren çatışmada iki taraf da ağır kayıp verdi ve kimin kazandığı belli olmadı. Des tüm çatışma boyunca huzursuzluk hissetti ama nedenini bir türlü anlayamamıştı. Gece çöktüğünde ve iki taraf da toparlanmak için geri çekildiğinde huzursuzluğu daha da arttı. Trandoshalılar birkaç saat sonra saldırıya geçti.

Gecenin zifiri karanlık olması sürüngen Trandoshalılar için sorun teşkil etmiyordu: gece de görebilmekteydiler. Nereden geldikleri belli değildi, bir kâbusun gerçeğe dönüşmesi gibi bir anda karanlığın içinden çıkıyorlardı.

Wookieelerden farklı olarak Trandoshalılar galaksi savaşında taraf tutmuyordu. Hsskhor’un kelle avcıları ve paralı askerleri Sith ya da Cumhuriyet ayırt etmeden hepsinin üzerine çullandılar, öldürdüklerinden bir şeyler kazandıkları müddetçe kimi öldürdükleri umurlarında bile değildi.

Katliamın detayları resmi olarak hiç açıklanmadı. Des bu can pazarının tam ortasında bulunmuştu ve neler olup bittiğini bu gün bile tam olarak açıklayamıyordu. Saldırı diğer tüm birlikler gibi Gloom Walkers’ı da gafil avlamıştı. Güneş doğana kadar Sith askerlerinin neredeyse yarısı öldürülmüştü. Bu katliamda Des pek çok arkadaşını kaybetti... bu berbat çöl dünyasına ilk adım attığında hissettiği önsezilerine biraz daha kulak vermiş olsa belki de kurtarabileceği dostları. O gün bir daha Gloom Walkers’ın başına böyle bir şey gelmesine izin vermeyeceğine yemin etti.

Hsskhor bu pusunun bedelini çok ağır ödedi. Hem Cumhuriyet hem de Trandoshalı birlikleri yok etmek için Kashyyyk’ten takviyeler gönderildi. Sith’lerin zafer kazanması bir haftadan kısa sürdü ve bir zamanların mağrur şehri yağmalanıp yerle bir edildi. Trandoshalıların çoğu kendi vatanlarını savunmaktan vazgeçip fatihlerinin saflarına katıldılar. Onlar yapıları gereği avcı ve menfaatleri gereği de kelle avcısı ve paralı askerdiler. Öldürme fırsatları olduğu müddetçe kimin için çalıştıklarına pek önem vermezlerdi. Bu özellikleri dikkate alındığında Sith’lerin onları bağrına basması da şaşılacak bir şey değildi.

“Bu Hsskhor’un bir tekrarı olmayacak,” diyerek temin etti gergin arkadaşını Des. Bir kez daha aynı huzursuzluğu hissettiği doğruydu ama bu sefer farklıydı. Büyük bir şey olacaktı ama Des iyi mi yoksa kötü mü olduğunu kestiremiyordu.

“Haydi, Des,” diye ısrar etti Adanar. “Git, Ulabore’la konuş. Kimi zaman seni dinlediği oluyor.”

“Peki ona ne söyleyeyim?”

Adanar sinirle ellerini havaya kaldırdı. “Ne bileyim! Kötü şeyler hissettiğini söyle. Karargâhı aramasını ve bizi geri çağırmaları gerektiğini söyle. Ya da harekete geçmemiz için ikna et onu! Burada güneşin altında kalmış ölü womp sıçanları gibi beklemeyelim yeter!”

Des’in cevap vermesine fırsat kalmadan acemi askerlerden birisi, Lucia adlı genç bir kadın, koşarak geldi ve bir selam çaktı. “Çavuşum! Teğmen Ulabore, askerleri çadırının yakınında toplamanızı istiyor. Otuz dakika içerisinde onlara hitap edecekmiş,” dedi, sesi canlı ve heyecan doluydu.

Des arkadaşına bakıp gülümsedi. “Anlaşılan beklediğimiz emir geldi.”

Teğmen ve Des onları teftiş ederken askerler hazır olda bekliyorlardı. Her zaman olduğu gibi teftiş Ulabore’nin saflar arasında aşağı yukarı yürüyüp başını sallayarak onaylamasından başka bir şey değildi. Büyük ölçüde bir gösteriden ibaretti, Ulabore böylece sanki elde edilen başarılarda kendisinin de payı varmış gibi hissediyordu.

Teftiş bitince teğmen safların önüne yürüdü ve yüzünü askerlere döndü. Des birliğin başında tek başına duruyordu, üstlerine yüzünün dönük olabilmesi için sırtını askerlere dönmüştü.

“Burada herkesin görevimizin ne olduğundan haberi var,” diye söze girdi Ulabore, sesi alışılmadık şekilde yüksek ve üst perdedendi. Des otoriter olmaya çalıştığını ama sesinin aksine tiz çıktığını tahmin ediyordu.

“Detayları açıklamayı Çavuşa bırakacağım,” diye devam etti. “Görevimiz kolay değil ama Gloom Walkers’ın kolay görevlere gönderildiği günler çok gerilerde kaldı.”

“Söyleyecek fazla bir şey yok; bu manasız bekleyişin bitmesini sizlerin de en az benim kadar istediğinizi biliyorum. Bir saat içerisinde Cumhuriyet karakoluna saldıracağız!”

Askerlerin saflarından hayret dolu ifadeler ve mırıldanmalar yükseldi. Ulabore tokat yemiş gibi geri adım attı. Muhtemelen askerlerin tezahürat yapacağını zannetmiş ve bu ani öfke ve disiplin eksikliği onu şaşırtmıştı.

“Gloom Walkers, dikkat!” diye bağırdı Des. Teğmenin yanına gidip sesini alçalttı. “Komutanım, emirlerin bu yönde olduğundan emin misiniz? Bir saat içinde hareket mi? Gece çöktükten bir saat sonra demiş olabilirler mi?”

“Beni mi sorguluyorsun, Çavuş,” diye tersledi Ulabore, sesini alçak tutmak gibi bir gayesi de yoktu.

“Hayır, Komutanım. Eğer bir saat içinde yola çıkarsak hâlâ gün batmamış olacak. Geldiğimizi görecekler.”

“Onlar bizi görene kadar bizler haberleşmelerini karıştıracak kadar yaklaşmış oluruz,” diye cevap verdi teğmen. “Kampa sinyal gönderemeyecekler.”

“Sorun bu değil, Komutanım. Sorun gunship’ler. Orada üç ağır silahlı repulsorcraft bulunuyor. Eğer gündüz vakti karakola saldırmaya kalkarsak o şeyler gökyüzünden canımıza okur.”

“Bu bir intihar görevi!” diye bağırdı askerlerin arasından birisi.

Ulabore’nin gözleri kısıldı, yüzü kıpkırmızı oldu. “Ana ordu gece çökerken harekete geçecek, Çavuş,” dedi sıktığı dişlerinin arasından. “Vadiyi karanlıkta geçmek ve şafak sökerken Cumhuriyet üssüne saldırmak istiyorlar.”

“Öyleyse erken hareket etmemiz için bir neden yok,” dedi Des, sükûnetini korumaya çaba gösteriyordu. “Eğer gece çökerken yola çıkacaklarsa bulundukları yerden vadiye gelmeleri üç saat sürer. Bu yüzden karanlık çökene kadar beklesek bile onlar gelmeden karakolu susturmak için bolca zamanımız var demektir.”

“Neler olup bittiğini anlamadığın çok açık, Çavuş.” Ulabore inatçı bir çocukla konuşurmuş gibi konuşuyordu. “Ana kuvvet biz onlara görevin tamamlandığını bildirinceye kadar harekete geçmeyecek. Bu yüzden derhal harekete geçmek zorundayız.”

Mantıklıydı: generaller bütün vadinin güvence altına alındığından emin olmadan asıl kuvveti riske atmak istemezlerdi. Fakat onları gün ışığında göndermek Gloom Walkers’ın zayiatını en az beşe katlayacaktı.

“Karargâhla temasa geçip onlara durumu açıklamalısınız,” dedi Des. “Havadayken o gunship’leri vuramayız. Onlar gece yere inene kadar beklememiz gerek. Neyle karşı karşıya olduğumuzu onlara anlatmak zorundasınız.”

Teğmen sanki söylediklerini hiç duymamış gibi davrandı. “General bana ben de sana emir verdim,” diyerek çıkıştı. “Bunun başka yolu yok! Ordu akşamüzeri harekete geçecek ve sırf sen söyledin diye kimse de bunu değiştirecek değil, Çavuş!”

“Planlarını değiştirmek zorunda değiller,” diyerek üsteledi Des. “Eğer karanlık çöktükten sonra yola çıkarsak onlar vadiye varana kadar karakolu halledebiliriz. Ama bizi şimdi göndermek...”

“Yeter!” diye bağırdı teğmen. “Sürüsünden ayrı düşmüş bantha gibi sızlanmayı kes! Emirleri duydun, şimdi de itaat et! Yoksa üstlerinin emirlerine uymayan askerlerin başına ne geldiğini mi öğrenmek istiyorsun?”

Des nihayet gerçekte neler olduğunu anladı. Ulabore da bu emrin hatalı olduğunu biliyor ama herhangi bir şey yapamayacak kadar korkuyordu. Emirler doğrudan Kara Lordlardan gelmiş olmalıydı. Ulabore bir Sith Üstadının hışmına uğramaktansa askerlerini bile bile ölüme göndermeyi tercih ederdi. Fakat Des Gloom Walkers’ı kendi elleriyle bu katliama göndermeye hazır değildi. Bu Hsskhor’un bir tekrarı olmayacaktı. Bir anlık tereddütten sonra teğmenin çenesine bir yumruk indirdi ve onu yere serdi.

Ulabore yerde uzanırken askerlerden çıt çıkmamıştı. Des hemen yere düşen subayın silahını aldı, sonra da dönüp acemi askerlerden ikisine işaret etti.

“Siz ikiniz, gözünüzü teğmenden ayırmayın. Ayıldığında ona dokunmayın ama telsizin yakınına bile gitmesine izin vermeyin.”

İletişim subayına dönerek konuştu, “Akşam olmadan hemen önce karargâha bir mesaj gönderip görevin tamamlandığını ve ana kuvvetin vadiye doğru ilerleyebileceğini söyle. Bu sayede görevimizi tamamlamak için bize iki saat kalmış olur.”

Askerlerin kalanına hitap etmek için döndü, sözlerinin etkisini daha da artırmak için bir süre bekledi. “Burada yaptığım şey başkaldırıdır,” dedi ağırca. “Bu noktadan itibaren beni takip edenler her şey bittiği zaman divan-ı harbe çıkarılabilirler. Eğer bugün burada yaptığımdan sonra içinizde beni takip etmek istemeyen birisi varsa şimdi konuşsun. Komutayı görevin geri kalanında kıdemli asker Adanar’a devrederim.”

Askerlere göz gezdirdi. Bir an için kimse konuşmadı; ardından hepsi birden yumruklarını kaldırıp göğüslerine vurdular, tam kalplerinin üzerine.

Gururdan ne diyeceğini bilemeyen Des askerlerine son emirlerini vermeden önce yutkundu... askerlerine. “Gloom Walkers, dağılabilirsiniz!”

Askerler ikili üçlü gruplar halinde dağıldılar, birbirleri arasında fısıltıyla konuşuyorlardı. Adanar diğerlerinden ayrılıp Des’in yanına geldi.

“Ulabore bunu unutmayacak,” dedi usulca. “Onu ne yapacaksın?”

“Karakolu aldıktan sonra komutana madalya takmak isteyeceklerdir,” dedi Des. “Gerçekten neler olduğunu söylemektense susup madalyayı almayı kabul eder.”

Adanar homurdandı. “Anlaşılan her şeyi planlamışsın.”

“Pek sayılmaz,” dedi Des. “O karakolu nasıl alacağız hâlâ karar vermiş değilim.”

7

Karakol, vadiye hâkim bir platonun üzerinde yer alan açık bir alana kurulmuştu. Gecenin karanlığında Gloom Walkers ormanın içinden gizlice ilerleyerek karakolu kuşattı. Des birliğini dört takıma ayırmıştı, hepsi farklı bir yönden yaklaşıyordu. Her takımın yanında bir de sinyal kesici kutu bulunmaktaydı.

Karakola yarım kilometre yaklaştıkları zaman ellerindeki sinyal kesicileri kurdular ve tüm haberleşmeyi kestiler. Açıklığın kıyısına kadar gelen takımlar orada durup Des’in devam etmeleri için emir vermesini beklemeye başladılar. Takımlar arasında haberleşme imkânı olmadığı için –sinyal kesiciler onların telsizlerini de etkiliyordu– en etkili haberleşme yöntemi silah sesiydi.

Karakolun tepesindeki iniş pistinde duran üç repulsorcraft’a bakan Des içinde yine o tanıdık duyguyu hissetti. Savaşa girmeden önce tüm askerler aynı şeyi hissederlerdi, itiraf etseler de etmeseler de: korku. Başarısızlık korkusu, ölüm korkusu, dostlarının ölüşünü izleme korkusu, yaralanma ve kalan hayatını sakat olarak geçirme korkusu. Korku her zaman oradaydı ve eğer izin verirsen seni ele geçirirdi.

Des bu korkuyu nasıl bir avantaja çevireceğini biliyordu: seni zayıf kılan şeyi al ve onu seni güçlü kılacak bir şeye çevir. Korkunu öfke ve nefrete; Cumhuriyet ve Jedi’lara duyduğun nefrete. Nefret ona güç verecek güç de ona zaferi kazandıracaktı.

Bir kez çatışma başladı mı Des bu dönüşümü kolayca gerçekleştirebiliyordu. Baş belası babası sayesinde korkusunu öfke ve nefrete çevirmeyi daha çocukken öğrenmişti. Belki de bu yüzden bu kadar iyi bir askerdi. Belki de bu yüzden diğerleri onu liderleri olarak kabul etmişti.

Şu anda bile onun işaretini, ilk ateşi açmasını bekliyorlardı. Onun işaretiyle hepsi birden karakola saldıracaklardı. Düşmanları onlardan iki kat daha kalabalıklardı; bu dengesizliği sürpriz unsuruyla eşitleyeceklerdi. Fakat bu gunship’ler Des’in hesaba katmadığı bir sıkıntı kaynağıydı.

Açıklık, karakolun yüz metre yakınına kadar tüm araziyi aydınlatan ışıklarla çevriliydi. Repulsorcraft yerde olsa da aracın arkasındaki açık bölümdeki tareti kullanan bir asker duruyordu. Taretin çevresindeki topçuya koruma sağlayan zırhlı bölme bel hizasına kadar yükseliyordu ve taretin kendisi de düşman ateşine karşı güçlü bir kalkanla donatılmıştı.

Bu topçu çatıdaki iniş pistinden çevresindeki araziyi net şekilde görebiliyordu. Eğer işaret ateşini açarsa askerleri doğrudan hücuma geçecek ve bu taretin hedefi olacaklardı. Rancor inine düşmüş zucca gibi paramparça olmaları fazla sürmezdi.

“Sorun ne, Çavuş?” diye sordu takımındaki askerlerden birisi. Bunu soran Lucia’ydı, kendisine Ulabore’nin emirlerini bildirmiş olan acemi asker. “Ne bekliyoruz?”

Görevi iptal etmek için çok geçti. Ana ordu çoktan yola çıkmıştı; Des kampa geri dönüp onları uyarana kadar çoktan yarı yola varmış olurlardı.

Genç askere baktı ve tüfeğindeki dürbünü fark etti. Lucia bir TC-17 uzun menzilli lazer tüfeği taşıyordu. Korku ve endişeden silahını öylesine sıkı kavramıştı ki ellerinin boğumları bembeyaz olmuştu. Gloom Walkers’a tayin edilmeden önce sadece birkaç küçük çatışmaya katılmıştı ama Des onun birliğindeki en iyi askerlerden biri olduğunu biliyordu. TC-17’yle güç şarjörünü değiştirmeden ancak bir düzine atış yapılabilirdi ama menzili üç yüz metreden fazlaydı.

Her dört takımda da bir kesin nişancı bulunuyordu. Çatışma başladığında görevleri savaş alanını gözetlemek ve Cumhuriyet askerlerinden birinin kaçıp ana kampı uyarmasına engel olmaktı.

“Gunship’lerin arkasında duran şu askerleri görüyor musun? Şu lazer toplarını kullananları?” diye sordu kadına.

Kadın başını salladı.

“Eğer bir şekilde onların icabına bakamazsak bizim takımı on saniyede et yığınına çevirirler.”

Kadın tekrar başını salladı, gözleri korkudan kocaman olmuştu. Des onu sakinleştirmek için sesinin tonuna dikkat ederek devam etti.

“Şimdi bunu çok dikkatlice düşünmeni istiyorum, asker. Buradan onları ne kadar hızlı şekilde indirebilirsin?”

Kadın tereddüt etti. “Ben... ben yapabileceğimden bile emin değilim, Çavuş. Hepsini olmaz. Bu açıdan. İlkini net görüyorum ama onu vurur vurmaz diğerlerinin nişan almamı bekleyeceğini hiç zannetmem. Korunmak için hemen zırhın arkasına saklanacaklardır. Topçuları vursam bile çatıda bekleyen en az yarım düzine asker var ve onlar hemen düşenlerin yerini alacaktır. Dokuz hedefi bu hızla indiremem, Çavuş. Kimse yapamaz.”

Des dudaklarını ısırdı ve bu soruna bir çözüm üretmeye çalıştı. Sadece üç gunship vardı. Eğer bir şekilde her takımdaki keskin nişancılara haber göndermeyi başarabilse ve hepsi tam olarak aynı anda ateş açarsa bu topçuları gafil avlamaları mümkün olabilirdi... ama hâlâ diğer altı askerin onların yerini almasını engellemenin bir yolunu bulmaları da gerekiyordu.

İçinden ettiği bir küfürle kafasındaki düşünceleri dağıttı. Sinyal kesici kutular yüzünden diğerlerine haber vermesi imkânsızdı.

Keskin nişancı tüfeğini Lucia’nın elinden aldı, silahı kurdu ve durumu daha yakından görebilmek için dürbününden baktı. Çabucak tüm çatıyı gözden geçirdi ve her Cumhuriyet askerinin yerini kafasına yazdı. Dürbün sayesinde konuşurken dudaklarının oynadığını bile görebiliyordu.

Durum umutsuz görünmekteydi. Phaseera’nın alınması için önce bu karakolun alınması şarttı ve bu karakolu almanın yolu da çatıdaki taretlerden geçiyordu. Seçeneği kalmayan Des’in zamanı da tükenmek üzereydi.

Her zamankinden daha büyük bir korku hissetti içinde ve düşüncesini toparlayabilmek için derin bir nefes aldı. Damarlarında dolaşmaya başlayan adrenalin artarken korkusunu kendisine kuvvet verecek şekilde yönlendirmeye başladı. Tüfeğin dürbününü topçulardan birine çevirdi ve kırmızı noktanın üzerine düştüğünü gördü. Tetiği çekti.

Kendisini içgüdülerine bırakmıştı, bilincinin araya girmesine fırsat vermeyecek bir hızla hareket ediyordu. İlk askerin düştüğünü bile görmedi; dürbün çoktan diğerine dönmüştü bile. İkinci topçu hayretle gözlerini açmıştı ki Des ateş edip üçüncüye geçti. Fakat üçüncüsü ilk topçunun düştüğünü görmüş ve hemen kendisini gunship’in zırhlı bölmesinin arkasına atmıştı.

Des deli gibi ateş etme dürtüsüne gem vurup boş yere ateş edebileceği açıktaki bir hedef aradı. Gecede yankılanan açtığı ateşin sesiyle Gloom Walkers saklandığı yerden çıkıp hücuma geçmişti. Kendilerine verilen emre riayet ederek ilk silah sesiyle harekete geçmişlerdi. Des taretlerin onları yok etmeden önce sadece birkaç saniyesi olduğunu biliyordu ama üçüncü topçuyu vurması mümkün olmamıştı.

Tüfeğini çaresizce gezdirerek çatıda vuracak başka bir hedef aradı. Küçük bir tenekenin arkasına saklanmış bir askere nişan aldı. Asker hareket etmiyordu ve yüzünü de sanki kendi görüşünü kapamak istermiş gibi elleriyle örtmüştü. Des’in açtığı ateş onu göğsünden vurduğu anda askerin ayağının dibindeki cihaz da ateşlendi.

“Işık bombası!” diye bağırdı Lucia ama artık çok geçti. Aniden parlayan bembeyaz bir ışıkla dürbündeki görüntü kayboldu ve Des geçici olarak kör oldu.

Gözleri kör olsa da aniden her şeyi açıkça görmeye başlamıştı. Saklanmak için dağılmış olmalarına rağmen her askerin konumunu biliyordu; nerede oldukları ve nereye gittiklerini rahatlıkla izleyebiliyordu.

Üçüncü taretteki asker namlusunu çoktan yaklaşan askerlere çevirmişti bile. Topçu o heyecanla kafasının ucunu zırhlı bölmenin arkasından gösterince çok küçük bir hedef olmasına rağmen Des bu fırsatı kaçırmadı. Yaptığı atış topçunun bir kulağından girip diğerinden çıkmıştı.

Sanki zaman yavaşlamış gibi geliyordu ona. Sakin ve kusursuz şekilde hareket ediyordu, silahını bir sonraki hedefine doğrulttu ve onu da kalbinden vurdu; hemen sonrasında yanındaki diğer askeri de mavi gözlerinin arasından vurup devirdi. Des en yakındaki tarete koşan arkadaki bir askeri daha vurdu. Taretin merdivenlerine çıkmaya çalışan bir diğerini ise kalçasından vurarak dengesini bozmuştu. Merdivenden düştü ve daha yere çarpmadan Des göğsüne bir tane daha isabet ettirdi.

Dokuz askerden sekizini vurması üç saniye sürmüştü. Sonuncusu çatının kenarına doğru koştu, binanın diğer tarafına doğru atlayarak kaçmayı umuyordu. Des kaçmasına izin verdi. Avının ne kadar korkmuş olduğunu hissedebiliyordu; olabildiği kadar uzun bir süre bu korkunun tadını çıkardı. Asker çatıdan atladı ve sanki bir saniyeliğine havada asılıymış gibi göründü; Des göğsüne son üç mermisini gömerek şarjörünü boşaltmıştı.

Silahı Lucia’ya verdi, hasarlı retinalarını tamir etmek için gözünde biriken yaşları hızlıca gözlerini kırparak sildi. Işık bombasının etkisi geçiciydi; tekrar normal görmeye başlamıştı. Az önce sahip olduğu mucizevi ikinci görüşü de kayboluyordu.

Gözlerini ovaladı, az önce yaşananları durup düşünmek için uygun bir zaman olmadığını biliyordu. Topçuları yok etmişti ama düşmanları hâlâ kalabalıktı. Ona burada çatışmanın kıyısında değil de tam ortasında ihtiyaçları olacaktı.

“Gözünü çatıdan ayırma,” diye emir verdi Lucia’ya. “Eğer askerlerden biri çatıya çıkarsa gunship’lere varmadan önce indir.”

Kadın cevap vermedi; az önce şahit oldukları yüzünden hâlâ ağzı açık halde bakıyordu.

Des onu omzundan tutup sert şekilde silkeledi. “Kendine gel, asker! Görev seni bekliyor!”

Kadın kendini toparladıktan sonra başını salladı ve ardından silahına yeni bir enerji şarjörü taktı. Toparlandığını gören Des 21D’sini çekti ve açık araziden koşarak çatışmaya daldı.

Üç saat sonra her şey bitmişti. Görev büyük bir başarıyla sonuçlanmıştı: karakolu ele geçirmişlerdi ve Cumhuriyet’in vadiden kendilerine doğru yaklaşan ve günün ilk ışıklarında saldıracak olan binlerce Sith askerinden haberi olmamıştı. Çatışma kısa ama kanlı olmuştu: kırk altı Cumhuriyet askeri ve Des’in adamlarından dokuzu hayatını kaybetmişti. Ne zaman bir Gloom Walkers askeri vurulsa Des’in bir parçası bir şekilde başarısız olduğunu hissediyordu ama giriştikleri görev dikkate alınırsa zayiatı tekli rakamlarda tutabilmek bile başlı başına büyük bir başarı sayılırdı zaten.

Hedeflerini ele geçirdikten sonra Adanar ve emrindeki küçük bir birliği karakolu tutmaları için bıraktı. Des’in komutasında diğer askerler kamplarına geri döndüler.

Yol boyunca askerlerin ona şüpheyle baktıklarını ve aralarındaki fısıldaşmalarını görmezden gelmeye çalıştı. Lucia onun akıl almaz başarısını herkese anlatmıştı ve şu anda da ondan başka bir şey konuşulmuyordu. Hiçbirinde yüzüne karşı bir şey diyecek cesaret yoktu ama aralarındaki fısıldaşmaları rahatlıkla duyabiliyordu.

Onları suçlamıyordu da. O bile bunları nasıl becerdiğinden emin değildi. Des bir keskin nişancı değildi. Ama bir şekilde daha önce hiç kullanmadığı bir silahla bir düzine imkânsız gibi görünen atış yapmıştı... çoğu da ışık bombasıyla kör olduktan sonra. Akıl alır gibi değildi. Sanki görüşünü kaybettiği zaman gizemli bir güç devreye girip ona yol göstermeye başlamıştı. Heyecan verici olduğu kadar korkutucu bir olaydı da. Bu güç nereden geliyordu? Ve neden onu kontrol edemiyordu?

Bu düşüncelere öylesine dalmıştı ki kampta kendisini bekleyen yabancıları fark etmedi bile. Ancak bu adamlar yanına gelip kendisine kelepçe vurduklarında neler döndüğünü anlayabildi.

“Hoş geldin, Çavuş.” Ulabore’nin sözleri kinle yüklüydü.

Des etrafına bakındı. Bir düzine infazcı –Sith ordusu askeri güvenlik mensupları– silahları ellerinde bekliyorlardı. Ulabore hemen arkalarındaydı, yüzünde, Des’in vurduğu yerde, koca bir çürük vardı. Daha geride ise Ulabore’nin başında bıraktığı iki acemi askeri görebiliyordu. Utanç içinde başlarını öne eğmişlerdi.

“Bu acemilerin bir subayı sanki bir esirmiş gibi burada tutabileceklerini mi zannettin,” dedi Ulabore, arkasında durduğu muhafızlardan da güç alarak. “Senin bu çılgınlığına ortak olacaklarını mı zannettin?”

“Bu çılgınlık hepimizin hayatını kurtardı!” diye bağırdı Lucia. Des onu susturmak için kelepçeli ellerini kaldırdı: durum bir anda kontrolden çıkabilirdi.

Hiçbir şey olmayınca teğmen biraz daha cesaretlendi. Kendisini koruyan infazcıların arkasından çıkıp Des’in yanına geldi.

“Emirlere itaatsizlik konusunda seni uyarmıştım,” dedi. “Şimdi Karanlığın Kardeşliğinin asi askerlere nasıl muamele ettiğine bizzat şahit olacaksın.”

Birkaç Gloom Walkers elini yavaşça silahına uzatmaya başladı ama Des başını iki yana sallayınca durdular. İnfazcılar çoktan tüfeklerini doğrultmuşlardı ve onları kullanmaktan da çekinmezlerdi. Askerlerin tek atış yapmaya bile şansı olmazdı.

“Sorun ne, Çavuş?” diyerek mağlup rakibine yaklaştı Ulabore. Fazla yaklaşmıştı. “Diyecek bir şeyin yok mu?”

Des tek bir hamlede teğmeni öldürebileceğini biliyordu. İnfazcılar da onu öldürürdü ama hiç değilse teğmen de onunla gelecekti. Varlığının her zerresi harekete geçip kan ve lazer içerisinde ikisinin de hayatını sona erdirmek istiyordu. Ama bu dürtüye gem vurmayı bildi. Hayatını ziyan etmenin bir manası yoktu. Divan-ı harbe gitmenin sonucu da muhtemelen idam olacaktı ama yargılanırsa belki bir şansı olurdu.

Ulabore daha da ileri gidip suratına bir tokat attı, sonra da botlarına tükürdü ve geri çekildi. “Götürün şunu,” dedi infazcılara ve sırtını Des’e döndü.

Des götürülürken birkaç saat önce hayatlarını kurtarmış olduğu Lucia ve diğerlerinin gözlerindeki ifadeyi gördü. Birlik bir daha çatışmaya girdiğinde Ulabore’nin talihsiz –ve ölümcül– bir kazaya kurban gideceği yönünde bir duygu kapladı içini.

Bu farkındalık ister istemez yüzünde bir gülümseme belirmesine neden oldu.

İnfazcılar onu ormanda saatlerce yürüttüler, silahlarını üzerinden bir an bile çevirmiyorlardı. Ancak ana Sith kampının nöbetçileri görüşe girdiği zaman silahlarını indirdiler.

“Divan-ı harbe çıkacak hükümlü,” dedi infazcılardan birisi. “Git, Lord Kopecz’e bildir.” Nöbetçilerden biri selam verip koşarak uzaklaştı.

Kampın içinden askeri hapishaneye doğru yürüdüler. Askerlerin gözlerindeki kendisini tanıdıklarına dair ifadeyi görebiliyordu. Boyu ve kel kafasıyla akılda kalıcı bir siması vardı ve başarıları pek çok askerin kulağına gitmişti. Böylesine şöhrete sahip bir askerin divan-ı harbe verilecek olmasının herkesin dikkatini çekeceğine şüphe yoktu.

Kampın geçici hapishanesine geldiler, yakalanan casusları ve savaş esirlerini tutmak için kullanılan üzerinde bir kalkan bulunan üç metre derinliğinde, üç metreye üç metre bir çukur. İnfazcılar onu gözaltına aldıklarında silahlarına da el koymuşlardı; şimdi daha kapsamlı aramak için üzerindeki her şeyi çıkardılar. Ardından kalkanı kapatıp kelepçelerini bile çıkarmaya zahmet etmeden onu içine attılar. Çukurun dibindeki sert zemine düştü. Ayağa kalkmaya çabalarken kalkanın tekrar açıldığını gösteren uğultu geldi kulağına.

Çukurda Des’den başka hiç kimse yoktu. Sith’ler mahkûmları uzun süre tutmazlardı. Acaba büyük bir hata mı yaptım diye düşünmeye başladı. Geçmiş hizmetlerinin mahkemede ona fayda sağlayacağını zannetmişti ama şimdi farkına varıyordu ki o şöhreti tam tersine etki de yapabilirdi. Sith Üstatlarından hoşgörü ve merhamet beklemek hayalcilik olurdu. Doğrudan bir emre karşı gelmişti: onu herkese ibret olsun diye en ağır şekilde cezalandırma ihtimalleri çok yüksekti.

Bu çukurun dibinde ne kadar beklediğini bilmiyordu. Bir zaman sonra uyuya kaldı, savaş ve cebri intikal onu yıpratmıştı. Bilinci bir gelip bir gidiyordu; bir noktada hapishanenin dışı aydınlıktı ve o kurtulacağını biliyordu. Bir sonrakinde ise her yer karanlık.

Ona hâlâ yemek verilmemişti; midesi, guruldayarak mevcut duruma itiraz etti. Boğazı kupkuruydu; dili sanki onu boğacak kadar şişmişti. Tüm bunlara rağmen idrar kesesinde artan bir baskı vardı ama kendini bırakmadı. Çukur yeterince pis kokuyordu zaten.

Belki de onu burada yavaş ve acılı bir ölüme terk edeceklerdi. Sith’lerin işkencelerine dair duyduğu rivayetleri düşündükçe bu görüş daha da aklına yatmaya başladı. Ama umudunu yitirmiş değildi. Henüz değil.

Yaklaşan ayak seslerini duyunca ayağa kalkmak için çabaladı ve elleri hâlâ önden kelepçeli olmasına rağmen bunu başardı. Üzerini örten kalkandan çukurun yanında dışarıda bekleyen birkaç nöbetçinin silüetini seçebiliyordu, yanlarında bir de kara pelerinli birisi vardı.

“Onu gemime götürün,” dedi pelerinli kişi tok bir ses tonuyla. “Onunla Korriban’da ilgileneceğim.”

8

Des kendisinin nakledilmesi emrini veren kişiyi açıkça görememişti. Onu çukurdan çıkardıkları zamana kadar ise pelerinli kişi çoktan kaybolup gitmişti. Ona yemek ve su verip temizlenmesine izin verdiler. Kelepçeleri çıkarılmış olsa da Korriban’a gidecek gemiye kadar nöbetçiler onu bir an için bile yalnız bırakmadılar.

Yolculuk sırasında kimse onunla konuşmamıştı ve Des’in neler döndüğüne dair hiçbir fikri yoktu. Hiç değilse artık kelepçeli değildi. Bunu iyiye yormayı tercih etti.

Günün ortasında ulaştılar. Bu karanlık ve yasak dünyadaki tek şehir olan Dreshdae’ye iniş yapacaklarını zannetmişti. Aksine gemi ıssız bir vadiye tepeden bakan kadim bir tapınağın üzerine iniş yaptı. İniş pistinde gemiden indiklerinde serin bir rüzgâr esiyordu ama Des umursamadı. Çukurdaki ağır havanın ardından ne olsa ona iyi gelirdi. Ayağı Korriban’ın yerine değdiğinde tüm tüylerinin diken diken olduğunu hissetti. Bir zamanlar burada büyük bir tapınak olduğunu işitmişti, şimdi ise geriye sadece gölgesi kalmıştı. Burada gizliden gizliye kendisini hissettiren kötülüğü sezebiliyordu; gemi iç karartıcı gezegenin atmosferine girer girmez bunu hissetmişti.

Bulunduğu noktadan gezegenin çorak yüzeyine yayılmış diğer tapınakları görebiliyordu. Bu mesafeden bile gözleri bir zamanların muhteşem giriş kapılarından geriye kalan aşınmış kaya ve yıkılmış taşları seçebiliyordu. Vadinin ötesindeki Dresdae şehri ise ufukta bir nokta gibi görünmekteydi.

Kukuletalı birisi onu iniş pistinde karşıladı. Bunun çukurda yanına gelen pelerinli kişi olmadığını ilk bakışta anladı. Bu adamda kurtarıcısının sahip olduğu ne cüsse ne de haşmet vardı; içinde bulunduğu kalkandan bile Des adamın azametini kolayca sezebilmişti.

Des’in kadın olduğunu düşündüğü bu kişi kendisini izlemesi için ona işaret etti. Sessizce onun peşi sıra taş basamaklardan inip tapınağa girdiler. Bir sahanlıktan geçip birkaç merdiven daha indiler ve aynı şeyi birkaç kez daha tekrarladılar, tapınağın en üst katından en alt katına iniyorlardı. Her sahanlıkta farklı yönlere uzanan kapılar ve koridorlar vardı ve Des onlarda yankılanan ayak sesleri ve konuşmaları duyabiliyor ama ne söylendiğini seçemiyordu.

Kadın konuşmadı ve Des de sessizliği bozmasının hayrına olmayacağını düşündü, çünkü hâlâ bir mahkûmdu. Kadının kendisini divan-ı harbe götürmekte olduğunu düşünüyordu. Saçma sapan sorular sorup durumunu daha da ağırlaştırmak istemedi.

Binanın zeminine vardıklarında kadın onu yine merdivenlerin bulunduğu başka bir kemerli yola yönlendirdi. Fakat bu merdivenler farklıydı: daha koyu ve karanlıktılar ve zemini örten karanlığın içerisinde gözden kaybolana kadar da alçalmaya devam ediyorlardı. Rehberi tek laf etmeden duvardan aldığı bir meşaleyi ona verdi ve sonra da yana çekildi.

Neler olduğunu anlamaya çalışan Des dikkatlice dik merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Ne kadar indiğini bilmiyordu; bu dar merdivenlerde mesafeyi kestirebilmek kolay değildi. Birkaç dakika sonra zemine vardı ve önünde uzun bir koridor gördü. Koridorun sonuna geldiğinde ise tek bir oda olduğunu fark etti.

Des kapının eşiğinde durdu ve gözlerinin ışığa alışmasını bekledi. İçeride duran kişiyi belli belirsiz görebiliyordu. Kendisini çağırdı.

“İçeri gel.”

Oda soğuk olmasa da eli ayağı buz kesti. Hava sanki elektrikle, ne olduğunu rahatça sezebildiği bir güçle yüklüydü. Korku hissetmemesine şaşırdı. Hissettiği şeyin aslında meraktan kaynaklandığını anlamıştı.

Des odada ilerledikçe belirsiz kişinin şekli daha bir anlaşılır hale geldi ve sonunda onun bir Twi’lek olduğunu anladı. Üzerine giymiş olduğu bol cübbenin altından bile Des onun ne kadar iri yapılı olduğunu anlayabiliyordu. Yaklaşık iki metre boyundaydı... Des’in gördüğü en iri Twi’lek’ti ama yine de Des kadar iri yapılı değildi.

Lekku’su geniş göğsünden aşağı sarkıyor ve dönüp kaslı boyun ve omuzlarına dolanıyordu; turuncu gözleri pırıl pırıldı ve titreyen meşale ışıklarını yansıtıyordu. Gülümseyince türüne özgü sivri ve keskin dişleri ortaya çıktı.

“Ben Sith Lordu Kopecz,” dedi. Des o anda hiç şüpheye yer bırakmayacak şekilde onun çukurun başında gördüğü pelerinli kişi olduğunu anladı ve başını hafifçe eğerek selam verdi.

“Inquisitor’un ben olacağım,” dedi Lord Kopecz, sesinde duygudan eser yoktu. “Kaderini tayin edecek kişi benim. Vereceğim kararın nihai olacağından şüphen olmasın.”

Des tekrar başını salladı.

Twi’lek alev alev turuncu gözlerini Des’e dikti. “Sen ne Jedi’ların ne de Cumhuriyet’in dostusun.”

Bu bir soru değildi ama Des yine de kendisini cevap vermek zorunda hissetti. “Benim için şimdiye kadar ne yaptılar ki?”

“Kesinlikle,” dedi Kopecz pis bir sırıtmayla. “Cumhuriyet güçlerine karşı pek çok muharebeye iştirak etmişsin. Silah arkadaşların senden övgüyle söz ediyorlar. Eğer savaşı kazanmak istiyorsak Sith’lerin senin gibi adamlara ihtiyacı olacak.” Durdu. “Sen örnek bir askerdin... doğrudan bir emre itaatsizlik edene kadar.”

“O emir bir hataydı,” dedi Des. Boğazı öylesine kurumuştu ki kelimeleri telaffuz etmekte güçlük çekiyordu.

“Gündüz vakti neden karakola saldırmayı reddettin? Korkak mısın?”

“Bir korkak görevi tamamlamazdı,” diye sert bir cevap verdi Des, suçlama canını sıkmıştı.

Kopecz başını yana çevirdi ve bekledi.

“Gündüz vakti saldırmak taktik bir hataydı,” diye devam etti Des, yaptığına haklılık kazandırmak için. “Ulabore bu bilgiyi karargâha bildirmeliydi ama bunu yapamayacak kadar korkuyordu. Korkak olan ben değilim, Ulabore’dir. Karanlığın Kardeşliğiyle yüzleşmektense Cumhuriyet askerlerince öldürülmeyi tercih eder. Boş yere ölmeye meraklı değilim.”

“Hizmet sicilini gördüm,” dedi Kopecz.

“Kashyyyk, Trandosha, Phaseera... eğer bu raporlar doğruysa Gloom Walkers’da bulunduğun süre zarfında muhteşem başarılara imza atmışsın. Bu başarılardan bazıları imkânsız görünse bile.”

Des duyduğu bu vurguyla ürktü. “Raporlar doğrudur, efendim,” diye cevap verdi.

“Doğru olduklarından şüphem yok.” Kopecz, Des’in cevabındaki ses tonunu ya fark etmemiş ya da dikkate almamıştı. “Seni Korriban’a neden getirdiğimi biliyor musun?”

Des sonunda bunun aslında divan-ı harp meselesi olmadığını anlamaya başlamıştı. Bir tür sınavdı ama ne için olduğundan pek emin değildi.

“Bir şey için seçilmiş olduğumu hissediyorum.”

Kopecz’in yüzünde diğer bir sinsi gülümseme belirdi. “Güzel. Zihnin çabuk uyum sağlıyor. Güç hakkında ne biliyorsun?”

“Fazla değil,” dedi Des, omuz silkerek. “Jedi’ların inandığı bir şey: kâinatta bir yerlerde duran büyük bir enerji falan gibi bir şey.”

“Peki, Jedi’lar hakkında ne biliyorsun?”

“Kendilerinin Cumhuriyet’in koruyucuları olduklarına inandıklarını biliyorum,” diye cevap verdi Des, onları ne kadar küçümsediğini gizleme gayreti de göstermemişti. “Senato üzerinde büyük etkileri olduğunu biliyorum. Pek çok kişinin onların mistik güçleri olduğuna inandıklarını biliyorum.”

“Ya Karanlığın Kardeşliği hakkında?”

Des bu sefer kullanacağı kelimeleri daha dikkatlice seçti. “Sizler ordularımızın komutanı ve Jedi’ların ezeli düşmanlarısınız. Pek çok kişi sizin, onlar gibi, doğaüstü yetenekleriniz olduğuna inanıyor.”

“Peki sen inanmıyor musun?”

Des tereddüt etti, Kopecz’in duymayı isteyeceği türden bir cevap bulmak için düşünmeye başladı. Fakat inquisitor’unun ne isteyeceğini bilemediğini fark edince sadece doğruyu söylemeye karar verdi. “Duyduğum hikâyelerin büyük çoğunluğunun sadece abartı olduğuna inanıyorum.”

Kopecz başını salladı. “Yaygın bir inanç. Güç’ün usullerini kavrayamayanlar bu tür yetenekleri mit ya da efsane olarak kabul ederler. Fakat Güç gerçektir ve onu kullanmayı bilenler hayal bile edemeyeceğin bir kudrete sahip olurlar.”

“Pek çok muharebe kazandın ama henüz gerçek savaşı tecrübe etmedin. Askerler dünyaları ve ayları kontrol için uğraşırken Sith ve Jedi’lar birbirlerini yok etmek için mücadele ederler. Kaçınılmaz ve nihai bir yüzleşmeye doğru sürükleniyoruz. Hayatta kalmayı başaran grup, Sith’ler ya da Jedi’lar, önümüzdeki bin yıl boyunca galaksinin kaderini tayin edecek.”

“Bu savaşta asıl zafer ordularla değil Karanlığın Kardeşliği vasıtasıyla kazanılacak. Bizim en büyük silahımız Güç ve onu kullanmayı bilen kişilerdir. Senin gibi kişiler.”

Sözlerine ağırlık kazandırmak için bir süre bekledi.

“Sen özelsin, Des. Pek çok çarpıcı niteliğe haizsin. Güç’ün yansıması olan nitelikler sen askerken sana gayet iyi hizmet ettiler. Fakat sen bu yeteneğinin sadece yüzeyini biraz kazımış durumdasın. Güç gerçektir; hepimizi çevreler. Kudretini bu odada hissedebilirsin. Sezebildin mi?”

Des bir an tereddüt ettikten sonra başını salladı. “Hissediyorum. Sıcak. Parlamayı bekleyen bir ateş gibi.”

“Karanlık tarafın kudreti. Hırsın ve duyguların sıcaklığı. Bunu senin içinde de hissedebiliyorum. Yüzeyin altında yanıyor. Hiddetin gibi yanıyor ve seni daha güçlü yapıyor.”

Kopecz gözlerini kapattı ve başını arkaya çevirdi, sanki yüzünü ateşten sakınmaya çalışıyordu. Kafa kuyruğunun uçları hafifçe titredi. Meşaledeki alevin çıtırtısı dışında çıt çıkmıyordu. Des’in çıplak alnında ve ensesinde öbek öbek ter birikmişti. Terini silmeye kalkışmasa da teri kürek kemikleri arasından aşağı süzülürken ağırlığını bir o bir bu ayağına verdi. Bu hafif hareket bile Twi’lek’i girdiği transtan çıkarmaya yetmişti.

Birkaç saniye daha bir şey söylemedi ama delici bakışlarıyla Des’i tepeden tırnağa süzdü. “Geçmişte de Güç’le temasın olmuş ama gerçek bir Sith Üstadının gücüyle kıyaslandığında senin yeteneklerinin hiçbir önemi yok,” dedi sonunda. “Büyük bir potansiyele sahipsin. Eğer Korriban’da kalırsan sana bu potansiyelini kullanmayı öğretebiliriz.”

Des ne diyeceğini bilemedi.

“Artık cephede asker olarak savaşmayacaksın,” diye devam etti Kopecz. “Eğer teklifimi kabul edersen hayatının bu bölümü sona erecek. Karanlık taraf usullerine göre eğitileceksin. Karanlığın Kardeşliğinin bir üyesi olacaksın ve Gloom Walkers’a bir daha dönmeyeceksin.”

Des’in kalbi deli gibi çarpıyor, başı dönüyordu. Hatırladığı kadarıyla kendisine eşsiz yetenekleri dolayısıyla özel biri olduğu söylenmişti. Şimdi de sahip olduğu bu yeteneklerin sahip olabilecekleri yanında hiçbir kıymeti olmadığı söyleniyordu.

Yine de içinde bir parça birliğini bir elveda bile demeden terk etme fikrinden rahatsız olmadan edemedi. Adanar, Lucia ve sadece emrindeki askerler olmaktan çok öte kişileri düşündü; onlar dostlarıydılar. Karşısına Sith Üstatlarına katılma şansı çıkmış olsa bile onları bu şekilde terk edebilir miydi?

Groshik’in kendisine söylediği son sözleri hatırladı: Diğerlerinin yardımına güvenme. Sonuç olarak hepimiz tek başınayız. Ancak kendilerini nasıl koruyacağını bilenler sonunda hayatta kalmayı başarırlar.

O birlik için elinden gelen her şeyi yapmıştı. Defalarca hayatlarını kurtarmıştı. Fakat sonunda infazcılar kendisini götürmeye geldiğinde hiçbiri onu kurtarmak için bir şey yapamamıştı. Eğer onlara izin verse deneyeceklerdi ama başarısız olacakları kesindi. Des gerçeği anladı: birliği –dostları– şu anda onun için hiçbir şey yapamazlardı.

Her zamanki gibi kendi başının çaresine bakmalıydı. Bu fırsatı geri çevirmek büyük aptallık olurdu.

“Şeref duydum, Üstat Kopecz, ve teklifinizi memnuniyetle kabul ediyorum.”

“Sith’lerin usulleri zayıflara göre değildir,“ diye uyardı iri Twi’lek kendisini. “Düşenler... geride bırakılırlar.” Sesinin tonunda ürkütücü bir şey vardı.

“Arkada kalmam,“ diye cevap verdi Des duraksamadan.

“Bunu göreceğiz,” dedi Kopecz. Ardından ekledi, “Bu senin için yeni bir başlangıç. Yeni bir yaşam. Buraya gelen çoğu öğrenci kendisine yeni bir isim seçmiştir. Eski hayatlarını tümüyle geride bırakırlar.”

Des’in eski hayatının herhangi bir bölümüne takılmak gibi bir arzusu yoktu. Dayakçı babası, Apatros madenlerindeki ağır şartlar; kendini bildi bileli yeni bir hayata başlamak istemişti. Gloom Walkers ihtiyacı olan kaçışı kendisine sunmuştu ama geçici olarak. Şimdiyse geçmişini ebediyen geride bırakma fırsatı karşısındaydı. Tek yapması gereken Karanlığın Kardeşliği ve onun öğretilerini bağrına basmaktı. Yine de anlayamadığı bir nedenle içine korkunun soğukluğunun yayıldığını hissediyordu. Onu tereddüde sevk eden bir korku.

“Kendin için yeni bir isim seçmek ister misin, Des?” diye sordu Kopecz, muhtemelen isteksizliğini sezmişti. “Yeniden doğmak ister misin?”

Des başını salladı.

Kopecz bir kez daha gülümsedi. “Peki, artık hangi isimle anılmak istersin?”

Korku onu durduramayacaktı; korkusunu alıp dönüştürerek kendisine ait hale getirdi. Kendisini zayıf kılan her şeyi alır ve onu kendisini güçlü kılmak için kullanırdı.

“Adım Bane. Sith Bane.”

Lord Qordis, Korriban’daki Sith Akademisinin Yüce Üstadı, uzun ve pençeyi andıran tırnaklarıyla hafifçe çenesini sıvazladı.

“Bana getirdiğin bu öğrenci –Bane– Güç usullerine göre hiç eğitilmiş mi?”

Kopecz başını iki yana sallarken lekku’su da huzursuz olduğunu gösterecek şekilde titredi. “Daha önce de söylediğim gibi, Qordis, Apatros’ta yetişmiş, ORO Company’nin idaresindeki bir gezegende.”

“Yine de bu genç adamı bulup Akademiye getirmeyi becerdin. Bana fazla kolay geldi.”

İyi kıyım Twi’lek sinirlendi. “Bu sana karşı düzenlenen bir komplo değil, Qortis. Artık böyle şeyler yapmıyoruz. Bizler kardeşiz, hatırladın mı? Çok şüphecisin.”

Qordis güldü. “Şüpheci değil, ihtiyatlıyım. Bu kadar güçlü ve hırslı Sith’in arasında mevkimi ancak böyle koruyabiliyorum.”

“O da en az diğerleri kadar güçlü,” diyerek üsteledi Kopecz.

“Ama daha yaşlı. Daha genç ve daha uysal öğrencileri tercih ederiz.”

“Şimdi tam bir Jedi gibi konuştun,” diyerek tersledi Kopecz. “Daha saf ve masum olduklarını ümit ederek gittikçe daha genç öğrencileri arıyorlar. Zaman içinde çocuklar dışında hiç kimseyi kabul etmeyecekler. Arkada kalanları toplamak için acele etmeliyiz. Ayrıca,” diye devam etti, “Bane göz ardı edilemeyecek kadar güçlü. Bir Jedi için bile. Onu onlardan önce bulduğumuz için şanslıyız.”

“Evet, şanslı,” diye tekrarladı Qordis, sesinden alaycılık akıyordu. “Sayısız tesadüflerin bir araya gelmesi sonucu kendisi aramıza teşrif etmiş oldular. Ne büyük talih.”

“Bazıları bunu böyle görebilir,” dedi Kopecz. “Ama bazıları da başka şekilde yorumlayabilir. Alınyazısı mesela.”

Qordis uzun süredir rakibi olan kişinin sözlerini tartarken uzun bir sessizlik oldu. “Diğer çıraklar yıllardan beri eğitim yapıyorlar. Bu çok geride kalacak,” dedi sonunda.

“Eğer şans verilirse onlara yetişir,” diye ısrar etti Kopecz.

“Merak ediyorum da... acaba diğerleri ona bu şansı verecek mi? Akılları varsa vermezler. Bence şu anda Lord Kaan’ın en iyi askerlerinden birini ziyan etmekle meşgulüz.”

“İkimiz de Jedi’ların askerlerle mağlup edilemeyeceğini biliyoruz,” diye tersledi Kopecz. “Ben bir Sith Lordu’nu en iyi bin askere bile değişmem.”

Qordis verdiği aşırı tepkiden geri adım atacak gibi görünüyordu. “Bu Bane o kadar güçlü, öyle mi?”

Kopecz başını salladı. “Sanırım bunca zamandır aradığımız kişi o. Bir Sith’ari olabilir.”

“Bu unvanı hak etmeden önce,” dedi Qordis kurnaz bir gülümsemeyle, “eğitimden sağ çıkması gerekecek.”

BÖLÜM İKİ

9

Huzur yalandır. Sadece hırs vardır.

Hırsla kuvvet elde ederim.

Kuvvetle kudrete sahip olurum.

Kudretle zafer kazanırım.

Zaferle de zincirlerimden kurtulurum.

Kopecz gitmişti, Kaan’ın ordusuna ve Jedi’lara ve Cumhuriyet’e karşı yürütülen mücadeleye katılacaktı. Bane ise Sith usullerini öğrenmek için Korriban’daki Akademide kalmıştı. İlk dersi yarın sabah başlayacaktı, bizzat Lord Qordis’in kendisinden.

“Sith ilkeleri sadece ezberlenecek kelimelerden öte bir şeydir,” diye açıkladı Akademinin Üstadı yeni öğrencisine. “Onları öğren. Onları anla. Seni Güç’ün asıl kudretine yönelteceklerdir: karanlık tarafın kudretine.”

Qordis, Kopecz’den uzundu, hatta Bane’den bile uzundu. Bedeni zayıftı ve başlığı omuzlarının üzerinde duran siyah ve bol bir cübbe giyiyordu. İnsan olabilirdi ama görünümünde bir gariplik vardı. Kireç renginde olan derisi uzun parmaklarına taktığı parlak mücevherli yüzükler nedeniyle daha da göze çarpıyordu. Gözleri koyu ve çöküktü. Dişleri keskin ve sivriydi ve tırnakları da pençe gibi kıvrıktı.

Bane önünde diz çöktü, başlığı açık benzer bir kara cübbe giyiyordu. Bu sabah erken saatlerde Sith’lerin Yasası’nı ilk kez duymuştu ve bu sözler onun için hâlâ çok yeni ve gizemliydi. Zihninin arka planında geziniyor ve daha derinlerde yatan manalarını kavramaya çalıştığında da bilinçli düşüncesindeki yerlerini alıyorlardı. Huzur yalandır. Sadece hırs vardır. En azından ilk ilkenin doğru olduğunu biliyordu. Onun hayatı bunun ispatıydı zaten.

“Kopecz bize ham bir çırak olarak geldiğini söyledi,” dedi Qordis. “Güç usullerinde hiç eğitilmemişsin.”

“Ben çabuk öğrenirim,” dedi Bane ona.

“Evet... karanlık tarafta da kudretlisin. Ama buraya gelen herkes için bu söylenmiştir zaten.”

Nasıl cevap vereceğini bilemeyen Bane susmanın yapılacak en akıllıca şey olduğuna karar verdi.

“Bu Akademi hakkında ne biliyorsun?” diye sordu Qordis sonunda.

“Burada öğrencilere Güç’ü kullanmak öğretiliyor. Siz ve diğer Sith Lordları onlara karanlık tarafın gizemlerini öğretiyorsunuz.” Kısa bir duraksamadan sonra ekledi, “Bunun gibi daha pek çok akademi olduğunu da biliyorum.”

“Hayır,” diyerek düzelti Qordis. “Bunun gibisi yok. Sürekli büyüyen imparatorluğumuzun dört bir yanına yayılmış başka eğitim tesislerimiz olduğu doğru, umut vaat eden kişilere sahip oldukları gücü nasıl kontrol edip kullanacaklarını öğreten yerler. Ama her tesis kendine hastır ve bu tesislere öğrenciler potansiyelleri nispetinde gönderilirler.”

“Kayda değer ama sınırlı özelliklere sahip olanlar Honoghr, Gentes ya da Gamorr’a Sith Savaşçısı ya da Yağmacısı olmak için gönderilirler. Orada kendilerine duygularını kontrolsüz hiddet ve savaş çılgınlığa aktarmaları öğretilir. Karanlık tarafın kudreti onları düşmanlarımızın üzerine salacağımız gözü dönmüş yıkım ve ölüm makinelerine çevirir.”

Hırsla kuvvet elde ederim, diye içinden geçirdi Bane. Ama konuşurken sözler farklı çıktı, “Cumhuriyet’i yıkmaya sadece kaba kuvvet yetmez.”

“Doğru,” dedi Qordis. Sesinin tonundan Bane, Üstadının duymak istediği şeyi söylediğini anlayabiliyordu.

“Daha üstün yeteneklere sahip olanlar Cumhuriyet’i yıkma davamızda bizimle ittifak halinde olan dünyalara gönderilirler: Ryloth, Umbara, Nar Shadaa. Bu öğrenciler karanlığın yaratıkları haline gelirler, karanlık tarafı gizlilik, hile ve yönlendirme için kullanmayı öğrenirler. Eğitimden sağ çıkmayı başaranlar karşı konulmaz suikastçılar haline gelir, hiç kımıldamadan sadece karanlık tarafı kullanarak rakiplerini öldürmeyi başarabilirler.”

“Yine de hâlâ Jedi’lara denk değiller,” diye ekledi Bane, dersinin ne yöne doğru gittiğini anlamıştı.

“Kesinlikle,” dedi Üstadı. “Dathomir ve Iridonia’daki akademiler buradakine çok benzerler. Oralarda çıraklar Sith Üstatları tarafından eğitilirler. Eğitimde başarı gösterenler adept ve acolyte olarak ordularımızın saflarına katılırlar. Nihai zaferimizin karşısında dikilen Jedi Şövalyeleri’nin karşılığı olanlar bunlardır.”

“Fakat Jedi Şövalyeleri’nin Jedi Üstatlarına bağlı olması gibi adept ve acolyteler de Sith Üstatlarına bağlıdır. Sith Üstadı olma potansiyeli taşıyanlar ise –ve sadece bu potansiyele sahip olanlar– burada Korriban’da eğitilirler.”

Bane heyecandan yerinde duramıyordu. Kuvvetle kudrete sahip olurum.

“Korriban Sith’lerin anavatanıdır,” dedi Qordis. “Bu gezegen büyük bir güç barındırır; bu gezegenin her köşesinde karanlık taraf yaşar ve nefes alıp verir.”

Durdu ve cılız elini avuç içi yukarı bakacak şekilde uzattı. Pençeyi andıran parmaklarının içerisinde sanki –çok ama çok değerli– bir şeyi tutuyor gibiydi.

“İçinde bulunduğumuz bu tapınak binlerce yıl önce bu gücü toplamak ve yönlendirmek için inşa edildi. Burada karanlık tarafın en güçlü halini hissedebilirsin.” Yumruğunu öyle bir sıktı ki avucuna saplanan tırnaklarından kan süzülmeye başladı. “Seçildin, çünkü sende büyük bir potansiyel var,” diye fısıldadı. “Korriban’daki çıraklardan çok büyük şeyler yapmaları beklenir. Eğitim zordur ama başaranları bekleyen mükâfatlar eşsizdir.”

Kudretle zafer kazanırım.

Qordis yaralı elini uzatıp Bane’in çıplak alnına koydu ve onu Sith Lordu’nun kanıyla kutsadı. Bane bir asker olarak bolca kan görmüştü, yine de kendine zarar vermeyi de içeren bu ayin nedense onu en büyük kıyımın yaşandığı savaş alanlarından bile daha çok etkilemişti. Tek yapabildiği geri çekilmeden durmak oldu.

“Bizden biri –Karanlığın Kardeşliğinden biri– olma potansiyeline sahipsin. Birlikte Cumhuriyet’in prangalarından kurtulabiliriz.”

Zaferle de zincirlerimden kurtulurum.

“Ama potansiyeli olanlar bile başarısız olabilir,” diye bitirdi sözünü Qordis. “Bizi hayal kırıklığına uğratmayacağını umut ediyorum.”

Bane’nin bunu yapmak gibi bir niyeti yoktu.

Kendini çalışmaya veren Bane için sonraki birkaç hafta su gibi akıp geçti. Güç konusundaki deneyimsizliğinin bir kural değil de bir istisna olduğunu öğrenmek onu şaşırtmıştı. Diğer öğrenciler Korriban’daki Akademiye katılmadan önce aylarca hatta yıllarca eğitilmişlerdi.

Başta Bane bundan rahatsız olmuştu. Eğitimine henüz başlamıştı ve şimdiden gerideydi. Böyle rekabetçi ve acımasız bir ortamda diğer öğrenciler için kolay bir hedef teşkil ediyordu. Fakat zaman geçtikçe zannettiği kadar savunmasız olmadığının farkına vardı.

Akademideki diğer çıraklar içerisinde hiç eğitim almadan karanlık tarafın gücünü kullanabilen sadece o vardı. Fırsat bulduğu her sefer de onu kullanmaktan çekinmemişti. Kâğıt oyununda ya da kavgada rakiplerine karşı onunla üstünlük sağlamıştı. Savaşta onu ikaz ederek sayısız kez hayatını kurtarmış ve imkânsız göründüğü anlarda bile zafer kazanmasını sağlamıştı.

Ve tüm bunları içgüdüsel olarak yapmıştı, ne eğitimle ne de ne yaptığına dair bilinçli bir düşünceyle. Şimdi ise hayatında ilk kez ona yeteneklerini doğru şekilde nasıl kullanacağı öğretilecekti. Diğer öğrenciler konusunda endişelenmesine gerek yoktu... asıl endişelenmesi gereken onlardı. Eğitimini tamamladığında onların hiçbirisi kendisine denk olmayacaktı.

Aldığı eğitimin çoğunu bizzat Qordis’e ya da diğer Sith Üstatlarına borçluydu: Kas’im, Orilltha, Shenayag, Hezzoran ve Borthis. Akademide grup eğitim seansları da vardı ama sayıları çok azdı ve seyrektiler. Zayıf ve yavaşların, hırslı ve güçlü olanları geride bırakmasına müsaade edilmezdi. Öğrenciler arzu ve Güç’e duyulan açlıkla beslenen kendi sınırlarını öğrenirlerdi. Fakat her Sith Üstadına yaklaşık altı öğrenci düşüyordu ve bir çırağın eğitmeninin kendisine Sith sırlarını öğretmek için kıymetli zamanını harcamaya karar vermesinden önce buna layık olduğunu ispat etmesi şarttı.

Henüz acemi olmasına rağmen Bane, Sith Lordlarının, özellikle de Qordis’in, dikkatini çekmekte gecikmemişti. Bu dikkatin diğer öğrencilerin düşmanlığını artıracağını biliyordu ama kendisini bu konuda düşünmemeye zorladı. Zaman içinde Üstatlarından aldığı fazladan derslerle arayı kapatacak ve diğer öğrencileri geçecekti, bunu bir kez başardı mı bir daha onların kıskançlıklarını dert etmek zorunda da kalmayacaktı. O zamana kadar fazla dikkat çekmeyip kimsenin yoluna çıkmamaya özen gösterecekti.

Üstatlardan ders almadığı zamanlarda kütüphanede eski eserleri okuyordu. Jedi’ların Coruscant’taki tapınakta bulunan arşivleri gibi Sith’ler de bilgileri toplayıp Korriban Tapınağı’nın arşivinde saklamaya başlamışlardı. Fakat –çoğu verinin elektronik ve hologramik ortamda Holokron formatında saklandığı- Jedi kütüphanesinden farklı olarak Sith’ler hâlâ parşömenler, el yazmaları ve ciltli kitaplar kullanmaktaydılar. Darth Raven’in Cumhuriyet’i yok etmesine ramak kaldığı üç bin yıl öncesinden bu yana Jedi’lar karanlık tarafın öğretim unsurlarını ortadan kaldırmak için sayısız savaşa girişmişlerdi. Bilinen tüm Sith Holokronları ya yok edilmiş ya da Coruscant’taki Jedi Tapınağı’na gönderilmişti. Keşfedilmemiş pek çok Sith Holokronu bulunduğu yönünde rivayetler de vardı – ya uzak dünyalardaydılar ya da içindeki bilgileri kendisine saklamak isteyen karanlık Üstatlar tarafından gizlenmişlerdi. Kardeşliğin bu kayıp hazineleri bulma yönündeki tüm çabaları sonuçsuz kalmış ve onları hâlâ bu ilkel teknolojileri kullanmak zorunda bırakmıştı.

Koleksiyona sürekli olarak yeni bir şeyler eklendiğinden indeksler çoktan yetersiz kalmaya başlamıştı bile. Arşivde bir şey aramak tam bir sabır testiydi ve çoğu öğrenci zamanlarını Üstatlarını etkilemek için harcamayı tercih ediyordu.

Belki diğer çoğundan yaşça daha büyük olduğu ya da madende çalışmak ona sabırlı olmayı öğrettiği için midir bilinmez ama Bane her gün birkaç saatini bu eski eserler arasında geçirmekten çekinmiyordu. Ona hayret verici geliyorlardı. Çoğu parşömende geçmiş muharebelere dair bilgiler ya da kadim Sith Lordlarının başarılarıyla ilgili övgüler yer almaktaydı. Bu bilgi parçaları tek başına pek bir şey ifade etmese de bir araya geldiklerinde neyi temsil ettiğini görebiliyordu: hepsi büyük bir bulmacanın parçasıydı, daha büyük bir anlayışa giden küçük bir ipucu.

Arşivler Üstatlarından öğrendiklerini pekiştiriyordu. Soyut dersler o sayede bir şeyler ifade etmeye başlamıştı. Bane zaman içerisinde kadim bilginin, potansiyelini tam olarak kullanabilmesinin anahtarı olduğunu keşfetti. Böylece Güç algısı şekil almaya başlamıştı.

Mistik ve açıklanamaz olan Güç aynı zamanda da doğal ve gerekliydi: evreni bir arada tutan ve tüm canlı varlıkları birbirine bağlayan temel enerji. Bu enerjiyi, bu gücü kontrol altına almak mümkündü. Kullanılabilir ve yönlendirilebilirdi. Karanlık tarafın öğretileri vasıtasıyla da Bane bu gücü elinde tutmayı öğreniyordu. Her gün egzersiz ve meditasyon yaptı, çoğunlukla da Qordis’in denetimi altında. Sadece birkaç haftadan sonra küçük nesneleri düşünce yoluyla hareket ettirmeyi öğrenmişti – kısa süre öncesine kadar imkânsız olduğunu zannettiği bir şeydi bu.

Yine de bunun sadece başlangıç olduğunu biliyordu. En derinlerde yatan asıl gerçekliği idrak etmeye başlamıştı: kişinin içinde bulunan ve hayatta kalmasını sağlayan güçtü bu. Diğerleri seni sürekli hayal kırıklığına uğratırdı. Dostlar, aile, asker arkadaşları... sonunda herkes bir başına kalırdı. İhtiyacın olduğunda kendine bakman yeterliydi.

Karanlık taraf bireyin kendi gücünü beslerdi. Sith Üstatlarının öğretileri ise onu daha güçlü kılardı. Onları memnun ederek gerçek potansiyelini kullanmaya başlayabilir ve bir gün onların arasında kendine yer bulabilirdi.

İlk saldırı dalgası yaklaştığında Ruusan’ın yörüngesindeki Cumhuriyet filosu tümüyle hazırlıksız yakalanmıştı. Küçük, siyasi açıdan önemsiz ve sık ormanlarla kaplı bu gezegen Kashyyyk sisteminde bulunan Sith birliklerine karşı düzenlenen kahredici vurkaç taktikleri için üs olarak kullanılmaktaydı. Şimdiyse düşmanları aynı stratejiyi onlara karşı kullanıyordu.

Sith’ler ansızın saldırdılar, bir anda hiperuzaydan belirdiler: böylesine büyük bir filo için çok tehlikeli bir manevraydı bu. Daha alarm sesleri bile duyulmadan Cumhuriyet gemileri, üç Dreadnought kruvazörü, iki corsair zırhlısı, bir düzine önleme uçağı ve bolca Buzzard avcı uçağının saldırısına uğradı. Saldırıya öncülük yapan gemi ise Karanlığın Kardeşliğinin sancak gemisi, Sith Destroyeri Nightfall’du.

Saldırıya Nightfall’un güvertesindeki meditasyon küresinde bulunan Lord Kaan komuta etmekteydi. Bulunduğu odadan diğer tüm gemilerle haberleşebiliyor ve derhal yerine getirileceğinden en ufak şüphesi olmadığı emirlerini bildiriyordu. Oda ışık ve sesle capcanlıydı: parlayan monitörler ve yanıp sönen ışıklar sürekli olarak onu savaşın gidişatı konusunda bilgilendirmekteydiler.

Fakat Kara Lord bu ekranlara bakmıyordu bile. Onun algısının sınırları meditasyon küresinin ve elektronik cihazların sağladığı verilerin çok ötesindeydi. Muharebeye tutuşmuş olan her geminin kesin konumunu biliyordu: kendilerinin ve düşmanın. Ateşlenen her salvodan, yapılan her manevradan, gemilerin yaptığı her hareketten haberi vardı. Çoğunlukla daha gerçekleşmeden sezebilirdi bunları.

Kaşları içinde bulunduğu meditasyonun derinliğiyle çatılmıştı; nefesi hırıltılı ve derinden geliyordu. Titreyen vücudu boncuk boncuk ter dökmekteydi. Üzerindeki baskı muazzamdı ama fiziksel olarak tükenmiş olsa da meditasyon küresinin desteğini de alarak sağladığı zihinsel odaklanmayla Güç’ün karanlık tarafından enerji çekerek çarpışmanın kaderini değiştirmeyi başarabiliyordu.

Savaş meditasyonu sanatı –Sith büyücülerinden onlara ulaşan bir silah– düşman saflarını kaosa sürükler, onların korku ve çaresizliklerinden beslenir, morallerini bozar ve savaşma azimlerini kırardı. Rakibinin yaptığı her hatalı hamle büyütülür, her tereddüt ise en disiplinli askerin bile moralini bozacak ölçüde büyük bir yanlışmış gibi gösterilirdi. Muharebe yeni başlamıştı ama aslında çoktan bitmişti bile.

Cumhuriyet filosu tam bir karmaşa içerisindeydi. Hammerhead sınıfı dört ana muharebe gemisinden ikisi Buzzard’ların ilk geçişi sırasında ana kalkanlarını kaybetmişti. Yaklaşmakta olan Sith Dreadnought’ları pruvaya monteli lazer toplarıyla savunmasız kalmış olan bu gemilere nişan almışlardı. Ne yapacağını şaşıran Cumhuriyet birlikleri yaklaşan kruvazörleri uzak tutacak avcı uçaklarını ancak şimdi bir araya getirmeyi başarmışlardı.

Diğer iki ana muharebe gemisi ise Sith zırhlıları Rage ve Fury’nin yoğun ateşi altındaydılar. Hantal Cumhuriyet Hammerhead’leri ağır silahlarını kullanabilmek için destek gemilerinin önlerinde bir savunma hattı kurmalarına ihtiyaç duyarlardı. Bu savunma hattı olmadan hızlı ve çevik corsair’ler karşısında çaresizdiler. Rage ve Fury, Hammerhead’lerin onlara ateş edebilecekleri top sayısını en aza indirecek bir açıdan yaklaşırken kendileri tüm toplarıyla üzerlerine ateş kustular. Hammerhead’ler daha fazla topla ateş edebilmek için yön değiştirmeye kalktığında corsair’ler dönüp hemen ters yöne uçuyor ve bu zaman zarfında da hasar vermeye devam ediyorlardı. Güverteyi süpürmek olarak bilinen mahvedici bir manevrayla onları koruyacak zırh ve avcı uçaklarının eksikliği bir araya gelirse ana muharebe gemileri uzun süre direnemezdi.

Cumhuriyet zırhlılarına destek gelmesi pek mümkün görünmüyordu. Devriye noktasındaki bir tanesi çoktan hurdaya çevrilmişti, saldırının daha ilk saniyelerinde kalkanlarını açmaya fırsat bulamadan Nightfall’dan aldığı bir tam isabetle savaş dışı olmuştu. Önleme uçaklarının çullandığı ve Nightfall’un bordo ateşinin kendilerini hedef aldığı diğer ikisinin akıbeti ise ilkinden farklı olacak gibi görünmüyordu.

Kaan bunu hissedebiliyordu: Cumhuriyet komutanları ve askerleri arasında panik havası esiyordu. Saldırıları eksiksiz bir taarruzdu; düşmana verilecek zararı maksimum yapmayı hedefleyen stratejileri kendi gemilerini düşmanın düzenleyeceği iyi organize olmuş bir karşı saldırıya açık hale getiriyordu. Ama böyle bir tepki gelecek değildi. Cumhuriyet kaptanları gayretlerini koordine etmekten uzaktılar ve bir savunma hattı kurmayı başaramamışlardı. Doğru düzgün geri çekilmeyi bile becerememişlerdi... kaçmaları imkânsızdı. Zafer onundu!

Bir anda Fury yok oldu, corsair’i paramparça eden bir infilakla kaybolup gitti. Öylesine ani olmuştu ki Kaan –savaş meditasyonu sayesinde pek çok şeyi önceden görmesine rağmen– bunun olacağını sezememişti. İki Hammerhead teğet açılarda gitseler de bir şekilde aynı anda Fury’nin bulunduğu yöne dönmüşlerdi. Birisi pruva toplarıyla ateş edip geminin kalkanlarını indirmiş, diğeri de aynı noktaya lazerlerle baraj ateşi açarak geminin patlayarak paramparça olmasına neden olmuştu. Harika bir manevraydı: iki farklı gemi ateş altında olmalarına rağmen ortak düşmanlarını yok edebilmek için saldırılarını koordine etmeyi başarmışlardı. Fakat aynı zamanda da imkânsızdı.

Kaan, Rage’e kaçınma manevrası yapmasını emretti; Hammerhead’ler tam ateş açtığında saldırısını kesmiş olan corsair diğer geminin akıbetine uğramaktan son anda kurtuldu. Yaralı Hammerhead’lere yaklaşmakta olan Dreadnought’lar da üzerlerine gelmekte olan dört tam mevcutlu avcı uçağı filosunu görünce saldırılarını kestiler, savunmasız zannettikleri kurbanlarının hangarlarından havalanmış olmalıydılar. İdeal şartlar altında bile avcıları bu kadar çabuk bir araya getirmek kolay iş değildi; böyle bir ortamda ise imkânsızdı. Ama Kaan onları hissediyordu: yaklaşık elli tane Aurek avcı uçağı yanaşık düzende uçarak Dreadnought’lara saldırırken Hammerhead’ler de geri çekilmekteydiler. Savunma hattı kuruyorlardı!

Karanlık tarafın kudretiyle beslenmekte olan Lord Kaan düşmanlarının zihinlerini etkilemek için iradesini devreye soktu. Yılgındılar ama çaresiz değildiler. Bazıları korkmuştu ama paniğe kapılmamışlardı. Tüm hissedebildiği, disiplin, amaç ve kararlılık oldu. Ardından bir şey daha hissetti. Savaşın içinde başka bir mevcudiyet.

Belli belirsizdi ama yine de birkaç dakika önce saldırı başladığında orada olmadığından emindi. Güç kullanan birisi Cumhuriyet birliklerinin moralini yerinde tutuyordu. Güç’ün aydınlık tarafını kullanan birisi Kaan’ın savaş meditasyonunun etkisini dengeleyerek savaşın seyrini değiştirmişti. Bir Sith Lordu’nun iradesine karşı ancak bir Jedi Üstadı direnebilirdi.

Bunu Kopecz de hissetmişti. Önleme uçağının koltuğunda kemerleri bağlı halde Hammerhead’lerin uçaksavarlarının açtığı ateşten kaçınmak için manevralar yaparken Jedi Üstadının varlığı bir dalga gibi kendisine çarpmıştı. Hazırlıksız yakalanmış ve bir an için de olsa dikkati dağılmıştı. Bu hata sıradan bir pilotun hayatına mal olabilirdi ama Kopecz sıradan bir pilot değildi.

Doğuştan gelen, eğitimle desteklenen ve karanlık tarafla beslenen içgüdüleriyle tepki vererek hızını kesti ve levyeye tüm gücüyle yüklendi. Önleme uçağı öne ve aşağı doğru keskin bir dalış yaptı ve Hammerhead’in birbirini takip eden iyon topu atışlarından son anda kurtuldu. Dalıştan çıkıp geniş bir dönüş yaptı, bir daire çizerek tekrar dört Cumhuriyet kruvazöründen en büyüğüne yöneldi. Jedi oradaydı. Onu hissedebiliyordu: bulunduğu gemiden yayılan Güç işaret sinyali gibiydi ve Kopecz şimdi onu öldürecekti.

Nightfall’daki Kaan da tüm dikkatini Jedi Üstadına vermişti ve aralarındaki mücadeleyi kendi taraflarında yer alan gemileri ve mürettebatı kullanarak sürdürmekteydiler. Cumhuriyet’in ateş gücü yüksek daha fazla gemisi vardı; Kaan sürpriz unsuruna güveniyordu ve savaş meditasyonu onlara avantaj sağlamaktaydı. Fakat şu anda bu iki avantajlarını da kaybetmişlerdi. Sahip olduğu tüm güce rağmen Kara Lord nadir bir sanat olan savaş meditasyonunda uzman değildi. Pek çok farklı yeteneğe sahip olmayı içeriyordu ve hepsini eşit şekilde geliştirebilmek için daha çok çalışması gerekecekti. Karşı taraftaki Jedi ise sanki doğuştan itibaren böyle bir karşılaşma için eğitilmiş gibiydi. Savaşın gidişatı adım adım değişiyordu ve Kara Lord umutsuzluğa kapılmaya başlamıştı.

Tüm iradesini topladı ve birden karanlık gücün kudretini bir kırbaç gibi savurdu, çatışmayı tekrar kontrol altına alabilmek için giriştiği çaresiz bir çabaydı bu. Adrenalin, kana susamışlık ve liderlerinin dayanılmaz baskısıyla kendinden geçen bir çift Buzzard pilotu gemilerini en yakındaki Aurek filosunun üzerine sürdüler, bu intihar saldırısıyla düzenlerini bozmayı amaçlıyorlardı. Fakat Cumhuriyet avcıları bu fütursuz hamle karşısında ne paniğe kapıldı ne de düzenlerini bozdu. Onun yerine gelen saldırıyı doğrudan karşılayıp ateş açarak herhangi bir zarar vermelerine izin vermeden düşmanlarını toza çevirdiler.

Muharebenin diğer ucunda Kopecz’in önleme uçağı ana muharebe gemisinin ve taşıdığı kıymetli Jedi’ın etrafında kurulmuş olan savunma ağını bir bıçak gibi kesmişti, o kadar çevikti ki ne taretler ne de Aurek avcı uçakları ona kilitlenemiyordu. Cumhuriyet savunmasını yaran Kopecz uçağını doğruca geminin ana hangarına sürdü; hangarın kapıları bir saniye geç kapanmıştı. Gemisi hangarın zemininde kayıp dönerken o da ateş açtı ve orada bulunan askerlerin büyük bölümünü temizledi.

Gemisi yavaşlayıp durduğunda kanopiyi açıp dışarı çıktı. Yere atladı ve mahir bir el hareketiyle ışın kılıcını çekip açtı. Kılıcın kırmızı namlusunun ilk hareketi ilk saldırıdan sağ kurtulmayı başarmış olan bir çift askerin ateşini keserek onları zarar vermeden savuşturdu. Bir sıçramayla Twi’lek ve saldırganların arasındaki altı metrelik mesafe kapandı ve kılıcın bir dönüşüyle daha cansız yere serildiler.

Kopecz durup durumu değerlendirdi. Cumhuriyet avcılarının bakımını üstlenmiş hangardan geriye cansız bedenler ve hurda araçlardan başka bir şey kalmamıştı. Gülümseyerek ana muharebe gemisinin iç kısımlarına açılan kapıdan geçti.

Koridorlarda hızla ve kendinden emin şekilde ilerledi, squellbug kokusuna doğru giden bir tuk’ata gibi Jedi Üstadından yayılan güce doğru gidiyordu. Koridorlardan birinde bir güvenlik takımı yolunu kesti. Kollarındaki kırmızı armalar özel eğitim almış seçkin askerler olduklarını gösteriyordu: Cumhuriyet ordusunun en kaliteli muhafızları. Kopecz iyi olduklarını biliyordu... hatta içlerinden birisi tüm takım ışın kılıcıyla yok edilene kadar iki kez ateş etmeyi bile başarmıştı.

İleride tek bir kapı bulunan büyük bir odaya girdi. Avı orada kendisin bekliyordu ama odanın ortasında bir çift Selkath –Manaan dünyasında yaşayan amfibik varlıklar– ellerinde ışın kılıçları yolunu kesmişlerdi. Bunlar sadece Jedi Üstatlarının uşakları olan Padawan’lardı. Kopecz onlarla ışın kılıcı düellosuna girmeye tenezzül bile etmedi: ona layık değildiler. Onun yerine bir yumruk savurdu ve Güç’ü de onu odanın diğer tarafına savurması için kullandı. İlk Padawan darbenin etkisiyle şok olmuştu. O kendini toparlayıp ayağa kalkana kadar arkadaşı çoktan ölmüştü bile, ruhunu gırtlağını sıkan karanlık tarafın kudretiyle teslim etmişti.

Kopecz yavaşça yaklaşırken hayatta kalan Padawan geriledi; Sith Lordu ölçülü adımlarla aradaki mesafeyi kapatırken bir yandan da gücünü topluyordu. Topladığı gücü elektrik olarak salıverdi, mavi ve eflatun yıldırımlar parmak uçlarından talihsiz kurbanının üzerine aktı. Selkath’ın dumanlar tüten cansız bedeni yere yığılana kadar acı içinde kıvrandı.

Odanın arkasında bulunan kapıya gelen Kopecz kapıyı açtı ve küçük meditasyon odasına girdi. Üzerinde sade ve kahverengi bir Jedi Üstadı cübbesi olan yaşlı bir Cerealı kadın ayaklarını bağdaş kurarak zemine oturmuştu. Sith’lere ve Kaan’a karşı kendi savaş meditasyonuyla karşı koymanın neden olduğu baskı yüzünden buruşmuş olan yüzü ter içerisindeydi.

Bu tükenmiş haliyle bir Sith Lordu’nun karşısında hiç şansı yoktu. Zaten kaçmak ya da kendini savunmak için hiçbir şey yapmamıştı. Kesin ölümle arasında birkaç saniye vardı, tüm dikkatini ve gücünü sürmekte olan savaşa vermeye devam etti.

