GOLEM GÖZÜ

BARTIMAEUS ÜÇLEMESİ

İKİNCİ KİTAP

arkadaş YAYINEVİ

Mithatpaşa Cad. 28 / C Ankara

Tel: (0312) 434 46 24 (4 hat) Faks: (0312) 435 60 57

E-posta: info@arkadas.com.tr

www.arkadas.com.tr

Kitabın özgün adı ve yazarı:

The Golem's Eye, Jonathan Stroud

© Jonathan Stroud, 2004

© Türkçe yayım hakları arkadaş yayınevinindir. Yayıncının yazılı izni olmadan

hiçbir biçimde ve hiçbir yolla, bu kitabın içeriğinin bir kısmı ya da tümü yeniden

üretilemez, çoğaltılamaz ya da dağıtılamaz.

ISBN: 975-509-438-5

ANKARA, 2005

Çeviri

: Kıvanç Güney

Editör

: Meltem Özdemir

Yayına Hazırlık

: Selen Y. Kölay, Mehtap Çayırlı

Sayfa Düzeni

: Özlem Çiçek Öksüz

Baskı

: Aydan Web Tesisleri

JONATHAN STROUD

GOLEM

GÖZÜ

BARTIMAEUS ÜÇLEMESİ

İKİNCİ KİTAP

Çeviri

KIVANÇ GÜNEY

Ana Karakterler

BÜYÜCÜLER

Rupert Devereaux

Büyük Britanya ve İmparatorluk Başbakanı

Carl Mortensen

Adalet Bakanı

Jessica Whitwell

Güvenlik Bakanı

Henry Duvall

Polis Şefi

Marmaduke Fry

Dışişleri Bakanı

Helen Malbindi

Enformasyon Bakanı

Julius Tallow

İçişleri Başkanı

John Mandrake

İçişleri Başkan Yardımcısı

George Ffoukes

Dördüncü Düzey Büyücü, İçişleri Bakanlığı

Jane Farrar

Polis Şefi Yardımcısı

Sholto Pinn

İş adamı; Piccadilly'deki Pinn Teçhizatlarının sahibi

Quentin Makepeace

Oyun yazarı; Arap Kuğuları gibi birçok oyun yazmıştır

Ve diğer birçok büyücü, polis ve casus

HALKTAN KİŞİLER

Kitty Jones

Jacob Hyrnek

Bay T.E. Pennyfeather

Anne Stephens

Fred Weaver

Stan Hake

Nicholas Drew

Clem Hopkins

Ve Direniş'in diğer üyeleri

RUHSAL VARLIKLAR

Bartimaeus

Cin — Bay Mandrake'nin hizmetinde

Queezle

Cin — Bay Ffoukes'un hizmetinde

Shubit

Cin — Bayan Whitwell'in hizmetinde

Nemaides

Cin — Bay Tallow'un hizmetinde

Simpkin

Folyot — Bay Pinn'in hizmetinde

Ve diğer birçok ifrit, cin, folyot ve iblis

Giriş

Prag, 1868

Alacakaranlıkta, birer birer ve daha önce hiç olmadığı kadar çok sayıda düşman kamp ateşi belirdi. Boz düzlüklerde ışıltılı mücevherler gibi parıldayan ateşler öylesine çok sayıdaydı ki sanki topraktan sihirli bir şehir yeşermişti. Surlarımız içindeyse, tam tersine, evlerin panjurları kapatılmış, ışıklar karartılmıştı. Tuhaf bir değişim yaşanıyordu; Prag, karanlık ve ölü, çevresindeki kırlar aydınlık ve yaşam doluydu.

Çok geçmeden rüzgarın hızı kesildi. Saatlerdir batıdan şiddetle esmiş, işgalcilerin çıkardığı sesleri (kuşatma silahlarının tıngırtılarını, tabur ve hayvanların bağırtılarını, tutsak edilmiş demonların iniltilerini, yakılan tütsülerin kokularını) şehre taşımıştı. Şimdiyse, doğal olmayan bir hızla yavaşlıyor ve şehir sessizliğe gömülüyordu.

Ben, üç yüzyıl önce inşa ettiğim muhteşem şehir surlarının hemen içindeki Strahov Manastırı'nın üzerinde, yükseklerde süzülüyordum. Kalın derili kanatlarım güçlü, ağır hareketlerle çırpılıyor; gözlerim ufuk çizgisine kadar yedi düzlemi birden kolaçan ediyordu.[1] İç açıcı bir manzara sayılmazdı. İngiliz ordusunun tamamı bir Örtü ardına gizlenmiş olsa da, ordudan yayılan güç dalgaları Kale Tepesi'nin yamaçlarına vurmaya başlamıştı bile. Kalabalık bir demon grubuna ait auralar karanlığın içinde belli belirsiz seçiliyordu; her geçen dakikayla birlikte düzlemlerde meydana gelen kısa süreli titreşimler yeni yeni taburların gelişini haber veriyordu. İnsan askerlerden oluşan gruplar karanlık ovalarda belli bir düzene göre hareket ediyordu. Ortalarında, Anka kuşu yumurtasına benzeyen kubbeleriyle bir yığın beyaz çadır, çadırların çevresindeyse örümcek ağı kalınlığında Kalkan'lar ve birçok başka koruyucu büyü yükseliyordu.[2]

Gözlerimi karanlık gökyüzüne diktim. Batıya doğru sarı çizgilerle lekelenmiş, öfkeli kara bulutlara baktım. Yüksek irtifada, solgun ışıkta ancak seçilen altı silik nokta yakaladım. Patlayıcı menzilinin oldukça dışında daire çiziyor, batıdan doğuya doğru düzenli şekilde ilerleyerek surları son bir kez gözden geçirip, savunmalarımızın gücünü kontrol ediyorlardı.

Bu arada, unutmuşum... aynı şeyi benim de yapmam gerekiyordu.

En uzaktaki ileri karakol konumunu oluşturan ve surların en zayıf noktasında bulunan Strahov Girişi'ndeki kule, yükseltilip güçlendirilmişti. Eski kapılar üç kademeli büyülerle ve bol sayıda tetikleyici mekanizmayla mühürlenmişti, ayrıca kulenin tepesindeki mazgallı siperler gözlerini dört açmış nöbetçilerle doluydu.

Ya da öyle olması gerekirdi.

Atmaca başım ve kalın derili kanatlarımla, saçaklı örtümün ardına gizlenerek kuleye uçtum. Çıt çıkarmadan, uygun bir taş çıkıntısının üzerine yalınayak kondum. Anında savunmaya hazır, canlı ve atak bir hareket bekledim nöbetçilerden.

Olmadı. Gizleyici'mi düşürüp, biraz gecikmiş de olsa, orta karar bir tepki bekledim. Yüksek sesle öksürdüm. Yine tepkisiz kaldılar.

Mazgallı siperlerin bir bölümü ve yere çömelip saklanmış bu beş nöbetçinin sırtları, donuk parıltılı bir Kalkan altında gizleniyordu.[3] Tek bir insan asker ya da en fazla üç cin için tasarlanmış dar bir Kalkan'dı. Bu yüzden bayağı bir itiş kakış yaşanıyordu.

"İtip durmayı keser misin lütfen?"

"Ah! Pençene dikkat et salak!"

"Biraz öteye git. Sana diyorum, sırtım açıkta kaldı. Her an görebilirler."

"Görsünler, belki bu bile savaşı kazanmamıza yeter."

"Kanadına sahip ol! Gözümü çıkartacaktın."

"O zaman sen de daha küçük bir şey olsaydın. Solucan falan."

"Eğer bir daha dirsek atarsan..."

"Bana bağırma. Bizi buraya Bartimaeus getirdi. Tam bir kendini beğen..."

Kısacası, tam olarak aktarmayı gereksiz bulduğum, içler acısı bir savsaklık ve beceriksizlik tablosuydu. Atmaca başlı savaşçı kanatlarını topladı, nöbetçilere doğru ilerledi ve kafalarını birbirine çarparak dikkatlerini çekmeyi başardı.[4]

"Siz buna nöbet tutmak mı diyorsunuz?" diye tısladım. Böyle şeylerle uğraşacak halim yoktu; altı ay boyunca durmaksızın hizmet etmek özümü zayıflatmıştı. "Bir Kalkan'ın arkasına büzüşmüş, bohçacı kadınlar gibi çekişiyorsunuz... size gözünüzü dört açmanızı emretmiştim."

Acıklı mırıldanmalar, kıvranmalar ve utanma belirtileri arasında kurbağa elini kaldırdı.

"Kusura bakmayın, Sayın Bartimaeus, efendim," dedi, "ama gözetlemenin ne anlamı var ki? Havada ve karada, her yerde İngiliz kaynıyor. Üstelik ifritlerden oluşan eksiksiz bir taburları olduğunu da duyduk. Bu doğru mu?"

Gagamı ufka doğru dikip gözlerimi kıstım. "Olabilir." Kurbağa inledi. "Oysa bizim elimizde bir tane bile ifrit yok, değil mi? Son kalanı da Apollo satın almış. Ayrıca ellerinde maridler de varmış, duyduk, hem de birden fazla. Ve liderlerinin elinde o Asa varmış; gerçekten çok güçlüymüş. Buraya gelirken Paris ve Köln'ü yerle bir etmiş diyorlar. Bu doğru mu?"

İbiğimdeki tüyler esen meltemle hafifçe kabardı. "Olabilir."

Kurbağa ciyakladı. "Ama, ama bu korkunç bir şey, değil mi? Bizim için hiçbir umut yok. Öğleden sonra aralıksız toparlanma çağrıları yapıldı ve bunun tek bir anlamı olabilir. Saldırıyı bu gece yapacaklar. Hiçbirimiz sabaha çıkamayacağız."

Bu şekilde konuşarak[5] moralimizi yükseltmeyeceği açıktı. Tek elimi siğillerle dolu omzuna koydum. "Dinle evlat... adın neydi?"

"Nubbin, efendim."

"Nubbin. Bak şimdi; duyduğun her şeye öyle hemen inanma. İngiliz ordusu güçlü, tamam. Aslında, bundan daha güçlüsünü pek görmedim. Ama diyelim ki öyle. Diyelim ki ellerinde maridler, ifritlerden oluşan taburlar, sürüsüne bereket horlalar var. Varsayalım bu gece hepsi birden üzerimize çullanacaklar, tam burada, Strahov Girişi'nde. Bırakalım gelsinler. Bizim de onlara gösterecek numaralarımız var."

"Ne gibi, efendim?

"Bütün bu ifrit ve maridlerin tozunu attıracak numaralar. Onlarca savaş alanında çarpışarak öğrendiğimiz numaralar. Hayatta kalabilmemizin tek yolu olan hileler."

Kurbağanın baloncuk gözleri bana bakarak kırpıştı. "Bu benim ilk savaşım efendim."

Sabırsızlık belirten bir hareket yaptım. "Söylemeyi unuttum; İmparator'un cini, imparatorluk büyücülerinin bir-iki şey üzerinde daha çalıştıklarını söylemişti. Son bir savunma hattı. Kuş beyinlilere göre bir plandır, şüphesiz." Mert bir tavırla sırtını sıvazladım. "Şimdi daha iyi hissediyor musun, evlat?"

"Hayır, efendim. Daha kötü hissediyorum."

Normaldir. Yüreklendirici konuşmalar konusunda pek iyi olduğum söylenemez. "Pekala," diye guruldadım. "Size önerim darbelerden sakınmanız ve mümkün olan yerlerde, arkanıza bakmadan kaçmanızdır. Şansınız varsa, sahipleriniz sizden önce öldürülür. Kendi adıma, benim tek umudum bu."

Umarım bu coşkulandırıcı önerim işlerine yaramıştır çünkü tam o anda saldırı da başlamıştı. Uzaklarda, yedi düzlemde birden bir yankılanma oldu. Hepimiz hissettik: Otoriter tek bir emir. Karanlığa bakmak için yan döndüm; beş nöbetçi de başlarını teker teker siperlerin üzerine çıkardılar.

Ovalardaki büyük ordu harekete geçmişti.

Ön saflarda kırmızı-beyaz zırhlı, ellerinde gümüş uçlu ince mızraklar taşıyan ve aniden esmeye başlayan haşin rüzgarla yükselip havada süzülen cinler vardı. Kanatları vızıldıyor; çığlıkları kuleyi sarsıyordu. Aşağıda, yürüyerek ilerleyen bir hayalet güruhu: Kemikten yapılmış üççatallı mızraklarıyla horlalar, av peşinde surların dışındaki kulübe ve evleri talan ediyordu.[6] Yanlarında, uçuşan belirsiz gölgeler -gulyabaniler ve tuzaklar; soğuk, çile ve ölümün habercileri, tüm düzlemlerde bulanık. Sonra, ürkünç bir takırtı ve diş gıcırtısı sağanağıyla, bir toz bulutu ya da dev bir arı sürüsü gibi yerden havalanan binlerce iblis ve folyot. Bunlar ve birçok diğerleri fırtına gibi Strahov Girişi'ne sökün ettiler.

Kurbağa dirseğime dokundu. "Bizimle konuşmanız çok iyi oldu, efendim," dedi. "Artık hiçbir şeyden korkmuyorum, teşekkürler."

Dediklerini yarım yamalak işitebildim. Önümdeki korkunç manzaranın en arkasına, en geride kalan kubbeli beyaz çadırların yakınındaki alçak bir tümseğe bakmakla meşguldüm. Üzerinde, elinde bir çubuk ya da asa tutan bir adam duruyordu. Tüm ayrıntıları görebilmem için fazla uzaktaydı fakat gücünü hissetmekte zorlanmıyordum. Aurası tüm tepeyi aydınlatıyordu. Onu izlerken, havada kaynaşan bulutlardan ok gibi fırlayan çok sayıda yıldırım, havaya uzattığı asanın ucuna saplandı. Tepe, çadırlar ve bekleşen askerler, sanki güneş doğmuş gibi, bir an için aydınlandı. Işık kesildi, enerji asanın içine emildi. Gök gürültüleri kuşatma altındaki şehri dolaştı.

"Demek bu o ha?" diye mırıldandım. "Meşhur Gladstone."

Çorak toprakların ve biraz önce harabeye dönmüş binaların üzerinden geçen cinler artık surlara doğru ilerliyordu. İyice yaklaştıklarında, yere gömülmüş bir büyü tetiklendi; mavi-yeşil alevler patlayarak jet hızıyla göğe yükseldi, uçtukları yerde öncü cinleri yakıp kül etti. Sonra ateş dindi ve geriye kalan cinler ilerlemeye devam etti.

İşte, savunma güçlerini harekete geçiren de bu oldu: Surların üzerinde, kulak tırmalayıcı çığlıklarla, yaklaşan kalabalığa Patlayıcı gönderen yüzlerce iblis ve folyot belirdi. İşgalcilerin tepkisi yumuşak oldu. Yarı karanlıkta, Tutuşturucu ve Eritici'lerden oluşan çapraz ateş altında, kıvranan gölgeler birbirine karıştı. İleride, Prag sınırları alev almış, surların temelini sabitlemek için kullandığım dayanıklı Bağlama büyülerini kırmaya çalışan ilk horlalar altımıza akın etmişti.

Dövüşmeye hazır halde kanatlarımı açtım, yanımdaki kurbağa gırtlağını şişirdi ve küstah bir vıraklama kopardı. O anda uzaktaki tepede duran büyücünün asasından bir enerji ışını çaktı, döne döne bir yay çizerek göğe yükseldi ve Strahov Girişi'ndeki kuleye, mazgallı siperlerin hemen altına çarptı. Bizim Kalkan kağıt mendil gibi yırtılıvermişti. Taş duvarlar paramparça oldu, kulenin çatısı yıkıldı. Ben dönerek havaya fırladım...

...ve neredeyse yere çakılıyordum. Kuşatma başlamadan önce surların içine çekilmiş arabalar dolusu saman balyaları üstüne sert bir iniş yaptım. Üzerimdeki kulenin ahşap iskeleti alevler içindeydi. Nöbetçiler görünürde yoktu. İblis ve cinler gökyüzünde şaşkın şaşkın uçuşup duruyor, birbirleriyle büyü savaşı yapıyorlardı. Yere düşen cesetler, çatıları tutuşturuyordu. Yakınlardaki evlerden, kadın ve çocuklar çığlık çığlığa koşarak sokaklara fırladılar. Strahov Girişi horlaların üççatallıları altında çatırdıyordu. Fazla dayanamayacaktı.

Savunma güçlerinin benim yardımıma ihtiyacı vardı. Her zamanki istek ve azmimle harekete geçtim.

"Peştemalındaki son saman parçasını da silkeledikten sonra yukarıda, kalede bekleniyorsun Bartimaeus," diyen bir ses duydum.

Atmaca başlı savaşçı yukarı baktı. "Ah, selam, Queezle."

Zarif bir dişi leopar sokağın ortasına oturmuş, limon yeşili gözleriyle bana bakıyordu. Ben ona bakarken, kayıtsızca ayağa kalktı, yana doğru birkaç adım attı ve yeniden oturdu. Az önce oturduğu kaldırım taşlarına düşen bir parça zift, geride için için yanan bir krater bıraktı. "Burası biraz fazla hareketli," dedi.

"Evet. Gitsek iyi olur." Arabadan aşağı atladım.

"Surlardaki Bağlama büyüleri kırılıyor gibi," dedi leopar, sallanan kapıya bakarak. "Anlaşılan eksik malzeme kullanılmış. Hangi cin yaptı acaba?"

"Bilemeyeceğim," dedim. "Neyse, sadede gelelim... sahibimiz mi çağırıyor?"

Leopar başını salladı. "Acele etsek iyi olur, yoksa bize kızgın iğneler batıracak. Yürüyerek gidelim. Gökyüzü çok kalabalık."

"Sen önden."

Dönüşüp, kömür kadar kara bir panter haline geldim. Hradčany Meydanı'na doğru dar sokaklardan koşmaya başladık. Geçtiğimiz yollar boştu; paniğe kapılmış insanların başsız horozlar gibi koşuşturduğu yerlerden uzak duruyorduk. Artık gittikçe daha fazla bina alev alıyor, damlar çöküyor, duvarlar yıkılıyordu. Çatıların çevresinde, küçük iblisler ellerinde yanan korlarla dans ediyordu.

Kaleye vardığımızda, imparatorun hizmetkarları, titreşen fener ışıkları altında, ellerine geçirdikleri eşyaları arabalara yüklüyor; seyisler de atları payandalara bağlamaya çalışıyordu. Şehrin üzerindeki gökyüzü renkli ışık demetleriyle doluydu; geriden, Strahov ve manastır tarafından patlamalar duyuluyordu. Sorunla karşılaşmadan ana girişten içeri süzüldük.

"İmparator şehir dışına çıkıyor, öyle mi?" diye sordum soluk soluğa. Başlarındaki bohçaları dengede tutmaya çalışan telaşlı iblisler geçiyordu yanımızdan.

"En çok sevgili kuşları için endişeleniyor," dedi Queezle. "İfritlerimizin onları güvenli bir yüksekliğe çıkarmalarını istiyor." Yeşil gözler yapmacık bir acımayla kırpıştı.

"Ama bütün ifritler öldü."

"Kesinlikle. Yani, hemen hemen."

Kalenin, büyücülerin yaşadığı, kuzey kanadına gelmiştik. Duvarlara büyünün pis kokusu sinmişti. Leoparla panter koşarak bol basamaklı merdivenlerden indiler, Erkek Geyik Hendeği'ne yukarıdan bakan bir balkona çıkıp, Aşağı Çalışma Odası'na giden kemerden tekrar içeri girdiler. Burası, Beyaz Kule'nin neredeyse tüm zemin katını kaplayan geniş, yuvarlak bir salondu. Yüzyıllar boyunca buraya sık sık çağrılmıştım ama şimdi bütün o büyücü ıvır zıvırları -kitaplar, tütsü kapları, şamdanlar- yan yana dizili on sandalye ve masaya yer açmak için bir kenara atılmıştı. Her masada, ışıkta titreşen kristal bir küre; her sandalyede kamburunu çıkartmış kendi küresine bakan birer büyücü vardı. Salonda çıt çıkmıyordu.

Sahibimiz bir pencerenin önünde durmuş, teleskopla karanlık gökyüzüne bakıyordu.[7] Bizi fark etti, ses çıkarmamamızı işaret ederek, yandaki bir odaya çağırdı. Gri saçları son birkaç haftanın gerilimiyle bembeyaz olmuş; kanca burnu incelip kızarmış, gözleri bir iblisinki gibi kan çanağına dönmüştü.[8] Ensesini kaşıdı. "Anlatmanıza gerek yok," dedi. "Biliyorum. Ne kadar zamanımız var?"

Panter kuyruğunu salladı. "Ben en fazla bir saat diyorum, daha fazla değil."

Queezle, büyücülerin harıl harıl çalıştığı ana salona baktı. "Golemleri çağırdığınızı görüyorum," dedi.

Büyücü sertçe başını salladı. "Düşmana büyük hasar vereceklerdir."

"Bu yeterli olmaz," dedim. "On tane bile çağırsanız yetmez. Dışarıdaki ordunun büyüklüğünden haberiniz var mı?"

"Görüşlerin, Bartimaeus, her zamanki gibi hastalıklı ve dikkate alınamaz. Bu yalnızca sıradan bir ayrıntı. Majestelerini doğu merdivenlerinden dışarı çıkarmayı planlıyoruz. Nehirde bekleyen bir tekne var. Golemler kaleyi çember içine alarak, kaçmamızı sağlayacak."

Queezle hâlâ gözlerini büyücülere dikmiş bakıyordu; adamlar kristal kürelerine gömülmüş, kontrollerindeki yaratıklara sürekli sessiz talimatlar yağdırıyorlardı. Kürelerin içindeki soluk görüntüler her birine golemlerinin gördüğü şeyleri gösteriyordu. "İngilizler canavarlarla uğraşmaz," dedi Queezle. "Onları yönetenleri bulup, öldürürler."

Sahibim dişlerini sıktı. "İmparator o zamana kadar gitmiş olur. Bu arada, ikinize vereceğim yeni görev de bu zaten; kaçışı sırasında Majesteleri'ni siz koruyacaksınız. Anlaşıldı mı?"

Pençelerimden birini kaldırdım. Büyücü yürekten bir iç geçirdi. "Evet, Bartimaeus?"

"Şey, efendim," dedim, "eğer bir öneride bulunmama izin verirseniz: Prag kuşatma altında, eğer şehirden İmparator'la birlikte kaçmaya kalkışırsak, hepimiz feci şekilde can veririz. Öyleyse neden ihtiyar budalayı unutup sıvışıvermiyoruz? Karlova Sokağı'ndaki bira mahzeninde kurumuş bir kuyu var. Fazla derin sayılmaz. Girişi biraz küçük ama... "

Sahip kaşlarını çattı. "Benden orada saklanmamı mı bekliyorsun?"

"Yani, biraz dar gelebilir ama sanırım sizi de içine sığdırabiliriz. Göbeğiniz biraz sorun yaratabilir, yine de şöyle iyice bir ittirirsek... Aah!" Kürküm çatırdamaya başladı; acıyla kıvrandım. Kızgın Kızıl İğneler, her zaman olduğu gibi, düşünce akışımı engelledi.

"Sen bilmiyor olabilirsin," diye kükredi büyücü, "ama ben sadakatin ne anlama geldiğini çok iyi bilirim! Efendime karşı şerefli davranmak için beni kimsenin zorlaması gerekmiyor. Tekrarlıyorum: Her ikiniz de onu canınız pahasına koruyacaksınız. Anlaşıldı mı?"

İsteksizce baş salladık; bu arada, yakınlardaki bir patlamanın şiddetinden yerler sarsıldı.

"Öyleyse beni izleyin," dedi. "Fazla zamanımız yok."

İndiğimiz merdivenlerden geri çıkıp, kalenin yankılanan koridorlarına girdik. Parlak alevler pencereleri aydınlatıyor; her taraftan korku dolu çığlıklar yankılanıyordu. Leyleksi bacaklarıyla koşturan sahibim, her adımda hırıltıyla soluyor, Queezle ve ben yanında seğirtiyorduk.

Sonunda, yıllar boyu İmparator'un kuşhanesi olmuş terasa çıktık. İşlemeli bronzdan yapılmış; kubbeler, minareler, yemlikler ve İmparator'un içinden geçebileceği kapılarla dolu, büyük bir yapıydı. İçinde ağaçlar, saksılı çalılar ve ataları uzak diyarlardan Prag'a getirilmiş papağanlar vardı. İmparator bu kuşlara aşıktı, son zamanlarda -Londra'nın güç kazanmasından ve imparatorluğun parmakları arasından kayıp gitmeye başlamasından sonra- uzun süreler kuşhanede oturup, dostlarıyla birlikte olmayı alışkanlık edinmişti. Şimdi, gökyüzü büyülü bir çarpışmaya sahne olurken, kuşlar paniğe kapılmış, ciyak ciyak öterek bir tüy girdabı içinde kafeste çırpınıp duruyordu. Kuş bakıcılarıyla tartışıp, çevresine toplanmış akıl hocalarını görmezlikten gelen, saten golf pantolon ve buruşuk beyaz bir gömlek giymiş, ufak tefek, tombul İmparator, kuşlardan biraz daha iyi durumdaydı.

Soluk yüzlü, mahzun gözlü Başbakan Meyrink, kolundan çekiştiriyordu. "Majesteleri, lütfen. İngilizler Kale Tepesi'ne sökün etti. Sizi güvene almamız gerekiyor..."

"Kuşhanemi terk edemem! Büyücülerim neredeler? Onları buraya çağırın!"

"Efendim, savaşmakla meşguller..."

"O zaman ifritlerimi getirin. Benim sadık Apollo'm.."

"Efendim, daha önce de defalarca söylediğim gibi..."

Sahibim omuzlarıyla yol açarak öne doğru ilerledi. "Efendim, size Queezle ve Bartimaeus'u tanıştırayım, kaçışımız sırasında bizleri koruyacak, ayrıca kuşlarınızı da kurtaracaklar."

"İki kedi, ha? Bunu iki kedi mi yapacak?" İmparatorun dudakları soldu ve sarktı.[9]

Queezle ve ben gözlerimizi yuvarladık. O olağanüstü güzellikte bir genç kız oldu; ben Batlamyus'un şeklini aldım. "Şimdi, Majesteleri," dedi sahibim, "doğu kanadı..."

Şehirde güçlü sarsıntılar gerçekleşiyordu; dış mahallelerin yarısı artık alevler içindeydi. Terasın parmaklıklarından, kuyruğu alevler içinde küçük bir iblis yuvarlandı. Kayarak hemen yanımızda durdu. "Bildirmeme izin verin, efendim. Çok sayıda gözü dönmüş ifrit kaleye çıkmak için savaşıyor. Görevi Gladstone'un kişisel hizmetkarları Honorius ve Patterknife yönetiyor. Korkunçlar, efendim. Bütün taburlarımızı yerle bir ettiler." Susarak, dumanları tüten kuyruğuna baktı. "Su bulmama izin var mı, efendim?"

"Ya golemler?" diye ısrar etti Meyrink.

İblis omuzlarını silkti. "Evet, efendim. Düşmana yeni saldırdılar. Ben, tabii ki, bulutlardan uzak durdum ama bu karmaşada İngiliz ifritlerini biraz olsun püskürtmeyi başardılar sanırım. Şimdi, suyla ilgili olarak..."

İmparator keyifle haykırdı. "Güzel, güzel! Zafer bizim demektir!"

"Üstünlüğümüz yalnızca geçici," dedi Meyrink. "Gelin, efendim, gitmemiz gerek."

İmparator, bütün karşı koyuşlarına rağmen, yaka paça kale kapılarından birine doğru sürüklendi. Meyrink ve sahibim grubun en önünde, kısa gövdesi saraylıların arasında kaybolan İmparator arkalardaydı. Queezle ile ben peşlerinden izledik.

Aniden bir şimşek çaktı. Arkamızdaki parmaklıkların üstünden iki kara şekil atladı. Yırtık pırtık pelerinleri çevreyi kırbaçlıyor, sarı gözleri başlıklarının derinliklerinde yanıyordu. Yere nadiren basarak, sürüklenircesine, koca adımlarla terası geçmeye başladılar. Kuşlar aniden sessizliğe gömüldü.

Queezle'a baktım. "Sen mi, ben mi?"

Güzel kız, keskin dişlerini göstererek gülümsedi. "Ben." Yaklaşan gulyabanileri karşılamak için geride kaldı. Ben İmparator ve maiyetinin arkasından koşturdum.

Kapının gerisinde, kale duvarlarının dibinden kuzeye doğru hendeği izleyen dar bir patika vardı. Aşağıda, Eski Şehir alevler içindeydi; sokaklarda koşuşturan İngiliz taburlarını, kaçışan, dövüşen, yenik düşen Prag halkını görebiliyordum. Her şey çok uzak görünüyordu; bize kadar ulaşan tek ses belli belirsiz bir uğultuydu. İblis sürüleri, kuşlar gibi oradan oraya uçuşuyordu.

İmparator yakınmalarına bir son verdi. Grup gecenin içinde hızla ilerledi. Her şey yolundaydı. Artık doğu kanadının tepesindeki Kara Kule'ye gelmiştik ve yolumuz açık görünüyordu.

Kanat sesleriyle birlikte, Queezle kül gibi bir yüzle yanıma indi. Yaralanmıştı. "Sorun mu var?" diye sordum.

"Gulyabaniler değil. Bir ifrit. Ama bir golem gelip, ifriti halletti. Ben iyiyim."

Tepenin yan tarafındaki merdivenlerden yolumuza devam ettik. Yanan kaleden gelen ışık Vlitava'nın sularına vuruyor, nehre hüzünlü bir güzellik katıyordu. Henüz kimseye rastlamamıştık, takip eden yoktu ve çok geçmeden yoğun çarpışma geride kalmıştı.

Nehre yaklaşırken, Queezle ile birbirimize umut dolu bakışlar attık. Şehir kaybedilmişti, imparatorluk da öyle, ama kaçmayı başarmak kişisel onurumuzu biraz olsun kurtaracaktı. Verdiğimiz hizmetten ne kadar nefret ediyorsak, yenilgiye uğramaktan da o kadar hoşlanmıyorduk. Paçayı sıyıracakmışız gibi görünüyordu.

Neredeyse tepenin yamacına gelmiştik ki pusuya düşürüldük.

Altı cin ve bir grup iblis, birden alttaki merdivenlere doluştu. İmparator ve saraylılar ortalığı velveleye verdi. Queezle ve ben, sıçramaya hazır, gerindik.

Geriden hafif bir öksürük sesi duyuldu. Aynı anda arkaya döndük.

Beş basamak yukarıda, inceden, genç bir adam duruyordu. Kıvır kıvır sarı saçları, kocaman mavi gözleri, ayaklarında sandaletler ve üzerinde geç Roma dönemine ait bir tolga vardı. Yüz ifadesi sanki bir karıncayı bile incitemezmiş gibi içli ve çekingendi. Ancak, gözden kaçırılamayacak, fazladan bir ayrıntı daha vardı, elindeki gümüş uçlu tırpan.

Kostümlü baloya giden eksantrik bir insanoğlu olmasını umarak, diğer düzlemlerde onu inceledim. Hiç şansımız yoktu. Güçlü bir ifritti. Yutkundum. Bu hiç iyi olmamıştı işte.[10]

"İmparator'a Bay Gladstone'un selamını getirdim," dedi genç adam. "Kendisiyle birlikte olmaktan şeref duyacak. Geriye kalan ayak takımı ne hali varsa görebilir."

Kulağa mantıklı geliyordu. Yalvarırcasına sahibime baktım ama o öfkeyle saldırmamı işaret etti. İçimi çekerek, ifrite doğru isteksizce bir adım attım.

Genç adam yüksek sesle kükredi. "Ah, haydi bakalım, zavallı şey. Hiç şansın yok."

Alaycılığı sinirime dokundu. Kendimi toparladım. "Dikkat et," dedim, buz gibi bir sesle. "Beni aşağılayarak kendi şansını zorluyorsun."

İfrit hiç oralı olmadan havalı havalı kirpiklerini kırpıştırdı. "Öyle mi? Bir ismin var mı senin?"

"Bir isim mi?" diye bağırdım. "Benim birçok ismim vardır. Ben Bartimaeus! Cinler Cini! Kudretliler Kudretlisi, Gümüş Tüylü Yılan!"

Etkileyici bir ara verdim. Genç adam ifadesizdi. "Hayır. Hiç duymadım. Şimdi eğer..."

"Ben ki Hazreti Süleyman'la bile konuşmuşum..."

"Öf, lütfen!" Git başımdan der gibi bir hareket yaptı. "Zaten hepimiz konuşmadık mı? Kabul etmek lazım, adamcağız çene çalmayı pek severdi."

"Uruk, Karnak ve Prag surlarını yeniden inşa eden ben..."

Zoraki sırıttı. "Ne? Bunları mı? Gladstone'un beş dakikada yıktığı surları mı? Eriha'dakileri yapan da sen olmayasın?"

"O yaptı," diye araya girdi Queezle. "İlk işlerinden biridir. Bundan pek bahsetmez ama..."

"Bana bak, Queezle..."

İfrit parmağını tırpanında gezdirdi. "Son şansın cin," dedi. "Kaybol. Bunu kazanamazsın."

Kabullenmiş gibi omuz silktim. "Göreceğiz bakalım."

Söylemesi zor ama cidden gördük de. Hem de çabucak. İlk dört Patlayıcı'm havada hızla dönen tırpan tarafından geri yollandı. Gerçekten özenerek yaptığım beşincisi, geri dönüp doğrudan bana çarptı, özüm paralanarak patikadan aşağı tepe boyunca yuvarlandım. Ayağa kalkmaya çalıştıysam da, acı içinde yere serildim. Yaram çok derindi; iyileşmem oldukça zaman alacaktı.

Patikanın yukarısında, iblisler yağmur gibi saraylıların üzerine yağıyordu. Queezle ile iriyarı bir cinin, birbirlerinin boğazını sıkmış halde dönerek üstümden geçtiğini gördüm.

İfrit, aşağılayıcı bir kayıtsızlıkla, ağır ağır yokuşu inerek yanıma geldi. Göz kırptı, gümüş uçlu tırpanı kaldırdı.

Tam o anda sahibim harekete geçti.

Özellikle iyi bir sahip olmadığını zaten söylemiştim -her şeyden önce Kızgın İğne'yi fazlaca seviyordu- ama bana sorarsanız, son hamlesi, yaşamı boyunca yaptığı en şık hareketti.

Başının etrafında dönen, bacaklarının arasından geçip, İmparator'a ulaşmaya çalışan iblisler her yerini sarmışlardı. Öfke dolu bir çığlık kopardı ve ceketinin cebinden bir Patlayıcı çubuğu çıkardı, Altın Yol simyacılarının İngiliz tehdidine karşı yaptığı yeni çubuklardan biri. Bunlar uyduruk, ya çok çabuk patlayan ya da çoğu zaman hiç patlamayan, seri üretim zırvalarıydı. Yine de, kullanmak zorundaysanız, en iyi yol mümkün olduğunca çabuk düşmana doğru fırlatmaktı. Ama sahibim tipik bir büyücüydü işte. Yüz yüze çarpışmalara alışık değildi. Emir Sözcükleri'ni doğru olarak sıraladı, ancak sonra, çubukla başının üstündeki iblisleri korkutup, sanki hangisine atacağına karar veremiyormuş gibi duraksadı.

Biraz uzun duraksadı.

Patlama merdivenlerin yarısını yerle bir etti. İblisler, İmparator ve saraylılar karahindiba tohumları gibi havaya saçıldı. Sahibimin kendisi de, sanki hiç var olmamış gibi, ortadan yok oldu.

Onun ölümüyle, beni zincirleyen bağlar da sonsuza dek çözüldü.

İfrit, tırpanı az önce başımın durduğu yere indirdi. Hedefi yok olan tırpan, amaçsızca yere çakıldı.

Geçen onca yüzyıldan ve onlarca sahipten sonra, Prag ile olan tüm bağlarım da böylece kesilmiş oldu. Ancak şükranla dolu özüm hızla uzaklaşırken ve ben aşağıdaki yanan şehri, yürüyen taburları, ağlayan çocukları, neşeyle şakıyan iblisleri, bir imparatorluğun can çekişmesini ve bir sonrakinin kanlı doğumunu izlerken, kendimi pek de kazanmış gibi hissetmiyordum doğrusu.

O anda her şeyin daha da kötüye gideceğini sezmiştim.

Birinci
Kısım

1

Londra: Büyücülerin elinde dünyanın merkezi olmayı hedefleyen, iki bin yaşında büyük ve zengin başkent. En azından boyut olarak bunu başarmış durumda. İmparatorluğun bolluk ve bereketi sayesinde semirip hantallaşmış.

Ev, saray, kule, kilise ve pazar yerleriyle, ince bir sis örtüsü altında Thames nehrinin her iki tarafında kilometrelerce alana yayılmış bir kent. Her zaman, her yerde hareket. Sokaklar turist, işçi ve diğer insanlarla hınca hınç tıkanmış, gökyüzünde sahiplerinin verdiği işleri yerine getirmeye çalışan görünmez iblisler vızır vızır dolaşıyor.

Thames'ın gri sularına doğru uzanan kalabalık rıhtımları, dünyanın çeşitli yerlerine yapacakları deniz yolculuklarını bekleyen asker ve bürokrat kümeleri doldurmuş. Demir gemilerin gölgesinde, her boyut ve şekilden ticari tekne nehre dağılmış süzülüyor. Avrupa'dan gelen aceleci ticari kalyonlar; baharat yüklü, Latin yelkenli Arap gemileri; yüksek pupaları ve aşırmalı yelkenleriyle, burnu havada Çin tekneleri; Amerika'dan gelen, ince direkli şık sürat tekneleri... Hepsi de, limana giden yolu göstermek için birbiriyle yarışan, Thames denizcilerine ait ufak botlar tarafından çevrelenmiş ve önleri kesilmiş.

Metropol'ün kalbi iki noktada atıyordu. Doğuda, uzak ülkelerden gelen tüccarların mallarını satmak için toplandığı Şehir merkezi; batıdaysa, nehrin keskin bir dönemecini kucaklayan, büyücülerin yurtdışındaki topraklarını genişletmek ve korumak için dur durak bilmeksizin çalıştıkları siyasi merkez Westminster.

Çocuk iş için şehir merkezine gelmişti; şimdiyse yürüyerek Westminster'a dönüyordu. Hala sabahın erken saatleri olmasına rağmen, hava çoktan ısınmış olduğundan, adımlarını ağır ağır atıyor, boncuk boncuk ter damlalarının yakasından içeri süzüldüğünü hissediyordu. Hafif bir esinti, uzun siyah paltosunun eteklerini havalandırıyordu arkasında. Görünümüyle yarattığı etkinin farkında ve halinden hoşnuttu. Ürkütücü görünümüyle bakışları kendine çektiğini hissedebiliyordu. Paltosunun yere yatay olarak uçuştuğu, gerçekten rüzgarlı günlerde, bu denli şık ve kendinden emin hissedemezdi.

Regent Street'ten karşıya geçti; çöpçülerin tiyatro önlerini süpürdüğü ve genç satıcıların meyvelerini çoktan tezgahlarda sergilemeye başladığı Haymarket'a giden yolda, beyaz badanalı krallık dönemi binaları boyunca yürüdü. Kadının biri, kuzey Avrupa savaşları başladığından beri Londra'da pek az bulunan, taze, olgun koloni portakallarıyla dopdolu bir tepsiyi başında taşıyordu. Çocuk yaklaştı; kadının boynunda asılı duran metal kaba usta bir hareketle bir bozukluk attı ve aynı hareketin devamı olarak tepsinin en üstünden bir portakal aldı. Kadının teşekkürünü duymazlıktan gelerek, yoluna devam etti. Adımlarını yavaşlatmadan. Paltosunun eteklerini etkileyici şekilde ardından savurarak.

Son günlerde, Trafalgar Meydanı'na, üzerlerinde çeşitli renklerde spiral çizgiler olan bir dizi uzun direk dikilmişti; o sırada işçilerden oluşan ekipler direklerin arasına halat germekle meşguldü. Her halatın üzerindeyse çok sayıda canlı kırmızı, beyaz ve mavi flamalar asılıydı. Çocuk durup, çalışmayı izleyerek, portakalını soymaya başladı.

Taşıdığı ağır flama yükünün altında kan ter içinde kalmış bir işçi geçti yanından.

Çocuk işçiye seslendi. "Hey, arkadaş. Bütün bunlar ne için?" Adam yan yan baktı, çocuğun uzun siyah paltosunu fark etti ve hemen beceriksizce bir selam vermeye kalkıştı. Flamaların yarısı elinden yere düştü. "Yarın için hazırlık, efendim," dedi. "Kuruluş Günü. Milli bayram, efendim."

"Ha evet. Doğru ya. Gladstone'un doğum günü. Unutmuşum." Çocuk portakal kabuklarını yolun kenarına atarak oradan ayrılırken, flamaları toparlamaya çalışan ve bıyık altından küfürler savuran bir işçi bıraktı ardında.

Sonra aşağı, Whitehall'a, uzun süre elde tutulan güce özgü ağır havayı taşıyan, grilere bürünmüş koca binalarla dolu bölgeye. Burada, yalnızca mimari bile, herhangi birisinin gözünü korkutarak boyun eğmesine neden olabilirdi: Büyük mermer sütunlar; geniş bronz kapılar; sönmeyen ışıklarıyla yüzlerce ve yüzlerce pencere; Gladstone ve diğer devlet büyüklerinin granit heykelleri, Devlet'in tüm düşmanlarına amansız adalet vadeden çizgilerle dolu, sert yüzleri. Ama çocuk, tüm bunlara alışık birinin kaygısızlığıyla, portakalını soyarak, telaşsız adımlarla ilerlemeye devam etti. Bir polise başıyla selam verdi, geçiş kartını bir nöbetçiye gösterdi ve geniş dallı ceviz ağacının gölgesinde kalmış bir yan kapıdan İçişleri Bakanlığı'nın avlusuna girdi. Ancak o zaman durup portakalın geri kalanını mideye indirdi, ellerini mendiline silerek, yakasını, kollarını ve kravatını düzeltti. Saçlarını son bir kez arkaya yatırdı. Güzel. Artık hazırdı. İşe gitme zamanı gelmişti.

Lovelace'ın başkaldırısı ve Nathaniel'ın elit tabaka arasına ani girişi üzerinden iki yıldan uzun bir süre geçmişti. Şimdi on dört yaşındaydı, Semerkant Tılsımı'nı kendisine minnettar Hükümet'in koruyucu himayesine geri teslim ettiği zamanlardan bir baş daha uzun, ayrıca daha iriydi ama günün modasına uygun uzun ve dağınık siyah saçlarla çevrili yüzü hala incecikti. Yüzü zayıf ve uzun saatler boyu çalışmaktan solgun ama gözleri canlı ve parlak; hareketleri güç bela dizginlenen bir enerjiyi açığa vuruyordu.

Hevesli bir gözlemci olan Nathaniel, çalışan büyücüler arasında, dış görünümün statüyü korumada önemli bir unsur olduğunu çok geçmeden anlamıştı. Özensiz bir giyim tarzı hoş görülmüyor; hatta vasat bir yeteneğin kesin göstergesi olarak kabul ediliyordu. Onunsa böyle bir izlenim yaratmaya hiç niyeti yoktu. Bakanlıktan aldığı maaşla, kendisi giydikten çok sonra moda olacağına inandığı, üstüne tam oturan pantolonu dar paçalı, siyah bir takım elbise ve İtalyan malı uzun bir palto almıştı. İnce-uzun, hafif sivri burunlu ayakkabılar ve göğsünün üzerinde bir renk cümbüşü yaratan, gösterişli mendiller kullanıyordu. Bu kıyafeti özenle giyinip, Whitehall'un kemerli yollarında sırık gibi, hedefe yönelik adımlarla, kollarının altında kâğıt tomarları taşıyan bir balıkçıl kuşu gibi yürüdü.

Gerçek ismini kimseciklere söylememişti. Meslektaşları ve yakın çalışma arkadaşları onu, yetişkinlikteki adıyla, John Mandrake olarak tanıyordu.

Daha önce aynı isim, pek tanınmamış iki büyücü tarafından kullanılmıştı. Kraliçe Elizabeth döneminde yaşamış bir simyacı olan ilk büyücü, saray önünde törenlerle kutlanan bir deneyde kurşunu altına dönüştürmeyi başarmıştı. Ancak daha sonra, bu işi, altın küreleri hafifçe ısıtıldığında ortadan kaybolan ince kurşun tabakalarla kaplayarak başardığı anlaşılmıştı. Yaratıcı zekâsıyla hayranlık kazanmasına rağmen, kellesini kurtaramamıştı. Bir mobilyacının oğlu olan ikinci John Mandrake ise, tüm yaşamını demon kurtçukları araştırmaya adamıştı. İçlerinden biri, bir Küçük Fırfırlı Yeşil Kanatlı Eşekarısı korunaksız bir bölgede kendisini sokmadan önce, gittikçe dallanıp budaklanan 1.703 adetlik bir alt sınıf listesi çıkarmayı başarmıştı. Sokulduğunda davul gibi şişerek can vermişti.

İsim babalarının başarısız kariyerleri Nathaniel için sorun yaratmıyordu. Aslında, işine bile geliyordu. Bu ismi tek başına duyurmaya niyetliydi.

Nathaniel'ın ustası, yaşı belirsiz, kısacık beyaz saçlı, iskeletimsi ince yüzlü, Bayan Jessica Whitwell'di. Hükümet içinde yer alan en güçlü dört büyücüden biri olarak tanınıyordu ve birçok konuda söz sahibiydi. Çırağındaki yeteneklerin farkındaydı ve bunları sonuna kadar geliştirmeye kararlıydı.

Ustasının nehir kenarındaki geniş dairesinde yaşayan Nathaniel, düzenli, iyi planlanmış bir yaşam sürüyordu. Modern ev, çok az mobilyayla döşenmişti; halılar vaşak grisi, duvarlar bembeyazdı. Mobilyalarda ağırlıkla cam, gümüş sırlı metal ve İskandinav ormanlarından gelen ahşap kullanılmıştı. Mekanın tamamı, kasvetli bir işyeri havasındaydı ve adeta steril bir ortam izlenimi veriyordu; buysa Nathaniel'ın fazlasıyla hoşuna gidiyordu. Kontrol, kesinlik ve çalışkanlık göstergeleri, hepsi de çağdaş bir büyücüde olması gereken özellikler.

Bayan Whitwell'in tarzı kütüphanesine kadar yansımıştı. Büyücü evlerinin çoğunda, kütüphaneler karanlık ve kapalı yerlerdir; egzotik hayvan derileriyle kaplı kitapların kenarlarında işlemeli beş köşeli yıldızlar ya da gazap duaları bulunur. Ancak bu tarzın fazlaca, geçen yüzyıla ait olduğunu, Nathaniel artık öğrenmişti. Bayan Whitwell, yayıncı ve ciltçi Jaroslav'lardan ciltleri beyaz deriyle kaplamalarını talep etmiş, daha sonra bunlar endekslenerek, kenarlarına siyah mürekkeple numaraları damgalanmıştı.

Beyaz kitapların özenle dizildiği bu beyaz duvarlı salonun ortasında, Nathaniel'ın haftada iki gün oturup, zor büyüler üzerinde çalıştığı dikdörtgen, cam bir masa vardı.

Bayan Whitwell'in çıraklığına kabul edildiği ilk aylarda yoğun bir çalışma dönemi geçirmiş ve çağırma konusunda rekor kırıp, birbiri ardına sınıf atlayarak ustasını şaşırtmış, takdirini kazanmıştı. Birkaç günlük süreler içinde en düşük düzeydeki demonlardan (kurtçuklar, moulerler ve goblin-iblisler), orta düzeydekilere (tüm folyot cinsleri) ve en üst düzeydekilere (farklı kastlardan cinler) geçivermişti.

Bir gün, mavi poposunu tokatlayarak doğaçlama bir büyüyle kaslı bir cini kovuşunu izleyen ustası, ona olan hayranlığını dile getirmişti. "Sen doğuştan büyücüsün, John," demişti, "doğuştan. Heddleham Hall'deki demonu kovarak büyük cesaret örneği göstermiş ve hafızanın gücünü kanıtlamıştın, ancak genel çağırma büyülerinde ne kadar usta olabileceğini şimdiye kadar fark etmemiştim. Çok çalıştığın sürece yapamayacağın bir şey yok."

Nathaniel ağırbaşlılıkla teşekkür etmişti. Bunların çoğuna zaten alışkın olduğunu, daha on iki yaşında orta rütbeli bir cin çağırmış olduğunu söylememişti. Bartimaeus ile olan ilişkisini kendine saklayacaktı.

Bayan Whitwell bu hızlı gelişimini ona yeni gizler ve yöntemler öğreterek ödüllendirmişti, Nathaniel'ın arayıp da bulamadığı bir şeydi bu. Ustasının rehberliğinde, Adelbrand Pentagramı gibi karmaşık teknikler kullanmadan, demonlara birden çok ve yarı-kalıcı görevler verme sanatını öğrendi. Etrafına duyarlı ağlar örerek düşman casuslardan nasıl korunabileceğini; saldırgan büyüleri içine çekip uzaklaştıran hızlı Yutucular çağırarak sürpriz saldırıları nasıl savuşturabileceğini keşfetti. Nathaniel çok kısa bir süre içinde kendisinden beş-altı yaş büyük büyücü meslektaşlarının sahip olduğu bilgiyi yalayıp yuttu. Artık ilk işine hazırdı.

Gücün pratik kullanımı konusunda eğitim vermek için, geleceği parlak görünen büyücülerin tümüne bakanlıklarda küçük memurluklar vermek gelenektendi. Memuriyetin verileceği yaş, çırağın yeteneklerine ve ustasının ne kadar söz sahibi olduğuna bağlıydı. Nathaniel'ın durumunda buna bir unsur daha ekleniyordu, Whitehall'daki tüm kafelerde konuşulduğu gibi, onun kariyeri Başbakan'ın kendisi tarafından da meraklı ve destekleyici gözlerle izleniyordu. Bu durum, başlangıçtan beri, diğer tüm gözlerin de ona çevrilmesine neden olmuştu.

Ustası onu bu konuda uyarmıştı. "Sırlarını kendine sakla," demişti, "özellikle de, eğer biliyorsan, gerçek ismini. Ağzını bir istiridye kadar sıkı tut. Yoksa zorla açıp her şeyi öğrenirler."

"Bunu kim yapacak?" diye sormuştu.

"Henüz sahip olmadığın düşmanlar. Her şeyi önceden planlamayı severler."

Bir büyücünün gerçek isminin başkaları tarafından öğrenilmesi, büyük bir zaaf yaratıyor, saldırılara daha açık kılıyordu. Nathaniel da kendi ismini büyük bir dikkatle saklıyordu. Ancak, ilk başlarda, kolay bir lokma olduğu sanılmadı değil. Katıldığı partilerde güzel kadın büyücüler yanına sokulup, onu iltifatlara boğarak, geçmişi hakkında sorular sordu. Nathaniel bu apaçık manevraları kolaylıkla geçiştirse de, daha tehlikeli yöntemler denenmekte gecikilmedi. Bir gece uyurken ziyaretine gelen bir iblis, kulağına tatlı sözler mırıldanarak ismini sordu. Nehrin karşısındaki Big Ben'in yüksek sesli ding-dongları olmasa belki de bu kez gafil avlanacaktı. Nathaniel saatin çalmasıyla kıpırdandı, uyandı ve yatağın başucuna tünemiş olan iblisi gördü; hemen o anda çağırdığı evcilleştirilmiş bir folyot, iblisi tutup ezerek bir taş parçası haline getirdi.

Ne yazık ki taş kesilen iblisten, kendisi görevlendirilen büyücü hakkında bilgi alması mümkün olamadı. Nathaniel bu olaydan sonra folyotu her gece yatak odasını korumakla görevlendirdi.

John Mandrake'nin kimliğini öğrenmenin kolay iş olmadığı çok geçmeden anlaşıldı ve olayların ardı arkası kesildi. Hemen ardından, on dört yaşına daha henüz basmışken, genç büyücü beklenen memuriyete atandı ve İçişleri Bakanlığı'na katıldı.

2

Nathaniel ofisinde sekreterinin ters bakışlarıyla ve masasındaki devrildi devrilecek bir tomar yeni kâğıtla karşılandı.

İyi kesimli ve briyantinli kızıl saçlarıyla, bakımlı, genç bir adam olan sekreter tam odadan çıkacakken durdu. "Geç kaldın, Mandrake," dedi, gözlüklerini hızlı ve sinirli bir tikle yukarı ittirerek. "Bu seferki mazeretin nedir? Senin de tam mesaiyle çalışanlar kadar sorumlulukların olduğunu biliyorsun." Kapının yanında dikilip sertçe kaşlarını çattı.

Büyücü kendini sandalyesine attı. Ayaklarını masaya uzatmak istese de, fazla gösterişli bir davranış olacağına karar vererek kendini tuttu. Uyuşuk bir tebessümle yetindi. "Bay Tallow ile birlikte bir olay mahallindeydim," dedi. "Altıdan beri orada çalışıyorum. İstersen geldiğinde ona sor; belki sana da bir-iki ayrıntıyı anlatabilir -tabii çok gizli değilse. Sen neler yaptın bakalım, Jenkins? Fotokopi çekmekten başını kaşıyacak vaktin olmamıştır herhalde."

Sekreter dişlerinin arasından tiz bir ses çıkararak, gözlüklerini iyice yukarı ittirdi. "Devam et, Mandrake," dedi. "Böyle devam et. Bugün Başbakan'ın mavi gözlü bebeği olabilirsin ama karşılığını vermezsen bu daha ne kadar sürecek bakalım? Bir olay daha, öyle mi? Bu hafta bu ikinci. Çay bardaklarını yıkamaya geri dönüşün fazla uzun sürmez, seninle o zaman görüşürüz." Sekmekle öfkeden zıplamak arası bir yürüyüşle, çekip gitti.

Çocuk kapanan kapının ardından bir yüz hareketi yaptı ve bir süre boşluğa bakarak oturdu. Bezgin bezgin gözlerini ovuşturup, saatine baktı. Daha dokuz kırk beş. Ve çoktan uzun bir gün olmuştu bile.

Masasındaki devrildi devrilecek kâğıt tomarı kendisinden ilgi bekliyordu. Derin bir nefes aldı, ceketinin kollarını çekiştirdi ve en üstteki dosyaya uzandı.

Nathaniel, kişisel nedenlerle, uzun süredir Jessica Whitwell'in başında olduğu Güvenlik konseyine bağlı bir alt bölüm olan İçişleri ile ilgileniyordu. İçişleri, daha çok dış mihraklı ayaklanmalar ve Devlet'e karşı düzenlenen yerel terör olayları gibi, çeşitli yasadışı eylemlerin araştırılması görevini üstlenmişti. Nathaniel göreve ilk atandığında, yalnızca dosyalama, fotokopi çekme ve çaycılık gibi sıradan işler yapmıştı. Ancak bu dönem uzun sürmemişti.

Hızlı yükselişi (düşmanlarının yaydığı gibi) güçlü torpili sayesinde olmamıştı. Başbakan'ın iyi niyetinden ve İçişleri'ndeki hiçbir büyücünün kızdırmak istemeyeceği ustası Bayan Whitwell'in çevresinden yararlandığı doğruydu. Ancak sanatında yeteneksiz hatta vasat birisi olsa, bunların hiçbiri ona avantaj sağlamazdı. Nathaniel yetenekliydi, üstelik çok da çalışkandı. Hızla yükseldi. Çeşitli sıkıcı ofis işlerinden, İçişleri Bakanı Bay Julius Tallow'un özel yardımcılığına terfi etmesi yalnızca birkaç ay almıştı; bu göreve geldiğinde henüz on beşine girmemişti.

Hem görünüm hem karakter olarak boğaya benzeyen, kısa boylu, yapılı bir adam olan Bay Tallow, en iyi zamanlarında bile sert ve ters biriydi; aniden patlak veren dizginlenemez öfkesi, çalışanlarının saklanacak bir yer arayarak kaçışmasına neden olurdu. Öfkesi dışında, öğle vakti parlayan nergisler gibi olağandışı sarılıktaki teniyle de diğer insanlardan oldukça farklıydı. Personeli arasında bu rahatsızlığının nedeni bilinmiyordu; kimileri bunun kalıtımsal olduğunu, bakanın büyücü-ifrit melezi olduğunu iddia ederdi. Diğerleri bunun biyolojik olarak mümkün olmadığını, çaresi olmayan kötü bir büyünün kurbanı olması gerektiğini söylerdi. Nathaniel da ikinci görüşü daha akla yatkın buluyordu. Nedeni her ne olursa olsun, Bay Tallow bu sorununu elinden geldiğince gizlemeye uğraşırdı. Yakaları yüksek, saçları uzundu. Sürekli geniş kenarlı şapkalar giyer ve personeli arasında bu konuda yapılan hiçbir dedikoduyu kaçırmazdı.

Ofiste Nathaniel ve Bay Tallow ile birlikte; büyü işleriyle ilgili olmayan idari işleri yürüten halktan iki kişiden, dördüncü düzey bir büyücü olan Bay Ffoukes'a kadar, farklı sınıflardan gelen on sekiz kişi çalışıyordu. Nathaniel, sekreter Clive Jenkins dışında, herkese ölçülü bir nezaketle yaklaşmayı ilke edinmişti. Jenkins'in başından beri gizlemediği, yaşının küçüklüğü ve görevinin büyüklüğü karşısındaki kıskançlığı, Nathaniel'ın da içten gelen bir küstahlıkla tepki vermesine neden oluyordu. Bu şekilde davranmasının bir sakıncası yoktu. Jenkins'in ne geniş bir çevresi vardı, ne de yetenekliydi.

Bay Tallow yardımcısının ne kadar yetenekli olduğunu kısa sürede anlayarak, ona önemli ve zor bir görev verdi: Direniş olarak bilinen gizli grubun izlenmesi.

Bu fanatiklerin amacı çok açık ve tuhaftı. Herkesin yararına olan büyücü liderliğinin sona ermesini, Halk Yönetimi kurularak eski kargaşa dönemlerine geri dönülmesini istiyorlardı. Yıllar geçtikçe eylemleri de daha rahatsız edici boyutlara varmıştı. Dikkatsiz ya da şanssız büyücülerden her tür büyülü eşyayı çalmış, daha sonra bunları hükümet yetkililerine ve binalarına gelişigüzel düzenledikleri saldırılarda kullanmışlardı. Birçok bina feci şekilde hasar görmüş, pek çok insan öldürülmüştü. Düzenlenen saldırıların en pervasızında, Direniş Başbakan'a suikast girişiminde bile bulunmuştu. Hükümetin tepkisi çok şiddetli oldu: Halktan çok sayıda şüpheli kişi tutuklandı, birkaçı idam edildi, diğerleri cezaevi yönetimleri tarafından kolonilere sürüldü. Bu çok yerinde ve caydırıcı önlemlere rağmen, eylemlerin yine de devam etmesi, Bay Tallow'un durumunu sallantıda hissetmesine neden oluyordu.

Nathaniel verilen bu zor görevi hevesle kabul etmişti. Direniş ile yollarının yıllar önce kesişmiş olması nedeniyle, onların doğasını biraz olsun anlayabildiğini düşünüyordu. Karanlık bir gecede büyülü eşyaların kara borsacılığını yapan halktan üç çocukla karşılaşmıştı. Nathaniel için pek hoş bir deneyim değildi. Üç çocuk çok sevdiği sihirli aynasını çalmış, sonra da onu öldürmelerine ramak kalmıştı. Bu yüzden karşısına çıkan intikam fırsatı onu heyecanlandırıyordu.

Ancak görevi yerine getirmek hiç de kolay olmayacaktı.

Halktan gelen bu üç kişi hakkında isimleri dışında hiçbir şey bilmiyordu: Fred, Stanley ve Kitty. Fred ve Stanley sokakta gazete satıyordu, Nathaniel da ilk olarak şehirdeki tüm gazete satıcılarını kontrol etmeleri için minik araştırma küreleri yollamıştı. Ama bu operasyon sonucunda hiçbir bilgi edinememişti: İkili, meslek değiştirmişti anlaşılan.

Bundan sonra, özenle seçilmiş birkaç yetişkin sivil ajanın Londra'da görevlendirilmesi için şefini ikna etti. Birkaç ay boyunca başkentin yeraltı dünyasına dağılan ajanlar, kendilerini halka kabul ettirdikten sonra, ilgilenebileceğini düşündükleri kişilere "çalıntı büyülü eşyalar" satmayı teklif edeceklerdi. Nathaniel bu numaranın Direniş ajanlarını ortaya çıkaracağını umuyordu.

Umudu boşa çıktı. Sahte direnişçilerin çoğu, ellerindeki büyülü ıvır zıvırı kimseye yutturamadı; başarılı olan tek adamsa raporunu veremeden ortadan kayboldu. Cesedin sonradan Thames nehrinde bulunmasıyla Nathaniel iyice umutsuzluğa kapıldı.

Nathaniel'ın başlarken büyük umutlar beslediği son taktiği, iki folyota kimsesiz sokak çocukları kılığına girmelerini emrederek, onları gündüz vakti sokaklara salmaktı. Direniş örgütünü ağırlıkla çocuk çetelerinin oluşturduğundan kuşkulanıyordu ve er ya da geç aralarına yeni çocuklar almayı deneyeceklerini sanıyordu. Ancak bu yemi de şimdiye kadar yutan olmamıştı.

O sabah ofis, sıcak ve iç bunaltıcıydı. Pencere camlarında sinekler uçuşuyordu. Nathaniel ceketini çıkarıp, gömleğinin kollarını bile kıvıracak kadar ileri gitmişti. Esnememeye çalışarak, çoğu Direniş'in son şiddet eylemiyle ilgili olan, bir tomar kağıtla boğuşuyordu: Whitehall'un arka sokaklarından birindeki bir dükkâna saldırı düzenlenmişti. O sabah şafakla birlikte, patlayıcı bir madde, büyük olasılıkla küçük bir küre, damdaki pencereden içeri atılmış ve işletmeciyi ağır şekilde yaralamıştı. Dükkan, büyücülere tütün ve tütsü satıyordu ve hedef alınmasının nedeni de muhtemelen buydu.

Ne tanık, ne de olay sırasında bölgede dolaşan araştırma küreleri vardı. Nathaniel içinden bir küfür savurdu. Durum umutsuzdu. Elinde bir tek ipucu bile yoktu. Kâğıtları bir tarafa fırlatıp, eline başka bir rapor aldı. Yine tüm şehirdeki korunmasız duvarlara Başbakan karşıtı kaba sloganlar yazılmıştı. İç çekerek, acil bir temizlik operasyonu için yetki veren belgeyi imzaladı, bir yandan da duvar yazılarının temizleyici boyalardan daha hızla yeniden ortaya çıkacağından adı gibi emindi.

Sonunda öğle tatili geldi ve Nathaniel, yaklaşan Kuruluş Günü şerefine verilen Bizans Elçiliği'ndeki bir partiye katıldı. Ziyaretçiler arasında ilgisiz ve keyifsizce bir süre dolaştı. Direniş konusu zihnini tümüyle meşgul ediyordu.

Bahçenin bir köşesinde, gümüş bir kâseden kepçeyle meyveli panç alırken, yakınında duran genç kadını fark etti. Bir an sakınarak kadına baktıktan sonra, şık göründüğünü umduğu bir hareket yaptı. "Duyduğuma göre yeni bir başarı elde etmişsiniz, Bayan Farrar. Lütfen sizi kutlamama izin verin."

Jane Farrar teşekkürlerini mırıldandı. "Çek casuslardan oluşan küçük bir birimdi yalnızca. Aşağı Ülkeler'den balıkçı teknesiyle geldiklerini zannediyoruz. Beceriksiz amatörler, kendilerini kolayca ele verdiler. Alarmı halktan birileri vermiş."

Nathaniel gülümsedi. "Gereğinden fazla alçakgönüllüsünüz. Casusların İngiltere'nin yarısında polisi peşinden koşturduğunu, bu arada da birkaç büyücüyü öldürdüklerini duydum."

"Bir-iki önemsiz olay oldu tabii."

"Öyle de olsa, göz ardı edilemeyecek bir zafer." Nathaniel, yaptığı alaycı övgüden hoşnut olarak, içkisinden bir yudum aldı. Bayan Farrar'ın ustası Polis Şefi Bay Henry Duvall, Jessica Whitwell'in en büyük rakiplerinden biriydi. Bu gibi toplantılarda, Nathaniel ile Bayan Farrar, sahte övgü mırıltıları ve özenle gizlenmiş pençelerle, birbirinin cesaretini sınayan iki kedi misali tıslaşırlardı.

"Peki ya siz, John Mandrake?" dedi Jane Farrar, tatlı tatlı. "Şu sinir bozucu Direniş'in ortaya çıkarılması görevinin sizin sorumluluğunuzda olduğu doğru mu? Bu da az şey sayılmaz!"

"Ben yalnızca bilgi topluyorum; bilgi kaynaklarından oluşan bir ağın kontrol edilmesi gerekiyor. Çok heyecanlı bir iş değil."

Jane Farrar gümüş kepçeye uzanarak, yavaşça pançı karıştırmaya başladı. "Olabilir ama sizin kadar deneyimsiz birine verilmesi duyulmadık şey. Tebrikler! Bir kepçe daha alır mıydınız?"

"Hayır, teşekkürler." Nathaniel, yanaklarına al bastığını hissetti. Doğruydu, tabii: O gençti, deneyimsizdi; herkes onun tökezleyişini görmek için can atıyordu. Kaşlarını çatma isteğini güçlükle bastırdı. "Altı ay içinde Direniş'in çöküşüne şahit olacağımıza inanıyorum," dedi sertçe.

Jane Farrar bir bardağa panç doldurdu ve eğleniyormuş gibi bir ifadeyle kaşlarını havaya kaldırdı. "Beni etkiliyorsunuz," dedi. "Üç yıldır herkes peşlerinde ve bunu kimse başaramadı. Sizse onları altı ay içinde çökerteceksiniz! Ama bunu yapabileceğinize inanıyorum, John. Çoktan küçük bir erkek oldunuz bile."

Nathaniel'ın yüzü bir kez daha kızardı! Duygularına hâkim olmaya çalıştı. Jane Farrar kendisinden üç-dört yaş büyüktü ve en az onun kadar ya da belki daha da uzundu; omuzlarından dökülen upuzun, düz, açık kumral saçları vardı. Yeşilin huzursuz edici bir tonundaki gözlerinde, hastalıklı zeka pırıltıları dolaşıyordu. Göğüs cebindeki kırmızı mendilin ihtişamına rağmen, onun yanında kendini beceriksiz ve hantal hissetmeden edemiyordu. Sessiz kalması gerekirken, haklılığını kanıtlama çabası içinde buldu kendini.

"Grubun daha çok gençlerden oluştuğunu biliyoruz," dedi. "Bu gerçek, görgü tanığı kurbanlar tarafından defalarca doğrulandı, ayrıca ölü olarak ele geçirmeyi başardığımız bir-iki kişinin yaşları ikimizden daha büyük değildi." Bu sözcüğü hafif vurgulayarak söylemişti. "O yüzden çözüm çok açık. Örgüte katılmaları için ajanlar yollarız. Bir kez hainlerin güvenini kazanıp, liderlerine ulaştılar mı... işte, sorun çabucak hallolur."

Yine o eğlenen tebessüm. "Bu kadar basit olacağından emin misiniz?"

Nathaniel omuz silkti. "Ben yıllar önce tek başıma bile neredeyse liderlerine ulaşmak üzereydim. Yapılamayacak bir şey değil."

"Cidden mi?" Fal taşı gibi açılan gözlerde içten bir ilgi vardı. "Biraz anlatsanıza."

Ama Nathaniel kontrolünü yeniden kazanmıştı. Güvende, gizli, güçlü. Ne kadar az bilgi kırıntısı verirse, o kadar iyiydi. Gözlerini çimenlikte dolaştırdı.

"Bayan Whitwell'in yalnız geldiğini görüyorum," dedi. "Sadık bir çırak olarak üzerime düşeni yapmalıyım. İzin verir misiniz, Bayan Farrar?"

Nathaniel partiden erken ayrılarak, hiddetle ofisine döndü. Çabucak özel bir çağırma salonuna girdi ve çağırma sözcüklerini sıraladı. Salonda (hâlâ sokak çocuğu kılığında) iki folyot belirdi. Çok üzüntülü ve kaypak bir görünümleri vardı.

"Evet?" diye atıldı.

"Hiç yararı yok, efendim," dedi sarı saçlı kimsesiz çocuk. "Sokak çocukları suratımıza bile bakmıyor."

"Tabii eğer şanslıysak ve ellerine geçeni bize fırlatmıyorlarsa," diye ekledi, saçları arapsaçına dönmüş olan.

"Ne?" diye bağırdı Nathaniel.

"Ah, teneke kutular, şişeler, küçük taşlar ve bir sürü şey daha."

"Onu demiyorum! Yani hiç mi insanlık kalmadı? Bu çocuklar zincire vurulup sınır dışı edilmeli! Dertleri ne bunların? İkiniz de şirinsiniz, ikiniz de sıskasınız; acınacak, zavallı bir haldesiniz; sizi kanatları altına almak için yarışmaları gerekir."

İki öksüz küçük, güzel başlarını salladılar. "Yok. Bizden nefret ediyorlar. Sanki gerçek yüzümüzü görmüş gibi davranıyorlar."

"İmkânsız. Lensleri yok değil mi? Kendinizi bir şekilde ele vermediğinizden emin misiniz? Onları gördüğünüzde havada süzülüp, boynuzlarınızı çıkarmıyor ya da saçma sapan başka bir şey yapmıyorsunuz, değil mi?"

"Hayır, efendim, yemin ederiz ki yapmıyoruz."

"Hayır, efendim. Yalnız bir seferinde Clovis kuyruğunu kapatmayı unuttu."

"Seni ispiyoncu! Yalan söylüyor, efendim."

Nathaniel bezginlik içinde başına vurdu. "Umrumda değil! Umrumda bile değil. Ama çok yakında bir şeyler beceremezseniz, ikinize de kızgın iğneler yollayacağım. Farklı yaşlarda olmayı deneyin, ayrı ayrı dolaşmayı deneyin... Kendinizi acındırmak için ufak sakatlıklar deneyin -ama daha önce dediğim gibi, bulaşıcı hastalık olmasın. Şimdilik gidebilirsiniz. Çekilin gözümün önünden."

Masasına oturan Nathaniel kara kara düşünmeye başladı. Folyotların başarılı olamayacağı ortadaydı. Demonlar arasında çok düşük bir ırktılar... belki de sorun buydu işte: Bir insanın özelliklerini tam olarak yansıtabilecek kadar zeki değillerdi. Çocukların onların gerçek kimliğini görebileceği varsayımı anlamsızdı; bu seçeneği hemen eledi.

Ama başarısız olurlarsa, ondan sonra ne olacaktı? Hafta geçmiyordu ki yeni bir Direniş eylemi yaşanmasın. Büyücülerin evleri soyuluyor, arabalar çalınıyor, dükkân ve iş yerleri saldırıya uğruyordu. Olayların ortak yönleri çok belliydi: Küçük, hızlı hareket kabiliyetine sahip birimler tarafından gerçekleştirilen, çıkarcı eylemler, her nasılsa her seferinde devriye gezen bekçi kürelere ve diğer demonlara yakalanmamayı başarıyorlardı. İyi güzel de şimdiye kadar hiçbir açık vermemişlerdi.

Nathaniel Bay Tallow'un sabrının tükenmekte olduğunu biliyordu. Clive Jenkins ve Jane Farrar'dan gelen ufak, alaycı yorumlar; durumu başkalarının da bildiğini gösteriyordu. Kalemiyle bloknotu üzerinde trampet çalarken, tanıdığı üç Direniş üyesine kaydı düşünceleri. Fred ve Stanley... Onları anımsamak dişlerini gıcırdatmasına ve kalemini daha hızlı vurmasına neden oldu. Onları bir gün mutlaka yakalayacaktı, aksini düşünemiyordu bile. Bir de şu kız vardı. Kitty. Siyah saçlı, acımasız, gölgeler arasında bir anlığına görülen bir yüz. Üçlünün lideri. Acaba hâlâ Londra'da mıydılar? Yoksa uzaklara, yasanın ulaşamayacağı bir yere kaçıp gizlenmişler miydi? İhtiyacı olan tek şey bir ipucuydu, ufacık bir ipucu. O zaman üstlerine çullanacaktı işte, ışık hızıyla.

Ama devam etmek için hiçbir şey yoktu elinde.

"Kimsiniz?" diye konuştu kendi kendine. ''Nerede saklanıyorsunuz?"

Elindeki kalem kırıldı.

3

Sihirlere gebe bir geceydi. Yer yer kayısı ve buğday renkleriyle gölgelenmiş ve göz alıcı bir haleyle çevrilmiş koca dolunay, çölün üzerindeki gökyüzüne egemen olmuştu. Varolan bulut kümeleri, ayın görkemli yüzü önünde toplanarak göğün geri kalanını çıplak bırakmış; kozmik bir balinanın karnı gibi parlak mavimsi siyah hakim olmuştu göğe. Biraz uzakta, ayışığı kum tepelerini yalıyor; aşağıdaki gizli vadide ise, altın rengi bir pus, kumtaşından zemini yıkıyordu.

Ancak vadi derin ve dardı, tek yanında çıkıntı yapan kaya, bir bölgeyi mürekkep karasına bürümüştü. Bu korunaklı bölgede küçük bir ateş yakılmıştı. Kırmızı ve yetersiz alevler, çok az ışık veriyordu. Cılız bir duman ateşten yükselerek, gecenin ayazına karıştı.

Ayışığı selinin altında, ateşin önünde bağdaş kurmuş bir şekil vardı. Kaslı ve kel kafalı, yağ sürülmüş teni parıldayan bir adam. Kulağında altından ağır bir halka; yüzü donuk ve ifadesiz. Kıpırdandı, beline bağlanmış bir keseden ağzı metal tıpalı bir şişe çıkardı. Bir çöl aslanının vahşi, doğal gücünü andıran bir dizi hareketle tıpayı çıkardı ve içti. Şişeyi bir kenara fırlatıp, alevleri seyre daldı.

Birkaç saniye sonra, uzaktan gelen bir kanun sesi eşliğinde, vadiyi tuhaf bir koku sardı. Adamın başı sallandı, öne düştü. Artık yalnız gözlerinin akı görünüyordu; oturduğu yerde uyuyakalmıştı. Müziğin sesi yükseldi; sanki yeryüzünün bağrından kopup geliyordu.

Karanlığın içinden biri çıkageldi, ateşi geçti, uyuyan adamı geçti, vadinin ortasındaki aydınlık alana çıktı. Müzik her yanı sardı; ayışığı müziğin güzelliği karşısında canlanmış gibi görünüyordu. Köle bir kız: Genç, çok hoş ve uygun giysiler alamayacak kadar yoksul. Saçlarında, tökezleyerek atılan her adımda zıplayan uzun siyah lüleler. Yüzü solgun ve porselen gibi pürüzsüz, gözleri iri ve yaşla dolu. Önce çekinerek, sonra birden rahatlayarak, dans etmeye başladı. Bedeni inip kalkarak dönerken, üzerindeki dayanıksız kumaş uyum sağlamak için boşuna çabalıyordu. Narin kolları havada baştan çıkarıcı desenler çizdi, dudaklarından yalnızlık ve tutku yüklü, garip bir şarkı dökülmeye başladı.

Kız dansını bitirdi. Mağrur bir umutsuzluk içinde başını kaldırdı ve karanlığın içine, aya doğru baktı. Müzik dindi. Sessizlik.

Sonra, sanki rüzgarın taşıdığı, uzaklardan gelen bir ses: "Amaryllis..."

Kız irkilip çevresine bakındı. Kayalar, gökyüzü ve kehribar rengi aydan başka bir şey göremedi. Yavaşça içini çekti.

"Amaryllis'im benim..."

Kız boğuk, titrek bir sesle yanıtladı: "Sör Bertilak? Siz misiniz?"

"Benim."

"Neredesiniz? Niçin benimle böyle eğleniyorsunuz?"

"Ayın ardında gizleniyorum, Amaryllis'im. Güzelliğinin özümü yakıp kül etmesinden korkarım. Göğsünün üzerinde bir işe yaramadan duran o tül parçasıyla yüzünü ört de, sana yaklaşmaya cüret edebileyim."

"Oh Bertilak! Bütün kalbimle!" Kız söyleneni yaptı. Karanlıktan beğeni dolu fısıltılar yükseldi. Birisi öksürdü.

"Sevgili Amaryllis! Geri çekil! Yeryüzüne iniyorum."

Kızcağız hafifçe soluyarak sırtını yakındaki bir kayaya yasladı. Başını onurlu bir bekleyiş içinde arkaya attı. Ölüleri diriltecek şiddette bir gök gürültüsü koptu. Kız, ağzı açık, yukarıya bakakaldı. Görkemli adımlarla, gökyüzünden bir şekil aşağı indi. Çıplak gövdesine gümüşten bir yelek, uçuşan uzun bir pelerin, kabarık bir şalvar giymişti; ayaklarında burunları yukarı kıvrık, bir çift çok şık çarık vardı. Değerli taşlarla işlenmiş kemerine etkileyici bir pala takmış, başı yukarıda, siyah gözleri parıldayarak, kartal burnunun altında çenesi gururla öne fırlamış olarak aşağı indi. Alnının iki yanından bir çift kemik beyazı kıvrık boynuz çıkmıştı.

Usulca kızın kayaya serilmiş olduğu yerin yakınına indi ve kendisine çok yakışan bir havayla, pırıl pırıl gülümsedi. Etraftan baygın kadın sesleri duyuldu.

"Ne oldu, Amaryllis, dilin mi tutuldu? Sevgili cininin yüzünü bu kadar çabuk mu unuttun?"

"Yo, Bertilak! Yedi yıl değil, yetmiş yıl da geçse, saçının tek bir telini bile unutabilmem mümkün değil. Ancak büyücü uyanır da bizi yakalar diye, korkudan dilim dolaşıyor ve kalbim deli gibi çarpıyor! Görürse ince bacaklarımı bir kez daha zincirlere vurur, seni de şişenin içine hapseder!"

Bu sözler üzerine, cin gürül gürül bir kahkaha attı. "Büyücü uykuda. Benim büyülerim onunkilerden daha güçlü, hep de öyle olacak. Ama gece hızla geçiyor, benimse şafakla birlikte ifrit kardeşlerimle, hava akımlarına asılıp gitmem gerek. Kollarıma gel sevgilim. Birkaç kısa saat içinde olsa, hâlâ bir insan bedenim varken, aşkımıza ay şahit olsun, kader halklarımızın birbirine karşı olan nefretine mahşere kadar kafa tutsun."

"Oh, Bertilak!"

"Oh, Amaryllis, benim Arabistanlı Kuğum!"

Cin öne doğru bir adım atarak köle kızı adaleli kolları arasına aldı. Tam o anda Kitty'nin kaba etlerindeki ağrı dayanılmaz hale geldi. Koltuğunda kıpırdandı.

Cinle kız artık giysilerin girdap gibi döndüğü, eklemlerin birbirine karıştığı karmaşık bir dansa girişmişti. Seyirciden yer yer alkış sesleri koptu. Orkestra yenilenen bir hevesle canlandı. Kitty bir kedi gibi esnedi, koltuğuna iyice gömüldü ve avcuyla gözünü kaşıdı. Elini kese kâğıdına daldırıp kalan son tuzlu fıstıkları parmak uçlarına kıstırdı, hepsini ağzına tıkıştırıp iştahsızca çiğnemeye başladı.

Her iş öncesi gelen o beklenti hissi üzerine çöreklenmiş, bir bıçak gibi kaburgalarını deliyordu. Normal bir şeydi; bekliyordu zaten. Ama bunun üstüne bir de hiç bitmeyecekmiş gibi görünen oyunun iç bayıcılığı vardı. Anne'in de söylediği gibi, kuşkusuz mükemmel bir paravan olacaktı (ama Kitty böylesine feci bir okul müsameresine tanıklık etmektense, sokaklarda gerilim yaşamayı, hareket halinde olup devriyeleri atlatmayı tercih ederdi).

Sahnede, köle kız Amaryllis kılığındaki Chiswick'li misyoner piliç, kollarındaki cin sevgilisine olan sonsuz aşkını (bir kez daha) bir şarkı söyleyerek anlatıyordu. Bunu yüksek notalara öyle güçlü basarak yapıyordu ki Bertilak'ın başındaki saçlar dalgalanıyor, küpeleri sallanıyordu. Kitty, Fred ile Stanley'nin silüetlerine rastlayana kadar ön sıradaki karanlık sırtlara baktı. İkisi de gözlerini sahneye dikmiş, dikkat kesilmişti. Kitty dudaklarını büktü. Herhalde Amaryllis'e hayran kalmışlardı.

Tedbiri elden bırakmadıkları sürece sorun yok.

Kitty'nin bakışları yanındaki karanlık boşluğa kaydı. Deri çanta ayaklarının dibindeydi. Bu görüntü midesini ters döndürdü; bıçağın güven vericiliğini hissetmek için gözlerini kapayıp içgüdüsel olarak elini paltosuna bastırdı. Rahat ol... Her şey yolunda gidecek.

Ara hiç verilmeyecek miydi? Başını kaldırıp seyirci bölümünün gölgeli duvarlarına baktı; sahnenin her iki yanında yükselen, altın varaklı, oymalı ahşaptan yapılmış büyücü localarının, içeridekileri avam gözlerden gizleyecek kalın kırmızı perdeleri vardı. Fakat büyücülerin tümü oyunu yıllar önce görmüştü, aşka susamış kitlelerce izlenmeye başlanıp, ayağa düşmeden çok önce. O gün perdeler açık, localar boştu.

Kitty bileğine baktı ama karanlıkta saatini göremiyordu. Perde arası verilmeden önce katlanması gereken daha birçok hüzünlü ayrılık, acımasız ceza ve coşkulu yeniden kavuşmalar yaşanacağına şüphesi yoktu. Ve seyirci bunların her anını ayılıp bayılarak izleyecekti. Koyun sürüsü gibi, her yıl, her gece buraya akın edeceklerdi. Tabii Londra'da artık Arap Kuğuları'nı görmeyen kalmamıştı, çoğu insan birden fazla. Ama yakın taşradan otobüsler gelmeye, bu köhnemiş ihtişam karşısında yutkunacak yeni müşterileri şehre taşımaya devam ediyordu.

"Sevgilim! Sessiz ol!" Kitty onaylayarak başını salladı. Aferin, Bertilak. Cin kızın aryasını yarıda kesivermişti.

''Ne oldu? Benim farkında olmadığım bir şey mi hissediyorsun?"

"Hişt! Konuşma. Tehlike içindeyiz..." Bertilak soylu profilini yana çevirdi. Yukarı aşağı baktı. Havayı koklar gibi yaptı. Her şey sakindi. Ateş sönmüş; büyücü derin uykuya dalmış; ay bir bulutun ardına gizlenmiş ve gökyüzünde soğuk yıldızlar kırpışıyordu. Seyirciden çıt çıkmıyordu. Kitty kendinden nefret ederek, nefesini tutmuş olduğunu fark etti.

Kulakları çınlatan bir lanet okuyarak ve madeni bir sesle, cin aniden palasını çıkardı ve tir tir titreyen kızı göğsüne çekti. "Amaryllis! Geliyorlar! Sahip olduğum güçlerle onları görebiliyorum!"

"Ne, Bertilak? Ne görüyorsun?"

"Yedi vahşi iblis, sevgilim, ifritlerin kraliçesi beni yakalamaları için yollamış! Mutluluğumuz onu rahatsız etti: İkimizi de bağlayıp çırılçıplak sürükleyerek tahtının önüne atacaklar ve orada onun insafına kalacağız. Kaçmalısın! Yo, güzel sözlerle harcayacak zamanımız yok, duru gözlerin bana yalvarsa da! Kaç!"

Kız yüreği dağlanırcasına kendini cinin kollarından kopardı ve sahnenin soluna doğru sendeledi. Cin pelerinini ve yeleğini çıkararak yere attı ve çıplak göğsüyle savaşa hazırlandı.

Orkestra parterinden dramatik bir gürültü yükseldi. Kayaların ardından yedi korkunç iblis belirdi. İblisleri deri peştamal ve parlak yeşile boyanmış koyun postundan paltolar giymiş cüceler canlandırıyordu. Ürkünç yüz ifadeleri ve bağırtılarla, ince hançerlerini çıkarıp cinin üzerine saldırdılar. Çılgınca gıcırdayan kemanlar eşliğinde bir çarpışma başladı.

Hain iblisler... Kötü bir büyücü... Kitty, bu Arap Kuğuları'nın zekice bir iş olduğunu görebiliyordu. Halkın gündelik korku ve endişelerini dindirmektense, çaktırmadan pekiştiren ideal bir propaganda aracı. Bize biraz korktuğumuz şeyleri göster ama fazla keskin olmasın, diye düşündü. Biraz müzik, biraz dövüş sahnesi, biraz yıldızlarla kutsanmış aşkın pırıltılarından ekle. Demonların bizi korkutmasına, sonra da katledilmelerini izlememize izin ver. Kontrolün bizde olduğu yanılgısını yarat. Oyunun sonunda, elbette her şey güzel olsun. Hain cadı iyi kalpli büyücülere yenilsin. Kötü kalpli ifritler de ortadan yok olsun. Bertilak'a gelince, savaşçı cin kuşkusuz sonunda insan olacak, korkunç bir büyüyle canavara dönüştürülmüş doğulu bir prens olduğu ortaya çıkacak. Sonra da, iyiliksever büyücülerden oluşan bilge konseyin kanatları altında, Amaryllis ile sonsuza kadar mutlu yaşayacaklar...

Birden içi daraldı Kitty'nin. Bu kez, yapacağı işin geriliminden değildi sıkıntısı; daha derinlerden, içindeki o bitmek tükenmek bilmeden kaynayan nefret ve öfke kazanından geliyordu. Yaptıkları her şeyin tamamen zavallı ve boşuna olduğunu bilmekten kaynaklanıyordu. Hiçbir şey değişmeyecekti. Seyircinin tepkisi de bunu kanıtlıyordu. Şuna bak..! Amaryllis ele geçirilmiş. Bir iblisin kolunun altında tekmeler savurup ağlaşıyor. Sürü ortaklaşa yutkunuyor! Ama yo... Kahraman cin Bertilak iblislerden birini omzunun üzerinden kor alevlere attı bile! Şimdi sevgilisini kurtaracak ve bir, iki derken... palasıyla işi hemencecik hallediveriyor. Yihhu! Alkış kıyamet!

Yaptıkları hep boşa gidecekti sonuçta. Çaldıkları şeyler, gerçekleştirdikleri cesur saldırılar, hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Yarın yine Metropolitan önünde kuyruklar oluşacak, yukarıda muhbir küreler dolaşacaktı; büyücüler yine başka bir yerde güçlerinin getirdiği refahı kutlayacaklardı.

Hep de böyle olmuştu. Şimdiye kadar yaptığı hiçbir şey bir işe yaramamıştı, en başından beri.

4

Sahneden gelen sesler kulaklarına ulaşmaz oldu; onun yerine kuş şakımaları ve uzaktan gelen bir trafik gürültüsünü duymaya başladı. Anılarındaki gün ışığı, tiyatrodaki karanlığın yerini aldı.

Üç yıl önce. O park. O top. Gülüşmeleri. Yaklaşan felaket, masmavi gökyüzünden düşen bir şimşek gibi.

Sırıtarak ona doğru koşan Jakob; elindeki kuru, tahta sopanın ağırlığı.

Yaptığı vuruş! Zafer duygusu! Neşeyle yapılan dans.

Uzaktan gelen çarpışma sesi.

Nasıl da kaçmışlardı, kalpleri gümbür gümbür atarak. Ve sonra... köprüdeki o yaratık.

Gözlerini ovuşturdu. Ama o feci gün bile... gerçekten her şeyin başladığı gün mü olmuştu? Kitty yaşamının ilk on üç yılı boyunca büyücülerin yönetiminin gerçek doğasından habersizdi. Ya da belki bilincinde değildi, çünkü geriye baktığı zaman aklında kimi kuşku ve sezgilerin belirerek bazı şeyleri sorgulamasına neden olduğunu hatırlıyordu.

Büyücüler uzun süredir güçlerinin doruğundaydı ve durumun böyle olmadığı bir zamanı hatırlayan kimse yoktu. Genellikle, sıradan halkın arasına karışmaz, şehir merkezinde kalır ve gözlerden uzak villaların arasında geniş, ağaçlı ve sakin bulvarların olduğu dış mahallelerde yaşarlardı. Buraların dışında kalan her yer kamu malıydı: Küçük dükkânlarla dolu kalabalık sokaklar, terk edilmiş arazi ve binalar, fabrikalar, tuğladan evler. Büyücüler ara sıra büyük siyah arabalarıyla buralardan geçer ama daha çok sokakların üzerinde gelişigüzel devriye gezen bekçi kürelerle hissettirirlerdi varlıklarını.

"Küreler bizim güvenliğimiz içindir," demişti Kitty'nin babası, büyük kırmızı bir kürenin onu okuldan eve kadar izlediği bir akşam. "Onlardan korkma. Eğer iyi bir kız olursan, sana hiçbir zarar vermezler. Onlardan yalnız kötü adamlar, hırsızlar ve casuslar korkar." Fakat Kitty korkmuştu; bu olaydan sonra, öfkeli parlak küreler sık sık rüyalarına girerek, onu takip etti.

Anne-babasının böyle korkuları yoktu. İkisinin de fazla hayal gücü olduğu söylenemezdi ama Londra'nın ne kadar büyük, şehrin içindeki kendi yerlerinin ne kadar küçük olduğunun çok iyi farkındalardı. Büyücülerin üstünlüğünü ve yönetimde olmalarını değişmez bir gerçek olarak, sorgusuz sualsiz kabul etmişlerdi. Hatta bunu güven verici buluyorlardı.

"Başbakan için canımı veririm," derdi babası. "Çok büyük adam."

"Çekleri ait oldukları yerde tutuyor," derdi annesi. "O olmasa, şu anda Clapham High Caddesi'nde Çek süvarileri dolaşıyor olurdu, bunu istemezdin, değil mi bebeğim?"

İstemezdi herhalde.

Üçü birlikte, Güney Londra mahallesi Balham'daki sıra evlerde yaşıyorlardı. Alt katta bir oturma odası ve mutfağı, arka tarafta ufak bir banyosu olan küçük bir evdi. Üst kattaysa dar bir merdiven sahanlığı ve iki yatak odası vardı -biri anne-babasının, biri Kitty'nin. Sahanlıkta, hafta içi günlerde tüm ailenin sırayla önüne geçip saçlarını fırçaladığı ve giysilerini düzelttiği, uzun, dar bir ayna dururdu. Özellikle babasının kravatını düzeltmesi sonsuza kadar sürerdi. Kitty adamın kravatı neden devamlı çözüp bağladığını, uzun kumaş parçasını neden içeri, yukarı, kendi etrafında ve aşağı çevirip durduğunu bir türlü anlayamazdı, her denemesinde ortaya çıkan fark o denli mikroskobikti ki.

"Dış görünüm çok önemlidir, Kitty," derdi, zikzak olmuş kaşlarıyla kim bilir kaçıncı düğümünü incelerken. "Benim işimde ilk izlenimle etkilemek için tek şansın vardır."

Kitty'nin babası, sırım gibi ince-uzun, sert görünüşlü ve sözünü sakınmayan bir adamdı. Şehir merkezindeki büyük bir mağazada kat yöneticisiydi ve işiyle gurur duyardı. İşlenmiş hayvan derisinden pahalı çanta ve valizlerle dolu, turuncu ışıklarla aydınlatılmış, loş ve alçak tavanlı bir salon olan, Deri Bölümü'nün yetkilisiydi. Deri lüks bir malzemeydi, yani müşterilerinin büyük çoğunluğu büyücülerdi.

Kitty mağazaya bir-iki kez gitmiş ve işlenmiş derinin o ağır ve baskın kokusu her seferinde başını döndürmüştü.

"Büyücüler varken ayakaltında dolaşma," demişti babası. "Onlar çok önemli insanlardır, kimsenin ayaklarına dolaşmasından hoşlanmazlar, senin gibi küçük, tatlı kızların bile."

"Büyücü olduklarını nereden anlayacağım?" diye sormuştu. O zaman yedi yaşındaydı ve emin değildi.

"Her zaman iyi giyinirler, yüz ifadeleri sert ve bilgece olur ve bazen kaliteli bastonlar taşırlar. Pahalı parfümler kullanırlar ama bazen yaptıkları büyülerin kalıntılarını hissedersin: Tuhaf tütsüler, garip kimyasallar... Yine de, bu kokuları alacak kadar yaklaşmışsan, şansını zorluyorsun demektir. Onlardan uzak dur!"

Kitty içtenlikle söz vermişti. Deri bölümüne giren müşteriler olduğunda, en kuytu köşelere kaçıp kocaman açılmış, meraklı gözlerle onları izlerdi. Babasının verdiği ipuçları pek işine yaramıyordu. Mağazaya gelen herkes iyi giyimli görünüyordu, çoğunun bastonu vardı ve leş gibi deri kokusu diğer bütün sıra dışı kokuları bastırıyordu. Ancak çok geçmeden büyücüleri ayırt edebileceği başka ipuçları buldu: Ziyaretçinin gözlerindeki belli bir sertlik, o soğuk buyurgan hava; her şeyin ötesinde, babasının tavırlarındaki ani bir ciddiyet ve telaş. Onlarla konuşurken hep ezik görünüyordu, takım elbisesinde tedirginlikten yeni kırışıklıklar beliriyor, kravatı asabiyetten yamuluyordu. Konuşurken hafif reveranslar ve onaylama hareketleri yapıyordu. Bunlar çok ince ayrıntılar olsa da, Kitty için yeterliydi ve nedenini bilmeden huzursuzlanmasına, hatta hüzünlenmesine yol açıyorlardı.

Kitty'nin annesi, Güney Londra'daki ciltçi ve parşömen üreticisi bolluğunda kaynayıp giden eski bir şirkette, Palmer'ın Tüylü Kalemleri'nde resepsiyonist olarak çalışıyordu. Şirket, büyücülerin hokkabazlık işlerinde kullanmaları için tüylü kalemler satıyordu. Bu kalemler pislik yuvası, zaman kaybettiren ve kullanımı zor şeylerdi ve artık çok az büyücü bunları kullanma zahmetine katlanıyordu. Palmer'ın çalışanları bile tükenmez kalem kullanıyordu zaten.

Annesi işi nedeniyle kimi zaman büyücülerle karşılaşıyordu çünkü nadiren de olsa, içlerinden biri yeni kalem stoklarını incelemek için şirketi ziyaret ederdi. Onların bu denli yakınında olabilmek kadını müthiş heyecanlandırırdı.

"Öylesine göz alıcıydı ki," derdi. "Giysileri en iyi kalite kırmızı ve altın rengi taftadandı; eminim Bizans'tan getirtmiştir! Üstelik tam bir asilzadeydi! Parmaklarını tek bir şıklatması, emrini yerine getirmek için herkesin çekirgeler gibi sıçramasına yetiyordu."

"Bana biraz kaba biriymiş gibi geldi," derdi Kitty.

"Sen daha çok küçüksün bebeğim," derdi annesi. "Hayır, o muhteşem bir kadın."

Kitty on yaşındayken, bir gün okuldan geldiğinde, annesini mutfakta oturmuş ağlarken buldu.

"Anneciğim! Nen var?"

"Hiçbir şey. Ya, ne diyorum ben? Evet, biraz kırgınım. Kitty, üzgünüm ama... ne yazık ki işten çıkarıldım. Ah tatlım, şimdi babana ne diyeceğiz?"

Kitty annesini oturtup ona bir fincan çayla bisküvi hazırlamıştı. Burun çekmeler, hıçkırıklar ve çay yudumları arasında, sonunda gerçek anlaşılmıştı: Yaşlı Bay Palmer emekliye ayrılmış, halktan kişileri çalıştırmak istemeyen bir büyücü üçlüsü şirketi devralmıştı; ilk iş olarak da, kendi adamlarını alıp Kitty'nin annesiyle birlikte eski çalışanların yarısını işten atmışlardı.

"Ama bunu yapamazlar," diyerek karşı çıkmıştı Kitty.

"Elbette yaparlar. Bu onların hakkı. Ülkemizi koruyor, en büyük devletlerden biri olmamızı sağlıyorlar; sahip oldukları hakları onlara çok göremeyiz." Kitty'nin annesi gözlerini silip çayını höpürdetti. "Ama yine de, çok kırıcı bir şey, bunca yıldan sonra..."

Kırıcı olsun olmasın, o gün annesinin Palmer'daki son günü oldu. Birkaç hafta sonra, kendisi de işten atılmış olan arkadaşı Bayan Hyrnek, annesine bir basımevinde temizlikçi olarak iş buldu ve yaşam yine eskisine döndü.

Ama Kitty unutmadı.

Kitty'nin anne-babası, ordunun son zaferlerini günlük haberlerle bildiren The Times gazetesinin sadık okuyucularındandı. Görünüşe göre savaşlar yıllardır iyi gidiyor; imparatorluk sınırları her mevsim daha da genişliyor ve dünyanın tüm varlığı başkente akıtılıyordu. Ancak bu başarının bir de bedeli vardı; gazete, okuyucularını sürekli olarak sıradan komşular görünümünde yaşayan ama dur durak bilmeksizin el altından devleti çökertmeye çalışan, kötü emelli düşman casuslarına ve sabotajcılara karşı uyarıyordu.

"Gözlerini dört açmalısın Kitty," diye öğütler verirdi annesi. "Senin gibi bir kızın yanında dikkatli olmak kimsenin aklına gelmez. Belli mi olur, belki de birilerini yakalatırsın."

"Özellikle de bu çevrede," diye eklerdi babası üzüntüyle. "Baltham'da."

Kitty'nin yaşadığı bölge, şehre uzun zaman önce yerleşmiş olan Çek azınlığın yoğun olmasıyla ünlüydü. Ana caddede, kalın tül perdeleriyle ve pencerelerdeki rengârenk çiçek saksılarıyla göze çarpan, birçok etnik kafe vardı. Barların önünde bronz tenli, beyaz pos bıyıklı yaşlı adamlar satranç ve dokuz kuka oyunu oynardı, yerel şirketlerin çoğu Gladstone zamanında şehre gelen göçmenlerin torunlarına aitti.

Gelişmekte olan bir bölge olmasına rağmen (ünlü Hyrnek ve Oğulları da dahil önemli basımevlerinden çoğu buradaydı) Avrupalı azınlık nedeniyle Gece Polisi'nin sürekli gözetimi altındaydı. Kitty büyüdükçe, gündüz vakti yapılan polis baskınlarına, gri üniformalı memurların kapıları kırıp eşyaları dışarıya atmalarına alıştı. Kimi zaman delikanlılar minibüslere doldurulup götürülüyor; kimi zaman aileler birbirinden ayrılmıyor ama enkaz haline getirilmiş evleriyle, çaresiz sokakta bırakılıyordu. Babasının güven verici sözlerine rağmen, bütün bu olaylar Kitty'ye acı veriyordu.

"Polis düzeni sağlamak zorunda," diye ısrar ediyordu babası. "Sorun çıkaranları kendi hallerine bırakamazlar. İnan bana, Kitty, suçlu olduğundan emin olmadıkları sürece kimseye dokunmazlar."

"Ama baba, onlar Bay Hyrnek'in dostlarıydı."

Babası homurdanırdı. "O zaman arkadaşlarını seçerken daha dikkatli davranmalı, değil mi?"

Aslında babası Bay Hyrnek'e her zaman nazik davranırdı, annesine yeni işini bulan onun eşiydi sonuçta. Hyrnek'ler büyücü müşterileri olan, eski ve ünlü bir aileydi. Sahip oldukları basımevi Kitty'lerin yakınındaki büyük bir arsayı kaplıyordu ve bölgedeki birçok insana iş imkanı sağlıyordu. Buna rağmen, Hyrnek ailesi diğerlerinden daha varlıklıymış gibi görünmüyordu; sokağın biraz gerisinde, uzun çimler ve çalılarla kaplı bakımsız bir bahçenin arkasındaki büyük, geniş bir evde otururlardı. Kitty, Hyrnek'lerin en küçük oğlu Jakob ile arkadaş olması yüzünden, zamanla bu evi çok iyi tanımıştı.

Kitty yaşına göre uzun bir kızdı ve uzamaya da devam ediyordu; okul hırkasıyla bol paçalı pantolonlarının içinde ince ve olduğundan daha güçsüz görünürdü. Yüzüne karşı alay eden birçok erkek çocuğu yaptığına yapacağına pişman olmuştu; Kitty yumrukla çözebileceği bir sorun için konuşmakla zaman harcamazdı. Saçları siyaha yakın koyu kumraldı, uçlara kadar dümdüz iner, uçlarda asi kıvrımlarla dışa kıvrılırdı. Diğer kızlardan daha kısa kestirirdi, boynunun ortasına kadar falan.

Koyu renk gözleri ve kalın, kapkara kaşları vardı. Düşünceleri hemen yüzüne yansırdı ve birçok konuda fikri olduğu için, kaşlarıyla ağzı sürekli hareket halindeydi.

"Aynı yüz ifadesini birden fazla kullanmıyorsun," demişti Jakob. "Şey... Bu bir iltifattı!" diye de eklemişti hemen, Kitty'nin ters ters baktığını görünce.

Yıllardır hep aynı sınıflarda oturup halktan çocuklar için öngörülen karışık eğitim pastasından paylarını almışlardı. Gelecekte şehirdeki fabrikalarda ya da atölyelerde çalışacakları için el sanatları teşvik ediliyordu; çömlekçilik öğrendiler, torna-tesviyecilik, metal işçiliği ve basit matematik. Teknik çizim, oya, örgü ve aşçılık da öğretilenler arasındaydı, Kitty gibi sözcüklere meraklı olanlar için edebiyat ve yazma dersleri de vardı, bu becerinin de bir gün, belki bir sekreterlik kariyerinde kullanılacağı kaydıyla.

Tarih de önemli derslerden biriydi; İngiliz Devleti'nin zaferlerle dolu geçmişi konusunda her gün ders görülüyordu. Kitty büyü ve uzak ülkeler hakkında birçok hikâye dinlediği bu dersi seviyordu ama onlara öğretilen şeylerin belirlenmiş sınırları olduğunu hissetmeden de edemiyordu. Sık sık el kaldırırdı.

"Evet Kitty, yine ne var?" Öğretmenlerin ses tonları, gizlemek için büyük çaba harcadıkları, hafif bir bezginlik taşırdı genelde.

"Lütfen efendim, Sayın Gladstone'un devirdiği hükümetten biraz daha bahseder misiniz? Zaten bir parlamento vardı diyorsunuz. Şimdi de bir parlamentomuz var. Öyleyse eskisi neden bu kadar kötüydü?"

"Kitty, eğer kulaklarını açıp dinleseydin, Eski Parlamento'nun kötü değil zayıf olduğunu söylediğimi de duymuş olurdun. İşler büyü gücüne sahip olmayan, senin benim gibi, sıradan insanlar tarafından yürütülüyordu. Düşünebiliyor musun? Elbette bu nedenle, diğer daha güçlü ülkelerin sürekli saldırısına maruz kalıyorduk, buna dur diyebilmek için de ellerinden bir şey gelmiyordu. Şimdi, o günlerde düşmanlarımız arasında en tehlikeli ülke hangisiydi... Kime sorayım, kime sorayım... Jakob?"

"Bilmem efendim."

"Yüksek sesle konuş çocuk, kelimeleri yutma! Bu cevabı senden duyduğuma şaşırdım Jakob, hem de sen. Kutsal Roma İmparatorluğu'ydu tabii, yani senin ataların! Çek İmparatoru Avrupa'nın büyük bölümünü Prag'daki kalesinden yönetiyordu; o kadar şişmandı ki çelik ve altından yapılmış tekerlekli bir tahtta oturur ve bu tahtı kalenin koridorlarında bir öküz çekerdi. Kaleden çıkmak istediğinde, onu güçlendirilmiş bir makarayla surlardan aşağı indirirlerdi. Papağanlarla dolu bir kuşhanesi vardı ve her gece farklı renkteki bir papağanı vurup öğle yemeğinde yerdi. Evet, iğrenmekte haklısınız çocuklar. O günlerde Avrupa'ya hükmeden işte böyle bir adamdı, Eski Parlamento'muzunsa onun karşısında elleri kolları bağlı kalmıştı. Kötü kalpli ve ahlaksız büyücülerden oluşan bir grubu vardı, liderleri Hans Meyrink'in bir vampir olduğu söylenirdi. Askerleri azgın... Evet Kitty, şimdi ne var?"

"Efendim, eğer Eski Parlamento bu kadar yetersizdiyse, nasıl oldu da şişko İmparator İngiltere'yi hiç fethetmedi, çünkü etmemişti, değil mi, efendim? Öyleyse neden...?"

"Aynı anda yalnız bir soruya cevap verebilirim Kitty, ben büyücü değilim! İngiltere şanslıydı, o kadar. Prag hep yavaş hareket etti; imparator zamanının çoğunu bira içerek ve rezil bir sefahat içinde geçirirdi. Ama er ya da geç gözlerini Londra'ya dikecekti, inan bana. Neyse ki, o günlerde bile, zavallı güçsüz bakanların arada sırada görüşlerine başvurduğu birkaç büyücü vardı. Bunlardan birisi de Sayın Gladstone'du. İçinde olduğumuz tehlikeyi görerek erken taarruza karar verdi. Onun ne yaptığını hatırlayan var mı çocuklar? Evet Sylvester?"

"Kontrol yetkisini kendisine vermeleri için bakanları ikna etti efendim. Bir akşam onlarla görüşmeye gitti ve öyle zekice bir konuşma yaptı ki onu hemen orada başbakan seçtiler."

"Doğru Sylvester, sana yıldızlı aferin veriyorum çocuğum. Evet, Uzun Nutuk Gecesi yaşandı. Parlamento'daki uzun ve çekişmeli tartışmalardan sonra, Gladstone'un hitabet yeteneği galip geldi ve bütün bakanlar onu desteklemek amacıyla ortak istifa kararı verdi. Bir sene sonra Prag'a karşı bir savunma saldırısı düzenleyerek imparatoru tahtından düşürdü. Evet Abigail?"

"Papağanları serbest bıraktı mı efendim?"

"Eminim bırakmıştır. Gladstone çok kibar bir adamdı. Tüm zevkleri mütevazı ve ağırbaşlıydı; annesinin çamaşır yıkadığı pazar günleri haricinde hep aynı kolalı beyaz gömleği giyerdi. Bundan sonra, Londra güçlendi, Prag ise güçten düştü. Ve, sırasında öyle saygısızca yayılıp oturmadığı takdirde Jakob'ın da çok iyi anlayacağı gibi, kendi ailesine benzer birçok Çek vatandaşı da ancak o zaman İngiltere'ye göç edebildi. Prag'daki en iyi büyücülerin çoğu da buraya gelerek modern devletimizi kurmamızda yardımcı oldular. Şimdi eğer..."

"Ama Çek büyücülerin hepsinin kötü kalpli ve ahlaksız olduğunu söylemiştiniz efendim."

"Bence kötü olanların hepsi elbette öldürülmüştü, bilmem sen ne dersin Kitty? Diğerleri yalnızca kötü yola sapmış ve sonradan doğru yolu bulanlardı. İşte zil sesi! Öğle tatili! Ve hayır Kitty, şu anda tek bir soru daha cevaplayamam. Herkes ayağa kalksın, sandalyeleri sıranızın altına itin ve lütfen sınıfı sessizce boşaltın!"

Sınıftaki bu tür tartışmalardan sonra Jakob genelde aksileşirdi ama bu hali fazla uzun sürmezdi. Neşeli, canlı bir ruhtu o; sıska, siyah saçlı, açık ve arsız bir yüz ifadesi vardı. Oynamayı severdi, küçüklüklerinden beri uzun çimenli bahçelerinde Kitty ile uzun saatler geçirmişlerdi. Futbol oynar, ok atar, kriket maçları yapar, kalabalık ve gürültücü ailesinden uzak durmaya bakarlardı.

Ailenin başkanı sözde Bay Hyrnek'di ama aslında, diğer bütün erkekler gibi, o da karısının sözünden çıkamazdı. Sürekli koşuşturan anaç bir enerji topu olan Bayan Hyrnek ise geniş omuzlar ve dolgun göğüsleriyle, yelkenleri kararsız bir rüzgarla dolmuş kalyon gemisi gibi evin içinde seyreder, gür sesiyle dinmeyen çığlıklar ve kahkahalar atar ya da ele avuca sığmaz dört oğlunun arkasından Çekçe küfürler savururdu. Jakob'ın ağabeyleri Karel, Robert ve Alfred, hepsi de annelerinin heybetini miras almıştı; irilikleri, güçleri ve genizden gelen gür sesleri Kitty'yi hep ürkütürdü. Bay Hyrnek ise Jakob gibi ufak tefek ve sıskaydı, kalın cildi Kitty'ye buruşmuş bir elmayı hatırlatırdı hep. Evin içini ve bahçeyi tatlı kokulu bir dumanla kaplayan, üvez ağacından, kıvrımlı bir pipo kullanırdı.

Jakob babasıyla gurur duyardı. "Müthiş bir adam," demişti Kitty'ye, bahçede duvar maçı yaptıktan sonra bir ağacın altında dinlenirlerken. "Onun parşömen ve deriyle yaptıklarını başka hiç kimse yapamaz. Son zamanlarda üstünde çalıştığı o büyü kitapçıklarını görmelisin; Üzerlerinde eski Prag tarzı kabartmalı altın telkariler var ama olabilecek en küçük ölçekte kitapçıklar! Hayvan ve çiçeklerin minik ana hatları üzerinde çalışıyor, hiçbir ayrıntıyı atlamadan, sonra da içlerine fildişi ve değerli taş parçacıkları yerleştiriyor. Böyle şeyleri ancak babam yapabilir."

"Bittikleri zaman bir servet değerinde olmalılar," dedi Kitty.

Jakob çiğnediği bir çim filizini tükürdü. "Şaka yapıyorsun herhalde," dedi sıkkın bir ses tonuyla. "Büyücüler ona hak ettiği parayı ödemiyorlar. Hiç ödemezler. Fabrikayı ancak ayakta tutuyor. Şuraya bak..." Başıyla evlerini işaret etti; çarpık çurpuk çatı iskeletini, yamuk ve kir tutmuş kepenkleri, veranda kapısının soyulmuş boyasını. "Böyle bir yerde mi yaşamalıydık sence? Saçmalama!"

"Bizim evden çok daha büyük," dedi Kitty, gözlemlerini aktararak.

"Hyrnek'ler Londra'daki ikinci en büyük basımevi," dedi Jakob. "Bizden büyük bir tek Jaroslav'lar var. Ve onlar kendilerini hiç yormazlar; sıradan deri ciltler, yıllık ajandalar ve fihristler yaparlar, hiçbir özellikleri yok. İnce işleri, işin gerçek sanatını en iyi yapan biziz. O yüzden en iyi kitaplarını ciltletmek ya da özel hale getirmek isteyen birçok büyücü bize geliyor; o eşsiz, lüks dolu tarzımıza bayılıyorlar. Peder geçen hafta bir kitap kapağı bitirdi; üstünde küçük pırlantalarla çizilmiş bir pentagram var. Gülünç bir fikir tabii ama kadın öyle istemiş."

"Neden büyücüler babana hak ettiği ücreti vermiyor? İşleri baştan savma yapmasından, kaliteyi düşürmesinden korkmuyorlar mı?"

"Babam bunu yapmayacak kadar onurludur. Ama esas sorun onu ellerinde oynatmaları. Ya istediklerini yapar, ya da fabrikayı kapatıp işi başkasına verirler. Biz Çekiz, unuttun mu; ikinci sınıf vatandaşlar. Yüz elli yıldır Londra'da yaşasalar da Hyrnek'lere güvenilemez."

"Ne?" Kitty'nin tepesi atmıştı. "Bu çok saçma. Tabii ki size güveniyorlar, yoksa ülkeden atarlardı."

"Varlığımıza razı oluyorlar çünkü ustalığımıza ihtiyaçları var. Peki ya Avrupa'daki bütün sorunlar ne olacak... Bizi sürekli izliyorlar, casuslara yardım etmeyelim diye. Mesela babamın fabrikasında demirbaş bir araştırma küresi var, Karel ve Robert devamlı izleniyor. Son iki sene içinde dört polis baskını yaşadık. Son seferinde evin altını üstüne getirdiler. Büyükannem tam banyo yapıyordu; onu eski teneke küvetiyle beraber sokağa attılar."

"Ne korkunç." Kitty kriket topunu havaya atıp tuttu.

"İşte. Büyücüler böyledir. Onlardan nefret ediyoruz ama ne yapabiliriz ki? Ne oldu? Dudaklarını büktün. Demek seni rahatsız eden bir şey var."

Kitty hemen dudaklarını eski haline getirdi. "Yalnızca düşünüyordum: Büyücülerden nefret ediyorsunuz ama bütün ailen onları destekliyor; baban, onun atölyesinde çalışan ağabeylerin. Yaptığınız her şey, öyle ya da böyle, onlara gidiyor. Yine de size kötü davranıyorlar. Burada yanlış bir şey var gibi. Neden ailen başka bir iş yapmıyor?"

Jakob hüzünle sırıttı. "Babamın bir sözü vardır: 'Yüzmek için en güvenli yer balinanın sırtıdır' der. Biz büyücülere güzel şeyler yapıyoruz, onlar da mutlu oluyor. Yani bizi kolluyorlar, olması gerektiği kadar. Bunu da yapmazsak, neler olur? Emin ol, anında üstümüze çullanırlar. Yine kaşların çatıldı?"

Kitty duyduklarına katıldığından emin değildi. "Ama eğer büyücüleri sevmiyorsanız, onlarla işbirliği yapmamalısınız," diye ısrar etti. "Bu kendine saygısızlık."

"Ne?" Jakob gerçekten sinirlenerek bacağına bir tekme attı. "Bana bunları anlatma! Senin ailen de onlarla işbirliği yapıyor. Herkes yapıyor. Başka bir seçenek var mı? Eğer yapmazsan polis -ya da daha korkunç bir şey- gece vakti kapına dayanır ve sen yoklara karışırsın. İşbirliğinden başka yapılacak bir şey yok ki, var mı? Var mı?"

"Galiba yok."

"Hayır yok. Tabii eğer canına susamadıysan."

5

Feci olay Kitty on üç yaşındayken gerçekleşti.

Yaz ortalarıydı. Okul yoktu. Güneş sıra evlerin tepesinde parlıyor; kuşlar cıvıldıyor, evin içi ışıkla doluyordu. Kitty'nin babası aynanın önünde bir şarkı mırıldanarak kravatını düzeltiyordu. Annesi kahvaltı için buzdolabına donmuş çörek bırakmıştı.

Jakob erken uğramıştı. Kitty kapıyı açtığında, elindeki kriket sopasını sallar durumda bulmuştu onu.

"Kriket," dedi. "Mükemmel bir gün. Züppelerin parkına gidebiliriz. Herkes iştedir, bizi dışarı atacak kimse yoktur."

"Tamam," dedi Kitty. "Ama ben vurucuyum. Bekle de ayakkabılarımı giyeyim."

Balham'ın batısına doğru uzanan park, fabrika ve dükkânlardan uzaktaydı. İlk önce tuğlalarla, devedikenleriyle ve paslanmış dikenli tellerle dolu terk edilmiş bir arazi olarak başlardı. Jakob ile Kitty ve diğer birçok çocuk sık sık burada oynamaya gelirdi. Ama batıya doğru yürümeye devam edip, bir demiryolunun üzerindeki metal köprüden geçince, parkın gitgide daha göz alıcı olmaya başladığını görürdünüz: Hepsi geniş ve ferah bir çimenlik arazi üzerinde yayılmış bakımlı kayın ağaçları, gölgelik gezinti yolları ve yabani ördeklerin yüzdüğü göletler. Parkın ilerisinde, büyücülerin varlığını sezdiren yüksek duvarların gerisinde, bir dizi büyük ev vardı.

Halktan kişilerin parkın güzel olan bölümüne girmeleri hoş karşılanmazdı; oyun alanlarında oraya girmeye cesaret edip bir daha geri dönmeyen çocuklarla ilgili hikayeler anlatılırdı. Kitty bu hikâyelere tam olarak inanmıyordu ve Jakob ile birlikte birkaç kez köprüyü geçip göletlere kadar gitmeyi göze almıştı. Bir seferinde uzun siyah sakallı, iyi giyimli bir bey gölün karşı tarafından onlara bağırmıştı, Jakob da ona çok şey anlatan bir işaret yapmıştı. Adamın kendisi bir tepki göstermemişti ama daha önce fark etmedikleri yardımcısı -çok kısa boylu ve göze çarpmayan bir kişi- inanılmaz bir hızla gölün çevresini dolaşarak onlara doğru koşmaya başlamıştı. Kitty ve Jakob paçayı zor kurtardılar.

Ama demiryolunun ilerisine baktıklarında parkın yasak bölümü çoğunlukla boş olurdu. Burasının böyle boşa harcanması çok yazıktı, özellikle de bütün büyücülerin işte olduğu böyle güzel bir günde. Kitty ile Jakob hızla oraya doğru ilerlediler.

Topukları metal köprünün asfalt zemininde trampet çalıyordu.

"Kimsecikler yok," dedi Jakob. "Demiştim sana."

"Şurada biri mi var?" Kitty elini gözlerine siper edip bir bölümü güneş ışığından görülmeyen, daire şeklinde dizilmiş kayın ağaçlarına doğru baktı. "Şu ağacın yanında? Tam göremiyorum."

''Nerede? Yo... Yalnızca gölgeler var. Korkuyorsan, şu duvarın yanına gidelim. Orada, yolun karşısındaki evlerden göremezler."

Patikayı geçip topu sopanın düz tarafında ustaca zıplatarak; kalın, yeşil çimlerde koşmaya başladı. Kitty daha temkinliydi. Karşı tarafta yüksek tuğla duvarlar parkın sınırını çiziyordu; ardında büyücülerin malikaneleriyle dolu geniş bulvar vardı. Çimlerin ortasının rahatsız edecek kadar göz önünde olduğu doğruydu, evlerin üst katlarındaki karanlık pencereler buraya bakıyordu; duvara yakın olurlarsa görülmeyecekleri de doğruydu. Ancak bu, bütün parkı geçip metal köprüden iyice uzaklaşmak anlamına geliyordu ki Kitty bu fikri pek akıllıca bulmamıştı. Ama çok güzel bir gündü ve ortalıkta kimsecikler yoktu, Kitty de düşünmeyi bırakıp Jakob'ın arkasından koşarak bedenine çarpan esintiyi hissetmeye, geniş mavi gökyüzünün zevkini çıkarmaya başladı.

Jakob duvardan birkaç metre ötede, gümüş kaplı bir çeşmenin yanında durdu. Topu havaya fırlattı ve sopayla vurarak akıl almaz bir yüksekliğe yolladı. "Burası iyi," dedi, topun düşmesini beklerken. "Bu vuruş çizgisi. Vurucu benim."

"Bana söz vermiştin!"

"Kimin sopası? Kimin topu?"

Kitty'nin bütün karşı koymalarına rağmen, doğa kanunu üstün geldi ve Jakob çeşmenin yanındaki yerini aldı. Kitty, topu atıcıların yaptığı gibi şortuna sürterek, biraz uzağa gitti. Arkasına dönüp kısılmış, ölçüp biçen gözlerle Jakob'a baktı. Jakob sopasını çimlere vurdu, aptal aptal sırıttı ve alay ederek kalçasını salladı.

Kitty, topu iki avucunda tutarak, önce yavaş, sonra hızlanarak koşmaya başladı. Jakob sopayı yere vurdu.

Kitty kolunu kaldırıp geriye attı; bir demon hızıyla atışını yaptı. Top patikanın asfaltına çarptı ve çeşmeye doğru fırladı.

Jakob sopayı salladı. Kusursuz bir vuruş yaptı. Top Kitty'nin tepesinde gözden kayboldu, gökyüzünde bir noktacık olana kadar yükseldi, yükseldi... Ve sonunda parkın ortasında bir yere düştü.

Jakob bir zafer dansı yaptı. Kitty sıkılarak onu seyretti. Yürekten gelen, derin bir iç çekişle topu almak için yapacağı uzun ve yorucu yürüyüşüne başladı.

On dakika sonra Kitty tam beş atış ve parkın öteki tarafına beş kez yolculuk yapmıştı. Güneş yakıyordu. Yorgun, terli ve kızgındı. Adımlarını sürüyerek döndüğü son yolculuktan sonra topu anlamlı bir şekilde yere attı ve kendini de hemen çimlere üstüne bıraktı.

"Yoruldun mu?" diye sordu Jakob, gerçekten ilgilenerek. "Sonuncuyu neredeyse yakalıyordun."

Aldığı tek yanıt acı bir tebessüm oldu. Jakob sopayı ona uzattı. "Sıra sende o zaman."

"Biraz sonra." Bir süre sessizce oturup ağaçların hışırdayan yapraklarını izleyerek, duvarın arkasından ara sıra geçen arabaların sesini dinlediler. Büyük bir karga sürüsü parkı geçerek, uzaktaki bir meşe ağacının üzerine kondu.

"İyi ki büyükannem burada değil," dedi Jakob, sürüye bakarak. "Bu hiç hoşuna gitmezdi."

"Ne?"

"Şu kargalar."

"Neden ki?" Kitty Jakob'ın büyükannesinden biraz korkardı hep: İnanılmaz kırışıklıklarla dolu bir yüzü, küçük siyah gözleriyle, ufacık tefecik, bumburuş bir yaratıktı kadın. Mutfağın en sıcak yerindeki koltuğunu hiç bırakmaz, sürekli kırmızı biber ve lahana turşusu kokardı. Jakob kadının yüz iki yaşında olduğunu iddia ediyordu.

Bir çim sapının üstündeki bite fiske atarak temizledi. "Kargaların demon olduğunu sanıyor. Büyücülerin hizmetkârları yani. Ona sorarsan, karga en sevdikleri şekillerden biriymiş. Bütün bunları Prag'dan gelen kendi annesinden öğrenmiş. Hava ne kadar sıcak olursa olsun geceleri pencere açtırmaz." İhtiyar, titrek bir sesle konuşmaya başladı. " 'Kapat evladım! Demonlar girmesin!' Durmadan böyle şeyler anlatır."

Kitty kaşlarını çattı. "Sen demonlara inanmıyor musun yani?"

"Tabii inanıyorum! Büyücüler güçlerini nereden alıyor sanıyorsun? Ciltletmek ya da bastırmak için yolladıkları büyü kitaplarında hepsi yazıyor. Zaten büyü başka bir şey değil ki. Büyücüler ruhlarını satar, demonlar da buna karşılık onlara yardım eder... eğer büyüleri eksiksiz yapabilirlerse. Yapamazlarsa, demonlar onları gebertir. Kim büyücü olmak ister ki? Dünyaları verseler ben olmazdım."

Kitty birkaç dakika bulutları seyrederek, konuşmadan, sırtüstü yattı. Sonra aklına bir fikir geldi. "Öyleyse, şunu iyice anlayalım..." diye başladı. "Eğer baban, ondan önce de büyükbaban, bütün hayatlarını büyücülere kitap basmakla geçirdiyse, bir sürü büyüyü de okumuş olmaları lazım, değil mi? Yani bunun anlamı..."

"Ne demek istediğini anlıyorum. Evet, çok okumuş olmalılar, bu işten uzak durmaları gerektiğini anlayacak kadar çok, en azından. Ama bunların çoğu garip dillerde yazılmış kitaplar ve demonları çağırmak istiyorsan sözcüklerden daha fazlasını bilmek gerekiyor; sanırım yapılacak çizimler var, iksirler ve akla hayale gelmeyecek kadar çok, bir sürü şey daha. Aklı başında birinin yapmak isteyeceği şeyler değil; babam bunları görmezden gelip kendi işine bakıyor." İçini çekti. "Biliyor musun, insanlar hep bizim ailenin de işin içinde olduğunu zannetmiş. Prag'daki büyücüler güçten düştükten sonra büyükbabamın amcalarından biri, bir çete tarafından kaçırılıp kuleden aşağı atılmış. Bir çatıya çakılarak ölmüş. Büyükbabam da zaman kaybetmeden İngiltere'ye gelip işine burada devam etmiş. Burası onun için daha güvenliymiş. Neyse..." Oturup gerindi. "Bu kargaların demon olduğunu hiç sanmam. Hep beraber ağaca tüneyip ne yapacaklar ki öyle? Haydi gel..." Sopayı Kitty'ye attı. "Sıra sende. Ve eminim daha ilk atışta seni geçeceğim."

Kitty büyük hayal kırıklığı içinde Jakob'ın sözlerinin doğru çıktığını gördü. Öbür atışta da, sonrakinde de. Park kriket topunun çeşmeye çarparak çıkardığı metalik sesle çınlayıp duruyor, bunu Jakob'ın sevinç naraları izliyordu. Sonunda Kitty sopayı fırlatıp attı.

"Bu haksızlık." diye bağırdı. "Topu ağırlaştırdın ya da başka bir şey yaptın."

"Buna halis muhlis yetenek derler. Sıra bende."

"Bir atış daha."

"Peki." Jakob, omuzdan, sözde yavaş ve çok havalı bir atış yaptı. Kitty yırtıcı bir umutsuzlukla sopayı salladı ve öyle sert bir vuruş yaptı ki hayretler içinde kolu dirseğine kadar titredi.

"Hah! Vurdum işte! Yakala yakalayabilirsen!" Jakob'ın çayırlarda deli gibi koşmasını bekleyerek bir zafer dansına başladı... Ama çocuk olduğu yerde kalmıştı, kararsız bir tavırla dikilmiş, Kitty'nin arkasında bir yerlere, gökyüzüne bakıyordu.

Kitty de dönüp baktı. Kolunun tüm gücüyle vurmayı becerdiği top sakin sakin gökyüzünden inmeye başladı. İndi, indi, indi, duvarın arkasına, parkın dışına, caddeye düştü.

Bunu korkunç bir cam şıngırtısı, fren sesi ve metalik bir gürültü izledi.

Sessizlik. Duvarın ardından, sanki parçalanan bir motordan kaçan buhar gibi, belli belirsiz bir tıslama.

Kitty Jakob'a baktı. Jakob ona baktı.

Sonra kaçmaya başladılar.

Çimlerin üzerinden dosdoğru uzaktaki köprüye doğru koşturdular. Başları önde, yumrukları sıkılmış, arkalarına bakmadan, yan yana koştular. Sopa hala Kitty'nin elindeydi. Ağırlık yapıyordu; güçlükle soluyarak yere attı. Bunun üstüne, Jakob yutkunarak bir çığlık attı ve kayarak durdu.

"Seni aptal! Üstünde ismim yazılı..." Geriye fırladı; Kitty yavaşladı, dönüp sopayı alışını izledi; aynı anda, uzakta kalan duvarda sokağa açılan bir kapının belirdiğini gördü. Siyahlar içinde bir şekil çıktı, kapının ortasında durup parkı inceledi.

Jakob sopayı kapmış geri dönüyordu. "Acele et!" diye bağırdı nefes nefese, yanına yaklaşırken. "Birisi var..." Konuşmaya çalışmaktan vazgeçti, nefesi kesilmişti.

"Az kaldı." Jakob gölün kenarındaki yoldan koşmaya başladı, vahşi ördek sürüleri etrafa tüy saçarak, korkuyla bağrış çağrış gölün ortasına doğru kaçıştı; kayın ağaçlarının gölgesine, oradan metal köprüye giden hafif eğimli bir yokuşa çıktılar. "... Geçtikten sonra... Güvende oluruz... Çukurlara saklanırız... Çok az kaldı..."

Kitty ardına bakmamak için kendini zor tutuyordu; hayalinde siyahlara bürünmüş şeyin çimlerde koşarak kendilerini takip ettiğini görebiliyordu. Bu görüntüyle tüyleri ürperdi. Ama yakalanmayacak kadar hızlı koşuyorlardı; her şey yolundaydı, kaçmayı başaracaklardı.

Jakob önde, Kitty arkada köprüye çıktılar. Ayakları balyoz gibi köprüyü dövüyor, titreşen metalden yankılanan takırtı sesleri yayılıyordu. Önce yukarı, sonra öteki tarafa, aşağı...

Köprünün başında nereden çıktığı belli olmayan bir şey belirdi.

İkisi birden çığlık attılar. Çılgınca koşu bir anda sona erdi; karşılarındaki şeye çarpmamak için gösterdikleri içgüdüsel, insanüstü çabayla birbirlerine çarparak oldukları yerde kalakaldılar.

Yaratık bir insan kadar uzundu ve insan gibi duruyordu. İki uzun bacağının üstünde ayakta durmuş, parmaklarını pençe gibi kıvırıp kollarını öne uzatmıştı. Ama insan değildi; bir şeye benzetmek gerekirse, fazlasıyla iri ve uzun, üstünden silindir geçmiş gibi görünen bir çeşit maymuna benziyordu. Tüm bedeni soluk yeşil kürkle kaplıydı; bir tek başı ve burnundaki tüyler koyu yeşile, neredeyse siyaha çalıyordu. Haşin bakışlı gözler sarıydı. Sivri uçlu parmaklarını iyice gererek başını kaldırdı ve gülümsedi. Arkasında ince, boğumlu bir kuyruk havayı döverek ıslık çaldı.

Bir an Jakob'ın da Kitty'nin de dili tutuldu. Sonra:

"Geri, geri, geri!" Bunları söyleyen Kitty idi; Jakob ise olduğu yere çivilenmiş gibiydi. Jakob'ı yakasından tutup çekerek arkaya döndü.

Köprünün öteki tarafını elleri cebinde, kravatı düzgün olarak deri yeleğinin içine sokulmuş, siyah takım elbiseli bir adam tutmuştu. Oraya koşarak gelmiş gibi bir hali yoktu.

Kitty'nin eli Jakob'ın yakasına kenetlenip kaldı. Onu bırakamıyordu. Onun da elini uzatıp, kendi tişörtünden yakaladığını ve iyice kavradığını hissetti. Korku içindeki solukları ve canavarın havayı döven kuyruğundan çıkan ıslık sesi dışında hiç ses yoktu. Üzerlerinden, yüksek sesle gaklayarak, bir karga geçti. Kitty kulaklarına kadar kan hücum ettiğini hissetti.

Adamın konuşmak için acelesi yok gibiydi. Oldukça kısa boylu fakat tıknaz ve iri yapılıydı. Yuvarlak yüzünün ortasında görülmedik derecede uzun ve sivri bir burnu vardı. Dehşet içindeki bekleyiş anlarında Kitty'ye bir güneş saati gibi görünen yüz, ifadesizdi.

Jakob yanında tir tir titriyordu. Kitty onun konuşacak halde olmadığını anlamıştı.

"LÜTFEN EFENDİM," diye başladı söze. "B-bizden ne istiyorsunuz?"

Uzun bir sessizlik oldu; adam onunla konuşmak zorunda kaldığı için tiksinmiş görünüyordu. Konuştuğundaysa sesi ürkünç derecede yumuşaktı. "Birkaç yıl önce," dedi, "açık artırmadan bir Rolls Royce aldım. Çok tamir istiyordu ama o haliyle bile bana bir servete mal oldu. O günden sonra bir o kadar da tamirine harcadım, şasiyi toplattım, tekerleri, motoru... ve en önemlisi, kesme kristalden orijinal ön camıyla belki de Londra'daki en iyi örnek haline geldi. Buna bir hobi diyebilirsiniz, işimden uzaklaşmak için edindiğim ufak bir uğraşı. Aylar boyu aradıktan sonra, daha dün, porselenden yapılmış orijinal bir plaka buldum ve taktım. Sonunda otomobilimin tüm eksikleri tamamlanmıştı. Bugün bir tur atmak için onu garajdan çıkardım. Ve ne oldu dersiniz? Bir anda halktan iki bacaksızın saldırısına uğradım. Ön camımı kırdınız, sayenizde kontrolü kaybettim; elektrik direğine çarpıp kaportayı, tekerleri ve motoru mahvettim, plakam paramparça oldu. Otomobilim hurda haline geldi. Bir daha hiç çalışmayacak..." Nefes almak için durdu; tombul pembe dili dudaklarını yaladı. "Ne istiyorum öyle mi? İlk önce, bana söyleyecek bir şeyiniz var mı, onu merak ediyorum doğrusu."

Kitty aklına bir şey gelmesini bekler gibi gözlerini sağa sola çevirdi. "Şey... Özür dilesek olmaz mı?"

"Özür mü?"

"Evet efendim. Kazayla oldu, inanın ve biz..."

"Bu yaptığınızdan sonra mı? Verdiğiniz hasardan sonra mı? Halktan iki lanet çocuk..."

Kitty'nin gözleri yaşla doldu. "Öyle olmadı!" dedi ümitsizce. "Arabanıza bilerek vurmadık. Biz oyun oynuyorduk! Caddeyi görmüyorduk bile!"

"Oyun mu? Bu özel parkta ha?"

"Özel değil. Şey, özelse bile, öyle olmamalı!" Kitty korkusuna rağmen, avaz avaz bağırmaya başladı. "Burada bizden başka kimse yok, var mı? Kimseye zarar vermiyoruz. Niye gelmeyecekmişiz?"

"Kitty," diye şarladı Jakob. "Kapa çeneni."

Adam köprünün diğer tarafındaki maymunsu yaratığa seslendi, "Nemaides, bir-iki adım yaklaş lütfen. Halletmeni istediğim bir iş var."

Kitty metale sürten hafif pençe seslerini işitti, Jakob'ın korkudan küçüldüğünü hissetti.

"Efendim," dedi yavaşça, "arabanız için çok üzgünüz. Gerçekten."

"Öyleyse neden," dedi büyücü, "orada kalıp sorumluluğu üstünüze alacağınıza, arkanıza bakmadan kaçtınız?"

Kısık, çok kısık bir sesle: "Lütfen efendim... Çok korkmuştuk."

"Aferin size. Nemaides... Bence Kara Gülle, ne dersin?"

Kitty dev parmakların çıtlatıldığını ve derin, düşünceli bir sesin konuştuğunu duydu. "Hangi hızda? Boyları ortalamanın altında."

"Oldukça şiddetli olsun derim. Çok pahalı bir arabaydı. Hemen hallediver." Büyücü olaydaki rolünün sona erdiğini düşünüyor gibiydi; elleri hala ceplerinde, sırtını döndü ve uzaktaki kapıya doğru yürümeye başladı.

Belki kaçmayı becerirlerse ... Kitty Jakob'ı yakasından çekiştirdi: "Haydi!"

Jakob'ın beti benzi atmıştı; dediklerini çok zor işitti. "Yararı yok. Yapamayız..." Kitty'nin tişörtünü bıraktı, kolları yanına düştü.

Pençeler tık-tık-tık metala vurdu. "Bana bak çocuk."

Kitty bir an Jakob'ı bırakıp kendi kaçmayı düşündü, tek başına, köprüden koşup parktan çıkmayı. Sonra hem bu düşünceden hem kendinden nefret etti ve çekinerek yüzünü yaratığa döndü.

"Böyle daha iyi. Gülle için doğrudan yüz teması tercih edilir." Maymun surattan pek de öyle kötülük falan akmıyordu, aslında biraz sıkılmış bir hali vardı.

Kitty korkusunu bastırıp küçük, yakaran elini kaldırdı. "Lütfen... Canımızı yakma."

Sarı gözler açıldı, siyah dudaklar üzüntüyle kıvrıldı. "Korkarım bu imkânsız. Bana emir verildi; yani sizlere Kara Gülle uygulamam söylendi ve kendimi büyük tehlikeye atmadan bu emre karşı gelemem. Benim Küçülten Ateş'e atılmamı ister miydiniz?"

"Dürüst olmak gerekirse, isterdim."

Demonun kuyruğu tedirgin bir kedininki gibi öne arkaya sallandı; bir bacaktan kıvrılarak, ucunu iyice sertleştirip diğer bacaktaki diz kapağının arkasını kaşıdı. "Eminim öyledir. Şimdi, bu hiçbirimiz için hoş bir durum değil. O yüzden bence hemen bitirelim şu işi."

Tek elini kaldırdı.

Kitty kollarını Jakob'ın beline sardı. Kaslarının ve kumaşın altından kalbinin gümbürtüsünü hissedebiliyordu.

Demonun ileriye uzatılmış parmaklarının hemen önündeki bir noktadan daire şeklinde gri bir duman yükselerek ikisine doğru fırladı. Kitty Jakob'ın haykırdığını duydu. Bir sıcak dalgası kendi yüzüne çarpmadan önce dumanın ortasında titreşen kırmızı-turuncu alevleri görebilecek kadar zamanı oldu ve sonra, her şey karardı.

6

"Kitty... Kitty! "

"Hmm?"

"Uyan. Vakit geldi."

Başını kaldırdı, gözlerini kırpıştırdı ve telaşla tiyatro salonunun gürültüsüne uyandı. Salonun ışıkları yanmış, koca mor perde inmişti. Yüzlerce kırmızı suratlı bireyden oluşan seyirci güruhu, koltukların arasından ağır ağır ilerlemekteydi. Kitty gelgit misali şakaklarına çarpan bir ses havuzunda sürüklenmeye başladı. Ayılmak için başını sallayıp yüzünde alaycı bir gülüşle öndeki koltuktan ona doğru eğilen Stanley'ye baktı.

"Ha," dedi, şaşkın şaşkın. "Tamam. Tamam, ben hazırım."

"Çantayı unutma."

"Unutacakmış gibi bir halim mi var?"

"Uyuyacakmış gibi bir halin de yoktu."

Kitty hızla soluyup gözlerinin önüne düşmüş saçları düzelterek çantayı kaptı ve ayağa kalkarak önünden geçmesi için bir adama yol verdi. Dışarı çıkmak için adamı izlemeye başladı. Yürürken, bir anlığına Fred'i gördü: Donuk gözleri her zamanki gibi duygularını ele vermiyordu ama Kitty sanki o gözlerde hafif alay sezdi. Dudaklarını ısırıp hacıyatmaz gibi sallanarak koridora doğru ilerledi.

Koltukların arasındaki her santimetre kare, barlara, tuvalete ve ışık yağmuru altında bir duvarın önünde duran dondurmacı kıza doğru akın eden insanlarla doluydu. İlerlemek her yöne doğru çok zordu; beton ve metal duvarlardan oluşan bir labirentte çoban tarafından güdülen sürüsüyle, bir büyükbaş hayvan pazarını anımsatıyordu genel görünüm. Kitty derin bir soluk aldı ve -bir dizi özür mırıltısı ve uygun yerlere atılan dirsekler eşliğinde- o da sürüye katıldı. Çeşitli biçimlerde sırt ve göbekler arasından milim milim ilerleyerek çift taraflı bir kapıya doğru gitti.

Yarı yolda biri sırtına vurdu. Döndü, karşısında Stanley'nin sırıtkan yüzü. "Oyundan pek hoşlanmadın galiba?"

"Tabii ki hayır. Berbattı."

"Bence bir-iki yeri hiç de fena değildi."

"Sen öyle san."

Stanley şaşırmış gibi cıkcıkladı. "En azından ben iş üstünde uyumadım."

"İş," diye tısladı Kitty, "şimdi başlıyor."

Kararlı bir yüz ifadesi ve darmadağın olmuş saçlarla, kapılardan çıkıp salonun öteki tarafına giden koridora saptı. Uyuduğu ve Stanley'nin ağzına laf verdiği için kendine kızgındı. Stanley her zaman üstüne gidilecek bir zayıflık belirtisi arardı; böylece eline daha fazla malzeme vermiş oluyordu. Sabırsızca başını salladı. Boş ver gitsin: Şimdi zamanı değil.

Zikzaklar çizerek fuayeye çıktı, seyircinin büyük bölümü buzlu içkilerini yudumlamak ve yaz akşamının keyfini çıkarmak için buradan sokağa çıkıyordu. Kitty de aralarına karıştı. Gökyüzü laciverte kesmiş, günışığı yavaş yavaş solmaya başlamıştı. Karşıdaki evlere rengârenk bayrak ve flamalar asılmıştı, sokaklar milli bayram için hazırdı. Bardaklar tokuşuyor, kahkahalar atılıyordu; üçü birden, sessiz ve tetikte, mutlu kalabalığın arasından geçtiler.

Binanın köşesinde Kitty saatine baktı. "On beş dakikamız var."

"Bu gece dışarıda çok az büyücü var. Cin içip duran şu yaşlı kadını gördün mü... hani şu yeşilli olan? Çantasında bir şey taşıyor. Aurası çok güçlü. Elinden alabiliriz." Konuşan Stanley idi.

"Yo. Plana sadık kalalım. Haydi, Fred."

Fred baş salladı. Deri ceketinin cebinden bir sigarayla çakmak çıkardı. Salınarak yan sokaklardan birini iyice gören bir noktaya doğru gitti, sigarayı yakarken sokağı inceledi. Gördüğünden hoşnut, arkasına bakmadan sokağa daldı. Kitty ve Stanley de peşinden. Sokak, dükkân, bar, lokantalar ve hava almaya çıkmış insanlarla doluydu. Bir sonraki köşe başında Fred sigarası sönmüş gibi yaptı. Yeniden yakmak için durdu ve her tarafı iyice kolaçan etti. Bu sefer gözleri kısıldı; geldiği yöne doğru öylesine yürümeye başladı. Kitty ve Stanley, el ele tutuşmuş mutlu çift pozlarında, vitrinlere bakmakla meşguldüler. Fred yanlarından geçti. "Demon var," dedi yavaşça. "Çantayı saklayın."

Bir dakika geçti. Kitty ile Stanley öpüşüp koklaşarak İran halılarına hayranlıklarını belirttiler. Fred yandaki çiçekçi dükkânının vitrinini inceledi. Kitty göz ucuyla köşebaşını dikizliyordu. İyi giyimli ve beyaz saçlı, ufak tefek yaşlı bir adam askeri bir marş mırıldanarak çıkageldi. Sokağı geçip gözden kayboldu. Kitty Fred'e kaçamak bir bakış attı. Fred çaktırmadan başını salladı. Kitty ile Stanley oldukları yerde kaldılar. Köşe başından büyük, çiçekli bir şapka takmış, orta yaşlı bir kadın çıktı; hayatın cilvelerini düşünür gibi, ağır ağır yürüyordu. Tam köşede durdu, derin bir iç çekti ve onlara doğru döndü. Yanlarından geçerken Kitty parfüm kokusu aldı; ağır, oldukça bayağı bir koku. Ayak sesleri uzaklaştı.

"Tamam," dedi Fred. Köşe başına geri döndü, hızlı bir keşif yaptı, başını salladı ve dönerek gözden kayboldu. Kitty ile Stanley de kendilerini vitrinden sökerek onu izlediler; ikisi de vebalıymış gibi bir anda birbirinin elini bırakmıştı. Kitty'nin paltosunun altına saklanmış deri çanta yeniden ortaya çıktı.

Saptıkları yol daha dardı ve görünürde yaya yoktu. Sol tarafta, siyah parmaklıkların ardında, halıcı dükkânının karanlık ve boş arka avlusu vardı. Fred parmaklıklara dayanmış, sokağı bir baştan bir başa gözden geçiriyordu. "Araştırma küreleri şu taraftan yeni geçti," dedi. "Ama fark edilmedik. Sıra sende Stan."

Avluya açılan kapıya asma kilit takılmıştı. Stanley yaklaşıp kilidi inceledi. Ceketinin gizli bir yerinden çelik kerpeteni çıkardı. Sıktı, çevirdi ve zincir kırıldı. Önlerinde Stanley, avluya girdiler. Çocuk dikkatle önlerindeki zemine bakıyordu.

"Bir şey var mı?" dedi Kitty.

"Burada değil. Arka kapıda bir tüy var: Bir çeşit büyü. Oradan uzak duracağız. Ama şu pencere güvenli." Pencereyi gösterdi.

"Tamam." Kitty pencereye doğru süzüldü, içeriyi kontrol etti. Görebildiği kadarıyla, pencere bir depoya aitti; rulo yapılıp sıkı sıkı keten kumaşlara sarılmış halılarla doluydu içerisi. Ötekilere baktı. "Ee?" diye tısladı. "Bir şey görüyor musunuz?"

"Komutanın sende olması da işte bu yüzden çok aptalca," dedi Stanley yavaşça. "Biz olmadan bir şey beceremiyorsun. Körsün. Hayır, tuzak yok."

"Demon da yok," dedi Fred.

"Tamam." Kitty'nin ellerinde artık siyah eldivenler vardı. Yumruğunu sıktı, pencerenin en alt camına geçirdi. Bir çatırtı, pencere eşiğine düşen camların şıngırtısı. Kitty içeri uzandı, mandalı açıp pencereyi kaldırdı. İçeri atladı, gözleri felfecir okuyarak sessizce yere indi. Ötekileri beklemeden, ketenden piramitlerin arasından geçti; halıların küflü ağır kokusu eşliğinde, çabucak yarı açık bir kapıya gitti. Çantadan bir fener çıkardı: Masalar, sandalyeler, duvarlardaki tablolarla gösterişli, büyük bir ofis aydınlandı. Bir köşede, alçak ve karanlıkta kalan, bir kasa.

"Bekle." Stanley Kitty'i kolundan tuttu. "Ayak seviyesinde ince sıcak bir tel var, masaların arasından geçiyor. Üçlü büyü. Uzak dur."

Kitty hırsla kolunu çekti. "Ben de elimi kolumu sallayarak içeri girmeyecektim herhalde. Salak değilim."

Stanley omzunu silkti. "Tabii, tabii."

Adımlarını görünmez ipliğin üzerinden aşırarak kasanın yanına gitti, çantayı açtı; içinden küçük beyaz bir küre çıkarıp yere koydu. Dikkatle geri döndü. Kapıya geldiğinde, bir sözcük söyledi; küre bir uğultuyla havayı yararak patlayıp yok oldu. Çekiş gücü yakındaki tabloları yere indirdi, halı yerden havalandı ve kasanın kapısı menteşelerinden çıktı. Kitty rahat rahat, adımlarını görünmez ipliğin üzerinden atarak, tekrar kasanın yanına gitti. İçindekileri hızla çantaya doldurmaya başladı.

Stanley sabırsızca yerinde zıplıyordu. "Neler var?"

"Mouler kavanozları, bir çift element küresi... Belgeler... ve para. Bir sürü."

"Güzel. Çabuk ol. Beş dakikamız kaldı."

"Biliyorum."

Kitty çantayı kapatıp acele etmeden ofisten çıktı. Fred ve Stanley çoktan pencereden çıkmış, sabırsızlık içinde bekleşiyorlardı. Kitty odadan çıktı, pencereden avluya atladı ve kapıya doğru gitti. Bir anda, garip bir içgüdüyle, omzundan arkaya baktı ve Fred'in odaya bir şey attığını gördü.

Donakalmıştı. "Kahretsin, o neydi öyle?"

"Laklak edecek vakit yok Kitty." Fred ve Stanley koşarak yanından geçtiler. "Oyun başlıyor."

"Siz ne yaptınız demin?"

Stanley sokağa çıkarken göz kırptı. "Tutuşturucu çubuk. Küçük bir hediye bıraktık işte." Fred yanında kıkır kıkır gülüyordu.

"Bu planda yoktu! Yalnızca soygun yapacaktık!" Yayılan dumanın kokusu burnuna gelmişti bile. Köşeyi dönüp dükkânın vitrinini geçtiler.

"Halıları alamayız, değil mi? Öyleyse neden bırakalım da büyücülere satsınlar? İşbirlikçilere acımak yok, Kitty. Bunu hak ediyorlar."

"Yakalanabilirdik..."

"Yakalanmayacağız. Rahat ol. Ayrıca, sıradan bir soygun baş haber olmaz, değil mi? Ama soygun ve kundaklama olur."

Öfkeden bembeyaz olmuş bir suratla, parmakları çantanın sapına kenetlenmiş halde, yanlarından yürüdü. Bunun haber olmakla ilgisi yoktu, Stanley otoritesini sarsmaya çalışmıştı, her zamankinden daha ciddi şekilde. Bu onun planıydı, onun taktiği; Stanley bilerek bozmuştu. Hemen tepki vermesi gerekti, beklemeden. Er ya da geç, hepsinin ölümüne neden olacaktı.

Metropolitan Tiyatrosu'nun önünde, gong aralıklarla çalıyor, seyircinin geri kalanı kapıdan içeri giriyordu. Kitty, Stanley ve Fred hızlarını kesmeden onlara katılıp birkaç saniye içinde bir kez daha koltuklarına gömüldüler. Orkestra yeniden ısınıyordu, sahnedeki güvenlik perdesi kalkmıştı.

Kitty, hala sinirden titreyerek, çantasını ayaklarının arasına koydu. Koyarken, Stanley arkasına dönüp sırıttı. "Güven bana," diye fısıldadı. "Artık ilk sayfa haberi olacağız. Yarın sabah bizden daha büyüğü olmayacak."

7

Thames'in karanlık sularının yarım mil kuzeyinde, şehir merkezinde, tüm dünyadan gelen tüccarlar toplanıp her gün pazarlık yapar, alıp satarlardı. Pazarın göz alabildiğine uzanan tezgâhları, annelerinin kanatları altına üşüşen civcivler gibi eski evlerin dam saçakları altına doluşurdu. Sergilenen eşyaların çeşitliliği sonsuzdu: Güney Afrika'dan altın, Urallar'dan gümüş külçeleri, Polinezya incileri, Baltık Denizi'nden kehribar tabakaları, Asya'dan janjanlı ipek kumaşlar ve daha niceleri. Ama içlerinde en değerli olanları, eski imparatorluklardan yağma edilip satılmak üzere Londra'ya getirilen büyülü eşyalardı.

Şehrin kalbinde, Cornhill ile Poultry Caddesi'ni birleştiren kavşakta, satıcıların ısrarcı yakarışları kulak tırmalardı. Merkezdeki bu bölgeye büyücülerden başka kimse giremezdi ve girişlerde gri üniformalı polisler nöbet tutardı.

Buradaki her tezgâh eşsiz olduğu iddia edilen mallarla tıka basa doluydu. Üstünkörü bir göz atmak bile yığınla şey bulmaya yeterdi: Yunanistan'dan gelen sihirli flüt ve lirler; Ur ve Nimrud'daki kral mezarlarından çıkmış ölü külleriyle dolu çömlekler; Taşkent, Semerkant ve diğer İpek Yolu şehirlerinden ince altın işlemeler; Kuzey Amerika'daki harabelerden kabile totemleri; Polinezya'dan mask ve heykeller; ağız içleri kristal kakmalı tuhaf kafatasları; Tenochtitlan'daki tapınaklardan kurtarılmış, hala kurbanların kanıyla kaplı, taş hançerler.

Seçkin ve ünlü büyücü Sholto Pinn de, haftada bir, Pazartesi akşamları buraya teşrif eder, çekişmeli rekabeti izleyerek, hoşuna giden birkaç incik boncuk satın alırdı.

Haziran ortasıydı ve güneş damların üzerinden batıyordu. Binaların arasına sıkışmış olan pazaryeri çoktan masmavi bir gölgeye bürünmüş olsa da, sokak Bay Pinn'in keyifli bir gezinti yapmasına yetecek kadar sıcaktı. Beyaz ketenden bir ceket ve pantolon giymiş, başına geniş kenarlı hasır bir şapka takmıştı. Tek elinde fildişinden bir bastonu sallıyor; kocaman sarı bir mendil tuttuğu diğer elini sık sık ensesinden geçiriyordu.

Bay Pinn'in şıklığı cilalı ayakkabılarına kadar yansıyordu. Bunu yürüdüğü kaldırımların pisliğine rağmen başarabiliyordu: Aceleyle atıştırılmış yüzlerce yemeğin artıkları, soyulmuş meyve kabukları, dürüm paketleri, kuruyemiş ve midye kabukları, yağ ve kemik parçalarıyla doluydu her yer. Bay Pinn bu durumu umursamıyordu: Nereye giderse gitsin, önündeki pislik görünmez bir el tarafından süpürülüyordu çünkü.

Yürüyerek, tek gözüne yerleştirdiği kalın camın ardından her iki taraftaki tezgâhları inceliyordu. O tanıdık, gördüğünü beğenmeyen, yalnızca gezintiye çıkmış yüz ifadesi, kendisini iyi tanıyan pazarcıların ondan uzak durmasını sağlıyordu.

"Senyör Pinn! Yanımda kaynağı belirsiz mumyalanmış bir el var efendim! Sahra çölünde bulunmuş; bir azizin eli olduğunu sanıyorum. Diğer müşterilere göstermeyip size sakladım..."

"Bir dakika lütfen Mösyö, elimdeki şu obsidyen kutunun içindekileri görmek istemez mi..."

"Parşömen parçalarım var, büyülü sembollerim var..."

"Bay Pinn, efendim bu dolandırıcılara kanmayın! İnce zevkiniz size..."

"...Bu şehvetli heykel..."

"...Bu ejderha dişi..."

"...Bu su kabağından çubuk..."

Bay Pinn yüzünde donuk bir tebessümle, pazarcıların feryatlarını duymazlıktan gelerek ağır ağır yürüdü ve tezgâhları incelemeye devam etti. Buradan fazla alışveriş yapmazdı; kendi sattığı şeyler tüm İmparatorluk'taki acenteleri tarafından uçakla doğrudan ona yollanırdı. Ancak yine de belli olmazdı tabii. Pazara göz atmak her zaman işe yarayabilirdi.

Sıra sıra tezgâhlar cam ve toprak eşyalarla dolu bir sergiyle sona erdi. Çoğu yeni yapılmış sahte ürünlerdi ama ağzı mühürlenmiş mavi-yeşil küçük bir çömlek Bay Pinn'in gözüne takıldı. Satıcıya öylesine sordu. "Şuradaki. Nedir o?"

Satıcı rengârenk başörtülü genç bir kadındı. "Efendim! Eski Mısır'daki Ombos'dan gelen çini bir kap. Çok derin bir mezarda, ağır bir kayanın altında bulunmuş, yanında uzun boylu, kanatlı bir adamın iskeleti varmış."

Bay Pinn tek kaşını havaya kaldırdı. "Öyle mi? O muhteşem iskelet de sizde mi peki?"

"Ne yazık ki hayır. Kemikler galeyana gelen halk tarafından yağmalanmış."

"Hiç şaşmadım. Ya çömlek: Hiç açılmadı mı?"

"Hayır, efendim. Sanırım içinde bir cin var, veya bir Salgın. Satın alıp açarsanız, ilk gören siz olursunuz!"

Bay Pinn çömleği alıp tombul beyaz parmakları arasında çevirdi. "Hmm," diye mırıldandı. "Cüssesine göre bayağı ağır görünüyor. Belki sıkıştırılmış bir büyüdür... Evet, biraz ilgimi çekti. Fiyatı ne kadar?"

"Efendim, sizin için yüz pound yaparım."

Bay Pinn içtenlikle kıkırdadı. "Varlıklı olduğum doğru hayatım; ama kazıklanmaya da gelemem." Parmağını şıklattı, görünmeyen birisi, çömlek sesleri ve kumaş hışırtıları arasında, tezgâhı tutan sırıklardan birine tırmanıverdi, branda bezinin üstünden kaydı, kadının sırtına yumuşak iniş yaptı. Kadın bir çığlık attı. Bay Pinn elindeki çömlekten kaldırmadı başını. "Pazarlık zevklidir hayatım ama mantıklı bir tutardan başlamak gerekir. Şimdi fiyatı yeniden düşünmek ister misin? Yardımcım Bay Simpkin söyleyeceğin fiyatın uygun olup olmadığını bildirmeye hazır seni bekliyor."

Kadın, birkaç dakika sonra, mosmor bir suratla boğazındaki görünmez eller yüzünden zar zor konuşarak ucuz bir fiyat kekeledi. Bay Pinn tezgâha bir-iki bozukluk fırlattı, ganimetini güven içinde cebine koyarak hoşnut bir ifadeyle oradan ayrıldı. Pazardan çıktı ve Poultry Caddesi'nde bekleyen arabasına doğru uzun adımlarla yürümeye başladı. Yoluna çıkan herkes, görünmez el tarafından sağa sola itiştirildi.

Bay Pinn kendini arabaya atıp şoföre sürmesini işaret etti. Sonra koltuğuna iyice yerleşip boşluğa doğru konuştu. "Simpkin."

"Buyurun, efendim."

"Bu gece işi erken bırakıyorum. Yarın Gladstone bayramı ve Bay Duvall Sayın Kurucumuz şerefine bir akşam yemeği veriyor. Ne yazık ki bu sıkıcı toplantıya katılmak zorundayım."

"Anladım efendim. Bugün öğlen yemeğinden sonra Persepolis'den birçok kutu gelmişti. Onları açmaya başlamamı ister miydiniz?"

"İstiyorum. Önemsizleri ayırıp etiketle. Kırmızı alev işaretiyle damgalanmış kolileri açma; bu damga paketin içinde paha biçilmez bir eşya olduğunu gösteriyor. Ayrıca sandal ağacı kabukları olan bir koli bulacaksın, ona dikkat et; içindeki başka bir kutuda Sargon zamanından kalma bir çocuk mumyası var. İran gümrüğü gün geçtikçe sıkılaşıyor, oradaki acentam da kaçakçılık konusunda gittikçe daha yaratıcı olmak zorunda kalıyor. Anlaşıldı mı?"

"Efendim, anlaşıldı. Emirlerinizi zevkle yerine getireceğim."

Otomobil, Pinn Teçhizatları'nın önündeki altın sütunların ve parlak vitrinlerin önünde durdu. Arka kapılardan biri açılıp kapandı ama Bay Pinn içeride kaldı. Araba Piccadily trafiğine daldı. Biraz sonra, dükkânın ön kapısında bir anahtar tıkırdadı; kapı açıldı ve yavaşça yeniden kapandı.

Dakikalar sonra, mavi alarm nodüllerinden oluşan yoğun bir sistem, dört ve beşinci düzlemlerde binanın çevresinde yükseldi, tepede birleşerek kendini mühürledi. Pinn Teçhizatları geceye hazırdı.

Akşam karanlığı çöktü. Piccadily'de trafik azaldı ve dükkânın önünden bir-iki yaya geçti. Simpkin denen folyot, kancalı bir sopayı kuyruğuyla tutarak vitrinlerdeki menteşeli ahşap kepenkleri indirdi. Kepenklerden biri inerken biraz gıcırdadı. Simpkin sıkıntıyla söylenerek görünür hale geldi; çarpık bacaklı, asık suratlı, küçük, limon yeşili bedeni ortaya çıktı. Tezgâhın arkasından teneke bir kutu alıp menteşeyi yağlamak için kuyruğunu uzattı. Sonra yerleri süpürdü, çöp kutularını boşalttı, mankenleri düzeltti ve işini bitirdiğine kanaat getirdikten sonra, arka odadan birçok koliyi sürükleyerek içeri taşıdı.

Simpkin işe başlamadan önce, büyülü alarm sistemini büyük bir titizlikle iki kez kontrol etti. İki yıl önce kötü niyetli cinin biri, kendisi nöbet tutarken içeri girmeyi başarmış ve birçok değerli eşyaya zarar vermişti. Efendisi affettiği için şanslıydı, hak ettiğinden daha şanslı. Yine de, aldığı cezaları hatırlamak özünü titretiyordu. Böyle bir şey, bir daha asla olmamalıydı.

Nodüller çalışıyordu ve duvara her yaklaşışında uyarıcı titreşimler yayıyordu. Her şey yolundaydı.

İlk kolinin içine girip yün ve talaş kaplı paketi açmaya başladı. Eline gelen ilk şey katranlı tüle sarılı küçük bir nesneydi; işinin ehli parmaklarla tülü çıkarıp içinden çıkanı ilgiyle inceledi. Kemik, kamış ve deniz kabuklarından yapılmış bir çeşit bebekti. Simpkin kaz tüyünden uzun bir kalemle defterine notlar aldı. "Akdeniz Havzası, yaklaşık 4.000 yıllık. Yalnızca meraklısı alır. Başka bir değeri yok." Bebeği tezgâha bırakıp koliyi araştırmaya devam etti.

Zaman geçti. Simpkin sondan bir önceki koliye geldi. Sandal ağacı kabuklarıyla doldurulmuş olana. Gürültüyü ilk duyduğunda, ülkeye kaçak sokulmuş mumyayı bulmaya uğraşıyordu. Neydi bu ses? Trafiğin gürültüsü mü? Herhalde değil çünkü sesin duyulmasıyla kesilmesi bir oluyordu.

Sesler giderek yükseldi ve rahatsız edici hale geldi. Simpkin tüy kalemini bıraktı, yuvarlak başını bir o yana bir bu yana çevirerek dinledi. Kopuk kopuk tuhaf şangırtılar... Arada gümbürtüler. Nereden geliyorlar? Dükkânın üzerinde bir yerlerden, orası kesin, ama hangi yönden?

Ayağa fırlayıp temkinli bir biçimde en yakındaki pencereye yaklaştı ve usulca kepenkleri araladı. Mavi güvenlik nodüllerinin ardında, Piccadily karanlık ve boştu. Karşıdaki evlerde birkaç ışık ve çok az trafik vardı. Sesleri açıklayacak bir şey göremedi.

Tekrar kulak kabarttı... Sesler şimdi daha da güçlenmişti; aslında, arkasında bir yerden geliyor gibiydi, binanın iç taraflarında bir yerlerden... Simpkin kuyruğunu tedirginlik içinde titreterek kepengi indirdi. Biraz geriye çekilerek tezgâhın arkasına uzandı, büyük ve yumrulu bir sopa çıkardı. Sopa elinde, sessizce depoya gitti ve içeri baktı.

Oda normal görünüyordu. Koliler, karton kutular ve sergilenmek ya da satılmak için hazırlanmış raflar dolusu eşya, olduğu gibi duruyordu. Tavandaki lamba hafif cızırdıyordu. Simpkin kafası karışmış halde kaşlarını çatarak dükkâna döndü. Gürültü artık iyice artmıştı: Bir yerlerde bir şeyler kırılıp dökülüyordu. Acaba efendisine haber mi verseydi? Yo. Aptalca bir fikir. Bay Pinn gereksiz yere rahatsız edilmekten hoşlanmazdı. Onu rahat bırakmak en iyisiydi.

Yeni bir darbe ve kırılan cam sesi; Simpkin'in dikkati ilk kez Pinn'in, bir şarküteri ve şarap dükkânıyla birleşen, sağ duvarına çekildi. Çok garip. İyice anlamak için duvara doğru ilerledi. O anda üç şey birden oldu.

Duvarın yarısı içeriye doğru patladı.

İçeriye dev bir yaratık girdi.

Dükkânın bütün ışıkları söndü.

Odanın ortasında donakalan Simpkin ne ilk düzlemde, ne de görme yetisi olan dördüncü düzleme kadar hiçbir şey göremiyordu. Buz gibi bir karanlık tüm dükkânı kapladı ve derinliklerinde bir yerde bir şey hareket etti. Önce bir ayak sesi duydu, sonra Bay Pinn'in antika porselenlerinin durduğu taraftan ürkünç şangırtılar. Bir ayak sesi daha, ve yalnızca Simpkin'in daha o sabah özenle astığı takım elbiselerden gelebilecek yırtılma ve sökülme sesleri.

Profesyonel ıstırabı korkusuna baskın çıktı: Öfkeyle haykırdı ve sopayı tuttuğu kolunu iyice gerip yanlışlıkla tezgâha geçirdi.

Ayak sesleri durdu. Bir şeyin kendisinden tarafa baktığını hissetti. Simpkin buz kesti. Karanlık üzerine çöktü.

Gözlerini sağa sola çevirdi. En yakın pencereden yalnız birkaç metre uzakta olduğunu biliyordu. Eğer geriye doğru bir adım atarsa, belki de...

Bir şey odada ilerleyerek ona doğru geldi. Adımları zemini titretiyordu.

Simpkin parmak uçlarında geriye kaçtı.

Odanın ortasında aniden parçalanan ahşabın sesi yükseldi. Simpkin irkilerek durdu. Bu Bay Pinn'in çok sevdiği maun dolaptı! Krallık dönemine ait, abanoz üstüne lapis kakmalı kulpları olan! Ne korkunç bir felaket!

Kafasını toparlamaya çalıştı. Pencereye yalnız iki metre kalmıştı. Devam et... Az kaldı. Sert ayak sesleri her seferinde zeminde dalgalanan sarsıntılar yaratarak peşinden geldi.

Ani bir şıkırtı ve kopan metal sesi. Of kahretsin, bu kadarı çok fazlaydı işte! O koruyucu gümüş kolyelerle dolu askıları düzenlemek asırlar almıştı!

O öfkeyle bir kez daha durakladı. Ayak sesleri iyice yaklaşmıştı. Simpkin telaşla biraz daha ilerledi ve el yordamıyla metal kepengi buldu. Az ötede titreşen alarm nodüllerini hissedebiliyordu. Tek yapacağı camı kırıp kaçmaktı.

Ama Bay Pinn dükkânı asla terk etmemesi, onu hayatı pahasına koruması talimatını vermişti. Evet, bir pentagramın içinde verilen resmi bir emir değildi bu. Zaten bunu yıllardır yapmıyordu. Öyleyse karşı da gelebilirdi, eğer isterse... Ama görev yerinden ayrıldığını öğrendiğinde Bay Pinn ne diyecekti? Bunu düşünmek bile istemiyordu.

Yanına sürüklenen bir ayak sesi. Toprak, solucan ve kil karışımı soğuk bir koku.

Simpkin içgüdülerini dinleyerek kuyruğu kıstırıp kaçmış olsa, hâlâ hayatını kurtarma şansı vardı. Kepenkleri yırtıp geçebilir, alarm nodülleri kırılır, o da kendini sokakta bulurdu. Fakat Bay Pinn karşısında yıllar süren gönüllü boyun eğişi, kişisel karar alma yetisini yok etmişti. Kendi özgür iradesiyle bir şey nasıl yapılır unutmuştu. Bu yüzden çevresindeki hava mezar kadar soğuyup ağır ağır görünmeyen bir varlıkla dolarken, orada dikilip titremekten ve gittikçe artan bir tizlikte ciyaklamaktan başka bir şey beceremedi.

Duvara yapıştı.

Tam tepesinde kırılan camların yere yağdığını hissetti.

Bay Pinn'in Finike işi tütsü kavanozları! Paha biçilmez!

Öfkeyle haykırdı ve son anında elinde tuttuğu sopayı hatırladı. Üzerine doğru eğilen karanlığın içine çekilirken, en sonunda, sopayı tüm gücüyle savurmayı akıl edebildi, hiçbir şey göremeden.

8

Kuruluş Günü sabahı şafak söktüğünde, İçişleri Bakanlığı detektifleri Piccadily'de çoktan iş başındaydı. Tatillerde tüm vatandaşların sivil giyinmesi geleneğine aykırı olarak, çalışan yetkililer koyu gri takım elbiseler giymişti. Dükkânlardan arta kalan taş yığınları üzerinde durmaksızın inip çıkışları, uzaktan, bir tepeciğin üzerinde çalışan karıncaları andırıyordu. Her yer, eğilip kalkan, elinde cımbızla plastik torbaya numuneler koyan ya da duvarlardaki en küçük lekeyi bile inceleyen kadın ve erkeklerle doluydu. Defterlerine notlar alıyor, parşömen parçalarına diyagramlar çiziktiriyorlardı. Daha da garibi (yani sarı uyarı şeritlerinin ardından olanları izleyen halka göre garip olan şey) havadaki boşluğa emirler yağdırmaları ve sert işaretler yapmalarıydı. Konuştukları yerlerde genellikle beklenmedik hafif hava dalgalanmaları görülüyor ya da atik ve kesin hareketlerden gelebilecek hışırtılar duyuluyordu -aniden başka işleri olduğunu hatırlayıp yollarına devam edene kadar, seyircilerin imgeleminde can sıkıcı görüntüler yaratan belirsizlikler.

Pinn Teçhizatları önüne yayılmış olan taş yığınının tepesinde duran Nathaniel, halkın tepkisini izliyordu. Merakları için onları suçlayamazdı.

Piccadily keşmekeş içindeydi. Grebe'inkinden Pinn'inkine kadar tüm dükkânlar haşat olmuş, içlerindeki eşyalar kırık kapı ve pencerelerden caddeye saçılmıştı. Yiyecekler, kitaplar, elbiseler ve büyü malzemeleri, cam, ahşap ve kırık taştan oluşan bir karmaşanın ortasında zavallı ve çaresiz görünüyordu. Binaların içindeki manzara daha da beterdi. Dükkanların içindeki antika ve nadide eşyalar tamir edilemeyecek derecede hasar görmüştü. Raflar, tezgahlar, vitrinler ve kumaşlar paramparça yerlere saçılmış, değerli mallar kırılıp dökülmüş, tuzla buz olmuştu.

Çok can sıkıcı, aynı zamanda tuhaf bir tabloydu. Sanki bir şey dümdüz yürüyerek dükkanları birleştiren duvarların arasından geçmişti. Hurdahaş olmuş bölgenin bir ucunda durunca, beş dükkanı birden kapsayan blokun ta öteki tarafındaki yığıntı üzerinde çalışan insanları görebilmek mümkündü. Ayrıca, dükkanların yalnızca zemin katları hasar görmüş, üst katlara dokunulmamıştı.

Nathaniel kalemiyle dişlerine vurdu. Garip... Daha önce gördüğü Direniş eylemlerine benzemiyordu. Her şeyden önce, fazlasıyla şiddetliydi. Ve eylemin kesin nedeni belirsizdi.

Yanındaki bir pencere kalıntısının ortasında genç bir kadın belirdi. "Hey, Mandrake!"

"Evet Fennel?"

"Tallow seninle konuşmak istiyor. Hemen. İçeride."

Çocuk hafifçe kaşlarını çattı, yine de arkasına döndü, kaliteli deriden ayakkabılarına toz bulaşmamasına özen göstererek moloz yığınından aşağı inip binanın loşluğuna daldı. Koyu renk takım elbise ve geniş kenarlı bir şapka giymiş, kısa boylu, yapılı bir adam, eskiden dükkanın ortası olan yerde duruyordu. Nathaniel yaklaştı.

"Beni mi istediniz Bay Tallow?"

Bakan kaba saba bir hareketle çevreyi gösterdi. "Görüşlerini duymak istiyorum. Burada neler olmuş sence?"

"Hiçbir fikrim yok efendim," dedi Nathaniel canlı bir sesle. "Ama çok ilginç."

"Ne kadar ilginç olduğu beni ilgilendirmiyor," diye tısladı bakan. "Sana ilginç bulman için para vermiyorum. Bir çözüm istiyorum. Sence bütün bunların anlamı ne?"

"Şu anda bilemiyorum efendim."

"Bunun bana ne yararı var? İnsanlar bizden cevap bekleyecek Mandrake, biz de vermek zorundayız."

"Evet efendim. Eğer incelemeye devam edersek efendim, belki..."

"Bana cevap ver," dedi Tallow. "Sence bunu kim yaptı?"

Nathaniel içini çekti. Bakanın sesindeki çaresizliği kaçırmamıştı. Tallow kendini baskı altında hissediyordu; Gladstone'un bayramında gerçekleşen böylesine cüretkâr bir saldırı, üstlerinin hiç hoşuna gitmeyecekti. "Bir demon efendim," dedi. "Bu ölçekte bir hasarı bir ifrit yapmış olabilir. Ya da bir marid."

Bay Tallow sarımsı elini bezgin bir tavırla yüzünden geçirdi. "Böyle bir varlık tespit edilmedi. Adamlarımız düşman hala içerideyken bloğun içine araştırma küreleri yollamış. Ortadan kaybolmadan hemen önce. Demon tespit edilmediğini rapor etmişler."

"Özür dilerim Bay Tallow ama bu doğru olamaz. Bunu bir insanın yapmış olması mümkün değil."

Bakan bir küfür savurdu. "Bunu sen söylüyorsun Mandrake. Ama açıkyüreklilikle söyle bana, şimdiye kadar Direniş'in nasıl işlediğiyle ilgili ne kadar bilgi edinebildin? Cevabı ben vereyim: Pek fazla değil." Sesinde rahatsız edici bir ton vardı.

"Size bunu Direniş'in yaptığını düşündüren nedir efendim?" Nathaniel'ın sesi soğukkanlıydı. Bu işin nereye gideceğini görebiliyordu: Tallow suçun mümkün olduğu kadarını yardımcısına yüklemek için elinden geleni ardına koymayacaktı. "Bilinen saldırılarından çok farklı," diye devam etti. "Tamamen farklı bir ölçekte."

"Elimizde aksi kanıt oluncaya kadar, Mandrake, en güçlü şüpheli onlar olacaktır. Böyle önüne gelen yere saldırı düzenleyen bir tek onlar var."

"Evet ama yalnızca mouler kavanozlarıyla, uyduruk malzemelerle. Bir demonun yardımı olmadan koca bir bloku yerle bir edemezler."

"Belki başka yöntemleri de vardır Mandrake. Şimdi, dün geceki olayları bana en başından bir kez daha anlat."

"Tabii efendim, benim için zevktir." Ayrıca tam bir zaman kaybı. Nathaniel, için için köpürerek, birkaç saniye için not defterine göz attı. "Efendim, gece yarısına doğru, Piccadily'nin karşısındaki apartmanlarda oturan görgü tanıkları, blokun başındaki Grebe'in dükkânından alışılmadık sesler geldiğini bildirerek Gece Polisi'ni çağırmış. Polis geldiğinde, dükkânın duvarında koca bir delik açıldığını ve Grebe'in en iyi cins havyarlarıyla şampanyalarının kaldırımlara döküldüğünü görmüş. Bunun korkunç bir israf olduğunu söylememe izin verin efendim. O sırada, iki bina ötedeki Dashell'ın İpek Sarayı'ndan müthiş bir gürültü duyulmuş; memurlar pencerelerden içeri bakmış ancak ışıklar sönük olduğu için gürültünün kaynağını bulamamışlar." Çocuk başını defterinden kaldırarak ekledi. "Burada şu ayrıntı önemli olabilir efendim, bugün binadaki tüm ışıklar eksiksiz yanıyor."

Başkan sinirli bir hareket yapıp kemik ve deniz kabuklarından yapılmış bir bebeğin kalıntılarına tekme attı. "Bu ne demek?"

"Buraya giren her neyse, ışıkları karartma becerisi vardı. İlginç olan şeylerden biri de bu efendim. Her neyse... Gece Polislerinin kumandanı içeriye adam yollamış. Altı kişi efendim. Özel eğitim görmüş ve güçlü memurlar. Gürültünün geldiği yerin yanındaki bir pencereden, birer birer, Dashell'ın dükkânına girmişler. Bundan sonra sesler kesilmiş... Sonra dükkânın içinde altı kez küçük, mavi bir ışık parlamış. Ardı ardına. Ses çıkmamış. Yine her yer karanlığa gömülmüş. Kumandan dışarıda beklemiş ama adamları geri gelmemiş. Bir süre sonra yeniden bir gürültü olmuş, Pinn'in dükkânının oralardan. O sırada, biri yirmi beş geçe civarı, Güvenlik'ten büyücüler olay yerine gelmiş ve tüm bloğu bir Neksus ile mühürlemişler. Sizin de dediğiniz gibi, içeriye araştırma küreleri yollanmış efendim. Anında ortadan yok olmuşlar... Çok geçmeden, ikiye çeyrek kala, binanın arkasından bir şey neksusu yırtarak dışarı çıkmış. Ne olduğunu bilmiyoruz çünkü orada görevli olan demonlar da ortadan kaybolmuş."

Çocuk defterini kapattı. "Bildiklerimiz bu kadar efendim. Altı polis memuru, artı sekiz Güvenlik demonu ortadan yok olmuş... ha, bir de Bay Pinn'in yardımcısı." Küçük bir kömür yığınının hala için için yandığı ilerideki duvara çabucak bir göz attı. "Tabii maddi hasar çok daha büyük boyutlarda."

Bay Tallow duyduklarından fazla bir şey öğrenmişe benzemiyordu; sinir içinde homurdanarak arkasına döndü. İçinde bir iblisin olduğu altın bir kafes taşıyan, soluk ve sıska yüzlü, siyah takım elbiseli bir büyücü molozların arasından geçti. Öfke içindeki iblis pençeleriyle durmaksızın kafesin parmaklıklarını sarsıyordu.

Yanlarından geçerken Bay Tallow adama seslendi. "Ffoukes, Bayan Whitwell'dan bir haber var mı?"

"Var, efendim. Sonuçların çabuk elde edilmesi için büyücü-üstü güç harcanmasını istiyor. Bunlar kendi sözleri efendim."

"Anlıyorum. İblisin durumu nasıl? Yan dükkana Salgın ya da zehir bırakılmış mı?"

"Hayır efendim. Turp gibi sağlam, ayıca eskisinden daha şeytan. Tehlike yok."

"Çok güzel. Teşekkürler Ffoukes."

Ffoukes Nathaniel'ın yanından geçerken, konuşmadan duramadı. "Bugün fazla mesai yapmak zorunda kalacaksın Mandrake. Duyduğum kadarıyla parlamentodakiler sabırsızlanıyormuş." Sırıttı, yoluna devam etti; iblisin kafesinden gelen şakırtılar ağır ağır uzaklaştı.

Bir süre donup kalan Nathaniel, saçını tek kulağının arkasına attı ve dükkândaki molozların üzerinde yürümeye çalışan Tallow'u izlemek üzere arkasına döndü. "Mandrake, polis memurlarının kalıntılarını inceleyeceğiz. Kahvaltı etmiş miydin?"

"Hayır efendim."

"İsabet olmuş. Yan taraftaki Coot'un şarküterisine gitmeliyiz." İçini çekti. "Eskiden havyarımı oradan alırdım."

Yandaki binaya açılan ara duvara gittiler. Duvar yarılıp geçilmişti. Bakan burada durdu.

"Şimdi Mandrake," dedi. "Hakkında bu kadar çok şey duyduğumuz beynini biraz olsun kullan ve bana bu delikten çıkardığın sonuçları söyle."

Her şey rağmen, Nathaniel bu türden sınavları severdi. Giysisinin kol ağzını çekiştirip düşünceli düşünceli dudaklarını büzdü. "Suçlunun boyutları ve şekli hakkında bize biraz bilgi veriyor," diye başladı. "Burada tavan dört metre yüksekliğinde ancak deliğin yüksekliği yalnızca üç metre: Bu yüzden deliği açanın bundan daha uzun olması pek mümkün görünmüyor. Deliğin genişliğiyse bir buçuk metre, bu ölçümlerin oranına bakarsak, duvarı delenin insan şeklinde ama tabii çok daha büyük olduğunu söyleyebiliriz. Ama daha da ilginç olanı deliğin açılış şekli..." Durup düşünceli ve zeki görünmeyi umarak çenesini sıvazladı.

"Bunlar zaten belli şeyler. Devam et."

Nathaniel, Bay Tallow'un bunları çoktan düşünmüş olduğuna inanmıyordu. "Efendim, eğer düşman Patlayıcı ya da buna benzer bir büyü kullanmış olsaydı, tuğlaların buharlaşması veya toz haline gelmesi gerekirdi. Ama işte buradalar, evet, çatlayıp kırılmışlar ama çoğu hala birbirine yapışık büyük kütleler halinde duruyor. Bence buraya giren şey yalnızca yürüyüp geçmiş efendim, duvarları kağıt gibi yırtıvermiş."

Durakladı ama bakan, konuşamayacak kadar sıkılmış gibi, başını sallamakla yetindi. "Öyleyse...?"

"Öyleyse efendim..." Çocuk dişlerini sıktı; patronunun yerine düşündüğünü biliyordu ve bu durumdan ölesiye nefret ediyordu. "Öyleyse... Bunu bir ifrit ya da marid yapmış olamaz. Onlar geçtikleri yeri havaya uçururdu. Farklı bir demon cinsiyle karşı karşıyayız." Bu kadar yeter; Tallow ağzından bir kelime daha alamayacaktı.

Zaten bakan da tatmin olmuş görünüyordu. "Ben de tam öyle düşünmüştüm Mandrake, tam öyle düşünmüştüm. Aah, ah, daha çok soru var... İşte, bunlardan biri de burada." Duvarı aşıp yandaki dükkâna geçti. Çocuk da, ters ters bakarak onu izledi. Julius Tallow bir aptaldı. Görünüşte çok güçlüydü ama zayıf bir yüzücü gibi, bacakları yüzeyin altında debelenip duruyor, kendini suyun üstünde tutmaya çabalıyordu. Her ne olursa olsun, Nathaniel'ın da onunla birlikte batmaya niyeti yoktu.

Coot'un şarküterisinde güçlü bir koku vardı, keskin ve nahoş. Nathaniel göğüs cebindeki koca mendili çıkarıp burnuna tuttu. Dikkatle loş odaya daldı. Zeytin tekneleri ve ançüezler açılarak içindekiler yerlere saçılmış; onlardan gelen koku pis bir şekilde daha yoğun ve asitli bir kokuya karışmıştı. Yanık gibi. Nathaniel'ın gözleri yandı. Mendilinin içine öksürdü.

"İşte burada: Duvall'in en iyi adamları." Tallow'un sesi eğleniyormuş gibi ve alaycı çıkmıştı.

Dükkân zemininde orada burada simsiyah kül ve kemikten oluşan altı tane konik tepecik vardı. En yakın olanında bir çift köpek dişi açıkça görülebiliyordu; bir de herhalde polisin kaval kemiği olan uzun ince bir kemiğin ucu. Cesedin çoğu yanıp küle dönmüştü. Çocuk dudaklarını ısırıp yutkundu.

"İçişlerinde böyle şeylere alışman gerek," dedi büyücü içtenlikle. "Başın döndüyse, dışarı çıkmakta serbestsin John." Çocuğun gözleri parıldadı. "Hayır, teşekkürler. Ben iyiyim. Bu çok..."

"İlginç? Öyle değil mi? Saf karbon haline gelmek, yani hemen hemen, geriye bir tek dişlerin kalıyor. Şu kapının yanındakine bak mesela, diğerlerinden daha geniş alana yayılmış. Bu hızlı hareket ettiğini gösteriyor, kaçmaya çalışıyordu herhalde. Ama yeterince hızlı değilmiş, yazık."

Nathaniel sustu. Bakanın duygusuzluğunu sindirmekte, ceset kalıntılarından daha fazla zorlanıyordu; adamcağızlar paşa paşa yanıp, düzgün tepecikler oluşturmuşlardı en azından.

"Evet Mandrake," dedi Tallow. "Aklına neler geliyor?"

Çocuk derin, sert bir nefes aldı ve iyi düzenlenmiş hafızasının sayfalarını çevirdi. "Patlama değil," diye başladı söze, "Miyazma veya Salgın da olamaz -bunlar hepsi daha pis büyüler. Tutuşturucu ola..."

"Öyle mi dersin Mandrake? Neden?"

"Tutuşturucu olabilir diyecektim efendim, ancak cesetlerin çevresinde hiçbir hasar yok. Onların dışında hiçbir şey yanmamış."

"Ha. Öyleyse nedir?"

Çocuk adama baktı. "Gerçekten hiçbir fikrim yok efendim. Sizce nedir?"

Nathaniel, Bay Tallow'un bir cevabı olduğundan kuşkuluydu; zaten görünmeyen bir zilin çalışı ve arkasında titrek ışıklar belirmesiyle cevap vermekten de kurtuldu bakan. Bu işaretler bir hizmetkârın gelişini haber veriyordu. Bay Tallow bir emir verdi ve demon göz önüne çıktı. Her nedense, parlak bir bulutun üstünde bağdaş kurmuş oturan, küçük, yeşil bir maymun görünümünü almıştı. Bay Tallow dikkatini ona verdi. "Raporun hazır mı?"

"İstemiş olduğunuz gibi, moloz yığınını ve binaların her yerini, tüm düzlemlerde, en küçük ölçeğe kadar taradık," dedi maymun. "Biraz sonra sıralayacaklarım dışında büyülü eylem kalıntısına rastlanmadı.

"Bir: Güvenlik ekibinin kurmuş olduğu neksus sınırlarında sönük pırıltılar.

"İki: Neksus içine yollanan üç yarı-ifritten arta kalanlar. Özleri Bay Pinn'in dükkânında yok edilmiş gibi görünüyor.

"Üç: Pinn Teçhizatları'ndaki sayısız büyülü eşyadan çıkan auralar. Bunların çoğu caddeye saçılmış olarak duruyor, yalnız sizin yokluğunuzda birkaç ufak tefek eşya yardımcınız Bay Ffoukes tarafından araklandı.

"Araştırmalarımızın sonuçları bu kadar." Maymun sakin tavırlarla kuyruğunu kıvırdı. "Bu aşamada elde etmek isteyeceğiniz daha fazla bilgi olacak mı, efendim?"

Büyücü tek eliyle bir hareket yaptı. "Hepsi bu kadar Nemiades. Gidebilirsin."

Maymun başıyla selam verdi. Kuyruğunu dümdüz havaya uzattı, bir halat gibi dört ayağıyla birden kuyruğa tırmanarak, hızla gözden kayboldu.

Bakan ve yardımcısı bir an suskunluğa gömüldüler. Sonunda sessizliği bozan Bay Tallow oldu. "Görüyorsun ya, Mandrake?" dedi. "Olay bir esrar perdesinin ardında. Bu bir büyü işi olamaz: Yüksek rütbeli demonlar, geride iz bırakırdı. Mesela, ifritlerin aurası günler boyu tespit edilebiliyor. Ama hiçbir kalıntı yok, sıfır! Aksi kanıt buluncaya kadar, direnişçi sefillerin büyülü olmayan bir saldırı yöntemi bulmuş olduğunu varsaymak zorundayız. Ayrıca, yeni bir saldırı yapılmadan önce önlemimizi almalıyız!"

"Evet efendim."

"Evet... Neyse, sanırım bugünlük yeteri kadar şey gördün. Git ve biraz araştırma yap, sorun üzerinde biraz kafa patlat." Bay Tallow yan yan ona baktı, ses tonunda üstü örtük dokundurmalar vardı. "Sonuçta, bir Direniş eylemi olduğuna göre, bu olayın resmi sorumlusu sensin."

Çocuk sert bir reverans yaptı. "Evet, efendim."

Bakan elini salladı. "Artık gidebilirsin. Ha, bir de gitmeden önce Bay Ffoukes'u buraya yollayabilir misin?"

Nathaniel'ın yüzünde zayıf bir tebessüm titreşti. "Tabii efendim. Zevkle."

9

O gece eve giderken, Nathaniel karamsar ve ümitsizdi. Günü iyi geçmemişti. Öğleden sonra aldığı sayısız üstü kapalı mesaj, üstlerinin rahatsızlığını bildiriyordu. Piccadilly vahşetindeki son gelişme nedir? Tutuklanan var mı? Milli beraberlik ruhunun uyandığı böyle bir günde sokağa çıkma yasağı uygulanacak mı? Araştırma tam olarak kimin sorumluluğunda? İçimizdeki hainlerle savaşacak olan polise ne zaman daha fazla yetki verilecek?

Nathaniel ter dökerken, meslektaşlarının imalı bakışlarını ve Jenkins'in arkasından kıs kıs gülüşünü hissetmişti. Hiçbirine güvenmiyordu; hepsi düştüğü zaman bir tekme daha atmaya hazırdı. Tek başınaydı; tek bir dostu, güvenebileceği doğru dürüst bir hizmetkârı bile yoktu. Şu iki folyot bir işe yaramamıştı, örneğin. O öğleden sonra ikisini de temelli salıvermişti, hak ettikleri kızgın iğne cezasını bile verecek hali yoktu.

Bana gereken şey, diye düşündü arkasına bakmadan ofisten çıkarken, doğru dürüst bir hizmetkâr. Güçlü bir şey. Bana itaat edeceğinden emin olduğum bir şey. Tallow'un Nemaides'i ya da ustamın Şubit'i gibi bir şey.

Ama bunu söylemesi kolay, yapması çok zordu.

Bütün büyücülerin kişisel kölesi olacak bir-iki varlığa ihtiyacı vardı ve bu kölelerin doğası da şaşmaz bir statü göstergesiydi. Jessica Whitwell gibi büyük büyücüler, bir parmak şıklatarak çağırdıkları, güçlü cinlere sahipti. Başbakana da mavi-yeşil bir ifrit hizmet veriyordu (varlığını bağlamak için gerekli büyüleri yardımcıları üstlenmişti). Gündelik yaşam için, çoğu büyücü kendilerine genellikle ikinci düzlemde eşlik eden, çeşitli rütbeden folyot ve iblisler kullanıyordu.

Nathaniel uzun süredir kendine ait bir hizmetkâr bulmaya çalışıyordu. İlk olarak, sarı tenli, çalçene bir cadı görünümünde gelen goblin-iblisi çağırmıştı; onu hizmetine almış ama tiklerine ve buruşuk suratına dayanamayarak hemen kovmuştu.

Sonra bir folyotu denedi. Göze çarpmayan bir görünümü olmasına rağmen, içgüdüsel olarak sinsi ve yalancı, Nathaniel'ın her bir emir sözcüğünü kendi yararına kullanacak şekilde yanlış yorumlamaya hazır bir yaratıktı. Nathaniel buna fırsat vermemek için en basit emri bile karmaşık resmi dili kullanarak vermek zorunda kalıyordu. Banyoyu hazırlaması için vereceği emrin on beş dakika aldığını fark ettiği gün artık sabrı taştı; folyotu sıcak Çarpıntı'larla kavurduktan sonra, sonsuza kadar sürgüne yolladı.

Bunu birçok başka girişimler izledi ve Nathaniel kendisine en uygun köleyi bulmak için korkusuzca birbirinden güçlü demonlar çağırmaya devam etti. Gerekli enerji ve yetenek onda vardı ama yaptığı seçimlerin kişilik özelliklerini çok geç olmadan değerlendirme deneyimine sahip değildi. Ustasının beyaz ciltli kitaplarından birinde, en son İtalyan Rönesans'ı döneminde çağrılmış olan, Castor isimli bir cine rastladı. Castor çağrıldığında hemen geldi, nazik, çalışkan ve (Nathaniel'ın en çok hoşuna giden özelliği buydu) ofisteki meslektaşlarının pasaklı iblislerinden daha tarz sahibiydi. Ancak, Castor'ın yıkılmaz bir gururu vardı.

Bir İran Konsolosluğu'nda verilen bir resepsiyona gittiler; büyücüler bu türden toplantıları kölelerini ve bu yolla kendi yeteneklerini sergilemek için bir fırsat olarak görüyorlardı. Başta her şey yolunda gitti. Castor tombul, pembe yüzlü bir melek kılığında Nathaniel'ın omzundaydı; hatta sahibinin kravatına uygun renklerde bir giysi giyecek kadar ileri gitmişti. Fakat onun bu cilveli görüntüsü diğer iblislerin midesini bulandırdı; içlerinden birkaçı yanından geçerken laf attılar. Castor bunları duymazlıktan gelemedi; bir anda Nathaniel'ın omzundan sıçrayıverdi, büyük bir tepside duran şiş kebaplardan birini aldı ve -şişteki sebzeleri bile çıkarmaya gerek görmeden- bir mızrak gibi en ağır hakareti eden iblisin göğsüne fırlattı. Daha sonra meydana gelen pandomim gösterisinde, birçok iblis daha kavgaya karıştı; ikinci düzlem, kıvrılıp bükülen eklemlerle, havada uçuşan gümüşlerle ve buruşuk, patlak gözlü suratlarla doldu. Büyücülerin kontrolü yeniden ele geçirmesi oldukça zaman aldı.

Neyse ki Nathaniel Castor'ı anında serbest bırakmıştı da, bir araştırma yapılmasına rağmen, kavgayı hangi cinin başlattığı tam olarak belirlenemedi. Castor'ı yaptıkları yüzünden cezalandırmayı çok isterdi ama onu yeniden çağırmak fazla riskli olacaktı.

İşte, ne kadar denerse denesin, çağırdığı hiçbir şey ihtiyacı olan o inisiyatif alma, güçlü ve itaatkar olma özelliklerinin hassas dengesine sahip değildi. Çok kereler, kendini özlemle ilk hizmetkârını düşünürken yakalayıp şaşkınlığa düşmüştü...

Ama Bartimaeus'u bir daha çağırmamaya karar vermişti.

Whitehall, gece nehirde yapılacak fener alayı geçidini ve havai fişek gösterisini izlemek için toplaşan, heyecanlı bir halk kitlesini ağırlıyordu. Nathaniel yüzünü buruşturdu; bütün öğleden sonra, o masasına kapaklanmış çalışırken, uygun adım yürüyen bandoların ve mutlu kalabalığın sesi pencereden içeri süzülmüş, konsantrasyonunu bozmuştu. Ama bu resmi olarak onaylanmış bir curcunaydı ve elinden bir şey gelmezdi. Kuruluş Günü'nde sıradan insanların kutlama yapması teşvik edilirdi; propagandayı bu denli açıkyüreklilikle yutmaları beklenmeyen büyücülerse, her zamanki gibi, çalışırlardı.

Her tarafı kırmızı ve pırıldayan yüzlerle, mutlu gülüşlerle çevriliydi. Halk şehrin her yerine kurulmuş açık büfelerde saatlerdir bedava yemek ve içki servisinin tadını çıkarmış, Eğlence Bakanlığı tarafından düzenlenen bedava gösterilerle büyülenmişti. Şehir merkezindeki tüm parklarda harikalar vardı: Uzun bacaklı cambazlar, Pencap'tan gelen ateş yiyen adamlar, dizi dizi kafesler (kiminin içinde egzotik canavarlar, kiminde Kuzey Amerika'da yakalanmış somurtuk isyancılar, imparatorluğun çeşitli yerlerinden gelen hazine örnekleri), askeri sergiler, ziyafetler, atlıkarıncalar.

Coşkulu kalabalığa karışabilmek için ellerinden geleni yapsalar da, sokakta birçok Gece Polisi göze çarpıyordu. Nathaniel ellerinde fosforlu pembe pamuk şekeri ortalarda dolaşan birçok memur görmüştü; bir de yaşlı bir hanımla birlikte anı fotoğrafı çektirmek için, ikna edici olmaktan çok uzak bir gülücükle dişlerini göstererek, kocasının fotoğraf makinesine bakan başka birini. Kalabalığın sakin görünmesi rahatlatıcıydı; Piccadilly'deki olaydan fazla etkilenmemişlerdi.

Nathaniel Westminster Köprüsü'nden geçerken, güneş hala tepeden Thames'in sularını aydınlatıyordu. Gözlerini kıstı; kontaklenslerinin ardından, dönerek uçuşan martıların arasında, olası saldırılara karşı kalabalığı izleyerek havada süzülen demonları gördü. Dudağını ısırdı, hırsla yere atılmış bir falafel paketini tekmeledi. Tam da Direniş'in o küçük numaralarından birini gerçekleştirmek için seçeceği bir gündü: En yoğun kalabalık, Hükümet için en üst düzeyde sıkıntı ve utanç... Piccadilly baskınının onların işi olması mümkün müydü?

Hayır, bunu kabul edemiyordu. İşledikleri normal suçlardan çok farklıydı, çok daha şiddetli ve hasar verici bir ölçekteydi. Ve bir insanın yapacağı iş de değildi, budala Tallow ne derse desin.

Güney kıyısına ulaşıp sola döndü, kalabalıktan uzaktaki girilmez yerleşim alanına. Aşağı rıhtımda, büyücülerin gezinti yatları oynaşıyordu. Bayan Whitwell'in Alev Fırtınası içlerinde en büyük ve en aerodinamik olanıydı.

Apartmana yaklaşırken, bir korna sesiyle durdu. Bayan Whitwell'in limuzini motoru çalışır halde karşı kaldırıma park etmişti. Ön camdan ifadesiz yüzüyle bir şoför ona bakıyordu. Arka pencereden ustasının keskin hatlı yüzü belirdi. İşaret etti.

"Nihayet. Sana bir iblis yolladım ama çoktan çıkmışsın. İçeri gel. Richmond'a gidiyoruz."

"Başbakana mı?"

"Bizimle yüz yüze görüşmek istiyor. Acele et."

Nathaniel kalbi küt küt atarak hemen arabaya gitti. Böyle ani bir görüşme talebi iyiye işaret değildi.

Daha kapıyı kapamadan Bayan Whitwell şoföre işaret etti. Araba süratle Thames kıyısına hareket ederek Nathaniel'ı geriye fırlattı. Ustasının gözlerini üzerinde hissederek, elinden geldiğince toparlanmaya çalıştı.

"Bunun neyle ilgili olduğunu biliyorsundur herhalde?" dedi kuru bir sesle.

"Evet efendim. Bu sabah Piccadilly'de gerçekleşen olayla?"

"Tabii. Bay Deveraux bu konuda neler yaptığımızı bilmek istiyor. Dikkat et, 'biz' diyorum, John. İçişlerinden sorumlu kıdemli bakan olarak, oldukça baskı altındayım. Düşmanlarım bana karşı avantaj sağlamaya çalışacaklar. Onlara bu felaket hakkında ne anlatacağım? Kimseyi tutukladınız mı?"

Nathaniel boğazını temizledi. "Hayır efendim."

"Şüpheliler kim?"

"Henüz ... o kadar emin değiliz, efendim."

"Öyle mi? Öğleden sonra Bay Tallow ile konuştum. Onun Direniş'i suçladığı çok açıktı."

"Ah. Bay Tallow da... şey, o da Richmond'da olacak mı, efendim?"

"Olmayacak. Seni götürüyorum çünkü Bay Devereaux senden hoşlanıyor, bu işimize yarayabilir. Bay Tallow yanımda götürmek isteyeceğim biri değil. Onu kaba ve beceriksiz buluyorum. Hah, büyü sözcüklerini eksiksiz söyleyeceğine bile güvenilemez, cildinin renginden belli." Soluk renkli, ince burnundan ses çıkararak güldü. "Sen zeki bir çocuksun John," diye devam etti. "Eğer başbakanın bana karşı sabrı taşarsa, benim de astlarıma karşı sabrım taşar, bunu biliyorsun. Bay Tallow sonuçta endişeli ve tedirgin bir adam. Uyuyan bir adama kâbustan daha kötü şeylerin gelebileceğini bildiği için, yatağa giderken bile korkudan titrer. Şu anda seni benim gazabımdan koruyor, ama bunun böyle süreceğini sanma. Senin yaşında birisi, çok kolay hedef tahtası olabilir. Bay Tallow sorumluluğu sana atmanın yollarını aramaya başladı bile."

Nathaniel sustu. Bayan Whitwell bir süre konuşmadan onu izledi, sonra camdan dışarı bakıp küçük gemilerden oluşan bir donanma filosunun, bir hengame içinde denize doğru ilerlediği nehri seyretmeye başladı. Kimileri uzak kolonilere gidip gelen zırhlı gemilerdi, ahşap gövdeleri metal plakalarla kaplanmıştı; diğerleri Avrupa denizleri için tasarlanmış daha küçük devriye botlarıydı; ama hepsinin yelkenleri açılmış, bayrak ve flamaları da uçuşuyordu. Kıyıda, kalabalık tezahürat yapıyor, yağmur gibi yere yağan serpantin ve konfetiler havaya atılıyordu.

Bay Devereaux başbakanlığının yirminci yılındaydı. İkinci sınıf bir büyücü olmasına karşın, meslektaşlarını birbirlerine karşı kışkırtıp kullanma yeteneğiyle iktidarda kalmayı başaran birinci sınıf bir politikacıydı. İktidarını yıkmaya yönelik birçok saldırıya maruz kalmıştı, ama etkili istihbarat ağı sayesinde neredeyse tüm saldırıları gerçekleşmeden önce önleyebilmiş, suikastçileri yakalatmıştı.

İlk saldırıdan sonra, iktidarının, bir dereceye kadar, Londra'daki bakanlarından uzak ve erişilmesi zor bir mekâna sahip olmasında yattığını anlayarak, sarayını şehrin merkezinden on kilometre kadar uzakta bulunan Richmond'da kurmuştu. Bakanlar düzenli olarak haftada bir saraya çağrılıyor; doğaüstü haberciler emir ve raporların sürekli akışını sağlıyor, başbakan da böylece her şeyden haberdar olabiliyordu. Bu arada, kendisi de lüks yaşama eğilimini tatmin etme fırsatı buluyordu; Richmond'ın gözden uzak ve mahrem doğası bu alışkanlığın sürdürülmesine hayran kalınacak derecede uygundu. Bu yirmi yıl içinde Bay Devereaux'nun diğer zevklerine sahne tutkusu da eklenmişti. Son yıllarda, günün en önde gelen oyun yazarı Quentin Makepeace ile dostlukları oldukça ilerlemiş, eğlence ve zevkte sınır tanımayan Bay Makepeace düzenli biçimde Richmond'a gelip başbakana tek kişilik gösteriler yapmaya başlamıştı.

Yaşı ilerleyip enerjisi azaldıkça, Bay Devereaux de Richmond'dan daha az çıkar olmuştu. Çıktığı zamanlarda -belki Avrupa'ya hareket eden orduyu teftiş etmek ya da bir oyunun galasına katılmak için- dokuzuncu düzey büyücülerden oluşan bir koruma ordusu ve ikinci düzlemde horlalardan oluşan bir bölük hep yanında olurdu. Bu tedbir, Bay Devereaux'nun neredeyse yaşamını yitirdiği, Lovelace suikastinin gerçekleştiği günden sonra, daha da vazgeçilmez hale gelmişti. Devereaux'nun paranoyası, kaliteli gübrede yetişen bir tohum gibi hızla filizlenmiş, kendisine hizmet edenleri sımsıkı sarmalayarak, dallanıp budaklanmıştı. Bakanlardan hiçbiri, ne işleri ne de yaşamları konusunda, kendilerini tam güvende hissedemiyordu.

Çakıl taşlı yol, Bay Devereaux'nun cömertliği sayesinde refaha ulaşmış bir dizi köyden geçerek Richmond'a (meşe ve kestane ağaçlarıyla bezeli geniş bir yeşillik arazi üzerinde bir grup sağlam yapılı kır evi) ulaşıyordu. Arazinin bir tarafı, yüksek bir tuğla duvarla çevriliydi ve alışıldık güvenlik büyüleriyle güçlendirilmiş dövme demirden bir kapıyla içeriye açılıyordu. Kapıdan girildiğinde, şimşir porsuk ağaçları arasından geçen kısa bir yolla Richmond Sarayı'nın kırmızı tuğlalı avlusuna ulaşılıyordu.

Limuzin homurdanarak giriş merdivenlerinin önünde durdu ve hemen koşturan kırmızı ceketli dört uşak arabanın yanında hazır ola geçti. Hâlâ gündüz olmasına rağmen, sundurmaya asılı parlak fenerler yüksek pencerelerin önünde neşeyle yanıyordu. Uzaktan, hüzünlü bir zerafetle müzik yapan yaylılar dörtlüsü duyuluyordu.

Bayan Whitwell kapıların açılması için hemen emir vermedi.

"Bu tam bir konsey toplantısı olacak," dedi. "Sanırım sana nasıl davranman gerektiğini söylemem gerekmiyor. Bay Duvall'ın en saldırgan haline tanık olacağımıza kuşku yok. Dün geceyi kendi avantajına kullanmak için büyük bir fırsat olarak görüyor. İkimiz de bunlara hazırlıklı olmalıyız."

"Peki efendim."

"Yüzümü kara çıkartma John."

Pencereyi tıklattı; bir uşak kapıyı açmak için öne atıldı. Kumtaşından dar merdivenleri birlikte çıkıp hole girdiler. Müzik burada daha güçlüydü, ağır döşeme ve perdelerin arasında tembelce süzülüyor, arada kabararak dalgalanıyor, sonra yine yavaşlıyordu. Ses çok yakından geliyordu, ancak müzisyenler ortada görünmüyordu. Nathaniel onları görmeyi beklemiyordu zaten. Richmond'ı daha önceki ziyaretlerinde de hep benzer bir müzik duymuştu; mekânın ve çevrenin güzelliğine eşlik eden kesintisiz bir fon şeklinde, gittiğiniz her yerde sizi izliyordu.

Bir uşak tarafından bir dizi lüks salondan geçirilip, yüksek, beyaz bir kemerden, uzun, üstü açık, güneş alan bir salona götürüldüler; burasının binaya eklenmiş bir sera olduğu anlaşılıyordu. Her iki tarafta rengârenk gül fidanları dikilmiş şık, dekoratif, kahverengi uzun saksılar diziliydi. Orada burada, görünmez varlıklar, toprağı çapalayıp tırmıklıyordu.

Seranın içindeki durgun ve ılık havaya, tavanda ağır ağır dönen bir vantilatör biraz hareket katıyordu. Aşağıda, başbakan ve maiyeti, yarım daire şeklinde düzenlenmiş alçak kanepe ve divanlara oturmuş, küçük, beyaz Bizans fincanlarından kahve içiyor ve beyaz takım elbiseli, dev cüsseli bir adamın yakınmalarını dinliyorlardı. Adamı orada görünce Nathaniel'ın midesi tersyüz oldu: Dükkânı yerle bir olan Sholto Pinn'di bu.

"Bu olayları şiddetle kınıyorum," diyordu Bay Pinn. "Yüz kızartıcı bir hakaret. Öyle büyük zarar gördüm ki..."

Kapıya en yakın olan kanepe boştu. Bayan Whitwell oraya oturdu, biraz tereddüt ettikten sonra, Nathaniel da aynısını yaptı. Salondakileri çabucak şöyle bir inceledi.

İlkin: Pinn. Hain Lovelace'ın yakın arkadaşı olduğu için, Nathaniel adamdan haliyle hoşlanmıyor ve ona şüpheyle yaklaşıyordu. Fakat şimdiye kadar kanıtlanan bir şey yoktu ve bu sefer zarar gören tarafın o olduğu açıktı. Yakınıp sızlanması tüm salonu çınlatmaya devam etti.

"...Bir daha toparlanabilir miyim bilmiyorum. Mezarlardan toplanan eşsiz eşya koleksiyonu yok oldu. Elimde tek kalan, içindeki işe yaramaz macunuyla çini bir çömlek! Ben nasıl..."

Rupert Devereaux yüksek arkalıklı bir divana yayılmıştı. Ortalama bir boyu ve vücut yapısı vardı; aslında yakışıklı, ama artık -çok sayıdaki özel zevkleri ve düşkünlükleri sayesinde- gerdanı ve göbeği biraz sarkıktı. Bay Pinn'i dinlerken, yüzünde sürekli olarak sıkıntı ve rahatsızlık belirtileri uçuşuyordu.

Polis Şefi Henry Duvall, kollarını kavuşturmuş, gri şapkasını tam bir asker gibi dizlerine koymuş, yanında oturuyordu. Gece Polisi'nin uzman ve elit bir kolu olan ve onun yönetiminde çalışan Gri Ceketliler'in özel üniforması vardı üzerinde: Kolalı beyaz gömlek; modadan bihaber, kaskatı ütülenip parlak, kırmızı düğmelerle süslenmiş duman rengi ceket; paçaları uzun, siyah çizmelere sokulmuş gri pantolon. Omuzlarına geçmiş pençelere benzeyen, parlak pirinçten apoletler. Bu giysiler içinde, iriyarı bedeni olduğundan daha büyük ve geniş görünüyordu; sessiz ve oturaklı tavrıyla tüm salonda hâkimiyet kurmuştu.

Salonda üç bakan daha vardı. Düz ve cansız sarı saçları, ifadesiz yüzüyle, oturmuş tırnaklarını inceleyen orta yaşlı adam, Adalet Bakanı Carl Mortensen'dı. Yanındaki gösterişli biçimde esneyen kadın, mülayim Enformasyon Bakanı Helen Malbin'di. Bitmek bilmez bir iştahı olan Dışişleri Bakanı Marmeduke Fry ise, Bay Pinn'i dinlermiş gibi yapma zahmetine bile katlanmadan, hizmete hazır bir uşağa yiyecek bir şeyler daha ısmarlıyordu.

"... Altı patates kroket, yeşil fasulye, boylamasına kesilmiş olsun..."

"... İşimi kurmam tam otuz beş yılımı aldı. Her biriniz benim çalışmalarımdan yararlandınız..."

"... Bir de morina balığı yumurtasından bir omlet daha, üzerine çok az karabiber serpilsin."

Bay Devereaux ile aynı divanda, İran minderlerinden oluşan düştü düşecek yığının yanında, kısa boylu, kızıl saçlı bir bey oturuyordu. Zümrüt yeşili bir yeleği, payet işlemeli bir pantolonu ve koca bir tebessümü vardı. Görüşmeden müthiş zevk alıyormuş gibiydi. Nathaniel'ın gözleri bir an adamın üzerinde oyalandı. Quentin Makepeace, yirmiden fazla başarılı oyunun yazarıydı. Bunlardan sonuncusu, Arap Kuğuları, tüm imparatorlukta gişe rekorları kırmıştı. Toplantıya katılması pek uygun olmasa da, tamamıyla beklenmedik bir şey de sayılmazdı. Başbakanın en yakın sırdaşı olarak tanınması nedeniyle diğer bakanlar ona temkinli bir nezaketle yaklaşırdı.

Bay Deveraux Bayan Whitwell'in gelişini fark ederek eliyle selam verdi. Kibarca öksürdü; Bay Pinn'in yaktığı ağıt anında kesildi.

"Teşekkürler Sholto," dedi başbakan. "Bize her şeyi anlattın. İçinde bulunduğun zor durum hepimizi derinden etkiledi. Belki artık bazı sorularımızın cevabını alabiliriz. Jessica Whitwell aramıza katıldı; yanındaysa, eminim hepinizin hatırlayacağı genç Mandrake var."

Bay Duvall iğneli bir ses tonuyla homurdandı. "Büyük John Mandrake'yi kim tanımaz? Kariyerindeki gelişmeleri ve özellikle baş belası Direniş'e karşı yaptığı çalışmaları hepimiz ilgiyle izliyoruz. Umarım olayla ilgili önemli açıklamalar yapacaktır."

Tüm gözler Nathaniel'a çevrildi. Protokol gereği kısa, sert bir reverans yaptı. "İyi akşamlar, bayanlar baylar. Şey, şu anda elimde kesin bilgiler yok. Olay yerini titizlikle inceledik ve..."

"Biliyordum!" Polis Şefi'nin göğsündeki madalyalar, yaptığı hareketin etkisiyle sallanarak şıkırdadı. "Duyuyor musun Sholto? 'Kesin bilgi yok.' Umutsuz vaka."

Bay Pinn tek gözündeki camın ardından Nathaniel'ı inceledi. "Gerçekten. Tam bir hayal kırıklığı."

"Artık bu olayın İçişleri'nden alınma zamanı geldi," dedi Duvall. "Polis bu işi daha iyi halledecektir. Artık Direniş'i yok etmenin zamanı."

"Hey, hey." Bay Fry bir an onlara baktı, sonra yeniden uşağa döndü. "Tatlı olarak da çilekli krep..."

"Kesinlikle öyle," dedi Helen Malbindi ağırbaşlılıkla. "Benim de kişisel kayıplarım oldu; kısa süre önce Afrika büyücü masklarından oluşan değerli bir koleksiyonum çalındı."

"Dostlarımdan bazıları da soyuldu," diye ekledi Carl Mortensen. "Üstelik dün gece İran halılarımı aldığım mağazanın deposu da kundaklanmış."

Bay Makepace kendi köşesinde sakin sakin gülümsüyordu. "Gerçeğe bakacak olursak, bu suçların tümü son derece küçük ölçekte ve adi suçlar, değil mi? Bize ciddi bir zarar vermiyorlar. Direnişçiler oldukça aptal: Patlamalarıyla halkı etkileyip korkutmaya çalışıyorlar."

"Küçük ölçekte mi? Londra'nın en prestijli caddelerinden biri harabeye dönmüşken bunu nasıl söylersiniz?" diye haykırdı Bay Duvall. Dünyadaki tüm düşmanlarımız mutlu haberleri dinlemek -İngiliz İmparatorluğu'nun kendi kapısının önündeki saldırıları bile engelleyemeyecek kadar zayıf olduğunu duymak- için evlerine koşacaklar. Bu haberin Amerikan köylerinde de coşkuyla karşılanacağından hiç kuşkunuz olmasın. Üstelik bir de Gladstone'un gününde."

"Gülünç bir savurganlık gününde, bu arada," dedi Mortensen. "Değerli kaynakların boşa harcanmasından başka bir şey değil. Yaşlı bunağı neden kutlamak zorundayız anlamıyorum."

Bay Makepeace'den kıkırtılar yükseldi. "Bunları onun yüzüne karşı söyleyemezdin Mortensen."

"Beyler, beyler..." Başbakan oturduğu yerde toparlandı. "Tartışmayı keselim. Carl bir yere kadar haklı. Kuruluş Günü ciddi bir iş ve hakkı verilerek yapılmalı. Tüm bu tantanayla halkın gözünü boyuyoruz. Bedava yemek ve gösterileri finanse edebilmek için Hazine'den milyonlar harcanıyor. Fazladan biraz hareket olsun diye Dördüncü Filo'nun Amerika'ya hareketi bile ertelendi. Bu gösterinin yaptığı etkiyi azaltan -üstelik bir de Bay Pinn'e hasar veren- her şey çabucak halledilmeli. Şu anda, bu türden suçların araştırılması görevi İçişleri'ne ait. Şimdi Jessica, eğer sen de raporunu sunarsan..."

Bayan Whitwell Nathaniel'ı işaret etti. "Bay Mandrake görevi Bay Tallow ile birlikte yürütüyor. Henüz bana rapor verecek zamanı olmadı. Ben onu dinlememizi öneriyorum."

Başbakan Nathaniel'a şefkatle gülümsedi. "Anlat bakalım, John."

Nathaniel yutkundu. Ustası kendini koruma işini ona bırakmıştı. Peki, o zaman. "Bu sabahki karışıklığın nedenini söyleyebilmek için henüz çok erken," dedi. "Belki..."

Sholto Pinn'in camı gözünden fırladı.

"Karışıklık mı?" diye kükredi adam. "Bu bir felaket! Bu ne cüret, çocuk?"

Nathaniel inatla sözüne devam etti. "Efendim," dedi, "bunun gerçekten de direnişçilerin işi olup olmadığını söylemek için henüz çok erken. Onlar olmayabilir. Dış güçlere ait ajanların bir eylemi ya da içimizden bir hainin intikam planı olabilir. Olayın alışılmadık özellikleri var..."

Bay Duvall kıllı elini havaya kaldırdı. "Saçma! Kesinlikle Direniş eylemi. Daha önce işledikleri bütün suçlarla aynı."

"Hayır efendim." Nathaniel Polis Şefi'nin gözlerine bakmak için kendini zorladı. Sorgusuz sualsiz infaz edilmemeye kararlıydı.

"Direniş saldırıları küçük ölçektedir ve genellikle mouler kavanozları, element küreleri gibi önemsiz büyülü araçlar kullanılır. Hepsi siyasi hedeflere -büyücülere ya da bize malzeme sağlayan işadamlarına- yöneliktir ve her zaman çıkarcı bir amaçları vardır. Vur-kaç mantığına dayanırlar. Piccadily olayıysa hepsinden daha farklı. Şiddet oranı çok yüksek ve dakikalarca sürmüş. Binalar içeriden-dışarıya doğru yıkılmış ve dış duvarlar çoğunlukla hasar görmemiş. Kısacası, ben olayda yüksek düzeyde büyü gücü kullanıldığına inanıyorum."

Bu sözlerden sonra Bayan Whitwell konuştu. "Ama iblis ya da cin kalıntısına rastlanmamış."

"Hayır efendim. Bölgeyi sistemli olarak tarayıp ipucu aradık, hiçbir şey bulamadık. Geleneksel büyü kalıntılarının olmaması, orada demonların bulunduğu olasılığını ortadan kaldırıyor gibi; ancak insan olduğuna dair bir ipucu da bulunamadı. Saldırı sırasında olay yerinde olan kişiler bir çeşit güçlü büyüyle öldürülmüş ama büyünün kaynağı meçhul. Açık sözlü olmak gerekirse, Bay Tallow çok detaycı ve titiz birisi, ancak kullandığı yöntemler yeni ipuçları bulmaya uygun değil. Düşman yeniden saldırmaya karar verirse, taktik değiştirmediğimiz sürece, onun karşısında çaresiz kalacağımıza inanıyorum."

"Gri Ceketliler'in daha fazla yetkiye ihtiyacı var," dedi Duvall.

"Maalesef," dedi Nathaniel, "dün gece kurtlarınızdan altısı bile yeterli olamadı."

Kısa bir sessizlik oldu. Bay Duvall'ın küçük gözleri Nathaniel'ı baştan aşağı süzdü. Burnu kısa ama görülmedik derecede genişti; uzamış sakallarıyla mavi çenesi, bir kar sapanı gibi çıkıktı. Bir şey söylemedi, ama bakışları her şeyi anlatıyordu.

"Peki, her şey ortada," dedi Bay Devereaux sonunda. "Senin önerin nedir John?"

İşte şimdi. Bu şansı kullanmalıydı. Salondaki herkes düşüşünü görmek istiyordu. "Dün geceki saldırganın yeniden eyleme geçeceğini düşünmek için her türlü nedenimiz var bence. Piccadilly'e -en ünlü turistik merkezlerden birine- daha yeni saldırdı. Herhalde bizi küçük düşürmek istiyor; yabancı turistlerin gözünü korkutmak, uluslararası arenada gücümüzü azaltmak amacında. Nedeni ne olursa olsun, şehirde devriye gezecek yüksek rütbeli cinlere ihtiyacımız var. Ben olsam, onları diğer seçkin alışveriş merkezlerinin, müze ve galeri gibi turistik yerlerin yakınlarına yerleştirirdim. Böylece, bir şey olduğunda hızlı hareket edebilme kabiliyetimiz olacaktır."

Bakanlardan toplu hoşnutsuzluk homurtuları ve genel bir protestoyu yansıtan sesler yükseldi. Öneri çok saçmaydı: Nöbetçi küreler zaten devriye geziyordu; polis güçleri de iş başındaydı; yüksek rütbeli cinler yalnızca daha fazla enerji israfı demekti... Yalnızca başbakan sessiz kalmıştı -bir de büyük keyifle yanında oturan Bay Makepeace.

Bay Devereaux herkesi sessizliğe davet etti. "Eldeki kanıtlar yetersiz görünüyor. Bu facia Direniş'in işi mi? Belki öyle, belki de değil. Daha fazla gözetim işe yarar mı? Kim bilir? Neyse, ben kararımı verdim. Mandrake, geçmişte üstün beceri ve yeteneklerini bize kanıtladın. Bu gözetim işini organize et ve suçluyu yakala. Direniş'in peşini de bırakma. Çözüm istiyorum. İçişleri başarısız olduğu takdirde..." Bir an Nathaniel ve Bayan Whitwell'i anlamlı anlamlı süzdü. "... İşi diğer bölümlere vermek zorunda kalacağız. Şimdi hemen kolları sıvayın ve çağıracağınız demonları azami dikkatle seçin. Geriye kalanlarımız için; Kuruluş Günü hala devam ediyor ve bunu kutlamamız gerek. Haydi yemeğe!"

Homurdanan otomobil Richmond kasabasını iyice ardında bırakana dek, Bayan Whitwell ağzını açmadı. "Bay Duvall'a bu şekilde davranarak yeni bir düşman kazandın," dedi sonunda. "Diğerlerinin de seni fazla önemsediklerini sanmıyorum. Ama şimdi endişelenmemiz gereken daha önemli şeyler var." Dışarıdaki karanlık ağaçlara, akşam karanlığında hışırdayan kırlara baktı. "Senden ümitliyim John," diye devam etti. "Önerdiğin şey verimli olabilir. Tallow ile konuş, sizin daireyi harekete geçir, demonları işe koş." Uzun, ince elini saçlarından geçirdi. "Ben bu sorunla yoğun olarak ilgilenemem. Amerikan kampanyalarının hazırlıklarıyla ilgili yapmam gereken çok fazla şey var. Ama eğer düşmanı ele geçirmekte başarılı olursan, eğer İçişleri'nin saygınlığını geri kazanmasını sağlarsan, fazlasıyla ödüllendirileceksin..." Söyledikleri, aksi durumda neler olacağının da altını çiziyordu. Bu konuyu havada bıraktı; net bir şey söylemedi.

Nathaniel yanıt vermek zorunda hissetti kendini. "Evet efendim," dedi boğuk bir sesle. "Teşekkürler."

Bayan Whitwell yavaşça başını salladı. Nathaniel'a baktı ve çocuk o anda, ustasına karşı olan hayranlığına ve saygısına rağmen, onun evinde yaşadığı uzun yıllara rağmen, o uzak bakışlarda hiçbir duygu olmadığını hissetti. Göklerde süzülen bir atmacanın, toprağa doğru bir pikeye değip değmeyeceğini kestirmek için, sıskacık bir tavşana atabileceği türden bir bakıştı. Nathaniel bir anda gençliğinin ve zayıflığının fazlasıyla farkına vardı, kadının gücü karşısındaki katışıksız kırılganlığının da.

"Fazla zamanımız yok," dedi ustası. "Senin iyiliğin için, umarım elinde becerikli bir demon vardır."

10

Elbette, her zamanki gibi, karşı koymaya çalıştım.

Çekime direnmek için tüm enerjimi harcadım, ancak çağırma sözcükleri çok güçlüydü; söylenen her hece zıpkın gibi maddesel bedenimi delip geçiyor, özümü sıkıştırıyor, beni sürüklüyordu. Öteki Tarafın yumuşak yerçekimi üç kısacık saniye için tutunmama yardımcı oldu... Sonra, ansızın, desteği zayıfladı ve annesinin göğsünden çekilen bir bebek gibi çekilip alındım.

Özüm son hızla yoğunlaşıp sıkıştırıldı ve sonsuzluğa kadar uzadı; bir sonraki an, dünyaya, beş köşeli bir yıldızın o tanıdık ve tiksinç sınırları içine atıldı.

Orada, tarihten daha eski kanunlara uyarak, bir anda maddeleştim.

Seçenekler, seçenekler. Ne olsaydım acaba? Çağırma büyüsü oldukça güçlüydü, meçhul büyücünün deneyimli biri olduğu belliydi; o yüzden kükreyen bir cangoloz ya da örümcek ağı gözlü bir hortlağın onu korkutabileceğini sanmıyordum. Ben de gardiyanımı ince zevkim ve güngörmüşlüğümle etkilemek için zarif, az bulunur bir görünüm seçtim.