Kopecz onu öldürse de cesaretine hayran olmadan da edemedi. Onun kaderini böylesine kabullenişi elde edeceği tüm zafer sevincini elinden almıştı. “Huzur yalandır,” diye mırıldandı kendi kendine, koridorlardan kendisini hangarda bekleyen gemisine doğru giderken, Nightfall ve diğerleri gemiyi havaya uçurmadan önce terk etmek istiyordu.

Jedi Üstadının ölümü savaşın gidişatını bir kez daha değiştirdi. Direniş çöktü; savaş önce bozgun sonra da katliam haline geldi. Güç’ün aydınlık tarafının koruması üzerlerinden kalkan Cumhuriyet askerlerinin morali Kaan’ın üzerlerine saldığı dehşet ve çaresizlik duygularıyla dibe vurmuştu. İradeleri güçlü olanlar ise kaçmaktan başka hiçbir şanslarının olmadığını görmüşlerdi. Zayıf iradeli olanlar öylesine dağılmıştı ki tek istedikleri bir an önce ve acısız şekilde ölüp bu durumdan kurtulmaktı. İlk grup istediğini elde edemese de ikincisi etti.

Önleme uçağının koltuğuna yerleşen Lord Kopecz, gemi görkemli bir patlamayla havaya uçmadan saniyeler önce hangarından havalandı.

Sith’ler beklediklerinden daha ağır kayıp vermişlerdi ama kazandıkları zafer kesindi. Birinci Ruusan Muharebesi’nden tek bir Cumhuriyet gemisi, askeri ya da pilotu sağ çıkmayı başaramamıştı.

10

Bane’nin kudreti artıyordu. Sadece birkaç aylık eğitimle Güç ve karanlık taraf hakkında pek çok şey öğrenmişti. Fiziksel olarak her zamankinden daha güçlü hissediyordu kendisini. Sabah koşularında beş kilometre mesafeyi tamamladığında nefes alışverişi henüz değişmeye başlıyordu. Refleksleri seriydi, aklı ve duyuları hayal bile edemeyeceği ölçüde keskinleşmişti.

Gerektiği zaman Güç’ü vücuduna aktarabiliyor, böylece sahip olduğu enerjiyle imkânsız gibi görünen şeyleri başarabiliyordu; olduğu yerde takla atıp tekrar aynı yere iniyor; çok yüksekten düştüğü halde yaralanmıyor; on metreden daha yüksek dik yüzeylere tırmanabiliyordu.

Çevresinde olan biten her şeyden sürekli olarak haberdardı, diğerlerinin varlığını sezebiliyordu. Kimi zaman niyetlerinin ne olduğunu, aklından geçenlerin belli belirsiz yansımalarını bile hissedebiliyordu. Daha büyük nesneleri daha uzun süre havada tutabiliyordu artık. Güç’e komuta etmek ve onu kendi iradesi doğrultusunda şekillendirmek gittikçe daha kolay bir hal almaya başlamıştı. Bane birer birer kendisinden önde olan çırakları geride bırakmaya başladı.

Arşivde eski parşömenleri incelemeye ise gittikçe daha az zaman ayırıyordu. Onlara olan merakı azalmıştı, akademi hayatının yoğunluğu arasına karışıp gitmeye başlamıştı. Uzun zaman önce göçüp gitmiş Üstatların bilgilerini sindirmek soğuk ve temiz bir keyifti. Fakat tarihi belgeleri okurken hissettiklerinin Güç’ü kullanırken hissettiği kudret ve coşkunun yanına yaklaşması bile söz konusu değildi. Bane, Akademinin ve Karanlığın Kardeşliğinin bir parçasıydı. Kadim geçmişin değil de bugünün bir parçasıydı o.

Diğer öğrencilerle daha fazla vakit geçirmeye başlamıştı. Bazılarının kendisini kıskandığını sezebiliyordu ama hiçbiri ona karşı harekete geçmeye cesaret edememişti. Öğrenciler arasında rekabet teşvik edilirdi ve Üstatlar rekabetin karanlık tarafı körükleyecek olan düşmanlık ve nefrete dönüşmesine göz yumarlardı. Fakat başka bir öğrencinin eğitimine müdahale etmeye kalkışırken yakalanan öğrenciler en ağır şekilde cezalandırılırdı.

Tabii tüm öğrenciler kendilerine bu cezanın verilme nedeninin yaptıkları iş değil de o işi yaparken yakalanacak kadar dikkatsiz olmak olduğunu biliyorlardı. İhanet, öğretmenlerin dikkatini çekmeyecek derecede kurnazca yapıldığı müddetçe, açıkça ifade edilmese de hoş görülmekteydi. Bane’in akıllara durgunluk veren ilerleyişi onu diğer öğrencilerin entrikalarından korumuştu; hiç kimse Qordis ya da diğer Sith Lordlarının dikkatini çekmeden ona bir şey yapamazdı.

Ne yazık ki bu aşırı ihtimam Bane’nin de Akademideki konumunu artırmak için ihanet, sahtekârlık ve benzeri teknikleri kullanmasını güçleştirmekteydi.

Yine de öğrencilerin rakiplerini alaşağı etmelerine izin verilen bir yol bulunuyordu: ışın kılıcı düellosu. Jedi ve Sith’lere özgü bir silah olan ışın kılıcı galaksideki hemen her metali kesebilen bir araç olmaktan çok daha öte bir silahtı. Işın kılıcı kullanıcısının ve onun Güç’e olan hâkimiyetinin bir uzantısı gibiydi. Ancak katı zihinsel disiplin ve bedenleri üzerinde tam bir hâkimiyet sahibi olanlar bu silahı etkili şekilde kullanmayı başarabilirlerdi... en azından Bane ve diğerlerine böyle öğretilmişti.

Henüz çok az öğrencinin ışın kılıcı bulunuyordu; diğerleri Qordis ve öbür eğitmenlere bu silaha layık olduklarını ispat etmek zorundaydılar. Yine de bu durum Twi’lek Kılıç Ustası Lord Kas’im’i sonunda bu silaha kavuştukları zaman kullanabilecekleri stil ve teknikleri onlara öğretmekten alıkoymuyordu. Her sabah çıraklar tapınağın geniş ve boş çatısında bir araya gelip onun denetiminde talim yapar, kendilerine savaş alanında zafer kazandıracak olan egzotik manevraları öğrenmek için ter dökerlerdi.

Bane’nin alnından akan terler çoktan gözlerine dolmaya başlamıştı bile. Gözünü yakan terlerden kurtulmak için gözlerini kırptı ve harcadığı gücü iki katına çıkardı; talim kılıcıyla önündeki havayı hiç duraksamadan dövmeye devam etti. Çevresindeki diğer çıraklar da aynı şeyi yapıyorlardı; her birinin amacı kendi fiziksel sınırlarını aşmak ve sadece silah tutan bir savaşçıdan çok daha fazlası olabilmekti. Amaçları karanlık tarafın bizzat kendisinin bir uzantısı olmaktı.

Bane yedi geleneksel ışın kılıcı formunun tümünde ortak olan temel teknikleri öğrenmeye henüz başlamıştı. İlk haftaları sonu gelmeyen savunma duruşları, üstten saldırı, kaçınma, karşı saldırı tekrarlarıyla geçmişti. Öğrencilerin temel teknikleri öğrenirken sergiledikleri doğal eğilimlerini inceleyen Lord Kas’im hangisine hangi formun daha uygun olacağına karar veriyordu. Bane için Djem So’yu seçmişti, Form V. Beşinci form kaba kuvvete ve güce ağırlık verirdi, Bane bu sayede cüssesini ve kaslarını en verimli şekilde kullanabilecekti. Ancak Djem So’daki her hareketi düzgün şekilde yaptığına ikna olduktan sonra Kas’im asıl eğitime başlamasına izin verecekti.

Şu anda, Akademideki diğer öğrencilerle birlikte, her sabah bir saatini Kılıç Ustasının bakışları altında talim kılıcıyla tekniğini geliştirmeye uğraşarak geçiriyordu. Durasteel’den yapılmış ve ağzı kör olan talim kılıcı dengeleri ve ağırlıkları gerçek ışın kılıcının enerji namlularını taklit edecek şekilde tasarlanmıştı. Sert bir darbe ciddi yaralanmalara sebep olabilirdi, fakat ışın kılıcı o şekilde iş görmediği için her talim kılıcının ağzına gözle görülemeyecek kadar küçük milyonlarca zehir dolu diken konulmuştu, öldürücü pelko böceğinin –sadece Korriban’daki Kara Lordlar Vadisi’ndeki çöl kumlarının altında yaşayan nadir bir böcek– sırtındaki dikenlerle süslenmişti. Doğrudan bir vuruşla bu mikroskobik dikenler herhangi bir dokuyu parçalayabilirdi; pelko zehri derinin derhal yanıp kabarmasına neden olurdu. Enfeksiyonun olduğu yerde geçici felç yaşanır ve o uzvu kullanılmaz hale getirirdi. Bu sayede ışın kılıcıyla kesilmiş bir el, kol ya da bacağın kaybı aynen taklit edilmiş oluyordu.

Çırakların homurtuları ve havayı kesen kılıçların uğultuları her yanı sardı. Bu ortam Bane’e aldığı askeri eğitimi hatırlatıyordu: içgüdüsel hale gelene kadar aynı hareketleri tekrar eden bir grup asker.

Ama bu Akademide silah arkadaşlığı bilinci yoktu. Çıraklar birbirlerine rakiptiler, bu kadar basit. Çoğu açıdan Apatros’tan çok da farklı değildi. Fakat şimdi yalnız kaldığına değiyordu. Burada karanlık tarafın sırlarına vakıf olmakla meşguldü.

“Yanlış!” diye gürledi Kas’im aniden. Talim yapan öğrencilerin arasında aşağı yukarı yürürken birden gelip Bane’nin tepesine dikildi. “Hiddetli ve kararlı vur!” uzanıp Bane’nin bileğini tuttu ve talim kılıcının tutuş açısını değiştirdi. “Çok yukarıdan saldırıyorsun!” diye çıkıştı. “Hataya yer yok!”

Birkaç saniye daha Bane’in tepesinde bekledi, söylediğini anladığından emin olmak istemişti. Bane’in yeni tutuş şekliyle yaptığı birkaç hamleden sonra Kılıç Ustası başını salladı ve yürümeye devam etti.

Bane ayrı hareketi hiç durmadan tekrarladı, kılıcın açısını ve yüksekliğini Kas’im’in söylediği şekilde tutmaya büyük özen gösteriyor, sayısız tekrarla kaslarını bu hareketi hatasız şekilde yapacak hale gelene kadar şekillendiriyordu. Ancak ondan sonra bu hareketi daha karmaşık manevralarla bir arada kullanabilirdi.

Çok geçmeden hızla nefes alıp vermeye başladı. Fiziksel olarak Kas’im’in talimleri saatlerce hidrolik delgiyle cortosis çıkarmakla kıyaslanmazdı. Fakat diğer yönlerden çok daha yorucuydu. Yoğun zihinsel odaklanma ve çıplak gözle görülemeyecek detaylara dikkat edilmesini gerektirirdi. Kılıcı kullanmakta usta olabilmek için vücudun ve aklın birlikte hareket etmesi şarttı.

İki Üstat ışın kılıcı düellosuna tutuştuğunda her şey aklın ya da gözün takip edemeyeceği bir hızda cereyan ederdi. Her şey içgüdülerle yapılmalıydı; vücuda düşünceyi beklemeden hareket edip tepki vermesi öğretilmeliydi. Bunu başarmak için Kas’im öğrencilerine pratik sekansları yaptırıyordu, kendi seçtikleri stillerde yapılan dikkatlice koreografi edilmiş bir dizi çoklu hamle ve kaçınma. Sekanslar, Kılıç Ustası tarafından her manevradan bir diğerine kolayca geçilecek ve saldırı etkinliğini maksimum yapıp savunmayı minimum azaltacak şekilde tasarlanmıştı.

Dövüşte sekans kullanmak öğrencilere vücutları hareketi otomatik olarak yaparken zihinlerini düşünceden arıtabilme imkânını sunuyordu. Sekans kullanmak her hamle ve bloku düşünerek icra etmekten çok daha verimli ve hızlıydı ve bu tekniğe yabancı olan rakipler karşısında büyük avantaj sağlıyordu.

Fakat bir sekansı düzgün şekilde uygulayabilecek seviyeye çıkmak uzun ve zorlu bir süreçti. Çoğu için iki ya da üç hafta süren eğitim ve talim gerektiriyordu – eğer sekans öğrencinin ustalaşmak için mücadele ettiği bir stilden alınmış ise daha da uzun sürerdi. Fakat en basit hareketteki en küçük hata bile tüm sekansı berbat edebilirdi.

Kas’im, Bane’in tekniğinde potansiyel olarak hayati bir hata tespit etmişti. Bane bu sorunu gidermeye kararlıydı, saatler boyunca pratik yapması gerekse bile. Bane kusursuz olmalıydı – sadece dövüşte değil her alanda. O artık vazifesi olan birisiydi.

“Yeter,” dediği duyuldu Kas’im’in. Tek bir sözüyle tüm öğrenciler yaptıkları şeyi bıraktılar ve dikkatlerini Kılıç Ustasına çevirdiler. Grubun baş tarafında duruyordu, yüzü onlara çevriliydi.

“On dakika dinlenebilirsiniz,” dedi onlara. “Ardından müsabakalar başlayacak.”

Diğer pek çoğu gibi Bane de meditasyona geçmek için bağdaş kurarak oturdu. Talim kılıcını yanı başında yere koydu ve hafif bir transa geçti, sızlayan kaslarını dinlendirmek ve yorgun beynini canlandırmak için karanlık taraftan yardım aldı.

Kudretin içinde akmasına, zihninin bu akıntıya kapılıp gitmesine izin verdi. Sıklıkla yaptığı gibi karanlık tarafı ilk kez hissettiği zamana geri gitti. Apatros’ta ya da askerlik günlerinde hissettiği kırıntılara değil de Güç’ün ilk kez farkına vardığı güne.

Akademideki üçüncü günüydü. Bir gün önce öğrenmiş olduğu meditasyon tekniklerini denerken bir anda farkına varmıştı. Bir barajın yıkılması ve coşan nehrin içinden akıp geçerek tüm zaaflarını süpürüp gitmesi gibiydi: zayıflık, korku, kendinden şüphe. O anda neden burada olduğunu anladı. Des’ten Bane’e dönüşümü o anda gerçekleşmişti, basit bir ölümlüden bir Sith’e dönüşmesi o anda başlamıştı.

Kudretle zafer kazanırım.

Zaferle de zincirlerimden kurtulurum.

Bane zincirlerinin farkındaydı. Kimileri aşikârdı: ilgisiz ve dayakçı bir baba; madenlerdeki insafsız vardiyalar; acımasız ve kişiliksiz bir şirketin üzerine yıktığı borç. Diğerleri ise daha gizliydi: Cumhuriyet ve onun asla gerçekleşmeyecek olan idealist daha iyi bir yaşam vaatleri; Jedi’lar ve onların galaksiyi adaletsizlikten kurtarma amaçları. Gloom Walkers’daki arkadaşları bile bir tür zincirdi. Onlarla ilgileniyor ve kendisini onlardan sorumlu hissediyordu. Peki en çok ihtiyacı olduğu zaman ne işe yaramışlardı?

Kişisel bağlılıkların onu geri bırakmaktan başka işe yaramadığını anlamıştı artık. Arkadaşlar yükten başka bir şey değildi. Kendi başına ayakta durmak zorundaydı. Kendi potansiyelini geliştirmeliydi. Kendi gücünü. Sonuç olarak her şey buna geliyordu. Güç. Karanlık taraf her şeyin ötesinde kişiye bunu vaat ederdi.

Etrafındaki hareketlerin seslerini duyabiliyordu; meditasyonlarını bitirip doğrulan ve müsabaka ringine doğru ilerleyen çırakların cübbelerinin hışırtıları. Talim kılıcını bir eliyle kavradı ve onlara katılmak için ayağa fırladı.

Her seansın sonunda sınıf, tapınağın tepesindeki geniş dairenin etrafında toplanırdı. Herhangi bir öğrenci dairenin içine girip dilediği başka bir öğrenciye meydan okuyabilirdi. Kas’im düelloyu yakından inceler ve bittiği zaman da sınıf için her şeyi baştan analiz ederdi. Kazananlar gösterdikleri performans için övülür ve Akademideki gayriresmî hiyerarşideki konumları yükselirdi. Kaybedenler cezalandırılır, prestijleri de büyük yara alırdı.

Bane eğitimine ilk başladığı zaman çoğu öğrenci büyük bir hevesle ona meydan okumuştu. Güç’te acemi olduğunu biliyorlardı ve sınıf arkadaşlarının önünde bu kaslı devi yere yıkmaya istekliydiler. İlk başta meydan okumaları reddetmişti. Bunun Akademide prestij kazanmanın en kolay yolu olduğunu biliyordu ve kaybedeceği kesinken diğerleriyle dalaşacak kadar da aptal değildi.

Geçen aylarda ise stilini ve tekniğini geliştirmek için çok çalışmıştı. Yeni sekansları çabucak kavramış ve Kas’im’in de bunu dile getirdiğini gördükten sonra meydan okumaları kabul edecek kadar kendine güvenmeye başlamıştı. Her seferinde kazanamıyordu ama kaybettiğinden daha fazla düello kazanmış, üst kademelere doğru yavaş ama emin adımlarla çıkmaya başlamıştı. Bugün bir adım daha atmaya hazır hissediyordu kendisini.

Çıraklar üç saf halinde dizilmişlerdi, yaklaşık on metre çapındaki açıklığın etrafında bir halka oluşturmuşlardı. Kas’im açıklığın ortasına geldi. Konuşmadı, sadece başını yana yatırdı – meydan okumalarının başlama zamanının geldiğini gösteren bir işaretti bu. Bane kimsenin hareket etmesine fırsat vermeden ortaya geldi.

“Fohargh’a meydan okuyorum,” diye bağırdı yüksek sesle.

“Kabul ediyorum,” diye bir cevap geldi karşı taraftaki kalabalığın arasından. Meydan okunana yol açmak için diğer çıraklar yana çekildi. Kas’im her ikisine bakarak hafifçe başıyla selam verdi ve onlara yer açmak için açıklığın kenarına geldi.

Fohargh bir Makurth’tu. Çoğu açıdan Bane’e Gloom Walkers’ın mensubu olduğu günlerde savaştığı Trandoshalıları hatırlatmaktaydı. İki tür de iki ayaklı sürüngenlerdi –derimsi yeşil pullarla kaplı kertenkeleyi andıran insansılar– ama Makurth’un başının tepesinde dört tane eğri boynuzu vardı.

Bane daha önceden de Fohargh’la dövüşmüş ve kaybetmişti. Hem de feci şekilde.

Makurthlar gece dolaşan canlılardı. Ama Apatros’taki madenlerde gece vardiyasında çalışan madenciler gibi Akademideki çıraklarla birlikte çalışabilmek için uyum göstermek zorunda kalmıştı. Bane ilk düellolarında Fohargh’ı küçümsemiş gündüz vakti hantal ve yavaş olacağını tahmin etmişti. Aynı hatayı bir kez daha yapmayacaktı.

Kas’im ve çıraklar sessizce izlediler, iki düellocu ringde birbirlerinin etrafında dönmeye başladı, ellerinde talim kılıçları standart hazır konumumda duruyorlardı. İnsan rakibini ürkütmeye çalışan Makurth homurtu ve hırıltılar eşliğinde soludu. Belli aralıklarla hafif hafif böğürüyor ve dişlerini göstererek dört boynuzlu kafasını sallıyordu. Yeşil pullu, iblis suratlı bu çırakla son kez karşı karşıya geldiğinde bu hareketleri Bane’in gözünü korkutmuştu. Şimdi ise umurunda değildi.

Bane basit bir yukarıdan hamleyle saldırıya geçti ama Fohargh çevik bir hareketle darbeyi yana savuşturdu. Çarpışan enerji kılıçlarının cazırtısı ve uğultusu yerine sadece metal tangırtıları duyuluyordu. Rakipler hızla birbirlerinin etrafında dönüp tekrar hazır konumuma geçtiler.

Bane öne doğru saldırdı, kılıcı çapraz şekilde soldan sağa doğru yükseldi. Fohargh kendi silahıyla darbenin yönünü değiştirmeyi başardı ama dengesini kaybedip geriye sendeledi. Bane bu avantajı değerlendirmek için bastırdı, talim kılıcı soldan sağa doğru savruldu. Rakibi dönerek kendisini kurtardı ve hemen geriye giderek aradaki mesafeyi açtı. Bane yarısı tamamlanan sekansı kesti ve tekrar hazır konumuna döndü.

Apatros’tayken cılız Güç yetenekleri sayesinde rakibinin hareketlerini öngörerek ona göre hareket edebiliyordu. Burada ise her rakip aynı avantaja sahipti. Sonuç olarak zafere erişmek için Güç ve fiziksel yeteneklerin bir arada kullanılması zorunluydu.

Bane söz konusu fiziksel yeteneğe sahip olmak için geçen aylarda çok çalışmıştı. Yeteneği arttıkça dürtme, kaçınma ya da karşı hamle gibi fiziksel hareketlere daha az zihinsel enerji harcamaya başladı. Bu sayede dikkati dağılmıyor ve Güç’ü rakiplerinin hareketlerini öngörmek için kullanırken aynı zamanda da onların önsezilerini engelleyip karıştırabiliyordu.

Fohargh’la son karşılaşmasında Bane hâlâ acemiydi. Sadece birkaç sekans biliyordu. Şimdi ise bu sayı yüze yükselmişti ve bir sekansın bitişinden diğerinin başlangıcına sorunsuzca geçebiliyor ve geniş saldırı ve savunma kombinasyonlarının yolunu açıyordu.

Fohargh daha ürkütücü görünmesine rağmen insan rakibinden daha küçük ve hafifti. Bane’in Form V’i karşısında fiziksel olarak ezilen rakibi daha iri rakibinin saldırılarını dengeleyebilmek için Form III savunma stilini kullanmak zorunda kalmıştı.

Talim kılıcını seri bir şekilde döndüren Bane yukarı zıplayarak rakibinin tepesine indi. Fohargh hamleyi karşılasa da şiddetiyle yere yıkıldı. Hemen yerde yuvarlanıp kılıcını kaldırarak son anda Bane’in ikinci hamlesini de kesti. Bane’in darbeleri yağmur gibi yağarken metal tangırtısından başka bir şey duyulmaz olmuştu. Makurth mahirane savunmasıyla tüm bu hamlelerden kendisini korudu ve ardından kuyruğunu savurarak Bane’in ayaklarını yerden kesip onu yere yıktı.

İkisi de aynı anda ayağa fırladılar ve geri çekilmelerinden önce kılıçları bir kez daha gürültüyle kavuştu. Kalabalığın arasından fısıltılar ve mırıltılar yükselmeye başlasa da Bane dikkatinin dağılmaması için kulak vermedi. Düellonun bittiğini zannetmişlerdi... Bane’in kendisi gibi. Yere düşen rakibinin işini bitiremediği için hayal kırıklığına uğramıştı ama kazanması yakındı. Fohargh zorlanmaya başlamıştı: omuzları çökmüştü ve soluk soluğa kalmıştı.

Bane tekrar Fohargh’a saldırdı fakat bu sefer Makurth gerilemedi. O da seri bir hamleyle öne çıktı, Form III’den daha kesin ve saldırgan olan Form II’ye geçmişti. Bane bu beklenmedik manevrayla gafil avlanmış ve değişikliği fark etmekte bir mikro saniye geç kalmıştı. Savuşturma çabası kılıcın ucunu göğsünden uzaklaştırdı ama sağ omzunu sıyırıp geçmesine engel olamadı.

Kalabalık bakakaldı, Fohargh sevinçle uludu ve kılıcı bir anda hissizleşen elinden kayıp düşen Bane acı içinde bağırdı. Bane hiç düşünmeden diğer elini rakibinin göğsüne gömdü. Fohargh gerilerken Bane de hemen geri kaçıp kendisini güvenceye aldı.

Olduğu yerde duran Bane sol elini yerde üç metre uzakta olan kılıcına uzattı. Kılıç uçup avucuna geldi ve o da tekrar hazır konumu aldı, sağ kolu işe yaramaz halde aşağı doğru sarkıyordu. Bazı Sith’ler iki ellerini de kullanmayı öğrenirlerdi ama Bane henüz o ileri kademeye erişememişti. Silah elinde bir garip duruyordu. Sol elini kullanırken Fohargh karşısında hiç şansı olmayacaktı. Dövüş bitmişti.

Rakibi de bunu hissetmişti. “Yenilgi acıdır, insan,” diye gürledi Temel lisanda, sesi derinden ve tehditkârdı. “Senden iyiyim. Yenildin.”

Bane’den teslim olmasını istemiyordu; teslim olmak bir seçenek değildi. Onunla dalga geçiyor ve diğer öğrencilerin önünde onu küçük düşürüyordu.

“Bana meydan okumak için haftalarca çalıştın,” diye devam etti Fohargh aynı alaycı tonda. “Başarısız oldun. Zafer yine benim olacak.”

“Öyleyse gel de bitir işimi!” diyerek tersledi Bane. Söyleyebileceği fazla bir şey de yoktu zaten. Rakibinin aksanlı Temel lisanıyla söylediği her şey doğruydu ve sözleri onu kör talim kılıcından çok daha derinden yaralamıştı.

“Bu, ben istediğim zaman bitecek,” diye cevap verdi Makurth, yemi yutmamıştı.

Diğer tüm çıraklar gözlerini Bane’e dikmişlerdi; kendisine bakarken onun ıstırabını içtiklerini sezebiliyordu. Onu kıskanmışlardı, Üstatlardan gördüğü fazladan ilgiyi kıskanmışlardı. Şimdiyse başarısızlığıyla sevinmişlerdi.

“Zayıfsın,“ dedi Fohargh, elindeki kılıcını rastgele şekilde savuruyordu. “Hareketlerin tahmin edilebilir.”

Kes şunu! diye bağırmak istedi Bane. Yeter! Bitir işimi! Fakat içinde biriken tüm duygulara rağmen rakibine bunları duyma zevkini yaşatmadı. Aksine zaten bir işe yaramayacak olan kılıcını yere bıraktı. Geride Kılıç Ustasının bu karşılaşmanın kaçınılmaz sonuna nasıl ereceğini merakla beklediğini görebiliyordu.

“Üstatlar seni çok şımarttı. Sana daha fazla zaman ayırdılar. Diğerlerinden daha fazla. Benden daha fazla.”

Bane söylenenleri artık neredeyse duymuyordu. Kalbi öyle bir çarpıyordu ki damarlarında akan kanın sesini duyar hale gelmişti. Aciz bir hiddetle sarsıldığı halde başını öne eğdi ve bir dizinin üzerine çöküp çıplak ensesini öne çıkardı.

“Buna rağmen hâlâ benim seviyemde değilsin... Sith Bane.”

Bane. Fohargh’ın onu söyleyiş tarzındaki bir şey Bane’in başını kaldırıp bakmasına sebep oldu. Babası da bu kelimeyi aynı şekilde kullanırdı.

“Bu isim bana ait,” diye mırıldandı Bane, sesi kısık ve tehditkârdı. “Hiç kimse bunu bana karşı kullanamaz.”

Fohargh ya duymamış ya da umursamamıştı. Dikkatsizce öne doğru bir adım attı. “Bane. Kıymetsiz. Hiçbir önemi yok. Üstatlar seninle uğraşarak zamanlarını ziyan etmişler. Diğer öğrencilere daha fazla zaman ayırmaları gerekirdi. Adının hakkını veriyorsun, bu Akademinin felaketi oldun!”

“Hayır!” diye bağırdı Bane, Fohargh işini bitirmek için ona doğru sıçrarken sağlam olan elinin avucunu ona doğru çevirdi. Açık avucundan püsküren kara enerji hasmını havadayken yakaladı ve kendilerini izleyen kalabalığa doğru fırlayan kurbanı Kas’im’in ayaklarının dibine indi.

Üstat ilgili ama temkinli bir ifadeyle onları izlemeye devam etti. Bane yavaşça yumruğunu sıktı ve ayağa kalktı. Önünde yerde acı içindeki Fohargh boğazını tutmuş nefes alabilmek için çırpınıyordu.

Makurth’tan farklı olarak Bane’in çaresiz rakibine söyleyecek bir şeyi yoktu. Yumruğunu daha çok sıktı, rakibinin hayatına son verirken Güç’ün kutsal bir rüzgâr gibi bedeninde estiğini hissetti. Çırpınan Fohargh’ın topukları tapınağın çatısının taştan zeminini dövmeye devam etti. Hırıldarken dudaklarının arasında pembe bir köpük birikmeye başladı.

“Yeter, Bane,” dedi Kas’im sert ve soğuk bir ses tonuyla. Öğrencisinin ayaklarının dibinde can vermesine ramak kalmışken gözleri hâlâ ayakta olan diğerine dikilmişti.

Bane’in varlığının merkezinde biriken son Güç dalgası da patladı. Fohargh’ın bedeni kaskatı kesildi ve gözleri geriye gitti. Bane, Güç’le olan bağlantısını kesti ve yenik rakibi Markuth’un bedeni son nefesini vererek yığılıp kaldı.

“Şimdi yeter,” dedi Bane, sırtını cesede döndü ve tapınağın içine giden merdivenlere yöneldi. Etraflarını çeviren öğrenciler ona yol vermek için hemen açıldılar. Kas’im’in kendisini büyük bir ilgiyle izlediğini bilmek için arkasına bakmaya ihtiyacı yoktu.

Bane, tapınağın çatısından beri merdivenlerde birinin arkasından geldiğini ayak seslerini duymadan çok önce hissetmişti. Hızını değiştirmedi, fakat ilk sahanlıkta durup dönerek gelenin kim olduğuna baktı. Lord Kas’im olabileceğini düşünmüştü ama Kılıç Ustası yerine kendisini, Akademideki diğer bir çırak olan, Sirak’ın turuncu renkli gözlerine bakar halde buldu. Kendisi Akademideki en iyi öğrenciydi.

Sirak bir Zabrak’tı, Korriban’da çıraklık yapan üç tanesinden biriydi. Zabraklar hırslı, hararetli ve kibirli olmaya eğilimliydiler –belki de Güç’e hassas bu ırkı karanlık usullerde böylesine güçlü kılan bu nitelikleriydi– ve Sirak kendi türünün mükemmel bir örneği sayılabilirdi. Üçü arasında açık ara farkla en güçlü olan oydu. Sirak nereye gitse diğer ikisi onun peşinden gider, itaatkâr uşaklar gibi onu takip ederlerdi. Renkli bir üçlü olmuşlardı: kırmızı derili Llokay ve Yevra ve soluk sarı derili Sirak. Fakat şu anda diğer ikisi nedense peşinde değildi.

Sirak’ın karanlık taraf usullerini yirmi yıl önce, Korriban’daki Akademi yeniden açılmadan çok önce, Lord Qordis’ten öğrenmeye başladığı yönünde rivayetler vardı. Bane bu rivayetlerin doğru olup olmadığını bilmiyordu ama sormanın akıllıca bir şey olmayacağının da farkındaydı. İridonian Zabrak kuvvetli ve tehlikeliydi. Şu ana kadar Bane Akademinin en ileri öğrencisinin dikkatini çekmemek için elinden geleni yapmıştı. Anlaşılan bu strateji artık geçerliliğini yitirmişti.

Fohargh’ın hayatına son verirken hissettiği adrenalin etkisi, o etkileyici çıkışı yapmasına imkân veren güven ve yenilmezlik hissiyle birlikte azalmaya başlamıştı. Zabrak kendisine yaklaşırken Bane korkmamıştı ama yine de temkinliydi.

Tapınağın meşalelerinin soluk ışığında Sirak’ın soluk sarı derisi daha da rahatsız edici bir tona büründü. Bane, Apatros madenlerinde çalışmaya başladığı ilk yılları hatırladı. Üçü erkek ikisi kadın beş madenci bir madende göçük altında kalmışlardı. Kayaların altındaki sağlam bir oyuğa kaçarak çöken tünelden kurtulmuşlardı ama çöküşün ardından ortaya çıkan boğucu gazlar bulundukları yere dolmuş ve kurtarma ekipleri onlara varmadan önce hepsini zehirleyip öldürmüştü. Şişmiş cesetleri bulunduğu zaman renklerinin Sirak’ın derisiyle aynı renge dönüştüğünü görmüşlerdi: yavaş ve acı verici bir ölümün rengine.

Bane başını iki yana sallayarak bu anıları zihninden sildi. O anılar Des’in yaşamının bir parçasıydı ve Des ölmüştü. “Ne istiyorsun?” diye sordu, ses tonunu sakin tutmaya çalışarak.

“Neden burada olduğumu biliyorsun,” diye geldi cevap. “Fohargh.”

“Senin dostun muydu?” Bane gerçekten de şaşırmıştı. Diğer Zabraklar haricinde Sirak diğer öğrencilerle nadiren konuşurdu. Aslında Fohargh’ın, Bane’e yönelttiği suçlamaların büyük çoğunluğu –Üstatların onunla daha çok ilgilenmesi gibi– aynı şekilde Sirak için de geçerliydi.

“Makurth ne dostum ne de düşmanımdı,” dedi cevaben. “Ona önem vermezdim, tıpkı şu ana kadar sana önem vermediğim gibi.”

Bane’in tek cevabı gözlerini bile kırpmadan ona bakmak oldu. Zabrak’ın gözbebeklerinde titreşen meşale ışıkları onu kafatasının içini aç gözlü alevler süpürüyormuş gibi göstermekteydi.

“Dikkat çekici bir rakipsin,” diye fısıldadı Sirak, bir adım daha yaklaşarak. “Zorlusun... en azından buradaki diğer sözde çıraklarla kıyaslandığın zaman. Şu an seni izliyorum. Bekliyorum.”

Elini yavaşça uzattı ve parmağını Bane’in göğsüne bastırdı. Bane geri adım atma dürtüsüne direndi.

“Şu anda meydan okumuyorum,” diye devam etti Zabrak. “Kendimden düşük seviyedeki bir rakibe karşı kendimi ispat etmeye ihtiyacım yok.” Pis bir sırıtışla parmağını çekti ve bir adım geri attı. “Diğer taraftan eğer kendini hazır olduğuna inandıracak kadar ahmaksan sonunda bana meydan okuman kaçınılmazdır. O günü dört gözle bekliyorum.”

Son sözünü söyledikten sonra dar sahanlıkta Bane’i geçip gitti, sanki varlığından haberi yokmuş gibi hafifçe omzuna çarpmayı da ihmal etmemişti, merdivenlerden aşağı kata doğru inmeye başladı.

Omzuna hafifçe çarparak verdiği mesaj Bane’in gözünden kaçmamıştı. Sirak’ın onun gözünü korkutmaya çalıştığını biliyordu... amacı Bane’i henüz hazır olmadığı bir mücadelenin içine çekmekti. Bu tuzağa düşmeye niyeti yoktu. Dönüp de Sirak’ın gidişini izlemek yerine sahanlıkta kımıldamadan durmayı tercih etti. Ancak sınıfın geri kalanının da aşağıya inmekte olduğunu duyduğu zaman yerinden kımıldadı, topukları üzerinde döndü ve merdivenlerden alt katlarda bulunan kendi odasına doğru indi.

11

Ertesi sabah Bane tapınağın çatısında talim yapan diğer öğrencilerin arasında değildi. Lord Qordis onunla konuşmak istemişti. Özel olarak.

Akademinin boş koridorlarında kendisiyle görüşeceği yere doğru yürüdü, dışarıdan sakin ve soğukkanlı görünüyordu. İçinde ise fırtınalar kopmaktaydı.

Tüm gece, boş odasının sessizliği ve karanlığıyla çevrili haldeyken, yaptığı düelloyu kafasında defalarca tekrar etmişti. Şimdi biraz daha sakin kafayla düşündüğünde fazla ileri gittiğini kendisi de anlamaya başlamıştı. Güç’le onu yere mıhlayarak Fohargh’dan daha üstün olduğunu ispat etmişti. Makurth bir daha asla ona meydan okuyamazdı. Yine de bir nedenden dolayı Bane o noktada kendisine hâkim olamamıştı. Durmayı istememişti.

O zaman yaptıklarından dolayı ne vicdan azabı duymuş ne de pişmanlık hissetmişti. Fakat şimdi bir parçası bir şeyleri yanlış yaptığını düşünmeye başlamıştı. Fohargh gerçekten de ölmeyi hak etmiş miydi?

Fakat diğer parçası bu vicdan azabını reddediyordu. Makurth umurunda bile değildi. Ona karşı hiçbir şey hissetmiyordu. Fohargh, Bane’in yolunu tıkayan bir engeldi. Kaldırılması gereken bir engel.

O anda kendisini tümüyle karanlık tarafa terk etmişti. Basit bir öfke ve kana susamışlıktan öte bir şeydi bu. Daha derinlerde, benliğinin tam merkezinde hissetmişti onu. Mantığını ve kontrolünü tümüyle kaybetmişti... ama onu gerektiği şekilde hissetmişti.

Bane bu iki duyguyu uzlaştırmaya çalıştırdığı uzun ve uykusuz bir gece geçirdi: zafer ve pişmanlık. Fakat sabah çağrıldığını öğrendiğinde daha farklı endişeler çabucak eskilerinin yerini aldı.

Fohargh’ın ölümünün sonuçları olacaktı. Düellonun amacı çırakları imtihan etmek, mücadele ve acı vasıtasıyla ateşlerini körüklemekti. Ölüm bu amaçlar arasında yer almıyordu. Bu Akademideki her çırağın, Sirak’tan en aşağı seviyedeki öğrenciye kadar, Sith Üstadı olma potansiyeli vardı. Tamamı karanlık tarafa özgü nadir bir yeteneğe sahipti – birbirlerine değil de Jedi’lara karşı kullanılması gereken yetenekler.

Fohargh’ı öldürerek Bane potansiyel Sith Üstatlarından birini ortadan kaldırmıştı ve savaş faaliyetlerine ciddi bir darbe indirmişti. Akademideki her bir çırak bir Sith tümeninden daha değerliydi. Kıymetli bir vasıtayı ortadan kaldırmıştı. Bane bu nedenle en ağır şekilde cezalandırılmayı bekliyordu.

Kaderini tayin edecek görüşmeye doğru giderken aklından korku ve suçluluğu silmek için çabaladı. Artık ne yapsa Fohargh’ı geri getiremezdi. Makurth ölmüştü ama Bane hâlâ oradaydı. O her zaman hayatta kalmayı bilirdi. Güçlü olmak zorundaydı. Lord Qordis’e yaptığını meşru gösterebilecek bir bahane bulması gerekliydi.

Ne söyleyeceğine karar verdi. Fohargh zayıftı. Bane onu sadece öldürmemişti: bu gerçeği ortaya çıkarmıştı. Qordis ve diğerleri öğrenciler arasında düşmanlık ve sürtüşmeyi desteklerlerdi. Rekabet ve mücadelenin kıymetini takdir etmişlerdi. Gelecek vaat edenler –diğerlerinin arasından sıyrılmayı başaranlar– ödüllendirilirdi. Potansiyellerini tam olarak kullanabilmek için Üstatlarından bire bir ders alırlardı. Ayak uyduramayanlar ise geride kalırdı. Karanlık tarafın tarzı buydu.

Fohargh’ın ölümü karanlık tarafın felsefesinin doğal uzantısından başka bir şey değildi. Ölümü nihai başarısızlıktı – kendi kusuruydu. Başkasının zayıflığı için Bane’i suçlamanın ne anlamı vardı?

Adımlarını hızlandırdı ve öfke ve bezginlikle dişlerini sıktı. Duygularının böylesine çelişmesine şaşmamak gerekirdi. Karanlık taraf merhamete izin vermezdi. Yine de çıraklardan ringde rakiplerini dize getirdikten sonra geri çekilmeleri beklenirdi. Bu doğal değildi.

Qordis’in kapısının eşiğine vardı. Duraksadı, alacağı cezanın korkusuyla her gün o ve diğer çırakların sokulduğu imkânsız durumlara duyduğu öfke arasında gidip geldi.

Sonunda en çok işe yarayacak şeyin öfke olduğunda karar kıldı.

Sertçe kapıya vurdu ve içeri girmesi istendiğinde de kapıyı açıp içeri girdi. Qordis odanın ortasında diz çökmüştü, meditasyondaydı. Bane bu odaya daha önce gelmiş olmasına rağmen hayran kalmadan edemedi. Duvarlar pahalı duvar halıları ve perdelerle bezenmişti. Altın maltızlar ve buhurdanlıklarda yanan tütsüler loş ışıklı odayı duman altı ediyordu. Köşede büyük ve süslü bir yatak vardı. Diğer köşede ise volkan camından oyma ve üzerinde küçük bir kutu bulunan bir masa.

Kutunun kapağı açıktı, içindeki mücevherler görülebiliyordu: kolyeler ve değerli metallerden zincirler, kıymetli mücevherlerle bezenmiş altın ve platin yüzükler. Qordis kendisini zenginliğe boğmak için elinden geleni yaptığı gibi bunu başkalarına göstermekten de hiç çekinmemişti. Fakat Bane, Sith Lordu’nun başkalarının kendi servetine karşı duyduğu istek ve açgözlülükten de büyük bir zevk –ve kudret– elde ettiğini düşünmeden edemedi.

Fakat bu tür şeyler kendisinin umurunda değildi. Duvardaki rafta bulunan el yazmaları ve her biri üzerinde altın kaplama yazılar olan muhteşem derilerle kaplı kitaplar onu daha çok ilgilendirmişti. Bu ciltlerin çoğu binlerce yıl yaşındaydı ve kadim Sith’lerin bilgilerini içerdiğini biliyordu.

Lord Qordis sonunda ayağa kalktı, gri ve çökük gözleriyle öğrencisine tepeden bakacak şekilde dimdik durdu. “Fohargh’ın ölümünden senin sorumlu olduğun söylendi bana.” Sesinin tonu Bane’e ruhsal durumuyla ilgili bir fikir vermemişti.

“Ölümünden ben sorumlu değilim,” diye cevap verdi Bane sakince. Öfkeliydi ama aptal eğildi. Bir sonraki sözlerini büyük bir itinayla seçti; Lord Qordis’i hiddetlendirmek değil de ikna etmek istiyordu. “Savunmayı elden bırakan kişi Fohargh’dı. Ringde kendisini gerektiği gibi korumayınca bu avantajından istifade etmemek zayıflık olurdu.”

Söyledikleri kesin olarak gerçeği yansıtmasa da yakın sayılırdı. Kas’im’in derste kendilerine öğrettiği şeylerden biri de düşmanın kendilerine karşı Güç kullanmalarını önlemek için etraflarında koruyucu bir kalkan oluşturmalarıydı. Güç kullanabilen bir rakip ışın kılıcını elinden uçurabilir, dengeni bozabilir ve hatta hiçbir şey yapmadan ışın kılıcını kapatabilirdi. Güç kalkanı olması gereken en temel –ve gerekli– savunmaydı.

Tüm çıraklar için bu içgüdü haline gelmişti, sanki ikinci tabiatlarıydı. Kılıç çekilir çekilmez koruma kalkanı da açılırdı. Düşmanın Güç yeteneklerine karşı kendisini korumak ve niyetini ondan gizlemek en az fiziksel yeteneklerini artırmak ve rakibinin hareketlerini öngörmeye çalışmak kadar konsantrasyon ve enerji gerektiriyordu. Bu savaşın görülmeyen bölümüydü, iradelerin gözle görülmez mücadelesi, vücudun ve silahların etkileşimi gibi dikkat çekmese de düellonun sonucunu asıl tayin eden şey buydu.

“Kas’im Fohargh’ın gardını düşürmediğini söyledi,” diye cevap verdi Qordis. “Dediğine göre savunmayı aşıp geçmişsin. Savunması gücünün karşısında aciz kalmış.”

“Üstat, rakibim zayıf olduğunda geri çekilmem gerektiğini mi söylüyorsunuz?”

Bu gereksiz bir soruydu ve Qordis cevap vermeye bile zahmet etmedi.

“Ringde rakibini yenmek ayrı bir şeydir. Ama sen yere yıkıldığında bile saldırmaya devam etmişsin. Sen onu öldürmeden çok önce mağlup olmuştu zaten. Bunun baygın bir rakibine kılıç saplamaktan farkı yok... müsabaka ringinde izin verilen bir şey değildir bu.”

Bu sözler çok ağırdı ve Bane’in buraya gelirken gömmeye çalıştığı suçluluk duygusunu tekrar yüzeye çıkarmıştı. Qordis sustu, Bane’in tepkisini bekliyordu. Bane bir şekilde cevap vermek zorundaydı. Fakat aklına gelen tek cevap sabaha kadar onunla boğuştuğu sorudan başka bir şey değildi. “Kas’im neler olduğunu biliyordu. Ne yapmakta olduğumu görüyordu. Neden beni durdurmadı?”

“Neden acaba?” diye cevap verdi Qordis sakince. “Lord Kas’im neler olacağını görmek istedi. Böyle bir durumda nasıl davranacağını görmek istedi. Merhametli mi yoksa güçlü mü olacağını görmek istedi.”

O anda Bane, Üstadın odasına cezalandırılmak için çağrılmadığını anladı. “Anlayamadım. Başka bir çırağı öldürmenin yasak olduğunu zannediyordum.”

Qordis başını salladı. “Öğrencilerin koridorlarda birbirlerine saldırmasına müsaade edemeyiz; nefretinizin birbirinize değil de Jedi’lara yönelmesini istiyoruz.” Kelimeler sadece birkaç dakika önce Bane’in kendisiyle yaptığı münakaşanın bir benzeriydi. Fakat ardından gelen sözleri hiç beklemiyordu.

“Buna rağmen eğer tam potansiyeline erişmene giden yolu açacaksa Fohargh’ın ölümü makul bir kayıp olarak kabul edilebilir. Karanlık tarafta kudretli olanlar için bazı istisnalar mevcuttur.”

“Sirak gibi mi?” diye sordu Bane, kelimeler ne söylediğinin bile farkına varmadan çıkmıştı ağzından.

Neyse ki bu soru Lord Qordis’i rahatsız etmekten çok neşelendirmişe benziyordu. “Sirak karanlık tarafın kudretini kavramıştır,” dedi gülümseyerek. “Hırs karanlık tarafı besler.”

“Huzur yalandır, sadece hırs vardır,” diye mırıldandı Bane. “Hırsla kuvvet elde ederim.”

“Kesinlikle.” Qordis memnun olmuş görünüyordu ama kendinden mi öğrencisinden mi ayırt etmek kolay değildi. “Kuvvetle kudrete sahip olurum; kudretle zafer kazanırım.”

“Zaferle de zincirlerimden kurtulurum,” diye ekledi Bane.

“Anla bunu –hakkıyla idrak et– ve potansiyelinin sınırı olmasın!”

Qordis eliyle çıkmasını işaret ettikten sonra tekrar meditasyon minderinin üzerine yerleşirken Bane de gitmek için döndü. Tam kapıya varmıştı ki genç adam durdu ve döndü.

“Sith’ari nedir?”

Qordis başını yana çevirdi. “O kelimeyi nereden duydun?” Sesinin tonu ciddiydi.

“Ben... ben bazı öğrencilerin söylediğini duydum. Sirak hakkında. Onun Sith’ari olabileceğini söylüyorlardı.”

“Bazı eski metinler Sith’ari’den bahseder,” diye cevap verdi Qordis sakince, yüzüklerle süslü pençesiyle odadaki kitapları işaret etti. “Sith’lerin günün birinde kusursuz bir varlık tarafından yönetileceğini söylüyorlar, karanlık tarafın ve bizim savunduğumuz tüm değerlerin kendisinde vücut bulacağı birisi.”

“Sirak kusursuz varlık mı?”

Qordis omuz silkti. “Sirak Akademideki en güçlü öğrenci. Şimdilik. Belki de zaman içerisinde Kas’im, ben ve diğer Sith Lordlarını bile geçer. Belki de geçemez.” Durdu. “Üstatların çoğu Sith’ari efsanesine inanmıyor,” diye devam etti bir süre sonra. “Lord Kaan inanmayanlardan biridir. Karanlığın Kardeşliğinin üzerine kurulmuş olduğu felsefeyle çelişiyor.”

“Ya siz, Üstat? Efsaneye inanıyor musunuz?”

Bane, Qordis vereceği cevabı düşünürken bekledi. Hiç bitmeyecekmiş gibi gelmişti ona.

“Bu tür sorular tehlikelidir,” dedi Kara Lord sonunda. “Ama eğer Sith’ari sadece bir efsaneden fazlasıysa o sadece tüm öğretilerimizin bir simgesi olarak doğmayacak. Onun, sınavların ve savaşların potasında şekillenerek kusursuzluğu elde etmesi gerekiyor. Bazıları Akademinin amacının zaten bu tarz bir eğitim olduğunu söyleyebilir. Fakat biz çıraklarımızı Sith Lordlarının saflarına dahil olacak şekilde yetiştiriyoruz, böylece Kaan ve Kardeşliğin geri kalanıyla omuz omuza çarpışabilirler.”

Bunun alabileceği en iyi cevap olduğunun farkına varan Bane başıyla selam verdi ve odadan çıktı. İşlediği suçtan dolayı bağışlanmış, sahip olduğu kudret ve potansiyel dolayısıyla affedilmişti. Kendisini mağrur ve muzaffer hissetmesi gerekiyordu. Fakat çatıda talim yapan diğer öğrencilerin yanına giderken aklına gelen tek şey son nefesini vermekte olan Fohargh’ın hırıltılarıydı.

O gece, odasında tek başınayken, Bane neler olup bittiğini yeniden gözden geçirdi. Üstadının sözlerinin gerçek anlamını çözmeye çalıştı. Qordis duygularının –öfkesinin– Fohargh’ı yenmesini mümkün kılan güce kavuşmasını sağladığını ve ihtirasın karanlık tarafını besleyeceğini söylemişti. Bane bunun doğru olduğuna defalarca şahit olmuştu zaten.

Fakat yine de bundan daha fazlası olması gerektiği düşüncesini aklından atamıyordu. Kendisini zalim birisi olarak görmüyor, sadist ya da acımasız olduğuna inanmıyordu. Öyleyse savunmasız Makurth’a yaptıklarını nasıl açıklayacaktı? Bu cinayetti, infazdı... ve Bane bunu kabul etmekte güçlük çekiyordu.

Eline çok fazla kan bulaşmıştı: yüzlerce, belki binlerce Cumhuriyet askeri öldürmüştü. Ama onlar savaştaydı. Apatros’ta öldürdüğü asteğmen ise nefsi müdafaadan ibaretti. O vakaların tümü ölmek ya da öldürmekten ibaretti ve o durumlarda yaptıklarından dolayı hiçbir pişmanlık duymuyordu. Dün olanlarsa farklıydı.

Ne kadar denediyse de ringde yaptıklarını mazur gösterecek bir bahane bulamadı. Fohargh kendisine hakaret etmiş, hiddetini ve öldürücü kinini beslemişti. Yine de bunun geçerli bir sebep olduğuna inanamıyordu. Kendisine karşı dürüst olduğu müddetçe bunu başaramazdı. Karanlık tarafa doğru çekilirken içinde duyguların serbest kaldığını hissetse de o eylemi soğukkanlı ve mantıklı bir haldeyken gerçekleştirmişti. Hatta planlayarak.

Yatağında uzanmış olan Bane hırsıyla karanlık taraf arasındaki bağın Qordis’in söylediğinden daha karmaşık olabileceği ihtimalini düşündü. Gözlerini kapattı ve yaşananları gözünün önüne getirmeye çalıştı. Yavaş ve derin bir nefes aldı, sakin ve ayrı durarak neyin yanlış gittiğini tespit etmeye çalışacaktı.

Hakarete uğrayıp küçük düşürülmüştü ve buna öfkeyle karşılık vermişti. Öfkesi sayesinde düşmanının üzerine kusacağı karanlık gücü toplamıştı. Fohargh havada uçarken hissettiği coşkuyu hatırladı. Fakat bir şey daha vardı. Zafer kazandığında bile nefreti artmaya devam etmiş, ancak kanla söndürülebilecek bir ateşin alevleri gibi yükselmeye başlamıştı.

Hırs karanlık tarafı besliyordu ama kim bilir belki de karanlık taraf da hırsı beslemekteydi? Duygular kudret sağlıyordu ama o kudret, duyguların yoğunluğunu da artırdığından sonuç olarak kudreti daha da artmış oluyordu. Doğru şartlarda bu durum bir kişinin Güç’ü kullanma sınırlarına kadar devam edecek bir döngüye neden olmaktaydı – ya da hedefine duyduğu öfke ve nefret sona erene kadar.

Odasındaki sıcaklığa rağmen tüylerinin diken diken olduğunu hissetti. Kendi kendini besleyen bir güç nasıl kontrol altına alınıp zapt edilebilirdi. Bir çırak olarak Güç’ü çekmeyi ne kadar öğrenirse duyguları da ona o denli hâkim olacaktı. Ne kadar güçlü olursa o kadar mantıksız birine dönüşecekti. Bu kaçınılmazdı.

Hayır diye düşündü Bane. Bir şeyi dikkate almıyordu. Öyle olmalıydı. Eğer bu doğru olsa Üstatlar öğrencilere bundan kaçınmalarını sağlayacak teknikler öğretirlerdi. Karanlık tarafı çekmek için duygularını kullanırken bile kendileriyle onların arasına mesafe koymayı öğrenirlerdi. Fakat eğitimlerinde bununla ilgili hiçbir şey yoktu, o zaman Bane’in analizi yanlıştı. Öyle olmak zorundaydı!

Bir şekilde ikna olan Bane düşüncelerinin yerini uykunun rahatlığına bırakmasına izin verdi.

“Beni sinir ediyorsun,” diye çıkıştı babası. “Bir türlü doymuyorsun! Zucca domuzlarından bile betersin!”

Des onu kulak vermemeye çalıştı. Yemek masasındaki sandalyesinde iki büklüm oturmuş dikkatini tabağına vererek ağır ağır yemeye devam etti.

“Çocuk, duymadın mı beni?” diye bağırdı babası yeniden. “Tıkındığın yemeğin bedava olduğunu mu zannediyorsun? Parasını ben ödüyorum onun. Bu hafta her gün çalıştım ve hâlâ ay başındakinden daha fazla borcum var.”

Hurst her zamanki gibi sarhoştu. Gözleri kaymıştı ve hâlâ madenler gibi kokuyordu; kabanının altındaki şişeyi dikmeye başlamadan önce banyo yapmaya bile zahmet etmemişti.

“Seni doyurmak için iki vardiya çalışmamı mı istiyorsun?” diye bağırdı.

Des başını tabağından kaldırmadan mırıldandı, “Ben de en az senin kadar çalışıyorum.”

“Ne?” dedi Hurst, sesi tehditkâr bir fısıltıya dönüşmüştü. “Ne söyledin sen?”

Dudaklarını ısırmak yerine Des başını tabağından kaldırıp babasının kızarmış ve baygın gözlerinin içine baktı. “Senin kadar çalışıyorum dedim. Daha on sekiz yaşındayım.”

Hurst sandalyesini geri itip masadan kalktı. “On sekiz yaşındasın ama hâlâ susman gereken zamanı bilemeyecek kadar aptalsın.” Büyük bir hayal kırıklığına uğramış gibi başını abartılı şekilde iki yana salladı. “Sen benim başıma gelmiş en büyük felaketsin.”

Çatalını tabağına atan Des kendi sandalyesini de geri çekip ayağa dikildi. Artık babasından daha uzundu ve vücudu da madenlerde kazandığı kaslarla şekillenmeye başlamıştı.

“Şimdi de benimi döveceksin?” diye hırladı babasına. “Bana ders mi vereceksin?”

Hurst’ün ağzı açık kalmıştı. “Senin sorunun ne, evlat?”

“Bıktım bundan,” diye çıkıştı Des. “Bütün sorunların yüzünden beni suçluyorsun ama tüm paramızı içkiye yatıran sensin. Biraz ayık dolaşsan belki buradan kendimizi kurtarabilirdik!”

“Seni boşboğaz sümüklü,” diye gürledi Hurst ve devirdiği masa duvara çarptı. Aralarından masanın çıkmasının ardından hemen gelip Des’i bileklerinden sanki kırılmaz durasteel prangalarla bağlanmış gibi kavradı. Genç adam kendini kurtarmaya çalıştı ama babası ondan yirmi kilo kadar daha ağırdı ve bunun en az yarısı kastı.

Çaresiz olduğunu bildiğinden Des mücadeleyi bıraktı. Ama af dileyip ağlayacak değildi. Bu sefer öyle olmayacaktı. “Eğer bu gece beni döveceksen,” dedi, “bil ki bu son olacaktır, ihtiyar. Ona göre elinden geleni yap.”

Hurst dediğini yaptı. Umutsuz ve acımasız bir adamım hiddetiyle saldırdı oğluna. Burnunu kırdı; iki gözünü de morarttı. İki dişini kırdı, dudağını yardı ve kaburgasını çatlattı. Fakat tüm bu sopayı yerken bile Des tek laf etmedi ve tek damla gözyaşı dökmedi.

O gece Des yatağında çürük içerisinde uzanmış haldeyken aklında tek bir düşünce kol geziyor, köşede sızmış olan ayyaşın horlamalarını bile bastırıyordu.

Umarım ölürsün. Umarım ölürsün. Umarım ölürsün.

Hayatında babasından hiç şu anki kadar nefret etmemişti. Gözünün önünde kocaman bir elin babasının zalim kalbini sıktığını canlandırdı.

Umarım ölürsün. Umarım ölürsün. Umarım ölürsün.

Bu sözleri bir dua gibi hiç durmadan tekrarladı, sanki sadece iradesinin gücüyle söylediklerini gerçek kılabilecek gibiydi.

Umarım ölürsün. Umarım ölürsün. Umarım ölürsün.

Yediği dayak sırasında tuttuğu gözyaşlarını artık salıvermişti, sıcak damlalar mosmor olmuş yüzünden dökülmeye başladılar.

Umarım ölürsün. Umarım ölürsün. Umarım ölürsün –

Bane terden sırılsıklam aniden uyandı, ayaklarına dolanmış olan battaniyeden kurtulmaya çalışırken kalbi deli gibi çarpıyordu. Bir an için de olsa kendisini Hurst’le birlikte hâlâ Apatros’taki içki kokan odalarında zannetmişti. Nerede olduğunu anlamasıyla kâbusun etkisi geçmeye başladı. Dehşet verici bir kavrayışın onun yerini alması da uzun sürmedi.

Hurst o gece ölmüştü. Yetkililer doğal bir ölüm olduğunu söylemişlerdi. Aşırı içki, madenlerde ağır çalışma şartları ve oğlunu çıplak ellerle öldüresiye dövmenin baskısının neden olduğu kalp krizi. Gerçek sebebinden kimse şüphelenmemişti. Bane bile. Şu ana kadar.

Hafifçe titreyerek yan döndü, yorgundu ama bu gece bir daha uyuyamayacağını biliyordu.

Fohargh, Güç’ü kullanarak öldürdüğü ilk kişi değildi. Muhtemelen sonuncusu da olmayacaktı. Bane bunu anlayacak kadar zekiydi.

Hurst’ün ölümünün anılarını silmek için başını iki yana salladı. Adam üzerinde düşünmeye değecek biri değildi. Zayıf olan her zaman güçlü tarafından ezilirdi. Eğer Bane hayatta kalmak istiyorsa güçlülerin arasında yer almak zorundaydı. O yüzden bu Akademiye gelmişti. Görevi buydu. Karanlık tarafın tarzı böyleydi.

Fakat bu farkındalık bile midesindeki garip duyguyu ortadan kaldırmaya yetmemişti, gözlerini kapattığında hâlâ karşısında babasının yüzünü görüyordu.

12

“Hayır!” diye gürledi Kas’im, beş karış suratla Bane’in kılıcını kendi silahıyla vurarak yana savurdu. “Yanlış! İlk geçişte çok ağır kaldın. Sol yanını karşı hamleye açık bırakıyorsun.”

Kılıç Ustası ona yeni bir sekans öğretiyordu; öğretmeye başlamasının üzerinden bir haftadan fazla bir zaman geçmişti. Fakat nedendir bilinmez Bane bu hareketi bir türlü kavrayamıyordu. Silahı elinde hantal ve garip duruyordu.

Geriledi ve hazır konumuna geçti. Kas’im onu bir süre süzdü, sonra da önünde savunma konumuna geçti. Bane sekansa tekrar başlamadan önce derin bir nefes alarak dikkatini toparlamayı denedi.

İçgüdüsel olarak davranan kaslarıyla harekete geçti. İlk hareketinde kılıcı yukarıdan aşağı doğru inerken bir ıslık sesi duyuldu, bir hareketin silüeti... ama çok ağır kalmıştı. Kas’im yana kaçtı ve kendi çift namlulu kılıcıyla geniş bir yay çizerek Bane’in kaburgalarına sert bir darbe indirdi.

Nefesi kesildi ve pelko dikenlerinin yakıcı acısını hissetti, ardından da çok yakından tanıdığı uyuşukluk gövdesinin sol tarafına yayılmaya başladı. Kas’im sessizce kendisini izlerken o da çaresizce geriye sendeledi. Bane doğrulmaya çalıştıysa da başaramadı ve çuval gibi yere yığıldı. Kılıç Ustası hayal kırıklığı içerisinde başını iki yana salladı.

Bane ayağa kalkmak için çabaladı, ne kadar zorlandığını gizlemeye çalışıyordu. Fohargh’ı ringde yenmesinin üzerinden neredeyse üç hafta geçmişti ve o tarihten bu yana ışın kılıcı yeteneğini geliştirmek için Kas’im’den özel ders almaktaydı. Ama nedendir bilinmez bir ilerleme gösterememişti.

“Üzgünüm, Üstat. Talim yapmaya devam edeceğim,” dedi sıktığı dişlerinin arasından.

“Talim mi?” diye tekrarladı Twi’lek, sesi ürkütücü ve alaycıydı. “Ne işe yaracaklar peki?”

“Ben... ben sekansı daha iyi öğrenmeliyim. Hızımı artırmak için.”

Kas’im yere tükürdü. “Eğer buna inanıyorsan salağın tekisin.”

Nasıl cevap vereceğini bilemeyen Bane susmayı tercih etti.

Kılıç Ustası ona yaklaştı ve kulağına sert bir tokat indirdi. Amacı canını yakmak değil onu küçük düşürmekti. “Fohargh senden daha eğitimliydi,” diye çıkıştı. “Daha fazla sekans ve form bilirdi. Ama bunlar onu kurtaramadı.”

“Sekanslar sadece araçtır. Seni düşünmekten kurtarırlar ki kendini Güç’e daha kolay teslim edebilesin. İşte zafere giden yolun anahtarı budur. Ne kolundaki kaslarda ne de kullandığın kılıcın hızında. Düşmanlarını yok etmek için karanlık taraftan destek almak zorundasın!”

Vücudunun sol yanına yayılmakta olan yakıcı ağrı yüzünden dişlerini sıkmış olan Bane ancak başını sallayabildi.

“Kendi kendini kısıtlıyorsun,” diye devam etti Üstat. “Güç’ü kullanmıyorsun. O olmadan hareketlerin yavaş ve tahmin edilebilir olacaktır.”

“Daha çok gayret edeceğim, Üstat.”

“Gayret mi?” dedi Kas’im, iğrenerek yüzünü çevirdi. “Savaşma isteğini kaybetmişsin. Ders bitmiştir.”

Gitmesi gerektiğini anlayan Bane yavaşça tapınağın çatısından aşağı inen merdivene döndü. Tam merdivenlere varmıştı ki Kas’im arkasından son bir kez daha nasihat etti ona.

“Karanlık taraftan kaçmak yerine onu kucaklamaya hazır olduğunda geri gel.”

Bane dönüp arkasına bakmadı: sol tarafındaki ağrı ve uyuşukluk yüzünden istese de yapamazdı. Fakat merdivenlerden aşağı inerken Lord Kas’im’in söylediği son sözler kulağında çınlamaya devam etti.

Bu başarısız olduğu ilk dersi değildi ve başarısızlık gösterdiği alanlar Kas’im’in ışın kılıcı dersleriyle de sınırlı kalmıyordu. Bane, Fohargh’ı yendiği zaman hem itibar hem de prestij kazanmıştı; Üstatlardan bazıları birdenbire ona özel ders vermeye heveslenmişlerdi. Fakat bu fazladan ihtimama rağmen Bane’in vasıflarında en ufak bir gelişme yaşanmamıştı. Değil gelişmek aslında gittikçe daha da geriliyordu.

Koridorlardan geçip odasına gitti ve büyük bir dikkatle yatağının üzerine uzandı. Pelko zehriyle felç olmuş haldeyken dinlenmek ve meditasyon haricinde yapabileceği bir şey yoktu.

Bir şeyin ters gittiği açıktı ama ne olduğunu bir türlü kestiremiyordu. Kendisini eskisi gibi uyanık ve canlı hissetmiyordu. Güç’ün kendi bedeninde ilk kez aktığını hissettiği zaman hiperfarkındalık konumuna geçmişti: tüm dünya daha canlı ve daha gerçek görünmüştü ona. Şimdi ise her şey sessiz ve uzaktı. Sanki bir tür transa girmiş gibi Akademinin koridorlarında yürüyordu.

İyi uyuyamıyordu; sürekli kâbus görüyordu. Kimi zaman rüyasında babasını ve onun öldüğü geceyi görürdü. Başka zamanlarda da Fohargh ile yaptığı düelloyu. Kimi zaman rüyaları birbirine girer ve tek bir kâbus haline gelirlerdi: Makurth onu Apatros’taki evinde döver, babasının cesedi ise tapınağın çatısındaki ringde yatardı. Bane bu rüyalardan her seferinde çığlık atarak ve kan ter içerisinde uyanıyordu.

Fakat onu bu hale getiren tek şey uykusuzluk değildi. Onu ayakta tutan hırsı kaybolmuştu. İçini kasıp kavuran ateş sönmüş, yerini soğuk bir boşluğa bırakmıştı. Hırs olmadan karanlık tarafın kudretini toplaması da mümkün olmuyordu. Güç’e boyun eğdirmesi her geçen gün daha zor hale gelmeye başlamıştı.

Değişimler ilk başta fark edilemeyecek kadar önemsizdi ama zaman içerisinde birikerek artmaya başladılar. Şu anda küçük nesneleri hareket ettirmek bile takatini kesmeye yetiyordu. Talim kılıcını kullanırken ağır ve hantaldı. Artık rakibinin ne yapacağını öngöremiyordu; ancak harekete geçtikten sonra tepki verebilmekteydi.

Bu gerçeği daha fazla inkâr edemezdi: geriliyordu. Çok gerilerde bıraktığı çıraklar ona tekrar yetişmeye başlamışlardı. Sadece diğer öğrencilerin çalışmasına bakarak bile ne kadar geride kaldığını kolayca anlayabiliyordu... tabii ki diğerleri de bu durumu aynı rahatlıkla fark etmekteydiler.

Twi’lek Üstadın kendisine söylediklerini düşündü. Savaşma isteğini kaybetmişsin.

Kas’im haklıydı. Bane rüyasında babasını gördüğü ilk andan itibaren azminin parmaklarının arasından kayıp gittiğini hissetmişti. Ne yazık ki Sith çırakları arasındaki hiyerarşideki inanılmaz yükselişini borçlu olduğu öfkesini ve rekabetçi ateşi tekrar nasıl geri getirebileceğine dair bir fikri yoktu.

Karanlık taraftan kaçmak yerine onu kucaklamaya hazır olduğunda geri gel.

Bir şey ona mani oluyordu. Bir parçası olmak üzere olduğu şeye direnmekteydi. Her gün saatlerce meditasyon yapıyor, zihnini kendisinden uzaklaşmakta olan karanlık tarafın sönmez ateşine odaklamaya çalışıyordu. Ne yapsa nafileydi. Varlığının merkezini soğuk bir örtü kaplamış ne kadar uğraşsa da onu yırtıp ilerisinde yatan kudrete erişemez hale gelmişti.

Zamanı da tükeniyordu. Şimdilik hiç kimse ona ringde meydan okumaya cüret edememişti – Fohargh’ın ölümünden beri. Makurth’un hazin sonu diğer öğrencilerin kalbine hâlâ ondan uzak durmasına yetecek kadar korku saçabilmişti. Fakat Bane bu durumun uzun süre devam etmeyeceğinin farkındaydı. Güveni ve yetenekleri zayıflamakta ve her geçen gün bu durumu diğerlerinin gözüne daha fazla batmaktaydı. Çok geçmeden ne durumda olduğunu kendisi gibi diğer öğrenciler de bileceklerdi.

Fohargh’ın ölümünden sonraki ilk günlerde tek rakibi Sirak’dı. Şimdiyse Korriban’daki her çırak potansiyel bir tehdit haline gelmişti. Bu durum karşısında ne yapacağını şaşırmıştı. Bağırmak, tapınağın taştan duvarlarını yumruklamak istiyordu. Bu gerçekten ne kadar bunalmış olsa da karanlık tarafı beslemesine yetecek hırsa bir türlü sahip olamıyordu.

Eninde sonunda kendisini devirmeye meraklı birisi ringde öne çıkıp ona meydan okuyacaktı ve bu anın gelmesini engellemek için yapabileceği hiçbir şey yoktu.

Lord Kaan, sanayi dünyası Brentaal IV’ün yörüngesindeki Nightfall’un köprüsünde huzursuzca volta atmaktaydı. Sith filosu, Perlemian Ticaret Yolu ve Hydian Yolu’nun kesiştiği yer olan, Bormea sektörünü işgal etmişti. Karanlığın Kardeşliği böylece Core dünyalara giden en önemli hiperuzay rotalarından ikisini işgal etmiş oluyordu; hiç durmadan ilerleyen Sith filosu karşısında Cumhuriyet direnişi çökmüştü.

Yine de henüz kazanmış oldukları bu zafere rağmen Kaan bir şeylerin ters gittiğini hissetmekteydi. Bormea sektörünü çok kolay ele geçirmişlerdi. Corulag, Chandrila ve Brentaal dünyaları birbiri ardında düşmüş ve müdafiler, işgalciler karşısında geri çekilmeden önce göstermelik bir direniş sergilemişlerdi.

Kendilerine direnen güçler arasında sadece bir avuç Jedi’ın olduğu sezmişti.

Önemli muharebelerde Jedi’ların yokluğuna ilk kez şahit olmuyordu: Bespin, Sullust ve Taanab’daki çatışmalarda Kaan karşılarında, Sith’lere karşı zafer kazanabilecek vasıflara sahip tek Cumhuriyet komutanı olduğu düşünülen, Jedi Üstadı Hoth’un komutasındaki bir filo görmeyi beklemişti. Fakat savaşın ilk aşamalarında elde etmiş olduğu tüm itibara rağmen General Hoth o bölgelerde kendisini göstermekten kaçınmıştı.

Kaan ilk başta tuzaktan şüphelenmişti, sinsi Hoth tarafından düşmanlarını yok etmek için planlanmış bir kumpas. Fakat bu bir tuzak olsaydı çoktan içine düşmüş olmaları gerekirdi. Sith’ler dört koldan bastırıyordu; neredeyse Coruscant’ın kapısına dayanmışlardı. Yine de Jedi’lardan ses soluk yoktu, Cumhuriyet’in onlara en çok ihtiyaç duyduğu zamanda onu terk edip gitmiş gibiydiler.

Şu anda keyiften uçuyor olmalıydı. Jedi’lar yoksa savaş zaten bitmiş demekti. Cumhuriyet birkaç ayda düşecek ve Sith’lerin hükümranlığı başlayacaktı. İyi de Jedi’lar nereye gitmişti? Bu durum Kaan’ın hiç hoşuna gitmiyordu. Birkaç saat önce Kopecz’in gönderdiği garip mesaj da huzursuzluğunu bir kat daha artırmaktan başka işe yaramamıştı. Twi’lek, Ruusan hakkındaki çok önemli bir meseleyi görüşmek için Nightfall’a geliyordu. Normal haberleşme kanallarında bahsedilemeyecek kadar önemli bir konuyu bizzat bildirmeyi tercih etmişti.

“Bir önleme uçağı Nightfall’un hangarına iniş yaptı, Lord Kaan,” dedi köprüdeki mürettebattan birisi.

Kopecz’in getireceği haberi her ne kadar merak ediyor olsa da Lord Kaan hangara gidip onu karşılama dürtüsüne gem vurdu. Bir şeylerin çok ama çok ters gittiğini hissediyordu ve askerlerinin önünde soğukkanlılığını muhafaza etmesi şarttı. Yine de sabır, Sith Lordlarının sahip olduğu erdemler arasında yer almazdı ve ne kadar kendisine hâkim olmaya çalışsa da köprüye gelip kendisine kötü haberi verecek Twi’lek’i beklerken volta atmadan edemedi.

Kendisine saatler gibi gelen birkaç dakikanın ardından Kopecz nihayet göründü. Köprüyü geçip yanına gelerek formalite icabı kendisini selamlarken Kaan yüz ifadesinde kendisini haklı çıkarabilecek herhangi bir işarete rastlamadı.

“Sizinle özel olarak konuşmalıyım, Lord Kaan.”

“Burada konuşabilirsiniz,” diyerek temin etti kendisini Kaan. “Konuşacaklarımız asla bu gemiden çıkmaz.” Nighfall’un köprü mürettebatı bizzat Kaan tarafından seçilmişti. Hepsi de ona mutlak sadakat ile hizmet edeceklerine yemin etmişlerdi; bu yemini bozarlarsa başlarına ne geleceğini iyi biliyorlardı.

Kopecz ihtiyatla çevresine bakındı, mürettebatın tamamı işlerine devam etmekteydiler. Hiçbirisi kendisini fark etmiş gibi bile görünmüyordu. “Ruusan’ı kaybettik,” dedi, Kaan’ın verdiği güvenceye rağmen fısıldıyordu. “Yüzeyde kurulan üs, yörüngedeki filo... hepsi yok edildi!”

Kaan bir an için bir şey söylemedi. Konuşmaya başladığında ise sesinin seviyesi Kopecz’inkiyle aynıydı. “Bu nasıl oldu? Cumhuriyet ordusunun her yerinde casuslarımız var. Filolarının tümü Coruscant’a çekilmiş durumda. Ruusan’ı geri alacak kuvveti bir araya getirmeleri mümkün değil. Mutlaka haberimiz olurdu!”

“Cumhuriyet yapmadı bunu,” dedi Kopecz. “Jedi’lar. Yüzlercesi birden. Binlercesi. Jedi Üstatları, Jedi Şövalyeleri, Jedi Padawan’ları: tamamı Jedi’lardan oluşan bir ordu.”

Kopecz yüksek sesle küfretti. Mürettebatın hiçbirinin o yöne bakmaması eğitimlerinin ve komutanlarından duydukları korkunun seviyesini gösteriyordu.

“Lord Hoth, Jedi’ların Cumhuriyet’i savunmak için çok fazla yayılmak zorunda kaldıklarını fark etmiş,” diye devam etti Kopecz. “Hepsini tek bir amacı olan tek bir kuvvet haline getirmiş: karanlık taraf kullananları yok etmek. Artık filo ve askerlerle ilgilenmiyorlar. Tek istedikleri bizim kökümüzü kazımak: çıraklar, acolyte’ler, Sith Üstatları... özellikle de Kara Lordlar. Lord Hoth onlara bizzat komuta ediyor,” diye ekledi Kopecz ama Kaan’ın kendisi de bunu tahmin etmişti zaten. “Kendilerine Işığın Ordusu diyorlar.”

Kopecz karşısındakinin aldığı haberleri sindirmesi için durdu. Kaan birkaç derin nefes aldı ve zihnini toparlayabilmek için Sith Kanunu’nu usulca mırıldandı.

Sonra da güldü. “Karanlığın Kardeşliğinin karşısında Işığın Ordusu.”

Kopecz hayret dolu bir ifadeyle ona baktı.

“Hoth, Jedi’ların bizim büyük ordularımızı yenemeyeceğini biliyordu,” diye açıkladı Kaan. “Artık geçti. Cumhuriyet’in sonu geldi. O yüzden bize odaklandılar: orduların liderlerine. Başı kesip vücudun ölmesini bekleyecekler.”

“Filomuzu Ruusan’a göndermeliyiz,” dedi Kopecz. “Tümünü. Jedi’ları tek bir hamlede ezip galaksiyi ebediyen onlardan kurtarmalıyız.”

Kaan başını iki yana salladı. “Hoth’un yapmamızı beklediği şey de bu zaten. Ordularımızı, Cumhuriyet’ten, Coruscant’tan uzak tutmak istiyor. Jedi’lara yönelik ahmakça ve gereksiz bir hamle yapmak için elde ettiğimiz tüm avantajdan vazgeçmeye yönlendiriyor bizi.”

“Gereksiz mi?”

“Elinde Jedi’lardan bir ordu olduğunu söyledin: binlercesi. Sadece askerlerden oluşan bir filonun böyle bir düşman karşısında ne şansı olabilir ki? Gemiler ve silahlar Güç’ün kudretiyle kıyaslanmazlar. Hoth bunu biliyor.”

Sonunda anlayan Kopecz başını salladı. “Her seferinde bu savaşın askeri güçle kazanılamayacağını söylerdin.”

“Kesinlikle. Sonuç olarak Cumhuriyet arka planda bir kavram. Ancak Jedi Tarikatını galaksiden silerek kesin zafere erişebiliriz. Hoth da hepsini tek bir yere toplama nezaketini göstermiş bizlere.”

“Fakat Kardeşlik Jedi Tarikatının tümünün toplam gücüyle boy ölçüşemez,” diyerek itiraz etti Kopecz. “Onlarla kıyaslandığında sayımız çok az.”

“Sayımız zannettiğinden çok daha fazla,” dedi Kaan. “Tüm galakside akademilerimiz var. Honoghr ve Gentes yağmacılarıyla sayımızı iyice artırdık. Umbara’da eğitilen tüm suikastçıları kullanabiliriz. Dathomir ve Iridonia’daki öğrenciler komutamız altında olacak ve geri kalan tüm akademiler de Karanlığın Kardeşliği saflarına katılacaklardır. Kendi Sith ordumuzu kuracağız – Hoth ve Işığın Ordusunu yenecek güçte bir kuvvet!”

“Peki ya Korriban’daki Akademi?” diye sordu Kopecz.

“Onlar da Kardeşliğe katılacaklar ama ancak Qordis onları eğitmeyi bitirdikten sonra.”

“Onları Jedi’lara karşı kullanabiliriz,” diyerek üsteledi Kopecz. “Korriban’daki çıraklar en güçlü olanlardır.”

“Zaten bu yüzden onları bu çatışmaya dahil etmek çok tehlikeli,” dedi Kaan. “Güçle birlikte hırs ve rekabet de gelir. Savaşın hararetinde duygularımız aklımızın önüne geçebilir ve birbirleriyle mücadeleye girişebilirler. Jedi’lar bir arada savaşırken onlar kendi aralarında savaşmaya kalkabilir.” Durdu. “Bu durum geçmişte de pek çok kez Sith’lerin başına gelmişti; bir daha olmasına müsaade edemem. Qordis’in yanında kalıp eğitimlerini tamamlayacaklar. Onlara disiplini ve Kardeşliğe sadakati öğretecek. Ancak ondan sonra savaşta bizlere katılabilirler.”

“Bu senin inandığın şey mi?” dedi Kopecz, “Yoksa Qordis mi söyledi bunları sana?”

“Qordis’e olan güvensizliğinin seni asıl hedefimizden uzaklaştırmasına izin verme,” dedi Kaan. “Onun öğrencileri Kardeşliğin geleceğidir. Sith’lerin geleceği. Hazır olduklarını bilene kadar onları bu savaşa sokamam.” Sesinin tonu tartışmaya yer bırakmayacak ölçüde kesindi. “Korriban çırakları zamanı gelince Kardeşlikteki yerlerini alacak. Ama henüz zamanı gelmedi.”

“Öyleyse acele etseler iyi olur,” diye mırıldandı Kopecz, pek de ikna olmamıştı. “Onlar olmadan Hoth’u yenebileceğimizi zannetmiyorum.”

Kaan uzandı ve Twi’lek’in iri omzunu sıkıca kavradı. “Korkma, dostum,” dedi gülümseyerek. “Jedi’lar bize denk olamaz. Onları Ruusan’da hezimete uğratıp hepsini galaksiden sileceğiz. Çıraklar, Sith’lerin geleceği olabilir ama bugün bizlerin elinde!”

Lord Kas’im şık şekilde döşenmiş odaya girdi ve diğer Üstadın bulunduğu yöne doğru başıyla selam verdi.

“Beni mi görmek istedin?”

“Cepheden haber var,” dedi Qordis, meditasyon minderinden yavaşça kalkarken. “Jedi’lar Ruusan’da tek sancak altında toplanmışlar. Başlarında General Hoth varmış. Lord Kaan da kendi ordusunu kurmuş. Şu anda Jedi’larla karşılaşmaya gidiyorlarmış.”

“Onlara katılacak mıyız?” diye sordu Kas’im, sesi istekliydi, Jedi Tarikatının en büyük savaşçıları karşısında yeteneklerini sergileyebilme fırsatının neden olduğu heyecanla lekku’su titredi.

Qordis başını iki yana salladı. “Biz değil. Hiçbir Üstat olmayacak. Hiçbir öğrenci de katılmayacak, hazır olduğunu düşündüğün varsa başka.”

“Hayır,” dedi Kas’im bir süre düşündükten sonra. “Belki Sirak. Yeterince güçlü. Ama aşırı kibirli ve hâlâ öğrenmesi gereken çok şey var.”

“Ya Bane? Fohargh’ı saf dışı ederken büyük başarı göstermişti.”

Kas’im omuz silkti. “O bir ay önceydi. O zamandan beri hiçbir gelişme yok. Bir şey ona mani oluyor. Korku sanırım.”

“Korku mu? Diğer öğrencilerden mi? Sirak’tan mı?”

“Hayır. O tür bir şey değil. Sonunda neler yapabilecek güçte olduğunu gördü; karanlık tarafın gücünü idrak etti. Sanırım bununla yüzleşmekten korkuyor.”

“Öyleyse artık bir işimize yaramaz,” dedi Qordis duygusuz bir ifadeyle. “Diğer öğrencilere odaklan. Zamanını onunla ziyan etme.”

Kılıç Ustası şaşırmıştı. Qordis’in böylesine büyük potansiyeli olan bir öğrenciden bu kadar çabuk vazgeçmesini beklemiyordu.

“Bence tek ihtiyacı olan şey biraz zaman,” dedi. “Çoğu çırak Sith usullerini yıllardan beri öğreniyorlar. Çocukluklarından beri. Bane ise eğitimine yetişkin olarak başladı.”

“Onun bu Akademiye gelişiyle ilgili her şeyin farkındayım!” diye çıkıştı Qordis ve Kas’im o anda gerçekte neler döndüğünü anladı. Bane, Korriban’a Lord Kopecz tarafından getirilmişti ve Akademinin idarecisiyle Kopecz arasındaki husumet de herkesçe bilinirdi. Bane’in başarısızlığı Qordis’in en büyük rakibini öyle ya da böyle kötü etkileyecekti.

“Bir daha Bane sana gelirse onu geri çevir,” dedi Kara Lord ona, sesinin tonundan bunun bir istek değil de bir emir olduğunu anlamak zor değildi. “Tüm Üstatlara onun artık ders vermeye layık biri olmadığını bildir.”

Kas’im başını sallayarak onayladı. Emredilen şeyi yapacaktı. Bunun adil olmadığı açıktı ama zaten kimse Sith’lerin adil olduğunu söylememişti.

13

Bane bir şeyler yapmak zorunda olduğunu biliyordu. Durumu umutsuzdu. Hâlâ Fohargh’ı yok etmek için kullandığı kudreti çağıramıyordu ve zayıflığı artık herkes tarafından bilinmeye başlamıştı.

Bir gün önce eğitim sırasında Kas’im yanına gelerek kendisine özel ders vermesini istemişti, üzerindeki bu uyuşukluktan bu şekilde kurtulabileceğini ümit ediyordu. Kılıç Ustası onu reddetmişti, başını iki yana sallamış ve dikkatini diğer öğrencilerden birine çevirmişti. Bu mesajı herkes görmüştü: Bane artık zayıftı.

Sabah taliminden sonra öğrenciler tapınağın çatısındaki ringin etrafında toplanırken Bane ne yapması gerektiğini düşündü. Şöhreti onu şimdiye kadar diğer öğrencilerin meydan okumalarından korumuştu. Fakat öylece oturup öğrencilerden birinin kendisine meydan okumasını ve hakkından gelmesini bekleyemezdi. İnisiyatifi ele almalıydı; saldırıya geçmeliydi. O gün ringe ilk adımı o atacaktı.

Tabii ki zayıf öğrencilerden birine meydan okursa herkes bunu onun zayıflığını gizleme çabası olarak değerlendirecekti. Okulun ve öğrencilerin gözünde eski itibarını kazanmasının tek bir yolu vardı; meydan okuması gereken tek öğrenci bulunuyordu.

Birkaç çırak hâlâ ortalıkta dolanarak ringde olanları rahatça görebilecekleri bir yer arıyorlardı kendilerine. Genelde meydan okumadan önce herkesin bir yer bulması beklenirdi ama Bane ne kadar beklerse görevin o kadar daha zor olacağını biliyordu. Cesaretle ringin ortasına yürüyünce tüm öğrencilerin meraklı bakışları üzerinde toplandı. Kas’im onaylamadığını gösteren bakışlarını üzerine dikse de o bunu görmezden gelmeyi tercih etti.

“Meydan okuyorum,” diye ilan etti. “Sirak’a.”

Öğrenciler arasından bir anda mırıltılar yükseldi ama Bane kalbinin çarpışından söylenenleri hayal meyal duyabiliyordu. Sirak nadiren dövüşürdü; Bane onu dövüşürken hiç görmemişti. Fakat diğer öğrencilerin Sirak’ın düello ringindeki marifetlerini ve karşı koyulmaz yeteneklerini anlatışını defalarca duymuştu. Zabrak’ın merdivenlerde yanına gelmesinden beri Bane bu karşılaşmaya hazırlanmak için rakibini eğitim yaparken sürekli olarak izlemişti. Gördüğü kadarıyla onun hakkında anlatılan abartılı şeyler aslında abartı değildi.

Çoğu öğrenciden farklı olarak Sirak tek namlulu değil de çift namlulu talim kılıcı kullanıyordu. Bane, Kas’im’in haricinde yeteneğin simgesi olan bu egzotik kılıcı sadece Sirak’ın kullandığını görmüştü. Bane’in uzman olmayan gözünde tekniği neredeyse kusursuzdu. Kontrol her an için ondaymış gibi görünürdü; sürekli saldırırdı. En basit talimlerde bile rakiplerine olan üstünlüğü gözden kaçmazdı. Çoğu öğrenci yeni bir sekansı iki üç hafta öğrenirken Sirak birkaç günde o konuda ustalaşabilirdi. Ve şu anda Bane onunla düello ringinde karşı karşıya gelecekti.

Zabrak kalabalığın arasından sıyrıldı, yavaşça ve mağrur bir ifadeyle kendisine meydan okuyan kişiye doğru yürüdü. Ringin ortasına doğru yürürken bile tehditkâr bir hava saçar gibiydi. Yaklaşırken kılıcını rastgele savurdu, ikiz durasteel namlular havada uzun eğriler çizdi.

Bane onun gelişini izledi, vücudu, içgüdüsel olarak kendisini dövüşe hazırlamak için, adrenalin salgıladıkça kalbinin ve solunumunun hızlandığı hissediyordu. Fiziksel durumundan farklı olarak Bane ruhsal durumunda hiçbir değişim hissetmiyordu. Sirak kendisine yaklaştıkça bir korku ve öfke dalgası hissetmeyi umuyordu, karanlık tarafın üzerini örten örtüyü yırtarak asıl kudretini serbest bırakabilecek duygular. Fakat bu uyuşukluk hali sanki boğucu gri bir duman gibi onu çevrelemeye devam etmekteydi.

“Bana daha önce meydan okumanı dilerdim,” diye fısıldadı Sirak, sesi ancak Bane’in duyacağı kadar yüksekti. “Fohargh’ın ölümünden sonraki ilk hafta pek çoğu senin bana denk olabileceğini düşünmüştü. Seni yendiğim zaman büyük prestij kazanacaktım. Artık söz konusu bile değil.”

Sirak ondan birkaç metre uzakta durdu. Çift namlulu talim kılıcı hâlâ yavaşça havada dans etmekteydi. Sanki avını bekleyen ve yerinde duramayacak kadar heyecanlı olan canlı bir mahluk gibiydi.

“Şimdi seni yenmenin pek bir kıymeti olmayacak,” dedi. “Ama acı çekmenden büyük zevk alacağım.”

Bane, diğer Zabrak çıraklar olan Llokay ve Yevra’nın daha iyi görebilmek için seyircilerin önüne doğru geldiklerini gördü. Erkek olanın yüzünde pis bir sırıtma vardı; kadınınkindeyse açgözlü bir bekleyiş. Bane onların kızıl yüzlerindeki şevki görmezden gelmek için elinden geleni yaptı ve onların yüzlerinin de diğer seyirciler arasında karışıp gözden kaybolmasını sağladı.

Artık tüm dikkatini Sirak’in elindeki hiç alışık olmadığı silahın akıcı hareketlerine vermişti. Sirak’ın talimler sırasında yaptığı sekansları ezberlemeye çalışmıştı. Şimdi de ne yapmaya çalıştığını anlamasını sağlayacak bir ipucu görebilmek için rakibinin eline bakıyordu – böylece dövüşte kendisine karşı kullanacağı sekansı anlayabilirdi. Eğer tahmini doğru çıkarsa Bane karşı hamle yapıp daha ilk seferde dövüşü sona erdirebilirdi. Zafer kazanmak için en iyi şansı buydu ama Güç kullanmadan hasmının seçeceği sekansı doğru olarak tahmin edebilme şansı çok zayıftı.

Sirak çift namlulu kılıcını başının üzerine kaldırdı, öyle hızlı çeviriyordu ki kılıcı görünmez hale gelmişti, sonra da saldırdı. Bir ucu Bane’in kolayca karşılayacağı bir darbe olarak yukarıdan geldi. Ama bu sadece yemdi, diğer namludan bele doğru gelecek darbeye zemin hazırlıyordu. Bu manevranın son saniyede farkına varan Bane geri doğru bir takla atmaktan başka bir şey yapamadı, son anda kurtulmuştu.

Rakibi daha ayağa kalkmasına fırsat vermeden çökmüştü tepesine, ikiz namlular dönüşümlü bir ritimle saldırdılar: sol-sağ-sol-sağ. Bane bloke etti, yuvarlandı, döndü, tekrar bloke etti ve saldırıyı savuşturmayı başardı. Bacaklara saldırmayı denedi ama Sirak bu hareketi öngörmüş ve çevik bir zıplayışla kurtulmuştu, Bane de böylece ayağa kalkacak fırsatı elde edebildi.

Sonraki saldırı karşısında Bane geri çekildi ama Sirak’ın onu köşeye sıkıştırıp avantaj kazanmasına mani oldu ve temel savunma sekansıyla durumu toparladı. Hâlâ çaresizce rakibinin hareketlerini izleyerek bir avantaj elde etmeye çalışıyordu. Bir an için Sirak, yedi geleneksel formun en saldırgan ve doğrudan olanı, Vaapad tekniklerini kullanıyormuş gibi göründü. Ama sekansın ortasında birden Djem So’nun, Bane’in hamlelerini kesmesine rağmen gerilemesine neden olan, güç saldırılarına geçmişti. Silahın hafif bir dönüşüyle ikiz namlulardan birisi aniden ve farklı bir açıyla savruldu ve darbeyi savuşturmaya çalışan Bane’in dengesini bozdu.

İkisi de durup stratejilerini değerlendirirken dövüşte kısa süreli bir duraklama oldu, ikisi de nefes nefeseydi. Sirak seri ve karmaşık bir sekansla silahını döndürdü, kılıç sağ kolunun altından geçip sırtından döndü ve sol omzunun üzerinden öne geldi. Sonra gülümsedi ve hareketin tam tersini yaptı.

Bane bu muhteşem hareketi hızla bozulan moraliyle izledi. İlk birkaç rauntta Sirak onunla eğlenmişti, kazanacağı zaferin daha büyük olması için düelloyu uzatıyordu. Şimdiyse gerçek yeteneğini sergilemeye başlamıştı, birkaç formu içinde barındıran sekansları kullanarak farklı stiller arasında Bane’in daha önce hiç şahit olmadığı karmaşık şekillerde geçişler yapıyordu.

Zabrak’ın üstünlüğünü gösteren işaretlerden birisi de buydu. Bane farklı stilleri tek bir sekansta birleştirmeye kalksa ya kendi gözünü çıkarır ya da kafasının arkasına vururdu. Rakibinin ondan açık ara farkla üstün olduğuna şüphe yoktu; tek şansı düşmanının tedbiri elden bırakarak bir hata yapmasıydı.

Sirak tekrar harekete geçti, talim kılıcı öylesine hızlı hareket ediyordu ki Bane havayı yararken çıkardığı uğultuyu duyabiliyordu. Bane onu karşılamak için öne doğru sıçradı, gözle görülemeyecek hızla hareket eden çift namlulu kılıcın hareketini öngörüp karşılayabilmek için karanlık tarafı kullanmayı denedi. İçinde Güç’ün aktığını hissetmişti ama uzak ve boş bir duyguydu bu: üzerini kapatan örtü hâlâ yerindeydi. Sirak’ın kılıcının felç edici ağızlarını kendisinden uzak tutmayı becerdi ama bunun için tüm dikkatini kılıcına yöneltmesi gerekmişti... böylece kendisine karşı başlatılan saldırının asıl hedefi savunmasız kalmıştı.

Sirak’ın alnı Bane’in yüzüne gömüldüğünde gözlerinde şimşekler çaktı. Acıdan gözünün önünde gümüş rengi yıldızlarla dolu bir boşluk belirmişti. Burnunun kıkırdağından iç gıcıklatan bir çatırtı yükselmiş ve kan boşalmaya başlamıştı. Kör ve şaşkın halde bir sonraki hamleyi Güç’ün silik bir fısıltısının desteğiyle güç bela savuşturdu. Fakat kılıcı geri gelirken Sirak döndü ve Bane’in diz kapağına arkadan bir tekme indirdi.

Feryat eden Bane yere yığıldı, boştaki elini yüzünün çarpmaması için yere koydu. Sirak botuyla yerdeki parmaklarını ezip tapınağın taştan çatısına yapıştırdı. Ardından yediği bir diz yanağını yardı ve çenesinden bir çatırtı yükseldi.

Son ve nafile bir girişimle Bane karanlık tarafı kullanarak rakibini geri atmak istedi. Sirak düellonun başında kendi çevresine örmüş olduğu Güç kalkanıyla bu tehdidi kolayca defetti. Sonra da kılıcıyla işini bitirmek için yaklaştı. İlk darbe sanki bir irax’a çarpan landspeeder gibiydi ve Bane’in sağ bileğini kırdı. Aniden hissizleşen elindeki talim kılıcı düştü. Sonraki darbe aynı kolun üst kısmına geldi ve dirseğini çıkardı.

Suratına yediği bir tekmeyle dişlerinin bazıları ağzından uçtu ve kırık çenesinin dayanılmaz acısı tüm bedenini sardı. Bilinci yarı kapalı halde öne doğru yığılırken Sirak geri adım attı, kılıcını indirirken boştaki elini uzatıp Bane’i, Güç tutuşuyla boğazından yakaladı. Bir çocukmuş gibi havaya kaldırdığı Bane’i ringin diğer tarafına fırlattı. Bane yere çarptığında bir kemiğinin daha kırıldığını hissetti ama vücudu şoka girdiğinden artık acı hissetmiyordu. Perişan halde yerde kımıldamadan yattı. Burnundan ve ağzından gelen kan boğazına birikmişti. Öksürdükçe tüm vücudu titriyor ve kırık kaburga kemiklerini hissetmekten çok duyuyordu.

Her yer kararmaya başladı. Bir an için kana bulanmış bir çift botun kendisine doğru geldiğini gördü ve Bane kendisini karanlığın merhametine terk etti.

Kopecz, Kaan’ın çadırındaki masası üzerine yaymış olduğu savaş planını inceledikten sonra başını iki yana salladı. Ruusan arazisinin holoharitası Sith güçlerinin mevzilerini haritanın üzerinde duran parlak kırmızı üçgenler olarak göstermekteydi. Jedi mevzilerini ise yeşil kareler temsil ediyordu. Bu ileri teknoloji kullanımına rağmen geri kalanı arazi topografyasını gösteren basit, iki boyutlu bir haritaydı. Bu haritadan savaş yüzünden Ruusan’ın nasıl bir harabeye dönüştüğünü görmekse mümkün değildi.

Geçen sene gezegenin yörüngesine üç büyük filo gelmiş ve her seferinde nüfusun seyrek olduğu bu gezegende düşmanına ait ne varsa un ufak etmeye kalkışmıştı. Gür ormanlar yanmış ve eğrilmiş gemi enkazlarıyla dolmuş ve başlayan yangınlar yüzeyde her ne varsa küle çevirmişti.

Ruusan küçük olmasına rağmen Sith’ler ve Cumhuriyet için büyük önem arz eden bir dünyaydı. Inner Rim’in kıyısında stratejik bir noktadaydı ve güvenli Core bölgesi ile Cumhuriyet’in tehlikeli sınırı arasında kabul edilen yerde bulunuyordu. Ruusan bir simgeydi. Oranın ele geçirilmesi Sith’lerin karşı koyulmaz ilerlemesini ve Cumhuriyet’in fethedilmesini simgelerdi; orayı kurtarmak ise Jedi’ların işgalcileri sürüp Cumhuriyet vatandaşlarını koruduğu anlamına gelirdi. Sonuç olarak iki taraf da yenilgiyi kabul etmiyor ve muharebeler sürüp gidiyordu.

Birinci Ruusan Muharebesi’nde işgalci Sith filosu sürpriz unsuru ve Kaan’ın savaş meditasyonunu kullanarak Cumhuriyet güçlerini bozguna uğratmıştı. İkinci muharebe de ise Cumhuriyet kontrolü ele geçirmeye çalışmış ama sayı ve ateş gücü yönünden üstün olan düşman tarafından geri püskürtülmüştü.

Ruusan’ın göklerinde cereyan eden üçüncü muharebe, Işığın Ordusunun ilk kez ortaya çıktığı zamandı. Cumhuriyet kruvazörleri ve avcıları yerine Sith’ler karşılarında büyük çoğunluğu Jedi’lar tarafından kullanılan tek ya da çift kişilik avcı uçaklarından oluşan bir filo buldular. Kaan’ın ordusuna katılmış olan sıradan askerlerin Güç karşısında hiç şansı yoktu ve Ruusan kurtarıldı... bir süreliğine.

Sith’ler tüm Karanlığın Kardeşliğini tek bir ordu çatısı altında toplayarak Işığın Ordusuna karşılık verdiler ve bu orduyu Ruusan’a sürdüler. Gezegeni harap eden savaş yükseklerden yüzeye inmiş ve çok daha büyük bir tahribata neden olmuştu. Filoların savaşıyla kıyaslandığında kara savaşı acımasız, kanlı ve yüz yüzeydi.

Kopecz yumruğunu masaya indirdi. “Hiç umut yok, Kaan.”

Çadırda toplanmış diğer Kara Lordlar da mırıldanarak hem fikir olduklarını gösterdiler.

“Jedi mevzileri çok sağlam; her yönden avantajlılar,” diye devam etti Kopecz hiddetle. “Yüksekteler, tahkimatlar kurmuşlar, sayıları daha fazla. Bu savaşı kazanamayız!”

“Tekrar bak,” dedi Kaan. “Jedi’lar çok fazla yayılmışlar.”

İri Twi’lek haritayı tekrar inceledi ve Kaan’ın haklı olduğunu gördü. Jedi cephesi çok genişti ve nedenini anlaması da uzun sürmemişti.

Jedi Üstatları ve Kara Lordların komutasındaki Jedi’lar ve Sith’ler arasındaki savaş gezegeni temellerinden sarsmıştı. Güç’ün kudreti savaş alanında patlayan bir yıldızın yaydığı enerji gibi kontrolsüzce geziyordu. Kasabalar, köyler ve evler bu fırtınada yanıp yok olmuş, geriye sadece ölüm ve yıkım kalmıştı. Arada kalan siviller canlarını kurtarmak için yollara düşmüş, karanlığın ve ışığın kahramanları arasında süren bu destansı mücadele yüzünden mülteci olmuşlardı.

Acı çektiklerini gören Jedi’lar, Ruusan’ın masum halkını koruyup rahat ettirmek istemişlerdi. Stratejilerini, kaynak ve taktik avantajlarından bile feragat ederek, sivil yerleşimleri ve çiftlikleri koruyacak şekilde belirlemişlerdi.

“Jedi şefkati bir zayıflıktır,” diye devam etti Kaan. “Sömürebileceğimiz bir zayıflık. Eğer tüm gücümüzle tek bir noktaya yüklenirsek hatlarını yarabiliriz. Ondan sonra da avantaj bize geçer.”

Bir araya gelmiş olan Karanlığın Kardeşliğinin general ve stratejistleri bu fikri beğendiler. Bazıları yüksek sesle memnuniyetlerini dile getirdi. Kutlamayı reddeden tek kişi Kopecz’di.

“Işığın Ordusu hâlâ bizden iki kat kalabalık,” diye hatırlattı onlara iri kıyım Twi’lek. “Hatları bazı noktalarda aşırı yayılmış olabilir ama hangi noktanın zayıf olduğunu bilmiyoruz. Keşifçilerimizin onları izlediğini biliyorlar; bizler sayımızı gizlediğimiz gibi onlar da gizliyor. Eğer kalabalık oldukları bir noktaya saldırırsak canımıza okurlar!”

Generallerin geri kalanı sustu, az önce kutladıkları planda bir kusurun ortaya çıkması heveslerini kursaklarında bırakmıştı. Yeniden aykırı ve keyifsiz mırıltılar yükseldi. Kopecz diğer Kara Lordların tepkisini görmezden gelmişti. Sahip oldukları tüm güç ve ihtirasa rağmen bantha’dan farksızdılar, körü körüne sürünün kalanını takip ediyorlardı. Teoride Karanlığın Kardeşliğinde herkes eşitti ama pratikte kararları Kaan veriyordu.

Kopecz bunu biliyor ve onun peşinden gitmek istiyordu. Sith’lerin güçlü ve karizmatik bir lidere ihtiyaçları vardı, ileri görüşlü ve iç çatışmalara son verebilecek birisi. Kaan böyle bir liderdi ve genelde zeki bir askeri taktisyendi. Fakat bu plan saçmalıktı. İntihardı. Sürüdeki diğerlerinden farklı olarak Kopecz liderin peşinden ölüme gidecek değildi.

“Beni hafife alıyorsun, Kopecz,” diyerek güvence verdi ona Kaan, sesi sakin ve emindi, sanki bu sorunun geleceğini öngörmüş ve cevabını çoktan hazırlamış gibiydi. “Hangi noktanın zayıf olduğunu öğrenene kadar saldırmayacağız,” dedi Kara Lord. “Saldırmadan önce o noktadaki her birim ve devriyenin kesin rakamlarını öğrenmiş olacağız.”

“Nasıl?” diye sordu Kopecz. “Bizim Umbaralı gölge casuslarımız bile böylesine detaylı bilgileri elde edemez. Saldırının başlayacağı zamana kadar öğrenilemez. Bu bilgiyi elde etmemiz mümkün değil.”

Kaan güldü. “Tabii ki mümkün. Jedi’lardan biri sağlayacak bize bu bilgiyi.”

Sith’lerin harekât merkezi olarak görev yapan çadırın girişini örten kapaklar açıldı ve Jedi cübbesi giymiş genç bir insan kadın içeri girdi. Orta boyluydu ama onunla ilgili orta denecek bundan başka bir özelliği bulunmuyordu. Omuzlarına dökülen gür ve kapkara saçları vardı. Yüzü ve şekli insan kadınların mükemmel bir örneği olarak duruyordu; içlerindeki alevi hem davet hem de uyarı olan yeşil rengi gözleri bakır rengi derisiyle tezat teşkil etmekteydi. Bir Twi’lek dansçının zarafetiyle toplanmış olan Kara Lordların yanı sıra yürüdü, şaşkınlıkla fısıldadıklarını duymamış gibi yaparken dudaklarında utangaç bir gülümseme belirdi.

Kopecz de zamanında pek çok çarpıcı kadın görmüştü. Çadırda bulunan bazı dişi Kara Lordlar da göz kamaştırıcıydılar ve sahip oldukları yok edici güçleri kadar karşı koyulmaz güzellikleriyle de nam salmışlardı. Fakat genç Jedi yaklaştıkça gözlerini onun üzerinden alamadığın fark etti. Farklı bir çekiciliği vardı, fiziksel çekiciliğin ötesinde bir şey.

Kadının başı dimdikti, yüzündeki mağrur ifadeyle meydan okur gibi yürüyordu. Kopecz bir şeyin daha farkına vardı: yalın ihtiras, saf ve aç.

Kaan ona doğru fısıldadı. “Göz alıcı, değil mi?”

Çadırın ön tarafına geldi ve bir dizi üzerine çöküp başını hafifçe öne eğerek Lord Kaan’ı selamladı.

“Hoş geldin, Githany,” dedi, ona ayağa kalkmasını işaret ederken. “Seni bekliyorduk.”

“Memnun oldum, Lord Kaan,” dedi kadın. Kopecz onun etkileyici ses tonunu duyunca dizlerinin bağının çözüldüğünü hissetti ama hemen kendini toparladı. Bu kadının cazibesiyle aklı gitmeyecek kadar yaşlı ve bilgeydi. Tek derdi Jedi’lara karşı onlara ne sunabileceğini öğrenmekti.

“İşimize yarayacak bir istihbaratın var mı?” diye sordu aniden.

Kadın başını bir yana yatırdı ve ilgiyle baktı, kendisine neden böyle soğuk davrandığını anlamaya çalışıyordu. Bir anlık sessizlikten sonra cevap verdi, “Hatlarında hangi noktaya ne zaman saldırmanız gerektiğini size kesin olarak söyleyebilirim. Lord Hoth savunmalarını örgütleme görevini Kiel Charny adında bir Jedi’a verdi. Bu bilgiyi bizzat ondan aldım.”

“Bu Charny denen kişi bu bilgiyi neden paylaştı seninle?” diye sordu Kopecz şüpheyle.

Kadın muzip bir ifadeyle sırıttı. “Kiel ve ben... yakındık. Pek çok şeyi paylaştık. Bu bilgiyle size geleceğime dair hiçbir fikri yoktu.”

Kopecz gözlerini kıstı. “Jedi’ların bu tür şeylerden uzak durduğunu zannederdim.”

Gülümsemesi dudak bükmeye döndü. “Jedi’lar pek çok şeyden uzak durur. O yüzden size geldim.”

Daha fazla soru sormasına izin vermeden Kaan öne çıktı, elini kadının omzuna koyup yüzünü kendisine çevirdi.

“Buna vaktimiz yok, Githany,” dedi. “Bize raporunu verip kimse yokluğunu fark etmeden tekrar Jedi kampına geri dönmelisin.”

Kadın baş döndürücü bir gülümsemeyle Kaan’a baktı ve başını salladı. “Tabii ki. Acele etmeliyiz.”

Kaan onu kibarca holoharitaya yönlendirdi ve Jedi muhafızlarla ilgili bilgi verirken etrafını saran stratejistler yüzünden görünmez oldu. Birkaç saniye sonra Kaan kalabalığın arasından çıktı ve Kopecz’in yanına gelip durdu.

“Hırs, ihanet – karanlık taraf onda çok yoğun,” diye fısıldadı Twi’lek. “Jedi’lar onu nasıl kabul etmiş anlamadım.”

“Muhtemelen sonunda ışığa döneceğine inanmış olmalılar,” diye cevap verdi Kaan yumuşak bir ses tonuyla. “Fakat Githany karanlık taraf için doğmuş. Benim gibi. Senin gibi. Günün birinde Sith’lere katılması kaçınılmazdı.”

“Zamanlaması mükemmel,” dedi Kopecz. “Belki biraz fazla mükemmel. Tuzak olabilir. Ona güvenebileceğimizden emin misin? Tehlikeli birine benziyor.”

Kaan hafif bir gülümsemeyle tüm bu ikazları boşa çıkardı. “Sen de öylesin, Lord Kopecz. Bu yüzden Kardeşliğe çok faydalısın.”

Bane uçuyordu, tüy gibi hafifti, karanlık ve sessizlikle kuşatılmıştı. Ölümün karanlık boşluğunda sürükleniyormuş gibiydi.

Ardından bilinci yavaşça geri gelmeye başladı. Bir bakta tankının koyu yeşil sıvısının içine atılmış olan vücudunun titremelerinin oluşturduğu hava kabarcıkları sessizce yüzeye doğru çıkıyordu. Kalbi atmaya başlamıştı; damarlarında akmakta olan kanın sesini duyabiliyordu.

Gözleri açıldığında bir doktor droidin tankın ayarlarına bakmak için yaklaştığını gördü. Birkaç saniye sonra kalp atışı yavaşladı ve ezik ve kırık uzuvlarının titremesi geçti. Vücudu ilaçla uyuşturulmuş olsa da Bane’in zihni tümüyle uyanmıştı artık.

Zihninde acı ve hareket dolu hatıralar birbirini kovalıyordu. Görüntüler, sesler, mücadelenin kokusu. Kanla kaplı botların üzerine geldiği zamanı hatırladı: kendi kanı. O bayıldıktan sonra Kas’im araya girip Sirak’in onu öldürmesine mani olmuş olmalıydı. Sonra da iyileşmesi için buraya getirmişlerdi demek ki.

İlk başta onunla bu kadar ilgilenmiş olmalarına çok şaşırdı. Sonra da onun da Akademideki diğer tüm öğrenciler gibi ziyan edilemeyecek kadar değerli olduğunu hatırladı. Yaşayacaktı... ama aslında hayatı sona ermişti.

Akademiye geldiğinden beri tek bir şey için çabalıyordu. Yaptığı tüm eğitimin tek bir hedefi vardı: Güç’ün karanlık tarafının kudretini anlamak ve ona hükmedebilmek. Karanlık ona kudret sunacaktı. Zafer. Kuvvet. Özgürlük.

Artık Akademide en alt seviyede olacaktı. Grup derslerini dinlemesine ve Kas’im’in derslerinde talim yapmasına izin verilecekti ama hepsi buydu. Üstatlardan özel ders alma ihtimali bu küçük düşürücü yenilgiyle birlikte uçup gitmişti. Onların rehberliği olmadan ise potansiyeli zamanla solacak ve yitip gidecekti.

Teoride tüm Kardeşler eşittiler ama Bane gerçeği görecek kadar zeki birisiydi. Pratikte Sith’lerin liderlere, Kaan ya da Akademideki Lord Qordis gibi Üstatlara ihtiyacı vardı. Güçlü her zaman bir adım öndeydi; zayıflarınsa takip etmekten başka seçeneği yoktu.

Bane’in kaderinde de artık takip edenlerden biri olmak vardı. Boyun eğme ve itaatle geçecek bir ömür.

Zaferle de zincirlerimden kurtulurum. Fakat Bane zafer kazanamamıştı ve esaret zincirlerinden de ebediyen kurtulamayacağını biliyordu. İşi bitmişti.

Bir parçası Sirak’ın başladığı işi bitirmiş olmasını diledi.

14

Sith Akademisinin koridorlarına alışılmadık bir kutlama havası hâkimdi. Karanlığın Kardeşliği, Ruusan’da Jedi’lara karşı ezici bir zafer kazanmıştı ve Qordis’in bu zaferi kutlamak için düzenlediği ziyafetin etkisi henüz geçmemişti. Eğitimlerde, talimlerde ve derslerde öğrencilerin savaşa dair detayları fısıldaşarak paylaştıkları duyuluyordu. Bazıları Ruusan’da Jedi’ların kökünün kazındığını söylemekteydi. Kimiyse Lord Hoth’un da öldürülenler arasında olduğu konusunda ısrarlıydı. Coruscant’taki Jedi Tapınağı’nın savunmasız kaldığı ve Sith’lerin Karanlık Lordları tarafından yağmalanmasının da an meselesi olduğu bu söylentiler arasındaydı.

Üstatlar ise bu söylenenlerin büyük bölümünün yanlış ya da abartılı olduğunu biliyordu. Ruusan’da Jedi’lar bozguna uğratılmıştı ama büyük çoğunluğu oradan kaçmayı başarmıştı. Lord Hoth hâlâ sağdı; muhtemelen Jedi’ları kaçınılmaz karşı saldırı için bir araya getirmekle meşguldü. Kaan ve Karanlığın Kardeşliği, Coruscant’taki Jedi Tapınağı’na hâlâ çok uzaktılar. Fakat Qordis diğer öğretmenlere öğrencilerin morallerini yüksek tutabilmek için onlara gerçekleri anlatmamaları yönünde emir vermişti.

Akademideki coşkulu ortamın Bane’in üzerinde etkisi olduğu söylenemezdi. Sirak’ın kendi üzerinde yol açtığı ağır hasar düzelmeden önce bakta tankında üç hafta geçirmek zorunda kalmıştı. Düellodaki bir yenilgiden sonra bakta tankında sadece bir iki gün kalan bir öğrenci yeniden eğitimine dönebilirdi. Tabii ki çoğu öğrenci kaybettiğinde Bane gibi perişan hale gelmiyordu.

Hurst onu sürekli döverdi ve Bane bir yandan büyürken bir yandan da feci şekilde hırpalanırdı. Yaşadığı berbat gençlik ona acıyla nasıl başa çıkacağını öğretmişti ama Sirak’ın neden olduğu travmanın yanında babasının elleri hiç kalırdı.

Bane ağır ağır Akademinin koridorlarında yürüdü, böylesine ağır yürümesi zorunluluk değil de tercih meselesiydi. Bakta tankı sayesinde kırık kemikleri kaynamış çürükleri ise tümüyle iyileşmişti. Duygusal hasarı tedavi etmek ise böylesine kolay olmuyordu.

Bir çift öğrenci kahkahalar atarak ona yaklaştı, birbirlerine Sith’lerin Ruusan’daki başarılarıyla ilgili uydurma hikâyeleri anlatıyor olmalıydılar. Bu yalnız kişiye yaklaştıklarında konuşmaları bir anda kesildi. Bane yanlarından geçerken onlarla göz göze gelmemek için başını eğdi. Birisi anlaşılmaz bir şeyler mırıldandı ama sesinin tonu anlaşılmayacak gibi değildi.

Bane tepki vermedi. Duygusal ıstırap ile bildiği tek yolla mücadele ediyordu. Çocukken de mücadele ettiği gibi. İçine kapanıyor, diğerlerinin bakış ve alaylarından kaçarak görünmez olmaya çalışıyordu.

Yenilgisi –kesin ve herkesin içerisinde– onun zaten şüpheli olan itibarını hem öğrencilerin hem de Üstatların gözünde iki paralık etmişti. Artık şüpheleri doğrulanmıştı. Bane, Akademide dışlanmış birisi olarak yaşayacak, öğrencilerin uzak durduğu ve Üstatların görmezden geldiği biri olarak hayatına devam edecekti.

Sirak bile onu görmezden geliyordu. Rakibini yenerek onurunu ayaklar altına almıştı; Bane artık dikkatine layık birisi değildi. Zabrak’ın dikkati, diğer tüm öğrencilerin dikkati gibi, Ruusan’daki savaştan kısa süre sonra onlara katılmaya gelen genç insan kadına çevrilmişti.

Adı Githany idi. Bane onun bir zamanlar Jedi Padawan’ı olduğunu ve ışığın yerine karanlığı seçtiğini duymuştu... Akademide sıradan bir hikâyeydi bu. Fakat Githany’nin sıradan bir yanı yoktu. Ruusan’daki Sith zaferinde önemli rol üstlenmişti ve Korriban’a geldiğinde büyük bir kahraman gibi karşılanmıştı.

Bane, Qordis’in bu yeni geleni diğer öğrencilere takdim ettiği ziyafete katılacak kadar güçlü değildi ama geldiği zamandan beri birkaç kez onu Akademide görmüştü. Çarpıcı bir güzelliği vardı; erkek öğrencilerin çoğunun etrafında pervane olmasına şaşmamak gerekirdi. Kadın öğrencilerden bazılarının ona karşı duyduğu kıskançlık da aynı derecede belirgindi ama kendi menfaatleri doğrultusunda bu kinlerini ellerinden geldiğince gizliyorlardı.

Githany son derece kibirli ve zalimdi ve Güç onda çok yoğundu. Sadece birkaç haftada karşısına çıkanı ezip geçmesiyle ün salmıştı. Kısa zamanda Qordis ve diğer Lordların gözdesi olması beklenen bir şeydi.

Fakat bunların hiçbiri Bane için bir önem arz etmiyordu. Başı önde koridorlardan geçerek Akademinin derinliklerindeki kütüphaneye gidiyordu. Gelişiminin ilk safhalarında Üstatlarının öğrettiklerini takviye etmesinin en verimli yolunun arşivlerde çalışmak olacağını düşünmüştü. Artık bu tapınakta, bu en dipteki soğuk ve boş odadan başka huzur bulabileceği hiçbir yer yoktu. Koca odada raflara gelişigüzel dizilip unutulmaya terk edilmiş el yazmalarından başka bir şey bulunmuyordu. Öğrenciler nadiren buraya inmeye tenezzül ederlerdi. Gerçek bir Kara Lord’un dizinin dibinde çalışma imkânı varken kadim zamanların irfanıyla vakit harcamanın ne anlamı vardı? Bane bile buraya son çare olarak gelmişti; Üstatların gözünde o artık sadece zaman israfıydı.

Fakat eski yazıların arasında dolaşırken içinde öldüğünü zannettiği parçanın da uyanmaya başladığını fark etti. İçindeki ateş –onun içinde bir yerlerde gizlice bekleyen yanan öfke– gitmişti. Yine de, belli belirsiz olsa bile, karanlık taraf ona sesleniyordu ve Bane henüz kendisinden vazgeçmeye hazır olmadığını anladı. Bunun üzerine o da kendisini okumaya verdi.

Öğrencilerin arşivden belge çıkarmasına izin verilmezdi, bu yüzden Bane okumalarını burada yapıyordu. Bir gün önce Maga Sadow adındaki kadim bir Sith Lordu’nun simya ve zehirler üzerine yazmış olduğu uzun ve detaylı bir eseri bitirmişti. Bunun içinde bile kendi yararına kullanabileceği irfan kırıntıları bulmaktan geri kalmamıştı. Parça parça da olsa bilgisi her geçen gün artıyordu.

Rafların arasında yavaşça aşağı yukarı yürüdü, işe yarar bir şey bulmayı ümit ediyordu. Kendisini aramasına o kadar kaptırmıştı ki arşivin kapısında durmuş ona bakan kukuletalı kişiyi bile fark edemedi.

Githany, bu uzun boylu ve geniş omuzlu adam kitap rafları arasında dolaşırken tek laf etmedi. Fiziksel olarak etkileyiciydi; kasları, gevşek cübbesinin altında olduğu halde bile, dikkat çekiyordu. Kendilerine ihanet ettiği Jedi Üstatlarının kendisine öğrettiği şekilde konsantre olarak içindeki karanlık tarafın kudretini hissetti; Güç kendisinde kayda değer derecede yoğundu. Fakat hiç de olması gerektiği güçlü kuvvetli birisiymiş gibi hareket etmiyordu. Burada, gözlerden uzakta bile, sallanarak ve omuzları çökmüş halde yürümekteydi.

Demek ki Sirak rakibini bu hale getiriyor diye düşündü. Eğer kendisine karşı çıkar ve kaybederse onun başına da aynısı gelecekti. Githany, Akademinin en gözde öğrencisine meydan okumak için can atıyordu... fakat ancak onu düello ringinde yeneceğinden emin olduktan sonra.

Bane’in yanına gelerek onun hatalarından ders almak istemişti. Onu böyle yılgın halde görünce kendisinden bilginin ötesinde şeyler de elde edebileceğini düşünmeye başladı. Genelde başka öğrencilerle birlikte hareket etmeyi sevmezdi, özellikle de Bane gibi güçlü olanıyla. Githany tek çalışmayı tercih ederdi; tahmin edilemeyen bir ihanetin sonuçlarının ne denli ağır olabileceğini yakından biliyordu.

Fakat bu gördüğü adam savunmasız ve kırılgandı. Yalnız ve çaresizdi; kendisine ihanet edecek durumda değildi. Onu kontrol edebilir, gerektiği zaman kullanır ve işi bittiğinde de başından atabilirdi.

Bane raftan bir kitap alıp masaya doğru yürüdü. Kadın onun masaya yerleşip okumaya başlamasını bekledi. Derin bir nefes alıp başlığını açtı, uzun saçları omuzlarından aşağı döküldü. Sonra da yüzünde en baştan çıkartıcı gülümsemesiyle ona yaklaştı.

Bane raftan aldığı eski kitabın sayfalarını dikkatle açtı. Kitabın kapağında Rakata ve Bilinmeyen Dünyalar yazıyordu ve tarihine bakılırsa yaklaşık üç bin yaşındaydı. Fakat onu cezbeden ne yaşı ne de kitabın konusuydu. Onu cezbeden yazarıydı: Darth Revan. Revan’ın hikâyesini hem Sith’ler hem de Jedi’lar iyi bilirlerdi. Bane’in asıl ilgisini çeken ise Darth unvanını kullanıyor oluşuydu.

Şimdilerde hiçbir Sith, Darth unvanını kullanmıyor, onun yerine Kara Lord tabirini tercih ediyordu. Bu Bane’e hep garip gelmişti ama hiçbir zaman Üstatlara bunun nedenini sormamıştı. Belki de bu unvanı kullanan son büyük Sith tarafından yazılmış olan bu kitaptan bu geleneğin neden artık devam etmediğini öğrenebilirdi.

Daha ilk sayfayı okumaya başlamıştı ki birisinin yaklaştığını duydu. Başını kaldırıp baktığında Akademinin en yeni öğrencisinin –Githany– ona doğru geldiğini gördü. Gülümsüyordu, zaten güzel olan çehresini daha da çekici hale getirmişti. Bane şu ana kadar onu sadece uzaktan görmüştü; yakından baktığında gerçekten de nefesinin kesildiğini hissetti. Yanındaki bir sandalyeye otururken burnuna gelen parfümünün kokusu yüzünden zaten hızla çarpan kalbi deli gibi atmaya başladı.

“Bane,” diye fısıldadı kadın, arşivde konuşmalarını bölecek başka hiç kimse olmamasına rağmen fısıltıyla konuşuyordu. “Seni arıyordum.”

Böyle demesini hiç beklemediğinden şaşırmıştı. “Beni mi? Neden?”

Elini kolunun üzerine koydu. “Sana ihtiyacım var. Sirak’a karşı yardımına ihtiyacım var.”

Yakınlığı, koluyla olan teması ve baştan çıkarıcı kokusu başını döndürmüştü. Ne dediğini anlaması için biraz zaman geçmesi gerekti ama anladıktan sonra birden aklını başını topladı. Zabrak karşısında düştüğü durumun haberi demek ki onun kulağına da gelmişti. Kendisiyle aynı akıbeti paylaşmamak için belki bir şeyler öğrenebilirim gayesiyle bizzat onu görmek istemişti.

“Sirak konusunda elimden bir şey gelmez,” dedi ve başını ondan tekrar kitabına çevirdi.

Kolunun üzerindeki el hafifçe sıktı ve tekrar başını kaldırıp baktı. Kadın eğilerek biraz daha yaklaştı ve Bane kendisini bir anda onun zümrüt yeşili gözlerine bakar halde buldu.

“Lütfen, Bane. Sadece anlatacaklarımı dinle.”

Başını salladı, kadın kendisine bu kadar yakınken konuşabileceğinden bile emin değildi. Kitabı kapattı ve onunla yüz yüze olabilmek için sandalyesinde hafifçe döndü. Githany rahat bir nefes aldı ve hafifçe öne doğru eğildi. Elini kolundan çektiğinde Bane hafif de olsa bir hayal kırıklığı yaşamıştı.

“Düello ringinde başına gelenleri biliyorum,” diye söze girdi kadın. “Herkesin Sirak’ın seni mahvettiğine inandığını biliyorum; bu yenilginin bir şekilde gücünü senden çekip aldığını düşündüklerini. Buna senin de inandığını görebiliyorum.”

Kadının yüzünde acılı bir ifade belirdi. Neyse ki acır gibi bakmıyordu. Bane kimsenin kendisine öyle bakmasını istemezdi – özellikle de onun. Fakat konuşurken samimi bir üzüntü duyuyormuş gibi görünüyordu.

Bane cevap vermeyince kadın derin bir nefes aldı ve devam etti. “Yanlış düşünüyorlar, Bane. Güç’e hükmetme yeteneğini öyle bir anda kaybedemezsin. Hiçbirimiz yapamayız. Güç bizim bir parçamız; benliğimizin bir parçası.”

“Makurth’a neler yaptığını da dinledim. Senin ne kadar yetenekli olduğun ortada. Senin gerçek potansiyelini gösteriyor; özel bir yetenekle doğduğunun işareti bu.” Durdu. Bakışları çok sertti. “Bu yeteneği artık kullanmadığına ya da kaybettiğine inanıyor olabilirsin. Ama ben biliyorum. İçindeki kudreti sezebiliyorum. Hissedebiliyorum. Hâlâ orada duruyor.”

Bane başını iki yana salladı. “Kudret hâlâ orada olabilir ama onu kullanabilme yeteneğim uçup gitti. Önceden olduğum kişi değilim artık.”

“Bu mümkün değil,” dedi kadın yumuşak bir ses tonuyla. “Buna nasıl inanırsın?”

Bane cevabını bilmesine rağmen söylemekte tereddüt etti. Bakta tankının sıvısı içerisinde yüzerken binlerce kez kendisine sorduğu bir soruydu bu. Yenilgisinden sonra tüm olan biteni düşünecek bolca zamanı olmuştu ve sonunda yanlışın nerede olduğunu anlamıştı... fakat bu sefer de nasıl düzelteceğini bilmiyordu.

Kendisine has bu bilgiyi yeni tanıştığı biriyle paylaşmaya pek de hevesli değildi. Ama başka kime anlatabilirdi ki? Diğer öğrencilere değil; Üstatlara hiç değil. Githany’yi pek tanımıyor olsa da o kendisiyle ilgilenmişti. Bunu yapan tek kişi oydu.

Bu Akademide kişisel zayıflığını başka birine söylemek yapılacak en büyük aptallıktı. Yine de Bane böyle yaparak kaybedecek hiçbir şeyinin olmadığını düşündü.

“Tüm hayatım boyunca beni yönlendiren öfkem oldu,” dedi Bane. Yavaşça konuşuyordu, gözlerinin içine bakamadığı için başını masaya eğmişti. “Öfkem beni güçlü kılardı. Güç ve karanlık tarafla bağlantımı sağlayan oydu. Fohargh öldüğünde –onu öldürdüğümde– babamın ölümünden de sorumlu olduğumun farkına vardım. Karanlık tarafın gücünü kullanarak öldürmüştüm onu.”

“Şimdi de vicdan azabı mı çekiyorsun,” diye sordu kadın, elini tekrar kolunun üzerine koydu.

“Hayır. Belki. Bilmiyorum.” Kadının eli sıcacıktı; üzerindeki kumaşı aşarak bedenine yayılan sıcaklığını hissedebiliyordu. “Tek bildiğim bu farkındalık beni değiştirdi. Beni ayakta tutan şey yok oldu. Geride kalansa... aslında hiçbir şey.”

“Elini uzat.” Ses tonu katıydı ve Bane elini uzatmadan önce bir an için tereddüt etti. Kadın onun elini iki elinin arasına aldı. “Gözlerini kapat,” dedi, kendi gözlerini de kapatırken.

Karanlıkta kadının elini ne kadar sert şekilde sıktığını hissetti: elini öyle güçlü sıkıyordu ki avuçları vasıtasıyla kalbinin çarpışını hissedebiliyordu. Çok seri çarpıyordu ve kendi kalbi de onunkine yetişmek için hızlanmıştı.

Parmaklarında karıncalanma gibi, fiziksel temasın ötesinde, bir şey hissetti. Kadın kendisine Güç vasıtasıyla erişiyordu.

“Benimle gel, Bane,” diye fısıldadı.

Birden sanki düşüyormuş gibi bir duyguya kapıldı. Büyük bir çukura, kendi öz benliğinin içindeki dipsiz bir karanlığa düşüyordu. Ürpertici karanlık tüm bedenini uyuşturdu; tüm duyularını yitirmiş gibiydi. Artık kendi elini tutan Githany’nin elini hissedemiyordu. Hâlâ yanında oturup oturmadığından bile emin değildi. Dondurucu boşlukta bir başınaydı.

“Karanlık taraf bir duygudur, Bane.” Sesi ona çok uzaklardan geliyordu, kısıktı ama çok net duyabiliyordu. “Öfke, nefret, sevgi, şehvet. Bizi güçlü kılanlar bunlardır. Huzur yalandır. Sadece hırs vardır.” Sesi artık daha yüksek geliyordu. “Hırsın hâlâ yerinde, Bane. Ona eriş ve geri al.”

Sanki onun sözlerine tepki veriyormuş gibi içindeki duygular bir anda harekete geçmeye başladı. Öfke hissediyordu. Hiddet. Saf bir nefret: onu dışlayan diğer öğrencilere ve kendisini terk eden Üstatlara karşı duyduğu nefret. En çok da Sirak’tan nefret ediyordu. Bu nefretle birlikte intikam duygusu da gelmekte gecikmedi.

Sonra bir şey daha hissetti. Bir kıvılcım; soğuk karanlıkta titreyen bir ısı ve ışık. Zihni uzanarak kavradı bu alevi ve bir an için de olsa Güç’ün içinde yanan kudretinin ihtişamını bir kez daha hissetti. Sonunda Githany elini bıraktı ve her şey kesildi – sanki az önce hayal görmüş gibi bir anda hepsi uçup gitmişti. Ama öyle değildi. Gerçekti. Gerçekten hissetmişti.

Birden gözlerini açtı, unutmaya korktuğu bir rüyadan uyanan birisi gibi. Githany’nin yüzündeki ifadeden onun da bir şeyler hissettiğini anlamıştı.

“Nasıl yaptın bunu?” diye sordu, boş yere sesinin tonundaki çaresizliği gizlemeye çalışarak.

“Üstat Handa Jedi Tarikatındayken öğretmişti bunu bana,” dedi. “Ben de tıpkı senin gibi bir keresinde Güç’le olan irtibatımı kaybetmiştim. O zamanlar genç bir kızdım. Zihnim böylesine muazzam ve sonu olmayan bir şeyi kaldıramamıştı. O yüzden de kendisini korumak için bir duvar inşa etti.”

Bane başını salladı, onun konuşmasını bölmemek için tek laf etmedi.

“Öfken hâlâ orada. Güç’ün de orada olduğu gibi. Tek yapman gereken etrafına inşa ettiğin duvarları yıkmak. En başa dönüp Güç’le nasıl temasa geçmeyi öğrendiğini hatırlamalısın.”

“Bunu nasıl yapacağım?“

“Eğitimle,” diye cevap verdi Githany, basit bir şeymiş gibi söyleyerek. “Başka türlü Güç’ü kullanmayı nasıl öğrenebilirsin?”

“Üstatlar artık beni çalıştırmıyor,” diye mırıldandı. “Qordis yasakladı.”

“Ben seni eğitirim,” dedi Githany mahcup bir ifadeyle. “Jedi’lardan Güç hakkında öğrendiğim her şeyi sana da öğretirim. Üstatlardan karanlık tarafla ilgili ne öğrenirsem onları da tabii ki.”

Bane tereddüt etti, Githany Üstat değildi, yine de Jedi olarak yıllarca eğitim almıştı. Güç hakkında kendisinin bilmediği pek çok şeyi biliyor olmalıydı. En azından onun yardımıyla öğreneceklerinin tek başına öğreneceklerinden fazla olduğuna şüphe yoktu. Yine de bu teklifte kendisini rahatsız eden bir şey vardı.

“Bunu neden yapıyorsun?” diye sordu.

Kadının yüzünde muzip bir gülümseme belirdi. “Hâlâ güvenmiyor musun bana? Güzel. Güvenme de zaten. Bunu sadece kendim için yapıyorum. Sirak’ı tek başıma yenemem. Çok güçlü.”

“Onun Sith’ari olduğunu söylüyorlar,” diye mırıldandı.

“Kehanetlere inanmam,” diye cevap verdi kadın. “Fakat güçlü dostları var. Üstelik buradaki diğer Zabrak çıraklar da ona sıkı sıkıya bağlılar. Eğer günün birinde ona meydan okuyacaksam yanımda birine ihtiyacım olacak. Güç’ün kendisinde yoğun olduğu biri. Senin gibi biri.”

Söyledikleri akla yatıyordu ama hâlâ aklına takılan bir şey vardı. “Lord Qordis ve diğer Üstatlar bunu onaylamazlar,” diye uyardı onu. “Büyük risk alıyorsun.”

“Risk almadan bir şey elde edilmez,” diye cevap verdi. “Üstelik Üstatların ne düşündüğü umurumda bile değil. Sonuç olarak kendi başlarının çaresine bakmayı bilenler ayakta kalırlar.”

Bane’in bu sözlerin kendisine neden bu kadar tanıdık geldiğini anlaması bir saniyesini aldı. Groshik’in Apatros’tan ayrılırken kendisine söylediği son sözler geldi aklına. Sonuç olarak hepimiz tek başınayız. Ancak kendilerini nasıl koruyacağını bilenler sonunda hayatta kalmayı başarırlar.

“Sen bana Güç’ü tekrar elde etmemde yardım et, ben de sana Sirak’a karşı yardım edeyim,” dedi ve kolunu uzattı. Kadın da onu kolundan tuttu ve ardından da gitmek için ayağa kalktı. Kolunu bırakmayan Bane kalkmasına izin vermedi. Kadının gözünde tehlikeli bir ışık belirse de onu bırakmadı.

“Jedi’ları neden terk ettin?” diye sordu.

Yüzündeki ifade yumuşadı ve başını iki yana salladı. Boştaki elini uzatıp hafifçe adamın yanağına dokundu. “Bunu seninle paylaşmaya hazır olduğuma emin değilim.”

Bane başını salladı. Daha fazla zorlamasına gerek olmadığını ve henüz böyle bir hakka sahip olmadığını da biliyordu.

Yanağındaki el geri çekildi ve o da kolunu çekmesine izin verdi. Kadın kendisine bir kez daha takdir eder bir ifadeyle baktı, sonra da ayağa kalkıp kıvrak ve kararlı adımlarla uzaklaşmaya başladı. Kadın geri dönüp bakmadı ama Bane uzaklaşırken memnuniyetle onun kalçalarını izlemeye devam etti.

Githany, onun kendisini izlediğini biliyordu. Erkekler her zaman onu izlerdi; buna alışmıştı.

Toplantının tatmin edici şekilde sonuçlandığını düşündü. Sonunda bir an için de olsa –kolundan tutup gitmesine engel olduğunda– acaba onu hafife mi aldım diye düşünmüştü. Bu hareketi onu hazırlıksız yakalamıştı; zayıf ve yumuşak başlı birisini görmeyi umuyordu. Fakat gözlerinin içine baktığında onun çaresizlik ve korku içerisinde kendisine tutunmaya çalıştığının farkına varmıştı. Daha ilk kez karşı karşıya gelmişlerdi ve daha şimdiden onu terk etmesini istemiyordu.

Sith’lerin tarafına geçeli çok kısa bir zaman olsa da karanlık taraf kendisinde doğal olarak vardı zaten. Ona karşı merhamet ya da acı hissetmiyordu; zayıflığı kontrol edilmesini daha da kolay hale getirmekteydi. Jedi’lardan farklı olarak Karanlığın Kardeşliği ihtirası takdir ederdi. Kendisinden daha aşağı olduğunu ispat edebildiği her rakip onun Sith’ler içindeki konumunu biraz daha yukarı çıkaracaktı.

Bane’in rakiplerini alaşağı etmek için mükemmel bir araç olabileceğini düşündü. Güç onda çok yoğundu. İlk düşündüğünden bile daha yoğun olduğunu görmüştü. Artık tümüyle avucunun içindeydi. Tek yapması gereken orada kalmasını sağlamaktı.

Onu yavaşça geliştirecek ve sürekli olarak kendisinin bir adım gerisinde olmasını sağlayacaktı. Bu tehlikeli bir oyundu ama bu oyunu iyi oynayabileceğini biliyordu. Bilgi güçtü ve onun elde edeceği bilgiyi de o kontrol edecekti. Onu yetiştirecekti. Yönlendirecek, istediği gibi çekip çevirecek sonra da Sirak’ı ezmek için kullanacaktı. Ardından eğer Bane’in gerektiğinden daha güçlü olduğuna karar verirse onu da ortadan kaldıracaktı.

Korriban’a gece çökmüştü; Akademinin koridorlarını meşalelerin titreyen gölgeleri kaplamıştı. Bu koridorlarda kara bir cübbeye örtünmüş halde giden Bane’in de gölgelerden fazla bir farkı yoktu.

Yatma saatinden sonra çırakların odalarından dışarı çıkmaları yasaktı – karanlık tarafın rakip öğrencilerinin ikamet ettiği Akademideki “açıklanamayan” ölümlerin fazlasıyla yaygın hale gelmesi sonucu Qordis’in almak zorunda kaldığı kararlardan birisi daha. Bane yakalanırsa cezasının ağır olacağını biliyordu. Fakat diğer öğrenciler tarafından görülme korkusu yaşamadan dolaşabildiği tek zaman buydu.

Öğrencilerin odalarının bulunduğu kattan geçip üst katlara ve Üstatların odalarına çıkan merdivene geldi. Çabucak etrafına bakındı ve taş duvarları örten titrek gölgelerin arasında kayboldu. Durdu ve koridorda bir hareket var mı diye etrafı dinledi. Geceleri koridorlarda dolaşan nöbetçilerin rotalarını ezberlemişti; tapınağın bu katına tekrar dönmelerine en az bir saat olduğunu biliyordu. Fakat Akademide görev yapan pek çok kişi vardı –mutfak çalışanları, temizlikçiler, bahçıvanlar– ve onlar ortalıkta dolaşıyor olabilirlerdi.

Hiçbir ses duymayınca merdivenlere yöneldi. Qortis’in odasını çabucak geçti, Sith Üstadının bile geceleri odasının kapısını kilitlemek zorunda olduğunu görmek içini rahatlatmıştı. Bir düzine kadar daha kapıyı geçti ve Kılıç Ustasının kapısının önüne gelince durdu.

Diğerlerinin duymamasına dikkat ederek hafifçe kapıyı çaldı. Bir daha vurmasına gerek kalmadan kapı açıldı ve Twi’lek’i karşısında gördü. Bane bir an için onun kapının arkasında kendisini bekliyor olduğunu zannetti ama tabii ki bu imkânsızdı. Refleksleri mükemmel olan Kılıç Ustası muhtemelen kapının ilk çalışını duyduğunda öyle hızlı gelip açmıştı ki ikinci kez çalmasına fırsat kalmamıştı.

Kılıç Ustasının belden aşağısında bir pantolon olsa da belden yukarısı çıplaktı, yara izleri ve dövmelerle kaplı göğsü gözler önüne serilmişti. Yüzündeki şaşkın ifade Bane’in geldiğinden haberi olmadığı yönündeki düşüncesini ve onu tutup içeri çekerkenki inanılmaz hızı da olağanüstü refleksleri hakkındaki görüşünü doğruluyordu.

Bane daha ne olduğunu anlamadan kapı kapanıp arkasından kilitlenmişti bile, ikisi karanlık ve küçük oda da baş başa kalmışlardı. Twi’lek yatağının baş ucundaki küçük bir ışığı yaktı ve dönüp davetsiz misafirine baktı.

“Burada ne işin var?” diye sordu, sesini yükseltmemeye çalışarak.

Bane tereddüt etti, ona nasıl söyleyeceğini bilmiyordu. Githany’nin teklifini ve kendisine söylediklerini düşünmüştü. Onun haklı olduğunda karar kılmıştı: hayatta kalmak için kendisini koruması gerekiyordu. Demek ki Sirak’ı yenecek kişi o kadın değil de kendisi olmalıydı.

“Beni tekrar eğitmenizi istiyorum,” diye fısıldadı Bane. “Bana ışın kılıcı dövüşü hakkında bildiğiniz her şeyi öğretmenizi istiyorum.”

Kas’im cevap olarak başını iki yana salladı, fakat Bane bu tepkiyi vermeden önce bir an için de olsa tereddüt ettiğini sezmişti.

“Qordis buna asla müsaade etmez. Hiçbir Üstadın vaktini seninle ziyan etmemesini istediğini açıkça ifade etmişti.”

“Sizin Qordis’e bağlı olduğunuzu bilmiyordum,” diye cevap verdi Bane. “Karanlığın Kardeşliğindeki tüm Üstatlar eşit değil mi?”

Kılıç Ustasının gururunu okşamaya yönelik nafile bir çabaydı ve Twi’lek’in bunu anlaması zor olmadı. Gülümsedi, Bane’in küstahlığı hoşuna gitmişti. “Aslında öyle,” dedi. “Fakat burada, Korriban’da diğer Lordlar, Qordis’e itaat ederler. Böylece işler kontrolden çıkmaz.”

“Qordis’in bilmesine gerek yok,” dedi Bane, Kas’im’in onu doğrudan reddetmemiş olmasından cesaret almıştı. “Beni gizlice eğitin. Geceleri tapınağın çatısında çalışabiliriz.”

“Bunu neden yapayım ki?” diye sordu Twi’lek, kaslı kollarını kavuşturarak. “Bir Sith Lordu’ndan seni eğitmesini istiyorsun, peki karşılığında ne teklif ediyorsun?”

“Potansiyelimi biliyorsunuz?” diye üsteledi Bane. “Qordis beni gözden çıkardı. Eğer başarılı olursam bundan kendine pay çıkaramaz. Eğer Kardeşliğin en iyi savaşçılarından biri olursam Lord Kaan beni eğiten kişinin siz olduğun bilecektir. Başarısız olursam da kimse sizin bunda payınız olduğunu bilmeyecek. Kaybedecek bir şeyiniz yok.”

“Zamanım haricinde,” diye cevap verdi, çenesini sıvazlayarak. “Savaşma isteğini kaybettin. Bunu Sirak karşısında da ispatladın.” Lekku’su hafifçe titreyince Bane bunu, ağzından çıkan kelimelere rağmen, teklifini ciddi şekilde değerlendirdiğine yordu.

Bane bir kez daha tereddüt etti. Ne kadarını onunla paylaşmalıydı? Hâlâ Githany’ye kendisini Güç ve karanlık tarafın usulleri konusunda eğitmesi için izin vermeyi planlıyordu. Fakat eğer tek öğretmeni o olursa onu asla geçemeyeceğinin farkına varmıştı. Eğer Sirak’ı yenen kendisi olmak istiyorsa bunu Kas’im’in yardımı olmadan yapamazdı... ve Githany’nin de bundan haberi olmaması gerekiyordu.

“Savaşma isteğim geri döndü,” dedi sonunda, bu ani toparlanışında Githany’nin de payı olduğunu kendisine saklamaya karar verdi. “Karanlık tarafı kucaklamaya hazırım.”

Kas’im başını salladı. “Bunu neden yapıyorsun?”

Bane bunun son sınav olduğunu biliyordu. Kas’im, Sith’lerin Kara Lordlarından biriydi. Tüm zamanını ve yeteneğini sadece günün birinde Karanlığın Kardeşliğindeki diğer Üstatlara katılacak kişiler için kullanırdı. Bane’in buna hazır olduğunu görmekten ziyade Bane’in bunu hak edecek seviyede olup olmadığını görmek istiyordu.

“İntikam istiyorum,” diye cevap verdi Bane dikkatlice düşündükten sonra. “Sirak’ı mahvetmek istiyorum. Onu bir böcek gibi ezmek istiyorum.”

Duyduğu cevaptan memnun olan Kılıç Ustasının yüzünde pis bir sırıtma belirdi. “Yarın başlıyoruz.”

15

Bane dikkatli ve ölçülü adımlarla koridorda yoluna devam etti. Adımları ne kadar ağır ve temkinli olsa da içinde fırtınalar kopuyordu. Githany’yle ilk görüşmesinin ardından geçen haftalarda durumu tümüyle değişmişti.

Kadın söz verdiği gibi eğitiyordu kendisini. İlk birkaç seansta kendisine, beynini sahip olduğu kendi potansiyeline karşı duyduğu korkudan nasıl kurtaracağını öğretmişti. Üzerini örten örtü parça parça kaybolup gitti. Onun da yardımıyla kaybettiği her şeyi adım adım geri almaya başladı ve bir kez daha damarlarında karanlık tarafın kudretinin akmaya başladığını hissetti.

O zamandan sonra da eğitimi çok daha hızlı ilerlemeye başladı. İntikam ateşi, çalışma şevkini körüklüyor ve Güç’ü kullanma yeteneğini besliyordu. Bu sayede Githany’nin Üstatlardan öğrendiği ve şimdi de kendisine aktarmaya çalıştığı şeyleri kolayca kavrayabiliyordu. Diğer öğretmenler kendisini görmezden gelmeye devam etse de diğer öğrencilerin öğrendiği her şey ona da öğretilmeye başlanmıştı – ve çok da çabuk öğreniyordu.

Bane diğer öğrencilerin yanından geçerken yine boynunu büküyor, hâlâ eskisi gibi perişan haldeymiş gibi davranmaya devam ediyordu. Diğerlerinin hiçbir şeyden şüphelenmemesini sağlamak önemliydi. Githany ile birlikte çalıştığını herkesten, Kas’im’den bile gizliyordu... tıpkı Kılıç Ustasının kendini çalıştırdığını Githany’den gizlediği gibi.

Kas’im onun kılıç kullanmadaki becerilerinin arttığını biliyordu ama diğer alanlarda da aynı hızla ilerlediğinden haberi yoktu. Githany de onun gerçek potansiyelini kullanabilme yönünde attığı adımları görüyor ama ışın kılıcı konusunda ustalaşmakta olduğunu bilmiyordu. Sonuç olarak ikisi de onun sahip olduğu vasıfların gerçek boyutlarından habersizdi. Bane bu durumun kendisine sağladığı avantajdan fazlasıyla memnundu.

Artık tüm günleri talim ve eğitimle geçiyordu. Günün ilk ışıkları doğmadan önceki saatlerde Kas’im’le talim yapıyordu. Gün ortasında arşivde Githany ile buluşuyor ve orada kimse tarafından görülme ya da rahatsız edilme sıkıntısı yaşamadan birlikte çalışıyorlardı. Kas’im ve Githany’den arta kalan zamanlarında da eski kitapları okuyordu.

Bir çırak daha geçti yanından ve Bane her zamanki gibi yana çekildi, muhteşem dönüşümünü gizleyebilmek için hâlâ eski ezik ve sümsük görüntüsünü korumaya gayret ediyordu. Tapınağın en alt katına giden merdivenlere yönelmeden önce diğer çırağın ayak seslerinin uzaklaşmasını bekledi.

Qordis ya da diğer Üstatlardan herhangi birisi, eğer kendi kibirleri onları kör etmemiş olsaydı, onun çizmeye çalıştığı bu sahte tabloyu aşarak gerçek gücünü sezebilirlerdi. Onu başarısız kabul edip dışlamışlar ve artık dikkat etmez olmuşlardı. Neyse ki bu tümüyle Bane’in lehine cereyan eden bir durumdu.

Artık hemen hiç uyumuyordu. Vücudunun artık uykuya ihtiyacı yok gibiydi; karanlık taraf üzerindeki hâkimiyetinden besleniyordu. Her gün yaptığı bir ya da iki saatlik meditasyon bedenini ve zihnini zinde tutmaya yetiyordu. Aç bir rancor iştahıyla tüm bilgiyi yutuyor, gizli hocalarının kendisine sunduğu ne varsa sindirip daha fazlasını istiyordu. Kılıç Ustası gösterdiği gelişmeye hayret etmişti ve hatta Githany bile –Jedi’larla birlikte geçirdiği yıllarına rağmen– onun önünde kalmaya devam etmekte zorlanıyordu. Onlardan öğrendiği her şeyi eskilerin bilgileriyle de desteklemekteydi. Buraya ilk geldiğinde bu eski kitapların önemini sezmiş ve ancak Akademinin günlük rutini ve yoğun dersleri arasında kaybolunca onlarla gerektiği gibi ilgilenememişti. Şu anda ilk sezgilerinde ne kadar haklı olduğunu görebiliyordu: bu sararmış parşömenlerde ve deri kaplı kitaplarda bulunan gizli bilgiler nihayetsizdi. Güç sonsuzdu ve Akademideki Üstatlar, Sith atalarından farklı bir yol çizmeye karar vermiş olsalar da hepsi de cevapları karanlık taraf içinde aramaktaydılar.

Hayatının akışını düşününce gülümsedi. Dışlanmıştı, Qordis’in geride bırakmak istediği bir öğrenciydi. Yine de Githany, Kas’im ve kendisine aitmiş gibi kullanabildiği arşiv sayesinde Korriban’daki diğer tüm öğrencilerden daha iyi eğitim alıyordu.

Bu gerçek yakında ortaya çıkacaktı. Zamanı gelince Sirak, Bane’i hafife aldığını öğrenecekti. Hepsi öğreneceklerdi.

“Mükemmel!” dedi Kas’im, Bane, Kara Lord’un hamlesini kesip kendi hamlesiyle karşılık verdiğinde. Rakibine vuramamış olsa da saldırıya gelmiş olan Kılıç Ustasını geri adım atmaya zorlamıştı.

Twi’lek birden havaya zıpladı, dönerek Bane’nin üzerinden geçerken ona saldıracaktı. Bane hazırdı, saldırıdan savunmaya öyle pürüzsüzce geçmişti ki hepsi tek bir hareket gibi görünmüştü. Kas’im’in silahının iki namlusunu da karşıladı ve çöküp yolundan çekildikten sonra yuvarlanarak güvenli bir noktaya geçti.

Yüzünü rakibine döndüğünde Kas’im’in dersin bittiğini gösterir şekilde yüzünü kendisine dönmüş olduğunu gördü.

“Çok iyi, Bane,” dedi Twi’lek, hafifçe başını eğerek. “Bu hareketle seni hazırlıksız yakalayacağımı zannetmiştim ama mükemmele yakın bir şekilde öngörüp kendini savunmayı bildin.”

Üstadın bu övgüsü Bane’in göğsünü kabartmıştı ama dersin bittiğini görmek onu üzmüştü. Nefes nefeseydi, terle kaplı kasları ışıldıyor ve adrenalinle titriyordu ama kendisini buna saatlerce devam edebilecekmiş gibi hissetmekteydi. Talim ve müsabakalar artık onun için fiziksel bir eylemden çok daha fazlası haline gelmişlerdi. Her hareketi, her darbe ve hamlesi onun etten ve kemikten bedenini araç olarak kullanan Güç’ün uzantıları olmuştu artık.

Başka bir rakiple düello ringinde karşı karşıya gelebilmek için yanıp tutuşuyordu. Diğer öğrencilere meydan okuyarak yeteneklerini sınamak en çok arzu ettiği şeydi. Ama henüz zamanı gelmemişti. Hâlâ Sirak’ı yenecek kadar iyi değildi ve Zabrak’ı alaşağı edecek seviyeye çıkana kadar da yeteneklerini gizlemek zorundaydı.

Kas’im ona bir havlu fırlattı. Twi’lek’in de ter döktüğünü görmek Bane’i memnun etmişti – kendisi gibi su içinde olmadığı da açıktı.

“Yarın için üzerinde çalışmamı istediğiniz bir şey var mı?” diye sordu heyecanla. “Yeni bir sekans? Yeni bir form? Herhangi bir şey?”

“Sekans ve formlarda hayli yol aldın,” dedi Üstat ona. “Son seferinde sekansın ortasında saldırını kesip tümüyle farklı ve beklenmedik bir açıdan üzerime geldin.”

“Öyle mi yaptım?” Bane şaşırmıştı. “Aslında... aslında niyetim bu değildi.”

“O yüzden bu hareket daha etkili hale geliyor zaten,” dedi Kas’im. “Artık Güç’ün kılıcını kullanmasına izin veriyorsun. Hareketlerin düşünme ya da mantıktan kaynaklanmıyor. Hırsın sana yol gösteriyor: hiddet, öfke... ve hatta nefret. Kılıcın artık karanlık tarafın bir uzantısı oldu.”

Bane gülümsemeden edemedi ama derhal ciddi bir ifade takınmakta da gecikmedi. “Hâlâ savunmanızı aşamıyorum,” dedi, düelloyu zihninde yeniden canlandırmaya çalıştı. Ne kadar gayret gösterse de Twi’lek’in kılıcının namlularından birisi hep doğru zamanda doğru yerde hamlesini karşılamak için bekliyor oluyordu. Sirak’ın da benzer bir silah kullandığını düşününce zihninde bir şüphe tohumu yeşermeye başladı. “Çift namlulu ışın kılıcı size bir avantaj sağlıyor mu?” diye sordu.

“Sağlar ama zannettiğin şekilde değil,” diye cevap verdi Kas’im.

Bane sustu, sabırla açıklamanın devamının gelmesini bekledi. Birkaç saniye sonra da Üstat devam etmeye başladı.

“Senin de bildiğin gibi herhangi bir karşılaşmada anahtar olan şey Güç’tür. Fakat denklem bu kadar basit değildir. Işın kılıcı kullanmada maharetli birisi Güç’ün kendisinde daha yoğun olduğu birini yenebilir. Güç, hasmının hareketlerini öngörüp kendi hareketlerinle karşılık vermene imkân verir. Fakat rakibinin seçeneği ne kadar fazla olursa hangisini seçeceğini tahmin etmek de o kadar güçleşir.”

Bane anladığını düşündü. “Yani çift namlulu kılıç size daha fazla seçenek mi sunuyor?”

“Hayır,” dedi Kas’im. “Fakat sen öyle olduğunu düşünüyorsan etkisi aynıdır.”

Bane birkaç saniye Kılıç Ustasının söylediklerini düşünerek anlamını çözmeye çalıştı. Sonunda çözemediğini kabullendi. “Hâlâ anlamadım, Üstat.”

“Tek namlulu ışın kılıcını gayet iyi biliyorsun; kendin kullandın ve pek çok çırağı da kullanırken gördün. Benim çift namlulu kılıcım ise sana yabancı. Tanıdık değil. Ne yapıp ne yapamayacağını tam olarak kestiremiyorsun.” Twi’lek’in ses tonundaki sabırsızlık ve bezginlikten Bane bunun kendi başına çözmesi gereken bir mesele olmağını anlamıştı.

“Savaşta zihnin her namluyu ayrı olarak takip etmeye çalışır ve ihtimallerin sayısını ikiye katlar. Fakat iki namlu da birbirine bağlıdır: birinin yerini bildiğin zaman aslında diğerinin yerini de biliyor olursun. Aslında pratikte çift namlulu ışın kılıcı, geleneksel ışın kılıcından daha kısıtlayıcıdır. Daha fazla hasara yol açabilir ama o kadar hassas değildir. Hızlı bir karşı hamleye geçmek daha uzun süre gerektirir. Fakat ustalaşması zor bir silah olduğu için Jedi’ların çok azı –hatta Sith’lerin bile– onu anlayabilir. Böylece bu silahı kullanan bizler de rakiplerimiz karşısında üstünlük elde ederiz.”

“Githany’nin kırbacı gibi!” dedi Bane, Githany geleneksel silahlar yerine bir enerji kırbacı kullanmayı tercih etmişti: onu diğer çıraklardan farklı kılan sayısız niteliğinden biri daha. Işın kılıcıyla aynı temel prensibe göre çalışırdı ama sabit bir ışın yerine enerji kristali Githany’nin fiziksel hareketine ve Güç kullanımına göre şekil alan esnek bir ışın üretmekteydi.

“Aynen. Herhangi bir ışın kılıcı, enerji kırbacından çok daha etkilidir. Ama hiç kimse kendisini kırbaca karşı eğitemez. Githany rakiplerinin elinde kırbacı gördükleri zaman yaşadıkları şaşkınlığın kendisine avantaj sağladığını biliyor.”

“Bana bu sırrınızı anlatarak kendi avantajınızdan da vazgeçtiğiniz, Üstat,” dedi Bane ve sırıtarak Kas’im’in çift namlulu kılıcını işaret etti.

“Sadece bir ölçüde,” dedi Twi’lek. “Şimdi egzotik bir silah ya da yabancı bir stile karşı savunma yapmanın daha zor olmadığını anladın ama özel bir stilde uzman olana kadar çarpışmanın hararetinde zihnin hâlâ bu gerçeği kabullenmekte güçlük çekecektir. ”

Bane ısrarını sürdürdü, bu yeni öğrendiklerini pratikte uygulayabilmek için can atıyordu. “Peki farklı stillerde çalışarak bu etkiyi ortadan kaldırabilir miyim?”

“Teoride evet. Fakat diğer stilleri öğrenmeye zaman harcarken kendi formundan uzaklaşırsın. Gelişmenin sırrı kendine daha çok rakibine ise daha az odaklanmaktan geçer.”

“Peki öyleyse neden tüm bunları anlatmaya zahmet ettiniz?” diye sordu Bane, ne yapacağını şaşırmıştı.

“Bilgi güçtür, Bane. Amacım sana bu bilgiyi sunmak. En iyi şekilde nasıl kullanacağını çözmek sana kalmış.”

Bu son sözleri de söyledikten sonra Kılıç Ustası güneş doğmadan önce birkaç saat uyuyacağı odasına dönmek için merdivenlere yöneldi. Bane olduğu yerde kalmıştı, Githany ile arşivde buluşacağı zamana kadar bu son öğrendiklerini sindirmesi gerekecekti.

Arşivi sarmış olan yanık ozon kokusu son egzersizini pratik yapmakla meşgul olan Bane’i izleyen Githany’nin burnuna geldi. Güç’ün enerjisini aktarırken tüm oda çatırtı ve uğultuyla doldu ve biriken enerji mavi ve eflatun yıldırımlar şeklinde odanın diğer ucuna aktı.

Bu yıkıcı gücün ortasında Githany, Bane’in yanı başında duruyordu. Çevrelerinde uçuşan şiddetli rüzgâr saçlarını ve cübbesini uçuşturuyordu. Kitap rafları titredi ve el yazmaları yerlere saçıldı. Elektrikle yüklenmiş olan hava yüzünden derileri bile uyuşuyordu.

Tüm bu yaşananların ortasında Bane kahkaha atarak muzaffer şekilde ellerini havaya kaldırdı ve uzaktaki duvara bir yıldırım daha gönderdi. Yıldırım her belirdiğinde ışığın şiddeti Githany’nin retinasını yakıyor ve onu gözlerini korumak zorunda bırakıyordu. Bane’in onun gibi başını çevirmediğini fark etti: gözleri açıktı ve içinde hissettiği vahşi gücü görebiliyordu.

Çıkan ses sağır ediciydi ve gücü de gittikçe artıyordu. Eğer Bane dikkatli olmazsa bu ses üst katlara ulaşıp Akademinin geri kalanına sırlarını ifşa edebilirdi.

Dikkatlice hareket eden Githany uzandı ve onun koluna dokundu. Bane birden dönüp kendisine baktığında gözlerinde şahit olduğu çılgın ifade az daha geri adım atmasına neden olacaktı. Ama o gülümsedi.

“Çok iyi, Bane!” diye bağırdı, sesinin gürültüyü bastırmasını istemişti. “Bugünlük bu kadar yeter!”

Bane başını sallayıp kabul edene kadar heyecanla ne tepki vereceğini bekledi. Fırtınanın şiddetinin bir anda azaldığını hissetti. Saniyeler içinde kaybolup gitmişti bile; sadece neden olduğu dağınıklık kalmıştı geride.

“Ben... ben daha önce hiç böyle bir şey hissetmemiştim,” dedi Bane, coşkusu hâlâ dinmemişti.

Githany başını salladı. “Muhteşem bir duygudur,” dedi. “Fakat kendini ona kaptırmamalısın.” Kendisine sadece birkaç gün önce yıldırım göndermesini öğretmiş olan Üstat Qordis’in sözlerini tekrarlamıştı. Fakat kendisi Bane’in gönderdiği yıldırımın yakınından bile geçecek bir şeyi üretmeyi başaramamıştı.

“Kontrolü elinden kaçırırsan başlattığın fırtına düşmanlarınla birlikte seni de yutar,” dedi ona, Üstatların çıraklarına karşı kullandığı teskin edici ses tonuyla konuşuyordu. Bu yetenekte kendisinden çok daha ileri olduğunu öğrenmesine izin veremezdi. Bu performansını izlerken içini buz gibi bir korkunun sardığını bilmesine izin veremezdi.

Bane yıkılan raflara ve etrafa saçılmış olan kitap ve parşömenlere baktı. “Birileri görüp de acaba burada neler olmuş diye düşünmeye başlamadan ortalığı toparlasak iyi olacak.”

Kadın tekrar başını salladı ve ikisi birden arşivi eski haline getirmek için işe koyuldu. Çalışırlarken Githany bir yandan da Bane’le ittifak yaparak acaba hata mı yaptım diye düşünmekle meşguldü.

Qordis kendilerine Güç’ü nasıl bir öldürücü fırtınaya çevireceklerini anlatırken sadece en iyi öğrenciler hazır bulunuyordu. İçlerinden hiçbiri –Sirak bile– ilk günde birkaç elektrik akımından öte bir şey yaratmayı becerememişti. Fakat bu tekniği Githany’den öğrendikten sadece bir saat sonra Bane bütün odayı alt üst edecek bir enerji toplamayı başarmıştı.

Bane’in kendisinden öğrendiği bir derste ondan daha büyük bir başarı gösterdiği ilk sefer değildi bu. Güç’te onun zannettiğinden çok daha kudretliydi ve her geçen gün biraz daha ileri gidiyordu. Onun üzerindeki kontrolünü kaybedebileceğinden endişe etmeye başladı.

Tabii ki o da boş durmuyordu. Sith Üstatlarının kendisine öğrettiği her şeyi gelip de ona anlatacak değildi. Yine de bu bile öğrencisi karşısında kendisini avantajlı konumda tutmaya yetmiyordu. Kimi zaman bu eski metinleri okuduğu için mi böylesine hızlı ilerliyor diye düşündüğü bile olmuştu. Bir Sith Üstadından bire bir öğrenmek binlerce yıl önce yazılmış teorik eserleri okumaktan çok daha etkili olmalıydı... tabii ki bugünün Sith’leri bir konuda hata yapıyorlarsa başka.