Kendimi övmek gibi olmasın ama kusursuz bir işçilikti. Yanardöner, inci gibi parıldayan koca bir kabarcık havada süzülüyordu. Yumuşacık, uzaklardaki bir cennetten gelen harp ve keman sesleri eşliğinde, ağaç kabuklarından yapılmış hafif, hoş kokular odayı sardı. Kabarcığın içinde, biçimli burnunun üstünde küçük yuvarlak gözlükleri olan, güzel bir bakire oturuyordu.[11] Bakire kız huzur içinde dışarı baktı.

Ve hayretler içinde öfkeyle haykırdı.

"Sen!"

"Şimdi bak, lütfen sakin olalım Bartimaeus..."

"Sen!" Cennetten gelen müzik feci bir gıcırtıyla kesildi; hoş kokular leş gibi ve ekşi bir hal aldı.

Güzel bakirenin yüzü mosmor kesildi, gözleri açılıp kaynar suya atılan yumurtalar gibi pörtledi; gözlüğünün camları çatladı. Gül goncasına benzeyen dudakları aralanarak hiddetle gıcırdayan keskin, sarı dişlerini gözler önüne serdi. Kabarcığın içinde alevler dans etti ve dış yüzeyi patlayacakmış gibi, tehlikeli biçimde kabardı. Öyle hızla dönmeye başladı ki, havada yoğun bir vızıltı duyuldu.

"Yalnızca bir dakika için beni dinle..."

"Anlaşma yapmıştık! İkimiz de ant içtik!"

"Şimdi, dürüst olmak gerekirse, bu tam da doğru değil..."

"Değil ha? Bu kadar çabuk mu unuttun? Öteki Tarafta zaman kavramını kaybediyorum ama çabuk olduğu kesin çünkü çok da farklı görünmüyorsun. Hâlâ bir bacaksızsın!"

Nathaniel sırtını dikleştirdi. "Ben Hükümet'in önemli bir üyesiyim..."

"Daha sakalların bile çıkmamış. Ne kadar oldu; iki yıl mı, üç mü?"

"İki yıl sekiz ay."

"Öyleyse daha on dört yaşındasın. Ve beni ikinci kez çağırdın bile."

"Evet, ama dinle bir dakika... ben o zaman ant içmemiştim. Seni bıraktım o kadar. Ben hiçbir zaman..."

"...Beni bir daha çağırmayacağını söylemedin mi? Yaptığımız anlaşma kesindi. Ben senin gerçek adını unutacaktım, sen de beni bir daha çağırmayacaktın. Nokta. Ama şimdi..." Dönen kabarcığın içindeki güzel bakirenin yüzü geriye doğru hızla evrim geçiriyordu: Kaşları kalınlaşıp öne fırladı, burnu kanca gibi sivrildi, gözleri ölümcül bir kızıllığa büründü... Küçük yuvarlak gözlükler artık yerinde duramıyordu; kabarcığın içinde bir pençe uzandı, gözlükleri kavradı, ağzına atarak kıtır kıtır yemeye başladı.

Çocuk elini kaldırdı. "Lütfen şunu kes de bir saniye beni dinle."

"Seni dinlemek mi? Bunu neden yapacakmışım? Geçen seferden kalan ağrılarım daha geçmedi. İki yıl ne demek ha?"

"İki yıl sekiz ay."

"Seninle tanışma travmasını atlatmak için iki uyduruk insan yılı yeter mi sandın? Cadı şapkası takmış bir kaçığın beni bir gün yeniden çağıracağını elbette biliyordum, ama bu kaçığın aynı budala olacağı hiç aklıma gelmezdi!"

Nathaniel dudaklarını sarkıttı. "Benim cadı şapkam yok."

"Sen bir aptalsın! Hem gerçek ismini biliyorum, hem de beni isteğimin dışında dünyaya getirdin. Peki, güzel, ben de işim bitmeden onu damların üstünden bütün dünyaya haykıracağım!"

"Hayır, söz vermiştin..."

"Sözümün süresi doldu, iptal oldu, yürürlükten kalktı, feshedildi, zarf açılmadan göndericiye iade edildi. Oynadığın oyun iki kişilik, evlat." Bakirenin yüzü silinmişti. Onun yerine, sırf keskin dişler ve sivri tüylerden oluşan bir canavar, sanki kurtulmak ister gibi kabarcığa pençe atıyordu.

"Eğer açıklamam için bana bir dakika verirsen! Ben sana iyilik yapıyorum!"

"İyilik mi? Ah canım, ben senin hakkını nasıl öderim! Duymak için can atıyorum."

"O zaman beş dakika sus da beni dinle."

"Tamam! Peki! Sessiz olacağım."

"Güzel."

"Bir mezar kadar sessiz olacağım. Senin mezarın kadar, bu arada."

"Bu durumda..."

"Ve göreceğiz bakalım duymaya değer bir bahanen var mıymış, çünkü bundan şüpheliyim..."

"Keser misin şunu!" Büyücü aniden elini kaldırdı ve yaptığı harekete bağlı olarak kabarcığın dışından gelen bir baskı hissettim. Laf sokuşturmayı kestim.

Derin bir nefes aldı, saçlarını geriye attı ve gereksiz yere kollarını çekiştirdi. "Evet," dedi. "Tahmin ettiğin gibi iki yaş daha büyüğüm. Ama iki yaş daha bilgiliyim, aynı zamanda. Seni uyarayım, eğer doğru dürüst davranmazsan Sistematik Mengene kullanmayacağım. Yo. Hiç Ters-Yüz Deri uygulanmış mıydı sana? Veya Öz Askısı? Elbette uygulanmıştır. Seninki gibi bir kişilik bunu zaten garantiliyor.[12] Peki, o zaman. Sabrımın sınırlarını zorlamaya kalkışma."

"Bunları daha önce de yaşamıştık," dedim. "Unuttun mu? Sen benim adımı biliyorsun, ben seninkini. Sen bana ceza yollarsın, ben sana geri atarım. Kimse kazanmaz. İkimiz de zarar görürüz."

Çocuk iç geçirdi, başını salladı. "Doğru. İkimiz de sakinleşsek iyi olacak." Kollarını kavuşturdu ve kabarcığıma bakarak birkaç saniye derin düşüncelere daldı.[13]

Ben de sıkıntı içinde onu inceledim. Solgun yüzünde hâlâ o aç ifade vardı, en azından benim görebildiğim bölümünde, çünkü yarısı saçlardan bir yeleyle örtülmüştü. Onu son görüşümden beri makasın bir kilometre yakınına yaklaşmadığına yemin edebilirdim; bukleler yağlı, siyah bir Niagara gibi boynundan aşağı dökülüyordu.

Gerisine gelince, eskisi kadar sıska değildi, doğru, ama kaslanıp irileşmekten çok, beceriksizce çekilip uzatılmış gibiydi. Sanki bir dev ayaklarıyla başından tutmuş, şöyle bir kez iyice germiş, sonra midesi bulanarak çekip gitmiş gibiydi: Gövdesi tığ kadar inceydi; kol ve bacakları leylek gibi, orantısız, ayakları ve elleri insandan çok maymuna benziyordu.

Leyleksi görünümünde giysilerinin de payı vardı: Havalı takımı o kadar dardı ki sanki üstüne boyanmış sanırdınız; upuzun, siyah ve gülünç bir paltosu, sipsivri ayakkabıları ve göğsünden patlayan küçük çadır boyutlarında bir mendili vardı. Çok çarpıcı ve etkileyici göründüğünü düşünüyordu besbelli.

Elime bomba gibi laf sokma malzemesi geçmişti ama zamanını bekledim. Büyük olasılıkla bir devlet dairesinde, resmi bir çağırma salonu gibi görünen odaya çabucak göz gezdirdim. Zemin, pentagram çizilmesi için tasarlandığı belli, pürüzsüz bir çeşit suni ahşapla kaplanmıştı, ne bir budak ne de aralık görünüyordu. Köşedeki bir vitrinde özenle dizilmiş tebeşirler, silgiler, pergel ve kağıtlar duruyordu. Yanında duran başka bir vitrinde, içlerinde türlü çeşit tütsü bulunan kavanoz ve şişeler vardı. Bunların dışındaysa salon tamamen boştu. Duvarlar bembeyazdı. Bir duvarın tepesindeki kare pencere, karanlık gökyüzüne bakıyordu; tavandan sarkan bir dizi zevksiz çıplak ampul salonu aydınlatıyordu. Çelikten yapılmış tek kapı içeriden sürgülenmişti.

Çocuk düşünmeyi bıraktı, kollarını bir kez daha çekiştirdi ve alnını kırıştırdı. Yüzünde hafif acı çekermiş gibi bir ifade vardı: Ya ciddi görünmeye çalışıyor ya da hazımsızlık çekiyordu; hangisinin doğru olduğunu söyleyebilmek güçtü. "İyi dinle Bartimaeus," dedi ağırbaşlılıkla. "İnan ki seni yeniden çağırmaktan derin üzüntü duyuyorum ama başka bir seçeneğim kalmadı. Burada koşullar değişti ve işbirliğimizi yenilemek ikimize de yarar sağlayacak."

Sanırım yapıcı bir yanıt vereceğimi umarak sustu. Tabii ki vermedim. Kabarcık sessiz ve kıpırtısız kaldı.

"Temelde durum çok basit," diye devam etti. "Artık benim de bir parçası olduğum Hükümet,[14] Amerika'daki kolonilere bu kış yapılacak büyük bir taarruzun hazırlıkları içinde. Savaşın bedeli iki taraf için de ağır olacak, ancak koloniler Londra'nın iradesine boyun eğmeyi reddettiği için, ne yazık ki kan dökmekten başka çare yok. İsyancılar iyi organize olmuş durumda ve kendi büyücüleri var, bazıları cidden güçlü büyücüler. Onları bozguna uğratabilmek için büyücü-savaşçılardan oluşan büyük bir güç yollayacağız, yanlarında cinleri ve daha düşük rütbeli demonları da olacak.

Bu sözler üzerine kıpırdandım. Kabarcığın yanından bir ağız açıldı. "Savaşı kaybedeceksiniz. Sen hiç Amerika'ya gittin mi? Ben orada yaşadım, aralıklarla, iki yüz yıl boyunca. Bütün kıta çöl ve ormanlarla kaplı, sonsuza kadar uzanıyor neredeyse. İsyancılar geri çekilecek, sizi bitmeyen bir gerilla savaşına sokup kanınızı kurutacaklar."

"Savaşı kaybetmeyeceğiz ama zor olacağı konusunda haklısın. Birçok adam ve cin can verecek."

"Adamların kaybedileceği kesin."

"Cinlerin de bir farkı yok. Hep öyle olmadı mı? Sen de zamanında yeteri kadar savaşa katıldın. İşlerin nasıl yürüdüğünü bilirsin. İşte bu yüzden sana bir iyilik yapıyorum. Arşivcibaşı kayıtları inceledi ve Amerika saldırısında yararlı olabilecek cinlerin bir listesini çıkardı. İçlerinde sen de varsın."

Büyük taarruz? Demon listesi? Aklıma hiç yatmamıştı. Ama tedbirli davranıp ağzından daha fazla bilgi almaya çalıştım. Kabarcık titredi, omuz silkmeden başka bir şeye yorulamayacak bir hareket. "Güzel," dedim. "Amerika'yı severdim. Sizin yurt dediğiniz bu domuz ahırı Londra'dan iyidir. Kent karmaşası yok; yalnızca göz alabildiğine uzanan gökyüzü ve yeşillik arazi..." Hoşnutluğumu iyice vurgulamak için kabarcığın içinden mutlu bir buffalo suratı yaptım.

Çocuk iki yıl öncesinden tanıdık gelen ve ölesiye nefret ettiğim o ince dudaklı gülücüğü kondurdu yüzüne. "Ah. Amerika'ya uzun zamandır gitmemişsin anlaşılan?"

Buffalo işkillenerek ona baktı. "Neden?"

"Artık orada da şehirler var, doğu sahillerinde, dizi dizi. Birkaçı neredeyse Londra kadar büyük. Bu uygarlaşmış alanın ötesi hala senin bahsettiğin gibi doğal alan ama biz oralarla ilgilenmiyoruz. Şehirlerde savaşacaksın."

Buffalo bozulmamış gibi yaparak toynağını inceledi. "Hiç sorun değil."

"Öyle mi? Burada benim için çalışmayı tercih etmiyorsun, ha? Seni savaş listesinden çıkarabilirim. Belli bir süre için olacak, birkaç hafta. Biraz gözetim yapacaksın. Sıcak savaştan çok daha tehlikesiz bir görev."

"Gözetim mi?" Sinirlenmiştim. "İblis çağır o zaman."

"Amerikalıların ifritleri var, hatırlatayım."

Bu iş fazla uzamıştı. "Of çok rica ederim," dedim. "Ben kendi başımın çaresine bakabilirim. El-Eriş savaşından ve Prag kuşatmasından senin değerli yardımların olmadan da yakayı kurtarmıştım. Dürüst olalım, başın büyük dertte olmalı, yoksa beni asla yeniden çağırmazdın. Özellikle de bildiğim şeyi hesaba katarsak; ha, Nat?"

Çocuk bir an öfkeden patlayacakmış gibi göründü ama kendine zamanında hâkim oldu. Bezgin bezgin yanaklarını şişirdi. "Pekâlâ," dedi. "İtiraf ediyorum. Seni yalnızca iyilik yapmak için çağırmadım."

Buffalo gözlerini yuvarladı. "Ne kadar şaşırdım bilemezsin."

"Aşırı baskı altındayım," diye devam etti. "Acil çözüme ihtiyacım var. Beceremezsem..." Dişlerini iyice sıktı. "...Belki de kendimi sokakta bulacağım. İnan bana, senden daha saygılı ve terbiyeli bir şeytan... Şey, pardon, bir cin çağırmayı ben de çok isterdim ama bunun için araştırma yapacak zamanım yok."

"İşte bu doğru gibi geliyor." dedim. "Şu Amerika hikâyesi de tamamen uydurmaydı, değil mi? Önceden benim minnetimi kazanmaya çalıştın. Orası biraz zor. Bana yutturamazsın. Gerçek ismini biliyorum ve bunu ilk fırsatta kullanacağım. Eğer birazcık aklın varsa, beni hemen serbest bırakırsın. Konuşmamız burada bitmiştir." Etkiyi artırmak için buffalo, kabarcığın içinde başını havaya dikti ve kibirle salladı.

Çocuk yaygarayı basmak üzereydi. "Öf, haydi ama Bartimaeus..."

"Hayır! İstediğin kadar yalvar, buffalonun kulakları sağır oldu."

"Sana asla yalvarmam!" Öfkesi dizginlerinden boşanmıştı artık. Aman, bu ne hırslı şeydi böyle. "Beni can kulağıyla dinle," diye çemkirdi. "Eğer yardım almazsam, hayatta kalamayacağım. Bu senin için bir anlam ifade etmeyebilir..."

Bufalo omzunun üstünden ona baktı. "Çok etkilendim! Demek aklımı okuyabiliyorsun!"

"...Ama eminim bu edecektir. Amerika taarruzu gerçek. Liste yok, bunda haklısın, ama eğer bana yardım etmezsen ve ben yaşamımı yitirirsem, ölmeden önce yapacağım son şey senin ismini ordu için önermek olur. O zaman ismimi istediğin herkese söyleyebilirsin. Ben burada olmayacağım. O yüzden seçeneklerin ortada," diyerek kollarını bir kez daha kavuşturdu. "Basit bir gözetim işi ya da savaş. İstediğini seç."

"Bu kadar mı?"

Soluk soluğaydı; saçları yüzüne dökülmüştü. "Evet. Bana ihanet edersen, kendine de etmiş olacaksın."

Buffalo döndü, uzun uzun baktı. Aslında, biraz gözetim yapmak savaşa katılmaktan gerçekten daha iyiydi; savaşların kontrolden çıkmak gibi kötü bir huyları vardır. Ayrıca delikanlıya ne kadar kızgın olursam olayım, onu kendime diğer sahiplerden önemli ölçüde daha yakın hissediyordum. Hâlâ aynı çocuk muydu, bunu tabii bilemiyordum. Aradan çok az zaman geçtiği için hepten yozlaşmış olması pek mümkün görünmüyordu. Kabarcığın fermuarını açıp dışarı sarktım, başımı toynağıma yasladım. "Yine sen kazandın galiba," dedim yavaşça. "Başka şansım yokmuş gibi görünüyor."

Omuz silkti. "Hayır, yok."

"Bu durumda," diye devam ettim, "önce beni biraz bilgilendirsen iyi olur. Görüyorum ki hayata atılmışsın. Görevin nedir?"

"İçişleri için çalışıyorum."

"İçişleri mi? Bu Underwood'un bakanlığı değil miydi?" Buffalo tek kaşını havaya kaldırdı. "Ah-haa... birileri eski ustasının izinden yürüyor..."

Çocuk dudağını ısırdı. "Hayır, izlemiyorum. Onunla bir ilgisi yok."

"Belki de birileri hâlâ onun ölümünden suçluluk duyuyordun..."[15]

Yüzü kıpkırmızı oldu. "Saçmalama! Tamamen rastlantı. Beni bu işe yeni ustam aldı."

"Haa, tabii. Hoş kokulu Bayan Whitwell. Seyrine doyum olmaz."[16] Yeni görevime ısınarak, onu iyice inceledim. "Seni moda anlayışın konusunda da uyardı mı? Şu üstüne yapışan daracık pantolon da neyin nesi? Külotunun markası görünüyor içinden. Ya gömlek kollarına ne demeli..."

Tüyleri diken diken oldu. "Bu gömlek çok pahalı, bir kere. Milano ipeğinden. Uzun kol manşetleri daha moda bile olmadı."

"Ucuna dantel takılmış kağıt havlu rulosuna benziyorlar. Fazlasını kestirsen ikinci bir gömlek çıkar. Üstündekinden daha kötü olamaz eminim. Ya da saçlarına Alis Harikalar Diyarı'nda tarzı saç bandı yaparsın."

Giysileri hakkındaki yorumlarımın onu Underwood konusundan daha fazla rahatsız etmesi dikkate değerdi. Geçen yıllar önceliklerini değiştirmişti anlaşılan. Huzursuzca kollarını çekiştirip, ikide bir saçlarını yatırarak, öfkesini dizginlemeye çalışıyordu.

"Haline bak," dedim. "Bir sürü yeni alışkanlıklar edinmişsin. Değerli büyücü büyüklerinden birini taklit ettiğine bahse girerim."

Eli hemen aşağı düştü. "Hayır, etmiyorum."

"Herhalde burnunu da Bayan Whitwell gibi karıştırıyorsundur, ona benzeyebilmek için neler vermezdin."

Geri dönmek içi can atsam da, onun öfkeyle kıvrandığını görmeyi özlemiştim. Bir-iki saniye pentagramının içinde zıplamasına izin verdim. "Eminim unutmamışsındır," dedim neşeyle. "Beni çağırırsan, hoş sohbetim de yanında bedava gelir. Bu da paketten çıkan hediye."

Istıraptan inlercesine konuştu, "Bir anda ölüm o kadar da korkunç görünmemeye başladı gözüme."

Kendimi biraz daha iyi hissetmeye başladım. En azından, haddini bildirmiştim. "Bana biraz şu gözetim işinden bahset," dedim. "Kolay iş mi diyorsun?"

Kendini toparladı. "Evet."

"Mesleğin ve hayatın yine de bu işe bağlı ama."

"Doğru."

"Tehlikeli ya da karmaşık bir yanı yok, öyle mi?"

"Yok. Yani..." Durakladı. "Fazla değil."

Buffalo toynağını sertçe kabarcığa vurdu. "Devam et."

Çocuk içini çekti. "Londra'da dolaşan yıkıcı ve çok zararlı bir şey var. Marid değil, ifrit değil, cin de değil. Ardında büyülü iz bırakmıyor. Dün Piccadilly'nin yarısını talan etti, şiddetli hasara neden oldu. Pinn Teçhizatları harabeye döndü.

"Öyle mi? Simpkin ne alemde?"

"Folyot mu? Yok oldu."

"Tüh! Yazık olmuş."[17]

Omzunu silkti. "Şehir güvenliğinin bir bölümünden ben sorumluyum ve suç üzerime yıkılmak üzere. Başbakan çok kızgın, ustam da beni korumayı reddediyor."

"Buna şaştın mı? Seni Whitwell'e karşı uyarmıştım."

Sıkıntılı görünüyordu. "Sadakatsizliğine pişman olacak Bartimaeus. Her neyse, zaman yitiriyoruz. Etrafı araştırıp saldırganın izini bulmanı istiyorum. Diğer büyücüler de kendi cinlerini yollayacak. Ne diyorsun?"

"Halledelim şu işi," dedim. "Emir ve koşulların nedir?"

Muhteşem buklelerin arasından ters ters bana baktı. "Geçen seferkine benzer bir sözleşme öneriyorum. Gerçek ismimi kimseye söylemeden bana hizmet etmeyi kabul ediyorsun. Gayretli olur ve iğneleyici sözlerini minimumda tutarsan, hizmet süren de buna göre kısalacak."

"Kesin bir süre istiyorum. Belirsizlik yok."

"Pekâlâ. Altı hafta. Senin ömrün için, göz açıp kapayıncaya dek geçecek bir süre demek."

"Tam olarak görevlerim?"

"Sahibinin (yani benim) çok amaçlı genel korunması. Londra'nın belli bölgelerinin araştırılması ve gözetlenmesi. Kimliği belirsiz oldukça güçlü bir düşmanın takibi ve kimliğinin belirlenmesi. Nasıl?"

"Gözetim ve araştırma, tamam. Koruma maddesi biraz zorlama geldi. Neden çıkartmıyoruz?"

"Çünkü o zaman güvenliğim konusunda sana güvenemem. Hiçbir büyücü bu konuyu şansa bırakmaz.[18] Eline geçen ilk fırsatta beni sırtımdan bıçaklarsın. Şimdi... kabul ediyor musun?"

"Evet."

"O zaman hizmetime girmeye hazırlan!" Kollarını havaya kaldırıp çenesini öne çıkardığında, beklenenden daha az etkileyici bir pozisyona girmişti çünkü saçları gözlerine girip duruyordu. Tam da on dört yaşında bir velet gibi görünüyordu.

"Bekle. Sana yardım edeyim. Çok geç oldu, bu saatte çoktan yatakta olmalıydın." Bakirenin gözlükleri şimdi buffalonun gözündeydi. "Şuna ne dersin..?" Sıkıcı, resmi bir ses tonuyla sıraladım: "Sana tam altı hafta boyunca bir kez daha hizmet edeceğim. Bu süre zarfında, ne koşulda olursa olsun ismini..."

"Gerçek ismimi."

"Ah, tabii: Gerçek ismini hiçbir insana söylemeyeceğim. Bu nasıl?"

"Yeterli değil, Bartimaeus. Sana güvenmediğimi sanma, mükemmeliyetçiliğime ver. Şöyle diyelim: '... hiçbir insan, iblis, cin ya da başka bir varlığa, ne bu dünyada ne öteki tarafta, hiçbir düzlemde söylemeyeceğim; yankılanarak duyulabilecek şekilde tek hecesi bile ağzımdan çıkmayacak; büyülü araçlarla izinin bulunacağı şekilde ne bir şişeye, ne bir mağaraya ne de başka bir gizli mekana fısıldamayacağım; bilinen hiçbir lisanla yazmayacağım ve şifrelemeyeceğim.' "

Öyle olsun bakalım. Sözcükleri sertçe tekrarladım. Altı uzun hafta. En azından seçtiğim cümle yapısında bir ayrıntıyı atlamıştı: Süre bittiği zaman konuşmakta serbesttim. Konuşacaktım da, ilk fırsatta.

"Tamam," dedim. "Bu iş bitti. Şimdi şu düşmandan biraz daha bahset."

İkinci
Kısım

11

Kurtuluş Günü'nün ertesi sabahı, hava hissedilir derecede kötüye gitti. Londra üzerine donuk gri bulutlar çöreklendi ve sulusepken bir yağmur başladı. Sokaklar çabucak gereksiz trafikten arındı ve -normalde yeni hedefler belirlemek için dışarıda işbaşında olacak- Direniş üyeleri de kendi üslerinde toplandı.

Buluşma noktaları Southwark'un merkezinde, küçük fakat iyi donanımlı bir dükkandı. Boya, fırça ve diğer resim malzemeleri satılan, resme meraklı halktan kişiler arasında gözde bir yerdi. Birkaç yüz metre kuzeyinde, bir dizi salaş deponun ardında, koca Thames akıyor; nehrin ilerisindeyse, büyücülerin saltanat sürdüğü şehir merkezi bulunuyordu. Küçük ölçekli sanayi ve ticaret kurumlarının bulunduğu, daha fakir bir bölge olan Southwark'a büyücüler pek ayak basmazdı.

Bu da sanat malzemeleri satan dükkanın müdavimlerine fazlasıyla uyuyordu.

Kitty cam tezgahın ardında oturmuş, tabakalık kağıt toplarını boyut ve ağırlıklarına göre ayırıyordu. Bir yanında sicimle bağlanmış bir yığın parşömen rulosu, spatulaların sergilendiği küçük bir raf ve at kılından fırçaların diken gibi çıktığı altı büyük kavanoz duruyordu. Diğer tarafında, rahatsız edici bir yakınlıkta, Stanley'nin poposu vardı. Başını sabah gazetesine gömmüş, bacak bacak üstüne atmış, tezgahın üstünde oturuyordu çocuk.

"Bizi suçluyorlar, biliyorsun," dedi.

"Ne için?" dedi Kitty. Aslında çok iyi biliyordu.

"Şehirdeki şu pislik için." Stanley gazeteyi ikiye katlayıp dizinin üstüne serdi. "Okuyorum: 'İçişleri sözcüsü Sayın John Mandrake, Piccadilly faciasından sonra tüm sadık vatandaşları tetikte olmaya çağırdı. Katliamdan sorumlu hainler hâlâ ellerini kollarını sallayarak Londra'da dolaşıyorlar. Daha önce Westminster, Chelsea ve Shaftesbury Bulvarı'nda bir dizi saldırı gerçekleştiren gruptan şüpheleniliyor.' Shaftesbury Bulvarı... Hey, bizden bahsediyor, Fred!"

Fred homurdanmakla yetindi. İki resim sehpasının arasında hasır bir sandalyeye oturmuş, sandalyenin iki bacağı üstünde, bir duvara bir öne doğru sallanıyordu. Neredeyse bir saattir boşluğa bakarak aynı pozisyonda kalmıştı.

" 'Direniş hareketinin sorunlu gençlerden oluştuğu düşünülüyor,' " diye devam etti Stanley. " 'Çok tehlikeli, fanatik ve şiddet bağımlısı kişiler.' ... Vay, Fred, yoksa bu haberi annen mi yazmış? Aynı seni tarif etmişler. 'Onlardan uzak durun. Gördüğünüz anda Gece Polisi'ne ihbar edin.' ... Vesaire vesaire... 'Bay Mandrake takviye gece devriyesi koyacak... Halk güvenliği için akşam dokuzdan sonra sokağa çıkma yasağı' ... hep aynı hikaye." Gazeteyi tezgahın üstüne fırlattı. "Benim sinirime dokundu. Son işimizden çok az bahsedilmiş. Piccadilly olayı her şeyi gölgede bırakmış. Bu yeterli değil. Harekete geçmemiz gerek."

Kağıtları saymaya kaptırmış olan Kitty'ye baktı. "Sence de öyle değil mi patron? Mahzendeki şeyleri yüklenip Covent Garden'a falan gitmemiz gerekir. Şöyle doğru dürüst bir olay çıkaralım."

Kitty gözlerini kaldırıp, kaşlarının arasından dik dik ona baktı. "Bence hiç gerek yok. Bizim yerimize başkası yapmış zaten, baksana."

"Başkası, evet... Kim acaba?" Şapkasının arkasını kaldırıp usta hareketlerle başını kaşıdı. "Bence kesin Çeklerdir." Göz ucuyla yeniden Kitty'ye baktı.

Yine üstüne geliyordu; otoritesini sarsmaya, zayıf yönlerini keşfetmeye uğraşıyordu. Kitty esnedi. Bu iş öyle kolay değildi. "Belki," dedi tembel tembel. "Belki de Macarlar ya da Amerikalılardır... ya da yüzlerce başka seçenek var. Say sayabildiğin kadar. Her kimse, halka açık bir bölgede saldırı düzenledi ve senin de çok iyi bildiğin gibi bu bizim tarzımız değil."

Stanley homurdandı. "Halıcıdaki yangın için hala kızgın değilsindir inşallah? Çok sı-kı-cı-sın. Bunu yapmamış olsak bizden bahsetmeyeceklerdi bile."

"İnsanlar yaralandı Stanley. Halktan kişiler."

"İşbirlikçiler desek daha doğru. Efendilerinin kilimlerini kurtarmak için hepsi oraya koşuşturdu."

"Sen neden şu çeneni...?" Kitty sakinleşmeye çalıştı; kapı açılmıştı. Yüzünde derin çizgiler olan, siyah saçlı, orta yaşlı bir kadın, şemsiyesindeki suları silkerek içeri girdi. "Selam, Anne," dedi Kitty.

"Herkese selam." Yeni gelen içerideki gerilimi hissederek gözlerini odada gezdirdi. "Kötü havanın etkisi mi? Burada bir şeyler olmuş. Ne var?"

"Yok bir şey. İyiyiz." Kitty sakince gülümsemeye çalıştı. Çekişmeyi daha ileri götürmek işe yaramayacaktı. "Dün işler nasıl gitti?"

"Ah, çok bereketli," dedi Anne. Şemsiyesini bir resim sehpasına asıp yolda Fred'in saçlarını karıştırarak tezgaha gitti. Üstü başı biraz pasaklı, yürüyüşü sarsak, ama bunun dışında gözleri bir kuşunki kadar canlı ve parlaktı. "Dün gece piyasadaki bütün büyücüler nehirdeki fener alayını seyretmeye gelmişti. O kadar azı yanına koruma almıştı ki inanamadım." Tek elini kaldırıp becerikli bir kapkaç hareketi yaptı. "Güçlü aurası olan bir-iki incik boncuk aşırdım. Şefin ilgisini çekecek. Onları Bay Hopkins'e gösterebilir."

Stanley kıpırdandı. "Yanında mı?"

"Gelirken ahırlara uğrayıp mahzene bıraktım. Buraya getirir miyim sandın? Git de bana bir fincan çay koy, sersem şey."

"Bir süreliğine ele geçireceğimiz son şeyler olabilir yalnız," diye devam etti Anne, Stanley tezgahtan atlayıp dükkanın gerisinde kaybolurken. "Şu Piccadilly vurgununu kim yaptıysa, büyük iş yapmış. Eşekarısı kovanını taşlamak gibi bir şey. Dün gece gökyüzünü gördünüz mü? Demon kaynıyordu."

Fred sandalyesinden homurdanarak onayladı. "Kaynıyordu."

"Yine şu Mandrake'nin işi," dedi Kitty. "Gazetede yazıyor." Anne sıkıntıyla başını salladı. "Çok inatçı biri. Yolladığı şu sahte çocuklar..."

"Susun." Kitty kapıyı işaret eti. Yağmurun içinden sıska, sakallı bir adam çıkageldi. Biraz kalemlerle defterleri inceledi; Kitty ile Anne bir şeylerle oyalandı, Fred bile ayağa kalkıp işi varmış gibi yaptı. Adam sonunda bir şeyler alıp dükkandan çıktı.

Kitty'nin kendisine baktığını gören Anne başını iki yana salladı. "Normal bir müşteriydi."

"Şef ne zaman dönüyor?" diye sordu Fred, taşıdığı kutuyu yere bırakarak.

"Yakında, umarım," dedi Anne. "Hopkins ile beraber büyük bir iş üstündeler."

"Güzel. Biz de burada pinekleyelim."

Stanley çay fincanlarıyla dolu bir tepsiyle geri geldi. Yanında tek kolu askıda, kumral ve tıknaz, gençten bir adam vardı. Anne'e sırıttı, Kitty'nin sırtını sıvazladı ve tepsiden bir fincan aldı.

Anne gözlerini askıya dikip kaşlarını çatmıştı. "Ne oldu?" diye sordu kısaca.

"Kavgaya karıştım." Çayından koca bir yudum aldı. "Dün gece, Kara Köpek pabın arkasındaki buluşma yerinde. Güya, bir halk eylem grubu. Onları gerçek bir eylem yapmak için ikna etmeye çalışıyordum. Korktular, her şeyi baştan reddettiler. Benim de biraz tepem attı, haklarında ne düşündüğümü söyledim. Biraz kapıştık." Dudağını kıvırdı. "Aman, boş ver."

"Sen ahmaksın Nick," dedi Kitty. "Bu şekilde kimseyi ikna edemezsin."

Nick karşı çıktı. "Onları duyman lazımdı. Pis ödlekler."

"Korkaklar." Stanley çayını höpürdetti.

"Neden korktular?" diye sordu Anne.

"Neden olacak: Demonlardan, büyücülerden, casuslardan, kürelerden, her çeşit büyüden, polisten, misillemelerden... Beş para etmezler."

"Bunda şaşılacak bir şey yok," dedi Kitty. "Bizim olanaklarımıza sahip değiller, öyle değil mi?"

Nick başını salladı. "Kim bilir? Bunu deneme riskini bile almıyorlar. Bizim yaptıklarımızı ucundan da olsa biraz hissettirmeye çalıştım -halıcı dükkanından bahsettim, mesela- ama hepsi suspus olup biralarını içtiler, gıklarını bile çıkarmadılar. Sorumluluk denen şeyin s'si yok bunlarda." Fincanını öfkeyle tezgaha çarptı.

"Şefe ihtiyacımız var," dedi Fred. "Bize ne yapacağımızı ancak o söyleyebilir."

Kitty'nin öfkesi bir kez daha parladı. "Halıcı dükkanı gibi işlere kimse karışmak istemez; pis ve tehlikeli bir iş, üstelik büyücülerden çok halka zarar verdi. İşte sorun bu Nick: Onlara dükkan yakmaktan daha fazlasını yaptığımızı göstermek zorundayız. Yaptıklarımızın bir anlamı olduğuna inandırmalıyız...."

"Şuna bakın," diye diklendi Stanley. "Kitty gün geçtikçe yumuşuyor."

"Bana baksana sen..."

Anne fincanının dibiyle tezgaha iki kez öyle sert vurdu ki fincan çatladı. Dükkanın kapısına doğru bakıyordu. Herkes kapıya bakmamaya dikkat ederek yavaş yavaş dağıldı. Kitty tezgahın arkasına geçti; Nick arka odaya döndü; Fred kutuyu yerden kaldırdı.

Kapı açıldı ve önü iliklenmiş yağmurluğuyla sıska, genç bir adam içeri süzüldü. Kapüşonunu çıkarıp siyah ve gür saçlarını gözler önüne serdi. Hafif ürkek bir tebessümle, Kitty'nin kasadaki faturaları incelediği tezgaha doğru ilerledi. "Günaydın," dedi Kitty. "Yardımcı olabilir miyim?"

"Günaydın küçük hanım." Adam burnunu kaşıdı. "Ben Güvenlik Bakanlığı'ndan geliyorum. Size birkaç soru sorabilir miyim acaba?"

Kitty faturaları bırakıp, tüm dikkatini adama vermeye lütfetti. "Sorun bakalım."

Tebessüm genişledi. "Teşekkürler. Gazetelerdeki nahoş olayları okumuş olmalısınız. Buradan çok uzakta olmayan patlamalar ve diğer terör olayları."

Gazete hâlâ tezgahın üzerinde duruyordu. "Evet," dedi Kitty, "okudum."

"Bu kötü emelli olaylar birçok suçsuz insanın yaralanmasına neden olduğu gibi, soylu liderlerimizin mal varlığına da hasar verdi," dedi adam. "Yeni bir saldırıdan önce hainlerin yakalanması şart."

Kitty başını salladı. "Kesinlikle."

"Dürüst yurttaşlardan şüpheli gördükleri her şeyi bildirmelerini istiyoruz: Bölgede gezen yabancılar, alışılmadık eylemler gibi şeyler. Son zamanlarda beklenmedik bir olayla karşılaştınız mı küçük hanım?"

Kitty düşündü. "Bilemiyorum. Burada her zaman yabancılar olur. Rıhtıma yakın olduğumuz için, yabancı denizciler, tüccarlar... hepsini akılda tutmak kolay değil."

"Aklınıza gelen belirli bir şey yok mu?"

Kitty hafızasını zorladı. "Maalesef yok."

Adamın tebessümü soldu. "Neyse, eğer bir şeyler görürseniz bize gelin. Bilgi verenler için büyük ödüller var."

"Mutlaka gelirim."

Adam Kitty'nin yüzünü inceledi; sırtını döndü. Bir saniye sonra kapıdan süzülmüş, yan dükkana doğru yürüyordu. Hâlâ yağmur yağmasına rağmen, kapüşonunu takmayı unutması Kitty'nin gözünden kaçmadı.

Diğerleri teker teker çekildikleri köşelerden çıktılar. Kitty soran gözlerle Anne ve Fred'e baktı. İkisinin de yüzü kireç gibi bembeyaz ve terliydi. "Anlaşılan insan değildi," dedi kuru bir sesle. Fred başını iki yana salladı.

Konuşan Anne oldu: "Böcek kafalı, simsiyah bir şeydi, ağız kısmı kıpkırmızıydı. Duyargaları hemen burnunun dibindeydi, neredeyse sana değecekti. Böğk, sen hissetmedin mi?"

"Benim böyle bir yeteneğim yok," dedi Kitty kısaca.

"Yaklaşıyorlar," diye mırıldandı Nick. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı; neredeyse kendi kendine konuşuyordu. "Çok geç olmadan bir şeyler yapmalıyız, yoksa bizi enseleyecekler. Tek bir hata yapmamız yeter..."

"Hopkins'in bir planı var, sanırım." Anne sesinin güvenilir çıkmasına çabalıyordu. "O bir yolunu bulacaktır. Görürsünüz."

"İnşallah," dedi Stanley. Bir küfür savurdu. "Keşke senin gibi görebilsem, Anne."

Anne dudaklarını büzdü. "Çok da hoş bir yetenek değil. Her neyse, demonlar olsun olmasın, aşırdığım şeyleri hemen kayda geçirmek istiyorum. Benimle mahzene kim gelmek ister? Her yeri sel götürüyor, biliyorum, ama yalnızca birkaç sokak ötede..." Etrafa bakındı.

"Kırmızı duyargalar..." Fred'in tüm vücudu ürperdi. "Görmeye değerdi. Kısa kahverengi kıllarla kaplı..."

"Çok yaklaşmıştı," dedi Stanley. "Konuştuklarımızı bir duysa..."

"Of, kapa çeneni Nick!" Kitty tezgahın kapağını açıp çarparak, paldır küldür dükkanın öteki tarafına gitti. Diğerlerinin de aynı kendisi gibi hissettiğini biliyordu: Kapana kısılmış. Yağmurun durmaksızın yağdığı böyle bir günde, ellerinden kapalı mekanlarda oyalanmaktan başka bir şey gelmeyişi de hissettikleri sürekli korku ve yalıtılmışlık duygusunu iyiden iyiye körüklüyordu. Kendilerine karşı çalışan zeki güçler tarafından şehrin geri kalanından tecrit edilmişlerdi.

Ancak Kitty için tanıdık duygulardı bunlar. Üç uzun yıl boyunca, bir saniye olsun, etkisinden kurtulamamıştı. Dünyasını başına yıkan parktaki o saldırıdan bu yana.

12

Köpeğini yürüyüşe çıkarmış bir bey, köprüde yatan çocukları görüp yetkilileri aramadan önce belki bir saat geçmişti. Parka acil olarak gelen bir ambulans Kitty ve Jakob'ı halkın gözü önünden kaldırmıştı.

Kitty ambulansta uyandı. Bir süre uzaklarda yanıp sönen ışıklı, küçük bir pencerenin, karanlığın içinde ağır ağır yaklaşmasını izledi. Işığın içinde kıpırdanan küçük şekiller vardı ama ne olduklarını anlayamıyordu. Kulakları sanki mantarla tıkanmış gibiydi. Işık sürekli büyümeye devam etti, sonra birden görüşü netleşti. Patlarcasına açılan kulaklarına yeniden ses doldu.

Tepesinde dikilmiş bir kadın yüzü ona bakıyordu. "Hareket etmemeye çalış. İyileşeceksin."

"Ne... ne?"

"Konuşmamaya gayret et."

Hafızası ani bir panik hissiyle yerine geldi: "O canavar! O maymun!" Çırpındı, kollarının yatağın kenarlarına bağlı olduğunu gördü.

"Lütfen tatlım. Yapma. Her şey düzelecek."

Bütün kasları tutulmuş halde yatağa geri uzandı. "Jakob..."

"Arkadaşın mı? O da burada."

"İyi mi?"

"Biraz dinlenmeye çalış."

Ambulansın sarsıntısından mı, dayanılmaz yorgunluk hissinden mi bilinmez, çok geçmeden uykuya daldı. Yeniden uyandığında hastanedeki hemşireler giysilerini kesiyordu. Ceketinin ve şortunun önü kömürleşmiş ve kıtır kıtırdı, yanan gazete kağıtları gibi havada uçuşuyorlardı. İnce kumaştan beyaz önlüğü giydirildikten sonra, kısa bir süre için tüm dikkatlerin odağı oldu: Doktorlar bal kavanozuna üşüşen anlar gibi, nabzını, solunumunu ve ateşini ölçtüler. Sonra aniden geri çekilerek Kitty'yi bomboş koğuşta tek başına uzanır halde bıraktılar.

Uzun süre sonra yanına bir hemşire uğradı. "Annenlere haber verildi," dedi. "Gelip seni eve götürecekler." Kitty anlamayarak kadına baktı. Kadın durdu. "Oldukça iyi durumdasın," dedi. "Kara Gülle seni sıyırıp geçmiş olmalı, sadece ikincil darbelere maruz kalmışsın. Sen çok şanslı bir kızsın."

Duyduklarını kavramak bir saniyesini aldı. "Öyleyse Jakob da iyi mi?"

"O senin kadar şanslı değilmiş, korkarım."

Dehşet tüm bedenini sardı. "Ne demek istiyorsunuz? O nerede?"

"Hastanede. Bakım altında."

Ağlamaya başladı. "Ama o da tam yanımdaydı. Onun da iyi olması lazım."

"Sana yiyecek bir şeyler getireyim, hayatım. Kendini daha iyi hissedersin. Neden bir şeyler okumuyorsun, aklını meşgul eder. Sehpanın üstünde dergiler var."

Kitty dergileri okumadı. Hemşire gider gitmez yataktan kalktı ve titrek bacaklarıyla serin ahşap zeminin üstünde ayakta durdu. Çabucak sağı solu kolaçan edip bir hayalet gibi süzülerek, kapının kolunu tuttu. İçeriye kulak kabarttı ama yandaki oda boştu. Kapıyı açıp içeriye girdi.

İçinde tek kişilik yatak olan, küçük ama havadar bir odaydı; büyük penceresi Güney Londra'nın damlarına bakıyordu. Üzerine çaprazlamasına bir çizgi olarak düşen güneş ışığı yatağı ikiye bölüyordu. Üst kısım gölgede kalmıştı, içinde uyuyan şekil de.

Odada o bildik ağır hastane kokusu vardı -ilaç, tentürdiyot, antiseptikler- ama tüm bunların yanı sıra derinden bir koku daha, yanığa benzer bir şey.

Kitty kapıyı kapadı, parmak uçlarında süzülüp yatağın yanında durdu. Jakob'a baktığında gözleri yaşlarla doldu.

Hissettiği ilk şey, saçlarını böyle kazıdıkları için doktorlara karşı güçlü bir öfke oldu. Neden onu kel yapmışlardı ki? Saçını yeniden uzatmak asırlar sürerdi, üstelik Bayan Hyrnek o uzun siyah buklelerin üzerine titrerdi. Çok garip görünüyordu, özellikle de tüm yüzünü kaplayan o tuhaf gölgeler varken... Gölgelerin aslında ne olduğunu işte o zaman fark etti.

Saçlarının koruduğu yerlerde Jakob'ın cildi normal esmer rengindeydi. Diğer yerleri, boynunun altından saçlarının çıktığı yere kadar, genelde dikey ve dalgalı, kurşuni siyah çizgiler halinde dağlanmış ve beneklenmişti, kül ve yanık ahşap renginde. Kaşlarının yakınları dışında, eski ten renginde olan bir milimlik yer bile yoktu yüzünde. Kaşları da traş edilmişti. Onların yerine iki tane küçük, kahverengi-pembe hilal vardı. Ama dudakları, göz kapakları, kulakları tamamen renk değiştirmişti. Yaşayan bir yüzden çok, bir kabile maskına, karnaval geçitleri için yapılmış bir maskeye benziyordu.

Göğsü yorganın altında zar zor inip kalkıyordu. Dudaklarının arasından hafif bir hırıltı çıkıyordu.

Kitty uzanıp battaniyenin üstünde duran ellerinden birini tuttu. Dumandan korunmak için havaya kaldırdığı avuçları yüzüyle aynı dalgalı renkteydi.

Dokunuşuna tepki verdi: Başı bir o yana, bir bu yana çevrildi; yanık yüzünde sıkıntı ve ıstırap dolaştı. Gri dudaklar aralandı; konuşmak ister gibi kıpırdadı. Kitty elini çekti ama daha da yaklaştı.

"Jakob?"

Gözler öylesine aniden açıldı ki Kitty elinde olmadan irkilip yatağın yanındaki sehpanın köşesine çarptı. Artık bilincinin yerinde olmadığını anlamış olsa da tekrar ona doğru eğildi. Gözler dümdüz ileriye bakıyordu, sonuna kadar açık ve hiçbir şey görmeden. Kurşuni siyah tenin yanında, süt beyazı opal taşlar gibi solgun ve berrak görünüyordu. İşte o anda kör olup olmadığını merak etti.

Yanlarında Bay ve Bayan Hyrnek, en arkada yaygara koparan Kitty'nin annesiyle birlikte, doktorlar odaya girdiğinde, onu yatağın yanında diz çökmüş, Jakob'ın ellerinden tutmuş, başını battaniyeye dayamış halde buldular. Oradan söküp almakta oldukça zorlandılar.

Eve geldiklerinde, Kitty anne-babasının acı veren soru bombardımanından kendini kurtararak, küçük evin merdiven sahanlığına çıktı. Dakikalarca aynanın önünde durup, kendine, her zamanki gibi görünen lekesiz yüzüne baktı. Pürüzsüz cildini seyretti, gür siyah saçlarını, dudaklarını ve kaşlarını, çilli ellerini, burnunun yanındaki o tanıdık beni. Her zamankinden hiçbir farkı yoktu, buna hakkı olmadığı halde.

Adaletin çarkları, alışılageldiği gibi, işgüzarlıkla dönmeye başladı. Daha Jakob hasta yatağında bilinçsiz yatarken polisin ifade almaya gelişi, Kitty'nin ailesini telaşlandırdı. Kitty bildiklerini kısaca ve abartmadan anlatırken, kadın polis memuru da notlar aldı.

"Umarız sorun çıkmaz memur hanım," dedi babası, işleri bittiğinde.

"Böyle bir şey olsun istemeyiz," diye ekledi annesi. "Gerçekten istemeyiz."

"Soruşturma yapılacak," dedi polis, defterini karalamaya devam ederek.

"Onu nasıl bulacaksınız?" diye sordu Kitty. "Adını bilmiyorum, o... şeyin adını da unuttum."

"Onu arabasından buluruz. Dediğin gibi kaza yapmışsa, araç nasılsa bir garajda bakıma alınmıştır. O zaman olayın içyüzünü öğreniriz."

"Olayın içyüzünü zaten biliyorsunuz," dedi Kitty sıkıntıyla.

"Sorun istemiyoruz," dedi babası yeniden.

"Sizi ararız," dedi polis memuru. Defterini kapattı.

Rolls-Royce Silver Thruster çabucak bulundu; sahibinin kimliği de. İçişleri Bakanlığı'nda Bay Underwood için çalışan, Bay Julius Tallow adında bir büyücüydü. Çok kıdemli olmasa da, güçlü bağlantıları vardı ve şehirde tanınan bir isimdi. Wandsworth Parkı'nda çocuklara Kara Gülle uygulayanın kendisi olduğunu açıkça itiraf etmekte bir sakınca görmemişti; hatta, bunu yapmaktan gurur duyduğunun bilinmesini istiyordu. Söz konusu şahısların saldırısına uğradığında kendi halinde otomobil sürüyordu. Ön camını bir çeşit füzeyle kırarak kontrolünü yitirmesine neden olmuşlar, sonra ellerinde iki uzun değnekle vahşice saldırmışlardı. Onu soymak istedikleri çok açıktı. O anda tek yaptığı kendini korumaktı; saldırmalarına fırsat bırakmadan savunmaya geçmişti. Koşullar göz önüne alındığında, tepkisinin yine de adil olduğunu düşünüyordu.

"Utanmadan yalan söylüyor," dedi Kitty. "Her şeyden önce, biz caddenin yanına bile yaklaşmadık; ayrıca kendini korumak için yolun kenarında büyü yaptıysa, köprünün üstünde bulunmamızı nasıl açıklayacak? Onu tutukladınız mı?"

Kadın polis şaşkın görünüyordu. "O bir büyücü. Bu iş bu kadar basit değil. Suçlamaları reddediyor. Dava gelecek ay Yargıtay'da görülecek. Eğer bu işin peşini bırakmayacaksan, mahkemeye çıkıp Bay Tallow aleyhine tanıklık etmen gerek o zaman."

"Güzel," dedi Kitty. "Sabırsızlanıyorum."

"Davaya katılmayacak," dedi babası. "Aileye yeterince zarar verdi zaten."

Kitty acı acı gülümsedi ama bir şey demedi. Annesiyle babası büyücülere karşı gelme fikrine şiddetle karşı çıkıyor ve parka girdiği için onu suçlu buluyorlardı. Hastaneden sağ salim çıkıp eve döndüğünde, Bay Tallow'dan çok ona kızmış gibiydiler ve Kitty'nin içerlemesine neden olan bir dizi olay yaşanmıştı.

"Siz bilirsiniz," dedi polis. "Ben size kağıtları yollarım."

Bir haftadan uzun süre Jakob'ın durumundan haber alınamadı. Yanına ziyaretçi alınması yasaklanmıştı. Kitty bir haber alabilmek için, olaydan sonra ilk kez Hyrneklerin, sokağın aşağısındaki evlerine gidebilecek cesareti topladı. Nasıl karşılanacağını bilmeden, suçluluk duygusuyla ağırlaşmış çekingen adımlarla, o tanıdık patikadan yürüdü.

Ama Bayan Hyrnek yeterince nazik davrandı; hatta içeri buyur etmeden Kitty'ye sımsıkı sarılıp geniş göğsüne bastırdı. Her zamanki gibi buram buram yemek kokan mutfağa götürdü. Masanın ortasında, yarısı doğranmış sebzelerle dolu kaplar; karşı duvarda boydan boya aşırı süslü tabaklarla dolu meşe tabak rafı. Ne işe yaradığı belirsiz her türden alet, karanlık duvarlardan sarkıyordu. Jakob'ın büyük annesi koca, kara fırının yanındaki yüksek arkalıklı koltuğunda oturmuş, uzun saplı bir kaşıkla çorba karıştırıyordu. Tavandaki son çatlağa kadar her şey tanıdık ve normal görünüyordu.

Jakob'ın yokluğu dışında.

Kitty masaya oturup kendisine sunulan yoğun aromalı bir fincan çayı kabul etti. Bayan Hyrnek derin bir iç çekişle, yıkılır gibi oturdu karşısına. Birkaç dakika hiç konuşmadı; kadıncağızın bu suskun halini belki de ilk kez görüyordu. Kitty'ye kalacak olsa, konuşma hiç başlamazdı. Fırının yanında, Jakob'ın büyük annesi dumanı tüten çorbayı karıştırmaya devam etti.

Sonunda Bayan Hyrnek çayını yüksek sesle höpürdetti, yuttu ve aniden konuşmaya başladı: "Bugün uyandı."

"Ya! Öyle mi?"

"Olabileceği kadar iyi işte. Yani, pek iyi sayılmaz."

"Ama eğer uyandıysa, bu iyi bir şey, öyle değil mi? İyileşecek?"

Bayan Hyrnek anlamlı bir surat yaptı. "Hah! Kara Gülle yedi. Yüzü hiç iyileşmeyecek."

Kitty gözlerinin dolduğunu hissetti. "Hiç mi?"

"Çok kötü kavrulmuş. Bunu bilmen gerekir. Sen de gördün."

"Ama nasıl olur ki...?" Kitty alnını kırıştırdı. "Yani, ben de çarpıldım ama ben iyiyim. İkimiz de..."

"Sen mi? Sen çarpılmadın!" Bayan Hyrnek alnına vurup öyle sert, kınayan bakışlarla baktı ki Kitty iyice duvara sinip sustu. Bayan Hyrnek bir süre ejder bakışlarıyla Kitty'yi süzdükten sonra, çayını yudumlamaya devam etti.

Kitty sesi titreyerek konuştu. "B-ben çok özür dilerim Bayan Hyrnek."

"Özür dileme. Bunu oğluma sen yapmadın."

"Ama bunu düzeltmenin bir yolu yok mu?" dedi Kitty. "Yani, doktorlar çare bulamıyorsa, büyücüler belki bir şey yapabilir."

Bayan Hyrnek başını iki yana salladı. "İzler kalıcı. Öyle olmasa bile bize yardım etmezlerdi."

Kitty'nin kaşları çatıldı. "Etmeleri gerek! Nasıl etmezler? Bizim yaptığımız yalnızca bir kazaydı. Onunki kasıtlı suçtu." Öfkesine hakim olamıyordu. "Bizi öldürmek istedi Bayan Hyrnek! Mahkemenin bunu görmesi gerek. Jakob ile ben onlara anlatırız, gelecek ayki celsede; o zamana kadar iyileşmiş olur, değil mi? Tallow'un hikayesini çürütürüz ve onu Kule'ye atarlar. Ondan sonra Jakob'ın yüzü için bir çare bulacaklardır Bayan Hyrnek, göreceksiniz."

O hararetle konuşurken bile sözlerinin ne kadar boş olduğunun farkındaydı. Ancak Bayan Hyrnek'in söyledikleri beklenmedikti, her şeye rağmen.

"Jakob davaya katılmayacak canım. Sen de katılmamalısın. Ailen bunu istemiyor ve çok haklılar. Akıllıca bir davranış olmaz."

"Ama yapmalıyız, eğer onlara her şeyi anlatırsak..."

Bayan Hyrnek masanın üzerinden uzandı ve kocaman, pembe elini Kitty'ninkinin üstüne koydu. "Jakob bir büyücüye karşı tanıklık ettiğinde, Hyrnek ve Oğulları'na neler olacak sanıyorsun? Söyle. Bay Hyrnek yirmi dört saat içinde sahip olduğu her şeyi kaybedecek. Şirketi kapatacaklar, ya da Jaroslavlara veya diğer rakiplerimizden birine devredecekler. Üstelik..." Üzüntüyle güldü. "Ne işe yarar ki? Kazanmamız mümkün değil."

Bir an Kitty'nin dili tutuldu. "Ama beni mahkemeye çağırdılar," dedi. "Jakob'ı da."

Bayan Hyrnek omuzlarını silkti. "Böyle bir davet kolayca göz ardı edilebilir. Yetkililer böyle alengirli bir işle uğraşmamayı her zaman tercih eder. Halktan gelen iki çocuk, onlar için değerli zamanlarını boşa harcamak demektir. Sözümü dinle tatlım. Mahkemeye çıkma. Yarardan çok zarar getirir."

Kitty gözlerini yıpranmış masaya dikti. "Ama bu, Bay Tallow'un yaptığını yanına bırakmak olur Bayan Hyrnek, hak ettiği cezayı almadan," dedi usulca. "Bunu yapamam, doğru olmaz."

Bayan Hyrnek sandalyesini yerdeki karo zemin üzerinde geriye ittirerek aniden ayağa kalktı. "Sorun 'doğruyu yapmak' değil kızım," dedi. "Sorun sağduyulu olmak. Ayrıca..." Doğranmış lahana dolu bir kabı alarak fırına doğru gitti. "... Bay Tallow'un yaptığının senin zannettiğin gibi kolayca yanına kar kalacağı da kesin değil." Şöyle bir bilek kıvırıp karıştırdıktan sonra, lahanayı kaynar su dolu bir tencerede ıslık çalarak köpürmeye bıraktı. Fırının yanında ise, Jakob'ın büyükannesi buharların ardında bir goblen gibi başını sallayarak sırıtıyordu; boğumlu, kemikli elleriyle çorbayı karıştırdı, karıştırdı ve karıştırdı.

13

Kitty'nin inat ve gurur karışımı hislerle, seçtiği yoldan kendini alıkoyacak tüm çabalara göğüs gerdiği üç hafta geçti. Annesiyle babası ne kadar çok tehdit ve ikna etmeye çalıştıysa, o da o kadar bilendi. Adaletin yerini bulması için dava günü mahkemede bulunmaya kararlıydı.

Jakob'un durumundaki gelişmeler de kararlılığını artırıyordu: Çocuk hâlâ hastanedeydi, bilinçli ve aklı başındaydı ancak göremiyordu. Ailesi zamanla yeniden görebileceğini umuyordu. Bunun gerçekleşmeyeceği düşüncesi Kitty'nin keder ve öfkeden sarsılmasına neden oluyordu.

Ailesinin elinde olsa, celp kâğıdını geldiği anda geri gönderecekti. Ama davacı Kitty'ydi ve davanın düşmesi için onun imzası gerekiyordu ki bunu asla yapmayacaktı. Adaletin çarkları dönmeye devam etti ve dava sabahı Kitty en şık ceketini ve en iyi süet pantolonunu giymiş olarak, saat tam sekiz otuzda, Yargıtay'ın Ana Girişi önünde dikildi. Ailesi yanında değildi; onunla gitmeyi reddetmişlerdi.

Kapının açılmasını beklerken itişip kakışan çeşit çeşit insanla doluydu çevresi. Aralarında en garibanları, büyük ahşap tepsilerde sıcak çörek ve kek satmak için ileri geri dolaşan birkaç sokak çocuğuydu. Onlar yanından geçerken, Kitty omzuna astığı çantasına iyice asılıyordu. Kalabalığın arasında birçok tüccar da görebiliyordu; kendisi gibi en iyi elbiselerini giymiş, hepsi soluk yüzlü, sinirli, gergin, sıradan insanlar. En önde, Piccadilly'den alınmış elbiseleri, resmi cübbe ve pelerinleri içinde göz kamaştıran, endişeli büyücüler en büyük grubu oluşturuyordu. Kitty, Bay Tallow'u araştırarak yüzleri inceledi ama adam ortalarda yoktu. İriyarı Gece Polisi kalabalığın çevresinde nöbet tutuyordu.

Kapılar açıldı, bir düdük öttü; kalabalık içeri akın etti.

Ziyaretçiler birer birer kırmızı ve altın rengi üniformalı resmi bir görevlinin önünden geçtiler. Kitty adını söyledi; adam elindeki bir kağıt parçasını inceledi.

"Yirmi yedi nolu mahkeme salonu," dedi. "Soldaki merdivenlerden dosdoğru en üst kata çık, sağa dön. Dördüncü kapı. Acele et."

Kızı öne doğru itti. Kitty adamın önünden geçip yüksek taş bir kemerden Yargıtay Mahkemeleri'nin serin, mermer koridorlarına çıktı. Duvarlardaki nişlerde önemli kadın ve erkeklerin büstleri soğukkanlılıkla aşağı bakıyor; insanlar sessizce oraya buraya koşturuyordu. Havada ciddiyet, derinden gelen bir hışırtı ve kükürtlü sabunun o kendine has kokusu vardı. Kitty merdivenlerden çıkıp işlek bir koridordan geçerek 27 numaralı salonun kapısına geldi. Kapının önünde tahta bir bank vardı. Üstündeki bir tabelada herkesin oturup sessizce çağrılmayı beklemesi gerektiği yazılıydı.

Kitty oturup bekledi.

On beş dakika içinde, teker teker gelen insanlar kapının önünde küçük, düşünceli bir grup oluşturdular. Kendi düşüncelerine dalmış halde banka oturdular ya da ayakta dikildiler. Çoğu büyücüydü. Başlığında karmaşık yıldız ve işaretler olan yasal belgelere vermişlerdi dikkatlerini. Birbirleriyle göz göze gelmemek için ellerinden geleni yapıyorlardı.

27. salonun kapısı açıldı. Gösterişli, yeşil bir bere takmış, sabırsızlanan yüz ifadesiyle genç bir adam başını uzattı.

"Kathleen Jones!" dedi. "Burada mı? Sıra onda."

"Benim." Kitty'nin kalbi gümbürdüyordu; korkudan tüyleri ürperdi.

"Tamam. Julius Tallow. Burada mı? Onun da gelmesi gerekiyor."

Koridor sessiz kaldı. Bay Tallow gelmemişti.

Genç adam yüzünü buruşturdu. "Neyse, bekleyemeyiz. Gelmemişse gelmemiştir. Bayan Jones, içeriye buyurun lütfen..."

Kitty'yi içeri sokup kapıyı yavaşça kapattı.

"Şuraya oturacaksınız Bayan Jones. Mahkeme başlamak üzere."

Mahkeme salonu, kare biçimli küçük bir odaydı ve dev boyutlu iki penceredeki renkli vitraylardan süzülen leke leke, hüzünlü bir ışıkla aydınlanıyordu. Her iki pencerede de kahraman şövalye-büyücülerin betimleri vardı. Bir tanesi, zırhlara bürünmüş, sırf pençe ve yamuk yumuk dişler gibi görünen demonik bir canavarın midesine kılıcını geçirmek üzereydi. Miğfer takan diğeri, uzun beyaz elbisesi içinde, yerde açılan siyah kare bir deliğe düşerken resmedilmiş iğrenç bir goblenin içindeki şeytanı kovuyordu. Salonun diğer duvarları koyu ahşap panellerle kaplıydı. Tavandaki ahşap kaplamaysa kilise kubbesini andıracak şekilde yontulmuştu. Tüm salon ürkütücü derecede eski modaydı. Belki de amaç, Kitty'nin hissettiği etkiyi yaratmaktı: Kendini ürkmüş ve oraya ait değilmiş gibi hissediyordu.

Bir duvarın önündeki yüksek platformun üstünde uzun bir masa, onun ardında da ahşap oymalı koca bir taht vardı. Masanın bir ucundaki sırada, siyah takım elbiseli üç memur, tomarlarla kâğıdı sürekli karıştırıp bilgisayarlara bir şeyler yazıyorlardı. Kitty adamın kolunu uzattığı yöne doğru bu platformun önünden geçti, pencerelerin önünde tek başına duran yüksek arkalıklı bir sandalyeye doğru yürüdü. Oturdu. Karşısındaki duvarda aynı sandalyeden bir tane daha vardı. Ona dönüktü.

Platformun karşısındaki izleyici sıraları, pirinç bir parmaklıkla mahkemeden ayrılmıştı. Kitty şaşkınlıkla birkaç dinleyicinin oturmakta olduğunu gördü.

Genç adam saatine baktı, derin bir soluk aldı, sonra öyle bir bağırdı ki Kitty oturduğu yerde sıçradı. "Herkes ayağa kalksın!" diye gürledi. "Herkes Dördüncü Düzey Büyücü ve bu mahkemenin yargıcı olan Bayan Fitzwilliam için ayağa kalksın! Herkes ayağa!"

Sandalye ve ayakkabı gıcırtıları. Kitty, görevliler ve dinleyiciler hep birlikte ayağa kalktılar. Onlar kalkarken, tahtın arkasındaki duvardan bir kapı açıldı, siyah cübbeli ve kukuletalı bir kadın içeri girdi. Tahta yerleşip kukuletasını açtığında, genç, kabarık kumral saçlı, ruju biraz fazla kaçırmış bir kadın göründü.

"Teşekkürleer, bayanlar baylar, teşekkürleeer! Oturun lütfen!" Genç adam tahta doğru bir reverans yaparak uygun adım kendi köşesine çekildi.

Yargıç soğuk bir tebessümle salona hitap etti. "Herkese günaydın. Üçüncü Düzey büyücü Julius Tallow ile halktan gelen Balham'lı Kathleen Jones'un davasıyla başlıyoruz. Gördüğüm kadarıyla Bayan Jones burada; Bay Tallow nerede?"

Genç adam kapağı açılmış yaylı bir kukla gibi ayağa fırladı. "Gelmediler efendim!" Zarif bir reveransla yerine oturdu.

"Bunu görebiliyorum. Ben nerede olduğunu sordum."

Adam ayağa fırladı. "En ufak bir fikrim yok efendim!"

"Çok kötü. Yazıcılar, Bay Tallow'un mahkemeye karşı saygısızlık ettiği kayıtlara geçsin, o gelene kadar. Artık başlayalım..." Yargıç gözlüklerini takıp birkaç saniye elindeki kağıtları inceledi. Kitty sinirleri gerilmiş halde dimdik oturmaya devam etti.

Yargıç gözlüklerini çıkarıp ona baktı. "Kathleen Jones?"

Kitty ayağa sıçradı. "Evet, efendim."

"Oturun, oturun. Fazla resmi davranmaya gerek yok. Şimdi, genç... kaç yaşındasınız Bayan Jones?"

"On üç, efendim."

"Anlıyorum. Genç ve şüphesiz halktan biri olarak burada babanızın tezgahtar, annenizinse temizlikçi olduğu yazılı..." Bu sözcükleri hafif tiksinerek söylemişti. "... Bu görkemli dekorun sizi ürkütmüş olması çok mümkün." Salonu işaret etti. "Ancak sakın korkmayın. Burası adaletin yeridir ve gerçeği söyledikleri sürece, aramızdaki en eşit olmayan vatandaşlara bile açıktır. Anlıyor musunuz?"

Kitty'nin boğazına bir kurbağa kaçmış gibiydi; anlaşılır konuşmakta zorlandı. "Evet efendim."

"Çok güzel. Öyleyse sizin ifadenizi dinleyelim. Lütfen başlayın."

Kitty, hafiften cırlayan bir ses tonuyla, birkaç dakika içinde olanları anlattı. Önce tedirgin başlasa da, sonradan ısınarak hatırladığı en küçük ayrıntıya kadar girdi. Gözlüklerinin üzerinden kayıtsızca ona bakan yargıç dahil tüm salon sessizlik içinde onu dinledi. Yazıcılar söylediği her şeyi kayıtlara geçirdi.

Kara Gülle'nin Jakob'ı nasıl etkilediğini yoğun bir duygusallıkla betimleyerek bitirdi konuşmasını. Sustuğunda, derin bir sessizlik kapladı mahkeme salonunu. Bir yerlerde birileri öksürdü. Kitty konuşurken dışarıda yağmur başlamıştı. Damlalar usul usul pıtırdıyordu pencerelerde; odanın içindeki ışık sulu ve pusluydu.

Yargıç arkasına yaslandı. "Yazıcılar, hepsi kayda geçirildi mi?"

Siyahlı adamlardan biri başını kaldırdı. "Geçirildi efendim."

"Çok güzel." Yargıç tatmin olmamışçasına kaşlarını çattı. "Bay Tallow'un yokluğunda, olayların bu şekilde geliştiğini istemeyerek de olsa kabul etmek durumundayım. Karar..."

Salonun kapısı aniden sertçe vuruldu. Yargıcın sözleri üzerine göklere yükselmiş olan Kitty'nin kalbi, kötü bir önseziyle taş gibi çizmelerinin önüne düştü. Yeşil bereli genç adam kapıyı açmak için sıçradı; açtığında, Julius Tallow'un kaslı girişinin etkisiyle az kalsın yere devrilecekti. Bay Tallow ince pembe çizgili gri takım elbisesi içinde, çenesini öne uzatmış olarak, boş sandalyeye doğru yürüdü ve kararlı bir şekilde üstüne yerleşti.

Kitty nefretle adama baktı. Tallow gizli bir sırıtışla bu bakışı iade etti ve yüzünü yargıca döndü.

"Bay Tallow sizsiniz herhalde" dedi yargıç.

"Benim efendim." Gözleri mahzunlaşmıştı. "Sizden..."

"Geç kaldınız, Bay Tallow."

"Doğru efendim. Mahkemeden özürlerimin kabulünü rica ediyorum. Bu sabah İçişleri Bakanlığı'ndan çıkamadım. Acil bir durum vardı; Wapping'de serbest bırakılan boğa-başlı folyotlarla ilgili ufak bir pürüz. Terörist saldırı olması muhtemel. Onlarla baş etme teknikleri konusunda Gece Polisi'ne brifing vermem gerekti efendim." Samimi bir tavır takınıp, dinleyicilere göz kırptı. "Balla kaplanmış bir sepet meyve; her zaman işe yarar. Yem olarak bunu kullanırsınız, sonra da..."

Yargıç tokmağıyla masaya vurdu. "Kusura bakmazsanız Bay Tallow, bunun konumuzla hiçbir ilgisi yok! Adaletin kusursuz işlemesi için dakiklik hayati önem taşır. Sizi mahkemeye saygısızlıktan suçlu buluyorum ve beş yüz poundluk para cezasına çarptırıyorum."

Abartılı bir pişmanlık gösterisiyle Tallow'un başı önüne düştü. "Anlıyorum efendim."

"Ancak..." Yargıcın sesi biraz da olsa yumuşamıştı. "... yine de olayı kendi gözünüzden anlatmak için tam zamanında geldiniz. Bayan Jones'un ifadesini dinledik. Suçlamaları biliyorsunuz. Yanıtınız nedir?"

"Suçsuzum sayın yargıç!" Saldırgan bir özgüvenle şişinerek, bedeni tekrar zıpkın gibi dikleşti. Göğsündeki pembe çizgiler, çalan bir harpın telleri gibi gerildi. "Üzülerek söylüyorum ki efendim, sizlere inanılmaz derecede şiddet ve vahşet içeren bir olay anlatmak zorundayım. İki haydut -yine üzülerek söylüyorum, içlerinden biri, ciddi pozlarda şurada oturan küçük hanımdı- soygun ve hasar verme amacıyla otomobilimin yolunu kesti. Kullanabilme şansına sahip olduğum gücü uygulayarak kendimi koruyabilmem ve kaçabilmem, yalnızca bir şans eseridir."

İki saldırganın savurduğu kan dondurucu tehditleri de araya katarak, neredeyse yirmi dakika boyunca söylediği yalanı süslemeye devam etti. Bu arada, sık sık konu dışına çıkıp, mahkemeye Hükümet'teki önemli görevini hatırlatacak hikayeler anlatmayı da ihmal etmiyordu. Kitty, öfkeden kireç gibi bir yüzle, tırnaklarını avuçlarına geçirerek oturdu. Yargıcın bir-iki kez tatsız ayrıntılara başını salladığını gördü; Bay Tallow kriket sopasının ön cama geçişini anlatırken de, ki yazıcıdan şaşkınlık nidaları duyuldu, dinleyiciler giderek artan bir sıklıkta ahlayıp ohlamaya başladılar. Davanın nereye gittiğini görebiliyordu.

Sonunda Bay Tallow, kendini aklama mücadelesine iğrenç bir hamle daha ekleyerek, zararı en aza indirgemek için Kara Gülle'yi yalnızca çete başına, yani Jakob'a uyguladığını söyledi. Kitty bunun üzerine kendini tutamadı.

"Bu da başka bir yalan!" diye haykırdı. "Gülle doğrudan bana da çarptı!"

Yargıç tokmağı masaya vurdu. "Düzeni bozmayalım!"

"Ama bunun doğru olmadığı o kadar açık ki!" dedi Kitty. "Yan yana duruyorduk. Maymuna benzer yaratık Tallow'un emri üstüne ikimize birden ateş etti. Ben kendimden geçtim. Hastaneye ambulansla götürüldüm."

"Sessizlik, Bayan Jones!"

Kitty sakinleşti. "Özür dilerim... Sayın yargıç."

"Bay Tallow lütfen devam eder misiniz?"

Büyücü çabucak ifadesini tamamladı, dinleyiciler heyecanla birbirlerinin kulağına fısıldamaya başladı. Bayan Fitzwilliam bir süre tahtının üzerinde kara kara düşündü, arada eğilip yazıcılarla bir şeyler fısıldaştı. Sonunda masaya vurdu. Salon sessizleşti.

"Bu çok zor ve üzücü bir dava," diye söze başladı, "ayrıca görgü tanıklarının olmayışı işimizi iyice zorlaştırıyor. Elimizde bir kişinin sözüne karşı yalnızca bir kişi var. Evet Bayan Jones, ne var?"

Kitty kibarca elini indirdi. "Bir tanık daha var efendim. Jakob."

"Öyleyse neden burada değil?"

"İyi değil efendim."

"Ailesi onun yerine ifade verebilirdi. Bunu yapmamayı yeğlediler. Belki de yalan ifade vermek istemiyorlardı?"

"Hayır efendim," dedi Kitty. "Korkuyorlar."

"Korkmak mı?" Yargıcın kaşları havaya kalktı. "Gülünç! Neden korkacaklarmış?"

Kitty tereddüt içindeydi ama yapabileceği başka bir şey kalmamıştı.

"Misillemeden efendim. Mahkemede bir büyücüye karşı tanıklık etmekten."

Bunun üstüne, salonda dinleyicilerden homurtular yükseldi. Üç yazıcı da hayretle yazmayı bıraktı. Yeşil bereli adam kendi köşesinde aval aval bakıyordu. Bayan Fitzwilliam'ın gözleri kısıldı. İnsanları susturmak için masaya üst üste birkaç kez vurması gerekti.

"Bayan Jones," dedi, "böyle şeyler söylemeye devam ederseniz sizi ben suçlamak zorunda kalacağım. Bir daha sıranız gelmeden konuşmayın." Kitty Julius Tallow'un pişkin pişkin sırıttığını gördü. Gözyaşlarını tutmak için savaştı.

Yargıç dik dik ona baktı. "Yaptığınız şiddetli suçlama, zaten aleyhinize dönen davadaki şüpheli konumunuzu güçlendirmekten başka bir işe yaramaz. Konuşmayın!"

İlk şoku atlatan Kitty'nin dudakları otomatik olarak yeniden aralandı.

"Ağzınızı her açışınızda daha da batıyorsunuz," diye devam etti yargıç. "Apaçık ortada ki hikayeniz doğru olsaydı, arkadaşınız da buraya gelmekten çekinmezdi. Yine ortada ki iddia ettiğiniz gibi Kara Gülle size çarpmış olsaydı, şu anda, nasıl desem, bu kadar iyi durumda olmazdınız." Bir yudum su içmek için ara verdi.

"Suçlamalarınızı mahkeme önüne getirme cesaretinize hayran kaldığımı söyleyebilirim," dedi, "Bay Tallow gibi önemli bir şahsiyete karşı gelebilme konusundaki gözü pekliğinize de." Başı okşanan bir kedinin halinden hoşnut ifadesiyle bakan büyücüyü gösterdi. "Ancak, bu etkenler adaleti yanıltamaz. Bay Tallow'un iddiaları, sahip olduğu saygın şöhrete ve sizin neden olduğunuz hasarı gösteren yüklü tamir faturasına dayanıyor. Sizin iddialarınızsa, uydurma olduğuna inandığım, saldırgan suçlamalardan başka bir şeye dayanmıyor." (Kalabalıktan gelen şaşkınlık nidaları.) "Neden? Çünkü, size çarptığını söylediğiniz ama çarpmadığı açıkça belli olan Gülle konusunda yalan söylüyorsanız, hikayenin geri kalanını uydurmamış olmanız için de hiçbir neden yok. Üstelik, mahkemeye tanık da sunamıyorsunuz, 'yaralanan' diğer arkadaşınızı bile getiremiyorsunuz. Öfke nöbetlerinizin de kanıtladığı gibi, en küçük fırsatta ortaya çıkabilecek vahşi ve kontrolsüz bir doğanız var. Bütün bunları göz önüne aldığımda, ne yazık ki dikkate almamaya çalıştığım gerçeğe varıyorum. O da şu: her şeyin ötesinde siz, Devlet'in güvenilir ve saygın bir hizmetkarına karşı, sözü yeterli olamayacak kadar genç ve halktan bir kişisiniz."

Yargıç bu noktada derin bir soluk aldı ve dinleyicilerden hafif onaylama sesleri yükseldi. Yazıcılardan biri yukarı baktı, "Çok doğru dediniz efendim," diye mırıldandı ve başını yeniden bilgisayarına gömdü. Kitty keder içinde sandalyesine yığılıp kaldı. Yargıca, yazıcılara bakamıyordu, iğrenç Bay Tallow'a ise hiç. Onun yerine, yağmur damlalarının zeminde süzülen gölgesine dikti gözünü. Artık tek düşündüğü, oradan kaçmaktı.

"Sonuç olarak," yargıç ciddiyetinin doruğunda bir ifade takınmıştı, "mahkeme sizin aleyhinize sonuçlanıyor Bayan Jones ve suçlamalarınızı reddediyor. Daha büyük olsaydınız, hapis cezasından kurtulamazdınız. Ama değilsiniz, ayrıca Bay Tallow küçük çetenize uygun cezayı zaten vermiş olduğundan, ben sizi mahkemenin zamanını boşa harcamaktan suçlu bulmakla yetineceğim."

Kitty yutkundu. Lütfen çok fazla olmasın, lütfen çok fazla...

"Bundan ötürü yüz poundluk para cezasına çarptırıldınız." Fena değil. Bunu ödeyebilirdi. Kendi banka hesabında yaklaşık 75 pound vardı zaten.

"Aynca davayı kazanan tarafın para cezalarının da suçlu bulunan tarafça ödenmesi gelenektendir. Bay Tallow geç kaldığı için beş yüz poundluk cezaya çarptırılmıştı. Bunu da siz ödeyeceksiniz. Bu durumda mahkemeye olan toplam borcunuz altı yüz pounda çıkıyor."

Kitty yeni bir şokla sarsıldı, göz pınarlarına yaş dolduğunu hissetti. Öfkeyle tutmaya çalıştı göz yaşlarını. Ağlamayacaktı. Ağlamayacaktı. Orada değil.

İlk hıçkırığın güçlü, gümbür gümbür bir öksürük olarak çıkmasını becerdi. O sırada yargıç tokmağını iki kez masaya vurdu.

"Dava kapanmıştır."

Kitty koşarak salondan çıktı.

14

Kitty gözyaşlarını Strand'e çıkan Arnavut kaldırımlı yan sokaklardan birinde serbest bıraktı. Sonra yüzünü sildi, Yargıtay'ın karşı köşesindeki İran kahvesinden cana can katan bir çörek aldı ve ne yapacağını bulmaya çalıştı. Cezayı ödeyemeyeceği açıktı, ailesinin ödeyebileceğinden de şüpheliydi. Bunun anlamı altı yüz pound bulmak için önünde bir ay olduğuydu ya da -büyük olasılıkla ailesiyle beraber- borçluların gittiği hapishaneyi boylayacaklardı. Bunu biliyordu çünkü yankılanan koridorlardan çıkmadan önce siyahlı yazıcılardan biri gelip büyük bir saygıyla kolundan çekiştirmiş ve titreyen eline henüz mürekkebi kurumamış bir Ödeme Emri tutuşturmuştu. Cezanın gerekleri belgede ayrıntılı olarak yazıyordu.

Olanları ailesine anlatma düşüncesi, göğsünün sıkıntıyla daralmasına neden oluyordu. Eve gitmeye cesareti yoktu; önce biraz nehir kenarında yürüyecekti. Arnavut kaldırımlı yolun sonunda, Thames'ın kıyısında hoş bir yaya yolu vardı. Yağmur durmuştu ama kaldırımlar hâlâ karanlık ve su birikintileriyle doluydu. Her iki tarafta bildik dükkanlar uzanıyordu: Ayak üstü atıştırılacak orta-doğu yemekleri veren büfeler, ucuz hatıra eşyaları satan turist dükkanları, indirimli kızılcık ve biberiye sepetleri yolun ortasına kadar sermiş baharatçılar.

Kitty nehir kıyısına ulaşmak üzereydi ki arkasında duyduğu hızlı tıktıklar bir bastonun aniden belirişini haber verdi; bastonun ardında arnavut kaldırımlı yokuştan aşağı topallaya sendeleye inen ihtiyar bir adam vardı. Kitty sıçrayarak adamın yolundan çekildi. Şaşkınlık içinde, adamın son sürat gidip nehre düşmektense, soluk soluğa gelip tam yanında durduğunu gördü.

"Bayan Jones?" Sözcükler her soluğun arasında hırıltıyla çıkmıştı.

Kitty sertçe cevap verdi. "Evet." Elinde yeni bir emirle gelen bir yazıcı daha.

"Güzel, güzel. Bir... bir saniye soluklanayım."

Birkaç saniyelik duraklama süresince Kitty adamı yakından inceleme fırsatı buldu. Tepesi kel, kafasının arkasını yarım daire biçiminde saran kır saçlarıyla, sıska, kemikli ve ihtiyar bir adamdı. Yüzü üzüntü verecek kadar solgun ama gözleri canlıydı. Şık bir takım elbisesi ve yeşil deri eldivenleri vardı; bastona dayalı elleri titriyordu.

Sonunda konuşabildi: "Yolunuzdan alıkoyduğum için üzgünüm. Sizi kaçırdığımı sanmıştım. Önce Strand'da yürümeye başladım. Sonra geri döndüm. Sezgilerime güvendim."

''Ne istiyorsunuz?" Kitty'nin güçlü sezgileri olan yaşlı adamlarla harcayacak zamanı yoktu.

"Evet. Sadede gelelim. Güzel. Şimdi. Biraz önce Yargıtay'daydım. 27 numaralı mahkeme salonu. Sizi dinledim." Dikkatle Kitty'yi inceledi.

"Ee?"

"Tek bir soru. Sormak istedim. Kolay bir soru. Sakıncası yoksa."

"Bu konuda konuşmak istemiyorum, teşekkürler." Kitty yürümeye yeltendi ama baston şaşılacak bir hızla öne fırlayıp kibarca yolunu kesti. Öfkeden canı burnundaydı Kitty'nin ve ihtiyarı bir tekmeyle yokuş aşağı yuvarlaması pek de şaşırtıcı olmazdı. "Özür dilerim," dedi. "Söyleyecek bir şeyim yok."

"Anlıyorum. Gerçekten. Ama işinize yarayabilir. Dinleyin, sonra karar verin. Şu Kara Gülle... Salonun arkasında oturuyordum. Kulaklarım biraz ağır işitir. Galiba Gülle'nin size çarptığını söylediniz."

"Çarptı. Öyle dedim."

"Hımm. Bilincinizi kaybetmişsiniz."

"Evet."

"Etrafınızda duman ve alevler. Kavurucu sıcak?"

"Evet. Şimdi eğer..."

"Ama mahkeme buna inanmadı."

"Hayır. Artık gerçekten gitmem gerek." Kitty bastondan yana doğru bir adım attı ve Embankment'a giden son birkaç metreyi hızla yürüdü. Ama şaşırarak ve öfkelenerek ihtiyar adamın da kendisiyle birlikte geldiğini, bastonunu sürekli bacaklarının arasına girecek, çelme takacak ya da üstünden geçmek için uzun adımlar atmasına neden olacak şekilde ona doğru uzattığını gördü. Sonunda dayanamadı; bastonu ucundan tuttu, birden tüm gücüyle itti ve ihtiyar dengesini kaybederek duvarın önüne devrildi. Sonra hızla yürümeye başladı ama çılgın tıktıkları bir kez daha arkasında duydu.

Arkasına döndü. "Bana bakın..."

Adam sırtının dibindeydi, bembeyaz suratlı, nefes nefese. "Bayan Jones, lütfen. Öfkenizi anlıyorum. İnanın. Ama ben sizden yanayım. Ya size... ya size para cezasını ödeyeceğimi söylersem? Mahkemenin zorla verdiği altı yüz poundun hepsini. İşinize yarar mı?"

Kitty adama baktı.

"Ah. Demek sonunda ilginizi çekmeyi başardım."

Kitty kalbinin öfke ve kafa karışıklığıyla deli gibi attığını hissetti. "Siz neden bahsediyorsunuz? Beni tuzağa mı düşüreceksiniz? Üçkağıtçılıktan falan tutuklamaya mı çalışıyorsunuz yoksa?"

Adam gülümsedi; cildi kafatasının üzerinde gerildi. "Bayan Jones. Kesinlikle böyle bir niyetim yok. Sizi bir şeye zorlayacak değilim. Bakın. Benim adım Pennyfeather. İşte kartım." Elini paltosunun cebine sokup Kitty'ye havalı havalı küçük bir kartvizit uzattı. Çaprazlama duran iki resim fırçasının altında şunlar yazılıydı: T. E. PENNYFEATHER, SANAT MALZEMELERİ. Köşede telefon numarası vardı. Kitty kararsızca kartı aldı.

"Güzel. Şimdi gidiyorum. Siz yürüyüşünüze devam edin. Güzel bir gün olacak. Güneş çıkmak üzere. İlgilenirseniz arayın. Bir hafta içinde."

Kitty, nedenini tam olarak bilemeden, ilk kez nazik davranmaya çalıştı. "Ama Bay Pennyfeather," dedi, "neden bana yardım etmek isteyesiniz ki? Anlaşılır gibi değil."

"Değil, ama anlayacaksınız. Ahh! Önünüze baksanıza...?" Bağırmasının nedeni, İran kahvesinden aldıkları mercimekleri atıştırarak güle oynaya yanından geçerken ihtiyara çarpan ve neredeyse düşürecek olan iki genç adamdı; giysilerinin pahalılığına bakılırsa ikisi de büyücüydü. Kitty yardım etmek için elini ihtiyara uzattı ama gözlerindeki öfke kıvılcımlarını görerek hemen geri çekti. Adam bastonuna sıkıca sarılıp, soluk soluğa homurdanarak, ağır ağır kendini toparladı.

"Kusuruma bakmayın," dedi. "Ah, şunlar; kendilerini buraların sahibi sanıyorlar. Zaten... zaten belki de öyleler. Şimdilik." Gözlerini kıyı boyuna dikti; maviliğin ötesinde insanlar işlerine bakıyor, dükkanlara girip çıkıyor ya da karmakarışık yan sokaklara dalıyordu. Nehirde, birbirine bağlı dört kömürlü mavna akıntıyla birlikte sürükleniyor, mavnacılar yana doğru duman püskürtüyordu. İhtiyar dişlerini sıktı. "Bu budalalardan çok azı havada neler uçuştuğunu merak eder," dedi. "Ya da sokakta yürürken yanı başlarında nelerin hoplayıp zıpladığını tahmin edebilir. Tahmin etseler de, yüzleşmeye cesaretleri yoktur. Büyücülerin kasıla kasıla aralarında dolaşmasına izin verirler; insanların bükülmüş belleri üzerinde saraylarını kurmalarına, adaletin tüm erdemlerini çamura bulamalarına göz yumarlar. Ama sen ve ben... biz büyücülerin neler yaptığını gördük. Ve bunu nasıl yaptıklarını. Herhalde diğer vatandaşlarımız kadar adamsendeci sayılmayız, ha?"

Ceketini düzeltip aniden sırıttı. "Kendin karar vermelisin. Daha fazla konuşmayacağım. Bir tek şunu bil: Hikayene inanıyorum. Her kelimesine elbette inanıyorum; ama özellikle Kara Gülle bölümüne. Sonuçta, olaydan yara almadan kurtulduğunda, kim bütün bunlara kalkışacak kadar aptal olabilir? Ah, ilginç olan da bu zaten. Telefonunuzu bekleyeceğim Bayan Jones."

İhtiyar adam bunları söyleyip topukları üstünde döndü, bastonunu tak tak taşlara vurarak, dükkanının önünde duran bir baharatçının ısrarcı çığırtkanlığını duymazlıktan gelerek, yokuş yukarı hızla çıkmaya başladı. Kitty Strand'e dönüp gözden kaybolana kadar onu izledi.

Mahzenin karanlığında bekleyen Kitty, daldığı eski anılardan sıyrıldı. Şimdi her şey ne kadar uzak geliyordu; mahkeme salonunda dikilip adaletin yerine gelmesini isterken ne kadar da safmış. Öfkeyle kızardı: Anılar hâlâ acı veriyordu. Büyücülerden adalet istemek. Düşüncesi bile gülünçtü. Mantıklı tek seçenek, doğrudan eyleme geçmekti. En azından şimdi birşey yapıyorlar, büyücülere karşı olduklarını gösteriyorlardı.

Saatine baktı. Anne gizli odaya gireli epey olmuştu. Kuruluş Günü'nde toplam olarak on bir yeni büyülü eşya çalınmıştı: Küçük çaplı dokuz silah ve kullanım amacı bilinmeyen iki değerli taş. Anne onları depolamakla meşguldü. Dışarıda, yağmur iyice artmıştı. Dükkandan terk edilmiş avluya kadar yaptıkları kısa yürüyüşte hepsi sırılsıklam olmuştu. Mahzende bile yağmurdan kaçış yoktu: Sıvalı tavandaki derin bir yarıktan içeri sürekli su sızıyordu. Akıntının tam altına, antika değerinde siyah bir kova konmuştu. Neredeyse taşmak üzereydi.

"Şunu boşaltır mısın Stanley?" dedi Kitty.

Stanley kamburunu çıkartmış, başını dizkapaklarına dayamış, kömürlüğün üstünde oturuyordu. Gereğinden yalnızca bir saniye fazla duraksadı; sonra aşağı atladı, kovayı aldı ve biraz zorlanarak duvarın yanındaki bir ızgaraya götürdü. Suyu boşalttı.

"Boruyu neden tamir ettirmiyor, anlamıyorum," diye söylendi, kovayı eski yerine koyarken. Yaptığı iş birkaç saniye sürdüğü halde, yerdeki yıpranmış tuğlalar üstünde çoktan bir gölcük oluşmuştu.

"Çünkü mahzeni kullandığımızı keşfetmelerini istemiyoruz," dedi Kitty. "Anlamayacak bir şey yok."

Stanley homurdandı. "Eşyalar burada kullanılmadan duruyor. Çürüyüp gidecekler."

Fred giriş kemerinin yanındaki gözetleme yerinden başını salladı. "Bari içeri girmemize izin verse."

Küçük odanın tek bir ampulle aydınlanan öteki ucunda, gelişigüzel kütükler yığılıydı. Yığının arkasındaki duvar biraz dökülmüş olsa da sağlam görünüyordu, ama mekanizmanın nasıl çalıştığını hepsi bilirdi: Metal bir kaldıraç zemine gömülür ve kütüklerin üstündeki tuğlalar kayarak açılırdı. O iç bayıcı testere sesini, içeriden gelen itici, kimyasal kokuyu ezberlemişlerdi. Fakat gizli odada tam olarak neler olduğunu bilmiyorlardı çünkü grup lideri olarak bir tek Anne'in içeri giriş izni vardı. Diğerleri her zaman dışarıda kalıp nöbet tutardı.

Kitty sırtını duvara yasladı. "Eşyaları şu anda kullanmanın bir yararı yok," dedi. "Mümkün olduğu kadar çok eşya biriktirip daha fazla destek sağlamalıyız."

"Bir gün o da olacak elbet." Stanley kömürlüğe dönmemiş, huysuzlanarak mahzende dolaşıyordu. "Nick haklı. Halk koyun sürüsü gibi. Kıllarını bile kıpırdatmayacaklar."

"İçerideki bütün o silahlar," dedi Fred özlemle. "Onları daha fazla kullanmalıyız. Mart'ın yaptığı gibi."

"Sonunuz benzemesin de," dedi Kitty. "İşte, başbakan hâlâ hayatta. Ya Mart nerede? Balıklara yem oldu."

Bunları yaralamak için söylemişti, amacına da ulaştı. Stanley Martin'in yakın arkadaşıydı. Sesi çatlak, sert ve gücenik çıktı: "Şansı yaver gitmedi. Küre yeterince güçlü çıkmadı, hepsi bu. Devereaux ile birlikte kabinenin yarısını yok edebilirdi. Anne nerede? Acele etse ya."

"Kendini kandırıyorsun." Kitty iyice acıtmaya çalışarak konuyu uzattı. "Savunmaları çok güçlüydü. Mart'ın zaten şansı yoktu. Bunca yıldır kaç büyücü öldürülebildi? Dört? Beş? Hepsi de sıradan büyücüler. Sana söyleyeyim, silahlar olsun olmasın, daha iyi bir stratejiye ihtiyacımız var."

"Ona söylerim," dedi Stanley. "Döndüğünde."

"Söylersin tabii, seni küçük gammaz." Kitty'nin sesi güçlü çıkmıştı. Yine de, bunun düşüncesi bile tüylerini ürpertti.

"Acıktım," dedi Fred. Çakısının düğmesine basıp yeniden açtı.

Kitty ona baktı. "Öğlen bir sürü şey yedin. Gördüm."

"Yine acıktım."

"Vah vah."

"Karnım açken savaşamam." Fred aniden öne eğildi; parmakları büküldü, sarsıldı; havada bir ıslık sesi duyuldu ve sustalı Stanley'nin başının altı santim üstünde, iki tuğlanın arasındaki çimentoya çakıldı. Stanley yavaşça başını kaldırıp titreşen çakıya baktı; yüzü biraz yeşermişti.

"Gördün mü?" dedi Fred. "Kötü atış." Kollarını kavuşturdu. "Açım da ondan."

"Bana fena atış gibi gelmedi," dedi Kitty.

"Fena değil mi? Onu ıskaladım."

"Ona çakısını geri ver Stanley." Kitty birden kendini çok yorgun hissetti.

Stanley beceriksiz hareketlerle bıçağı duvardan çıkarmaya uğraşırken, kütüklerin üstündeki gizli kapı açıldı ve Anne dışarı çıktı. İçeri girerken elinde olan küçük çanta artık yoktu.

"Yine mi çekişiyorsunuz?" dedi hoşnutsuzlukla. "Haydi gelin çocuklar."

Dükkana yapılan yürüyüş en az bir önceki kadar ıslak, vardıklarında grubun moraliyse hiç olmadığı kadar bozuktu. İçeri gediklerinde, Nick, yüzü heyecandan ışıl ışıl, onlara doğru koştu.

"Ne var?" diye sordu Kitty. "Ne oldu?"

"Yalnızca haber aldım," dedi nefes nefese. "Hopkins'ten. Bu hafta geri dönüyorlar. Bize çok önemli bir haberi var. Yeni bir iş. Şimdiye kadar yaptığımız her şeyden daha büyük."

"Westminster Salonu'ndan da mı büyük?" Stanley inanamamış gibiydi.

Nick sırıttı. "Mart'ın anısına saygısızlık etmeyelim ama ondan da büyük. Hopkins mektubunda bir şey anlatmamış ama yer yerinden oynayacak diyor. Hep istediğimiz şeydi bu, hepimizin. Kaderimizi bir anda değiştiriverecek bir şey yapacağız. Tehlikeli ama diyor ki eğer becerebilirsek, büyücüleri yerlerinden edecekmişiz. Londra bir daha eskisi gibi olmayacakmış."

"Zamanı gelmişti," dedi Anne. "Stanley, git de çaydanlığı ateşe koy."

15

Gözünüzün önüne getirin. Londra'da yağmur. Top ateşinden de güçlü bir gümbürtüyle kaldırımları yaran gri su kütleleri. Yağmuru oraya buraya savuran; sundurma ve dam saçaklarını, pencere pervazlarını yalayıp geçen, sığınılabilecek her yeri dondurucu bir serpintiye boğan güçlü bir rüzgar... Her yer sular altındaydı, asfalt üstünden sel gibi akarak, su oluklarından taşarak, bodrum köşelerinde ve lağım mazgallarında birikiyordu. Şehrin su depolarını taşırıyordu. Borulardan yatay, çatılardan çaprazlamasına, duvarlardan düşey olarak akıyor, tuğla yapıları kanla yıkanmış gibi lekeliyordu. Kirişlerden ve tavanlardaki çatlaklardan sızıyordu. Havada ve daha yukarıdaki karanlık gökyüzünde, ürpertici beyaz bir pus şeklinde hazır bekliyordu. Bina iskeletlerine ve içeridekilerin büzülmüş kemiklerine işliyordu.

Yeraltındaki karanlık yerlerde, fareler inlerine toplaşmış, tepelerindeki şırıltıyı dinliyordu. Mütevazi evlerde, sıradan insanlar panjurlarını kapatıp tüm ışıkları açmış; ellerinde sıcak çay fincanları, şöminelerinin yanına sokulmuşlardı. Sonu gelmeyen yağmur, büyücüleri bile yalnız villalarında esir almıştı. Onlar da çalışma odalarına çekilip demir kapılarını sürgülemiş, büyü marifetiyle oluşturdukları sıcak tütsü bulutları içinde uzak ülkeleri düşleyerek kendilerinden geçmişlerdi.

Fareler, halk, büyücüler: Hepsi güven içinde ve sığınaklı. Onları kim suçlayabilirdi ki? Sokaklar terk edilmiş, Londra felç olmuştu. Saat gece yarısına yaklaşırken fırtına daha da şiddetleniyordu.

Böyle bir gecede aklı başında olan kimse sokağa çıkmaz.

Heyhat.

Sağanak yağmurun altında bir yerde, yedi yolun birleştiği bir nokta vardı. Kavşağın ortasında granit bir kaide, üstünde de binicilikle ilgili bir heykel, bir atın üstünde koca bir adam. Elinde bir kılıç sallayan adamın yüzü, kahramanlara özgü bir naranın ortasında donmuştu. At, arka ayakları üstünde şaha kalkmış kişniyordu. Belki düşmana mertçe meydan okuyordu, ya da savaşa girmeye hazırlanıyordu. Belki de yalnızca şişko herifi üzerinden atmaya çalışıyordu, kim bilir. Atın göbeği altında, heykel kaidesinin tam ortasında da, uzun kuyruğunu şık bir tavırla kıvırıp pençeleri arasına sokmuş oturan, gri tüylü iri bir kedi vardı.

Kedi sırılsıklam tüylerini dalgalandıran sert rüzgardan habersiz gibiydi. Güzel sarı gözleri, yağmuru deler gibi karanlığın içine bakıyordu. Durumdan hoşnutsuzluğunu gösteren tek belirti, püsküllü kulaklarının hafif aşağı eğimli durmasıydı. Kulağın teki kendiliğinden seğirmese, kedinin de taştan bir heykel olduğunu sanabilirdiniz.

Gece karardı. Yağmur hızlandı. Kuyruğumu sıkıca bedenime sarıp yolları gözetledim.

Zaman damlayarak aktı.

Bırakın Öteki Taraftan gelen bizim gibi yüce varlıkları, insanlar için bile dört gece fazla uzun zaman sayılmaz.[19] Buna rağmen son dört gece cidden uzamıştı. Dört gecenin dördünde de Londra'nın merkezi yerlerinde devriye gezmiş, kimliği belirsiz yağmacıları aramıştım. Yalnız değildim, orası doğru; benimle birlikte birkaç bahtsız cin ve bir fıçı dolusu folyot daha vardı. Özellikle folyotlar durmaksızın sorun çıkarmıştı; köprü altlarına saklanarak ya da bacalardan içeri kaçarak devamlı kaytarmaya çalışıyor, en küçük yıldırımdan ya da birbirlerinin gölgesinden korkup neredeyse ruhlarını teslim ediyorlardı.[20] Başlarında sürekli birinin durması gerekti. Bütün bunlar olurken, bir de özümde pamukçuk çıkaracak kadar şiddetli bir yağmur yağmıştı.

Nathaniel'ın da çok eğlenceli olmadığını söylemeye gerek yok. Kendisinin de baskı altında olduğunu, acil sonuçlar alması gerektiğini söylemişti. O da devriye gezen diğer cinleri işe koşan çalışma arkadaşlarını yatıştırmakta zorlanıyordu. Satır araları okunduğunda, sonradan gelme bir velet tarafından yönetilmeye karşı hepsinin isyan içinde olduğu anlaşılıyordu. Ayrıca dürüst olalım, onları kim suçlayabilir? Her şeye rağmen, asık suratlı cin ve folyotlar her gece Whitehall'un gri çatısında toplanıp devriyeye çıkmaya devam ediyordu.

Görevimiz, Nathaniel ve hizmetinde olduğu üstü Bay Tallow denilen adamın tehdit altında olduğunu düşündükleri, şehrin ünlü turistik merkezlerini korumaktı. Elimize olası mekanların bir listesi verilmişti: Müzeler, galeriler, pahalı lokantalar, küçük havaalanı, alışveriş merkezleri, heykeller, kemer altları ve diğer önemli yerler... Yani Londra'nın neredeyse tamamı. Bunun anlamı, ele geçecek hiçbir fırsatı kaçırmamak için birbirine bağlı turlarımızı gece boyunca sürdürmemiz gerektiğiydi.

Berbat ve yorucu (aynı zamanda ıslak) bir iş olması dışında, düşmanın belalı ve kimliği belirsiz olması da sinir bozucuydu. Sinirleri daha gergin olan folyotlardan birkaçı hemen bir dedikodu furyası başlatmıştı: Düşman kırmızı bir ifritmiş; yo, daha da kötüsü maridmiş; etrafına sürekli karanlıktan bir pelerin sararmış ki kurbanları yaklaşan ölümü göremesin; yo, bütün binaları nefesiyle yıkıyormuş; nefesinde hem insanları hem demonları felce uğratan mezar kokusu varmış.[21] Moral artırmak için ben de bir karşı dedikodu kampanyası başlatarak düşmanın dırdırcı bir iblisten başkası olmadığını yaymaya çalıştım, ama ne yazık ki kimse yutmadı; folyotlar (ve cinlerden birkaçı) gözlerini dört açıp burunlarını tıkayarak geceye karıştılar.

İşin benim için tek ödülü, Prag günlerinden eski ortağım Queezle'ın da cinler arasında olmasıydı. Nathaniel'ın dairesindeki büyücülerden birinin, huysuz ve sıkıcı Ffoukes'ın, daha yeni kölesi olmuştu. Ancak Ffoukes'ın katı kurallarına rağmen Queezle eski canlılığını yitirmemişti. Her fırsatta birlikte devriye gezmeyi alışkanlık haline getirdik.[22]

Avın ilk iki gecesi, Londra Köprüsü'nün altında gizlenen iki folyotun akıntıya kapılması dışında, bir olay yaşanmadı. Ama üçüncü akşam, gece yarısından önce, Milli Galeri'nin batı kanadından gelen yüksek sesli şangırtılar duyuldu. Olay yerine ilk ulaşan Zeno adında bir cin oldu, arkasından da ben. Hemen ardından, sahibimin de içlerinde olduğu birçok büyücü, konvoy halinde gelerek galeriyi yoğun bir neksusla kapladılar ve bize savaşmamızı emrettiler.

Zeno'nun gösterdiği cesaret hayranlık vericiydi. Bir an bile duraksamadan, doğruca gürültünün kaynağına doğru uçtu ve bir daha onu gören olmadı. Ben de tam peşindeydim ama uyuşan bacağım ve galerinin karmaşık koridorları yüzünden kaybolarak geride kaldım, batı kanadına ulaştığımda yağmacılar çoktan yok olmuştu.

Sıraladığım mazeretler, ismini bilmesem gözünü kırpmadan yaratıcı bir ceza uygulamaktan kaçınmayacak sahibimin bir kulağından girip ötekinden çıktı. Bu durumda, düşman bir kez daha karşımıza çıktığında savaşmaktan kaçınırsam, beni çelik bir küpe hapsedeceğine yemin etmekle yetindi. Endişeden kafasının karmakarışık olduğunu hissederek, onu yatıştırmaya çalıştım. Saçları birbirine karışmış, gömleğinin kolları sarkmıştı, daracık pantolonu kilo vermişçesine üzerinden düşecek gibiydi. Bütün şirinliğimle durumu özetledim.

"Daha fazla yemelisin, çok cılızsın. Şu anda, gelişen tek yerin saçların kalmış. Dikkat etmezsen, yakında dengeni bozacak, ayakta duramayacaksın."

Kızarmış, uykusuz gözlerini ovuşturdu. "Saçımla uğraşmaktan vazgeçer misin? Tıkınmak, yapacak başka şeyi olmayan insanların işidir Bartimaeus. Benimse tek ayağım çukurda; tabii senin de. Düşmanı yok edebileceksen, hiç durma yap; beceremeyeceksen, en azından hakkında biraz bilgi edin. Yoksa olaya Gece Polisi el koyacak."

"Öyle mi? Bundan bana ne?"

Sesi ciddiydi. "Bu benim sonum demek."

"Öyle mi? Bundan bana ne?"

"Gitmeden önce seni çelik küpe hapsedeceksem, seni de çok ilgilendirir. Aslında, en iyisi gümüş küp olsun. Daha çok acı verir. Kısa sürede sonuç alamazsam, yapacağımdan hiç kuşkun olmasın."

Tartışmayı kestim. Anlamı yoktu. Çocuk onu son görüşümden bu yana epey değişmişti, iyiye doğru da değil. Ustası ve kariyeri, hoş olmayan bir simya yaratmıştı üstünde: Daha sertti, daha acımasız ve her şeyin ötesinde daha alıngan. Mizah duygusunun gözle görülür oranda azalmış olması bile başlı başına bir başarıydı. Her ne olursa olsun, altı haftanın bitmesini iple çekiyordum.

Ama o zamana kadar, gözetleme, tehlike ve yağmur.

Heykelin altındaki yerimden, yedi yolun üçünü görebiliyordum. Hepsi de metal parmaklıklarla korunan, karanlık ve gölgeli, gösterişli vitrinlerle doluydu. Kapı üstlerinde yanan narin lambalar, yağmur ışıktan daha hızlı olduğundan, fazla uzağı aydınlatamıyorlardı. Kaldırımları sel götürüyordu.

Soldaki yolda ani bir kıpırtı: Kedi başını çevirdi. Zemin kattaki pencerelerin birine bir şey düşmüştü. Karanlığın içinde siyah bir leke şeklinde, biraz orada tüneyip kaldı; sonra, sıcak pekmezden bir ip gibi tuğlaların arasındaki yivlerden süzülerek, tek bir hareketle duvardan aşağı indi. Duvarın dibinde kaldırıma atladı, tekrar kara bir leke haline geldi, bacakları çıktı ve su sıçratarak bana doğru yürümeye başladı.

Ben olanları izledim. Yerimden kıpırdamadım.

Kara leke kavşağa ulaştı, genişleyen gölcüklerin içinden güçlükle ilerledi ve heykel kaidesinin üstüne atladı. Orada koca kahverengi gözlü, spanyel cinsi sevimli bir köpek olarak belirdi. Kedinin önünde durdu, bir an kıpırtısız kaldı, sonra bir güzel silkindi.

Silktiği sular dosdoğru kedinin suratına geldi.

"Teşekkürler Queezle," dedim. "Yeterince ıslanmadığımı fark etmiş olmalısın."

Spanyel göz kırptı, başını cilveli cilveli yana yatırdı ve özür diler gibi havladı.

"Aynca bu eski numaraların bana sökmez," diye devam ettim. "O mahzun gözlerinle ve ıslak tüylerinle kandırabileceğin bir insan müsveddesi değilim ben. Seni yedinci düzlemde apaçık görebildiğimi unutma, sırtından çıkan o tüplerle falan."

"Elimde değil, Bartimaeus." Spanyel arka bacaklarından birini kaldırıp kayıtsızca tek kulağının arkasını kaşıdı. "Şu tebdil-i kıyafet yüzünden. Yeni bedenime fazla alıştım. Bir sokak lambasının altında oturmadığın için kendini şanslı saymalısın."

Yanıt vererek bu saptamayı geçerli kılmadım. "Ee, nerede kaldın?" dedim. "İki saat önce burada olman gerekirdi."

Spanyel bezginlikle başını salladı. "İpek depolarında yanlış alarm. Bir çift folyot bir şey gördüğünü sanmış. Onay verene kadar her yeri didik didik aramak zorunda kaldım. Aptal acemiler. Tabii, bir de kınama aldılar."

"Ayak bileklerini mi ısırdın?"

Spanyelin yüzünde hafif çarpık bir tebessüm dolaştı. "Onun gibi bir şey."

Kaidenin ortasında Queezle'a biraz yer açtım. Orası daha korunaklı olduğundan değil, ama arkadaşça bir davranış gibi geldiğinden. Ayaklarını sürüyerek yanıma sokuldu.

"Aslında onları suçlamıyorum," dedim. "Çok gerginler. Yağmur yüzünden. Üstelik bir de Zeno'nun başına gelenler. Her gece her gece çağrılmak da cabası. Bir süre sonra özün yoruluyor."

Queezle o koca, kahverengi köpek gözleriyle yan yan baktı bana. "Senin özün de mi, Bartimaeus?"

"Genel konuşuyordum. Ben iyiyim." Kanıtlamak için, bıyığımın ucundan kuyruğumun tüylerine kadar, şöyle iyice bir gerindim. "Ahhh, şimdi daha da iyiyim. Hayır, ben bundan daha kötülerini gördüm, sen de. Gölgelerde gezinen, şişirilmiş bir iblis yalnızca. Halledemeyeceğimiz bir şey değil, tek sorun onu bulmakta."

"Zeno da böyle demişti, hatırlıyorum."

"Ben Zeno'nun ne dediğini hatırlamıyorum. Bu gece sahibin nerede? Güvende ve barınaklı mı?"

Spanyel hafifçe hırıldadı. "Alarm verildiği anda bize ulaşabilecek bir uzaklıktaymış. Whitehall'daki ofisinde olduğunu iddia ediyor. Gerçekteyse, eminim bir elinde şişe, ötekinde bir kız, büyücü barlarından birine tıkılmıştır.

Homurdandım. "O cinsten, öyle mi?

"Ya. Seninki nasıl?"

"Ah, aynı. Belki biraz daha kötüsüdür. Kızla şişeyi aynı elinde tutar."[23]

Spanyel bilmez miyim der gibi bir ses çıkardı. Ben yavaşça ayağa kalktım.

"Neyse, devriyeyi değiştirsek iyi olacak," dedim. "Ben Soho'da gezmeye başlıyorum. Sen de Gibbet Sokağı'ndaki züppe dükkanlarla arkadaki müze bölgesini devralıyorsun."

"Biraz dinleneceğim," dedi Queezle. "Çok yoruldum."

"Tamam. Peki, iyi şanslar."

"İyi şanslar." Spanyel hüzünle başını pençelerine dayadı. Ben yağmurun altına, heykel kaidesinin kenarına çıktım; sıçramaya hazır, bacaklarımı kırdım. Arkamdan zayıf bir ses duyuldu: "Bartimaeus?"

"Evet Queezle?"

"Of, yok bir şey."

"Söyle."

"Ben... şey, yalnızca folyotlar değil. Ben de çok gerginim."

Kedi tırıs tırıs geri gidip biraz spanyelin yanında oturdu, kuyruğunu şefkatle etrafına doladı. "Gergin olmana gerek yok," dedim. "Saat gece yarısını geçti bile, daha kimse bir şey görmedi. Bu şey tüm saldırıları gece yarısına doğru yapıyor. Senin korkacağın tek şey uzun, bezdirici bir nöbetin vereceği sıkıntı olmalı."

"Umarım öyledir." Yağmur, sanki katı bir tokmak gibi, her yerde davul çalıyordu. Biz onun içinde kozaya girmiştik. "Kesinlikle aramızda kalacak," dedi Queezle yavaşça, "ama sence bu şey nedir?"