Ne yazık ki bu teorisini nasıl sınayacağını bilmiyordu. Eğer birden arşivde okuyarak zaman geçirmeye başlarsa Bane neyin peşinde olduğundan şüphelenmeye başlardı. Öğretilerinin o kadar değerli olmadığına karar verip kendi başına devam etmeyi seçebilirdi. Gözden çıkarılabilir olduğunu düşünebilirdi. Eğer karşı karşıya gelirse eskisi gibi onu rahatlıkla yeneceğinden emin değildi artık.

Fakat Githany uyum sağlama konusunda çok yetenekliydi. Onu itaatkâr bir uşak olarak elinin altında tutma planının eskisi kadar geçerli olmadığını anlamıştı. Yine de hâlâ Bane’nin kendi safında olmasını istiyordu; çok güçlü bir müttefik olduğunu ispatlayabilirdi – işe de Sirak’ı öldürmekle başlardı.

Bir saat boyunca sessizce çalıştılar, kitapları toplayıp rafları düzelttiler. Oda tekrar eski şekline kavuşana kadar geçen zaman içinde sürekli eğik durmaktan, ağırlık kaldırıp uzanmaktan Githany’nin sırtı ağrımaya başlamıştı. Sandalyelerden birine yığılıp Bane’e bakarak bitkin bir ifadeyle tebessüm etti.

“Yorgunluktan bittim,” dedi abartılı bir iç çekişle.

Bane ona doğru gelip arkasında durdu ve iri ellerini kadının omuzlarına, ensesinin hemen dibine koydu. Kaslarına masaj yapmaya başladı, böylesine iri bir adamdan beklenmeyecek bir hünerde yapıyordu işini.

“Mmm... iyiymiş,” dedi. “Nerede öğrendin bunu yapmayı?”

“Kortosis madenlerinde çalışınca ağrı ve sızı hakkında çok şey öğrenirsin,” diye cevap verdi, başparmakları kürek kemiklerinden daha aşağılara inmeye başladı. Nefesi kesilen kadın bir an için toparlansa da kasları onun dokunuşuyla eridikçe kendisini daha da serbest bıraktı.

Geçmiş hayatından nadiren bahsederdi ama Githany onunla geçirdiği zaman zarfında öğrendiği parçaları bir araya getirmişti. Aksine geçmiş hayatından bahsetmekten uzak duran biri varsa o da kendisiydi.

“Bana bir keresinde neden Jedi’lardan ayrıldığımı sormuştun,” diye mırıldandı, boynundaki parmakların ritmik hareketiyle uçup gidiyormuş gibi hissediyordu kendisini. “Sana hiç anlatmadım, değil mi?”

“Hepimizin geçmişinde hatırlamak istemediği şeyler var,” diye cevap verdi yaptığı işe ara vermeden. “Hazır olduğunda anlatacağını biliyordum.”

Bane omuz başlarına devam ederken o da gözlerini kapatıp başını öne eğdi.

“Üstadım bir Cathar’dı,” dedi usulca. “Üstat Handa. Kendimi bildim bileli ona bağlı olarak eğitim alıyordum; ailem daha yeni yürümeye başladığımda beni Tarikata teslim etmiş.”

“Jedi’ların bir aileyi bir arada tutan bağlara pek önem vermediklerini duymuştum.”

“Onlar sadece Güç’e değer verirler,” dedi bir süre düşündükten sonra. “Dünyevi bağlılıklar –arkadaşlar, aile, sevgililer– aklın, duygu ve hırsla bulanmasına neden olur.”

Bane’in yüzü asıldı, kadın onun parmak uçlarında uğuldayan derin ve hafif bir ses duydu. “Hırs, karanlık tarafa götürürmüş. Ya da ben öyle duydum.”

“Jedi’lar işin şakasında değillerdi. Özellikle de Üstat Handa. Catharlar sıcakkanlı bir türdür. Sürekli olarak beni ve Kiel’i kendini duygularına teslim etmenin tehlikelerine karşı uyarırdı.”

“Kiel mi?”

“Kiel Charny. Handa’nın diğer Padawan’ı. Genelde birlikte eğitim yapardık; benden bir yaş büyüktü.”

“O da mı Cathar’dı?” diye sordu Bane.

“Hayır, Kiel bir insandı. Geçen zaman içinde yakınlaşmıştık. Hem de çok yakın.”

Tutuşunun baskısındaki hafif bir artış Bane’in duyduklarını olduğu gibi anladığını gösteriyordu. Fark etmemiş gibi yapmaya dikkat etti. “Kiel ve biz sevgiliydik,” diye devam etti. “Jedi’ların bu tür bağlılıklar kurması yasaklanmıştı. Üstatlar bu tür tehlikeli duyguların aklın karışmasına yol açacağını düşünüyorlardı.”

“Gerçekten de onu beğeniyor muydun, yoksa sadece Üstatlarına başkaldırmak mı istemiştin?”

Uzunca bir süre bu sözlerini düşündü. “Herhalde her ikisi de,” dedi sonunda. “Yakışıklıydı. Güç onda yoğundu. Çekici olduğu inkâr edilemezdi.”

Bane cevaben sadece homurdandı. Elleri masaj yapmayı bırakmıştı ve şu anda ensesinin üzerinde duruyordu.

“Biz sevgili olduktan sonra Üstat Handa’nın bu durumu anlaması uzun sürmedi. Duyguların kontrolü hakkında bize söylediği her şeye rağmen çok kızdığını söyleyebilirim. Bize duygularımızı bir kenara bırakmamızı söyledi ve böyle bir ilişkiye devam etmekten bizleri men etti.”

Bane tekrar homurdandı. “Bu kadar basit olduğunu mu zannediyormuş?”

“Jedi’lar duyguları bizim hayvani yanımızın bir parçası olarak görürler. Temel içgüdülerimizden sıyrılmamız gerektiğine inanırlar. Ama ben bizi güçlü kılan şeyin tutku olduğunu biliyorum. Jedi’ların bundan korkmasının asıl sebebi Padawan’ların kontrol edilmesini zorlaştırmasıdır.”

“Üstat Handa’nın tepkisi benim bu gerçeğin farkına varmamı sağladı. Jedi’ların Güç hakkında inandıkları her şey gerçeğin çarpıtılmasıydı, yalandı. Üstat Handa’nın eğitimiyle gerçek potansiyelimi asla kullanamayacağımı anladım. Tarikata sırt çevirip Sith’lerin safına geçmeye o an karar verdim.”

“Kiel Charny’ye ne oldu?” omuzlarını tekrar ovmaya başlamıştı ama eskisinden biraz daha fazla sıkıyordu.

“Ona benimle gelmesini teklif ettim,” dedi. “Ona bir seçim yapabileceğimizi söyledim. Jedi’lar ya da birbirimiz. O Jedi’ları seçti.”

Bane’in ellerinin baskısı biraz hafifledi. “Öldü mü?”

Kadın güldü. “Yani onu öldürdüm mü diye mi soruyorsun? Hayır, son duyduğumda hâlâ yaşıyordu. Ruusan’da Sith’lerle yaptığı savaşta ölmüş olabilir ama onu kendi ellerimle öldürmek gibi bir hisse kapılmamıştım.”

“Demek ki ona karşı hissettiklerin zannettiğin kadar güçlü değilmiş.”

Githany kaskatı kesildi. Bir şaka olabilirdi ama Bane’in sözlerinde haklılık payı olduğunu biliyordu. Kiel müsaitti. Aralarında bir fiziksel cazibe olmakla birlikte arkadaştan öteye geçmelerinin nedeni büyük ölçüde onun durumuydu: Gece gündüz demeden Üstat Handa’dan eğitim alıyordu; Jedi’ların gerçekçi olmayan ideallerine göre yaşamanın baskısı; Ruusan’daki sonu gelmeyen muharebelerin ortasında kapana kısılıp kalmış olma duygusu.

Bane ellerini onun boynuna sardı, tutuşu güçlüydü ama sert değildi. Eğilip kulağına fısıldadı, nefesinin yakınlığı ve sıcaklığı kadının ürpermesine neden olmuştu. “Umarım sonunda bana ihanet ettiğinde beni bizzat öldürme zahmetine de girersin.”

Ellerini vurup omzundan atarak oturduğu yerden fırladı ve yüzünü Bane’e döndü. Bir an için de olsa yüzündeki kendinden emin ifadeyi görebilmişti. O ifade derhal yerini üzgün ve endişeli bir ifadeye bırakmakta da gecikmedi.

“Özür dilerim, Githany. Sadece şakaydı. Seni kızdırmak istemedim.”

“Geçmişimin acı veren kısmını seninle paylaştım, Bane,” dedi temkinli bir halde. “Üzerinde dalga geçilecek bir konu değil bu.”

“Haklısın,” dedi. “Ben... ben gidiyorum.”

Dönüp arşivden çıkarken kadın onu tepeden tırnağa süzdü. Söylediklerinden dolayı gerçekten üzülmüş gibi görünüyordu, onu rahatsız ettiğine pişman olmuştu. Onu kullanmak için aradığı mükemmel fırsattı bu... keşke başka bir şeyin alameti olan o şeyi fark etmeseydi.

O gittikten sonra başını iki yana salladı ve olanlara bir anlam vermeye çalıştı. Bane heybetli görünümlü, iri yarı bir adamdı ama o esmer ve kel kafasının altında bilgelik ve kurnazlık gizliydi.

Önceki yirmi dakikayı düşündü, durumun kontrolünün ne zaman elinden çıktığını anlamaya çalıştı. Aralarında bir elektriklenme olmuştu, tıpkı onun da istediği şekilde. Bane onu arzuladığını gizlemek için bir çaba sarf etmemişti; boynunu ovarken sıcaklığını hissetmişti. Yine de mükemmel planladığı bu baştan çıkarma girişiminde bir şeyler ters gitmişti.

Kendisinin de ona karşı bir şeyler hissediyor olması mümkün müydü?

Githany farkında olmadan dudaklarını ısırdı. Bane güçlü, zeki ve cesurdu. Eğer Sirak’ı ortadan kaldıracaksa ona ihtiyacı vardı. Fakat kendisini hayran bırakacak kadar marifetli birisiydi. Her seferinde onun beklentilerinin önüne geçmeyi başarıyordu.

Tüm bunlara rağmen onu ilgi çekici bulduğunu da inkâr edemiyordu. Bane’de, Kiel’in sahip olmadığı her şey vardı: ihtiraslı, fevri ve sağı solu belli olmayan birisiydi. Sadece kendi menfaatini düşünüyor olsa da içinden bir parçanın ona doğru meyletmeye başladığını da sezebiliyordu. Sırf bu bile onu çok tehlikeli bir müttefik yapmaya yeter de artardı zaten.

16

Korriban Tapınağı’nın tepesinde, kan kırmızısı ay ışığının altında iki kişi kımıldamadan duruyordu: biri insan, biri Twi’lek. Rüzgâr soğuk esiyordu ama ikisi de üzerlerindeki cübbeleri çıkarmış olduğu halde soğuktan hiç etkilenmiyorlardı. Taş gibi hareketsiz ve katı olan bu adamlar gözlerinde tüten alev olmasa heykel bile zannedilebilirdi.

Bir anda saldırdılar birbirlerine, öyle hızlı hareket ediyorlardı ki dışarıdan bakıp da kimin önce kimin sonra hareket ettiğini anlamanın imkânı yoktu. Kana susamış kılıçları gök gürültüsünü andıran bir sesle birbirlerine kavuştu.

Çaresizce kendisini korumakla meşgul olsa da Bane bir yandan da Kas’im’i dikkatle izliyordu. Her hile ve hamlesinin net şekilde farkındaydı, her blokunu, sakınmasını ve karşı hamlesini inceliyor ve ezberliyordu. Kılıç Ustası ona zamanını kendi tekniğinde ustalaşmaya harcamasının daha faydalı olacağını söylemişti ama Bane, Twi’lek’in çift namlulu kılıç stilinden öğrenebildiği her şeyi öğrenip Sirak’ın avantajını elinden almaya kararlıydı.

Karşılıklı hamleler bir dakikadan fazla sürdü, bir an bile durmadan saldırdılar birbirlerine ta ki Bane toparlanmak için arayı açana kadar. Saldırılarının bilinçsiz modellere dağılmaya başladığını fark etmişti ve Kas’im gibi yetenekli bir rakibin karşısında öngörülebilirlik ölüm demekti. Bu tuzağa geçen hafta da bir kez düşmüştü. Aynı hatayı bir kez daha yapmayacaktı.

İkisi de tekrar karşı karşıya geldiler, avantajlarına kullanabilecekleri herhangi bir şey görebilme umuduyla deli gibi dönen, gözleri dışında hareketsizdiler.

Geçen ay antrenman seansları daha seyrek ama daha yoğun hale gelmişti. Bane’in bir bölümü Kas’im’in kendisiyle dövüşmekte bir fayda gördüğüne inanmaktaydı: Kılıç Ustası da kendinden çok daha zayıf çırak ve öğrencilerle kılıç tokuşturmaktan bıkmış olmalıydı.

Tabii ki henüz Üstadına kayda değer bir darbe indirememişti. Fakat dövüştükleri her seferinde sanki kazanmaya biraz daha yaklaşıyormuş gibi geliyordu ona. Kas’im’in tekniği ve formu kusursuzdu, fakat Bane küçücük bir açıktan bile istifade edebileceğini biliyordu.

İkisi de nefes nefeseydi; seans öncekilerden çok daha uzun sürmüştü. Dövüşleri her seferinde Twi’lek’in indirdiği darbeden sonra öğrencisinin uzuvlarının pelko zehri nedeniyle felç olmasıyla biterdi. Fakat bu gece Kas’im henüz böyle bir darbe indirmeyi başaramamıştı.

Kas’im saldırdı, çarpışan silahlarından çıkan gürültü tüm çatıyı inletti. Topuk topuğa durdular, birbirlerini itmeye çalışıyorlar ama ikisi de olduğu yerden kımıldamıyordu. Sonunda Bane gerilemek zorunda kaldı, Kılıç Ustasının daha üstün yetenekleri savunmasını aşmadan önce çatışmayı yarıda kesmişti.

Bu sefer saldırı sırası Bane’e gelmişti. Talim kılıçları bir kez buluştu ve bir kez daha ikisi de tek çizik almadan ayrıldılar. Fakat bu sefer dövüşün sonucu artık belirsiz değildi.

Bane yenilgiyi kabul ettiğini göstermek için başını öne eğip kılıcını indirdi. Son hamlede Kas’im’i uzak tutmayı başarmıştı ama kılıcını her savurduğunda biraz daha yavaşladığını hissediyordu. Yorgunluk etkisini göstermeye başlamıştı. Güç bile kaslarını ebediyen taze tutamazdı ve sonu gelmez gibi görünen bu düello artık dayanılır gibi değildi. Diğer taraftan Kılıç Ustasının hız ve keskinliğinde en ufak bir azalma bile yoktu.

Bane bir sonraki hamleden çıkamayacağını, çıkabilse bile ondan bir sonrakinin kesin yenilgi olduğunu anlamıştı. O yüzden anlamsız yere acı çekmesinin gereği yoktu.

Kas’im bu teslimiyet karşısında önce şaşırdı, sonra da başıyla işaret ederek galibiyeti kabul etti. “Dövüşün bittiğini anlayacak kadar zekisin ama senden sonuna kadar gitmeni beklerdim. Teslim olmakta şeref yoktur.”

“Şeref aptalların ödülüdür,” dedi Bane, arşivde okuduğu kitaplardan bir bölümü aktarmıştı. “Onurun ölülere bir faydası yoktur.”

Kılıç Ustası bir süre bu sözleri düşündükten sonra başını salladı. “Güzel söyledin, genç çırağım.”

Bane, Kas’im’in bu sözü bilmemesine şaşırmamıştı. Bu sözler üç bin yıl önce Darth Revan tarafından kaleme alınmıştı. Eski eserleri okuma konusunda Üstatlar da en az öğrenciler kadar gevşekti. Anlaşılan Akademi karanlık tarafın eski kahramanlarına çoktan sırtını dönmüştü.

Revan’ın, Darth Malak tarafından ihanete uğradıktan sonra tekrar Jedi’lara ve aydınlığa döndüğü doğruydu. Yine de Revan ve Malak’ın Cumhuriyet’i yok etmesine ramak kalmıştı. Başardıkları onca şeyi reddetmek aptallıktı, onların yaptıklarından alınabilecek dersleri görmezden gelmek ise daha büyük bir aptallıktı. Yine de Qordis ve diğer Üstatlar inatla Sith Tarikatının tarihi hakkında bir şeyler öğrenmek için zaman harcamayı reddediyorlardı. Bane’in şansına bu konuda öğrenciler de Üstatlardan farklı değildi.

Bu sayede diğer öğrencilere karşı inkâr edilemez bir üstünlüğe sahip olmuştu. Hepsinden önemlisi ona karanlık tarafın gerçek potansiyelini göstermişlerdi. Arşiv bu gücün kullanımının akıl almaz örnekleriyle doluydu: şehirler yerle bir edilmiş, dünyalar dize gelmiş, bir Kara Lord güneşin novaya dönüşmesine neden olduğunda koca güneş sistemi ortadan kalkmıştı. Bu hikâyelerin bir kısmının abartı olması muhtemeldi, kâğıda dökülmeden önce her anlatılışlarında bir şeyler daha katılmış olmalıydı. Yine de tümden yalan değildiler ve bunu bilmek Bane’i aksi taktirde hayal bile edemeyeceği kadar ileri gitmeye teşvik ediyordu.

Revan ve eski Sith Lordlarını düşündükçe başka bir soru aklına takılmaya başlamıştı. “Üstat, Sith’ler neden artık Darth unvanını kullanmıyor?”

“Bu Lord Kaan’ın kararıdır,” dedi Twi’lek, havluyla kurulanırken. “Darth geleneği eskinin antikalarından biridir. Sith’lerin şu an ne olduğunu değil de geçmişte ne olduklarını temsil eder.”

Bane başını iki yana salladı, cevap onu tatmin etmemişti. “Bundan daha fazlası olmalı,” dedi, düellonun başında bir kenara fırlattığı cübbesini almaya giderken. “Lord Kaan meşru bir neden olmadan kadim bir geleneği kaldırmaz.”

“Anlaşılan bu basit cevap sana yetmedi,” dedi Kas’im, iç çekerek, kendi cübbesini giydi. “Pekâlâ. Unvanın neden artık kullanılmadığını anlamak için önce neyi simgelediğini bilmen gerekiyor. Darth unvanı sadece bir kudret sembolü değildir: üstünlük iddiasıdır. Diğer Üstatları kendi iradelerine boyun eğdirmeye çalışan Kara Lordlar tarafından kullanılmışlardır. Bir meydan okumadır – boyun eğ ya da yok ol uyarısı.”

Bane bunu daha önceden okumuştu ama araya girmenin akıllıca olmayacağını biliyordu. Araya girmek yerine bağdaş kurarak oturdu ve gözlerini Üstadına dikerek sadece dinledi.

“Tabii ki hiçbir Kara Lord diğerinin iradesine uzun süre boyun eğmedi,” diye devam etti Kas’im. “Ne zaman Tarikatımıza mensup birileri Darth unvanını almışsa peşinden hile ve ihanet gelmiştir. Darth unvanını kullanan bir Üstat asla huzur bulamaz.”

“Huzur yalandır,” dedi Bane. “Sadece hırs vardır.”

Sinirlenen Kas’im bir kaşını kaldırdı. “Huzur yanlış bir kelime seçimiydi. Ben istikrarı kastetmiştim. Darth unvanını seçen Üstatlar, Jedi’larla savaşmak için olduğu kadar sözde dostlarına karşı kendilerini savunmak için de zaman ayırmak zorundadırlar. Kaan bu kaynak israfına son vermek istedi.”

Bane, Kılıç Ustasının bu konuda öğrencisini olduğu kadar kendisini de ikna etmeye çalıştığını sezmişti.

“Kaan tüm kaynaklarımızı birbirimize karşı değil de asıl düşmanımıza karşı seferber etmemizi istedi,” diye ekledi Kas’im. “Bu yüzden Karanlığın Kardeşliğinde hepimiz eşitiz.”

“Eşitlik zayıfları korumak için uydurulmuş bir mittir,” dedi Bane. “Kiminde Güç yoğundur, kiminde de değil. Bunun aksine inanan da ahmaktır.”

“Darth unvanının terk edilmesini gerektiren başka nedenler de var,” dedi Kas’im, canı sıkılmaya başlamıştı. “Jedi’ların dikkatini tek kişiye çekiyordu. Düşmanın liderimizi bilmesini sağlıyordu; böylece kimi ortadan kaldırmaları gerektiğini biliyorlardı.”

Bane hâlâ ikna olmamıştı. Jedi’lar zaten Sith’lerin asıl liderinin kim olduğunu bilirdi; kendilerine Darth, Lord ya da Üstat demeleri bir şey değiştirmezdi. Fakat Twi’lek’in bu konuşmadan ne kadar huzursuz olduğunu görmüş ve konuyu burada bırakmanın zamanının geldiğini anlamıştı.

“Bağışlayın beni, Lord Kas’im,” diyerek başını eğdi. “Küstahlık etmek istemedim. Sadece kendi başıma çözemediğim bir konuda sizin bilginizden istifade etmek istemiştim.”

Kas’im başını eğip kendisine, Bane birden düelloyu sona erdirdiği zamanki aynı yüz ifadesiyle baktı. Sonunda da sordu, “Peki şimdi Lord Kaan’ın bu geleneği sona erdirmesinin arkasında yatan bilgeliği anlayabildin mi?”

“Kesinlikle,” diyerek yalan söyledi Bane. “Hepimizin iyiliği için hareket etmiş.” Ayağa kalkarken şöyle aklından geçirdi, Kaan’ın bu eylemi Jedi’larınkinden farklı değil. Diğerlerinin iyiliğini düşünmek. Tarikata uyum ve iş birliği getirmeye çalışmak. Bu şartlar altında karanlık taraf solar ve ölür!

Kas’im sanki söylemek istediği başka şeyler de varmış gibi Bane’e baktı ama sonunda vazgeçti. “Bugünlük bu kadar yeter,” dedi. Ufukta günün ilk ışıkları belirmeye başlamıştı bile; şafağın sökmesine sadece bir saat kalmıştı. “Çok geçmeden talim yapmak için diğer öğrenciler gelmeye başlarlar.”

Gitmeden önce Bane bir kez daha başını eğip selam verdi. Tapınağın merdivenlerinden aşağı inerken Kas’im’in, ışın kılıcı kullanmadaki tüm maharetine rağmen, asıl öğrenmek istediği şeyi kendisine öğretemediğini fark etti. Twi’lek geçmişine sırtını dönmüştü; Kaan’ın Kardeşliği uğruna Sith’lerin kökenini terk etmeye karar vermişti.

Karanlık tarafın asıl potansiyelinin sırları ona hâlâ çok uzaktı – tapınaktaki Üstatların da bu konuda kendisinden farklı durumda olduğunu zannetmiyordu.

Githany, Bane’in aklını kurcalayan bir şeyler olduğunu sezebiliyordu. Sith Üstatlarından geçen derslerde öğrendiği şeyleri kendisiyle paylaşırken ona bir türlü dikkatini veremiyordu.

Canını sıkan şeyin ne olduğunu bilmiyordu. Aslında umurunda da değildi. Kendi planlarını baltalamadığı müddetçe.

“Aklında bir şey var, Bane,” diye fısıldadı.

Düşüncelere dalmış olan Bane’in tepki vermesi biraz zaman aldı. “Özür dilerim, Githany.”

“Sorun ne?” diye sordu, sanki ilgileniyormuş gibi görünmeye çalışıyordu. “Ne düşünüyorsun?”

Başta cevap vermedi; konuşmadan önce sözlerini iyice tartıyormuş gibi duruyordu. “Karanlık tarafın kudretine inanıyor musun?” diye sordu.

“Tabii ki.”

“Tasavvur ettiğin şey bu muydu? Akademi beklentilerine cevap verdi mi?”

“Çok az konuda,” diye cevap verdi, gülümseyerek. “Fakat geldiğimden beri Qordis ve diğerlerinden çok şey öğrendim. Jedi’ların bana asla öğretmeyeceği şeyler.”

Bane somurttu. “Ben çoğu şeyi kitaplardan öğrendim.” Eliyle rafları işaret etti.

Ne cevap vereceğini bilemeyen kadın susmayı tercih etti.

“Bana bir keresinde Üstatların her şeyi bilmediğini söylemiştin,” diye devam etti Bane. “O zaman Jedi Üstatlarını kastetmiştin ama ben Sith’lerin de farklı olmadığını düşünmeye başladım.”

“Sana sırt çevirmekle hata ettiler,” dedi kadın, uzun zamandan beridir beklediği fırsat nihayet eline geçmişti. “Fakat nefretini bundan sorumlu olan kişiye yöneltmelisin. İkimiz de asıl sorumlunun kim olduğunu biliyoruz.”

“Sirak,” dedi, sanki ağzından zehir tükürür gibi söylemişti adını.

“Sana yaptıklarının bedelini ödemeli, Bane. Yeterince bekledik. Artık zamanı geldi.”

“Neyin zamanı?”

Githany hafifçe titreyen bir ses tonuyla konuştu. “Yarın sabah ona düello ringinde meydan okuyacağım.”

“Ne?” Bane başını iki yana salladı. “Aptallık etme, Githany! Canına okur!”

Mükemmel diye geçirdi içinden. “Başka çarem yok, Bane,” dedi üzgün bir ifadeyle. “Sana Sith’ari efsanesine inanmadığımı söylemiştim. Sirak, Akademideki en iyi öğrenci olabilir ama yenilmez değil.”

“Sith’ari olmayabilir ama hâlâ sana göre çok güçlü. Düello ringinde karşısına çıkamazsın, Githany. Onu inceledim; ne kadar iyi olduğunu biliyorum. Onu yenemezsin.”

Başını teslimiyetle öne eğmeden evvel son sözlerin havada bir süre asılı kalmasını bekledi. “Başka ne seçenek var ki? Onu yok etmek zorundayız ve bunu yapmanın tek yolu da düello ringinde karşısına çıkmak.”

Bane hemen cevap vermedi; kadın başka bir çözüm üzerine düşündüğünü biliyordu. İkisi de tek bir hareket tarzı, sonunda verilecek tek bir cevap olduğunu biliyordu. Sirak’ı ringin dışında öldürmek zorundaydılar. Suikast düzenleyeceklerdi. Akademinin kurallarının hiçe sayılmasıydı ve eğer yakalanırlarsa cezası çok ağır olurdu.

O yüzden bu fikri öne sürenin Bane olması gerekiyordu. Bir kez konu açılırsa Githany eninde sonunda onu eylemi gerçekleştirmeye ikna edebileceğini biliyordu. Mükemmel bir plandı: Sirak’tan kurtul ve tüm riski Bane üstlensin.

Daha sonra “istemeden” Üstatlara, Bane’in sorumlu olduğunu çıtlatacaktı... eğer gerek duyarsa. Planın bu bölümünden henüz o kadar emin değildi. Bane’e ihanet etmek istediğine henüz ikna olmamıştı. Ama onu kullanmakta bir mahzur görmüyordu.

Bane derin bir nefes alıp söze girmeden önce kendisini toparladı. Kadın da şaşkınlığının inandırıcı olması için kendisini hazırladı.

“Ringde Sirak’ın karşısına sen çıkamazsın ama ben çıkarım,” dedi.

“Ne?” Githany’nin şaşkınlığı yüzde yüz gerçekti. “Son seferinde az daha öldürüyordu seni! Bu sefer kesin öldürür!”

“Bu sefer kazanmaya niyetliyim.”

Ses tonundaki kararlılıktan Githany bir şeyleri kaçırdığını hissetmişti. “Neler dönüyor, Bane?” diye sordu.

Gerçeği itiraf etmeden önce biraz tereddüt etti, “Gizlice Lord Kas’im’den ders alıyorum.”

Akla yakın geliyordu. Aslında bunu çok daha önceden tahmin etmeliydi. Eğer Bane’in seni etkilemesine izin vermesen çoktan anlamıştın da, diye geçirdi içinden. Ona karşı bir şeyler hissetmeye başladığını biliyordun; bunun mantığını etkilemesine izin verdin.

“Arkamdan iş çevrilmesinden hoşlanmam, Bane,” dedi dışından.

“Ben de öyle,” dedi. “Aptal değilim, Githany. Ne yapmamı istediğini biliyorum. Ne söylememi beklediğini de. Sirak’tan intikamımı alacağım ama bildiğim şekilde.”

Kadın alt dudağını çiğnediğinin farkında bile değildi. “Ne zaman?“

“Yarın sabah. Tıpkı senin yapacağını söylediğin zaman.”

“Ama ciddi olmadığımı biliyordun.”

“Sen de benim ciddi olduğumu biliyorsun.”

Githany’nin parmakları kendi saçlarıyla oynamaya başlamıştı. Ne yaptığını fark edince derhal kolunu indirdi.

Bane elini uzatıp hafifçe omzundan tuttu. “Endişelenmene gerek yok,” dedi ona. “Senin de işin içinde olduğunu kimse bilmeyecek.”

“Benim endişelendiğim bu değil,” diye fısıldadı.

Bane başını yana yatırıp dikkatlice bakarak söylediklerinde dürüst olup olmadığını kestirmeye çalıştı. Dürüst olduğunu görmek gerçekten de şaşırtmıştı onu.

Bane onun samimiyetini sezmiş olmalıydı, çünkü ona doğru eğildi ve onu dudaklarından hafifçe öptü. Yavaşça geriye doğru çekilirken elini de omzundan çekti. Tek kelime daha etmeden ayağa kalktı ve arşivden çıkmak için kapıya yöneldi.

Kadın sessizce onun gidişini izledi ve son anda arkasından seslendi. “İyi şanslar, Bane. Dikkatli ol.”

Sanki boğazına bir lazer yemiş gibi durdu, olduğu yerde kalmıştı. “Olurum,” diye cevap verdi arkasına bakmadan. Sonra da çıkıp gitti.

Bir süre sonra Githany yüzünün yandığını hissetti. Yanaklarından aşağı süzülen gözyaşlarını hiç düşünmeden sildi, ardından hayret dolu gözlerle elindeki neme baktı.

Kendi zayıflığından iğrenerek gözyaşlarını cübbesiyle sildi. Ayağa kalktı, duruşunu düzelterek dimdik durdu, başı yukarıda ve mağrurdu.

Olaylar planladığı şekilde gelişmediyse ne olmuştu? Eğer Bane, Sirak’ı ringde öldürürse rakibi yine ayağının altından çekilmiş olacaktı. Eğer Bane başarısız olursa Zabrak’a suikast düzenleyecek başka birini daha bulabilirdi. Sonunda her şey aynı kapıya çıkacaktı.

Kendinden emin bir şekilde oradan ayrılırken içinden bir ses bunların doğru olmadığını söyledi ona. Ne kadar kendini kandırmaya çalışırsa çalışsın olaylar onun hiç tahmin etmediği şekilde gelişmişti.

Sabah gökyüzü fırtına bulutlarıyla kaplanmıştı. Uzak ufaklardan yükselen gök gürültüleri tapınağı, Kara Lordlar Vadisi’nden ayıran geniş düzlüklerin üzerinde yankılandı.

Bane o gece gözünü bile kırpmadı. Githany ile yaptığı konuşmanın ardından meditasyon yapmak için odasına dönmüştü. Bunu bile yapmakta zorlanmıştı; aklı o kadar karışıktı ki düşüncelerini toparlamakta zorlanıyordu.

Uğradığı ezici hezimetin anıları tekrar su yüzüne çıkıyor, beraberlerinde şüphe ve korku da getiriyorlardı. Şu ana kadar azmini tehdit eden fısıltılara direnerek planına sadık kalmayı başarmıştı.

Çıraklar toplanıyordu, bazıları beş karış suratla tepelerindeki bulutlara baktı. Tapınağın çatısı her türlü hava muhalefetine açıktı ama hava ne kadar soğuk, yağmurlu ve berbat olursa olsun öğrenciler talim ve meydan okumaların asla iptal edilmeyeceğini bilirlerdi. Kas’im her fırsatta bir Sith’e biraz yağmurdan bir şey olmaz demeyi pek severdi. Bane grup talimi için toplanmış kalabalığın arasında kendisine bir yer buldu. Çevresindeki çıraklar hâlâ onu görmezden geliyorlardı. Sirak’a yenildiği günden beri durum hep böyleydi: dışlanmıştı; diğer öğrencilerle teması neredeyse yasaklanmıştı. Grup seanslarında onlarla birlikte çalışmaya devam ediyor olsa da sanki varlığından kimsenin haberi yok gibiydi. Kuytularda dolaşan sessiz bir gölgeydi o, maddi varlığı olmasa da manevi varlığı hepsi tarafından reddedilmişti.

Kalabalığı süzerek Githany’yi aradı ama onunla göz göze geldiğinde hemen başını çevirdi. Kendisinin başarmasını istediğine inanıyordu, en azından bir parçasının. Birbirlerine karşı hissettikleri şeyin bir bölümünün ikisinin de oynamakta olduğu oyunun parçalarından daha fazlası olduğuna inanmaktaydı.

Talimler başladığı zaman Sirak’a hiç bakmamaya karar verdi. Geçen aylarda Zabrak’ı tepeden tırnağa incelemişti zaten; şu andan sonra fark edeceği herhangi bir detay aklını karıştırmaktan başka işe yaramazdı. Aksine kendi tekniğine odaklanmayı tercih etti.

Geçmişte talimler sırasında, gelişimini diğer öğrencilerin fark etmesini önlemek için, kasten ve sürekli olarak hata yapmıştı. Artık bu tür numaralara gerek yoktu. Bugünkü meydan okumanın ardından herkes onun neler yapabileceğini öğrenecekti – ya da ölecek ve ebediyen unutulacaktı.

Yağmur yağmaya başladı. Önce yavaş yavaş; iri yağmur damlaları yere düşen her birinin sesini ayırt etmesine imkân verecek kadar aralıklı düşüyorlardı, fakat sonrasında şiddeti arttı. Bane’in umurunda bile değildi. Şu anda kendi içine çekilmişti, korkusuyla yüzleşmek için derinlere iniyordu. Bedeni diğer öğrencilerle birlikte temel saldırı ve savunma hareketlerini yaparken o yavaşça korkusunu öfkeye dönüştürdü.

Bane’in eğitimin ne kadar sürdüğüne dair hiçbir fikri yoktu: sanki hiç bitmeyecekmiş gibi gelmişti ona ama gerçekte şiddetli yağış nedeniyle Kas’im dersi kısa kesmiş olmalıydı. Eğitim sona erip de öğrenciler her zamanki gibi düello ringinin etrafında çember olana kadar genç adam yanan öfkesini çoktan akkor bir nefret haline getirmişti.

Sirak’a son seferinde meydan okuduğu gibi hiç kimseye fırsat tanımadan derhal ringe girdi, bulunduğu yerden diğerlerini ite kaka en öne gelmeyi başarmıştı. Diğerleri onun öne çıktığını görünce şaşkınlıkla fısıldamaya başladılar.

İçinde köpüren karanlık tarafı hissedebiliyordu, gökyüzündeki fırtınadan çok daha şiddetliydi. Nefretini salıvermesinin zamanı gelmişti artık.

“Sirak!” diye bağırdı, sesi şiddetli rüzgârı bile bastırmıştı. “Sana meydan okuyorum!”

17

Bane’in sözleri havada asılı kaldı, sanki hiç hız kesmeden yağmaya devam eden yağmur laflarını ağzına tıkmış gibiydi. Fırtınanın karanlığında kalabalığın ikiye ayrıldığını ve Sirak’ın ağır adımlarla öne çıktığını gördü.

Zabrak kendinden emin adımlarla yürüyordu. Bane bu beklemediği meydan okumanın hasmını şaşırtacağını zannetmişti. Eğer Sirak’ı sinir etmeyi başarsa, onu hazırlıksız ya da şaşkın halde yakalayabilse daha dövüş başlamadan ona karşı bir üstünlük elde etmiş olacaktı. Fakat rakibinin eğer bir şeyler hissediyorsa bile bunu soğukkanlı ve sakin bir maskenin altında ustalıkla gizlediğine şüphe yoktu.

Sirak uzun, çift namlulu kılıcını, sürekli onun peşinde dolaşan diğer Zabrak’lardan biri olan, Yevra’ya verdi ve sırılsıklam olup ağırlaşmış cübbesini çıkardı. Cübbesinin altında kolsuz bir yelek ve pantolondan başka bir şey yoktu. Tek kelam etmeden cübbesini, diğer Zabrak olan, kalabalığın arasından sıyrılıp yanına gelen Llokay’a uzattı. Ardından Yevra silahını elini açmış bekleyen Sirak’a tekrar teslim etti.

Bane de cübbesini çıkardı ve yere bıraktı, çıplak vücuduna çarpan buz gibi yağmur damlalarını göz ardı etmeye çalıştı. Sirak’ın meydan okumasından ürkmesini beklemiyordu zaten ama en azından Zabrak’ın kendine aşırı güveneceğini tahmin etmişti. Oysaki Sirak’ın hazırlanışındaki titizlik –hareketlerinin kesinliği ve verimliliği- Bane’e bu düelloyu fazlasıyla ciddiye aldığını gösteriyordu.

Sirak kibirliydi ama aptal değildi. Bane’in kazanmasına yarayacak bir planı olmadan ona tekrar meydan okuyacak kadar çılgın olmadığını biliyordu. Bu planın ne olduğunu anlayana kadar da tedbiri elden bırakmaya hiç niyeti yoktu.

Bane artık Sirak’ı yenme ihtimalinin olduğunu biliyordu. Githany gibi o da Sith’lerin saflarına katılacak seçilmiş kişi efsanesine inanmıyordu: Sirak’ın Sith’ari olmadığına ikna olmuştu. Onu sadece yenmek istemiyordu. Son karşılaşmalarında onun kendisine yaptığı gibi Sirak’ı mahvetmek istiyordu.

Fakat Sirak fazlasıyla iyiydi; asla Bane’in yaptığı gibi açık vermezdi. Bane bir şekilde böyle yapmasına neden olmadıkça asla.

Ringin karşısındaki Sirak hazır konumuna geçti. Yağmurla sırılsıklam olmuş derisi karanlıkta bile parlıyordu: bir kâbusun gölgelerinden çıkıp gelmiş sarı renkli bir iblis.

Bane ileri doğru sıçradı ve dövüşü bir seri karmaşık ve saldırgan hamleyle başlattı. Seri hareket ediyordu... ama gerektiği kadar değil. Beklenmedik yeteneği karşısında kalabalığın arasından hayret dolu ifadeler yükselse de Sirak bu saldırıyı savuşturmada hiçbir güçlük yaşamadı.

Kaçınılmaz karşı saldırıya hazır olmak için Bane derhal geri çekildi. Bir an için de olsa rakibinin fazla açıldığını gördü, mücadelenin derhal sona ermesine neden olacak şekilde sağ kolunu bir darbeye karşı açık bırakmıştı. Gayet iyi bilenmiş içgüdülerine göre savaşan Bane geriledi. Bunun için o kadar uzun süre ve o kadar çok hazırlanmıştı ki koluna yapacağı basit bir hamleyle karşılaşmayı bitirmesi onu asla tatmin etmezdi.

Mücadele tanıdık bir ritimle sürdü gitti, sonu gelmez saldırı ve savunmalar. Bane saldırılarının etkili olduğu kadar ham olmasına da çalışıyor ve rakibini karşısında tehlikeli ama kendisi kadar yetenekli olmayan birisi olduğuna inandırmaya çalışıyordu. Abartılı savunma teknikleriyle Sirak’ın her saldırısını defettikten sonra derhal seri ama bir o kadar da hantal hamlelerle hem çift namlulu kılıcı uzakta tutuyor hem de karşısındakine aslında o kadar da yetenekli olmadığını gösteriyordu.

Rakibiyle her karşılaşmasının ardından Bane, Güç’ü kullanarak istifade edebileceği açık bir nokta arıyordu. Aradığı şeyi bulması da sadece birkaç dakika sürdü. Aldığı onca eğitime rağmen Zabrak uzun ve yorucu dövüşlere alışık değildi – hiçbir rakibi onu zorlayacak kadar karşısında dayanmayı başaramamıştı. Rakibinin hamleleri hissedilemeyecek kadar az bile olsa eski canlılığını yitirmeye başlamıştı, karşı hamleleri eskisi kadar kesin değildi ve Sirak’ın yorulmaya başlamasıyla sekanslar arası geçişler de eski mükemmelliğini yitirmeye başlamıştı. Yorgunluğun sisi yavaşça zihnine çökmeye başladığından Bane büyük –ve hayati– bir hata yapmasının an meselesi olduğunu biliyordu.

Zabrak dövüşüyor olsa da Bane’in asıl savaşı kendisiyleydi. Düşmanının gittikçe çaresizleşen saldırılarında verdiği açıklarda kendisine hâkim olup geri çekilmek zorunda kalıyordu. İstediği ezici galibiyete ancak sabırla erişebileceğini biliyordu – karanlık tarafın takipçilerince hiç haz edilmeyen bir erdem.

Sabrının sonunda ödülünü alacaktı. Sirak ne kadar denese de bu sakar ve hantal rakibini bir türlü alt edemediği için gittikçe daha çok öfkelenmeye başlamıştı. Artan fiziksel yorgunluk etkisini göstermeye başladıkça hamleleri de o kadar vahşi ve rastgele olmaya başladı ve sonunda artık parmaklarının arasından kayıp gitmekte olduğunu hissettiğini zaferi elde edebilmek için savunmayı elden bırakıp tüm gücüyle ona yüklendi.

Zabrak’ın çaresizliği tümüyle ümitsizliğe dönerken Bane’in vücudunun her zerresi inisiyatifi ele alıp dövüşü sona erdirmesi için ona yalvarıyordu. Yine de Sirak’ın kaçınılmaz yenilgisini intikam ateşini daha da körüklemesi için kullanmaya devam etti. Her geçen saniye daha da artan açlığı, içini kemiren fiziksel bir acıya dönüşmüştü: içini kaplayan karanlık tarafın neredeyse onu parçalara ayırıp kara kandan bir ırmak gibi akacak kadar kendisine baskı yaptığını hissediyordu.

İçinde inanılmaz boyutlarda biriken enerjisini dışa salmadan önce mümkün olan son saniyeye kadar bekledi. Enerjiyi kaslarına ve uzuvlarına aktardı, öyle hızlı hareket ediyordu ki sanki dünyanın geri kalanında zaman durmuş gibiydi. Kaşla göz arasında Sirak’ın elindeki kılıcı tek harekette düşürdü, ön kolunu kırdı, sonra da dönerek gelip rakibinin bacağına kılıcını indirdi. Darbenin etkisiyle bacağı dağılıp küçük kemik parçacıkları kas, sinir ve derisine saplanırken Sirak acıyla feryat etti.

Bir an için izleyicilerden hiçbiri ne olduğunu anlayamamıştı bile; gözlerinin takip edemeyeceği kadar hızlı cereyan eden olayı zihinlerinin idrak edebilmesi için bir saniye daha geçmesi gerekmişti.

Sirak perişan halde yerde yatıyordu, sağlam olan eliyle kaval kemiğinin derisini yırtarak çıktığı bacağını tutmuştu ve acı içerisinde titriyordu. Bane işini bitirmek için harekete geçmeden önce bir an durdu ve o anın tadını çıkardı... ayrıca Kas’im’e araya girmesi için fırsat tanıdı.

“Yeter!” diye gürledi Kılıç Ustası ve çırak itaat etti, aciz halde yatan rakibinin işine bitirmek için inen kılıcı olduğu yerde donup kaldı. “Buraya kadar, Bane.”

Bane yavaşça kılıcını indirip geri çekildi. Kendisini karanlık tarafın durdurulamaz bir vasıtası haline çeviren hiddet ve dikkati dağılıp gitti ve yerini çevresinde olup biten her şeyden haberdar olmasını sağlayan muhteşem bir farkındalığa bıraktı. Şiddetli bir fırtınanın hüküm sürdüğü bir havada bir tapınağın tepesinde duruyordu, sırılsıklamdı ve vücudu yarı donmuştu.

Yere atmış olduğu cübbesini alırken titremeye başladı. Cübbeyi aldı ama su içinde olduğu için giymedi.

Kas’im kalabalığın arasından sıyrıldı ve Bane ile yerde yatan Zabrak’ın arasına girdi.

“Bu gün burada muhteşem bir galibiyete tanık olduğunuz,” diye hitap etti orada toplanmış olan kalabalığa, şiddetli yağmur altında sesini duyurabilmek için bağırıyordu. “Bane’in zaferinin kaynağı daha üstün olan yeteneklerinin yanı sıra uyguladığı zekice stratejidir.”

Bane dediklerini zor bela dinliyordu. Ringin ortasında durmuştu ve dişlerinin titremesi haricinde çıtı çıkmıyordu.

“Sabırlı ve dikkatliydi. Rakibini sadece yenmeye çalışmadı... onu mahvetmek istedi! Bunu başardı da – Sirak’tan daha iyi olduğu için değil de daha zeki olduğu için.”

Kılıç Ustası elini uzatıp Bane’in çıplak omzuna koydu.

“Bu hepinize bir ders olsun,” dedi. “Gizlilik sizin en büyük silahınızdır. Öldürücü darbeyi indirmek için hazır olana kadar gerçek gücünüzü gizli tutun.”

Bane’in omzunu bıraktı ve fısıldadı, “Üşütmeden içeri gitsen iyi olacak.” Sonra da dönüp ringin kenarında bekleyen diğer Zabraklara işaret etti. “Sirak’ı revire götürün.”

Acıdan inleyen ve yarı baygın haldeki kahramanlarını taşımak için öne çıkarlarken Bane de merdivenlere yöneldi. Kas’im haklıydı: gidip kurulanması gerekiyordu.

Sanki hayal dünyasındaymış gibi garip bir hal içerisinde kendisini sıcak ve rahat odasına götürecek olan merdivenlere doğru ağır ağır yürüdü. Kalabalık ona yol vermek için derhal açıldı. Diğer çırakların büyük bölümü ona hayret ve korku dolu ifadelerle bakıyordu ama o farkında bile değildi. Merdivenlerden tapınağın giriş katına indi, aklı tümüyle başka yerlerde yoluna devam ederken Githany’nin kendisine seslendiğini duydu.

“Bane!” diye bağırdı ve o dönüp baktığında kadının merdivenlerden koşarak indiğini gördü. Sırılsıklam olan saçları alnına ve yüzüne yapışmıştı. Islanan kıyafeti vücuduna yapışarak güzel vücudunun kıvrımlarını daha dikkat çekici hale getirmişti. Nefes nefeseydi ama Bane, heyecandan mı yoksa peşinden koştuğu için mi kestiremiyordu.

Merdivenlerin dibinde gelmesini bekledi. Kadın merdivenlerden yanına indiğinde Bane bir an için onun kollarına koşacağını düşündü. Fakat son saniyede, kendisine sadece santimler kala, kadın birden durmuştu.

Githany konuşmaya başlamadan derin bir nefes aldı. Söze başladığında ise sesi kısık ama konuşması sertti. “Orada ne oldu? Neden öldürmedin onu?”

Bir yanı bu tepkiyi beklese de yine de diğer yanı kendisini kutlamaya geleceğini umut etmişti. Elinde olmasa da hayal kırıklığına uğramıştı.

“O beni ilk düelloda bakta tankına gönderdi. Şimdi de ben ona aynısını yaptım,” diye cevap verdi. “İntikamımı aldım.”

“Saçmalık bu!” diye bağırdı. “Sirak’ın bu olanları unutacağını mı zannediyorsun? Yine peşine düşecek, Bane. Senin onun peşine düştüğün gibi. Bu işler böyledir. Bu kan davasını sona erdirmek için eline geçen fırsatı teptin ve ben nedenini bilmek istiyorum.”

“Kılıcımı nihai darbeyi indirmek için kaldırdım,” diye hatırlattı ona Bane. “Lord Kas’im müdahale etmese bitirecektim işini. Üstatlar en iyi öğrencilerinden birinin öldüğünü görmek istemez.”

“Hayır,” dedi kadın ve başını iki yana salladı. “Kılıcın kalkmıştı ama seni durduran Kas’im değildi. Tereddüt ettin. Bir şey sana mani oldu.”

Bane, onun haklı olduğunu biliyordu. Tereddüt etmişti. Nedenini o da bilmiyordu. Kendisine ve Githany’ye açıklamayı denedi. “Ringde zaten bir rakibimi öldürdüm. Qordis, Fohargh’ın ölümü yüzünden beni cezalandırdı ve bir daha olmaması konusunda beni uyardı. Herhalde... herhalde bir çırağı daha öldürürsem Üstatların bana yapacaklarından çekindim.”

Githany’nin gözleri öfkeyle kısıldı. “Artık birbirimize yalan söylemeyi bıraktığımızı zannediyordum, Bane.”

Bu yalan değildi. Tam olarak. Ama tam olarak gerçeği de yansıtmıyordu. Huzursuz şekilde olduğu yerde kımıldandı, kadının öfkeli bakışları altında kendisini suçlu hissediyordu.

“Yapamadın,” dedi ona ve parmağıyla göğsünü sertçe dürttü. “Karanlık tarafın seni ele geçirdiğini hissettin ve geri adım attın.”

Şimdi sinirlenme sırası Bane’e gelmişti. “Yanlış,” diye çıkıştı ve eline vurarak itti. “Fohargh’ı öldürdükten sonra karanlık taraftan çekildim. Nasıl bir his olduğunu biliyorum. Bu seferki farklı.”

Sözlerinde gerçekliğin ağırlığı hissediliyordu. Son seferinde içinde bir boşluk hissetmişti, sanki bir şeyler ondan çekip çıkarılmış gibiydi. Bu seferkinde ise karanlık tarafın tüm haşmetiyle vücudunda akarak kendisine kudret bahşettiğini hissetmişti. Bu sefer karanlık taraf onun emrine itaat etmişti.

Githany ikna olmamıştı. “Hâlâ kendini karanlık tarafa teslim etmeye gönüllü değilsin,” dedi. “Sirak’ın zayıflığına karşı sen ona merhamet gösterdin. Sith’lerin tarzı bu değil.”

“Sith’lerin tarzıyla ilgili ne biliyorsun ki?” diye bağırdı. “Eski kitapları okuyan benim, sen değilsin! Sen geçmişlerini unutmuş Üstatlara takılıp kalmışsın.”

“Hangi eski kitapta mağlup düşmana merhamet göstermen gerektiği yazıyor?” diye sordu kin dolu bir ses tonuyla.

Duyduklarına kızan Bane onu sert şekilde itti ve arkasını döndü. Kadın dengesini sağlamak için bir adım attı ama aradaki mesafeyi de korudu.

“Planın yürümediği için kızgınsın,” diye mırıldandı Bane, artık yüzüne bakmak istemiyordu. Daha fazla şey söylemek istese de diğer öğrencilerin de çok geçmeden aşağı ineceğini biliyordu. Kimsenin konuştuklarını görmesini istemediğinden yürüyüp gitti ve onu orada tek başına bıraktı.

Githany buz gibi ve bencil gözlerle düştü peşine. Ringde Sirak’la nasıl oynadığını gördüğünde etkilenmişti; yenilmez görünüyordu. Ama savunmasız Zabrak’ı öldürmeyi beceremediğinde de gerçekte neler olduğunu anlaması zor olmadı. Bane’in karakterindeki bir kusur, kabul etmeye yanaşmadığı zayıflığıydı. Ama kabul etmemesi onu ortadan kaldırmaya yetmiyordu.

Anın heyecanı geçtiğinde –karanlık tarafın üzerindeki etkisi kalktığında– kanındaki ateş sönüyordu. En nefret ettiği düşmanını bile kışkırtılmadığı sürece öldürememişti. Eğer bir şekilde karşı karşıya gelirlerse demek ki Githany’yi de öldüremeyecekti.

Bunu bilmek ilişkilerinin yapısını bir kez daha değiştirmişti. Githany, yakın zaman önce Bane’den çekinmeye başlamıştı, eğer ona karşı cephe alırsa karşısında direnecek kadar güçlü olmadığından korkmuştu. Ama artık bunun olmayacağını biliyordu. Bir müttefikini haklı bir sebep olmadan öldüremezdi.

Neyse ki kendisinin bu tür takıntıları yoktu.

Bane o gecenin geç saatlerinde yatağındayken hâlâ Githany’nin kendisine söylemiş olduğu şeyleri düşünüyordu, gözüne uyku girmemişti. Neden Sirak’ı öldürmemişti? Githany haklı mıydı? Kendisini yanlış yola sevk eden bir acıma hissi yüzünden geri mi çekilmişti? Karanlık tarafı kucaklamış olduğuna inanmak istiyordu ama eğer öyle olsaydı hiç düşünmeden Sirak’ın canını almış olurdu – sonucu ne olursa olsun.

Aslında canını sıkan sadece bu değildi. Dizginleri Githany’nin elini bırakmış olmasına bozulmuştu. Onu çekici buluyordu; çekici ve ilgi uyandıran bir kadındı. Ne zaman kendisine sürtünse tüyleri diken diken oluyordu. Ayrı oldukları zamanlarda bile çoğunlukla onu düşünüyordu, hayali tıpkı baş döndürücü parfümü gibi aklından gitmiyordu. Uzun koyu renk saçları ve tehlikeli bakışları rüyalarında da onu rahat bırakmıyordu.

Onun da kendisine karşı bir şeyler hissettiğine inanmaktaydı... ama bunu itiraf edeceğinden şüpheliydi. Gizli dersleri sırasında ne kadar yakınlaşmış olsalar da ikisi de bu gizli arzularını açık etmemeye büyük özen göstermişti. Sirak hâlâ Akademinin en iyi öğrencisiyken başka şeylerle ilgilenmek anlamsız gelmişti ona. İkisinin de ortak hedefi onu yenmekti; ikisi de bu hedef için çabalarken dikkatlerinin dağılmasını istemiyorlardı. Sirak, onları tek bir amaç uğruna bir araya getiren ortak düşmanlarıydı ama pek çok açıdan aralarına duvar ören kişi de yine o olmuştu.

Sirak’ın aradan çekilmesi bu duvarı yerle bir etmişti. Fakat Bane dövüşten sonra Githany’nin yüzündeki hayal kırıklığını görmüştü. Ona düşmanını öldüreceğine söz vermiş ve o da buna inanmıştı. Ama sonunda onun beklentilerine uygun olmadığını ispatlamış ve aralarındaki duvar bir kez daha her zamankinden daha güçlü şekilde örülmüştü.

Birisi hafifçe odasının kapısına vurdu. Yatma saatini çoktan geçmişti; hiçbir çırak koridorlarda dolaşmazdı. Bu saatte dışarıda gezecek tek bir kişi geldi aklına.

Hemen yatağından fırlayıp koşarak kapıya gitti ve açtı. Karşısında Lord Kas’im’in dikildiğini görünce hayal kırıklığını belli etmemek için elinden geleni yaptı.

Kılıç Ustası davet beklemeden açılan kapıdan içeri girdi; içeri girdikten sonra başıyla Bane’e kapıyı kapamasını işaret etti. Bane kendisine söyleneni yaptı, gece vakti gerçekleşen bu beklenmedik ziyaretin amacını merak etmişti.

“Sana bir şey getirdim,” dedi Twi’lek, ve cübbesinin eteğini açıp elini kemerindeki ışın kılıcına uzattı. Bane bakakalmıştı. Bu onun kendi ışın kılıcı değildi. Kas’im’in ışın kılıcının kabzası belirgin şekilde diğerlerininkinden uzundu, böylece her namluya ayrı enerji verecek iki kristal taşıyabiliyordu. Bu kabza daha küçüktü ve kıvrımlı şekli nedeniyle kancaya benzemekteydi.

Kılıç Ustası ışın kılıcını açtı: tek namlusu koyu kızıl renkte parladı. “Bu benim Üstadımın silahıydı,” dedi Bane’e. “Küçük bir çocukken saatlerce Üstadımın yaptığı talimleri izlerdim. Hatırladığım en eski anılarım arasında yakut renkli ışıkların birbirleriyle olan dansı yer alır.”

“Anne babanızı hatırlamıyor musunuz?” diye sordu şaşıran Bane.

Kas’im başını iki yana salladı. “Anne babam Nal Hutta’daki köle pazarlarında satıldılar. Üstat Na’daz da beni orada buldu zaten. Açık artırmada ailemi fark etmiş; belki biz de onun gibi Twi’lek olduğumuz için dikkatini çekmiştir. Daha yeni yürümeye başlamış olduğum halde Üstat Na’daz içimdeki Güç’ü sezmiş. Beni satın alıp Ryloth’a getirdi ve kendi halkı arasında çırağı olarak yetiştirdi.”

“Ailenize ne oldu?”

“Bilmiyorum?” Kas’im farklı bir omuz silkmeyle cevap vermişti. “Güç’le bağlantıları yoktu, o yüzden de Üstat onları da satın almaya gerek görmemiş. Zayıf oldukları için geride bırakıldılar.”

Ailesinin Huttların hizmetinde köle olarak yaşayıp muhtemelen de öldüğü gerçeği sanki onu hiç rahatsız etmiyormuş gibi konuşuyordu. Bu ilgisizliğini anlaşılabilirdi. Ailesini hiç tanımadığı için aralarında duygusal bir bağ da yoktu, iyi ya da kötü. Bane bir an için de olsa acaba başka biri tarafından büyütülseydim hayatım nasıl olurdu diye düşünmeden edemedi. Eğer o küçücük bir çocukken Hurst, kortosis madenlerinde öldürülmüş olsaydı, yine de Korriban’daki bu Akademiye gelmeyi başarabilir miydi?

“Üstadım büyük bir Sith Lordu’ydu,” diye devam etti Kas’im. “Özellikle ışın kılıcı sanatlarında ustalaşmıştı – bu ustalık ondan da bana geçti. Bana çift namlulu kılıcı nasıl kullanacağımı öğretti ama senin de gördüğün gibi kendisi daha geleneksel bir tasarımı kullanmayı tercih etmişti. Kabzası dışında tabii ki.”

Düğmesini kapamasıyla namlusu birden ortadan kaybolan kılıcı Bane attı. Kılıcı tutup hemen kanca şekilli kabzasını kavradı.

“Garip bir his,” dedi.

“Tutuşunu biraz değiştirmeni gerektirecek,” dedi Kas’im. “Parmak uçlarından ziyade avuç içinle kavramaya çalış.”

Bane söyleneni yaptı ve eline bu yeni ve farklı tasarıma alışması için fırsat verdi. Çoktan aklında bu yeni tutuşla uygulayabileceği değişik tekniklerle ilgili görüntüler uçuşmaya başlamıştı bile. Yukarıdan hamlelerde daha fazla güç sunuyordu ve en ufak bir yön değişimiyle saldırının açısını kolayca değiştirebiliyordu. Habersiz bir rakibi şaşırtmak ve aklını karıştırmak için bire birdi.

“Bazı hareketler bu silahla nispeten daha zordur,” diye uyardı Kas’im. “Fakat diğer pek çoğu da çok daha etkilidir. Kısacası bu silahı kişisel tarzına çok uygun bulacağından eminim.”

“Bunu bana mı veriyorsunuz?” diye sordu Bane hayret içerisinde.

“Bugün buna layık olduğunu ispatladın.” Kılıç Ustasının ses tonunda belli belirsiz de olsa gururlu bir ifade vardı.

Bane kılıcı açtı ve kılıcın enerjisinin uğultusunu ve gücünü hissetti. Birkaç şık hareket sergileyip aniden kapattı kılıcı.

“Qordis izin verdi mi?”

“Bu benim kararım, onun değil,” dedi Kas’im. Bu söz sanki gücüne gitmişti. “Bu kılıcı on yıldır kime teslim edeceğime Qordis karar versin diye saklamadım ben.”

Bane hürmetle başını eğerek selamladı kendisini, Kas’im’in kendisine ne büyük bir şeref bahşettiğinin farkındaydı. Ardından takip eden rahatsız edici sessizliği bozmak için sordu, “Üstadınız ölürken size mi vermişti?”

“Onu öldürdüğümde ben aldım.”

Bane öyle şaşırmıştı ki tepkisini gizlemeyi bile başaramadı. Bunu fark eden Kılıç Ustası hafifçe gülümsedi.

“Üstat Na’daz’dan öğrenebileceğim her şeyi öğrenmiştim. Karanlık tarafta onun kadar güçlüydüm, belki de daha güçlü. Işın kılıcında onun kadar hünerliydim, belki de daha fazla.”

“Peki neden öldürdünüz?” diye sordu Bane.

“Bir sınav. Zannettiğim kadar güçlü olup olmadığımı anlamak için. Lord Kaan başa geçene kadar işler böyle yürürdü; eski usullere takılıp kalmıştık. Sith Sith’e, Üstat çırağa karşı. Gücümüzü göstermek için boş yere birbirimizi kırıp durduk. Neyse ki Karanlığın Kardeşliği tüm bunlara bir son verdi.”

“Tam olarak değil,” diye mırıldandı Bane, Fohargh ve Sirak gelmişti aklına. “Hâlâ zayıflar güçlülerin kurbanı oluyor. Bu kaçınılmaz.”

Kas’im başını yana yatırdı, bu sözlerin arkasında yatan manayı çözmeye çalışıyordu. “Bu onurun gözlerini kör etmesine izin verme,” diye uyardı onu. “Bana meydan okumaya hazır değilsin, genç çırak. Sana bildiğin her şeyi ben öğrettim ama bildiğim her şeyi değil.”

Bane gülümsemeden edemedi. Gerçek bir dövüşte Kas’im’in karşısına çıkma fikri tek kelimeyle saçmalıktı. Kılıç Ustasının dengi olmadığını biliyordu. Şimdilik. “Bunu aklımdan çıkarmam, Üstat.”

İkna olan Kas’im gitmek için döndü. Bane arkasından kapıyı kapamadan hemen önce ekledi, “Lord Qordis sabah erkenden seni görmek istiyor. Sabah talimi başlamadan önce odasına git.”

Akademinin asık yüzlü yöneticisiyle yüz yüze gelecek olma düşüncesi bile Bane’in keyfini kaçırmaya yetmemişti. Odada yalnız kalır kalmaz hemen ışın kılıcını açtı ve sekanslara başladı. Kılıcını bir kenara koyup yorgunluktan yatağının üzerine yığılmasından önce saatler geçmişti, Githany ile ilgili tüm düşünceler çoktan aklından uçup gitmişti bile.

Günün ilk ışıkları Bane’i, Lord Qordis’in odasının kapısında yakaladı. Buraya son gelişinden bu yana aylar geçmişti. O zaman Fohargh’ı öldürdüğü için çağrılmıştı buraya. Bu seferse Akademinin en iyi öğrencilerinden birini –ve Qordis’in gözdesini– ağır şekilde yaralamıştı. Kendisini neyin beklediğini merak ediyordu.

Cesaretini toplayarak kapıya bir kez vurdu.

“Gir,” diye bir ses geldi içeriden.

İçindeki ürpertiyi görmezden gelmeye çalışarak Bane kendisine söylenen şeyi yaptı. Lord Qordis odanın ortasındaki meditasyon minderinde bağdaş kurmuş oturuyordu. Sanki o zamandan beri hiç kımıldamamış gibiydi: son buluşmalarında da aynı şekilde duruyordu.

“Üstat,” dedi Bane, başını eğip selam verdi.

Qordis ayağa kalkmaya tenezzül etmedi. “Belinde ışın kılıcı olduğunu görüyorum.”

“Lord Kas’im verdi. Ringdeki son zaferim üzerine hak ettiğimi düşünmüş.” Bane sanki saldırıya uğramış gibi birden savunmaya geçmek zorunda hissetmişti kendisini.

“Kılıç Ustasıyla ters düşmeye niyetim yok,” dedi Qordis ama sesinin tonu tersini söylüyordu. “Fakat ışın kılıcı taşıyor olsan da hâlâ bir çırak olduğunu asla aklından çıkarma. Hâlâ bana ve Akademideki diğer Üstatlara sadakat ve itaat ile yükümlüsün.”

“Şüphesiz, Lord Qordis.”

“Sirak’ı yenme tarzın diğer öğrencileri fazlasıyla etkilemiş,” diye devam etti Qordis. “Şimdi senin gibi olmak istiyorlar. Onlara örnek teşkil etmelisin.”

“Elimden gelenin en iyisini yapacağım, Üstat.”

“Bu, Githany ile yaptığınız özel derslerin de bitmesi anlamına gelir.”

Bane’in vücudu buz gibi oldu. “Biliyor muydunuz?”

“Ben bir Sith Lordu ve bu Akademinin idarecisiyim. Aptal değilim ve bu tapınağın duvarları içinde olan biten her şeyden de haberim vardır. Dışlandığın zaman bu tür bir harekete müsamaha gösterdim, çünkü diğer öğrencilere bir zararı yoktu. Fakat artık diğer öğrenciler de seni yakından takip edecekler. Senin yaptığını yapıp senin gibi başarılı olmak adına birbirlerini eğitmeye kalkışmalarını istemiyorum.”

“Githany’ye ne olacak? Cezalandırılacak mı?”

“Sana söylediklerimin aynısını ona da söyledim. Diğer öğrencilerin de ikinizin birlikte çalıştığını bilmemesi gerekiyor. Yani onu bir daha göremezsin. Grup dersleri haricinde ondan uzak duracaksın. Eğer bu konuda ikiniz de dediklerimi dinlerseniz sonuçlarına katlanmak zorunda kalmazsınız.”

Bane, Lord Qordis’in endişelerini anlıyordu ama uyguladığı çözümle biraz fazla ileriye gittiğini düşünmüştü. Githany ile görüşmesini tamamıyla kesmesinin bir anlamı yoktu. Acaba Üstat ondan hoşlandığımı da biliyor mu diye düşündü. Onun dikkatimi dağıtacağından mı çekinmişlerdi?

Hayır, sebep bu değildi. Sadece onları kontrol altında tutma meselesiydi. Bane, Lord Qordis’e karşı gelmişti; Akademinin tamamı tarafından dışlandığı halde başarılı olmuştu. Şimdi de Qordis, Bane’in bu başarısından kendisine pay çıkarmaya çalışıyordu.

“Hepsi bu değil,” dedi Qordis, Bane’in düşüncelerini bölerek. “Arşivde çalışmaya da son vermen gerekiyor.”

“Neden?” diyerek itiraz etti Bane, şaşırmış ve kızmıştı. “Kitaplarda kadim Sith’lerin irfanı gizli. Karanlık tarafa dair pek çok şey öğrendim onlardan.”

“Arşiv geçmişten kalma bir antikadır,” diye sert şekilde cevap verdi Qordis. “Çoktan unutulmuş bir çağa aitler. Tarikat değişti. O eski parşömen ve kitaplarda okuduğun şeylerle aynı değiliz artık. Eğer kendi kafana göre hareket edeceğine Üstatlarınla çalışsaydın bu gerçeği sen de anlardın.”

Beni böyle davranmaya siz zorladınız, diye içinden geçirdi Bane. “Sith’ler değişmiş olabilir ama biz hâlâ bizlerden öncekilerin bilgilerinden istifade edebiliriz. Bunu siz de biliyorsunuz, Üstat. Öyle olmasa Korriban’daki Akademiyi yeniden inşa eder miydiniz?”

Bane konuyu uzatmaması gerektiği biliyordu ama geri adım atmaya hazır değildi. Bu çok önemli bir konuydu. “Ya Kara Lordlar Vadisi? Ya Korriban’da gömülü Kara Üstatların mezarları ve içlerinde barındırdıkları sırlar.”

“İstediğin şey bu mu?” diye homurdandı Qordis. “Ölülerin sırları mı? Üç bin yıl önce Jedi’lar Korriban’ı ele geçirdiklerinde mezarları yağmaladılar. İşe yarar hiçbir şey kalmadı geride.”

“Jedi’lar ışığın hizmetkârıdır,” diyerek itiraz etti Bane. “Karanlık taraf onların anlayamayacağı pek çok sırra sahiptir. Bir şeyleri gözden kaçırmış olmalılar.”

Qordis güldü, sert ve kin dolu bir hırlama gibiydi daha çok. “Gerçekten de bu kadar saf mısın?”

“Güçlü Sith Üstatlarının ruhlarının hâlâ o mezarlarda dolaştığı söylenir,” diyerek ısrar etti Bane, boyun eğmeyi ısrarla reddediyordu. “Sadece bunu hak eden kişilere görünürler. Kendilerini Jedi’lara göstermezler.”

“Gerçekten de hortlak ve hayaletlerin karanlık tarafın gizemlerini onları hak edecek kişilere teslim etmek için mezarlarında beklediğine mi inanıyorsun?”

Bane’in düşünceleri okuduğu eserlere gitti. Arşivde bu konu üzerine yazılmış o kadar çok şey vardı ki sadece efsane olması mümkün değildi. Muhakkak bir gerçeklik payı olmalıydı.

“Evet,” diye cevap verdi, bunun Qordis’i daha da sinirlendireceğini bildiği halde. “Akademinin yaşayan Üstatlarına kıyasla Kara Lordlar Vadisi’ndeki hayaletlerden daha çok şey öğrenebileceğime inanıyorum.”

Qordis ayağa fırladı ve Bane’e bir tokat indirdi, pençeyi andıran parmakları kana bulanmıştı. Bane olduğu yerde durdu; kımıldamadı bile.

“Seni küstah geri zekâlı!” diye bağırdı Üstat. “Çoktan ölüp gitmiş olanlara tapıyorsun. Onların hâlâ güçleri olduğunu zannediyorsun ama çoktan toza toprağa karıştılar!”

“Yanlış düşünüyorsunuz,” dedi Bane. Yüzündeki çizgilerde biriken kanları hissedebiliyordu ama onları silmeye çalışmadı. Öfkeden köpüren Üstadının karşısında heykel gibi durmaya devam etti.

Bane hiç kımıldamasa da Qordis yarım adım geriledi. Konuşmaya başladığında sesinin tonu, her ne kadar hâlâ öfke dolu olsa da biraz daha sakindi. “Çık dışarı,” dedi ve ince uzun parmaklarıyla kapıyı işaret etti. “Eğer ölülerin irfanına bu kadar kıymet veriyorsan git öyleyse. Terk et tapınağı. Kara Lordlar Vadisi’ne git. Aradığın cevapları mezarlarda bul.”

Bane duraksadı. Bunun bir sınav olduğunu biliyordu. Eğer şimdi özür dilerse –boyun eğip Üstadından af dilerse– Qordis muhtemelen kalmasına izin verecekti. Ama Qordis’in hatalı olduğunu biliyordu. Kadim Sith’ler ölmüştü ama mirasları geride kalmıştı. Bu mirası elde edebilmek için eline geçmiş bir fırsattı bu.

Sırtını Qordis’e döndü ve tek kelime etmeden odadan dışarı çıktı. Tartışmaya devam etmenin bir anlamı yoktu. Ancak bir delil bularak haklılığını ispatlayabilirdi ve burada dikilmenin de ona bir yardımı olmayacaktı.

18

Bane sabah dersine katılmamıştı. Kas’im’in bunun sorumlusunun kim olduğunu tahmin etmesi zor olmadı.

Lord Qordis’in kapısını tıklamaya zahmet etmedi; Güç’ü kullanarak kilidi açtıktan sonra kapıyı tekmesiyle açtı. Ne yazık ki lehine kullanmayı düşündüğü sürpriz unsuru işe yaramamıştı.

Qordis’in sırtı kapıya dönüktü, yatağının üzerindeki duvarda asılı duran muhteşem duvar halısını inceliyordu. Kılıç Ustası içeri daldığında ona dönmedi; hiç tepki vermemişti. Demek ki geleceğini bekliyordu.

Kas’im eliyle sert bir işaret yaptı ve kapı sertçe kapandı. Söylemeyi düşündüğü şeyleri öğrencilerin duyması iyi olmazdı. “Ne halt ettin sen, Qordis?”

“Sanırım çırak Bane konusundan bahsediyorsun,” diye sakin bir cevap geldi.

“Herhalde ki ondan bahsediyorum! Oyun bitti, Qordis. Ona ne yaptın?”

“Ona mı? Hiçbir şey. Zannettiğin gibi bir şey değil. Ben sadece ona yol göstermeye çalıştım. Bu kurumun içinde çalışılmasının faydalarını anlatmak istedim ona.”

“Onu yönlendirdin,” dedi Kas’im, iç çekerek. Qordis’in Bane’den hoşlanmadığını biliyordu. Eski rakibi Lord Kopecz onu buraya getirdiği için hoşlanmayacaktı da. Kılıç Ustası bu konuda genç çırağı uyarmamakla hata yaptığını düşündü.

“Bir şekilde aklını karıştırdın,” diye devam etti, tepki vermesini sağlamaya çalışıyordu. “Onu, gitmesini istediğin yola sevk ettin. Mahvolmaya giden yol.”

Cevap hemen gelmedi. Qordis’in sırtına bakmaktan sıkılınca yanına doğru gelip kendisinden daha uzun olan adamı omzundan tuttu ve kendisine doğru çevirdi. “Neden, Qordis?”

Akademinin idarecisinin döndüğü ilk anda Kas’im onun cılız yüzünde kararsız ve şaşkın bir ifade olduğunu gördü. Bu ifade derhal yerini öfkeden bir maskeye ve yuvalarına çökmüş koyu renkli gözlere bıraktı. Qordis, Kas’im’in eline vurup attı.

“Bunun sorumlusu ondan başkası değil! Bildiğini okuyan birisi! Geçmişe kafayı takmış! Akademinin öğretilerini kabul edene kadar bir işe yaramaz!”

Kas’im şaşırmıştı: bu ani çıkıştan değil de onun öncesinde yüzünde gördüğü kararsızlıktan dolayı. Bir anda görüşmelerinin hiç de zannettiği gibi gitmiş olmayabileceğinin farkına vardı. Belki de Qordis, Bane’i yönlendirmeye çalışmış ama başarısız olmuştu. Bu sıra dışı çırağı ilk hafife alışı değildi.

Kas’im’in beyninde merak, öfkenin yerini almaya başladı. “Neler olduğunu söyle bana, Qordis. Bane şu anda nerede?”

Qordis iç çekti, neredeyse pişman gibi görünüyordu. “Bozkıra gidecek. Kara Lordlar Vadisi’ne gidiyor.”

“Ne? Bu da nereden çıktı?”

“Dedim sana: geçmişe kafayı takmış. Orada kendisine malum olacak sırların yattığına inanıyor. Karanlık tarafa ait sırlar.”

“Onu tehlikelere karşı uyardın mı? Pelko sürüleri? Tuk’ata?”

“Bana o şansı tanımadı. Zaten dediğim hiçbir şeyi dinlemiyordu.”

Kas’im en azından bu kısmına inanabilirdi. Qordis’in hikâyesinin geri kalan kısmından ise emin değildi. Akademinin Üstatları sinsi ve mahir olurlardı. Birisini kandırarak tehlikelerle dolu Kara Lordlar Vadisi’ne göndermek tam da onların yapacağı türden bir işti. Eğer kendisi sorumlu tutulmadan Bane’i ortadan kaldırmak istemişse bunu yapmasının yollarından biri de bu olurdu – tek bir şey hariç.

“Sağ olarak dönecek,” dedi Kas’im. “Zannettiğinden daha güçlü.”

“Eğer hayatta kalırsa,” dedi Qordis, tekrar yüzünü duvar halısına döndü, “gerçeği öğrenecek. Vadide sır falan yok. Bir şey kalmadı. Değeri olan her şey alındı: önce Tarikatımızı korumak isteyen Sith’ler silip süpürdüler sonra da Jedi’lar ne varsa yok etmeye geldi. Geride boş mezarlardan ve topraktan başka hiçbir şey kalmadı. Bunu kendi gözleriyle gördüğü zaman kadim Sith’leri abartma aptallığından vazgeçecek. Ancak o zaman Karanlığın Kardeşliğine katılmaya hazır hale gelebilir.”

Konuşma bitmişti; burası açıktı. Qordis’in söyledikleri mantıklıydı, eğer bunlar Bane’i eski usulleri terk edip yeni Sith Tarikatı ve Kaan’ın Kardeşiğini kabul etmeye ikna edecek başka bir dersin parçasıysa.

Dönüp odadan çıkarken Kas’im olay geçtikten sonra Qordis’in her şeyi belli bir mantığa oturtmaya çabaladığı hissini bir türlü kafasından atamıyordu. Qordis diğerlerinin kontrolün hep onun elinde olduğunu düşünmesini isterdi ama Kılıç Ustasının yakaladığı gözlerindeki o bakış asıl gerçekle ilgili en güçlü kanıttı: Qordis, Bane’in yaptığı ya da söylediği bir şeyden ürkmüştü.

Bu düşünce Twi’lek’in yüzünün gülmesine neden oldu. Bane’in, Kara Lordlar Vadisi’ne yaptığı seyahatten sağ olarak döneceğine dair inancı tamdı. Genç adam geri döndüğünde neler olacağını görmek için de sabırsızlanıyordu.

Sirak büyük bir dikkatle hareket ediyordu. Bakta tankında otuz altı saat geçirmişti ve yaraları tümüyle iyileşmiş olmasına rağmen vücudu hâlâ Bane’in kılıcının neden olduğu yaralara içgüdüsel olarak tepki veriyordu. Ağır ağır şahsi eşyalarını topladı, bu tenha revirden bir an önce çıkıp kendi odasının tanıdık ortamına dönmek için can atıyordu.

Doktor droidlerden birisi ona pantolon, gömlek ve koyu renk çırak cübbesi getirdi. Kıyafetler dezenfektan kokuyordu; revire getirilmeden önce her şey dezenfekte edilirdi. Kıyafetler üzerine tam oturmuştu ama giyer giymez daha önce hiç giyilmediklerini anladı.

Düello ringinden baygın halde buraya getirildiğinden beri doktor droidler dışında hiç kimseyi görmemişti. İyileştirici sıvının içinde dururken hiç kimse durumunun ne olduğunu öğrenmek için uğramamıştı: ne Qordis, ne Kas’im, hatta Llokay ve Yevra bile. Onları suçlamıyordu.

Sith’ler zayıflık ve başarısızlıktan nefret ederlerdi. Ne zaman bir çırak düello ringinde yenilse tekrar gücünü toparlayana kadar yenilgisinin utancıyla baş başa bırakılırdı. Bu öyle ya da böyle herkesin başına gelmişti... ama Sirak’ın başına ilk kez geliyordu.

Bu zamana kadar yenilmez ve dokunulmazdı – her disiplinin en iyi öğrencisiydi. Söylenti ve fısıltılar onun kulağına da geliyordu. Ona Sith’ari diyorlardı, kusursuz varlık. Ama bundan böyle kimse ona Sith’ari demeyecekti. Bane’in ona yaptıklarından sonra değil.

Kapıya yöneldiğinde Githany’nin orada durmuş kendisini izlemekte olduğunu gördü.

“Ne istiyorsun?” diye sordu temkinli şekilde.

Onu tanıyordu ama daha önce onunla hiç konuşmamıştı. Daha geldiği ilk gün onu potansiyel bir tehdit olarak kabul etmişti. Onu izlemiş, onun da kendisini izlediğini görmüştü, her ikisi de birbirlerini tartıp hangisinin daha üstün olduğunu tespit etmeye çalışmışlardı. Sirak tüm potansiyel rakiplerine karşı ihtiyatlı davranırdı ya da öyle olduğunu zannediyordu – en son korkacağı öğrenci onu alt edene kadar.

“Seninle konuşmaya geldim,” dedi kadın. “Bane hakkında.“

O ismi duyunca elinde olmadan ürperdi, sonra da böyle bir tepki verdiği için kendisine küfretti. Githany fark etmişse bile dikkate almamıştı.

“Ne olmuş ona?” diye sordu kabaca.

“Şu anda ne plan yaptığını merak ediyorum. Bu durumun üstesinden nasıl geleceksin?”

Eski kibirli ifadesini geri getirmeye çalıştı ama tüm başarabildiği alaycı bir gülümseme oldu. “Planlarım beni ilgilendirir.”

“İntikam alacak mısın?” diye üsteledi kadın.

“Zamanı gelince, belki,” dedi cevaben.

“Sana yardım edebilirim.”

Kadın ona bir adım daha yaklaştı. Attığı bu tek adımda bile Sirak onun bir Zeltron dansözü edasıyla süzüldüğünü fark edebilmişti.

Gözlerini kısarak şüpheyle baktı ona. “Neden?”

“Bane’e seni yenmesinde yardımcı oldum?” dedi. “Onu ilk gördüğümde ondaki potansiyeli anlamıştım. Qordis ve diğer Üstatlar kendisine sırt çevirdiğinde onların Güç hakkında verdiği dersleri gizlice ona öğrettim. Karanlık tarafın onda yoğun olduğunu biliyordum. Bende ya da sende olduğundan daha yoğun. Hatta Üstatlarda olduğundan bile daha fazla olabilir.”

Sirak hikâyenin sonunun nereye varacağını kestirememişti. “Hâlâ soruma cevap vermedin. Bane’den istediğini elde ettin. Şimdi neden bana yardım ediyorsun?”

Kadın üzgün bir ifadeyle başını iki yana salladı. “Bane hakkında yanılmışım. Güçlenmesine yardım edersem karanlık tarafı kucaklayacağını zannetmiştim. Böylece ben de ondan öğrenerek kendi gücümü artıracaktım. Ama karanlık tarafı kucaklamayı beceremedi. Diğer herkes sana karşı büyük bir zafer kazandığını zannediyor. Bunun bir başarısızlık olduğunu tek fark eden benim.”