Kuyruğum seğirdi. "Bilmiyorum, bilmek de istemiyorum. Şimdiye kadar karşısına çıkan herkesi öldürdü. Benim sana tavsiyem: Gözlerini dört aç, beklenmedik bir şey gördüğün anda da arkana bakmadan kaç."

"Ama onu yok etmemiz gerek. Emirler böyle."

"İyi, o zaman onu kaçarak yok et."

"Nasıl?"

"Hmm... Seni takip etmesini sağla, sonra yoğun trafiğin içine sok. Ne bileyim, böyle bir şeyler yap işte. Zeno gibi üstüne atlama yeter ki."

Spanyel derin bir iç çekti. "Zeno'yu severdim."

"Onun sorunu biraz fazla hevesli olmasıydı."

Ağır bir sessizlik oldu. Queezle cevap vermedi. Yağmur ısrarla yağmaya devam etti.

"Neyse," dedim sonunda. "Görüşürüz."

"Tamam."

Kaideden atlayıp, kuyruk yukarıda, suya gömülmüş sokağa doğru yağmur altında koşmaya başladım. Tek sıçrayışta, kapanmış bir kafenin arkasındaki alçak duvarın üstüne çıktım. Sonra, bir dizi hoplama-zıplama hareketiyle; duvardan sundurmaya, sundurmadan pencereye, pencereden dama ve en yakındaki, en alçak damın kenarındaki su oluğuna gelene kadar kedi bedenimin atletik becerilerini denedim.

Aşağıda kalan meydana hızlı bir bakış attım. Atın göbeği altına sinmiş duran spanyel, mahzun ve yalnız bir noktacıktı. Ani bir rüzgarla serpilen yağmur onu görmemi engelledi.

Şehrin bu bölgesinde eski evler birbirine sokulmuş, üçgen damları fısır fısır dedikodu yapan kadınlar gibi sokağın tepesinde neredeyse birbirine değiyordu. O yağmurda bile çevik bir kedi için canının istediği yere çabucak ilerlemek çocuk oyuncağıydı. Ben de öyle yaptım. O anda kepenkli pencerelerin ardından göz atacak kadar şanslı olan herhangi biri, en fazla bacadan gülüne sıçrayan, tek bir yanlış adım atmadan kiremitlerin üzerinde hızla ilerleyen gri bir yıldırım görür gibi olmuştur, o kadar.

Bir an dimdik uzanan iki çatı arasındaki vadide durup özlemle gökyüzüne baktım. Soho'ya uçarak gitmek benim için çok daha kolay olurdu ama yere yakın olmak ve gözümü dört açmak için emir almıştım. Düşmanın nasıl hareket ettiğini bilen yoktu ama sahibim toprağa bağlı olduğunu düşünüyordu. Cine benzer bir şey olduğundan da oldukça kuşkuluydu.

Kedi, yüzündeki suyu pençesiyle sildi ve yeniden sıçramaya hazırlandı; bu sefer uzun atlama, cadde genişliğinde. Tam o anda, aniden çakan turuncu bir ışıkla her yer aydınlandı; altımdaki kiremit ve bacaları, yukarıdaki alçalmış bulutları, hatta etraftaki yağmur damlalarından perdeleri gördüm. Sonra yeniden karanlık çöktü.

Turuncu fişek acil durum sinyaliydi. Çok yakından gelmişti.

Queezle.

Bir şey bulmuştu. Ya da bir şey onu bulmuştu.

Kurallara uyma zamanı değildi. Geri döndüm; daha dönerken değişiverdim: Siyah ibikli, kanat uçları altın renginden bir kartal, hızla göğe yükseldi.

Yedi caddenin göbekli süvari tarafından korunduğu yerden yalnızca iki blok ötedeydim. Queezle gitmişse bile fazla uzaklaşmış olamazdı. Oraya dönmem on saniye sürmezdi. Sorun yoktu. Yetişecektim.

Üç saniye sonra çığlığını işittim.

16

Kartal hızla gecenin içine daldı, haşin rüzgara karşı acı içinde uçtu. Damların üstünden ıssız kavşağa; aşağıdaki heykele. Yağmurun sertçe taşa vurduğu kaidenin kenarına kondum. Her şey bir-iki dakika önce bıraktığım gibi duruyordu. Ama spanyel gitmişti.

"Queezle?" Cevap yoktu. Bir tek rüzgarın uğultusu.

Bir sonraki an, süvarinin şapkasına tünemiş, yedi caddeyi yedi düzlemde birden gözden geçiriyordum. Spanyel hiçbir yerde yoktu; ne bir cin, ne bir iblis, ne altı köşeli yıldız, ne de başka türden büyülü tuzak görünüyordu. Sokaklar bomboştu. Tek başımaydım.

Şüphelenerek, heykel kaidesine geri döndüm ve çok titiz bir inceleme yaptım. Taşların üstünde, tam oturmuş olduğumuz yerde, soluk da olsa siyah bir leke bulmayı ümit ediyordum ama daha önce orada birileri olduğuna dair hiçbir iz yoktu.

Birden kendimi fazla göz önünde hissettim. Kaidenin üzerinde ne tarafa dönersem döneyim, yağmurun içinden sessizce gelecek olan her çeşit saldırıya açıktı sırtım. Hemen havalanıp, yağmur kulaklarımda trampet çalarken, heykelin etrafında bir daire çizdim. Sokakta pusuya yatmış olabilecek herhangi bir şeyden güvenli bir uzaklığa, dam yüksekliğine çıktım.

Gümbürtüyü de o anda duydum. Kel kafalı bir adamın başında kırılan şişenin şıngırtısı gibi neşeli bir ses değildi. Daha çok, ormandaki bir meşe ağacı köklerinden sökülüp bir kenara fırlatılmış ya da koca bir bina sabırsızlık içinde dev bir şeyin ayak altından çekilmiş gibiydi. Belanın sesiydi, diğer deyişle.

İşin kötüsü, sesin ne taraftan geldiğini anlayabilmiştim. Yağmur biraz daha hızlı yağsa ya da ses biraz daha az çıkmış olsa, yanlış değerlendirip göğsümü gere gere yanlış yöne doğru gidebilirdim. Ama böyle bir şansım kalmamıştı.

Neyse ki Queezle'ın hayatta olması gibi cılız bir olasılık hâlâ vardı.

Bu yüzden ben de iki şey yaptım. Önce bizim gruptaki gözcülerden birinin her şeye rağmen göreceğini umarak bir Fişek daha yolladım. Hafızam beni yanıltmıyorsa, en yakındaki nöbetçi Charing Kavşağı'nda duran bir folyottu. Korkak ve inisiyatif almaktan aciz, yetersiz bir yaratıktı ama o anda, kuru otla doldurulmuş bir top bile olsa, her çeşit takviye güç işime yarayacaktı.

Sonra cadde boyunca baca yüksekliğinden uçarak, sesin geldiği kuzey yöne doğru uçtum. Müze bölgesine doğru ilerliyordum. Bir kartal yere düşmeden ne kadar yavaş uçabilirse, işte öyle uçuyordum.[24] Bu arada aşağıdaki binaları incelemeyi de ihmal etmiyordum. Lüks dükkanlarla dolu bir bölgeydi; küçük, karanlık ve içerlek. Kapıların üstündeki elle boyanmış eski tabelalar, içeride satılan latif mallar hakkında ipucu veriyordu: Kolyeler, ipek kumaşlar, mücevher işlemeli cep saatleri. Bu mahallede altın özellikle göze çarpıyordu, değerli taşlar da öyle. Büyücüler statülerinin altını çizen o ufak fazlalıkları bu kurumlardan alıyordu. Zengin turistler de her gün buralara akın ediyordu.

Ürkütücü gümbürtü tekrarlamamıştı; dükkan vitrinlerinin hepsi sağlam görünüyordu, lambaları yanıyor, ahşap tabelaları da gıcırdıyordu.

Yağmur üzerimden akıp sokağa yağıyordu. Kaldırım taşları yer yer su altında kaybolmuştu. Ne ölümlü ne ölümsüz hiçbir canlı yoktu görünürde. Sanki bir hayalet şehir üzerinde uçar gibiydim.

Cadde biraz genişleyerek, çim ve güzel çiçeklerle dolu küçük bir tarhın iki tarafından geçiyordu. Dar caddede beklenmedik bir manzaraydı bu, belki biraz da yersiz. Sonra çimlerin ortasındaki direk kalıntılarını fark ediyordunuz, çiçeklerin arasında gizli eski taşları, ve burasının eskiden ne olduğunu anlıyordunuz.[25] O gece her yeri su götürüyor, her şeyi önüne katıyordu ama benim ilgimi çeken ve bir daire çizip geri dönerek kalıntıların üstüne konmamı sağlayan şey, çimlerin üzerindeki izlerdi.

Bunlar bir çeşit ayak iziydi. Hafif spatula şeklinde, taraklı ön kısmında ayrık bir parmağı olan dev ayaklar. Ayak izlerinin her biri toprağa derinlemesine gömülerek, çim alanı bir ucundan bir ucuna katediyordu.

Başımdaki tüyleri silkip pençelerimi direğe tıklattım. Mükemmel. Harika! Düşmanım yalnızca gizemli ve güçlü değil, aynı zamanda dev gibi ve ağırdı. Gece, gittikçe daha az keyifli bir hal alıyordu.

Kartal gözlerimle, ayak izlerinin gittiği yönü takip ettim. Çimenden sonraki ilk adımlar, düzensiz aralıklarla oluşmuş çamur kümecikleri biçiminde, izlenebilir durumdaydı. İleride kesiliyorlardı ama caddedeki dükkanlardan hiçbirinin yağmalanmadığı açıktı. Avımın başka bir yeri hedeflediği ortadaydı. Havalanıp caddede ilerlemeye devam ettim.

Gibbet Sokağı, sağa ve sola doğru karanlıkta devam eden geniş bir bulvarda bitiyordu. Tam karşıda yüksek, görkemli metal parmaklıklardan bir çit vardı, som demirden direklerin her biri altı metre yüksekliğinde ve beş santimetre kalınlığındaydı. Çitteki bir çifte kapı, sonuna kadar açıktı. Daha doğrusu, tam olarak, bitişiğindeki parmaklıklarla birlikte yakındaki bir sokak lambasına kadar yırtılmış, çitte koca bir delik açılmıştı. Bir şey aceleyle içeri girerken ikiye ayırıvermişti. Bu nasıl bir şevkti böyle. Bense tam tersine, caddenin karşısından ağır ağır uçarak, gönülsüzce deliğe yaklaştım.

Bükülmüş ve harap olmuş bir metal çubuğun tepesine kondum. Hurdahaş edilmiş kapının gerisinde, geniş merdivenlere giden ferah bir yol vardı. Merdivenlerin üstünde kale kadar büyük, banka kadar sıkıcı, dev bir binaya açılan sekiz sütunlu muazzam bir revak vardı. Binayı eskiden hatırlıyordum: Efsanevi İngiliz Müzesi. Göz alabildiğine geniş bir alanda, kanat kanat, her yöne doğru uzanıyordu. Bir mahalle büyüklüğündeydi.[26]

Ben mi küçüktüm, yoksa burada herşey gereğinden fazla mı büyüktü? Kartal tüylerini kabarttı ama kendini küçük hissetmekten kurtulamadı. Durum değerlendirmesi yaptım. Kimliği belirsiz, koca ayaklı ve şüphesiz çok güçlü düşmanın buraya neden geldiğini tahmin etmek için profesör olmaya gerek yoktu. Müzede onu en az bir hafta meşgul edecek tahrip edilmeye değer malzeme vardı. İngiliz Hükümeti'ni güç duruma düşürmeyi isteyen her kimse iyi seçim yapmıştı ve saldırgan bütün gece istediği her şeyi yapmaya devam ederse, sahibimin sallantıda olan kariyerinin yerle bir olacağını söylemek yanlış olmazdı.

Yani onu içeride de takip etmeyi sürdürmeliydim.[27]

Kartal ileriye doğru süzüldü, yol boyunca alçaktan uçup merdivenleri geçti ve sütunların arasına kondu. Önünde müzenin büyük bronz kapısı vardı; avım, alışkanlığı olduğu üzere, kapıyı bırakıp içeri taş duvardan girmeyi uygun görmüştü. Pek uygun bir davranış olmasa da, tehlike var mı diye duvar kalıntılarını dikkatle incelemek gibi, aleni gecikme taktikleriyle birkaç dakika daha oyalanmamı sağlayacak kadar bağırsak düğümleyici bir etkisi vardı.

Binadaki delik geniş ve karanlıktı. Temkinli bir mesafeden içeri baktım, bir çeşit lobi gördüm. İn cin top oynuyordu. Düzlemlerin hiçbirinde hareket yoktu. Parçalanmış kereste ve duvar taşından bir yığınla, üzerinde neşeli bir İNGİLİZ MÜZESİ'NE HOŞGELD yazısı olan kırık bir tabela, yaratığın kararlı adımlarını ne yöne doğru atmış olduğunu gösteriyordu. Havada yoğun bir toz bulutu vardı. Soldaki bir duvar yarılıp geçilmişti. Kulaklarımı diktim. Yağmurun tıpırtısına uzaklardan eşlik eden, paha biçilmez tarihi eserlerin şıngırtısını duymayı umuyordum.

Olur da o kaytarıcı folyot benden tarafa bakar diye, havaya bir Fişek daha yolladım. Sonra her şeyi göze alıp içeri girdim.

Haşin minator burun deliklerinden buhar salarak, pençeli elleri gergin, toynaklarıyla yerdeki molozu döverek, harabeye dönmüş lobiye göz gezdirdi.[28] Ona karşı gelmeye kim cesaret edebilirdi ki? Hiç kimse! Evet, hiç kimse, çünkü beklenileceği gibi odada kimsecikler de yoktu zaten. Tamam. Güzel. Öyleyse şimdi de yandaki odayı deneyecektim. Sorun yoktu. Minator derin bir soluk alıp, toynak uçlarında yıkıntıların üstünden geçerek yıkık duvara doğru gitti. Tedbiri elden bırakmadan başını uzattı.

Karanlık, pencerelere vuran yağmur, yerlere saçılmış amforalar, Finike çömlekleri ve uzaklarda bir yerlerde kırılan camın sesi... Düşman hâlâ birkaç salon öndeydi. Güzel. Cesaretini toplayan minator ilerledi.

Bu işlem birçok kez tekrarlandığından, sonraki birkaç dakika ağır çekim bir kedi-fare kovalamacası şeklinde yaşandı. Sonraki oda, o da boş, sesler ileride. Yağmacı neşe içinde yıkıp dökerek yoluna devam etti; ben de, her geçen saniye onu yakalamayı daha az isteyerek, kararsızca peşinden takip ettim. Klasik Bartimaeus gösterilerinden biri olmadığını itiraf etmem gerekir. İsterseniz paranoyak deyin ama Zeno'nun sonu bir türlü aklımdan çıkmıyordu ve öldürülmemek için fazla salakça olmayan bir yol bulmaya uğraşıyordum.

İçinden geçtiğim yıkıntının boyutları, karşımda bir insan olduğu düşüncesini imkansız kılıyordu, o zaman ne olabilirdi? İfrit mi? Olabilir ama tarzı hiç uygun değildi. İfritlerin bol bol büyülü saldırı araçları kullanmasını beklersiniz -mesela yüksek kaliteli Patlamalar ve Tutuşturucu Çubukları- ama burada kaba güç kullanımından başka bir şey yoktu. Bir marid mi? Onlar da aynı, ayrıca onlardan birinin büyülü varlığını şimdiye kadar hissetmiş olmam gerekirdi.[29] Tanıdık gelen hiçbir iz yoktu. Odaların hepsi bomboş ve soğuktu. Çocuğun daha önceki saldırılarla ilgili anlattıklarına uygun bir durumdu: Demonların yapmış olması mümkün görünmüyordu.

Tam olarak emin olmak için, müthiş gümbürtülerin geldiği bir sonraki kıymıklı delikten içeri, baloncuklar çıkaran küçük bir Nabız yolladım. Nabız'ın geri dönmesini bekledim, ya zayıflamış olarak (eğer içeride büyü yoksa) ya da güçlenmiş olarak (eğer pusuya yatmış güçlü bir şey varsa).

Geriye dönmemesiyle dehşete düştüm.

Minator düşünceli düşünceli burnunu kaşıdı. Tuhaf, ama yine de hafiften tanıdık. Aynı etkiyi daha önce başka bir yerde gördüğüme emindim.

Bir kez daha delikten gelen seslere kulak kabarttım, uzaktan geliyordu. Minator sinsice ilerledi...

Ve diğer odaların iki katı yüksekliğinde büyük bir galeriye çıktı. Yağmur her iki taraftaki yüksek, dikdörtgen pencerelere vuruyor; gecenin içinde bir yerden, belki uzaktaki bir kuleden gelen sönük, beyaz bir ışık odanın içindekileri aydınlatıyordu. Hepsi gölgelere bürünmüş, dev boyutlarda eski heykellerle dolu bir odaydı: İki Asurlu kapı bekçisi cin; bir zamanlar Nimrud kapısında beklemiş, insan başlı, kanatlı aslanlar;[30] renk renk taşlarla işlenmiş, timsah, kedi, iblis ve çakal başlı her türden Mısır tanrısı ve ruhsal varlıkları;[31] kutsal skarabe böceğinin dev boyutlardaki yontuları; çoktan unutulmuş papazların lahitleri; ve her şeyin ötesinde, büyük firavunların yekpare taştan heykel kalıntıları -kırık yüzler, kollar, gövdeler, eller ve ayaklar, hepsi kumlara gömülü olarak bulunmuş, tren ve gemilerle kuzeyin gri topraklarına taşınmış.

Başka bir zaman olsa, orada öylece durup eski tanıdıkların ve sahiplerin uzaklarda kalmış görüntülerine dalarak geçmişe özlem duyabilirdim, ama zamanı değildi. Salonun yarısına kadar giden açık bir koridor vardı; daha küçük birçok firavun, kenarlara itilmiş küskün satranç taşlarından yığınlar gibi yerde yatıyordu, tanrılardan bir-ikisi de yaşarken olmayacakları bir yakınlık ve samimiyet içerisindeydiler. Bunu becermesi çocuk oyuncağı gibi görünse de, dev heykellerden bazıları sanki daha fazla direnç göstermişti. Salonun ortasında, tam düşmanın yolunun üstünde, Büyük Ramses'in granitten oyulmuş, en az dokuz metre yüksekliğinde, oturan dev bir heykeli vardı. Başlığının tepesi hafiften sallanıyordu; ilerideki karanlığın içinden boğuk sürtünme sesleri geldi. Sanki bir şey Ramses'i yolundan çekmeye uğraşıyordu.[32]

Bir utukku bile, böyle bir dev heykeli es geçip yoluna devam etmeyi akıl ederdi. Oysa benim düşmanım, küçük bir köpeğin bir filin bacak kemiğiyle didişmesi gibi, heykele takmış görünüyordu. O yüzden belki de rakibim çok aptaldı (pozitif düşünce). Ya da belki verebileceği en büyük hasarı vermeye çalışan, hırslı biriydi (bu biraz daha az pozitif).

Her neyse, o anda kendini sevgili işine vermiş olduğu açıktı. Böylece ben de neyle karşı karşıya olduğumu iyice bir inceleme fırsatı buldum.

Minator, çıt çıkarmadan salonun karanlığına karıştı ve o ana kadar dokunulmadan kalmış olan uzun bir lahitin yanına geldi. Lahitin gerisinden Ramses heykelinin dibine doğru baktı. Şaşkınlıkla alnını kırıştırdı.

Cinlerin çoğu kusursuz gece görüşüne sahiptir; insanlardan üstün olduğumuz sayısız yönlerimizden biridir bu. Karanlığın bizim için pek bir anlamı yoktur; sizin de görebildiğiniz birinci düzlemde bile. Ama o anda, diğer düzlemleri de düşünce hızıyla gözden geçirmeme rağmen, heykelin dibinde odaklanmış derin, kara bir kuyuya giriş yapamadığımı gördüm. Kenarları büzüşüp genişliyor, ama birinciden yedinciye kadar tüm düzlemlerde gizemini koruyordu. Ramses'i sallayan her ne ise, koyu bir karanlığa gömülmüştü ve ben hiçbir yerini göremiyordum.

Yine de, yeri hakkında kaba bir tahmin yapabilirdim ve artık yeteri kadar hareketsiz kalmıştım, yani sürpriz bir saldırının zamanı gelmişti. Uygun bir füze bulmak için etrafa bakındım. Yakınımdaki bir vitrinin içinde yamuk yumuk, kaldırabileceğim kadar küçük ama bir ifritin beynini uçurabilecek kadar büyük, garip bir taş parçası vardı. Düz yüzeylerinden birinde bir sürü şey yazılıydı ama bunları okuyacak zamanım yoktu. Herhalde müzeyi ziyaret edenler için düzenlenmiş bir kural listesiydi, çünkü birkaç dilde yazılmıştı. Her neyse, ben işime bakmalıydım.

Minator, vitrini dikkatle ve sessizce kaldırdı, taşı aldı ve vitrini ses çıkarmadan yerine koydu. İleriye baktı: Karartı hâlâ Ramses'in ayakları dibinde bir kuyuydu ama heykel yerinden kıpırdamıyordu. Güzel.

Eğilip kayayı kaslı kollarımın arasına aldım ve fırlatacak uygun bir yer bulmak için geriye doğru gitmeye başladım. Gözüme orta boy bir firavun takıldı. Onu tanımıyordum; herhalde silik bir tipti. Heykelinde bile hafif gariban bir ifade vardı. Ama bir kürsünün üstünde duran oymalı bir tahta oturmuştu ve kucağı bir minatorun durabileceği kadar geniş görünüyordu.

Kayayı ellerimde tutarak sıçradım, önce kürsüye, oradan tahta, sonra firavunun kucağına. Omzunun üzerinden baktım: Mükemmel; şimdi nabız gibi atan karaltıdan bir taş atımı uzaklıktaydım, doğru yörüngede fırlatmak için de yeterince yüksekteydim. Keçi bacaklarımı gerdim, pazılarımı sıktım, şans için burnumdan bir ses çıkardım ve kayayı bir kuşatma mancınığı gibi havaya fırlattım.

Bir, belki de iki saniye için, taşın yazılı tarafı pencereden gelen ışıkla aydınlandı, sonra Ramses'in yüzü önünden aşağı, heykelin dibine, kara sisin ortasına düştü.

Kütürt! Taşın taşa, kayanın kayaya çarpışından gelen bir çatırtı. Karaltıdan her yere küçük siyah parçalar sıçrayıp, moloz yığınlarına ve cam kırıklarına çarptı.

İşte, bir şeyi vurmayı becermiştim, üstelik iyi becermiştim.

Kara bulut aniden kudurmuş gibi köpürdü. Kısa bir an geri çekildi; ne yaptığını bilmez bir halde, öfkeyle dev kolunu sallayan çok büyük ve sert bir şeyi görebildim. Sonra bulut yeniden kapandı ve dışa doğru genişledi, saldırıyı yapanı bulmak istermiş gibi yakınındaki heykelleri yaladı.

Gerçeği söylemek gerekirse, kahraman minator korkudan sinmişti: Firavunun kucağında olabildiğince aşağı çökmüş, mermerdeki bir çatlaktan dışarıyı gözetliyordum. Görünmemek için boynuzlarım bile biraz sarkmıştı. İçindeki şey her neyse, onunla birlikte karartının hareket edişini izledim: Kararlı bir tavırla Ramses'in yanından ayrılıp, ileri geri diğer heykelleri dolaştı. Bir dizi güçlü darbe sesi duyuldu: Gizli ayaklarının sesi.

Rakibimin taş duvarları delip geçebildiğini bildiğimden, ilk saldırıda mutlak bir zafer beklemiyordum ama kayanın etkisiz kalması yine de hayal kırıklığı yaratmıştı. Neyse ki, en azından karaltının içindeki yaratığı kısa süre için de olsa görebilmiştim ve emirlerden biri onu yok edemediğim taktirde hakkında bilgi toplamak olduğuna göre, bu da bir şeydi. Küçük bir kaya karaltıya hafif hasar vermişti... Bu durumda, büyük bir kaya neler yapardı acaba?

Dalgalanan bulut, salonun karşı tarafındaki şüpheli bir grup heykeli incelemeye gitti. Minator kendinden beklenmeyecek bir gizlilik içinde firavunun kucağından inip ilerledi, saklandığı yerler arasından, ufak, çevik hareketlerle, salonu geçip kumtaşından büyük bir firavun gövdesinin durduğu duvarın yanına geldi.[33]

Gövde yüksekti; yaklaşık dört metre uzunluğunda. Ardındaki gölge alana sindim, bunu yaparken de yakındaki bir gömüt çanağını kaptım. Doğru dürüst gizlenir gizlenmez, kıllı kolumu havaya kaldırdım ve çömleği üç metre kadar öteye, yere fırlattım. Tatmin edici gevreklikte bir çatırtıyla kırıldı.

Karanlık bulutu, tam da bu sesi beklermiş gibi, anında gürültünün geldiği yöne doğru akmaya başladı. Hevesli ayak sesleri duyuldu; yanından geçtiği heykelleri kamçılayarak iz süren siyah dokunaçlar görüldü. Bulut, kırık çömleğin yakınına geldi; durakladı, ne yapacağını bilemeden dalgalandı.

Durduğu yer uygundu. Bu arada minator da kumtaşından gövdenin yarısına kadar tırmanmıştı, sırtını duvara yasladı ve çatallı toynaklarının tüm gücüyle heykeli itti. Heykel hemen kıpırdamaya başladı, ileri geri sallanarak, hafif bir sürtünme sesi çıkardı.[34] Kara bulut sesi fark etti, bana doğru atıldı.

Ama yeterince hızlı değil. Heykelin denge merkezi, son bir hamleyle, geri dönülmez şekilde yer değiştirdi; karanlık salonda ıslık çalarak devrildi, küt diye bulutun içine düştü.

Çarpmanın şiddeti, bulutu milyonlarca tutama ayırdı; her bir tarafa saçıldılar.

Çevik bir hareketle aşağı atlayıp, yan tarafa indim. Hemen dönüp neler olduğunu inceledim.

Heykel yerde yatmıyordu. Ortasından çatlamış; tepesi, sanki büyük bir şeyin üstünde durur gibi yerden bir metre kadar yüksekte kalmıştı.

Dikkatle ona doğru yürüdüm. Durduğum yerden, altında bilinçsiz yatan şeyi görmem mümkün değildi. Ancak başarıya ulaşmışım gibi görünüyordu. Birkaç saniye içinde savuşup, çocuğa haber yollayabilir ve serbest bırakılmayı bekleyebilirdim.

Yaklaştım; heykelin altına bakmak için eğildim.

Dev bir el, ışıktan da hızlı belirip, kıllı bacaklarımdan birini yakaladı. Mavi-gri, üç parmak ve bir başparmağı olan, mezar taşı kadar sert ve soğuk bir eldi. Üstünden geçen damarlarla mermere benziyordu ama canlıydı. Özümü bir mengene gibi sıkıştırıp eziyordu. Minator acı içinde kıvrandı. Bedenimi değiştirmem, özümü yumruğun içinden kurtarmam gerekti ama başım dönüyordu; bunu yapabilecek kadar yoğun konsantre olamıyordum. Korkunç bir soğuk, battaniye gibi etrafıma sarındı. Ateşimin sönmeye yüz tuttuğunu, enerjimin yaradan akan kan gibi bedenimden süzüldüğünü hissediyordum.

Minator sallandı, cansız bir kukla gibi yere devrildi. Ölümün ürpertici yalnızlığı her yanımı sarmıştı.

Sonra, beklenmedik biçimde, taştan yumruk büküldü ve gevşedi; minatorun bedeni havada hantal bir yay çizdi, hızla yandaki duvara çarptı. Bilincim titreşti; boynuz üstü yere kapaklandım.

Bir an afallamış, ne olduğunu anlayamaz halde orada kalakaldım. Kumtaşından bir heykelin itilişini anımsatan sürtünme sesleri işittim ama bir şey yapmadım. Heykelin aceleyle yana devrildiğini anımsatan sarsıntılar hissettim ama bir şey yapmadım. Taştan dev ayakların yere basışını andıran şiddetli sarsıntıları hissettiğimde de bir şey yapmadım. Ama bu sırada dev ellerin dokunuşundan gelen o korkunç yakıcı soğuk hissi yavaş yavaş azalıyor, ateşim yeniden canlanıyordu. Ayrıca, taştan dev ayaklar, amaçlı olarak bana doğru yaklaşırken ve buz gibi bir şeyin üstüme dikildiğini hissederken, artık hareket edebilecek kadar enerji kazanmıştım.

Gözlerimi açtım; koca bir gölgenin uzadığını gördüm.

Minator, işkencemsi bir irade gücüyle bir kez daha kedi oldu; kedi havaya sıçrayarak yere basan ayağın altından kaçtı, ayak yere gömüldü. Kedi, tüyleri kabarmış, kuyruğu tuvalet fırçası gibi diken diken olmuş vaziyette biraz öteye indi; miyavlayarak yeniden sıçradı.

Havadayken, yan tarafına baktı ve bir an rakibini önden tam olarak görebildi.

Siyah tutamlar çoktan çevresinde yeniden şekillenmeye başlamıştı ve cıva kürecikleri gibi yaratığın karanlık kamuflaj pelerini altında toplanıyorlardı. Ama onu görmeme yetecek kadar dağınık kürecik vardı etrafta; başını aniden çevirerek sıçrayışımı izleyen rakibimin ana hatları ayışığında göz önüne serildi.

İlk bakışta salondaki heykellerden birinin canlandığını sanırdınız: Üç metre yüksekliğinde, kaba hatlarıyla insana benzeyen geniş bir beden, iki kol, iki bacak, iri bir gövde, tepesinde daha küçük, dümdüz bir baş.

Yalnızca birinci düzlemde vardı; diğer düzlemlerde saf karanlıktı.

Kedi, timsah tanrı Sobek'in pullu başına tünedi, bir an meydan okuyarak tısladı. Karşımdaki şekilde alışılmamış bir farklılık vardı; yalnızca ona bakmanın bile enerjimi emdiğini hissediyordum.

Şaşırtıcı bir hızla bana doğru geldi. Bir an, yüzü -başka bir şey denemeyeceği için yüzü diyorum- pencereden gelen ışıkla aydınlandı ve "canlanmış heykel" benzetmesi anlamsızlaştı. Bu heykeller kusursuz bir işçilikle yontulmuştu, istisnasız hepsi; zaten Mısırlılar, organize din ve inşaat mühendisliği dışında, bir tek bu konuda başarılıydılar. Oysa yaratık kaba ve inceliksiz görünüyordu, bir o kadar da yapay (benzerlik boyutlarla sınırlıydı). Cildinin yüzeyi düzensizliklerle kaplıydı; sanki alelacele biçimlendirilmiş gibi yumrular, çatlaklar ve düz alanlarla doluydu. Kulakları ve saçı yoktu. Gözlerinin olması gereken yerde, sanki dev bir kalemin yontulmamış ucu batırılarak açılmış iki yuvarlak oyuk vardı. Burnu da yoktu, dudakları bir balinanın sersem, obur tavırlarıyla hafif aralık duran uzun bir yarık halindeydi. Ve alnının ortasında, çok yakın zamanda gördüğümden emin olduğum oval bir şekil vardı.

Bu küçük oval şekil, bedenle aynı mavi-gri malzemeden yapılmış, fakat yüz ve bedenden daha ince işlenmiş ve ayrıntılıydı. Kapakları ve kirpikleri olmayan açık bir gözdü, ama paralel çapraz çizgilerle gölgelenmiş göz yuvarı ve yuvarlak göz bebekleri tamdı. Ve o gözbebeklerinin ortasında, karanlıktan pelerin onları benden gizlemeden hemen önce, bir an, beni izleyen gölge bir zekanın varlığını gördüm.

Karanlık bir hamle yaptı; kedi zıpladı. Arkamda, Sobek'in kıymıklarına ayrıldığını duydum. Yere inip en yakındaki kapıya fırladım. Gitme zamanı gelmişti; öğrenmem gerekeni öğrenmiştim. Daha fazlasını yapmayı deneyecek kadar kendimden nefret etmiyordum.

Başımın üstünden bir çeşit füze geçti, kapıya çarpıp deldi. Kedi öne atıldı. Yerleri sarsan ayak sesleri kediyi takip etti.

Duvarlarında incecik etnik kumaşların ve halıların asılı olduğu, küçük, karanlık bir odaya gelmiştim. İlerideki yüksek pencere kaçış yolu olabilirdi. Kedi, bıyıklarını yüzüne, kulaklarını başına yapıştırıp, pençeleriyle zemini çizerek pencereye doğru koştu. Zıpladı; son anda bir kediden beklenmeyecek küfürler savurarak aniden vazgeçip yana doğru kondu. Pencerenin dışında çok güçlü bir neksustan gelen, çizgi çizgi, parlak beyaz ışıkları görmüştü. Büyücüler gelip bizi içeriye mühürlemişlerdi.

Kedi başka bir çıkış bulmak için geriye çark etti. Bulamadı.

Lanet olası büyücüler.

Kaynaşan bir karanlık, kapı boşluğunu doldurdu.

Kedi savunmaya geçerek kendini yere yapıştırıp kamburunu çıkardı. Arkasında, yağmur pencere camlarına vuruyordu.

Bir an kedi de karanlık da öylece kaldı. Sonra bulutun içinden küçük ve beyaz bir şey atıldı, salonu geçti: Sobek'in omuzlarından koparılmış timsah kafasıydı. Kedi yana sıçradı. Timsah başı pencereyi kırdı, neksusa çarparak cızırdadı. Pencerede açılan delikten içeriye, bariyere çarptığında buharlaşan kızgın yağmurla birlikte ani bir hava akımı girdi. Duvarlardaki kumaş ve halılar pencereye doğru uçuştu.

Ayak sesleri. Yaklaşan karanlık odayı dolduracakmış gibi genişliyordu.

Kedi geri geri çekilerek bir köşeye sindi, küçülebileceği kadar küçüldü. Artık o göz beni her an görebilirdi...

Bir yağmurlu rüzgar daha: Halıların püskülleri uçuştu. Aklıma bir fikir geldi.

Pek iyi bir fikir değildi, ama o anda fikirlerarası müsabaka yapacak durumda değildim.

Kedi en yakın kumaş parçasına doğru sıçradı; muhtemelen Amerika'dan gelmiş, üzerinde stilize mısırlar, mısırların arasında enli omuzlu insanlar olan, yıpranmış bir parça. Kumaşın özenle bağlanmış kordonlarla duvara tutturulduğu yere kadar tırmandı. Bir pençe... ve kumaş serbest kaldı. Anında rüzgara kapıldı; salona doğru uçtu, kara bulutun ortasındaki bir şeye yakalandı.

Kedi çoktan yandaki halıya geçmiş, duvardan kopartıyordu. Sonra yandaki. Bir anda, yarım düzine kumaş parçası odanın ortasında, rüzgar ve yağmurla birlikte hayaletler gibi hafifçe dans etmeye başladı.

Bulutun içindeki yaratık ilk kumaşı yırtmıştı, ama hemen ardından ikincisi geldi. Her yanında, kumaş parçaları uçuşup dönüyor, yaratığın aklını karıştırıp, görüşünü engelliyordu. Dev kolların çırpındığını, dev bacakların odanın duvarları içinde ileri geri sallandığını hissettim.

O böyle çabalarken, ben de sessizce sokulacak başka bir yer arandım.

Karanlık bulut artık neredeyse odayı kapladığı, bense içindeki ölüm habercisi yaratıkla burun buruna gelmek istemediğim için, bunu yapmak kolay değildi. Duvarlara sürtünerek, tedbiri elden bırakmadan ilerliyordum.

Tam yarı yola gelmiştim ki dayanma gücünün sınırlarına gelmiş olan yaratık sinirden kendini kaybetti. Birden ayaklarını yere vurdu, sonra yumruğunu soldaki duvara geçirdi. Tavandaki sıvalar döküldü, bir toz bulutu... ve sonra molozlar, odadaki, yağmur ve antika kumaşlardan oluşan girdaba katılarak yere yağdı.

İkinci yumrukta duvar yıkıldı, onunla birlikte tavan çöktü.

Kedi kısa bir an kaskatı kesildi, gözleri fal taşı gibi açıldı; sonra kendini korumak için top gibi kıvrıldı.

Bir sonraki an, onlarca ton ağırlığında taş, tuğla, çimento, çelik ve envai çeşit inşaat malzemesi doğrudan üstüme yağarak, beni odaya gömdü.

17

Ufak adam özür dilercesine gülümsedi. "Molozun çoğunu temizledik efendim," dedi, "ve şimdiye kadar hiçbir şey bulunamadı."

Jessica Whitwell'in sesi soğuk ve sakindi. "Hiçbir şey mi Shubin? Bu söylediğinin imkansız olduğunun farkında mısın? Sanırım birisi işi kaytarıyor."

"Ben tüm alçak gönüllülüğümle böyle olmadığına inanıyorum efendim." Çarpık bacaklarını hafif kırmış, başı öne eğilmiş, şapkasını iki eliyle sıkıca önünde tutmuş dururken gerçekten yeterince alçak gönüllü görünüyordu. Demonik doğasını açığa vuran tek şey, ortasında durduğu beş köşeli yıldızdı. Bir de sol ayağı (pantolon paçasından siyah bir ayının kürklü pençesi çıkıyordu; ya dalgınlıktan ya da kapris yaptığı için, ayağını değiştirmeyi ihmal etmişti).

Nathaniel tekinsiz gözlerle cini süzüyor, düşünceli ve alaycı olmasını umduğu bir tavırla parmak uçlarını birbirine vuruyordu. Yıldızın çevresinde şık bir daire çizecek şekilde düzenlenmiş, yüksek arkalıklı, düğmeli, yeşil deriden koltukların birine oturmuştu. Kasıtlı olarak Bayan Whitwell'in duruşunu taklit ediyor -sırt dik, bacak bacak üstünde, dirsekler koltuğun kenarlarına dayanmış- böylece onun kararlı ve güçlü havasına sahip olmayı umuyordu. Yine de içine düştüğü dehşeti gizleyemediğini hissediyordu. Sesini olabildiğince kararlı çıkarmaya çalıştı. "Enkazı en küçük noktasına kadar araştırmanız gerek," dedi. "Demonum orada bir yerde olmalı."

Ufak adam parlak yeşil gözleriyle ona bir bakış fırlattı, bunun dışında duymazlıktan geldi. Jessica Whitwell konuştu: "Demonunun yok edilmiş olması da mümkün John."

"Öyle olsaydı, sanırım bunu hissederdim efendim," dedi Nathaniel kibarca.

"Ya da sözleşmeyi bozup kaçmıştır." Henry Duvall'in sesi Nathaniel'ın karşısında duran siyah koltuktan gürlemişti. Polis Şefi koltuğun her santimetrekaresini doldurmuş; parmaklarını sabırsızca kenarlarına vuruyordu. Siyah gözleri pırıldadı. "Bu tür şeyler, gereğinden fazla hırslı çırakların başına sık sık gelir."

Nathaniel bu meydan okumaya tepki göstermemesi gerektiğini biliyordu. Sessiz kaldı.

Bayan Whitwell bir kez daha kölesiyle konuştu. "Çırağım haklı Shubit. Yıkıntıları yeniden incelemeniz gerek. Hemen yapın, şimdi."

"Yapacağım efendim." Shubit başıyla selam verip gözden kayboldu.

Odada bir an sessizlik oldu. Nathaniel'ın yüzü sakin görünüyordu ama aklı ve duyguları karmakarışıktı. Kariyeri, belki de hayatı tehlikedeydi ve Bartimaeus bulunamıyordu. Bütün ümidini kölesine bağlamıştı ama odadakilerin yüz ifadelerine bakınca, kaybetmek üzere olduğunu düşündükleri anlaşılıyordu. Çevreye göz gezdirdi, Duvall'in gözlerindeki açgözlü doyumu, ustasının kıvılcımlar saçan hoşnutsuzluğunu ve -deri bir koltuğun derinliklerinden- Bay Tallow'un sinsi umutlarını sezdi. İçişleri'nin başı, gecenin çoğunu bütün bu araştırma işinden kendini uzak tutarak ve Nathaniel'a eleştiriler yağdırarak geçirmişti. Aslında, Nathaniel onu suçlayamıyordu. Önce Pinn'in dükkanı, sonra Milli Galeri, şimdi de (en kötüsü) İngiliz Müzesi. İçişleri dar boğaza düşmüştü, hırslı Polis Şefi saldırıya hazır bekliyordu. Müzedeki hasarın derecesi belli olur olmaz, temizlik operasyonunda kendisi de bulunmak için ısrar etmişti Bay Duvall. Tüm gelişmeleri, gizleyemediği hastalıklı bir zafer duygusuyla izlemişti.

"Şimdi..." Bay Duvall ellerini diz kapaklarına dayayarak ayağa kalkmaya hazırlandı. "Sanırım yeterince zaman harcadım Jessica. Özetle, İçişleri'nin çabalarına karşılık elimizde, İngiliz Müzesi'nin harabeye dönmüş bir kanadı ve içindeki kaybedilmiş yüzlerce eser var. Zemin kat tamamen tahrip edilmiş durumda, birçok paha biçilmez heykel kırılıp döküldü, üstelik Rosetta kayası tuzla buz edildi. Suçlu bilinmiyor, bulunacağı da çok şüpheli. Direnişçiler kuş kadar özgür. Ve Bay Mandrake demonunu kaybetti. Pek etkileyici bir skor değil, yine de başbakana bildirmem gereken şeyler bunlar."

"Lütfen koltuğunda kal Henry." Bayan Whitwell'in sesi öyle zehirli çıkmıştı ki Nathaniel tüylerinin ürperdiğini hissetti. Polis Şefi bile şaşkın görünüyordu: Bir an duraksadıktan sonra yeniden koltuğuna gömüldü. "Araştırma henüz tamamlanmış değil," diye devam etti. "Birkaç dakika daha bekleyeceğiz."

Bay Duvall parmaklarını şıklattı. Odanın gölgeliklerinden, gümüş tepside şarap taşıyan bir uşak süzüldü öne doğru. Bay Duvall bir bardak aldı, düşünceli tavırlarla bol bol şarap doldurdu. Uzun bir sessizlik oldu.

Bay Tallow geniş kenarlı şapkasının altından fikir yürütmeye yeltendi. "Benim demonumun olay yerinde olmaması çok yazık," dedi. "Nemiades çok becerikli bir yaratıktır, ölmeden önce mutlaka bana anlatırdı. Bu Bartimaeus belli ki beceriksizin tekiymiş."

Nathaniel gözlerini adama dikti ama bir şey söylemedi.

"Şu senin demon," dedi Duvall, aniden Nathaniel'a bakarak. "Kaçıncı düzeyden?"

"Dördüncü düzeyden cin efendim."

"Kaypak şeylerdir." Bardağını döndürdü. Şarap, tavandan gelen floresan ışığı altında çalkalandı. "Hileci ve kontrol edilmesi zor yaratıklar. Senin yaşında çok az insan bunu başarabilir."

Ne demek istediği açıktı. Nathaniel anlamazlıktan geldi. "Elimden geleni yapıyorum efendim."

"Onları çağırmak için karmaşık sözcükler gerekir. Tek bir yanlış telaffuz, büyücünün ölümüne ya da demonun çıldırmasına neden olabilir. Kimi zaman binaların tamamen yıkılmasıyla sonuçlanır..." Siyah gözleri çakmak çakmaktı.

"Benim başıma böyle bir şey gelmedi," dedi Nathaniel, duygusuz bir ses tonuyla. Titremelerine engel olmak için parmaklarını birbirine geçirdi.

Bay Tallow burnunu çekti. "Delikanlının becerilerini aşan bir göreve getirildiği açık."

"Kesinlikle öyle," dedi Duvall. "Şimdiye kadar söylediğin en mantıklı şey bu Tallow. Belki onu bu göreve getiren Bayan Whitwell'in yapılacak bir yorumu vardır." Sırıttı.

Jessica Whitwell Tallow'u kötülükten başka bir şey içermeyen bakışlarla ödüllendirdi. "Yanlış telaffuz edilen çağırma sözcükleri konusunda uzman olduğunu zannediyordum Julius," dedi. "Cildin iç açıcı rengine bu sayede kavuşmamış mıydı?"

Bay Tallow şapkasını biraz daha yüzüne doğru indirdi. "Benim suçum yoktu," dedi somurtarak. "Kitabımda baskı hatası vardı."

Duvall gülümseyerek kadehini dudaklarına götürdü. "İçişlerinin başı kendi kitabını yanlış okuyor. Aman Tanrım! Çok umut verici. Fazladan yetkilere sahip olduğunda benim departmanım Direniş'e ışık tutabilecek mi göreceğiz bakalım." Kadehi başına dikip tek yudumda boşalttı. "Benim önerim ilk başta..."

Herhangi bir ses, koku ya da benzeri teatral efektler olmaksızın, beş köşeli yıldız bir kez daha doldu. Ufak tefek, özür dileyen adam, bu kez ayak yerine iki ayı pençesiyle geri gelmişti. İki elinde özenle taşıdığı acınası bir şey tutuyordu. Kir pas içinde, baygın, koma halinde bir kedi.

Konuşmak için ağzını açtı, sonra alçak gönüllü görünmesi gerektiğini hatırlayarak kediyi kuyruğundan sallayarak tek eliyle tuttu. Diğer eliyle şapkasını çıkarıp bir köleye uygun şekilde önüne getirdi. "Efendim," diye başladı, "bu yaratığı, kırılmış iki kirişin arasında bulduk, küçük bir borunun içine tıkışmıştı efendim. İlk seferinde gözden kaçmış."

Bayan Whitwell tiksintiyle alnını kırıştırdı. "Bu şey... incelemeye değer mi?"

Ustasının lensleri gibi, Nathaniel'ınkiler de kediden başka bir şey göstermiyordu: Üç düzlemin üçünde de yaratık bir kediydi. Ayrıca, gördüğü şey ölü gibiydi. Dudaklarını ısırdı.

Ufak adam yüzünü buruşturdu; kediyi kuyruğundan ileri geri salladı. " 'Değerli' kavramınızın ne olduğuna bağlı, efendim. Kötü şöhretli bir kasttan gelen bir cin olduğu kesin. Çirkin, pasaklı; altıncı düzlemdeyse leş gibi kokuyor. Üstelik..."

"Sanırım," diye sözünü kesti Bayan Whitwell, "hâlâ hayatta."

"Evet, efendim. Uyanması için yalnızca uygun bir uyarıcı gerekiyor."

"Öyleyse uyandır, sonra gidebilirsin."

"Zevkle." Ufak adam kediyi özensizce havaya attı; parmağını ona doğru uzattı, bir şey söyledi. Parmak ucundan cızırdayan bir elektrik akımı çıktı, kediyi yakaladı; tüyleri diken diken, bir süre havada silkinip sarsıldı. Ufak adam ellerini çırpıp yere indi. Bir an. Yeşil elektrik kayboldu. Kedi, bütün doğa kanunlarına karşı gelerek, yıldızın tam ortasına sırtüstü düşüverdi. Devinimsiz bir tüy topağından çıkan bacakları dört bir yönü göstererek bir an orada yattı.

Nathaniel ayağa fırladı. "Bartimaeus!"

Kedi gözlerini açtı; içerlemiş görünüyordu. "Bağırmana gerek yok." Susup gözlerini kırpıştırdı. "Sana neler oldu böyle?"

"Hiçbir şey. Sen ters duruyorsun."

"Ah." Kedi ani bir hareketle ayağa kalktı. Odaya göz gezdirip kayıtsızlık içinde yüksek arkalıklı koltuklarında oturan Duvall, Whitwell ve Tallow'u gördü. Arka ayaklarından biriyle ilgisizce kaşındı. "Arkadaşların da buradaymış."

Nathaniel başını salladı. Siyah paltosunun altında parmaklarını çapraz yapmış, Bartimaeus'un uygunsuz bir açıklama yapmaması için -mesela gerçek ismini söylememesi için- dua ediyordu. "Beni yanıtlarken dikkatli ol," dedi. "Devlet büyüklerinin arasındayız." Odadakileri etkileyebilmek için sesinin olabildiğince tehditkâr çıkmasına çalışmıştı.

Kedi bir an sessizce diğer büyücülere baktı. Tek pençesini kaldırıp bir sır verecekmiş gibi öne eğildi. "Aramızda kalsın ama daha büyüklerini de görmüştüm."

"Tipinden de belli zaten. Bacakları olan bir ponpona benziyorsun."

Kedi toparlak görüntüsünün ilk kez farkına vardı. Sinirle tıslayarak hemen değişti; artık yıldızın içinde, ipek kürkü ışıltılar saçan, siyah bir panter vardı. Kuyruğunu şık bir şekilde pençelerinin önüne getirdi. "Evet, şimdi, raporumu mu istiyorsun?"

Nathaniel elini havaya kaldırdı. Her şey cinin söyleyeceklerine bağlıydı. Eğer düşman hakkında kayda değer bilgiler veremezse, kendi durumu gerçekten sallantıda demekti. İngiliz Müzesi'ndeki hasarın boyutları, önceki hafta Piccadilly'de gerçekleşenle neredeyse aynıydı; ayrıca Bayan Whitwell'i ziyaret eden haberci bir cinin, başbakanın kınamalarını ilettiğini biliyordu. Nathaniel için iyi haberler değildi bunlar. "Bartimaeus," dedi, "bildiklerimiz şunlar: Dün gece verdiğin sinyal müze dışında görüldü. Bölümden diğer meslektaşlarımla birlikte hemen oraya geldim. İçeriden gürültüler geliyordu. Müzeyi mühürledik."

Panter pençelerini uzatıp anlamlı anlamlı yere vurdu. "Evet, bunun farkındayım."

"Yaklaşık bir kırk dört civarında Doğu Kanadı'nın iç duvarlarından birinin yıkıldığı görüldü. Hemen ardından, kimliği belirsiz bir şey güvenlik kordonunu yarıp önüne geçen bütün iblisleri öldürdü. O zamandan beri bölgeyi araştırıyoruz. Senin bilinçsiz bedenin dışında hiçbir şey bulunamadı."

Panter omuzlarını silkti. "Ee, üstüme bir bina çöktükten sonra ne yapmamı bekliyordunuz? Yıkıntılar üstünde mazurka mı oynasaydım?"

Nathaniel yüksek sesle öksürdü ve kendini toparladı. "Bu durumda," dedi sertçe, "başka kanıt bulunamadığından, bize aksini kanıtlayacak bilgiler veremezsen, tahribattan sen sorumlu tutulacaksın."

"Ne!" Panterin gözleri öfkeyle açıldı. "Beni mi suçluyorsunuz? Bütün başıma gelenlerden sonra, ha? Size söyleyeyim, özüm yara-bere içinde! Yaralanmayacağı düşünülen yerlerimde bile yaralar var!"

"Peki, o zaman," dedi Nathaniel, "bunu kim yaptı?"

"Binayı yıkan ne miydi?"

"Evet."

"Dün geceki tahribata neden olup, sonra da burnunuzun ucundan kaçan şey neydi diye mi soruyorsun?"

"Evet, öyle."

"Demek bana bir anda ortaya çıkıp bir anda kaybolan, geldiğinde etrafına sardığı karanlık pelerinle demon, insan veya hayvan tüm varlıkların görüşünden bütün düzlemlerde korunan yaratığın kimliğini soruyorsun? Sorduğun şey gerçekten bu mu?"

Nathaniel'ın kalbi duracakmış gibiydi. "... Evet."

"Çok kolay. Bir golemdi."

Bayan Whitwell'in tarafından bir yutkunma, Tallow ve Duvall'dan kıkırtılar duyuldu. Nathaniel sersemlemiş halde yeniden koltuğuna yığıldı. "Bir... golem mi?"

Panter pençesini yalayıp, gözünün üstündeki tüyleri düzeltti. "İnansan iyi edersin ufaklık."

"Bundan emin misin?"

"Canlandırılmış kilden, dev boyutlarda, kaya kadar sert, saldırılardan etkilenmeyen ve duvarları yıkabilecek güçte bir adam. Karanlıktan bir pelerine sarınıp, ardında toprağın kokusunu bırakıyor. Dokunuşu hava ve benim gibi ateş varlıklarına ölüm getiriyor... özümüzü saniyeler içinde küle çeviriyor. Evet, oldukça emin olduğumu söyleyebilirim."

Bayan Whitwell eliyle inanamadığını belirten bir hareket yaptı. "Yanılmış da olabilirsin demon."

Panter sarı gözlerini kadına çevirdi. Nathaniel dehşet dolu bir an için ukalalık edeceğini sandı. Ama Bartimaeus yapmayı düşündüyse bile, bundan hemen vazgeçti. Başıyla selam verdi. "Efendim, olabilir. Fakat ben daha önce de golem görmüştüm, Prag'dayken."

"Prag'da, evet! Bundan asırlar önce." Bay Duvall ilk kez konuşmuştu; olayların gelişmesinden rahatsız görünüyordu. "Onlar Kutsal Roma İmparatorluğu ile birlikte yok oldular. Bize karşı kullanıldıkları bilinen son tarih Gladstone zamanındaydı. Bütün taburlarımızı Vltava içlerine, kale surlarının altına doğru çekmişlerdi. Ama sonra onları kontrol eden büyücüler yakalandı ve golemler Taş Köprü üzerinde un ufak edildi. Hepsi tarihe karıştı."

Panter tekrar başıyla selam verdi. "Efendim, bu doğru olabilir."

Bay Duvall koltuğunun kenarına sert bir yumruk geçirdi. "Olabilir değil, doğru! Çek İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana hiçbir goleme rastlanmadı. Ülkemize iltica eden büyücüler golem sırlarını getirmediler, Prag'da kalanlarsa yalnızca büyüklerinin gölgesinden kurtulamamış, beceriksiz amatörlerdi. Golem bilgisi böylece sonsuza kadar kayboldu."

"Belli ki herkes için değil." Cin kuyruğunu öne arkaya salladı. "Golemin hareketleri biri tarafından kontrol ediliyordu. Her kimse, golemin alnındaki bir gözden dışarıyı izliyordu. Kara bulutlar dağıldığı bir anda orada zeka pırıltıları yakaladım."

"Pöh!" Bay Duvall ikna olmamıştı. "Hepsi hayal ürünü. Demon yalan söylüyor!"

Nathaniel ustasına göz attı; kadının suratı asılmıştı. "Bartimaeus," dedi, "sana doğruyu söylemeni emrediyorum. Gördüğün şeyden hiçbir şüphen yok mu?"

Sarı gözler ağır ağır kırpıştı. "Yok. Dört yüzyıl önce yüce büyücü Loew'ün Prag kenar mahallelerinde yaptığı ilk golemi görme şansına erişmiştim. Onu kefenlere ve örümcek ağlarına sarınmış olarak düşmana korku salması için yollamıştı. Kendisi de büyülü bir varlık olmasına rağmen, cinlerin büyüsüne karşı duyarsızdı. Çok güçlü bir toprak özüne sahipti: O varken büyülerimiz işe yaramıyordu, ona karşı kör ve zayıftık; bizi ezip geçmişti. Dün gece dövüştüğüm yaratık aynı cinstendi. Dostlarımdan birini öldürdü. Yalan söylemiyorum."

Duvall burnundan bir ses çıkardı. "Her demonun söylediğine inansaydım, bu kadar uzun yaşamazdım. Bunları sahibini korumak için uydurduğu besbelli." Kadehini sehpaya koydu ve ayağa kalkarak odadakilere baktı. "Ama golem olup olmaması çok da önemli değil. İçişleri durumun kontrolünü kaybetti. Benim departmanım daha iyisini yapabilecek mi, göreceğiz. Başbakanla acil bir görüşme talep edeceğim. Size iyi günler."

Çizmelerini gıcırdatarak, sert adımlarla dimdik kapıya doğru yürüdü. Kimseden çıt çıkmadı.

Kapı kapandı. Bayan Whitwell hareketsiz kaldı. Tavandaki floresan ışıklar acımasızca üstüne düşüyordu; yüzü her zamankinden daha kadavramsıydı. Düşünceli düşünceli sivri çenesini kaşıdı, uzun tırnakları cildinin üzerinde hafifçe hışırdadı. "Bunu çok iyi düşünmemiz lazım," dedi sonunda. "Demonun dedikleri doğruysa, çok değerli bilgiler elde ettik. Ama yine de, amacı çalışmalarımızı küçük düşürmek de olsa, Duvall şüphelenmekte haklı. Golem yaratmak zor iş, neredeyse imkansız. Bu konuda neler biliyorsun Tallow?"

Bakan yüzünü buruşturdu. "Şükürler olsun ki çok az şey efendim. Bizim aydınlanmış toplumumuzda asla kullanılmamış olan ilkel bir büyü. Araştırma zahmetine katlanmadım bile."

"Mandrake, ya sen?"

Nathaniel boğazını temizledi; genel kültür sorularından her zaman hoşlanmıştı. "Büyücünün iki güçlü malzemeye ihtiyacı vardır efendim," dedi hevesle, "ikisinin işlevi de farklıdır. Birincisi, goleme hayat verecek büyünün yazılı olduğu bir parşömen kâğıdıdır. Beden nehir kilinden oluşturulduktan sonra golemi canlandırmak için parşömenin ağzına yerleştirilmesi gerekir."

Ustası başını salladı. "Kesinlikle. Kaybolduğu sanılan büyü de bu işte. Çek büyücüler bu sırrı asla yazıya geçirmedi."

"İkinci malzeme," diyerek devam etti Nathaniel, "ayrı büyülerle yaratılan özel bir kil parçasıdır. Bu parça canavarın alnına yerleştirilerek gücünün odaklanmasını sağlar. Bartimaeus'un da dediği gibi büyücü buradan etrafı görür. Daha sonra yaratığı sıradan bir kristal küre aracılığıyla yönetebilir."

"Doğru. O zaman, eğer demonun doğruyu söylüyorsa, aradığımız kişide hem golem gözü hem de canlandırıcı parşömen var. Kim olabilir bu?"

"Hiç kimse." Tallow parmaklarını birbirine geçirdi; sonra gererek, eklemlerini tüfeklerin yaylım ateşi gibi gürültüyle çıtırdattı. "Çok saçma. Bu malzemeler artık yok. Mandrake'nin cinine Küçültücü Ateş uygulamak lazım. Mandrake'ye gelince efendim, bu felaket onun yüzünden yaşandı."

"Kendine fazla güveniyor gibisin," dedi panter, etkileyici dişlerini gözler önüne serip uzun uzun esneyerek. "Golemin ağzından çıkarıldığında parşömenin un ufak olduğu doğru. Ve büyünün şartlarına göre, canavar bundan sonra sahibine geri dönüp yeniden kil haline gelmek zorunda, yani beden de ortadan kalkıyor. Ama golemin gözü olduğu gibi kalıyor. Çok kereler kullanılabilir. O yüzden burada, gününüz Londrası'nda bile, bunlardan bir tane olması çok mümkün. Sen niye böyle sarısın?" Tallow'un çenesi öfkeyle açıldı. "Mandrake; bu şeye hakim ol, yoksa sonuçlarına katlanırsın."

Nathaniel gülmemek için kendini zor tutuyordu. "Tabii Bay Tallow. Sus köle!"

"Ooo, özür dilerim, peki."

Jessica Whitwell elini kaldırdı. "Saygısızlığına rağmen, demon en azından bir konuda haklı. Golem gözleri gerçekten de var. Bir tane görmüştüm, iki yıl önce."

Julius Tallow'un tek kaşı havaya kalktı. "Öyle mi efendim? Nerede?"

"Hepimizin hatırlayacağı bir kişiye ait koleksiyonda. Simon Lovelace."

Nathaniel irkildi; sırtından soğuk bir ürperti geçti. Bu isim onu hala etkiliyordu. Tallow omuz silkti. "Lovelace çoktan öldü."

"Biliyorum..." Bayan Whitwell'in aklı başka yerde gibiydi. Yerine oturdu; panterin içinde durduğuna benzer bir başka beş köşeli yıldıza bakacak şekilde koltuğunu çevirdi. Odada her biri birbirinden biraz farklı desenlerde çizilmiş birçok yıldız vardı. Parmaklarını şıklattı ve yıldızın içinde cini belirdi, bu sefer tam bir ayı şeklinde. "Shubit," dedi, "Güvenliğin altındaki malzeme deposuna git. Lovelace koleksiyonunu bul; tüm eşyaların listesini çıkar. Aralarında sert kilden oyulmuş bir göz bulacaksın. Onu hemen bana getir."

Ayı bacaklarını büktü ve sıçrayarak gözden kayboldu.

Julius Tallow Nathaniel'a yapmacık bir tebessüm yolladı. "İşte, köle dediğin böyle olur Mandrake. Ne gevezelik, ne boş laflar. Soru sormadan itaat eder. Yerinde olsam, bu dili fazla uzamış yılandan hemen kurtulurdum."

Panter kuyruğuyla yeri süpürdü. "Hey, herkesin bir kusuru vardır ahbap. Benim çenem fazla düşük. Sense takım elbise giymiş bir yağ tulumuna benziyorsun."

"Hain Lovelace'ın ilginç bir koleksiyonu vardı," dedi Bayan Whitwell, Tallow'un sinir krizini görmemezlikten gelerek, eğlenirmiş gibi bir havası vardı. "Golem gözü, ele geçirdiğimiz değerli eşyalardan yalnızca bir tanesi. Onu incelemek ilginç olacak."

Kıllı eklemlerini çıtırdatarak ayı geri döndü, yavaşça çemberinin ortasına indi. Elleri, alçak gönüllü bir tavırla önünde tuttuğu şapkası dışında, bomboştu.

"Evet ya, işte köle dediğin böyle olur," dedi panter. "Gevezelik yok. İtaatkar. Tamamen işe yaramaz. Sen bekleyip dururken o da aldığı emri unutsun."

Bayan Whitwell sabırsızca bir hareket yaptı. "Shubit, Lovelace'ın koleksiyonunu buldun mu?"

"Buldum efendim."

"İçinde kilden bir göz var mı?"

"Hayır efendim. Yok."

"Envanterde etiketlenen malzemeler arasında var mıydı?"

"Vardı. Otuz dört numara, efendim: 'Kabalistik sembollerle işlenmiş, dokuz santimetre eninde kilden bir göz. Kullanım amacı: Golem gözü. Bulunduğu yer: Prag."

"Gidebilirsin." Bayan Whitwell koltuğunu ötekilere doğru çevirdi. "Demek," dedi, "böyle bir göz varmış. Şimdi de kaybolmuş."

Nathaniel'ın yüzü heyecandan kızarmıştı. "Bu bir rastlantı olamaz efendim. Birisi onu çalıp kullanmaya başlamış."

"Ama canlandırıcı parşömen Lovelace'ın koleksiyonunda var mıydı?" diye sordu Tallow huzursuzca. "Elbette yoktu! Peki onu nereden buldular?"

"Zaten," dedi Jessica Whitwell, "öğrenmemiz gereken de bu." İncecik beyaz ellerini ovuşturdu. "Baylar, artık durum değişti. Bu geceki tartışmalardan sonra, Duvall bana karşı daha fazla yetki elde etmek için başbakanı sıkıştıracaktır. Şimdi Richmond'a gidip kendimi ona karşı savunmaya hazırlanmalıyım. Benim yokluğumda, araştırmayı senin yürütmeni istiyorum Tallow. Golem, yani bu bir golemse, şüphesiz yeniden saldıracaktır. Şimdilik bütün sorumluluğu sana veriyorum."

Bay Tallow kibirle başını salladı. Nathaniel boğazını temizledi. "Efendim... şey, artık benim görevde kalmamı istemiyor musunuz acaba?"

"Hayır. Çok ince bir ipin üstünde yürüyorsun John. Sana büyük sorumluluk vermiştim... ve bak neler oldu? Hem Milli Galeri hem de İngiliz Müzesi yerle bir edildi. Yine de, demonuna şükret ki düşmanın doğası hakkında biraz bilgi edinebildik. Şimdi onu yöneten kişinin kimliğini öğrenmemiz gerek. Yabancı bir güç mü? Yönetim karşıtı yerel bir grup mu? Golem gözünün çalınmış olması, birinin canlandırıcı büyü yapmayı keşfettiğini gösteriyor. Başlayacağın yer burası olacak. Kayıp bilgiyi bulmaya çalış, hemen."

"Peki efendim. Nasıl isterseniz." Nathaniel'ın gözleri şaşkınlıkla donuklaşmıştı. Bu göreve nasıl başlayacağı hakkında en ufak fikri yoktu.

"Goleme sahibi yoluyla saldıracağız," dedi Bayan Whitwell. "Bilginin kaynağına ulaştığımızda, düşmanımızın yüzünü de tanıyacağız. O zaman daha kararlı davranabiliriz." Sesi acımasızdı.

"Evet efendim."

"Şu senin cin işe yarar görünüyor..." Onlara sırtını dönmüş pençelerini yalayan, konuşmayı özenle duymamazlıktan gelen panteri inceledi.

Nathaniel kıskançlıkla yüzünü buruşturdu. "Fena değil, sanırım."

"Golemin elinden kurtuldu, bunu daha önce başaran olmamıştı. Onu yanında götür."

Nathaniel bir an sustu. "Afedersiniz efendim, anladığımı sanmıyorum. Nereye gitmemi istiyorsunuz?"

Jessica Whitwell gitmeye hazırlanarak ayağa kalktı. "Nereye dersin? Golemlerin tarihteki merkezine. Bilginin korunduğu yere, eğer bir yerde korunuyorsa tabii. Senden Prag'a gitmeni istiyorum."

18

Kitty grup görevleri dışında işlerle fazla uğraşmazdı, ama yağmurlar durduktan sonraki gün ailesini bir kez daha ziyaret etti.

O akşam, yapacakları acil toplantıda, direnişçiler, şimdiye kadar yaptıkları işlerin en büyüğü (yeni umut ışığı) hakkında bilgi edinecekti. Ayrıntıları kimse bilmiyordu ama, da neredeyse fiziksel acı veren bir beklenti havası hakimdi, ortamdaki sürekli heyecan ve belirsizlik Kitty'ye çok ağır gelmişti. Tezcanlı doğası nedeniyle erkenden yola çıkmış, çiçekçiden küçük bir buket çiçek almış ve Balham'a giden kalabalık otobüse binmişti.

Sokak her zamanki gibi sessiz, küçük ev temiz ve düzenliydi. Çantasını karıştırıp anahtarlarını arayarak, bu arada çiçekleri omzuyla çenesi arasında tutmaya çalışarak kapıyı yumrukladı. Daha anahtarları bulamadan, camın ardından beliren gölge kapıyı açtı ve annesi çekinerek başını dışarı uzattı.

Sonra gözleri canlandı. "Kathleen! Ne güzel! İçeri gel hayatım."

"Selam anne. Bunlar senin."

Beceriksizce gerçekleşen bir öpüşüp kucaklaşma faslından ve çiçekler incelendikten sonra Kitty hole geçmeye çabaladı. En nihayetinde kapı kapandı; Kitty ocakta patateslerin fokurdadığı, masada oturan babasının ayakkabılarını cilaladığı tanıdık mutfağa doğru yönelebildi. Babası fırça ve ayakkabısını bırakmadan ayağa kalktı, yanağını öpmesine izin verdi ve boş bir sandalyeyi gösterdi.

"Yemek pişiriyordum hayatım," dedi annesi. "Beş dakikaya pişer."

"Ah, harika. Teşekkürler."

"Eveet..." Bir an inceledikten sonra, babası fırçayı masaya bıraktı ve ayakkabıyı da yanına koydu. Yüzünü geniş bir tebessüm kapladı. "Saksılar ve boyalarla aran nasıl?"

"İyi. Öyle anlatılacak bir şey yok, öğreniyorum."

"Ya Bay Pennyfeather?"

"Sağlığı kötüye gidiyor. Artık yürümekte zorlanıyor."

"Vah, vah. Peki ya iş? En önemlisi, büyücü müşterileriniz var mı? Resme meraklılar mı?"

"Pek değil."

"Enerjinizi buraya yönlendirmelisiniz kızım. Para burada."

"Evet baba. Enerjimizi tamamıyla buna yönlendirdik. İş nasıl?"

"Ah, bildiğin gibi. Paskalya'da büyük bir satış yaptım."

"Paskalya aylar önceydi baba."

"İş yavaş ilerliyor. Birer fincan çaya ne dersin Margaret?"

"Yemekten önce olmaz." Annesi fazladan tabak çanak çıkarmakla ve düşünceli anaç tavırlarla Kitty'nin servisini hazırlamakla meşguldü. "Biliyorsun Kitty," dedi, "neden burada bizimle kalmadığını anlayamıyorum. Çok uzak değil. Ayrıca sana daha ucuza gelir."

"Kiram fazla değil anne."

"Evet ama yemek parası falan. Bunlara çok fazla para harcıyor olmalısın, oysa biz sana yemek yaparız. Paran boşa gidiyor."

"Mmm." Kitty çatalını alıp dalgın dalgın masaya vurmaya başladı. "Bayan Hyrnek nasıl?" diye sordu. "Ve Jakob... Onu hiç gördünüz mü?"

Annesi koca bir çift eldiven takıp fırının önünde diz çökmüştü; açılan kapaktan baharatlı et kokularıyla dolu sıcak bir hava dalgası püskürdü. Fırının içini karıştırırken sesi garip şekilde yankılandı. "Jarmilla fena sayılmaz," dedi. "Jakob babasıyla çalışıyor, biliyorsun. Onu görmedim. Dışarı pek çıkmıyor. George, ahşap tencere altlığını çıkarır mısın? Bu şey çok sıcak. Tamam onu. Şimdi de patateslerin suyunu süz. Onu ziyarete gitmelisin canım. Biraz arkadaşlık etmek iyi gelecektir, zavallı çocuk. Özellikle senin arkadaşlığın. Artık onunla görüşmemen çok ayıp."

Kitty alnını kırıştırdı. "Eskiden böyle demiyordun ama anne."

"Bunlar geçmişte kaldı... Artık daha düzenli yaşıyorsun. Ah, bir de büyükanne ölmüş, Jarmilla söyledi."

"Ne? Ne zaman?"

"Geçtiğimiz ay içinde. Bana öyle bakma; bizi daha sık ziyaret etseydin, bundan da daha önce haberin olurdu, değil mi? Çok da umurunda olduğunu sanmıyorum ya neyse. Ah, suyunu artık süz, George. Yoksa soğuyacak."

Patatesler fazla pişmişti ama güveç mükemmeldi. Kitty iştahla yedi ve onlar daha birinci tabağı bitirmeden ikinci tabağını koyarak annesini mutlu etti. Sonra, annesi tanımadığı ya da hatırlamadığı insanlar hakkında son haberleri verirken, sessizce arkasına yaslanıp parmak uçlarıyla pantolonunun cebindeki küçük, sert ve ağır nesneye dokunarak, düşüncelere daldı.

Davasının görüldüğü günün akşamı Kitty için çok kötü bir akşamdı: Önce annesi, sonra babası, sonuçlar yüzünden kızgınlıklarını ifade etmişlerdi. Kitty'nin masum olduğunu ya da Julius Tallow'un ne kadar hain bir adam olduğunu hatırlatması boşunaydı. Mahkemenin gazabını yatıştıracak olan 600 paundu bulacağına yemin etmesi boşunaydı. Annesiyle babası duymuyordu. Tartışma bozuk plak gibi birkaç nokta etrafında takılıp kalmıştı: (1) O kadar paraları yoktu. (2) Evi satmak zorunda kalacaklardı. (3) Bir büyücüyü alt edebileceğini düşündüğü için kendini beğenmiş, aptal bir bacaksızdı. (4) Herkes ona ne demişti? (4a) Kendileri ona ne demişti? (5) Yapmamasını. (6) Ama o burnunun dikine gitmişti. Ve (7) şimdi ne yapacaklardı?

Karşılaşma beklenileceği üzere, annenin gözyaşlarına boğulması, babanın bağırıp çağırması ve Kitty'nin öfkeyle odasına çıkıp kapıyı çarpmasıyla sonuçlanmıştı. Ancak o zaman, yatağında oturup kırmızı gözlerle karşıdaki duvara bakarken, ihtiyar Bay Pennyfeather ve yaptığı garip yardım teklifi aklına gelmişti. Tartışma sırasında tamamen aklından çıkmış olan bu olay, şimdi bütün o üzüntü ve sıkıntı içinde, tümüyle gerçekdışı geliyordu. Hemen zihninin gerilerine doğru itti.

Saatler sonra gönlünü almak için bir fincan çay getiren annesi, kapının koluna sıkıca bir sandalye dayandığını gördü. İnce suntanın ardından konuştu. "Sana bir şey söylemeyi unuttum Kathleen. Arkadaşın Jakob hastaneden çıktı. Bu sabah eve gelmiş."

"Ne! Neden söylemedin?" Sandalye bir hışımla çekildi; karman çorman yelemsi saçların altından kıpkırmızı gözler dik dik baktı anneye. "Onu görmem lazım."

"Bunun mümkün olacağını sanmıyorum. Doktorlar..."

Ama Kitty çoktan gitmişti.

Jakob, kollarında hâlâ kat izleri olan yepyeni mavi bir pijama giymiş, yatakta oturuyordu. Alacalı bulacalı ellerini kucağında kavuşturmuştu. Yatağın üzerinde duran bir cam kasenin içindeki üzümlere hiç dokunulmamıştı. Gözlerinin üstünde tül gibi iki yuvarlak, parlak beyaz kumaş sarılıydı, kafa derisinden kısacık saçlar çıkmıştı. Yüzü hatırladığı gibiydi, korkunç gri ve siyah lekelerle kaplı.

İçeri girerken, yüzünde hafif yamuk bir tebessüm belirdi.

"Kitty! Ne çabuk."

Titreyerek yatağa yaklaştı ve ellerini elleri arasına aldı. "Ben... ben olduğumu nasıl anladın?"

"Senden başka kimse merdivenleri böyle koca bir fil gibi çıkmaz. İyi misin?"

Kendi lekesiz pembe-beyaz ellerine baktı. "Evet, iyiyim."

"Duymuştum." Jakob gülümsemesini korumaya çalışsa da, biraz bozulur gibi olmuştu. "Şanslıymışsın... Sevindim."

"Evet. Sen nasılsın?"

"Ah, berbat. Hasta. Tütsülenmiş salam gibi. Hareket edince cildim acıyor. Bir de kaşıntı. Hepsi geçecek diyorlar. Gözlerim de iyileşiyor."

Kitty kendini rahatlamış hissetti. "Harika! Ne zaman...?"

"Bir zaman. Bilmiyorum..." Jakob aniden yorgun, huzursuz göründü. "Sen kafana takma. Bana olanları anlat. Mahkemeye çıkmışsın?"

Bay Pennyfeather ile karşılaşması dışında, bütün hikayeyi anlattı ona. Jakob gri yüzüyle, sıkıntılı, dimdik yatakta oturdu. Sonunda içini çekti.

"Çok aptalmışsın Kitty," dedi.

"Teşekkürler." Salkımdan birkaç üzüm koparıp, hırsla ağzına tıkıştırdı.

"Annem sana yapmamanı söylemiş. Dedi ki..."

"O ve diğerleri. Herkes haklı, bir ben haksızım." Üzüm çekirdeklerini avucuna tükürüp, yatağın yanındaki çöpe attı.

"İnan ki yapmaya çalıştığın şey için sana minnettarım. Benim yüzümden başına gelenler beni üzüyor."

"Önemli bir şey değil. Parayı buluruz nasılsa."

"Davaların baştan savma görüldüğünü herkes bilir... Önemli olan orada yaptıkların değil, kim olduğun ve kimleri tanıdığın."

"İyi, tamam! Bu kadar yeter." Kitty'nin vaaz dinleyecek hali yoktu.

"Peki." Jakob sırıttı, daha önceki denemeden biraz daha başarılı oldu. "Bandajların altından kaşlarını çattığını hissedebiliyorum."

Bir süre sessizce oturdular. Sonunda konuşan Jakob oldu, "Her neyse, Tallow'un bu işten bu kadar ucuz kurtulabileceğini düşünme." Yanağını kaşıdı.

"Kaşınma. Ne demek istiyorsun?"

"Ama çok kaşınıyor! Mahkemeye çıkmaktan başka yollar da var diyorum... "

"Ne gibi?"

"Ahh! Dayanamıyorum, ellerimin üstüne oturmam gerek. Neyse, iyice yaklaş, dinleniyor olabiliriz... Tamam. Tallow büyücü olduğu için kurtulduğunu sanıyor olabilir. Bundan sonra artık benden çekinmeyecektir, hiç çekindi mi onu da bilmiyorum tabii. Ayrıca benim Hyrnek'lerden olduğumu da bilmiyor."

"Babanın şirketi mi?"

"Evet, başka kimin olacak? Babamın şirketi tabii. Ve bu Tallow'a pahalıya patlayacak. Birçok büyücü gibi o da büyü kitaplarını bize ciltletiyor. Karel söyledi: Hesapları kontrol etmiş. Tallow iki yılda bir bize sipariş veriyor. Kestane rengi timsah derisinden cilt seviyor, yani işlediği suçlara zevksizliği de ekleyebiliriz. Nasılsa beklemekle bir şey kaybetmeyiz. Er ya da geç bize ciltletmek için bir kitap gönderecek ya da başka bir şey ısmarlayacak... Ah! Dayanamayacağım! Kaşınmam gerek!"

"Yapma Jakob; al üzüm ye biraz. Aklını başka şeylere ver."

"İşe yaramaz. Gecenin köründe yüzümü kaşıyarak uyanıyorum. Annem ellerimi sarmak zorunda kalıyor. Ama şu anda çok kaşınıyor... Annemi çağır da biraz krem sürsün."

"Ben gitsem iyi olacak."

"Biraz sonra. Söyleyeceklerim bitmedi... Gelecek sefer değişecek olan tek şey Tallow'un kitap cildi olmayacak."

Kitty alnını kırıştırdı. "Ne... İçindeki büyüler de mi?"

Jakob hınzırca gülümsedi. "Eğer ne yaptığını biliyorsan, sayfaların yerini değiştirmek, cümleleri bozmak ya da diyagramları yanlış çizmek mümkün. Aslında, mümkünden de öte, babamın tanıdığı bazı insanlar için çocuk oyuncağı. Yapacağını bildiğimiz birkaç büyüyü sabote edeceğiz, sonra da... bakalım neler olur."

"Anlamaz mı?"

"O yalnızca büyüyü okuyacak, pentagramı çizecek, ya da her neyse işte, sonra da... Kim bilir? Büyüleri yanlış yapan büyücülere çok kötü şeyler olabiliyormuş. Çok incelik gerektiren bir sanatmış, babamın dediğine göre." Jakob yastıklara iyice yaslandı. "Tallow'un bu tuzağa düşmesi yıllar alabilir; ama ne yapalım? Benim acelem yok. Dört, beş sene sonra yüzüm hala berbat durumda olacak. Beklerim." Aniden yüzünü çevirdi. "Artık annemi çağırsan iyi olur. Sana anlattıklarımdan da kimseye bahsetme."

Kitty Bayan Hyrnek'i mutfakta buldu; kadın koyu yeşil şifalı otlarla dolu, yağlı, tuhaf, beyaz bir losyonu, bir ilaç kavanozunun içine süzüyordu. Kitty'den duydukları üzerine, gözleri yorgunluktan donuklaşmış halde başını salladı.

"Losyonu tam zamanında bitirmişim," dedi, aceleyle kavanozun kapağını kapatıp büfeden bir bez aldı.

"Sen kendin çıkarsın, değil mi?" Bunu söyleyerek, telaşla mutfaktan çıktı.

Kitty hole doğru ayağını sürüyerek bir-iki adım atmıştı ki yumuşak, kısa bir ıslık sesiyle olduğu yerde kalakaldı. Arkasına döndü: Jakob'un ihtiyar büyükannesi, kemikli kucağında ayıklanmamış bezelyelerle dolu büyük bir kap, fırının yanındaki her zamanki koltuğunda oturuyordu. Parlak siyah gözleri Kitty'ye bakarak pırıldadı; gülümserken yüzündeki sonsuz sayıda kırışıklık yer değiştirdi. Kitty de emin olamayarak kadına gülümsedi. Kupkuru bir el havaya kalktı; buruş buruş bir parmak kıvrılarak onu çağırdı, iki kez üst üste. Kitty kalbi küt küt atarak kadına yaklaştı. Evi onca ziyaretinde Jakob'ın büyükannesiyle tek kelime konuşmamıştı; kadının konuştuğunu da hiç duymamıştı. Gereksiz ve saçma bir panik dalgasının içine çekildi. Ne demesi gerekirdi? Çekce bilmiyordu. İhtiyar kadın ondan ne istiyordu? Kitty bir anda kendini bir masal kahramanı gibi hissetti, yamyam bir cadının mutfağında tuzağa düşen bir sokak çocuğu gibi.

"Bu," dedi Jakob'ın büyükannesi, kusursuz ve temiz bir Güney Londra aksanıyla, "senin için." Tek elini kat kat etekliğinin derinlerine daldırdı. Gözlerini Kitty'nin yüzünden ayırmadı. "Onu yanından ayırmamalısın... Ah, nerede bu yaşlı dilenci? Ah-ha, tamam, buradaymış."

Kitty'ye doğru uzanan el sımsıkı kapalıydı, Kitty verilen şeyi görmeden önce, ağırlığını ve avcundaki soğukluğunu hissetti. Bir gözyaşı damlası şeklinde, metalden, küçük bir madalyondu. Tepesindeki küçük bir halka, zincirin nereden takılacağını gösteriyordu. Kitty ne diyeceğini bilemedi.

"Teşekkürler," dedi. "Çok... güzel."

Jakob'ın büyükannesi homurdandı. "Hah. Saf gümüş. Bu güzel olmasından da önemli evlat."

"Çok.. çok değerli olmalı. Ben... bunu kabul..."

"Al onu. Ve tak." İki buruşuk el Kitty'nin ellerini kavradı, madalyonu avuçlarına bastırdı. "Neyle karşılaşacağını bilemezsin. Şimdi, ayıklamam gereken yüzlerce bezelye var. Belki de yüz iki tanedir, ha? Her yaş için bir tane. İşimi yapmam lazım. Git artık!"

Sonraki birkaç gün, Kitty ile ailesi arasında sürekli tekrarlanan tartışmalara gebeydi, ama sonuç hiç değişmiyordu; bütün birikimleri bir araya geldiğinde bile, mahkemenin verdiği para cezası birkaç yüz paund eksik kalıyordu. Evin satılması, güvencelerini riske atmak anlamına gelse de, tek çıkar yol olarak görünüyordu.

Bir tek, belki, Bay Pennyfeather dışında.

"İlgilenirseniz, arayın. Bir hafta içinde." Kitty ailesine ya da başka birilerine adamdan bahsetmemişti ama söyledikleri aklından çıkmıyordu. Ona yardım edeceğine söz vermişti, Kitty'e de prensip olarak ters gelen bir şey yoktu bunda. Ama sorun bunu neden yaptığıydı. Bunu sırf iyi kalpli bir adam olduğu için yapmayacaktı herhalde.

Hemen harekete geçmezse de ailesi evini kaybedecekti.

T. E. Pennyfeather telefon rehberinde yer alıyordu: Soutwark'ta bir Sanat Malzemeleri satıcısı olarak. Telefon numarası da Kitty'ye verdiğiyle aynıydı. Demek ki buraya kadar anlattıkları doğruydu.

Ama istediği şey neydi? Kitty bir yandan adamı unutması gerektiğini düşünüyor; bir yandan da kaybedecek bir şeyi olmadığını biliyordu. Cezayı yakın tarihte ödemezse, hapse atılacaktı, Bay Pennyfeaher'ın teklifi, boğulmamak için tutunabileceği tek cankurtaran simidiydi.

Sonunda kararını verdi.

Yaşadığı yerin iki sokak ötesinde bir telefon kulübesi vardı. Bir sabah o daracık, boğucu kulübeye tıkışıp numarayı çevirdi.

Kuru ve soluksuz bir ses cevap verdi. "Sanat malzemeleri. Buyurun."

"Bay Pennyfeather?"

"Bayan Jones! Aramanıza sevindim. Korkmaya başlamıştım."

"Aradım işte. Bakın, ben... teklifinizle ilgileniyorum, ama daha fazlasını yapmadan önce sizin benden ne istediğinizi öğrenmem gerek."

"Elbette, elbette. Size açıklayacağım. Buluşabilir miyiz?"

"Hayır. Şimdi anlatın, telefonda."

"Bu doğru olmaz."

"Benim için öyle. Kendimi riske atamam. Sizi hiç..."

"Haklısınız. Bir önerim var. Kabul etmezseniz, sorun değil. Ederseniz, işimize bakarız. Önerim şu: Seven Dials'daki Druids Kafe'de buluşalım. Yerini biliyor musunuz? Popüler bir yer, her zaman kalabalıktır. Orada güvende olursunuz. Hâlâ şüpheniz varsa, bir önerim daha olacak: Kartvizitimi, buluşacağımız yerin bilgileriyle birlikte bir zarfa koyun. Zarfı odanızda bırakın ya da kendinize postalayın. Nasıl isterseniz. Başınıza bir şey gelirse, polis beni oradan bulur. Böylece içiniz rahat eder. Bir şey daha: Buluşmanın sonunda kararınız ne olursa olsun, size parayı vereceğim. Cezanız akşama kadar ödenmiş olacak."

Bay Pennyfeather bu uzun konuşmadan sıkılmış gibiydi. O yavaşça hırıldamaya devam ederken, Kitty de teklifi düşündü.

Fazla uzun sürmedi. Karşı konulması zor bir teklifti.

"Tamam," dedi. "Kabul. Druids'te saat kaçta?"

Kitty buluşmaya özenle hazırlandı, ailesine bir not yazıp kartvizitle birlikte zarfa koydu. Yastığına dayayarak, yatağının üzerine bıraktı. Annesiyle babası yediden önce dönmezdi. Buluşma saat üçteydi. Her şey yolunda giderse, geri dönüp notu kaldırmak için çok zamanı olacaktı.

Metrodan Leicester Meydanı'nda inip, Seven Dials'a doğru yürüdü. Bir-iki büyücü, şoförlü limuzinleriyle geçtiler; diğerleri ceplerini yankesicilerden koruyarak, turist dolu kaldırımlarda ilerlemeye çalışıyordu. Kitty de çok ağır ilerleyebiliyordu.

Hızlanmak için kestirme yolu seçerek, şık bir butiğin arkasından sapıp tüm bir bloğu ikiye bölen ve yeniden Seven Dials'ın yanındaki sokağa çıkan bir ara sokağa girdi. Soğuk ve dar bir sokaktı ama turistlerle satıcıların olmaması yüzünden Kitty'ye büyük bir anayol gibi gelmişti. Sokağa dalıp bir ritim tutturdu, bu arada saatine baktı. Üçe on var. Kusursuz zamanlama.

Sokağın ortasında bir şok yaşadı. Sarman kedinin biri, hayalet gibi çığlık atarak gizli bir çıkıntıdan suratının önüne sıçradı, sonra da karşı duvardaki bir ızgaranın içinde kayboldu. İçeriden devrilen şişe sesleri duyuldu. Sessizlik.

Kitty derin bir soluk alarak yürümeye devam etti.

Bir saniye sonra arkasından yaklaşan sinsi ayak sesleri işitti.

Sırtındaki tüyler ürperdi. Hızlandı. Panik yapma. Kestirmeden giden birisi daha. Sokağın sonuna gelmek üzereydi zaten. Ana caddede yürüyen insanları görebiliyordu.

Arkasındaki ayak sesleri de onunla birlikte hızlanmış gibiydi. Gözleri fal taşı gibi açık, kalbi küt küt atarak, iyice hızlandı.

Sonra bir kapının gölgeliğinde bir şey belirdi. Siyahlara bürünmüş ve yüzüne yalnızca gözler için iki yarık bulunan bir maske takmış biri.

Kitty haykırarak arkasına döndü.

Arkasında, parmak uçlarında yaklaşan iki maskeli daha vardı.

Çığlık atmak için ağzını açtı ama başaramadı. Takipçilerden biri ani bir hareket yaptı: Elinden bir şey fırladı; küçük, koyu renk bir küre. Ayaklarının dibinde yere çarpıp, paramparça oldu ve kayboldu.

Düştüğü yerden, hızla dönerek yoğunlaşan siyah bir duman yükseldi.

Kitty korkudan donakalmıştı. Dumanın uzun-ince boynuzlu, koca kırmızı gözlü, küçük mavi-siyah kanatlı bir yaratık haline gelişini izledi. Yaratık bir an havada asılı kaldı, ne yapacağını bilemiyormuş gibi baş üstü yere kapaklandı.

Küreyi Kitty'ye fırlatan kişi parmağını uzattı ve bir emir verdi.

Yaratık dönmeyi bıraktı. Sevinç dolu pis bir sırıtış yüzünü neredeyse ikiye böldü.

Sonra boynuzlarını indirdi, kanatlarını deli gibi çırpmaya başladı ve keskin bir zevk çığlığıyla Kitty'nin başına doğru fırladı.

19

Yaratık, keskin boynuzları parıldayarak, testere gibi ağzını sonuna kadar açıp, bir anda üstüne çullandı. Mavi-siyah kanatlar yüzüne çarptı, küçük nasırlı eller gözlerini pençeledi. Leş gibi nefesini yüzünde hissetti; keskin çığlığı kulaklarını sağır etti. Artık bağırıp, çığlıklar atarak, çılgınlar gibi yaratığı yumruklamaya başlamıştı...

Ve bir patırtıyla yok oldu yaratık; geride soğuk, siyah damlacıklardan bir duş ve havada asılı kalan acı bir koku bırakmıştı yalnızca.

Kitty nefes nefese, çılgınca etrafına bakınarak en yakındaki duvara yığıldı. O şey gitmiş, üç maskeli tip de kaybolmuştu. Ara sokağın iki tarafı da bomboştu. Hareket yoktu.

Tabana kuvvet koşmaya başladı, son hız ana caddeye daldı, zikzak çize çize, eğile kalka, kalabalığın arasından ilerleyerek, Seven Dials'a çıkan küçük yokuşu tırmandı.

Burada, yedi yolun birleştiği, kara ahşap ve renkli badana karışımı Ortaçağ'dan kalma evlerle çevrili, arnavut kaldırımlı bir kavşak vardı. Kavşağın ortasındaki ata binmiş general heykelinin altında, uyuşuk bir kalabalık oturmuş, öğle sonrası güneşinin tadını çıkarıyordu. Generalin tam karşısında bir heykel daha vardı, Kanun Yapıcı pozunda Gladstone. Uzun kaftanlara bürünmüş, elinde açık bir kağıt rulosu, tek kolu kalabalığa hitap eder gibi havaya kalkmış. Ya sarhoş ya anarşist eğilimli birisi, bu ulu adamın tepesine tırmanıp başına turuncu trafik işareti geçirmiş, onu komik bir masal kitabındaki kahin kılığına sokmuştu. Polis henüz durumu fark etmemişti.

Gladstone'un hemen arkasında, gençlerin ve susuzların buluşma mekanı Druids' Kafe vardı. Binanın zemin kat duvarları sökülmüş, kıvrılan sarmaşıklarla bezeli kaba taş sütunlarla kaplanmıştı. Sütunların etrafına, arnavut kaldırımlı yola, Avrupa'daki gibi beyaz örtülü masalar konmuştu. Masaların hepsi doluydu. Mavi tünikli garsonlar oraya buraya koşuşturuyordu.

Kitty general heykelinin yanında durup soluklandı. Masalara göz gezdirdi. Saat tam üçtü. Acaba adam...? İşte! Bir sütunun arkasına adeta gizlenmiş, hilal şeklinde ak saçlar, parlak kel kafa.

Yanına giderken Bay Pennyfeather sütlü kahve içiyordu. Bastonunu masaya koymuştu. Onu gördü, kocaman gülümsedi, sandalyeyi gösterdi.

"Bayan Jones! Tam zamanında. Oturun lütfen. Ne alırdınız? Kahve? Çay? Tarçınlı kurabiye? Hepsi de çok güzel."

Kitty ne yaptığını tam bilemeden saçlarını düzelti. "Mm, çay. Ve çikolata. Çikolataya ihtiyacım var."

Bay Pennyfeather parmaklarını şıklattı; bir garson yanlarına yaklaştı. "Bir çaydanlık çay ve ekler. Büyük olsun. Şimdi Bayan Jones. Biraz nefesiniz kesilmiş gibi. Koşmuşsunuz. Yanılıyor muyum?"

Gözleri parıldadı, tebessümü genişledi. Kitty öfkeyle öne doğru eğildi. "Gülünecek bir şey yok," diye tısladı, yan masalara göz atarak. "Biraz önce saldırıya uğradım! Sizinle buluşmaya gelirken," diye de ekledi, kimden şüphelendiğine şüphe bırakmayacak şekilde.

Bay Pennyfeather hâlâ eğleniyormuş gibiydi. "Öyle mi? Öyle mi? Bu çok ciddi bir durum! Bana anlatmalısınız... İşte! Çayınız da geldi. Bu ne hız! Yanında kocaman bir eklerle birlikte! Güzel. Bir ısırık alın, sonra bana her şeyi anlatın."

"Ara sokakta üç kişinin tuzağına düştüm. Bir şey attılar; sanırım şişe gibi bir şey, içinden bir demon çıktı. Üstüme atlayıp beni öldürmeye çalıştı; sonra da... Bay Pennyfeather beni dinliyor musunuz, yoksa hemen kalkıp gideyim mi?" Adamın devam eden neşesi Kitty'nin sinirine dokunuyordu ama bu sözler üzerine gülmekten vazgeçti.

"Üzgünüm Bayan Jones. Bu çok ciddi bir konu. Yine de kaçmayı başardınız. Nasıl oldu?"

"Bilmiyorum. Karşı koydum; yüzümü tırmalarken yaratığa vurdum, ama çok da bir şey yapmadım, gerçekten. Balon gibi patlayıverdi. Adamlar da ortadan yok oldu."

Çayından büyük bir yudum aldı. Bay Pennyfeather hiç konuşmadan sakince onu izledi. Yüz ifadesi ciddi ama gözleri eğleniyormuş gibi, canlıydı. "Şu büyücü, Tallow!" diye devam etti Kitty. "Biliyorum. Mahkemede verdiğim ifade için benden öç almaya çalışıyor. Bu başarısız olduğuna göre, şimdi bir demon daha yollayacak. Ne yapacağım bilmiyorum..."

"Eklerden bir lokma alın," dedi Bay Pennyfeather. "İlk önerim bu. Sonra sakinleştiğinizde, size anlatacağım bir şey var."

Kitty ekleri dört lokmada bitirdi, üstüne çay içti ve kendini biraz daha sakinleşmiş hissetti. Etrafa bakındı. Oturduğu yerden, kafedeki müşterilerin çoğunu rahatça görebiliyordu. Bir kısmı, rengarenk harita ve gezi rehberlerine gömülmüş turistlerdi; diğerleri de gençler -büyük olasılıkla öğrenci- ve günü dışarıda geçiren ailelerdi. Burada yeni bir saldırıya uğraması pek mümkün görünmüyordu.

"Pekala Bay Pennyfeather," dedi. "Sadede gelelim."

"Tamam." Adam özenle katlanmış bir peçeteyi dudağının kenarına bastırdı. "Bu... olaya biraz sonra geri döneceğim ama önce söylemek istediğim başka bir şey var. Sizin sorunlarınızla neden ilgilendiğimi merak ediyorsunuzdur. Aslında, siz sorunlarınızdan daha çok ilgimi çekiyorsunuz. Bu arada, altı yüz paund yanımda güvende." Gülümseyerek pat pat göğüs cebine vurdu. "Bu konuşmanın sonunda size verilecek. Şimdi. O gün mahkeme salonunda ben de vardım ve Kara Gülle ile ilgili ifadenizi dinledim. Size kimse inanmadı; yargıç kibirinden, diğerleri cahillikleri yüzünden. Ama ben kulaklarımı dört açtım. Neden yalan söyleyesiniz ki, diye sordum kendime. Hiçbir neden yok. Öyleyse doğru olmalı."

"Doğruydu," dedi Kitty.

"Ancak Kara Gülle çarpan bir kişi -ucuyla bile dokunsa- yara almadan kurtulamaz. Bunu da biliyorum."

"Nasıl?" diye sordu Kitty hırsla. "Büyücü müsünüz?"

İhtiyar adam irkildi. "Lütfen, bana istediğiniz hakareti edin; lahana kokulu, kel, çirkin, ihtiyar bunak ya da canınız ne isterse onu söyleyin, ama büyücü demeyin. Bu ruhumu yaralar. Kesinlikle büyücü değilim. Fakat Bayan Jones, bilgili olanlar sadece büyücüler değildir. Onlar gibi pislik çukuruna batmamış olsak da, biz de okuyabiliriz. Siz okuyor musunuz Bayan Jones?"

Kitty omuz silkti. "Tabii. Okulda."

"Yo, yo, okumaktan kastım bu değil. Okulda okutulan kitapları büyücüler yazıyor, onlara güvenemezsiniz. Neyse, konuyu dağıtmayayım. İnanın bana, Kara Gülle dokunduğu her şeyi yakıp kül eder. Size dokunduğunu söylüyorsunuz, ama bir hasar almamışsınız. Bu tam bir çelişki."

Kitty Jakob'ın mermere dönmüş yüzünü düşünerek suçluluk duydu. "Benim elimde olan bir şey değil."

"Demin size saldıran şu demon. Neye benziyordu?"

"Siyahımsı kanatlar. Kocaman kırmızı bir ağız. İnce, düz iki boynuz..."

"Kürklü koca bir göbek? Kuyruksuz?"

"Doğru."

Adam başını salladı. "Bir mouler. Fazla gücü olmayan sıradan bir demon. Yine de, iğrenç kokusuyla sizi bayıltabilirdi."

Kitty burnunu kırıştırdı. "Kötü koktuğu doğru, ama o kadar da kötü değildi."

"Ayrıca moulerlar genelde patlamaz. Elleriyle saçınıza yapışıp sahipleri geri çağırana kadar öylece kalırlar."

"Benimki patlayıverdi."

"Sevgili Bayan Jones, yine neşeli görünüyorsam beni affedin. Gördüğünüz gibi, anlattıklarınız beni sevindiriyor. Bunun anlamı çok basit, sizde özel bir şey var: Büyüye karşı esneklik."

Bay Pennyfeather sandalyesine yaslandı, Kitty'nin şaşkınlığını görmezden gelerek bir garson çağırıp masadaki her şeyden birer tane daha ısmarladı. Siparişlerin gelmesini beklerken de masanın karşısından Kitty'e sırıttı, ara sıra da kendi kendine kıkırdadı. Kitty kendini nazik davranmaya zorladı. Para hâlâ eline geçmemişti, adamın cebindeydi.

"Bay Pennyfeather," dedi sonunda. "Kusura bakmayın ama söylediklerinizden hiçbir şey anlamadım."

"Çok açık, değil mi? Küçük büyüler -daha güçlü olanlardan şimdilik emin olamayız- sizi ya hiç etkilemiyor ya da çok az etkiliyor."

Kitty başını iki yana salladı. "Saçma. Kara Gülle beni bayıltmıştı."

"Ya hiç ya da çok az dedim. Bağışıklığınız var demedim. Zaten benim de yok ama aynı anda üç folyotun saldırısından kurtuldum, bu da yeterince alışılmadık bir durum bence."

Bunların Kitty için bir anlamı yoktu. Boş boş adama baktı. Bay Pennyfeather sabırsızca bir hareket yaptı. "Söylemek istediğim, siz ve ben -ayrıca yalnız değiliz, birçok kişi daha var- büyülere karşı dirençliyiz! Büyücü değiliz ama, bu tanrının unuttuğu zavallı ülkedeki (bu sözcükleri gizlemediği bir nefretle tükürür gibi söylemişti) diğer halktan kişiler gibi tamamen güçsüz de değiliz."

Kitty'nin başı dönmüştü ama hâlâ şüpheliydi; adama henüz inanamıyordu. "Bunların benim için anlamı yok," dedi. "Bu 'esneklik' konusunu daha önce hiç duymadım. Beni ilgilendiren tek şey hapisten kurtulmak."

"Öyle mi?" Bay Pennyfeather elini yavaşça ceketinin içine soktu. "Bu durumda parayı hemen alıp yolunuza gidebilirsiniz. Sorun değil. Ama bence bundan fazlasını istiyorsunuz. Gözlerinizde görebiliyorum. İstediğiniz çok şey var. Arkadaşınız Jakob'un intikamını almak istiyorsunuz. Doğru kabul edilen bazı şeyleri değiştirmek istiyorsunuz. Julius Tallow gibilerinin elini kolunu sallayarak dolaşmadığı bir ülkede yaşamak istiyorsunuz. Bütün ülkeler böyle değil; bazılarında hiç büyücü yok! Bir tane bile! Arkadaşınızı hastanede ilk ziyaret edişinizde bunları düşünün. Size söyleyeyim," diye devam etti, sesini alçaltarak, "değişimi yaratabilirsiniz. Eğer beni dinlerseniz."

Kitty fincanının dibindeki kalıntılara baktı ve orada Jakob'un mahvolmuş yüzünü gördü. İçini çekti. "Bilmiyorum..."

"Bir şeyden emin olun; intikam almanıza yardımcı olabilirim."

Gözlerini adama dikti. Bay Pennyfeather gülümsüyordu ama gözlerinde onu sokakta ilk gördüğü zamanki öfke dolu kıvılcım vardı.

"Büyücüler sizi çok üzdü," dedi yavaşça. "Hak ettikleri cezayı vermek için kılıcı birlikte çekebiliriz. Ama önce bana yardım etmelisiniz. Siz bana. Ben size. Adil bir anlaşma."

Kitty bir an Tallow'u yeniden gördü: Kendine duyduğu güveni, arkadaşlarından gelmesi garanti olan korumayla şişinmesini, mahkeme salonunun bir ucundan pis pis sırıtışını. Tiksintiyle ürperdi.

"Önce size nasıl yardım edebileceğimi söyleyin," dedi.

İki masa ötede oturan biri yüksek sesle öksürdü, Kitty zihnindeki kalın perde aniden aralanmış gibi, içinde bulunduğu tehlikeyi fark etti. Orada, yabancıların arasında oturmuş, açık açık ülkesine ihanetten bahsediyordu.

"Biz delirmişiz!" diye tısladı sinir içinde. "Her an biri duyabilir! Gece Polisi'ni çağırıp bizi tutuklarlar."

Bunun üzerine ihtiyar adam içten bir kahkaha attı. "Kimse duymaz," dedi. "Korkmayın Bayan Jones. Her şey kontrol altında."

Kitty söylenenlerin çoğunu anlamadı. Dikkatini Bay Pennyfeather'ın sol arkasında oturan sarı saçlı genç kadına vermişti. Bardağı boş olmasına rağmen, yerinden kalkmadan kitap okumaya devam ediyordu kadın. Başı önünde, gözleri öylesine aşağı bakarak; tek eliyle sayfanın köşesiyle oynayıp duruyordu. Kitty aniden bütün bunların bir tuzak olduğuna inandı. Sandalyesine otururken aynı kadını gördüğünü hayal meyal hatırlıyordu, duruşunu çok az değiştirmiş ve Kitty onu tam olarak görebilmesine rağmen, kitabın sayfasını bir kez olsun çevirmemişti.

Bir sonraki an, artık her şeyden emindi. Genç kız Kitty'nin bakışını hissetmiş gibi başını kaldırdı; göz göze geldiler ve kitabına dönmeden önce ona soğukkanlı, hafif bir gülücük yolladı. Artık şüphesi kalmamıştı; kız söylenen her şeyi dinlemişti!

İçine düştüğü panik dalgasının içinde Bay Pennyfeather'ın sesini işitti. "İyi misiniz?"

Konuşmakta zorlandı. "Arkanızda..." diye fısıldadı. "Bir kadın var, casus, ihbarcı. Her şeyi duydu."

Bay Pennyfeather arkasına bakma zahmetine bile katlanmadı. "Sarışın olan mı? Sarı bir kitap okuyor? Gladys olmalı. Endişelenmeyin, o da bizden biri."

"Bizden mi...?" Kadın tekrar başını kaldırıp Kitty'e kocaman göz kırptı.

"Solundaki de Anne; benim sağımda, hemen bu sütunun altında, Eva oturuyor. Solumdaki Frederick; sizin arkanızda Nicholas ve Timothy var. Stanley ve Martin masa bulamadıkları için karşıdaki pubda bekliyorlar."

Kitty sersemlemiş halde çevresine bakındı. Bay Pennyfeather'ın sağ omzundan orta yaşlı, siyah saçlı bir kadın ona sırıttı; kendi sağında sivilceli, asık suratlı bir delikanlı, kenarları kıvrılmış bir motorsiklet dergisinin üzerinden ona baktı. Sütunun altındaki kadın sandalyesine asılı duran siyah ceketi dışında görünmüyordu. Boynunun tutulmasını göze alarak arkasına döndü, diğer masalardan ona bakan, genç ve ciddi iki yüz daha gördü.

"Endişeye gerek yok, görüyorsunuz ya," dedi Bay Pennyfeather. "Dostlar arasındasınız. Onların dışında kimse konuştuklarımızı duyamaz, ayrıca burada hiçbir demon da yok, olsa bilirdik."

"Nasıl?"

"Bu sorular için daha sonra yeterince zamanımız olacak. İlk önce size bir özür borcum var. Korkarım Frederick, Martin ve Timothy ile daha önce tanıştınız." Kitty yine boş boş bakmaya başladı. Bu durum hızla bir alışkanlık haline geliyordu. "Ara sokakta," dedi Bay Pennyfeather çabucak.

"Ara sokakta mı? Durun bir dakika..."

"Size mouleri atan onlardı. Acele etmeyin! Dinleyin! Sizi korkuttuğumuz için özür dilerim ama emin olmamız gerekiyordu, anlarsınız ya. Bizim gibi esnek olduğunuzdan. Bir mouler kavanozu bulmak bizim için çocuk oyuncağıdır..."

Kitty sonunda konuşabildi. "Seni domuz! Tallow'dan hiçbir farkın yok! Öldürülebilirdim."

"Hayır, size söyledim; bir moulerin yapabileceği en kötü şey sizi bayıltmaktır. Pis kokusuyla..."

"Bu yeterince kötü değil, ha?" Kitty öfkeyle ayağa fırladı.

"Gidecekseniz, bunu unutmayın." İhtiyar adam ceketinin içinden kalın, beyaz bir zarf çıkartıp, küçümseyerek masanın üstüne, fincanların arasına fırlattı. "Altı yüz paundunuz. Kullanılmış banknotlar. Ben sözümü tutarım."

"İstemiyorum!" Kitty küplere binmişti, yerinde duramıyordu; içinden bir şeyleri kırıp dökmek geliyordu.

"Aptallık etmeyin!" İhtiyar adamın gözleri parıldadı. "Marshalsea Hapishanesi'nde çürümek mi istiyorsunuz? Cezasını ödemeyenleri oraya yollarlar, biliyorsunuz. Bunu mouler için bir özür olarak kabul edin. Ama isterseniz yalnızca bir başlangıç da olabilir..."

Kitty zarfı kaparken neredeyse masadaki tüm eşyayı devirecekti. "Siz delirmişsiniz. Siz ve arkadaşlarınız. Pekâlâ. Alıyorum. Zaten bunun için gelmiştim." Hâlâ ayaktaydı. Sandalyesini geriye itti.

"Size benim için nasıl başladığını anlatayım mı?" Bay Pennyfeather öne eğilmişti; boğumlu parmakları masa örtüsünü kavramış, kırıştırıyordu. Nefesinin tıkanmasını umursamadan, alçak sesle hızlı hızlı konuştu. "İlk başta ben de sizin gibiydim; büyücülerin benim için hiçbir önemi yoktu. Gençtim, mutlu bir evliliğim vardı, bana neydi ki? Sonra karım, nur içinde yatsın, bir büyücünün ilgisini çekti. Senin Bay Tallow'a benzemezdi: Acımasız, kasıntı, züppenin tekiydi. Karımı kendisi için istedi, onu mücevherler ve pahalı doğu kumaşlarıyla baştan çıkarmaya çalıştı. Ama karım, zavallı kadın, onun çabalarını karşılıksız bıraktı. Suratına karşı güldü. Tam otuz yıl boyunca bunu yapmamış olmasını umdum durdum.

"Dükkanımın üstündeki dairede yaşardık Bayan Jones. Ben her gün geç saatlere kadar çalışır, stokları sayıp hesapları tamamlarken, karım da eve çıkıp yemek pişirirdi. Bir gece her zamanki gibi masamda oturuyordum. Ocakta ateş yanıyordu. Kalemim kağıdı yırttı. Bir anda sokaktaki köpekler ulumaya başladı; bir sonraki an alevler titreşip söndü, kor kömürler yılan gibi tısladı. Fırlayıp ayağa kalktım. Korkmuştum... ama korktuğum şeyin ne olduğunu daha bilmiyordum. Ve sonra, karımın çığlığını işittim. Tek bir çığlık, acı ve keskin bir feryat. Hayatımda bu kadar hızlı koştuğumu hatırlamıyorum. Düşe kalka merdivenlerden yukarı çıktım, kapıdan girdim, küçük mutfağımıza..."

Artık Bay Pennyfeather'ın gözleri onu görmüyordu. Çok uzaklarda, başka bir yere bakıyorlardı. Kitty ne yaptığını bilmeden, otomatik olarak sandalyeye oturup bekledi.

"Bunu yapan şey," dedi Bay Pennyfeather sonunda, "çoktan gitmişti. Havada bıraktığı kokuyu hissedebiliyordum. Yıpranmış marley döşeli zemine, karımın yanına diz çökerken, ocaktaki gaz delikleri yeniden hayata döndü, tenceredeki yahni tekrar köpürdemeye başladı. Köpeklerin havladığını, sokaktaki kepenklerin ani bir rüzgarla çarptığını duydum... sonra sessizlik." Tek parmağını tabakta gezdirerek ekler kırıntılarını topladı ve ağzına attı. "Çok iyi bir aşçıydı Bayan Jones," dedi. "Otuz uzun yıldan sonra bile, onun yaptığı yemeklerin tadı hâlâ damağımda."

Kafenin öteki ucunda, garsonun teki müşterilerden birinin üzerine bir şey döktü: Yaşanan karmaşa Bay Pennyfeather'ı anılarından koparmış gibiydi. Gözlerini kırpıştırdı, yeniden Kitty'e baktı. "Neyse Bayan Jones, hikayeyi kısa keseceğim. Büyücünün yerini bulduğumu bilmeniz yeterli. Haftalar boyunca takip ettim, öfke nöbetlerine ya da sabırsızlığa yenik düşmeden, tüm rutinini öğrendim. Bir seferinde elime fırsat geçti; onu ıssız bir köşede tek başına yakaladım ve geberttim. Cesedi Thames'ın yüzeyinde köpüren pisliğe karıştı. Ancak, ölmeden önce üç demon çağırabilmişti: Birbiri ardına yaptıkları üç saldırı da başarısızlıkla sonuçlandı. İşte esnekliğimi de bu sayede keşfettim (benim için sürpriz oldu çünkü intikam adına ölümü göze almıştım). Nedenini bildiğimi söylemiyorum ama gerçek bu. Bende var, dostlarımda var; sizde de var. Bunu kullanıp kullanmamaya hepimiz kendi adımıza karar vermeliyiz."