Kadın onunla oynuyor, dalga geçiyordu ve bu Sirak’ın hiç hoşuna gitmemişti. “Bane’den önce beni düello ringinde yenen çıkmamıştı!” diye gürledi. “Sen nasıl buna başarısızlık dersin?”

“Hâlâ yaşıyorsun,” dedi, cevap olarak. “Seni öldürme fırsatını ele geçirdiği zaman tereddüt etti. Bunu yapmayı başaramadı. Çünkü o zayıf birisi.”

Kafası karışan Sirak derhal cevap vermedi ve onun konuyu biraz daha açmasını bekledi.

“Senden intikamını almak için aylarca plan yaptı ve çalıştı,” diye devam etti. “Nefreti sayesinde seni yenmesini sağlayacak bir kuvvete erişti... ama son anda merhamet gösterip yaşamana izin verdi.”

“İlk düelloda ben de onu sağ bırakmıştım,” diye hatırlattı Sirak ona.

“Merhametin yüzünden değil – onu aşağılamak için yapmıştın, onun işini tümüyle bitirdiğini zannediyordun. Bir gün tekrar karşına çıkacağını bilseydin Akademinin kuralları ne olursa olsun onu asla sağ bırakmazdın.”

“Onu hafife aldın. Bu hatayı bir daha asla yapmayacağını biliyorum. Fakat Bane seni hafife almadı. Senin büyük bir tehdit teşkil edecek kadar güçlü olduğunu biliyor. Yine de günün birinde intikam almaya kalkacağını bile bile seni sağ bıraktı. Ya zayıf ya da aptalın teki,” diye sona erdirdi konuşmasını, “ve ben ikisinin de parçası olmayı istemiyorum.”

Söylediklerinde haklılık payı vardı ama Sirak hâlâ ikna olmamıştı. “Çok çabuk saf değiştiriyorsun, Githany, bir Sith’e göre bile.”

Kadın bir süre cevap vermedi, nasıl bir cevap vermesi gerektiğini düşündü. Sonra birden başını öne eğdi, başını tekrar kaldırdığında gözlerinde utanç ve aşağılanma vardı.

“Bu ittifakı sona erdiren kişi Bane’di!” diye itiraf etti. “Beni terk etti,” diye devam etti, ne kadar üzüldüğünü gizlemeye bile çaba sarf etmiyordu. “Akademiden gitti. Nedenini bile söylemeden. Bir elveda bile demeden.”

Şimdi her şey yerine oturmuştu. Sirak neden onun birden bire eski müttefikine karşı kendisiyle iş birliği yapmaya kalktığını anlamıştı. Githany kontrolü elinde tutmaya alışıktı. Kararları alan ve bu tür ilişkileri bitiren kişi olmaya alışıktı. Bu sefer karşı tarafta yer almak hiç hoşuna gitmemişti.

Eski bir Corellia sözüne benziyordu: reddedilmiş bir kadının gazabından kork.

“Nereye gitti?” diye sordu.

“Öğrenciler, Qordis’in onu Kara Lordlar Vadisi’ne gönderdiğini söylüyorlar.”

Sirak az daha ağzından kaçırıyordu, öyleyse çoktan öldü demektir! Ama son anda daha önce Bane’i küçümsemekle ne büyük bir hata yaptığı geldi aklına. Onun yerine şöyle dedi, “Döneceğini umuyorsun.”

“Bundan eminim.”

“O zaman hazır olmalıyız,” dedi Sirak. “Geri döndüğünde onu yok ederiz.”

Bane, Korriban bozkırının yakıcı kumları üzerinde yürürken güneşin büyük bir hızla ufukta battığını gördü. Saatlerdir kavurucu sıcağın altında yürüyordu; küçük Dreshdae şehri ve üzerinde yükselen tapınak çok gerilerde kalmıştı. Artık ufuktaki noktalardan ibarettiler; eğer arkasını dönüp baksa batan güneşin solan ışıkları altında onları güçlükle görebilirdi.

Arkasına bakmadı. İleri doğru yürümeye devam etti. Yakıcı sıcak onu yavaşlatmamıştı; güneş battıktan sonra sıcaklığın sıfırın altına düşmesi de yavaşlatmayacaktı. Fiziksel güçlüklerin –sıcak, soğuk, susuzluk, açlık, yorgunluk– onun üzerinde ciddi bir etkisi olmazdı, çünkü Güç’ün kudreti onu ayakta tutmaya yetiyordu.

Yine de çok rahat sayılmazdı. Korriban’a ilk ayak bastığı zamanı hatırladı. Bu dünyanın sahip olduğu Güç’ü hissetmişti: Korriban karanlık taraf sayesinde ayakta duruyordu. Fakat bu his artık zayıflamış ve uzaklaşmıştı. Akademide geçirdiği zaman zarfında buna öylesine alışmıştı ki artık neredeyse farkına bile varmadığı bilinçaltında bir uğultu haline gelmişti.

Tapınağı ve uzaylimanını arkasında bıraktığında bu duygunun gittikçe güçleneceğini zannetmişti. Kara Lordlar Vadisi’ne doğru attığı her adımda içinde hissettiği karanlık tarafın yoğunluğunun biraz daha artacağını umut etmişti.

Ama hiçbir şey hissetmiyordu. Kayda değer bir değişiklik yoktu. Vadinin girişinden sadece birkaç kilometre uzaktaydı; kendisine en yakın olan taş duvarlara kazınmış mezarlardan birinin silüetini görebiliyordu. Yine de karanlık taraf boş bir yankıdan daha güçlü, uzak bir geçmişte konuşulmuş sözlerin silik hatırasından daha canlı değildi.

Şüphe ve tereddütlerini bir kenara bırakarak adımlarını hızlandırdı. Hava tamamen kararmadan vadiye varmak istiyordu. Akademiden ayrılmadan önce bir avuç aydınlatma çubuğu almıştı; gerekirse onları yolunu bulmak için kullanacaktı. Ne yazık ki o ışıklar karanlıkta onun yerini de herkese –ve her şeye– belli etmiş olacaklardı. Yeni ışın kılıcı yanında olduğu müddetçe karşısına çıkacak hiçbir şeyden korkmuyordu ama mezarların civarında dikkatlerini çekmemeyi tercih edeceği türden şeyler de bulunmaktaydı.

Günün son ışıkları hâlâ ortadan kaybolmamışken nihayet hedefine erişmeyi başardı. Çöken akşamın karanlığı arkasına gizlenmiş Kara Lordlar Vadisi önünde uzanıyordu. Önce kamp yapıp sabaha kadar beklemeyi düşünse de vazgeçti. Mezarların içine girdikten sonra gece ya da gündüz fark etmeyecekti: günün hangi saati olursa olsun aydınlatma çubuklarını kullanmak zorunda kalacaktı. Üstelik karşısına neler çıkabileceğini görmek için o kadar heyecanlanıyordu ki bunu daha fazla erteleyemezdi.

En yakın mezarı seçti, bu karanlıkta sadece onu görebilmişti zaten. Diğer tüm mezarlar gibi bu da vadinin iki yanındaki kayalara oyularak yapılmıştı. Girişteki büyük kemerli kapı yamaca şekil verilerek yapılmış ama Kara Lordların kalıntılarını barındıran içerideki bölmeler kayanın içi oyularak elde edilmişti.

Yaklaştıkça kemerli girişin üzerindeki işlemeleri fark etmeye başladı. Tepede bilmediği harflerle bir şey yazılmıştı. Buradaki işçiliğin bir zaman için hayret verici seviyede olduğunu tahmin edebiliyordu ama dinmek bilmeyen çöl rüzgârları detayların çoğunu aşındırmıştı.

Kapının eşiğinde durdu, mezarın girişini kuşatan yasaklanmış sırların kokusunu çekti içine. Fakat hâlâ Güç’te bir değişiklik hissetmiyordu. İçeri adım attığında taştan yapılmış koca kapının ikiye bölünmüş olduğunu görünce şaşırdı. Parmaklarını taşın kenarında gezdirdi. Pürüzsüz. Aşınmış. Bu kapıyı her kim kırmışsa bunu çok zaman önce yapmıştı.

Bane dimdik durdu, cesurca kapıdan geçip içeri girdi. Loş ışıklı uzun giriş tünelinde ağır ağır yoluna devam etti. Beş altı metre kadar sonra artık ortamın zifiri karanlık olduğunu görünce aydınlatma çubuğunu çıkarıp açtı.

Ürkütücü mavi bir ışık tüm tüneli doldurdu ve öldürücü pelko böcekleri ışıktan korunmak için dört bir yana kaçıştılar. Onu gizlice takip ediyorlar, her taraftan çevresini sarıyorlardı. Hâlâ varlıklarını sezebiliyordu, gölgelerin içinde her yanında onlar vardı ama korkmuyordu. Nihayetinde onları uzak tutan şey ışık değildi.

Korriban’da yaşayan pek çok canlı gibi pelko böcekleri de Güç’e hassastılar. Bane’in geldiğini o daha mezara girmeden sezebilirlerdi; sahip olduğu güç eninde sonunda çekecekti onları. Diğer taraftan aynı güç onları ve felç edici iğnelerini de belli bir mesafede tutuyordu. Pelko böcekleri içgüdüsel olarak onun ne büyük bir güce sahip olduğunu sezebilirdi; ondan çekiniyorlardı. Saldırmak için fazla yakınına gelmeyecek, ancak etrafında dolanmakla yetineceklerdi. Tu’kata gibi daha büyük avcılar ise ciddi bir tehlike teşkil ediyordu. Ama bunu da zamanı geldiğinde düşünecekti.

Şu anda bu mezarı inşa edenlerin arkalarında bırakmış olabileceği muhtemel tehlikeler konusunda daha çok endişeliydi. Sith anıt mezarları ölümcül tuzaklarıyla bilinirlerdi. Bane, Güç’ü kullanarak dikkatle önündeki duvarları, zemini ve tavanı sıra dışı bir şey olup olmadığını anlamak için tetkik etti. Hiçbir şey olmadığını görünce rahatlamıştı – biraz da hayal kırıklığına uğramıştı. Bir parçası Jedi’ların gözünden kaçmış gizli bir bölmeye denk gelmeyi umut ediyordu.

Tünel boyunca yoluna devam etti, Kara Lordların kendileriyle birlikte gömülen servetlerinin –ve o sırada hâlâ hayatta olan daha önemsiz uşaklarının– olabileceği odaların yanlarından geçti. Odalar onun ilgisini çekmiyordu; o bir mezar hırsızı değildi. Ana mezara ulaşana kadar yoluna devam etti.

Pelko böcekleri de ona ayak uydurmuştu, aydınlatma çubuğunun ışığının hemen dışında onu takip ediyorlardı. Sabırsızlanan sürüden yükselen tiz çığlıkları duyabiliyordu: avlarına saldırmaya çekiniyorlar ama peşine takılmadan da edemiyorlardı. Merkezinde yer alan, küçük taştan bir kaidenin üzerinde duran, büyük taş lahit sayesinde mezar odasının hangisi olduğunu anlamak zor olmamıştı. Aydınlatma çubuğunun hüzmeleri altında taş bir bloktan fazlasına benzemiyordu ama yine de içini korku ve hayranlık duygusu sarmıştı.

Tuzakları tespit etmek için Güç’ü kullanmaya devam ederek ihtiyatla mezara yaklaştı, mavi ışık gittikçe daha fazla detayı gözler önüne sererken korkusu da aynı oranda artmaya başladı. Taşın üzerine giriştekine benzer semboller oyulmuştu ama bunlar benzer şekilde bir aşınmaya uğramamıştı. Kaskatı ve belirgindiler. Bu farklı yazıları okuyamadığından kitabesinden hangi Kara Lord’a ait olduğunu anlayamıyordu ama buranın kadim ve kudretli bir varlığın son dinlenme yeri olduğuna hiç şüphesi yoktu.

Platformun yanına geldi; dizinden biraz daha yüksekti. Bir ayağını içine koydu sonra da uzanarak lahdin bir yanındaki oymalardan birinin çıkıntısını tuttu. İster istemez tutunca çarpılmayı falan beklemişti ama tek hissettiği şey elinin altında duran soğuk taş oldu.

Dengesini sağlamak için tutunduğu yerden destek alarak kendisini yukarı çekti, artık iki ayağı da platformun üzerindeydi ve mezara tepeden bakıyordu. İşte o zaman lahdi örten taş bloğun aslında tahrip edilmiş olduğunu gördü ve dehşete kapıldı. İçeride moloz, toz ve Kara Lord’un iskeletinden geriye kalan birkaç el ya da ayak parmağı kemiğinden başka bir şey yoktu.

Platformdan aşağı indi, keyfi kaçmıştı ama daha vazgeçmemişti. Ağır ağır arkasını döndü, çalınan kalıntıları odanın bir köşesinde bulmak ister gibi bir hali vardı. Hiçbir şey yoktu: mezar yağmalanmıştı.

Bane ne bulmayı umduğundan da emin değildi ama beklediğinin bu olmadığı kesindi. Kara Lordların ruhları saf kara enerjiden oluşan varlıklardı; Güç’ün kendisi gibi ebediydiler. Ruhlar kendilerine layık birisini gelinceye kadar yüzlerce hatta bin yıl bile bekleyebilirdi. Daha doğrusu arşivdeki belgeler onun böyle düşünmesine neden olmuştu.

Yine de önündeki çıplak gerçek inkâr edilir gibi değildi. Eski el yazmaları onu yanıltmıştı. Onlara güvenip her şeyi riske atmış –hatta Lord Qordis’e bile kafa tutmuş– ve haksız olduğunu görmüştü.

Çaresizlik içinde başını arkaya atıp ellerini havaya kaldırdı. “Buradayım, Üstat!” diye bağırdı. “Senden sırlarını öğrenmeye geldim!” durdu ve cevap gelecek mi diye dinledi. Hiçbir şey duymayınca tekrar bağırdı, “Göster kendini! Karanlık tarafın tüm kudretiyle, göster kendini!”

Sesleri duvarlarda yankılanıp gitti. Diz üstü çöktü, kolları iki yanına düştü ve başını öne eğdi. Yankılar solup giderken geride sadece pelko böceklerinin çığlıkları kaldı.

Kopecz kampı teftiş ederken yere tükürdü. Bir ordunun arasındaydı ama daha aşağı olanlardan oluşan bir orduydu bu. Nereye baksa Sith’lerin uşaklarını görüyordu: battle rager’lar, suikastçılar ve çıraklar. Birkaç değerli Sith Üstadı da yok değildi. Ruusan’da, Jedi’lara karşı sürdürülen ve sonu gelmezmiş gibi görünen savaş Karanlığın Kardeşliğine pahalıya mal olmuştu. Takviyeler gelmezse geri çekilmek zorunda kalacaklardı – ya da General Hoth ve Işığın Ordusu tarafından yok edileceklerdi.

İri kıyım Twi’lek ayağa kalktı, bir şeyler yapılması gerektiğini fark ettiğinden işe koyulmaya karar vermişti. Asker grupları arasında dolaşmaya başladı, kaçının yaralı, bitkin ya da çoktan pes etmiş olduğunu anlamaya çalışıyordu. Lord Kaan’ın çadırının girişine gelene kadar Kardeşlik denen bu şeye karşı duyduğu tiksinti had safhaya gelmişti.

İçeri girdiğinde Lord Kaan kendisine baktı ve diğer danışmanlarına dışarı çıkmalarını işaret etti. Hemen orayı terk ettiler, fazla yakınından geçmemeye özen göstermişlerdi.

“Ne oldu eski, dostum,” diye sordu Kaan. Sesi her zamanki gibi coşkuluydu ama gözleri yırtıcı bir hayvanınki gibi bakıyordu.

“Dışarıdaki ordu denen şeyi gördün mü buraya gelirken?” diye çıkıştı Kopecz, hafifçe öne doğru yürürken başparmağıyla da omzunun üzerinden arkasını işaret etti. “Eğer Lord Hoth karşısında elimizde olan sadece buysa kara cübbelerimizi yakıp Jedi Kuralları’nı öğrenmeye başlasak iyi olur.”

“Takviyeler yolda,” dedi Lord Kaan ona. “İki tam mevcutlu piyade tümeni ve bir keskin nişancı birliği. Ağır silahlarla teçhiz edilmiş yarım müfreze repulsorcraft. Davamıza katılanların sayısı her geçen gün artıyor. Karanlığın Kardeşliği asla yıkılmayacak.”

Bu sözler Kopecz’i teselli etmeye yetmemişti. Lord Kaan, Karanlığın Kardeşliğini bir arada tutan ve karizması ve ileri görüşlülüğü sayesinde tüm Sith Lordlarını tek bir dava için bir araya getiren kişiydi. Şu anda ise köşeye sıkışmış birine benziyordu. Jedi’larla sürekli savaşmaktan aklı karışmaya başlamıştı.

Kopecz başını iki yana salladı. “Ben senin dalkavuk danışmanlarından biri değilim,” dedi, sesini yükselterek. “Önünde eğilip ayaklarına kapanmaya niyetim yok, Lord Kaan. Bizi felakete sürüklediğini göre göre seni desteklemeye devam edecek değilim!”

“Sesini yükseltme!” diye çıkıştı Kaan. “Askerlerin moralini bozma!”

“Bozulacak moralleri kalmamış zaten,” diye karşılık verdi Kopecz ama yine de sesini alçaltmıştı. “Sıradan askerlerle Jedi’ları yenemeyiz. Onlar çok kalabalık ve biz çok az sayıdayız.”

“Biz derken Kara Lordların saflarına katılmaya layık olan kişilerden bahsediyorsun,” diye cevap verdi Kaan. İç çekti ve masanın üzerindeki holoharitaya baktı.

“Yapman gerekeni biliyorsun,” dedi Kopecz ona, sesindeki öfke biraz azalmıştı. Kaan’ın peşinden gitmeyi o seçmişti; şimdi onu terk edemezdi. Ama kendilerini bekleyen mutlak bir yenilgi karşısında da boş oturacak değildi. “Karşımızda Jedi Şövalyeleri ve Üstatlarından oluşan bir ordu var. Akademideki Üstatlar bizim yanımızda olmadan onlara karşı koyamayız. Öğrenciler de, hepsi.”

“Onlar sadece çırak,” diyerek itiraz etti Kaan.

“Tarikatımızın en güçlü üyeleri onlar,” diye hatırlattı ona Kopecz. “İkimiz de Korriban’daki en zayıf öğrencinin bile Ruusan’daki sözde Kara Lordların yarısından daha güçlü olduğunu biliyoruz.”

“Qordis’in işi henüz bitmedi. Oradaki öğrencilerin daha öğrenecek çok şeyi var,” diyerek ısrar etti Kaan ama eskisi kadar inanarak söylemiyordu. “Bir sürü açığa çıkmayı bekleyen potansiyel. Akdemi, Sith’lerin geleceğini temsil ediyor.”

“Eğer Ruusan’da Jedi’ları yenemezsek zaten bir geleceğimiz olmayacak!” diyerek üsteledi Kopecz.

Lord Kaan başını ellerinin arasına aldı, sanki kafasının içinde büyük bir ağrı başlamaya hazır bekliyordu. Hissettiği acizliğin etkisiyle titremeye başladı. Kopecz elinde olmadan geri adım attı.

Kaan’ın kendini toparlaması ve başını kaldırması birkaç saniye sürdü. Gözlerindeki kem bakış gitmiş ve yerini zamanında pek çoğunu Kardeşliğe katılmaya ikna eden güven verici bakışlara bırakmıştı.

“Haklısın, eski dostum,” dedi. Sözleri yumuşak ve dingindi; sanki üzerinden büyük bir yük kalkmış gibi konuşuyordu. Güven ve kuvvet saçıyordu çevresine. Sanki karanlık taraf kendisini kucaklamış gibi mor renkli bir enerjiyle sarılmış gibi görünüyordu. Bir anda Kopecz’in tüm endişeleri uçup gitti.

“Qordis’e haber göndereceğim,“ diye devam etti Kaan, Güç kendisinden hissedilebilir dalgalar halinde yayılıyordu. “Haklısın. Korriban’dakilerin Sith’lerin saflarına katılma zamanı geldi.”

19

Bane hayatında hiç bu kadar acıkmamıştı. Korriban bozkırında Dreshdae’ye doğru yürürken midesine giren kramplar yüzünden iki büklüm olmuştu. Kara Lordlar Vadisi’ndeki mezarları on üç gün boyunca araştırmış ve Güç ve yola çıkarken yanına aldığı susuzluk giderici tabletlerle beslenmişti. Hiç uyumamış, arada bir meditasyon yaparak beynini dinlendirmişti. Yine de ne kadar kudretli olursa olsun Güç olmayan bir şeyi yoktan var edemezdi. Açlığa karşı onu bir süre koruyabilirdi ama ancak bir süre.

İki kez, eski sahiplerinin mezarlarında dolaşan bekçi köpekleri olan, tuk’ata sürüsüne denk gelmişti. İlk seferinde onları Güç kullanarak uzaklaştırmıştı, alfa erkeği sürünün geri kalanının arasına fırlatmış ve hayvanlardan birkaçını yaralamıştı. İnsanın kanının donduran ulumalarla dağılıp gitmişlerdi. İkinci karşılaşma ise daha kanlı olmuştu. Bulduğu en yeni mezarlardan birini araştırırken bir düzine tuk’ata’ya denk gelmişti: ilkinin iki katı kalabalık bir sürü. Onlara karşı kullandığı ışın kılıcı ete ve kana doymuştu. Sürü sonunda dağılıp kaçmaya başladığında on iki tuk’ata’dan sadece dördü hayattaydı.

Tuk’ata’lar onu bir daha rahatsız etmedi, bu iyi bir şeydi, çünkü eğer saldırırlarsa onlarla bir kez daha başa çıkabileceğinden emin değildi. Mezarları aramaya devam edebilmek adına kaslarını besleyebilmek için vücudunun stoklarını aşırı kullanmış, neredeyse kendisini içten içe kemirmişti. Şimdi de bedelini ödüyordu.

Meditasyon transına geçip kalp atışı ve hayati fonksiyonlarını yavaşlatarak enerjisi koruyup acısını hafifletebilirdi. Ama hiçbir işine yaramazdı. Kimse onu aramaya gelmeyeceği için trans halinde bile olsa, nispeten daha az acılı da olsa, sonunda ölüp gidecekti.

Ölüm dikkate alınacak bir seçenek değildi. Harcadığı onca çabaya ve yaşadığı büyük hayal kırıklığına rağmen yine de ona hazır değildi. Keşfettiği gerçeğin de kendisiyle birlikte ölmesine izin veremezdi. O yüzden de acıya direndi ve artık dayanamayan bedenine onu geri götürmesini emretti. Akademiye.

Yolculuğun başında bozkırı geçip vadiye varması bir gün sürmüştü. Şimdiyse geri dönüş yolculuğunun üçüncü günündeydi. Yola ilk çıktığında zinde ve güçlüydü; şimdi ise ayakta zor duruyordu. Ama onu yavaşlatan sadece fiziksel durumu değildi.

Yola çıktığı zaman içi heyecanla doluydu. Şimdi ise başarısızlığın ağırlığı çökmüştü üzerine. Qordis haklıydı: Korriban’ın Kara Lordları ölmüşlerdi. Sith’lerin, Revan tarafından Korriban’dan sürüldüğü dönemle Kaan’ın Karanlığın Kardeşliğinin Tarikat adına bu dünyayı geçirmesi arasında üç bin yıl vardı. Bu zaman zarfında ilk Sith’lerin mirası çoktan silinip gitmişti.

Aydınlanmak için yollara düşmüş ama sadece inandıklarının hayal olduğunu öğrenmişti. Korriban artık karanlığın beşiği değildi; boş bir kabuktu, leşçiler tarafından didiklenmiş kurumuş bir ceset. Qordis haklıydı... ama Bane bir yandan da ne kadar haksız olduğunu ancak şimdi anlayabilmişti.

Bane mezarlarda aradığı şeyi bulamamıştı. Fakat uzun süren dönüş yolculuğunda nihayet zihni berrak hale gelmişti. Açlık, susuzluk, yorgunluk: fiziksel acılar aklını temizlemişti. Kafasındaki tüm hayallerden sıyrılmış, Qordis ve Akademinin yalanlarını tüm açıklığıyla görmüştü. Sith’lerin ruhları Korriban’ı ebediyen terk etmişlerdi. Ama bunun suçlusu Jedi’lar değil de Lord Kaan’ın kurduğu Karanlığın Kardeşliğiydi.

Kadim Sith Tarikatını kendi diledikleri şekilde değiştirip çarpıtmışlardı. Akademinin öğretileri Bane’in arşivdeki kitaplardan karanlık tarafın usullerine dair öğrendiği her şeyle çelişiyordu. Kaan bireyin gerçek gücünü reddedip onun yerine erdemli bir dava uğruna kendini feda etmenin sahte itibarını getirmişti. Jedi’ları kurnazlık yerine kaba kuvvetle yok etmeye çalışıyordu. En kötüsü de Sith Kardeşliği içinde hepsinin eşit olduğunu ilan etmesiydi. Ama Bane eşitliğin bir mit olduğunu biliyordu. Güçlü yönetirdi; zayıf ise hizmet ederdi.

Karanlığın Kardeşliği, Sith’ler için yanlış olan her şeyin simgesiydi. Doğru yoldan sapmışlardı. Kara Lordların ruhlarının yok olmasının nedeni onların başarısızlığıydı. Korriban’daki hiçbir şey –ne Üstatlar ne de çıraklar– onların irfanına ya da kudretine layık değildi. Bu yüzden solup gitmişler, çöle savrulan bir avuç toz gibi kaybolmuşlardı. Bane artık bu gerçeği açıkça görebiliyordu. Qordis ve diğerleri ise asla göremeyecekti. Sanki kendilerini gizli bir büyüyle büyülemiş gibi Kaan’ın peşine takılmış gidiyorlardı.

Esen bir rüzgâr uzaklardaki sesleri kulağına taşıdı. Başını kaldırdığında önünde yükselen Akademiyi gördüğünde şaşırmıştı, bir kilometreden az mesafedeydi. Kafası bu felsefi görüşlerle meşgul halde ne kadar yol geldiğini fark edememişti. Binanın dibinde dolaşan kişileri görecek kadar yaklaşmıştı artık: hizmetçiler ya da etrafta dolaşan bir grup Akademi öğrencisi. İçlerinden biri onun geldiğini gördü ve içeri koştu, muhtemelen Qordis ve diğer Üstatlara geldiğini haber vermeye gitmişti.

Bane onu nasıl karşılayacaklarını bilmiyordu. Ona yiyecek verdikleri müddetçe umurunda da değildi. Bunun dışında artık onlardan hiçbir şey beklemiyordu. Hepsinden iğrenmişti: Üstat ve çırak, hepsinden. Üç bin yıl önce Korriban’ı yağmalayan Jedi’lardan bir farkları yoktu. Akademi bir hilkat garibesiydi, Sith’lerin karanlık tarafın asıl ideallerinden ne kadar uzaklaştığının anıtlaşmış şekliydi.

Bunu sadece Bane görebiliyordu. Gerçeği sadece o görmüştü. Sith’leri de tekrar karanlık tarafın yoluna tek başına o döndürecekti.

Bunu onlara söyleyecek kadar aptal değildi tabii ki. Kardeşlik ona asla izin vermezdi; ne Qordis ne de Akademideki diğerleri. Her ne kadar zayıf ve cahil olsalar da sayı itibarıyla kalabalıktılar. Eğer Sith’leri eski ihtişamlarına kavuşturmak istiyorsa müttefike ihtiyacı olacaktı.

Üstatlardan biri olmazdı: hepsi de Kaan’a çok yakındılar. Çıraklar da körü körüne Üstatlarının peşinden giden dalkavuk uşaklardan başka bir şey değillerdi. Karanlık tarafın ne olduğunu bilmiyorlardı. Yanlış bir yöne sürüklendiklerini sezememişlerdi. Hiçbirinin bir kıymeti yoktu.

Hayır diyerek düzeltti kendisini Bane. Bir tane var. Githany.

O, Üstatların gölgesinde değildi. Bane’i eğitmek için onlara karşı gelmişti. Bunu sadece kendi çıkarları uğruna yapmış olması da karanlık tarafı ne kadar iyi anladığını gösteriyordu.

Keşke Akademiden ayrılmadan önce onunla konuşmuş olsaydım diye düşündü. En azından neden gittiğini açıklayabilirdi. Sirak’ı sağ bıraktığı için onu hayal kırıklığına uğratmıştı. Haklıydı da. Ama sonunda ondan yüz çeviren yine kendisi olmuştu. Korriban’ın saklı sırlarını bulma uğruna onu arkada bırakıp giden oydu. Kim bilir şu anda onun hakkında neler düşünüyordu?

Tapınağa yaklaştığında hazırlanmakta olan öğle yemeğinin kokusu burnuna geldi ve zihnindeki tüm diğer düşünceleri silip götürdü. Ağzı sulanmış ve midesi guruldar halde merdivenlerden en yakın yiyeceğe doğru çıktı.

Bane’in döndüğü haberi Qordis’in pek hoşuna gitmemişti. Zamanlaması bundan kötü olamazdı. Lord Kaan ivedi bir mesaj göndermişti: Akademideki herkes Ruusan’a gelerek Jedi’lara karşı yürütülen savaşa katılacaktı. Çırakların tümüne ışın kılıcı verilecek ve Karanlığın Kardeşliğine dahil edilerek tümü Sith’lerin Kara Lordu mertebesine yükseltilecekti.

Bane gibi dik kafalı bir öğrencinin gelmesi bu noktada pek çok sıkıntıya neden olabilirdi. Bane bu teklifi reddeder ve Ruusan’a gitmek yerine kendi yoluna gitmeye karar verirse her şey daha kötüye gidebilirdi. Lord Kaan, Kardeşliği bir arada tutmayı başarmıştı ama bu her an dağılma tehlikesiyle karşı karşıya olan bir birlikti. Ruusan’dan Jedi’ları defetmekte sürekli şekilde başarısız olmaları yetmezmiş gibi önde gelen Sith’lerden birinin onların kararlarına uymayı reddetmesi tüm dengeleri bozabilirdi.

Diğerleri de onu kendisine örnek alabilir ve işler tümüyle kontrolden çıkardı: Sith Lordları diğer rakiplerini buyrukları altına almaya ya da yok etmeye kalkışır ve tüm Sith’ler birbirine girerdi. Jedi’lar kurtulup Tarikatlarını yeniden inşa ederlerken ölümcül düşmanlarının aptallıklarına kahkahalarla gülerlerdi.

Keşke Bane oradan sağ dönemeseydi! Maalesef dönmüştü ve Qordis’in onu ortadan kaldırmaktan başka çaresi kalmamıştı. Kaan böyle bir şey istemezdi. Her ışın kılıcı ve her Sith’e ihtiyaçları vardı, özellikle de Bane gibi güçlü olanlarına. Kardeşliğin bekası için –Lord Kaan’ın muhteşem vizyonunun bekası için– Qordis bunu telafi edecek başka bir şeyler bulmak zorunda kalacaktı.

Bane’in döndüğü haberi çabucak tüm Akademiye yayıldı. Sirak şaşırmamıştı. Aslında bunu duymak onu rahatlatmıştı. Üstat Qordis tüm öğrencilerin Ruusan’a gideceğini duyurduğu zaman Bane dönmeden yola çıkacağı ve intikamını alma fırsatı bulamayacağından endişe etmişti.

Ama talih yüzüne gülmüştü bu sefer. Elini çabuk tutması gerekiyordu. Korriban’dan ayrıldıktan sonra iş işten geçmiş olurdu. Kardeşliğe katıldıkları zaman Lord Kaan tüm çırakların birbirlerine sadakat yemini etmelerini isteyecekti. Bundan sonra onu öldürmeye kalkışmak ihanet olurdu ve cezası da ölümdü. İntikam almak istiyordu ama kendi hayatı pahasına değil.

Yevra ve Llokay’ın kendisine yardım edeceğini biliyordu ama Bane gibi güçlü bir rakibi ortadan kaldırmak için onlardan daha fazlasına ihtiyacı vardı. Githany’ye ihtiyacı vardı.

Onun kapısını çaldı ve içeriden “Gir” sesinin gelmesini bekledi.

Kadın yatağının üzerine uzanmıştı, son derece rahat görünüyordu. Sirak ise tam tersine yay gibi gerilmişti.

“Geri döndü,” diyebildi.

“Ne zaman?” Kimden bahsettiğini sormasına gerek yoktu.

“Bir saat önce geldi. Belki daha az. Doğruca mutfağa gitti.”

“Mutfağa mı?” Şaşırmış görünüyordu ya da üstüne alınmıştı. Önce kendisine gelmesini beklemişti anlaşılan.

“Çok zayıf halde,” dedi Sirak, eli, yeni almış olduğu ışın kılıcının kabzasına gitti. “Aç ve perişan halde. Bu fırsatı değerlendirelim.”

“Aptallık etme,” diye tersledi onu. “Eğer onu mutfakta öldürürsek Üstatlar bize neler yapmaz?”

Haklıydı. “Bir planın var mı?”

Başını salladı. “Bu gece. Arşivde bekle. Onu oraya getireceğim.”

“Yevra ve Llokay’ı da yanıma alırım.”

Bunu duyan kadının yüzü ekşidi. “Sanırım onlara da ihtiyacımız olacak,” dedi ama keyifsizliğini gizlemeye de lüzum görmedi.

Sirak’ın yüzünde pis bir sırıtma belirdi. “Senden tek şey isteyeceğim. Onu benim öldürmeme izin ver.”

Bane yatağına yığıldı, midesi tıka basa doluydu. Kışlasındaki bir Gamorrlu asker nezaketiyle mutfakta ne varsa silip süpürmüştü. Ancak artık yiyemez hale geldikten sonra neredeyse iki haftadır uyumadığı aklına geldi.

Açlık yerini yorgunluğa bıraktı ve bitkin halde mutfaktan odasına döndü. Saniyeler içerisinde rüyasız bir uykuya dalmıştı bile.

Birkaç saat sonra kapısının çalması üzerine uyandı. Güçlükle ayağa kalktı ve ışığı yakıp kapıyı açtı.

Qordis koridorda dikiliyordu. Davet beklemeden daldı içeri ve kapıyı arkasından kapattı. Bane’in itiraz edecek kadar bile dermanı yoktu.

“Hoş geldin, Bane,” dedi Üstat. “Yolculuğunun aydınlatıcı geçtiğini umut ederim.”

Qordis’in samimi ses tonuna şaşıran Bane sadece başını salladı.

“Sanırım neden gitmene izin verdiğimi anlamışsındır,” dedi Qordis.

Beni durdurmayı deneyemeyecek kadar korkak olduğun için, diye içinden geçirdi Bane ama yüksek sesle söylemedi.

“Bu eğitiminin son safhasıydı,” diye devam etti Üstat. “Eski usulleri neden terk ettiğimizi anlamak zorundasın. Bu yeni bir çağ ve bu gerçeği ancak eski çağın çoktan sona erdiğini kabullendiğin zaman anlayabilirsin.”

Bane sessizliğini korudu, onunla aynı fikirde değildi ama tartışmaya da meraklı değildi.

“Artık son dersini de öğrendin ve Akademinin sana öğreteceği bir şey kalmadı.” En azından bu konuda onunla hemfikirdi. “Artık bir çırak değilsin, Bane. Üstatların saflarına katılmaya hazır hale geldin. Artık sen bir Sith Lordu’sun.”

Durdu, bir tür tepki bekliyor olmalıydı. Bane ise hâlâ kadim Sith’lerin mezarlarında gördüğü taştan heykeller gibi kımıldamadan duruyordu.

Qordis boğazını temizledi ve sinir bozucu sessizliği bozdu. “Lord Kas’im’in zaten sana bir ışın kılıcı verdiğini biliyorum. Benim de sana bir hediyem var.” Elini uzattı, avucunun içinde bir ışın kılıcı kristali duruyordu.

Bane tereddüt edince Qordis yeniden konuştu. “Al bunu, Lord Bane.” Yeni unvanını vurgulayarak söylemişti. Bane’in ise kulağını tırmalamıştı: kendisini Üstat zanneden ahmağın teki tarafından bahşedilen içi boş bir paye. Ama diğeri konuşmaya devam ederken o tek laf etmedi.

“Bu sentetik kristal şu an kılıcının içinde olandan daha güçlü,” dedi Qordis ona. “Jedi’ların kendi ışın kılıçlarında kullandığı doğal kristallerden ise kat be kat güçlüdür.”

Ağır ağır hareket eden Bane elini uzatıp kristali aldı. İlk dokunduğunda soğuk gelmişti ama altı köşeli taşı kavradığında çabucak ısındığını fark etti.

“Çıktığın yolculuktan daha uygun bir zamanda geri dönemezdin,” diye devam etti Qordis. “Korriban’dan ayrılmaya hazırlanıyoruz. Lord Kaan’ın bize Ruusan’da ihtiyacı var. Eğer Jedi’ları yenmek istiyorsak tüm Sith’ler, Karanlığın Kardeşliği çatısı altında bir araya gelmelidir.”

“Kardeşlik başarısız olacak,” dedi Bane, doğru olduğuna inandığı şeyi karşısındakinin inanmadığını bildiği için cesurca söylemişti. “Kaan karanlık tarafı anlamıyor. Hepinizi mahvedecek.”

Qordis derin bir nefes aldı, sonra da büyük bir öfkeyle konuşmaya başladı. “Bazıları bu sözleri ihanet olarak kabul edebilir, Lord Bane. Gelecekte bu fikirleri kendine saklarsan iyi edersin.” Topukları üzerinde döndü ve sinirli bir şekilde kapıya gidip açtı. Tıpkı Bane’in umduğu gibi tepki vermişti.

Uzun boylu Üstat bir kez daha Bane’e döndü.

“Şu anda bir Kara Lord olabilirsin, Bane. Fakat karanlık taraf hakkında daha bilmediğin pek çok şey var. Kardeşliğe katıl ve bildiklerimizi sana öğretelim. Bizi reddedersen asla aradığını bulamazsın.”

Üstat çıkıp gitti; Bane sessizce kapıyı arkasından çarpışını izledi. Qordis, Kardeşlik hakkında yanlış düşünüyordu ama bir konuda haklıydı: Bane’in karanlık taraf hakkında öğrenmesi gereken çok şey vardı.

Galakside de bunları öğrenmeye gidebileceği bir tek yer bulunuyordu.

20

Qordis gittikten sonra Bane yatağına geri döndü. Gidip Githany’yi görmeyi düşünse de hâlâ çok yorgundu. Yarın diye düşündü uykuya dalarken.

Birkaç saat sonra kapının çalmasıyla tekrar uyandı. Bu sefer uyandığında kendisini daha zinde hissediyordu. Hemen doğruldu ve ışığı yaktı. Odasında pencere yoktu ama gece yarısına yakın olduğunu tahmin etti: yatma saatini çoktan geçmişti.

Ayağa kalktı ve ikinci davetsiz misafirinin kim olduğunu görmeye gitti. Bu sefer kapıyı açtığında hayal kırıklığına uğramamıştı.

“Girebilir miyim?” diye fısıldadı Githany.

Bane yana çekildi, geçip giderken parfümünün kokusu gelmişti yine burnuna. Arkasından usulca kapıyı kaparken kadın da yatağa doğru gidip kenarına oturdu. Yanındaki boşluğa eliyle vurunca Bane de gelip yanına çöktü, yüzüne bakabilmek için hafif yan oturmuştu.

“Neden geldin?” diye sordu.

“Neden gittin?” diye cevap verdi.

“Açıklaması zor. Sirak konusunda sen haklıydın. Onu öldürmeliydim ama yapmadım. Aptal ve zayıftım. Sana itiraf etmek istememiştim.”

“Benimle yüzleşmemek için mi Akademiden ayrıldın?” sesi şefkatli gibi geliyordu kulağına, sanki onu anlamaya çabalıyor gibiydi. Ama Bane bunun arkasında yatan tiksintiyi sezebiliyordu.

“Hayır,” dedi. “Senin yüzünden gitmedim. Başarısızlığımı fark eden tek kişi sen olduğun için gittim. Diğer herkes beni büyük zaferimden dolayı kutladı: Kas’im, Qordis... herkes. Karanlık tarafın gerçek doğasına gözlerini kapamışlar. Gözlerim açılana kadar ben de onlar kadar körmüşüm.”

“Akademiden artık bana bir şey sağlamadığı için ayrıldım. Burada bulamadığım cevapları bulabilmek için Kara Lordlar Vadisi’ne gittim.”

“Ve tüm bunları gelip de bana anlatmak aklına bile gelmedi mi?” Sesinin tonu değişmişti. Sahte şefkatin izi kaybolmuştu. Şimdi sadece öfkeli olduğu anlaşılıyordu. Öfkeli ve rencide olmuş. Bane hâlâ bazı samimi duygularını ortaya çıkaracak kadar kendisiyle ilgilendiğini görünce rahatlamıştı.

“Sana haber vermeliydim,” dedi. “Aceleci davrandım. Qordis’e duyduğum öfkenin beni yönlendirmesine izin verdim.”

Kadın başını salladı: tutku ve fevri hareketlerin Githany’nin hoşuna giden şeyler olduğunu biliyordu.

“Sorularına cevap verdim,” dedi Bane. “Şimdi de sen benimkini cevapla. Neden geldin?”

Tereddüt etti, dişleri alt dudağını ısırmaya başlamıştı. Bane onun farkına varmadan yaptığı bu hareketini tanımıştı; aklının karışık olduğunu gösteriyordu, bir şeylere karar vermeye uğraşıyordu.

“Burada olmaz,” dedi sonunda ve ayağa kalktı. “Sana göstermek istediğim bir şey var. Arşivde.”

Kendisini takip edip etmediğine bile bakmadan odadan koridora çıktı, çok seri hareket ediyordu. Bane de ayağa fırladı ve ona yetişebilmek için koştu.

Kadın doğruca ileriye bakıyordu, her sert adımında taş zemine vuran botlarının gürültüsü duyuluyordu. Çıkan ses boş koridorlarda yankılansa da Githany umursamamıştı. Bane onun canını sıkan bir şey olduğunu anlayabiliyordu ve ne olabileceğine dair bir fikri yoktu.

Arşivin kapısının açık olduğunu gördüler. Githany şaşırmamıştı; hiç hız kesmeden içeri girdi. Bane bir an durduktan sonra peşinden girdi.

Odanın diğer ucunda, dizili rafların ötesinde, Githany durdu ve yüzünü ona döndü. Kibirli ama güzel yüzünde çözemediği bir ifade vardı.

Bane odanın ortasına geldi ve kadın elini kaldırıp avucunu açınca durdu. “Githany,” dedi şaşkın halde, “Neler...”

Arşiv kapısının arkasından büyük bir gürültüyle kapanmasıyla sözleri yarıda kaldı. Döndüğünde her iki yanında Yevra ve Llokay’ın bulunduğu Sirak’ı gördü. Zabrak’ın soluk sarı dudaklarında öyle bir gülümseme belirmişti ki sırıtan bir kurukafaya benzemişti. Bane üçünün de kemerinde ışın kılıcı asılı olduğunu gördü.

Githany arkasından konuştuğunda dönüp de ona bakmamak için kendisini zor tuttu. Zabrak üçlüsüne sırtını dönmek akıllıca olmazdı.

“Neden beni takip ettin, Bane?” diye sordu, sesi öfke, iğrenme ve pişmanlığın bir karışımıydı. “Nasıl bu kadar aptal olabilirsin? Tuzağa düşeceğini anlamadın mı?”

Githany ona ihanet etmişti. Odasında yaptıkları konuşma bir sınavdı ve başarısız olmuştu. Bu tür bir şeyi kendisinden bekleyecek kadar iyi tanıyordu onu. Tuzak olacağını düşünmeliydi. Aksine kör ve itaatkâr bir geri zekâlı gibi davranmıştı.

Bunun kendi suçu olduğunu biliyordu. Şimdi de kurtulmanın bir yolunu bulmalıydı.

“İstediğin bu mu, Githany?” diye sordu biraz zaman kazanabilmek için.

“O bütün Sith’lerin istediğini istiyor,” diye cevap verdi Sirak onun yerine. “Güç. Zafer. Kuvvetlinin yanında yer alması gerektiğini biliyor.”

“Ben ondan daha güçlüyüm,” dedi Bane, Githany’ye. “Düello ringinde bunu ispat ettim.”

“Güç dediğin şey sadece fiziksel yetenek değildir,” dedi Sirak ve ışın kılıcını açtı. Çift namlusu olan türdendi. Bane’in gözü parlak kırmızıdan ışıklara odaklanmıştı ama duyduğu seslerden diğer iki Zabrak’ın da aynı şeyi yaptığını anladı. Oysaki Githany hâlâ kırbacını açmamıştı.

“Kudret sadece Güç’ü kullanabilme yeteneği değildir,” diye devam etti Sirak, ona yaklaşmaya başlamıştı. “Zekâ demektir. Kurnazlık. Acımasızlık.”

“Seni ringde nasıl kolayca yendiğimi biliyorsun,” dedi Bane, ilk kez Sirak’a hitap etmişti ama sözlerinin hedefi hâlâ Githany’ydi. “Şimdi beni yenebileceğinden emin misin?”

“Dörde karşı bir, Bane. Üstelik ışın kılıcını da odanda bırakmışsın. Ne güzel tesadüf.”

Bane güldü ve sırtını Sirak’a döndü. Zabrak tek hamlede kendisini öldürecek kadar yakındı ama Bane onun bunu bir tuzak olarak görüp uzak duracağı riskine göze aldı. Tehlikeli bir kumardı ama belki de son sözleri olacak şeyleri Githany’nin gözlerinin içine bakıp söylemek istiyordu.

“Bu aptal gerçekten de beni buraya kendi çıkarı için getirdiğine inanıyor,” dedi ona. Arkasındaki Sirak’ın aklının karıştığını sezebiliyordu. Henüz bir saldırı olmamıştı.

Githany kendisine buz gibi gözlerle baktı, cevap vermese de dişleri yine alt dudağını ısırmaya başlamıştı.

“İkimiz de beni buraya neden getirdiğini biliyoruz, Githany,” dedi, hızlı hızlı konuşuyordu. Sirak fazla beklemezdi. “Sirak’ın yanında yer almak istemiyorsun. Buraya ilk geldiğinden beri benim onu öldürmem için plan yapıyorsun.”

“Yeter!” diye bağırdı Sirak. Bane ileri fırladı, çift namlulu kılıç az önce olduğu yerde derin bir iz bırakmadan hemen önce yerde bir takla atarak kurtulmuştu. Takladan ayağa kalkarken Githany’nin harekete geçtiğini gördü; ışın kılıcını kendisine attığında çoktan elini uzatmıştı ve Güç’ü kullanarak kabzanın avucunun içine gelmesini sağladı.

Kılıç parladı ve tam zamanında dönüp Sirak’ın saldırısını kesti. Yevra ve Llokay birkaç metre gerideydiler ve koşarak dövüşe katıldılar.

Bane karşı saldırıya geçti ve Sirak’ın bacağına hamle yaptı. Zabrak hamleyi karşıladı ve kılıçları büyük bir uğultuyla buluştu. Bane o sırada Githany’nin kırbacının da açıldığını işitti.

Ani bir hamle Sirak’ın geri çekilmesine neden oldu. Bane saldırıyı sürdürecekmiş gibi yaptı ama bir adım geri atarak aralarında bir metre kadar boşluk bıraktı. Böylece her şeyden habersiz Yevra’ya doğru kolunu uzatacak bir açıklığa erişmeyi başarmıştı. Onu Güç’le yakaladı ve karşı taraftaki raflara doğru onları paramparça edecek bir şiddette fırlattı.

Yere çöküp kalan Zabrak ne olduğunu bile anlamamıştı. Ayağa kalkmaya bile fırsat bulamadan Githany’nin kırbacı şakladı ve dişi Zabrak’ın hayatı sona erdi.

Bane’in onun ölümünü görmesine fırsat kalmadan Llokay ona saldırdı. Kızıl derili Zabrak onun kadar güçlü değildi ama acısı ve öfkesinin verdiği güçle kendinden çok daha iri olan rakibini bir seri umutsuz hamleyle geri püskürtmeyi başardı.

Gerileyen Bane’in dikkati o kadar dağılmıştı ki az daha Sirak’ın kendisine yıldırım göndermeye hazırlandığını göremeyecekti. Son anda döndü ve öldürücü yıldırımı havada kılıcıyla yakalayıp enerjisini emdi. İçgüdüsel olarak yaptığı bu hareket onu Llokay’dan gelecek saldırıya karşı savunmasız bırakmıştı. Fakat Githany’nin kırbacı yine devreye girdi. Llokay’ın gözlerine ve yüzüne doğru saldırıyor o da kılıcıyla kendisini savunmak için çırpınıyordu.

Bane bu sefer de dikkatini ne yapacağını bilemeyen Sirak’a çevirdi. Tam o sırada Llokay’ın feryadı duyuldu: Githany’nin kırbacının geliş açısını kestirememiş ve bir gözünü kaybetmişti. Bunu ikinci bir çığlığın takip etmesi gerekiyordu ama silahının kızgın ucu kurbanının boğazıyla birlikte ses tellerini de keserek onu sessiz bir ölüme göndermişti.

Dengelerin değiştiğini gören Sirak ışın kılıcını kapatıp yere attı ve dizlerinin üzerine çöktü.

“Lütfen, Bane,” diye yalvardı titreyen bir sesle. “Teslim oluyorum. Sen gerçek bir Sith Lordu’sun. Bunu şu an anladım.”

Githany fısıldadı, “Bitir işini, Bane.”

Bane boyun eğmiş rakibinin yanına geldi. Bir anda sanki önünde sadece Sirak’ı değil de öldürdüğü herkesi görmüştü. Aldığı her canı. Makurth Fohargh. Apatros’ta öldürdüğü isimsiz Cumhuriyet askeri. Babası.

Ölümlerinden o sorumluydu. Şu an bile bunun ağırlığını hissediyordu. Fohargh’ın ölümünün yol açtığı suçluluk duygusu yüzünden aylarca karanlık tarafla olan irtibatı kesilmişti. Ellerine vurulmuş kelepçe gibiydi. Aynı şeyleri bir kez daha yaşamak istemiyordu.

“Dinle beni,” diye yalvardı Sirak. “Sana hizmet ederim. Ne istersen yaparım. Beni kullan. Sana yardım edebilirim. Lütfen, Bane – merhamet et!”

Bane kendisini toparladı. “Merhamet dilenenler,” diye cevap verdi, “onu hak etmeyecek kadar zayıftırlar.”

Kılıcı savunmasız düşmanının kafasını uçurdu. Gövdesi bir saniye daha olduğu yerde kaldı, biraz önce kafasının olduğu yerde duran dağlanmış kesik hâlâ tütüyordu. Sonra da öne doğru yığıldı.

Cesede bakan Bane tek bir şey hissetti: özgürlük. Tek ve kesin bir hamlede suçluluk, utanç ve sorumluluk duyguları uçup gitmişti. Kendisini tümüyle karanlık tarafa açmış, o da içine dolarak ona güven ve kudret vermişti.

Kudretle zafer kazanırım. Zaferle de zincirlerimden kurtulurum.

Döndüğünde Githany’nin yüzündeki tebessümü gördü, gözlerindeki açlık okunabiliyordu.

“Herkesin içinde en başta benim senin hafife alınmayacağını anlamam gerekirdi,” dedi. “Beni ışın kılıcını alırken gördün! O yüzden peşimden geldin.”

“Hayır,” diye cevap verdi Bane, düşmanını katletmenin etkisini henüz üzerinden atamamıştı. “Hiçbir şey görmedim. Sadece tahmin ettim.”

Bir an için yüz ifadesi karardı; sonra da kahkahayla güldü. “Beni her seferinde bir kez daha şaşırtıyorsun, Lord Bane.”

“Bana böyle hitap etme,” dedi.

“Neden?” diye sordu. “Qordis tüm öğrencilere Sith’lerin Kara Lordu payesini verdi.”

Onun isteksizliğini gören kadın yanına gelip kollarını boynuna doladı ve gözlerinin içine baktı. “Bane,” dedi, “Jedi’larla savaşacağız! Lord Kaan’ın Karanlığın Kardeşliğine katılacağız!”

Kendi iri ellerini uzatıp kadının narin ellerini kavradı ve kollarını yavaşça boynundan geri itti. Şaşıran kadın Bane ellerini, kadının elleri de arasında olduğu halde, göğsünün üzerinde kavuştururken itiraz etmedi.

Kadının anlamasını nasıl sağlayabilirdi? Artık karanlık tarafa aitti; Sirak’ın infazıyla son adımı da atmıştı. Eşiği geçmişti; artık geri dönüş yoktu. Bir daha tereddüt etmeyecekti. Asla şüphe etmeyecekti. Akademiye ilk geldiğinde başlayan dönüşüm tamamlanmıştı: o bir Sith’ti.

Şimdi her zamankinden daha açık şekilde Kardeşliğin hatasını görebiliyordu.

“Kaan aptalın teki, Githany,” dedi, ne düşündüğünü kestirebilmek için doğruca gözlerinin içine bakıyordu.

Kadın hafifçe gerileyip ellerini çekmeye çalıştı ama Bane izin vermedi.

“Lord Kaan’la daha tanışmadın bile,” dedi koruyucu bir tavırla. “Ben tanıştım. Önemli birisi, Bane. Vizyon sahibi.”

“Orkellia mağara salyangozu kadar kör,” dedi Bane.

“Karanlığın Kardeşliği, bu Akademi, Sith’lerin dönüştüğü her şey onların cehaletinin bir abidesi gibi.” Ellerini daha güçlü sıkmaya başladı. “Benimle gel. Korriban’da ihtiyacımız olan bir şey yok ve Ruusan’da da sadece ölüm var. Ama gidebileceğimiz başka bir yer biliyorum. Karanlık tarafın hâlâ yoğun olduğu bir yer.”

Kadın zorla da olsa ellerini ondan kurtarıp geri çekti. “Lord Kaan, Sith’leri tek bir dava etrafında bir araya getirmeyi başardı. Ruusan’da onlara katılabiliriz.”

“Öyleyse git!” diye azarladı Bane. “Ruusan’da diğerlerine katıl. Yenilgilerinde onların yanında ol.”

Dönüp öfkeyle giderken Githany arkasından bağırdı.

“Dur, Bane. Bekle!”

Eğer peşinden gitmek için bir şeyler yapmış olsaydı Bane belki de dururdu.

Bane, Qordis’in odasının kapısını bir tekmede açtı; kapı bütün salonu titreten bir gürültüyle duvara çarptı. Akademinin yöneticisi çoktan kalkmış ve giyinmişti, odanın ortasındaki minderde meditasyon yapıyordu. Şu anda ise ayağa fırlamıştı ve yüzü öfkeden kararmıştı.

“Bu da ne demek böyle?”

“Sirak’ı beni öldürmesi için sen mi gönderdin?” diye bağırdı Bane. Görgü kurallarına uymanın sırası değildi.

“Ne? Ben... Sirak’a bir şey mi oldu?”

“Onu öldürdüm. Yevra ve Llokay ile birlikte. Cesetleri arşivde.”

Qordis’in yaşadığı şok ve dehşet onun bu olaydan haberi olmadığını gösteriyordu. “Ruusan’a gitmeye hazırlanırken mi yaptın bunu?” diye sordu, sesi gittikçe daha tiz çıkmaya başlamıştı.

Bane’in çıkardığı gürültüyü duyan birkaç Üstat daha oraya gelmişti. Bir grup öğrenci de geldi ama Bane dikkate almadı.

“Siz Ruusan’a gidebilirsiniz,” diye bağırdı Bane. “Benim Karanlığın Kardeşliğiyle bir işim kalmadı.”

“Sen bu Akademinin öğrencisisin,” diye hatırlattı ona Qordis. “Sana söyleneni yapacaksın!”

“Ben bir Sith Lordu’yum,” diye cevap verdi Bane. “Kendimden başka kimseye hizmet etmem.”

Bane’in omuzu üzerinden dışarıda toplanan meraklı kalabalığa bakan Qordis sesini tehditkâr bir fısıltı seviyesine indirdi. “Yarın Ruusan’a doğru yola çıkıyoruz, Lord Bane. Siz de bizimle geliyorsunuz. Bu tartışmaya açık bir konu değildir.”

“Ben bu gece gidiyorum,” dedi Bane, sesinin yüksekliğini ve alaycılığını onunkiyle eşit seviyeye getirdi. “Burada hiç kimse bana engel olacak güce sahip değil.”

Sırtını dönüp yavaşça kapıya doğru yürüdü. Bir an için hakarete uğrayan Üstadın Güç’ü topladığını hissederek kendisini olacaklara hazırlarken bir saniye sonra zayıflayıp kaybolduğunu hissetti.

Eşiğe geldiğinde durdu. Konuşmaya başladığında Qordis kadar orada toplananlara da hitap ediyordu.

“Buradaki birisi bana Darth unvanının Sith’ler arasında rekabete yol açtığı için artık kullanılmadığını söylemişti. Jedi’lara kolay hedef sunuyormuş. Bu geleneği terk etmek daha kolay gelmiş. Bu yüzden de tüm Sith’ler aynı Kara Lord unvanını kullanmaya başlamışlar.”

Sesini biraz daha yükseltti, herkesin duyacağı kadar yüksek sesle konuşuyordu. “Fakat ben gerçeği biliyorum, Qordis. Neden hiçbirinizin bu unvanı istemediğinizi biliyorum. Korktuğunuz için. Sizler korkaksınız.”

Yarım dönüp Qordis’e baktı. “Kardeşliğin içinde Darth unvanına layık hiç kimse yok. Yakın bile değilsiniz.”

Kalabalıktan hayret dolu bir uğultu yükseldi. Herhangi bir reaksiyon bekleyen bazı öğrenciler geri adım attılar ama tabii ki bir şey olmamıştı.

İğrenerek başını iki yana sallayan Bane orayı terk etti. Diğer öğrencilerin yanından geçerken Kas’im öne çıkıp elini göğsüne koydu.

“Gitme,” dedi Kılıç Ustası. “Şu meseleyi konuşalım. Eğer Kaan’la görüşürsen o da anlayacaktır. Tek istediğim bu, Bane.”

“Darth Bane olacaktı,” dedi ve Twi’lek’in eline vurup atarak geçip gitti.

Tapınak koridorlarında yürürken kimse onu durdurmaya çalışmadı. Merdivenlerden çatıdaki küçük iniş pistine çıkarken ne kimse takip etti ne de kimse arkasından seslendi.

Pistte sadece bir gemi vardı: Valcyn, bir T-sınıfı uzun menzilli şahsi kruvazör. Kılıç şekilli bu gemi Sith’lerin en iyi gemilerindendi ve en son teknolojiyle donatılmıştı. Sadece birkaç gün önce oraya gelmişti: Kaan’ın Qordis’e, Akademide yaptığı çalışmaları takdir ettiğini göstermek için, gönderdiği bir hediyeydi.

Bane giriş kapısını açtı ve içeri girdi. Ordudaki eğitimi sırasında ona standart hiperiticili gemilerle ilgili temel uçuş dersleri verilmişti. Neyse ki Valcyn’in kontrolleri hem kullanıcı dostuydu hem de galaksi standartlarına uygun olarak yapılmıştı. Pilot koltuğuna yerleşti ve motorları ateşledi, uçak henüz havalanmaya başlamışken gideceği yerin hiperuzay koordinatlarını girmeye başlamıştı bile. Hemen sonra Valcyn iniş pistinden havalandı ve Korriban ve Akademiyi arkasında bırakarak atmosfere doğru yükseldi.

BÖLÜM ÜÇ

21

Jedi Üstadı ve Ruusan’daki Cumhuriyet birliklerinin generali olan Lord Hoth çadırının dışındaki bir tabureye oturmuş kampın üzerini kaplayan kara bulutlara bakıyordu. Bakışlarının sertliğiyle toplanan bulutları dağıtmak istermişçesine kaşlarını çatarak baktı kararan gökyüzüne.

“Canınızı sıkan bir şey mi var, Lord Hoth?” Eski dostu ve bu sonu gelmez seferdeki sağ kolu olan Üstat Pernicar dikkatini tekrar olması gereken yere çekti.

“Ne yok ki, Pernicar?” diye sordu, iç çekerek. “Yiyecek ve tıbbi malzeme azalıyor. Yaralı sayımız sağlam olanlardan fazla. Keşifçiler Sith takviyelerinin yolda olduğunu bildirdi.” Elini, dizine vurdu. “Bize yardıma gelenlerse gençler ve çocuklar.”

“Güç’te kudretli çocuklar,” diye hatırlattı Pernicar. “Eğer biz onları kendi yanımıza çekmesek bunu Sith’ler yapacaktı.”

“Yapma, Pernicar, hepsi sadece çocuk! Bana Jedi lazım. Eğitimli. Fakat hâlâ Tarikatımızın içinde bile bize yardımı reddedenler var.”

“Belki de sorun onlara soruş tarzınızdadır,” dedi başka bir ses arkasından.

Hoth şakaklarını ovdu ama konuşana yüzünü dönmedi. Lord Valenthyne Farfalla, Ruusan’daki Işığın Ordusuna katılan ilk Jedi’lardan biriydi. Hemen her muharebeye iştirak etmişti ve Sith’ler kendisini gayet iyi bilirdi: savaşın kaotik ortamında bile Farfalla gözden kaçacak birisi değildi.

Altın renkli uzun ve kıvırcık saçları omuzlarına dökülürdü. Göğüs zırhı da aynı altın rengindeydi ve her çatışmadan önce pırıl pırıl parlatırdı. Gömleğinin kolları parlak kırmızı renkteydi ve zırhının üzeri soluk renkli derisiyle tezat teşkil eden göz renklerine uyan kıymetli taşlarla süslenmişti.

Lord Hoth ona hiç tahammül edemezdi. Farfalla ışığın sadık bir hizmetkârıydı ama diğer taraftan da her muharebeden önce strateji yerine ne giyeceğini düşünen boş ve kibirli ahmağın tekiydi. Şu anda karşısında görmeyi isteyeceği son kişi oydu.

“Eğer biraz daha nezaket gösterseydiniz, Lord Hoth,” diye devam etti Farfalla, görüşüne girerek, “daha fazla Jedi’ı saflarınıza katabilirdiniz.”

“Onları ikna etmek zorunda değilim!” diye kükredi Hoth, ayağa fırlayıp sinirli şekilde ellerini salladı. Farfalla çevik bir hareketle bu ellerin menzilinden çıktı. “Sith’lerle savaşıyoruz! Karanlık taraf yok edilmeli! Eğer daha fazla Jedi olsaydı bunu başarırdık!”

“Bu şekilde düşünmeyenler de var,” dedi Pernicar usulca. Ruusan’da geçirdikleri zaman zarfında Hoth’un böyle parlamasına alışmış ve çoğu zaman dikkate almaması gerektiğini de öğrenmişti.

“Bunun dışında saldırıya uğrayan başka Cumhuriyet dünyaları da var,” dedi Farfalla. “Pek çok Jedi diğer sektörlerdeki birliklere yardım etmekle meşgul, Sith filolarına karşı onlara destek oluyorlar.”

Hoth yere tükürdü ve Farfalla’nın nasıl iğrendiğini görmek hoşuna gitti. “O filolarda da Sith sancağı olabilir ama onlarda sıradan askerler bulunuyor. Cumhuriyet zaten onları yenecek güce sahip. Bunu yapmak için Jedi’ların yardımına da ihtiyaçları yok. Asıl Sith’ler –Kara Lordlar– burada. Eğer Karanlığın Kardeşliğini dize getirirsek Sith isyanı biter. Bunu göremiyorlar mı?”

Diğer ikisi huzursuz şekilde birbirlerine bakarken uzunca bir sessizlik oldu. Sonunda Pernicar cevap verecek kadar cesaretini toplamayı başardı.

“Jedi’lardan bazıları burada olmamamız gerektiğini düşünüyor. Kardeşliği bir arada tutan şeyin Işığın Ordusuna karşı duydukları nefret olduğunu söylüyorlar. Eğer orduyu dağıtır ve Ruusan’ı teslim edersek Sith’lerin yine birbirlerine gireceğini ve Kardeşliğin de dağılacağını öne sürüyorlar.”

Hoth hayretle başını iki yana salladı. “Burada ne büyük bir fırsat ele geçirdiğimizi göremiyorlar mı? Karanlık tarafın takipçilerini tek seferde tümden ortadan kaldırabiliriz.”

“Bazıları Tarikatımızın hedefinin bu olmadığını söylüyor,” dedi Farfalla sakince. “Jedi’lar Cumhuriyet’in savunucusudur. Işığın Ordusunun Sith’lerin azmini kamçılayarak isyanı daha da uzattığı görüşündeler. Aslında savunmaya yemin ettiğiniz Cumhuriyet’e daha çok zarar verdiğinizi söylüyorlar.”

“Sen de mi aynı görüştesin?” diye homurdandı Hoth.

“Lord Farfalla en başından beri bizim yanımızda,” diye hatırlattı Pernicar. “Sadece diğerlerinin söylediklerini aktarıyor – Ruusan’a gelmeyen Jedi’ların.”

“Sith’ler, Korriban’dan takviye alıyor,” diye söylendi Hoth. “Şu anda bile onları zor tutuyoruz. Sadece bunu anlamalarını istiyorum!”

“Eğer onlarla başka biri görüşmeyi denerse sanırım daha fazla ilerleme kaydedebiliriz,” dedi Farfalla. “Bazıları bunun sizin kişisel meseleniz haline geldiğine inanıyor. Ruusan’ı karanlıkla aydınlık arasındaki mücadele değil de Lord Kaan’la sizin aranızdaki kan davası olarak görüyorlar.”

Hoth bezgin şekilde arkasına yaslandı. “O zaman yandık. Takviye gelmezse sonumuz hiç iyi değil.”

Farfalla gelip yanına çömeldi ve manikürlü ve parfümlü elini Hoth’un geniş omzunun üzerine koydu. General Jedi kımıldamadan durmak için sabrının son zerresini bile kullanmıştı.

“Beni gönderin, Lordum,” dedi Farfalla samimi bir ifadeyle. “En başından beri sizinleyim; bu davaya en az sizin kadar inanıyorum.”

“Beni dinlemeyenler neden sana kulak versin?”

Farfalla öyle bir kahkaha attı ki Hoth kendisini zor tuttu. “Lordum, tüm savaş yeteneğiniz ve Güç’teki kudretinize rağmen diplomatik nezaketten biraz mahrum olduğunuzu söylemek zorundayım. Muhteşem bir generalsiniz ve ağırbaşlı doğanız askerlere emir verirken size yardımcı oluyor. Ne yazık ki komutanız altında olmayanları tam tersine uzaklaştırıyorsunuz.”

“Çok açık sözlüsünüz, Lordum,” diyerek açıklık getirdi Pernicar.

“Ben de öyle söylemiştim,” diyerek üsteledi Farfalla, hafif rahatsız olduğunu gösteren bir ifadeyle. Sonra da devam etti, “Diğer taraftan genelde beni cana yakın ve zarif bulurlar. Gerektiğinde son derece ikna edici olabilirim. Bana izin verirseniz size yüz hatta üç yüz tane Işığın Ordusuna katılmaya hazır Jedi’la geri dönerim.”

Hoth tekrar başını ellerinin arasına aldı. Şakakları zonkluyordu: Farfalla’nın üzerinde böyle bir etkisi vardı.

“Git,” diye mırıldandı başını kaldırmadan. “Eğer bunu başaracağından bu kadar eminsen git ve getir onları.”

Farfalla abartılı bir şekilde başını eğerek selamladı, sonra da zarif bir şekilde dönerek gitti, altın renkli saçları yaklaşan fırtınanın rüzgârında savruluyordu.

Yeterince uzaklaşmasını bekledikten sonra Pernicar tekrar konuşmaya başladı. “Bu akıllıca bir hareket mi, Lordum? Sayımız zaten az. O olmadan sizce ne kadar dayanabiliriz?”

Yağmur iri damlalar halinde yağmaya başladığı sırada Hoth’un aklına bir fikir geldi. “Eğer onlarla savaşmazsak Sith’ler de bizi yenemez,” dedi. “Onlara fırsat vermeyeceğiz. Yağmur mevsimi yaklaşıyor; yağmur keşifçilerin bizi bulmasını imkânsız hale getirir. Ormanda saklanır, baskın yapıp pusu kurar ve tekrar ormanın derinliklerinde kaybolur gideriz.”

“Yağmurlar kesildiğinde bu strateji işe yaramaz,” diyerek uyardı Pernicar.

“Eğer Farfalla söz verdiği takviyeleri getiremezse bunun bir önemi kalmayacak zaten,” dedi Hoth.

Beş interloper –Sith’ler tarafından kullanılan kısa ve orta menzilli asker nakliye gemisi– Ruusan’ın ufkunda alçalmaya başladı. Her araçta Korriban’ın eski öğrenci ve Üstatlarından oluşan on kişi bulunuyordu.

Öndeki gemide Githany aracı son derece yetenekli bir pilotun rahatlığıyla idare etmekteydi. Uçmayı aslında Cumhuriyet gemilerinde öğrenmişti ama temeli aynıydı.

Interloper’lar Cumhuriyet’in kullandığı Bivouac nakliye gemilerinden daha hızlı ve çeviklerdi. Interloper’larda daha az zırh levhası bulunurdu, menzili ve manevra kabiliyetini artırmak için geminin içindekilerin can güvenliğinden feragat etmişlerdi. Sanki bu gerçeği doğrulamak istermiş gibi gemiyi sert şekilde iskele tarafına yatırdı, o kadar alçaktan uçuyordu ki Ruusan’ın büyük ormanı iyon iticilerinin uğultusuyla titredi.

Peşinden gelen diğer uçaklar da formasyonu bozmadılar. Githany’ye Güç’le bağlı olan diğer pilotlar onun her hareketine mükemmel bir uyumla cevap verebiliyordu. Eğer bir hata yaparsa tüm konvoyu tehlikeye atabilirdi. Ama Githany hata yapmadı.

“Ağaçlara bu kadar yakın uçmasak daha güvenli olabilir,” dedi Lord Qordis, kokpitte Githany’nin yanındaki koltukta oturuyordu.

“Jedi tarayıcılarının bizi tespit etmesini istemiyorum,” dedi cevaben, tüm dikkatini gemiyi sadece birkaç metre üzerinde uçurduğu ağaçlara çarpmamaya vermişti. “Kardeşlik bu bölgeyi kontrol altına almış değil. Eğer bir seeker takımı bize kilitlenirse bu nakliye gemileri onları uzaklaştıracak ateş gücüne sahip değil.”

Uzak ufukta yarım düzine avcı uçağı görüşe girdi, doğruca interloper’ların yolunu kesmek için geliyorlardı. Qordis küfrü basarken Githany de kaçınma manevraları yapmaya koyuldu.

Çok geçmeden bunların Sith Buzzard’ları olduğunu anlayıp rahat bir nefes aldılar. “Eskortlarımız geldi,” dedi.

Sith’lerin ana kampına varmalarına birkaç dakika kalmıştı ve artık onları Jedi avcılarından koruyacak Buzzard’lar kendilerine refakat ettiği için de bu kadar alçaktan uçmalarına gerek kalmamıştı. O yüzden de aracı daha güvenli bir yüksekliğe çıkarması gerekiyordu.

Aksine yönünü değiştirmeden devam etti. Tehlikeye bu kadar yakın uçmanın verdiği heyecandan büyük keyif alıyordu. Oturduğu koltukta kaskatı duran Qordis’in ise aynı keyfi paylaşmadığı kesindi. Ormanın bitmesinin ardından hızı azalttı ve yavaşça Lord Kaan’ın karargâhının hemen dışında bulunan iniş pistine doğru alçalmaya başladı.

Başlarında Kaan’ın bulunduğu Sith Üstatlarından oluşan küçük bir grup iniş yapan takviyeleri karşılamak için beklemekteydi. Sayıca sadece elli kişi olabilirlerdi ama her biri bir Sith Lordu’ydu: bir tümen askerden daha güçlüydüler.

Geminin rampasından aşağı inerken Githany neden böyle dört gözle beklendiklerini anlamakta gecikmedi. Onları karşılamak için toplanan Kara Lordların arkasında bulunan kampa baktığında içler acısı bir manzarayla karşılaştı. Beş çadırdan oluşan çemberler şeklinde birbirine yanaşık şekilde kurulmuş ve ordunun büyük bölümünü barındıran yırtık pırtık çadırlar: yağmur ve rüzgârdan şekilleri değişmiş kumaştan evler. Repulsorcraf’lar, ağır taretler ve diğer savaş araçları onların arasına dağılmış halde duruyordu. Araçların üzeri kurumuş çamur ve tozla kaplıydı, anlaşılan onlara bakım yapmayı uzun zaman önce bırakmışlardı.

Birlikler küçük gruplara ayrılmıştı, çadırlardan oluşan dairelerin ortasında yakılmış olan kamp ateşlerinin etrafında kümelenmişlerdi. Üniformaları toz ve kir kaplıydı; çoğunun yaralarının üzerinde pis bandajlar bulunuyordu, yaraları temiz tutmaya bile gayret etmemişlerdi. Düşmanlarının karşısında uğradıkları sayısız mağlubiyetin ağırlığı omuzlarına çökmüştü, neden olduğu umutsuzluk da yüz ifadelerine yerleşmişti.

Aynı manzara Lord Qordis’i de etkilemiş olacak ki Lord Kaan kendisini karşılamak için gelirken yüzünü buruşturdu.

Kaan zayıflamıştı, yüzünde endişeli çizgiler belirmişti. Saçı bakımsız ve dağınıktı. Bir günlük kirli sakal çenesini gölgeliyor, onu daha yaşlı ve bitkin gösteriyordu. Fiziksel olarak Githany’nin hatırladığından daha ufak görünmüştü. Çökmüştü. Eskisi kadar etkileyici değildi. İlk tanıştıklarında kendisini cezbeden elektriği hissedemiyordu artık. Bir zamanlar başaracağından hiç kuşkusu olmayan bir adamın alev alev yanan gözlerine sahipti. Şimdiyse içlerinde başka bir şey yanıyordu. Çaresizlik. Çılgınlık belki de. Elinde olmadan acaba Bane haklı mıydı diye düşündü.

“Hoş geldiniz, Lord Qordis,” dedi Kaan ve onu kolundan tuttu. Kolunu bıraktıktan sonra diğerlerine hitap etmek için döndü. “Hepiniz Ruusan’a hoş geldiniz.”

“Ordunu böyle içler acısı bir halde bulmayı beklemiyordum,” diye mırıldandı Qordis.

Kaan’ın yüzünde öfkeye yorulabilecek türden bir ifade belirdi ama hemen kaybolup kendisini Githany’nin hatırladığı güvenin ışığına baktı. Omuzlarını geriye attı ve daha dik durdu.

“Her iki tarafın durumunu da görmeden savaşı kimin kazandığını söyleyemezsin,” dedi canlı bir şekilde. “Jedi’lar bizden çok daha kötü durumdalar. İstihbarat raporları kayıplarının bizden çok daha ağır olduğunu bildiriyor. İkmal maddeleri tükeniyor ve sayıları da azaldı. Bizim yiyecek ve tıbbi malzeme sorunumuz yok ve daha kalabalığız. Ayrıca takviye de alamıyorlar.”

Söylediklerinin tüm kampa yayılması için sesini yükseltti, sesi çadırlarla kaplı araziyi inletti. “İşte buradasınız ve nihayet Karanlığın Kardeşliği hep bir arada.”

Kamptaki askerler durup ona baktılar. Birkaçı merakla ayağa kalktı. Bu cesur sözler onları etkilemişti; yorgunluğun ve çaresizliğin nemli küllerinden umutları tekrar yeşermeye başlamıştı.

“Sith Lordlarının gücünün tamamı burada, Ruusan’da bir araya geldi,” diye devam etti, sözlerini daha uzaktakilere bile duyurmaya başlamıştı. Güç’ün inkâr edilemez kudretiyle onlara erişiyor, onları besliyor, yeniliyor ve boş ruhlarını dolduruyordu. “Biz güçlüyüz. Jedi’lardan daha güçlüyüz. Bizler karanlık tarafın kahramanlarıyız ve Lord Hoth’u ve ışığın uşaklarını ezeceğiz!”

Askerlerinden büyük bir tezahürat yükseldi. Oturanların tamamı ayağa kalktı. Ayakta duranlar da yumruklarını havaya kaldırdılar. Çıkardıkları gürültüyle kamp deprem oluyormuş gibi titredi.

Githany de bu duyguyu en az diğer askerler kadar hissetmişti. Sadece sözlerden fazlasıydı. Önemli olan bu sözleri onlara söyleyiş şekliydi. Tüm şüphe ve korkuları silinmiş, tek ve kısa bir nutkun ağırlığı altında ezilip gitmişti. Sanki sahip olduğundan çok daha büyük bir güce itaat etmek zorunda hissetmişti kendisini.

Kaan’ın attığı nutukla moralleri düzelen askerlerin ve kampın içinden geçerek harekât merkezinin bulunduğu büyük çadıra geldiler. İri kıyım bir Twi’lek, Githany’nin hemen önünde olan Lord Qordis’in yanına geldi. Githany’nin onu hatırlaması zor olmamıştı: Lord Kopecz.

“Bane nerede?” diye sordu Qordis’e, sesi ancak Qordis ve Githany’nin duyabileceği kadar kısıktı.

“Bane gitti,” dedi Qordis.

Kopecz homurdandı. “Ne oldu? Onu öldürdün mü?” Hoşnutsuzluğunu gizlemeye zahmet etmiyordu.

“Hâlâ yaşıyor ama Karanlığın Kardeşliğine sırt çevirdi.”

“Ona ihtiyacımız var,” diye üsteledi Kopecz. “O kadar güçlü birinin gitmesini nasıl izin verdin?”

“Benim değil, onun seçimiydi!” diye çıkıştı Qordis.

Konuşmadan yola devam ettiler. Sonunda sessizliği bozan Kopecz oldu ve iç çekerek sordu, “En azından nereye gittiğini biliyor musun?”

“Hayır,” dedi Qordis. “Kimse bilmiyor.”

Bane uzak sistemin en uzak köşesinde Valcyn’i hiperuzaydan çıkardı, ardından iyon iticileri devreye sokup yavaşça yaşanabilir tek gezegene doğru yola koyuldu: soluk sarı bir güneşin yörüngesindeki küçük bir dünya.

Gezegenin resmi adı Lehon’du –güneş sistemiyle aynıydı– ama genelde Bilinmeyen Dünya olarak anılırdı. Yaklaşık üç bin yıl önce keşfedilmiş uzayın en uzak köşesinde yer alan bu önemsiz gezegende Darth Revan ve Darth Malak, Rakata’yı keşfetmişti: Cumhuriyet’in kurulmasından çok önce galaksiye hükmetmiş olan Güç kullanan kadim bir ırk.

Ayrıca Star Forge’u da bulmuşlardı, muhteşem bir yörünge uzay istasyonu ve fabrikası... ve karanlık tarafın kudretinin bir abidesi. Burada Jedi Üstadı Revan’ın komutasındaki Cumhuriyet kuvvetleriyle Darth Malak’ın Sith’leri arasında büyük bir muharebe yaşanmıştı. Bu muharebe Cumhuriyet’e pahalıya mal olsa da Malak ölmüş, Sith’ler bozguna uğramış ve Star Forge da yok edilmişti.

Bu muazzam savaşın kalıntılarına bugün bile rastlamak mümkündü. Star Forge’u imha eden muhteşem patlamadan ne Sith ne de Cumhuriyet gemileri kaçabilmişti. Patlamanın yarattığı şok dalgasına yakalanan her şey, devasa fabrikanın kendisi de dahil olmak üzere, paramparça olmuş sonra da patlamanın neden olduğu ısıyla tüm bu parçalar eriyip birbirlerine yapışmışlardı.

Bu enkazın büyük bölümü birbirine kaynayarak galaksideki pek çok gaz devinde olduğu gibi Lehon adlı bu küçük gezegenin çevresinde bir halka oluşturmuştu. Enkazın kalan kısmı ise sisteme dağılmıştı ve güneşin çevresinde bir asteroit kuşağı gibi dönerek yol almayı çok güç, hatta imkânsız hale getirmişti.

Bane elle kontrole geçerek kumandayı ele aldı. Güç’ü kullanarak bu tehlikeli bölgede yoluna devam etti. Hedefine varması yaklaşık bir saat sürmüştü ve sonunda bu halkayı aşıp Bilinmeyen Dünya’nın nispeten güvenli atmosferine vardığında da konsantrasyondan ter içerisinde kaldığını gördü.

Dikkat etmesi gereken bir gemi trafiği bulunmuyordu. Gökyüzünden gezegenin yüzeyine doğru alçalıp inecek yer ararken kimse onunla temasa geçmeye kalkışmamıştı.

Rakata, Revan ve Malak onları keşfettiğinde soyları tükenmek üzere olan bir ırktı. Küçük dünyaları haricinde var olduklarına dair tüm deliller ortadan kalkmıştı; galaksinin hafızasından silinmişlerdi. Star Forge Muharebesi’nden sonra da bu gerçeği değiştirecek önemde bir şey yaşanmamıştı.

Cumhuriyet yetkilileri tabii ki onların varlığını biliyordu ama savaşa dair gizli raporlar haricinde varlıkları resmi olarak kabul edilmemişti. Bir zamanlar bilinen galaksinin neredeyse tamamını köleleri haline getiren kadim türün tekrar ortaya çıktığını bilmenin hiç kimsenin hoşuna gitmeyeceğini düşünmüşlerdi. Hayatta kalmayı başaran az sayıda Rakata atalarına ait toprakları terk etmeyi reddetmişti ve sayıları da üretken bir gen havuzu oluşturamayacak kadar azdı. Birkaç nesil içerisinde türleri tamamen ortadan kalktı.