Sustu. Yüzündeki çizgiler sanki bir anda derinleşmiş, daha yaşlı ve bezgin görünür olmuştu.

Kitty cevap vermeden birkaç saniye tereddüt etti. "Pekala," dedi, Jakob için, Bay Pennyfeather ve ölmüş karısı için. "Şimdilik kalıyorum. Daha fazlasını bilmek istiyorum."

20

Sonraki haftalar Kitty düzenli olarak Bay Pennyfeather ve arkadaşlarıyla buluştu, Seven Dials'da, Londra'nın merkezine yayılmış başka kafelerde, nehrin hemen güneyindeki sanat malzemeleri dükkanının üstündeki dairede. Her seferinde grup hakkında daha fazla şey öğrendi, her seferinde kendini onlara daha yakın hissetti.

Görünüşe göre Bay Pennyfeather grubunu, sıradışı yeteneklere sahip insanlar hakkında kulaktan kulağa yayılan bilgilere ve gazete haberlerine dayanarak, el yordamıyla oluşturmuştu. Bazen aylar boyunca mahkeme salonlarında oturup Kitty gibi insanlar aramış; bazen yalnızca büyülü saldırılardan kurtulan insanlara ilişkin barlarda duyduğu ilgi çekici dedikoduların izini sürmüştü. Sanat malzemeleri dükkanı kendi yağında kavruluyordu; dükkanı yardımcıların eline bırakıp, kendisi gizli işlerinin peşinde Londra'yı arşınlıyordu.

İnsanların ona katılması uzun bir zaman dilimi boyunca sürmüştü. Şen şakrak, kırklarında bir kadın olan Anne onunla neredeyse on beş yıl önce tanışmıştı. İkisi birçok görevi birlikte başarmış kıdemlilerdi. Kafedeki sarışın kız Gladys yirmilerindeydi; on yıl önce, daha küçük bir kızken, tesadüfen büyücülerin yaptığı bir düellonun ortasına düşmüş ve kurtulmuştu. O ve düşünceli, tıknaz bir delikanlı olan Nicholas, çocukluklarından beri Bay Pennyfeather ile çalışıyorlardı. Grubun geri kalanı daha gençti; aralarında on sekizinden büyük olan yoktu. İkisi de on üç yaşında olan Kitty ve Stanley en küçükleriydi. İhtiyar adam, yönlendirici ve biraz da baskıcı kimliğiyle hepsinin üzerinde hakimiyet kurmuştu. Bay Pennyfeather'ın iradesi çeliktendi, zihinsel enerjisi bitmez tükenmezdi, ancak bedeni artık ona yetişemiyor, bazen kendini kaybederek öfke nöbetleri geçirmesine neden oluyordu. İlk günlerde bu tür olaylar çok nadir yaşanıyor ve Kitty katıldıkları büyük savaş hakkında adamın heyecanla anlattıklarını can kulağıyla dinliyordu.

Bay Pennyfeather'a göre, normal olarak büyücülere ve onların yönetimine karşı gelmek imkansızdı. Gruptaki herkesin canları pahasına öğrendiği gibi, adamların dizginlenemez bir gücü vardı. Önemli bütün mekanizmalar ellerindeydi: Hükümet, devlet daireleri, en büyük şirket ve gazeteler. Tiyatrolarda oynanan oyunlar bile karşıt mesajlar içermemesi için resmi olarak onaylanmak zorundaydı. Büyücüler, yönetimde olmanın lüks ve refahını sürerken, diğer herkes de -sessiz çoğunluk- onlar için gerekli olan hizmetleri yerine getirmeye çabalıyordu. Fabrikalarda, lokantalarda onlar çalışıyor, orduda onlar savaşıyordu... Gerçek güç ve emek gerektiren tüm işleri halk yapıyordu. Seslerini çıkarmadan yaptıkları sürece de büyücüler onları rahat bırakıyordu. Ama en küçük bir direniş hissedildiğinde, üstlerine çullanılıyordu. Her yerde casuslar vardı; ağzınızdan tek bir yanlış sözcük çıksın, soruşturma için Kule'yi boyluyordunuz. Sorun çıkaranların çoğu kayıplara karışmıştı.

Büyücülerin gücü ayaklanmayı olanaksız kılıyordu: Çok az insanın tanık olabildiği ama herkesin ölesiye korktuğu karanlık güçlere onlar hükmediyordu. Ama Bay Pennyfeather'ın grubu -onun dinmek bilmez nefretiyle bir araya gelip mücadeleye atılan bu bir avuç dolusu insan- çoğundan daha şanslıydı. Sahip oldukları şanssa çeşitli şekillerde ortaya çıkıyordu.

Bay Pennyfeather'ın tüm arkadaşları onun büyülere karşı esnekliğine sahipti, ancak bu esnekliğin derecesini söyleyebilmek mümkün değildi. Geçmişte yaşadıkları nedeniyle, Bay Pennyfeather'ın oldukça güçlü saldırılara göğüs gerebileceği açıktı; diğerlerinin, çoğuysa, Kitty gibi fazla çetin olmayan sınavlardan geçmişti.

Bazılarının -Anne, Eva, bir de huysuz ve çopur suratlı Martin'in- farklı bir yeteneği vardı. Küçüklüklerinden beri hepsi de Londra sokaklarında, orada burada gezen küçük demonlar görmüştü. Kimileri uçuyor, kimileri insanların arasında dolaşıyordu. Bunları başka gören yoktu, araştırma sonuçlarına göre de demonlar diğer insanlar tarafından ya görülmüyor ya da içine girdikleri kılıkta görünüyordu. Boya fabrikasında çalışan ve Bay Pennyfeather'dan sonra en hevesli ve acımasız üye olan Martin'e göre, kedi ve güvercinlerin çoğu göründükleri gibi değildi. Timothy (kumral, kıvırcık saçlı, on beşinde, hâlâ öğrenci) bir seferinde dikenli sırtı olan bir demonu manava girip sarımsak alırken gördüğünü söylüyordu; yanında olan annesi, alışverişe çıkmış, kambur, yaşlı bir hanımdan başka bir şey görmemişti.

Yanılsamaların ardındaki gerçeği görebilmek, Bay Pennyfeather için çok yararlı bir özellikti. Çok değer verdiği başka bir yetenek de Stanley'de vardı. Stanley fırlama, oldukça ukala, Kitty'nin yaşında olmasına rağmen çoktan okulu bırakmış bir çocuktu. Sokakta gazete satıyordu. Demonları göremiyordu ama büyülü özelliği olan eşyaların çevreye yaydığı zayıf titreşimli dalgaları hissedebiliyordu. Daha küçük bir çocukken, hissettiği bu auralar o kadar hoşuna gitmiş ki eşyaları çalmaya başlamış; Bay Pennyfeather onu bulduğunda (Yargıtay Mahkemelerinde) çoktan azılı bir yankesiciymiş. Anne ve Gladys'in de benzer yetenekleri vardı ama büyülü eşyaları kumaşların, hatta ince ahşap duvarların ardından bile hissedebilen Stanley kadar gelişmiş değildi. Sonuç olarak Stanley, Pennyfeather çetesinin demirbaşlarından biriydi.

Sakin, sessiz Timothy ise büyülü şeyleri görmek yerine, duyabiliyordu. Anlattığına göre, havada bir çeşit çınlama işitiyormuş. "Sanki çalan bir zil gibi," diye tarif ediyordu, ısrar edildiğinde. "Ya da boş bir bardağa vurduğunuzda çıkan ses gibi." Yeterince yoğunlaşabildiğinde, etrafta başka gürültüler yoksa, bu çınlamanın bir demon ya da bir çeşit büyülü eşya olan kaynağını gerçekten bulabiliyordu.

Bay Pennyfeather'a göre, bu yeteneklerin hepsi bir araya geldiğinde, büyücülerin kudretine karşı ufak ama etkili bir güç oluşturuyordu. Elbette, kendini açıkça ortaya koyamaz, ama düşmana karşı gizlice savaşabilirdi. Büyülü eşyalar bulunabilir, gizli tehlikeler saf dışı edilebilir ve -en önemlisi- büyücülere ve hain hizmetkarlarına karşı saldırılar düzenlenebilirdi.

Bu açıklamalar Kitty'i başından beri büyülemişti. Bir eğitim sırasında, Stanley'nin her biri ayrı karton kutuya konmuş altı eşya arasından, büyülü bir hançeri ayırt edebildiğini görmüştü. Timothy'nin Bay Pennyfeather'ın dükkanında aşağı yukarı yürüyüp, fırçalıklardan birinin içine konmuş mücevherli kolyeyi titreşimlerinden buluşunu izlemişti.

Büyülü eşyalar grup stratejisinin temelini oluşturuyordu. Kitty grup üyelerinin düzenli aralıklarla dükkana gelip, ellerindeki küçük paket ya da çantaları, gizlice istif edilmek üzere Bay Pennyfeather'dan sonra ikinci yetkili Anne'e verdiklerini görüyordu. İçlerinde çalıntı eşyalar vardı.

"Kitty," dedi Bay Pennyfeather bir akşam. "Asalak liderlerimizi tam otuz yıldır inceliyorum ve sanırım onların en zayıf noktasını artık öğrendim. Her konuda açgözlüler: Para, güç, statü, ne aklına gelirse, ve aralarında sürekli çekişiyorlar. Ama büyülü ıvır zıvır kadar gözlerini kör edebilecek başka bir şey yok."

Kitty başını salladı. "Büyülü yüzükler, bilezikler falan gibi mi?"

"Mücevher olması gerekmez," dedi Anne. Anne ile Eva da dükkanın arkasında onlarla birlikte, kağıt stokunun yanında oturmuşlardı. "Her şey olabilir: Değnekler, çömlekler, lambalar, tahta parçaları. Sana attığımız şu mouler kavanozu, o da sayılabilir, değil mi Şef?"

"Evet, doğru. Zaten onu bu yüzden çaldık. Elimize geçen her fırsatta, tüm bu şeyleri çalmamızın nedeni de bu."

"O kavanoz Chelsea'deki evden gelmişti galiba, değil mi?" diye sordu Anne. "İçeride parti varken, Eva ve Stanley su borusundan üst kat penceresine tırmanmışlardı."

Kitty'nin ağzı beş karış açık kalmıştı. "Bu çok tehlikeli değil mi? Büyücülerin evleri... çeşit çeşit tuzaklarla korunmuyor mu?"

Bay Pennyfeather başını salladı. "Evet, ama bu büyücünün kendi gücüne de bağlı. Bu adam tüm odaya büyülü teller germekle yetinmişti... Doğal olarak, Stanley kolayca savuşturdu... O gün oldukça yüklü ganimet elde etmiştik."

"Peki onlarla ne yapıyorsunuz?" diye sordu Kitty. "Bana fırlatmak dışında yani."

Bay Pennyfeather güldü. "Bu eşyalar bütün büyücüler için önemli bir güç kaynağı. Tarım Müsteşarı gibi ikinci sınıf yetkililer -mouler kavanozu onundu sanırım- gücü sınırlı eşyaları ele geçirebilir yalnızca, ama en tepedeki adamlar ve kadınlar korkunç güçte olan nadir parçalara sahiptir. Bunu yapma nedenleri yozlaşmış ve tembel olmaları. Düşmanı alt etmek için büyülü bir yüzük kullanmak, dehlizden bir demon çağırmaktan çok daha kolaydır."

"Ayrıca çok daha güvenli," dedi Eva.

"Kesinlikle. İşte, görüyorsun Kitty, ne kadar çok eşya ele geçirirsek o kadar iyi. Büyücülerin önemli oranda güç kaybetmesine neden oluyoruz."

"Üstelik onları biz kullanabiliriz," diye atıldı Kitty.

Bay Pennyfeather duraksadı. "Bu konuda biraz görüş ayrılığı var. Eva arkadaşımız..." Dudağını hafif kıvırıp dişlerini ortaya çıkardı. "...Büyücülerin izinden gitmeyi etik açıdan uygun görmüyor. Eşyaların imha edilmesi gerektiğini düşünüyor. Bense -ve bu benim grubum olduğuna göre, benim sözüm geçer- böyle bir düşmana karşı elimizdeki tüm imkanları kullanmamız gerektiğine inanıyorum. Ve bunun içinde, kendi büyülerini onlara karşı kullanmak da var."

Eva yerinde kıpırdandı. "Bana göreyse Kitty," dedi, "bunları kullandığımız zaman büyücülerden farkımız kalmayacak. Şeytan işi şeylerden olabildiğince uzak durmak en iyisi."

"Hah!" İhtiyar adam küçümseyici bir tavırla burnunu kırıştırdı. "Yöneticileri başka nasıl alt edebiliriz? Hükümeti çökertmek için doğrudan saldırmaya ihtiyacımız var. Er ya da geç, halk bizi desteklemek için ayaklanacaktır."

"Ee, ne zaman?" dedi Eva. "Şimdiye kadar hiç..."

"Biz büyüyü büyücüler gibi öğrenmiyoruz," diye sözünü kesti Bay Pennyfeather, "Etik açıdan hiçbir yanlış yok. Ama biraz araştırmayla -çalıntı kitapları biraz karıştırarak mesela- en temel silahları kullanmayı öğrenebiliriz. Örneğin senin mouler kavanozu Kitty, tek bir Latince emir gerektiriyordu. Hoşnutsuzluğumuzu gösteren küçük... gösteriler için bu kadarı yeterli. Daha karmaşık eşyaları da, büyücülerin elinden alıp depolayabiliriz."

"Bence yanlış yol izliyoruz," dedi Eva sessizce. "Birkaç ufak patlama hiçbir şeyi değiştirmez. Onlar hep daha güçlü olacak. Biz..."

Bay Pennyfeather bastonunu tezgahına öyle bir vurdu ki Eva ve Kitty yerlerinden sıçradı. "Hiçbir şey yapmamayı mı tercih ederdiniz?" diye haykırdı. "İyi o zaman! Dışarıdaki koyun sürüsüne katılın, başınızı öne eğip hayatlarınızı boşa harcayın!"

"Öyle demek istemedim. Ben yalnızca..."

"Dükkan kapanıyor! Geç oldu. Sizi de evden beklerler Bayan Jones."

Mahkemenin verdiği cezanın bu kadar çabuk ödenmesi, Kitty'nin annesiyle babasını çok rahatlatmıştı. Sorgulamayan kişilikleri sayesinde, Kitty'nin uydurduğu cömert hayırsever ve yargı hatası kurbanları için yarattığı fonla ilgili hikayeye minnetkarlıkla inanmış, paranın nereden geldiği konusunu fazla kurcalamamışlardı. Kitty'nin eski alışkanlıklarından yavaş yavaş vazgeçmesini ve yaz boyunca Southwark'daki yeni arkadaşlarıyla gittikçe daha fazla zaman geçirmesini, biraz da şaşırarak izlemişlerdi. Özellikle babası hoşnutluğunu gizlemiyordu. "O Hyrnek'den uzak durman senin için çok daha iyi," diyordu. "Yoksa başını yeniden belaya sokar."

Kitty Jakob'ı ziyarete devam etmesine rağmen, görüşmeleri genelde kısa ve yetersiz oluyordu. Jakob'ın eski gücüne kavuşması daha çok zaman alacaktı; annesiyse yatağın başında nöbet tutup, en küçük yorgunluk belirtisinde Kitty'yi yollamaya hazır bekliyordu. Kitty ona Bay Pennyfeather'dan söz edememişti, zaten Jakob da lekeli ve kaşıntılı yüzüyle fazlasıyla meşguldü. Jakob gittikçe içine kapanıyor, Kitty de kendi sağlığı ve canlılığının çocuğu üzmesinden endişeleniyordu. Hyrnek'lere yapılan ziyaretlerin arası yavaş yavaş açıldı ve birkaç ay sonra tamamen kesildi.

Kitty'yi gruba bağlayan iki şey vardı. Birincisi, cezasının ödenmesi karşısında duyduğu minnettarlık. Kitty kendini adama borçlu hissediyordu. Bu konudan daha sonra hiç bahsetmediğine bakılırsa, Bay Pennyfeather da hislerini anlamış olmalıydı; ama bunu hiç açığa vurmuyordu.

İkinci nedense birçok açıdan daha önemliydi. Kitty Bay Pennyfeather'ın kendisinde keşfettiği esneklik hakkında daha fazla bilgi edinmek ve bunu ne şekilde kullanabileceğini anlamak istiyordu. Gruba katılmak, bunu yapabilmenin tek yolu gibi görünüyordu; ayrıca ona bir hedef, hayatına bir anlam kazandırıyordu; küçük ve gizli bir gruba ait olmanın çekiciliği de yadsınamazdı. Dışarıdaki görevlerde diğerlerine katılması fazla zaman almadı.

İlk başta gözcülük yaptı: Fred ile Eva duvarlara hükümet karşıtı yazılar yazarken ya da büyülü eşya bulmak için büyücülerin arabalarına, evlerine girerken etrafı kolladı. Cebindeki gümüş kolyeye dokunarak, en küçük tehlikede ıslık çalmaya hazır, karanlıkta bekledi. Daha sonra, içlerindeki eşyaların auralarından büyücü evlerini saptayan Gladys ve Stanley'ye katıldı. İlerideki baskınlar için adresleri kaydetti.

Ara sıra, akşam geç saatlerde, Fred ve Martin'in daha farklı görevler için dükkandan çıktıklarını görüyordu. Üzerlerinde koyu renk giysiler, yüzleri ise bulanmış; kollarının altında küçük, ağır çantalarla. Ne yaptıklarından kimse açıkça bahsetmiyordu ama ertesi sabah gazetelerde hükümet binalarına yapılan kimliği belirsiz saldırılarla ilgili haberleri okuyunca, Kitty kendi sonuçlarına varıyordu.

Zekası ve kararlılığıyla, zaman içinde daha önemli bir rol üstlendi. Bay Pennyfeather'ın taktiği, her üyesi farklı bir işleve sahip, küçük gruplar yollamaktı göreve: Birkaç ay sonra, Fred, Stanley ve Eva'dan oluşan böyle bir grubu yönetme görevini Kitty'e verdi. Fred katır gibi inatçılığı ve saldırganlığı, Eva sözünü sakınmaması ve çok konuşmasıyla ünlü olmasına rağmen, Kitty her ikisinin de kişiliğini öyle etkili biçimde dizginlemeyi başardı ki büyücülere ait depo turundan birçok değerli ganimetle döndüler. Bay Pennyfeather getirdikleri bir çift mavi kürenin, çok nadir bulunan ve çok değerli element küreleri olduğunu açıkladı.

Kitty için, gruptan ayrı geçen zamanlar, çok geçmeden müthiş sıkıcı gelmeye başladı; ailesinin dar bakış açısı ve okulda dayatılan propaganda gün geçtikçe daha dayanılmaz oluyordu. Oysa, grubun gece operasyonlarına katılmak büyük zevk ve heyecan veriyordu ona, ancak yine de çok riskli işlerdi bunlar. Bir akşam büyücünün teki Kitty ve Stanley'i ellerinde sihirli bir kutuyla çalışma odasının penceresinden çıkarken yakaladı. Hemen, sansar şeklinde belirip ağzından alevler kusan bir yaratık çağırdı. Onları sokakta bekleyen Eva demona bir mouler kavanozu fırlatıp, yaratığın dikkatini dağıttı da ancak kaçabildiler. Başka bir seferinde, Timothy, bir büyücünün bahçesindeki nöbetçi demona yakalandı; yaratık sessizce üstüne atlayıp ince, mavi parmaklarıyla onu kıskıvrak yakalayıverdi. Nick daha birkaç saniye önce çaldığı antika kılıçla demonun kafasını uçurmamış olsa, Timothy yakayı ele veriyordu. Esnekliği sayesinde kurtulabildi ama daha sonra burnundan gitmeyen hafif bir kokudan yakınmaya başladı.

Demonlardan başka, polis de sürekli bir sorun kaynağıydı ve zaten sonunda bir felakete neden oldu. Grubun hırsızlık işlerinin artmasıyla, sokaklarda daha fazla Gece Polisi dolaşmaya başlamıştı. Bir sonbahar akşamı Trafalgar Meydanı'nda, Martin ve Stanley, yanında çok canlı büyülü titreşimler yayan bir tılsım taşıyan, kılık değiştirmiş bir demona rastladı. Yaratık yürüyerek gözden kayboldu ama Tim arkasında bıraktığı güçlü titreşimlerden onu kolayca izleyebilmişti. Girdiği ıssız bir ara sokakta, grup demonun vahşi saldırılarına maruz kaldı. Ne yazık ki bu büyülü çarpışma Gece Polisi'nin dikkatini çekti. Dağılan Kitty ve arkadaşlarını, köpek sürüsü gibi görünen bir şeyler takip etmeye başladı. Ertesi gün Pennyfeather'a gittiklerinde içlerinden biri eksikti. Tim' den bir daha haber alınamadı.

Timothy'nin kaybı grubu derinden etkilemiş ve neredeyse hemen ardından, ikinci bir kayba neden olmuştu. Gruptan birçok kişi, özellikle de Martin ve Stanley, büyücülere karşı daha cesur bir strateji uygulanmasını istedi.

"Whitehall'da pusuya yatıp Parlamento'ya girmelerini bekleyebiliriz," demişti Martin. "Ya da Richmond'daki sarayından çıkarken Devereaux'yu vurabiliriz. Bunlar ses getirir. İsyanı başlatmak için bu tür sansasyonel eylemlere ihtiyacımız var."

"Daha değil," demişti Bay Pennyfeather terslenerek. "Daha çok araştırma yapmam gerek. Şimdi çık ve beni yalnız bırak."

İnce, narin bir çocuktu Martin. Koyu renk gözleri, ince, düz bir burnu ve Kitty'nin daha önce kimsede rastlamadığı bir duygu yoğunluğu vardı. Anne-babasını büyücülerin öldürdüğünü duymuştu ama nasıl olduğunu hiçbir zaman öğrenememişti. Konuşurken kimsenin gözünün içine bakmazdı; hep biraz aşağı ve yana doğru bakardı. Bay Pennyfeather harekete geçme isteklerini geri çevirdiğinde, ilk önce ateşli bir şekilde tartışır, sonra aniden, duygularının gücünü dışa vuramıyormuş gibi, ifadesiz bir yüzle içine kapanırdı.

Tim'in ölümünden birkaç gün sonra, Martin gece devriyesi için dükkana gelmedi; Bay Pennyfeather mahzene girdiğinde, gizli silah deposunun açılmış olduğunu gördü. Bir element küresi kayıptı. Saatler sonra Parlamento'da bir saldırı gerçekleşti. Milletvekillerinin ortasına atılan bir element küresi birçok kişinin canını almıştı. Başbakan saldırıdan kıl payı kurtulmuştu. Ertesi gün bir delikanlının cesedi Thames kıyılarına vurdu.

Hemen aynı gece, daha da yalnız ve huzursuz bir adam olan Bay Pennyfeather, Direniş çalışmaları dışında dükkana uğramamaya başladı. Anne gruba çalıntı büyü kitaplarıyla yaptığı araştırmayı derinleştirip hızlandırdığını bildirdi. "Daha etkili silahlar kullanmak istiyor," dedi kız. "Şimdiye kadar yaptıklarımız yüzeysel kaldı. Eğer Tim ve Martin'in öcünü almak istiyorsak, daha fazla bilgiye ihtiyacımız var."

"Bunu nasıl becerecek?" diye karşı koydu Kitty. Özellikle Tim'i çok sevmişti, ölümü onu çok yaralamıştı. "O kitaplar yüzlerce dilde yazılmış. Anlamak için yazı tura mı atacak?"

"Birisiyle tanışmış," dedi Anne. "Bize yardımcı olabilecek biri."

Gerçekten de, tam o sıralarda, gruba yeni bir üye katıldı. Bay Pennyfeather onun görüşlerine çok değer veriyordu. "Bay Hopkins aydın bir kişi," demişti, onu gruba ilk kez tanıtırken. "Çok bilgili bir adam. Büyücülerin lanetli işleri hakkında derin bilgiye sahip."

"Elimden geleni yapıyorum," dedi Bay Hopkins.

"İngiliz Kütüphanesi'nde memur olarak çalışıyor," dedi Bay Pennyfeather, adamın omzuna vurarak. "Büyüyle ilgili bir kitabı... mm nasıl desem, 'kamulaştırırken' neredeyse yakalanacaktım. Bay Hopkins beni nöbetçilerden koruyarak kaçmamı sağladı. Ona minnettardım; konuşmaya başladık. Halktan olup da bu kadar çok şey bilen birine ilk kez rastlıyorum! Oradaki kitapları okuyarak bir sürü bilgi edinmiş. Ne yazık ki yıllar önce erkek kardeşi demonlar tarafından öldürülmüş, bizim gibi o da intikam peşinde. Kaç dil biliyordun Clem?"

"On dört," dedi Bay Hopkins. "Ve yedi lehçe."

"İşte! Ne diyorsunuz? Bizim gibi esnekliği yok maalesef ama destek bilgi sağlayabilir."

"Elimden geleni yaparım," dedi Bay Hopkins.

Kitty Bay Hopkins'i zihninde canlandırmak istediğinde, bunun tuhaf bir biçimde zor olduğunu görüyordu. Farklı bir tipi olduğundan değil, aslında tam tersi. Belki biraz saçları, düz ve kabarık; yüzüyse pürüzsüz ve tıraşlı. Genç mi yaşlı mı olduğunu söylemek zordu. Ne göze batan özellikleri, ne tuhaf hareketleri, ne de farklı bir konuşma tarzı vardı. Sonuçta, adamın öylesine silik bir yapısı vardı ki yanındayken bile, o konuşurken Kitty adamdan koptuğunu, sözcükleri işittiğini, ancak konuşan kişiyi algılamadığını fark ediyordu. Çok ilginç bir durumdu bu.

Bay Hopkins ilk başlarda grubun geri kalanınca şüpheyle karşılandı; bunun başlıca nedeni, esnekliği olmadığı için, eve çalıntı eşya getirmek için yapılan baskınlara katılmayışıydı. Onun güçlü olduğu yön bilgi sağlamaktı ve bu konudaki değerini tüm gruba çok geçmeden kanıtladı. Kütüphanedeki işi, belki tuhaf şekilde silik olan kişiliğiyle birleşerek, büyücülerin konuşmalarına tanık olma fırsatını tanıyordu. Sonuç olarak, çoğunlukla ne zaman nerede olacaklarını bilebiliyor, verdiği bilgi büyücüler evde yokken baskın yapılmasına olanak tanıyordu; Pinn'in yeni sattığı eşyaları öğrenerek Bay Pennyfeather'ın soygunları daha etkin organize etmesini sağlıyordu. En önemlisi de, Bay Hopkins'in çok sayıda büyülü sözcüğü çözmüş olması, Direniş saldırılarında daha çeşitli silah kullanımını mümkün kılıyordu. Verdiği tüyoların doğruluğu, çok geçmeden herkesin ona tam olarak güvenmesini sağlamıştı. Bay Pennyfeather hâlâ grup lideriydi, ancak Bay Hopkins'in istihbaratı ışığında çalışıyorlardı.

Zaman akıp geçti. Kitty de herkes gibi on beş yaşında okulu bıraktı. Devam edebilmek için gerekli özelliklere sahipse de, zevksiz fabrika işlerinde ya da yetkililerin önerdiği sekreterlik işlerinde kendisi için bir gelecek göremiyordu. Önüne daha akla yatkın bir seçenek çıkmıştı: Bay Pennyfeather'ın teklifi üzerine sanat malzemeleri satışında yardımcı olarak çalışmaya başlaması, ailesini de memnun etmişti. Yüzlerce başka işe ek olarak, hesap defteri tutmayı, suluboya kağıtlarını kesmeyi ve fırçaları sertliklerine göre dizmeyi öğrendi. Bay Pennyfeather iyi para vermiyordu ama Kitty halinden hoşnuttu.

Önceleri, grupla yaptığı tehlikeli işler ona zevk veriyordu; sokakta yürürken belediye işçilerini duvardaki hükümet karşıtı bir sloganın üstünü boyamaya çalışırken görmenin, ya da The Times gazetesinde son soygunlardan bahseden çarpıcı bir haberi okumanın verdiği o ılık ve gizli heyecanı seviyordu. Birkaç ay sonra anne-babasının bitmeyen sorularından kaçmak için dükkandan beş dakika uzaklıktaki eski bir pansiyondan oda kiraladı. Gündüzleri dükkanda, geceleri grupla, uzun saatler boyunca çalışıyordu; teni soluklaştı, sürekli yakalanma korkusu ve süregelen kayıplarla bakışları sertleşti. Her yıl yeni kayıplar yaşanıyordu: Eva, Mayfair'deki bir evde bir demon tarafından öldürüldü, esnekliği saldırının gücüne karşı yetersiz kaldı; Gladys, bir depo baskınında yere düşen kürenin çıkardığı yangında can verdi.

Grup gitgide küçülürken, yetkililerin onları yakalama çabaları da yoğunlaştı. Mandrake isminde yeni bir büyücü göreve gelmişti: Kimsesiz çocuk kılığında gelip, Direniş hakkında sorular soran ve ellerindeki büyülü eşyaları satmak isteyen demonlar görüldü. Pab ve kafelerde bilgi karşılığı ödül öneren insan muhbirler dolaşmaya başladı. Bay Pennyfeather'ın dükkanının arka odasında yapılan toplantılar boğucu bir hale geldi. İhtiyar adamın sağlığı bozuluyordu: Kendisi sinirli, adamları huzursuzdu. Kitty yaklaşan krizi görebiliyordu.

Ardından o hayati toplantı ve yapılan en büyük iş geldi.

21

"Geldiler."

Stanley, arka odanın kapısındaki parmaklıktan, dükkanın ana odasını gözetliyordu. Bir süredir gergin ve kıpırtısız orada durmuş; şimdiyse hareketlenerek, sürgüyü çekip, kiliti açmıştı. Şapkasını başından çıkararak, yana çekildi.

Kitty bastonun ağır ağır yaklaşan o tanıdık tıkırtılarını duydu. Yerinden kalkıp, sırtındaki ağrı ve ürpertilerden kurtulmak için arkaya doğru gerindi. Diğerleri de aynı şeyleri yaptı; Fred boynunu ovuşturarak homurdandı. Bay Pennyfeather, son zamanlarda karşılama kuralları konusunda daha ısrarcı davranır olmuştu.

Arka odadaki tek ışık, masadaki bir fenerden geliyordu; saat geçti ve devriye gezen kürelerin dikkatini çekmek istemiyorlardı. İçeri ilk giren Bay Hopkins, gözlerinin karanlığa alışması için kapıda durakladı, sonra kenara çekilerek Bay Pennyfeather'a yol açtı. Liderlerinin küçülmüş bedeni yarı karanlıkta her zamankinden ufak görünüyordu; ayaklarını sürüyerek canlı bir iskelet gibi odaya girdi. En arkadan da Nick'in güven verici koca gövdesi belirdi. Üçü de girdikten sonra, Nick yavaşça kapıyı kapadı.

"İyi akşamlar Bay Pennyfeather, efendim." Stanley'nin sesi normalden daha az ukala çıkmıştı; sahte alçakgönüllülüğü Kitty'nin midesini bulandırmıştı. Yanıt gelmedi. Bay Pennyfeather, attığı her adımda acı çekermiş gibi, ağır ağır Fred'in hasır iskemlesine ilerledi. Oturdu. Anne feneri alıp adamın yanındaki duvarda bir oyuğa yerleştirdi; yüzü gölgelere karıştı.

Bay Pennyfeather bastonunu iskemlesine dayadı. Yavaş yavaş, parmaklarını birer birer çekerek, eldivenlerini çıkardı. Şık, temiz, sessiz, anında unutabileceğiniz Bay Hopkins yanında ayakta durdu. Anne, Nick, Kitty, Stanley ve Fred ayakta kaldılar. Alışkın oldukları bir törendi bu.

"Tamam, tamam, oturun." Bay Pennyfeather eldivenlerini dizinin üstüne yerleştirdi. "Arkadaşlar," diye başladı söze, "hep birlikte uzun bir yol katettik. Neleri gözden çıkardığımızı ya da..." Susarak öksürdü. "...Neleri göze aldığımızı söylememe gerek yok. Son zamanlarda, dostum Hopkins'in de onayladığı gibi, düşmanla savaşmak için yeterli kaynağa sahip olmadığımızı düşünmeye başladım. Yeterli paramız, silahımız ve bilgimiz yok. Sanırım artık bu durumu düzeltebileceğiz."

Durdu, sabırsız bir hareket yaptı. Anne elinde bir bardak suyla koşuşturdu.

Bay Pennyfeather gurk gurk sesler çıkararak suyu içti. "İyi geldi. Şimdi. Hopkins ve ben İngiliz Kütüphanesi'nden çalınan bazı belgeleri incelemek için bir süredir yoktuk. On dokuzuncu yüzyıldan kalma eski belgeler. Önemli büyü gücüne sahip eşyalardan oluşan gizli hazinelerin varlığını öğrendik. Bunları ele geçirebilirsek, kaderimizi de değiştirebiliriz."

"Hangi büyücüde?" diye sordu Anne.

"Şu anda büyücülerin de ulaşamayacağı bir yerde."

Stanley hevesle öne atıldı. "Nereye isterseniz gideriz efendim," diye haykırdı. "Fransa'ya, Prag'a, hatta... hatta dünyanın sonuna kadar." Kitty gözlerini semaya çevirdi.

İhtiyar adam kıkırdadı. "O kadar uzağa gitmemiz gerekmiyor. Daha açık olmak gerekirse, Thames'i geçmemiz yeterli." Kakırtılarının dinmesini bekledi. "Bu hazineler uzak diyarlardaki kutsal bir tapınakta falan değil. Eve çok yakın, hepimizin binlerce kez önünden geçmiş olduğu bir yerde. Tamam, tamam..." Yükselen mırıltıları kesmek için elini kaldırdı. "... Söyleyeceğim. Şehrin göbeğinde, büyücü imparatorluğunun tam ortasında. Westminster Manastırından bahsediyorum."

Kitty diğerlerinin soluklarını tuttuğunu duydu, sırtından heyecan dolu bir ürperti geçti. Manastır ha? Ama böyle bir şeye kim cesaret edebilirdi ki...

"Bir mezarda mı, efendim?" diye sordu Nick.

"Doğru, doğru. Bay Hopkins, gerisini siz anlatır mısınız lütfen?"

Kütüphane memuru öksürdü. "Teşekkürler. Manastır, tarihte yaşamış birçok büyük büyücünün gömülü olduğu yer: Gladstone, Pryce, Churchill, Kitchener, bunlardan yalnızca birkaçı. Zeminin çok derinindeki gizli yeraltı mezarlarında yatıyorlar; yanlarında da günümüzdeki beceriksiz aptalların hayal bile edemeyecekleri güçteki hazineleri var."

Bay Hopkins'i dinlediği her seferinde olduğu gibi, Kitty adamın hayal meyal farkındaydı; sadece sözcükleriyle ve bu sözcüklerin vadettiği olasılıklarla ilgileniyordu.

"Ama o mezarlar lanetli," diye atıldı Anne. "Açacak olanları korkunç cezalar bekliyor."

Bay Pennyfeather iskemlesinin derinliklerinden hırıltılı bir kahkaha patlattı. "Bugünkü büyücülerin -büyücülerin adını bile kötüye çıkarmayı başaran zavallıların yani- mezarlardan veba gibi kaçtığı doğru. Onların hepsi korkak. İskeletlerini rahatsız ettiklerinde, atalarının intikam alabileceği düşüncesiyle titriyorlar."

"Dikkatli bir planlamayla," dedi Bay Hopkins, "tuzaklar halledilebilir. Büyücülerin batıl sayılabilecek inançlarından kaynaklanan korkularına sahip değiliz biz. Kayıtları gözden geçirirken, aklınıza bile gelmeyecek harikalarla dolu bir yeraltı mezarı keşfettim. Dinleyin..." Memur cebinden katlanmış bir kağıt çıkardı. Çıt çıkarmadan açtı, başka bir cebinden küçük bir gözlük çıkarıp burnunun üstüne yerleştirdi. Okumaya başladı: " 'Altı külçe altın, mücevher işli dört heykelcik, zümrüt kabzalı iki hançer, bir akik küre seti, kurşun ve kalaydan kutsal şarap kadehi, bir...' Hah, işte ilginç olan kısım burası, 'Siyah satenden, elli altın şilinle dolu, büyülü bir kese.' " Bay Hopkins gözlüklerinin üstünden onlara baktı. "Bu kese ilk bakışta değersiz görünebilir, ama şöyle düşünün, içinden ne kadar altın alırsanız alın, hiç boşalmıyor. Grup için sonsuz bir gelir kaynağı olur bence."

"Silah satın alabiliriz," diye mırıldandı Stanley. "Parasını verirsek, Çekler bize her şeyi satar."

"Para her şeyi satın alır," diye kıkırdadı Bay Pennyfeather. "Devam et Clem, devam et. Daha bitmedi, çok var."

"Durun bakayım..." Bay Hopkins kağıdına döndü. "Kese... hah evet, olduğu gibi okuyorum: 'içinde geleceğin, gömülü ve gizli olan her şeyin görülebileceği kristal bir küre'."

"Düşünsenize!" diye bağırdı Bay Pennyfeather. "Bunun bize sağlayacağı gücü düşünün! Büyücülerin her hareketini önceden bilebiliriz! Geçmişin kayıp hazinelerini, unutulmuş mücevherleri bulabiliriz..."

"Kimse bizi durduramaz," diye fısıldadı Anne.

"Zengin oluruz," dedi Fred.

"Eğer doğruysa," diye görüş bildirdi Kitty.

"Bir de küçük çanta var," diyerek devam etti Bay Hopkins. "Demonlar içine hapsedilebiliyor, eğer büyü sözcüklerini bulursak, bu da işe yarar gibi. Ayrıca daha az değerli birçok eşya... Bakalıım... Bir pelerin, bir asa ve bir sürü kişisel eşya daha. Kese, kristal küre ve çanta hazinenin en değerli parçaları."

Bay Pennyfeather bir goblin gibi sırıtarak iskemlesinde öne eğildi. "Evet, arkadaşlar," dedi. "Ne diyorsunuz? Uğraşmaya değmez mi?"

Kitty araya ufak bir uyarı sıkıştırma zamanının geldiğini hissetti. "Hepsi çok güzel efendim," dedi, "ama bu hazine nasıl olmuş da daha önce çalınmamış? Tuzak nedir?"

Yaptığı yorum genel sevinç balonunu hafif söndürür gibi oldu. Stanley kaşlarını çattı. "Sorun nedir? Bu iş senin için yeteri kadar büyük değil mi? Daha iyi bir taktik gerekiyor diye sızlanıp duran sendin."

Kitty Bay Pennyfeather'ın gözlerini üzerinde hissetti. Ürperdi, omuz silkti.

"Kitty'nin hakkı var," dedi Bay Hopkins. "Mezarın çevresinde bir tuzak, daha doğrusu bir koruma var. Kayıtlara göre, mezarın kilit taşına bir Salgın yerleştirilmiş. Kapının açılmasıyla tetikleniyor. Biri içeri girdiği anda, tavandaki Salgın balonları patlayarak yakınlardaki herkesin..." Yeniden kağıdına baktı, "Etlerini kemiklerinden ayıracak."

"Harika," dedi Kitty. Parmakları cebindeki gözyaşı kolyeyle oynuyordu.

"Şey... bu tuzaktan nasıl korunmamızı öneriyorsunuz?" diye sordu Anne kibarca.

"Bunun yolları var," dedi ihtiyar, "ama şu anda bilmiyoruz. Büyüyle ilgili bilgimiz yok. Ancak, Bay Hopkins bize yarım edecek birini tanıyor."

Herkes, özür diler gibi yüz ifadesiyle bakan memura dikti gözlerini. "Bir büyücü, daha doğrusu büyücüydü," dedi Bay Hopkins. "Lütfen..." Söyledikleri bir itiraz korosuna neden olmuştu. "...Beni dinleyin. Kişisel nedenlerle yönetim tarafından yetkileri elinden alınmış, bu yüzden hükümetin devrilmesini istiyor. Salgın'dan kurtulmamızı sağlayacak becerilere ve malzemelere sahip. Ayrıca..." Odada sessizlik olması için biraz bekledi. "... Söz konusu mezarın anahtarı da onda."

"Kimmiş bu?" dedi Nick.

"Söyleyebileceğim tek şey sosyetede tanınan bir kişi olduğu, akademisyen ve sanat uzmanı. Ülkedeki birçok önemli kişinin de dostu."

"Adı ne?" diye sordu Kitty. "Bu iyi bir haber değil."

"Korkarım kimliğini çok gizli tutuyor. Hepimiz gibi, elbette. Ona sizler hakkında da hiçbir bilgi vermedim. Ama yardımını kabul ederseniz, içinizden bir kişiyle hemen görüşmek istiyor. İhtiyacımız olan bilgiyi ona verecek."

"Ama ona nasıl güveneceğiz?" diye karşı çıktı Nick. "Bizi aldatmayı düşünüyor olabilir."

Bay Hopkins öksürdü. "Sanmıyorum. Daha önce size defalarca yardım etti. Size verdiğim tüyoların çoğunu ondan öğrenmiştim. Uzun süredir sizin amaçlarınıza hizmet etmek istiyor."

"Ben de mezar kayıtlarını kütüphaneden kontrol ettim," diye ekledi Bay Pennyfeather. "Gerçeğe benziyorlar. Sahtesini hazırlamak için bu kadar uğraşmazlardı. Üstelik bizden yıllardır haberdarmış, Clem sayesinde. Direniş'e zarar vermek istese neden daha önce tuzak kurmadı. Yo, ben söylediklerine inanıyorum." Sesi tizleşip, nefesi daralarak, titrek hareketlerle ayağa kalktı.

"Ve sonuçta bu benim organizasyonum. Sözüme güvenmek zorundasınız. Şimdi, başka soru var mı?"

"Bir tane var," dedi Fred, sustalı bıçağını açarak. "Ne zaman başlıyoruz?"

"Her şey yolunda giderse, manastırı yarın gece basacağız. Geriye bir tek..." İhtiyar susup ani bir öksürük nöbetiyle iki büklüm oldu. Kambur sırtı duvarda garip gölgeler yarattı. Anne öne çıkıp oturmasına yardım etti. Nefes darlığından uzun süre konuşamadı.

"Kusura bakmayın," dedi sonunda. "Ama durumumu görüyorsunuz. Güçten düşüyorum. Gerçek şu ki dostlarım, Westminster Manastırı şimdiye kadar karşıma çıkan en büyük fırsat. Hepinizi daha... daha iyi yerlere getirebilmek için. Bu yeni bir başlangıç olacak."

Senin için de uygun bir son, diye düşündü Kitty. Ölmeden önce elle tutulur bir şey başarmak için bu son şansın. Yalnızca aklını başına toplamanı ümit ediyorum, hepsi bu.

Düşüncelerini okumuş gibi, Bay Pennyfeather'ın başı aniden ona döndü. "Geriye bir tek," dedi, "gizemli iyilik meleğimizi ziyaret edip, koşulları tartışmak kalıyor. Kitty, bugün en neşelimiz sen olduğun için, yarın onu görmeye de sen gidiyorsun."

Kitty bakışları iade etti. "Peki, olur."

"Tamam o zaman." İhtiyar hepsine teker teker bakmak için başını çevirdi. "Biraz hayal kırıklığına uğradığımı söylemem gerek. Mezarına gireceğimiz kişinin kimliğini henüz hiçbiriniz sormadı. Merak etmiyor musunuz?" Hırıldayarak güldü.

"Şey... kimin mezarı, efendim?" Soran Stanley'di.

"Okul günlerinden beri hepinizin tanıdığı biri. Eminim bütün derslerde hala onu okutuyorlardır. Devletimizin kurucusu, liderlerimizin en büyüğü ve en korkuncu, Prag kahramanı..." Bay Pennyfeather'ın gözleri gölgeler arasında parıldadı. "...En sevdiğiniz devlet adamı, William Gladstone."

Üçüncü
Kısım

22

Nathaniel'ın uçağı Box Hill havaalanından tam altı buçukta kalkacaktı. Özel arabası bakanlığa bir saat önce, beş buçukta gelecekti. Devlet için çalıştığı kısa kariyerinin en önemli görevine, yani Prag yolculuğuna hazırlanabilmek için yarım günü var demekti.

İlk yapması gereken, yolculuğuna eşlik etmesi önerilen hizmetkarıyla anlaşmaktı. Whitehall'a döndüğünde boş bir çağırma salonu buldu ve ellerini çırparak, Bartimaeus'u bir kez daha çağırdı. Bedenlendiğinde, panter görünümünden vazgeçerek en sevdiği kılığa girdiğini gördü: Esmer tenli bir erkek çocuğu. Çocuğun her zamanki Mısır tarzı eteğini giymediği Nathaniel'ın gözünden kaçmadı; onun yerine, vatkaları ve tozluklarıyla eksiksiz, eski moda, gösterişli bir tüvit seyahat elbisesi kuşanmış; başına büyük gelen, elbiseyle uyumsuz, deriden bir uçuş kaskı takmıştı; gözünde uçuş gözlükleri vardı.

Nathaniel kaşlarını çattı. "Başlangıç olarak bütün bunlardan kurtulabilirsin. Benimle uçmuyorsun."

Çocuk incinmiş göründü. "Nedenmiş?"

"Çünkü ben sahte pasaportla gidiyorum, yani gümrükte vals yapacak demonlara yer yok."

"Ne, artık bizi karantinaya mı alıyorlar?"

"Çek büyücüler ülkeye giriş yapan her uçağı büyüye karşı tarıyor, bir İngiliz uçağını özellikle didik didik arayacaklarına şüphen olmasın. Ne bir eşya, ne büyü kitabı, ne de şapşal bir demon taramadan kaçamaz. Uçuş boyunca 'halktan biri' gibi görünmek zorundayım; seni oraya vardığımda bir kez daha çağırmam gerekecek."

Çocuk kuşkulu görünümünün etkisini artırmak için gözlüklerini alnına kaldırdı. "İngiliz İmparatorluğu'nun bütün Avrupa'yı yönettiğini sanıyordum," dedi. "Prag'ı yıllar önce düşürdünüz. Nasıl olur da size ne yapacağınızı söylerler?"

"Söylemiyorlar. Avrupa'daki güç dengeleri hâlâ bizim lehimize, ama Çeklerle resmi olarak bir ateşkes antlaşması imzaladık. Prag'a büyü saldırısı yapmayacağımıza dair garanti verdik. Yolculuğu sahte isimle yapmamın nedeni bu."

"Sahtelik dedin de..." Çocuk muzipçe göz kırptı. "Önceki karşılaşmamızda hiç fena sayılmazdım, ha?"

Nathaniel dudak büktü. "Bu ne demek?"

"Ee, bu sabah çok terbiyeli davrandım; fark etmedin mi? Ustalarına ağzıma geleni söyleyebilirdim, ama sana yardım etmek için kendimi frenledim."

"Öyle mi? Bana her zamanki ukala Bartimaeus'muşsun gibi geldi."

"Dalga mı geçiyorsun? Öyle yağ çektim ki bir-iki kez gerçekten ayağım kaydı. O sahte alçakgönüllülüğün tadı hala damağımda. Yine de sevgili Jessica'nın Istırap Küreleri'nden birine bir kez daha tıkılmaktan daha iyidir." Çocuk ürperdi. "Benim dalkavukluğum yalnızca birkaç dakika sürdü ama senin yaptığın gibi sürekli yaltaklanmak korkunç bir şey olmalı, üstelik her an bu oyuna bir son verip kendi yoluna gidebileceğini bilirken; ama sen de o cesaret ne gezer."

"Orada dur bakalım. Senin görüşlerinle ilgilenmiyorum." Nathaniel bunları yutmayacaktı; demonlar büyücülerin aklını karıştırmak için sık sık gerçekleri çarpıtırdı. Dalaverelerine kulak tıkamak en doğrusuydu. "Ayrıca," diye de ekledi, "Duvall benim ustam falan değil. Onu hor görüyorum."

"Demek Whitwell ondan farklı, ha? Aranızda büyük bir sevgi olduğunu hissetmedim."

"Yeter. Toplanmam lazım, gitmeden Dışişleri'ne de uğramam gerekiyor." Nathaniel saatine baktı. "Seni... on iki saat içinde, Prag'daki otelimden tekrar çağıracağım. O zamana kadar, burada bir neksus içinde hapissin. Seni çağırana kadar, bu çemberin içinde, duyarlı tüm varlıklara karşı sessiz ve görünmez olarak kal."

Çocuk omuzlarını silkti. "Öyle gerekiyorsa."

"Gerekiyor."

Pentagramın içindeki şekil, bir rüyanın anısı gibi titreşip parıldayarak yavaş yavaş gözden kayboldu. Tamamen gittiğinde, Nathaniel pentagramı kullanan başka birilerinin cini bilmeden serbest bırakmasını önlemek için bir-iki destek büyüsü daha yaptı ve telaşla odadan ayrıldı. Önünde zor birkaç saat vardı.

Nathaniel toplanmak için evine gitmeden önce, büyüklüğü, genişliği ve o boğucu iktidar havasıyla İngiliz Müzesi'ni aratmayan, Dışişleri'ne uğradı. İmparatorluğun günlük koşuşturmasının çoğu burada yaşanıyordu, büyücüler dünyadaki daha küçük ofislere telefon ve haberciler aracılığıyla nöbetleşe öneri ve talimat yolluyorlardı. Dönen kapıya çıkan merdivenleri çıkarken, Nathaniel çatıya baktı. Kendi görebildiği üç düzlemde bile, binanın üzerindeki gökyüzü yoğun biçimde belirsiz şekillerle doluydu: Büyüyle şifrelenmiş zarflar içinde yazılı emirler taşıyan kurye filoları, yanlarında eskort olarak görev yapan daha büyük demonlar. İmparatorluğun, yalnızca bu gibi manzaralarla ortaya çıkan yüceliği karşısında etkilenmiş ve nutku tutulmuştu. Bunun sonucunda, döner kapıdan girerken biraz sorun yaşadı; kapıyı yanlış yöne doğru ısrarla iterek beyaz saçlı, yaşlı bir hanımı ne yazık ki sırt üstü diğer taraftaki fuayeye yolladı, kadıncağızın kolunun altındaki kağıtlar mermer zemine saçıldı.

Kapıyı başarıyla aştıktan sonra, öne atılıp özür üstüne özür dileyerek, kurbanın ayağa kalkmasına yardımcı oldu, sonra da kağıtları toplamaya başladı. Yaşlı kadının şikayet dolu yaylım ateşi altında bunları yaparken, girişin diğer ucundan tanıdık, ince bir şeklin kendine doğru ilerlediğini gördü. Duvall'ın çırağı Jane Farrar her zamanki gibi şık ve parlak siyah saçlıydı.

Nathaniel'ın yüzü mosmor oldu; elini çabuk tutmaya çalıştı, ama toplanacak çok kağıt vardı ve giriş yeterince büyük değildi. İşini bitirmeden çok önce, yaşlı kadın sözünü sakınmadan Nathaniel'a hakkında düşündüklerini söylerken, Bayan Farrar olay yerine ulaştı. Göz ucuyla kızın ayakkabılarının ucunu gördü: Yanlarında durmuş onları izliyordu. Yüzündeki o dalgın ve şaşkın ifadeyi hayal edebiliyordu.

Derin bir soluk alarak ayağa kalkıp kağıtları yaşlı kadının ellerine tutuşturdu. "İşte, buyurun. Tekrardan özür dilerim."

"Dilesen iyi olur; seni küçük, sakar, kendini beğenmiş, edepsiz..."

"Tamam, kapıdan geçmenize yardım edeyim..."

Kadını sertçe tutup döndürdü ve sırtından hızla ittirerek kapıya doğru yolladı. Üstünü başını düzelterek arkasına döndü ve çok şaşırmış gibi gözlerini kırpıştırdı.

"Bayan Farrar. Bu ne hoş rastlantı."

Kız tembel tembel, hafifçe gülümsedi. "Bay Mandrake. Sanki biraz soluğunuz kesilmiş."

"Öyle mi? Şey, bu öğleden sonra beklenmedik işler çıktı da. Sonra şu yaşlı hanımın bacakları tutmadı, ben de yardım etmeye çalıştım..." Kız soğuk gözlerle onu süzerken, "Neyse... gitsem iyi olacak..." diye ekledi.

Nathaniel yana doğru bir hamle yaptı ama Jane Farrar ona iyice yaklaşmıştı. "Meşgul olduğunu biliyorum John," dedi, "fakat eğer cüretimi hoş görürsen, biraz vaktini almak istemiştim." Ağır hareketlerle uzun siyah bir saç telini çekiştirdi. "Çok şanslıyım. Şans eseri karşılaşmamıza öylesine sevindim ki. Dördüncü düzeyden bir cin çağırmayı başardığın kulağıma çalındı. Bu gerçekten doğru mu?" Hayranlık dolu, koyu renkli koca gözlerle ona baktı.

Nathaniel geriye doğru küçük bir adım attı. Belki biraz terlemişti, kesinlikle gururu okşanmıştı, ama çağırdığı demon gibi özel konularda konuşma isteği duymuyordu. İngiliz Müzesi'ndeki olayın bu kadar duyulması iyi olmamıştı; kölesi hakkındaki söylentiler alıp yürüyecekti şimdi. Ama gardını düşürmek hiçbir zaman akıllıca bir davranış değildir: Güvende, gizli, güçlü. Rahatsız olmuş gibi gülümsedi. "Evet. Doğru duymuşsunuz. Çok da zor bir iş değil, inanın bana. Şimdi, eğer izin verirseniz..."

Jane Farrar hafif bir iç çekti ve bir perçem saçı nazikçe kulağının arkasına yerleştirdi. "Çok zekisin," dedi. "Biliyor musun, ben de tam aynı şeyi yapmak istedim -dördüncü düzeyden bir demon çağırmayı- ama bir yerde takılıyor olmalıyım, çünkü bir türlü beceremiyorum. Sorun nedir anlayamıyorum. Hemen şimdi benimle gelip çağırma sözcüklerini gösteremez misin? Yalnızca bana ait bir çağırma çemberim var. Dairem buradan fazla uzakta değil. Çok rahattır, bizi kimse rahatsız etmez..." Başını hafifçe yana eğip gülümsedi. Dişleri fazla beyazdı.

Nathaniel alnının kenarından ağır ağır süzülen bir damla ter hissetti. Saçını düzeltirmiş gibi yaparak teri çaktırmadan silmeyi denedi. Kendini çok tuhaf hissediyordu: Halsiz ama aynı zamanda yerinde duramayacakmış gibi canlı ve enerjik. Sonuçta, Bayan Farrar'a yardım etmek bebek oyuncağıydı. Cin çağırmak, birkaç kez yaptıktan sonra alışkanlık haline gelen bir işti. Büyütülecek bir şey değildi. Bir anda kızın kendisine minnettar kalması için dayanılmaz bir istek duyduğunu fark etti.

Kız uzun ince parmaklarıyla yavaşça koluna dokundu. "Ne dersin John?"

"Hımm..." Kaşlarını çatarak ağzını açıp kapadı. Onu tutan bir şey vardı. Zamanla ilgili bir şey, ya da zaman yokluğuyla. Neydi o? Bakanlığa gelmişti çünkü... çünkü ne yapacaktı? Hatırlamakta zorlanıyordu.

Kız biraz surat astı. "Ustandan mı çekiniyorsun? Öğrenmez. Ben de benimkine söylemem. Biliyorum, aslında ikimiz..."

"O yüzden değil," dedi Nathaniel. "Ben yalnızca..."

"İyi ya o zaman."

"Yo... bugün yapmam gereken bir şey var... Önemli bir şey." Gözlerini kızınkilerden ayırmaya çalıştı. Zihnini toplayamıyordu, sorun buydu; ayıca kalbi öyle gürültülü atıyordu ki belleğinin sesini duymakta zorlanıyordu. Bir de kızın çok hoş bir parfümü vardı, bildiğimiz üvez ağaçlı deodorantlardan değildi, çok daha doğulu ve çiçeksi bir koku. Çok güzel ama biraz ağır bir parfümdü. Ona yakın olmak aklını karıştırıyordu.

"Nedir o bir şey?" diye sordu kız. "Belki yardımcı olabilirim."

"Mmm, bir yere gidiyorum... Prag'a..."

Kız biraz daha yakınlaştı. "Öyle mi? Ne için?"

"Araştırma... şeey..." Nathaniel gözlerini kırpıştırıp başını salladı. Yanlış giden bir şeyler vardı.

"Sana bir teklifim var," dedi kız, "birlikte oturup biraz sohbet edelim. Bana planladığın her şeyi anlatırsın."

"Sanırım..."

"Çok rahat geniş bir kanepem var."

"Öyle mi?"

"Birlikte rahatlar, buzlu şerbet içeriz, sen de bana çağırdığın şu cin hakkında her şeyi anlatırsın, Bartimaeus. Öyle hoşuma gider ki."

Hizmetkarının ismini duymak, zihninde hafif bir uyarı sinyali yarattı ve yaşadığı sarhoşumsu gevşeklikten bir anda sıyrıldı. Bartimaeus'un ismini nereden biliyordu? O sabah çağırma salonunda olan ustası Duvall'den öğrenmiş olmalıydı. Ve Duvall... Duvall onun dostu değildi. Nathaniel'ın yapacağı her şeyi engellemek işine gelirdi, Prag yolculuğunu bile... Gittikçe artan bir şüpheyle Jane Farrar'a baktı. Düşünme yeteneğine tekrar kavuşmuştu ve algı yeteneğinin ilk kez kulaklarına belli belirsiz bir uyarı fısıldadığını duyumsadı, kendisine gizli bir büyü yapıldığını haber veriyordu. Bir Cazibe, ya da belki bir Çekim büyüsü... Bunları düşünmesi bile, kızın saçlarındaki parıltının biraz donuklaşmasına, gözlerindeki kıvılcımların titreşerek sönmesine yetti.

"Ben... üzgünüm Bayan Farrar," dedi boğuk bir sesle. "Çok naziksiniz ama teklifinizi geri çevirmek zorundayım. Lütfen ustanıza saygılarımı iletin."

Kız sessizce onu inceledi, ceylan gözlerdeki hayranlık, kısa bir an için, yoğun bir aşağılamaya bıraktı yerini. Bir sonraki an, o bildik ölçülü soğukkanlılık ifadesi Jane Farrar'ın yüzüne geri dönmüştü. Gülümsedi. "Bunu duymak hoşuna gidecektir."

Nathaniel başıyla kısa bir selam verip kızı bıraktı. Giriş salonunun öteki ucundan arkasına baktığında, kız çoktan gitmişti.

Beş dakika sonra, bir asansörle bakanlığın üçüncü katına çıkıp, yankılı geniş bir koridoru geçerek İkinci Müsteşar'ın kapısına geldiğinde, bu kısa karşılaşmanın sersemliğini hala üzerinden atamamıştı. Kollarını çekiştirdi, bir an kendine çeki düzen verdi, kapıyı çalıp içeri girdi.

Duvarları meşe kaplamalı, yüksek tavanlı bir odaydı burası; Whitehall'un yoğun trafiğine bakan ve yukarı doğru şık bir biçimde incelerek sivrileşen pencerelerden içeri ışık süzülüyordu. Odaya, üstleri yeşil deri kaplı, üç büyük masa hakimdi. Masaların üstüne çeşitli boyutlarda haritalar özenle raptiyelenmişti: Kimileri yeni, kimileri boyası çatlamış, antika haritalar. Kısa boylu, kel bir adam olan İkinci Müsteşar, haritalardan birinin üstüne eğilmiş, parmağını üzerinde gezdirerek bir ayrıntıyı inceliyordu. Başını kaldırıp içten gülümsedi.

"Mandrake. Güzel. Jessica geleceğini söylemişti. Girsene. Prag haritalarını hazırlattım."

Nathaniel ilerledi ve ufak bedeni ancak kendi omzuna gelen müsteşarın yanında durdu. Adamın güneşte fazla kalmış, sarı-kahverengi parşömen renginde cildi, kuru ve cansız görünüyordu. Parmağının tekini önündeki haritaya bastırdı. "İşte, burası Prag: Oldukça yeni bir harita, gördüğün gibi; Büyük Savaş'da taburlarımızın kazdığı siperleri gösteriyor. Şehre gitmemiş olsan da biraz tanıyorsun, anladığım kadarıyla."

"Evet efendim." Nathaniel'ın keskin zekası gerekli bilgiyi hemen hatırladı. "Kale bölgesi Vltava'nın batı kıyısında, Eski Şehir doğuda. Eski büyü karargahı kalenin yanındaydı, değil mi efendim?"

"Doğru." Parmak kayarak yer değiştirdi. "Burada, tepenin yamacında. İmparatorluk'taki büyücü ve simyacıların çoğu Altın Geçit'e yerleşmişti (Gladstone'un adamları şehre girene kadar tabii). Bugünlerde, Çek büyücülerden geriye kim kaldıysa şehir merkezinden kenar mahallelere sürülmüş durumda, yani kale yakınında pek etkinlik yok. Şuralarda bir yerdeler, yanılmıyorsam. Eski büyü merkezlerinin diğeri..." Parmak nehri geçerek doğuya doğru ilerledi. "...Musevi Mahallesi, şurası. Loew'ün ilk golemleri yaptığı yer de burası, Rudolf zamanları. Bu bölgede kalanlar, geçen yüzyıla kadar büyü yapmaya devam etti; o yüzden sanırım, aranan bilginin korunabileceği yer de burasıdır." Başını kaldırıp Nathaniel'a baktı. "Bunun aptalca bir görev olduğunun farkındasın, değil mi, Mandrake? Eğer golem yapmayı biliyorlarsa, şimdiye kadar neden yapmadılar? Tanrı da biliyor, onları birçok savaşta yeteri kadar yendik. Yo, ben kendi adıma inanamıyorum, doğrusu."

"Ben yalnızca elde edilen bilgiler ışığında hareket ediyorum efendim," dedi Nathaniel saygılı bir tavırla. "Prag, başlamak için uygun yer gibi görünüyor." Duygularını belli etmeyen ses tonu ve duruşu, müsteşarın söylediği her şeye tüm kalbiyle katıldığı gerçeğini gizliyordu.

"Hmm. Peki, sen daha iyi bilirsin." Müsteşarın ses tonu ise, bunun tam tersini düşündüğünü ima ediyordu. "Şimdi... şu paketi görüyor musun? İçinde yolculukta kullanacağın sahte pasaport var. Yolculuğa Derek Smithers olarak çıkıyorsun, Marylebone'daki Watt's Şarap Şirketi için çalışan genç bir çıraksın. Pakette mesleğini kanıtlayan belgeler de var, Çek gümrüğü işkillenirse diye."

"Derek... Smithers mı efendim?" Nathaniel fazla etkilenmiş görünmüyordu.

"Evet. Bir tek bu isim vardı. Zavallı çocuk geçen ay zatürreeden ölmüş, senin yaşlarında; kimliğine hükümet hizmeti için el koymuştuk. Sen şimdi Prag'a, mükemmel biralarından bazılarını ülkemize ithal etmek için gidiyorsun. Bira üreticilerinin listesini, uçuşta ezberlemen için pakete koydum."

"Peki efendim."

"Tamam. Her şeyin ötesinde, bu görevde iddiasız olmak zorundasın Mandrake. Asla dikkat çekmemeye çalış. Büyü yapman gerekirse, sessiz ve hızlı ol. Bir demon kullanacağını duydum. Öyleyse, onu kontrolün altında tut."

"Tabii efendim."

"Çekler büyücü olduğunu öğrenmemeli. Onlarla yapılan son anlaşma gereğince, ülke sınırları içinde büyülü çalışmalar yapmamız yasak. Onlar da bizim ülkemizde yapmayacaklar."

Nathaniel kaşlarını çattı. "Ama efendim, ülkeye sızan Çeklerin İngiltere'de aktif olduklarını duymuştum. Anlaşmayı bozdukları ortada."

Müsteşar Nathaniel'a dik dik baktı ve parmaklarını haritaya tıklattı. "Öyle. Oldukça güvenilmezler. Kimbilir, belki senin şu golem olayının arkasında da onlar vardır."

"Bu durumda..."

"Ne diyeceğini biliyorum Mandrake. Ordularımızı hemen yarın Wenceslas Meydanı'na gönderip Çeklere gününü göstermekten daha fazla istediğimiz bir şey yok elbette, ama şu anda bunu yapamayız."

"Neden efendim?"

"Amerikan isyanları yüzünden. Maalesef şu anda biraz sıkışmış durumdayız. Uzun sürmez. Yankilere hadlerini bildirip dikkatimizi yeniden Avrupa'ya veririz. Ama işler bu noktadayken karışıklığa neden olmak istemiyoruz. Anlaşıldı mı?"

"Tabii efendim."

"Bunun yanında, ateşkes antlaşmasını biz kendimiz de birçok şekilde bozuyoruz. Diplomasi bu demektir. Gerçekte, Çekler son on yıldır hadlerini aşıyorlar. Bay Devereaux'un İtalya ve Orta Avrupa saldırıları yetersiz kaldı, Prag Konseyi de imparatorluğumuzu zayıf düşürmek için çabalamaya başladı. Bir köpeğin üstündeki pireler gibi bizi ısırıyorlar. Neyse. Zamanla her şey düzelecektir..." İkinci Müsteşar, sertlik ve gönül rahatlığının eşit oranda birbirine karıştığı bir yüz ifadesi takındı. Dikkatini yeniden haritaya yöneltti. "Şimdi, Mandrake," dedi çabucak, "Prag'da iletişime geçebileceğin birinin adını istersin herhalde. Araştırmalarında sana yardımcı olabilecek biri."

Nathaniel başını salladı. "Orada bir adamınız var mı efendim?"

"Var. En iyi ajanlarımızdan biri... adı Soytarı."

"Soytarı..." Nathaniel'in zihninde, bir dans adımıyla gölgelere karışan, ardında karnaval havası ve bela kokusu bırakan, incecik, maskeli bir tip canlandı....

"Evet. Bu onun kod adı. Gerçek adını sana söyleyemem; belki kendisi bile bilmiyordur. Eğer aklına incecik, maskeli, rengarenk kostümlü ve ayağına çabuk bir adam geliyorsa, bir daha düşün derim. Bizim Soytarı cenaze gibi kasvetli, şişman, yaşlıca birisi. Üstelik, siyahtan başka renk giymez." Müsteşarın yüzüne katıksız bir hoşnutsuzluk ifadesi yerleşti. "Uzun süre kalırsan, Prag insanı böyle etkiler. Bir hüzün şehridir. Ajanlarımızdan çoğu orada geçirdikleri yıllar içinde intihara sürüklendi. Soytarı şimdiye kadar aklı başında bir adam gibi göründü, ama biraz mide bulandıran şeylere ilgi duyar hale geldi."

Nathaniel gözünün önündeki saçları düzeltti. "Bununla başa çıkabileceğime eminim efendim. Onunla nasıl buluşacağım?"

"Bugün gece yarısı, otelinden çıkıp Getto'daki mezarlığa git; bu arada mezarlık tam şurası Mandrake... gördün mü? Eski Şehir Meydanı'nın biraz ilerisinde. Kan kırmızısı tüy takılmış spor bir şapkayla mezar taşlarının arasında dolaşacaksın. Soytarı seni bulur. Sen de onu elindeki özel mumdan tanıyacaksın."

"Özel mum mu?"

"Doğru."

"Nasıl... çok uzun ya da zayıf ışık veren bir mum falan mı yani?"

"Beni bu konuda bilgilendirmedi."

Nathaniel suratını ekşitti. "Özür dilerim ama bütün bunlar biraz fazla... teatral, değil mi efendim? Bütün bu mezarlıklar, mumlar ve kan kırmızı tüyler. Neden ben bir duş aldıktan sonra otel odamı aramıyor, sonra da aşağıdaki bir kafede buluşmuyoruz?"

Müsteşar sıkıntıyla gülümsedi. Paketi Nathaniel'a verip en dipteki masanın yanında duran gösterişli deri koltuğa yürüdü, içini çekerek oturdu. Koltuğu pencereye doğru çevirdi; Londra'nın üstüne çöken, yağmura gebe bulutlara doğru baktı. Batıda, uzaklarda yağmur yağıyordu: Gökyüzündeki bulut kümeleri şehrin görünmeyen kıvrımlarına kadar nüfuz etmişti. Müsteşar bir süre konuşmadan dışarıyı izledi.

"İşte," dedi sonunda, "en çağdaş standartlara uygun olarak inşa edilmiş modern bir şehir. Whitehall'un şu mağrur binalarına bak: En eskisi yüz elli yıllık! Pasaklı, yeniden inşa edilmemiş bölgeler elbette var -halk bu kadar kalabalık olunca, bu kaçınılmaz- ama Londra'nın kalbi, bizlerin çalışıp yaşadığı yer, yüzünü tamamen ileriye dönmüş. Geleceğin kenti. Büyük imparatorluğa yaraşır bir kent. Senin Bayan Whitwell'ın apartmanı, Mandrake, güzel bir bina; modern akımlara iyi bir örnek. Bu tarz binalar daha da çoğalmalı. Bay Devereaux gelecek yıl Covent Garden'ın büyük bir kısmını yerle bir edip keresteden yapılmış o küçük evlerin yerine beton ve cam ağırlıklı görkemli yapılar inşa etmeyi düşünüyor."

Koltuk yeniden odaya doğru döndü; adam haritaları işaret etti. "Prag ise, Mandrake, buradan çok farklı. Nereden bakarsan bak, tarihe gömülmüş zaferlere özlem duyan, acayip ve kasvetli bir yer. Yitip gitmiş şeylere karşı hastalıklı bir takıntıları var: Büyücüler, simyacılar, büyük Çek İmparatorluğu gibi. İstediğin hekime sor, sana Prag'ın sağlıksız göründüğünü söyleyecektir (eğer insan olsa, onu bir sanatoryuma kapatmamız gerekirdi). Şu anda, istesek Prag'ı içinde olduğu hayal dünyasından çekip çıkarabiliriz Mandrake ama istemiyoruz. Hayır. Zihninin Londra gibi açık ve uzak görüşlü olmasındansa, karışık ve gizemlerle dolu olarak kalması çok daha iyi. Ve oradaki gözümüz kulağımız olan Soytarı gibi insanlar, aynen Çekler gibi düşünmeliler. Yoksa işimize yaramazlardı, değil mi? Soytarı çoğundan daha iyi bir ajandır, Mandrake. Bu tuhaf talimatlarının nedeni de bu. Onlara harfi harfine uymanı tavsiye ederim."

"Evet efendim. Elimden gelenin en iyisini yapacağıma emin olabilirsiniz."

23

Bedenlenir bedenlenmez Prag'da olduğumu anladım. Otel odasının tavanından sarkan altın avizenin köhne gösterişliliği; duvarların üst kenarlarındaki süslü püslü kararmış kartonpiyerler; dört direkli küçük yatağın cibinlik kumaşındaki tozlu kıvrımlar; havada asılı hüzün ve melankoli havası, hepsi tek bir yöne işaret ediyordu. Efendimin yüzündeki ekşi ve huysuz ifade de öyle. Çağırma sözcüklerinin son hecelerini söylerken bile, sanki üstüne atlayıp ısıracakmış gibi odaya bakıyordu. "Yolculuk iyi geçti mi?" diye sordum.

Birkaç koruyucu büyü daha yaptıktan sonra, kendi çemberinden çıkıp bana da aynını yapmamı işaret etti. "Hayır. Gümrükten geçerken üzerimde hâlâ büyü kalıntıları vardı. Beni yakalayıp arkadaki soğuk ve nemli bir odaya götürdüler; orada çok hızlı konuşmam gerekti. Onlara çalıştığım şarap şirketinin yanında devlet daireleri olduğunu ve duvarlardan sık sık güçlü büyülerin sızdığını anlattım. Sonunda bana inanıp serbest bıraktılar." Alnını kırıştırdı. "Hiç anlamıyorum! Büyü kalıntılarından kurtulmak için evden çıkmadan tüm giysilerimi değiştirmiştim!"

"Külodunu da mı?"

Duraksadı. "Ah... acelem vardı. Onu unutmuşum."

"O zaman odur. Oralarda ne işler döndüğünü bilsen şaşardın."

"Hem şu odaya bak," diye devam etti. "Bu onların en iyi oteliymiş! Yüz yıldır dekorasyonun elden geçirildiğini sanmıyorum. Şu perdelerdeki örümcek ağlarına bir bak! Berbat. Ya şu halıların eskiden ne renk olduğunu söyler misin? Ben anlayamıyorum." Huysuzca bir tekme savurdu yatağa; peşinden bir toz bulutu havalandı. "Ya şu dört direkli şeye ne demeli? Neden güzel, temiz bir karyola koyamıyorlar, bizdeki gibi?"

"Neşelen! En azından kendine ait banyon var." Yan tarafta 'beni açma' diye bağıran bir kapıyı inceledim: İç bayıcı bir gıcırtıyla, tek ampulle aydınlanmış, soluk renk fayans döşeli banyoya açılıyordu. Bir köşede, devasa boyutlarda üç bacaklı bir küvet duruyordu; hani içine ceset saklanır, ya da içinde tuhaf etlerle beslenen timsahlar dev boyutlara ulaşır ya, o türden bir şey.[35] Karşısında aynı derecede heybetli bir klozet vardı, sifon zinciri darağacının ilmiği gibi sarkıyordu aşağı.[36] Tavanın erişilmez köşelerinde örümcek ağı ve kartonpiyerler kendi türlerinin egemenliği için savaş veriyordu. Metal borulardan oluşan karmaşık bir şebeke, duvar boyunca çözülüp dolanıyor, koca bir... şeyin deşilmiş bağırsakları gibi banyo ve tuvaleti birbirine bağlıyordu.

Kapıyı kapattım. "Bir daha düşündüm de, bakmaya ne gerek var. Banyo işte. Ne olacak ki? Manzara nasıl?"

Ters ters baktı bana. "Kendin gör."

Koyu kırmızı kadifeden, ağır perdeyi aralayıp büyük bir belediye mezarlığına bakan iç açıcı manzarayı izledim. Sıra sıra karaçam ve dişbudak ağacının himayesinde, dizi dizi mezar taşı gecenin içine doğru uzanıyordu. Aralarda, ağaçlara asılı sarı fenerler etrafa mahzun bir ışık yayıyordu. Taşların arasındaki yollarda dolaşan kambur ve yalnız şekiller vardı; rüzgar hıçkırıklarını pencereye kadar taşıyordu.

Perdeyi bir çekişte kapatıverdim. "Evet... moral verici bir manzara değil, katılıyorum."

"Moral vermek mi? Burası hayatımda gördüğüm en iç karartıcı yer."

"Ee, ne bekliyordun? Sen İngilizsin. Tabii ki seni mezarlığa bakan bitli bir odaya verecekler."

Çocuk ağır bir masaya oturmuş; küçük, kahverengi bir paketten çıkan kağıtları inceliyordu. Konuşurken dalgındı. "Tam da bu yüzden bana en iyi odayı vermeleri gerekirdi."

"Dalga mı geçiyorsun? Gladstone'un Prag'a yaptıklarından sonra mı? Bunu unutamazlar, biliyorsun."

Bunun üstüne başını kaldırdı. "O bir savaştı. Biz kazandık, bileğimizin hakkıyla. Sivillere mümkün olan en az zarar verildi."

Ben Batlamyus görünümündeydim; perdenin yanında dikilmiş, kollarımı kavuşturmuş, bakışlarını ona iade ediyordum. "Sen öyle san," diye alay ettim. "Bunu kenar mahallelerdeki insanlara anlat. Oralarda hâlâ harabeler var, evlerin yakıldığı yerlerde."

"Hah, sen çok iyi bilirsin, değil mi?"

"Tabii bilirim! Oradaydım, unuttun mu? Çekler için savaşıyordum, diye de eklemem gerek. Oysa senin bildiğin her şey Gladstone'un savaştan sonra kurduğu Propaganda Bakanlığı tarafından uyduruldu. Bana bu konuda ders verme, evlat."

Bir an eski öfke nöbetlerinden birini daha geçirecekmiş gibi göründü. Sonra içinde bir düğmeye basılmış gibi, uzaklaşıp ilgisizleşti. Söylediklerim umurunda değilmiş, hatta onu sıkıyormuş gibi duygusuz bir ifadeyle kağıtlarına geri döndü. Öfkelenmesini yeğlerdim doğrusu.

"Londra'da," dedi, kendi kendine konuşurmuş gibi, "mezarlıklar kent sınırlarının dışındadır. Böylesi çok daha hijyenik. Cesetleri taşımak için özel cenaze trenlerimiz var. Çağdaş yöntem budur. Burası geçmişte yaşıyor."

Bir şey demedim. Bilgeliğimden yararlanmayı hak etmiyordu.

Çocuk titrek mum ışığında bir saate yakın kağıtları inceleyip kenarlarına notlar aldı. Ben yokmuşum gibi davrandı; ben de o yokmuş gibi davrandım, mum ateşini iyice titretip onu rahatsız etmek için odanın diğer tarafına gizli bir Esinti yollamak dışında. Saat on buçukta resepsiyonu arayıp kusursuz bir Çekçe'yle, ızgara kuzu eti ve bir karaf şarap ısmarladı. Sonra kalemini bırakıp eliyle saçlarını düzelterek, bana döndü.

"Buldum!" dedim, keyif yaptığım dört direkli yatağın derinliklerinden. "Artık bana kimi hatırlattığını biliyorum. Geçen hafta beni çağırdığından beri aklımı kurcalıyordu. Lovelace! Saçlarınla aynı onun gibi oynuyorsun. Bir türlü vazgeçemiyorsun."

"Prag'daki golemlerden söz etmek istiyorum," diye cevap verdi.

"Kendini beğenmişlikle ilgili bir şey olmalı. Bütün o briyantin falan."

"Golemleri iş başındayken görmüşsün. Ne çeşit büyücüler kullanıyor onları?"

"Bence kendine güvensizliğe de işaret ediyor. Sürekli bir şişinme ihtiyacı."

"Onları hep Çek büyücüler mi yarattı? Bir İngiliz de yapmış olamaz mı?"

"Gladstone hiç uğraşmazdı, ne saçıyla ne başka bir yeriyle. Her zaman çok dingindi."

Çocuk gözlerini kırpıştırdı; ilk kez ilgilenmişti. "Gladstone'u tanır mıydın?"

"Tanımak biraz abartılı bir sözcük olur. Onu uzaktan görmüştüm. Savaş alanlarına kendisi de gelir, asasına dayanıp ordularının katliamını izlerdi; burada Prag'da, bütün Avrupa'da... Dediğim gibi, hep çok dingindi; her şeyi gözlemlerdi, az konuşurdu; sonra, gerektiği zaman, her hareketi kararlı ve önceden düşünülmüş olurdu. Bugünkü sonradan görmelere hiç benzemezdi."

"Gerçekten?" Çocuğun büyülendiği belliydi. Kendine kimi örnek aldığını bilmek için müneccim olmaya gerek yoktu. "Demek," dedi, "o zehirli, demon tarzınla sen bile ona hayrandın?"

"Hayır. Tabii değildim. O en kötülerinden biriydi. Öldüğünde, işgal altındaki Avrupa'da bütün kilise çanları çalmıştı. Ona benzemek istemezdin Nathaniel, güven bana. Üstelik..." Tozlu bir minderin üstüne hoplayıverdim. "...Onda olan şey sende yok."

Oh, bu sözler üstüne nasıl da elektrik çarpmış gibi oldu. "Neden?"

"İlk başta yeteri kadar pislik değilsin. Yemeğin geldi bu arada."

Kapının vuruluşu, kubbe kapaklı tabaklar ve soğutulmuş şarap taşıyan siyah ceketli bir uşakla yaşlıca bir hizmetçinin gelişini haber veriyordu. Nathaniel onlarla yeterince kibar konuştu, yakınlardaki sokaklarla ilgili birkaç soru sorup dolgun bir bahşiş verdi. Onlar odadayken ben yastıkların arasına rahatça kıvrılmış bir fareydim; sahibim yemeğini götürürken de bu kılıkta kaldım. Sonunda çatalını bıraktı, bardağından son bir yudum alıp ayağa kalktı.

"Tamam," dedi. "Konuşacak zaman yok. On biri çeyrek geçiyor. Gitmemiz gerek."

Otel, büyük nehir yakınlarında, Eski Prag'ın bir ucundaki kısa bir sokak olan Kremencova'daydı. Sokaktan çıkıp lambalarla aydınlanan caddelerden kuzeye doğru giderek, ağır ve kararlı adımlarla, Musevi mahallesine doğru ilerledik.

Savaşın tahribatına, İmparator öldürülüp güç Londra'nın eline geçtikten sonra kentin içine düştüğü sefalete rağmen, Prag'da hâlâ o eski gizeminden ve görkeminden bir şeyler kalmıştı. Hapsedilmiş olduğum insanlarla dolu cehennem çukurlarına genelde kayıtsız kalan ben Bartimaeus bile, şehrin güzelliğinden etkilendim. Pastel renkli evlerin kızıl balçıktan yüksek, dik çatıları, sonu gelmeyen kilise, sinagog ve tiyatroların çan kuleleri ve kubbeleriyle bir araya geliyor; her biri kendine ait cin gücü[37] tarafından farklı tarzlarda inşa edilmiş onlarca köprüyle bölünen büyük, gri nehir hızla akıyor; her şeyin ötesinde, imparatorların kalesi, dağdan özlemle şehre bakıyordu.

Yürürken çocuk sessizdi. Bunda da şaşılacak bir şey yoktu, Londra dışına çok az çıkmıştı. Dilini yutmuş, hayranlık içinde etrafa bakındığını tahmin edebiliyordum.

"Ne korkunç bir yer," dedi sonunda. "Devereaux'nun gecekondu yıkım önlemleri burada çok işe yarardı."

Ona baktım. "Bu sözlerden altın şehri beğenmediğini mi anlamalıyım?"

"Şey... yani o kadar düzensiz ki, değil mi?"

Haklıydı. Eski Şehir'in içlerine doğru ilerledikçe, sokaklar daralıyor; kemerli geçitler ve yan avlulardan oluşan bir kılcal damar sistemiyle birleşen bir labirent haline geliyordu. Üçgen çatılar öylesine abartılı yükseliyordu ki arnavut kaldırımlı yola neredeyse hiç güneş vurmuyor olsa gerekti. Turistler bu karınca yuvasını büyüleyici buluyor olabilir; ama benim için, insan gayretkeşliğinin yarattığı karmaşaya kusursuz bir örnekti. Whitehall'un geniş, acımasız ve işlek caddelerine alışkın genç İngiliz büyücü Nathaniel içinse, biraz fazla düzensizdi, biraz fazla kontrol dışı.

"Burada büyük büyücüler yaşadı," diye hatırlattım.

"O eskidenmiş," dedi huysuzlanarak. "Sen bugüne bak."

Doğu tarafında eski ve harap bir kulesi olan Eski Köprü'yü geçtik; kulenin kirişlerinde yarasalar uçuşuyor, en üst pencerelerde titrek mum alevi görülüyordu. Bu geç saatte bile, dışarıda bayağı trafik vardı: Yüksek, dar kaportalı, üstü açılır bir-iki eski model araba, ağır ağır köprüden geçiyordu; atların üstünde birçok erkek ve kadın da; diğerleri inekleriyle beraber yürüyor ya da sebze ve bira fıçılarıyla dolu iki tekerli arabaları itiyorlardı. Erkeklerin çoğu Fransızlar gibi siyah kasket takmıştı, benim zamanımdan bu yana moda oldukça değişmişti anlaşılan, çok zaman geçmişti.

Çocuk yüzünü ekşitti. "Unutmadan. Şu soytarılığı yapma zamanım artık geldi." Küçük bir deri sırt çantası vardı; elini çantaya daldırdı, kocaman sarkık bir şapka çıkardı. Çantayı biraz daha karıştırıp kırışmış ya da daha çok yamulmuş denebilecek bir tüy çıkardı. Tüyü kaldırıp fener ışığına tuttu.

"Sence bu ne renk?"

Düşündüm. "Bilmem. Kırmızı, herhalde."

''Ne kırmızısı? Tarif et."

"Hmm, tuğla kırmızısı? Alev kırmızısı? Domates kırmızısı? Güneş yanığı kırmızısı? Hepsi olabilir."

"Kan kırmızısı değil, yani?" Bir küfür savurdu. "Hiç zamanım yoktu ki, bir tek bunu bulabildim. Neyse, bununla idare edeceğim artık." Tüyü şapkaya taktı ve o rüküş nesneyi başına geçirdi.

"Bu ne için?" diye sordum. "Umarım göz kamaştırıcı falan görünmeye çalışmıyorsun, çünkü tam bir aptala benzedin."

"Bu yalnızca iş, inan bana. Benim fikrim değildi. Haydi gel, neredeye gece yarısı."

Nehirden ayrıldık, Prag'ın en derin sırlarını sakladığı, Eski Şehir'in kalbi Musevi mahallesine doğru yöneldik.[38] Evler daha da küçük ve harap görünmeye başladı; birbirlerine o kadar sokulmuşlardı ki, komşu binalar olmasa içlerinden çoğu çökecek gibiydi. Yürürken, ruh halimiz aksi yönlere doğru gitti. Eski taşlardan sızan büyüyle ve geçmişteki maceralarımın anılarıyla, benim özüm enerji doldu. Nathaniel ise tam tersine, başına büyük gelen şapkasıyla, daha da mahzunlaşıp huysuz bir bunak gibi yakınıp sızlanmaya başladı.

"Tam olarak," dedim, "ne yaptığımızı öğrenebilme şansım var mı acaba?"

Saatine baktı. "Gece yarısına on dakika var. Çanlar çalmaya başladığında eski mezarlıkta olmam gerekiyor." Yine homurdandı. "Bir mezarlık daha! İnanabiliyor musun? Burada kaç tane mezarlık var acaba? Neyse, orada bir casusla buluşacağım. O beni şapkamdan tanıyacak. Ben de onu, kendi deyişiyle, 'alışılmadık mumundan.' " Elini havaya kaldırdı. "Sakın sorma; hiçbir fikrim yok. Belki bizi golem bilgisine ulaştıracak birine yönlendirebilir."

"Londra'daki kargaşayı bir Çek büyücünün yarattığını mı düşünüyorsun? Bu doğru olmayabilir, biliyorsun."

Başını salladı, ya da en azından o komik şapkanın altında bir hareketlenme oldu. "Evet. Lovelace'ın koleksiyonundaki golem gözünü içeriden biri çalmış olmalı: İçimizde bir hain var. Ama gözün nasıl kullanılacağı bilgisi yine de Prag'dan gelmiştir. Londra'da daha önce hiç golem yapılmadı. Belki bu casus bize yardımcı olabilir." İçini çekti. "Yine de şüpheliyim. Kendine 'Soytarı' diyen birisi, herhalde çoktan üşütmüştür."

"O aptal takma adlarınızla geri kalanınızdan daha fazla kaçık değildir, Bay Mandrake. Peki ben ne yapacağım, sen bu beyle buluşurken?"

"Saklan ve gözetle. Düşman topraklarındayız, ne Soytarı'ya ne de bir başkasına güvenecek değilim. Tamam, şurası mezarlık herhalde. Değişsen iyi olur."

Dört bir yanı küçük siyah pencereli binalarla dolu, çakıllı mezarlığa gelmiştik. Önümüzde, yıkık dökük parmaklıkların arasına yerleştirilmiş metal bir kapıya çıkan, bir kat merdiven vardı. Ardındaysa uzun ve sivri uçlu bir kütle halinde, Prag eski mezarlığındaki mezar taşlarının tepeleri yükseliyordu.

Bu mezarlık, kapladığı elli metrekareden biraz fazla alanla, şehirdekilerin en küçüğüydü. Yine de, asırlardır kullanılagelmiş olması, kendine has havasına katkıda bulunmuştu. Bu kısıtlı alanda gömülmesi gereken cenazelerin sayıca çokluğu, cesetlerin zamanla birbiri üstüne defnedilmesine neden olmuş, sonunda mezarlığın zemini çevresindeki avludan iki metre kadar yükselmişti. Mezar taşları birbirinin üstüne yığılmıştı: Büyükler küçüklerin tepesine, küçüklerse yere yarı gömülü şekilde. Temizlik ve düzene böylesi bir karmaşayla meydan okuyuşu, Nathaniel'ın iki dirhem bir çekirdek zihnine işkence etmek için tasarlanmış bir mekan haline getiriyordu mezarlığı.[39]

"İyi. Haydi o zaman," dedi. "Bekliyorum."

"Ha, öyle mi? O şapkanın altından anlaşılmıyor da."

"Kendini iğrenç bir yılana ya da vebalı bir fareye, ya da canın iğrenç gece mahluklarından hangisini çekiyorsa ona dönüştür. Ben içeri giriyorum. Gereğinde beni korumaya hazır ol."

"Hiçbir şey bana daha çok zevk veremez."

Bu sefer uzun kulaklı bir yarasa olmayı seçtim; kalın deri kanatlar, tüylü bir kafa. Benim için esnek bir kılıktı (hızlı hareket eden, sessiz ve mezarlığın gece yarısı renkleriyle uyum içinde). Karman çorman taş yığınlarına doğru uçtum. İlk önlem olarak, yedi düzlemi birden taradım: Yeterince temizlerdi, ama öylesine büyü yüklüydüler ki geçmiş olayların anısı her birinde hafiften titreşiyordu. Tuzak ya da algılayıcı bulamasam da, yakın binalardaki birtakım koruyucu büyüler civarda hâlâ bazı büyücülerin yaşadığını gösteriyordu.[40] Etrafta kimsecikler yoktu; gecenin bu saatinde mezarlığın dar patikalardan oluşan kördüğümü karanlık gölgelere bürünmüş ve bomboştu. Parmaklıklara asılmış paslı lambalar, gönülsüz bir ışık yayıyordu. Tepeden sarkan bir mezartaşı bulup şık bir hareketle asıldım, kanatlarımın arasına gömüldüm ve mezarlığın ana patikasını izlemeye başladım.

Nathaniel, tabanlarıyla çakılları hafif çıtırdatarak, kapıdan içeri girdi. O girerken, çalmaya başlayan Prag'daki onlarca kilisenin çanı, sırlarla dolu geceyarısının gelişini haber verdi.[41] Çocuk duyulur şekilde bir iç çekti, iğrenmiş gibi başını salladı ve tek eliyle taşları yoklayarak yol boyunca dikkatle ilerlemeye başladı. Yakınlarda bir baykuş öttü; belki feci bir ölümü hissettiğinden, belki de efendimin başındaki şapkanın gülünçlüğüne yorum getirmek için. Kan kırmızısı tüy başında öne arkaya hareket ediyor, loş ışıkta hafif parıldıyordu.

Nathaniel hızlandı. Yarasa kıpırtısız asılı kaldı. Bir mezarlık taşına asılı kaldığınız her seferinde olduğu gibi, zaman geçmek bilmiyordu. Yalnız bir kez, parmaklıkların arkasındaki yolda bir hareket oldu: Çift başı varmış gibi görünen, dört bacaklı, iki kollu bir yaratık gecenin içinden çıkıverdi. Sahibim yaratığı gördü, şüphelenerek durdu. Yaratık bir fenerin altından geçtiğinde, başlarını birbirine dayamış, kolları birbirine geçmiş, aşık bir çift olduğu ortaya çıktı. Tutkuyla öpüştüler ve kıkırdaşıp yollarına devam ettiler. Sahibim yüzünde tuhaf bir ifadeyle onları izledi. Sanırım aşağılarmış gibi görünmeye çalışıyordu Bundan sonra, zaten enerjik olmayan yürüyüşü, özellikle isteksiz bir hal aldı. Görünmeyen taşları tekmeleyerek, hafif kamburunu çıkartıp uzun siyah paltosuna umarsızca sarınıp ayak sürümeye başladı. Sanki aklı başka yerdeydi. Biraz morale ihtiyacı olduğuna karar verip kanatlarımı çırptım ve bir mezartaşının üstünde süzüldüm.

"Canlan," dedim. "Hayatından bezmiş gibi bir halin var. Dikkatli olmazsan Soytarı denen adamı elinden kaçıracaksın. Genç ve güzel bir kadın büyücüyle romantik bir randevuya gittiğini düşün."

Yemin edemem ama -her yer karanlıktı falan- sanırım yüzü kızardı. İlginç... Zamanı geldiğinde çapalanacak verimli bir toprak parçası keşfetmiş olabilirdim!

"Bu çok saçma," diye fısıldadı. "Saat yarım olacak. Gelseydi gelirdi şimdiye kadar. Bence... beni dinliyor musun?"

"Hayır." Yarasanın hassas kulakları mezarlığın bir ucundan gelen sürtünme seslerini işitmişti. Biraz daha yükselip karanlığın içine baktım. "Bu o olabilir. Tüyünü hazır et Romeo."

Yana yatarak dönüşe geçip bize doğru gelen şey her neyse, onunla burun buruna gelmemek için taşların üzerine alçaktan dalış yaptım.

Çocuksa daha canlı bir duruş aldı: Şapkasını etkileyici bir açıyla yana yatırıp ellerini öylesine arkasında birleştirdi; derin ve ulvi düşüncelere dalmış gibi patikada oyalanmaya başladı. Gittikçe ısrarlı hale gelen sürtünme seslerini ya da mezar taşlarının arasından ona yaklaşan o garip soluk ışığı fark ettiğini belirten hiçbir hareket yapmadı.

24

Nathaniel göz ucuyla, mezarlığın bir köşesinde duran -yüzyıllardır süregelen cenazelerden nasılsa sağ çıkmış- asırlık porsuk ağacına doğru yarasanın uçtuğunu gördü. Kurumuş dallardan özellikle biri patikayı gözetlemek için idealdi. Yarasa dala iniş yapıp hareketsiz asılı kaldı.

Nathaniel derin bir soluk aldı, şapkasını düzeltti ve olabildiğince kayıtsız ilerlemeye başladı. Bu arada, mezarlığın derinliklerinde sürekli hareket eden bir şeye dikmişti gözlerini. Bu gizemli buluşmaya karşı derinden hissettiği küçümsemeye rağmen, ıssız mezarlığın küflenmiş ve terk edilmiş hali moralini bozuyordu. Hiç istemese de, kalbinin göğsünde acı verecek denli hızlı çarptığını hissetti.

O gördüğü şey neydi öyle? Ona doğru yaklaşan yeşilimsi süt beyazı renginde ölü bir ışık, yanından geçtiği taşları sağlıksız bir parıltıyla aydınlatıyordu. Ardında kambur ve ayak sürüyen bir gölge, zikzaklar çizerek iyice yaklaştı. Nathaniel gözlerini kıstı: Kendi görebildiği üç düzlemde de demon yoktu. Bu şey, herhalde, insan olmalıydı.

Sonunda duyulan çakıl sesleri gölgenin patikaya çıktığının işaretiydi. Ardında kasvetle uçuşan eski püskü bir pelerin ya da cübbeyle, durmadan, dümdüz ilerlemeye devam etti. Yaklaştıkça, Nathaniel büyülü zayıf ışığı veren şeyi tutan, öne uzatılmış ceset beyazı elleri fark etti. Yüzünü de görmeye çabaladı, ancak başı kartal pençesi gibi kıvrılan, ağır, siyah bir kukuletayla örtülmüştü. Elleri dışında hiçbir yeri görünmüyordu. Dikkatini soluk ellerdeki, o garip beyaz ışıltıyı yayan nesneye yöneltti. Bu bir mumdu, sıkıca bir şeyin içine...

"Öğğğk! Bu iğrenç bir şey," dedi Çekçe.

Gölge olduğu yerde durdu. Başlıklı cübbenin altından içerlemiş, yüksek, tiz bir ses çıktı. "Ha, nası yağni?" Aceleyle öksürdü; ardından daha derin, ağır, genel olarak daha ürkünç bir sesle konuştu: ''Ne demek istiyorsun?"

Nathaniel dudak büktü. "O elindeki berbat şey. Çok çirkin."

"Dikkatli ol! Bu çok güçlü bir şeydir."

"Tam bir mikrop yuvası, başka bir şey değil. Nereden aldın onu?"

"Bir darağacından kendim kestim, hilal zamanı."

"Eminim kavanoza bile konmamıştır. Evet! Bak, dağılıyor işte!"

"Hayır, dağılmıyor. Onlar mum damlası."

"Olabilir, yine de onu yanında dolaştırman doğru değil. Bence hemen mezarların arasına fırlatıp ellerini yıkamalısın."

"Farkındaysan," dedi gölge, tek yumruk belde pozisyonuna geçerek, "düşmanlarımı uyuşturma ve peşimdeki büyüyü elli adım öteden sezebilme gücüne sahip bir nesneden bahsediyoruz. Bu çok değerli bir şey. Çöpe falan atmıyorum."

Nathaniel başını salladı. "Seni kilit altında tutmak gerek. Böyle bir şeyi Londra'da yapamazsın, söyleyeyim sana."

Gölge aniden yerinden sıçradı. "Londra mı? Londra'dan bana ne?"

"Sen Soytarı değil misin? Ajan olan?"

Uzun bir sessizlik. "...Olabilir."

"Tabii ki sensin. Gecenin bu saatinde senden başka kim mezarlıkta dolanır? Seni tanımak için elindeki o acayip mumlu şeyi görmem gerekmiyor, değil mi? Üstelik Çekçe'yi İngiliz aksanıyla konuşuyorsun. Yeter artık! Acil olarak bazı bilgilere ihtiyacım var."

Gölge tek elini havaya kaldırdı. "Bir saniye! Ben daha senin kim olduğunu bilmiyorum."

"Ben John Mandrake, hükümet görevlisiyim. Bunu çok iyi biliyorsun."

"Bu yetmez. Kanıt lazım."

Nathaniel gözlerini çevirdi. "İşte bak!" Kafasını gösterdi. "Kan kırmızısı tüy."

Gölge tüyü inceledi. "Bana tuğla kırmızısı gibi geldi."

"Hayır, kan kırmızısı. Ya da, bu saçmalığı hemen kesip söze başlamazsan birazdan öyle olacak."

"İyi... peki o zaman. Ama önce..." Gölge ürkünç bir duruş aldı. "Bizi izleyen kimse olmadığından emin olmalıyım. Geri çekil!" Elindeki şeyi kaldırdı, bir sözcük söyledi. Soluk ışık parıldayarak bir anda öne atıldı, aralarında duran aydınlık bir çember şeklini aldı. Bir sözcük daha ve çember hızla mezarlığın yönlerine doğru dalgalanarak genişledi. Nathaniel, ışık çizgisi oraya ulaşmadan hemen önce, yarasanın bir taş gibi daldan aşağı düştüğünü gördü. Ama başına ne geldiği belirsizdi; çember, mezarlık sınırlarına kadar genişledi ve sonra hemen kayboldu.

Gölge başını salladı. "Artık konuşabiliriz."

Nathaniel önceki boyutlarını alan mumu işaret etti. "Bu numarayı biliyorum. Basit bir iblisle yapılan bir Aydınlık Halkası. Bunu yapmak için ölü bir adamın ayaklarına ihtiyacın yok. Bu Gotik zırvalıklar hokus-pokusçulara göre, bir tek büyüden anlamayan halkı korkutmaya yarar. Bana yutturamazsın, Soytarı."

"Olabilir..." Sıska bir el cübbenin derinliklerine dalarak karıştırdı. "Öyle de olsa, bence biraz fazla titiz davranıyorsun, Mandrake. Büyünün dayandığı gerçek temelleri göz ardı ediyorsun. Büyü senin öne sürdüğün kadar temiz ve saf bir iş değildir. Kan, tören, kurban, ölüm... bunlar söylediğimiz her büyülü sözcüğün özünü oluşturur. Sonuçta hepimiz 'Gotik zırvalıklara' bel bağlıyoruz."

"Prag'da öyle olabilir," dedi Nathaniel.

"Londra gücünü Prag'dan almıştır, bunu asla unutma. Neyse, şimdi..." Soytarının sesi aniden iş adamı tonuna büründü. "Bana gelen iblis çok gizli bir görevde olduğunuzu söyledi. Görev ve benden istediğiniz bilgi nedir?"

Nathaniel biraz rahatlayarak çabucak son birkaç günün olaylarını özetledi. Kukuletanın altındaki adam sessizce dinledi.

"Yurtdışında, Londra'da bir golem mi?" dedi Soytarı, Nathaniel sözlerini bitirdiğinde. "Artık hiçbir şeye şaşmam sanırdım. İşte, ister sev ister sevme, Gotik zırvalıklardan evinde bile kaçış yok. İlginç..."

"İlginç ve istihbarat sağlanabilir mi?" diye sordu Nathaniel bir umut.

"Şu anda bilmiyorum. Ama bir şeyler öğrenebilirim... Çabuk! Eğil!" Bir an duraksamadan, yılan hızıyla kendini yere attı, Nathaniel da peşinden. Yüzünü toprağa dayayıp dışarıdaki kaldırımlardan geçen çizmelerin sesini dinledi. Rüzgar burunlarına hafif bir sigara kokusu taşıdı. Sesler uzaklaştı. Bir dakika kadar sonra ajan ayağa kalktı. "Devriyeler," dedi. "Neyse ki içtikleri sigaradan koku alma duyuları ölmüş durumda; şimdilik güvendeyiz."

"Sözün yarıda kaldı," diye ısrar etti Nathaniel.

"Evet. İlk önce, şu golem gözü konusu. Bunlardan birkaçı Çek Hükümeti'ne ait depolarda saklanıyordu. Prag Konseyi kullanımlarını yasaklamıştı. Bildiğim kadarıyla, büyü için kullanılmasalar da, ilk Avrupa çıkartmasında golemler Gladstone'un ordularına büyük zarar verdiklerinden, sembolik değerleri vardı. Birkaç yıl önce bu taşlardan biri çalındı, suçluysa hiç bulunamadı. Bence -ve bu yalnızca bir varsayım, unutma- bu çalınan taş daha sonra dostunuz Simon Lovelace'ın koleksiyonunda bulunan taşla aynı taştı."

"Özür dilerim," dedi Nathaniel sertçe, "ama Lovelace benim dostum değildi."

"Eh, zaten artık hiç kimsenin dostu değil, değil mi? Çünkü başaramadı. Eğer kazansaydı, şu anda hepiniz onun ağzının içine bakıyor, akşam yemeklerine davet ediyor olacaktınız." Ajan kukuletasının altından, hoşnutsuzlukla uzun uzun havayı kokladı. "Bir içkiye ihtiyacım var, şunu biraz tutar mısın?"

"Ööğk, iğrenç! Bu şey ıslak ve soğuk! Acele et!"

"Geliyor." Soytarı'nın elleri rastgele hareketlerle cübbenin içini karıştırdı. Bir saniye sonra, ağzı mantar tıpalı koyu yeşil bir şişeyle birlikte dışarı çıktılar. Mantarı çıkartıp şişeyi kukuletanın derinliklerine soktu. Ardından bir yutkunma sesi, onun ardından da alkolün keskin kokusu duyuldu.

"Şimdi daha iyi." Görünmeyen dudaklar şapırdadı; mantar şişeye, şişe cebe geri yollandı. "Onu geri alayım. Bir şey olmadı, değil mi? Biraz narindir. Şimdi..." diye devam etti Soytarı. "Lovelace belki de gözü kendi kullanmayı planlamıştı; öyle de olsa, ölümüyle birlikte planı suya düşmüş oldu. Başka birisi, kim bilir belki ortaklarından biri, onu hükümetimizden çalıp çalıştırmayı başarmış olmalı... İşte işler de burada zorlaşıyor."

"Aynca canlandırıcı büyüye de ihtiyaçları var," dedi Nathaniel. "Bir parşömen üstüne yazılıp canlandırmak için golemin ağzına konuluyor. İşte yıllardır kimsenin bilmediği bölüm de burası. En azından Londra'da."

Ajan başını salladı. "Gizli bilgi belki kaybolmuştur; eşit olasılıkla, Prag'da hâlâ bilinip de kullanılmıyor olabilir. Konsey şu anda Londra'nın tepkisini çekmek istemiyor, İngilizler fazla güçlü. Onun yerine, sessizce çalışarak bilgi toplamaları için, Londra'ya küçük gruplar halinde casuslar yollamayı tercih ediyorlar. Şu sizin golem... Çekler için fazla cesur bir davranış olurdu, bunun sonucunda ülkenin işgal edileceğini biliyorlar. Yo, sanırım sizin aradığınız bağımsız çalışan biri, kendi kişisel amaçları için."

"Öyleyse nereden başlayacağım?" diye sordu Nathaniel. Konuşurken esnemesine engel olamadı; önceki gece İngiliz Müzesi'ndeki olaydan beri uyumamıştı. Çok yorucu bir gün olmuştu.

"Düşünmem lazım..." Ajan birkaç saniye düşüncelere daldı. "Araştırmak için zamana ihtiyacım var. Yarın gece tekrar buluşalım, sana bir-iki isim vereyim." Cübbesini teatral bir hareketle vücuduna sardı. "Benimle..."

Nathaniel sözünü kesti. "Umarım 'darağacının gölgesinde' ya da 'idam sehpasında' falan gibi acayip bir şey söylemezsin."

Gölge kendini toparladı. "Saçmalama. Nereden aklına geldi?"

"Güzel."

"Ben Hybemska Sokağı'ndaki veba çukurlarını önerecektim."

"Yooo."

Ajan oldukça içerlemiş görünüyordu. "Peki," diye homurdandı. "Saat altıda Eski Şehir Meydanı'ndaki sosisli sandviç arabasında. Senin için yeterince sıradan mı?"

"Evet, çok uygun."

"Görüşürüz, o zaman..." Bir cübbe girdabı ve görünmeyen dizlerden gelen çıtırtıyla, gölge arkasına dönüp mezarlık yolunda süzülmeye başladı, titrek ceset ışığı gittikçe uzaklaştı. Çok geçmeden gözden kayboldu; Soytarı'nın varlığını gösteren soluk bir gölge ve bir mezar taşına çarparak savurduğu küfürden başka bir şey kalmadı geriye.

Nathaniel bir mezar taşına oturup Bartimaeus'un gelmesini bekledi. Buluşma, biraz sinir bozucu olsa da, başarılı geçmişti; yarın geceden önce dinlenebilmek için bol bol zamanı vardı şimdi. Yorgun zihni başka yerlere kaydı. Jane Farrar'ın anısı yeniden canlandı. Ona yakın olmak ne kadar güzeldi... Neredeyse bir uyuşturucu etkisi yapmıştı. Kaşlarını çattı: Elbette uyuşturucu gibiydi. Ona bir Cazibe büyüsü yapmıştı, değil mi? O da, uyarıcının sinyallerini tamamen duymazlıktan gelerek, neredeyse buna kapılıyordu. Ne aptallık.

Kız onu geciktirmek ya da ağzından daha fazla bilgi almak istemiş olmalıydı. Amacı ne olursa olsun, İçişleri'nin olayda başarılı olmasını istemediği açıkça belli olan ustası Duvall adına çalışıyor olsa gerekti. Londra'ya döndüğünde, bu tür saldırılarla daha çok karşılaşacağı kesindi. Duvall, Tallow, Farrar... İşine yaramadığı takdirde, kendi ustası Bayan Whitwell'e bile güvenemezdi.

Nathaniel gözlerini ovuşturdu. Kendini aniden çok yorgun hissetti.

"Tanrı seni korusun, yere yığılacakmış gibi bir halin var." Cin o tanıdık erkek çocuk kılığında, karşı mezar taşına oturmuştu. Nathaniel'ı taklit ederek bacak bacak üstüne atıp havalı havalı esnedi. "Saatler önce yatağa girmiş olmalıydın."

"Her şeyi duydun mu?"

"Çoğunu. Halka'yı serbest bıraktığında bir bölümünü kaçırdım. Neredeye çarpacaktı, acil çözüm bulmam gerekti. Bu ağaç köklerinin birkaç mezar taşını yerinden etmiş olması çok iyi oldu. Araştırma bitene kadar yeraltındaki bir çukurda gizlenme fırsatını buldum." Çocuk susup saçında kalan gri tozları temizledi. "Genelde saklanmak için mezarları tavsiye etmem. İçlerinde ne bulacağını hiçbir zaman bilemezsin. Ama benim mezarın sahibi çok misafirpervermiş. Bir seviştik, bir seviştik, anlatamam." Anlamlı anlamlı göz kırptı.

Nathaniel ürperdi. "İğrençsin."

"Cesetlerden bahsetmişken..." dedi cin, "adamın elindeki şu mum. Gerçekten de..?"

"Evet. Bunu aklımdan çıkarmaya çalışıyorum. Soytarı resmen kaçık, Prag'da uzun süre yaşamaktan olmalı." Nathaniel ayağa kalkıp paltosunu ilikledi. "Yine de işe yarayabilir. Yarın gece bize irtibata geçilecek isimler verebilmeyi umuyor."

"Güzel," dedi çocuk, Nathaniel'ın hareketlerini taklit ederek kendi paltosunu iliklemekle meşgulken. "Sonra belki biraz hareket yaşarız. Muhbirlere karşı benim reçetem, hafif ateşte yavaş yavaş rosto yapmak ya da tek bacaklarından tutup yükseklerdeki bir pencereden sallandırmaktır. Bu yöntemleri kullanınca, Çekler genelde baklayı ağzından çıkarır."

"Bunların hiçbirinin olmamasına çalışacağız." Nathaniel mezarlığın çıkışına giden yolda yürümeye başladı. "Yetkililer burada olduğumuzu bilmemeli, bu yüzden dikkati üzerimize çekemeyiz. Yani şiddet ve büyü yok. Anlaşıldı mı?"

"Tabii." Nathaniel'ın peşine düşen cinin yüzünü geniş bir tebessüm kapladı. "Beni tanırsın."

25

Büyük soygunun yapılacağı gün, saat dokuz yirmi beşte, Kittty Londra'nın batısındaki arka sokaklardan birinde yürüyordu. Hızla, koşarcasına ilerliyordu çünkü otobüs Westminster Köprüsü'nde trafiğe takılmıştı, geç kalmak üzereydi. Arkasında küçük bir sırt çantası hopluyor, saçları rüzgarda dalgalanıyordu.

Saat tam dokuz otuzda, saç-baş dağınık ve biraz tıknefes, Coliseum Tiyatrosu'nun sahne kapısına geldi, yavaşça itti ve kilitsiz olduğunu gördü. Arkadaki çöp dolu sokağa çabucak bir göz attı, boş olduğunu görüp içeri süzüldü.

Kovalar ve -herhalde sahne için hazırlanmış- ne olduğu belirsiz ahşap nesnelerle dolu, kasvetli, pis bir koridor. Kirli bir pencereden içeri biraz ışık sızıyordu; havasız mekanda ağır boya kokusu vardı.

Önüne başka bir kapı çıktı. Kitty, ezberlediği talimatlara uyarak, ses çıkarmadan kapıdan geçti ve bu kez asılmış kostümlerle dolu, ikinci bir odaya girdi. Burası biraz daha havasızdı. Birinin geçiştirilmiş öğle yemeği -sandviç ve kızarmış patates kırıntıları, yarı dolu kahve fincanları- bir masanın üzerinde duruyordu. Kitty üçüncü bir odaya geçti ve ortamın aniden değiştiğini gördü: Ayaklarının altında kalın bir halı vardı, duvarlar kağıt kaplıydı. Burada hava daha çok sigara dumanı ve cila kokuyordu. Tiyatronun ön tarafındaki, halka açık koridorların yakınındaydı.