Rakata’ların varlığını gizlemek hiç de güç olmamıştı. Savaştan sonra bu sisteme kimse ilgi duymadı. Star Forge’un yok edilmesinin ardından geriye büyük miktarda gemi enkazı kalsa da hiç kimse onlardan istifade etmeye kalkışmadı. Askerleri uzayda sürüklenen mezarlarında rahatsız etmek yerine, Cumhuriyet, Lehon’u koruma altına alınmış sit alanı olarak ilan edip savaşta ölenleri onurlandırdı. Böylece resmi izin belgesi olmadan bir geminin buraya girmesi kanunları ihlal etmek anlamına geldi.

Hiç kimse bu türden bir izin istemeye zahmet etmedi bile. Sistemde eski savaş gemisi enkazları haricinde kıymetli bir kaynak yoktu. Tüm hiperuzay hatları ve ticaret yollarından da uzaktı – o kadar uzaktı ki kaçakçılar bile oraya gitmemişti. Cumhuriyet kayıtlarına sadece orada bulunduğunu gösteren bir işaret konmuş ve daha detaylı yıldız haritalarında önemsiz bir nokta olarak kaybolup gitmişti. Artık hiç var olmadığını iddia etmek bile mümkündü.

Bane bunun bu kadar basit olmadığını biliyordu. Bilinmeyen Dünya, Güç’ün yoğun olduğu bir yerdi. Karanlık tarafın ilk hizmetkârlarının ortaya çıktığı yer belki de burasıydı: galaksinin geri kalanı daha hiperitici teknolojisini keşfetmeden on binlerce yıl önce halklarına yüzlerce dünyayı ele geçirip köleleri haline getirmelerinde önderlik eden Rakata liderleri. Bu güç konsantre olup Star Forge’a odaklanmış ve imha edilmesiyle de serbest kalmıştı.

Jedi’lar bunu biliyordu ve burada her türden kötülüğün kök salabileceğinden korkmuşlardı. Cumhuriyet yetkilileri de onların talimatlarına göre hareket etmiş, tüm sistemi karantinaya alarak galaksinin geri kalanından izole etmişti. Sonraki yüzyıllarda da Jedi’lar bu sırlarını gizli tutmaya devam etmişti. Revan ve Malak’ın hikâyesi, Rakata’yla ilgili rivayet ve hikâyelerle birlikte sürmüş ama Bilinmeyen Dünya’nın gerçek özelliği sırlar ve yalanlardan oluşan bir sisin altında kaybolup gitmişti.

Akademi arşivinde Bane bu konudan bahseden pek çok bilgi kırıntısına denk gelmişti. İlk başta ne olduklarına dikkat etmemişti bile. Küçük bir dünyayla ilgili orada burada denk geldiği önemsiz bilgiler. Fakat karanlık tarafın sırlarını çözdükçe bunun önemini de anlamaya başladı. Bilgisi arttıkça bulmacanın parçaları daha hızlı bir araya geliyordu. Bulmacayı Kara Lordlar Vadisi’nde tamamlayacağını zannederek hata ettiğinden son parçayı bulmak için buraya gelmişti.

Aşağısında parlak mavi bir okyanusun ortasında duran küçük tropik bir ada gördü. Valcyn’in sensörlerini kullanarak en büyük kara parçasını tespit etti, sonra da ineceği uygun bir yer bulabilmek için alçaldı. Adanın neredeyse tamamı sık ormanlarla kaplıydı ve bir geminin inmesine yetecek kadar bir açıklık yoktu. Sonunda hızı azalttı ve Valcyn’i yavaşça adanın kıyısındaki kristal renkli plaja doğru indirmeye başladı.

Bane’in ayakları Bilinmeyen Dünya’nın toprağına değer değmez onu hissetmişti: Korriban’a ilk geldiğinde hissettiği gibi derinden gelen bir uğultu ama çok daha güçlüsü. Havası bile farklıydı: tarih ve çok zaman önce unutulmuş sırlar kokuyordu.

Sırtı okyanusa dönük durarak adanın iç kısmını örten ve aşılmaz bir duvar gibi duran bitki örtüsüne baktı ve başka bir şey daha hissetti: bir canlı; muazzam hacimde ve güçte bir yaşam gücü. Ona doğru geliyordu. Hızla.

Bir saniye sonra bitkileri ezerek bir şeyin yaklaştığını gördü. Taze av arayan ve plaja inen geminin dikkatini çektiği bir yırtıcı olmalıydı.

Bir rancor ağaçların arasından fırladı ve korkunç bir kükremeyle kumların üzerinden gelmeye başladı. Bane olduğu yerde durarak gelişini izledi, bu koca hayvanın ne kadar hızlı hareket ettiğine hayran olmuştu. Aralarındaki mesafe elli metreden aza indiğinde sakin bir şekilde elini kaldırdı ve Güç’ü kullanarak saldıran canavarın beynine erişti.

Onun bu sessiz komutuyla canavar olduğu yerde durdu, nefes nefeseydi. Bane, avcı içgüdülerini kontrol altında tutmaya dikkat ederek rancor’a yaklaştı. Binicisi tarafından kontrol edilen bir tauntaun kadar uysal görünüyordu.

Ebadına bakarak Bane bunun yetişkin bir erkek olduğunu anlamıştı ama derisindeki parlak renkler ve az sayıdaki iz yetişkinliğe yeni adım attığını gösteriyordu. Avucunu iri bacaklarından birinin üzerine koydu, hayvanın beyninin derinliklerini yoklarken derinin altında zonklayan kaslarını hissedebiliyordu.

Kendisini daha önce bekçi ve binek olarak kullanan efendilerine dair bir bilinç, kavram ya da kavrayışa rastlamadı. Şaşırmamıştı: Rakata’lar, rancor’lar ortaya çıkmadan yüzlerce yıl önce ortadan kaybolmuştu. Fakat Bane başka bir şey arıyordu.

Görüntüler ve algılardan oluşan bir yığın üzerine çöktü sanki. Ormanda yapılan ve pek çoğu rakibin öldürülmesiyle sonuçlanan avlar. Et ve kemiklerin parçalanması. Kurbanın hâlâ sıcak olan etiyle beslenme. Eş arama. Diğer rancor’larla hâkimiyet kavgası ve sonunda aradığı şeyi de bulmayı başardı.

Canavarın hafızasının derinlerinde ormanın ortasında yer alan büyük, dört köşe taştan bir piramidin görüntüsüne rastladı. Rancor onu sadece bir kez annesinin yanında dolaşan bir yavruyken görmüştü. Yine de yapı onun kaba hafızasında bile yer etmeyi başarmıştı.

Rancor bir hayvandı, Bilinmeyen Dünya’nın besin zincirinin tepesindeydi. Korku bilmezdi ama yine de Bane, tapınağın anısını gün yüzüne çıkardığında hayvandan kısık bir inilti yükseldi. Yaratık titredi, yapması gerekeni biliyor ama kaçmaya gücü yetmiyordu; Güç onu itaate zorlamıştı.

Yere çöktü ve Bane sırtına çıktı. Binicisi iri ve kambur sırtına tutunurken o da yavaşça doğruldu. Bane’in emriyle rancor, plajı geride bırakarak ormana daldı ve binicisini kadim Rakata Tapınağı’na doğru götürmeye başladı.

22

Bane’in hedefine varması yaklaşık bir saat sürmüştü. Çevresini örten orman hayat doluydu ama bineğinin sırtında ağaçların arasında yoluna devam ederken böceklerden ya da küçük kuşlardan daha büyük bir şeye rastlamamıştı. Bane’in onları görecek kadar bile yaklaşmasına izin vermeden çoktan rancor’dan kaçmış oluyorlardı. Kaçıp gitseler bile rancor onların kokularına alıyor ve yırtıcı güdüleri harekete geçtiğinde Bane dizginleri elinde tutabilmek için daha fazla çaba sarf etmek zorunda kalıyordu.

Canavarı muhtemel öğünlerinin peşinden gitmekten alıkoymak yeterince zor değilmiş gibi tapınağa yaklaştıkça onu ileri doğru götürmek de zorlaşmaya başlamıştı. Her birkaç adımda bir yana dönmeye çalışıyor ya da aniden tam tersi yöne gitmeye kalkıyordu. Bir keresinde şaha kalkıp binicisini sırtından atmayı bile denemişti.

Bane bu yoğun bitki örtüsünün ortasında birkaç metreden ötesini göremiyordu ama yaklaştıklarını biliyordu. Tapınağın gücünü sezebiliyordu, dallar ve sarmaşıklardan oluşan ve aşılması imkânsız gibi görünen bir perdenin arkasından ona sesleniyordu. Karanlık tarafı kullanarak güçlü rancor’un son direnişini de kırdı ve onu ileri gitmesi için teşvik etti.

Birden bir açıklığa çıktılar, genişliği yüz metre kadar olan daire şeklinde bir alandı. Merkezinde de Rakata Tapınağı yer alıyordu. Yapı yaklaşık yirmi metre yüksekliğindeydi, taş ve kayadan oyulmuş bir anıttı. Tek girişi tapınağın dış gövdesine oyularak yapılmış olan büyük bir merdivenin tepesinde yer alan kemerli bir kapıydı. Dışı fazla yıpranmamıştı: küf ve sarmaşıkların bulaşmadığı katı ve saf bir bina. Etrafını çevreleyen arazide kısa çimlerden başka hiçbir bitki yoktu. Sanki orman bile bu aslını korumuş taşa yaklaşmaktan çekinmişti.

Bane, bineğinden aşağı atladı, tüm dikkatini önünde yükselen binaya vermişti. Onun kontrolünden kurtulan rancor hemen dönüp ormana kaçtı. Kükreyişi kaçarken çıkardığı gürültüyü bile bastırsa da Bane oralı olmadı. Artık rancor’a ihtiyacı yoktu; aradığı şeyi bulmuştu.

Titreyerek öne doğru bir adım attı ve durdu. Zihnini temizlemek için başını salladı. Karanlık taraf burada yoğundu, o kadar yoğundu ki başının döndüğünü hissediyordu. Demek ki burası aynı zamanda tehlikeli de bir yerdi; ortalıkta sersemlemiş şekilde dolaşma lüksü yoktu.

Arşivde okuduğu belgelere göre zamanında tapınak güçlü bir enerji kalkanıyla korunuyordu, her biri kudretli Güç kullanıcılar olan Rakata kabilesinin tamamı bir araya gelerek ancak bu kalkanı yok edebilmişlerdi. Bu tür bir engel sezmiyordu ama ancak bir aptal burada ihtiyatı elden bırakarak hareket ederdi.

Korriban’daki mezarlarda yaptığı gibi Güç kullanarak bölgeyi taramaya başladı. Bir zamanlar tapınağı koruyan nöbetçilerin yankılarını hissedebiliyordu ama o kadar zayıftılar ki yok gibiydiler. Şaşırmamıştı. Tapınağın çevresindeki kalkanın gücü yörüngesindeki Star Forge’dan geliyordu. Onun yok edilmesiyle kalkan da ortadan kalkmıştı – Bilinmeyen Dünya’yı gemi mezarlığı haline getiren diğer savunmalarla birlikte.

Star Forge’un kahredici sonunun acaba beraberinde neleri de sürüklediğini merak ederek avluyu geçti ve basamaklara tırmanmaya başladı. Merdiven dik ama genişti ve çok eski olmasına rağmen taşları ne aşınmış ne de çatlamıştı. Merdiven taştan kemerli girişe giden bir sahanlıkta, üç kat yukarıda, sona erdi. Kapının eşiğinde bir an durdu, sonra içeri girdi. Kendinden önce buraya gelenlerin hissettikleriyle aynı şeyi hissediyor olmalıydı: merak, keşfetmenin heyecanı. Fakat içeri girince keşif heyecanının uçup gitmesi sadece birkaç dakika sürdü.

Korriban’da olduğu gibi bu tapınakta da işe yarar ne varsa alınmıştı. Saatlerce araştırdı, içeri girdiği en üst katla başladı ve aşağı doğru en alt kata erişene kadar tapınağın boş koridorlarını ve terk edilmiş odalarını karış karış aradı. Aramasından bir sonuç elde edemese de morali bozulmamıştı. Kara Lordlar Vadisi’ndeki mezarların tüm gücü bitmişti – kullanılmış ve kurumuştu. Bilinmeyen Dünya ise farklıydı. Burada hâlâ Güç mevcuttu.

Mutlaka bulabileceği bir şeyler olmalıydı. Bundan emindi. Başka bir başarısızlığı daha kabullenmeyi reddetti.

Gezegenin yüzeyinden çok aşağıda, tapınağın zemin katındaydı ve bu takıntılı arayışı nihayet sona ermişti. Odaya ilk girdiğinde dikkatini büyük bir bilgisayardan geriye kalanlar çekmişti ama tamir edilecek durumda değildi. Sonra da bilgisayarın arkasındaki duvarda olan bir şey gözüne ilişti.

Yüzeye gizemli rakamlar kazınmıştı: Belki de Rakata’ların lisanıydı. Ona bir anlam ifade etmiyorlardı ve yakından bakmakla zaman harcamazdı, eğer içlerinden biri parlıyor olmasaydı.

İlk başta fark etmemişti bile. Belli belirsizdi: sıra dışı şekillerden birinin hemen kenarında beliren mor renkli bir ışık hüzmesi. Tam olarak gözünün hizasındaydı.

Ona bakarken parlaklığının arttığını gördü. Yaklaştı ve yavaşça elini ona doğru uzattı. Işık titreşince korkarak geri adım attı. Tekrar uzandı ama bu kez eliyle değil de Güç’ü kullanarak.

Taş karakter bir anda parladı.

Heyecanını bastırmaya çalışarak tekrar elini uzattı ve parlak sembolün üzerine bastırdı. Dönen dişlilerin ve birbirine sürtünen taşların sesini duydu. Yarım metreden daha küçük kare bloklar hareket etmeye başladı ve duvardaki bir bölme dışa doğru çıktı

Duvardan dökülen molozlar, geri çekilen Bane’in ayağının dibinde birikirken küçük küp şeklinde bir deliği de açığa çıkardılar. Hiç tereddüt etmeden orada ne varsa almak için elini karanlığa daldırdı.

Parmakları soğuk ve ağır bir şeyi kavradı. Çekip çıkardı ve hayretle elinde tuttuğu esere baktı. Yumruktan biraz daha büyüktü ve dört köşe piramit şeklindeydi – içinde bulunduğu tapınağın küçük bir kopyasıydı. Bane bulduğu şeyin ne olduğunu derhal anladı: bir Sith Holokronu, gün ışığına çıkarılmak için bekleyen yasak bilginin kaynağı.

Holokron yapma sanatı binlerce yıl önce unutulmuştu, fakat Bane okuduğu kitaplardan dizaynlarının altında yatan temel teorilere dair bir şeyler bilmekteydi. İçerdikleri bilgi iç içe geçmiş kendi kendini şifreleyen matristi. Bir Holokron’un koruması aşılamazdı; içindeki bilgi alınamaz ya da kopyalanamazdı. İçindeki bilgiye ulaşmanın tek bir yolu bulunuyordu.

Her Holokron muhafız olarak görev yapan bir ya da birkaç Üstadın kişiliğini taşırdı. İhtiva ettiği sırları anlayabilecek seviyede birinin eline geçtiğinde ise Holokron farklı muhafızların küçük ve basit holografik görüntülerini yansıtırdı. Bu programlanmış suret tıpkı gerçek bir hocaymış gibi öğrencilerle iletişime geçip onlara ders verebilirdi.

Fakat tüm kaynaklarda Sith Holokronları’nın dört köşeli piramitlerini süsleyen eski sembollerden bahsedilirdi. Elinde tuttuğu Holokron’un üzerinde ise hiçbir şey yoktu. Bu kadim Sith’lerden bile daha önceki bir döneme ait olabilir miydi? Yoksa bu bizzat Rakata’lara ait bir eşya mıydı? Bu Holokron’a kişiliklerini aktarmış olan Üstatlar Cumhuriyet’in bile doğuşundan önceki bir çağa mı aittiler? Eğer öyleyse sırlarını onunla paylaşmaya yanaşırlar mıydı? Ona cevap verirler miydi?

Dikkatle hareket ederek Holokron’u yavaşça yere koydu ve önüne bağdaş kurarak oturdu. Hiç vakit kaybetmeden derin bir transa geçmeye başladı. Enerjisi toplayıp odaklayan Bane yerde duran küçük nesneyi kuşatması için kara Güç’ten bir enerji dalgası gönderdi. Holokron parlayıp titremeye başladı.

Heyecanla nefesini tuttu, sonrasında neler olacağından emin değildi. Üzerinde ince bir ışık hüzmesi belirdi, parçacıklar dağılıp yayılmaya başladı. Değişip dönüşerek cübbeli birisinin şekline büründüler, cübbesinin başlığını kapadığından yüzü görünmüyordu.

Sonra bir ses yükseldi, sert ve belirgin. “Ben Sith Kara Lordu, Darth Revan.”

Tapınağın boş koridorları Bane’in coşkun ve muzaffer kahkahasıyla titredi.

Bane’e göre bu tek Holokron’un içinde bulunan öğretiler Akademideki arşivin tamamından fazlaydı. Revan kadim Sith’lere ait ayinlerin pek çoğunu ortaya çıkarmıştı ve Holokron’daki görüntü onların şeklini ve amacını açıklarken Bane bu akıl almaz potansiyeli düşündükçe yerinde duramıyordu. Ayinlerden bazıları o kadar korkunçtu ki –bir Sith Üstadı için bile denenmeleri çok tehlikeliydi– onları ömrü boyunca denemeye cesaret edebileceğinden şüphe etmişti. Yine de ileride daha derinlemesine çalışabilmek için hepsini flimsi yapraklarına kaydetti.

Holokron’un içerisinde karanlık taraf büyücülerinin eski uygulamalarından çok daha fazlası bulunuyordu. Sadece birkaç haftada karanlık tarafa dair Korriban’da öğrendiklerinden çok daha fazla şey öğrenmişti. Revan gerçek bir Sith Lordu’ydu, Kaan ve onun Kardeşliğine boyun eğen sahte Üstatlar gibi değildi. Ve çok geçmeden onun sahip olduğu bilginin tamamı –ve karanlık tarafı anlayış şekli– Bane’e geçmiş olacaktı.

Githany’nin uyanmasıyla üzerindeki battaniyeyi atıp çadırının toprak zeminine ayak basması bir oldu. Ter içindeydi ve vücudunu ateş basmıştı ama nedeni sıcak değildi. Ruusan’da yağmur mevsimi başlamıştı ve gündüzleri sıcak ve nemli olsa da geceleri sıcaklık nöbetçilerin kendi nefeslerinin buharını görmesine yetecek kadar düşüyordu.

Rüyasında Bane’i görmüştü. Rüya da değildi. Detaylar o kadar kesin ve netti ki buna rüya diyemezdi; ondan çok daha canlı ve gerçekçiydi. Bu bir sağgörüydü. İkisi arasında bir bağ vardı, birlikte Güç üzerine çalışırken oluşmuş bir bağ. Öğrenci ve hocası arasında böyle bir bağın kurulduğu ilk kez duyulmuyordu ama Githany artık bu ilişkide kimin hoca kimin öğrenci olduğundan emin değildi.

Sağgörüsü kristal gibi berraktı: Bane Ruusan’a gelecekti. Ama onlara katılmaya gelmiyordu. Onları yok etmeye geliyordu.

Ürperdi, gecenin ayazı terli vücuduna iyi gelmemişti. Yataktan kalktı ve ince geceliğinin üzerine kalın cübbesini giydi. Bu konuyu Kaan’la konuşmalıydı. Sabaha kadar bekleyemezdi.

Gece karanlıktı: o ve diğerleri Korriban’dan geldiğinden beri gökyüzünden gitmek bilmeyen bulutlar yüzünden ay ya da yıldızlar görünmüyordu. Etrafı hafif bir sis kaplamıştı, yattığı sırada çiseleyen havadan daha iyiydi.

Birkaç Sith ortalıkta dolaşıyordu. Birkaçı yanından geçerken bir şeyler mırıldanıp selamladı onu ama çoğu başı önde çamurlu arazide yollarına devam etti. Takviyeler geldiği zaman Kaan’ın çektiği ve askerlerin moralini yükselten nutkun etkisi bitmek bilmeyen kapalı hava ve yağmur yüzünden silinip gitmişti. Yağmurların kesilip yerini Ruusan’ın bunaltıcı yaz sıcaklarına bırakmasına birkaç hafta daha vardı. O zamana kadar Kaan ve yoldaşları soğuk ve rutubetle uğraşmaya devam edeceklerdi.

Githany hiçbir şeye dikkat etmedi. Aklında tek şey vardı ve ancak Kaan’ın kaldığı büyük çadırın girişine vardığında durdu. İçeride ışık yanmaktaydı; Lord Kaan uyanıktı.

Çekinerek içeri girdi. Söyleyeceği şeyi sadece onun duyması gerekiyordu. Neyse ki yalnızdı. Fakat girişte aniden durdu, önündeki manzara karşısında olduğu yerde kalakalmıştı. Çadırın tek aydınlatma vasıtası fenerin loş ışığı altında Kaan aklını kaçırmış bir adama benziyordu.

Çadırın içinde ileri geri volta atıyordu ve adımları bile düzgün değildi. Neredeyse iki büklüm olmuştu, kendi kendine mırıldanıp başını sallıyordu. Sol eli kendi saçından bir tutamı kavrıyor, sonra da sanki yasak bir şeyi yaparken yakalanmış gibi birden elini çekiyordu.

Bu çılgın adamın peşinden gitmeyi tercih ettiği kişi olduğuna inanmakta güçlük çekmişti. Bane’in en başından beri haklı olması mümkün müydü? Tam geri dönüp karanlıkta kaybolup gidecekken Kaan döndü ve sonunda onu fark etti.

Bir an için gözlerinde kontrolsüz bir panik belirdi: kafese tıkılmış bir hayvanın korku ve çaresizliğiyle yanıyorlardı. Sonra aniden doğruldu ve dimdik durmaya başladı. Gözlerindeki dehşet ifadesi giderek yerini soğuk öfkeye bıraktı.

“Githany,” dedi, karşılaması da gözlerindeki ifade kadar soğuktu. “Ziyaretçi beklemiyordum.”

Şimdi korkma sırası Githany’ye gelmişti. Lord Kaan’dan kuvvet yayılıyordu: kendisini çadırın zemininde dolaşan küçük böcekler gibi ezebileceğinin farkındaydı. İki büklüm, yarı deli adamın görüntüsü gözlerinin önünden gitmiş, yerini Kaan’ın otoritesinin karşı konulmaz ağırlığına bırakmıştı.

“Bağışlayın, Lord Kaan,” dedi, başını hafifçe eğip selam vererek. “Sizinle konuşmam gerek.”

Öfkesi biraz olsun azalmıştı ama haşmetli duruşunda değişen bir şey yoktu. “Tabii ki, Githany. Sen ne zaman istersen.”

Bu sözler sıradan nezaketten öteydi; aralarında bundan daha derin bir şey vardı. Githany çekici bir kadındı; her zaman erkeklerin dikkatinin ve arzularının hedefi olagelmişti. Genelde bu çok hoşuna giden bir şey değildi ama Kaan söz konusu olduğunda yanakları kızarırdı. O Karanlığın Kardeşliğinin kurucusuydu, vizyon ve amaç sahibi bir adamdı. Onun dikkatine karşı nasıl kayıtsız kalabilirdi?

“Bir şey içime doğdu,” diye açıkladı. “Ben... ben Darth Bane’i gördüm. Bizi yok etmek için Ruusan’a geliyordu.”

“Qordis, Bane’in görüşlerini bana detaylarıyla anlattı,” dedi, başını salladı. “Bu beklenmedik bir şey değil.”

“Davamızın büyüklüğünü fark edemiyor,” dedi Githany, Bane’i mazur göstermeye çalışır gibi. “Sizinle bizzat tanışmadı. Kardeşlik konusunda her şeyi Qordis ve diğer Üstatlardan öğrendi – ona sırtını çeviren kişilerden.”

Kaan hayretle ona baktı. “Beni Bane’in bizi yok etmeyi planladığı yönünde uyarmaya geldin. Şimdi de hareketlerini meşru göstermeye çalışıyor gibisin.”

“Güç bize ne olacağından ziyade ne olabileceğini gösterir,” diye hatırlattı ona. “Eğer Bane’i bize katılmaya ikna edebilirsek Jedi’lara karşı güçlü bir müttefik elde etmiş oluruz.”

“Anlıyorum,” dedi Kaan. “Eğer onu Kardeşliğin kanatları altına alırsak sağgörünün doğru çıkmayacağını düşünüyorsun.” Uzun bir sessizliğin ardından sordu, “Ona karşı olan kişisel duygularının düşüncelerini etkilemediğine emin misin?”

Utanan Githany gözlerinin içine bakamadı. “Bu şekilde düşünen tek kişi ben değilim,” diye mırıldandı yere bakarak. “Korriban’dakilerden pek çoğu da onun yokluğundan rahatsız. Onun gücünü hissetmişlerdi. Karanlık taraf kendisinde bu kadar yoğun olan bir kişinin Kardeşliği neden reddettiğini merak ediyorlar.”

Kaan kendisini teselli etmek için elini omzuna koyunca başını kaldırdı. “Haklı olabilirsin, Githany. Ama senin tavsiyene göre hareket edemem. Bane’in henüz nerede olduğunu bile bilen yok.”

“Ben biliyorum. Aramızda bir tür bağ var. Bane’in nereye gittiğini söyleyebilirim size.”

Kaan elini uzatıp çenesinden tuttu ve başını hafifçe yukarı kaldırdı. “O zaman ben de ona birisini gönderirim,” dedi. “Bana gelmekle doğru olanı yaptın, Githany,” diye ekledi ve çenesini tutmayı bırakıp güven verici bir ifadeyle gülümsedi.

Yüzünde gurur dolu bir ifade beliren Githany de ona gülümsedi.

Bane’in nereye ve neden gittiğini açıkladıktan birkaç dakika sonra çadırdan çıktı. Kaan onun gidişini izledi, sözleri fazlasıyla canını sıksa da açık etmemek için büyük çaba sarf etmişti. Kadının endişelerini ortadan kaldırmıştı ve Bane’le her ne kadar yakın olsa da Kardeşliğe sadık kalacağından da emin olmuştu. Githany her erkeğin kendisini arzuladığını düşünürdü ama Kaan benzer bir arzunun alevlerini onun gözlerinin içinde de görebiliyordu: Kadın güç ve ihtişam tutkunuydu. Ayrıca gurur ve ihtirasını flört, övgü ve vaatlerle beslemeye de hevesliydi.

Yine de Kaan onun sağgörüsü hakkında ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Güç kendisinde yoğun olsa da o farklı alanlarda uzmanlaşmıştı. Savaş meditasyonuyla bir savaşın seyrini değiştirebilirdi. Gururlarını okşayarak diğer Lordları kendisine katılmaya ikna edebilirdi. Fakat daha önce gece vakti çadırında kendisine bahsedilen bu sağgörü türünden bir şeyi hiç yaşamamıştı.

İlk eğilimi bunun düşük moralin sonucu olan yersiz bir endişe olduğunu varsaymak oldu. Korriban’dan gelen takviyeler sayesinde savaşın kısa sürede sona ereceği zannedilmişti. Fakat General Hoth kendisinden daha üstün olan Sith kuvvetlerinin karşısına Işığın Ordusuyla çıkmayacak kadar kurnaz birisiydi. Hemen taktik değiştirip kendi takviyelerini beklerken zaman kazanabilmek için vurkaç metodunu uygulamaya başlamıştı.

Sith’lerin ise sabrı tükeniyordu. Kaan’ın haftalar önce söz verdiği muhteşem zaferden eser yoktu. Onun yerine çamur ve dinmek bilmeyen yağmurda debeleniyor, nerede olduğunu bile bilmedikleri bir düşmanı yenmeye çalışıyorlardı. Githany’nin ziyareti onu şaşırtmamıştı. Onu şaşırtan asıl şey ise şu ana kadar diğer Kara Lordların da gelerek hoşnutsuzluklarını dile getirmiş olmamalarıydı.

Fakat bu gerçek Githany’nin ikazlarını daha önemli ve tehlikeli hale getiriyordu. Bane herkesin ortasında Kardeşliği reddetmişti; Korriban’dan gelen herkes bunu gördüğünü söylüyordu. Bu hikâye veba gibi tüm kampı sarmıştı. Başta onun kibir ve dikkafalılığına dudak bükmüşlerdi; tek başına devam etmeye karar vermişti ve Kardeşliğin zaferinden payına düşeni alamayacaktı. Fakat bu zafer ortalıkta görünmeyince bazıları acaba Bane haklı mıydı diye düşünmeye başlamışlardı.

Lord Kaan, Kara Lordlar arasına casuslarını yerleştirmişti. Söylentiler onun da kulağına geliyordu. Lordlar henüz şüpheleri doğrultusunda harekete geçmeye hazır değildiler ama azimlerinde –ve bağlılıklarında– bir azalma söz konusuydu. Düşmanları ve amansız rakipleri bir araya getirerek bir ittifak kurmuştu. Karanlığın Kardeşliği dışarıdan durasteel kadar dayanıklı görünse de tek bir kararlı ve aykırı söz onu bin parçaya ayırmaya yeterdi.

Fenerini aldı ve çadırdan dışarı sisle kaplı geceye çıkarak hızlı ve uzun adımlarla kampta ilerlemeye başladı. Githany’ye söz verdiği gibi Bane ile ilgilenecekti. Eğer bu söz dinlenmez ve genç adam katılmaya ikna olmazsa ortadan kaldırılması gerekecekti.

Kaan’ın gittiği yere varması birkaç dakika sürdü. Kapıda durdu, Githany’nin çadırına yaptığı beklenmedik ziyarete nasıl kızdığını hatırladı. Görmeye geldiği kişiyi de benzer şekilde kızdırmak istemediğinden seslendi, “Kas’im?”

“Girin,” diye bir cevap geldi içeriden ve ışın kılıcının kapandığını gösteren o sesi duydu.

İçeri girdiğinde Kılıç Ustasını üzerinde sadece pantolonuyla ter içinde ve nefes nefese buldu.

“Gördüğüm kadarıyla uyanıksın,” dedi.

“Savaş arifesinde uyumak zordur. Hiç olmayacak bir savaş olsa bile.”

Kas’im bir savaşçıydı; Kaan onun böyle boş durmaktan nasıl rahatsız olduğunu biliyordu. Talimler ve egzersizler onun gerçek bir çatışmaya duyduğu susuzluğu gideremezdi. Korriban’daki Akademide, Kılıç Ustası şikâyet etmeden görevini yapıyordu. Ama burada, Ruusan’da, muhtemel bir savaş bu kadar yakınken boş durmak dayanılır gibi değildi. Kan kokusu havadan hiç eksilmiyordu, korkunun ve beklentinin teriyle karışmıştı. Kas’im ancak düşmanıyla karşı karşıya gelirse tatmin olurdu. Bu bezginliği zaman içinde taşıp başkaldırıya dönüşecekti ve Kaan böyle büyük bir silahşoru kaybetmeye hiç de gönüllü değildi. Neyse ki bu iki sorunu da tek seferde nasıl çözeceğini biliyordu – Bane ve Kas’im.

“Sana uygun bir görev var. Büyük önem taşıyan bir görev.”

“Hizmet için yaşarım, Lord Kaan,” diye sakince cevap verdi Kas’im ama baş kuyruğu heyecanla titredi.

“Seni Ruusan’dan uzağa göndermem gerekiyor. Galaksinin sonuna. Lehon’a gideceksin.”

“Bilinmeyen Dünya’ya mı?” diye sordu Kılıç Ustası, şaşırmıştı. “Orada Tarikatın uğradığı en büyük mağlubiyetin mezarlarından başka bir şey yok.”

“Bane orada,” dedi Kaan. “Benim elçim olarak ona gideceksin. Ona Ruusan’daki diğer Sith’lere katılması gerektiğini anlatacaksın. Kardeşliğin yanında olmayanların onun karşısında olacağını anlat ona.”

Kas’im başını iki yana salladı. “Bir şey değişeceğini zannetmem. Bir şeyi kafasına koyduğunda çok inatçı olabiliyor.”

“Eğer o ayrı durursa karanlık taraf Kardeşliğin çatısı altında bir araya gelemez,” dedi Kaan. Konuşurken Güç’ü de kullanarak Twi’lek’in yaralı gururunu okşadı. “Korriban’da seni ve diğer Üstatları reddettiğini biliyorum. Fakat bu teklifi bir kez daha yapmalısın.”

“Ya reddederse?” Kas’im’in sözleri seri ve sertti. Kaan içten içe Kılıç Ustasının kendisini zorladıkça artan öfkesine güldü.

“O zaman onu öldürmen gerekecek.”

23

“Karanlık tarafı kullananlar ona hizmet etmekle de yükümlüdürler. Bunu anlamak için bunun altında yatan Sith felsefesini de anlamak gerekir.”

Bane oturduğu yerde kımıldamadan durmuş, gözlerini de üç bin yıl önce ölmüş olan Kara Lord’un görüntüsüne dikmişti. Revan’ın görüntüsü titredi ve biraz sonra tekrar eski haline geldi. Holokron zayıflıyordu. Ölüyordu. Onu yapmak için kullanılan malzeme –onu çalışır halde tutmak için Güç’ün enerjisini kendisine aktaran kristal– kusurluydu. Bane kullandıkça kusuru daha belirgin hale gelmeye başlasa da onu bir gün bile elinden bırakmamıştı. İçinde gizli tüm bilgiyi elde etmeyi kafasına takmıştı ve Apatros madenlerinde çalıştığı aynı kararlılıkla Revan’ın sözlerini durup dinlenmeden sindirmeye devam etti.

“Karanlık tarafın sunduğu güç sadece güçlü olmak içindir. İstediğin bir şeydir. İmrendiğin bir şey. Tek istediğin şey güç olmalıdır, hiç düşünmeden ve tereddüt etmeden.”

Bu sözler özellikle Bane’e çok uygun geliyordu, sanki sanal Üstadının önceden programlanmış kişiliği sonunun yaklaştığını hissetmiş ve son dersi onun için saklamış gibiydi.

“Güç seni değiştirir. Dönüştürür. Bazıları değişimden korkar. Jedi öğretileri bu dönüşüme karşı mücadele etmek ve onu kontrol etmek üzerine kuruludur. Bu yüzden aydınlığa hizmet edenlerin yapabilecekleri şeyler sınırlıdır.”

“Gerçek gücü ancak bu dönüşümü kucaklayanlar elde edebilir. Uzlaşmak yok. Merhamet, şefkat, sadakat: tüm bunlar seni hakkın olan şeyi elde etmekten alıkoyarlar. Karanlık tarafı takip edenler tüm bu zayıflıkları bir kenara atmalıdır. Takip etmeyenler ise –orta yol takip etmeye çalışanlar– kendi beceriksizliklerinin kurbanı olurlar.”

Bu sözler Bane’in Akademide geçirdiği zamanı mükemmel şekilde ifade etmekteydi. Buna rağmen ne utanç ne de pişmanlık duyuyordu. O Bane artık ölmüştü. Kendisine bir Sith adı aldığında Apatros’taki madenciyi bir kenara attığı gibi Darth unvanını benimsedikten sonra da ne yaptığını bilemeyen o çırağı aklından silmişti. Qordis ve Kardeşliği reddettiği zaman Revan’ın bahsettiği dönüşüm başlamıştı ve Holokron’un da yardımıyla artık tamamlanmasına ramak kalmıştı.

“Karanlık tarafın kudretini kabul edenler onu elde tutmanın güçlüğünü de kabul etmek zorundadırlar,” diye devam etti Revan. “Doğası gereği karanlık taraf rekabet ve ihtilafı körükler. İşte Sith’lerin asıl kuvveti budur: böylece zayıflar Tarikatımızdan ayıklanır. Bu rekabet aynı zamanda en büyük zayıflığımız da olabilir. Güçlü olan kendisinden daha zayıf olanlarla birlikte hareket etmek gibi bir hırsa kendisini kaptırmamalıdır. Bir çıraktan daha fazlasına karanlık tarafı öğretmeye kalkan bir Üstat ahmaktır. Zaman içinde çırak gücünü artırarak Üstadını devirecektir. Bu kaçınılmazdır. Aşikârdır. Bu nedenle bir Üstadın ancak bir öğrencisi olmalıdır.”

Bane tepki göstermese de Akademide aldığı dersleri hatırlayınca ister istemez yüzü buruştu. Qordis ve diğerleri öğrencileri sanki Sith’lerin mirasının varisleri değil de okul çocuklarıymış gibi sınıf sınıf dolaştırıyorlardı. Böylesine hatalı bir sistemde potansiyelini tam olarak kullanamamasına şaşmamak gerekirdi.

“Tek bir Kara Lord olmasının bir nedeni de şudur. Sith’leri tek bir lider yönetmelidir: karanlık tarafın gücünün ve kudretinin cisimleşmiş hali. Eğer lider zayıflarsa bir diğeri idareyi onun elinden alır. Güçlü yönetmek zayıf ise hizmet etmek için vardır. Olması gereken budur.”

Görüntü tekrar titreyip yerine geldi, Darth Revan’ın minik görüntüsü başını eğip selamladı ve başlığını kafasına çekerek bir kez daha yüzünü örttü. “Sürem sona erdi. Öğrettiklerimi al ve gerektiği gibi kullan.”

Ve Revan kayboldu. Holokron’un yaydığı ışık söndü. Bane küçük kristal piramidi yerden aldı ama buz gibi ve cansız olduğunu fark etti. İçinde Güç’ten eser kalmamıştı.

Bu eşyaya artık ihtiyacı yoktu. Revan’ın da kendisine öğrettiği gibi o zaman yok edilmeliydi. Onu tekrar yere bıraktı. Ve Güç’ü kullanarak tuzla buz olana kadar yavaşça ezdi.

Sith Buzzard’ı, Lehon’un atmosferine girdi ve bulutsuz mavi gökyüzünde süzülmeye başladı. Kontrollerin başında olan Kas’im aracı rotasında tutmak için birkaç küçük değişiklik yaptı, doğruca Valcyn’in işaret sinyaline doğru gidiyordu.

Bane’in işareti iptal edeceğini, en azından frekansı değiştireceğini zannetmişti. Fakat bundan haberi olmasına rağmen –bu işaret tüm gemilerde standarttı– öyle bırakmayı tercih etmişti. Sanki peşinden gelecek hiç kimseden korkmuyor, aksine onları buyur ediyor gibiydi.

Birkaç dakika içinde Kas’im hedefini gördü. Bane el koymadan önce –kısa süre için– Qordis’e ait olan gemi sahilin beyaz kumları üzerinde duruyordu, bir tarafında Bilinmeyen Dünya’nın büyük okyanuslarının suları diğer tarafında ise orman yer alıyordu. Taramalar geminin yakın çevresinde yaşam belirtisi tespit etmemişti, fakat Kas’im kendi aracını da diğerinin yanına indirirken tedbiri elden bırakmadı.

Buzzard’ın motorlarını kapattı ve araçtan dışarı çıktı. Dünyanın enerjisini hissetti, ve Bane’in göz ardı edilemez varlığını, ormanın kalbinden dalga dalga yayılıyor gibiydi. Yere atladı ve yumuşak kumların üzerine sertçe indiği halde ayakları çok az gömüldü. Valcyn’e bir göz attıktan sonra tahmininde haklı olduğunu anladı: avı burada değildi.

Bane’in kumlarda bırakmış olabileceği izler dalgalar ya da rüzgârla silinmişti. Zaten nereye gitmesi gerektiğini biliyordu. Önünde uzanan orman sık, cıvıl cıvıl ve tehditkârdı: bitkilerden oluşan aşılması neredeyse imkânsız bir duvar gibi, ortasında açılmış geniş bir yol haricinde.

İri ve güçlü biri ya da bir şey ağaç ve bitkileri ezerek kendisine yol açmıştı. Yer yosunla kaplanmıştı ve asmalardan oluşan bir ağ dört koldan bu açıklığı yok etmek için yaklaşıyordu ama hâlâ Twi’lek’in takip edebileceği kadar açıktı.

Ormanın gözleri kuytulardan onu izliyordu: Güç’ü kullanmadan bile fark edebildiği kendisini takip eden, tartan, ekosistemlerine yeni olan bu yabancının avcı mı av mı olduğunu anlamak için her adımını dikkatle izleyen bakışlar. Ne olduğunu herkese belli etmek için çift namlulu kılıcını çekip açtı, sonra da yol boyunca yavaşça koşmaya başladı.

Koşarken Güç kullanarak çevresindeki bitki örtüsünü de tarıyordu. Sezdiği yaratıklar ciddi bir tehlike teşkil etmiyordu ama yine de temkinliydi. Takip ettiği bu yolu bir şey açmıştı. Büyük bir şey.

On kilometre kadar sonra –koşması bir saat kadar sürmüştü– Kılıç Ustası nihayet ilk rancor’a denk geldi. İzlediği yol doğuya keskin bir dönüş yapıyordu ve köşeyi dönerken yaratık hırlayıp kükreyerek ağaçların arasından fırladı.

Kas’im hiç şaşırmamıştı. Rancor’un varlığını birkaç yüz metre öncesinde sezmişti, tıpkı onun uzak mesafeden kokusunu alıp peşine düşmesi gibi. Yaratığın saldırısını soğukkanlı ve acımasız bir etkinlikle karşıladı.

Savrulan ilk pençede çöktü ve hayvanın sol bacağında derin bir yarık açtı. Hayvan acı içinde şaha kalktığında yumuşak karnında ikinci bir yarık açtı. Rancor hemen devrilmedi; ışın kılıcının açtığı iki yarayla yıkılmayacak kadar büyüktü. Tam tersi acıdan daha da saldırgan hale geldi ve çevresinde ne varsa diş ve pençeleriyle saldırdı.

Kas’im döndü, sakındı ve bir hamlenin üzerinden sıçrayarak kurtuldu, sonra yere yatıp diğerinin altından takla atarak geçti. O kadar hızlıydı ki eğer rancor öfkeden deliye dönmese belli belirsiz bir hayalden başka bir şey göremezdi. Her kaçışında bir darbe daha indirdi, sinir ve etten oluşan dağı mahir bir heykeltıraş gibi işledi.

Rancor sarhoş bir dansçı gibi sendeledi, sallandı ve tökezledi. Kas’im ise tam tersi hızlı ve hassastı. Her geçen saniye rakibi biraz daha yavaşlayıp güçten düştü. Sonunda son bir hırıltıyla öne doğru yıkılıp kaldı.

Hayvanı olduğu yerde bırakan Kas’im yeni bir şevkle düştü yola. Qordis’e Akademide öğrencileri eğiteceğini söylediğinden beri ilk kez bir ölüm kalım mücadelesine dahil olmuştu. Geçen zaman zarfında yeteneklerinin körelmediğini görmek neşesini yerine getirdi.

Kas’im’in içinde gün sona ermeden bu yeteneklerine bir kez daha ihtiyacı olacağı yönünde bir his vardı.

Bane, Rakata Tapınağı’nın üst katındaki merkez salonun taş zemini üzerinde bağdaş kurup oturmuştu. Holokron dersleri arasında yaptığı gibi Revan’ın sözleri üzerine meditasyon yapıyordu. Eser artık ortada olmadığından karanlık tarafın doğası ve takip edeceği yolun üzerine öğrendikleri hakkında düşünmek daha da önemli hale gelmişti.

Doğası gereği karanlık taraf rekabet ve ihtilafı körükler. İşte Sith’lerin asıl kuvveti budur: böylece zayıflar Tarikatımızdan ayıklanır.

Kayıtlı tarihin başlangıcından beri Sith’lerin mücadele ediyor olması bir gerekliliğin sonucuydu: karanlık tarafın kudretinin sadece bir güçlü bireye odaklanmasını mümkün kılıyordu. Kardeşlik bunu tümden değiştirmişti. Şimdi Kaan’ı takip eden yüzlerce Kara Lord vardı ama çoğu zayıf ve aşağıydı. Sith’lerin sayısı her zamankinden daha fazlaydı ama yine de Jedi’lara karşı sürdürdükleri savaşı kaybediyorlardı.

Karanlık tarafın kudreti kalabalıklar arasında pay edilemez. Bu onuru taşımaya layık birkaç kişi üzerine yoğunlaştırılmalıdır.

Sayının çokluğunun güç olarak zannedilmesi tuzaktı... daha önceden gelen Sith Lordlarının da düştüğü bir tuzaktı bu. Naga Sadow, Exar Kun, Darth Revan: her biri de çok güçlüydü. Hepsi etrafına öğrenciler toplayıp onlara karanlık tarafın usullerini öğretmişlerdi. Her biri takipçilerinden bir ordu kurmuş ve onu Jedi’ların üzerine salmışlardı. Ama her seferinde ışığın hizmetkârları galip gelmişlerdi.

Jedi’lar her zaman kendi davaları etrafında bir araya gelirlerdi. Sith’lerse sürekli olarak ihanet ve bölünme yaşardı. İşte onları bireysel büyüklük ve ihtişama taşıyan bu özellikler –kontrolsüz ihtiras, güce duyulan doymak bilmez açlık– sonunda bir bütün olarak yok olmalarına neden oluyordu. Sith’lerin kaçınılmaz paradoksuydu bu.

Kaan, Kardeşlikteki herkesi eşit yaparak bu sorunun üstesinden gelmeye çalışmıştı. Ama çözümü kusurluydu. Karanlık tarafın doğasını yansıtmaktan uzaktı. Sith’leri tek bir lider yönetmelidir: karanlık tarafın gücünün ve kudretinin cisimleşmiş hali.

Eğer hepsi eşitse demek ki hiçbiri daha güçlü değildi. Yine de her kim kalabalık Sith saflarının arasından sıyrılıp Kara Lord unvanını elde etse bu sefer de onu elinde tutamazdı. Zaman içinde çırak gücünü artırarak Üstadını devirecektir. Bu kaçınılmazdır. Zayıfın güçlüyü devirecek olması doğanın düzeniyle taban tabana zıt görünüyordu.

Fakat başka bir çözüm daha vardı. Sith’leri aşağı çeken bu kısır döngüden çıkmanın bir yolu. Bane bunu şimdi anlıyordu. İlk başta Sith Tarikatının yerini tek ve güçlü bir Kara Lord’un alması gerektiğini düşünmüştü. Başka Üstat olmayacaktı. Çırak da olmayacaktı. Karanlık tarafın bilgisini ve kudretini barındıracak tek bir araç. Ama bu fikirden de kısa sürede vazgeçti.

Sonuç olarak bir Kara Lord bile yaşlanıp ölecekti; bunun sonucunda da Sith’lere ait tüm bilgi ortadan kaybolacaktı. Eğer lider zayıflarsa bir diğeri idareyi onun elinden alır. Tek başına asla yürümezdi. O yüzden Sith’ler sadece iki kişi olmalıydı...

Karanlık tarafın kudreti vasıtasıyla maşalar ve uşaklar kendi yanlarına çekilebilirdi. Onlara efendinin sahip olduklarından sadece birazı tattırılırdı. Fakat tek bir Sith Üstadı olacaktı. Ve bu Üstada hizmet etmek için de tek bir gerçek çırak.

İki tane olmalı; ne az ne çok. Biri gücü elinde tutacak, diğeri onu isteyecek. İkili Yönetim.

Karanlık tarafı yeni bir çağa taşıyacak olan işte bu bilgiydi. Geçen bin yıldır Tarikatın tüm nesillerini etkileyen ihtilafı sona erdirecek bir kural. Sith’ler yeniden doğacak, yeni usuller terk edilecekti – bunu yapacak kişi de Bane olacaktı.

Fakat önce Kardeşliği ortadan kaldırması gerekiyordu. Kaan, Qordis –Korriban’da birlikte ders aldığı herkes ve Ruusan’daki tüm Üstatlar– o tek başına kalana kadar ortadan kaldırılmalıydı.

Darth Bane, Sith’lerin Lordu. Bu unvan onun hakkıydı; karanlık tarafta kendisi kadar güçlü ve ona meydan okuyacak hiç kimse yoktu. Geriye sadece kimin çırağı olmaya layık olduğu sorusu kalmıştı. Ve diğerlerini nasıl ortadan kaldıracağı.

“Bane!” Kas’im’in sesi düşüncelerini yarıda kesti. “Lord Kaan’dan bir davet getirdim sana!”

Bane hemen ayağa fırlayıp ışın kılıcını çekti, bu aydınlanma anında rahatsız edilmekten hiç hoşlanmamıştı. Kas’im’e baktı ve Twi’lek’in varlığını kendisine sesleninceye kadar fark edemeyecek derecede düşüncelere dalmış olduğu için kendisine kızdı.

“Beni nasıl buldun?” diye sordu, hemen zihniyle Rakata Tapınağı’nın içerisine başka giren olup olmadığını kontrol etti. Kas’im’in yalnız olduğunu anlayınca hem rahatladı hem de hayal kırıklığına uğradı. Birisinin daha gelmesini umuyordu... ama kadın gelmemeyi tercih etmiş olmalıydı.

“Lord Kaan bana buraya geldiğini söyledi. Atmosfere girdiğimde tek yaptığım Valcyn’in sinyalini takip etmek oldu,” diye cevap verdi Kılıç Ustası. “Burada olduğunu Lord Kaan’ın nereden bildiğini bilmiyorum.”

Bane, Githany’nin ona söylemiş olabileceğinden şüphelendi ama Twi’lek’e söylemeye zahmet etmedi. “Kaan buraya beni öldürmen için mi gönderdi seni?” diye sordu.

Kas’im başıyla onayladı. “Eğer Kardeşliğe katılmazsan cesedini bu çorak ve unutulmuş dünyada bırakacağım.”

“Çorak mı?” dedi Bane hayretle. “Bunu nasıl söylersin? Karanlık taraf burada çok yoğun. Korriban’da olduğundan çok daha fazla. Jedi’ları yok edeceğimiz gücü bulacağımız yer burası – Kaan’ın Kardeşliği değil.”

“Korriban’da bir zamanlar böylesine büyük bir güce sahipti,” diye cevap verdi eski hocası. “Yüzlerce yıl boyunca binlerce Sith sırlarını aradı ve hiçbiri düşmanı yenmemizi sağlayacak büyük bir strateji bulmayı başaramadı.” Twi’lek devam etmeden önce çift namlulu ışın kılıcını açtı. “Bu anlamsız arayışı sona erdirmenin zamanı geldi, Bane. Eski kuralların devri geçti. Jedi’lar o kurallara uyanları yendi: Exar Kun, Darth Revan... hepsi kaybettiler! Eğer onları yenmek istiyorsak yeni bir felsefe bulmalıyız.”

Bir an için de olsa Bane silik bir heyecan hissetti. Kas’im’in sözleri onun düşüncesini yansıtıyordu. Kılıç Ustası onun aradığı çırak olabilir miydi?

Kas’im’in bir sonraki sözleri ise Bane’in tüm umutlarını yerle bir etti. “Kaan bunu biliyor. Bu yüzden Kardeşliği kurdu. Karanlık tarafın geleceği Kardeşliktir.”

Bane başını iki yana salladı. Kılıç Ustası da diğerleri gibi kördü. Bu yüzden de ölmesi gerekiyordu. “Kaan yanılıyor. Onu asla dinlemem. Asla Kardeşliğe katılmam.”

Kas’im iç çekti. “O zaman hayatın burada sona eriyor.” Aniden ona doğru zıpladı, kılıcı hiçbir talimde görmediği kadar hızlı şekilde hareket ediyordu.

İlk sekansı atlatan Bane eski Ustasının ona bildiği her şeyi öğretmediğini anlamakta gecikmedi... tıpkı Bane’in Sirak’la yaptığı dövüşün ilk evrelerinde yaptığı gibi. Kas’im’in gerçek yeteneğini şu anda görmüş ve kendisini güçlükle savunabilmişti. Güçlükle de olsa yapabilmişti ama.

Bane kendisini savunmayı başarınca rakibi şaşkınlıkla homurdandı ve kendisini toparlamak için geriledi. Daha güçlü ve hızlı şekilde saldırmalıydı, mücadeleyi çabucak bitirmeyi ummuştu. Stratejisini yeniden değerlendirmesi gerekecekti.

“Son dövüştüğümüzden bu yana bayağı ilerletmişsin,” dedi, etkilenmişti ve bunu gizlemeye de çalışmıyordu.

“Sen de öyle,” dedi Bane.

Kas’im tekrar saldırdı ve iki kalp atışı arası defalarca birbirine çarpan ışın kılıçlarının uğultu ve vınlamaları odayı doldurdu. Bane yeteneğine güvenerek hareket etmeye kalksa çoktan doğranmıştı bile. Onun yerine sadece Güç’ten destek alıyor, hareketlerine onun yön vermesine izin veriyordu. Kendini tümüyle, hiçbir sınırlama getirmeden, karanlık tarafa teslim etmişti. Silahı Güç’ün bir uzantısı olmuştu ve Twi’lek’in karşı konulmaz saldırılarına aşılmaz bir savunmayla cevap vermişti.

Sonra da o saldırıya geçti. Geçmişte iradesini karanlık tarafı besleyen ham duygulara teslim etmekten çekinirdi. Şimdi ise böyle sınırları yoktu; ilk kez tüm potansiyelini kullanmaktaydı.

Amansız bir saldırıyla Kas’im’i geri sürdü ve eski hocasını odanın diğer ucuna kadar gerilemek zorunda bıraktı. Kas’im geri geri giderek kapıdan geçip koridora çıktı ama Bane peşindeydi, ona doğru sıçradı ve Twi’lek’in bacağına indireceği sağlam bir darbeyi santim farkıyla kaçırdı.

Hamlesi son anda boşa çıkarıldı ama hiç hız kesmeden diğer bir güçlü hamle serisiyle devam etti. Kılıç Ustası gerilemeye devam etti, kopan bir fırtınadan farksız olan Bane’in saldırısı karşısında elinden başka bir şey gelmiyordu. Ne zaman taktik değiştirmeye kalksa ya da form değiştirse Bane öngörüyor, tepki veriyor ve avantajı elinden alıyordu.

Sonuç belliydi. Bane’de Güç çok yoğundu. Ancak hiç beklenmedik birkaç manevra Kas’im’i kurtarabilirdi ama önceden o kadar çok dövüşmüşlerdi ki elinde Bane’i şaşırtacak bir şeyi kalmamıştı. Eğitimi süresince Bane çift namlulu kılıçla yapılabilecek muhtemel her sekansı, diziyi, hareketi ve numarayı görmüştü ve onları nasıl karşılayıp boşa çıkarabileceğini de gayet iyi biliyordu.

Kılıç Ustası zor durumdaydı. Zıplıyor, dönüyor, eğiliyor, yuvarlanıyordu: vahşi ve fütursuz bir geri çekilişti onunki, tek istediği kaçıp canını kurtarabilmekti. Fakat tapınağı Bane gibi iyi bilmiyordu. Bane kaçış yollarını kesmiş rakibini yavaş yavaş çıkışı olmayan bir koridora sürüklüyordu.

Neler döndüğünü fark eden Kas’im yan odalardan birinin kapısını Güç kullanarak açtı ve içine daldı. Bane oradan çıkış olmadığını biliyordu ve zaferinin tadını çıkarmak için kapının eşiğinde durdu.

Twi’lek boş odanın ortasında durdu, nefes nefeseydi, omuzları hafifçe çökmüştü ve başı öne eğikti. Bane içeri girerken başını kaldırıp ona baktı. Fakat bakışları Bane’inkilerle buluştuğunda gözlerinde yenilgiden eser yoktu.

“Fırsatın varken işimi bitirmeliydin,” dedi. Aralarında beş metreden az mesafe vardı ama Kas’im’in kılıcının kabzasıyla seri bir dönüş yapmasına ancak yeterdi bu mesafe. Kabza ortasından ikiye ayrıldı ve bir anda bir çift namlulu kılıç yerine iki tek namlulu kılıcı oldu.

Bane duraksadı. Akademide çok az öğrenci iki kılıç birden kullanmaya kalkışmıştı. Kılıç Ustası onları dördüncü formun bir türevi olan bu teknikten hep uzak tutmuştu, yapısal olarak kusurlu olduğunu söylerdi. Şimdi ise Bane düşmanının yüzündeki acımasız ve kurnaz ifadeden bunun gerçek nedenini anlamıştı.

Dövüş yeniden başladı ama bu sefer geri çekilen Bane’di. Yeterli eğitimi olmadan, Güç üzerindeki muazzam hâkimiyetine rağmen bile, çift elli dövüş tekniğinin kendisine yabancı tarzını önceden kestirebilmesi çok zordu. Beyninde rakibinin yapabileceklerine dair binlerce seçenek uçuşuyordu ve onları nasıl karşılayacağına dair de bir deneyimi yoktu. Baskı altında kalınca geri çekildi, boğulmakta olan bir adamın çaresizliğiyle çırpınıyordu.

Birkaç hamle sonrasında Bane kazanamayacağını anladı. Kas’im hayatı boyunca bu an için çalışmıştı. Yıllarca süren eğitimin ardından yedi ışın kılıcını formunda da usta olmuştu. Ardından yine yıllarca çalışarak bu yeteneklerini geliştirmiş, her sekans ve hareketini galaksinin en iyi silahşoru haline gelene dek mükemmelleştirmişti. Belki de gelmiş geçmiş en büyük silahşordu. Bane onun dengi değildi.

Kılıç Ustası hiç hız kesmeden bastırmaya devam etti. Sanki iki değil de altı kılıç kullanıyor gibiydi: rakibinin dengesini bozmaya yönelik hassas bir ritimle saldırıyor, kılıcın biri yukarıdan diğeri ise aşağıdan aynı anda gelerek rakibine iki farklı yönden tamamıyla farklı açılardan saldırıyordu. Bane’in gerilemekten başka çaresi yoktu... geriye... geriye. Artık tek bir şey için savaşıyordu: kaçıp canını kurtarmak. Bu umutsuz durumda bile onu ayakta tutan tek bir şey vardı; Kılıç Ustasının kendi geri çekilişi sırasında sahip olmadığı bir avantaj. Tapınağı biliyordu ve yavaş yavaş çıkışa doğru gitmeye başladı.

Salon ve koridorlar boyunca çarpışarak gidip bir köşeyi döndüklerinde kendilerini Rakata Tapınağı’nın tek girişinde buldular: geniş bir kemerli giriş ve ilerisinde bir sahanlık. Oradan da geniş bir merdiven yaklaşık yirmi metre aşağıdaki yere iniyordu. Kas’im derhal nerede olduklarını ve rakibinin kaçabileceğini anladı, fakat Bane Güç itişine başvurdu. Bir an için Twi’lek’in dengesini bozdu ve bunu fırsat bilip girişten dışarıdaki sahanlığa atladı. Yüzü hâlâ rakibine dönük halde ve çömelir konumda yere indi. Fakat aceleyle Bane çok ileri sıçramıştı; en üst basamağın tam kenarında durmuştu ve arkasında dik merdivenler aşağı doğru inmekteydi.

Kas’im, Güç’ü kullanıp Bane’i geri fırlatarak cevap verdi, Bane merdivenden aşağı, Kılıç Ustasından uzağa, yuvarlandı. Eğer Bane kendisini Güç’ten bir kozanın içinde korumaya almasa bu düşüş boynunu veya herhangi bir uzvunu kırabilirdi. Öyle olmasına rağmen aşağı indiğinde her yeri ezik ve çürük içerisindeydi ve bir an için bile olsa sersemlemişti.

Yukarıdaki sahanlıkta Kas’im, tapınağın büyük ve kemerli girişinin önünde durmuş ona bakıyordu.

“Nereye gidersen git peşindeyim,” dedi. “Nereye gidersen git sonunda seni bulup öldüreceğim. Korku içinde yaşama, Bane. Bırak burada yaşamın sona ersin.”

“Bence de,” dedi Bane, Kılıç Ustasının konuşması sırasında biriktirdiği Güç dalgasını ona gönderdi.

Bane’in saldırısında incelikle düşünülmüş bir taraf yoktu: muazzam bir şok dalgası tapınağı temellerinden sarsmıştı. Sarsıntının şiddeti Kas’im’in vücudundaki kemikleri toza ve etleri püreye çevirecek güçteydi. Fakat son anda kendisini bu saldırıdan koruyacak kalkanı açmayı başarmıştı.

Ne yazık ki üzerinde durduğu tapınağı da koruyacak güçte değildi. Duvarlar büyük moloz yığınları şeklinde patlayarak etrafa dağıldı. Kemerli giriş yıkıldı ve Kas’im’i tonlarca taşın altına gömdü. Bir saniye sonra çatının geri kalanı da çökünce Twi’lek’in feryatları sağır edici bir gürültünün arasında kaybolup gitti.

Bane bulunduğu noktadan güven içerisinde tapınağın infilak edişinin görkemli manzarasını izledi. Enkazdan büyük bir toz bulutu üzerine doğru geliyordu. Uzun süren kılıç düellosu ve Güç’ün böyle ani kullanımından dolayı yorgunluktan bitmiş halde olduğu yere uzandı ve bembeyaz tozdan bir tabaka üzerini örttü.

Sonunda yavaşça ayağa kalktı. Güç’ü kullanarak Kas’im’in enkazın altında hâlâ hayatta olup olmadığını kontrol etti. Hiçbir şey hissetmedi. Kas’im –onun akıl hocası, Akademide ona yardım etmiş tek öğretmen– ölmüştü.

Darth Bane, Sith’lerin Kara Lordu, arkasını döndü ve gitti.

24

Kas’im’in ölümüne yas tutmaya ne zaman ne de gerek vardı. Geçmişte çok işine yaramış olsa da artık Bane’in önünü tıkamaktan başka bir şeye yaramayacaktı. Şimdi bu engel de ortadan kalkmıştı. Yine de onun Lehon’a gelişi Bane’i harekete geçirmişti. İrfan, bilgi ve güç arayışı yüzünden galaksinin meseleleriyle epeydir ilgilenemez olmuştu. Tapınağın yıkılmasının ardından artık Bilinmeyen Dünya’da durmasının bir anlamı kalmamıştı. O da yaya olarak ormandaki yolculuğuna başladı, Kas’im’in birkaç saat önce buraya gelmek için kullandığı yolu kullanıyordu.

Güç’ü kullanarak bir rancor daha çağırabilirdi ama olanlar üzerine düşünmek istiyordu... ve Kardeşliği nasıl ortadan kaldıracağını.

Kaan tüm Sith Tarikatını yoldan çıkarmıştı, onu mızmız dalkavukların oluşturduğu bir yığına çevirmişti. Onları kaba kuvvetle Jedi’ları yenebileceklerine inandırmıştı ama doğrusunu Bane biliyordu. Jedi’lar kalabalıktı ve ortak bir düşmana karşı birleştiklerinde daha da güçlü hale gelirlerdi: aydınlık tarafın yapısı böyleydi. Onları yenmenin sırrı ordular ya da donanmalar değildi. Onları alaşağı edecek silahlar gizlilik ve hileydi. Zafer ancak sinsilik ve kurnazlıkla elde edilebilirdi.

Sinsilik, Kaan’ın sahip olmadığı bir vasıftı. Eğer zeki olsaydı Kas’im’i Lehon’a böylesine keyfi kaçmış halde göndermezdi. Kılıç Ustası, Kardeşliğe sırtını döndüğü hikâyesiyle onun yanına gelebilirdi. Bane de onu müttefiki olarak kabul edecekti. Başta şüphelenecekti tabii ki ama zaman içerisinde bu şüpheleri zayıflamaya başlayacaktı. Eninde sonunda bir açık verecek ve Kas’im de onu öldürecekti. Hızlı, temiz ve etkili bir suikast olacaktı.

Bunun yerine Kas’im gelip ona meydan okumuş, aptalca bir onur kuralına göre hareket etmişti. Ama ölümünün onurlu bir tarafı yoktu; onurlu ölüm diye bir şey olamazdı. Onur yalandı, bunu kabul edecek ve kendilerini dibe götürmesine razı olacak salakların boynuna dolanmış bir zincirdi. Zaferle de zincirlerimden kurtulurum.

Bane ağaçların arasından rancor’un açtığı yol boyunca sorunsuz bir yolculuk yaptı; ormanın sakinleri ondan uzak durmayı tercih etmişlerdi. Yol üzerinde bir rancor leşinin etrafına toplanmış altı bacaklı feline sürüsü gördü ama yaklaştığını görünce dağıldılar. Yemeklerinin başına tekrar çökmek için ise iyice uzaklaşmasını beklediler.

Sahile gelene kadar planını yapmıştı bile. Kas’im’in gemisi kendi gemisinin yanında duruyordu, hemen içindeki erzakı ve mesaj dron’larını aldı. Onları kendi aracına taşıyıp Valcyn’i çabucak bir gözden geçirdi. Tüm sistemlerin çalışır halde olduğunu görünce araca bindi. Havalanmadan önce Kas’im’in gemisinden yüklediği koordinatları kullanarak mesaj dron’una bir rota girdi. Birkaç dakika sonra Valcyn, Bilinmeyen Dünya’nın yüzeyinden havalandı ve atmosferden kara uzaya geçene kadar tırmandı. Bane gideceği yerin hiperuzay koordinatlarını girdi, sonra da mesaj dron’unu fırlattı. Dron, Ruusan’a birkaç gün içerisinde erişirdi, içinde bir ateşkes teklifi ve Kaan için bir hediye bulunuyordu – Kaan’ın bu teklifin ne olduğunu anlamayacak kadar aptal ve boş olduğuna inanmıştı.

Kardeşlik, Jedi’ları asla yenemezdi. Onlar var oldukça da Sith’ler kaynağı zehirli bir kuyu gibi asla toparlanamayacaktı. Bane’in onları ortadan kaldırması şarttı. Tümünü. Bunu yapmak için Kaan’ın kendisine karşı kullanamayacak kadar kör ve kibirli olduğu silahları kullanacaktı: hile ve ihanet. Karanlık tarafın silahları.

“Birliklerimizi böyle yaymamız hoşuma gitmedi,” diye fısıldadı Pernicar, Lord Hoth’un hemen arkasından geliyordu. Ormanda kol halinde ilerleyen askerlerin arasındaki general dönüp arkasına baktı. Göründüğünden çok daha zayıftılar, yarısı açtı, çoğu yaralı ve doğru düzgün teçhizatı yoktu, Işığın Ordusunun savaşçılarından çok mültecilere benziyorlardı. İniş bölgesinden kamplarına ikmal malzemesi taşıyorlardı, farklı yönlere doğru giden diğer iki kafile gibi.

“Büyük bir grup halinde hareket etmek çok tehlikeli,” dedi Hoth. “Erzaka ihtiyacımız var. Üç kafileye ayrılırsak en az birinin sağ salim kampa varma ihtimali artar.”

Hoth geldikleri yöne doğru baktı, takip edilip edilmediklerinden şüphe ediyordu. Yağmurlar bir hafta önce kesilmişti ama toprak hâlâ yumuşaktı. Askerler yürürken yerde derin izler bırakıyorlardı.

“Kör bir Gamorrlu bile bizi takip edebilir,” diye homurdandı. Yaprak ve dallardan yapılmış derme çatma barakalarda iki büklüm oturup titrerken aylarca küfür ettiği yağmurların geri dönmesini diledi içinden.

Asıl endişelenmesi gerekenlerin keşifçiler olmadığını biliyordu. Güç’ü kullanarak önlerindeki ağaçlarda bekleyen düşmanlar olup olmadığını kontrol etti. Hiçbir şey yoktu. Eğer bir Sith olsaydı kendilerini gizlemek için sahte görüntüler üreterek...

“Pusu!” diye bağırdı öndekilerden birisi ve Sith’ler üzerlerine çullandı. Her taraftan geliyorlardı: ışın kılıcı kullanan savaşçılar, lazer silahları ve vibroblade’ler kullanan askerler. Durasteel’lerin çarpışması ve enerji kılıçlarının uğultusu yaşayan ve ölenlerin çığlıklarına karıştı: öfkenin ve zaferin haykırışları; acının ve çaresizliğin feryatları.

Saflarına yağan lazer ışınları onları nasıl yansıtacağını bilmeyen acemi Padawan’ları devirdi. İkinci saldırı ise yakın dövüş olarak gelmişti. Sith’lerin ve Jedi’ların savuşturduğu lazerler dört bir yana yağıp kaosu daha fazla artırmaktan başka bir işe yaramadı. Lord Hoth çatışmanın ortasında dikilmiş silahının menziline girecek kadar aptal olan düşmanlarını yere seriyordu. Yanan etin kokusu burun deliklerini kaplamıştı ve çevresinde cesetlerden bir yığın oluşmuştu. Ama hâlâ gelmeye devam ediyor, taze bir leşe koşan leşçil böcekler gibi üzerine üşüşüp sayı çokluğuyla onu alaşağı etmeyi umuyorlardı.

Pernicar düşmanlardan oluşan bu denizin arasında kayboldu ve Hoth düşen dostuna erişmek için iki kat çaba sarf etmeye başladı. Maw’ın yıkıcı fırtınaları gibi karşı konulmaz bir hiddete sahipti. Yanına vardığında Pernicar’ın ölmek üzere olduğunu gördü. Yakında diğerlerinin de olacağı gibi.

Çarpışmanın kıyısında cereyan eden bir patlama bir an için dikkatleri gökyüzüne çevirdi. Hararetli bir Sith taraftarı ileri atıldı, hazır dikkati dağılmışken bu büyük generali öldürüp hayal bile edemeyeceği bir itibar kazanmak istiyordu. Hoth zaten başını çevirmemiş sadece Güç’ü kullanarak bakmış ve onu statik bir alana hapsetmişti. Çaresizdi, kendi tarafında olan birisinin rastgele savurduğu bir vibroblade darbesiyle yere yığılana kadar da öyle kaldı.

Ölümü Hoth’un dikkatini çekmemişti bile. O savaş alanına yaklaşan ve topları düşmana ölüm kusan dört swoopbike ile ilgiliydi. Sith pususu dağıldı, bu hava desteği karşısında durmak gibi bir niyet ve becerileri yoktu. Ağaçların arasına doğru kaçarlarken Hoth onları kovalayıp birer birer öldürmemek için Jedi eğitiminin ona sağladığı sabrı sonunda kadar kullandı.

Kısa süre sonra swoop’lar bir düzine kadar kalmış olan Jedi’ların tezahüratları arasında iniş yaptılar. Yüzünde o her zamanki müşkülpesent ifadeyle Lord Valenthyne Farfalla araçtan indi ve başını eğerek generali selamladı.

“Erzak getirdiğinizi duydum, Lordum,” dedi ve bir Coruscant Senatörünün zarafetiyle doğruldu. “Size refakate gelmenin iyi bir fikir olacağını düşündük.”

“İki kafile daha var,” diye tersledi Hoth. “Burada dikilip böbürleneceğine git de onlara yardım et.”

Farfalla’nın dudakları büküldü, yüzünde aksi ve huzursuz bir ifade belirdi. “Onlara refakate giden başka swoop’lar var zaten.” Durdu, sanki daha başka bir şey söylemem gerekiyor mu diye düşündü. Hoth kendisine öyle bir bakmıştı ki sessiz kalmak için başka neden aramadı.

Buna rağmen –belki de bu yüzden– ekledi, “Takviyeleri daha sıcak karşılayacağınızı beklerdim.”

“Aylardır ortalıkta yoksun!” diye hırladı Hoth. “Sen diplomatçılık oynarken bizim burada canımız çıktı.”

“Söz verdiğim şeyi yaptım,” dedi Farfalla soğuk bir ifadeyle. “Takviye olarak üç yüz Jedi getirdim. Gezegendeki Sith ablukasını yaracak kadar avcıyı bir araya getirir getirmez nakliye gemileriyle kampa inecekler.”

“Gelmenizi beklerken hayatını kaybedenlerin pek de içini rahatlatmayacak,” diye tersledi Hoth.

Farfalla yerde yatan cesetlere baktı. Pernicar’ın da onlar arasında olduğunu görünce yüzü asıldı. Bedeninin yanına çöküp bir şeyler mırıldandı ve ayağa kalkmadan önce yerde yatan savaşçının kaşlarının arasına dokundu.

“Pernicar benim de dostumdu,” dedi, sesinin tonu şimdi daha yumuşaktı. “Ölümü sizin kadar bana da acı veriyor, General.”

“Bundan şüpheliyim,” dedi Hoth öfkeyle. “Burada yanında değildin.”

“Acınızın sizi ele geçirmesine izin vermeyin,” diye uyardı Farfalla, sesindeki soğuk ton geri dönmüştü. “Bu yol karanlık tarafa gider.”

“Sakın benimle karanlık taraf hakkında konuşmaya kalkma!” diye bağırdı Hoth, öfkeyle parmağını Farfalla’nın yüzüne doğrulttu. “Burada kalıp Kaan’ın Kardeşliğiyle savaşan kişi benim! Onları herkesten daha iyi bilirim! Yol açtığı acı ve ıstırabı gördüm. Onları yenmek için gerekeni de biliyorum. Askere ihtiyacım var. İkmal malzemesine ihtiyacım var. Onların bize duyduğu nefret gibi onlara karşı savaşacak iradeye sahip Jedi’lara ihtiyacım var.” Parmağını indirdi ve döndü. “Tek ihtiyacım olmayan şey ise bana karanlık taraf hakkında nutuk çekecek bir züppedir.”

“Pernicar’ın ölümü sizin hatanız değil,” dedi Farfalla, yaklaşıp teselli etmek için elini Hoth’un omzuna koydu. “Suçluluk duygunuzu bırakın gitsin. Duygu yoktur. Huzur vardır.”

Hoth arkasını döndü ve vurup elini attı. “Benden uzak dur! Al şu takviyelerini ve defolup Coruscant’a git! Burada sizin gibilere ihtiyacımız yok!”

Grubun geri kalanı hayret ve dehşet içerisinde bu manzarayı izlerken bu sefer de Farfalla arkasını döndü ve swoopbike’a gitti. Araca bindi ve motorları ateşledi.

“Belki de diğer Jedi’lar senin hakkında haklıydı!” dedi, swoop’un gürültüsünü bastıracak kadar bağırmıştı. “Bu savaş seni bitirmiş. Çıldırmışsın. Seni karanlık tarafa götürecek bu çılgınlık!” Hoth ufukta gözden kaybolan Farfalla ve diğerlerinin swoop’larına bakmaya bile zahmet etmedi. Onun yerine en eski dostunun yanında diz çöktü ve onun bu vahşi ve anlamsız sonuna ağladı.

Githany sonunda geldiğinde Kaan ona çıkışmamak için kendisini zor tuttu. Kendisini en zayıf haliyle görmüştü, kararsız, ne yapacağını bilmez halde. Bundan sonra ona karşı dikkatli olmalıydı, yoksa sadakatini kaybedebilirdi. Üstelik ona her zamankinden daha çok ihtiyacı vardı.

Bunun yerine normal bir ses tonuyla konuştu, sesinde onaylamadığını gösteren belli belirsiz bir ifade vardı. “Seni göndereli neredeyse üç saat oldu.”

Kadının yüzünde vahşi ve sert bir gülümseme belirdi. “Jedi ikmal kafilesine yönelik bir saldırı vardı. Ben de onlara katılmaya karar verdim.”

“Raporları henüz duymadım. Sonuç nedir?”

“Muhteşemdi, Lord Kaan!” Güldü. “Üç Üstat, altı Jedi Şövalyesi ve birkaç tane de Padawan... hepsi öldü!”

Kaan memnuniyetle başını salladı. Ruusan’da savaşın gidişatı sürekli olarak yön değiştirirdi ve yağmur mevsiminin sona ermesiyle denge Sith’lerin lehine tekrar değişmişti. Ordularının moralini yerine getiren ve onları zafere daha da yaklaştıran şeyin sadece yağmurların dinmesi olmadığını biliyordu.

Işığın Ordusu bölünmüştü. Ruusan’daki sayıları azalıyordu. Valenthyne Farfalla takviyelerle birlikte gezegenin yörüngesine girmişti ama Kaan’ın casuslarının bildirdiğine göre Hoth ve Lord Farfalla arasındaki çekişme yüzünden yeni gelenler çatışmalara dahil olmamıştı. Ortalığı yatıştıracak Üstat Pernicar olmadan bu iki Jedi’ın birbirlerine karşı duyduğu antipati Jedi’lara büyük darbe indirmekteydi.

Kaan durumun ne kadar komik olduğunun farkındaydı. Bölünüp birbiriyle mücadele etme sırası Jedi’lara gelmişti, Karanlığın Kardeşliği ise bir aradaydı ve gücünü muhafaza ediyordu. Bir yanı bu garip rol değişimini rahatsız edici buldu. Uyuyamadığı uzun gecelerde, çadırında volta atarak bu bariz çelişki üzerine düşünürdü.

Ruusan’daki ordular aydınlık ve karanlık arasındaki çizgiyi aşmışlar mıydı? Işığın Ordusu ve Karanlığın Kardeşliği arasındaki sonu gelmez mücadele onları görüşlerinin tümüyle birbirine girdiği bir boşluğun içine mi çekmişti? Şimdi hepsi Alacakaranlığın Güç-kullanıcıları haline mi gelmişlerdi? İki taraf arasında kalmış ve ikisine de ait değil.

Sabah güneşinin doğuşuyla birlikte gelen bir Sith zaferine daha ait haber tüm bu düşünceleri bir anda kafasından sildi. Kazanırken hiç kimse metotlarını sorgulamazdı. O yüzden kısa süre önce Darth Bane’den aldığı mesaj hakkında ne yapacağından emin değildi.

“Kas’im ölmüş,” dedi Githany’ye, doğrudan konuya girmişti.

“Ölmüş mü?” Onun verdiği tepki Kaan’ın bu haberi Kardeşliğin geri kalanıyla paylaşmama yönündeki düşüncesini daha da perçinledi. Karşılaşmanın sonucunu bilene dek Kılıç Ustasının neden gittiğini saklamaya devam etmeliydi. “Bir Jedi yüzünden mi?” diye sordu.

“Hayır,” dedi Kaan, kelimeleri seçerken dikkatliydi. “Onu Lord Bane ile müzakereye göndermiştim. Kas’im onu bize katılmaya ikna edeceğini düşünüyordu ama Bane onu öldürmüş.”

Githany gözlerini kıstı. “Sizi onun hakkında uyarmıştım.”

Kaan başını salladı. “Onu bizden daha iyi tanıyorsun. Onu anlıyorsun. O yüzden sana ihtiyacım var. Bane bana bir mesaj gönderdi.”

Elini uzatıp masanın üzerinde duran mesaj dron’unu açtı. Kaslı bir Kara Lord’a ait küçük bir görüntü önlerinde belirdi. Yüz ifadesini seçmek bu kadar küçük bir görüntüde güç olsa da canının sıkkın olduğunu anlamak zor değildi.

“Kas’im öldü. Ben... ben öldürdüm. Ama ölmeden... ölmeden önce söylediği şeyleri düşündüm.”

Githany şüpheyle Kaan’a baktı. Omuz silkti ve başını yana yatırıp konuşmaya devam eden hologramı izledi.

“Buraya bir şey aramak için gelmiştim. Ben... ben ne olduğundan da pek emin değildim. Bir şey de bulamadım zaten. Tıpkı Korriban’daki Kara Lordlar Vadisi’nde olduğu gibi. Şimdiyse Kas’im öldü ve ben... ben ne yapacağımı bilmiyorum...”

Görüntü başını öne eğdi: aklı karışmış, ne yapacağını bilmez ve yalnız. Kaan önündeki manzarayı izleyen Githany’nin yüzündeki küçümsemeyi rahatça görebiliyordu.

“Kasim’in boş yere ölmesini istemezdim,” dedi Bane samimi bir ifadeyle. “Keşke anlattıklarını dinleseydim. Ben... ben Karanlığın Kardeşliğine katılmak istiyorum.”

Kaan elini uzatıp dron’u kapattı. “Evet?” diye sordu Githany’ye. “Ciddi mi? Yoksa sadece bir tuzak mı?”

Kadın alt dudağını çiğnedi. “Bence samimi,” dedi sonunda. “Tüm kudretine rağmen Bane hâlâ zayıf birisi. Kendisini tam anlamıyla karanlık tarafa teslim etmiyor. Güç’ü öldürmek için kullandığında hâlâ kendisini suçlu hissediyor.”

“Qordis’de benzer bir şeyden bahsetti,” dedi Kaan. “Bana Akademideki düello ringinde en büyük rakibini öldürme fırsatı varken son anda geri çekildiğini söylemişti.”

Githany başını salladı. “Sirak. Kendisini bunu yapmaya ikna edemedi. Kas’im de onun akıl hocasıydı. Bane onu öldürmek zorunda kalmışsa bu onun çok daha ağırına gitmiş olmalı.”

“O zaman onu karşılamak için bir elçi göndermeli miyim?”

Kadın başını iki yana salladı. “Bane hak ettiğinden fazla soruna yol açıyor. Şu anda zayıf ama kuvveti geri geldiğinde her zamanki gibi dikbaşlı olacaktır. Ardından çevresindekileri huzursuz edecek, üstelik,” diye ekledi, “artık ona ihtiyacımız yok. Kazanıyoruz.”

“Peki onu ne yapalım? Suikast mı?”

Kadın güldü. “Eğer Kas’im’in bile hakkından geldiyse karşısına çıkacak kimsenin olduğu sanmıyorum. Benim haricimde.”

“Sen mi?”

Githany gülümsedi. “Bane beni sever. Bana tam olarak güvendiğini söyleyemem... ama bana güvenmek istiyor. Bırak ben gideyim.”

“Peki onu bulduğunda ne yapacaksın?”

“Onu özlediğimi söyleyeceğim. Teklifini düşündüğümüzü ve Kardeşliğe katılmasını istediğimizi söyleyeceğim. Sonra da boş bir anını yakalayıp öldürürüm.”

Kaan kaşlarını kaldırdı. “Çok basitmiş gibi söylüyorsun.”

“Kas’im’den farklı olarak ben onu nasıl idare edeceğimi biliyorum,” dedi ona. “İhanet, ışın kılıcından çok daha etkili bir silahtır.”

Çok geçmeden çadırdan çıktı, mesaj dron’unu ve Bane’in buluşma için gönderdiği koordinatları da almıştı. Kaan onun bu işi halledeceğine yürekten inanıyordu. O nedenle mesaj dron’uyla birlikte gelen küçük paketi de onunla paylaşmakta bir sakınca görmedi.

Bane, Lord Kaan’a bir barış teklifi göndermişti; Kas’im’in ölümünü telafi edecek bir şey. Fazla bir şey değildi: flimsi yaprakları üzerine yazılmış metinler, sanki başka birinin konuşmasını dinlerken yazılmış gibi alelacele kaydedilmiş yazılar. Yine de bu yaprakların sayfalarında Sith’lerin en ürkütücü icatlarından birine dair bilgiler yer alıyordu: düşünce bombası.

Pek çok kudretli Sith Lordu’nun iradelerini birleştirmelerini gerektiren kadim bir ayin olan düşünce bombası karanlık tarafın saf yıkıcı enerjisinin açığa çıkmasını mümkün kılardı. Tabii ki riskleri de bulunuyordu. Böylesine büyük bir güç son derece değişken olabilir ve onu meydana getirecek kadar güçlü kişiler için bile kontrolü güç olabilirdi. Patlamanın Hoth’un Işığın Ordusuyla birlikte tüm Karanlığın Kardeşliğini de ortadan kaldırması mümkündü. Patlamanın ortasında oluşan boşluk Sith ve Jedi’ların bedensiz ruhlarını emecek, onları sonsuza kadar yan yana saf enerjiden donuk bir kürenin içerisinde değişmez bir denge konumunda hapsedecekti.

Kaan, Ruusan’daki Jedi’ların işini bitirmek için böyle bir silaha ihtiyacı olduğunu düşünmüyordu. Nihayetinde kazanan taraf onlardı. Yine de, diğer bir uykusuz gecede volta atarken, düşünce bombasının ayinini tekrar tekrar okumadan edemedi.

25

Ambria uzaktan bakınca güzel görünüyordu. Çarpıcı eflatun renkli halkaları olan turuncu bir gezegen, Stenness sistemindeki en büyük yaşanabilir gezegendi. Fakat bu gezegene inmeye kalkışan kişi atmosferine girer girmez güzelliğinin uçup gittiğini görürdü.

Yüzlerce yıl önce bir Sith büyücüsünün başarısız olan ayini gezegenin yüzeyinde yıkıcı bir karanlık güç dalgasının salıverilmesine neden olmuştu. Büyücü, Ambria’daki neredeyse tüm canlılarla birlikte, hayatını kaybetmişti. Kuru kayalar haricinde çok az şey geriye kalmıştı ve şu anda bile verimli arazi parçaları az ve seyrekti. Ambria’da şehir yoktu; yüzeyinde çok az sayıda göçmen yaşardı, birbirlerinden öylesine uzaktılar ki bu gezegende tek başlarına yaşadıkları bile söylenebilirdi.

Jedi’lar bir kez bu gezegeni arındırmaya kalkışmış ama karanlık tarafın buraya kalıcı bir hasar verdiğini görmüşlerdi. Arındırmayı başaramayınca da karanlık tarafı tek bir yere toplayarak hapsetmişlerdi: Natth Gölü. Ambria’nın ıssız arazilerine tahammül edecek kadar cesur çiftçiler gölden ellerinden geldiği kadar uzak durmaya özen gösterirlerdi. Tabii ki Bane gelip bu gölün kıyısında kamp kurdu.

Ambria, Expansion Region’ın kıyısında yer alırdı, Ruusan’dan çabuk bir hiperuzay atlayışı mesafedeydi. Burada yakın zaman önce Cumhuriyet ve Sith birlikleri arasında küçük çarpışmalar yaşandığının kanıtları her yerdeydi. Issız araziye yayılmış silah ve zırh parçaları; yanmış araçlar ve hasarlı swoop’lar bu boş ve soğuk ovalarda kilometrelerce uzaktan görülebiliyordu. Bu hurdaları toplamaya çalışan birkaç yerleşimci haricinde hiç kimse enkazı temizlemeye zahmet etmemişti.

Halkalı gezegen önemsiz bir dünyaydı: Sektörü kontrol eden Cumhuriyet filosunun dikkate almayacağı kadar az kişi ve kaynak. Bane çatışmalar sona erdiğinde buraya yetenekli bir şifacının –Caleb adından bir adam– geldiğini duymuştu. Savaşın yaralarını sarmayan çalışan idealist bir gerzek; Bane’in iğrenmesine bile değmeyecek bir zavallı. Oysaki o adam bile yapılacak fazla bir şey olmadığını gördüğünden burayı terk etmiş olabilirdi. Tüm iyi niyet ve gayretlere rağmen dünya unutulmuştu.

Kaan’ın elçisi için uygun bir buluşma yeriydi. Bir Sith filosu bölgede devriye gezen Cumhuriyet araçları tarafından derhal tespit edilirdi ama küçük bir gemi ve yetenekli bir pilot fazla sıkıntı yaşamazdı. Bane, Kaan’ın kendisini yok etmek için koca bir donanma gönderebileceği bir yerde görüşmeye asla razı olmazdı.

Kurduğu kampta sabırla Kaan’ın elçisinin gelmesini bekledi. Arada bir başını kaldırıp gökyüzüne ya da ufka baktı ama kimsenin onu gafil avlamaya çalışacağını düşünmüyordu. Kilometrelerce uzaktan bir geminin geldiğini görebilirdi. Eğer bir yer aracıyla gelmeye kalkarlarsa da –kampın kenarında duran land crawler gibi– engebeli arazide yaklaşan aracın motor gürültüsünü duyup yaydığı titreşimi rahatlıkla hissedebilirdi.

Bunun yerine tek duyabildiği oturduğu yerden en fazla beş metre mesafede olan Natth Gölü’nün kara sularının sahile vururken çıkardığı sesti. Cevap bulamadığı tek soru ise hâlâ aklındaydı.

İki tane olmalı; ne az ne çok. Biri gücü elinde tutacak, diğeri onu isteyecek. Galaksiyi Karanlığın Kardeşliğinden kurtardığında kendisine yaraşır bir çırağı nereden bulacaktı?

Bir Buzzard’ın motorlarının uğultusu onu bu düşüncelerin arasından çekip çıkardı. Gemi alçalıp da yere inmeden önce kampının üzerinde daireler çizerken o da ayağa kalktı. İniş rampası alçalıp da dışarı çıkanı gördüğünde gülümsemeden edemedi.

“Githany,” dedi, yanına geldiğinde onu selamlamak için. “Lord Kaan’ın seni göndermesini umut ediyordum.”

“Beni o göndermedi,” dedi. “Gelmeyi ben istedim.”

Bane’in kalbi biraz daha hızlı çarpmaya başladı. Onu gördüğüne memnundu; onun yanında olması varlığını bile unuttuğu içindeki açlığı yeniden uyandırmıştı. Ama canını da sıkmıştı. Yaptığı bu üçkâğıdı anlayacak birisi varsa o da bu kadındı.

“Mesajı gördün mü?” diye sordu, tepkisini ölçebilmek için tepeden tırnağa süzdü onu.

“Bunları aştığını zannediyordum, Bane. Kendine acıma ve pişmanlık zayıflara göredir.”

Rahat bir nefes aldı ve boynunu eğip rol yapmaya devam etti. “Haklısın,” diye mırıldandı.

Kadın bir adım daha yaklaştı ona. “Beni kandıramazsın, Bane,” diye fısıldadı, kasları kadının bir sonraki hareketinin merakıyla gerildi. “Bence sen buraya başka bir şey için geldin.”

Kadın yavaşça ona doğru eğilirken olduğu yerde durdu, tehlike hissettiği anda tepki verecek şekilde tetikteydi. Ancak dudaklarını onun dudaklarına yapıştırdığında gardını indirdi.

İçgüdüsel olarak ellerini kaldırıp kadının omuzlarını tuttu ve kadının dudaklarını ve vücudunu kendisine doğru bastırdı. Kadın da kollarını onun geniş omuzlarına ve boynuna dolayarak ona karşılık verdi.

Kadının ateşi onu sarmıştı. Öpüşmeleri hiç bitmeyecekmiş gibi geliyordu; kokusu sanki içinde boğulacakmış gibi tüm bedenini kuşatmıştı. Kadın nihayet bedenini ondan ayırdığında onun gözlerindeki arzuyu görebildi, dudaklarındaki tatlı ateşin tadını hâlâ hissedebiliyordu. Bir şeyin daha tadını aldı.

Zehir!

Onun öpüşü aklını başından aldığı için gerçekte neler olduğunu anlaması bir saniye sürmüştü. Githany’nin ona inanıp inanmamasının bir önemi yoktu. Kaan’dan onu öldürmek için buraya gelmesine izin vermesini istemişti. Bir an için endişelendi... rock wart zehrinin tadını alana kadar.

Güldü ve derin bir nefes çekti. “Muhteşem,” dedi. Gizlilik. Hile. İhanet. Githany, Kardeşliğin etkisiyle bozulmuş olabilirdi ama hâlâ karanlık tarafı üstün kılan şeyin ne olduğunu anlıyordu. Kardeşliğe olan bağlılığına rağmen aradığı çırak o olabilir miydi?

Bu iltifatın üzerine kadının yüzünde muzip bir gülümseme belirdi. “Hırsla kuvvet elde ederim.”

Bane zehrin vücuduna yayıldığını hissediyordu. Etkisi belli belirsizdi. Eğer karanlık tarafta artan gücü onun sezilerini hiperuyanık yapmasaydı birkaç saat boyunca farkına bile varmayabilirdi. Bir kez daha Githany onu hafife almıştı.

Rock wart zehri bir bantha’yı bile öldürebilirdi ama seçebileceği çok daha nadir –ve öldürücü– zehirler de vardı. Karanlık taraf onun damarlarında kan gibi yoğun bir halde akıyordu. O gerçek bir Sith Lordu olan Darth Bane’di. Onun zehrinden korkmasına gerek yoktu.

Kadının onun dudaklarındaki zehri tespit edemeyeceğini düşünmesi –hatta ona zarar vereceğini bile düşünmesi– onun performansına inanmadığı anlamına geliyordu. Onun bir kez karanlık taraftan saptığını düşünmüştü; onun zayıf olduğunu zannetmişti. Memnundu: bu durum Kaan’ın safında yer almasını biraz daha affedilir hale getiriyordu. Kim bilir belki onun için hâlâ umut vardı. Ama emin olması gerekiyordu.

“Seni terk ettiğim için üzgünüm,” diye mızmızlandı. “Geçmişin görkemi gözlerimi kör etmişti. Naga Sadow, Exar Kun, Darth Revan – geçmişin büyük Sith Lordlarının kudretinin peşine düştüm.”

“Hepimiz güç isteriz,” dedi cevaben. “Karanlık tarafın doğası budur. Ama Kardeşlikte de güç var. Kaan diğer hepsinin başarısız olduğu şeyi başarmak üzere. Ruusan’da kazanmaya başladık, Bane.”

Bane başını iki yana salladı, hayal kırıklığına uğramıştı. Nasıl bu kadar kör olabilirdi? “Kaan, Ruusan’da kazanıyor olabilir ama takipçileri diğer her yerde kaybediyor. Liderleri olmadan büyük Sith ordusu dökülmeye başladı. Cumhuriyet onları geri püskürtüp pek çok önemli dünyayı ele geçirdi. İsyan birkaç ay içerisinde ezilecek.”

“Eğer Jedi’ları ortadan kaldırırsak bunların hiçbir önemi kalmaz,” diye açıklamaya girişti kadın, gözleri alev alevdi. “Savaş Cumhuriyet’e pahalıya mal oldu. Jedi’lar aradan çekildikten sonra kolayca birliklerimizi toplayıp savaşın seyrini değiştirebiliriz. Tek yapmamız gereken hepsini yok etmek, ardından nihai zafer bizim olacak! Tek yapmamız gereken Ruusan’da kazanmak!”

“Ruusan’ın dışında da Jedi’lar var,” diye cevap verdi.

“Çok az, birer ikişer tüm galaksiye dağılmış durumdalar. Eğer Işığın Ordusunu yok edebilirsek onları da dilediğimiz gibi avlayabiliriz.”

“Kaan’ın kazanacağına gerçekten inanıyor musun? Daha önce de kısa sürede zafer sözü vermiş ama sözünü tutamamıştı.”

“Kardeşliğe katılmak istediğini söyleyen biri olarak,” dedi kadın biraz kuşkuyla, “kendini pek de davaya adamış görünmüyorsun.”

Bane’in kolu uzanıp onu belinden tuttu ve bir vahşi öpücük için daha kendine çekti. Kadın önce şaşırdı, sonra da gözlerini kapatıp oluruna bıraktı. Bu sefer nefes alarak geri çekilen kadın oldu.

“Başka bir şey için geri döndüğümü söylerken haklıydın,” dedi, onu kendisine yakın tutarken. Dudaklarındaki zehrin tadı ilk seferki gibi ekşiydi.

“Kardeşlik başarısız olmayacak,” dedi kadın. “Jedi’lar kaçtı, ormanda saklanacak yer arıyorlar.”

Bane onu bıraktı ve geri çekilerek ona sırtını döndü. Kaan’ı ve Kardeşliği ortadan kaldırdığında onun çırağı olacak seviyede olmasını çok istiyordu ama hâlâ emin değildi. Eğer gerçekten de Kardeşliğin temsil ettiği şeye inanıyorsa belki de hiç umut yoktu.

“Lord Kaan’ın söylediklerini olduğu gibi kabul edemem,” diye itiraf etti. “Hepimizin eşit olduğunu söylüyor. Eğer hepimiz eşitsek o zaman kimse güçlü olamaz.”

Kadın arkasından yaklaştı ve ellerini omuzlarına koydu, tekrar yüzünü ona dönene kadar hafifçe masaj yaptı. Yüzünde neşeli bir ifade vardı.

“Kaan’ın söylediği her şeye inanma,” diye uyardı kadın onu, sesindeki yalın ihtiras belirgindi. Biri gücü elinde tutacak, diğeri onu isteyecek. “Jedi’lar ortadan kalktıktan sonra onu takip edenlerin çoğu bazılarının diğerlerinden daha eşit olduğunu düşünmeye başlayacak.”

Neşe dolu bir kükremeyle Githany’yi güçlü kollarıyla havaya kaldırdı, onu havada çevirirken bir yanda da öpmeye devam etti. İşte duymak istediği buydu!

Sonunda onu yere bıraktığında bir adım geriledi, anlaşılan bu beklenmedik coşku dengesini bozmuştu. Dengesini sağladı ve gülmeye başladı. “Sanırım kabul ettin,” dedi zehirli dudaklarında bir gülümsemeyle. “Kampını toparla. Ben önden gidip Kaan’a geleceğini haber veririm.”

“Ona bu görüşmeden bahsettiğin zaman yüzünün alacağı şekli görmek isterdim,” diye cevap verdi, hâlâ damarlarında dolaşan zehirden haberi yokmuş gibi yapıyordu.

“Ben de öyle,” dedi, sesi hiç açık vermiyordu. “Ben de öyle.”

Ambria gezegeni gittikçe uzaklaşıp ihtişamlı halkası görüşe girerken Githany elinde olmadan pişmanlık hissetmeye başladı. Bane’i gördüğü zaman uyanan hırsı ona inanılmaz bir kuvvet vermişti; bunu her öpüşünde hissetmişti. Fakat Bane’in Karanlığın Kardeşliğine katılmakla değil de kendisiyle ilgilendiği açıktı.

Ruusan’a atlayış için koordinatları girdi ve arkasına yaslandı. Dudağına sürdüğü zehir yüzünden başı dönüyordu. Rock wart zehrinden dolayı değil; onu oraya sadece Bane’in fark edip kendisinin güvende olduğunu zannetmesi için sürmüştü. Ama içine karıştırdığı synox –GenoHaradan suikastçılarının gözdesi olan renksiz, tatsız, kokusuz zehir– aldığı panzehire rağmen onu etkilemişti. Bane’in çok geçmeden kendisinden çok daha kötü hissedeceğini biliyordu. Tek bir öpücük bile onu öldürmeye yeterdi ve üç kat fazla doz almıştı.

Bane’i özleyeceğini fark etti. Ama Lord Kaan’ın uğruna çaba harcadığı her şeye yönelik bir tehditti. Birinin tarafını seçmek zorunda kalmıştı ve o da doğal olarak emrinde bir Sith ordusu olan kişiyi seçmişti.

Nihayetinde karanlık tarafın doğası böyleydi.

Bane, Buzzard’ı gözden kaybolana kadar izledi ve sonra kampını toplamaya koyuldu. Artık dikkatli hareket etmeliydi. Githany, Kaan’a onu zehirlemeye çalıştığını söyleyecekti. Kampta sağ olarak ortaya çıktığında işler biraz... zorlaşacaktı.

Uzakta kalıp olayların gelişimini izleyebilirdi. Ruusan’daki Jedi’lar toparlanıp savaşın seyrini kendi lehlerine değiştirecekti. Böyle olacağından Bane’in hiç şüphesi yoktu. Çaresiz kalan Kaan ise bu sefer Bane’in kendisine gönderdiği hediyeye başvuracaktı. Asıl niteliğini bilmeden düşünce bombasını ateşleyecekti. Ondan sonrada Ruusan’daki tüm Güç kullanıcılar –Sith’ler ve Jedi’lar– ortadan kalkacaklardı.

En muhtemel senaryo buydu. Fakat Bane, Karanlığın Kardeşliğinin sonunu şansa bırakmak için uğraşmamıştı bu kadar. Kaan’ın ordusu bu sefer de başarısız olursa kampta bazıları –Githany gibi– ona karşı cephe alabilirdi. Ruusan’dan kaçıp Jedi’ların önünde dağılıp gidebilirlerdi. O zaman da Bane, Sith’lerin rakipsiz lideri olabilmek için hepsini tek tek bulup ortadan kaldırmak zorunda kalırdı.

İşin içinde olup olayları dilediği şekilde yönlendirmesi daha iyiydi. Fakat o zaman da başarısız bir suikastın ardından bile neden hâlâ Kardeşliğe katılmak istediğini açıklamak için inandırıcı bir yalana ihtiyacı olacaktı.

Yaklaşık bir saat bu konuyu düşündü, pek çok fikri dikkate alıp sonra vazgeçti. Sonuç olarak onları geri döndüğüne ikna edebilmesinin tek bir mantıklı yolu vardı. Hepsini Kaan’ı devirip Kardeşliğin yeni lideri olmak istediğine inandırmalıydı.

Bane, planın inceliğini düşününce gülümsedi. Tabii ki Kaan şüphelenecekti. Ama onun tüm dikkati ve çabası konumunu muhafaza etmeye odaklanacaktı. Rakibinin asıl amacını fark edemeyecekti; Ruusan’daki tüm Sith’leri yok etmek.

Üstelik Githany’yi kendisine katılması için ikna etme fırsatını bir kez daha bulabilecekti. Gerçekte onun neye dönüştüğünü anladığında –Kaan’ı ve diğer sözde Kara Lordları nasıl kullandığını gördüğünde– belki de onun çırağı olma teklifini kabul edecekti. En azından zehrinin işe yaramadığını anladığı zamanki yüz ifadesini görmek...

“Ungh!” Bane inledi ve midesine saplanan acıyla iki büklüm oldu. Doğrulmaya çalıştı ama vücudu aniden başlayan bir öksürükle titremeye başlamıştı. Ağzını kapamak için elini kaldırdı ve tekrar elini çektiğinde kanla kaplanmış olduğunu gördü.

İmkânsız diye düşündü, karnına saplanan ikinci bir sancıyla dizlerinin üzerine yıkıldığı halde. Revan kendisine Güç’ü kullanarak zehir ve hastalıkları nasıl def edeceğini öğretmişti. Karanlık tarafta Sith Lordu olacak kadar güçlü birisini hiçbir basit zehir etkileyemezdi.

Diğer bir öksürük nöbeti geçene kadar onu neredeyse felç etti. Yüzünden akan teri silmeye çalışırken yanağında sıcak ve yapışkan bir şey fark etti. Gözünün kıyısından kırmızı bir yaş damlası süzülüyordu.

Titreyerek doğruldu, dikkatini içine yöneltti. Zehir hâlâ oradaydı. Tüm vücudunu sarmış, sistemini kirletip hayati organlarına zarar vermişti. İç kanama başlamıştı, gözlerinden ve burnundan kan geliyordu.

Githany! Böyle dayanılmaz bir acı çekmiyor olsa gülerdi. Ne kadar kendinden emin, ne kadar kibirliydi. Onun kendisini hafife aldığına öylesine ikna olmuştu ki. Bir daha asla aynı hatayı yapmayacağına yemin etti... tabii hayatta kalırsa.

Synox hakkında çok şey okumuştu ve belirtilerini hemen tanıdı. Eğer zamanında tespit etmiş olsaydı onu sisteminden temizleyebilirdi, varlığını gizleyen rock wart zehrinde yaptığı gibi. Ama synox zehirlerin en sinsisiydi; hiç fark edilmeden sistemine yayılırken kuvvetini de içten içe kemirmişti.

Tüm kaynaklarını seferber ederek zehri vücudundan atmayı, karanlık tarafın soğuk ateşiyle yakmayı denedi. Zehir çok güçlüydü... ya da o çok zayıftı. Vereceği zararı vermişti. Synox onu sakatlamıştı, kuvvetini birkaç saat öncekinin sadece gölgesi seviyesine indirmişti.

Etkisini köreltip ilerleyişini yavaşlatabilir ve geçici olarak en öldürücü belirtilerini engelleyebilirdi. Ama kendisini iyileştiremezdi. Bu kadar zayıfken yapamazdı.

Natth Gölü’nde Güç bulunsa da bu kullanamayacağı bir güçtü. Kadim Jedi’lar karanlık tarafı gölün derinliklerine hapsetme yönünde büyük özen göstermişlerdi. Derinlerde ebediyen hapsedilmiş gücünün yegâne kanıtı kara ve durgun sularıydı.

Hayatını kurtaracak başka bir yol bulabilmek için kampın yakınındaki land crawler’a doğru sendeleyerek gitti. Birden uyuşmaya başlayan uzuvlarının itirazlarına kulak asmadan direksiyona geçti ve sürmeye başladı. Bir şifacıya ihtiyacı vardı. Eğer Caleb denen şifacı hâlâ bu gezegendeyse Bane onu bulmak zorundaydı. Başka çaresi yoktu.

En yakın savaş alanına gitti, birkaç kilometre uzaktaki orada savaşıp ölenlerden geri kalanların hâlâ ortalıkta olduğu çorak bir alan. Land crawler’ın hareketiyle sarsılırken acıdan dişlerini sıkarak yoluna devam etti. Sürmeye devam ettikçe dünyası karanlığın ve gölgenin hüküm sürdüğü ve her şeyin kırmızıyla çevrelendiği bir kâbusa dönmeye başladı. Nereye gittiğinin bile farkında değildi, Güç’ü hem gideceği yeri bulmak hem de vücudunu Githany’nin zehrinin etkisinden korumak için kullanıyordu.

Ölüm korkusu tüm benliğini sardı, düşüncelerini ele geçirdi. İradesi zayıflamaya başladı; pes edip her şeyin sona ermesini kabullenmek şimdi daha kolay görünmeye başlamıştı. Daha fazla direnme ve huzuru bul...

Hırlayarak başını iki yana salladı, Sith kurallarının ilk satırını tekrar tekrar söyleyerek düşüncelerini gark olduğu karanlıktan geri çağırdı: huzur yalandır. Askerde eğitim yaptığı zamanı hatırladı, korkusunu alıp onu kendisine güç verecek olan öfkeye çevirdi.

Ben Darth Bane’im. Sith’lerin Kara Lordu. Hayatta kalacağım, ne pahasına olursa olsun.

İleride –hızla azalan görüş yeteneğinin sınırında– savaş alanının diğer ucunda yavaşça yol alan başka bir araç gördü. Göçmenler. Savaş alanında bulabildiklerini topluyorlardı.

Land crawler’ın burnunu onlara çevirdi, sadece direksiyonu çevirmek bile zor gelmeye başlamıştı artık. Güç’ü kullanarak burada can vermiş olanların ruhlarıyla temasa geçmeyi denedi. Sadece birkaç ay önce burada bir sürü kişi hayatını kaybetmişti. Onların bu hazin sonlarından beslenmeyi denedi, onların son anlarında çektikleri ızdırabı kullanarak azalan gücünü yenileyebileceğini ummuştu. Ama beceremedi; acıları artık çok uzaktaydı, çığlıklarının yankıları çok silikti.

Başını kaldırdığında aracının yön değiştirdiğini gördü, direksiyonu tutuşu zayıflarken bir tarafa doğru ağırlığını verdi. Kolları uyuşmuştu ve karıncalanıyordu; neredeyse onları kontrol edemez hale gelmişti artık. Kalbinin atmak için büyük çaba sarf ettiğini hissetti.

Ön palet bir kayaya çarptı ve land crawler devrilerek Bane’i engebeli araziye fırlattı. Başını tekrar kaldırıp gördüğü o kişilerin yerini anlamaya çalıştı ama bunu bile yapamamıştı. Bitmişti, dünyası karardı.

Land crawler’ın paletinden gelen sesle bilinci tekrar geri geldi. Diğer araç gelmişti. Onu gördüklerini bile zannetmemişti: devrilen aracın arkasına düşmüştü ve onlar da diğer taraftan gelmişti. Onu bulmuş olsalar da kurtarmak için ellerinden bir şey gelmezdi. Yine de onun kendini kurtarmak için yapabileceği bir şey hâlâ vardı.

Motor sustu ve konuşma sesleri duydu: üç genç erkek land crawler’ın arkasından indi ve enkazın arasında dolaşmaya başladı.

“Mikki!” diye bağırdı babaları, oğlunun arkasından sesleniyordu. “Çok uzağa gitme.”

“Bakın!” diye bağırdı çocuklardan birisi. “Bakın ne buldum!”

Zayıf güçlüye hizmet etmelidir. Karanlık tarafın tarzı budur.

“Vay! Gerçek mi bu? Dokunabilir miyim?”

“Ben de bakayım, Mikki! Ben de!”

“Sakin olun, çocuklar,” dedi babası ihtiyatla. “Bir bakayım.”

Bane kendisine yaklaşırken botunun küçük taşlar üzerinde çıkardığı sesi dinledi. Ben güçlüyüm. Onlar zayıf onlar hiçbir şey.

“Baba, bu bir ışın kılıcı. Ama kabzası bir garip. Bak? Sanki kanca takılı gibi.”

Birden babasının göğsüne çöreklenen korkuyu hissetti.

Hayatta kal. Ne pahasına olursa olsun.

“Hemen at onu elinden, Mikki! Çabuk!”

Çok geçti.

Işın kılıcı çocuğun elinde açıldı ve havada dönerek onu anında öldürdü. Babası bağırdı; kardeşleri ise kaçmaya çalıştı. Kılıç büyük çocuğun peşinden gidip onu da öldürdü.

Onların ölürken yaşadıkları dehşetten beslenen Bane ayağa kalkmaya başladı, gezegenin dibinden yükselen bir ucubeyi andırıyordu.

“Hayır!” diye bağırdı babası, en küçük oğlunu göğsüne bastırdı. “Bunu bağışlayın, Lordum!” diye yalvardı gözyaşları içerisinde. “O en küçüğü. Son kalan.”

Merhamet dilenecek kadar zayıf olanlar onu hak etmezler.

Kolunu kaldıracak kadar bile mecali olmayan Bane bir kez daha Güç’e başvurdu ve ışın kılıcını kurbanlarının üzerine getirdi. Bekledi, korkunun birikmesine fırsat verdi, sonra da yanan kılıcı küçük çocuğun kalbine sapladı.

Babası çocuğun cesedini göğsüne bastırdı, acı dolu feryatları savaş alanını inletiyordu. “Neden? Neden öldürdün onu?”

Bane onun ıstırabından beslenerek kendisini toparladı, karanlık tarafın içinde yeniden güç kazanmaya başladığını hissediyordu. Zehrin etkisi kolunu titremeden kaldırabileceği kadar hafiflemişti. Işın kılıcı eline geldi. Babası önünde diz çöktü. “Neden beni izlemek zorunda bıraktın? Neden...”

Işın kılıcının tek bir seri hareketi babasını da oğullarının gittiği yere gönderdi.

26

Bir türlü uyku tutmayan Lord Hoth yattığı yerde döndü durdu. Yatağının gıcırtısına nereye gitseler onları takip eden kan emici böceklerin vızıltıları eşlik ediyordu. Bu senfoniden askerlere dadanmış olan böceklerden beslenen küçük kanatlı gece kuşlarının kanat uğultuları da eksik olmazdı. Tüm bunların birleşiminin sonucu da tiz ve insanı çıldırtacak derecede yoğun bir cümbüş olurdu.

Ama onu uyanık tutan bu gürültü ya da geceleri bile bunaltıcı seviyede olan sıcak değildi. Sürekli zihnini meşgul eden askeri stratejiler ya da taktik planlar da değildi. Tek tek bunların biri olmaktan ziyade hepsinin toplamıydı – ve şu rezil savaşın biteceğine dair en ufak bir umut ışığının bile görülmemesi. Ruusan’daki ilk aylarında görmezden gelinen ufak sorunlar artık katlanılmaz eziyetler haline gelmişlerdi.

Öfkeli bir homurtuyla üzerindeki battaniyeyi alıp çadırın bir kenarına fırlattı. Bacaklarını yataktan aşağı salıp dik oturdu, dirseklerini dizlerine koyup başını da iki elinin arasına aldı.

İki standart yıldır Ruusan’da Karanlığın Kardeşliğine karşı savaşıyordu. Başta tüm Jedi’lar onun safında yer almıştı. Pek çok Jedi da onun safındayken ölmüştü – hem de çok. Lord Hoth’un komutası altında kendilerini feda etmişlerdi, dava uğruna kendi canlarını hiçe saymışlardı. Ama şu anda, altı büyük muharebenin ardından –sayısız çatışma, baskın, pusu ve sonuçsuz çarpışmayı saymıyordu bile– hiçbir ilerleme kaydedememişlerdi. Binlercesinin kanı ellerini bulaşmıştı ama hâlâ hedefine yaklaşamamıştı bile.

Bezginlik umutsuzluğa dönüşmeye başladı. Moral seviyesi hiç bu kadar düşmemişti. Pek çok asker Farfalla’nın haklı olduğunu söylemeye başlamıştı: general, Ruusan’ı takıntı haline getirmişti ve bu takıntısı uğruna da hepsini felakete sürüklüyordu.

Hoth’un artık onlarla tartışacak takati bile kalmamıştı. Kimi zaman en başta buraya hangi amaçla geldiğini bile unutuyordu. Belki bir zamanlar bu savaşta yer almanın erdemli bir yanı vardı, fakat söz konusu bu faziletler çoktan unutulup gitmişti. Artık ölen Jedi’ların intikamını almak için savaşıyordu. Karanlık taraf ve onun temsil ettiği her şeye duyduğu nefretle savaşıyordu. Gururu ve yenilgiyi itiraf etmekten çekindiği için savaşıyordu. Ama hepsinden daha çok başka ne yapacağını bilmediği için savaşıyordu.

Zaten şu anda vazgeçse ne değişecekti ki? Eğer birliklerine geri çekilme emri verir, Farfalla’nın gemilerini kullanarak gezegeni tahliye ederse sonuç değişir miydi? Eğer aradan çekilip Sith’lerle savaşma sorumluluğunu –Ruusan’da ve galaksideki herhangi bir yerde– başka birine devretse sonunda aradığı huzuru bulabilir miydi? Yoksa kendisine inanmış olan herkese ihanet etmiş mi olurdu?

Karanlığın Kardeşliği hâlâ ayaktayken Işığın Ordusunu dağıtmak bu savaşta kendisini feda edenlerin anılarına saygısızlık olmaz mıydı? Devam etmek ise daha fazlasının ölmesi anlamına gelecekti – ve kendisi de belki de ebediyen ışığı kaybedecekti.

Uzanıp tekrar gözlerini kapadı. Ama uyku hâlâ ona çok uzaktı.

“Bütün seçenekler yanlışsa,” diye mırıldandı karanlıkta kendi kendine, “hangisini seçtiğinin ne önemi var ki?”

“Eğer önündeki yol açık değilse,” diye bir ses cevap verdi ona gaipten, “hareketlerini Güç’ün irfanının yönlendirmesine izin ver.”

Hoth karanlık çadırda birden yattığı yerden fırladı. Çadırın diğer ucunda belli belirsiz görülen birisi duruyordu.

“Pernicar?” dedi heyecanla, sonra da hemen sordu, “Gerçek misin? Yoksa uyuyakaldım da rüyamı görüyorum?”

“Rüya dediğin sadece farklı türde bir gerçekliktir,” dedi Pernicar, muzip bir ifadeyle başını sallayarak. Yavaşça yürüyerek yanına yaklaştı. Kendisine doğru gelirken Hoth onun görüntüsünün saydam olduğunun farkına vardı.

Görüntü gelip yatağın kenarına oturdu. Yaylar gıcırdamadı; sanki hiç ağırlığı yok gibiydi.

Bu bir rüya olmalı diye düşündü Hoth ama uyanmak istemedi. Tam tersine eski dostunu bir kez daha görebilme fırsatına çaresizce sarıldı, hayal gücünün ürünü olan bir görüntü olsa bile. “Seni özledim,” dedi. “Aklını, tavsiyelerini. Onlara her zamankinden çok ihtiyacım var.”

“Ben hayattayken beni dinlemeye bu kadar istekli değildin,” diye cevap verdi Pernicar’ın hayali, Hoth’un bilinçaltındaki en gizli suçluluk ve pişmanlık duygularını kullanarak vurmuştu onu. “Benden öğrenebileceğin pek çok şey vardı.”

Generalin aklına komik bir düşünce geldi. “Bunca zaman zarfında senin Padawan’ın mıydım, Üstat Pernicar? O kadar genç ve aptaldım ki bana Güç’ü öğrettiğini bile anlayamadım mı?”

Pernicar gülümsedi. “Hayır, General. İkimiz de genç değiliz – gerçi ikimizin de sayısız aptallığının olduğunu inkâr edemem.”

Hoth üzülerek başını salladı. Bir süre tek kelam etmedi, sadece Pernicar’ın tekrar yanında olmasının keyfini çıkardı, sadece ruhu gelmiş olsa bile. Sonunda bilinçaltının kendisine oynadığı bu oyunun bir amacı olması gerektiğini düşünerek sordu, “Neden geldin?”

“Işığın Ordusu, adaletin ve iyiliğin aracıdır,” dedi Pernicar. “Yolunu şaşıracağından korkuyorsun ama eğer Güç’e kalbini açarsan ne yapman gerektiğini tekrar göreceksin.”

“Çok basitmiş gibi söylüyorsun,” dedi Hoth, başını hafifçe iki yana sallayarak. “Tarikatın en temel öğretilerini bile hatırlamayacak kadar yoldan çıktım mı ben?”

“Düşmek utanılacak bir şey değildir,” dedi Pernicar, doğruldu. “Tekrar ayağa kalkmayı reddetmektir utanılacak olan.”

Hoth iç geçirdi. “Yapmam gerekeni biliyorum ama bunu yapacak araçlara sahip değilim. Birliklerim çökme noktasına geldi: sayıları az ve tükenmiş durumdalar. Diğer Jedi’lar da artık davamıza inanmıyor.”

“Farfalla hâlâ inanıyor,” dedi Pernicar. “Farklı görüşleriniz olsa da o sana sadıktır.”

“Sanırım Farfalla’yı kendimden ebediyen uzaklaştırdım,” diye itiraf etti Hoth. “Artık Işığın Ordusuyla ilişkisini kesti.”

“Öyleyse gemileri hâlâ neden yörüngede?” dedi Pernicar. “Öfkeyle onu kendinden uzaklaştırdın ve o da senin karanlık tarafa geçmiş olabileceğinden korkuyor. Ona böyle olmadığını gösterirsen yine seni takip eder.”

Pernicar bir adım geri gitti. Hoth bilincinin yavaş yavaş yerine gelmeye başladığını hissetti. Buna karşı koymalıydı. Rüyalar aleminde kalmak için mücadele etmeliydi. Ama yapması gereken işler vardı.

“Elveda, eski dostum,” diye fısıldadı. Yavaşça gözleri açıldı ve çadırının boş karanlığı önünde belirdi. “Elveda.”

O gece bir daha gözüne uyku girmedi. Sabaha kadar Pernicar’ın söylediği her şeyi düşündü. Ne zaman kafası karışsa hep Pernicar’a danışırdı. Kendisini tekrar doğru yola döndürmek için bilinçaltının onun hayalini canlandırmasında şaşılacak bir şey yoktu.

Yapması gerekeni biliyordu. Gururunu çiğneyerek Farfalla’dan af dileyecekti. Jedi’lar adına kişisel farklılıklarını bir kenara bırakmaları gerekiyordu.

Sabah ilk iş olarak çadırından çıktı, Farfalla’ya bir elçi göndermeye kararlıydı. Fakat tam tersine Farfalla’ın adamlarından birinin kendisiyle konuşmaya geldiğini gördü.

“Bu yolculuğu boşa yapmış olabileceğimden korkuyordum,” diye itiraf etti Lord Hoth’a, kendisini çadırına davet ettiğinde. “Beni görmeyi dahi reddedeceğinizden çekiniyordum.”

“Bir gün erken gelseydin korktuğun başına gelebilirdi,” dedi. “Geçen gece... bir ilham her şeyi değiştirdi.”

“Demek ki şansım yaver gitmiş,” dedi elçi memnun bir ifadeyle.

“Kesinlikle,” diye mırıldandı, fakat rüyanın zamanlamasının şansla alakası olmadığını biliyordu. Gerçekten de Güç gizemli ve güçlü bir müttefikti.

Bane, Ambria’nın boş ve geniş ovalarında land crawler ile yol alırken zehrin hâlâ vücudunda olduğunu hissedebiliyordu. Aracın arkasındaki hurdaların tangırtısını motorun gürültüsü bile bastıramıyordu. Bu tangırtı yüzünden aracın eski sahiplerinin akıbetini bir türlü zihninden silemese de ölümlerinden dolayı hiçbir pişmanlık hissetmiyordu.

Cesetleri olduğu yerde bırakmıştı – hurda avına çıktıkları savaş alanının ortasında. Ölümleri ona devam edebilme gücü verse de elde ettiği bu geçici güç artışı da azalmaya başlamıştı. Birkaç saat daha synox’un etkisini uzakta tutabilirdi ama en kısa zamanda kalıcı bir tedavi bulması gerekiyordu.

Caleb’ı bulmak zorundaydı. Eğer şifacıyı bulabilirse onun için hâlâ umut var demekti. Ama adamın yaşadığı yere daha kilometreler vardı.

Vücudunun felce ve aklının da zehrin neden olacağı yüksek ateşe teslim olması an meselesiydi. Şimdilik öfkesi hâlâ zihnini açık tutmaya yetiyordu.

Githany’ye kızgın değildi. Karanlık tarafın hizmetkârlarının davranması gerektiği gibi davranmıştı. Onun hiddeti kendine yönelikti – kendi zayıflığı ve yanlış kullandığı kibrine. Onun kurnazlığını daha iyi takdir etmesi gerekirdi.

Onun yerine kendisini zehirlemesine göz yummuştu. Eğer ölürse keşfettiği büyük bilgi de–İkili Yönetim, Sith’lerin kurtuluşu– onunla birlikte ölecekti.

Caleb, land crawler’ın yaklaştığını onu görmeden ya da duymadan çok önce hissetti. Gökyüzünü örten koyu bir fırtına gibiydi. Araç gelip de kulübesinin önünde durduğunda zaten dışarıda oturmuş onu bekliyordu.

İri ve kaslı bir adam araçtan indi, Caleb’ın sıska ve sırım gibi bedeniyle tam bir tezat teşkil ediyordu. Kara cübbe giyiyordu ve kemerinde kanca kabzalı bir ışın kılıcı vardı. Derisi kül gibi griydi ve yüzü çektiği acıdan dolayı buruşmuştu. Güç’e hassas olmadığı halde bile Caleb’ın onun karanlık tarafın hizmetkârı olduğunu anlaması zor olmamıştı. Bilmediği şey ise kendisine gelen bu asık yüzlü ziyaretçinin gerçekte ne kadar güçlü olduğuydu.

Caleb daha önce de pek çok güçlü adam ve kadınla uğraşmıştı. Geçmişte hem Jedi’lar hem de Sith’ler ona gelmiş ve o tamamını geri çevirmişti. O sıradan insanlara hizmet ederdi, kendilerine yardım edemeyecek olanlara. Aydınlıkla karanlık arasındaki savaşta taraf olmak istemiyordu.

Adam sendeleyerek ona doğru yürümeye başladı. Ölmek üzere olan Sith’in vücudundaki gözeneklerden yayılan zehrin kokusu, Caleb’ın ateşinin üzerinde kaynayan çorbanın kokusu kadar belirgindi. Ateşi canlandırmak için kömürleri bir dal parçasıyla karıştıran Caleb misafirinin doğal olmayan yapısını fark etmişti. Bu adamın en az bir gün önce ölmüş olması gerekiyordu.

Adam gelip, ölümün gölgesi gibi, tepesine dikilene kadar hiçbir şey söylemedi.

“Vücudunda zehir var,” dedi Caleb sakince. “Şifa aramaya geldin,” diye devam etti. “Ama sana yardım etmeyeceğim.”

Adam konuşmadı. Durumuna bakılırsa beklenmedik bir şey de değildi. Zehir yüzünden dili şişmiş, ağzı da kavrulup kabarmış olmalıydı. Fakat eli belindeki kılıcının kabzası üzerindeyken derdini anlatmak için konuşmasına gerek de yoktu.

“Ölmekten korkmuyorum,” dedi Caleb, sesinin tonunda değişiklik olmamıştı. “İstersen bana işkence de edebilirsin,” diye ekledi. “Acı beni etkilemez.”

Bunu ispat etmek için de elini kaynayan kazana daldırdı. Haşlanan etin kokusu çorba ve zehir kokularına karıştı. Elini dışarı çıkarıp soyulmuş derisini gösterirken bile yüzünün ifadesi değişmemişti.

Yeni gelenin gözlerindeki kuşku ve şaşkınlığı görebiliyordu, daha önce de defalarca şahit olduğu bir ifadeydi bu. Metaneti geçmişte ona çok yarar sağlamıştı, birbirinden farklı nedenlerle ona gelen Sith’lerin ve Jedi’ların planları her seferinde boşa çıkmıştı. Onu anlayamıyorlardı ki asıl istediği de buydu.

Onların savaşları ya da onlar için önem arz eden şeyler umurunda bile değildi. Tüm galakside önem verdiği tek bir şey vardı ve bu gösteri onu önünde dikilen canavardan koruyabilmek için yegâne umuduydu.

Bane’in karşısındaki taviz vermez adam onu afallattı. Tek yaşama şansı onu reddediyordu ve bu konuda ne yapması gerektiğinden emin değildi. Bu adamın sahip olduğu kudreti sezebiliyordu ama bu kudret ne karanlık ne de aydınlığa ait değildi. Aslında adamın kudretinin kaynağı Güç bile değildi. Kuvvetini toprak ve taştan alıyordu; dağdan ve ormandan; yerden ve gökten. Bu farklılığa rağmen Bane adamın gücünün kendi alanında karşı konulmaz olduğunu sezebiliyordu. Bane bu farklılığı son derece rahatsız edici bulmuştu. Bu irade savaşını kaybedecek olması mümkün müydü gerçekten? Basit bir adamın –içinde Güç’ün sadece zerresi bulunan birinin– bir Kara Lord’a meydan okuması mümkün müydü?

Şifacının zihni zayıf olsa Bane ona rahatlıkla istediği şeyi yaptırabilirdi ama iradesi az önce elini daldırdığı kazanın kara demirinden bile daha sağlamdı. Acı ve ölüm tehdidinin onun üzerinde ne kadar etkili olabileceğini de açıkça kendisine ispat etmişti. Şu anda Bane onun zihninin acıyı engellemek için duvarlar inşa ettiğini sezebiliyordu; onu derinlere gömüyor ve hissedilmez hale getiriyordu. Derinlere gömdüğü başka bir şey daha vardı. Bane’in öğrenmesini engellemek için çabaladığı bir şey.

Onun ne olduğunu kavrayınca Bane’in gözleri kısıldı. Başka birinin varlığını gizlemeye, onu Kara Lord’un puslu algısından uzak tutmaya çalışıyordu. Dikkatini şifacının küçük kulübesine yöneltti. Adam onu engellemek için bir hareket yapmadı. Aslında hiçbir tepki göstermemişti.

Kapının yerinde rüzgârda hafifçe dalgalanan bir örtüden başka bir şey yoktu. Bane örtüyü yana çekip küçük kulübeye baktı. Gözleri dehşetle kocaman olmuş genç bir kız diğer taraftaki duvarın dibine sinmiş sessizce bekliyordu.

Gerçeğin farkına varınca Bane’in dudaklarının kıyısında rahatladığını gösteren pis bir sırıtma belirdi. Caleb’ın de zayıf bir noktası vardı; önem verdiği bir şey. Bu zayıf nokta onun iradesini aşmanın tek yoluydu ve Bane bu fırsatı tepecek karakterde birisi değildi.

Tek bir zihinsel komutla korku içerisindeki kızı havaya kaldırdı ve baş aşağı şekilde şifacının kaynayan kazanının üzerine getirdi.

Caleb ayağa fırladı, ilk kez gerçek bir duygusal tepki vermişti. Önce elini kıza doğru uzattı, sonra da geri çekti, gözleri kız ile onun hayatını elinde tutan adam arasında gidip geliyordu.

“Baba,” diye bağırdı kız. “Yardım et.”

Adam boynunu büküp yenilgiyi kabul etti. “Tamam,” dedi. “Sen kazandın. Seni iyileştireceğim.”

Şifa ayini o geceden ertesi sabaha kadar sürdü. Caleb bulabildiği tüm bitki ve kökleri topladı: kimini sıcak suda kaynattı; kimini macun kıvamına getirdi; bazısını da doğruca Bane’in şişmiş dilinin üzerine koydu. Tüm bu işlemler sırasında Bane tetikteydi. Adamın kendisine ihanet etmesi halinde hıncını kızından çıkarmak için hazır bekliyordu.

Saatler ilerledikçe synox’un vücudundan yavaşça çekildiğini hissetti, ilaçlar tarafından temizleniyordu. Ertesi günün akşamına gelindiğinde artık zehirden eser kalmamıştı.

Bane kampına dönüp toparlandı. Birkaç saat sonra ise havalanıp Ambria’yı geride bırakmaya hazırdı artık.

Şifa ayininin ardından onun zayıflığına şahit oldukları için baba ve kızı öldürmeyi düşündü. Ama bunlar kibriyle kör olmuş bir adamın düşünceleriydi. Githany ile son karşılaşması ona bu yolun ne denli tehlikeli olduğunu göstermişti.

Ne Caleb ne de kızı ona ve onun amaçlarına ciddi bir tehlike teşkil etmiyordu. Tüm kudretine rağmen karanlık taraf şifa sanatında çok zayıftı.

O yüzden yaşamalarına izin verdi. Onları öldürmenin bir manası ve faydası yoktu. Bir amaç ya da fayda olmadan öldürmek sıradan sadist ahmakların işiydi.

Ve Bane –rota bilgisayarına Ruusan’ın koordinatlarını girerken– karanlık tarafı ahmaklardan temizlemeye kararlıydı.

27

Valcyn, Ruusan’a vardığında sistemde hem Jedi hem de Sith filosunu görmek Bane’i şaşırttı. Sith’ler gezegeni ablukaya almıştı, Jedi’ların gezegendekilere takviye getirmesini önlemeye çalışıyorlardı.

Ama Bane’in gördüğü kadarıyla Jedi’ların ablukayı yarmaya çalışmak gibi de bir sıkıntısı yoktu. Gemileri sanki beklemekten memnun gibiydi, düşman menzilinin dışında zaman öldürmekteydiler. Sith’ler ise formasyonlarını bozup savunmalarında açık vermeden saldıramazlardı. İki taraf da ilk hamleyi yapmak istemediğinden savaş çıkmaza girmişti.

Ablukaya rağmen Bane iki filonun da dikkatini çekmeden gemisini Ruusan’a indirebildi. Jedi’lar gezegene doğru giden gemilere dikkat etmiyorlardı ve Sith’ler ise devriye güzergâhlarını daha büyük ölçekli yarma harekâtlarına karşı düzenlemiştiler. Ablukanın amacı asker nakliye gemilerini, ikmal gemilerini ve onların refakatçilerini durdurmaktı: tek bir keşif aracı ya da avcı uçağına karşı işe yaramıyordu.

Atmosfere girmesiyle sensörlerinin Sith kampını tespit etmesi bir oldu ve o da Valcyn’le gezegenin diğer tarafına yöneldi. Abluka devriyeleri onu görmemişti ve Lehon’dan ayrılmadan önce de geminin işaret sinyalini kapatmıştı. Burada olduğunu kimse bilmiyordu. Bunun bir süre daha böyle sürmesini sağlamaya da kararlıydı.

Kamptan birkaç kilometre uzaktaki bir tepenin yamacına iniş yaptı. Yaya olarak yaklaşırsa daha az dikkat çekerdi ve belki acilen kaçması gerekir diye Valcyn’in yerini gizli tutmak istiyordu. Gemiden indi ve Kaan ve yandaşlarıyla yapacağı görüşme için yola koyuldu.

Bu gezegende bulunmak diğerlerine göre çok farklı bir histi. Burası yüzeyinde cereyan eden sonu gelmez savaşlar yüzünden yorgun, bezgin ve tükenmiş bir dünyaydı. Havasında bir kırgınlık vardı, aklı ve ruhu etkileyen bulaşıcı bir hastalık gibi. Güç, Ruusan’da yoğundu – buradaki Sith ve Jedi sayısı dikkate alınırsa bu kaçınılmazdı. Diğer taraftan burada Güç’teki karmaşayı, şaşkınlığı ve çelişkiyi de sezebiliyordu. Ne karanlık ne de ışık üstün durumdaydı. Aksine çarpışmış ve iç içe geçerek belirsiz bir griliğe dönüşmüşlerdi.

Doğu yönünde uzaklarda Ruusan’ın büyük ormanlarının başlangıcını görebiliyordu. Jedi’ların derinliklerinde saklandığını hissedebiliyordu ama aydınlık tarafı kullanarak tam mevkilerinin tespit edilmesini önlüyorlardı. Sith kampı batıda, ormanın kıyısından birkaç kilometre uzaktaydı. Onların arasında ise alçak tepeler ve ovalardan oluşan geniş bir manzara uzanıyordu: şu ana kadar Ruusan’daki bütün büyük muharebeler bu arada cereyan etmişti. Sonu gelmez çatışmalar, her iki tarafın da düşmanını ortadan kaldırmak –ya da en azından gezegenden sürmek– için elinde ne varsa ortaya koyduğu, altı büyük muharebede zirveye ulaşmıştı. Üç kez Hoth ve Işığın Ordusu üstünlüğü ele geçirmişti; diğer üçünde ise Kaan ve Karanlığın Kardeşliği. Yine de kazanılan zaferlerin hiçbiri savaşı sona erdirecek kadar kesin değildi.

Ölümün keskin kokusunu duyan Bane kısa süre önce bu civarlarda bir çatışma yaşandığını tahmin etti. Bir tepeyi aştığında karşısında gördüğü cesetlerle tahmininin doğru olduğunu anladı. Kimin kazandığını söylemek güçtü: cesetler birbirlerinin üzerine yığılmıştı, sanki savaşçılar öldükten sonra bile birbirlerinin yakasını bırakmak istememişlerdi. Ölenlerin çoğu Jedi Şövalyesi ya da Kardeşliğin üyelerinden ziyade iki tarafın takipçilerinden oluşuyordu, ama bazı cesetlerin üzerindeki kara Sith cübbeleri de gözünden kaçmamıştı.

Ölülerin kapladığı alanın üzerinde, Ruusan’da yaşayan bir canlı olan, bouncer’lar dolaşıyordu. Yarım düzine kadar olan bu canlılar küre şeklinde ve farklı ebatlardaydılar, çoğu bir iki metre uzunluğundaydı. Yuvarlak vücutları kalın, her iki yanlarından çıkan kanatçığa benzer uzuvları ve arkalarındaki kurdeleye benzer uzun kuyrukları yeşil bir kürkle kaplıydı. Kara ve kapaksız gözleri dışında surata dair bir organları yoktu.

Raporlar bunların önsezileri güçlü canlılar olduğunu söylüyordu ama Bane’e savaş alanındaki cesetlerle beslenen leşçiller gibi göründüler. Onlara yaklaştığı zaman birbirleriyle haberleştiklerini fark etti ama görünürde ağızları yoktu. Bir şekilde yardım ve teselli görüntüleri yansıtıyorlardı, sanki altlarındaki toprağın yaralarını iyileştirmeye çalışıyor gibiydiler.

Bane’i görünce dağıldılar, gökyüzünde uçabilen bir balık sürüsü gibi aniden dört bir yana kaçıştılar. Bane daha da yaklaştığında özellikle birinin üzerinde toplanmış olduklarını fark etti. İnsan erkek ölmemişti ama karnındaki yaraya bakılırsa bu geceden sağ çıkacağa benzemiyordu.

Sith cübbesi giyiyordu ve açılmış elinin içinde dağılmış bir ışın kılıcının parçaları duruyordu. Bane onun Korriban’daki Akademideki önemsiz öğrencilerden biri olduğunu fark etti: karanlık tarafta öyle zayıftı ki ismini öğrenmeye bile zahmet etmemişti. Ama o Bane’i tanımıştı.

Adam inleyerek sırtüstü döndü ve güç bela doğrulup oturmayı başardı, başını ve omuzlarını yakındaki bir taşa yasladı. Gözleri –cam gibi ve kocaman– bir an için de olsa dikkatle baktı. “Lord Bane...” diyebildi. “Kaan bize... öldüğünüzü söyledi.”

Cevap vermenin manası olmadığından Bane bir şey demedi.

“Savaşı kaçırdınız...” diye mırıldandı adam, boğazına birikmiş olan kandan dolayı söyledikleri güçlükle anlaşılıyordu. Bir öksürük nöbeti bir sonraki söyleyeceğine engel oldu. Elini ağzına götürecek kadar bile dermanı kalmadığından kırmızı tükürükleri Bane’in botunu kapladı.

“Savaş muhteşemdi,” diyebildi sonunda. “Böyle muazzam bir savaşta can vermek ne büyük bir onur.”

Bane kahkahayı patlattı, böylesi bir salaklığa verebileceği tek tepki buydu. “Onur ölülerin işine yaramaz,” dedi, ama adamın onu duyabilecek halde olduğundan emin değildi.

Gitmek için döndü ama ayağındaki çekişi fark edince durdu. “Yardım edin, Lord Bane.”

Botunu onun tutuşundan kurtaran Bane cevap verdi, “Benim adım Darth Bane.” Botu hızla inince iğrenç bir çatırtı duyuldu ve adamın kafası ezilerek kayaya yapıştı. Vücudu önce titredi sonra da yığılıp kaldı.

Sith temizliği başlamıştı.

Lord Kaan çadırındaki yatağına uzanmıştı, gözleri kapalıydı ve hafifçe şakaklarını ovuşturuyordu. Takipçileri ortak bir dava etrafında tutabilme gayretinin baskısı etkisini gösteriyor ve başı sürekli olarak ağrıdan zonkluyordu.

Ruusan’da, Jedi’lara karşı yakın zaman önce sergilemiş oldukları başarılara rağmen Sith kampında ortam gergindi. Çok uzun süreden beridir Ruusan’daydılar, uzak sistemlerdeki Cumhuriyet zaferlerine dair raporlar gelmeye devam ediyordu. Diğer Kara Lordların zihinlerini etkileme ve yönlendirme yeteneğine rağmen Kardeşliği, Işığın Ordusuyla savaşmaya ikna etmek gün geçtikçe daha zor bir hal alıyordu.

Bu savaşı sona erdirmenin, hem de çok kısa sürede sona erdirmenin, bir yolunu biliyordu. Düşünce bombası. Pek çok gecesi acaba kullansam mı diye düşünmekle geçmişti. Eğer Jedi’ları bir düşünce bombasının yakınlarına çekebilirse patlaması tümünü ortadan kaldırabilirdi. Fakat Kardeşliğin birleşik iradesi böyle bir güçten sağ çıkacak kadar kuvvetli miydi? Yoksa onlar da bu patlamadan sonra aynı akıbeti mi paylaşacaklardı?

Pek çok kez çok tehlikeli olduğunu düşünerek vazgeçti bu düşünceden, bu öyle korkunç bir silahtı ki bir Kara Lord bile bunu kullanmaktan korkuyordu. Yine de her seferinde bu fikri reddetmeden önce biraz daha uzun süre düşünmeye başlamıştı.

Çadırın dışından gelen bir ses üzerine gözlerini açtı ve kalkıp dik oturdu. Bir saniye sonra da, çoğu kişi tarafından artık onun sağ kolu olarak kabul edilen, Githany girdi içeri. “Hazırlar, Lordum.”

Başını salladı ve ayağa kalktı, kendisine çabucak çeki düzen verdi. Eğer bir zayıflık gösterirse diğerleri ona sırt çevirebilirlerdi. Bunun olmasına izin veremezdi. Nihai zafere bu kadar yakınken olmazdı. Bu nedenle diğer Kara Lordları çağırmıştı: azimlerini artırıp sadakatlerini güvence altına almak için son bir toplantı.

Githany önde olduğu halde kampta yol aldılar ve diğer Sith Lordlarının kendilerini beklediği büyük bir çadırın önüne geldiler. Kendinden emin bir şekilde içeri girdi, çevresine otorite ve güven saçıyordu.

Geleneksel olduğu şekilde her içeri girdiğinde diğerleri saygı göstergesi olarak ayağa kalkarlardı.

Fakat ayağa kalkmadan kollarını kavuşturmuş oturan tek bir kişi vardı.

“Kalkamayacak kadar ağır mısınız, Lord Kopecz?” diye sordu Githany imalı şekilde.

“Hepimizin Kardeşlikte eşit olduğunu zannediyordum,” diye tersledi Twi’lek, ondan çok Kaan’a hitap etmekteydi.

Kaan çok temkinli hareket etmesi gerektiğini biliyordu. Kopecz ilk kez genel huzursuzluğun tercümanı olmuyordu, onun sözüne önem veren çok sayıda kişi vardı. Maalesef içlerinde etkilemesi ve kontrol edilmesi en zor olanlardan biri de oydu.

“Eşit. Çok haklısınız, Lord Kopecz,” dedi silik bir gülümsemeyle. “Yerinizden kalkmayın. Hiçbiriniz. Bu yersiz formalitelere gerek yok.”

Diğerleri de kendilerine söyleneni yapıp yerlerine oturdular ama aralarındaki gerilim fark edilmeyecek gibi değildi. Strateji masasına doğru giderken çevresine teskin edici bir enerji dalgası yaydı.

“Jedi’lara karşı yürüttüğümüz savaşı kazanmak üzereyiz,” dedi. “Çöküşün eşiğindeler. Ormanlara kaçtılar ama saklanacak yerleri gittikçe tükeniyor.”

Kopecz alaycı biçimde homurdandı. “Bunları daha önce de çok duyduk.”

Soğukkanlılığını muhafaza etmek için büyük çaba sarf eden Lord Kaan sakin bir şekilde cevap vermeyi başardı. “Ruusan’daki stratejimiz hakkında şüphesi olan herkes konuşmakta serbesttir,” dedi. “Daha önce de belirtildiği gibi Karanlığın Kardeşliği içerisinde hepimiz eşitiz.”

“Beni endişelendiren sadece Ruusan değil,” diye cevap verdi Kopecz, yemi yuttu ve ayağa kalktı. “Galaksinin her köşesinde geriliyoruz. Cumhuriyet’i sersemlettik ama işini bitirmek yerine toparlanmalarını bekliyoruz!”

“Erken zaferlerimizin çoğu Jedi’lar onların safında yer almadan gerçekleşmişti,” diye hatırlattı Kaan. “En başta Cumhuriyet’e saldırmamızın amacı zaten Jedi’ları dışarı çekmekti. Onları seçtiğimiz bir yerde savaşmaya zorlamak istedik: burada, Ruusan’da.”

“Şu anda da onları yok etmenin eşiğine geldik. Jedi’lar ortadan kalktıktan sonra Cumhuriyet’in ele geçirdiği dünyaları kolayca geri alabiliriz – ve çok daha fazlasını.”

Kopecz sessizliğini korusa da kalabalığın arasından destekler yönde mırıldanmalar yükselmeye başladı. Kaan bu fırsatı hemen değerlendirdi.

“Düşmanı burada, Ruusan’da yok ettikten sonra rakipsiz kalan ordularımız galaksiyi silip süpürecek. Her sektörü işgal edecek, Coruscant ve diğer Core dünyaları kuşatacak ve Cumhuriyet’in boynuna sardığımız ipi daha da sıkacağız!”

Kalabalığın arasından bir tezahürat yükseldi. Kopecz tekrar konuşmaya başladığında o bile yumuşamış görünüyordu.

“Ama buradaki zafer hâlâ garanti değil. Hoth’un ordusunu kuşatıp olduğu yere mıhlamış olabiliriz ama sistemin kıyısında içinde yüzlerce takviyeyle bekleyen bir Jedi filosu var.”

“Takviyeleri sistemin kıyısında,” diyerek onayladı Kaan, başını sallayarak, hepsinin bildiği bir gerçeği inkâr etmeye kalkışacak değildi. “Tıpkı geçen hafta da olduğu gibi. Ve daha sonra da orada kalacaklar: asıl olmaları gereken yerden uzakta.”

“Filomuzun büyük bölümü Ruusan’ın yörüngesinde ve Jedi’lar ablukamızı yaracak sayı ya da ateş gücüne sahip değiller. Eğer yüzeydekilerle bir araya gelemezlerse, Hoth ve diğerleri daha fazla dayanamaz. Onların işini bitirince bu sefer Tarikattan geri kalanları canımız istediği gibi avlayabiliriz.”

Yatışmış olan Kopecz son bir yorumda bulundu. “O zaman en kısa sürede Hoth’un işini bitirip bu lanet gezegenden gidelim.”

“Bu strateji toplantısının amacı da bu zaten,” dedi Kaan gülümseyerek, bir kez daha Kardeşliğin içerisindeki siyasi hizbin üstesinden geldiğini biliyordu. “Orada burada birkaç küçük çatışmayı kaybetmiş olabiliriz ama savaşı kazanmak üzereyiz!”

Githany öne çıkıp kendisine keşif dron’larının en son raporlarını içeren bir holoharita uzattı. Baş işaretiyle ona teşekkür edip masanın üzerine yaydı, sonra da yakından bakmak için üzerine eğildi.

“Casuslarımızın bildirdiğine göre Hoth’un ana kampı burada,” dedi ve parmağıyla haritanın sık ormanlarla kaplı bir bölümünü işaret etti. “Onları ormandan çıkarabilirsek biz...”

Haritanın üzerine düşen kara gölgeyi görünce sustu. “Yine ne var?” diye yumruğunu masaya vurdu ve başını kaldırıp bu densizin kim olduğuna baktı.

Girişte dağ gibi bir adam dikilmiş içeri giren ışığı kesiyordu. Uzun boylu ve keldi, kalın kaşları ve sert bir yüz ifadesi vardı. Sith’lerin siyah zırh ve cübbesini giyiyordu ve kanca kabzalı kılıcı belinde asılıydı. Kendisiyle daha önce hiç tanışmamış olmasına rağmen Kaan kim olduğunu bilecek kadar çok şey duymuştu bu adam hakkında.

“Darth Bane!” dedi heyecanla. Githany’nin bulunduğu tarafa bir bakış attı, kendisine ihanet edip etmediğinden şüphelenmişti. Yüzündeki ifadeden onun da ziyaretçilerini sağ salim gördüğü için ne kadar şaşırdığı anlaşılıyordu.

“Biz... biz öldüğünüzü sanmıştık,” diye girdi söze. “Nasıl...”

“Yorgunum,” diye kesti sözünü Bane. “Oturmamda bir sakınca var mı?”

“Buyurun,” dedi Kaan. “Kardeşimiz nasıl isterse.”

İri adam sandalyelerden birine yerleşirken pis pis sırıttı. “Teşekkürler, kardeş.”

Sesinin tonundaki bir şey Kaan’ı tedirgin etti. Burada ne işi vardı? Githany’nin kendisini zehirlemeye kalkıştığını biliyor muydu? Onu Kaan’ın gönderdiğini biliyor muydu?

“Stratejinizi anlatmaya devam edin, lütfen,” dedi Bane, eliyle işaret ederek.

Kaan’ın tüyleri diken diken oldu. Sanki kendisine devam etmesi için izin verilmişti; sanki idare Bane’in elindeydi. Dişlerini sıkarak haritaya döndü ve kaldığı yerden devam etti. “Söylediğim gibi, Jedi’lar ormanda saklanıyor. Eğer birliklerimizi bölersek onları dışarı çekebiliriz. Flier’ları kullanırsak onların güney hatlarını kuşatıp...”

“Pat!” diye bağırdı Bane, elini tüm gücüyle masaya indirdi. “Flier’ları kullanıp kanatlardan kuşatmak,” dedi, dalga geçerek, ayağa kalkıp parmağını Kaan’a doğrulttu. “Bir Sith Lordu gibi değil de sıradan bir general gibi düşünüyorsun!”

Kimseden çıt çıkmıyordu; Kaan bile olduğu yerde kalmıştı. Herkesin gözünün ona çevrilmiş olduğunu ve merakla neler olacağını beklediklerini biliyordu. Bane ona doğru yaklaştı, onun yüzüyle kendisininki arasında sadece birkaç santim kalmıştı.

“Beni zehirleyecek cesareti nereden buldun?” diye sordu kısık ve tehditkâr bir tonda.

“Ben... ben değildim!” diye kekeledi Kaan, Bane ona sırtını dönerken.

“Kurnazlık ve hileye başvurduğun için özür dileme,” dedi iri adam, strateji masasına doğru yürüdü.

“Bunu yaptığın için seni takdir ettim. Bizler Sith’iz: karanlık tarafın hizmetkârlarıyız,” diye devam etti, önünde duran birlik mevzileri ve taktik planları görmek için eğildi. “Şimdi şu haritaya bak ve bir Sith gibi düşün. Ormanda savaşma... ormanı yok et!”

Sonrasında gelen sessizliği bozan, herkesin aklındaki soruyu soran, Githany oldu. “Peki, bunu nasıl yapacağız?”

Bane yüzünde şer bir sırıtmayla onlara döndü. “Size gösterebilirim.”

Gece çökmüştü ama Bane kamp ateşlerinin ışığında kendi talimatları doğrultusunda hazırlık yapanların aşağı yukarı koşturduklarını görebiliyordu. Githany’nin arkasından yaklaştığını sezince döndü. Elinde tüten bir çorba kâsesi, yüzünde ise temkinli ve kararsız bir ifade vardı.

“Bir saat sonra söylediğin ayine başlamaya hazır hale gelecekler,” dedi, ilk söz olarak. Cevap alamayınca da ekledi, “Yorgun görünüyorsun. Sana gücünü toparlaman için bir şey getirdim.”

Kâseyi ondan aldı ama dudaklarına götürmedi. Bahsettikleri ayini Revan’ın Holokron’undan öğrenmişti: güçlerini fiziki dünyaya aktarabilmeleri için tüm Sith’lerin zihinlerini ve ruhlarını tek bir vasıta üzerine birleştirme usulü. Çoğu açıdan işlem Güç’ten bir düşünce bombası yapılmasına benziyordu ama bu Kaan’a barışma teklifi olarak gönderdiği hediye kadar güçlü değildi – ve çok daha az tehlikeliydi.

Githany’nin hâlâ kendisini süzmekte olduğunu fark etti ve başıyla çorbayı işaret etti. “Yine beni zehirlemeye mi geldin?“ diye sordu. Sesinin tonunda hafif bir alaycılık vardı.

“Başından beri biliyordun, değil mi?” dedi kadın.

Başını iki yana salladı. “Dudaklarındaki zehri tadana kadar değil.”

Tek kaşını kaldırdı ve muzip bir edayla gülümsedi. “Ama sonunda geri gelmeyi başardın.”

“Zehir bir Kara Lord’u etkilememeli,” dedi ona. Sonra da itiraf etti, “Yine de az daha öldürüyordu beni.” Durdu ama kadın bir şey söylemedi. “Kardeşlikte çok fazla Sith Lordu var,” diye devam etti. “Çoğu da karanlık tarafta çok zayıf. Kaan bunu kavrayamıyor.”

“Kaan senin geri gelip Kardeşliğin idaresini ele almandan korkuyordu.” Biraz sonra da ekledi, “Bence haklı.”

İdareyi ele almaya değil, diye geçirdi içinden. Yok etmeye. Tabii ki ona bunu söylemedi. İki tane olmalı; ne az ne çok. Biri gücü elinde tutacak, diğeri onu isteyecek. Bu aceleye getirmek istediği bir seçim değildi.

“Sana karanlık tarafın asıl gücünü gösterebilirim, Githany. Diğerlerinin hayallerinin bile ötesinde olan bir güç,” dedi.

“Öğret bana,” dedi. “Öğrenmek istiyorum. Bana her şeyi öğretebilirsin... Kaan’ın yerine Kardeşliğin liderliğine geçtikten sonra!”

Hâlâ onunla oynayıp oynamadığından emin değildi. Onunla Kaan’ı birbirine karşı mı kullanmak istiyordu? Yoksa yeni gücünün ispatı olarak ondan Kaan’ın yerine geçmesini mi istemişti?

Hayır, dedi. Hâlâ tüm Tarikatının yıkılıp yeni baştan kurulması gerektiğini anlamıyor. Belki hiçbir zaman da anlayamayacak.

“Bana cevap ver,” dedi. “Beni zehirlemek senin fikrin miydi, Kaan’ın mı?”

Gülerek çorba kâsesini tutan elinin altından geçerek göğsüne yaklaştı ve gözlerinin içine baktı. “Benim fikrimdi,” dedi, “ama Kaan’ın kendi fikri olduğunu zannetmesi için de elimden geleni yaptım.”

Belki hâlâ onun için ümit vardır, diye düşündü.

“Daha önce hata yaptığımı biliyorum,” diye devam etti Githany, ondan uzaklaştı. “Korriban’dan ayrıldığında seninle gitmeliydim. Neyin peşinde olduğunu fark edemedim; aradığın sırları anlayamadım. Ama artık anlıyorum. Sen Sith’lerin gerçek liderisin, Bane. Bundan sonra seni takip edeceğim. Jedi’ları yok etmek için bu ayini gerçekleştirdikten sonra tüm Kardeşlik de peşinden gelecek.”

“Evet,” dedi, tüten çorbadan bir yudum alırken sesinin tonu normal görünüyordu. “Jedi’ları yok ettikten sonra.”

Bane, Jedi’ları yok edemeyeceklerini biliyordu. Ruusan’da değil. Bu şekilde değil. Jedi’lar bir şekilde hayatta kalacaktı. Işığın hizmetkârlarını sıradan bir savaşla tümüyle ortadan kaldırmak imkânsızdı. Bunu ancak karanlık tarafın araçları –kurnazlık, gizlilik, hile ve ihanet– başarabilirdi.

Karanlığın Kardeşliğini ortadan kaldırmak için de aynı araçları kullanacaktı... bu geceki ayinle başlayarak.

28

Kaan, Githany ve diğer Kara Lordlar, Hoth ve ordusunun saklandığı büyük ormana tepeden bakan çorak bir platonun üzerinde bir araya geldiler. Flier’ları ile gelmişlerdi: kısa menzilli, burnuna lazer topları monte edilmiş hava aracı. Flier’lar platonun kıyısına park edilmişti, Sith’lerin gevşek bir çember şeklinde durdukları alandan elli metre kadar uzaktaydılar. Ayin başladı.

Güç üzerinden birleşiyorlardı, tümü bir bütün haline gelip transa geçerek meditasyona başladılar. Zihinleri her bireyin içinde yer alan kudret havuzunda gittikçe daha da derinlere daldı, güçlerini çekip tek bir bağlantı üzerinden hepsini birleştirdi. Bane çemberin ortasında durmuş onları teşvik ediyordu.

“Karanlık tarafa dokunun. Karanlık taraf birdir. Bölünemez.”

Gece vakti gökyüzü koyu renk bulutlarla kaplıydı, sert bir rüzgâr platoyu süpürüyor, Sith’lerin cübbe ve pelerinlerini uçuşturuyordu. Hava gök gürültüsü ve biriken elektrikle sarsıldı. Gökyüzünde mavi beyaz yıldırımlar belirdi ve sıcaklık aniden düştü.

“Kendinizi karanlık tarafa teslim edin. Bırakın sizi sarsın. Kuşatsın. İçine çeksin.”

Kardeşlik kolektif transta gittikçe daha derinlere indi, fiziki varlıklarının çevresinde şekil almakta olan fırtınanın hayal meyal farkındaydılar. Bane fırtınanın tam merkezinde duruyordu, yıldırımları kendi üzerine çekiyor, onlarla besleniyordu. Diğerlerinden akıp gelen karanlık tarafı bir araya topladığında kuvvetinin coştuğunu hissetti.

Olması gereken bu! Kardeşliğin tüm gücü tek bir bedende! Karanlık tarafın gerçek potansiyelini ortaya çıkarmanın tek yolu!

“Kendinizi yenilmez, dokunulmaz ve ölümsüz hissediyor musunuz?”

Şiddetli rüzgârın ve gök gürültüsünün ortasında söylediklerinin duyulması için bağırıyordu. Yıldırımlardan oluşan bir ağ vücudundan çıkıp onu diğer Sith’lerle birbirine bağladı. Titredi ve birden kaskatı kesildi, kollarını iki yana açtı. Taş kesilmiş vücudu yavaşça yerden yükselmeye başladı.

“Hissediyor musunuz?” diye bağırdı, içinde sel gibi coşan Güç’ün saf kudreti neredeyse bedenini paramparça edecekmiş gibi hissediyordu. “Dünyayı yok etmeye hazır mısınız?”

Galakside General Hoth gibi bir adamı korkutabilecek çok az şey vardı. Yine de oturduğu yerde keşifçilerin getirdiği son raporları incelerken kafasının içinde gerçek korkunun ilk kez kök salmaya başladığını hissetti.

Farfalla ile arasındaki sorunları çözmüştü ama artık takviyeleri Ruusan’ın yüzeyine getirmenin bir yolu kalmamıştı. Ancak birkaç kişilik küçük kurye gemileri Sith ablukasını tespit edilmeden yarabiliyordu, kimi zaman bunların bile tespit edilerek yok edildiği olmuştu. Bunlardan daha büyük gemilerin ise başarması imkânsızdı.

Fakat asıl korkusu burunlarının dibine kadar gelmiş takviyelere bir türlü kavuşamamaları değildi. Havada bir huzursuzluk vardı. Bir kötülük.

Birden zihninde bir görüntü belirdi: ölüm ve yıkımın önsezisi. Ayağa fırladı ve çadırından dışarı koştu. Gece yarısı olduğu halde kampın tamamının ayakta olduğunu görmek onu fazla şaşırtmamıştı. Diğerleri de hissetmişti. Bir şey onlara doğru geliyordu. Hem de büyük bir hızla.

Hepsinin gözü onun üzerindeydi, bir emir vermesini bekliyorlardı. Verdi de, tek kelimelik bir emir.

Kaçın!

Platoda doğan fırtına ormanın üzerinde gürledi. Yüzlerce yıldırımdan oluşan felaket ormanın üzerine yağdı ve orman ateş püskürdü. Ağaçlar bir anda tutuştu ve alevler her yanı kapladı. Orman zeminini kaplayan bitki örtüsü aşırı ısıdan önce kuruyup tütmeye sonra da alev almaya başladı; ateşten bir duvar gezegenin yüzeyinde ne varsa silip süpürdü.

Yangın önüne çıkan her şeyi yutup yok etti.

Isı ve ateş. Bane’in dünyasında başka bir şey yoktu. Sanki bizzat kendisi fırtına olmuş gibiydi: önünde uzanan dünyayı görebiliyordu, turuncu ve kırmızı içinde yutulmuş ve karanlık tarafın serbest kalan öfkesinin karşısında saniyeler içinde kül ve kora dönüşmüştü.

Akıl almazdı. Ama bir anda kaybolup gitti.

Yerden beş metre yukarıda duran bedeni aniden çuval gibi yere yığıldı. Birkaç saniye için kendine gelemedi, neler olduğunu idrak edememişti. Sonunda anladı: bağlantı kesilmişti.

Yavaşça ayağa kalktı, dengesini sağlayabileceğinden emin değildi henüz. Etrafını çevrelemiş olan Sith’lerin hiçbirisi artık diz çökmüş şekilde meditasyon yapmıyordu. Kimi yığılıp kalmış kimi ise yerde kıvranıyordu, beyinleri ayinin birden sona ermesinin şokunu yaşıyordu. Birer birer kendilerine gelip ayağa kalkmaya başladılar, çoğu Bane’in biraz önceki hali gibi şaşkın şaşkın bakıyordu.

Ardından Lord Kaan’ın ileride, flier’ların yanında, durduğunu fark etti.

“Ne oldu?” diye sordu Bane öfkeyle. “Neden engel oldun?”

“Planın işe yaradı,” diye cevap verdi Kaan. “Orman yok edildi ve Jedi’lar açık alana çıkmak zorunda kaldı. Artık dışarıda ve savunmasızlar. İşlerini bitirme zamanı geldi.”

Kaan bağlantıyı kesmiş ve bir şekilde diğerlerini de kendisiyle birlikte çekmeyi başarmıştı, sanki zihinleri üzerinde belli ölçüde bir hâkimiyeti varmış gibi. Belki de vardır diye düşündü Bane. Eğer Sith’lerin aslına dönmesini istiyorsa tamamının ortadan kaldırılması gerektiğine dair bir neden daha.

Diğerleri toparlanmaya devam ederken Kaan çoktan emirler yağdırmaya başlamıştı bile. “Yangın Jedi’ları açığa sürdü. Onlara artık havadan saldırabiliriz. Acele edin!”

Onun emriyle hemen fırlayıp kendilerini bekleyen araçlara koştular, attıkları savaş naralarından başka bir şey duyulmaz oldu.

“Haydi, Bane,” dedi Githany, yanından aceleyle geçerken. “Onlarla gidelim!”

Kadını kolundan tutup yanına çekti. “Kaan hâlâ bu savaşı silah ve ordularla kazanmaya çalışıyor,” dedi. “Karanlık tarafın tarzı bu değil.”

“Ama böyle daha eğlenceli,” dedi, sesinden heyecanını anlamak zor değildi. Kolunu sallayıp tutuşundan kurtuldu.

Kadının diğerlerinin yanına koşuşunu izlerken onun da Korriban’daki Akademide Qordis’in öğretileriyle yoldan çıkarılmış olduğunu anladı. Bane’i takip edeceğine söz vermiş olduğu halde Kardeşliğin ve onun koyduğu sınırların ötesini göremiyordu – çırak olmaya uygun değildi. Diğerleriyle birlikte ölmesi gerekiyordu.

Aldığı bu karar yüzünden zerre kadar bir pişmanlık hissetmişti ama o zerrenin de içi boştu: bir duygunun yankısıydı sadece, bir hissin son kalıntısı. Hemen kafasından sildi bu düşünceleri, çünkü kendisini zayıf kılacağını biliyordu.

“Bizi korkuttun, Bane,” dedi bir ses arkadan. Döndüğünde Kopecz’in dikkatle kendisini süzdüğünü gördü.

“Senin aracılığınla Güç’e odaklandığımızda senin dişlerin boğazımıza geçmiş gibi hissettik,” diye devam etti Twi’lek. “Sanki bizi emip kurutmaya çalışır gibiydin.”

“Karanlık taraf tek bir araç üzerine aktarıldığında en güçlü hale gelir,” dedi Bane. “Fazla kişiye bölüştürülmemelidir. Bunu karanlık taraf adına yaptım.”

Kopecz başını iki yana salladı ve flier’ına bindi. “Bizim adımıza yapmadığını biliyoruz.”

Bane onun gidişini izledi. Sonra da kendi flier’ına bindi ama Kaan’ın peşinden savaşmaya gitmek yerine kampa geri döndü. Kardeşliği yok etme planının ilk safhası tamamlanmıştı.

Yirmi dakika sonra kampa vardığında bomboş olduğunu görmek onu şaşırtmadı. Tüm Kara Lordlar ayin için platoya gitmişti ve ardından da Kaan’ın peşine takılıp açıkta kalan Jedi’ların peşine düşmüşlerdi. Sith ordusunun büyük bölümünü oluşturan askerler, destek birimleri ve takipçiler genelde kampta bırakılırdı ama Kaan’ın emirleri doğrultusunda onlar da savaş alanına doğru yola çıkmışlardı.