Durup dinledi. Bomboş binanın hiçbir yerinde çıt çıkmıyordu.

Yine de, yukarılarda bir yerde, onu bekleyen biri vardı.

Talimatları o sabah, hummalı bir hazırlık ortamında, öğrenmişti. Bay Pennyfeather dükkanı o günlüğüne kapatmış, soygunda kullanacakları malzemeyi ayırmak için kendini mahzene kapatmıştı. Diğer herkes de çok meşguldü, siyah giysiler toplanıyor, aletler cilalanıyor, Fred ise mahzenin mahremiyetinde, bıçak atma tekniklerini geliştiriyordu. Bay Hopkins Kitty'e Coliseum'a nasıl gireceğini anlatmıştı. Gizemli yardımseverin tarafsız saha olarak, büyücüler ve halktan kişilerin eşit koşullarda karşılaşabileceği, kullanılmayan tiyatroyu seçtiğini söylemişti. Gladstone'un mezarına girebilmek için gerekli bilgiyi orada alacaktı.

Tüm bu gelişmelere kuşkuyla bakmasına rağmen, Kitty bir ismi duyduğunda ürpermeden edemiyordu: Gladstone. Adamın ihtişamına dair hikayeler, anlatmakla bitirilemiyordu. Halkın Dostu, Düşmanın Karabasanı... Mezarının kutsallığını bozmak öyle düşünülemez bir şeydi ki Kitty'nin aklı zor alıyordu. Ama yine de, başarılı oldukları ve eve Kurucu'nun hazineleriyle döndükleri takdirde, Direniş'in önünü kimse kesemezdi artık.

Başarısız olmaları durumunda yaşanacaklar hakkında fazla hayalci değildi Kitty. Grup çatırdıyordu. Pennyfeather yaşlıydı: Öfke ve tutkuyla yanıp tutuşmasına rağmen, her geçen gün güçten düşüyordu. Onun azimli rehberliği olmasa grup dağılacaktı; hepsi büyücülerin dizi dibinde geçirecekleri tekdüze hayatlarına geri döneceklerdi. Ama bir de kristal küreyle sihirli keseyi ele geçirirlerse, o zaman? Belki de kaderleri değişecek, davaları için taze kan elde etmiş olacaklardı. Bunun düşüncesi bile kalp atışlarını hızlandırıyordu.

Ama önce kimliği belirsiz işbirlikçiyle buluşup onun desteğini almalıydı.

Koridor, bir dizi yarı aralık kapıdan geçiyordu ve Kitty aralarından izleyici salonunu görebiliyordu. Etrafta in cin top oynuyordu, çıkan sesler ağır halı ve şık duvar kağıtları tarafından emiliyordu. Halı koyu şarap kırmızısı, kağıtlar pembe-bordo çizgiliydi. Solmuş tiyatro afişleri ve zayıf, titrek bir ışık yayan dövme pirinçten şamdanlar, koridordaki tek eşyaydı. Kitty merdivenlere gelene kadar hızla yürüdü.

Kıvrılarak yükselen, dar basamaklı, uzun bir kat merdivenden sonra -neredeyse iki büklüm vaziyette- ikinci bir kat merdiven daha çıkıp sessiz bir koridordan ilerledi ve sol yanda altı tane perdeli girintinin olduğu yere geldi. Bunlar, büyücülerin kullandığı, sahneye tepeden bakan locaların girişleriydi.

Her birinin üstüne, pirinç bir tabelaya yazılmış numaralar çivilenmişti. Kitty, duraklamadan, sıranın en sonundaki girintiye gitti. Yedi numara; yardımsever eski büyücü onu burada bekleyecekti.

Diğerleri gibi, bunun perdesi de sonuna kadar kapalıydı. Kitty dışarıda durup dinledi, bir şey duyamadı. Yüzüne bir perçem saç düşmüştü. Saçını geriye attı ve şans getirmesi için cebindeki gümüş kolyeye dokundu. Sonra perdeyi sıkıca tutup ileriye doğru bir adım attı.

Sahneye bakan altın rengi iki büyük koltuk dışında, loca boştu. Soldaki çekilmiş perde, locanın seyirci salonundan görülmesini engelliyordu. Kitty şaşkınlık ve düş kırıklığı içinde kaşlarını çattı. Numarayı mı yanlış hatırlıyordu, yoksa yanlış zamanda mı gelmişti? Yo. Gizemli adamın son anda vazgeçip hiç gelmemiş olması daha büyük ihtimaldi. Koltuklardan birinin koluna küçük bir kağıt parçası iğnelenmişti. Kitty kağıdı çıkartmak için bir adım attı. Bunu yaparken, havada çok hafif bir esinti, arkasından çok alçak sesler geldiğini hissetti. Eli kendiliğinden paltosunun cebine gitti. Boynunun arkasına küçük, keskin bir basınç uygulandı. Kitty kaskatı kesildi.

Sakin ve düşünceli bir ses. "Lütfen ben buradayken arkana dönmeye teşebbüs etme, hayatım. Ensene batan sivri şey bir hançerin ucu olup Roma'da Borgias için dövülmüştür. Keskinlik tek özelliği değil; hançerin içinde ayrıca bir zehir yuvası var, eğer bununla yaralanırsan, on üç saniye içinde ölürsün. İlk başta bunları anlatıyorum ki sonra diğer ayrıntılara geçebilelim. Şimdi lütfen arkana dönmeden, koltuklardan birini al ve duvara bakacak şekilde yerleştir... Güzel. Şimdi otur. Ben de arkana oturacağım ve sohbet edeceğiz."

Kitty sürekli ensesindeki baskıyı hissederek, koltuğu duvara bakacak şekilde sürükledi, yavaşça çevresinden dolaştı ve canlı bir hareketle oturdu. Birinin arkasına oturup rahat ederken çıkardığı kumaş hışırtılarını, deri ayakkabı gıcırtılarını ve hafif iç çekişi işitti. Sessizce duvara baktı.

Ses yeniden duyuldu. "Güzel. Artık hazırız ve umarım birlikte iş yapabiliriz. Burada aldığım önlemlerin yalnızca kendi güvenliğim için olduğunu biliyorsun, değil mi? Sana zarar vermek amacında değilim."

Kitty duvara bakmaya devam etti. "Bizim de size," dedi ölçülü bir ses tonuyla. "Tabii, biz de kendi önlemlerimizi aldık."

Ses homurdandı. "Nedir onlar?"

"Meslektaşlarımdan biri tiyatronun dışında bekliyor. Küçük bir deri çantası var. Çantanın içinde de patlayıcı jöle içine hapsedilmiş altı küçük demon. Sanırım, etkili bir savaş silahı ve tüm binayı yerle bir edebilir. Yakın zamanda Savunma Bakanlığı'na ait depoların birinden çaldık. Bunu sizi etkilemek için anlatıyorum: Büyük ölçekli işler yapabilme yeteneğimiz var. Ama ayrıca, eğer on beş dakika içinde tiyatrodan çıkmazsam, arkadaşım iblisleri harekete geçirerek tiyatroya yollayacak." Kitty'nin yüzü tamamen ifadesizdi. Söylediklerinin hepsi yalandı.

Kıkırtılar. "Çok güzel anlattın hayatım. İyi o zaman, acele edelim. Bay Hopkins size şüphesiz anlatmıştır, ben bol bol boş vakti ve birçok büyücü tanıdığı olan bir adamım; kendimin de amatör olarak bu sanatla uğraşmışlığım var. Ancak, onların ülkeyi yönetmesi sizin gibi beni de hasta ediyor!" Ses tonuna biraz öfke katıldı. "Finansal bir anlaşmazlık yüzünden, hükümet servetimi ve mal varlığımı elimden aldı! Artık fakirim, oysa bir zamanlar Taşkent ipeklerinde yatardım! Dayanılmaz bir durum. Beni büyücülerin düşüşünü görmekten daha mutlu edecek bir şey yok şu dünyada. Bu yüzden davanıza yardım edeceğim."

Bu sözler yüklü duygularla söylenmiş; vurgulanan her hecede hançerin ucu Kitty'nin ensesine batmıştı. Kitty dudaklarını ıslattı. "Bay Hopkins bize çok değerli bilgiler vereceğinizi söyledi."

"Vereceğim. Şunu anlamalısınız, adına savaştığınız halka karşı hiçbir sempatim yok. Ancak yaptıklarınız hükümetin kodomanlarına zarar verecek, beni ilgilendiren kısım bu. Şimdi, işe gelelim. Hopkins teklifin içeriğinden bahsetmiş miydi?" Kitty dikkatle başını salladı. "Tamam, ben büyücü tanıdıklarım aracılığıyla Gladstone belgelerine ulaştım ve küçük bir araştırma yaptım. Bazı kodların şifresini çözerek, hazinelerini korumak için bıraktığı Salgın'ın ayrıntılarını keşfettim."

"Onun gücünde biri için çok vasat bir savunma gibi görünüyor," dedi Kitty. "Fikrimi sorarsanız."

"Sen çok zeki ve dikbaşlı bir kızsın," dedi ses, hoşuna gitmiş gibi. "Gladstone öldüğünde, yaşlı ve zayıftı, iğne ipliğe dönmüştü ve basit bir büyüden daha fazlasını yapacak durumda değildi. Yine de, yaptığı işe yaradı. Salgın tarafından vurulma korkusuyla, mezarını kimse rahatsız etmedi. Ama gerekli önlemler alındığı takdirde, bu büyüden korunmak mümkün. Size vereceğim bilgi de bu zaten."

"Size neden güvenelim?" dedi Kitty. "Anlamıyorum. Sizin bu işten ne çıkarınız var?"

Ses pek gücenmiş gibi çıkmıyordu. "Grubunuzu yok etmek isteseydim," dedi soğukkanlılıkla, "bu perdeden başını uzattığın anda polisle karşılaşırdın. Üstelik, büyücülerin yönetimden düşmesini istediğimi daha önce söylemiştim. Ama haklısın tabii. Bu işten bir çıkarım daha var. Gladstone'un arşivlerini taradığımda, mezarındaki eşyaların bir listesini ele geçirdim. Listede hem sizi hem beni ilgilendirecek parçalar var."

Kitty altın rengi geniş koltukta biraz kıpırdandı. "Bu binadan çıkmam en az iki dakika sürer," dedi. "Arkadaşımın çok dakik olduğundan da emin olabilirsiniz."

"Kısa keseceğim. Bay Hopkins size oradaki harikalardan söz etmiştir, büyülü silahlar falan; onları siz alabilirsiniz. Benim ihtiyacım yok; ben bir barış adamıyım. Ama az bulunur eşyalar biriktiriyorum; bu yüzden, Gladstone'un, lahtin üstüne örtülmüş olması gereken pelerinini bana verirseniz minnettar kalının. Büyülü bir özelliği yok, o yüzden sizin işinize yaramaz. Ha, bir de meşe asası var, onu da ben istiyorum. Büyü değerinin sözünü etmeye bile değmez -bir tek belki böcekleri uzak tutmak için küçük bir altıgen büyü yapmıştır- ama onu mütevazı koleksiyonumda görmek beni çok mutlu eder."

"Öbür hazineleri biz alırsak," dedi Kitty, "onları size zevkle veririz."

"Çok güzel, anlaştık o zaman. Bundan iki taraf da kârlı çıkacak. İhtiyacınız olan malzeme burada." Küçük, siyah bir çanta, halının üstünden hafif bir hışırtıyla öne doğru sürüldü. "Şimdi dokunmayın. İçinde bir kutuyla çekiç var. Salgın'dan onlarla korunacaksınız. Ayrıntılı talimatlar da çantada. Onlara uyarsanız, hayatta kalırsınız. İyi dinleyin," diye devam etti ses. "Bu gece, on bir otuzda, tüm yetkililer manastırdan ayrılacak. Kemerli kapıya gidin: Açık olmasını sağlayacağım. İkinci bir kapı manastıra giden yola açılır; normalde Orta Çağ'dan kalma iki kör kilit ve bir sürgüyle kapanır ama ben bunu da ayarlayacağım. Kuzey kanadına giden yoldan ilerleyip Gladstone'un heykelini bulun. Arkasında, bir sütunun içine gizlenmiş, mezarlık girişi var. Girmek için anahtarı çevirmeniz yeterli."

Kitty kımıldandı. "Anahtar?"

Parıltılı, küçük bir şey havada uçup çantanın yanına düştü. "Onu iyi koruyun," dedi ses "ayrıca kapıyı açmadan önce benim büyümle örtünmeyi unutmayın, yoksa bütün çabalarımız boşa gider."

"Unutmayız," dedi Kitty.

"Güzel." Koltuktan kalkan birinin çıkardığı sesleri duydu. Ses tam tepesinde konuştu. "Öyleyse bu kadar. Size iyi şanslar. Arkanıza bakmayın."

Boynunun arkasındaki keskin his azaldı, ama o kadar yavaş, o kadar hissettirmeden ki Kitty bir süre hançerin hala ensesinde olduğunu sandı. Tam bir dakika boyunca, gözlerini kocaman açıp beyninin içine bakarak, kıpırdamadan bekledi.

Sonunda sabrı tükendi.

Bıçağı hâlâ elinde, tek bir hareketle arkasına döndü.

Loca boştu. Elinde anahtar ve çantayla koridora daldığında, yakınlarda birinin olduğuna dair hiçbir iz bulamadı.

26

Çok çok eskiden, ilk büyücüler Londra'ya gelmeden epeyce önce, Westminster Manastırı büyük kilisesinin, çevresindeki şehir üstünde büyük gücü ve etkisi vardı. Unutulmuş krallardan oluşan bir hanedanlık tarafından yüzyıllar boyunca inşa edilmiş olan manastır ve sahip olduğu arazi geniş bir alana yayılmıştı. Hizmetleri yürüten bilgili rahipler, manastırın kütüphanesinde çalışmalarını yürütüyor ve tarlalarında çalışıyordu. Ana kilise, merkezinde ve batı kanadındaki kuleleriyle, tapınağın üzerinde otuz metreden fazla yükseliyordu. Bina yapımında kullanılan dayanıklı beyaz taş, büyüyen şehrin isi-dumanı ve aşırı büyülü ortamıyla kısa sürede kararmıştı.

Yıllar geçti; krallar güç kaybetti, yerlerini manastırdan fazla uzakta olmayan Westminster Hall'da toplanan, bir dizi parlamenter aldı. Kilisenin etkisi gitgide azaldı; geriye kalan rahipler, geçirdikleri zor günlerin etkisiyle kemerleri sıkmak zorunda kaldı. Manastıra ait dış binaların çoğu bakımsız kaldı ve artık yalnızca kemerli yollar -ortadaki kare çimlik bir alanı çevreleyen, dört tane geniş, üstü kapalı yol- iyi durumdaydı. Parlamento'nun da yeni bir yönetim -kilise gelenekleriyle uğraşacak zamanları olmayan bir grup güçlü büyücü- tarafından devralınmasıyla, eski manastırın kendisi de bir süre sonra harabeye dönecek gibi oldu.

Ama binayı ayakta tutan bir gelenek vardı. Ülkenin önde gelen liderleri, ister kral ister parlamenter bakanlar olsun, eskiden beri manastırın yeraltı mezarlarına gömülüyordu. Ana binanın sütun araları çoktan sayısız türbe ve anıtla dolmuştu, yeraltı kemerleriyse mezar ve kabirlerden oluşan bir bal peteği gibiydi. Öldükten sonra namlarının sürmesine en az kendilerinden önceki krallar kadar önem veren büyücüler, bu geleneği sürdürmeye karar verdiler ve sonuçta kiliseye defnedilmek herkes için büyük bir onur haline geldi.

Kalan rahipler dağıtıldı, çok nadir gerçekleşen ayinler için din adamlarından oluşan küçük bir grup görevlendirildi, manastır da modern çağa neredeyse dev bir türbe olarak ulaşabildi. Gündüzleri halktan birkaç ziyaretçi uğrar, geceleri yanından bile geçen olmazdı. Tehlikeli ve kötü bir şöhreti vardı.

Bu nedenle, binanın güvenliği de zayıf sayılırdı. Grubun ilk üyeleri saat tam on bir otuzda kemerli yolun kapısına gelip içeri süzülürken, bir nöbetçiyle karşılaşma olasılıkları gerçekten yoktu.

Kitty, kapsamlı bir keşif yapmak ve Gladstone'un mezarlığına giden kapının yerini önceden görebilmek için, manastırı açılış saatinde ziyaret etmek istemişti. Ama Bay Pennyfeather bunu yapmasını yasakladı. "Kuşku uyandırmamalıyız," dedi.

Aslında, Kitty'nin endişesi de yersizdi. Bay Hopkins o uzun ve gergin günde her zamanki gibi tüm bilgisini ortaya dökmüş, manastır ve çevresine ait çok sayıda harita getirmişti. Mezarlardan çoğunun altında olduğu manastır binasının planını, eskiden rahiplerin kitap okuduğu ya da kötü havalarda yürüyüşe çıktığı kemerli yolları gösterdi. Gece Polisi'ne ait karakollara ve araştırma kürelerinin bilinen devriye rotalarına dikkat çekerek çevre yolları tanıttı. Kilitli olacak kapıların yerlerini gösterdi ve beklenmeyen bir durumda, teker teker manastırda toplanmalarını önerdi. Bay Hopkins her şeyi en ince ayrıntısına kadar örgütlemişti.

"Keşke benim de sizler gibi esnekliğim olsaydı," dedi üzüntü içinde. "O zaman göreve ben de katılabilirdim."

Bay Pennyfeather mahzenden getirilmiş silah dolu bir kutuyu taşıyan Stanley'ye talimatlar yağdırıyordu. "Öyle deme Clem," diye haykırdı. "Sen üstüne düşeni yaptın! Gerisini bize bırak. Hırsızlık ve soygun bizim uzmanlık alanımız."

"Affedersiniz efendim," dedi Kitty. "Siz de mi geliyorsunuz?"

İhtiyar adamın suratı renkten renge girdi öfkesinden. "Elbette! Bu hayatımın en büyük anı olacak! Böyle bir şeyi nasıl sorarsın? Beceremez miyim sence?"

"Hayır, hayır efendim. Tabii becerirsiniz." Kitty yeniden manastır haritalarına eğildi.

O gün tüm grubu yoğun bir beklenti ve huzursuzluk sarmıştı; hepsi aynı durumdaydı -normalde sakin olan Anne bile, hırçın ve patlamaya hazır görünüyordu. Sabah malzemeler dağıtılmış, herkes sessizce kendi çantasını hazırlamıştı. Kitty tiyatrodan döndüğünde, Bay Pennyfeather ve Bay Hopkins büyülü sözcükleri ezberlemek için arka odaya geçmişlerdi. Diğerleri, fazla konuşmadan, boyalarla fırçaların arasında dolaşıyorlardı. Anne öğlen için sandviçler hazırlamıştı.

Öğleden sonra, Kitty, Fred, Stanley ve Nick antrenman yapmak için mahzene gittiler. Fred ile Stanley sırayla bir direğe disk fırlattı, Nick ve Kitty sahte bıçak dövüşü yaptı. Döndüklerinde, Bay Hopkins ve Bay Pennyfeather'ın hâlâ odadan çıkmadığını gördüler. Beş buçukta, Anne tatsız bir edayla, çay ve bademli bisküvi tepsileri getirdi. Bir saat sonra, Bay Pennyfeather odadan çıktı. Düşünceli düşünceli, bir fincana soğuk çay koydu.

"Büyülü sözcükleri çözdük," dedi. "Artık tamamen hazırız." Vakarla fincanı şerefe kaldırdı. "Bu gece her ne olursa olsun! Doğruluk bizden yana. Kendinize güvenin ve güçlü olun, arkadaşlar. Cesur ve kendimizden emin olursak, hayatımız hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak!"

Çayını içti, fincanı kararlı bir tavırla tabağına bıraktı.

Son görüşmeler başladı.

Kitty kemerli yola giren ikinci kişiydi. Anne ondan bir dakika kadar önce gelmişti. Anne'in soluğunu duyarak, karanlığa baktı. "Işık açsak mı?" diye fısıldadı.

"Kalem fener," dedi Anne. "Bende var."

İnce bir ışık karşıdaki duvarı, sonra kısa bir an için Kitty'nin yüzünü aydınlattı. Kitty gözlerini kırpıştırıp elini kaldırdı. "Yukarı tutma," dedi. "Pencereleri bilmiyoruz."

Anne taş döşeli yola çömelerek, feneri oraya buraya çevirdi; ışık boya kutularını, kazmaları, tırmıkları, pırıl pırıl bir çim biçme makinesini ve bir sürü başka alet edevatı aydınlattı. Kitty çantasını sırtından çıkardı, önüne atıp saatine baktı. "Sıra sonrakinde," dedi.

Dışarıdan, kapının önünden, yanıt verircesine hafif bir hışırtı duyuldu. Anne feneri söndürdü. Karanlıkta yere eğildiler.

Kapı açılıp kapandı, ardından hızlı soluk sesleri geldi. Kısa bir an esen hava, beraberinde güçlü bir tıraş losyonu kokusu getirdi.

Kitty rahatlamıştı. "Selam Fred."

Grubun geri kalanı da beş dakikalık aralarla içeri girdi. En son gelen Bay Pennyfeather, çoktan yorulmuş ve nefes nefeseydi. Hırıltılı bir emir verdi: "Frederick, Stanley! Fenerleri... açın! Bu... bu oda... penceresiz. Korkulacak bir şey yok."

İki güçlü fenerin ışığında altısı birden ayağa kalktılar: Hepsi simsiyah giyinmiş, sırtlarında çantalar. Bay Pennyfeather bastonunu bile siyaha boyamış, ucuna biraz kumaş sarmıştı. Ona yaslanmış duruyor, gruptakileri teker teker inceleyerek, kendini toparlamaya çalışıyordu. "Çok güzel," dedi sonunda. "Anne, başlıklar lütfen."

Siyah yünden maskeli bereler dağıtıldı. Fred suratını asarak kendininkine baktı. "Bu şeyleri hiç sevmiyorum," dedi. "Kaşındırıyorlar."

Bay Pennyfeather sabırsızca dilini şaklattı. "Bu gece yüzümüzü siyaha boyamak yetmez Fred. Bu iş çok önemli. Tak şunu. Tamam. Son kontroller. Sonra kemerli yol. Şimdi, Nicholas, Hava Geçirmez Kabuk'un kutusu sende mi?"

"Bende."

"Kutuyu kıracağımız çekiç?"

"O da bende."

"Frederick, levye? Tamam. Ya şu güzel bıçakların? Mükemmel. Stanley, halat ve pusula; Kitty, bandaj ve merhem. Güzel, mezarın anahtarı da bende. Silahlara gelince; herkeste en az bir mouler kavanozu, bir de element küresi olacak. Çok iyi." Soluklanmak için bir an durdu. "Birkaç şey daha," diye ekledi. "İşe başlamadan. Silahlar yalnızca son çare olarak kullanılacak, eğer rahatsız edilirsek. Bunun dışında, iz bırakmayacağız. Görünmez olacağız. Eğer manastıra giden kapı kilitliyse, geri döneceğiz. Mezara girdiğimizde, hazineyi bulacağız; aranızda dağıtacağım. Çantalarınızı doldurup geldiğiniz yoldan geri dönün. Tekrar bu odada buluşacağız. Ters giden bir şey olursa, ilk fırsatta bizim mahzene gidin. Dükkandan uzak durun. Eğer, bir şekilde, ben olmazsam, Bay Hopkins size ne yapacağınızı söyleyecek. Yarın öğleden sonra Druid's Kafe'de bekliyor olacak. Sorusu olan? Yok mu? Nicholas, haydi o zaman..."

Odanın sonunda ikinci bir kapı vardı, Nick ses çıkarmadan gidip kapıyı itti. Kapı sonuna kadar açıldı; ilerisinde açık havanın koyu karanlığı vardı.

"Gidiyoruz," dedi Bay Pennyfeather.

İçeri şu sırayla girdiler: Nick, arkasından Kitty; sonra Fred, Anne, Stanley ve en arkadan da Bay Pennyfeather.

Karanlık duvarın önünde hareket eden benek benek parçacıklar halinde, yarasa sessizliğiyle kemerli yolda ilerlediler. Daha açık tondaki soluk karaltılar sağlarındaki büyük kemerli pencereleri belli ediyordu ama iç avluyu göremiyorlardı. Yolu gösterecek bir ay yoktu. Lastik tabanlı ayakkabıları, kalın taş zeminde rüzgarla sürüklenen dökülmüş yapraklar gibi hışırdıyordu. Arkalarından, Bay Pennyfeather'ın ucu kumaş kaplanmış bastonunun tık tıkları duyuluyordu. Ta ileride, Nick'in üstü örtülü feneri, uzun zincirinden sessizce sallanıyor, zikzaklar çizen solgun bir ışıkla yeri aydınlatıyordu; dışarıdan görülme korkusuyla, feneri aşağıda, pencere yüksekliğinin çok altında tutuyordu.

Kitty yürürken kemerleri saydı. Sekizinci gri oyuktan sonra, öndeki ışık, kemerlerin köşesinden sağa saptı. Hızını kesmeden o da dönüp saymaya devem etti. Bir, iki... Çantası sırtına basınç yapıyor, içindekilerin yer değiştirdiğini hissediyordu. Sarılı oldukları kumaşın, küreleri tam olarak korumasını tüm kalbiyle diledi. Dört, beş... Otomatik olarak, diğer silahlarını da zihninden geçirdi: Kemerinde bir bıçak, ceketinin cebinde bir disk. Bunlar kendini büyülü silahlardan çok daha güvende hissetmesini sağlıyordu: Üstlerine bir demonun pisliği bulaşmamıştı. Altı, yedi... Batı kanadının sonuna gelmişlerdi. Işık titreyerek yavaşladı. Kitty neredeyse arkadan Nick'e çarpıyordu ama zamanında durmayı başarabildi. Arkalarında, ayak hışırtıları bir an daha sürdü, sonra kesildi.

Nick'in başını çevirdiğini hissetti. Yarı fısıldayarak konuştu: "Kilise kapısı. Şimdi göreceğiz."

Feneri kaldırıp bir an önünde salladı. Kitty, aydınlandıklarında gölgeleri titreşen koca çivilerle güçlendirilmiş, eski bir kapının karamış yüzeyini gördü. Işık alçaldı. Karanlık, sessizlik, hafif bir hışırtı. Kitty, parmaklarıyla cebindeki kolyeye dokunarak, bekledi. Nick'in parmaklarının koyu ahşap ve dev çiviler üzerinde kayarak, metal kilidi aradığını hayal etti. Hafif bir itiş ve harcanan güçlü fiziksel çabanın seslerini işitti -Nick'den gelen homurdanma ve küfürler, ceketinin hışırtısı. Zorluk yaşadığı belliydi.

"Haydi." Yumuşak bir trink sesiyle birlikte, loş ışık taş zemine yayıldı. Nick feneri yere bırakmış, kilide iki eliyle asılmıştı. Hemen arkasında, neredeyse kulağının dibinde, Kitty Fred'in mırıldanarak lanet okuduğunu işitti. O gerginlikle dişlerini sıktığı için çenesinin ağrıdığını fark etti bir anda. Adam işi becerememiş miydi? Kapı hâlâ kilitli miydi? Öyleyse, faka basmışlar demekti. İçeri girmenin tek yolu buydu ve kapıya zarar veremezlerdi. Patlama yaratma riskini göze alamazlardı.

Bir şey sürtünerek yanından geçti; kokusundan Fred'i tanıdı.

"Bırak ben deneyeyim..." Nick yana çekilirken biraz daha hışırtı, kısa bir sürtünme silsilesi ve Fred'in homurdanması. Yüksek sesli bir çatırtı, hemen ardından bir gümbürtü ve beraberinde paslanmış menteşelerin gıcırtısı. Fred'in sesi rahatlamış çıkıyordu. "Bende bir şey var sandım. Kapalı bile değilmiş."

Fred sıradaki eski yerine geçti; daha fazla konuşmadan, hep birlikte kapıdan geçip arkalarından kapattılar. Böylece, Westminster Manastırı'nın kilisesine girmiş oldular.

Nick, fenerinin örtüsünü düzelterek, mümkün olan en düşük ışığı vermesini sağladı. Birkaç saniye durup gözlerinin alışmasını beklediler. Kilise tamamen karanlık sayılmazdı: Kitty, karşılarında, kilisenin kuzey duvarım kaplayan kemerli büyük pencerelerin hayalete benzeyen siluetlerini seçmeye başladı. Sokaktan geçen arabaların farları ve uzaktan gelen ışıkların aydınlatmasıyla siluetler biraz daha belirginleşti. Pencere camlarında garip şekiller betimlenmişti ama onları görebilecek kadar güçlü değildi ışık. Dışarıdaki caddelerden hiç ses gelmiyordu; kendini dev bir kozaya hapsedilmiş gibi hissetti.

Kitty hemen yanında, üst tarafları kemerli gölgelerde kaybolan, taş bir sütun gördü. Diğer sütunlar da belirli aralıklarla dizilmişti, diplerinde garip orantılı, hacimli karartılar vardı. Gördüğü manzara midesine bir kramp girmesine neden oldu: Bunların hepsi anıtlar ve kabirlerdi.

Boğuk tıkırtılar, Bay Pennyfeather'ın öne doğru ilerlediğini haber verdi. Başlığının altından fısıldanmış olsa da, söyledikleri, taşların arasında dolaşıp orada burada tekrarlanan bir dizi yankıya neden oldu. "Çabuk olalım. Beni izleyin."

Işığı takip ederek, kiliseyi geçip görünmeyen çatının altına girdiler. En önden Bay Pennyfeather, becerebildiği kadar hızlı girdi, diğerleri peşinde toplaştılar. Stanley sola doğru kaydı. Şekilsiz bir karartının yanından geçerlerken, merakla fenerini kaldırdı... ve korkuyla çığlık attı. Geriye sıçramasıyla sallanan ışık, etrafta deli gibi dans eden gölgeler yarattı. Çığlığının yankıları kulaklarında titreşti.

Bay Pennyfeather hemen arkasına döndü; Kitty bıçağına sarıldı; Fred ve Nick'in elindeki gümüş diskler parıldadı. "Ne var?" diye tısladı Kitty, kalbinin sesini bastırmaya çalışarak.

Karanlığın içinden ağlamaklı bir ses duyuldu. "Tam arkamızda... orada... bir hayalet..."

"Hayalet diye bir şey yok. Kaldır şu fenerini."

Stanley isteksizliğini saklamadan denileni yaptı. Fener, duvardaki bir nişe yerleştirilmiş taştan bir kaideyi aydınlattı. Nişin kemerinden dışarı doğru çıkıntı yapan, eli mızraklı ve üzeri örtülü bir iskelet yontusu göründü.

"Ha..." dedi Stanley duyulur duyulmaz bir sesle. "Heykelmiş."

"Seni aptal," diye fısıldadı Kitty. "Yalnızca bir mezar. Daha yüksek sesle bağıramaz mıydın?"

"Haydi." Bay Pennyfeather yürümeye başlamıştı bile. "Vakit kaybediyoruz."

Kiliseden çıkıp geniş bir sütundan dönerek kuzey kanadına girerlerken, geçitlerde görünen kabir sayısı da arttı. Nick ve Stanley heykelleri aydınlatmak için fenerlerini kaldırdılar; Gladstone'un buralarda bir yerde olması gerekiyordu. Heykellerin çoğu, büyük büyücülerin bire bir betimleriydi: Ellerinde açılmış parşömen ruloları, üstlerinde uzun kaftanlarla, oymalı sandalyelere oturmuş ya da kahramanca pozlarla ayakta durmuş; solgun, keskin hatlı yüzleriyle, aşağıdaki telaşlı grubu görmeden tepeden bakıyorlardı. Birinin elinde, içinde mahzun bir kurbağa olan bir kafes vardı: Bu kadın özellikle kahkaha atarken betimlenmişti. Kitty, çelik gibi kararlılığına rağmen, sinirlerinin gerildiğini hissetti. Oradan ne kadar çabuk çıkarlarsa, o kadar iyiydi.

"İşte," diye fısıldadı Bay Pennyfeather.

Beyaz mermerden mütevazı bir heykel: Alçak, yuvarlak bir kaideye oturtulmuş bir adam. Alnı kırışık, yüzü sert ve düşünceli. Üzerinde uçuşan bir cübbe, onun altında eski moda birtakım elbise ve kolalı, yüksek yakalar. Ellerini gevşekçe önünde kavuşturmuş. Kaidenin üstüne derinden oyulmuş tek bir sözcük:

GLADSTONE

İsmin şöhretinden gelen gücü hissettiler üstlerinde. Heykelden geriye çekilip saygılı bir uzaklıkta bir araya toplandılar. Bay Pennyfeather yavaşça konuştu. "Mezar anahtarı cebimde. Giriş şuradaki sütunda olacak. Küçük bir bronz kapı. Kitty, Anne... en keskin gözler sizde. Kapıyı ve kilit yerini bulun. Kayıtlara...'' Bir öksürük nöbetini geçiştirdi. "Kayıtlara göre, sol tarafında olmalı."

Kitty ile Anne heykelin çevresinden dolaşıp sütuna yaklaştılar, Anne küçük fenerini önlerine doğru tuttu. Işığın altında donuk metal pırıltısını görene kadar, dikkatli adımlarla sütunun çevresini dolaştılar. İyice yaklaştılar. Küçük metal kapı yalnızca bir buçuk metre uzunluğunda, ayrıca dardı. Kenarlarındaki bir dizi küçük çivi dışında hiçbir bezeme yoktu.

"Bulduk," diye fısıldadı Kitty. Kapının tam ortasında, sol köşede minicik bir delik. Anne feneri yaklaştırdı; delik, örümcek ağlarıyla tıkanmıştı.

Bay Pennyfeather diğerlerini de kapıya getirdi. Sütunun yanında bir arada durdular.

"Nicholas," dedi. "Kabuğu hazırla."

Kitty, belki iki dakika boyunca, karanlıkta onlarla birlikte dikilip yün başlığının altından nefes alarak, Nick'in hazırlanmasını bekledi. Arada duyulan boğuk bir homurtu, Parlamento Meydanı'ndan geçen bir limuzin olduğunu haber veriyordu; bunun dışında çıt yoktu -tabii bir de eldivenlerinin içine öksürüp duran Bay Pennyfeather dışında.

Nick boğazını temizledi. "Hazır." Tam o anda sirenlerin çığlığını işittiler, sesler gittikçe yükseldi, sonra Westminster Köprüsü'ne doğru, gecenin içinde kayboldu. Sonunda, Bay Pennyfeather bir kez başını salladı. "Şimdi," dedi. "Birbirinize yaklaşın, yoksa Kabuk sizi koruyamaz."

Ne Kitty'ye ne ötekilere bunu söylemesine gerek yoktu zaten. Yüzleri iç tarafa bakacak, omuzları birbirine değecek şekilde, kabaca bir çember oluşturdular. Ortalarında duran Nick, abanoz ağacından güzel bir kutu çıkardı; öbür eliyle bir çekiç tuttu. Bay Pennyfeather başını salladı. "Anahtar burada. Kabuk üstümüze örtüldüğü anda kilidi açacağım. Bu sırada sizler, ne olursa olsun, sakın kıpırdamayın."

Nick çekici kaldırıp sertçe abanoz kutunun kapağına vurdu. Kapak ikiye ayrıldı; çıkardığı keskin çatırtı bir tabanca atışı gibi yankılandı. Sarı zerreciklerden oluşan bir akım çıktı kutudan, hızla dönerek kendi ışıklarıyla pırıldıyorlardı. Dönerek grubun üstünde belki dört metre yükseldi, sonra çeşmeden akan su gibi aşağı döküldü, taş zemine çarparak içinde kayboldu. Zerrecikler kutudan çıkarak yükselip yağmaya devam etti; sanki bir kubbenin içindelermiş gibi onları mühürleyen, donuk parıltılı bir tente yarattı çevrelerinde.

Altın anahtar Bay Pennyfeather'ın elindeydi. Elinin pırıltılı kubbeden çıkmamasına özen göstererek, müthiş bir hızla ileri uzatıp anahtarı kilide soktu. Çevirdi, kurbanını sokan bir çıngıraklı yılan hızıyla elini geri çekti.

Beklediler. Kıllarını bile kıpırdatmadılar. Kitty'nin şakaklarından buz gibi bir ter aktı.

Küçük bronz kapı ses çıkarmadan içeri doğru açıldı. İçerisi karanlıktı, karanlığın içinde yeşil köpükten bir ışık ağır ağır süzülmeye başladı. Kapı hizasına geldiğinde aniden hızlandı, bu arada iğrenç bir tıslamayla yayıldı. Bir sonraki an, tüm kanatta parlak yeşil bir bulut patladı, tüm heykel ve anıtları gözü dönmüş bir alev gibi aydınlattı. Salgın büyüsü duvarların yarısına kadar yükselerek çevrelerindeki havayı yakarken, grup Kabuk içinde iyice birbirine sokuldu. Kubbenin dışına çıkmadıkları sürece güvendeydiler; o halde bile, burun deliklerine kadar öylesine iğrenç ve çürük bir koku ulaştı ki öğürmemek için hepsi de kendini zor tuttu.

"Umarım," diye yutkundu Bay Pennyfeather, yeşil bulut oraya buraya savrulurken, "Kabuğun süresi Salgın'ın süresinden daha uzundur. Eğer değilse... eğer değilse Stanley, bundan sonra göreceğin ilk iskeletler bizimkiler olacak."

Kabuğun içi çok sıcaktı. Kitty bilincinin bir havuzda yüzmeye başladığını hissetti. Dudaklarını ısırıp konsantre olmaya çalıştı: O anda bayılmak ölüm kalım meselesiydi.

Salgın şaşkınlık verici bir hızla sönüverdi. Yeşil bulut sanki -başka kurban bulamadığı için- patlayarak kendini yok etmek zorunda kalmıştı. Tüm kanat bir an o sağlıksız ışıkla aydınlandı; sonra ışık emilerek yok oldu ve her yer yeniden karardı.

Bir dakika geçti. Kitty'nin burnundan ter damladı. Kimse kılını kıpırdatmadı.

Sonra, Bay Pennyfeather aniden kahkahalarla gülmeye başladı. Kitty'nin tüylerini diken diken eden yüksek, neredeyse kontrolü elden kaçırmış bir sesti. Normal sınırlarını oldukça aşan bir sevinç ve coşku tonu içeriyordu. İçgüdüsel olarak, geriye doğru çekilip adamdan uzaklaştı ve Kabuk'tan dışarı çıktı. Sarı tentenin içinden geçerken hafif bir ürperti dışında bir şey hissetmedi. Biraz etrafına bakındı, sonra derin bir nefes aldı.

"İşte," dedi, "mezar açıldı."

27

Akşam olmak üzereydi; meydanın çevresindeki arka sokaklara yayılmış kafelerin sahipleri, sonunda hareketlenip kapı kirişlerine asılı lambaları yakmaya ve gündüzleri kaldırımda duran ahşap sandalyeleri toplamaya başlamıştı. İyi dostum Tycho'nun kabrinin bulunduğu eski Tyn Kilisesi'nin koyu siyah kuleleri arasından çan sesleri yükseldi, sokaklar eve giden Praglılarla doldu.[42]

Çocuk günün çoğunu bir tavernanın önündeki beyaz örtülü masaya yığılıp bir sürü Çek gazetesi ve ucuz kitapçıklar okuyarak geçirmişti. Başını kaldırıp baktığında, sokağın beş-on metre ötesindeki Eski Şehir Meydanı'nın hoş manzarasını görebilirdi. Aşağı baktığında görecekleriyse daha da hoştu: Boş kahve fincanları ve içlerinde sosis parçalarıyla çörek kırıntıları olan tabaklardan oluşan bir potpuri, öğleden sonra tüketiminin kalıntıları.

Ben de, onunkine benzeyen havalı bir palto giyip koca güneş gözlükleri takmış vaziyette, aynı masada oturuyordum. Tabağımın içine bir çörek koyup yediğim sanılsın diye parçalara ayırmıştım. Ancak tabii ki ne yiyor ne de içiyordum.[43]

Yayalar ve çiçekçi tezgahlarıyla beneklenen parlak taş döşeli zeminiyle, düzensiz bir yer olan Eski Şehir Meydanı, şehrin doğusunda yer alan en geniş açık alanlardan biriydi. Kuş sürüleri aylak aylak beş katlı şık binaların önünde toplanmış; binlerce bacadan duman yükseliyordu; huzurlu bir manzara tanımına tam olarak uysa da, ben yine de huzursuzdum.

"Kıpırdanmayı keser misin?" Çocuk kitapçığını masaya çarptı. "Dikkatim dağılıyor."

"Elimde değil," dedim. "Burada fazla göz önündeyiz."

"Rahatla... tehlike yok."

Kuşkuyla etrafa bakındım. "Sen öyle diyorsun. Bence otelde kalmalıydık."

Çocuk başını iki yana salladı. "O pire yuvasında bir saniye daha kalsam delirecektim. Toz yutmaktan gözüme uyku girmedi. Bir tahtakurusu kabilesi bütün gece üstümde şölen yaptı, her aksırdığımda bana lanet okuduklarını duyuyordum."

"O kadar tozluysan, banyo yapsaydın."

Utanmış görünüyordu. "Nedense o küveti sevemedim. Biraz fazla... aç görünüyordu. Yine de, Prag yeterince güvenli; burada neredeyse hiç büyü yok artık. Bunca zaman burada oturduk, hiçbir şey görmedin -ne iblis, ne cin, ne büyü- üstelik şehrin göbeğindeyiz! Senin ne olduğunu kimse anlayamaz. Rahatla."

Omuz silktim. "Öyle diyorsan, öyle olsun. Süngü-tüfek peşimden gelen askerlerle sokaklarda koşturan ben olmayacağım."

Beni dinlemiyordu. Kaşlarını çatıp yeniden kitapçığına gömülmüştü. Ben de kendi meşguliyetime geri döndüm: Yani bütün düzlemleri yeniden ve yeniden kontrol etmek.

Sorun şuydu: Çocuk kesinlikle haklıydı, bütün gün büyülü hiçbir şeye rastlamamıştık. Tabii bu, otoritenin boy göstermediği anlamına gelmiyordu: Lacivert üniformaları, parlak çizmeleri ve aşırı cilalanmış şapkalarıyla birkaç asker meydanda dolaşıp durmuştu.[44] (Bir seferinde sahibimin masasında durup kimliklerimizi istediler; sahibim sahte pasaportunu gösterdi, bu arada ben de bir Unutma yolladım, böylece beni unutup yollarına devam ettiler.) Ama Londra' da gündelik yaşamın bir parçası olan büyülü devriyelerden bir tanesine bile rastlamamıştık: Araştırma küreleri, güvercin kılığına girmiş folyotlar vs.... Her şey biraz fazla masum görünüyordu.

Böyle desem de, yakınlarda bir yerde yoğun büyü olduğunu hissediyordum; bizden çok uzak olmayan bir yerde, bütün düzlemlerde aktifti. Düzlemlerin hepsinde çınlıyordu; özellikle de, çoğu belanın kaynağı olan yedinci düzlemde. Bizi hedef almıyordu... henüz; öyle de olsa, sinirlerimi geriyordu, en çok da çocuğun -insan, genç ve kibirli olduğu için- hiçbir şey sezmeyip turist gibi davranmakta ısrar etmesi. Göz önünde olmak hoşuma gitmiyordu.

"Onunla ıssız bir yerde buluşmayı kabul etmeliydik," diye üsteledim. "Burası fazla halka açık bir yer."

Çocuk burnundan bir ses çıkardı. "Sonra da oturup cadı kılığına girmiş bir adam mı bekleseydik? Böyle daha iyi. O da herkes gibi takım elbise giyip kravat taksın."

Saat altıya geliyordu. Çocuk hesabı ödeyip gazetelerle kitapçıkları çabucak sırt çantasına doldurdu. "Sosisli sandviççiye," dedi. "Dün geceki gibi, saklan ve bir şey olursa beni koru."

"Tamamdır, patron. Bugün kırmızı tüy takmamışsın. Kırmızı karanfile ne dersin, ya da saçında bir kurdeleye?"

"Hayır. Teşekkürler."

"Yalnızca sordum."

Kalabalığa karıştık; ben geri çekilip yandaki binaların yanından yürüdüm, çocuk meydanın ortasına doğru devam etti. Evlerine gidenler nedense kenarlardan yürüdüğü için, biraz yalnız kalmıştı. Yürümesini izledim. Ayaklarının yanından bir serçe sürüsü havalanıp damların üstüne doğru kanat çırptı. Endişe içinde kuşları inceledim, içlerinde gizlenmiş kimse yoktu. Her şey yolundaydı, şimdilik.

Küçük oynak bıyıklı bir adam, tekerlekli mangalını bir bisiklete monte etmiş, meydanın ortasındaki işlek bir noktaya kadar sürmüştü. Orada kömürlerini yakmış, karnı acıkmış Praglı yurttaşlara baharatlı sosisler pişiriyordu. Önünde kısa bir kuyruk oluşmuştu, sahibim kuyruğa girdi, Soytarı'yı görebilmek için çaktırmadan çevresine bakındı.

Ben kayıtsız tavırlarla bir duvara yaslanıp tüm meydanı gözetlemeye başladım. Batan güneşten vuran ışıkla parıldayan çok fazla pencere olması hoşuma gitmemişti, pencereden bakanları görmek imkansızdı.

Saat altı oldu, altıyı geçti. Soytarı ortaya çıkmadı.

Sosisli kuyruğu kısaldı. Nathaniel en sondaydı. Öne doğru ayak sürüyüp bozukluk bulmak için ceplerini karıştırdı. Meydanın en uzak noktalarına kadar gelip geçenleri kontrol ettim. Belediye Binası'nın altında durmuş çene çalan küçük bir grup vardı, ama insanların çoğu hâlâ meydana açılan sokaklara girip çıkarak, evlerine koşturuyorlardı.

Soytarı oralardaysa bile, kendini göstermiyordu.

Huzursuzluğum iyice arttı. Görünürde büyü yoktu ama tüm düzlemlerdeki o çınlama hissi hâlâ devam ediyordu.

Alışkanlıkla, çıkış yollarını belirledim. Yedi taneydi... En azından iyi bir şey: Gerektiğinde kaçılabilecek birçok seçenek.

Nathaniel'ın önünde bir kişi kalmıştı. Sandviçine fazladan ketçap isteyen küçük bir kız.

Uzun boylu bir adam hızlı adımlarla meydana girdi. Takım elbiseli ve şapkalı; elinde yıpranmış bir sırt çantası. Gözlerimi adama diktim. Boyu Soytarı ile aynı gibiydi, ama emin olamazdım tabii.

Nathaniel henüz adamı fark etmemişti. Koca sandviçin ağırlığı altında sendeleyen küçük kıza bakıyordu.

Adam hızla yürüyerek yanından geçti. Biraz fazla hızlı -sanki gizli bir amacı varmış gibi...

Öne doğru atıldım.

Adam hiç bakmadan Nathaniel'ın dibinden geçip gitti. Şık adımlarla Arnavut kaldırımının üzerinden ilerledi.

Yeniden rahatladım. Belki de çocuk haklıydı. Gerçekten biraz fazla gergindim.

Nathaniel sosisli sandviçini alıyordu. Fazladan lahana turşusu için satıcıyla çekişiyor gibiydi.

Peki Soytarı neredeydi? Eski belediye binasının kulesindeki saat altıyı yirmi geçiyordu. Çok geç kalmıştı.

Meydanın kenarlarındaki yayaların arasında bir yerlerden uzak bir şıngırtı duydum; hafif, ritmik, Laponya'daki atlı kızakların karların ötesinden gelen sesi gibi. Aynı anda bütün yönlerden geliyor gibiydi. Hem çok tanıdık hem de daha önce işittiğim hiçbir şeye benzemeyen bir sesti.... Kafamda bir yere koyamıyordum.

Sonra yedi caddenin her birinin girişinden kalabalığı yararak gelen mavi benekleri gördüm ve anladım. Çizmeler taşları tokatladı, güneş ışığı tüfeklerde parıldadı, Prag silahlı kuvvetlerinin yarısı, durmuş izleyen insanlara omuz atıp manzaraya dahil olurken, göğüslerindeki metal alet edevat şıngırdadı. Geriye doğru sürüklenen kalabalıktan telaşlı sesler yükseldi. Askerlerin aniden durmasıyla sokak girişleri tutuldu.

Ben çoktan koşmaya başlamıştım.

"Mandrake!" diye bağırdım. "Soytarı'yı unut. Gitmeliyiz."

Çocuk, elinde sosisli sandviçiyle döndü. İlk kez askerleri fark etti. "Of," dedi. "Zaten yorgunum."

"Ben de. Ayıca damların üstünden de gidemeyiz. Orada da sayıca bizden üstünler."

Nathaniel havaya bakıp onlarca folyotla dolu tribün manzarasını gördü; yaratıklar belli ki sezdirmeden tüm çatılar sarmış, şimdi de meydandaki her evin en yüksek kiremit ve bacalarına tünemiş, alaycı bakışlarla bizi seyredip, kuyruklarıyla ayıp hareketler yapıyorlardı.

Sosisli sandviççi, asker kordonlarını gördü; bir korku çığlığı atarak bisikletinin selesine zıpladı ve ardında sosislerden, lahana turşularından ve cızırdayan kömürlerden bir iz bırakarak, taşların üzerinde deliler gibi pedal çevirmeye başladı.

"Bunlar yalnızca insan," dedi Nathaniel. "Burası Londra değil, değil mi? Yürüyüp içlerinden geçelim işte."

En yakındaki sokak, Karlova'ya doğru koşmaya başladık. "Şiddet ve büyü kullanmamı istemediğini sanmıştım," dedim.

"O güzel günler geride kaldı. Çek dostlarımız aranıyorsa, biz de... Ah."

O sırada henüz bisikletliyi görebiliyorduk. Korkudan çılgına dönmüş, ne yapacağını bilemezmiş gibi, meydan boyunca öne arkaya iki tur atmıştı; sonra aniden, başı önde, ayakları pompalayarak, yön değiştirdi ve dümdüz askerlerin oluşturduğu kordonlardan birine doğru gitmeye başladı. Askerin biri tüfeğini kaldırdı; bir ateş sesi duyuldu. Bisikletli sarsıldı, başı yana düştü, ayakları pedallardan ayrıldı, sarsılıp titreyerek yere devrildi. Bisiklet hızını alamayıp arkasındaki mangalı hoplata zıplata, son sürat ilerlemeye devam etti, sonunda bir asker kordonuna çarparak takla attı, mangal parçaları, sosisler, sıcak kömürler ve soğuk lahana turşuları en yakındaki adamın üzerinde saçıldı.

Sahibim soluk soluğa durdu. "Bir Kalkan'a ihtiyacım var," dedi. "Hemen."

"Nasıl istersen."

Tek parmağımı kaldırıp Kalkan'ı ikimizin etrafına sardım: Bizimle birlikte hareket eden, biçimsiz, patates şeklinde, ikinci düzlemde görülebilen bir küre halinde parıldayarak belirdi. "Şimdi de," dedi çocuk gözü dönmüş bir halde, "bir Patlama. Onları yarıp geçeceğiz."

Ona baktım. "Emin misin? Bu adamlar cin falan değil."

"Onları bir şekilde yolumuzdan çek işte. Hafifçe bir dokun. Umurumda değil. Biz sağ salim buradan çıkalım da..."

Askerin biri, birbirine dolanmış kollar ve bacaklar yumağından kendini kurtardı ve nişan aldı. Ateş sesi: Bir mermi otuz metrelik meydanı geçerek Kalkan'a girdi ve öteki taraftan geri çıktı, bu arada Nathaniel'ın tepesindeki saçları ikiye ayırmayı da ihmal etmedi.

Çocuk öfkeyle bana baktı. "Bu ne biçim Kalkan böyle?"

Yüzümü buruşturdum. "Gümüş mermi kullanıyorlar.[45] Kalkan güvenli değil. Haydi... " Dönüp banyo yapmamış boynundan tuttum ve bu arada gerekli dönüşümü gerçekleştirdim. Batlamyus'un ince uzun bedeni büyüyerek sertleşti; cildi kayaya dönüştü, siyah saçları yosun tuttu. Meydandaki tüm askerler, peşinde sinirli bir yeniyetmeyi sürükleyen, yağız, çarpık bacaklı bir gargoylu izledi.

"Nereye gidiyorsun?" diye itiraz etti çocuk. "Oradan geçemeyiz!"

Gargoyl sert gagasını gıcırdattı. "Sessiz ol. Düşünüyorum."

Bütün bu curcunada bunu yapabilmek zaten zordu. Yeniden meydanın ortasına sıçradım. Tüfeklerini doğrultmuş, pat pat çizmeleri, şıkır şıkır incik boncuklarıyla, askerler tüm caddelerden yavaşça ilerliyordu. Damlardaki folyotlar cırlak seslerle, pençeleri kiremitleri cızırdatarak yürüyen binlerce böcek misali, dik eğimlerden aşağı süzülmeye başladı. Gargoyl yavaşlayarak durdu. Yanımızdan bir miktar mermi daha vızıldayarak geçti. Elimden sarkan çocuk tehlikeli bir pozisyondaydı. Onu önümde tuttum, taştan kanatlar üzerine kapanarak, yaylım ateşini bloke etti. Ayrıca bu yolla dırdırını da duymayacaktım.

Gümüş bir mermi kanadımdan sekerek, zehirli dokunuşuyla özümü yaraladı.

Her yönden kuşatılmıştık: Sokaktan gümüşle, havadan folyotlarla. Geriye tek bir yol kalıyordu. Orta yol.

Kanadımı hafif geriye çekip meydana şöyle bir bakması için çocuğu havaya kaldırdım. "İyice bak," dedim. "Sence en ince duvarlı ev hangisi?"

Bir an ne demek istediğimi anlamadı. Sonra gözleri fal taşı gibi açıldı. "Sen..."

"Şu olabilir mi? Pembe kepenkleri olan? Evet, haklı olabilirsin. Haydi, bir deneyelim..."

Fırlayıp bir mermi sağanağının içine daldık: Ben, gaga ileri, gözlerim kısılmış; o yutkunup kollarıyla başını korumak için bir top haline gelerek, bunların hepsi aynı anda. Gargoyllar oldukça yüksek bir hızla yürüyebilir, yürürken kanatlarımızı da çırparsak, üstelik geçtiğimiz yerlerdeki taşların üstünde hafif kazınmış bir iz bıraktığımızı söylemekten de zevk duyuyorum.

Hedefin kısa bir tanımı: Zemin katta bir alışveriş merkezi olduğunu gösteren yüksek kemerleriyle, kare, geniş, eski ve ilginç, dört katlı bir bina. Arkasında Tyn Kilisesi'nin sivri kuleleri yükseliyordu.[46] Sahibi eve aşık gibiydi. Pencerelerin hepsinde, pembenin hoş bir tonunda yeni boyanmış ikiz kepenkler vardı. Yine bütün pencerelerde, fışkıran pembe-beyaz sümbüllerle dolu, uzun, alçak pencere saksıları vardı; içeride sade fırfırlı tül perdeler asılıydı. Her şey pamuk helva kıvamındaydı. Kepenklere kalp desenleri oyulmamıştı, ama bir o eksikti zaten.

Askerler iki yan sokaktan ilerleyerek birleşip yolumuzu kestiler.

Folyotlar damların kenarına kadar kayıp kollarındaki deriden paraşütlerle yere indiler.

Düşmandan kaçmak için ikinci katın en iyi seçenek olduğuna karar verdim.

Koştum, sıçradım, kanatlarım gıcırdayarak çırpındı; iki tonluk gargoyl gururla havalandı. Peşimizden iki mermi kovaladı; bir de, her nasılsa diğerlerinden öne geçmiş olan küçük bir folyot yolumuza çıktı. Mermiler iki yanımızdan geçip gitti; folyot da kayadan kendi payına düşen yumruğu aldı, akordeon gibi kıvrılıp ezik bir turtaya benzer, yuvarlak-yassı bir şey haline geldi.

İki tonluk gargoyl, ikinci kattaki pencerelerden birine çarptı.

Kalkan hala aktif durumdaydı. Çocuk ve ben etrafımızda patlayan cam, kereste, tuğla ve beton parçalarından büyük ölçüde korunabildik. Yine de, bu onun dehşet içinde haykırmasına engel olmadı, zaten çizdiğimiz yayın en üst noktasında üzerinden geçerken klozette oturan yaşlı hanım da aynı çığlıktan attı. Dantel süslemelerin aşırı ağırlık kazandığı, ince zevk ürünü bir yatak odasını kısa bir an için görebildim; sonra karşıdaki duvardan geçip kadıncağızın hayatından girdiğimiz hızla sonsuza kadar çıktık.

Bir tuğla yağmuru eşliğinde, düşüncesiz bir vatandaşın penceresinin önüne astığı çamaşır yumağıyla birlikte, bir arka sokağın serin gölgeleri arasına düştük. Sert bir iniş yaptık; çarpışın şiddeti çoğunlukla gargoylun kaba etlerinde hissedildi, elinden kaçan çocuk suyoluna doğru yuvarlandı.

Bitkin vaziyette ayağa kalktım, çocuk da öyle. Halkın protesto sesleri uzağımızda kalmıştı ama askerlerin ve folyotların gelmesi uzun sürmeyecekti. Eski Şehir'in merkezine giden küçük bir sokak gördük. Tek bir söz söylemeden, sokağa daldık.

Yarım saat sonra, bakımsız bir bahçeyi sarmış bitkilerin arasına yayılmış, soluklanmaya çalışıyorduk. Dakikalardır takip edildiğimizi gösteren bir ses işitmemiştik. Ben çoktan Batlamyus'un daha az göze batan şeklini almıştım.

"Ee," dedim. "Şu 'dikkatleri -fazla-üstümüze- çekmeme' meselesi... Nasıl gidiyoruz?"

Çocuk yanıtlamadı. Gözünü ellerinde sımsıkı tuttuğu bir şeye dikmişti.

"Bence Soytarı'yı unutalım," dedim. "Birazcık aklı varsa, bu olaylardan sonra Bermuda'ya göç eder. Onu bir daha asla bulamazsın."

"Bulmam gerekmiyor," dedi sahibim. "Üstelik, bulsam da bir işe yaramaz. O öldü."

"Hıı?" Ünlü hitabet yeteneğim, yaşanan olaylar karşısında zorlu bir sınavdan geçiyordu. Oğlanın sosisli sandviçini hâlâ elinden bırakmamış olduğunu da tam o anda fark ettim. Yaşadığı maceradan sonra biraz mahzun görünüyordu, lahana turşusunun yerini çıtır çıtır bir badana, talaş, cam kırığı ve çiçek yaprağı kaplaması almıştı. Çocuk dikkatle sandviçe bakıyordu.

"Bak, açsın biliyorum," dedim, "ama bu kadar da abartma. Bekle de sana bir hamburger falan ısmarlayayım."

Başını iki yana salladı. Tozlu parmaklarıyla ekmeği ikiye ayırdı. "Bu," dedi yavaşça, "Soytarı'nın bize söz verdiği şey. Prag'da ilişki kuracağımız ikinci kişi."

"Bir sosis mi?"

"Hayır, aptal. Bu..." Sosisin altından biraz yamulmuş ve ketçaplı bir kartvizit çıkardı. "Soytarı sandviç satıcısıydı," diye devam etti. "Kılık değiştirmişti. Artık vatanı için ölmüş bir adam, onun intikamını almak da görevimizin bir parçası haline geldi. Ama önce, bu büyücüyü bulacağız."

Kartı kaldırdı. Üstüne yalnızca dört sözcük karalanmıştı:

Kavka

Altın Geçit 13

28

Çocuğun Eski Şehir Meydanı'ndaki yakın temastan bir şeyler öğrenmiş gibi davranması beni oldukça rahatlatmıştı. Artık İngiliz turist tavırlarını bıraktı; onun yerine, o huzursuz ve karanlık gecenin geri kalanında, Prag'ın harap dar sokaklar labirentinde uygun şekilde ona rehberlik etmeme izin verdi: Düşman topraklarındaki iki casusa yaraşır biçimde, kılı kırk yaran, gizli ilerleyiş başladı. Sonsuz bir sabırla kuzeye doğru ilerleyerek, meydandan şehre yayılan yaya devriyelere rastladığımızda Ağ'lara sarındık ya da, birkaç kez, askerler rap rap geçerken terk edilmiş binalara girdik. Karanlık ve büyülü devriyelerin azlığı yararımıza olmuştu. Damların üzerinde dolaşıp araştırıcı Titreşim'ler yollayan bir-iki folyot vardı ama onların büyüsünü kolaylıkla savuşturabiliyordum. Bunun dışında, bir şey yoktu: Ne tasmasından salınmış yarı ifritler ne de herhangi türden bir cin. Praglı liderler, gözlem yeteneği sınırlı insan taburlarına fazla güveniyordu, ben de bundan sonuna kadar yararlandım. Uçuşumuz başladıktan bir saat kadar sonra, bir sebze kamyonunun arkasında Vltava'yı geçmiş, bahçelerle dolu bir bölgeden yayan olarak kaleye doğru gidiyorduk.

İmparatorluğun parlak döneminde, üstüne kalenin kurulu olduğu alçak tepe, her gün akşam çökerken, binlerce fenerle aydınlatılırdı. Bu fenerlerin renkleri ve yerleri imparatorun kaprislerine göre değişir, yamaçtaki evlerin ve ağaçların üzerine türlü çeşit ışık yayardı.[47] Artık lambalar kırılmış ve asılı oldukları direkler de paslanmıştı. Pencerelerde görünen birkaç cılız turuncu aydınlık dışında, önümüzdeki Kale Tepesi gecenin karanlığına gömülmüştü.

Sonunda taş basamaklı dik merdivenlere ulaştık. Altın Geçit yukarıdaydı -tepenin soğuk siyah yamacının en ucunda, yıldızlara göz kırpan ışıklarını görebiliyordum. Basamakların başladığı kısmın yanında bir duvar, duvarın arkasında bir çöp yığını vardı; Nathaniel'ı oraya gizledim; yarasaya dönüşerek merdivenin tepesine hızlı bir keşif uçuşu yaptım.

Doğu merdivenleri, sahibimin ölümüyle bağlarımdan kurtulduğum o tarihi günden beri pek değişmemişti. Şimdiki sahibimin üzerine bir ifritin atlamasını ummaksa biraz safdillik olurdu. Hissettiğim tek canlı türü, yolun her iki tarafındaki karanlık ağaçların içlerine gizlenmiş üç tombul baykuştu. Bir kez daha kontrol ettim; yedinci düzlemde bile baykuş olarak görünüyorlardı.

Nehrin karşı tarafında operasyon hâlâ sürüyordu. Askerlerin çaresizlikle acı acı öten düdük seslerini duyabiliyordum, özümü ürperten bir ses. Neden? Çünkü Bartimaeus onlara göre fazla hızlıydı, işte bu yüzden; çünkü aradıkları cin çoktan uzaklara kaçmış, Kale Tepe'sine çıkan iki yüz elli altı basamağın üstünde kanat çırpıyordu. Ve çünkü ileride bir yerlerde, gecenin sessizliği içinde, bütün düzlemlerde duyduğum o çınlama hissi -o tuhaf, tanımlanamayan büyülü faaliyet- benim için huzursuzluk kaynağı olmaya devam ediyordu. İşler karışacaktı.

Yarasa, bir zamanlar Seçkin Muhafızların barınağı olmuş ama artık içinde yalnızca beş-on kuzgunun uyukladığı Kara Kule'nin, yıkılmış iskelesi üzerinden geçti. Hedefim az ötesindeydi: Bir sokak, dar ve gösterişsiz; kenarında sıra sıra basit evler (hepsi de yüksek, isli bacalı ve küçük pencereliydi); badanası çatlamış ön cepheleri ve sade ahşap kapıları doğrudan sokağa bakıyordu. Burası hep böyleydi, en iyi zamanlarda bile. Altın Geçit'in kendine özgü kuralları vardı.

Hep çürük olan tavanlar artık tamir edilemez haldeydi -çarpık çurpuk çatılardan ve kaymış kiremitlerden oluşan bir döküntü. En sondaki evden çıkan bir tahtaya asılıp yolu inceledim. İmparatorların en açgözlüsü olan Rudolf zamanında, Altın Geçit hummalı büyü çalışmalarının merkeziydi; Felsefe Taşı'nın yaratılmasından daha alçakgönüllü değildi amaçları.[48] Bu evlerin her biri bir zamanlar simyacılara kiralanmıştı ve bir süreliğine bütün sokak vızır vızır işlemişti.[49] Araştırmalar durdurulduktan sonra bile, Çekler için çalışan yabancı büyücülerin merkezi olarak kaldı. Hükümet onları gözetim altında tutabilmek için kalenin yakınında tutmak istemişti. Ve bu durum böyle sürüp gitti, ta ki Gladstone'un şehri fethettiği kanlı geceye kadar.

Artık burada yaşayan yabancı büyücü yoktu. Bir yarımadadaki deniz kuşları gibi birbirine sokulmuş binalar, hatırladığımdan daha da küçüktü. Taşlardan hâlâ sızan eski büyüleri hissedebiliyordum ama yeni büyü çok azdı. Bir tek... Düzlemlerdeki hafif sarsıntı güçlenmişti, kaynağı şimdi daha yakındı. Yarasa dikkatle çevreye bakındı. Ne görmeyi bekliyordu? Eski bir duvarın dibindeki deliği eşeleyen bir köpek. İnce perdeyle örtülmüş aydınlık bir pencere; içinde, yaşlı bir adam ateşin yanına büzüşmüş. Sokak lambasının altında, herhalde kaleye giden genç bir kadın, taşların üstünde topuklu ayakkabısıyla dikkatle yürüyor. Boş pencereler, kapalı kepenkler, delik damlar ve yıkık bacalar. Rüzgarda uçuşan çerçöp. Ferahlatıcı bir manzara.

On üç numara hariç... Sokağın ortalarında, pisliği ve kasvetiyle diğer evlerden ayırt edilemeyen bir mezbele; tek farkı, altıncı düzlemde binayı çevreleyen, güçlü sayılabilecek, parlak yeşil bir neksus. İçeride biri vardı ve her kimse rahatsız edilmek istemiyordu.

Yarasa, neksustan özenle kaçınarak, sokakta yukarı aşağı bir tur attı. Altın Geçit'in geri kalanı karanlık ve sessiz, tamamen geceye özgü küçük işlerine dalmıştı. Sahibimi almak için geldiğim yoldan gerisin geri merdivenin başına indim.

"Yerini buldum," dedim. "Orta karar bir savunması var ama içeri girebiliriz. Haydi, hazır etrafta kimse yokken..."

Daha önce de söylediğim gibi, iş başa düştüğünde insanlar gerçekten işe yaramaz yaratıklar. Bu çocuğun iki yüz elli altı basamaklı sıradan bir merdiveni çıkmak için harcadığı zaman, oflayıp poflamalarının ve soluklanmak için verdiği keyfi molaların bolluğu, yüzünün aldığı o görülesi renk... Daha önce böyle bir şey görmemiştim.

"Keşke kese kağıdı falan getirseydik," dedim. "Yüzün öyle parlıyor ki Vltava'nın öteki tarafından görüyorlardır. Burası tam bir tepe bile sayılmaz."

"Ne.. Ne türden... savunmalar var?" Nefes nefeseydi.

"Dayanıksız bir neksus," dedim. "Sorun olmaz. Hiç spor yapmaz mısın?"

"Hayır. Zaman yok. İş çok."

"Doğru. Artık çok önemli birisin. Unutmuşum."

On dakika kadar sonra, harap kuleye geldik ve ben yeniden Batlamyus oldum. Bu kılıkta, sokağa inen küçük bir yokuşun olduğu yere kadar öncülük ettim. Sahibim duvara yaslanarak yutkunup hırıldarken, oradan Altın Geçit'in viranelerine baktık.

"Durum çok kötü," diye bir yorum yaptım.

"Evet. Bunların... hepsini yıkıp... yeniden yapmalılar."

"Ben senden bahsediyordum."

"Ev... ev hangisi?"

"On üç numara mı? Sağ tarafta, üç ev ileride. Beyaz badanalı olan. Can çekişmeyi kestiğinde, gidip ne yapabileceğimize bakarız."

Geçidin gölgeleri arasından temkinli bir yürüyüşle, evin birkaç metre yakınına geldik. Sahibim ön kapıdan yürüyüp girmek niyetindeydi. Kolumu uzatıp yolunu kestim. "Orada dur bakalım. Neksus tam burnunun dibinde. Bir adım daha atarsan harekete geçecek."

Durdu. "Sen içeri girebileceğini zannediyor musun?"

"Zannetmiyorum evlat. Biliyorum. Babil henüz bir büyükbaş hayvan pazarıyken, ben bu işlerle uğraşıyordum. Yana çekil, seyret de öğren."

Yolumuzu kesen dayanıksız parlak ağa doğru bir adım atıp başımı iyice yaklaştırdım. Tellerin arasındaki küçük bir deliği seçerek, hafifçe üfledim. Nişan hedefe ulaştı: İtaatkar Nefes'in ufak baloncuğu delikten geçip orada kaldı, ne ileri ne geri gitti.[50] Alarmı tetiklemeyecek kadar hafifti. Gerisiyse çok kolaydı. Baloncuğu yavaştan hafifçe genişlettim; büyürken telleri de kırıyordu. Birkaç dakika sonra, ağın içinde, yerden fazla yüksekte olmayan, büyük ve yuvarlak bir delik açıldı. Nefes'i bir çember halinde yeniden şekillendirip içinden geçiverdim. "Tamam," dedim. "Sıra sende."

Çocuk kaşlarını çattı. "Neyin sırası? Ben hâlâ bir şey görmüyorum."

Biraz sinirlenerek, Nefes'i ikinci düzlemde görülebilecek şekilde yeniden şekillendirdim. "Şimdi oldu mu? Çemberden geçerken dikkatli ol."

Geçti ama hâlâ etkilenmiş görünmüyordu. "Hah," dedi. "Bütün bunları benimle dalga geçmek için uyduruyor da olabilirsin."

"İnsanların bu kadar kör olması benim suçum değil," diye şarladım. "Yine de uzmanlığımı hafife alıyorsun. Beş bin yıllık deneyim senin emrinde, karşılığında bir teşekkür bile yok. İyi. Neksus olduğuna inanmıyorsan, senin için onu alarma geçirmek bana zevk verir. Büyücü Kavka'nın nasıl koşturacağını görürsün."

"Yo, yo." Şimdi etkilenmişti işte. "Sana inanıyorum."

"Emin misin?" Parmağım pırıltılı tellerin önünde dolaştı.

"Evet! Sakin ol. Şimdi... bir pencereden girip onu hazırlıksız yakalayacağız."

"İyi. Önce sen."

Öne doğru sert bir adım attı ve farkına varmadığım ikinci bir neksusun ağlarına çarptı.[51] Evin içinden, onlarca zil ve çalar saatten oluştuğu anlaşılan, yüksek bir siren sesi yükseldi. Gürültü dakikalar boyunca sürdü. Nathaniel bana baktı. Ben ona baktım. İkimiz de bir şey yapmaya fırsat kalmadan, sesler kesildi ve kapının ardında tıkırtılar duyuldu. Kapı ardına kadar açıldı; takke giyen,[52] uzun boylu, kaçık bakışlı bir adam, öfke içinde bağırmaya başladı.

"Sana söylemiştim diye haykırdı "Daha çok erken! Şafağa kadar hazır olmaz! Beni rahat bır...? Ah." Bizi ilk kez fark etmişti. "Şeytanlar adına!"

"Yaklaştın," dedim. "Bakış açısına bağlı." Öne atılıp onu yere yapıştırdım. Kolları bir anda belinde kavuşturuldu ve ropdöşambrının kordonuyla bağlandı.[53] Bunun amacı bir el hareketi yaparak yardım çağırmasını önleyebilmekti.[54] Emir sözcükleri sıralamasın diye, Nathaniel'ın gömleğinden bir parça ağzına tıkandı. Bunları yapıp hemen ayağa kaldırdım ve sahibimin emir vermesine fırsat tanımadan sırtlayıp içeri taşıdım. Bir cin, gerektiğinde bu kadar hızlı olabilir işte.

"Bak!" dedim gururlanarak. "Doğru dürüst şiddet bile uygulanmadı."

Efendim göz kırptı. "Gömleğimi yırttın," dedi. "Ortadan ikiye ayırdın."

"Çok ayıp," dedim. "Şimdi kapıyı kapat. Bunları içeride tartışırız."

Kapı kapanınca, içeriyi inceleme şansımız oldu. Bay Kavka'nın evini en iyi tanımlayabilecek ifade, "deli profesör tarzı" olabilirdi. Bütün zemin ve üstündeki mobilyalar, kitaplar ve açık bırakılmış el yazmalarıyla kaplıydı: Kimi yerlerde neredeyse bir-iki metre kalınlığında katmanlar oluşmuştu. Bunların üstü ise kalın bir toz tabakası, oraya buraya saçılmış tükenmez ve tüy kalemler, ayrıca büyücünün önceki ay yediği öğle yemeklerinden kalmış gibi görünen koyu renkli ve keskin kokulu bir balçıkla kaplıydı. Bütün bunların altında büyük bir çalışma masası, bir sandalye, deri bir divan ve bir köşede duran, tek musluklu, dikdörtgen bir lavabo vardı. Birkaç başıbozuk parşömen kağıdı da lavaboda yerini almıştı.

Evin bu katında yalnızca bu oda var gibi görünüyordu. Arkadaki bir pencere tepenin gece manzarasına bakıyor, aşağıdaki şehrin soluk ışıkları camda parıldıyordu. Tavandaki bir deliğe uzanan ahşap merdiven, herhalde yatak odasına çıkıyordu. Büyücünün üst kata uzun zamandır uğramamış gibi bir hali vardı: Yakından bakıldığında, gözlerinin kenarında gri halkalar oluşmuş, yanakları yorgunluktan sararmıştı. Bir de fazlasıyla zayıftı, sanki tüm enerjisi tükenmiş, devrildi devrilecek gibiydi.

Ürkütücü bir manzara değildi yani; ne büyücü ne de odası. Yine de tüm düzlemlerdeki sarsıntılı çınlamanın kaynağı burasıydı: Artık her zamankinden daha güçlü hissediliyor, dişlerimi takırdatıyordu.

"Oturt onu," dedi sahibim. "Divana. Çek şu dağınıklığı ayakaltından. Tamam." Tek ayağı yerde, tekini öylesine sallayarak, masanın kenarına oturdu. "Şimdi..." diye devam etti, esiriyle düzgün bir Çekçe konuşarak. "Fazla zamanım yok, Bay Kavka. Umarım benimle işbirliği yaparsınız."

Büyücü yorgun gözlerle ona baktı. Sertçe omuzlarını silkti.

"Sizi uyarayım," diye devam etti çocuk. "Ben çok güçlü bir büyücüyüm. Birçok korkunç varlığı kontrol ediyorum. Bu gördüğünüz..." Burada omuzlarımı dikleştirip gözdağı verircesine göğsümü kabarttım. "...Kölelerim arasında en acımasız ama en az etkileyici olanıdır." Omuzlarımı düşürüp göbeğimi saldım. "Bana istediğim bilgiyi vermezseniz, sizin için hiç de iyi olmaz."

Bay Kavka anlamsız bir ses çıkardı; başını sallayıp gözlerini çevirdi.

Çocuk bana baktı. "Bunun anlamı nedir sence?"

"Ne bileyim. En iyisi ağzını açıp dinleyelim."

"Peki. Ama ağzından büyülü tek bir hece çıkarsa, onu hemen yok et!" Sözcüklerinin etkisini artırmak için öyle kötücül bir ifade takındı ki sanki ülser sancısı çekiyormuş gibi göründü. Kavka'nın ağzını açtım. Büyücü bir süre öksürerek yutkundu. Ağzı açıkken de anlaşılır bir hali yoktu.

Nathaniel masanın boş bir köşesinde parmaklarını tıkırdattı. "Dikkatli olun Bay Kavka! Bütün sorularımı dikkatlice dinlemenizi istiyorum. Sizi uyarayım, sessiz kalmak size hiçbir şey kazandırmaz. İlk önce..."

"Neden geldiğinizi biliyorum!" Büyücünün sesi taşan bir nehrin gücüyle patladı. Meydan okuyan, örselenmiş, hayat yorgunu bir sesti. "Açıklamanız gerekmez. Yazma için geldiniz! Elbette! Son altı ayımı, sahip olduğum her şeyi onun gizemine adayarak geçirmişken, başka ne olabilir ki zaten? Bütün hayatıma mal oldu; bakın, gençliğimi tüketti! Kalemi her oynatışımda cildim biraz daha kuruyor. Yazmadır! Başka bir şey olamaz!"

Nathaniel şaşkındı. "Yazma mı? Şey, belki. Ama önce bırakın açık..."

"Hiçbir şey anlatmamaya yemin ettim," diye devam etti Bay Kavka. "Ölümle tehdit edildim; ama artık kaybedecek neyim kaldı ki? Bir keresi zaten çok fazlaydı. İkinci kez... tek bir adam için ölümcül. Enerjimin nasıl söndüğüne bakın..." Bağlanmış bileklerini ışığa doğru kaldırdı; sopa gibi ve titrek, cildi o kadar inceydi ki ışık kemiklerinin arasından geçiyordu. "İşte bana bunu yaptı. Daha önce yaşam doluydum."

"Evet, ama kim...?"

"Sizin kim olduğunuzdan eminim," diye devam etti adam, Nathaniel yokmuş gibi onunla aynı anda konuşarak. "İngiliz Hükümeti'nin bir ajanı. Gelmenizi bekliyordum ama itiraf edeyim, sizin gibi genç ve acınası ölçüde toy birini değil. Eğer bir ay önce gelseydiniz, beni kurtarabilirdiniz. Ama artık hiçbir anlamı yok. Umrumda bile değil." Gönülden gelen bir iç çekti. "Masanın üstünde, arkanızda."

Çocuk arkasına baktı, uzanıp eline bir kağıt aldı. Acıyla haykırarak, anında bıraktı. "Aahh! Bu büyülü! Bir tuzak..."

"Gençliğini ve deneyimsizliğini bu kadar belli etme," dedim. "Beni utandırıyorsun. Ne olduğunu görmüyor musun? Gözleri olan herkes bunun Prag'daki büyülü faaliyetin merkezi olduğunu söyleyebilir. Seni şoka sokmasına şaşmamalı. Cebindeki o şuh mendili kullan ve yakından incele. Sonra da bana ne olduğunu söyle."

Ne olduğunu çoktan biliyordum. Böyle şeyleri daha önce de görmüştüm. Ama bu şaşkaloz çocuğun korkudan titrediğini, benden gelen talimatlara direnmeyi akıl edemeyecek kadar şaşkın bir halde o fırfırlı mendilini eline sarıp kağıdı büyük özenle yeniden alışını görmek bana zevk veriyordu. Buzağı derisinden yapılmış, büyük bir yazmaydı, eski yöntemlere uygun olarak gerilip kurutulduğuna şüphe yoktu -kusursuz derecede pürüzsüz, kalın, kaygan, sahip olduğu güçle çatırdayan bir parşömen. Gücünü malzemesinden değil, üstünde yazılı olan sözcüklerden alıyordu. Sözcükler, kırmızı ve siyahın eşit olarak dağıldığı[55] alışılmadık bir mürekkeple yazılmıştı ve sayfanın sağından soluna, altından üstüne kadar inci gibi döktürülmüştü. Satır satır karmaşık, el yazısı sanatıyla yazılmış eski Germen harfleri, işaret ve semboller. Çocuğun gözleri merakla açılmıştı. Sembolleri okuyamasa da, çalışmadaki ince işçiliği ve sanatı sezmişti. Konuşmaya fırsat bulsa, hayranlığını dile de getirecekti belki. Ama ihtiyar büyücü Kavka hala bülbül gibi şakımaya devam ediyordu.

"Daha bitmedi," dedi. "Bakın, yarım satır kaldı. Bütün bir gece çalışmam gerek: Her şekilde benim sonum olacak bir gece; ya o beni öldürecek ya da mürekkebin kendisi kanımı tüketecek. Tepedeki şu boşluğu görüyorsunuz ya; küçük, kare kutuyu? Patronu oraya kendi ismini yazacak. Yaratığı kontrol edebilmek için kendi harcayacağı kan miktarı o kadar. Onun çok işine yarayacak, ya evet. Zavallı Kavka'nınsa bütün kanı akıp gidecek."

"İsmi ne?" diye sordum. Doğrudan konuya girmenin en iyi yolu buymuş gibi geldi.

"Patron mu?" Kavka kahkahalar attı -keskin bir ses, aklını kaçırmış yaşlı bir kuş gibi. "Bilmiyorum. Onunla hiç tanışmadım."

Oğlan hâlâ büyülenmiş gibi yazmaya bakıyordu. "Bu yeni bir golem için..." dedi ağır ağır. "Onu canlandırmak için ağzına konulacak. Kağıda bütün kanını akıtıyor, bu da golemi besleyecek..." Yüzünde dehşetli bir merakla Kavka'ya baktı. "Bunu neden yapıyorsun?" diye sordu. "Ölmek üzeresin."

Sabırsız bir hareket yaptım. "Bunu bilmemiz gerekmiyor," dedim. "Adamın kim olduğunu bulmamız lazım. Zaman geçiyor ve şafak sökmek üzere."

Ama büyücü yeniden konuşmaya başlamıştı, hafif donuk bakışları bizi artık net olarak görmediğinin belirtisiydi. "Karl için tabii," dedi. "Ve Mia. Bu şeyleri yaparsam onların sağ olarak geri döneceğine söz verdi. Benim bu işe inanmadığımı anlamak zorundasınız, ama elimdeki tek ümidi de yitiremezdim. Belki sözünü tutacak. Belki de tutmayacak. Büyük ihtimalle çoktan ölmüşlerdir." Berbat, azap verici bir öksürük nöbetine tutuldu. "Aslında, korkarım gerçek bu."

Çocuk anlayamamıştı. "Karl, Mia? Anlamıyorum."

"Onlar bu dünyadaki tek ailem," dedi büyücü. "Kaybolmaları beni çok üzdü. Dünya hiç adil değil. Ama küçücük bir umut ışığı için dağları bile deler insan, sizin gibi lanetlenmiş bir İngiliz'in bile bunu anlayacağına eminim. Onların yüzünü bir kez olsun görebilmek için bana verilen tek şansı geri tepemezdim."

"Nerede aileniz?" diye sordu Nathaniel.

"Hah!" Büyücü bu sözler üzerine hareketlendi; gözlerinde kısa bir an bir kıvılcım çaktı. ''Nasıl bilebilirim ki? Tanrı'nın unuttuğu bir hapishane gemisinde. Londra Kulesi'nde. Yoksa kemikleri çoktan kül olup gömüldüler mi? Bu senin uzmanlık alanın İngiliz çocuk, sen söyle. İngiliz Hükümeti'ndensin, değil mi?"

Sahibim başını salladı.

"Aradığınız kişi hükümet için iyi niyetler beslemiyor." Kavka tekrar öksürdü. "Ama bunu biliyorsunuz zaten. Bu yüzden buradasınız. Yaptığım işten haberleri olsaydı, kendi hükümetim beni öldürürdü. Elinde o korkunç asayı sallayarak yeni bir Gladstone'un Prag'a girmesi, isteyecekleri son şey; bu yüzden ülkede golem yapılmasını istemezler."

"Anladığım kadarıyla," dedi çocuk, "akrabalarınız Çek casuslarıymış, öyle mi? İngiltere'ye mi gittiler?"

Büyücü başını salladı. "Ve yakalandılar. Hiçbir haber alamadım. Sonra bir adam geldi, eğer golem sırlarını ona verirsem, yazmayı hazırlarsam, patronunun onları canlı olarak bana geri vereceğini söyledi. Ne yapabilirdim? Ben bir babayım."

Ne gariptir ki sahibim sessiz kalmıştı. Ne gariptir ki ben de öyle. Kavka'nın sıskacık yüzüne, ellerine ve fersiz gözlerine baktığımda, kitaplarına ve kağıtlarına adadığı biteviye saatleri gördüm, ailesinin geri geleceğine dair belirsiz bir umuda bel bağlayarak yaşamını tek sayfalık bir yazmaya akıtışını.

"İlk parşömeni bir ay önce tamamladım," dedi Kavka. "O zaman aracı, isteklerine bir yenisini ekledi. Artık iki goleme ihtiyaç varmış. Ölümüme neden olacağını, Karl ile Mia'yı bir daha hiç göremeyeceğimi söyleyerek, boş yere yalvardım... Acıması yoktu. Dediklerime kulak asmadı."

"Bize şu aracıdan bahset," dedi Nathaniel bir anda. "Çocukların hala sağsa, sana geri yollayacağım. Söz veriyorum."

Ölümün eşiğindeki adam büyük bir gayret sarf ediyordu. Gözlerini sahibime dikti; donukluk yerine, anlamaya çalışan bir dikkat vardı artık bu gözlerde. Nathaniel'ı dikkatle inceledi. "Bu tür sözler vermek için fazla genç görünüyorsun," diye fısıldadı.

"Ben hükümetin saygın bir üyesiyim," dedi Nathaniel. "Güçlüyüm..."

"Evet, ama sana güvenebilir miyim?" Kavka derin bir iç çekti. "Sonuçta İngilizsin. Demona soracağım." Konuşurken gözlerini Nathaniel'dan ayırmadı. "Ne diyorsun? Güvenilir biri mi?"

Yanaklarımı havayla doldurup şöyle bir pofladım. "Zor soru. O bir büyücü. Normalde sabun almak için büyükannesini satması beklenir. Yine de bazılarından belirgin olarak daha az yozlaşmış. Sanırım. Birazcık."

Nathaniel bana baktı. "Bu kıvanç verici sözlerin için teşekkürler Bartimaeus."

"Bir şey değil."

Kavka, beni oldukça şaşırtarak, başını salladı. "Peki. Bu işi senin vicdanına bırakıyorum evlat. Nasılsa onları görecek kadar uzun yaşamayacağım. Aslında, dayanacak gücüm de kalmadı. Ne sen ne de o umrumda değilsiniz; isterseniz bütün İngiltere'yi yıkana kadar birbirinizle tepişin. Ama sana bildiklerimi anlatacağım, bu iş de burada bitsin." Çenesi göğsünde, hafif hafif öksürmeye başladı. "Tek bir şeyden emin ol. Bu yazmayı tamamlamayacağım. Londra sokaklarında dolaşan ikinci bir golem asla olmayacak."

"Ah, işte buna çok üzülürüm," dedi derinden gelen bir ses.

29

Nathaniel adamın içeri nasıl girdiğini anlayamamıştı. Ne dışarıdaki neksus tetiklenmiş, ne içlerinden biri -Nathaniel, Kavka, hatta Bartimaeus- geldiğini duymuştu. Ama kaslı kollarını birbirine kavuşturup yatak odasına çıkan merdivene yaslanmış, orada duruyordu işte.

Nathaniel'ın ağzı açıldı. Ama konuşamadı; adamı tanımanın şaşkınlığıyla atılan ufak bir çığlık dışında, ağzından tek sözcük çıkmadı.

Sakallı paralı asker. Simon Lovelace'ın kiralık katili.

İki yıl önce Heddleham Hall'daki kavgadan sonra, adam kaçmayı başarmıştı. Hükümet ajanları onu her yerde aramış, Britanya ve Avrupa'nın altını üstüne getirmiş ama başarısız olmuşlardı; geride hiçbir iz bırakmamıştı. Polisteki dosyalar zamanla kapanmış ve adam unutularak, araştırma durdurulmuştu. Ama Nathaniel hiçbir zaman unutamamıştı. O korkunç görüntü hafızasına kazılı kalmıştı: Elinde Semerkant Tılsımı, paltosunda öldürdüğü adamın kanıyla, katilin Lovelace'ın çalışma odasında gölgelerin arasından çıkışı.

Şimdiyse katil iki metre ötelerinde dikilmiş, buz gibi gözlerle teker teker onları süzüyordu.

Eskisi gibi, kötücül bir enerji yayıyordu çevreye. Uzun boylu ve kaslı, mavi gözlü ve kalın kaşlıydı. Sakalını biraz daha kısaltmış gibiydi ama eskisinden daha uzun olan siyah saçları boynunun yarısına kadar geliyordu. Giysileri parlak siyahtı: Dışarı bırakılmış bir gömlek, müflonlu bir tunik, diz üstüne kadar bol bir pantolon ve baldırlarda genişleyen uzun çizmeler. Kasıntılı özgüveni Nathaniel'ı bir yumruk gibi çarptı. Bir anda kendi zavallı gücünün, zayıf kaslarının farkına vardı.

"Bizi tanıştırman gerekmez, Kavka," dedi adam. Genizden gelen uyuşuk bir ses tonuyla ağır ağır konuşuyordu. "Üçümüz de eskiden tanışıyoruz."

Yaşlı adam ne anlama geldiği belirsiz, uzun, hüzünlü bir iç çekti. "Zaten çok saçma olurdu. Hiçbirinizin ismini bilmiyorum."

"Biz isimlerle uğraşmayız."

Cin sarsılmışsa bile, bunu belli etmiyordu. "Çizmelerini geri almışsın, gördüğüm kadarıyla," dedi.

Kara kaşlar kıvrıldı. "Bunun hesabını vereceğini söylemiştim. Vereceksin de. Hem sen hem çocuk."

Nathaniel o ana kadar Kavka'nın masasında hayretten donakalmıştı. Şimdiyse, otoritesini hissettirme çabasıyla, kendini öne itip elleri belinde ayakta durdu.

"Tutuklusun," dedi, katile haşin bakışlar fırlatarak.

Adam bu bakışları öylesine umursamaz bir rahatlıkla karşıladı ki Nathaniel durduğu yerde küçülerek büzüştüğünü hissetti. Öfkeyle boğazını temizledi. "Beni duydun mu?"

Adamın kolu hareket etti -öyle hızlı ki Nathaniel elindeki kılıcı görene kadar bir şey anlamadı. Kılıç bir anda Nathaniel'a doğrultuldu. "Senin silahın nerede evlat?"

Nathaniel meydan okurcasına çenesini kaldırdı ve parmağıyla Bartimaeus'u gösterdi. "Burada," dedi. "O yalnızca benim emirlerimi dinleyen bir ifrittir. Ağzımdan çıkan tek bir sözcükle seni yok edebilir."

Cin biraz afallamış görünüyordu. "Şey, evet," dedi şüpheyle. "Doğru."

Sakalın üstünde buz gibi bir tebessüm yayıldı. "Bu daha önce yanında olan yaratığın ta kendisi. O zaman beni öldürememişti. Bu sefer daha şanslı olacağını düşünmene neden olan nedir?"

"Alıştırma yaptıkça kusursuza yaklaşırsın," dedi cin.

"Çok doğru." Jet hızıyla yapılan bir hareket daha, bulanık bir görüntü; ve adamın diğer elinde beliren S şeklinde metal bir disk. "Bununla uzun zaman alıştırma yaptım," dedi paralı asker. "Özünü ikiye bölüp yine bana döner."

"O zamana kadar onu tutabilecek bir elin kalmaz," dedi Nathaniel. "Çok hızlıdır benim ifritim. Sokan bir kobra hızıyla hareket eder. Daha sen o şeyi atamadan işini bitirir." Bir cine, bir katile baktı. İkisi de tam ikna olmuş görünmüyordu.

"Hiçbir demon benden hızlı olamaz," dedi adam.

"Öyle mi?" dedi Nathaniel. "Dene de gör."

Bartimaeus telaşla tek parmağını kaldırdı. "Beni dinleyin..."

"Haydi en iyi atışını yap."

"Ben de öyle yapacağım zaten."

"Yap da görelim."

"Hey, durun," dedi cin. "Bu kabadayı atışmaları çok güzel, ama beni bu işe katmayın lütfen. Neden siz ikiniz bilek güreşi yapmıyorsunuz, ya da pazılarınızı falan karşılaştırın. Gerginliğe iyi gelir."

Nathaniel duymazlıktan geldi. "Bartimaeus," diye başladı, "emrediyorum..."

Tam o anda beklenmedik bir şey oldu. Kavka ayağa kalktı.

"Olduğun yerde kal!" Kiralık katilin gözleri yana çevrildi, kılıcın hedefi değişti.

Kavka duymamış gibiydi. Durduğu yerde hafifçe sallandı, sonra divandan ayrılıp kağıt kaplı zeminden öne doğru sendeledi. Parşömenlerin üstünden geçerken çıplak ayakları hafif hışırtılar çıkartıyordu. Birkaç adımda masaya ulaştı. Kemik gibi bir kol uzanıp yazmayı Nathaniel'ın elinden kaptı. Kağıdı göğsüne bastırıp geri çekildi.

Katil diski fırlatmaya yeltendi ama yapmadı. "Bırak onu Kavka!" diye kükredi. "Aileni düşün; Mia'yı düşün."

Kavka gözlerini kapatmış, yeniden sallanmaya başlamıştı. Yüzünü tavana kaldırdı. "Mia? O artık yok."

"Yazmayı bu gece tamamla, onu yarın göreceksin, söz!"

Gözler açıldı. Donuk ama net. "Ne fark eder? Şafakla birlikte ölmüş olacağım. Yaşam gücüm çoktan tükendi."

Katilin yüzünde derin bir hoşnutsuzluk ifadesi belirdi. Pazarlıktan hoşlanacak türde biri değildi. "Patronum, sağ ve esenlikte olduklarına dair güvence verdi," dedi. "Onları bu gece hapisten çıkarıp yarın sabah Prag'a getirebiliriz. İyi düşün; bütün çabalarının boşa gitmesini mi istiyorsun?"

Nathaniel, usulca yer değiştiren cine baktı. Paralı asker durumun farkında değildi. Nathaniel boğazını temizledi, adamın dikkatini iyice dağıtmaya çalıştı. "Onu dinleme Kavka," dedi. "Yalan söylüyor."

Kiralık katil Nathaniel'a bir bakış fırlattı. "Öğleden sonra meydanda yakalanmamış olmanız, beni derinden üzdü," dedi. Polise tüm ayrıntıları vermeme rağmen, işi yüzlerine gözlerine bulaştırdılar. Sizi kendim halletmeliydim."

"Burada olduğumuzu biliyor muydun?" dedi Nathaniel.

"Elbette. Zamanlamanız çok uygunsuzdu. Bir-iki gün daha gecikseydiniz, tamamlanmış yazmayla Londra'ya dönmüş olacaktım. Araştırmanız da hiçbir işe yaramayacaktı. Ama geldiğinize göre sizi oyalamam gerekiyordu. Ben de polise ihbar ettim."

Nathaniel'ın gözleri kısıldı. "Geleceğimi sana kim söyledi?"

"Patronum tabii," dedi katil. "Ben Çeklere anlattım, onlar da sonunda size ulaştırması için bütün gün o acemi İngiliz ajanı takip ettiler. Bu arada, Prag'a bir bomba yerleştirmek için geldiğinizi sanıyorlar. Ama bunların bir önemi kalmadı artık. Beni yarı yolda bıraktılar."

Konuşurken kılıcı ve diski onlara doğru tutmuş, gözleri bir Nathaniel'a bir büyücüye kayıyordu. Nathaniel'ın aklı karışmıştı: Prag'a geldiğini bilen çok az kişi vardı, yine de kiralık katile haber verilmişti. Yani... yo, konsantre olması lazımdı. Bartimaeus'un, bir salyangoz hızıyla, yan yan ilerlemeye devam ettiğini gördü. Cinin gözden kaybolmasına ve saldırmak için en uygun pozisyona gelmesine az kalmıştı...

"Anlaşılan Lovelace'ın yerini alacak rezil bir vatan haini daha bulmuşsun," diye atıldı.

"Lovelace?" Adamın alaycı kaşları titreşti. "O zaman bile gerçek patronum değildi. Başarıya hasret kalmış bir amatörden, bir maşadan başka bir şey değildi o. Patronum onu destekledi, gittiği yere kadar; ama maşa olarak kullandığı tek adam Lovelace değildi. Ben de onun tek hizmetkarı değilim."

Adamın yanındaki Nathaniel öfke içindeydi. "O kim? Kimin adına çalışıyorsun?"

"İyi para veren biri. Orası kesin. Sense çok tuhaf küçük bir büyücüsün."

Tam o anda, katilin görüş alanının dışına çıkmayı başaran cin, saldırmak için elini kaldırdı. Ama aynı anda, Kavka da harekete geçti. Elinde golem yazması, Nathaniel'ın yanında dururken, tek bir söz söylemeden, gözlerini sımsıkı kapatıp bir anda kaslarını gerdi ve parşömeni ortadan yırttı.

Beklenmedik bir tepkime yaşandı.

Yırtılan kağıttan dalga dalga bir büyülü güç yayılarak patlayıp tüm evi deprem olmuş gibi sarstı. Nathaniel uçan eşyalardan oluşan bir girdabın ortasında havalandı: Cin, katil, masa, divan, kağıtlar, kalemler, her yere saçılan mürekkep. Nathaniel lenslerinin ardından kısa bir an için farklı şiddetlerde sarsılan üç düzlemi gördü: Her şey üçe katlanıyordu. Duvarlar titredi, zemin dalgalandı. Ampuller cızırdayarak söndü. Nathaniel yere sert iniş yaptı.

Akım, ahşap zeminden akarak toprağa emildi. Yazmanın gücü akıp gitmişti. Düzlemler sakinleşti, yankılanan titreşimler duruldu. Nathaniel başını kaldırdı. Pencerenin karşısında, ters dönmüş divanın altında kalmıştı. Şehrin ışıkları hâlâ pencereye vuruyor ama tuhaf şekilde öncekinden daha parlak görünüyorlardı. Olanları anlaması için birkaç saniye geçmesi gerekti. Ev temellerinden kayıp tepenin tam kenarına tünemişti. Ahşap zemin, hafif bir eğimle uzanıyordu pencereye doğru. Ufak tefek bir sürü eşyanın kayarak yanından geçip eğik duran duvara toslayışını izledi.

Kapkaranlık odayı ağır ağır yere düşen kağıtların hışırtısı kaplamıştı. Paralı asker neredeydi? Bartimaeus neredeydi? Nathaniel, geceye bakan bir tavşan gibi gözlerini kocaman açarak, divanın altında kıpırdamadan yattı.

Kavka'yı çok iyi görebiliyordu. Yaşlı büyücü, süzülerek üzerini kaplayan kağıttan eğreti bir kefen altında, devrilen lavabosunun üstünde yüzüstü yatıyordu. Nathaniel adamın ölmüş olduğunu o uzaklıktan bile anladı.

Divan bacaklarından birine çok ağır baskı yapıyor, onu yere çiviliyordu. Divanı itmeye can atsa da, bunun çok riskli olacağını da biliyordu. Sessizce yattı, izledi ve dinledi.

Bir ayak sesi; yavaşça görüntüye giren bir şekil. Katil, lavabonun üstündeki cesedin yanında durdu, bir süre inceledi; sessiz bir küfür savurdu ve pencerenin yanına yığılmış mobilyaların arasından ilerlemeye başladı. Ağır ağır, bacaklarını zeminin eğimine göre ayarlayarak yürüyordu. Artık kılıcı yoktu, ama sağ elinde gümüşsü bir şey parıldıyordu.

Yıkıntıların arasında bir şey bulamayan katil, başını sistematik olarak sağa sola çevirerek, gözleri karanlıkta pırıldayarak, odayı geri tırmandı. Nathaniel dehşet içinde divana yaklaştığını gördü. Elinden hiçbir şey gelmiyordu: Divan hem gizliyor hem de olduğu yere mıhlıyordu. Dudaklarını ısırıp uygun çağırma sözcüklerini hatırlamaya çalıştı.

Paralı asker, ters dönmüş divanı ilk kez fark ediyormuş gibi bir hareket yaptı. İki saniye boyunca kıpırdamadan durdu. Sonra, gümüş disk hâlâ elinde, divanı Nathaniel'ın üzerinden kaldırmak için çömeldi.

Ve Bartimaeus arkasında belirdi.

Mısırlı çocuk, yamuk zeminin üzerinde sürükleniyordu; ayakları geriye sarkmış, elleri öne doğru gerilmişti. Bedeninin etrafını saran gümüş rengi bir bulut, beline sardığı beyaz kumaşın ve siyah saçlarının üzerinde ışıldıyordu. Cin neşeyle ıslık çaldı. Katil bulanık bir görüntü yaratarak bir anda arkasına döndü; disk fırladı; havada ıslık çalarak Bartimaeus'un çevresindeki bulutun içinden geçti ve uçmaya devam etti.

"Ah-ha, ıskaladın," dedi cin. Parmaklarından çıkan Tutuşturucu patlayarak katili içine aldı. Alevler bedenini sardı, adam ellerini yüzüne bastırarak haykırdı. Öfkeyle kasılan parmakların arasından odaya kırmızı-sarı bir ışık yayarak öne doğru sendeledi.

Islık çalan disk, odanın en uzak köşesine kadar gitti; sesini hafif değiştirerek, geri dönüp katilin eline doğru uçmaya başladı. Yolda Mısırlı çocuğun yan tarafını doğradı. Nathaniel cinin bir çığlık attığını duydu; çocuğun bedeni titreşerek sarsıldı.

Disk, alev almış ele geri döndü.

Nathaniel bacağını divandan kurtardı; var gücüyle divanı ileri ittirdi ve eğimli zeminde sendeleyerek, ellerinin de desteğiyle ayağa kalktı.

Mısırlı çocuk kayboldu. Onun yerine, alevlerin arasında beliren bir fare, topallayarak gölgelere doğru seğirtti. Yanan adam, gözlerini sıcaktan kırpıştırarak, peşine düştü. Giysileri bedeninin üstünde külleşiyordu; elindeki disk sıcaktan kıpkırmızı olmuştu.

Nathaniel düşüncelerini toparlamaya çalıştı. Tavan arasına çıkan merdivenin yanındaydı; merdiven de devrilmiş, tavana doğru çaprazlamasına duruyordu. Ona dayanarak ayakta durmaya çalıştı.

Fare telaşla eski bir parşömenin üstünden geçti. Kağıt, ayakları altında yüksek sesle çatırdadı.

Disk parşömeni ikiye ayırdı; fare ciyaklayarak yana kaçtı.

Yanan parmaklar kıpırdadı; iki disk daha belirdi. Fare kaçacak delik aradı ama yeterince hızlı değildi. Disklerden biri ahşap zemine gömüldü, farenin kuyruğunu gümüşten bir kapana kıstırdı. Fare, zayıf hareketlerle, kurtulmaya çalışarak çırpındı.

Paralı asker yanına gitti. İçin için yanan bir çizme havaya kalktı.

Nathaniel, can havliyle merdiveni yerinden çıkarıp katilin sırtına düşürdü. Gafil avlanan adam dengesini kaybederek, bir kıvılcım yağmuru içinde yana devrildi. Yere düşmesiyle etrafındaki bütün kağıtlar tutuştu.

Fare derin bir nefes alıp kuyruğunu kurtardı. Ani bir sıçrayışla Nathaniel'ın yanına kondu. "Teşekkürler," diyerek yutkundu. "Onu nasıl sana doğru çektim, gördün mü?"

Nathaniel fal taşı gibi açılmış gözleriyle, çevresindeki kızıl kıyamete aldırmadan, öfkeden gayrete gelip merdiveni üstünden atmaya çalışan hantal gövdeye bakıyordu. "Nasıl canlı kalabilir?" diye fısıldadı. "Her yeri alevler içinde. Yanıyor."

"Yalnızca giysileri, korkarım," dedi fare. "Bedeni oldukça sağlam. Ama artık pencereye iyice yaklaştı. Seyret bak."

Küçük pembe pençesini kaldırdı. Sakallı adam arkasına bakıp Nathaniel'ı ilk kez fark etti. Öfkeyle kükredi, tek elini kaldırdı; gümüşsü bir pırıltı. Kolunu arkaya doğru gerdi...

...Ve tüm gücüyle gelen bir Kasırga'ya yakalandı: Farenin pençesinden çıkan büyü, adamı havalandırdı, cam kırığı ve yanan kağıtların da uçuştuğu bir girdap içinde sırtüstü pencereden dışarı yolladı. Tepeden aşağıya, uzaklara doğru yuvarlanıp gidişi, gecenin karanlığında hâlâ bedenini yalayan alevler sayesinde izlenebiliyordu. Nathaniel, ta uzaklarda, bir kez hopladığını, sonra hareketsiz uzandığını gördü.

Fare eğimli zeminden kapıya doğru koşmaya başlamıştı çoktan. "Haydi," diye bağırdı. "Bunun onu durduracağını mı sanıyorsun? En fazla beş-on dakikamız var."

Nathaniel tüten kağıt desteleri üzerinden fareyi izledi; önce birinci, sonra ikinci neksusu tetikleyerek gecenin içine çıktı. Alarmın çınlaması yeri göğü inleterek Altın Geçit sakinlerini uykudan kaldırdığında, fare ve çocuk yıkık kuleyi çoktan geçmişlerdi. O güne kadar çağrılmış olan tüm demonların soluğunu enselerinde hissedermiş gibi hızla kale merdivenlerini iniyorlardı artık.

Ertesi sabah, yeni giysiler giyinmiş ve bir kadın peruğu takmış olan Nathaniel, taze çalınmış bir pasaportla Çek sınırını geçip İngiltere yönetimindeki Prusya'ya giriş yaptı. Bir fırıncı kamyonuna otostop yaparak Chemnitz şehrine gidip İngiliz Konsolosluğu'na sığındı ve durumunu anlattı. Telefonlar edildi, parolalar soruldu ve kimliği doğrulandı. Akşama doğru yerel havaalanından Londra'ya giden bir uçağa bindirildi.

Uzayan çağrı süresi Nathaniel'ın gücünü tükettiğinden, cin daha sınırda kovulmuştu. Günlerdir çok az uyumuştu Nathaniel. Uçağın içi sıcacıktı; paralı askerin söylediklerini düşünmek istese de, yorgunluk ve motorların homurtusu baskın çıktı. Daha uçak havalanmadan Nathaniel uykuya dalmıştı bile.

Box Hill'de bir kabin görevlisi tarafından uyandırıldı. "Efendim, geldik. Sizi bekleyen bir araba var. Acele etmenizi istediler."

Çıkış merdivenlerinin başına geldi, hafifçe çiseleyen yağmurda dışarı çıktı. İniş pistinde siyah bir limuzin bekliyordu. Nathaniel, hâlâ yarı uyuklayarak, yavaşça merdivenleri indi. Ustasıyla karşılaşmayı umuyordu ama arka koltuk boştu. Kapıyı açarken şoför şapkasına dokundu.

"Bayan Whitwell selamlarını yolladı efendim," dedi. "Hemen Londra'ya gitmemiz gerekiyor. Direnişçiler Westminster'a saldırdı ve... neyse, olanları kendiniz görürsünüz. Kaybedecek vakit yok. Araştırılması gereken bir felaketle karşı karşıyayız."

Nathaniel tek söz etmeden arabaya bindi. Kapı trik diye arkasından kapandı.

30

Sütuna kadar çıkan merdivenler, saat yönüne doğru dönerek yeraltına iniyordu. Geçit dar, tavan alçaktı. Kitty bile eğilerek inmek zorundaydı; resmen ikiye katlanması gereken Fred ve Nick ise, hantal iki yengeç gibi yan yan iniyorlardı. Sıcak havada kötü bir koku hissediliyordu hafiften.

Bay Pennyfeather fenerini sonuna kadar açmış en önden gidiyordu. Diğerleri de aynısını yapmış, yenilenen ışıkla moraller biraz yerine gelmişti. Artık yeraltında oldukları için görünme riski ortadan kalkmıştı. Tehlikeli kısım geride kalmıştı.

Merdivenlerle cebelleşen Nick'i izleyen Kitty'nin hemen arkasında Stanley vardı. Arkasından gelen fener ışığında bile, gölgeler üstüne üstüne geliyor, hoplayıp sıçrayarak görüş alanına girip çıkıyorlardı.

Merdivenlerin her iki yanındaki çatlaklarda bol miktarda örümcek yuva kurmuştu. Bay Pennyfeather'ın savurduğu küfürlerden, yüzyıllardır birikip yolu tıkamış örümcek ağlarını temizlemek zorunda kaldığı anlaşılıyordu.

İnişleri fazla uzun sürmedi. Kitty otuz üç basamak saydı; sonra menteşelere tutturulmuş metal bir parmaklıktan geçerek, fener ışığında iç karartıcı görünen açıklık bir alana çıktı. Stanley'nin geçmesi için yana çekildi ve başlığını çıkardı. Bay Pennyfeather da aynı şeyi yapmıştı. Yüzü hafif kızarmış, kır saçları dağılıp dikleşmişti.

"Gladstone'un mezarına hoş geldiniz," dedi yüksek ve boğuk bir sesle.

Kitty'nin ilk hissettiği, ayaklarının altındaki zeminin sertliği ve sağlamlığı oldu. Tavan, özenle yontulmuş taş bloklardan inşa edilmişti; geçen yıllar taşlara da damgasını vurmuştu. Şimdi artık, salonun ortasına doğru uğursuzca uzanıyor, sanki söndürmek istermiş gibi zayıf ışığa baskı yapıyorlardı. Havada kötü bir koku ve fenerlerden çıkarak tavana yükselen yoğun bir duman vardı. Kitty aldığı her nefesi içgüdüsel olarak tuttuğunu fark etti.

Mezarın kendisi de oldukça dardı (en geniş yerde belki dört metre eninde); fenerlerin aydınlatabildiği yere kadar giden uzunluğuysa belirsizdi. Yer yer duvarın yarısına kadar ulaşan kalın bir küftabakası dışında, zemin çıplaktı. Merdivenleri mekan tutmuş çalışkan örümcekler, parmaklıkların ötesine geçememiş gibi görünüyordu: Etrafta hiç örümcek ağı yoktu.

Girişin hemen karşısındaki duvara oyulmuş rafta, camdan üç yarıküre vardı sadece. Camlar kirli ve çatlak olmasına rağmen, Kitty içlerindeki kuru çiçeklerden yapılmış çemberleri görebiliyordu: Küçük yosunlarla beneklenmiş eski zambaklar, haşhaş ve biberiye çubukları. Yüce büyücünün cenaze çelenkleri. Kitty ürpererek dikkatini grubun esas odak noktasına yöneltti: Rafın tam altındaki mermer lahit.

Tek kenarın ortasına monte edilmiş bronz levha dışında, üstünde başka süsleme ve yazı bulunmayan, üç metre uzunluğunda ve bir metreden biraz yüksek, sade bir lahit. Yine mermerden yapılmış olan kapağı, Kitty'e biraz yamuk gibi geldi; sanki aceleyle üstüne atılıp düzeltilmeden bırakılmış gibi duruyordu.

Bay Pennyfeather ve diğerleri büyük bir heyecanla lahtin çevresine toplandılar.

"Mısır tarzında yapılmış," diyordu Anne. "Firavunların izinden gitmeye çalışan tipik bir ihtişam örneği. Bir tek hiyeroglifleri eksik."

"Burada ne diyor?" Stanley levhaya bakıyordu. "Okuyamıyorum."

Bay Pennyfeather da gözlerini kısmış levhayı inceliyordu. "Şeytansı dillerden biriyle yazılmış. Belki Hopkins okuyabilir ama ne işimize yarar ki? Şimdi..." Belini doğrultup bastonuyla lahtin kapağına vurdu. "Bu şeyi nasıl açacağız?"

Kitty'nin alnı hoşnutsuzlukla ve endişeye yakın bir ifadeyle kırıştı. "Açmamız gerekir mi? Eşyaların orada olduğunu nereden biliyorsunuz."

Bay Pennyfeather gergin olduğunu belli eden bir alınganlıkla tepki verdi. "Ee, herhalde ortalığa bırakıp gitmediler, değil mi evladım? İhtiyar cadı öldükten sonra bile onları yanında isterdi. Zaten burada lahitten başka bir şey de yok."

Kitty fikrinden vazgeçmedi. "Baktınız mı?"

"Hah! Zaman kaybı! Anne, bir fener al da şu ileriyi kontrol et. Gizli bir bölme falan olmasın. Frederick, Nicholas, Stanley, bunu kaldırmak için tüm gücümüzü kullanmamız gerekecek. Kendinizden tarafa çekebilecek misiniz? Halata ihtiyacımız olabilir."

Erkekler işe koyulurken, Kitty de Anne'in yaptıklarını izledi. Çok geçmeden Bay Pennyfeather'ın haklı olduğu anlaşıldı: Feneriyle salonun en uzak duvarını aydınlatmak için Anne'in birkaç adım atması yeterli oldu, taşlardan örülmüş dümdüz bir duvardı karşılarındaki. Gizli bir bölme ya da kapı var mı diye, feneri birkaç kez duvarda dolaştırdı, ama görünürde hiçbir şey yoktu. Kitty'ye omuz silkerek salonun ortasına döndü.

Stanley halatını çıkarmış, kapağın kenarını inceliyordu. "Buraya geçirmek zor olacak," dedi, başının arkasını kaşıyarak. "Halatı tutturacak bir yer yok. Üstelik çok ağır..."

"Yana doğru ittirebiliriz," dedi Fred. "Ben varım."

"Yo, fazla ağır. Çok sağlam."

"Fazla sürtünme olmayabilir," diye görüş bildirdi Nick. "Mermer yeterince pürüzsüz."

Bay Pennyfeather kaşında biriken terleri sildi. "Haydi, çocuklar, denememiz gerek. Tek seçenek, üstünde bir küre patlatmak ama bu da eşyalara zarar verebilir. Fred, eğer sen ayaklarını duvara dayayabilirsen, daha fazla kaldırma gücümüz olur. Şimdi, Nick..."

Tartışma sürerken, Kitty eğilip bronz levhayı inceledi. Özenle bir araya getirilerek sözcükler ya da semboller oluşturan çivi şeklinde işaretlerle kaplıydı. Kitty, kim bilir kaçıncı kez, cehaletine lanet okudu. Şifrelenmiş yazıtları okumak, okullarda öğretilen bir şey değildi; Bay Pennyfeather ise gruptakilerin çalıntı büyü kitaplarını okumasına izin vermiyordu. Jakob'ın babası bunları okuyabilir miydi ve okusa neler anlardı acaba, diye düşündü aylak aylak.

"Kitty, yoldan çekilir misin? Aferin kızıma." Kapağın bir köşesine Stanley, diğerine Nick asılmıştı; Fred ise, tek kenardan yalnız başına ittirmek için, rafın hemen altına bir ayağını dayamıştı. İlk deneme için kendilerini hazırlıyorlardı. Stanley'nin yüzsüzlüğüne karşılık vermemek için dudaklarını ısıran Kitty, ayağa kalkıp yüzünü koluna silerek çekildi. Yüzü boncuk boncuk terlemişti; mezardaki hava çok boğucuydu.

"Haydi çocuklar! İtin!" Erkekler ıkınarak ittirdiler. Anne ve Bay Pennyfeather kendi fenerleriyle lahti aydınlatıyorlardı. Kırışan yüzlere, sıkılmış dişlere ve ter damlayan kaşlara ışık vurdu. İniltileri arasında, bir anlığına bir sürtünme sesi duyuldu.

"Tamam, dinlenin!" Nick, Fred ve Stanley güçlükle soluyarak yere devrildiler. Bay Pennyfeather etraflarında topallayarak, gayrete getirmek için pat pat sırtlarına vurdu. "Oynadı! Kesinlikle hareket etti! Aferin gençler! Henüz içi görünmüyor ama onu da başaracağız. Biraz soluklanın, sonra yeniden deneriz."

Öyle de yaptılar. Sonra bir kez daha. Her seferinde, soluk sesleri daha da yükseldi, kasları çatırdadı; her seferinde, kapak birazcık daha yana kaydı, sonra inatla takılıp kaldı. Bay Pennyfeather güçsüzlüğünü ve hastalığını neredeyse unutmuş, etraflarında bir demon gibi dans ederek ve kırışıklarla dolu yüzü hoplayıp zıplayan fener ışığıyla aydınlanarak, grubu fitilliyordu. "İtin, işte böyle, geleceğimiz burnunuzun dibinde, haydi gayret! Of, kahretsin, it haydi, Stanley! Birazcık daha! Beliniz kırılsa bile buna değer çocuklar!"

Kitty boşta kalan bir feneri aldı; lastik tabanlarını kalın beyaz zemin kaplamasında sürüyerek, boş mezarda dolaşarak oyalanmaya çalıştı. Salına salına salonun en sonuna, neredeyse duvara kadar gitti, salına salına geri döndü sonra.

Bir gariplik vardı, zihninin ta derinlerinde belirsizce duyumsadığı bir tuhaflık. Bir an anlamaya çalıştı, sonra daha başarılı bir itiş denemesi yüzünden kopan yaygara dikkatini iyice dağıttı. Topukları üzerinde geri dönüp ilerideki duvara bakarak fenerini kaldırdı.

Bir duvar; ne eksik ne fazla.

Öyleyse tuhaf olan...?

Küf tabakası. Duvarda yoktu.

Küf tabakası tüm çevresinde, ayaklarının altında uzanıyor; açıkta kalan tek bir taş bile görünmüyordu. Her iki taraftaki duvarlar da aynı şekilde. Yavaş yavaş tavana doğru yükseliyordu. Bir gün, belki, bütün salonu saracaktı.

Ancak uzaktaki duvarda zerresi görülmüyordu. Taşlar temiz, aralarındaki harç sanki duvar ustaları işi daha o gün bitirip gitmiş gibi belirgindi.

Kitty ötekilere doğru döndü. "Hey..."

"Tamam! Bu sefer olacak çocuklar!" Bay Pennyfeather resmen yerinde hopluyordu. "Köşede biraz boşluk açıldı! Son bir gayret daha ve sonra kemikleri buraya tıkıldığından beri ihtiyar Gladstone'u ilk görenler biz olacağız!"

Kitty'yi duyan olmadı; o anda ne yaptığı hiçbirinin umrunda bile değildi.

Tekrar duvara döndü. Tertemiz... Anlayamıyordu. Belki de bu duvar farklı cins bir malzemeyle örülmüştü.

Kitty duvara dokunmak için öne doğru ilerledi; o sırada, ayağı eğri büğrü zemine takıldı ve dengesini kaybetti. Duvara çarpmamak için ellerini kaldırdı... ve bir anda duvarı geçti.

Bir sonraki an, bileklerini ve dizini çarparak, taş zemine kapaklanıverdi. Fener elinden kurtulup tıngırdayarak yanına düştü.

Kitty acı içinde gözlerini yumdu. Dizi kötü zonkluyordu, düşüşün şokuyla bütün parmakları kasılmıştı. Ama en çok bunun nasıl olabildiğine şaşmıştı. Nasıl olabilirdi ki? Duvara çarpması gerektiğine emindi, ama sanki duvar yokmuş gibi, içinden geçip yere düşmüştü.

Derken, insanın içine işleyen bir gıcırtı duyuldu, sonra korkunç bir çatırtı, bir sürü zafer çığlığı ve bütün bunların arasında, acı dolu bir çığlık. Bay Pennyfeather'ın sesini duydu. "Aferin size çocuklarım! Aferin! Sızlanmayı bırak Stanley, o kadar da kötü yaralanmadın. Gelin, şuna bir bakalım!"

Yaptılar da. Kitty bunu görmeliydi. Kaskatı kesilmiş, ağrılar içinde, elleri ve dizleri üzerinde yükseldi, fenere uzandı. Ayağa kalktı, kalkarken fenerin ışığı çevreyi biraz aydınlattı.

Yaşadığı bunca şeye rağmen, grupla yaptığı onca işe, kıl payı kaçışlara, tuzaklara, demonlara ve arkadaşlarının ölümüne rağmen, o anda gördüğü şeyle, beyninden vurulmuşa döndü. Yıllar önce demir köprüdeki o çocuk gibi yutkunarak titremeye başladı. Nabzı kulaklarında atıyor, başı dönüyordu. Tüm salonda uzun, keskin bir çığlığın çınlayarak yankılanmasıyla yerinden sıçradı, sonra çığlığın kendisinden çıktığını anladı.

Arkasındaki coşkulu kutlamalar aniden kesildi. Anne'in sesi duyuldu. "Bu neydi? Kitty nerede?"

Kitty hâlâ dümdüz ileriye bakıyordu. "Buradayım," diye fısıldadı.

"Kitty!"

"Neredesin?"

"Ne işler çeviriyor bu kız, yukarı mı çıktı acaba? Nicholas, git de bir bakıver."

"Kitty!"

"Ben buradayım. En dipte. Görmüyor musunuz?" Sesini yükseltemiyordu; boğazı tıkanmış gibiydi. "Buradayım. Ve yalnız değilim..."

Salonun gerçek sonu, içinden geçtiği sahte olanından fazla uzakta değildi, durduğu yerin üç metre kadar ötesindeydi. Küf tabakası sahte engeli aşıp yoluna devam etmiş; duvarları, zemini ve yerdeki her şeyi örtmüştü. Elindeki fenerin ölgün ışığında iç bulandırıcı bir görünümü vardı. Fakat ne kadar kalın olsa da, duvarlar arasına düzgün bir sırayla dizilmiş şeyleri gizleyemiyordu. Ne oldukları çok belliydi: Yan yana yatırılıp dizilmiş altı kişi; başları Kitty'ye doğru kalkık, çürük ayakkabıları salonun arka duvarını gösteren, kemikli elleri huzur içinde göğüslerinde birleşmiş altı ceset. Mezarın yalıtılmışlığı nedeniyle etleri tam olarak çürümemiş; onun yerine iskeletlerin üzerinde büzüşmüş, gerilen deri nedeniyle aşağı doğru açılan çeneleri yüzlerine sonsuz bir dehşet ifadesi kazandırmıştı. Ciltleri, fosilleşmiş ahşap ya da eskimiş deri gibi kararmış; gözleri tamamen kuruyarak kısılmıştı. Hepsi de eski moda, garip elbiseler giymiş, ayaklarına uzun çizmeler geçirilmişti. Birinin göğüs kafesi gömleğini delerek dışarı çıkmıştı. Olduğu gibi kalan saçlar, ürkünç kafalardan nehir yosunu gibi sarkıyordu. Kitty adamlardan birinin hâlâ güzel dalgalı kumral saçlara sahip olduğunu gördü.

Ötekiler hâlâ ismini tekrarlayıp duruyordu; aptallıkları gözlerini kamaştırmıştı.

"Buradayım!" Ani bir çabayla, yaşadığı şokun sersemliğinden kurtulup arkasına dönerek salona doğru bağırmıştı. Nick ve Anne çok yakınındaydı; sesini duyduklarında başları ona doğru çevrildi ama şaşkın bakışları hiçbir şey göremeden Kitty'yi delip geçti. Kitty asabiyetten inleyerek onlara doğru ilerledi; yürürken, bedeninin çevresinde tuhaf bir vızıltı ve gıdıklanma hissetti.

Nick çığlık attı. Anne fenerini düşürdü.

"Gelip baksanız iyi olur," dedi Kitty. Sonra, kimse cevap vermeyince, "Neyiniz var sizin Allah aşkına?" diye terslendi.

Kitty'nin kızgınlığı; Nick'i şoktan çıkardı. "Ş...şu haline bak," diye kekeledi çocuk. "Bedeninin yarısı duvarın içinde kalmış." Kitty yere doğru baktı; elbette, o tarafta yanılsama hâlâ sürüyordu: Göbeği, göğüsleri ve ayak uçları, sanki duvarın içine gömülmüş gibi dışarıya çıkmıştı. Büyünün dokunduğu yerlerde bedeni hafif ürperiyordu.

"Işıldamıyor bile," diye fısıldadı Anne. "Bu kadar güçlü bir illüzyon ilk defa görüyorum."

"İçinden geçebilirsiniz," dedi Kitty, ilgisiz bir sesle. "Arkada bir şeyler var."

"Hazine mi?" Nick, baştan ayağa heves kesilmişti.

"Hayır."

Birkaç saniye içinde grubun tamamı duvarın yanına gelip, biraz tereddütten sonra, teker teker illüzyonun içinden geçmişti. Taşlar dalgalanmıyordu bile. Öteki tarafa geçince duvar görünmez oluyordu.

Altısı birden çıt çıkarmadan cesetlere bakakaldılar.

"Bence buradan hemen çıkmalıyız," dedi Kitty.

"Saçlara bak diye fısıldadı Stanley. "Bir de tırnakları. Ne kadar uzamış."

"Sardalya konservesi gibi..."

"Nasıl oldu acaba...?"

"Havasızlıktan boğulmuşlardır..."

"Göğsünü gördün mü? O delik normal görünmü..."

"Endişelenmeye gerek yok. Bunlar çok eski." Bay Pennyfeather, belki diğerlerinden çok kendini rahatlatmayı hedefleyen, abartılı bir özgüvenle konuşmuştu. "Tenlerinin rengine bakın. Kesinlikle mumyalanmışlar."

"Gladstone zamanında mı, sizce?"

"Hiç şüphe yok. Giysileri bunu kanıtlıyor. On dokuzuncu yüzyıl sonları."

"Ama altı kişiler... her birimize birer tane..."

"Kapa çeneni, Fred."

"Ama neden olabilir...?"

"Belki bir çeşit kurbandılar..."

"Bay Pennyfeather, dinleyin, bence gerçekten..."

"Evet, ama neden gizlemişler? Hiçbir anlamı yok."

"Mezar hırsızları mı, o zaman? Buraya kapatılarak cezalandırılmışlar."

"...Gitmemiz gerek."

"Bu daha büyük olasılık. Ama yine de, neden gizlenmişler?"

"Ve kim yapmış? Peki ya Salgın? Anlayamadığım şey burası. Büyüyü tetikleselerdi..."

"Bay Pennyfeather!" Kitty ayaklarını yere vurup bağırdı; sesi salonda yankılandı. Tartışma aniden sona erdi. Kurumuş boğazından sözcükleri zorlukla çıkarabildi. "Ne olduğunu bilmediğimiz bir şey var burada. Bir çeşit tuzak. Hazineyi falan unutup hemen gitmemiz gerek."

"Ama bu kemikler eski " dedi Stanley, Bay Pennyfeather'ın kararlı tavırlarını taklit ederek. "Sakin ol, küçük kız."

"Bana patronluk taslama, seni bacaksız."

"Kitty'ye katılıyorum," dedi Anne.

"Ama canlarım..." Bay Pennyfeather tek elini Kitty'nin omzuna koyup sahte bir neşeyle okşadı. "Bu hiç hoş bir durum değil, katılıyorum. Ama fazla da abartmayalım. Bu zavallıcıklar her nasıl öldülerse, buraya uzun zaman önce konulmuşlar; büyük ihtimalle mezar hala açıkken. Onları gizleyen sahte duvar bu yüzden küflenmemiş anlasanıza. Her yeri kaplayan bu şey ondan sonra oluşmuş olmalı. Cesetler buraya konulurken bütün duvarlar temizmiş." Bastonuyla cesetleri gösterdi. "Biraz düşünün. Bu çocuklar buraya mezar mühürlenmeden önce gelmiş; öyle olmasa, girerken Salgın'a yakalanırlardı. Ama yakalanmamışlar, daha biraz önce büyüyü biz bozduk."

Söyledikleri, grup üzerinde yatıştırıcı bir etki yaptı; başlar sallandı ve onaylayıcı mırıltılar duyuldu. Ama Kitty başını iki yana salladı. "Önümüzde altı tane ölmüş adam var," dedi. "Onları görmemezlikten gelmek aptallık olur."

"Hıh! Bunlar eski." Fred'in sesindeki rahatlamadan, neler olduğunu henüz kavrayabildiği anlaşılıyordu. "Eski kemikler." Ayağını uzatıp alay edercesine en yakındaki kafatasını dürttü; kafatası boyundan ayrılıp yana devrildi, taşların üzerinde çanak gibi tıkırdayarak yuvarlandı.

"Kitty, hayatım, duygularını kontrol altında tutmayı öğrenmelisin," dedi Bay Pennyfeather, cebinden çıkardığı mendiliyle alnını silerek. "Yaşlı şeytanın lahtini açtık bile, bak toprak hâlâ bizi yutmadı, değil mi? Gel de bak kızım; sen daha görmedin. Üstüne ipekten bir kumaş örtülmüş, tek başına o bile bir servet değerinde olmalı. Beş dakika, Kitty. Kumaşı kaldırıp altındaki keseyle kristal küreyi almak için yalnızca beş dakikaya ihtiyacımız var. Gladstone'u uykusunda fazla rahatsız etmeyeceğiz."

Kitty bir şey söylemedi; arkasına dönüp bembeyaz bir suratla duvardan geçip tekrar salona girdi. Konuştuğu zaman çenesini tutamamaktan korkuyordu. Öfkesi liderlerine olduğu kadar -zayıflığı ve gereksiz korkaklığı yüzünden- kendisine de yönelikti. Adamın söyledikleri çok yüzeyseldi; fazlasıyla kaypak ve inandırıcılıktan uzak sözlerdi. Ama Kitty onun isteklerine doğrudan karşı çıkmaya alışkın değildi; üstelik ötekilerin de adamla aynı duyguları paylaştığını biliyordu.

Bay Pennyfeather'ın baston tıkırtıları da hemen peşinden geliyordu. İhtiyarın biraz nefesi kesilmişti. "Kitty, hayatım, umarım kristal küreyi kendi çantana koyma lütfunu bana bağışlarsın. Gördüğün gibi sana güveniyorum, sana güvenim tam. Beş dakika daha hepimiz dişimizi sıkacağız, sonra bu lanetli yeri sonsuza dek terk edeceğiz. Toplanın ve çantalarınızı hazırlayın. Servetimiz bizi bekliyor!"

Lahit kapağı düştüğü yerde kalmıştı, mezarla zemin arasında eğik olarak. Tek kenardan bir parça, düşüşün etkisiyle kırılmış; biraz ötede yerde duruyordu. Yerde bir de keyifle yanan bir fener vardı ama mezarın kara deliğine hiç ışık vurmuyordu. Bay Pennyfeather lahtin bir ucunda durdu, bastonunu taşa dayadı ve dengesini sağlamak için mermere dayandı. Gruptakilere gülümseyip parmaklarını gerdi.

"Frederick, Nicholas; fenerlerinizi buraya tutun. Neye dokunduğumu tam olarak görmek istiyorum." Stanley'den sinirli kıkırtılar yükseldi.

Kitty arkasındaki salona baktı. Karanlığın içinde yalnızca, ardında ürkütücü sırrını gizleyen sahte duvarın ruhsuz çizgilerini seçebiliyordu. Derin bir soluk aldı. Neden? Hiçbir anlamı yoktu...

Tekrar lahte döndü. Bay Pennyfeather içeri eğildi, bir şeyi dikkatle tutup dışarı çekti.

31

İpek örtü, neredeyse hiç ses çıkarmadan, fısıltıların en hafifiyle ve patlayan bir kurtmantarının gözeneklerinden fışkıran damlalar gibi püsküren kahverengi hoş bir toz bulutuyla birlikte, lahitten dışarı çıktı. Lahtin başına üşüşmüş fenerlerin ışığında toz yoğunlaştı, sonra ağır ağır dağıldı. Bay Pennyfeather örtüyü toparlayıp lahtin kenarına bıraktı; sonra, ancak bundan sonra, öne doğru eğilip içeri baktı.

"Fenerleri alçaltın," diye fısıldadı.

Nick denileni yaptı; herkes boynunu uzatıp içeri baktı.

"Ahhh..." Sofraya kurulmuş, önüne yemeği verilmiş ve az sonra çekeceği ziyafeti düşünen bir gurme gibi iç çekmişti Bay Pennyfeather. Ardından koro halinde yutkunmalar ve hafif çığlıklar yankılandı. Kitty bile kaygılarını bir anlığına unuttu.

Gördükleri yüz, hepsi için kendi yüzleri kadar tanıdıktı. Londra'daki günlük yaşamın vazgeçilmez bir parçası, halka açık tüm mekanların kaçınılmaz demirbaşıydı. Bu görüntüyü daha önce binlerce kez görmüşlerdi; heykellerde, anıtlarda, yol kenarlarındaki duvar resimlerinde. Bu profil okul kitaplarına, resmi belgelere, afişlere ve pazar yerlerindeki yüksek ilan panolarına kadar girmişti. Sade bir buyurganlıkla, yapraklarla kaplı meydanlardaki sütun kaidelerinden, ceplerinden buruş buruş çıkardıkları banknotlardan onlara bakıp durmuştu. Bütün koşuşturma ve telaşları arasında, gündelik hayatlarının endişe ve umutları içinde, Gladstone küçük hayatlarına tanıklık eden sürekli bir yol arkadaşı olmuştu.

İşte orada, mezarının içinde, bu aşinalıktan gelen bir heyecanla bakakalmışlardı o yüze.

İncecik dövülmüş ve özenle kalıplanmış, imparatorluğun kurucusuna yaraşır, altından bir maske altında yatıyordu o bildik yüz. Yetenekli ustalar, ceset daha soğumadan, yüzün kalıbını çıkarmış, sıvı metali içine akıtmıştı. Sonsuza dek karanlığa bakacak şerefli bir ifadeyle işlenen maske, cenazeden sonra yüzüne geçirilmiş; alttaki etler çürüyüp dağılırken, olduğu gibi kalmıştı. Kanca burunlu, ince dudaklı, çökük yanaklı -buralarda favoriye benzer kıvrımlar görülüyordu- binlerce kırışıkla yarılmış ihtiyar bir adamın yüzüydü gördükleri. Göz çukurlarının derinlerine gömülmüş gözlerin olduğu yerde, altın maske oyuk bırakılmıştı. İki boş delik kara kara sonsuzluğa bakıyordu. Ağızları beş karış açık bakakalan grup, baş edilmez gücü bir kefen gibi çevresini saran, tarihin derinliklerinden gelmiş bir imparatorun karşısındaymış gibi hissediyordu.

Maskenin çevresinde beyaz saçlardan oluşan bir yastık vardı.

Ellerini göbeğinde kavuşturmuş, gizli bölümdeki cesetlerden pek farklı olmayan bir durumda, düzgünce yatıyordu. Parmaklar sırf kemikti. Kaburgaların üstünde yeterince gergin duran ama başka yerlerde feci şekilde sarkmış, önü hâlâ ilikli, siyah bir takım elbise giymişti. Kurtçuk ve güvelerin hummalı çalışması sonucu başlamış olan çürüme süreci, yer yer beyaz parçaların görünmesine neden oluyordu. Küçük, siyah ve dar ayakkabıların üzerinde fazladan bir küf tabakası vardı.

Ceset, lahtin yarısına kadar gelen bir çıkıntı üzerine yayılmış, kırmızı kadifeden yastıklar üstünde yatıyordu. Kitty'nin gözleri hâlâ altın maskeye takılı kalmışken, ötekiler lahtin altta kalan bölümüyle ilgilenmeye başlamıştı.

"Şu ışıltıya bakın..." diye soludu Anne. "Muhteşem bir şey!"

"Hepsi de almaya değer," dedi Stanley, bön bön sırıtarak. "Böyle bir aura ilk kez görüyorum. İçerideki bir şey gerçekten çok güçlü, ama zaten her şey güçlü, pelerin bile."

Dizlerinin üzerinde, özenle katlanıp, küçük altın bir broş takılmış, siyah-bordo bir giysi vardı. "Devlet Pelerini," diye fısıldadı Bay Pennyfeather. "Bunu yardımsever dostumuz istiyor. İstediğini de alacak. Geri kalanlara bakalım."

Almaya geldikleri mezar hazinesi orada, alt bölmeye yığılmış duruyordu. Bolca altın eşya vardı: Değişik hayvanlar şeklinde yapılmış küçük heykelcikler, süslü kutular, taşlı kılıç ve kamalar; siyah oniksten birkaç küre; bilinmeyen bir yaratığa ait ufak, üçgen kafatası; bir-iki mühürlü parşömen. Başının üstünde tozdan grileşmiş siyah bir kumaşa sarılı, küçük, yuvarlak bir nesne; herhalde geleceği gösteren kristal küre. Ayaklarının yanında, köpek başı şeklinde bir mantar takılmış küçük bir şişeyle metal bir kadehin arasında, cam bir haznenin içine yerleştirilmiş saten kese. Yanında, bronz bir tokayla kapatılmış, küçük siyah bir çanta. Cesedin yakınında, lahtin uzunluğunda bir tören kılıcı ve onun yanında, kararmış ahşaptan, ucuna işlenmiş bir daire içindeki beş köşeli yıldız dışında süslemesiz bir asa.

Diğer eşyalar olmasa bile, bu ikisinden yayılan gücü Kitty bile hissetmişti. Resmen havada titreşiyordu.

Bay Pennyfeather şöyle bir irkilerek kendini toparladı. "Tamam, harekete geçiyoruz. Çantaları açıp hazırlayın. Her şeyi alıyoruz." Saatine baktı ve şaşkınlıkla yutkundu. "Neredeyse bir olacak! Çok fazla zaman harcadık. Anne, önce sen."

Lahit kapağına uzanıp, kenarından lahtin içine sarktı ve iki eliyle çeşit çeşit nesneler çıkardı. "İşte. Bunlar Mısır'dan yanılmıyorsam... Kese de burada... Ona gözün gibi bak, kadın! Çanta doldu mu? Tamam; Stanley, sen gel..."

Lahit yağmalanırken, Kitty, sırt çantası açık, kolları yanında bekledi. Altı cesedi bulmanın rahatsızlığı bir kez daha üzerine çöktü. Teni hayali korkularla ürperip karıncalanarak, bir sahte duvara, bir giriş merdivenlerine bakmaya devam etti. Endişesine, o gece yaptıkları işten duyduğu gittikçe büyüyen bir pişmanlık ve üzüntü eşlik ediyordu. Kendi idealleri -büyücülerin yenilip gücün yeniden halkın eline geçtiğini görebilme arzusu- Pennyfeather çetesinin gerçeğinden hiç bu denli farklı görünmemişti gözüne. Ve nasıl da gülünç ve mide bulandırıcı bir gerçekti bu. Yanındakilerin doymak bilmez açgözlülüğü, heyecan dolu çığlıkları, Bay Pennyfeather'ın kırmızı, terli suratı, çantaların içine atılırken eşyaların çıkardığı hafif şıngırtılar, hepsi bir anda gözüne iğrenç göründü. Direniş, bir soyguncu çetesinden ya da mezar hırsızlarından çok da farklı değildi ve Kitty onlardan biriydi.

"Kitty! Buraya!"

Stanley ve Nick çantalarını doldurup yana çekilmişlerdi. Sıra ona gelmişti. Kitty yaklaştı. Bay Pennyfeather artık iyice aşağı sarkıyor, başı ve omuzları lahtin içinde kayboluyordu. Kısa bir süre geri çekildi, Kitty'ye bir çömlekle yılan desenli bir kavanoz verip tekrar mezara daldı. "İşte..." Sesi lahtin içinde tuhaf biçimde yankılandı. "Pelerini al... Asayı da. Bunlar Bay Hopkins'in... ıhh! ...bize çok yardımcı olan dostuna. Öbür eşyalara buradan uzanamıyorum; Stanley, sen yapar mısın lütfen?"

Kitty asayı aldı; soğukluğu ve hafif yağlı dokusundan biraz irkilerek, pelerini çantasının dibine soktu. Stanley'nin lahit kapağından baş üstü içeri girişini izledi, iyice derine dalarken bacakları bir an havada çırpındı. Öteki tarafta, Bay Pennyfeather duvara yaslanmış, alnını siliyordu. "Çok az kaldı," dedi soluk soluğa. "Sonra buradan... Ah, sakar çocuk! Daha dikkatli olamaz mısın?"

Hevesten eli ayağı dolaşan Stanley, kafa üstü lahtin içine düşmüş; düşerken de fenerini yere devirmişti. Boğuk bir gümbürtü duyuldu.

"Seni küçük budala! Eğer bir şey kırdıysan..." Bay Pennyfeather içeri bakmak için öne eğildi ama karanlıkta bir şey göremedi. Aşağıdan düzensiz hareket sesleriyle birlikte, aralıklarla duyulan hışırtı sesleri geldi. "Dikkatli toparlan. Kristal küreye zarar verme."

Kitty, Stanley'nin aptallığına söylenerek, feneri yuvarlanmaktan kurtardı. Hep bir dangalak olmuştu ama bu yaptığı, onun için bile, akıl sır ermez bir davranıştı. Fener tutmak için kapağın üzerine tırmandı ama Stanley'nin başının hızla ve aniden ortaya çıkmasıyla, bir çığlık atarak geriye sıçradı. Stanley'nin şapkası önüne düşüp yüzünün tamamını kaplamıştı.

"Paardon!" dedi çocuk, yüksek, sinir bozucu bir ses tonuyla. "Ne kadar da sakarım."

Kitty'nin tepesi atmıştı. "Beni böyle korkutarak ne yapmaya çalışıyorsun sen? Oyun oynamıyoruz."

"Acele et Stanley," dedi Bay Pennyfeather.

"Çok özür. Çok özür." Ama hiç de özür dilermiş gibi bir hali yoktu. Ne şapkasını düzeltti ne de yerinden kıpırdadı.

Bay Pennyfeather'ın ses tonu tehlike sinyalleri vermeye başladı. "Hemen harekete geçmezsen çocuk," diye bağırdı, "bastonumun tadına bakarsın."

"Harekete geçmek mi? Ha, bunu yapabilirim." Bunları söyledikten sonra, Stanley'nin başı yalnızca kendi duyabildiği bir ritme eşlik edermiş gibi öne arkaya anlamsızca gidip gelmeye başladı. Kitty'yi hayretler içine düşürerek, mezarın içine dalıp kayboldu, biraz durdu, sonra bir kıkırtıyla geri sıçradı. Bu hareket Stanley'ye çocuksu bir keyif vermiş gibiydi; çeşitli haykırış ve çığlıklarla süsleyerek hareketi bir kez daha tekrarladı. "Elma dersem çık!" diye bağırdı, şapkasının altından boğuk bir sesle. "Armut dersem... çıkmaa!"

"Çocuk delirdi," dedi Bay Pennyfeather.

"Oradan çık Stanley, hemen şimdi," dedi Kitty, tamamen farklı bir ses tonuyla. Bir anda, garip bir şekilde, kalbi küt küt atmaya başlamıştı.

"Stanley ben miyim?" dedi kafa. "Stanley... Hmm, bana uyuyor, evet. Güzel, tam bir İngiliz ismi. Bay G de beğenirdi."

Fred Kitty'nin yanına gelmişti. "Hey..." Alışılmadık biçimde tereddütlü davranıyordu. "Sesi nasıl değişti öyle?"

Baş olduğu yerde kaldı, sonra çapkın bir edayla yan yattı. "Haydi bakalım," dedi. "Bir soru soruldu. Kimse cevaplayabilecek mi, merak ediyorum." Kitty yavaşça arkaya doğru bir adım attı. Fred haklıydı. Ses artık Stanley'nin sesine benzemiyordu (hiç benzemiş miydi, o da belirsiz).

"Ah, sakın kaçmaya kalkışma küçük kız." Kafa deli gibi öne arkaya sallandı. "Bir işe yaramaz. Dur sana bir bakalım." Lahitten, yırtık pırtık siyah bir ceketten uzanan iskelet parmaklar belirdi. Baş sağa sola sallandı. Şefkatli parmaklar şapkayı yüzden çekip havalı bir eğimle başa yerleştirdi. "Böyle daha iyi," dedi ses. "Artık birbirimizi daha net görebiliriz."

Şapkanın altında Stanley'ye ait olmayan altın bir yüz parıldadı. Çevresi ak saçlarla sarılı bir yüz.

Anne bir çığlık koparıp merdivenlere doğru koştu. Kafa şaşırmış gibi silkindi. "Bu ne yüzsüzlük! Daha tanıştırılmadık bile!" Kemikli bir bileğin ani çıtırtısıyla, lahtin içinden bir şey alınıp havaya fırlatıldı. Kristal küre bir çatırtıyla merdivenlerin dibine düşüp Anne'in yolunu kesti. Kız haykırarak popo üstü yere devrildi.

Kürenin jet hızıyla uçuşunu bütün grup seyretmişti. İnişini de herkes gördü. Şimdiyse herkes ağır ağır, kemik sesleri arasında, zor bela ve sarsak hareketlerle ayağa kalkan şeyi görmek için lahte dönüyordu. Sonunda, karanlığın içinde ayağa kalkabildi, titizlik hastası kadınlar gibi söylenerek ceketindeki tozları silkmeye başladı. "Şu hale bakar mısınız! Bay G bunu görse delirirdi. Üstelik kurtçuklar iç çamaşırlarını savaş alanı ilan etmiş. Güneşin girmediği yerler delik deşik olmuş."

Aniden eğilip kolunu uzattı, uzun kemik parmaklar lahtin yanında yerde duran bir feneri kavradı. Feneri bir gece bekçisi gibi kaldırıp dehşet dolu yüzleri ışıkta birer birer inceledi. Maskenin ardındaki kafatası hareket ettikçe boyun kemikleri kıtırdıyor, uzun beyaz saçlardan halesi içinde altın ölü maskesi donuk donuk parıldıyordu.

"Şimdi." Maskenin arkasından gelen sesin tutarlı bir tonu yoktu: Her hecede değişiyordu; önce bir çocuğunki gibi ince, sonra tok ve ağdalı; önce erkek, sonra kadın; derken bir canavar kükremesi. Konuşmacı ya çok kararsız ya da çeşitlilikten hoşlanan biriydi. "Şimdi," dedi. "İşte buradasınız. Yerin dibinde, kaçıp saklanacak bir yeri olmayan, beş yalnız insan. İsimleriniz nedir bakayım sizin?"

Kitty, Fred ve Nick, parmaklıklara giden yolun yarısında, kıpırdamadan durmuşlardı. Bay Pennyfeather daha geride, rafın altındaki duvara büzüşmüştü. Merdivenlerin en yakınında Anne vardı, ama o da yere yayılmış, sessizce hıçkırıyordu. Hiç kimse yanıt verecek cesareti kendine bulamadı.

"Ah, haydi ama." Altın maske bir sağa bir sola baktı. "Size dostça davranmaya çalışıyorum. Ne kadar da kibarım. Oysa, kafasında koca bir şapkayla eşyalarımı karıştıran bir serseri tarafından daha yeni uyandırıldım. Daha da kötüsü, cenaze elbisemin üstündeki şu çiziklere bakın! Bunların hepsini debelenirken o yaptı. Ah bu zamane çocukları. Bu arada, hangi yıldayız? Sen. Küçük kız. Bebekler gibi ağlamayan. Cevap ver!"

Kitty'nin dudakları öyle kurumuştu ki, güçlükle yanıt verebildi. Altın maske baş salladı. "Ben daha uzun zaman geçti sanmıştım. Neden? Yapacak iş olmadığı için diyeceksiniz. Evet haklısınız. Ama bir de şu ağrılardan! Ah, çektiğim sızılara inanamazsınız! Artık öyle bir hale geldi ki ıstırap ve yalnızlıktan düşünemez olmuştum, bir de karanlıkta kemirip duran şu kurtçukların gürültüsü. Sıradan biri olsa aklını kaçırmıştı. Ama ben acıyı yıllar önce çözdüm, gerisine de sabrettim. Ve şimdi, biraz ışık ve sohbet edecek dostlar varken, kendimi çok iyi hissettiğimi söylemekten çekinmiyorum." İskelet, kemik parmaklardan tekini çıtırdatıp sağa sola doğru yaylandı. "Biraz paslanmışım -şaşılacak bir şey yok, geride tendon falan kalmamış- ama bu geçici. Önemli olan bütün kemikler yerinde mi? Yerinde. Ya bütün eşyalar? Ah, hayır..." Ses üzgünleşti. "Küçük fareler gelip onları hiç etmiş. Yaramaz küçük fareler... Hepsinin kuyruğundan tutup bıyıklarını yolmak lazım."

Kitty sezdirmeden elini çantasına daldırmış, pelerin ve diğer eşyaların altında, element küresini bulmaya çalışıyordu. Küreyi buldu, nemli avcuna aldı. Yanındaki Fred'in de aynı şeyi yaptığını hissetti, ama Fred daha tedbirsizdi; hışırtıların duyulmasından korktu Kitty. Bu yüzden, gerçekten umudu olduğundan değil ama dikkat dağıtmak için, biraz daha konuşmaya karar verdi.

"Bay Gladstone, lütfen efendim," diye kekeledi. "Eşyaların hepsi bizde, size olduğu gibi geri vermekten mutluluk duyarız."

Kafatası, nahoş bir gıcırtıyla, omurganın üzerinde 180 derece dönüp arkasına baktı. Bir şey göremeyince, anlamak istercesine sağa sola bakındı ve tekrar geri döndü. "Kiminle konuşuyorsun küçük kız?" diye sordu. "Benimle mi?"

"Şey... evet. Sanmıştım ki..."

"Ben mi Bay Gladstone'um? Sen deli misin, yoksa kelaynak kuşu musun?"

"Ben..."

"Şu ele bak." Kemikten beş parmak ışığa tutulup yamuk yumuk bir bileğin üstünde döndürüldü. "Şu leğen kemiğine bak, şu göğüs kafesine bak." Parmaklar her seferinde yer değiştiriyor, sözü geçen yerlerdeki çürüyen kumaşı kaldırıp sararmış kemikleri açığa çıkartıyordu. "Şu surata bak." Altın maskenin bir an havaya kaldırılmasıyla, Kitty sırıtkan ağızlı ve oyuk gözlü kafatasını gördü. "Dürüstçe söyle küçük kız, sence Bay Gladstone hayattaymış gibi görünüyor mu?"

"Şey, pek değil."

" 'Pek değil...' Cevap HAYIR olacaktı! Hayır, görünmüyor. Neden? Çünkü ölü. Tam yüz on yıldır ölü ve mezarında çürüyor. 'Pek değil.' Ne biçim cevap bu? Sen gerçekten budalaymışsın, küçük kız, sen de arkadaşların da. Aklıma geldi de..." Tek parmağı lahtin yanındaki bronz levhayı gösterdi. "Okumanız yazmanız yok mu sizin?"

Kitty dilini yutmuş gibi başını sağa sola salladı.

"Hem Sümerce okuyamıyor, hem de Gladstone'un mezarını karıştırmaya geliyor! Demek 'Ulu önderimizi huzur içinde bırakma' kısmını görmediniz?"

"Hayır, görmedik. Çok özür dileriz."

"Peki ya 'ebedi muhafız', 'vahşi intikam' ya da 'mazeret kabul edilmez' kulağınıza tanıdık geliyor mu?"

"Hayır, gelmiyor." Kitty göz ucuyla, Fred'in, sağ eli hâlâ içindeyken çantasını biraz indirdiğini gördü. Çocuk artık hazırdı.

"Peki, o zaman, ne bekleyebilirsiniz? Cehaletin de bir bedeli vardır; burada bunun anlamı, feci bir ölümdür. İlk gelenler de özür üstüne özür dilemişti. Diz çöküp merhamet dilenirken hallerini görmeliydiniz. İşte orada yatıyorlar." Kemikli başparmağını sahte duvara doğru salladı. "Hepsi de çok hevesliydi, tabii. Cenazenin üstünden daha birkaç hafta geçmişti. İçlerinden biri Bay G'nin özel sekreteriydi yanlış hatırlamıyorsam, çok sadık bir dost. Her nasılsa anahtarın bir kopyasını yaptırıp Salgın'dan korunmayı başarmış. Onları sakladım, ortalık dağınık görünmesin diye, eğer cici çocuklar olursanız sizleri de saklarım. Olduğunuz yerde kalın."

İskelet, pantolonlu bacaklarından tekini lahtin kenarından aşırdı. Kitty ile Fred göz göze geldiler. Element kürelerini aynı anda sırt çantalarından çıkartıp iskelete fırlattılar. Gücenik bir el havaya kalktı; görünmez bir şey kürelerin uçuşunu engelledi. Küreler sertçe yere düşerek, patlamak yerine zavallı cızırtılarla sönerek, geriye küçük siyah lekeler dışında bir şey bırakmadan yok oldular.

"Burada böyle şeylere izin veremem," dedi iskelet azarlarcasına. "Bay Gladstone'un zamanında misafirler daha düşünceli davranırdı."

Bay Pennyfeather kendi çantasından gümüş bir disk çıkardı; bastonuna dayanıp yan taraftan iskelete doğru attı. Disk tozlu ceketin kolunu kesip kemiğe saplandı. Altın maskenin altından gelen ses keskin bir çığlık attı. "Özüm! Bunu kimin yaptığını gördüm. Gümüş gerçekten tahammül edemediğim bir şeydir. Bakıyorum, sen şiddet gösterilerinden fazla hoşlanıyorsun, ihtiyar." Maskeden çıkan parlak yeşil bir şimşek, Bay Pennyfeather'ın göğsüne saplanarak, adamı duvara yapıştırdı. Oradan da yere serildi. İskelet tatmin olmuşçasına homurdanarak diğerlerine döndü. "Haddini bilsin," dedi.

Ama Fred yeniden harekete geçmişti, üstüne gizlediği bir sürü gümüş diski üst üste çıkarıp göz açıp kapayıncaya kadar iskelete fırlattı. Birincisinde eğilerek ikincisinde sıçrayarak kurtulan iskeletin, cansız beyaz saçları üçüncü diskle biraz kısaldı. Bu arada kendini lahitten kurtarmıştı ve hareket yeteneğini yeniden kazanıyor gibiydi; her hoplayıp zıplamada daha da canlanarak, sonunda neredeyse ışık hızıyla hareket etmeye başladı. "Bu çok eğlenceli!" dedi, fır dönüp bir o yana bir bu yana sıçrarken. "Gerçekten sizlere çok şey borçluyum arkadaşlar!"

Fred'in disk cephaneliği bitmeyecekmiş gibiydi; o sürekli mermi yağdırırken, Nick, Anne ve Kitty merdivenlere doğru geri çekiliyordu. Aniden çakan yeni bir yeşil şimşek, Fred'i bacaklarından vurarak yere düşürdü. Bir sonraki an ayağa kalkmıştı bile; biraz kararsız, alnı acıdan kırışmış ama capcanlı.

İskelet şaşkınlık içinde durakladı. "Bak sen!" dedi. "Doğal esneklik ha! Büyüyü saptırıyor. Prag'dan beri hiç rastlamamıştım." Kemik parmağıyla altından dudaklarına tık tık vurdu. "Şimdi ne yapmam gerek? Bakalım. Bir düşüneyim... Ah-ha!" Tek sıçrayışta tekrar lahte girip içini karıştırmaya başladı. "Çekil şuradan Stanley; bana şey lazım... evet! Ben de böyle düşünmüştüm." El, tören kılıcını tutarak yeniden göründü. "Bunda büyü falan yok. Yalnızca uzun sağlam imparatorluk çeliği. Bunu da saptırabilecek misin, Bay Sivilce Surat? Göreceğiz." Kılıcı başının üstünde sallayarak öne doğru yürüdü.

Fred kendini savunmaya hazırlandı. Cebinden sustalı bıçağını çıkartıp tek basışta açtı.

Kitty metal parmaklıklara ulaşmış, merdivenlerin dibinde endişeyle bekliyordu. Nick ve Anne çoktan yukarıda gözden kaybolmuştu; deliler gibi merdiven çıktıklarını duyabiliyordu. Esnekliği sayesinde pek kötü durumda görünmeyen Bay Pennyfeather'a baktı. Elleri ve dizleri üstünde Kitty'ye doğru sürünüyordu. Arkasına dönüp kaçmasını haykıran içgüdülerine karşı gelerek, Kitty yeniden mezara daldı; Bay Pennyfeather'ı omuzlarından tutup merdivenlere doğru çekmeye başladı.

Arkasında kalan Fred'in öfkeyle hırladığını işitti. Havada bir vınlama.. ve ardından kılıcın bedene saplanma sesi.

Kitty sahip olduğunu daha önce bilmediği bir güçle Bay Pennyfeather'ı çekiyordu.

Parmaklıkları ve ilk birkaç merdiveni geçtiler. Bay Pennyfeather artık ayağa kalkmıştı; tek elinde hâlâ bastonu, ötekiyle Kitty'nin ceketine asılmıştı. Soluması hızlı, acı dolu ve kesik kesikti. Konuşamıyordu. İkisinde de fener yoktu; zifiri karanlıkta ilerliyorlardı. Kitty mezardan çıkan asadan destek alıyor, onun sayesinde basamakları buluyordu.

Arkalarından, aşağıdan bir ses onlara seslendi. "Huu-Huu! Yukarıda kimse var mı? Tahtaları tırtıklayan küçük farecikler. Kaç fare var? Bir fare... iki. Ah yazık, içlerinden biri de topalmış."

Kitty'nin yüzünü örümcek ağları kaplamıştı. Bay Pennyfeather'ın nefes alışı artık inleyen bir nağme gibiydi.

"Yanıma gelsenize," diye yalvardı ses. "Çok yalnızım. Buradaki arkadaşlarınız artık benimle konuşmak istemiyor."

Kitty Bay Pennyfeather'ın dudaklarını kulağının dibinde hissetti. "Be... benim dinlenmem lazım."

"Yo. Dayanın."

"Yapamam."

"Siz inmiyorsanız, o zaman... benim çıkmam lazım!" Yerin ta dibinde bir yerde metal parmaklık gıcırdadı.

"Haydi."

Bir basamak. Bir basamak daha. Kaç tane kaldığını bilebilecek durumda değildi Kitty. Bitmek üzere olmalıydı. Ama Bay Pennyfeather yavaşlıyordu; hareketsiz bir ağırlık gibi onu da yavaşlatıyordu.

"Lütfen," diye fısıldadı. "Son bir gayret."

Ama ihtiyar artık tamamen durmuştu; aldığı her nefeste acı çekerek, arkasındaki basamağa çöktüğünü hissetti. Kitty boş yere adamın kolunu çekiştirdi, boş yere yalvarıp yakardı.

"Üzgünüm, Kitty..."

Kitty pes etti sonunda; dönerek çıkan merdivenlere yaslandı, kemerinden bıçağını çıkarıp bekledi.

Kumaş hışırtısı. Karanlığın içinde bir tıkırtı. Kitty bıçağını kaldırdı.

Sessizlik.

Ve sonra, ani bir hareketle ve kısa soluklu bir çığlıkla, Bay Pennyfeather karanlığa çekildi. Demin oradaydı, şimdiyse yoktu; ağır bir şey basamaklardan aşağı ondan uzağa doğru sürükleniyordu, bomp bomp bomp.

Kitty belki beş saniye boyunca olduğu yerde donakaldı; sonra, sarkan örümcek ağlarını sanki yokmuşlar gibi yarıp geçerek, sürekli duvara vurarak ve eğik basamaklarda sendeleyerek merdivenleri çıkmaya başladı. Sonunda, gri bir ışık seçebildi ileride. Katedralin havadar loşluğuna daldı; orada sokaktan gelen ışıklar pencerelere vuruyor, büyücü heykelleri doymak bilmeyen gözleriyle yukarıdan onun çaresizliğini ve sıkıntısını izliyordu.

O kanadı hızla geçerken, birçok heykel kaidesine çarpmaktan kıl payı kurtuldu; ancak bir sıra ahşap sandalyeye toslamayı önleyemedi; takırtılar dev mekanda ileri geri yankılandı. Büyük bir sütunu, sonra bir diğerini geçti, yavaşladı ve mezarın girişinden epeyce uzakta olduğunu anlayıp nefes nefese ağlamaya başladı.

Ancak o zaman, kurtulma şansı olabileceğini fark etti.

"Kitty." Gölgelerin arasında ince bir ses. Kitty'nin kalbi göğsünü delecekti; bıçağını uzatarak geriledi.

"Kitty, benim." Küçük fenerden gelen zayıf ışık. Anne'in, göz çevresinde gri halkalar oluşmuş solgun yüzü. Yüksek, ahşap bir kürsünün arkasına sinmişti.

"Dışarı çıkmalıyız." Kitty'nin sesi çatlak çıkıyordu. "Kapı ne taraftaydı?"

"Fred nerede? Ya Bay Pennyfeather?"

"Kapı ne taraftaydı, Annie? Hatırlayabiliyor musun?"

"Hayır. Yani, sanırım, herhalde şu taraftaydı. Karanlıkta çok zor. Ama..."

"Haydi o zaman. Feneri şimdilik kapalı tut."

Yavaş yavaş koşmaya başladı, Anne ardından seğirtti. Kitty ilk panik anlarında hiç düşünmeden koşmuştu, yön duygusu yoktu. Bunun nedeni, yerin altındaki havasızlık ve karanlıktı; beyni uyuşmuş, net olarak düşünememişti. Ama şimdi, hâlâ karanlık ve küf kokulu olmasına rağmen, en azından havanın temiz olması, çevresini algılamasına, nerede olduğunu anlamasına yardımcı oluyordu. Tepede bir dizi pencere vardı: Yeniden katedralin içine girmişlerdi, üst kemerli geçide açılan kapının karşı tarafındaydı. Durdu, Anne'in yetişmesini bekledi.

"Tam karşımızda," diye tısladı. "Bastığın yerlere dikkat et."

"Diğerleri...?"

"Sorma." Birkaç adım öne doğru hızlandı. "Nick'e ne oldu?"

"Gitmiş. Görmedim..."

Kitty bir küfür savurdu. "Neyse boş ver."

"Kitty... çantamı düşürdüm."

"Artık bunun bir önemi var mı sence? Zaten her şeyi kaybettik." Bunu söylerken, bir anda büyücüye ait asanın hâlâ sol elinde olduğunu fark etti. Buna oldukça şaştı; ümitsiz tırmanış boyunca elinde bir şey tuttuğunu bile anlamamıştı. Pelerin ve diğer eşyalarla dolu sırt çantası merdivenlerde bir yerde kaybolmuştu.

"O neydi?"

Katedralin karanlık boşluğunun ortasında, oldukları yerde kaldılar.

"Ben duymadım..."

"Bir şey tıkırdıyor. Şimdi... ?"

"Hayır... Hayır, duymadım. Sen devam et."

Birkaç adım sonra, önlerinde yüksek bir sütun fark ettiler. Kitty Anne'e döndü. "Sütunu geçince, kapıyı bulmak için fenere ihtiyacımız olacak. Ne kadar yol geldiğimizi bilmiyorum."

"Tamam." O anda tam arkalarında tıkır tıkır bir hareket oldu. Birlikte çığlık atıp aksi yönlere doğru kaçıştılar. Kitty sütuna çarpar gibi oldu, dengesini kaybedip yere düştü. Bıçağı elinden fırlamıştı. Mümkün olduğu kadar çabuk ayağa kalkıp arkasına döndü.

Karanlık, bir yerlerden gelen hafif sürtünme sesi. Küçük fener yere düşmüş, sütunun üzerine ölgün bir ışık yayıyordu. Anne ortalarda yoktu.

Kitty, ağır ağır gerileyerek sütunun arkasına gizlendi.

Kemerli geçidin kapısı yakınlarda bir yerdeydi, bundan emindi, ama tam yerini bilemiyordu. Asa elinde, ellerini öne doğru uzatıp katedralin güney duvarını yoklayarak öne doğru kaydı.

Şaşırarak ve neredeyse dizginlenemez bir rahatlamayla, parmakları kaba ahşaba dokundu ve gerçek temiz havanın soğuk nefesini yüzünde hissetti. Kapı hafif aralıktı; bir umutla ahşabı tırmaladı, biraz daha aralayabilmek, geçecek kadar bir yer açabilmek için.

İşte o zaman o tanıdık sesi durdu; katedralin içinde, arkasında bir yerde. Topal bir adamın bastonundan gelen tık-tıklar.

Kitty soluğunu tuttu, yarısı içeride yarısı dışarıda, kapı eşiğinde kalakaldı.

Tık, tık, tık. Fısıltıların en sessizi. "Kitty... yardım et..."

Olanaksızdı. Olanaksız. Geçide geri dönmeye davrandı, durdu.

"Kitty... lütfen..." Ses güçsüzdü, ayak sesleri titrek.

Gözlerini sımsıkı kapadı; çok uzun, derin bir nefes aldı, tekrar içeri süzüldü.

Katedralin ortasında birisi ayaklarını sürüyüp bastonu kararsızca yere vuruyordu. Tam olarak görebilmek için fazla karanlıktı; kafası karışmış, yönünü yitirmiş bir halde, bir oraya bir buraya yürüyor, güçsüzce öksürerek Kitty'yi çağırıyordu. Kitty bir sütunun arkasına gizlenip kendinden tarafa döndüğünde geri çekilerek, adamı izledi. Görebildiği kadarıyla, şekil ve boyutlar Bay Pennyfeather ile aynıydı; onun gibi hareket ediyordu. Sesi de tanıdık geliyordu ama bütün bunlara rağmen, inandırıcı olmayan bir şeyler vardı. O şey onu tuzağa düşürüyordu, kesin. Yine de sırtını dönüp kaçamıyordu işte. Bunu yaparsa, Bay Pennyfeather'ı hâlâ hayattayken, orada tek başına bırakıp bırakmadığından asla emin olamayacaktı.

O fenere ihtiyacı vardı.

Anne'in feneri hala düştüğü yerde duruyor, yandaki sütunu yetersiz ışığıyla aydınlatmaya devam ediyordu. Sarsak siluet katedralde biraz uzaklaşana kadar bekledi, sonra bir kedi kadar sinsi ilerledi, diz çöküp feneri eline aldı. Düğmesinden kapatıp karanlığa geri çekildi.

Silüet hareketini hissetmiş gibiydi. Yarı yoldan geri dönüp titrek bir ses çıkardı. "Orada... biri mi var?"

Sütunun arkasına saklanış olan Kitty sesini çıkarmadı.

"Lütfen... beni bulması uzun sürmez." Tık-tıklar yeniden başladı. Tutarlı bir şekilde giderek yaklaştı.

Kitty dudaklarını ısırdı. Öne fırlayıp feneri açabilir; bir bakış atıp kaçabilirdi. Ama korkudan kaskatı kesilmişti, eklemleri hareket etmeyi reddediyordu.

Tık, tık... sonra, yankılanan bir tıngırtıyla bastonun yere düştüğünü, ardından devrilen bir bedenin çıkardığı tok sesi duydu.

Kitty bir karara vardı. Feneri dişlerinin arasında tutarak, pantolonunun cebinden küçük bir şey çıkardı: Büyükanne Hyrnek'in gümüş kolyesi, soğuk ve ağır. Feneri eline alıp sütunun arkasından çıktı. Feneri açtı.

İskelet hemen sağındaydı: Sütuna kaykılarak yaslanmış, eli belinde, altın maskesi pırıl pırıl. "Süpriz," diye bağırarak Kitty'nin üstüne atıldı.

Bir çığlık atarak, popo üstü yere düştü Kitty. Feneri de düştüğünden, gümüş kolyeyi önündeki karanlığa doğru rastgele salladı. Bir hava akımı, kemik takırtıları, boğuk bir feryat: "Ama bu haksızlık." İskelet yaklaştı. Kitty ilk kez gözlerini gördü: Can sıkıntısıyla titreşen iki parlak kırmızı nokta.

Kitty kolyeyi ileri uzatarak, geri geri gitti. İki göz aynı hızla onu takip etti, ama kolyeyi bir sağa bir sola tutarken, karanlığın içinde yer değiştiriyordu.

"Bırak şunu, küçük kız," dedi iskelet, kızgınlıkla. "Beni yakıyor. Çok kaliteli bir şey olmalı, hem de bu kadar küçük."

"Uzak dur!" diye tısladı Kitty.

"Sence bunu yapar mıyım? Bir işim var biliyorsun. Aslında iki. Biri Gladstone'un eşyalarını korumak. Sonuç? O iş tamam, aferin Honorius. İkincisi, mezara giren herkesi yok etmek. Şimdiye kadar alınan not? On ikide on. Fena değil, ama daha çalışman gerek. Ve sen, küçük kız, on birinci olacaksın." Aniden saldırdı; Kitty kemik parmakların yaklaştığını hissetti; bir çığlık atıp eğildi, kolyeyi iyice öne doğru uzattı. Kısa bir yeşil kıvılcım yağmuruyla birlikte bir hayvan çığlığı duyuldu.

"Ah! Lanet olsun! Çek şunu!"

"Sence ben bunu yapar mıyım?" Kitty sırtında soğuk bir esinti hissetti; geriye doğru iki adım daha attığında, neredeyse açık duran kapıya çarpıyordu. Kapıyı geçti, basamağı inip geçide çıktı.

İskelet, kemerli geçitte gölgede kalmış kambur bir siluet halindeydi. Yumruğunu sıktı. "Senin için kılıcımı getirmem gerekirdi, Kitty," dedi. "Ama şimdi gidip almam aptallık olur..." Sonra sırtını dikleştirip başını yukarı kaldırdı. Bir şey dikkatini çekmişti.

Kitty koridorda geri geri gitmeye devam etti.

"Yıldızlar... Tamamen unutmuşum." Geçitteki siluet aniden sıçrayıp bir çıkıntının üzerinde durarak gökyüzüne baktı. "Ne kadar çoklar... nasıl da parlak ve inci gibi." Kitty geçidin oldukça ilerisinde, metrelerce ötede hızla koşarken bile, iskeletin havayı içine çekerek kendi kendine mırıldandığını, büyülenmişçesine keyifli sesler çıkardığını duyabiliyordu. Onun varlığını tamamen unutmuş gibiydi.

"Taş yok. Solucan yok. Ne müthiş bir değişiklik! Küflü, tozlu ölüm sessizliği de geride kaldı. Hiçbiri yok artık. Sadece yıldızlar... Sadece yıldızlar... Ve uçsuz bucaksız yeryüzü..."

Kitty köşeyi dönüp ikinci kapıya ulaştı.

Dördüncü
Kısım

32

Nathaniel'ın limuzini Güney Londra'nın dış mahallelerinden geçiyordu hızla. Soluk kırmızı bir sisin sürekli evleri çevrelediği ve batan güneşte uğursuzca parıldadığı, tuğla binalarla ve simyacı fabrikalarıyla dolu bir ağır sanayi bölgesiydi burası. Büyücülere ait otoyol, daha rahat hız yapabilmeleri için, havaalanından başlayarak setler ve viyadüklerle havası kirlenmiş sefalethaneler labirentinin üzerinden geçiyordu. Fazla kullanılmayan yolun çevresinde yüksek kırmızı çatılardan başka bir şey görünmüyordu; zaman zaman araba kirli kırmızı dalgalar arasında tek başına yüzermiş gibi oluyordu. Nathaniel derin düşüncelere dalmış, pencereden uçsuz bucaksız çatılara bakıyordu.

Birçok meslektaşı gibi suskun olan şoför, Nathaniel'ın tüm çabalarına rağmen, önceki gece olan felaket hakkında pek bir şey anlatmamıştı. "Ben de fazla bir şey bilmiyorum efendim," demişti. "Ama bu sabah evden çıktığımda sokaklarda toplanmış kalabalıklar vardı. Halk panik içinde efendim. Çok korkmuşlar. Tam bir karmaşa."

Nathaniel öne doğru eğilmişti. "Ne tür bir karmaşa?"

"Sanırım bir canavarla ilgili efendim."

"Canavar mı? Daha açık olur musun? Karanlık pelerine bürünmüş, taştan koca bir adam mı?"

"Bilmiyorum efendim. Katedrale az kaldı. Bütün bakanlar orada."

Westminster Katedrali mi? Nathaniel büyük bir hoşnutsuzlukla arkasına yaslanıp beklemeye başladı. Zamanla her şey anlaşılırdı. Büyük olasılıkla, golem yeniden saldırmıştı, bu durumda Prag'da yaşadıklarını öğrenmeyi merakla bekliyor olmalıydılar. Bildiği her şeyi aklından geçirdi, anlamaya çalıştı, ne durumda olduğunu görebilmek için başarı ve başarısızlıklarını karşılaştırdı. Teraziye konduğunda, ikisi dengede gibiydi.

Başardığı şey, düşmana etkili bir yumruk atmış olmaktı: Soytarı'nın da yardımıyla, golem parşömenlerinin kaynağını bulup yok etmişti. Korkunç sakallı paralı askerin işin içinde olduğunu; arkasında da, katilin söyledikleri doğruysa, iki yıl önceki Lovelace olayıyla da ilişkisi olan bir gölge adam olduğunu öğrenmişti. Böyle bir vatan haininin varlığı önemli bir haberdi. Ancak, bunun yanında, Nathaniel hainin kim olduğunu öğrenememişti. Elbette, bunu öğrenebilmesinin zorluğunu görebilmek kolaydı, zavallı Kavka bile adamın ismini bilmiyordu.

Burada, Nathaniel, yaşlı büyücüye verdiği düşüncesizce sözü hatırlayarak, sıkıntıyla kıpırdandı. Çek casusları, Kavka'nın çocukları -bir ihtimal- hâlâ hayatta ve bir İngiliz hapishanesindeydi. Bu doğruysa, salıverilmelerini sağlamak Nathaniel için hiç kolay olmayacaktı. Ama ne fark ederdi ki? Kavka ölmüştü! Artık onun için verilen sözün bir anlamı kalmamıştı. Sessizce unutulabilirdi. Saat gibi işleyen bu mantığa rağmen, Nathaniel konuyu aklından çıkarmakta zorlandı. Öfkeyle başını sallayarak, daha öncelikli konulara geri döndü.

Hainin kimliği bir sır olsa da, kiralık katil Nathaniel'a önemli bir ipucu vermişti. Patronu kendisinin Prag'a gittiğini biliyordu ve katile bu konuyla ilgilenmesini emretmişti. Ama Nathaniel'ın görevi çok ani gelişmiş ve gizli tutulmuştu. Bilen çok az kişi vardı.

Kimler biliyordu? Nathaniel bilenleri tek elinin parmaklarıyla sayabiliyordu. Kendisi; tabii Whitwell, görevi ona ustası vermişti sonuçta; Julius Tallow, toplantıda vardı. Sonra Nathaniel'a brifing veren Dışişleri Bakanlığı İkinci Müsteşarı, Whitwell ondan harita ve gerekli belgeleri hazırlamasını istemişti. O kadar. Eğer... bir dakika... belirsiz bir ayrıntı Nathaniel'ın aklını kurcalıyordu. Jane Farrar ile fuayedeki karşılaması, Cazibe büyüsünü yaptığı zaman... Orada ağzından bir şey kaçırmış mıydı acaba? Hatırlayabilmek çok zordu; büyü hafızasını bulandırmıştı... Yararı yok. Hatırlamıyordu.

Kaçırmış bile olsa, şüpheli listesi oldukça kısaydı. Nathaniel tırnağının ucunu kemirdi. Bundan sonra çok dikkatli olmalıydı. Paralı asker bir şey daha söylemişti: Patronunun birçok hizmetkarı olduğunu. Eğer hain, Nathaniel'ın tahmin ettiği kadar yakınındaysa, davranışlarına dikkat etmeliydi. Golemi üst düzeydekilerden biri kullanıyor, göz deliğinden onu gizlice yönetiyordu. Nathaniel'ın araştırmaya devam etmesini istemeyeceklerdi. Öldürme girişiminde bile bulunabilirlerdi. Bartimaeus'u yanından fazla uzaklaştırmaması lazımdı.

Bütün endişelerine rağmen, viyadükler alçalıp araba şehir merkezine yaklaşırken, Nathaniel halinden oldukça memnundu. Her şeyin ötesinde, Londra'ya salınacak ikinci bir golemin hazırlanmasına engel oluşu, kuşkusuz övgüyle karşılanacaktı. Araştırma derinleştirilebilir, hainin kim olduğu öğrenilebilirdi. İlk işi, bildiklerini Whitwell ve Devereaux'ya rapor etmek olacaktı.

Her şeyi bırakıp bu konuya yoğunlaşacaklarına kuşkusu yoktu.

Bu mutlu kuşkusuzluk hali, daha araba Westminster Green parkına girmeden biraz zayıflamıştı. Thames'e yaklaştıklarında, Nathaniel bazı tuhaf şeyler görmeye başladı: Sokakta toplanıp derin tartışmalara dalmış halk grupları; orada burada, enkaz artıkları (dağılmış bacalar, duvar parçaları ve kırık camlar). Westminster Köprüsü'nde Gece Polisi kordon kurmuştu, geçişlerine izin vermeden önce nöbetçiler şoförün belgelerini kontrol ettiler. Nehri geçerlerken, Nathaniel aşağıdaki bir ofis binasından akıntı yönünde yükselen yoğun bir duman bulutu gördü: Binanın duvarındaki bir saat parçalanmış, akrep ve yelkovan sökülüp duvara saplanmıştı. Bazı gruplar, serseriliğe karşı çıkarılmış kanunları açıkça ihlal ederek, kıyıdaki setin üstünde durmuşlardı.

Araba Parlamento Binası'nı geçip Westminster Katedrali'nin büyük gri cüssesine doğru ilerlerken, Nathaniel'ın memnuniyetinden kalan son kırıntılar da uçup gitmişti. Batı kanadının önündeki çimenlik alan resmi arabalarla doluydu: Ambulanslar, Gece Polisi'ne ait minibüsler, bir sürü parlak limuzin. İçlerinden birinin önünde Devereaux'nun sembolü altın kanatlar vardı. Demek başbakanın kendisi de buradaydı.

Nathaniel arabadan inip kapıdaki nöbetçilere kimliğini göstererek kiliseye girdi. İçeride hummalı bir çalışma vardı. İçişleri'nden büyücüler, yanlarında iblisleriyle ölçüm yapıyor, kayıt tutuyor, ipucu bulmak için her yeri tarıyordu. Güvenlik'ten onlarca yetkili ve gri ceketli Gece Polisi de onlara eşlik ediyordu; sürekli bir uğultu vardı.

İçişleri'nden bir kadın onu gördü, başparmağıyla işaret etti. "Kuzey kanadındalar Mandrake, mezarın orada. Whitwell seni bekliyor."

Nathaniel kadına baktı. "Ne mezarı?"

Canlı gözlerde küstahlık okunuyordu. "Ah, görürsün. Görürsün."

Nathaniel siyah paltosunu hafifçe dalgalandırarak kiliseyi geçti. Çok kaygılıydı. Yerdeki kırık bir bastonun yanında duran iki Gece Polisi, saklamaya gerek görmeden yüzüne karşı güldüler.

Büyük imparatorluk büyücülerine ait heykellerin, kaymak taşı ve mermer ormanı gibi kümelendiği kuzey kanadına girdi. Nathaniel, o bilge yüzlere bakıp derin düşüncelere dalmak için buraya daha önce defalarca gelmişti; ama şimdi dehşet içinde yarısının artık yüzü olmadığını görüyordu: Başları yerlerinden sökülüp ters konulmuştu, kolları bacakları yoktu; hatta çok büyük şapkası olan bir kahin tepe üstü duruyordu. Çok çarpıcı bir tahribat tablosuydu.

Koyu renk giyinmiş büyücüler her yere dağılmış, araştırmalar yapıp notlar alıyorlardı. Nathaniel, Bay Devereaux ve bakanlarının halka biçiminde dizilmiş sandalyelerde oturduğu boş bir alana gelene kadar, sersemlemiş halde aralarında dolaştı. Bakanların hepsi oradaydı: İriyarı, düşünen adam Duvall, minik Malbindi, silik yüzlü Mortensen, besili Fry. Kollarını kavuşturmuş, kaşlarını çatmış boşluğa bakan Jessica Whitwell de oradaydı. Diğerlerinin biraz uzağındaki bir sandalyede Devereaux'nun dostu ve sırdaşı, neşeli yüzünde ciddi ve endişeli bir ifadeyle, oyun yazarı Quentin Makepeace oturuyordu. Herkes sessizce oturmuş, yerin birkaç metre üstünde duran büyük, parlak bir küreye bakıyordu. Bu bir araştırma küresine ait görüntü, Nathaniel hemen anlamıştı; Londra'nın bir köşesini havadan gösteriyordu. Uzakta, neredeyse görüş açısının dışında, damdan dama atlayan küçük bir şekil vardı. Düştüğü yerlerde ufak çaplı yeşil patlamalar oluyordu. Nathaniel kaşlarını çattı, daha iyi görebilmek için yaklaştı...

"Demek gölgeleri kovalamaktan vazgeçtin, ha?" Sararmış parmaklar koluna yapıştı; yanında fırlak sivri burunlu, yüz ifadesi hoşnutsuzluk yansıtmaya ayarlanmış Julius Tallow vardı. "Zamanı gelmişti. Burada her şey birbirine karıştı."

Nathaniel kolunu çekti. "Neler oluyor?"

"Golemin ardındaki gizemli ustayı buldun mu?" Tallow'un sesinde alaycılık damlıyordu.

"Şey, hayır, ama..."

"Çok şaştım doğrusu. Sen yurtdışında gezip tozarken, direnişçilerin yeni bir saldırı düzenlediğini duymak belki ilgini çeker Mandrake. Gizemli bir golem değil, unutulmuş güçlere sahip olan gizli bir vatan haini değil, senin bir türlü başa çıkamadığın aynı insan gücü, yani Direniş örgütü. Geçen gece İngiliz Müzesi'nin yarısını talan etmek onlara yetmemiş, şimdi de Gladstone'un mezarına girip ifritlerinden birini serbest bırakmışlar. Senin de gördüğün gibi, şu anda mutlu mesut şehri dolaşmakla meşgul."

Nathaniel gözlerini kırpıştırarak duyduklarını sindirmeye çalıştı. "Bunu direnişçiler mi yapmış? Nereden biliyorsunuz?"

"Çünkü cesetlerini bulduk. Bu işi kilden yapılmış dev bir golem becermemiş Mandrake. Artık bu fikirden hemen vazgeçsen iyi olur. Yakında işlerimizden de olacağız. Duval..."

Geri çekildi. Nathaniel'ın ustası Jessica Whitwell sandalyesinden kalkmış, azametli yürüyüşüyle cılız gövdesini onlara doğru taşıyordu. Nathaniel boğazını temizledi.

"Efendim, acil olarak sizinle konuşmam gerek. Prag'da..."

"Bu olayda seni suçluyorum Mandrake." Öfke kıvılcımları saçan gözleri Nathaniel'ı delip geçti. "Demonunun yalanlarıyla beni yanlış yönlendirdiğin için teşekkürler, şimdi her zamankinden daha yetersiz görünüyoruz! Tam bir aptal durumuna düştüm ve başbakanın desteğini kaybettim. Güvenlik bölümümün yönetimi bu sabah Duvall'a devredildi. Direniş'e karşı düzenlenen operasyonlar da bundan böyle onun sorumluluğunda olacak."

"Efendim, üzgünüm, ama dinleyin, lütfen..."

"Üzgün mü? Artık çok geç Mandrake. İngiliz Müzesi yenilgisi yeterince kötüydü, ama bu bardağı taşıran son damla oldu. Duvall istediğini elde etti. Şimdi her yerde onun kurtları var ve kendisi..."

"Efendim!" Nathaniel artık kendini tutamayacaktı. "Golem parşömenini yazan Çek büyücünün yerini buldum. İkinci bir yazma daha hazırlıyordu; hükümet içindeki bir hain için!" Tallow'un şüpheci ifadesini görmemezlikten geldi.

Bayan Whitwell ilgilenmişti. "Hain kim?"

"Henüz bilmiyorum."

"Bu hikayeyi kanıtlayabilir misin? Parşömen sende mi, mesela?"

"Hayır. Tamamen yok edildi ama bence..."

"Öyleyse," dedi Bayan Whitwell, kahredici bir kararlılıkla, "hiçbir işime yaramaz, tabii senin de. Londra karıştı Mandrake, ve bir günah keçisine ihtiyaç var. Kendi adıma senden uzak durmaya niyetliyim; birazcık aklı varsa, Bay Tallow da aynı şeyi yapar."

Topukları üzerinde dönüp sandalyesine geri gitti. Omzunun üstünden Nathaniel'a sırıtan Tallow da onu izledi. Nathaniel bir anlık duraksamadan sonra, omuz silkip görüntü küresine doğru sürüklendi. Görüntüyü yayınlayan yarı-ifrit, damların üstünde sıçrayan şeyi daha yakından göstermeye çalışıyordu. Görüntü yaklaştı; Nathaniel siyah birtakım elbise, beyaz saçlar ve altın bir maske gördü... Sonra, düşünce hızıyla yeşil bir ışık çıktı yaratıktan: Küredeki görüntü zümrüt rengi bir patlamayla kesildi.

Bay Devereaux içini çekti. "Üçüncü küre de gitti. Yakında hiç kalmayacak. Neyse, herhangi bir yorumu ya da raporu olan var mı?"

Adalet Bakanı Bay Mortensen, ayağa kalkıp bir tutam yağlı saçı başına yapıştırdı. "Efendim, bu demona karşı hemen harekete geçmeliyiz. Bunu yapmazsak, Gladstone'un şanı nişanı kalmayacak! O bizim en büyük önderimiz değil mi? Tüm refahımızı, egemenliğimizi, kendimize inancımızı ona borçlu değil miyiz? Bakın şimdi ne hallere düştü? Bütün şehirde dans ederek dolaşıp, geçtiği yeri yakıp yıkan, katil bir kemik torbası! Halkın bunu anlaması uzun sürmez, biliyorsunuz; düşmanlarımızın da. Ben derim ki..."

Dışişleri Bakanı Marmeduke Fry konuştu. "Duvall'ın kaba güç tekniğiyle engel olmayı başaramadığı birçok kitlesel panik olayı yaşandı." Öfkeyle homurdanan Polis Şefi'ne yandan kurnaz bir bakış attı.

"Yaratık kesinlikle delirmiş," diye ekledi Enformasyon Bakanı Bayan Malbindi, "ve Mortensen'ın da dediği gibi, bu, durumun utanç vericiliğini artırıyor. Kurucumuzun kemikleri damlarda hoplayıp zıplıyor, bayrak direklerine asılıyor, Whitehall'un ortasında göbek atıyor ve, kaynaklardan gelen bilgi doğruysa, Camberwell balık pazarının içinde perendeler atarak dolaşıyor. Ayrıca insanları öldürmekten vazgeçmiyor, görünüşe göre önüne kim çıkarsa. Daha çok genç erkekler ve kızlar; çoğu halktan, ama bazıları önemli kişiler. 'Son ikiyi' aradığını söyleyip duruyor, ne demekse."

"Mezardan kurtulmayı başaran iki kişi," dedi Bay Fry. "Bu yeterince açık. Asa da onlardan birinde. Ama şu anda en acil sorun, halkın kimin iskeletiyle karşı karşıya olduğunu fark edecek olması."

Grubun köşelerinde bir yerden Jessica Whitwell'in buz gibi sesi duyuldu. "Şunu iyice bir anlamama izin verin," dedi. "Bunlar gerçekten Gladstone'un kemikleri mi? Yani kılık falan değiştirmiş değil, öyle mi?"

Bayan Malbindi'nin iki kaşı havaya kalktı. "Onun kemikleri, evet. Mezara girdiğimizde lahit boştu. Orada bir sürü ceset var, inan bana, ama Kurucumuz'un cesedi yok."

"Garip, değil mi?" Bay Makepeace ilk kez konuşuyordu. "Muhafız ifrit, özünü iskelete sokmuş. Neden? Kim bilir?"

"Nedeni önemli değil." Bay Devereaux yumruğunu avucuna geçirerek, özenli bir ciddiyetle konuşmuştu. "Önceliği ondan kurtulmaya vermeliyiz. O yok edilene kadar, devletin onuru ağır tehdit altındadır. O yaratığın hemen öldürülmesini ve kemiklerin mezara geri dönmesini istiyorum. Bugün bütün bakanlar demonlarını bu işle görevlendirecek. Yani hepiniz. Görevli bakanlıklar şimdiye kadar ciddi bir başarısızlık gösterdi. Sonuçta, o yaratık Gladstone'a bağlı; oldukça güçlü. Bu arada, bir de asa konusu var."

"Evet," dedi Bay Fry. "Uzun vadede bu daha önemli. Amerika çıkartması yaklaşıyor..."

"Düşmanın eline geçmesine izin veremeyiz. Eğer bu işin içinde Çekler varsa..."

"Kesinlikle." Kısa bir sessizlik yaşandı.

"Özür dilerim." Nathaniel konuşulanları saygıyla ve sessizce dinlemişti ama düş kırıklığını biraz yatıştırmıştı artık. "Gladstone'un Devlet Asası'ndan mı bahsediyoruz? Hani şu Prag'ı fethederken kullandığı asa?"

Bay Devereaux soğuk gözlerle ona baktı. "Sonunda bize katılmaya tenezzül etmen beni sevindirdi Mandrake. Evet, aynı asa."

''Öyleyse Emir Sözcükleri'ni öğrenirsek, gücünü yeni savaşlarda kullanabiliriz?"

"Biz ya da düşmanlarımız. Şu anda nerede olduğu bilinmiyor."

"Emin miyiz?" diye sordu Helen Malbindi. "İskelet... ya da ifrit, ya da her neyse işte, asa hâlâ onda olamaz mı?"

"Hayır. Sırtında bir çanta taşıyor, Gladstone'un birçok eşyasının çantada olduğundan şüpheleniyoruz. Ama asa gitmiş olmalı. Mezar hırsızlarından biri aldı herhalde."

"Bütün limanları ve havaalanlarını mühürledim," dedi Bay Mortensen. "Küreler bütün sahillerde devriye geziyor."

"Afedersiniz ama..." dedi Nathaniel. "Asanın katedralde olduğu biliniyorsa, neden daha önce ondan yararlanmadık?" Büyücülerin çoğu arkalarına döndüler. Bay Duvall'ın gözleri çakmak çakmaktı. "Bunun büyükler için bir konsey toplantısı olması gerekiyor, çocuk yuvası değil. Bu parazitin salondan çıkarılmasını öneriyorum Rupert."

"Bir saniye Henry." Bay Devereaux da öbür bakanlar kadar sinirli görünüyordu, ama kibarca konuşmaya devam etti. "Çocuğun hakkı var. Nedeni, Mandrake... bunun gibi bir felaket olacağından korkulmasıydı. Gladstone ölüm döşeğindeyken, mezarına girecek herkesten intikam alacağına yemin etmişti ve onun kolayca karşı gelinmeyecek kadar güçlü bir adam olduğunu hepimiz biliyoruz. Koyduğu savunmalar ya da görevlendirdiği demonlar tam olarak bilinmiyordu ama..."

"Ben bu konuyu biraz araştırdım," dedi Quentin Makepeace, rahat bir gülümsemeyle araya girerek. "Gladstone her zaman ilgimi çekmiştir. Cenaze günü mezar içeriden bir Salgın ile mühürlenmiş, güçlü bir numara ama geçilmesi çok zor değil. Gelgelelim, Gladstone lahti için de ayrıca bizzat hazırlıklar yapmış; güncel kaynaklar, bedeninden çıkan auranın, mumları değiştirmekle görevli birçok iblisi öldürdüğünü söylüyor. Bu uyarı yeterli gelmemiş olmalı ki ölümünden hemen sonra onun yasaklarını çiğneyerek asayı almak için mezara giren devlet adamları olmuş. Salgın'ı dondurup mezara inmişler, bir daha da hiçbirinden haber alınamamış. Dışarıda bekleyen suç ortakları bir şeyin kapıyı içeriden kilitlediğini duymuş. Bu olaydan sonra, ulu önderin savunmalarını denemek aptallığını gösteren kimse olmamıştı. Yani dün geceye kadar."

"Direnişçilerin bunu başardığına mı inanıyorsunuz?" diye sordu Nathaniel. "Geride ceset bıraktılarsa, ipuçları da olmalı. Ben hemen..."

"Kusura bakma Mandrake," dedi Duvall. "Ama bu iş artık senin değil. Şimdi polise geçti. Soruşturmayı Gri Ceketliler'in yürüttüğünü söylemem herhalde yeterlidir." Polis Şefi başbakana döndü. "Bence, Rupert, biraz sert konuşmanın zamanı geldi. Bu çocuğun Direniş'in peşinde olması gerekiyordu. Şimdiyse Westminster Katedrali, atalarımızın ebedi dinlenme yeri talan edilmiş, Gladstone'un mezarı kirletilmiş durumda. Asa ise çalındı. Ve bütün bunlar olurken bu çocuk kılını bile kıpırdatmadı."

Bay Devereaux Nathaniel'a baktı. "Söyleyecek sözün var mı?"

Nathaniel bir an Prag'da olanları anlatmayı düşündü ama boşuna olacaktı. Elinde kanıt yoktu. Üstelik, büyükten de büyük bir olasılıkla, hain orada oturmuş onu izliyordu. İşi ağırdan alacaktı. "Hayır efendim."

"Beni hayal kırıklığına uğrattın Mandrake, Büyük hayal kırıklığına uğrattın." Başbakan başını çevirdi. "Bayanlar baylar," dedi. "Direnişçilerden geriye kalanların izini bulup asayı ele geçirmeliyiz. Bunu başaran kişi fazlasıyla ödüllendirilecektir. İlk önce iskelet durdurulmalı. Elinizdeki en iyi büyücüleri..." Saatine baktı. "...İki saat içinde toplayın. Bu sorunun çözülmesini istiyorum. Anlaşıldı mı?" Anlaşıldığını belirten hafif mırıltılar duyuldu. "Öyleyse konseye ara verilmiştir."

Bakanlar grubu, telaşla arkalarından seğirten Bayan Whitwell ve Tallow ile birlikte katedralden ayrıldı. Nathaniel peşlerinden gitmeye yeltenmedi. Pekala, diye düşündü, o zaman ben de sizden uzak dururum. Araştırmamı kendi başıma sürdürürüm.

Genç bir büyücü kilisedeki sıralardan birine oturmuş, defterini inceliyordu. Nathaniel omuzlarını kaldırıp, mümkün olduğu kadar kasılarak yanına gitti. "Merhaba Fennel," dedi sertçe. "Çok kötü bir durum."

Kız ürkmüş görünüyordu. "Ah, Bay Mandrake. Sizin hâlâ bu görevde olduğunuzu bilmiyordum. Evet, çok kötü."

Nathaniel başıyla mezarı işaret etti. "Haklarında bir şey öğrenebildin mi?"

Kız omuz silkti. "Herkesin bildiği şeyler. Yaşlı adamın üzerindeki belgeler Terence Pennyfeather adında biri olduğunu gösteriyor. Southwark'da bir sanat malzemeleri dükkanının sahibi. Diğerleri ondan çok daha genç. Dükkanda çalışıyor olabilirler. Henüz isimlerini öğrenemedim. Ben de tam kayıtlarına bakmak için Southwark'a gidecektim."

Nathaniel saatine baktı. Çağırma seansına iki saat vardı. Biraz zamanı olacaktı. "Ben de seninle geliyorum. Yalnız, bir şey daha..." Duraksadı, kalp atışları hafiften hızlandı. "Mezardakiler... aralarında bir kız da var mıydı; zayıf, düz siyah saçlı?"

Fennel alnını kırıştırdı. "Gördüklerim arasında yoktu."

"Tamam. Tamam. Peki, gidelim mi o zaman?"

Pennyfeather Sanat Malzemeleri'nin önünde azman Gece Polisleri, içeride ise dükkanı taramakla meşgul çeşitli bakanlıklardan büyücüler vardı. Nathaniel ve Fennel belgelerini gösterip geçtiler. Çalıntı eşyaların bulunmasına odaklanmış büyücüleri görmezlikten gelip, tezgahın arkasında buldukları eski püskü muhasebe defterlerini incelemeye başladılar. Fennel birkaç dakika içinde bir isim listesi buldu.

"Çalışanlara yapılan ödemelerin listesi," dedi. "Birkaç ay öncesine ait. Hepsi Direniş üyesi olabilir. Bugün hiçbiri işe gelmemiş."

"Bir bakalım." Nathaniel çabucak okudu. Anne Stephens, Kathleen Jones, Nicholas Drew... Bu isimler bir şey ifade etmiyordu. Dur bir dakika; Stanley Hake ve Frederick Weaver. Fred ve Stanley, gün gibi açık. Doğru iz üstündeydi, ama Kitty'den eser yoktu. Sayfayı çevirip sonraki ayın ödemelerine baktı. Aynı isimler. Hesap defterini Kennel'a geri verip, parmaklarını tezgahın camına tıklattı.

"Bir tane daha var efendim."

"Boş ver. Göreceğimi gördüm. Bir saniye." Nathaniel Fennel'ın elindeki kağıdı alırken neredeyse yırtacaktı, yakından dikkatle inceledi, gözlerini kırpıştırdı, yeniden inceledi. İşte oradaydı; aynı liste ama ufak bir farkla: Anne Stephens, Kitty Jones, Nicholas Drew... Şüphesi kalmamıştı: Kitty Jones, Kathleen Jones, aynı kişiydi.

Direniş'in izini sürdüğü uzun aylar boyunca, Nathaniel Kitty'yi bulabilmek için resmi kayıtların hepsini ezberlemiş ama bir şey bulamamıştı. Şimdiyse sürekli yanlış ismi araştırdığı ortaya çıkmıştı.

"İyi misiniz Bay Mandrake?" Fennel kaygıyla ona bakıyordu.

Nathaniel geçmişten bugüne döndü. "Evet, evet, iyiyim. Yalnızca... " Kıza gülümsedi, tek kolunu düzeltti. "Sanırım iyi bir fikrim var."

33

Prag'daki tarihi günlerden beri katıldığım en büyük toplu çağırma töreniydi. Whitehall'un iç kısımlarında bu iş için ayrılmış geniş bir salona hemen hemen aynı anda toplanan kırk adet cin. Büyücülerin tüm gayretlerine rağmen, her zaman olduğu gibi tatsız bir ortamdı. Her biri aynı cins koyu renk elbiseyle, birbirine benzer pentagramların içinde düzgün bir sıra halinde durmuş, usulca çağırma sözcüklerini sıralıyor, yanlarında isimleri yazan masaların başında görevli memurlar oturuyordu. Biz cinlerse, tabii, disiplin ve görgü kurallarına daha az bağlıydık: Boynuzlar, kuyruklar, yanardöner pullu kulaklar, dikenler ve dokungaçlar kullanarak bireyselliğimizi dosta düşmana ilan ediyor; kömür karasından menekşe sarısına kadar çeşitlilik gösteren bir renk yelpazesinde; biri diğerine benzemeyen laf kalabalığı ve nahoş kokularla; bağırış çağırış bir panayır havası yaşatıyorduk. Ben sırf can sıkıntısından, eski gözdelerimden birinin kılığına girmiştim: Başımın üstünden çıkan gümüş tüylerle kanatlı bir yılan.[56] Sağımda cambaz ayakları takmış kuşa benzer bir şey vardı, solumda mavi-yeşil buluttan ürkünç bir girdap. Onun yanında, ağzından salyalar akan yarı aslan yarı kartal bir griffin ve onun yanında -tehlikeli görünmekten çok sinir bozucu- bodur ve hareketsiz bir tabure. Yüzlerimiz sahiplerimize dönük, hep birlikte verilecek emirleri bekliyorduk.

Çocuk benimle ilgilenmiyordu; bir deftere notlar almakla meşguldü.

"Öhöm." Gümüş tüylü yılan kibarca öksürdü. "Ö-höm." Yine tepki yok. Bu ne kabalıktı böyle? Birini çağır, sonra da suratına bakma. Biraz daha yüksek sesle öksürdüm. "Ö-thaniel."

Şimdi olmuştu işte. Başı titredi, sonra sağa sola çevrildi. "Kes sesini," diye tısladı. "Ya biri duysaydı?"

"Nedir bütün bunlar?" dedim. "Ben gizli bir iş yaptığımızı sanıyordum. Şimdi iblisini kapan buraya gelmiş."

"Bu çok öncelikli bir görev. Başıboş dolaşan kaçık bir demonla uğraşıyoruz. Yok edilmesi gerek."

"Eğer bu tayfayı şehre salarsanız, etraftaki tek deli o olmayacak." Dilimle sol tarafı işaret ettim. "Şu sondakine bak. Tabure kılığına girmiş. Tuhaf... ama nedense tarzını beğendim."

"O zaten tabure. O pentagram kullanılmıyor. Şimdi, dinle. Her şey çok çabuk gelişiyor. Direnişçiler Gladstone'un mezarına girip, hazinesini bekleyen muhafızı serbest bırakmışlar. Şimdi yaratık Londra'da dolaşıp bize cehennem azabı yaşatıyor. Onu küflenmiş kemiklerinden ve çevreye yaydığı çürük kokusundan tanıyabilirsin. Başbakan onun saf dışı edilmesini istiyor, bu yüzden hepiniz buraya toplandınız."

"Hepimiz, ha? Güçlü bir şey olmalı. İfrit mi?"[57]

"Öyle sanıyoruz, evet. Güçlü ve... yüz kızartıcı. En son, Atlı Muhafızların Geçit Töreni'nde Gladstone'un leğen kemiğini sallarken görüldü. Ama bak, senden bir şey daha yapmanı istiyorum. Eğer o ifriti bulursan, direnişçilerle ilgili bilgi almaya çalış: Özellikle Kitty isminde bir kızla ilgili. Onun değerli bir asayı alarak kaçtığını düşünüyorum. Belki yaratık onun tanımını verebilir."

"Kitty..." Yılanın dili düşünceyle dışarı çıkıp tekrar girdi. Direniş'ten bu isimde bir kız daha önce de yolumuza çıkmıştı. Yanlış hatırlamıyorsam, koca pantolonlar giyen belalı bir kızdı... Anlaşılan, geçen birkaç yıl yeterince bela yaşamamış.[58] Bir şey daha hatırladım. "Bu senin sihirli aynanı çalan kız değil mi?"

Patenti kendisinde olan "kaktüse-oturmuş-buldok" suratını yaptı. "Olabilir."

"Şimdi de kalkıp Gladstone'un asasını mı yürütmüş... İşi oldukça ilerletmiş demek."

"O gerçek bir sihirli aynaydı."

"Evet, ama Avrupa'yı yerle bir edemeyeceğini kabul et. Oysa asa yenilmez bir güç. Yani bunca zamandır Gladstone'un mezarında küflenmeye mi bırakılmış?"

"Öyle gibi." Çocuk dikkatle etrafa bakındı ama büyücülerin hepsi genel yaygarayı bastırmaya çalışarak, kölelerine emirler yağdırmakla meşguldü. Komplocu bir edayla öne eğildi. "Çok gülünç!" diye fısıldadı. "Şimdiye kadar korkudan kimse mezara girememiş. Şimdiyse bir avuç avam bütün hükümeti aptal durumuna düşürdü. Ama ben o kızı bulup, bu durumu düzeltmeye kararlıyım."

Tüylerimi silktim. "Ona iyi şanslar dileyip rahat bıraksan olmaz mı?"

"O da gidip asayı en yüksek fiyat verene satsın, öyle mi? Beni güldürme!" Sahibim iyice yaklaştı. "Onu bulabilirim. Bulunca da... şey, o asa hakkında pek çok şey okudum. Çok güçlü, tamam, ama Emir Sözcükleri çok açık. Güçlü bir büyücü onu kolaylıkla kontrol edebilir ve doğru ellere geçtiğinde neler başaracağını kim bilebilir?" Sabırsızca doğruldu. "Neden gecikildi? Genel emrin çoktan verilmesi gerekiyordu. Yapılacak daha önemli işlerim var benim."

"Şu köşedeki yağ tulumunun çağrıyı tamamlamasını bekliyorlar."

"Kim? Tallow mu? O salak ne işler çeviriyor öyle? Yeşil maymununu çağırsın da bitsin bu iş."

"Yaktığı tütsülerin miktarına ve elindeki kitabın kalınlığına bakılırsa, daha büyük bir şey çağırmaya kalkışmış."

Çocuk homurdandı. "Yüksek rütbeli bir demonla herkesi etkilemeye çalışıyor herhalde. Tam ona göre bir iş. Whitwell'in gözüne girmek için her şeyi yapar."

Kanatlı yılan sertçe geriye çekildi. "Vay, o neydi öyle!"

"Yine ne oldu?"

"Yüzün! Bir an için gerçekten hiç de hoş olmayan bir sırıtış belirdi. Resmen korktum."

"Saçmalama. Koca bir yılan olan sensin. Tallow uzun zamandır bana diş gösteriyor, hepsi bu." Bir küfür savurdu. "O ve diğerleri. Buradaki hiç kimseye güvenemem. Böyle dedim de..." Bir kez daha eğilerek yaklaştı; yılan onu dinlemek için şahane başını indirdi. "Senin korumana her zamankinden daha çok ihtiyacım olacak. Paralı askerin dediklerini duydun. Prag'a gittiğimizi İngiliz Hükümeti'nden biri söylemiş."

Tüylü yılan başını salladı. "Aradaki bağlantıyı kurabilmene sevindim. Bu arada, şu Çek casusları serbest bırakabildin mi?"

Gözleri karardı. "Bana bir şans ver! Önümde daha acil işler var. Golem gözünü kontrolünde tutarak çevreye korku salan, çok üst düzeyde biri. Beni susturmaya çalışabilirler."

"Prag'a gideceğini kimler biliyordu? Whitwell? Tallow?"

"Evet, Dışişleri'nden biri. Ha, galiba bir de Duvall."

"Şu kıllı Polis Şefi mi? Ama o toplantıyı çoktan terk etmişti..."

"Biliyorum, ama çırağı Jane Farrar ağzımdan bilgi almış olabilir." Işık mı vurmuştu yüzüne, yoksa oğlanın yüzü cidden biraz kızarmış mıydı?

"Ağzından laf almak mı? Nasıl oldu, tam olarak?"

Alnını kırıştırdı. "Bir Cazibe büyüsü kullandı ve..."

Ne yazık ki, bu ilginç hikaye ani ve -salona toplanmış büyücüler için- huzur bozucu bir olayla yarıda kesiliverdi. Yandaki sıranın en son pentagramında duran, sarı benizli bodur büyücü Tallow, sonunda uzun ve karmaşık çağırmasını tamamlamış, çizgili kumaş kaplı kollarını uzatarak, sözcükleri okuduğu kitabı bırakmıştı. Birkaç saniye geçti; büyücü hızla soluyarak sözcüklerin Öteki Tarafta duyulmasını bekledi. Bir anda, ikinci pentagramın ortasında, içinden küçük, sarı şimşekler çakan, siyah bir duman yükseldi. Biraz bayat bir numara olsa da, oldukça iyi tasarlanmıştı.[59]

Büyücünün gözleri kötü bir önseziyle kocaman açıldı; önsezinin doğruluğuysa kısa sürede kanıtlandı. Duman yoğunlaşarak dalgalanan dört kollu, yaklaşık iki metre uzunluğunda, kaslı, siyah bir beden halini aldı.[60] Zayıf bir nokta arayarak, ağır ağır pentagramın çevresini dolaştı.

Bulduğundaysa şaşkınlığını gizleyemedi.[61]

Dört kol, tereddüt geçiriyormuş gibi bir an donakaldı. Sonra, bedenin altından çıkan bir duman parçası, deneme kabilinden pentagramı köşelerinden ittirdi. İki deneme yetti de arttı bile. Zayıf nokta bulunmuştu: Büyülü sözcüklerin oluşturduğu engelde ufacık bir delik. Duman anında öne doğru yayıldı, geçtiği yerde neredeyse bir toplu iğne ucu kadar inceldi ve dışarıda yeniden genişledi. Git gide daha hızlı akmaya başladı; şişerek büyüdü ve koca bir dokunaç halini alarak, büyücünün korkudan donakaldığı karşı pentagrama doğru iştahla atıldı. Pentagramın çevresine serpilmiş biberiye ve üvez ağacı kırıntıları esintide dağıldı. Duman ayaklarını sardı, bacaklarını çabucak kalın, siyah bir sütun gibi kapladı. Büyücü bazı anlamsız sesler çıkarsa da, daha fazlasına vakti kalmamıştı: Birinci pentagramdaki şekil artık yok olmuş, delikten geçen tüm özüyle avını sarmıştı. Beş saniyeden kısa bir süre içinde, çizgili takım elbisesiyle birlikte büyücünün tamamı, duman tarafından yutulmuştu. Sütunun başı yakınlarında birçok zafer şimşeği çaktı, sonra büyücüyü de birlikte götürerek, katı bir madde gibi yerin içine gömüldü.

Bir sonraki an, büyücünün durduğu yerde kalan yanık izi ve yanındaki kömürleşmiş kitap dışında, her iki pentagram da bomboştu.

Çağırma salonu şaşkınlık dolu bir sessizliğe gömülmüştü. Büyücüler, dilleri tutulmuş halde ayakta kalakalmış, memurlar sandalyelere yığılmıştı.

Sonra tüm mekanda bir gürültü koptu; sahibim de aralarında olmak üzere, kölelerini uygun şekilde bağlamış olan tüm büyücüler üzgün yüzlerle pentagramlarından çıkıp, yanık izinin etrafında toplanarak, hep bir ağızdan konuşmaya başladılar. Biz yüce varlıklarsa, neşeli ve koyu bir sohbete daldık. Yeşil bulut ve cambaz ayaklı kuşla birkaç görüş paylaştım.

"İyi numaraydı."

"Tarzı da vardı."

"Şanslı kaltak. İnanamadı adeta, gördünüz mü?"

"Eh, böyle bir fırsatla hayatta kaç kez karşılaşılır ki?"

"Çok çok az. Benim başıma İskenderiye'de bir kez gelmişti. Küçük bir çırak vardı..."

"Budala, kilit sözcüklerinden birini yanlış söylemiş olmalı."

"Ya o ya da baskı hatası. Hepsini kitaptan okudu görmediniz mi? Şey, exciteris'i stingaris'ten önce söyledi, ben duymuştum."

"Olamaz! Cidden mi? Bir çırak bile bunu yapmaz."

"Kesinlikle. Bahsettiğim şu küçük çırak da aynı şeyi yapmıştı; ustası gidene kadar beklemiş, sonra... Bunu duyunca kulaklarınıza inanamayacaksınız..."

"Bartimaeus... dikkatini bana ver!" Çocuk paltosunu ardında uçuşturarak pentagramına geri döndü. Salondaki diğer büyücüler de öyle. Aniden kolları sıvayıp işe girişme ve sorumluluk havasına bürünmüşlerdi. Köle arkadaşlarım ve ben gönülsüzce sahiplerimize döndük. "Bartimaeus," dedi çocuk yeniden ve sesi titreyerek, "sana emrediyorum ve yapacaksın: Dışarı çık ve hain ifriti bul. O yok edilmeden bana geri gelmemeni buyuruyorum."

"Tamam, sakin ol." Tüylü yılan keyiflenmişe benzer bir ifadeyle ona baktı. Çocuk bir anda mesafeli ve resmi davranmaya başlamıştı ("emirler" "buyruklar" falan); belli ki sarsılmıştı. "Senin neyin var?" diye sordum. "Sanki şok geçiriyor gibisin. O adamı sevmediğini sanmıştım."

Yüzü renk değiştirdi. "Kes sesini! Sürekli unutuyorsun ama ben senin efendinim. Emrettiğim şeyleri yapacaksın!"

Artık güvenilir sırdaşı değildim. Çocuk yine eski buyurgan havasına dönmüştü. Gerçeğin şöyle bir ucundan görünmesi neler yapabiliyor, garip.

Böyle bir durumdayken onunla konuşmak anlamsızdı. Tüylü yılan sırtını döndü, kıvrıldı ve köle kardeşleriyle birlikte odadan ayrıldı.

34

O akşam Londra damları çok hareketliydi. Whitehall'daki salondan ayrıldıktan sonra çil yavrusu gibi dağılan benim gibi kırk kadar ağırsiklet cinin yanı sıra, çeşitli ahmaklık derecelerinde iblis ve folyotlar da uğursuz gökyüzünü doldurmuştu. İçlerinden bir-ikisinin tüneyip tepesinden çevreyi kolaçan etmediği bir kule ya da ofis binası görmek zordu.

Aşağıda, Gece Polisi taburları dolaşıyor; biraz da isteksizce, kaçak ifritin izini arıyordu. Kısacası, başkentte her türden devlet kölesi kol geziyordu. İfritin ilk birkaç saniyede bulunmamış olması tuhaftı.

Aklımda belli bir plan olmadan, gargoyl şeklinde Londra'yı biraz dolaştım. Her zamanki gibi, beladan uzak durma eğilimim ve işimi yapıp mümkün olduğunca çabuk serbest kalma isteğim birbiriyle çatışıyordu. Sorun, ifritlerin namussuz alçaklar olmasıydı: Onları öldürebilmek çok zordu.

Bir süre sonra, yapacak daha iyi bir şey bulamadığımdan, oradaki gözcülerle konuşmak için zevksiz bir apartmana doğru uçtum; büyücü zevkine göre beton ve camdan tasarlanmış yüksek bir bina.

Gargoyl bir balerin zerafetiyle dama kondu. "Hey, siz ikiniz. Şu iskelet buradan geçti mi hiç? Konuşun." İkisinin de aciz mavi iblislerden olduğu göz önüne alınırsa, gayet kibar konuşmuş sayılırdım.

Teki hemen cevap verdi. "Evet."

Anlatmasını bekledim. Selam verip kuyruğunu parlatmaya devam etti. Gargoyl bezgin bezgin içini çekti ve birbiri ardına öksürdü. "Ee, ne zaman gördünüz? Ne tarafa gitti?"

Diğer iblis, ayak parmaklarını en ince detayına kadar incelemeye ara verdi. "İki saat kadar önce gelmişti. Nereye gittiğini bilmiyoruz. Saklanmakla meşguldük. O çıldırmış, biliyorsun."

"Bu ne demek?"

İblis düşündü. "Şey, siz yüce varlıklar her zaman oldukça tehlikelisinizdir ama genelde ne dediğinizi bilirsiniz. Bu yaratık... abuk sabuk konuşuyor. Üstelik bir an mutlu, sonra bir bakıyorsun... hmm, şu Hibbet'e yaptığına bir bak."

"Bence gayet iyi görünüyor."

"O gördüğün Tibbet. Tibbet'i henüz yakalamadı. Beni de. Bizi bir dahaki sefere halledeceğini söyledi."

"Bir dahaki sefere mi?"

"Evet, şimdiye kadar tam beş kere geçti. Her seferinde sıkıcı bir nutuk atıp, içimizden birini yiyor. Giden beş, kalan iki. Korku, sıkıntı diz boyu; bir iblis buna nasıl dayanır? Sence bu tırnak düşer mi?"

"Bu konuda hiçbir fikrim yok. İskelet bir daha ne zaman gelecek?"

"On dakika içinde falan, eğer programa uymaya devam ederse."

"Çok teşekkürler. Sonunda işe yarar bir bilgi verebildin. Onu burada bekleyeceğim."

Gargoyl kısalıp küçüldü ve diğer ikisinden birazcık daha az çirkin, mavi bir iblise dönüştü. Rüzgarın estiği yöne doğru onlardan uzaklaşıp, Londra ufuklarına bakan damın bir köşesine oturdum. Şansım varsa, ifriti benden önce başka bir cin yakalardı, aksi halde, kolları sıvamam gerekecekti. Şehirde neden böyle dönüp durduğu anlaşılır gibi değildi; herhalde uzun süre mezarda nöbet tutmak dengesini bozmuştu. Neyse ki, yakınlarda birçok destek kuvvet vardı: Sokakların birkaçında dolaşan bir sürü cin daha görüyordum.

Beklerken, aklımdan birkaç gereksiz düşünce geçti. Londra'da aynı anda birçok garip olay yaşandığı su götürmez bir gerçekti. Birincisi: Ortalığı kırıp geçiren, amacı belirsiz bir golem. İkincisi, yüksek güvenlikli bir mezara girip değerli bir eşyayı ele geçiren direnişçiler. Üçüncüsü, ikinci olayın doğrudan bir sonucu olarak, mezardan kurtulup fazladan karmaşaya neden olan dengesiz bir ifrit. Bütün bunlar güçlü bir etki yaratmıştı: Toplu çağırma sırasında, büyücülerin yüreklerindeki korku ve kafalarındaki karışıklığa tanık olmuştum. Rastlantı olabilir miydi? Pek sanmıyordum.

Halktan bir avuç insanın Gladstone'un mezarına kendi başlarına gireceği düşüncesi bana inandırıcı gelmiyordu. Bu fikri kafalarına başka birinin soktuğunu ve ilk savunmadan nasıl kurtulacaklarını göstererek mezara inmelerini sağladığını tahmin ediyordum. Şimdi, bu aşırı yardımsever kişi ya mezardaki bekçiden habersizdi, ya da belki biliyordu; her iki durumda da Kitty denen şu kız ve arkadaşlarının nasıl bir belaya bulaştıkları hakkında en ufak bir fikirleri yoktu herhalde.

Yine de, o en azından hayatını kurtarmıştı. Şimdiyse, büyücüler bütün güçlerini Gladstone'un ortalıkta dolaşan iskeletini bulmak için harcarken, o korkunç asa sonunda yeryüzüne çıkmış durumdaydı.[62] Bütün bunlar birinin işine yarayacaktı ve o birinin küçük kız olduğunu hiç sanmıyordum.

Yaratık müzede beni öldürmeye çalışırken, golem gözünde gördüğüm zeka pırıltılarını hatırladım. Soğukkanlı ve tarafsız olarak resmin bütününe bakarsan, katedral olayında da buna benzer bir gölge adamın varlığını görebilmek zor değildi. Aynı kişi mi? Büyük olasılıkla öyle olduğunu düşünüyordum.

Bunun gibi parlak zeka ürünü birçok senaryo üreterek beklerken, ifritin gelişini görebilmek için de otomatik olarak tüm düzlemleri tarıyordum.[63] Sonra şansım dönüverdi: Çok geçmeden, yedinci düzlemde, akşam ışıkları arasından yaklaşan biçimsiz bir parıltı gördüm. Bazen gölgelere dalıp güçlenerek, bazen batan güneşin vurduğu kiremitlerin kırmızı parıltısında kaybolarak, oradan oraya uçuştu. İkiden altıya kadar olan düzlemlerde parıltı aynıydı; belirli bir şekli yoktu. Bir şeyin aurasıydı, tamam -bir şeyin özünün bıraktığı iz- ama maddesel şeklini seçebilmek olanaksızdı. Birinci düzlemi denedim ve orada ilk kez, batan güneşin tüm renklerini üzerinde taşıyan, adam şeklinde sıçrayan bir şekil görebildim.

Keçi kıvraklığıyla damdan rüzgar gülüne zıplıyor, en ince doruk noktalara tünüyor, sonra bir topaç gibi dönüp yoluna devam ediyordu. İyice yaklaşırken, heyecanlı çocuklar gibi tiz sevinç çığlıkları attığını duymaya başladım.

İblis dostlarım, aniden gece yarısının yaklaştığını gören Kül Kedisi gibi telaşlandılar. Ayak tırnakları ve kuyruklarıyla uğraşmayı bırakıp, daha az göze batmak ümidiyle göbeklerini içine çekip, birbirlerinin arkasına saklanmaya çalışarak damın üstünde koşuşturmaya başladılar. "Ah-ha," diyorlardı durmadan. "Ah-ha."

Cinlerden birkaçının, sıçrayan şekli güvenli bir uzaklıktan izlediklerini fark ettim. Neden hâlâ saldırmadıklarını anlayamıyordum. Belki yakında öğrenecektim. Bana doğru geliyordu.

Ayağa kalktım, tertipli bir iblis gibi kuyruğumu omzuma attım ve bekledim. Öteki iblisler sürekli ciyaklayarak etrafımda dört dönüyordu. Sonunda, ayağımı uzatıp birine çelme taktım. "Sessiz olun," diye hırladım. "Biraz kendinize saygınız olsun." Sessizce bana baktılar. "Böyle daha iyi."

"Bir şey diyeyim mi..." İblisin teki diğerini dirseğiyle dürtükleyip, beni gösterdi. "Bundan sonraki o olabilir."

"Evet. Belki bu sefer onu alır. Biz kurtulabiliriz!"

"Arkasına saklan. Çabuk."

"Önce ben. Önce ben."

Arkama saklanabilmek için birbirleriyle yarışırlarken, öylesine sefil bir itiş-kakış yaşandı ki sonraki birkaç saniye içinde tüm dikkatimi, sonuna kadar hak edilmiş birkaç tokadı aşk etmeye vermek zorunda kaldım. Tokatların sesi tüm şehirde yankılandı. Bu curcunanın ortasında yukarı baktım ve orada, iki metre bile uzağımda olmayan korkulukların üstünde, bacaklarını iki yana açmış duran kaçak ifriti gördüm.

Görüntüsünün beni ürküttüğünü itiraf etmeliyim.

Yüce büyücünün ölüm döşeğindeki yüzünü betimleyen altın maskeden bahsetmiyorum. Rüzgarda uçuşan saman gibi saçlardan bahsetmiyorum. Bellere dayanmış iskelet ellerden, kravatın altında görünen kaburgalardan, ya da üstünden sarkan tozlu cenaze elbisesinden de bahsetmiyorum. Bunların hiçbiri özellikle etkileyici değildi; ben kendim de onlarca kez iskelet kılığına girmiştim, hepimiz girmedik mi zaten? Yo, beni şaşırtan şey bunun bir kılık değil, gerçek kemikler, gerçek giysiler ve en tepede gerçek bir altın maske olduğunu görmekti. İfritin büyücüden kalan artıkların bir yerine gizlenmiş olan kendi özü, tamamen görünmez durumdaydı. Kendine ait bir şekli yoktu, ne birinci düzlemde ne diğerlerinde. Bunu yapan birini daha önce hiç görmemiştim.[64]

İskelet gün boyunca her ne yapmışsa, giysilerinin berbat görünümüne bakılırsa, günü biraz fazla hareketli geçmişti: Tek dizinde son moda bir yırtık,[65] omzunun birinde bir yanık izi vardı ve kollarından biri pençelenerek parçalanmış gibi görünüyordu. Sahibim bu takımı Milano'daki bir butikte görse, herhalde cebindeki bütün parayı vermeye razı olurdu ama soylu bir ifrit için epey utandırıcı bir kılıktı. Elbisenin altındaki kemikler eksiksiz görünüyordu ancak, eklem yerleri sanki yağlanmış gibi kaygandı.

İskelet başını yana eğip iblis grubumuzu inceledi. İtişmenin ortasında kaskatı kesilmiş, ağzımız beş karış açık, kıpırdamadan kalakalmıştık. Sonunda konuştu.

"Siz yavruluyor musunuz?"

"Yok," dedim. "Yalnızca biraz şakalaşıyorduk."

"Sayınızı diyorum. Son seferinde iki iblis vardı."

"Destek kuvvet," dedim. "Söylevinizi dinlemem için beni de çağırdılar. Bir de beni yemeniz için tabii."

İskelet korkuluğun ucunda parmak uçlarında döndü. ''Ne hoş!" diye şakıdı neşeyle. "Hitabet yeteneğim ve engin bilgeliğimin değerini nasıl da biliyorsunuz! Siz iblisler göründüğünüzden daha zekisiniz aslında."