Bane kampın tam ortasında flier’ından indi, Lord Kaan’ın çadırının hemen arkasında. Motoru kapatınca diğer bir flier’ın yaklaştığını duymak onu şaşırttı. Merakla başını kaldırıp baktı. Yaklaştığında binicisini tanımıştı.

Araç doğruca üzerine geliyordu. Bane’in eli ışın kılıcına gitti, tehlike anında çekmeye hazırdı. Güç içinde birikmeye başlamıştı, flier’ın burnuna monteli lazer topları ateş açarsa çevresine bir koruma kalkanı örecekti.

Fakat flier ateş açmadı. Onun yerine başının birkaç metre üzerinden geçti, sert bir dönüş yapıp gelip kendi aracının yanına indi.

“Silaha gerek yok,” dedi Qordis araçtan inerken. “Sana bir teklif yapmaya geldim.”

Mevcut bir tehdidin var olmadığını gören Bane elini ışın kılıcından çekti. “Teklif mi? Bana teklif edecek neyin var ki?”

“Bağlılığım,” dedi Qordis ve bir dizi üzerine çöktü.

Bane başını eğip ona baktı, yüzünde dehşet, sevinç ve hayret karışımı bir ifade vardı. “Neden bana bağlılık bildiriyorsun?” diye sordu. “Ve ben bunu neden isteyeyim?”

Qordis yavaşça doğruldu, dudaklarında sinsi bir gülümseme vardı. “Ben kör değilim, Lord Bane. Seni Githany ile konuşurken gördüm. Kaan’ın nasıl kuyusunu kazdığının farkındayım. Ruusan’a neden geldiğini biliyorum.”

Bane şaşırmıştı, Qordis’in –Akademinin kurucusu ve Sith’lerin yaptığı yanlışların en hararetli savunucusu– sonunda gerçeği görmüş olması mümkün müydü?

“Tam olarak ne teklif ediyorsun?” diye sordu sıktığı dişlerinin arasından.

“Kas’im’in başına geleni biliyorum. Senin yanında yer alıp Kaan’a cephe aldı. Bu kararının bedelini de hayatıyla ödedi. Ben o kadar aptal değilim. Buraya Kardeşliğin idaresini ele almaya geldiğini biliyorum,” dedi. “Başaracağına da inanıyorum ve sana yardım etmek istiyorum.”

“Kardeşliği ele geçirmemde bana yardım etmek mi istiyorsun?” Bane güldü: Qordis de diğerleri gibi kör ve sapkındı. “Bir liderin yerine yenisi geçsin ve Kardeşlik kaldığı yerden devam etsin, öyle mi? Muhteşem planın bu mu?”

“Çok işinize yarayabilirim, Lord Bane,” diye üsteledi Qordis. “Kardeşliğin büyük bölümü Akademimin eski öğrencileridir. Hâlâ pek çok konuda benim bilgeliğime müracaat ederler.”

“Zaten sorunun kaynağı da bu.” Bane karanlık tarafla saldırıp Qordis’i ezici bir tutuşla olduğu yere mıhladı. Rakibi gelen saldırıyı yansıtıp kendisini korumak için bir koruma alanı oluşturmayı denedi ama Bane’nin saldırısı onun zavallı savunmasını yıkıp geçti, kalkanı öyle bir silmişti ki sanki hiç var olmamıştı.

Güç kendisini sıkmaya devam edip ayaklarını yerden keserken Qordis acıyla inledi.

“Senin bilgeliğin Tarikatımızı mahvetti,” dedi Bane, Qordis’in kurtulmak için boş yere debelenmesini izlerken. “Takipçilerimizin akıllarını kirlettin; sen ve Kaan onları mahvoluşa sürüklediniz.”

“Ne... ne dediğini anlamıyorum,” diyebildi Qordis, ciğerlerindeki baskı yüzünden güçlükle konuşabiliyordu.

“Sorun en başından beri buydu zaten,” dedi Bane. “Kardeşlik temizlenmeli. Sith’ler yok olup yeniden doğmalı. Sen, Kaan ve diğerleri bu galaksiden ebediyen gitmelisiniz. İşte ben bu yüzden geri döndüm.”

Qordis’in uzun ve sıska yüzünde bambaşka bir dehşetin ifadesi belirdi. “Lütfen,” diye hırıldadı, “Böyle... olmasın. Bırak beni. İzin ver... ışın kılıcımı çekmeme. Sith... gibi dövüşelim.”

Bane başını yana yatırıp ona baktı. “Seni Güç’le öldürebildiğim kolaylıkla ışın kılıcıyla da öldürebileceğimi biliyor olmalısın.”

“B-biliyorum.” Qordis’in derisi kızarmaya başladı, vücudu dayanılmaz baskı altında titriyordu. Konuşabilmek için büyük çaba harcaması gerekse de ölmek üzere olan adam son bir ricada bulunmayı başarabildi. “Savaşarak... ölmek... daha... onurludur.”

Bane umursamaz şekilde omuz silkti. “Onur yaşayanlar içindir. Ölü zaten ölüdür.”

Zihninin son bir dürtüsü görünmez kemendi biraz daha sıktı. Qordis son bir çığlık attı ama artık ciğerlerinde hava kalmadığından sadece bir hırıltı çıkmış, o da kırılan kemiklerinin çatırtısı arasında kaybolup gitmişti.

Bane’de hâlâ bu tür duygular kalmış olsa adamın haline acıyabilirdi. Cesedini olduğu yere bıraktı ve içinde haberleşme ekipmanı bulunan Kaan’ın çadırına girdi. Planın ikinci safhasını uygulamanın zamanı gelmişti.

Sith filosunun sancak gemisi Nightfall’un güvertesinde bulunan Amiral Adrianna Nyras bileğindeki telsizden özel kanaldan kendisine gelen mesaja cevap verdi.

“Ben Amiral Nyras,” dedi telsize. “Emirlerinizi bekliyorum, Lord Kaan.”

“Lord Kaan burada değil,” dedi yabancı bir ses. “Ben Lord Bane’im.”

Cevap vermeden önce sadece bir an durdu. Kaan kendi telsizinden başkasının konuşmasına nadiren izin verirdi ama daha önce olmamış şey değildi. Üstelik ekipmandaki güvenlik kodu nedeniyle onun izni olmadan başka birisinin konuşması imkânsızdı. Mesaj Sith kampından geliyor olmalıydı, yani gerçekten de Kara Lordlardan biriyle görüşüyordu.

“Bağışlayın beni, Lord Bane,” dedi. “Emirleriniz nedir?”

“Durum raporu.”

“Değişiklik yok,” diye cevap verdi, sesinin tonu askeriyenin disiplin ve kesinliğini yansıtıyordu. “Abluka sürüyor. Jedi filosu hâlâ menzilimiz dışında beklemekte.”

“Saldırın.”

“Anlamadım?” diye sordu, o kadar şaşırmıştı ki bir an için kiminle konuştuğunu unuttu.

“Beni duydun, Amiral,” dedi telsizin diğer ucundaki adam. “Jedi filosuna saldırın.”

Bu emrin bir manası yoktu. Kaan son görüşmelerinde kendisine ne olursa olsun mevkisini terk etmemesini söylemişti. Onlar yörüngede durdukları müddetçe ablukanın yarılması imkânsızdı. Eğer ablukayı kaldırıp Jedi filosuna saldırırlarsa nakliye gemilerinin takviyeleri gezegene indirmelerine engel olamazlardı.

Yine de Sith’lerin hizmetinde olduğu müddetçe garip emirler aldığı da olmuştu. Kaan’ın bazı gizemli güçleri olduğu yönünde rivayetler dolaşıyordu, geleneksel stratejileri geçersiz kılacak şekilde Güç’ü kullanarak bir muharebenin gidişatını kendi lehine çevirebiliyordu. Üstelik bir Kara Lord, Kaan’ın şahsi telsizini kullanarak ona doğrudan bir emir vermişse itaatsizlik ederek kendisini riske atacak değildi.

“Emredersiniz, Lord Bane,” diye cevap verdi. “Jedi’lara saldıracağız.”

Yangın General Hoth ve ordusunu saklandıkları ormandan dışarı sürmüştü. Askerleri ikmal malzemeleri ve teçhizatın büyük bölümünü arkalarında bırakarak her yanı kuşatan alevlerin korkusuyla panik içinde kaçıştılar. Çoğu canını kurtarmayı başarıp kendilerini ağaçların arasından dışarı atarak pek çok muharebenin cereyan etmiş olduğu kayalık bir düzlüğe gelmişlerdi.

Sith’ler onları bekliyordu.

Ormandan çıkan Hoth’un takipçilerinin ilk dalgası lazer ateşiyle biçildi. Hemen arkalarında olanlar ışın kılıçlarını çekip bir yandan koşup bir yandan da üzerlerine yağan lazerleri savuşturdular ve kendilerine doğru saldırıya geçen Sith askerlerinin arasına daldılar.

Sayıları az olsa da Jedi’lar kolay alt edilecek gibi değildi. Sith’leri geri sürdüler, saflarını yarıp onları kaos ve paniğe sevk ettiler. Fakat Hoth asıl tuzağın hâlâ beklemekte olduğunu biliyordu.

Işın kılıcının menziline gireni derhal buna pişman eden general bunların asıl Sith’ler olmadığının farkındaydı. Kara Lordlar onların arasında değildi: dikkatlerini dağıtmak için kullanılan sıradan askerlerdi sadece.

Neredeler? Kaan ne planlıyor?

Aradığı cevap az sonra geldi, flier’lardan oluşan bir birlik ufuktan yükselip savaş alanına ateş kusmaya başladı. Karanlık tarafın rehberlik ettiği bu atışlar son derece hassastı, Hoth’un askerlerini dağıtıp savaşı Sith’lerin lehine çevirdiler.

Hoth daha önce de nice imkânsız gibi görünen durumdan zaferle çıkmayı bilmişti. Ama bunun son savaşı olduğunu biliyordu.

Son savaşımı şarkılarda söylenip hikâyelerde anlatılmaya layık yapacağım diye geçirdi içinden, onu hatırlayacak hiç kimse kalmayacak olsa bile.

Dünya savaş sisinin uyuşukluğu içerisinde çözüldü. Feryatlar ve savaşın tüm gürültüsü silik ve ayırt edilemez bir uğultuya dönüştü. Yere isabet eden lazerlerin püskürttüğü taş ve toprak, dostlarının ve düşmanlarının kan ve terleriyle karıştı. Kılıcını her seferinde sanki son kezmiş gibi savurdu, eninde sonunda flier’lardan birisinin kendisini hedef alıp işini bitireceğini biliyordu.

Lord Kaan’ın flier’ı savaş alanında boğuşan askerlerin üzerinde yırtıcı bir kuş gibi süzüldü. Bulunduğu noktadan zaferi kendilerinin kazanacağını açıkça görebiliyordu. Her yönden dezavantajlı olmalarına rağmen Jedi’lar sonuna kadar yiğitçe mücadeleye devam ettiler. Ne geri çekildiler ne de saflarında bir boşluk oluştu. Ölüm karşısında bile davalarına böylesine sadakatle bağlı olmalarına hayran olmadan edemedi. Eğer kendi askerleri de bu denli cesur ve sadık olsaydı savaş şimdiye kadar çoktan sona ermişti. Sorun disiplinlerinde değildi: Sith orduları da en az Jedi ve Cumhuriyet orduları kadar eğitimliydiler. Sadece inançları yoktu.

Genelde morallerini ancak Kaan’ın iradesi korur, durum ne zaman umutsuz görünse hemen Kaan’ın savaş meditasyonu devreye girerdi. Fakat savaş meditasyonu ancak bu kadarını yapabiliyordu. Sith’lerin Güç tekniklerine karşı kendilerini koruyabilen Jedi’lardan oluşan bir ordu karşısında basit bir huzursuzluk hissine neden olmaktan öte bir işe yaramıyordu. Küçük bir avantajdı ve kolayca üstesinden gelinebilirdi. Bu perişan haldeki gezegenin yüzeyinde Karanlığın Kardeşliği ve onun takipçileri onun müdahalesi olmadan kendi başlarına savaşmak zorunda kalmışlar ve çoğu zaman da başarısız olmuşlardı.

Takipçilerinin kendi başına bir şeyler becerebilme yeteneklerini sorguladığı zamanlar da olmuştu. Kimi zaman acaba Sith askerleri savaş meditasyonunun sunduğu avantaja fazla bel bağlayarak o olmadan etkili şekilde savaşmayı unuttular mı diye düşünmeden edemezdi. Fakat şu anda, nihayet, kesin zaferi kazanmak üzereydiler. Jedi’lar son ve çaresiz –ve görülmeye değer– bir direniş gösteriyorlardı ama sonuç kaçınılmazdı. Savaş sona ermeden önce Lord Kaan’ın yapacağı son bir şey kalmıştı.

Savaş alanının üzerinde ileri geri uçmaya devam etti, asıl avını ararken denk gelen düşmana da arada bir ateş ediyordu. Sonunda onu gördü: General Hoth, çatışmanın tam ortasında duruyordu, etrafı yiğit dostlarından bir duvarla çevrilmişti ve Sith’ler kayalara çarpan dalgalar gibi onlara çarpıp dağılmaktaydı.

Flier’ın toplarını hedefine kilitleyip dalışa geçti, rakibinin canını çarpıcı bir geçişle almak istiyordu. Fakat ateş etmesine saniyeler kala şiddetli bir patlama flier’ını sarstı ve sola doğru savurdu. Açtığı ateş generalin solunda birkaç metre ileride yerde derin bir iz bıraktı, generale hiçbir şey olmamıştı.

Hoth sanki fark etmemiş gibi savaşmaya devam etti, fakat Kaan neler olduğunu görmek için o yöne sert bir dönüş yaptı. Daha dönüşünü tamamlamadan hemen yakınında havada bir patlama daha oldu ve diğer flier’lardan birinin kontrolden çıkıp yere çakılışını izledi.

Başını kaldırdı, saldırı yukarıdan gelmişti. Bir çift devasa gunship savaş alanına doğru alçalıyordu, bataryaları Sith flier’larını birer birer gökyüzünden silmeye başlamışlardı. Her geminin alt kısmında Jedi Üstadı Valenthyne Farfalla’nın sancağı açıkça görülmekteydi.

İmkânsız! Kaan sessizce küfretti. Ablukayı aşmalarının hiçbir yolu yok. Bu gemilerle mümkün değil. Yine de bir şekilde başarmışlardı.

Diğer bir dizi ateş üç flier’ı daha indirdi ve Kaan durumun tam tersini döndüğünü anladı. Flier’lar Jedi gunship’lerinden daha hızlı ve çevikti ama lazerleri bu büyük gemilerin kalın zırhlı gövdelerini çizemezdi bile.

Belki de Kara Lordları bir araya getirebilirim diye düşündü bir an için. Eğer saldırılarını bir noktaya toplayabilirlerse belki de gunship’leri düşürebilirlerdi – gerçi kendi kayıpları da ağır olacaktı. Ama fikrin gelmesiyle ondan vazgeçmesi bir oldu.

Jedi takviyelerin geldiğini gören sadece o değildi. Üstün bir düşmanla karşılaştıkları zaman komutası altındaki Kara Lordlar tek şekilde tepki verirlerdi: hepsi kendi canının derdine düşerdi. Flier’ların çoğu kaçınma manevraları uygulayarak son sürat savaş alanından uzaklaşmaya başlamıştı bile. Lordların ve Üstatların kaçtığını gören yerdeki Sith ordusunun ise aynısını yapması uzun sürmedi. Kaçınılmaz zafer kesin bir felakete dönüşmüştü.

Hem Jedi’lara hem de Sith’lere küfrü basan Lord Kaan tek bir seçenek kaldığını biliyordu. Onu da yere indirmeyi hedef alan birkaç lazeri atlattıktan sonra geri çekilen diğerlerine katıldı.

29

Savaş alanını kaplamış olan ölü ve yaralılara rağmen elinde olmadan General Hoth’un yüzünde bir gülümseme belirdi. Sith’lerin tuzağına düştükleri halde Işığın Ordusu bir şekilde kurtulmayı başarmıştı.

Tepesinde daireler çizmekte olan gunship’lerin üzerindeki Farfalla’nın sancağını görmüştü, gunship’ler Sith’lerden geriye kalanları saklandıkları yerlerde mıhlıyor ve onlara gelip de kendilerini teslim alacak askerleri beklemekten başka seçenek bırakmıyorlardı. Çoğu çoktan teslim olmuştu bile. Herkes Jedi’ların öldürmek yerine esir almayı tercih ettiğini bilirdi, tıpkı herkesin Jedi’ların esirlerine insanca muamele ettiklerini bildikleri gibi. Tabii ki aynı şey Sith’ler için söylenemezdi.

Gunship’lerden küçük bir flier kafilesi havalandı, alçalarak gelip yerde sağ kalanlara katıldılar. General en öndeki flier’da Farfalla’nın olduğunu gördü, o da generali görerek yanına geldi.

Daha genç olan Jedi flier’ından indi, konuşmak yerine eliyle selam vermeyi tercih etti. Her zamanki gibi şık ve parlak şeyler giymişti ama nedense bu durum önceden olduğu gibi Hoth’u sinir etmiyordu. Hoth yanına gelip ona sıkıca sarıldı, Farfalla şaşkınlıkla güldü. Hoth ancak Farfalla nefes alamaz hale gelince onu bıraktı.

“Merhaba, General Hoth,” dedi Farfalla serbest kaldığında, eğilerek generali selamladı. Doğrulduğunda savaş alanına baktı ve yüzündeki ifade ciddileşti. “Keşke daha önce gelebilseydik.”

“Farfalla, gelmiş olman bile mucize zaten,” diye cevap verdi Hoth. “Ablukayı nasıl aştığınızı sormaya bile korkuyorum, hâlâ bunun ölmek üzere olan bir ihtiyarın rüyası olup olmadığından bile emin değilim.”

“Gerçek olduğumdan emin olabilirsiniz, General. Nasıl geldiğimize gelince açıklaması gayet kolay: Sith’ler filomuza saldırmak için ablukayı kaldırdılar. Ana muharebe gemilerimiz onların kruvazör ve Dreadnought’larını oyalarken biz de birkaç gunship’i size yardıma göndermeyi başardık.”

“Ya filonun geri kalanı?” diye sordu Hoth endişeyle. “Sith’lerin yaklaşık iki kat fazla gemisi vardı.”

“Biz ablukayı yarana kadar direndiler, ardından şaşırtıcı derecede az bir kayıpla çatışmayı kesip çekildiler.”

“Güzel.” General başını salladı. Sonra da kaşlarını çattı. “İyi de hâlâ neden size saldırdıklarını anlamış değilim. Bunun hiçbir mantığı yok!”

“Yüzeydeki birinden bunu yapmaları yönünde bir emir aldıklarını farz ediyorum.”

“Kaan’ın bizi yok etmesi an meselesiydi,” dedi Hoth. “Yapacağı son şey bu emri vermektir.”

İki Jedi da bir süre sustu, bunun nedeninin ne olabileceğini düşündüler. Sonunda Farfalla sordu, “Karanlığın Kardeşliği içerisinde bilmediğimiz bir dostumuzun olması mümkün mü?”

Hoth başını iki yana salladı. “Hiç sanmam. Muhtemelen Sith’ler birbirine girmeye başlamıştır. Bu kaçınılmazdı zaten.”

Üstat Farfalla başını sallayarak onayladı. “Nihayetinde karanlık taraf budur.”

Flier’ını Sith kampının arkasına indirdiğinde Kaan burnundan soluyordu. Bu kadar kısa sürede nasıl her şey böylesine ters gidebilmişti? Zaferin kıyısından birden yenilginin eşiğine gelmişlerdi.

Bir hışımla kampa dalıp iletişim çadırına doğru yürüdü, Githany ve diğerlerinin kınayıcı bakışlarını görmezden geldi. Açıklama istiyorlardı ama ne açıklayacağını bilmiyordu. Henüz değil. Önce Amiral Nyras’tan durum raporu almalıydı. Farfalla nasıl ablukayı yarmayı başarabilmişti?

O kadar sinirliydi ki Qordis’in filer’ının da dışarıda olduğunu ya da yerdeki kan izlerini fark etmedi. Eğer fark etmiş olsa etrafı aratır ve yakındaki çalıların arkasına gizlenmiş cesedi bulabilirlerdi. Fakat Kaan’ın aklında bir an önce çadırına gidip telsizle irtibata geçmekten başka bir şey yoktu.

Bane’in orada kendisini beklediğini gördü, heykel gibi dikilmişti.

“Erkencisin, Kaan,” dedi. “Muhteşem zaferine ne oldu?”

“Takviyeler,” diye hırladı. “Farfalla bir şekilde ablukayı yarmanın yolunu bulmuş.”

“Filoya Jedi’lara saldırmasını ben söyledim,” dedi Bane, sesi sanki hava durumundan bahsedermiş gibi sakindi.

Kaan’ın ağzı açık kaldı. İhaneti beklerdi ama bir hainin bunu açıkça itiraf etmesine hazır değildi!

“İyi de... neden?”

“Tüm Jedi’ların Ruusan’da bir arada olmasını istedim,” diye cevap verdi Bane.

“Seni geri zekâlı!” diye bağırdı Kaan, kollarını deli gibi sallıyordu. “Zaferi kazanmıştık! Hoth’u yenmiştim!”

“O senin amacın, benim değil. Ben General Hoth’un ölümünden daha büyük bir ödülün peşindeyim. O sadece bir kişi.”

Kaan kahkahayla güldü. “Senin peşinde olduğun ödülü biliyoruz, Darth Bane. Kardeşliği ele geçirmeye geldin.”

Bane omuz silkti, sanki öyle ya da böyle onun için bir farkı yoktu.

Çok sakindi ve yaptığından çok emin görünüyordu. Kaan bu iri adamın boğazına sarılmamak için kendisini zor tuttu. Ne yaptığını anlamıyor muydu? Hepsini mahvettiğini göremiyor muydu?

Kaan sandalyelerden birine yığıldı. “Eğer Jedi’lara karşı onları sen yönetirsen hepsini ölüme götürürsün.”

Şimdi gülme sırası Bane’e gelmişti – kısık ve pis bir gülüş.

“Ne çabuk moralin bozuluyor, Kaan. Sadece birkaç saat önce zaferden çok emin görünüyordun.”

“O Farfalla ve takviyeleri gelmeden önceydi,” dedi Kaan. “Sayı ve hava üstünlüğü bizdeykendi o dediğin. Sayende hepsini kaybettik. Artık onları yenmemiz çok zor.”

“Ben yenebilirim,” dedi Bane.

Kaan oturduğu yerde doğruldu. Güveni bir anda geri gelmişti. Bane onun bilmediği bir şey biliyordu. Bir hile. “Diğeri gibi bir ayin daha mı?” diye sordu.

“Pek çok ayin, pek çok sır bilirim. Onları kullanacak güce de sahibim.”

Kaan’ı korku sardı. “Düşünce bombası,” dedi.

“Lider olarak başarısız oldun,” dedi Bane. “Bundan sonra zafere giden yolda Kardeşliğe ben önderlik edeceğim.”

“Ya ben?” diye sordu Kaan cevabını bildiği halde.

“Diğerleriyle birlikte bana bağlılık yemini edebilirsin,” dedi Bane, “ya da bu çadırda ölürsün.”

Lord Kaan, Bane’in dengi olmadığını biliyordu, ne fiziksel ne de Güç’teki kudreti bakımından. Yine de bu kadar kolay teslim olup olmamaktan emin değildi. Kurnazlık, hile ve onun kendine özgü ikna yetenekleri dururken buna gerek yoktu.

“Diğerlerinin seni takip edeceğine gerçekten inanıyor musun?” diye sordu, Güç’ü kullanarak da rakibinin aklına ilk şüphe tohumlarını ekti. “Son ayinden sonra hepsi senden çekinir oldu.”

Bane’in sert yüz ifadesinde bir an bir kararsızlık belirdi. Kaan görülmez dürtüyü kullanarak üzerindeki baskıyı biraz daha artırdı. “Kardeşlik hizmet değil eşitlik üzerine kurulmuştur. Diğerlerinden sana boyun eğmelerini istersen onları kendinden uzaklaştırırsın – ya da sana cephe almalarına neden olursun.”

Bane endişeyle çenesini sıvazlarken o da daha etkili olabilmek için sandalyesinden kalktı. “Jedi takviyelerinin senin yüzünden geldiğini onlara söylersem sence nasıl bir tepki verirler?”

Bane’in kara gözleri öfkeyle parladı ve eli ışın kılıcının kabzasına gitti.

“Beni öldürerek sırrını koruyamazsın,” diye uyardı onu Kaan. “Diğerleri Farfalla geldiğinde senin orada olmadığını biliyor. Çoktan senin ihanetinden şüphelenmeye başlamışlardır bile.”

Kaan, Güç’ü kullanarak daha da yüklendi, Bane’in kafasındaki düşünceleri karmakarışık yapmak istiyordu. “Aramızdaki en güçlü kişi sen olabilirsin ama hepimizi yenemezsin. Tek başına olmaz, Bane.”

İri adam sendeledi ve elleriyle başını tuttu. Sandalyeye doğru gitti ve güçlükle oturdu, ahşap, ağırlığı altında gıcırdadı. Ellerini şakaklarına koyup iki büklüm oldu.

“Haklısın,” dedi sıktığı dişlerinin arasından. “Haklısın.“

“Ama hâlâ umut var,” dedi Kaan, yanına gelip elini Bane’in geniş omzuna koydu. “Beni takip edersen diğerlerinin sana cephe almasına engel olurum. Kardeşliğe katıl!”

Bane yavaşça başını salladı, sonra da başını kaldırıp gözlerinde umutsuz bir ifadeyle Kaan’a baktı. “Ya Jedi’lar? Ya gunship’leri?”

Kaan durdu, adamın üzerindeki zihinsel baskıyı biraz hafifletti. “Mağaralara çekilerek hava üstünlüklerini dengeleyebiliriz,” dedi. “General Hoth’u tanırım; peşimizden gelecektir. Orada düşünce bombasını onlara karşı kullanırız.”

Bane heyecanla ayağa fırladı. Kaan ikna gücünün bu kadar etkili olduğunu görmekten çok memnun olmuştu. Onun bu gücüne karşı Bane bile direnememişti. “Dediğiniz gibi yapacağım, Lord Kaan!” dedi. “Birlikte Jedi’ları yok edeceğiz.”

“Huzur, Bane,” dedi Kaan ve sakinleştirici huzurun yollarını açtı. Bane’in konumuna karşı teşkil ettiği tehdidi ortadan kaldırmıştı ama bu etkinin geçici olduğunu biliyordu. Zaman içinde Bane’in düşmanlığı ve onun yerini alma isteği geri dönecekti. Kaan’ın bu duruma kalıcı bir çözüm bulması şarttı.

“Ne yazık ki,” dedi. “Hâlâ bazı... sorunlar var.”

“Sorun mu?”

“Kardeşliği senin ihanetini affetmeye ikna edebilirim ama ancak Jedi’lar yok edildikten sonra. O zamana kadar diğerlerinden saklanmalısın.”

Bane’in yüzündeki şaşkın ve üzgün ifade çok zavallıydı ama Kaan kontrolüne aldığı kişilerde bu tür ifadeler görmeye alışıktı.

“Ben Kardeşliği mağaralara götüreceğim,” dedi. “Senin yardımın olmadan da onların zihinlerini birleştirip düşünce bombasını ateşleyecek kadar güçlüyüm. Gece çökene kadar bu çadırda bekle, sonra da gizlice kamptan çık. Görev tamamlanana kadar gözden uzak dur.”

“Jedi’lar yok edildiğinde beni almak için dönecek misiniz?”

“Evet,” dedi Kaan inandırıcı bir ses tonuyla. “Jedi’lar ortadan kalktıktan sonra Kardeşlikle birlikte senin için geri döneceğim.” Söylediği bir bakıma doğruydu da. Hiçbir şeyi şansa bırakamazdı; rakibini daha fazla hafife almayacaktı. Bane bir suikast teşebbüsünden zaten kurtulmuştu. Bu sefer takipçilerinin tamamını hasmının üzerine salacaktı.

“Söylediğiniz gibi yapacağım, Lord Kaan,” dedi Bane, bir dizinin üzerine çöküp başını eğdi. Kaan döndü ve çadırdan çıktı, düşünce bombasının yapımını anlatan sayfaların bulunduğu kendi çadırına gidiyordu.

Kara Lord görüşten çıkana kadar Bane itaatkâr konumu bozmadı, ardından ayağa kalkıp asık bir suratla dizindeki tozları silkeledi. Kaan’ın beynini ele geçirme çabasını hissetmişti ama bunun paslı bir bıçakla Haluria buz domuzunun derisini delmeye çalışmaktan farkı yoktu. Yine de bu fırsatı kaçırmamış ve Alderaan’daki en büyük oyunculara taş çıkartacak bir performans sergilemişti.

Kaan, düşünce bombasının Sith’lerin zaferinin anahtarı olduğuna ikna olmuştu ve kendi çılgınlığına Kardeşliği de dahil etmesi artık kaçınılmazdı. Bane’in planının ikinci safhası işlemeye başlamıştı. Ertesi günün akşamında her şey bitmiş olacaktı.

Jedi kampının civarında her an tetikte olan nöbetçiler gece boyunca devriye gezdiler. Sadece Sith’lere karşı değil uçan, kürk kaplı bouncer’ların işgaline karşı da nöbet tutuyorlardı.

Önceden uysal olan Ruusan’ın gerçek sakini bu hayvanlar ormanı yok eden felaketin ardından çıldırmışlardı. Önceden onları görmek herkesin hoşuna giderdi: yaralı ve hastaların etrafında toplanıp huzur verici ve iyileştirici görüntüler yansıtırlardı. Şimdiyse korkunç sürüler halinde gece yarısı ortaya çıkıyor, çevrede bulunan herkeste korku, acı ve paniğe neden olan kâbuslar üretiyorlardı.

Nöbetçilerin acı içerisindeki bu hayvanları, Jedi’lar arasında paniğe yol açmalarına fırsat vermemek için, ellerinden gördükleri yerde vurmaktan başka bir şey gelmiyordu. Üzücü ama zorunlu bir görevdi – Ruusan’da yapılan diğer pek çok şey gibi.

Neyse ki nöbetçiler bu hayvanları uzak tutmayı başarmış ve Jedi kampındaki hava temkinli bir iyimserlik seviyesine yükselmişti. Umutsuzluk içinde geçirdikleri birkaç ayın ardından bu duygu General Hoth’a kendisini bir şenlikteymiş gibi hissettirmişti.

Artık hayatta kalabilmek için ormanın derinliklerinde saklanmak zorunda kalan avlar konumunda değildiler. Şimdi avantajlı durumda olan Jedi’lardı: yeni kampları kaderlerinin tayin olduğu muharebenin cereyan ettiği alanın hemen kıyısında açık araziye kurulmuştu. Saklanma sırası Sith’lere gelmişti.

Hâlâ yangından kaçış ve arkasından tutuştuğu muharebenin yorgunluğunu üzerinden atamamış olsa da generali uyku tutmuyordu. İlgilenmesi gereken o kadar çok konu, kendisini bekleyen onca mesele vardı ki.

Bouncer’lara karşı kendilerini korumak için devriyeleri organize etmenin yanı sıra yeni gelen ikmal malzemelerinin dağıtımını da kontrol etmesi gerekiyordu. Farfalla’nın gemileri büyük sıkıntısını çektikleri yiyecek, tıbbi malzeme ve silahlar ve şahsi zırhlar için gerekli enerji hücrelerini getirmişlerdi. Ellerindeki malzemenin büyük bölümü bu anormal orman yangınında tahrip olduğu için general dinlenmeye başlamadan önce tüm askerlerin ihtiyacı olan şeylere kavuştuğundan emin olmak istiyordu.

Sönmekte olan kamp ateşleri ve horuldamakta olan askerlerin arasında yürüdü. Hâlâ yeterince çadırları yoktu ama çadırları olmayanlar bu sıcak gecede dışarıda yatmaktan pek de rahatsız olmuşa benzemiyorlardı.

“General,” diye seslendi birisi, sessiz gecede şaşırtıcı şekilde yüksek bir sesti bu. Hoth, döndüğünde Farfalla’nın kendisine doğru koştuğunu gördü, karanlığa rağmen uyuyan askerlere çarpmadan üzerlerinden atlayarak geliyordu.

Yanına gelmesi için durup onu bekleyen Hoth onun her zamanki nazik selamına başını eğerek karşılık verdi. “Bir haber mi var, Üstat Farfalla?”

Daha genç olan Jedi heyecanla başını salladı. “Keşifçiler Sith’lerin intikale başladığını tespit ettiler. Kaan onları doğuya, tepenin eteklerine doğru götürüyor.”

“Muhtemelen mağara ve tünellere doğru gidiyorlardır,” dedi Hoth. “Hava üstünlüğü avantajımızı elimizden almayı deneyecekler.”

Farfalla gülümsedi. “Neyse ki önceden bölgede biraz keşif yapmıştık. Yüzeye giriş ve çıkış noktalarının çoğunu biliyoruz. Tünellere girdikleri zaman çıkışları tutarız. Hepsi tuzağa düşer!”

“Hmmm...” Hoth gür sakalını sıvazladı. “Kaan’ın böyle bariz bir taktik hata yapacağını zannetmem,” diye mırıldandı. “Aklında bir şey var.”

“Keşifçilerden onları mağaralara kadar takip edip bize rapor vermelerini isteyebilirim,” dedi Farfalla.

“Hayır,” dedi Hoth kesin şekilde, bir süre düşündükten sonra. “Kaan casuslara karşı ihtiyatlıdır. Bizden birinin ellerine düşüp sorgulanmasını istemem.”

“Belki de aç kalmalarını bekleyebiliriz,” dedi Farfalla. “Kan dökmeden onları teslim olmaya zorlarız.”

“Bu en iyi çözüm olurdu,” dedi general. “Ne yazık ki bu kadar zamanımız olduğunu zannetmiyorum.” Derin bir iç çekti ve bitkin halde başını iki yana salladı. “Kaan’ın neden mağaralara gittiğini bilmiyorum... ama onu durdurmak için bir şeyler yapmamız gerektiğini biliyorum.” Yüzünde daha kararlı bir ifade belirdi. “Kalk borusunu çalıp askerleri toplayın. Peşine düşüyoruz.”

“Emirlerinizi sorgulamak istemem, General,” diye söze girdi Farfalla, olabildiğince dikkatli davranarak, “fakat Kaan’ın bizi tuzağa çekiyor olması mümkün mü?”

“Bundan hiç şüphem yok,” dedi Hoth. “Ama bu tuzak eninde sonunda harekete geçecek zaten. Ona hazırlanması için zaman tanımak istemiyorum. Eğer şansımız yaver giderse onu hazırlanmasına fırsat vermeden yakalayabiliriz.”

“Emredersiniz, General,” dedi Farfalla diğer bir şık selamla. Ardından ekledi, “Fakat sizin biraz uyumanız gerekiyor. Sith’ler gibi soluk ve çökmüş görünüyorsunuz.”

“Şu anda uyuyamam, dostum,” dedi Hoth, iri elini Farfalla’nın narin omzuna koydu. “Savaşın başından beri buradayım. Işığın Ordusunu, Karanlığın Kardeşliğini durdurması için buraya ben getirdim. Bunun nasıl sona ereceğini de görmem gerek.”

“Ama uyumadan ne kadar dayanabilirsiniz, General?”

“Yeterince. İçimden bir ses bana bu işin yarın sona ereceğini söylüyor – öyle ya da böyle.”

30

Mağaralar serin ve rutubetliydi ama karanlık olmaktan çok uzaktılar. Kaya duvarlar ve tavan aydınlatma çubuklarının ışıklarını yansıtarak tüm mağarayı ışıl ışıl yapan kristallerle doluydu. Zemindeki küçük su birikintileri parlıyordu ve devasa dikitler tavana doğru yükseliyordu. Sarkıtlardan oluşan tersine bir orman da baş aşağı asılıydı, uçlarından damlayan sular zemindeki birikintilerde daireler oluşturuyordu. Bazı yerlerde sarkıtlar ve dikitler birbirine geçmiş, yüzlerce yıl içerisinde mineraller ve su sayesinde birbirlerine kaynamışlardı. Devasa sütunlar muhteşemdi: büyük ama bir o kadar da narin ve kırılgan.

Kaan’ın bu doğal güzellikleri takdir etmeye zamanı yoktu. Jedi keşifçilerin bu yer altı sığınağının girişini tespit ettiklerini biliyordu. General Hoth’un da peşine düşmek için fazla zaman kaybetmeyeceğinin farkındaydı.

Mağara büyük olmasına rağmen Kardeşliğin diğer üyeleriyle tıklım tıkıştı. Hayatta kalan Sith Lordları –Darth Bane’in bariz yokluğu haricinde– son direniş için burada bir araya gelmişlerdi. Ordunun geri kalanı bu yer altı tünelinin girişini koruyordu, onlara Jedi saldırısına mümkün olduğu kadar direnmeleri emredilmişti.

Kaan onların çok uzun süre tutunamayacağını biliyordu ama düşünce bombası tamamlanana kadar Hoth’u oyalasalar kâfiydi.

“Etrafıma toplanın,” diye seslendi diğerlerine. “Vakit geldi.”

Githany, Lord Kaan’da bir terslik olduğunun farkındaydı. Jedi takviyelerinden kaçtıkları zaman bir eksiklik olduğunu fark etmişti. Kaan iletişim çadırında gözden kaybolmuş, bir süre sonra çıkıp tek kelime etmeden kendi çadırına gitmişti. Fakat tekrar çıktığında karşı konulmaz karizması yine yerindeydi. Onların karşısına af dilemek niyetinde olan mağlup bir lider gibi değil de galip, boyun eğmez ve cüretkâr bir kahraman olarak çıkmıştı.

Onlara hitap etti; sesi güçlü, sözleri cesurdu ve otorite yayıyordu. Onlara hepsinin zihnini birbirine bağlayarak Bane’in yapmış olduğundan çok daha güçlü bir ayin yapabileceğini söyledi. Onlara düşünce bombasından bahsederek inanç ve umutlarını pekiştirdi.

Onlara zafer sözü vermişti, tıpkı daha önce defalarca yaptığı gibi. Yine daha önce defalarca olduğu gibi bu sefer de Kardeşlik onun peşinden gitmişti. Onun peşinden mağaralara gittiler ama Githany bunun liderlik mi çobanlık mı olduğundan pek emin değildi.

Diğerleriyle birlikte o da takip etmişti onu, kişiliği ve sözlerinin gücü onu da etkisi altına almıştı. Onların buraya gelmesine mani olacak türden tüm düşünceler unutulmuş ve gece vakti yola düşülüp mağaralara gelinmişti. Hedeflerine vardıkları zaman ise ilk heyecanları solmaya başladı ve yerini sert ve inkâr edilemez bir gerçekliğe bıraktı. Githany sonunda kristallerden yansıyan aydınlatma çubuklarının ışığı altında gerçeği görebildi.

Kaan’ın görüntüsünde ve kıyafetinde bir değişiklik yoktu, önceki savaşın kiri, pisliği ve kanları sayılmazsa. Ama kadın artık onun gözlerindeki çılgın ifadeyi görebiliyordu; gözleri kocaman olmuştu ve çevrelerini kuşatan kristallerin parlaklığında sanki alev alev yanıyorlardı. Bu gözler ona gece habersizce çadırına gittiğinde Kaan’ı nasıl gördüğünü hatırlattı. Bane’in döneceği sağgörüsünü gördüğü gece.

Perişan ve çıldırmış bir haldeydi o zaman, ne yaptığının bilincinde değildi. Bir an için de olsa onu gerçekten olduğu kişi gibi görmüştü: kendi hayallerinden ötesini göremeyen sahte bir kâhin. Ardından o görüntü kaybolmuş ve şu ana kadar da bir daha hatırlamamıştı.

Oysa şimdi her şey aklına gelmeye başlamıştı ve Githany bir çılgının peşine düştüğünü biliyordu. Jedi takviyelerinin gelişi ve bu hiç beklenmedik yenilgi onu zıvanadan çıkarmıştı. Kaan onları felakete sürüklüyordu ve diğer hiç kimse bunun farkında değildi.

Ona karşı gelmeye cesaret edemedi. Bu mağarada sayısız fanatik takipçisiyle çevriliyken olacak iş değildi. Sessizce aydınlatma çubuklarının ışığının dışında kalan karanlığa sıvışmak ve en kısa sürede bu korkunç kaderden kaçmak istiyordu. Fakat Kaan’ın emrine doğru düşünmeden koşan kalabalığın arasında kaldı.

“Yaklaşın. Daha yakın. Daire olun; bir güç halkası.”

Kaan’ın elinin onu sıkıca bileğinden tuttuğunu ve vücudunu ona dayanacak kadar geri çektiğini hissetti. Bu serin mağarada bile eli buz gibiydi. “Yanımda kal, Githany,” diye fısıldadı. “Bu muhteşem anı birlikte paylaşacağız.”

Yüksek sesle bağırdı, “Zihinleriniz gibi ellerinizi de kavuşturun.”

Sağ elinin parmakları kadının sol elinin parmaklarına kenetlendi, tutuşu buz gibi soğuk ve durasteel kadar sertti. Sith Lordlarından birisi diğer elini tuttu ve kadının tüm kaçma hayalleri uçup gitti.

Kaan çoktan büyülü sözleri mırıldanmaya başlamıştı bile.

Lord Kaan’da bir terslik olduğunu fark eden tek kişi Githany değildi. Diğerleri gibi Lord Kopecz de düşünce bombasını duyunca büyük bir heyecana kapılmıştı. Kaan bunun Jedi’ları nasıl yok edip ruhlarını hapsedeceğini anlattığında yine diğerleriyle birlikte coşmuş ve büyük bir şevkle mağaraya doğru giden kalabalığın arasına karışmıştı.

Ama o coşku artık zayıflamaya başlamıştı. Tekrar mantıklı düşünebilir hale gelmişti ve bu planın tümüyle delilik olduğunun farkına varmıştı. Düşünce bombasının merkezinde duruyorlardı. Jedi’ları yok edecek güçte bir silah tabii ki onları da yok edecekti.

Kaan onlara birleşik iradelerinin gücünün onları patlamadan koruyacağına söz vermişti ama Kopecz bundan şüpheliydi. Bu söz, yenilgiyi kabullenmekten korkan çaresiz bir aklın iyimser düşüncesinden başka bir şeye benzemiyordu. Eğer Kaan en başından beri bu bombayı biliyorsa daha önce neden kullanmamıştı ki?

Bunun tek mantıklı açıklaması sonuçlarından korkuyor olmasıydı. Aklını kaçıran Kaan artık korku nedir bilmez hale gelse de Kopecz’in hâlâ korkacak kadar aklı başındaydı.

Sith’lerin geri kalanı Kaan’ın emriyle öne çıktı ama Kopecz kalabalığın momentumuna direnip aksi yöne hareket etti. Diğerleri fark etmemiş gibi görünüyordu.

Kaan’ı kuşatan kalabalık ışığın büyük bölümünü de perdelemişti. Twi’lek gölgelerin arasında dikkatle mağaranın çıkışına doğru yürüdü, böyle iri birinden beklenmeyecek kadar sessizdi. Yüzeye çıkan tünele girerken dönüp arkasına bakmadı ve Kardeşliğin ağır ve ritmik bir şekilde mırıldanmaya başladığını duyduğu zaman da hızını artırdı.

Tabii ki kaçması imkânsızdı. Jedi’lar şimdiye kadar çoktan çıkışı tutmuş olmalıydı. Çok geçmeden yüzeydeki Sith birlikleriyle çatışmaya başlayacaklar, Kaan’ın peşinden gelip Ruusan’da süren savaşa son noktayı koymak için savunmayı yarmayı deneyeceklerdi. Kopecz zamanında gelip gelemeyeceklerini bilmiyordu ama bir parçası gelmelerini diledi.

Aslında akıbetinin değişmeyeceğini o da biliyordu. Jedi’lara karşı yapılacak son savaşta yüzeydeki askerlere katılmak istiyordu. Ölüm kaçınılmazdı; bu gerçeği kabul etmişti. Fakat düşünce bombası yerine bir ışın kılıcı ya da lazerle ölmeyi tercih ederdi.

Dua basitti ve Kaan sadece bir kez tekrarladıktan sonra Kardeşliğin geri kalanıyla birlikte söylemeye başladı. Bu yabancı duayı sabit bir ritimle okumaya devam ettiler. Sesleri mağaranın duvarlarında yankılandı, kadim sözler mağara boyunca yankılanıp uzaklaşırken birbirlerine karıştılar.

Githany çemberin ortasında birikmeye başlayan gücün şiddetini hissedebiliyordu, gittikçe daha hızlı dönmeye başlayan bir girdap gibiydi. Aklının, bilincinin, düşüncelerinin ve hatta kişiliğinin bu girdap tarafından çekilmeye başladığı hissetti. Mağaranın serin havası ve seslerin yankısı kaybolmuştu. Artık köşelerde büyüyen mantar ve küflerin kokusunu almıyor ya da elleri üzerindeki baskıyı hissetmiyordu. Sonunda yansıtıcı kristallerin ışıltısı ve aydınlatma çubuklarının soluk ışığı kaybolup gitti.

Biz biriz. Ses Kaan’a aitti, ama aynı zamanda sanki kendi sesi gibiydi. Biz karanlık tarafız. Karanlık taraf biziz.

Hâlâ okuduğu duanın sözlerini duyamasa da zihni gittikçe merkeze doğru daha derinlere inerken, onu sezebiliyordu. Çok geçmeden kendisini Kaan’dan kurtarma imkânını ve isteğini kaybedeceğini bilen kadın üzerindeki etkiye direnmeye çalıştı.

Kendisini okyanusun merkezine çeken bir girdaba karşı yüzmek gibi bir şeydi. Okudukları duanın sözlerinin karşısında şekil almaya başladığını gördü. Onların kolektif iradelerini sarmaladı, hapsetti, şekillendirdi ve hızla beliren bir şekilde bir araya getirdi.

Karanlık tarafın gücünü hissedin. Kendinizi ona bırakın. Birleşik bütünlüğe teslim olun. Hepimiz bir olalım.

Kendi içinin derinliklerinden Githany son direnç kırıntılarını topladı. Bir şekilde yeterli oldular ve kendisini bu uğursuz topluluktan kurtarmayı başardı.

Derin bir nefes alarak geriledi, algıları yıkılan bir duvardan coşan sular gibi ona geri gelmeye başlamıştı. Görme, işitme, koklama, dokunma, hepsi bir anda geri dönmüştü. Aydınlatma çubuklarının ışıkları bile solmuştu, sanki ayin onları da yutuyor gibiydi. Dua devam etti, o kadar yüksekti ki kulakları rahatsız olmuştu. Isı, nefesinin buharını görecek kadar düşmüştü ve sarkıtların ve yerdeki su birikintilerinin üzerinde ince bir buz tabakası oluşmaya başlamıştı.

Birden ne Kaan ne başka birinin onu tutmadığını fark etti. Hepsi bir çember şeklinde duruyorlardı, kollarını ortaya doğru uzatmışlardı ve çevrelerinde olup bitenden habersizdiler. İlk başta elleri boş gibi duruyordu ama dikkatle bakınca havadaki bozulmayı görebildi.

Githany ona bir saniyeden fazla bakamamıştı. Titreyen gerçeklik dokusunda korkunç ve doğal olmayan bir şey vardı ve dehşet içinde başını çevirdi.

Bane haklıymış, diye düşündü. Kaan hepimizi mahvedecek!

Zihninde hafif bir çekiş hissetti. Hafif bir çekişti ama gittikçe büyüyüp güçlenerek onu tekrar diğerlerine çekebilecek bir seviyeye geldi. Hemen ayinden ve ona katılanlardan uzaklaştı, engebeli zeminde önünü görebilmek için gözlerini kısarak yürüdü.

Bane beni ikaz etmeye çalışmıştı ama dinlemedim. Düşünceleri pişmanlık, çaresizlik ve hatta korkunun karışımından oluşan bir yığındı. Hâlâ beyninin bir yarısı ona gitmekle hata yaptığını söylerken diğer yarısı Kardeşliğin ürünü olan bu ucubeden son süratle kaçması gerektiğini hatırlatıyordu.

Önce mağara duvarına kadar geriledi, sonra da çıkışı bulabilmek için duvarı takip etmeye başladı. Ayinin etkisi gittikçe artıyordu. Diğerlerine katılıp aynı kaderi paylaşması için onu çağırdığını hissedebiliyordu.

Ne bir planı vardı ne de nereye gittiğinden haberi. Sadece elinden geldiğince hızlı şekilde kaçıyor, oradan uzaklaşıyordu. Bir kez daha içine çekilmeden önce oradan gitmeliydi. Duvarda küçük bir aralık gördü: tek kişinin geçebileceği genişlikte bir tünel girişi. Hemen kendini buraya attı, sivri taşlar elbisesini ve derisini sıyırdı.

Acı umurunda değildi. Fiziki dünya bir kez daha uzaklaşmaya başlamıştı. Çaresizce kendisini ileri doğru attı, yere düştü, sonra da elleri ve dizleri üzerinde deli gibi emeklemeye başladı.

Kaçmalıydı. Uzağa gitmeliydi. Ayinden uzağa. Kaan’dan uzağa. Çok geç olmadan düşünce bombasından uzağa.

Yer altı mağarasının girişini koruyan Sith askerlerinin sayısı çok olsa da moralleri berbattı. Kendilerine saldıran Farfalla ve diğer Jedi’ların öncülerine çok az direniş göstermişlerdi. Ruusan’daki son muharebe çabucak bir toplu teslime dönüştü, düşmanları silahlarını atıp canlarının bağışlanması için yalvarmaya başlamıştı.

Farfalla askerlerinin arasında yürüdü ve çevreyi teftiş etti. General Hoth ordunun ana bölümüyle arkasından geliyordu. Geldiğinde savaşın çoktan bitmiş olduğunu görünce şaşıracaktı.

“Nasıl gidiyor?” diye sordu Farfalla birlik komutanlarından birine.

“Sith’ler bizden üç kat kalabalıktı,” dedi komutan. “Ve hepsi birden teslim olmaya kalkışıyorlar. Biraz zaman alacak.”

Farfalla gülüp adamın omzuna vurdu. “Doğru söyledin,” diye ekledi. “Kimi zaman askerlerin Sith’leri takip etmesinin tek nedeni kaybettiklerinde onları sağ bırakacağımızı bilmeleri gibi geliyor bana.”

“Sakın beni sağ bırakmaya kalkma, Farfalla,” diye bir ses duydu. Aniden başını çevirdiğinde yaralı halde yerde yatan iri kıyım bir Twi’lek gördü.

Yaralı Twi’lek ayağa kalkmaya çalışırken onun kara Sith Lordu cübbesi giydiğini gören Farfalla şaşırdı. Yüzü kanla kaplandığından Jedi’ın onu tanıyabilmek için bir süre bakması gerekmişti.

“Kopecz,” dedi sonunda, uzun zamandan beridir tanıyordu onu, Kopecz’in bir Jedi olduğu zamanlardan beri. “Yaralanmışsın,” dedi Farfalla ve elini ona uzattı. “Silahını bırakırsan sana yardım ederim.”

Twi’lek onun eline vurarak teklifini reddetti. “Ben tarafımı uzun zaman önce seçtim,” diye tersledi. “Beni öldüreceğine söz ver, Jedi, ben de sana önemli bir bilgi vereyim. Sana Kaan’ın planını anlatırım.”

Kara Lord’un yarasına bakan Farfalla onun zaten fazla yaşamayacağını anlamıştı. “Ne biliyorsun?”

Kopecz öksürerek boğazında biriken kanı temizledi. “Önce söz ver,” dedi hırıltılı bir sesle.

“Eğer aradığın ölümse onu sana bahşedeceğim. Yemin ederim.”

Twi’lek güldü, ağzından pembe köpükler saçıldı. “Güzel. Ölüm eski bir dosttur. Kaan’ın planladığı şey çok daha kötü.” Ardından Farfalla’ya düşünce bombasını anlattı, duydukları Jedi Üstadının tüylerini diken diken etmişti. Kopecz sözünü bitirince başını öne eğdi, gücünü toparlamak için derin bir nefes aldı ve ışın kılıcını açtı.

“Bana söz verdin,” dedi. “Savaşırken ölmek istiyorum. Eğer tüm gücünle savaşmazsan burada ölecek kişi sen olursun. Anladın mı?”

Üstat Farfalla sırıttı ve ışın kılıcını açtı.

Lord Kopecz yaralarına rağmen yiğitçe dövüştü ama zinde ve sağlıklı bir Jedi Üstadının dengi değildi. Sonunda Farfalla verdiği sözü yerine getirdi.

31

Savaş alanına yaklaşan General Hoth’un ordusunu karşılayan manzara beklenmedik olduğu kadar güzeldi de. Kendisini kanlı bir savaşa, iki tarafın da geri adım atmayacağı bir mücadeleye hazırlamıştı. Cesetlerin üst üste yığılacağı ve hâlâ canlarını kurtarmak için savaşan diğerlerinin ayaklarının altından ezileceği bir görüntü hayal etmişti. Karşısında savaşı bulacağını zannetmişti.

Onun yerine öylesine inanılmaz bir şeye şahit olmuştu ki ilk tepkisi şüphelenmek oldu. Hile miydi? Tuzak mı? Çevresinde diğer Jedi’ların tanıdık ve gülümseyen çehrelerini görünce korkuları dağılıp gitti.

Ruusan’daki son savaşın sonrasında ortalığı kontrol ederken onun da yüzünde bir gülümseme belirdi. Çok az ölü vardı ve kıyafetlerine bakılırsa onların da çok azı Işığın Ordusunun mensubuydu. Düşmanın büyük bölümü teslim olmuştu: büyük gruplar halinde sessizce oturuyorlardı, çevrelerinde Jedi’lar duruyordu. Jedi’lar bir yandan esirlere göz kulak olurken diğer yandan da gülüp birbirleriyle şakalaşmaktaydılar.

Güç’ü kullanarak Farfalla’nın askerlerinden dalga dalga yayılan rahatlık ve sevinci hissetti. Onun komutası altındaki askerlere de çabucak yayılmıştı. Zafer kazandıklarını görünce neşe içinde koşturup kutlama yapan diğer arkadaşlarına katıldılar. Hoth onlara yerlerine dönmeleri emrini vermemek için kendini zor tuttu ve gitmelerine izin verdi.

Sonu gelmez savaş sonunda bitmişti!

Fakat askerlerin arasında yürüyüp onların selam ve tebriklerini kabul ederken bir yanlışlık olduğunu fark etti. Savaş alanı silahsız Sith’lerle doluydu ama hiç Sith Lordu yoktu.

Alanın uzak ucundan kendisine doğru koşarak gelen Üstat Farfalla’yı görmek de huzursuzluğunu yatıştırmadı.

“General,” dedi yanına gelen Farfalla, nefes nefeseydi. Hızlı bir selam çaktı. Her zamanki zarif selamının olmaması Hoth’un endişelerini daha da artırdı.

“Birliklerimi toplamak için zannettiğimden çok zaman harcadım herhalde,” diye şaka yaptı Hoth, onun heyecanını biraz olsun yatıştırabileceğini ummuştu. “Sen zaten savaşı kazanmışsın.”

Farfalla başını iki yana salladı. “Savaş bitmedi. Henüz değil. Kaan ve Kardeşlik –asıl Sith’ler– mağaralara sığınmışlar. Bir tür Sith bombası patlatacaklarmış. Düşünce bombası denen bir şey.”

Düşünce bombası mı? Hoth uzun zaman önce böyle bir silahtan bahsedildiğini duymuştu, Coruscant’taki Jedi Tapınağı’nda Üstadının dizinin dibinde otururken. Efsanevi kaynaklara göre kadim Sith’ler karanlık tarafı yoğun bir güç küresine çevirip sonra da o enerjiyi tek bir patlamayla salacak yeteneğe sahiptiler. Güç’e hassas olanlar –Jedi’lar ve Sith’ler– bu patlamayla yok edilir ve ruhları da bu patlamanın merkezinde oluşan boşlukta hapsedilirdi.

“Kaan çıldırmış mı?” dedi yüksek sesle, cevap zaten sorunun içindeydi.

“Derhal gezegeni tahliye etmeliyiz, General,” dedi Farfalla. “Herkesi en kısa sürede götürelim.”

“Hayır,” dedi Hoth. “Bu işe yaramaz. Eğer geri çekilirsek Kaan ve Kardeşlik kaçar. Destek toplayıp bu savaşa yeniden başlamaları da uzun sürmez.”

“Ya düşünce bombası ne olacak?” diye sordu Valenthyne.

“Eğer Kaan’ın böyle bir silahı varsa,” diye söze girdi general, “o zaman onu kullanacaktır. Burada olmasa da başka bir yerde. Belki de Core dünyalarda. Belki de Coruscant’ta. Buna izin veremem.”

“Kaan benim ölümümü görmek istiyor. Mağaraya girip onunla yüzleşeceğim. Bombayı Ruusan’da patlatmak zorunda bırakacağım onu. Bunu sona erdirmenin tek çaresi bu.”

Farfalla bir dizi üzerine çöktü. “O zaman ben de sizinle gelirim, General. Beni takip eden herkesle birlikte.”

Güçlü ve yıpranmış elini uzatan General Hoth, Farfalla’yı omzundan tutup ayağa kaldırdı. “Hayır, dostum,” dedi, iç çekerek. “Bu yolculuğa benimle gelemezsin.”

Diğerleri itiraz etmeye kalktığında da elini havaya kaldırıp onları susturdu ve devam etti. “Kaan silahı ateşlediğinde mağaradaki herkes ölecek. Sith’ler ortadan kalkacak ama bunun bizim Tarikatımızın başına gelmesine izin veremem. Bu savaş bittiğinde galaksinin yeniden inşa edilmesi için Jedi’lara ihtiyaç olacak. Sen ve diğer Üstatlar onlara rehberlik etmek ve kuruluşundan beri yaptığımız gibi Cumhuriyet’i savunmaya devam etmek için hayatta kalmalısınız.”

Sözlerinin doğruluğu karşısında fazla söylenecek bir şey yoktu. Bir anlık düşünceden sonra Üstat Farfalla boyun eğerek kabullendi. Tekrar başını kaldırdığında gözlerinde yaş vardı.

“Yalnız gitmeyeceksiniz değil mi?” diye itiraz etti.

“Keşke gidebilseydim,” dedi Hoth. “Tek gidersem Kara Lordlar beni ışın kılıçlarıyla alaşağı ederler. Bu da hiçbir işe yaramaz. Kaan tek seçeneğinin teslim olmak ya da...” sonunu getirmedi.

“Normal bir mücadelenin işe yaramayacağına Kaan’ı ikna edecek kadar Jedi’a ihtiyacınız var. En az yüz. Daha az görürse bombayı patlatmaz.”

Hoth başını salladı. “Kimseye benimle gelmesi için emir veremem. Sadece gönüllü olanlar gelebilir. Ayrıca bunun dönüşü olmadığını da herkesin bilmesini isterim.”

Tehlikesine rağmen Işığın Ordusunun her bir üyesi bu görev için gönüllü olmuştu. General Hoth nedense şaşırmadığını fark etti. Nihayetinde onlar Jedi’dılar, iyilik uğruna her şeylerini feda etmeye hazırlardı – hayatlarını bile.

Kendisiyle gelecek tam doksan dokuz kişi seçti. Çok kritik bir karardı. Az kişi alsa Sith’ler mağaradan çıkıp kaçar ve bombayı başka bir yerde patlatabilirlerdi. Fazla kişi alırsa da boş yere daha çok kişi hayatını feda etmiş olacaktı.

Kendisiyle kimin geleceğini seçmek ise daha zor bir karardı. Kendi yanında en uzun süre hizmet etmiş ve Işığın Ordusuna kuruluşunda katılmış olanlar en iyi tanıdıklarıydı. Bu savaş için zaten ne büyük fedakârlıklar yaptıklarını biliyordu ve beraberinde ölüme götürmeyi en az istediği kişiler de onlardı. Diğer taraftan kaçınılmaz son geldiğinde yanında olmayı hak edenler de onlardı ve her şey söylenip yapıldıktan sonra seçimini bu şekilde yaptı. En kıdemliler onunla gidecekti; diğerleri ise Farfalla’yla geri dönecekti.

Yüz Jedi –seçilen doksan dokuz ve Hoth’un kendisi– tünellerin girişinde gergin şekilde beklediler. Gökyüzü karanlığın çökmesi ve koyu bulutlar yüzünden kapkara olmuştu. General hâlâ içeri girmeleri için emir vermemişti. Farfalla ve diğerlerine kaçmaları için yeterince zaman tanımak istiyordu. Eğer mümkün olsa mağaraya girmeyen herkese Ruusan’ı terk etmelerini söylerdi ama zaman yoktu. Tek yapabildikleri elden geldiğince uzaklaşıp Kaan’ın düşünce bombasının menzilinin dışına çıkmayı ummaktan ibaretti.

İlk yağmur damlası düşmeye başladığında daha fazla bekleyemeyeceğine karar verip ilerleme emrini verdi. Düzgün sıralar halinde tünelde ilerlemeye başladılar, gezegenin yüzeyinin çok altındaki mağaralara doğru gidiyorlardı.

Aşağı doğru indikçe Hoth’un dikkatini çeken ilk şey tünellerin ne kadar soğuk olduğuydu, sanki bütün ısı çekilip alınmıştı. Ardından havadaki gerilimi hissetti. Muazzam ve hayal bile edilemez bir güç zorlukla kontrol altında tutuluyor gibiydi; karanlık tarafın gücü. Bu güç serbest kalırsa neler olabileceğini düşünmek bile istemedi.

Tuzak ve pusulara karşı ihtiyatlı şekilde yavaşça ilerlediler. Ortalıkta kimse yoktu. Tünel sisteminin sonundaki büyük ve merkezi bir mağaraya varana kadar da Sith’lere dair en ufak bir iz görmediler.

General Hoth önde gidiyordu, bir elinde aydınlatma çubuğu diğerinde ise ışın kılıcı vardı. Mağaraya adımını attığında çubuğun ışığı titredi ve soldu. Işın kılıçlarının yaydığı ışık bile azalmaya başlamıştı sanki.

Gözleri karanlığa alıştıktan sonra Sith Lordlarının gölgelerini seçmeye başladı, mağaranın uzak ucunda daire şeklinde toplanmışlardı. Yüzleri içe doğru bakıyordu ve ellerini dairenin merkezine doğru uzatmışlardı. Hiç kımıldamıyorlardı, ağızları açık, yüz ifadeleri cansızdı ve gözleri boş bakıyordu. Dikkatle onlara doğru yaklaştı, ölü mü, diri mi yoksa bir tür kâbusun içinde kapana kısılıp kalmışlar mı bilmiyordu.

İyice yaklaştığında ortalarında birinin durduğunu gördü: Lord Kaan. İlk başta görememişti; dairenin ortası mağaranın geri kalanından daha karanlıktı. Tepesinde kara bir bulut duruyordu, koyu karanlığın uzantıları aşağı doğru inip onu sarıp sarmalamaya başlamıştı.

Kardeşliğin liderine bir kez bakması bile Hoth’un onunla konuşup onu ikna etmeye çalışma planından vazgeçmesine neden oldu. Sith Lordu’nun yüzü soluk ve kaskatıydı; suratının derisi sanki kafatası içine sığmıyormuş gibi gerilmişti. Saç ve kirpiklerinin üzerinde ince bir buz tabakası vardı. Yüzünde hâlâ o zalim ve kibirli ifade duruyordu ve sol gözü kontrolsüz şekilde titremekteydi. Jedi’lar mağaraya doluşurken o büyük bir dikkatle hiç gözlerini kırpmadan dimdik önüne bakmaya devam etti.

Ancak tüm Jedi’lar içeri girdikten sonra konuşmaya başladı. “Hoş geldin, Lord Hoth.” Sesi sert ve gergindi.

“Beni korkutmaya mı çalışıyorsun, Kaan?” diye sordu Hoth, öne çıktı. “Ölümden korkmuyorum,” diye devam etti. “Ölüme aldırmam. Eğer Sith’lerin sonu olacaksa diğer Jedi’ların ölmesine de aldırmam.”

Kaan başını çabucak bir o bir bu yana çevirdi, gözleri sanki orada duran Jedi’ları sayıyormuş gibi mağarada gezindi durdu. Dudaklarında pis bir sırıtma belirdi ve elini kaldırdı.

General harekete geçti, silahı ateşlemeden önce Kaan’ın hayatını sona erdirmeye kararlıydı. Ama yeterince hızlı değildi. Kara Lord seri şekilde iki elini birbirine vurdu – ve düşünce bombası patladı.

Kaşla göz arasında mağara içerisindeki tüm canlılar yok oldular. Elbiseler, et ve kemik hepsi buhar olup uçtu. Sarkıtlar, dikitler ve hatta büyük taş sütunlar bile toza dönüştüler. Yıkıcı enerji dalgası yayılmaya başladığında gürültüsü mağaradan dışarı açılan her delikten yolunu bulup dışarı çıktı.

Githany yer altı geçitlerinden oluşan bir labirentin içinde tıkılıp kalmıştı. Kaan’ın ayininden kaçarken yönünü kaybetmiş ve çıkışı aramak uğruna boş yere bu tünellerde kilometrelerce mesafe kaydetmişti.

Aydınlatma çubuğunun loş ışığında sol tarafında küçük bir açıklık gördü ve bir çıkmaza gelene dek birkaç metre oradan devam etti. Küfrederek geldiği yere döndü ve tekrar yoluna devam etti.

Kızgındı. Kardeşliği yok oluşun eşiğine getirdiği için Kaan’a kızgındı. Onun aklına uyduğu için kendisine kızgındı. Ve Bane’e kızgındı. Bütün bunların onun başının altından çıktığına hiç şüphesi yoktu. Kaan’ı ve Kardeşliğin geri kalanını oyuna getirmiş onları kendi felaketlerine sürüklemişti. Ama onu kızdıran bu ihanet değildi. Bane onu terk etmişti. Onu da diğerleriyle birlikte gözden çıkarmış ve tek başına Sith’leri yeni baştan yaratmaya girişmişti.

İleride tünel iki kola ayrılıyordu. Durdu, sezgilerini artırması için Güç’e başvurdu, böylece hangisinin doğru yol olduğuna dair belki bir ipucu elde edebilirdi. Başta hiçbir şey yoktu. Sonra da soldaki tünelden gelen cılız bir rüzgâr hissetti. Hava temiz ve ferah kokuyordu: orası yüzeye giden yoldu!

Tünelden hızla ilerlemeye başladığında öfkesi ve çaresizliği de azalmaya başladı. Kurtulacaktı! Engebeli zemin hafifçe yukarı doğru çıkmaya başlamıştı ve ileride içeri sızmakta olan ışığı görebiliyordu. Çabasını daha da artırdı ve bu sefer de düşünceleri intikamını nasıl alacağına yoğunlaşmaya başladı.

Sinsi ve kurnaz olması gerekiyordu. Geçmişte pek çok kere Bane’i küçümsemişti. Bu sefer sabırlı olacak, doğru zamanın geldiğinden emin olana kadar da harekete geçmeyecekti.

İlk önce onu bulup çırağı olmak istediğini söyleyecekti. Kabul edeceğinden hiç şüphesi yoktu. Kendisine hizmet edecek birisine ihtiyacı vardı; karanlık taraf böyleydi. Onun dizinin dibinde yetişecek, kendisini onun iradesine teslim edecekti. Yıllar hatta on yıllar sürebilirdi ama zaman içinde onun bildiği her şeyi öğrenecekti. Ancak ondan sonra, tüm sırlarını ele geçirmesinin ardından, ona karşı gelebilirdi. Bu sefer kendisi Üstat olacak ve kendisine yeni bir çırak alacaktı.

Çıkışa elli metreden daha az mesafe kalmışken Githany düşünce bombasının ilk etkisini hissetti. Başta deprem olduğundan ve çıkmasına bu kadar az kala diri diri gömüleceğinden korkmuştu. Fakat tünelden kendisine doğru gelen karanlık tarafın gücünü hissedince kendisini çok daha korkunç bir sonun beklediğini anladı. Patlamanın merkezinde olanlar buharlaşmıştı. Bombanın merkezine daha uzak olan Githany gibilerse o kadar şanslı değildiler. Karanlık tarafın saf enerjisi bir saniye sonra ortalığı süpürüp geçti. Korkunç bir rüzgâr gibi onu delip geçmiş, vücudundaki yaşam özünü emip ruhunu bedeninden ayırmıştı. Derisi kuruyup büzüldü ve güzel yüzü daha çığlık atmaya bile fırsat bulamadan mumyalaştı. Ardından enerji dalgası geldiği hızla çekilip gitti. Bir an için cansız bedeni olduğu yerde durdu ve ardından yere düşüp bin parçaya ayrıldı.

Kilometrelerce uzakta, yüzeyde, Farfalla ve diğerleri yerin sarsıldığını hissettiler ve generalin artık yaşamadığını anladılar. Bir an sonra zihinlerinde patlamaya yakalanan Jedi ve Sith’lerin acı dolu feryatları yankılandı, yaşam güçleri emilip patlamanın merkezindeki boşluğa çekilmişlerdi.

Jedi’ların çoğu ağlamaya başladı, diğerlerinin ne büyük bir fedakârlık yaptığını biliyorlardı. Ölülerin ruhları sonsuza kadar orada donmuş şekilde kalacaktı.

Artık Işığın Ordusundan geriye kalanların lideri olan Üstat Valenthyne Farfalla her birinin yaşadığı ıstırabı derinden hissetti. Ama yas tutmaya zamanları yoktu. General Hoth’un ölümüyle komuta sorumluluğu onun omuzlarına yüklenmişti ve hâlâ yapılması gereken şeyler vardı.

“Yüzbaşı Haduran, bir takım toplayın,” diye emir verdi.

“Tünellerin içinde ve çevresinde hayatta kalan var mı diye araştırma yapılacak.” Hiçbir canlının düşünce bombasından sağ çıkamayacağını biliyordu ama birkaç Sith’in patlamadan önce kaçmış olması mümkündü. Böyle bir fedakârlığın ardından Kardeşlikten herhangi birinin kaçmasına göz yumamazdı.

Yüzbaşı hemen selam çakıp gitmek için döndü. Gitmeden hemen önce Farfalla ekledi, “Askerlerin bouncer’lara karşı da çok dikkatli olsun. Son Sith ayini onları delirtmişti. Bu seferki kim bilir onlara ne yapmıştır.”

“Eğer onları görürsek, Komutanım?”

“Öldürün.”

Zıt yönde kilometrelerce uzakta Darth Bane de patlamanın etkisini hissetmişti. Karanlık enerji dalgasının kendisini geçip gittiğini hissetti, bu mesafeden bile onu titretecek kadar güçlüydü. Geçip gittikten sonra Güç’ü kullanarak kurtulan olup olmadığına baktı. Tahmin ettiği gibi hiçbir şey hissetmemişti. Hepsi ölmüştü: Kaan, Kopecz, Githany... hepsi.

Karanlığın Kardeşliği temizlenmişti. Jedi’ların bildiği kadarıyla Sith’lerin soyu tükenmişti artık. Tarikatı yeniden kurma sorumluluğu onun omuzlarındaydı. Ama bu sefer bunu doğru şekilde yapacaktı. Bir sürü yerine sadece iki kişi olacaktı: bir Üstat ve bir çırak. Biri gücü elinde tutacak, diğeri de onu isteyecekti.

Hayatta kalabilmeleri için Sith’lerin ortadan kaybolup mit, efsane ve kâbus yaratıkları haline gelmeleri gerekiyordu. Jedi’ların gözlerinden uzakta tüm sırları araştırmaya devam edip hepsini kullanacak hale gelebilirdi. Ancak ondan sonra –düşmanlarına karşı kazanacağından emin olduktan sonra– gizlenmeyi bırakıp onların karşısına çıkacaktı.

Onu bekleyen yol uzun ve çetindi. Bir kez daha ışığa saldırabilmesi için yıllar, hatta on yıllar geçmesi gerekebilirdi. Kim bilir belki de asırlar. Ama Bane sabırlıydı; bu uğurda nelerin yapılması gerektiğini biliyordu. Her ne kadar kendisi karanlık tarafın muzaffer olduğunu göremeyecek olsa da onun mirasını kendinden sonra gelenler devam ettireceklerdi. İleride günün birinde Cumhuriyet yıkılıp Jedi’lar ortadan kalkacak ve tüm Galaksi bir Sith Kara Lordu’nun önünde diz çökecekti. Bu kaçınılmazdı; karanlık tarafın tarzı buydu.

Ruusan’da başardıklarından memnun halde gemisini sakladığı yere doğru yürümeye başladı. Geri kalan Jedi’ların gelip sağ kalanları arayacağını biliyordu ama o zamana kadar çoktan oradan gitmiş olacaktı.

Yine de aklına takılan bir şey vardı. Yaptığı tüm bu planların bir işe yarayabilmesi için kendisine bir çırak bulması gerekiyordu. Güç’ün kendisinde yoğun olduğu ama henüz Jedi öğretileriyle kirlenmemiş birisi. Bir yerlerde karanlık tarafta onun varisi olmaya layık bir çocuk bulması gerekecekti.

SON SÖZ

Yağmur, kızı uykusunda titretse de uyandırmadı. Birisi ona sesleniyordu ama cevap vermek istemedi. Rüyalarında kuzenleriyle birlikte hâlâ evde olduğunu ve basit ve mutlu bir hayat sürdüğünü görürdü. Eğer uyanırsa gerçekle yüz yüze gelmesi gerektiğini biliyordu: o hayatını ebediyen kaybetmişti.

Uyan, Rain...

Jedi’lar –ismi Üstat Torr’du– onu Işığın Ordusuna katılması için aldıklarından beri bir daha böyle bir hayatı olmayacaktı. Aslında katılmayı hiç istememişti. Ama Bug ve Tomcat, kuzenleri, katılıyordu. Onlardan başka akrabası yoktu ve geride kalmak istememişti. Sadece on yaşındaydı ama Güç kendisinde yoğundu. O yüzden Üstat Torr onun da katılmasına izin vermişti.

Onları Ruusan’a götüreceğini söylemişti ve orada Jedi olacaklardı. Ama bu asla gerçekleşmedi. Mekikleri atmosfere girer girmez saldırıya uğradı. Ondan sonrasına dair ise sadece patlama ve çığlıkları hatırlıyordu. Geminin bir kanadı kopmuş ve kendisini bir anda boşlukta düşerken bulmuştu. Kendisi son hız düşerken mekiğin dumanlar içindeki enkazı çok yukarılarda kalmıştı, düştü, düştü, ta ki...

Rain, uyan!

Laa! Laa onu kurtardı ve şu an kendisine seslenen de Laa’ydı. Yavaşça gözlerini açtı ve kalkıp dik oturdu, hâlâ uyku sersemiydi.

Rain çok uyudu. Rain artık uyanmalı.

“Uyandım, Laa,” dedi üzerinde uçan bouncer’a. Laa düşerken onu daha Ruusan’dan yüzlerce metre yukarıda olduğu halde yakalayıp hayatını kurtarmıştı.

Kötü rüyalar mı, Rain?

“Hayır,” dedi. “Kötü rüya değil, Laa. Evde olduğumu gördüm.” Laa aslında onunla konuşmuyordu; sadece onun sözlerini kafasının içinde duyuyordu. Güç’ü kullanarak haberleşiyorlardı, Laa kendisine böyle olduğunu söylemişti. Fakat Rain ne zaman cevap vermek istese hep ağzını kullanırdı.

Kötü rüyalar geliyor.

Rain kaşlarını çattı, Laa’nın kendisine ne anlatmaya çalıştığını anlayamamıştı. Kimi zaman bouncer’lar rüyalardan bahsettiğinde aslında başka bir şey kastederlerdi. Bouncer’lar bazen geleceği dair sağgörülere sahip olurlardı. Bütün ormanı alevler sarmadan hemen önce Laa’nın kendisine dediklerini hatırladı: Kötü rüyalar, Rain. Ölüm rüyaları.

Yangında bouncer’ların neredeyse tamamı ölmüştü. Sağ kalanların tamamı da çıldırmıştı. Laa haricinde tamamı. Rain bir şekilde onu korumuştu. Güç’ü kullanarak yıkımın ve ölümün etkisine karşı ona siper olmuştu ama bunu nasıl yaptığından emin değildi. Bir şekilde olmuştu işte. Artık Laa ve onun birbirlerinden başka kimsesi kalmamıştı.

Kötü rüyalar geliyor, diye tekrarladı bouncer.

Birkaç saat önce kendisi de garip bir şey hissetmişti: sanki çok uzaklarda bir şey patlamış gibi yer sarsılmıştı. Laa’nın bahsettiği şey bu muydu? Kötü rüya dediği şey? Yoksa dostu henüz olmamış bir şeye karşı onu uyarmaya mı çalışıyordu?

“Anlamadım,” dedi, bulundukları açıklığı çevreleyen çalılara baktı. Sıra dışı hiçbir şey görmüyordu. En azından şimdilik.

Elveda, Rain.

Laa’nın sözleri bir bıçak gibi kalbine saplandı ama hâlâ neden bahsettiğini bilmiyordu.

Konuşmasına fırsat kalmadan çalılıklardan bir hışırtı duyuldu. Döndüğü zaman iki kişinin koşarak açıklığa doğru geldiğini gördü. Jedi olduklarını hemen anlamıştı: Üstat Torr’un giydiği gibi bir cübbe giyiyorlardı ve kemerlerinden aşağı ışın kılıçları sarkıyordu. Ayrıca ellerinde birer lazer tüfeği vardı.

“Bouncer!” diye bağırdı biri. “Dikkat et!”

Öyle hızlı tepki vermişti ki ateş ederken hareketini belli belirsiz görebilmişti. Rain’in dudaklarından bir çığlık yükselene kadar dostu ölmüştü bile.

İlk Jedi yanına koştuğunda o hâlâ çığlık atıyordu. “İyi misin, ufaklık?” diye sordu, ona doğru eğilerek.

İçgüdüsel olarak eline vurdu. Ne yaptığının farkında bile değildi. Tek bildiği onların dostunu öldürdüğüydü. Laa’yı öldürmüşlerdi!

“Ne ol...” Kız boynunu Güç kullanarak sıkınca sözü yarıda kesildi. Diğer arkadaşının gözleri dehşetle kocaman oldu ama bir şey yapmasına fırsat vermeden onun da boynunu kırdı.

Ancak ondan sonra Rain çığlık atmayı bıraktı. Onun yerine ağlamaya başlamıştı, yerde yatan ve hâlâ sıcak olan Laa’nın kürklü bedenine sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.

Bane ona orada denk geldi: Ruusan’a özgü bir canlı olan bir bouncer’dan kalanların üzerinde ağlayan bir çocuk. İki Jedi cesedi de yanlarında yatıyordu, boyunları farklı bir açıda çevrilmişti. Neler olmuş olabileceğini anlaması uzun sürmedi.

Yaklaşırken kız başını kaldırıp ona baktı, gözleri ağlamaktan şişip kızarmıştı. Dokuz, en fazla on yaşında olmalıydı. İçinde yanan, üzüntü, öfke ve nefretle körüklenen Güç’ün kudretini hissedebiliyordu. Hissedemeseydi bile boynu kırık Jedi’ları görünce sahip olduğu yeteneği yine de anlayabilirdi.

Konuşmadan sessizce orada durdu. Kızın hıçkırıkları kesildi. Burnunu çekti ve elinin tersiyle sildi. Sonra da ayağa kalkıp yavaşça onun yanına geldi.

“Kimsin sen?” diye sordu Bane, sesi sert ve tehditkârdı.

Kız ne ürktü ne de kaçtı ama cevap verirken biraz tereddüt etti. “İsmim Rain... yani Zannah. Kuzenlerim bana Rain derdi ama onlar öldüler. Gerçek adım Zannah.”

Bane başını salladı, meseleyi çözmüştü. Rain: çocukluğa ve masumiyete ait bir takma isim. O masumiyet artık gitmişti.

“Kim olduğumu biliyor musun?” diye sordu.

Kız başını salladı ve ona doğru bir adım daha attı. “Sen bir Sith’sin.”

“Benden korkmuyor musun?”

“Hayır,” dedi kız, başını iki yana sallayarak ama Bane onun kendisine karşı tümüyle dürüst olmadığını biliyordu. Korkusunu sezebiliyordu ama çok daha güçlü duyguların altında kalmışlardı: yas, öfke, nefret ve intikam isteği.

“Ben çok kişiyi öldürdüm,” dedi Bane. “Erkek, kadın ve hatta çocuk.”

Kız ürkse de geri çekilmedi. “Ben de öldürdüm.”

Bane Jedi cesetlerine baktı, sonra da mağrur bir ifadeyle karşısında dikilen küçük kıza döndü. Aradığı o muydu? Gemisine geri dönerken Güç mü kendisini buraya getirmişti? Tam bu noktaya en uygun zamanda kendisine bir çırak bulabilmesi için mi getirilmişti?

Son ve en önemli soruyu sordu. “Güç’ün ne olduğunu biliyor musun? Karanlık tarafın gerçek doğasını anlıyor musun?”

“Hayır,” dedi Rain, bakışlarını ondan hiç çevirmiyordu. “Ama bana öğretebilirsin. Daha küçüğüm, öğrenirim.”