Beş karış açık ağızlarından salyalar akıtarak, kıllarını kıpırdatmadan dikilen Tibbet ve arkadaşına baktım. Far ışığı altındaki tavşanlar bile onlara iğrenerek bakardı. "Ben olsam buna fazla güvenmezdim," dedim.

İskelet, ince nükteme karşılık olarak, gevrek bir kahkaha attı; kollarını açıp doğaçlama bir step dansı yaptı. Elli metre kadar ötede, iki kaypak yeniyetme gibi bir bacanın arkasına gizlenmiş bekleşerek bizi izleyen, öteki iki cini görebiliyordum.[66] Gladstone'un kemikleri kısmen kuşatılmış durumdaydı.

"Çok canlı görünüyorsun," diye gözlemlerimi paylaştım.

"Neden olmayacakmışım?" İskelet dansa ara verdi; ayakkabısının topuk sesi ve kastanyet gibi buna eşlik eden parmak kemiklerinin sesi, aynı anda kesildi. "Özgürüm!" dedi. "Kuşlar kadar hürüm! Nasıl kafiye ama."

"Evet... aferin." İblis kuyruğunun ucuyla başını kaşıdı. "Ama hâlâ dünyadasın," dedim yavaşça. "Ya da en azından ben öyle görüyorum. Yani gerçekten özgür sayılmazsın, değil mi? Özgürlük, bağlarından kurtulup eve dönmek demektir."

"Eskiden ben de böyle düşünürdüm," dedi iskelet, "o kokuşmuş mezardayken. Ama artık değil. Bana baksana! İstediğim yere gidip, canımın istediğini yapabilirim! Yıldızları seyretmek istersem, oturup seyrederim, kimse de karışamaz. Çiçeklerle ağaçların arasında yuvarlanmak istersem, onu da yaparım. Yaşlı bir adamı tutup kafa üstü nehre atmak istersem, yine sorun olmaz! Dünya beni çağırıyor: Gel kollarıma Honorius ve dilediğin gibi yaşa. İşte iblis, ben buna özgürlük derim, sence nedir?"

Bunu söylerken bana doğru tehlikeli bir hamle yaptı, parmakları pençe gibi kıvrıldı ve altın maskenin altındaki boş oyuklarda bir an için cani bir kırmızı ışık titreşti. Erişim alanının dışına sıçradım hemen. Bir sonraki an, kırmızı ışık hafif soluklaştı ve iskeletin ilerleyişi mesut bir salınma halini aldı. "Şu günbatımına bak!" diyerek içini çekti, kendi kendine konuşur gibi. "Kan ve erimiş peynir renginde."

"Çok lezzetli bir görüntü," diyerek onayladım. Hiç kuşkum kalmamıştı, iblisler haklıydı. İfrit keçileri kaçırmıştı. Ama deli olsun olmasın, kafamı kurcalayan bazı şeyler vardı. "Özür dilerim, İskelet Efendi..." dedim. "Benim gibi anlayışı kıt, önemsiz bir iblisi aydınlatır mısınız acaba? Hâlâ size verilen bir emri mi yerine getiriyorsunuz?"

Uzun kıvrık bir tırnak, altın maskeyi işaret etti. "Onu görüyor musun?" dedi iskelet, sesi artık hüzün doluydu. "Hepsi onun suçu. Verdiği son nefesle beni bu kemiklere bağladı. Onları sonsuza kadar korumakla görevlendirdi, ve eşyalarını. Eşyaların çoğu burada..." Sırtında taşıdığı, genel görüntüsüne uymayan bir çantayı göstermek için arkasını döndü. "Ve ayrıca," diye ekledi, "mezarına girecek olan herkesi yok etmekle. Bak, on ikide on hiç fena sayılmaz, değil mi? Elimden gelenin en iyisini yaptım ama kaçan ikisini aklımdan bir türlü çıkaramıyorum."

İblisin sesi yatıştırıcıydı. "Bence çok iyi. Başkası bu kadarını bile beceremezdi. Şu kaçanlar da çetin cevizmiş galiba, ha?"

Kırmızı ışık yeniden titreşti; maskenin altında dişlerin gıcırdadığını duydum. "Biri erkekti, herhalde. Görmedim. Tam bir korkaktı, arkadaşları savaşırken o kaçtı. Ama öteki... Ah, tam bir küçük tazıydı. O beyaz boynunu parmaklarımın arasına geçirmeyi çok isterdim. Ama onun kadar genç birinin bu kadar acımasız olacağını nereden bilebilirdim? Üstünde gümüşlerin en safını taşıyordu; onu yakalamaya çalıştığında Honorius'un zavallı yaşlı kemiklerini öyle bir sarstı ki."

"Hiç hoş değil." İblis üzüntüyle başını salladı. "Herhalde sana ismini söylememiştir."

"O söylemedi, başkasından duydum. Ah... onu yakalamama ramak kalmıştı." İskelet kısa bir öfke dansı yaptı. "İsmi Kitty ve onu bulduğumda, Kitty'cik ölecek. Ama acelem yok. Yeterince zamanım var. Sahibim öldü ve ben hâlâ emirlerini yerine getirip, onun yaşlı kemiklerini koruyorum. Sadece, onları yanımda taşıyorum, o kadar. İstediğim yere gider, canımın çektiği iblisi yiyebilirim. Özellikle..." Kırmızı gözler titreşti. "...Sivri dilli, dik kafalı olanları."

"Hmm." İblis ağzı sımsıkı kapalı, başını salladı.

"En iyi tarafı da ne biliyor musun?" İskelet topaç gibi döndü (arkadaki çatıda, cinler yeniden bacanın arkasına daldı) ve bana doğru eğildi. "Hiç acı yok!"

"Hı-hıı?" Hâlâ sesimi çıkarmıyordum ama yeteri kadar ilgili görünmeye çalıştım.

"Evet. Hiç. Karşıma çıkan bütün yaratıklara da bunu anlatıyorum. Şu ikisi..." O ana kadar çatının öteki tarafına kaçacak cesareti toplamış olan iki iblisi işaret etti. "...Şu ikisine kaç kere anlattım. En az onlar kadar berbat görünen bir iblis olarak sen de şimdi öğrenme şansına eriştin işte. Sevincimi paylaşmak istiyorum. Bu kemikler özümü koruyor: Kendime ait kırılgan bir şekil yaratmam gerekmiyor. Sıcacık inime sığınıyorum, annesinin kanadı altındaki bir civciv gibiyim. Böylece sahibim de ben de kârlı çıkmış oluyoruz. Onun istekleri yerine geliyor, ama ben de acı çekmeden ve keyfini çıkararak canım ne isterse yapabiliyorum. Bunu daha önce neden kimse düşünemedi anlayamıyorum."

İblis sessizlik yeminini bozdu. "Belki de şu yüzdendir: Böyle bir şey ancak büyücünün ölmesiyle mümkün," diye fikrimi belirttim. "Büyücülerin çoğu böyle bir fedakarlık yapmak istemez. Onlara hizmet ederken özümüzün daralması onların çok da umurlarında değildir; hatta, zihnimizi yoğunlaştırdığı için bunu tercih bile ederler belki. Ayrıca ortalarda dolaşıp aklımıza eseni yapmamızın pek işlerine gelmeyeceği de çok açık, değil mi?"

Altın maske beni şöyle bir inceledi. "Sen çok küstah bir iblissin," dedi sonunda. "Bundan sonra ilk seni yiyeceğim, özümün biraz güce ihtiyacı var.[67] Ama yine de mantıklı konuşuyorsun. Benim durumum özel. Bir zamanlar, sonsuza kadar Gladstone'un mezarlığında karanlığa mahkumken, şimdi ifritlerin en şanslısıyım. Bundan sonra dünyayı gezip, insan demon demeden herkesten öcümü almaya bakacağım. Belki bir gün, intikam arzum dindiğinde, Öteki Tarafa dönerim, ama daha değil." Aniden bana doğru bir hamle yaptı; ters takla atıp kıl payı elinden kurtularak, popo üstü korkuluğa indiğimde, neredeyse aşağı düşüyordum.

"Demek asayı kaybetmiş olmak seni çok rahatsız etmiyor?" dedim çabucak, kuyruğumla karşı damdaki cinlere deli gibi işaretler yaparak. Artık Honorius ve saçma sapan konuşmalarına dur demenin zamanı gelmişti.[68] Göz ucuyla orangutanın koltuk altını kaşıdığını gördüm. Ya hemen yardımıma koşacaklarını söylemeye çalışıyordu ya da beni görmemişti bile.

"Asa..." İskeletin gözleri parladı. "Evet, vicdanım biraz sızlıyor. Ama ne fark eder? Nasılsa Kitty denen kızda. Kız da Londra'da; eninde sonunda onu bulurum." Heveslendi. "Evet... Ve asa elime geçtiğinde, neler yapabileceğimi kim bilebilir! Şimdi rahat dur da seni kolay yutayım."

Belli ki fazla dirençle karşılaşmayacağını umarak, yavaşça elini uzattı. Önceki iblisler kaderlerine boyun eğip sessizce oturarak yenmeyi beklemişlerdi anlaşılan. Ama Honorius'un da birazdan öğreneceği gibi, Bartimaeus'un mayası onlardan daha sağlamdı. Öne uzanan kolların arasından hafifçe sıyrıldım; sıçrayıp o korkunç beyaz kafanın üstünden geçtim, geçerken de altın maskeyi yüzünden çekip alıverdim.[69]

Yalnızca iskeletin birkaç tutam kirli beyaz saçıyla tutturulmuş olan maske kolayca çıktı. Honorius hayretle bir çığlık atıp sırıtkan kafatasını sergileyerek arkasına döndü. "Onu geri ver!"

İblis yanıt olarak damın üstünde dans etti. "Bunu istemezsin," diye bağırdım omzumun üzerinden. "O senin sahibine aitti, sahibin de artık öldü. Böğk, dişleri çok sağlıklı sayılmazmış, değil mi? Şu ucundan sallanana bak."

"Bana yüzümü geri ver!"

"Senin 'yüzün' mü? Bu laflar bir ifrite hiç yakışmıyor. Hops, hay Allah. Nasıl da sakarım." Altın maskeyi bütün gücümle, küçük bir frizbi gibi, damdan ileriye boşluğa fırlattım.

İskelet öfkeyle kükreyerek, ardı ardına hızla üç Patlayıcı yollayıp etrafımdaki havayı ısıttı. İblis hızla ayak ucunda zıplayarak yukarı, aşağı, yukarı kaçıp durdu. Derken, korkuluktan aşağı atlayıp, emicilerimle en yakındaki pencereye asılıverdim.

Bu avantajlı konumdan, bacanın arkasında pusuya yatmış iki cine bir kez daha el salladım ve mümkün olan en keskin ıslığı çaldım. Honorius'un Patlayıcı yollamadaki ustalığı, cinlerin uzak durma çabasını açıklıyordu, ama neyse ki cambaz bacaklı kuşun artık harekete geçtiğini, orangutanın gönülsüzce onu izlediğini görerek rahatlamıştım.

Beni görebilmek için damın kenarında durmuş, boynunu uzatan iskeleti duyabiliyordum. Dişlerini öfke içinde birbirine çarpıp takırdatıyordu. Mümkün olduğunca pencereye yapıştım. Artık Honorius'un da keşfettiği gibi, iskeletin içine hapsolmuş olmasının tek dezavantajı, şeklini değiştiremiyor olmasıydı. Biraz aklı olan her ifrit, bana yetişmek için çoktan kanatlanıp damdan atlamıştı ama basılacak bir çıkıntı ya da sıçranacak bir dam bulamayan iskelet orada çakılı kalmıştı işte. Şüphesiz bir sonraki hamleyi planlıyordu.

Bu arada, ben, Bartimaeus da kendi planımı yaptım. Sinsice, pencereden yan yan kayarak, duvarı geçtim ve binanın köşesini döndüm. Orada, hemen yukarı tırmanıp, korkuluğun üstünden dama baktım. İskelet hâlâ tehlikeli biçimde aşağı sarkıyordu. Arkadan görüntüsü, önden olduğu kadar korkutucu değildi: Paramparça ve delik-deşik pantolonu öylesine talihsiz bir biçimde düşmüştü ki kuyruk sokumu kemiğinin hiç de hoş olmayan bir manzarasıyla burun buraydım.

Eğer o pozisyonda bir saniye daha kalsaydı...

İblis dama atlayarak yeniden gargoyl şeklini aldı; elleri önde, parmak uçlarında ilerlemeye başladı.

İşte planım kuşla orangutanın (artık kocaman turuncu kanatları vardı) gökyüzünden tam o anda iskeletin önüne iniş yapmasıyla alt üst oldu. İkisi birlikte büyülü patlamalar (tam olarak, bir Patlayıcı ve bir Tutuşturucu) yolladılar; ikisi de iskelete isabet ederek, arka üstü düşüp uçurumdan uzaklaşmasına neden oldu. Alamet-i farikam olan hızlı düşünme yeteneğimle, planı anında değiştirip ben de onlara katıldım, değişiklik olsun diye de bir Kıvrandırıcı yollayıverdim. Titreşen mürekkebimsi şeritler, kıvrandırıp parçalarına ayırmak için iskeletin üzerine çullandıysa da bir işe yaramadı. İskelet tek bir sözcük söyleyerek ayağa fırladı, üç saldırının da kalıntıları çevresinden uzaklaşarak küçüldü ve yok oldu.

Kuş, orangutan ve gargoyl farklı yönlere doğru biraz gerilediler. Bela kokusu almışlardı.

Gladstone'un kafatası gıcırdayarak bana doğru döndü. "Sahibim iskeletine yerleşme şerefini bahşetmek için neden beni seçti zannediyordun? Ben Honorius'um, dokuzuncu düzey ifrit, sıradan cinlerin büyüsü bana işlemez. Şimdi, defolun başımdan!" İskeletin parmaklarından yeşil güç şeritleri cızırdayarak fışkırdı; gargoyl kurtulmak için damdan atladı, kuş ve orangutan fazla merasim yapmadan göklere havalandılar.

İskelet bir zıplayışta aşağıdaki damlardan birine atladı ve o sevinçli havasıyla sıvışıverdi. Üç cin havada acil bir toplantı yaptılar.

"Bu av partisinden hiç hoşlanmadım," dedi orangutan.

"Ben de," dedi kuş. "Onu duydunuz. Büyümüze karşı bağışıklığı var. Hatırlıyorum da, bir seferinde eski Siyam'da, bir kraliyet ifriti..."

"Bunun gümüşe karşı bağışıklığı yok," diye araya girdi gargoyl. "Bana öyle söyledi."

"Evet, ama bizim de yok," diyerek karşı çıktı orangutan. "Kürkümü derimden sıyırır."

"Dokunmak zorunda değiliz, öyle değil mi? Haydi."

Aşağıdaki işlek caddeye yaptığımız hızlı iniş, bir kamyon şoförünün bizi görüp yoldan çıkması yüzünden, küçük çaplı bir faciaya neden oldu. Biraz kötü oldu ama ne yapalım, daha kötüsü de olabilirdi.[70]

Meslektaşım alınmış bir tavırla durakladı. "Bu şoföre de ne oluyor böyle? Daha önce hiç orangutan görmemiş mi?"

"Kanatlısını görmemiştir, herhalde. Birinci düzlemde güvercin olmayı öneriyorum. Şimdi, bana şu parmaklıklardan üç tane kopartın. Çelik değildir inşallah. Güzel. Şimdi de bir kuyumcu bulalım.

Perakende satış yapılan bölgede acil bir tarama, kuyumcudan daha iyi bir şeyin keşfiyle sonuçlandı: Özenle seçilip bir araya getirildiği belli olan sürahi, maşrapa, golf kupaları ve anı plaketleriyle doldurulmuş karman çorman vitriniyle, gerçek bir gümüşçü. Gümüşün dondurucu aurası vitrinin karşısındaki kaldırımdan bile özümüzü ürperttiğinden, üç uzun parmaklığı başarıya yerinden sökmüş olan kuş ve orangutan korku içinde dükkandan geriye kaçtılar. Ama gargoylun kaybedecek zamanı yoktu. Parmaklıklardan birini kaptım, gözümü karartıp vitrine zıpladım ve camı aşağı indirdim.[71] İçeriden yükselen çığlıkları duymazlıktan gelerek, tek bir hamleyle bir maşrapayı kulpundan yakaladım ve dükkandan uzaklaştım.

"Gördünüz mü?" Parmaklığın ucundaki maşrapayı şaşkın dostlarımın önünde salladım. "İşte size bir mızrak. Şimdi iki tane daha lazım."

İskeleti tekrar bulmak için alçak irtifadan yirmi dakikalık bir uçuş yapmamız gerekti. Gerçekten kolay oldu aslında; yalnızca çığlıkların geliş yönünü izledik. Anlaşılan Honorius insanları korkutmanın ne kadar zevkli bir iş olduğunu yeniden keşfetmiş, nehir kıyısı boyunca ilerliyor; sokak lambalarında sallanıp nehrin kenarındaki set üstünde aniden ortaya çıkarak, yoldan geçenlerin aklını başından alıyordu. Yeterince zararsız bir hobiydi ama üçümüzün ortak bir görevi vardı, yani harekete geçmek zorundaydık.

Her birimizin elinde, ucuna gümüş bir nesne takılı, ev yapımı birer mızrak vardı. Kuşun tuttuğu parmaklığın ucunda bir dart kupası sallanıyordu. Kendi parmaklığının ucunda bir tabağı dengede tutabilmek için birkaç gereksiz dakika harcayan orangutansa, sonunda bir kızarmış ekmeklikte karar kılmıştı. Onlara çarçabuk bir taktik vermiştim ve şimdi inatçı bir koçu kuşatan üç çoban köpeği gibi iskelete yanaşıyorduk. Kuş yüksekten uçarak güney yönünde, orangutan alçaktan uçarak kuzey yönünde, bense karadan yaklaşıyordum. Onu Kleopatra'nın İğnesi'ne[72] yakın bir yerde kıstırdık.

Honorius ilk kuşu gördü. Yeşil güç akımlarından birini daha yolladı; kuşun çarpık bacakları arasından geçen akım, umumi tuvaletlerden birini buharlaştırdı. Bu arada orangutan öne atılıp, kızarmış ekmekliği Gladstone'un sırt kemiklerine daldırdı. İskelet yeşilimsi kıvılcımlar ve yanık kumaş kokuları arasında havalara sıçradı. Keskin bir çığlık atarak yere düştü, bendeki maşrapadan gelecek sert bir darbeyi kıl payı savuşturup caddeye doğru hopladı.

"Ahh! Sizi hainler!" Honorius'un bir sonraki yeşil güç akımı, gargoylun kulağını sıyırdı; ama o benim titreşen bedenimi gözden kaçırmamaya çalışırken, kuş çaktırmadan arkasından yaklaşıp dart kupasıyla kemikli bacağını gıdıkladı. Bu yeni tehlikeyle uğraşmak için arkasına döndüğünde, kızarmış ekmeklik bir kez daha işbaşı yaptı. Ve böyle devam etti. İskelet istediği kadar dönüp dursun, gümüşlü mızraklardan biri hep sırtında hazırdı. Çok geçmeden saldırıları güç kaybedip düzensizleşmeye başladı; karşı koymaktan çok geri çekilme taktiğine başvurdu. İnleyip küfürler savurarak, kıyıya doğru çekilip, nehir kenarındaki sete gittikçe daha çok yaklaştı.

Üçümüz de tedbiri elden bırakmadan onunla birlikte ilerliyorduk. Bir an bu durumun neden tuhafıma gittiğini çıkarmaya çalıştım. Sonra farkına vardım: Bu bir kovalamacaydı ve kovalayan ilk kez ben olmuştum. Genelde tam tersi olurdu.

Birkaç dakika sonra iskeleti dikilitaşın altında kıstırmıştık. Kafatası çılgınlar gibi sağa sola döndü, kırmızı noktalar titreşerek kaçış yolları arandı.

"Honorius," dedim, "bu son şansın. Yaşadığın gerilimi anlayabiliyoruz. Bu iskeletin dışına kendi isteğinle çıkamıyorsan, bugünkü büyücüler seni bağlarından kurtarmanın bir yolunu mutlaka bulacaklardır. Şimdi teslim olursan, sahibimden gerekli büyüyü araştırmasını rica edeceğim."

İskeletten kulak tırmalayıcı ve aşağılayıcı bir çığlık koptu. "Sahibine mi soracaksın? Bu kadar kolay olacağını mı sanıyorsun? Onunla bu kadar eşit koşullarda mısınız? Buna inanamam. Siz hepiniz insan sahiplerin insafına kalmışsınız, özgür olan tek ben varım!"

"Çürümüş bir kemik torbasının içinde hapissin," dedim. "Şu haline bak! Kaçmak için bir kuş ya da balık bile olamıyorsun."

"Senden daha iyi durumdayım," diye tısladı iskelet. "Kaç yıldır onlar için çalışıyorsun? İstediğin kadar şekil değiştir, sonuçta tehditler ve kelepçelerle görevine bağlanmış bir kölesin. İblis olmuştun, şimdi de şeytana dönmüşsün, kimin umrunda? Çok önemliydi sanki!"

"Gargoyl demen gerekirdi," diye mırıldandım. Çaktırmamaya çalışsam da, doğrulara parmak bastığını biliyordum.

"Eline geçen ilk fırsatta benim yerimde olmak, Londra'da elini kolunu sallayarak dolaşıp, şu büyücülere haddini bildirmek isterdin. İkiyüzlü! Seninle işim olmaz benim!" Omurlar tıkırdadı, gövde arkaya döndü, beyaz kemikler uzanıp granit dikilitaşa tutundu. Gladstone'un iskeleti kendini yukarı çekip, tarihi hiyeroglifleri basamak gibi kullanarak Kleopatra'nın İğnesi'ne tırmanmaya başladı.

Dostlarımla ben tırmanışını izledik.

"Nereye gittiğini sanıyor böyle?" diye sordu kuş.

Gargoyl omuz silkti. "Gidebileceği hiçbir yer yok," dedim. "Yalnızca kaçınılmaz olanı geciktiriyor." Honorius'un söyledikleri aslında bir incir çekirdeğinden daha fazlasını doldurabilecek kadar gerçek içerdiğinden, öfkeyle konuşmuştum; gerçekle yüzleşmek beni incitmişti. "Haydi bitirelim şu işi."

Ama mızraklar önde, gümüş eşyalar akşam karanlığında solgunca parıldarken yükseldiğimizde, iskelet tarihi dikilitaşın en tepesine ulaşmıştı bile. Orada, sakar hareketlerle ayağa kalkıp, paramparça kollarını batıya ve batan güneşe doğru kaldırdı. Güneş ışığı uzun ak saçların arasında parıldadı ve kafatasının oyuklarında dans etti. Sonra, tek bir ses çıkarmadan, bacaklarını kırdı ve bir kuğu zarafetiyle nehre doğru atladı.

Orangutan peşinden mızrağını salladı ama buna gerek kalmamıştı artık.

O akşam Thames nehri kabarmış, olanca gücüyle akıyordu; iskelet uzaklarda suya çarptı ve hemen dibe battı. Tek bir kez yeniden belirdi; akıntıya kapılmış giderken, göz boşluklarından sular fışkırıyor, çene kemikleri açılıp kapanıyor, kol kemikleri suya çarpıp duruyordu. Yine de hiç ses çıkarmadı. Derken... gözden kayboldu.

Kıyıdan izleyenler, iskeletin doğruca denize mi sürüklendiğini, yoksa Thames'ın dibinde çamura mı saplandığını anlayamadılar. Fakat ifrit Honorius ve içinde yuvalandığı Gladstone'un iskeleti, bir daha görülmedi.

35

Kitty ağlamadı.

Direniş örgütünde geçirdiği yılların belki de tek yararı, duygularını törpülemeyi öğrenmiş olmasaydı. Şimdi ağlamak ona bir şey kazandırmazdı. Felaketin boyutları o denli büyüktü ki normal tepkiler yetersiz kalacaktı. Ne katedralde yaşanan kriz sırasında, ne de hemen sonrasında -bir mil ötedeki sakin bir meydanda, çılgınca koşmaya ilk kez ara verdiğinde- kendine acımanın tuzağına düşmemişti.

İtici gücü korkuydu çünkü demonun elinden kurtulmuş olduğuna bir türlü inanamıyordu. Eski Direniş tekniklerini kullanarak her köşede otuz saniye bekliyor, sonra geldiği yöne doğru bir göz atıyordu. Her seferinde takip eden kimseyi göremiyordu: Yalnızca uykuya dalmış evler, titreşen fenerler ve boş bulvarlar görüyordu. Şehir kendi varlığına kayıtsız gibiydi; gökyüzü ruhsuz ruhsuz bakan ayla ve duyarsız yıldızlarla doluydu. Gecenin derinliklerinde ne bir insan, ne de dolaşan bir araştırma küresi vardı.

Karanlık yerleri seçerek kaldırımlarda koşarken, ayak seslerini de olabildiğince hafifletmeye çalışıyordu.

Çok fazla ses işitmemişti: Yakınlarda bir sokaktan homurdanarak geçen bir araba; uzaklardan gelen bir siren sesi ve üst katların birinde yaygarayı basan bir bebek hariç.

Asayı hâlâ sol elinde taşıyordu.

Katedral kulelerine bakan eski bir apartmanın yıkık dökük bodrumuna kendini attığında, asayı neredeyse bir moloz yığını altına bırakacaktı. Ama ne kadar gereksiz olursa olsun (böcek öldürmekten başka işe yaramaz, demişti işbirlikçi adam) bu dehşetli geceden geriye kalan tek şey oydu. Öylece bırakıp gidemezdi.

Birkaç dakika bodrumda dinlendi ama uyuyacak kadar kendini bırakmadı. Şafak söktüğünde şehir merkezi polis kaynayacaktı. Orada kalmak, ölümüne susamakla aynı şeydi. Ayrıca, gözlerini kapattığında neler göreceğinden de pek emin değildi.

Gecenin en geç saatlerini, Southwark Köprüsü'ne varıncaya kadar, Thames'ın kenarında ilerleyerek geçirdi. Yolculuğunun en göz önünde ve tehlikeli bölümüydü bu, özellikle asayı elinde taşırken. Büyülü eşyaların yaydığı auranın yetenekli gözler tarafından kolayca görüleceğini Stanley'den defalarca duymuştu; taşıdığı şeyi demonların karşı kıyıdan bile sezebileceğini tahmin ediyordu. Bu yüzden karşı tarafa fırlamadan önce, dakikalar boyu, köprünün yanındaki çalıların arasına gizlenerek cesaretini topladı.

Günün ilk ışıkları şehrin üzerine vurduğunda, Kitty küçük bir kemerin altından seğirterek, silah depolarının gizlendiği ahır avlusuna girdi. Acil olarak sığınabileceği tek yer burasıydı ve sığınma ihtiyacı artık onu zorlamaya başlamıştı. Ayakları yorgunluktan zonkluyordu; daha da kötüsü, uykusuzluk yüzünden, korkudan sıçramasına neden olan şeyler -göz ucuyla fark ettiği hızlı hareketler- görmeye başlamıştı. Bay Pennyfeather yetkililer tarafından bulunmayı bekleyerek yere serilmiş yatarken (zihnindeki bu görüntü ne kadar da canlıydı) dükkana gidemezdi; orası kesindi. Kiralık odasına gitmek de aptalca olurdu, dükkanı inceleyen büyücüler yerini hemen öğrenip oraya da adam yollarlardı. Geriye kalan tek seçenek bu mahzendi.

El yordamıyla, mahzenin anahtarını buldu; el yordamıyla kilidi açtı. Işığı yakmakla uğraşmadan, dönerek inen koridorları körlemesine geçti; tavandaki borunun hâlâ taşmış kovaya su damlattığı odaya geldi. Orada asayı yere attı, beton zeminde asanın yanına uzandı ve uyuyakaldı.

Karanlıkta uyanıp, kaskatı kesilmiş ve üşümüş halde, uzun süre öylece uzandı. Sonra doğruldu, duvarı yoklayarak odayı aydınlatan tek ampulü yaktı. Mahzen dün öğleden sonra (diğerleriyle birlikteyken) bıraktıkları gibi görünüyordu. Nick dövüş tekniklerini çalışmış, Fred ve Stanley diskler fırlatmışlardı o gün. Fred'in diskinin saplandığı kirişteki delikler hâlâ duruyordu. Diskler çok işlerine yaramıştı doğrusu.

Kitty kütük yığınının üstüne oturup, ellerini gevşekçe kucağına bırakarak, karşı duvara baktı. Açlıktan biraz başı dönse de, artık daha iyi düşünebiliyordu. Derin bir soluk alıp yapması gerekenlere yoğunlaşmaya çalıştı. Bunu yapmaksa zordu çünkü hayatı alt-üst olmuştu.

Üç yıldan uzun süredir tüm enerjisini ve tutkusunu Direniş hareketinin oluşmasına yardım etmek için harcamıştı; şimdiyse, sanki coşkun bir sele kapılmış gibi, her şey bir gecede yok olmuştu. Evet, en iyi zamanında bile zayıf bir yapılanmaydı: Strateji üzerinde hiç anlaşmaya varılamamıştı ve son aylarda aralarındaki bölünmeler iyice artmıştı. Ama şimdi hiçbir şey kalmamıştı geriye. Arkadaşlarının hepsi gitmişti; onlarla birlikte, paylaşılan idealler de.

Ama bu idealler neydi ki tam olarak? Katedralde yaşananlar yalnızca geleceğini değiştirmekle kalmamış, geçmişi algılama şeklini de dönüşüme uğratmıştı. Bütün bunların boşunalığını artık çok açık görebiliyordu. Boşunalığı ve aptallığı. Bay Pennyfeather'ı düşünmeye çalıştığında, uzun süre peşinden gittiği ilkeli lider gelmiyordu gözlerinin önüne artık. Fener ışığında terleyen kırmızı yüzüyle, korkunç şeyler bulmak için iğrenç delikleri karıştıran, sırıtkan bir hırsızdan bir gömlek daha üstün bir ihtiyar geliyordu yalnızca.

Ne elde etmeyi ummuşlardı? O eşyalar gerçekten ne işe yarayacaktı? Büyücü hükümeti deviremeyeceklerdi, kristal kürenin yardımıyla bile. Yo, bütün bu süre boyunca kendilerini kandırmışlardı. Direniş, bir bekçi köpeğinin kulağındaki pireden başka bir şey değildi: Tek bir pençe darbesi işlerini bitirmeye yeterdi.

Cebinden çıkartıp boş gözlerle gümüş kolyeye baktı. Büyükanne Hyrnek'in hediyesi hayatını kurtarmıştı: Kelimenin tam anlamıyla. Hayatta kalmış olması yalnızca şans eseriydi.

Kitty grubun dağılabileceğini uzun zamandır içten içe biliyordu ama bir hamlede yok edilebileceklerini bu kadar açık görmenin şokunu kolayca atlatamayacaktı. Tek bir demonun saldırması yetmiş, hiçbirinin esnekliği işe yaramamıştı. Gruptakilerin cesaret dolu sözleri -Bay Hopkins'in zeki danışmanlığı, Fred'in böbürlenmeleri, Nick'in kararlı nutukları- hepsi hepsi fos çıkmıştı. Kitty tartışmaları fazla hatırlayamıyordu artık: Mezardaki olaylar tüm anılarını silip süpürmüştü.

Nick. Demon (Kitty onun söylediklerini hatırlamakta hiç güçlük çekmiyordu) mezara giren on iki kişiden onunu öldürdüğünü söylemişti. Eski kurbanların hepsi ölü olduğuna göre, Nick de kurtulmuş olsa gerekti. Alaycı bir ifadeyle dudak büktü; çocuk mezardan öyle çabuk kaçmıştı ki çıktığını görmemişti bile. Fred'e, Anne'e ya da Bay Pennyfeather'a yardım etmeyi aklına bile getirmemişti Nick.

Sonra bir de zeka küpü Bay Hopkins vardı... Adamın o silik yüzünü düşünürken, Kitty'nin bedeninden öfke dolu bir ürperti geçti. Bütün bunlar olurken, o neredeydi? Uzaklarda, güvenli ve rahat. Ne o ne de gizemli işbirlikçi (Gladstone'un savunmaları hakkındaki bilgisi ne yazık ki yetersiz çıkan o beyefendi) mezara girmeye cesaret edememişti. Son birkaç ayda Bay Pennyfeather'ı bu denli etkilemiş olmasalar, grubun geri kalanı o sabah hâlâ hayatta olacaktı. Ya bu özveri karşılığında ellerine ne geçmişti? Yamuk yumuk bir tahta parçası.

Asa döküntülerin arasında hâlâ yanında duruyordu. Kitty ani bir öfke nöbetine kapılarak ayağa fırladı; asayı iki eliyle uçlarından tutup bütün gücüyle dizine geçirdi. Ama bileklerinin sarsılmasından başka bir işe yaramadı bu: Asa göründüğünden daha sağlamdı. Haykırarak, en yakındaki duvara fırlattı.

Öfkenin yerini, neredeyse aynı hızla, büyük bir boşluk hissi aldı. Zamanı geldiğinde, Bay Hopkins ile buluşup bir plan yapmak akla yatkın bir fikirdi. Ama o değil. O anda ihtiyacı olan farklı bir şeydi, yapayalnız kalma duygusunu hafifletecek bir şey. Ailesini yeniden görmeye ihtiyacı vardı.

Kitty mahzenden avluya çıkıp etrafa kulak kabarttığında, çoktan öğle sonrası olmuştu. Şehir merkezinden rüzgarın taşıdığı uzak siren sesleri ve bir-iki patlama duyuldu, orada kesin bir şeyler dönüyordu. Omuzlarını silkti. Daha iyi. Onu rahat bırakırlardı hiç olmazsa. Kapıyı kilitledi, anahtarı sakladı ve yola koyuldu.

Yükünden kurtulmuş olan Kitty -asa mahzende attığı yerde duruyordu- öğle sonrasını Balham'a yürüyerek geçirdi. Eski evinin yakınında caddelerin kesiştiği o tanıdık kavşağa geldiğinde gökyüzü kararmaya başlamıştı. Ayakları şişmiş, yorgun ve açtı. Manavdan çaldığı iki elma dışında, hiçbir şey yememişti henüz. Annesinin mutfağından düşlediği tatlar, ufacık rahat yatağı ve kapısı kapanmayan dolabıyla eski odasının görüntüsü eşliğinde, burnunda tütmeye başladı. Orada uyumayalı ne kadar zaman olmuştu? Yıllar. Bir geceliğine bile olsa, orada kıvrılıp yatmak ne kadar hoşuna giderdi şimdi.

Eski sokağa girip aile evine yaklaşırken akşam karanlığı iyice çökmüştü. Bilinçsiz olarak adımlarını yavaşlattı. Oturma odasının ışığı yanıyordu: Bu bir ferahlama hıçkırığına, ama aynı zamanda bir endişe ürpertisine neden oldu. Gerçi annesi dikkatsiz bir kadındı ama yine de ters giden bir şeyler olduğunu kesinlikle ona sezdirmemeliydi, en azından ne yapacağına karar verene kadar. Komşulardan birinin karanlık penceresinde kendini inceledi, birbirine girmiş saçlarını düzeltip becerebildiği kadar giysilerini silkeledi. Kirli elleri ve gözlerinin altındaki torbalar konusunda yapabileceği bir şey yoktu. Bir iç geçirdi. Çok iyi görünmüyordu ama idare etmek zorundaydı. Sonra bir adım atıp kapıyı çaldı. Anahtarı pansiyondaki odasında kalmıştı.

Kitty'nin kapıyı bir kez daha çalmasını gerektiren kısa bir gecikmeden sonra, holde tanıdık, ince bir gölge belirdi. Açıp açmamakta kararsızmış gibi, holün ortasında biraz oyalandı. Kitty cama vurdu. "Anne! Benim."

Gölge çekinerek yaklaştı; annesi kapıyı biraz aralayıp başını uzattı. "Ah," dedi. "Kathleen."

"Selam anne," dedi Kitty, elinden geldiğince gülümseyerek. "Özür dilerim, haber vermeden geldim."

"Ha. Evet." Annesi kapıyı daha fazla açmadı. Sarsılmış, hafif sakıngan bir ifadeyle Kitty'ye bakıyordu.

"Bir şey mi var anne?" diye sordu Kitty. Önemseyemeyecek kadar yorgundu aslında.

"Yo, hayır. Yok."

"İçeri gelebilir miyim, o zaman?"

"Evet... elbette." Annesi Kitty'ye yol açmak için yana çekildi, öpmesi için soğuk yanağını uzattı ve kapıyı özenle kapattı.

"Babam nerede? Mutfakta mı? Geç olduğunu biliyorum ama karnım zil çalıyor."

"Oturma odasına gitsek bence daha iyi olur hayatım."

"Peki." Kitty holün basamağını inip küçük salona girdi. Her şey hatırladığı gibiydi: Rengi atmış, aşınmış halı; şöminenin üstündeki küçük ayna; babasına kendi babasından kalan eski divan ve koltuk, üstlerinde örtüleri. Küçük sehpada dumanları tüten bir çaydanlık ve üç fincan vardı. Divanda babası oturuyordu. Karşısındaki koltukta genç bir adam.

Kitty olduğu yere çakıldı. Annesi sessizce kapıyı kapattı.

Genç adam ona bakıp gülümsedi; Kitty hemen, mezardaki eşyalara bakarken Bay Pennyfeather'ın yüzünde beliren tebessümü hatırladı. Abartısız görünmesi için çaba harcanan, sevindirik, açgözlü bir tebessümdü.

"Selam Kitty," dedi genç adam.

Kitty cevap vermedi. Ne amaçla geldiğini çok iyi biliyordu.

"Kathleen." Babasının sesi güçlükle duyuluyordu. "Bu Bay Mandrake. İçişleri Bakanlığı'ndandı galiba, değil mi?"

"Doğru," dedi Bay Mandrake, gülümseyerek.

"Kendisi..." Babası duraksadı. "Kendisi sana birkaç soru sormak istiyor."

Annesinin boğazından ani bir feryat koptu. "Ah, Kathleen," diye sızlandı kadın. "Sen ne işlere karıştın böyle?"

Kitty yine cevap vermedi. Ceketine saklı tek atımlık disk dışında, tamamen savunmasızdı. Gözleri pencerenin çekilmiş perdelerine kaydı. İçeri doğru açılan bir pencereydi; oradan kaçabilirdi, babası pencere kolunu yağladıysa tabii. Ya da gerekirse camı kırabilirdi; sehpa pencereden daha küçüktü. Ya da hole çıkıp birçok farklı seçeneğe sahip olurdu ama annesi kapının önünde dikiliyordu...

Genç adam divanı işaret etti. "Oturmaz mıydınız Bayan Jones?" dedi kibarca. "Dilerseniz olayları daha uygar bir biçimde tartışalım." Dudağının kenarları seğirdi. "Yoksa bir sıçrayışta pencereden atlamayı mı planlıyordunuz?"

Bilerek ya da bilmeyerek, tam da aklından geçen düşünceyi dile getiren büyücü, Kitty'yi hazırlıksız yakalamıştı. Daha zamanı değildi. Yüzü kızardı, dudaklarını sarkıtıp divana oturdu ve olabildiğince sakin, büyücüyü inceledi.

Demek köleleri aylardır Direniş'in peşinde dolaşan Mandrake buydu, ha? Mesleğini bir kilometre öteden anlayabilirdi; giysileri onu ele veriyordu: Uzun, siyah bir palto; gülünç derecede dar siyah birtakım; kösele tabanlı parlak ayakkabılar. Göğüs cebinden, gereğinden fazla büyük, mercan dalı gibi kırmızı bir mendil sarkıyordu. Uzun saçları, ince ve solgun yüzüne düşüyordu. Kitty ilk kez adamın ne kadar genç olduğunu fark etti: Daha yirmisinde bile yoktu, kesinlikle ondan büyük değildi, belki çok daha küçüktü. Yaşının küçüklüğünü dengelemek istercesine, kendine güvenli bir hareketle parmaklarını bitiştirmiş, bacak bacak üstüne atmış, tek ayağını bir kucak kedisinin kuyruğu gibi sallıyor, açgözlülüğünü gerçekten gizleyebilse, neredeyse nazik olabilecek bir tebessümle ona bakıyordu.

Yaşının küçüklüğü Kitty'nin kendine biraz güvenmesine neden oldu. "Ne istiyorsunuz Bay Mandrake?" dedi duygusuz bir ses tonuyla.

Büyücü öne doğru uzandı, önündeki fincanla tabağı alıp bir yudum çay içti. Gösterişli bir özenle, fincanıyla tabağını koltuğun koluna koydu ve dikkatle yerleştirdi. Kitty, annesi ve babası, konuşmadan onu izlediler. "Çok güzel Bayan Jones," dedi sonunda. "Gerçekten içilmeye değer bir çay. Konukseverliğiniz için teşekkürler." Bu iltifata karşılık olarak Kitty'nin annesinden yalnızca bir hıçkırık koptu.

Kitty kadına bakmadı. Gözlerini büyücüye dikmişti. "Ne istiyorsunuz?" dedi.

Bu sefer, yanıtını da aldı. "İlk önce size şunu söylemek isterim, şu andan itibaren tutuklusunuz."

"Suçum nedir?" Kitty sesinin titrediğini biliyordu.

"Hmm, durun bakalım..." Bitişik parmakları birbirine vurarak, listeyi sıraladı. "Terörizm; yasadışı bir örgüte üye olmak; Bay Devereaux, hükümeti ve imparatorluğa karşı ihanet; kamu malına zarar vermek, haneye tecavüz, cinayete teşebbüs; hırsızlık ve soygun; kutsal bir istirahatgahın kirletilmesi... Devam edebilirim ama bu yalnızca annenizi daha fazla üzmeye yarar. Böyle dürüst ve sadık iki vatandaşın sizin gibi bir kızla lanetlenmiş olması çok acı."

"Anlamıyorum," dedi Kitty bozuntuya vermeden. "Bunlar ciddi suçlamalar. Elinizde kanıt var mı?"

"Sizi, kimliği bilinen suçluların yanında, Direniş denen şu örgütün üyeleriyle birlikte gören bir görgü tanığı var."

"Tanık mı? Bu da ne demek oluyor? Kim demiş?"

"Kathleen, seni aptal kız, ona gerçeği anlat," dedi babası.

"Kapa çeneni baba."

"Bu bilinen suçlular," diyerek devam etti büyücü, "bu sabah Westminster Katedrali'nde, yağmaladıktan sonra öldürüldükleri bir yeraltı mezarında bulundular. İçlerinden biri, Bay Pennyfeather, sanırım patronunuz."

"Onun kötü biri olduğunu hep biliyordum," diye fısıldadı Kitty'nin annesi.

Kitty derin bir nefes aldı. "Bunu duyduğuma üzüldüm ama patronumun özel hayatında yaptığı her şeyi bilmemi bekleyemezsiniz benden. Bundan daha iyi kanıtlar gerekli Bay Mandrake."

"Demek mesai dışında bu Pennyfeather ile işbirliği yaptığınızı inkar ediyorsunuz?"

"Tabii ediyorum."

"Peki yanındaki hainler? Fred ve Stanley ismindeki iki genç?"

"Bay Pennyfeather'ın yanında yarım gün çalışan bir sürü insan var. Onları tanıyordum ama yakından değil. Hepsi bu mu, Bay Mandrake? Elinizde hiçbir kanıt olmadığına inanmaya başlıyorum artık."

"Tamam, eğer böyle istiyorsanız..." Büyücü koltuğuna yaslanıp sırıttı. "Elbiselerinizdeki yeşil lekelerin nedenini açıklamanızı isteyebilirim. Işık altında bakınca sanki mezarlık küfü gibi görünüyor. Kapıyı açmak sizin görevinizken, neden bu sabah patronunuzun dükkanına gelmediğinizi sorabilirim. Dikkatleri Milli Arşiv'de daha bu sabah rastladığım kayıtlara çekmek isteyebilirim. Bir davayla ilgili kayıtlar: Kathleen Jones, Julius Tallow'a karşı. Oldukça ilginç bir dava. Sicilinize işlenmiş bir suç var Bayan Jones. Bir büyücüye saldırdığınız için yüklü para cezasına çarptırılmışsınız. Ve son olarak, ama önem açısından son değil, sizi rahmetli Fred ve Stanley ile birlikte çalıntı eşya alıp satarken gören bir tanık var; saldırdıktan sonra ölüme terk ettiğiniz bir tanık."

"Peki kimmiş bu değerli tanık?" diye hırladı Kitty. "Her kimse, yalan söylüyor."

"Ah, sanırım çok güvenilir biri." Büyücü kıkırdayarak iki eliyle saçlarını aralayıp yüzünü ortaya çıkardı. "Şimdi hatırladınız mı?"

Kitty boş gözlerle ona baktı. "Neyi hatırladım mı?"

Büyücünün alnı kırıştı. "Beni, tabii."

"Sizi mi? Daha önce karşılaşmış mıydık?"

"Hatırlamıyor musun? Ee, yıllar önceydi tabi; itiraf edeyim, o zamanlar biraz farklıydım."

"Bu kadar züppe değildiniz, herhalde?" Kitty annesinin üzüntü içinde inlediğini duydu; ses sanki bir yabancının sesiydi.

"Bana ukalalık taslama kızım." Büyücü -pantolonunun darlığı yüzünden biraz zorlanarak- yeniden bacak bacak üstüne atıp hafif gülümsedi. "Neyse, ne fark eder ki? Aklına gelen bütün ucuz yorumları sırala. Nasılsa kaderini değiştiremezsin."

Artık her şeyin sonuna geldiğinde, Kitty hiçbir şeyden korkmadığını gördü; bir tek şu karşısında oturan çokbilmiş velete karşı dayanılmaz bir nefret duyuyordu. Kollarını kavuşturup dosdoğru yüzüne baktı. "İyi; anlat o zaman," dedi. "Aydınlanayım."

Çocuk boğazını temizledi. "Belki bu hafızanı tazeler. Üç yıl önce Kuzey Londra'da... Soğuk bir aralık gecesi... Hayır mı?" İçini çekti. "Arka sokakta yaşanan bir olay?"

Kitty bezgin bir halde omuzlarını silkti. "Arka sokaklarda bir sürü olay yaşadım. Unutulmaya mahkum bir yüzün var herhalde."

"Ah, ama ben seninkini hiç unutmadım." Büyücünün öfkesi artık yüzeye ulaşmıştı; koltuğunda öne doğru eğilirken, dirseğiyle fincanı devirip çayı koltuğa döktü. Suçlu suçlu Kitty'nin annesine baktı. "Hay Allah, özür dilerim."

Kitty'nin annesi elinde bir peçeteyle olay yerine fırladı. "Önemli değil Bay Mandrake! Hiç önemli değil."

"Gördüğünüz gibi, Bayan Jones..." diye devam etti büyücü, Kitty'nin annesi daha iyi silebilsin diye fincanı elinde tutarak. "... Ben sizi hiç unutmadım, yalnızca bir anlığına görmüş olsam bile. Meslektaşlarınız Fred ve Stanley'yi de hiç unutmadım çünkü beni soyup öldürmeye çalışanlar esas onlardı."

"Soydular mı?" Kitty kaşlarını çattı. "Neyinizi aldılar?"

"Değerli bir sihirli ayna."

"Ha..." Kitty'nin aklında bulanık bir anı belirmeye başladı. "Sen, o ara sokaktaki çocuk musun? Küçük casus. Seni şimdi hatırladım; aynanı da. Uyduruk bir şeydi o."

"Onu ben yapmıştım."

"Çalıştıramadık bile."

Bay Mandrake kendine zor hakim olarak tehlikeli şekilde kontrollü bir ses tonuyla konuştu. "Bakıyorum suçlamaları reddetmekten vazgeçtiniz."

"Ah, evet," dedi Kitty, bunu söylerken aylardır hissettiğinden daha bilinçli ve canlı hissetti kendini. "Hepsi doğru, tamam. Saydıklarının hepsi ve dahası da var. Tek üzüntüm artık bitmiş olması. Hayır dur; bir tanesini reddediyorum. Seni sokakta ölüme terk ettiğimi söyledin. Bu doğru değil. Bıraksam, Fred gırtlağını keserdi ama ben seni korudum. Bunu neden yaptığımı tanrı bilir, seni zavallı küçük budala. Yapmasaydım, dünyayı bir asalaktan kurtarmış olacaktım."

"Öyle demek istemedi!" Babası ayağa fırlamış, sanki bedeni kızının sözlerine karşı büyücüye kalkan olacakmış gibi, ikisinin arasında durmuştu.

"İstedi bence? Tam olarak böyle düşünüyordu." Çocuk gülümsüyor, ama gözleri öfke saçıyordu. "Çekilin, bırakın konuşsun."

Zaten Kitty de bir tek nefes almak için durmuştu. "Seni ve bütün büyücüleri hor görüyorum! Bizim gibi insanlar sizin umrunuzda değil! Biz yalnızca... size yemek yapmak, evlerinizi temizlemek ve elbiselerinizi dikmek için varız! Biz sizin fabrikalarınızda ve atölyelerinizde köle gibi çalışırken, siz ve demonlarınız lüks içinde yaşarsınız! Eğer sorun çıkarırsak, vay halimize! Aynı Jakob'a olduğu gibi! Hepiniz duygusuz, vicdansız, kötü kalpli ve yararsız insanlarsınız!"

"Yararsız, ha?" Çocuk mendilinin ucunu düzeltti. "Muhteşem bir histeri krizi. Çok etkilendim. Sunum çok önemlidir, biliyorsun."

"Sizin için hiçbir şey önemli değil... bırak beni anne." Kitty o hiddetle ayağa kalkmış, üzüntüden çılgına dönen annesi koluna yapışmıştı. Kitty kadını itekledi. "Ha," diye atıldı, "sunum hakkında bir ipucu istersen, o komik pantolon gereğinden fazla dar."

"Öyle mi?" Paltosunu etrafında uçuşturarak, çocuk da ayağa kalktı. "Bu kadar yeter. Londra Kulesi'nde modayla ilgili görüşlerini geliştirmek için bol bol zamanın olacak."

"Yo!" Kitty'nin annesi yere çöktü. "Lütfen, Bay Mandrake..."

Kitty'nin babası sanki kemikleri sızlıyormuş gibi duruyordu. "Yapabileceğimiz hiçbir şey yok mu?"

Büyücü başını iki yana salladı. "Korkanın kızınız kendi yolunu çok önceleri seçmiş. Sizler adına çok üzgünüm, ikiniz de Devlet'e sadık vatandaşlarsınız."

"Her zaman kafasının dikine giden bir kız oldu," dedi Kitty'nin babası sessizce, "ama aynı zamanda hain olduğunu hiç fark etmemişim. Jakob Hyrnek ile yaşanan o olay bize bir ders olmalıydı ama Iris ve ben, her şeyin iyiye gideceğini umduk hep. Ve şimdi, ordularımız savaşmak için Amerika'ya gidecekken, ülkemiz her taraftan hiç olmadığı kadar çok tehditle karşı karşıyayken, kendi öz kızımızın boğazına kadar suça batmış bir vatan haini olduğunu öğrenmek... Beni yıktı, gerçekten yıkıldım, Bay Mandrake. Ben her zaman onu iyi bir vatandaş olarak yetiştirmeye çalıştım."

"Öyle yaptığınıza eminim," dedi büyücü çabucak. "Yine de..."

"Onu askeri yürüyüşlere götürürdüm, bayramlarda askerleri izlerdik. İmparatorluk Günü onu omuzlarımda taşımıştım, Trafalgar Meydanı'nda toplanmış halk bir saat boyunca başbakanımızı selamlamıştı. Bunu siz bile hatırlamayabilirsiniz, Bay Mandrake, bunun için yaşınız çok küçük, ama çok büyük bir gündü o. Ve şimdi benim o küçük kızım gitmiş, onun yerine ailesine, büyüklerine... ve ülkesine hiçbir saygısı olmayan kızgın bir cadı gelmiş." Sözlerini bitirirken sesi çatlamaya başlamıştı.

"Sen gerçek bir budalasın baba," dedi Kitty.

Annesi hâlâ yarı diz çökmüş vaziyette büyücüye yalvarıyordu. "Onu Kule'ye atmayın, Bay Mandrake, lütfen."

"Üzgünüm Bayan Jones."

"Sorun değil anne..." Kitty ailesinden utandığını gizlemiyordu. "Kalk ayağa. Beni Kule'ye götürmüyor. Bunu yapabilecek birisi değil zaten."

"Öyle mi?" Çocuk eğlenmiş görünüyordu. "Şüphen mi var?"

Kitty salonun uzak köşelerini inceledi. "Oldukça yalnız görünüyorsun."

Hafif bir tebessüm. "Bir anlamda, öyle sayılırım. Peki, o zaman. Yandaki sokakta bekleyen resmi bir araba var. Olay çıkarmadan benimle geliyor musun?"

"Hayır Bay Mandrake, gelmiyorum." Kitty öne doğru atılıp, bir yumruk savurdu. Boğuk bir çatırtı sesiyle çocuğun yanak kemiğine isabet etti; çocuk ne olduğunu anlayamadan koltuğa serildi. Kitty yerlerde sürünen annesinin üstünden geçip kapıya doğru yöneldi ama omzundan sıkıca kavrayan birinin çekişiyle olduğu yerde kaldı. Babası: Yüzü bembeyaz, bomboş gözlerle ona bakıyordu.

"Baba, bırak!" Adamın koluna asıldı ama sanki çelikten yapılmıştı.

"Ne yaptın sen?" Ona sanki bir canavarmış, iğrenç bir yaratıkmış gibi bakıyordu. "Ne yaptın sen?"

"Baba... Bırak gideyim. Lütfen, bırak gideyim."

Kitty çırpındı ama bu yalnızca babasının daha sıkı kavramasına neden oldu. Yerdeki annesi uzanıp Kitty'yi bacağından tuttu; yalvarsın mı, kaçmaması için tutsun mu, karar veremiyor gibiydi. Koltuğun üstünde yeni uyanmış bir köpek gibi başını sallamakla meşgul olan büyücü, gözlerini bu manzaraya çevirdi. Bir yere odaklandığında, o gözler zehir saçıyordu. Garip bir dilde birkaç kısa hece söyleyip ellerini çırptı. Kitty, annesi ve babası itişip kakışmayı kestiler; havada nereden geldiği belli olmayan yoğun bir duman belirdi. Ortasında, karanlık bir şekil: Uzun boynuzları ve kalın derili kanatlarıyla, mavimsi siyah bir yaratık, haşin bakışlarla onları inceledi.

Büyücü çenesini ovuşturup gerdi. "Kız," dedi. "Onu yakala ve kaçmasına izin verme. Saçlarını istediğin kadar çekebilirsin."

Yaratık yanıt olarak neşeyle cıvıldadı, kanatlarını çırparak dumandan yuvasını terk etti. Kitty'nin babası hafifçe inledi; Kitty'nin omzundaki eli gevşedi. Annesi büfenin köşesine yuvarlanıp yüzünü sakladı.

"Daha iyisini beceremez misin?" dedi Kitty. "Bir mouler, ha? Çok korktum." Elini uzattı, şaşkın yaratık daha başına ulaşamadan boynundan yakaladı; başının üstünde birkaç kez çevirip büyücünün suratına geri fırlattı. Mouler yellenmeye benzer bir sesle patladı, keskin kokulu mor damlalar, büyücünün giysileri ve etraftaki mobilyaların üstüne yağdı. Çocuk hayretler içinde bir çığlık attı; tek eliyle mendilini çıkartıp, diğeriyle havada gizemli bir işaret yaptı. Anında omzunda beliriveren kırmızı suratlı bir iblis, büfenin üstüne atlayıp ağzını açtı. Çıkardığı turuncu ışıklar Kitty'ye yöneldi ve göğsüne çarptı; kızın sırtı kapıya yapıştı. Annesi çığlık attı, babası avazı çıktığı kadar bağırdı. İblis bir zafer edasıyla hopladı...

... ve havada asılı kaldı. Kitty doğruluyordu; dumanları tüten ceketini silkelerken, bir yandan da duygusuz bir tebessümle büyücüye bakıyordu. Seri bir hareketle, ceketindeki diski çıkartıp fırlattı; o öfkeyle ona doğru sendelemeye başlayan büyücü hemen geri çekildi. "İstersen dünyadaki en dar pantolonu giy Bay Mandrake," dedi kız, "kendini beğenmiş, hevesli bir amatör olduğun gerçeğini değiştiremezsin. Takip edersen, seni gebertirim. Hoşça kal. Ha, siz de artık korkmayın, anneciğim ve babacığım..." Sakin sakin, bir ona bir diğerine baktı. "Adınızı daha fazla lekelemeyeceğim. Beni bir daha görmeyeceksiniz."

Sözlerini bitirince, anne-babasını, büyücü ve iblisi arkasında bırakarak döndü, kapıyı açtı ve salondan çıktı. Temkinli adımlarla, ağır ağır holü geçti, sokak kapısını açıp ılık akşamın içine daldı. Ardına bir kez olsun bakmadan, öylesine yürümeye başladı. Ancak ilk köşe başını dönüp koşmaya başladıktan sonra gözünden yaşlar boşandı.

36

Nathaniel, yaptığı baskının başarısızlığına duyduğu öfkeyi dizginleyemiyordu. Whitehall'a dönerken, şoföre sürekli daha hızlı gitmesini söyleyip en küçük yavaşlamada deri koltuğa yumruğunu geçirerek huysuzlanıp durdu. Arabayı İçişleri'nin önünde bıraktı ve saatin çok geç olmasına rağmen, avludan paldır küldür geçip ofisine gitti. Bir hışım ışıkları açtı, kendini koltuğuna attı ve düşünmeye başladı.

Çok kötü bir zamanlama hatası yapmıştı ve başarıya bu denli yaklaşmış olması, hatasını daha dayanılmaz kılıyordu. Kathleen Jones ismini arşivlerde araştırmakla çok doğru bir iş yapmıştı: Dava kayıtlarını ve kızın ev adresini bir saatten kısa bir sürede buluvermişti. Ailesini ziyaret etmekle de doğru yapmıştı. İkisi de her denileni yapacak beyinsizlerdi ve eğer kız beklenilenden daha erken eve gelmemiş olsa, yaptığı plan -eve geldiği takdirde ona gizlice haber vererek kızlarını yakalatma planı- kesinlikle işe yarardı.

Hatta küçük demonlara karşı beklenmedik bir kişisel savunma sergilemeseydi, yine de onu yakalayabilirdi. İlginç... Paralı askerle aralarındaki paralellikler çok açıktı, elbette; esas sorun bu gücün kendilerinden mi geldiği yoksa bir çeşit büyü yoluyla mı elde edildiğiydi. Duyarlı ağı büyü sinyali vermemişti.

Bartimaeus yanında olsa, kızın sahip olduğu gücün kaynağı hakkında bilgi edinebilir ve belki kaçışını engelleyebilirdi. Cinin o sırada başka bir görevde olması tam bir talihsizlikti.

Nathaniel, sonsuza dek çıkmayacak mouler lekeleriyle dolu ceket koluna baktı. Bir küfür savurdu. Hevesli amatör... Kızın güçlü kişiliğine hayran olmamak zordu. Yine de, Kitty Jones bu hakaretin bedelini ağır ödeyecekti.

Öfkesinin yanında, endişe de hissediyordu. Kolayca polis desteği çağırabilir ya da Whitwell'den evi araştırma küreleriyle izletmesini isteyebilirdi. Ama yapmamıştı. Bu başarının kendine ve yalnızca kendine ait olmasını istemişti. Asayı ele geçirmek, konumunu inanılmaz ölçüde sağlamlaştırabilirdi; başbakan onu göklere çıkarırdı. Belki de terfi ettirilir ve asanın sırlarını tek başına araştırmasına izin verilirdi... Duvall ve Whitwell uykusuz gözlerle sırtlarını kollamaya devam etsindi o zaman.

Ama kız elinden kaçmıştı ve bu başarısızlığı duyulursa, onun için hiç iyi olmayacaktı. Tallow'un ölümünden sonra herkes diken üstünde oturuyor, saldıracak yer arıyor ve her zamankinden daha paranoyakça davranıyordu zaten. Ellerine koz vermenin zamanı değildi. O kızı bulmak zorundaydı, hem de hemen.

O sırada kulağında öten bir zil, yaklaşan bir büyü olduğunu haber verdi. Alarma geçip ayağa kalktı ve bir saniye sonra, mavi bir bulutun ortasında Bartimaeus 'un cisimlendiğini gördü. Yine gargoyl kılığına girmişti. Nathaniel gözlerini ovuşturup kendini toparladı.

"Evet? Söyleyeceğin bir şey mi var?"

"Ben de seni gördüğüme sevindim." Gargoyl aşağıya eğildi, bulutu yastık şeklinde kabarttı ve içini çekerek oturdu. "Evet. Veni, vidi, vici falan filan. İfrit artık yok. Ben mahvoldum. Ama herhalde senin kadar değil. Korkunç görünüyorsun."

"Demondan kurtuldun mu?" Nathaniel'ın neşesi yerine geldi. Bu iyi haberdi. Devereaux ile arasını düzeltebilirdi.

"Tabii kurtuldum. Thames'in sularına gömdüm onu. Haber çoktan yayılmaya başladı bile. Ha, bu arada, haklıymışsın, asayı yürüten bizim Kitty imiş. Onun yakaladın mı? Hayır mı? Eh, kaş göz etmeyi bırak da bir an önce peşine düş bari. Hey..." Gargoyl Nathaniel'a yaklaştı. "Yanağın morarmış. Kavgaya mı karıştın?"

"Hayır karışmadım. Önemli bir şey değil."

"Sokak çocukları gibi dalaştın demek! Bir kız yüzünden mi? Onur meselesi mi? Haydi ama, bana anlatabilirsin!"

"Bu konuyu kapatalım. Bak, bu işi başarmana sevindim. Şimdi sıra kızı bulmaya geldi." Nathaniel parmağını kullanarak dikkatle morluğu kaşıdı. Sızlıyordu.

Gargoyl içini çekti. "Demesi kolay. Nereden başlayacağım, söyler misin acaba?"

"Bilmiyorum. Düşünmem gerek. Şimdilik serbestsin. Sabah yeniden çağıracağım."

"Tamam." Gargoyl ve bulut arkadaki duvara doğru çekilip kayboldu.

Ortalık yeniden sakinleştiğinde, Nathaniel düşüncelere dalmış halde masasının yanında durdu. Gece ofis penceresine bastırmıştı; sokaktan hiç ses gelmiyordu. Çok yorgundu; bedeni yatağa girmek için yalvarıyordu. Ama asa böyle kolay vazgeçilemeyecek kadar önemliydi. Bir şekilde bulması gerekiyordu. Belki bir referans kitabı...

Nathaniel avluya açılan kapıya aniden vurulmasıyla irkildi.

Kalbi küt küt atarak kulak kabarttı. Üç vuruş daha: Kibar, ama ısrarcı.

Bu saatte gelen kim olabilirdi? Ürkünç kiralık katile ait görüntüler beynine üşüştü; görüntüleri kovaladı, omuzlarını dikleştirip kapıya yaklaştı.

Dudaklarını ıslatarak kolu indirdi ve kapıyı araladı...

Basamakta duran kısa boylu, toparlak adam, ofisten gelen ışığın altında gözlerini kırpıştırdı. Üzerinde yeşil kadifeden gösterişli birtakım, beyaz tozluklar ve leylak rengi bir pardösü vardı. Başına küçük, süet bir şapka takmıştı. Nathaniel'ın şaşkınlığı karşısında gülümsedi.

"Merhaba Mandrake, oğlum. Girebilir miyim? Dışarısı çok serin."

"Bay Makepeace! Şey, evet. Lütfen girin efendim."

"Teşekkürler oğlum, teşekkürler." Bay Makepeace bir hoplayışta içeri girdi. Çıkartıp odanın içine fırlattığı şapkası, kesin bir kararlılıkla bir Gladstone büstünün üstüne iniş yaptı. Nathaniel'a göz kırptı. "Bence onu yeteri kadar gördük, şöyle ya da böyle." Yaptığı küçük şakaya kıkırdayarak, bir sandalyeye kuruldu.

"Bu beklenmedik bir onur efendim." Nathaniel ne yapacağını bilemeyerek kalakalmıştı. "Size bir şey ikram edebilir miyim?"

"Yo, yo, Mandrake. Otur, otur. Sadece biraz çene çalmak için uğradım." Geniş bir tebessümle Nathaniel'a baktı. "Umarım çalışmana engel olmuyorumdur."

"Kesinlikle olmuyorsunuz efendim. Ben de tam eve gitmeyi düşünüyordum."

"Çok da iyi edersin. Sultanın hamam sahnesinde dediği gibi: 'Uyku nasıl da hayati ve gelmesi bir o kadar zor,' Doğulu Bir Bakireye Aşık Oldum, İkinci Perde, Üçüncü Sahne tabii. Görmüş müydün?"

"Ne yazık ki hayır efendim. Çok küçüktüm. Eski ustam Bay Underwood prensip olarak tiyatroya gitmezdi."

"Ah, utanç verici." Bay Makepeace üzüntüyle başını salladı. "Böylesine yetersiz bir eğitime rağmen, yine de umut vaad eden bir delikanlı olabilmen hayret edilecek bir şey."

"Ama Arap Kuğuları'nı görmüştüm tabii, efendim," dedi Nathaniel çabucak. "Harika bir eser. Çok etkileyici."

"Hmm. Birçok eleştirmen tarafından başyapıtım olarak değerlendirildi ama bir sonraki yapıtımla onu geçebileceğimi düşünüyorum. Amerikan sorunu bana ilham verdi ve dikkatimi batıya yöneltmemi sağladı. Orası, hakkında çok az şey bildiğimiz karanlık bir kıta Mandrake. Oyunun adı Jüponlar ve Tüfekler olacak: Kasabalı bir kızla..." Bay Makepeace konuşurken elleriyle birçok karmaşık sembol çiziyordu; avuçlarının arasından yükselen turuncu kıvılcımlar havada süzülerek odanın belli köşelerinde yoğunlaşmaya başladı. Oyun yazan işi biter bitmez, cümlesini yarıda kesip Nathaniel'a göz kırptı. "Ne yaptığımı gördün mü evlat?"

"Duyarlı bir ağ efendim. Gizlice dinleyen ya da izleyen birileri olduğunda uyarması için."

"Doğru. Ve şu anda, etrafta kimsecikler yok. Şimdi, buraya sanat hayatımdan bahsetmek için gelmedim, her ne kadar heyecan verici bir konu olsa da. Umut verici bir delikanlı olarak, sana bir teklif yapmak için buradayım."

"Bunu duymak bana onur verir efendim."

"Tabii bu kısa sohbette konuşulanların," dedi Bay Makepeace, "kesinlikle aramızda kalması gerektiğini söylememe gerek yok. Eğer tek kelimesi bu dört duvar dışına çıkarsa, bundan ikimiz de büyük zarar görebiliriz. Sen zekasıyla olduğu kadar, gençliği ve tecrübesizliğiyle de tanınan bir büyücüsün Mandrake; eminim anlıyorsundur."

"Tabii efendim." Nathaniel yüzüne nazik bir ilgi maskesi takmıştı. Maskenin altında, koltukları kabarmış olsa da, karışık duygular içindeydi. Oyun yazarının, tam da şimdi, böyle bir gizlilik içinde kendisine yaklaşma nedenini anlayamıyordu. Bay Makepeace'in başbakanla yakın dostluğu herkesçe biliniyordu ama Nathaniel onun da bir büyücü olabileceğini hiç düşünmemişti. Aslında, gördüğü birkaç oyununu göz önüne aldığında, büyücü olamayacağını düşünmüştü: Nathaniel kişisel olarak oyunların berbat ve ticari olduğu görüşündeydi.

"İlk başta, seni kutlamak istiyorum," dedi Bay Makepeace. "Kaçak ifrit işi hallolmuş ve sanırım yok edilmesinde senin demonun büyük katkısı varmış. Aferin! Parlamentonun bunu göz ardı etmeyeceğini bilmelisin. Aslında bu akşam seni görmeye gelmemin en büyük nedeni de bu zaten. Senin kadar becerikli biri, karmaşık bir sorunun çözülmesinde bana yardımcı olabilir."

Sustu ama Nathaniel sesini çıkarmadı. Bir yabancıya güvenmeden önce tedbiri elden bırakmamak en iyisiydi. Makepeace'in amacı henüz açık değildi.

"Bu sabah katedraldeydin," diye devam etti Bay Makepeace. "Konseydeki çatışmaları sen de izledin. Dostumuz, Polis Şefi Bay Duvall'in önemli ölçüde yetki kazanmış olduğu dikkatinden kaçmamıştır herhalde."

"Evet efendim."

"Gri Ceketliler'in kumandanı olarak, zaten uzun zamandır güçlü bir konumda ve daha fazlasını elde etmek istediğini de hiçbir zaman saklamadı. Son günlerde yaşanan olayları da ustan Bayan Whitwell'e karşı zafer kazanmak için kullandı."

"Aralarındaki rekabetin farkındayım," dedi Nathaniel. Daha fazlasını söylemenin akıllıca bir davranış olmayacağını düşünüyordu.

"Çok diplomatik bir cevap Mandrake. Şimdi, Bay Devereaux'nun yakın bir dostu olarak, Duvall'ın yaptıklarını başından beri endişeyle izlediğimi sana söylemekte bir sakınca görmüyorum. Hırslı adamlar tehlikelidir Mandrake. İstikrarı bozarlar. Duvall gibi kaba, yontulmamış insanlarsa (hayatında bir kez olsun prömiyerlerimden birine katılmamış olduğunu öğrenmek seni şok edecektir herhalde) içlerinde en tehlikeli olanlardır çünkü meslektaşlarına saygı duymazlar. Duvall yıllardır yerini sağlamlaştırmak için uğraşıyor, parlamentoyla ilişkisini sıkı tutup, bu arada yoluna çıkan herkesi ezip geçiyor. Hırsının sınır tanımazlığı uzun süredir gözler önünde. Son olaylar, dostumuz Tallow'un talihsiz ölümüyle de birleşince, Duvall'ın daha da fazla güç kazanmasına neden olabilir. Aslında (bunu sana söylemekte hiçbir sakınca görmüyorum Mandrake, çünkü alışılmadık derecede zeki ve sadık bir büyücüsün) şu anda sahip olduğu güçle bile bir isyan çıkarmasından korkuyorum."

Belki tiyatro geçmişi yüzünden, Bay Makepeace'in konuşma tarzı tuhaf biçimde canlıydı: Bazen yükselip titriyor, sonra alçalarak boğuklaşıp, yankılı bir ton alıyordu. Nathaniel temkinli davranma kararına rağmen, etkilenmişti; iyice öne eğilerek adama yaklaştı.

"Evet oğlum, doğru duydun: Bir isyan çıkmasından korkuyorum ve Bay Devereaux'nun sadık bir yakını olarak bunu önlemeyi de kendime görev biliyorum. Bu görevde yandaşlara ihtiyacım var. Jessica Whitwell güçlü bir kadın, evet, ama onunla anlaşamıyoruz. Tiyatro aşığı bir hanım sayılmaz. Ama sen, Mandrake, seni kendime daha yakın buluyorum. Bir süredir (o feci Lovelace olayından beridir aslında) kariyerinin gelişimini izliyorum ve birlikte çok iyi işler başarabileceğimize inanıyorum."

"Çok naziksiniz efendim," dedi Nathaniel yavaşça. Kulakları çınlamaya başlamıştı: Uzun zamandır beklediği şey buydu işte; başbakanla doğrudan temas edebilme fırsatı. Bayan Whitwell gerçek bir yandaş sayılmazdı; hatta Nathaniel'ı gözden çıkardığını açıkça söylemişti. Eh, kartlarını iyi oynarsa, hızlı bir yükseliş sağlayabilirdi. Belki de kadının korumasına ihtiyacı yoktu, aslında.

Ama bu tehlikeli bir oyundu. Tetikte olmak zorundaydı. "Bay Duvall çok önemli bir rakip," dedi duygularını ele vermeden. "Ona karşı gelmek çok tehlikeli."

Bay Makepeace gülümsedi. "Çok haklısın. Ama sen bu konuda çoktan bazı adımlar attın zaten, öyle değil mi? Sanırım bu öğleden sonra arşivleri incelemişsin, sonra da Balham'da bilinmeyen bir adrese uğramışsın."

Öylesine söylenmiş gibi görünen bu sözler, Nathaniel'ın şaşkınlıktan kaskatı kesilmesine neden oldu. "Özür dilerim," diye kekeledi, "ama nereden biliyorsunuz?"

"Ben birçok şeyi bilirim oğlum. Bay Devereaux'nun dostu olduğum için kulaklarım ve gözlerim uzun zamandır fazla mesai yapıyor. Bu kadar endişelenmiş görünme! Bunları neden yaptığın konusunda bir fikrim yok, sadece kişisel inisiyatifini kullanmışsın gibi geldi, o kadar." Tebessümü genişledi. "Şu anda karşı-devrim taktiklerinden Duvall sorumlu ama yaptıklarından haberi olduğunu pek sanmıyorum...?"

Elbette yoktu. Nathaniel sarhoş gibiydi, zaman kazanması gerekiyordu. "Şey, bir şekilde işbirliği yapabileceğimizden söz etmiştiniz efendim," dedi. "Nasıl bir şey olacak?"

Quentin Makepeace arkasına yaslandı. "Gladstone'un asası," dedi. "Bu kadar basit. İfritle baş edildi, direnişçilerin çoğu da öldü, sanırım. Hepsi iyi güzel. Ama o asa çok güçlü bir tılsım; sahibine büyük güç kazandırır. Biz şu anda konuşurken, Bay Duvall'ın bütün enerjisini asayı alan kişiyi bulmaya harcadığından eminim. Bulursa da..." Büyücü canlı mavi gözlerini Nathaniel'a dikti. "... Onu devlete teslim etmektense, kendi yararı için kullanmaya karar verebilir. Bence durum bu denli kritik. Londra'nın büyük kısmı tehdit altında."

"Evet efendim," dedi Nathaniel. "Asa hakkında bazı şeyler okumuştum, sanırım birkaç basit büyülü sözcük onu kullanmak için yeterli. Duvall bunu pekala başarabilir."

"Doğru. Ve bence biz ondan önce davranmalıyız. Eğer asayı bulup, Bay Deveraux'ya teslim edersen, hem yerini oldukça sağlama almış, hem de Duvall'ı yenilgiye uğratmış olacaksın. Tabii bu benim de işime yarayacak çünkü başbakan, oyunlarımı tüm dünyada finanse etmeye devam edecek. Bu teklife ne diyorsun?"

Nathaniel'ın başı dönüyordu. "Çok... ilginç bir plan efendim."

"Güzel, güzel. O zaman anlaştık demektir. Hemen harekete geçmeliyiz." Bay Makepeace öne eğilip Nathaniel'ın sırtını sıvazladı.

Nathaniel gözlerini kırpıştırdı. Bu hevesli yoldaş tavırlarıyla, Makepeace resmen emrivaki yapmıştı. Teklif tabii ki kulağa hoş geliyordu ama tam ikna olmuş değildi, kendini ikinci plana düşmüş hissediyordu; karar vermek için biraz zamana ihtiyacı vardı. Ama zamanı yoktu işte. Büyücü, yaptıklarından haberdar olmasıyla onu gafil avlamıştı ve artık durum kontrolünden çıkmıştı. Nathaniel çok istemese de bir karara vardı: Eğer Makepeace Balham'a yaptığı ziyareti biliyorsa, daha fazla saklamaya gerek yoktu zaten. "Ben çoktan araştırmalara başlamıştım," dedi gergin bir sesle, "ve asayı Kitty Jones isminde bir kızın aldığını sanıyorum."

Büyücü hoşnutlukla başını salladı. "Sana güvenmekte haklı olduğumu görüyorum, Mandrake. Kızın nerede olduğu konusunda bir fikrin var mı?"

"B-bu akşam onu ailesinin evinde yakalamama ramak kalmıştı efendim. Onu... birkaç dakikayla kaçırdım. Asanın yanında olduğunu sanmıyorum ama."

"Hmm..." Bay Makepeace çenesini kaşıdı; ayrıntılar konusunda Nathaniel'ı sorguya çekmeye çalışmadı. "Şimdiye kadar çoktan kayıplara karışmıştır. Onu bulmak artık daha da zor olacak... yani kendi başına teslim olmasını sağlayamazsak. Annesiyle babasını tutukladın mı? İyi duyurulmuş bir miktar işkence, kızı deliğinden çıkarabilir."

"Hayır efendim. Aklıma geldi ama çok yakın bir ilişkileri yok. Kendini onlar için feda edeceğine inanmıyorum."

"Yine de, bu seçeneği aklımızdan çıkarmayalım. Ama benim başka bir fikrim daha var Mandrake. Londra'nın karanlık yeraltını avcunun içi gibi bilen birini tanıyorum. Bir tiyatrodan daha fazlasını doldurabilecek kadar çok dilenci, hırsız ve yankesici tanır. Ben bu gece onunla konuşurum; bakalım bize bu Kitty Jones hakkında bir şeyler anlatabilecek mi. Şansımız varsa yarın harekete geçeriz. Bu arada, eve gidip biraz uyumanı öneririm. Ve şunu aklından çıkarma, ikimiz çok yükseğe oynuyoruz oğlum, Bay Duvall ise çok tehlikeli bir rakip. Bu küçük anlaşmadan hiç kimsenin haberi olmamalı."

37

Öğle vakti, gölgelerin en kısa olduğu zaman. Gök mavisi ve bej renklerle bezeli gökyüzünde, yer yer sevimli bulutlar. Varoş çatılarında sıcacık parlayan güneş. Cıvıl cıvıl bir saat, her şey yerli yerinde, dürüst girişimlerin ve alın teriyle kazanılan paranın zamanı. Bunu kanıtlamak istercesine, el arabalarını evden eve itekleyerek, birkaç satıcı geçti sokaktan. Mallarını sergilerken, yaşlı hanımlara şapka çıkartıp çocukların başlarını okşayarak kibarca gülümsüyorlardı. Pazarlıklar yapıldı, mal ve para el değiştirdi; satıcılar ıslıkla ilahiler çalarak gezinmeye devam ettiler.

Kötü bir şeylerin olmak üzere olduğuna inanmak çok zordu.

Caddenin gerisindeki, dalları birbirine geçmiş bodur bir mürver ağacının derinlerine tünemiş, kambur, siyah bir şekil etrafı inceliyordu. Karman çorman bir tüy yumağının arasında görünen bir gaga ve ayaklar. Orta boy bir karga: Uğursuz ve esrarengiz kehanetlerin kuşu. Kuş gözlerini, ot bürümüş bakımsız bir bahçenin ardındaki büyük ve yamuk bir evin üst kat penceresinden ayırmıyordu.

Yine bile bile ağırdan alıyordum.

Bu çağrılma işinde unutulmaması gereken şey şudur: Hiçbir şey kesinlikle sizin suçunuz değildir. Büyücünün teki sizi bir göreve bağlar, siz de onu yaparsınız -hem de hemen- yoksa Kıvandıran Alev'e maruz kalırsınız. Tepenizde böyle bir dert varken, vicdanı falan unutmayı da çok geçmeden öğreniyorsunuz. Dünyaya gelip gittiğim bu beş bin yıl içinde, istemeyerek de olsa birçok aşağılık işe karıştım.[73] Vicdanlı olduğumdan falan değil elbette, ama kalbi nasır tutmuş biz cinlerin bile, yapmak zorunda kaldığı işlerden midesi bulanabilir ara sıra.

İşte yeni görevim de, küçük ölçekli olmakla birlikte, o tür işlerden biriydi.

Karga sıkıntıyla ağacında oturdu, basit bir çözüm üretip çevreye Leş büyüsü yayarak civardaki diğer kümes hayvanlarını kendinden uzak tutuyordu. O ağaçta benden başkasını istemiyordum.

Biraz hüzünlenerek gagamı salladım. Nathaniel. Ne diyebilirdim ki? Aramızdaki ufak[74] farklara rağmen, bir zamanlar onun normal büyücü ırkından biraz olsun farklı gelişeceğini ummuştum. Geçmişte tek başına birçok karar almıştı örneğin, ve başkaları için fedakarlıklarda bulunmuştu. Hayatta kendi yolunu izleyeceği, meslektaşlarının seçtiği o bildik güç/para/şöhret takıntısından uzak duracağı söylenebilirdi.

Ama o ne yaptı?

Durumu her zamankinden daha vahim görünüyordu. Belki meslektaşı Tallow'un ölümüne tanık olduğundan, sahibim bu sabah beni çağırdığında kaba denecek derecede aksi davranmıştı. En solgun ve sessiz halindeydi. Ne dostça bir-iki söz söyledi, ne zekice espriler yaptı. Önceki gece kaçak ifriti yok ettiğim için ne bir iltifat aldım, ne de çeşit çeşit baştan çıkartıcı kadın şekillerine büründüğüm halde ilgisini çekebildim. Tek elime geçen, acil bir görev emri almak oldu, hem de en "pis ve utanç verici" türünden. Nathaniel değişim geçiriyordu, daha önce hiç bu kadar dibe vurduğu olmamıştı ve itiraf edeyim ki beni şaşırttı.

Ama görev görevdir. Ve emri aldıktan bir-iki saat sonra, işte burada, Balham'daki bir ağacın dalında oyalanıyordum Emrin bir bölümü, her şeyi olabildiğince sessiz sedasız yapmamdı, bu yüzden çatıdan içeri dalamıyordum.[75] Avımın evde ve büyük olasılıkla üst katta olduğunu biliyordum; onun için boncuk gözlerimi pencerelerden ayırmadan bekledim.

Büyücü evi değildi bu. Dökülmüş sıvalar, çürümüş pencere çerçeveleri, karo kaplı sundurmadaki deliklerden fırlamış otlar. Büyük bir yapıydı, evet, ama darmaduman ve biraz zavallı. Diz boyu otların içine gömülmüş birkaç paslı çocuk oyuncağı bile vardı.

Bir saate yakın bir süredir hareketsiz kalan karga, artık kıpırdanmaya başladı. Sahibim gizlilik istiyordu ama aynı zamanda hızlı çalışmamı da söylemişti. Çok geç olmadan oyalanmayı bırakıp işe koyulmam gerekti. Ama en ideali, ev boşalıp kurbanım yalnız kalana kadar beklemekti.

Sanki ne istediğimi bilirmiş gibi, aniden ön kapı açıldı ve iriyarı bir kadın elinde bez bir alışveriş çantasıyla salınarak dışarı çıktı. Tam altımdan geçip sokağın aşağısına doğru yürüdü. Saklanmaya çalışmadım. Onun için, yalnızca bir kuştum. Ne neksus, ne büyülü savunma, ne de evden birisinin ilk düzlem dışındaki düzlemleri görebileceğine dair bir belirti vardı. Gücümün ve yeteneklerimin sınandığı bir görev olmayacaktı, diğer deyişle. Başından sonuna kadar berbat ve sıkıcı bir işti.

Derken, pencerelerden birinde bir kıpırtı. Tozdan grileşmiş bir tül perde aralandı, cılız bir kol perdeyi yana tutturdu ve yukarı doğru itilen pencereyi açtı. Artık zamanı gelmişti. Karga havalandı ve rüzgara kapılmış siyah bir don gibi bahçenin üzerine kanat çırptı. Açık pencerenin kenarına kondu, pullu bacaklarını sürüyerek kirli perde boyunca ilerledi, sonunda dikey bir yırtık buldu. Başını yırtıktan uzatıp, içeri bir göz attı.

İlerideki duvara dayanmış yatak, odanın genel kullanım amacını gösteriyordu: Düzeltilmemiş yorgan, yataktan yeni kalkan birinin varlığına işaretti. Ama yatağın yarısı, her biri küçük bölmelere ayrılmış, çok sayıda ahşap çekmeceyle doluydu. Bazılarında yarı değerli taşlar vardı: Akik, opal, lal, yeşim ve kehribar, hepsi kesilip cilalanmış ve boyutlarına göre ayrılmışlardı. Öteki çekmecelerde ince metal şeritler, fildişi oymalar ya da renkli kumaşlardan kesilmiş üçgen parçalar görülüyordu. Odanın bir tarafında boydan boya kaba bir tezgah kuruluydu, üstünde yine çekmeceler, ince işçilik için kullanılan aletler ve keskin kokulu bir zamkla dolu kaplar duruyordu. Bir köşesinde, dikkatle dizilip etiketlenmiş, renk renk deriyle yeni ciltlendiği belli bir sürü kitap vardı. Ciltlerdeki kalemle çizili yerler, süslemelerin ekleneceği bölümleri gösteriyordu ve masanın ortasında, iki küçük lambanın ışığıyla aydınlanan bir kitap, şu anda yapılan işi gösteriyordu. Timsah derisinden kalın bir cildin ön kapağına ufak, kırmızı lal taşlarından bir yıldız deseni işlenme aşamasındaydı. Penceredeki karga olan biteni seyrederken, son bir taşın altına daha bir damla zamk sürüldü ve bir cımbız yardımıyla desene eklendi.

Bulmaya geldiğim kişi, işine dalmış ve bu yüzden varlığımın farkında bile olmayan bu çocuktu işte. Üstünde uzun süre giyildiği belli bir sabahlık ve rengi solmuş mavi pijamalar vardı. Taburesinin altında çapraz duran ayaklarına, çizgili kocaman yün çoraplar giymişti. Siyah saçları omuzlarına kadar uzamıştı ve ayırdığı yerde parıldayan briyantin oranı neredeyse Nathaniel'ın akıllara ziyan yelesini bile gölgede bırakıyordu. Odanın içinde ağır bir deri, zamk ve erkek çocuğu kokusu vardı.

Eh, işte böyle. Ne yapacaksan şimdi yap, vesaire. Kolları sıvamanın zamanı gelmişti.

Karga bir iç çekti, gagasıyla tül perdeyi tuttu ve başının sert bir hareketiyle ortadan ikiye böldü.

Pencere sekisine doğru bir adım ilerledim ve en yakındaki kitap grubunun üstüne sıçrayarak oğlanın ilgisini çekmeyi başardım.

Çok sağlıksız ve hantal görünüyordu; kasları sarkmış gibiydi ve gözleri fazlasıyla yorgundu. Kargayı gördü, sonra dikkati dağılmış gibi eliyle saçını düzeltti. Yüzünden geçen panik dalgası, yerini hemen teslimiyetçi bir ifadeye bıraktı. Cımbızını masanın üstüne bıraktı.

"Sen ne tür bir demonsun?" diye sordu.

Karga şaşırmıştı. "Lens falan mı takıyorsun?"

Çocuk bezginlikle omuz silkti. "Büyükannem demonların karga şeklinde geldiğini söylerdi hep. Ayrıca normal kuşlar perdeyi yırtıp odana girmezler, değil mi?"

Bu son söylediğine diyecek sözüm yoktu. "Hm, ille de bilmek istiyorsan," dedim, "çok eski çağlardan beri yaşamış, çok güçlü bir cinim. Hazreti Süleyman ve Batlamyus ile konuştum, kralların yanında Deniz Halkı ile savaştım. Şimdi de bir kargayım işte. Benden fazla bahsetmesek de olur." Daha etkili ve buyurgan bir tonda konuşmaya başladım. "Sen halktan Jakob Hyrnek misin?" Başını salladı. "Güzel. Öyleyse hazırlan..."

"Seni kimin yolladığım biliyorum."

"Ha... Öyle mi?"

"Bunun olacağını uzun zamandır tahmin ediyordum."

Karga şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. "Vay canına. Ben daha bu sabah öğrenebildim."

"Anlayabiliyorum. Bu işi bitirmeye karar verdi." Çocuk yumruklarını sabahlığın ceplerine bastırıp, derin bir iç çekti.

Kafam karışmıştı. "Verdi mi? Ne işiymiş bu böyle? Bana bak, kız gibi iç geçirmeyi bırak da anlat."

"Beni öldürme işini tabii," dedi Hyrnek. "Sen herhalde son gelenden daha becerikli bir demonsun. Yine de onun çok daha korkunç göründüğünü söylemem lazım. Sen biraz sıradan ve kara kuru bir şeysin. Hem de küçücük."

"Orada dur bakalım." Karga kanat ucuyla gözlerini ovuşturdu. "Bunda bir yanlışlık var. Sahibim senin varlığından düne kadar haberdar değildi. Bana böyle söyledi."

Şimdi şaşırma sırası çocuğa gelmişti. "Tallow neden böyle bir şey söylesin? Aklını mı kaçırmış?"

"Tallow mu?" Karganın gözleri şaşkınlıktan resmen şaşı oldu. "Yavaş anlat! Onun bu işle ne ilgisi var?"

"O yeşil maymunu peşime takmıştı. Ben de sandım ki..."

Tek kanadımı havaya kaldırdım. "Şunu baştan alalım. Ben Jakob Hyrnek'i bulmak için bu adrese yollandım. Sen Jakob Hyrnek'sin. Doğru mu? Peki. Buraya kadar tamam. Şimdi, yeşil maymunlar hakkında hiçbir şey bilmiyorum, bu arada yeri gelmişken söyleyeyim, görüntü her zaman aldatıcıdır. Şu anda sana öyle görünmeyebilir ama bu halimden çok daha korkunç bir yaratığım."

Çocuk üzüntüyle başını salladı. "Ben de öyle düşünmüştüm zaten."

"Doğru düşünmüşsün evlat. Hayatında rastlayacağın bütün maymunlardan daha kötüyüm, inan bana. Şimdi, nerede kalmıştım? Kafam karıştı... Ha, evet, o maymunla hiçbir bağlantım yok ve kesinlikle Tallow tarafından çağrılmadım. Zaten bu mümkün değil."

"Neden?"

"Çünkü dün gece bir ifrit onu yuttu. Ama bunun konumuzla ilgisi yok..."

Çocuk için çok ilgisi vardı ama, orası kesin. Haberi duyduğunda yüzü ışıdı: Gözleri kocaman açıldı, ağzı kulaklarına kadar geniş bir yay çizerek ağır çekim gülümsedi. Taburenin üstünden bir çimento torbası gibi sarkan bedeni bir anda dikleşti, yeni yaşam enerjisiyle doldu. Parmakları masanın kenarını öyle bir güçle sıktı ki eklemleri çıtırdadı.

"Öldü mü? Emin misin?"

"Gözlerimle gördüm. Şey, bunlarla değil tabii. Tüylü yılanın gözleriyle."

"Nasıl oldu?" Olağanüstü ilgilenmiş görünüyordu.

"Çağırma sırasında hata yaptı. Budala, sözcükleri yanlış okudu falan herhalde."

Hyrnek'in tebessümü genişledi. "Kitaptan mı okuyordu?"

"Kitaptan, evet, büyü sözcükleri genelde kitaplarda yazar. Şimdi, lütfen dikkatimizi işe verebilir miyiz? Bütün gün burada çene çalamam."

"Peki ama bunları bana anlattığın için sana teşekkür borçluyum." Çocuk kendini toparlamak için elinden geleni yapsa da, aptal aptal sırıtıp arada kıkırdamadan duramadı. Gerçekten gecikmeme neden oluyordu.

"Bak, ciddiyeti sağlamaya çalışıyorum burada. Seni uyarıyorum, hemen... Of, kahretsin!" Karga uyarı kabilinden attığı bir adımla tek ayağını zamk kavanozuna saplamıştı. Bir-iki denemeden sona kavanozu odanın öbür ucuna yollamayı başardım ve ayağımı bir çekmecenin kenarında temizlemeye başladım. "Şimdi beni dinle," diye terslendim ayağımı sürterken, "buraya gelme nedenim sandığın gibi seni öldürmek değil, bir yere götürmek, karşı koymazsan iyi edersin."

Bu sözler üzerine biraz kendine gelir gibi oldu. "Götürmek mi? Nereye?"

"Görürsün. Giyinmek istersen, sana biraz zaman tanıyabilirim."

"Yo. Yo, yapamam!" Bir anda mahzunlaşıp yüzünü ellerini arasına gömdü.

Güven sağlamaya çalıştım. "Sana zarar vermeyeceğim ..."

"Ama ben hiç dışarı çıkmam. Asla!"

"Başka şansın yok evlat. Şimdi, pantolonunu giymeye ne dersin? Bu pijamalar biraz gevşek görünüyor ve ben çok hızlı uçarım."

"Lütfen." Ümitsizce yalvarıyordu. "Ben hiç dışarı çıkmam. Üç yıldır çıkmadım. Bak bana. Bana bak. Görüyor musun?"

Boş gözlerle ona baktım. "Biraz hımbılsın. Ne olmuş yani? Dışarıda senden beter halde dolaşan bir sürü insan var, ayrıca bu odada keyif çatacağına biraz spor yapsan böyle bir sorun kalmaz. Yatak odasında büyü kitapları ciltlemek, yetişme çağındaki çocuklara göre bir iş değil. Üstelik gözlerin için de zararlı."

"Hayır, cildime! Ellerime! Onlara bak! İğrencim!" Ellerini gagama doğru uzatmış, saçlarını arkaya atmış resmen bağırıyordu.

"Kusura bakma, ben bir şey..."

"Rengim tabii! Baksana! Bütün vücudum." O söyledikten sonra yüzünde ve ellerinin üstünde diklemesine kurşuni siyah çizgiler olduğunu fark ettim.

"Ha bunlar mı," dedim. "Ne var bunda? Ben bilerek yaptın sandım."

Hyrnek bunun üstüne hıçkırığa benzer sersem bir kahkaha attı, tek başına fazla zaman geçirdiğini ele veren türden bir kahkaha. Konuşmasına fırsat vermedim. "Kara Gülle değil mi?" diye devam ettim. "Büyük Zimbabwe'deki Banja halkı daha çekici görünmek için, başka büyülerle birlikte, bunu da kullanırdı. Genç bir damadın düğün öncesi bütün vücudunu çizgilerle kaplaması adettendi, bazı bölgelerde kadınlar içinde aynı şey geçerliydi. Tabii bunu yalnızca en varlıklı olanlar yapabiliyordu, büyücüler dünyanın parasını isterdi. Her neyse, onların kültürüne göre çok yakışıklı sayılırsın." Ara verdim. "Yalnız saçların cidden çok kötü. Sahibimin saçlarından hiç farkı yok ama bu onun gündüz vakti sokaklarda caka satmasına engel olamıyor. Neyse..." Bunları söylerken, evin bir yerinde bir kapının çarpıldığını duymuştum. "Artık gitme vakti geldi. Pantolon için zamanımız kalmadı ne yazık ki; kuşağını iyice sıkıp pijaman düşmesin diye dua et."

Masanın üstünde sıçradım. Çocuk panik içinde taburesinden kalkıp gerilemeye başladı. "Yo! Beni rahat bırak!"

"Kusura bakma, bırakamam." Fazla ses çıkarıyordu; aşağıdaki bir odada koşturmaca hissettim. "Benim suçum değil, emirler böyle," dedim.

Karga yere atlayıp değişerek dev boyutlar almaya başladı. Çocuk bir çığlık attı, dönüp kapıya atıldı. Kapının ardında biri daha çığlık attı; anaç bir sesti. Merdivenleri çıkan sert ayak sesleri duydum.

Jakob Hyrnek kapı koluyla boğuştu ama bir kez olsun çeviremedi. Sabahlığının koluna, dev bir altın gaga yapıştı; halının üzerinde dönen dev pençeler, yerdeki döşemeyi doğradı. Çocuk havalandı, annesinin ağzından sarkan bir yavru ayıcık gibi sallandı. Kuvvetli kanatların ilk çırpılışında çekmeceler ters döndü, taşlar duvarlara yuvarlandı. Bir esintiyle birlikte çocuk pencereye doğru uçtu. Kızıl tüylerle kaplı bir kanat üstünü örttü; cam kırıkları saçıldı, soğuk hava bedenine çarptı. Haykırdı, deliler gibi çırpındı... ve gözden kayboldu.

Geride bıraktığımız delik duvara yaklaşan biri, belki yalnızca, çimenliğin üzerinde kanat çırpan büyük bir kuşun gölgesini görüp gökyüzüne doğru uzaklaşan boğuk çığlığını duyabilirdi artık..

38

Kitty o öğleden sonra üç kez Druids' Kafe'nin önünden geçti. İlk iki seferinde ne tanıdık bir yüz ne ilgi çekici bir şey gördü ama üçüncüsünde şansı yaver gitti. Uzaktaki masaların çoğunu işgal etmiş heyecanlı bir turist grubunun ilerisinde, sessizce tek başına oturmuş, espressosunu karıştırıp duran Bay Hopkins'in durgun siluetini fark etti. Kendini yaptığı işe kaptırmış, siyah sıvının içine şeker üstüne şeker atıyordu. Ama kahvesinden bir yudum bile almadan.

Kitty uzun süre meydanın ortasındaki heykelin gölgesinde durup adamı izledi. Bay Hopkins'in yüzü her zamanki gibi anlamsız ve ifadesizdi: Ne düşündüğünü anlayabilmek imkansızdı.

Ailesinin ihanetinden sonra kendini her zamankinden çok ortada bırakılmış, arkadaşsız ve yalnız hisseden Kitty, mahzende aç karnına geçirdiği ikinci geceden sonra, bulabileceği tek destekçisiyle konuşması gerektiğine ikna olmuştu. Nick'in saklandığı delikten çıkmayacağına dair güçlü bir inancı vardı; ama Direniş'ten her zaman biraz uzak durmuş olan Bay Hopkins'e ulaşabilmesi hâlâ mümkün olabilirdi.

İşte, zaten orada, kararlaştırılan yerde oturmuş bekliyordu; Kitty yine de adamı gizlice izliyor, yanına gidip gitmemek arasında bocalıyordu.

Belki de, soygunun böyle korkunç bir felaketle sonuçlanması tam olarak Bay Hopkins'in hatası değildi. Belki incelediği belgelerin hiçbirinde Gladstone'un muhafızından söz edilmiyordu. Kitty mezarda yaşanan korkunç olayla Bay Hopkins'in özenli danışmanlığını bir arada düşünmeden edemiyordu. Kimliği belirsiz işbirlikçiyle onları tanıştıran Bay Hopkins'di; planın neredeyse tamamı ona aitti. En azından, taktikleri ölümcül derecede yetersizdi; en kötü ihtimalle, hepsinin hayatını kayıtsızca tehlikeye atmıştı.

Ama diğerleri öldükten ve büyücüler peşine düştükten sonra, Kitty'nin pek fazla seçeneği kalmamıştı. Sonunda heykelin arkasından çıkıp meydanı geçerek Bay Hopkins'in masasına gitti.

Selam vermeden, bir sandalye çekip oturdu. Bay Hopkins başını kaldırdı; soluk gri gözleri onu inceledi. Kahveyi karıştırırken, kaşık fincanın kenarlarında hafif sürtünme sesleri çıkartıyordu. Kitty duygusuz gözlerle adama baktı. Telaşlı bir garson geldi; Kitty aklına ilk geleni ısmarlayıp adamı yolladı. Sustu.

Bay Hopkins kaşığı çıkardı, özenle fincanın kenarına vurdu ve masanın üzerine bıraktı. "Haberleri duydum," dedi çabucak. "Ondan sonra hep seni aradım."

Kitty kuru bir kahkaha attı. "Arayan bir tek siz değilsiniz."

"Önce hemen..." Garson yeniden gelip Kitty'nin önüne gösterişli hareketlerle muzlu süt ve dondurmalı çörek koydu, masadan ayrıldı. "Önce hemen ne kadar... sarsılmış ve üzgün olduğumu söyleyeyim. Bu inanılmaz bir trajedi." Sustu, Kitty bakmaya devam etti. Eğer senin için bir parça teselli olacaksa... bilgi kaynağım da derin üzüntü içinde."

"Teşekkür ederim," dedi Kitty. "Olmadı."

"Elimizdeki -ayrıca Bay Pennyfeather ile açıkça ve tam olarak paylaşmış olduğumuz- belgelerde, mezardaki muhafız konusu hiçbir şekilde geçmiyordu," diye devam etti Bay Hopkins soğukkanlılıkla. "Salgın'dan bahsediliyordu, o kadar. "Eğer bilsek, böyle bir planı elbette ki asla onaylamazdık."

Kitty gözlerini bardağına dikmişti; konuştuğu zaman söyleyebileceği şeylerden korkuyordu. Midesinin bulandığını hissetti.

Bay Hopkins bir an onu izledi. "Ötekilerin hepsi...?" diye başladı, sonra sustu. "Bir tek sen mi...?"

"Sizinki gibi geniş bir bilgi ağıyla..." dedi Kitty acı acı, "bunu çoktan biliyor olacağınızı sanırdım." İçini çekti. "Nick de kurtuldu."

"Ah? Cidden mi? Çok iyi, çok iyi. Peki Nick nerede?"

"Hiçbir fikrim yok. Umrumda da değil. Öbürleri savaşırken, o kaçtı."

"Ah, anlıyorum." Bay Hopkins tekrar kaşığıyla oynamaya başladı. Kitty önüne baktı. Adamdan ne isteyeceğini bilmediğini artık anlamıştı, o da en az kendisi kadar çaresiz durumdaydı. Yararı yoktu: Tek başınaydı.

"Şu anda hiç sırası değil ama..." diye başladı Bay Hopkins, ve ses tonundaki bir şey Kitty'nin ters ters ona bakmasına neden oldu. "Yaşanan felaketin boyutları göz önüne alındığında elbette çok yersiz ve zamansız olacak ama -karşılaştığın beklenmedik tehlikeler ve cesur arkadaşlarından çoğunu kaybetmene rağmen- mezardan değerli bir şeyler çıkarmayı başaramamışsındır herhalde, değil mi?"

Bu cümleler o kadar karmaşık ve dolaylıydı ki kelimeleri özenle seçen adamın niyetinin tam tersi bir etki yarattılar. Kitty'nin duyduklarına inanamayan gözleri ardına kadar açıldı; kaşları yavaşça şekil değiştirerek çatıldı.

"Haklısınız," dedi buz gibi bir sesle. "Hiç sırası değil." Dondurmalı çöreğini iki ısırıkta bitirip muzlu sütünden bir yudum aldı.

Bay Hopkins tekrar kahvesini karıştırmaya başladı. "Evet ama, bir şey alınmadı mı?" diye ısrar etti. "Yani sen..." Sesi git gide zayıflayarak duyulmaz oldu.

Kitty masaya otarken, belirsiz bir fikir olarak Bay Hopkins'e asadan bahsetmek vardı aklında. Sonuçta kendi işine yaramıyordu ve onu koleksiyonu için isteyen işbirlikçi, karşılığında ödeme yapmaya hazır olabilirdi; hayatta kalabilmek için her şeyden önce paraya ihtiyacı vardı. Bu koşullar altında Bay Hopkins'in işten bahsedemeyecek kadar duyarlı davranacağını varsaymıştı; hazineden çıkan altınlar için bu kadar açık baskı yapacağını beklemiyordu. Karanlık kilisede, ölümün nefesi ensesindeyken, değerli eşyalarla dolu çantasını düşürdüğü için ağlaşan Anne'i düşündü. Kitty'nin dudakları incecik bir çizgi haline geldi.

"Mezardan çıkan her şeyi yüklenmiştik," dedi. "Ama kaçamadık. Belki Nick bir şeyler çıkarmayı becermiştir; bilmiyorum."

Bay Hopkins'in donuk gözleri yüzünde dolaştı. "Ama ya sen... bir şey kurtaramadın mı?"

"Çantamı düşürdüm."

"Ah. Tabii. Anlıyorum."

"İçinde başka şeylerle birlikte pelerin de vardı. Bunun için bilgi kaynağınızdan bol bol özür dileyin; istediği şeylerden biri de oydu, değil mi?"

Adam çekimser bir hareket yaptı. "Hatırlamıyorum. Gladstone'un asasına ne olduğunu bilmiyorsundur herhalde, değil mi? Sanırım en çok onu istiyordu."

"Bence o mezarda kaldı."

"Peki... Ancak ne katedralde bulunan eşyalar arasında adı geçiyor, ne de iskelet Londra'da dolaşırken asanın yanında olduğuna dair bir haber duyuldu."

"O zaman Nick almıştır... Bilemiyorum. Hem ne önemi var ki? Hiçbir değeri yoktu, değil mi? Öyle demiştiniz." Kitty amacını sezdirmeden konuşuyor ama bu arada gözlerini adamın yüzünden ayırmıyordu. Bay Hopkins başını salladı.

"Hayır. Değerli değil. Bilgi kaynağım hayal kırıklığına uğrayacak, o kadar. O asayı gerçekten çok istiyordu, ele geçirmek için de fazlasıyla cömert davranabilirdi."

"Hepimiz hayal kırıklığına uğradık," dedi Kitty. "Çoğumuz hayatını kaybetti. Buna da alışır."

"Doğru." Bay Hopkins parmaklarını masaya tıklattı; düşünüyor gibiydi. "Peki," dedi canlı bir sesle, "ya sen, Kitty? Ne yapmayı planlıyorsun? Nerede kalıyorsun?"

"Bilmiyorum. Bir şeyler yaparım işte."

"Yardıma ihtiyacın var mı? Kalacak yere falan?"

"Hayır, teşekkürler. Birbirimizden uzak dursak daha iyi olur. Büyücüler ailemi buldu; sizi ve yardımsever dostunuzu da riske atmak istemem." Ayrıca Bay Hopkins ile daha fazla birlikte olmak da istemiyordu. Mücadele arkadaşlarının ölümünden etkilenmediği çok belliydi; artık adamdan mümkün olduğunca uzakta olmak istiyordu. "Aslında..." Sandalyesini arkaya çekti. "Hemen gitsem iyi olacak."

"Beni düşündüğün için teşekkürler. Ben de senin için iyi bir gelecek diliyorum. Yalnız gitmeden önce..." Bay Hopkins sanki çok zor bir şeyi nasıl dile getireceğini bilemezmiş gibi burnunu kaşıdı. "Kaynaklarımdan edindiğim bir bilgiyi öğrenmek isteyeceğini düşünüyorum. Seni yakından ilgilendiriyor."

Kitty tam kalkacakken durdu. "Beni mi?"

"Korkarım öyle. Bunu bir saat kadar önce duydum. Çok gizli; bakanların çoğu henüz bilmiyor. Peşindeki büyücülerden biri -galiba adı John Mandrake- geçmişini araştırmış. Kathleen Jones isminde birinin yıllar önce saldırı suçundan mahkemeye çıktığını öğrenmiş."

"Ee?" Kitty'nin yüzü ifadesizdi ama kalbi aniden daha hızlı atmaya başlamıştı. "Bu uzun zaman önceydi."

"Evet. Dava kayıtlarını incelerken, kıdemli bir büyücüye kasıtlı saldırıdan dolayı para cezasına çarptırıldığını öğrenmiş. Bu olayı Direniş'in ilk saldırılarından biri olarak değerlendiriyormuş."

"Saçma!" Kitty öfkeyle patladı. "O bir kazaydı! Bizim hiçbir..."

"Dahası da var," diye devam etti Bay Hopkins. "Bu saldırıyı tek başına düzenlemediğini de biliyor."

Kitty'nin vücudu buz kesti. "Ne? Yoksa..."

"Bay Mandrake'ye göre -haklı olup olmamasının konumuzla fazla bir ilgisi yok- arkadaşın... adı neydi onun? Jakob bir şey..."

"Hyrnek. Jakob Hyrnek."

"Tamam. Bay Mandrake'ye göre Jacob Hyrnek'in de Direniş'le ilişkisi var."

"Bu çok saçma...!"

"Öyle de olsa, Bu sabah arkadaşını alıp sorgulamaya götürmesi için bir demon yollamış. Ah tatlım; bu habere üzüleceğini tahmin etmiştim."

Kitty bir-iki saniye kendine gelemedi. Konuşabildiğinde, sesi tedirgindi. "Ama ben Jakob'ı yıllardır görmedim bile. Onun hiçbir şeyden haberi yok."

"Bay Mandrake de bunu anlayacaktır. Eninde sonunda."

Kitty'nin başı dönüyordu. Aklını toparlamaya çalıştı. "Onu nereye götürdüler? Yoksa... Kuleye mi?"

"Canım, umarım düşüncesizce bir şey yapmayı düşünmüyorsundur," diye mırıldandı Bay Hopkins. "Bay Mandrake genç büyücüler arasında en güçlülerinden biri olarak tanınıyor. Çok yetenekli bir çocuk; başbakanın gözdelerinden biri. Sakın böyle bir şeye..."

Kitty haykırmamak için kendini zor tutuyordu. Geciktikleri her saniye, Jakob daha fazla işkence görüyor olabilirdi; iskeletten de beter demonlar, pençeleriyle ona acı veriyor olabilirlerdi... Üstelik o tamamen masumdu; kendi yaptıklarından haberi bile yoktu. Nasıl da salaklık etmişti! Son yıllarda gözünü karartıp yaptığı işler, bir zamanlar uğruna canını feda edeceği birini tehlikeye atmıştı işte.

"Ben olsam genç Hyrnek'i unutmaya çalışırdım," diyordu Bay Hopkins. "Elinden hiçbir şey..."

"Lütfen" dedi. "Londra Kulesi'nde mi?"

"Doğruyu söylemek gerekirse, değil. Bu çok kestirilebilir bir davranış olurdu. Ama bence Mandrake işleri tek başına sessizce yürütmek istiyor; hükümetteki rakiplerini atlatabilmek için. Arkadaşını gizlice kaçırmış ve sorgulamak üzere güvenli bir yere götürmüş. Çok iyi korunduğunu sanmıyorum. Ama demonlar olacaktır..."

"Ben Mandrake ile karşılaştım." Kitty hırsla adamın sözünü kesti. Telaşla öne eğilmiş, bu arada bardağına çarpıp örtünün üzerine biraz süt sıçratmıştı. "Ona rastladım, yendim ve arkama bile bakmadan oradan uzaklaştım. Eğer bu çocuk Jakob'a zarar verirse... eğer kılına zarar gelirse, inanın bana Bay Hopkins, onu kendi ellerimle öldürürüm. Hem onu hem de yoluma çıkan bütün demonları."

Bay Hopkins avuçlarını havaya kaldırıp, yeniden masanın üzerine koydu. Her anlama gelebilecek bir hareketti.

"Tekrar soruyorum," dedi Kitty. "Nerede olduğunu biliyor musunuz?"

Donuk gri gözler bir süre onu izledi, sona kırpıştılar. "Evet," dedi Bay Hopkins yumuşak bir sesle. "Adresi biliyorum. Sana verebilirim."

39

Kitty daha önce Bay Pennyfeather'ın gizli deposuna hiç girmemişti ama mekanizmanın nasıl çalıştırılacağını biliyordu. Yerdeki döküntülerin altına saklanmış kaldıracın üzerine bastı ve kütük yığınının üstündeki tuğlalara doğru ittirdi. Tuğlalar ağır ağır içeriye doğru gömüldü; duvarda aniden açılan çatlaktan dışarı kimyasal bir koku sızdı.

Kitty çatlaktan içeri süzüldü ve kapının arkasından kapanmasını bekledi.

Zifiri karanlık. Kitty kıpırdamadan durdu. Sonra çekinerek ellerini uzatıp her iki yanını yoklayarak bir elektrik düğmesi arandı. İlk önce soğuk ve tüylü bir şeye dokunarak dehşete düştü; elini geri çekerken diğeriyle sallanan bir ip buldu.

İpi çekti: Bir tık sesi, bir vızıltı; yumuşak sarı bir ışık.

Kürklü şeyin duvardaki kancaya asılı eski bir paltonun başlığı olduğunu görerek rahatladı. Paltonun yanında üç çanta sallanıyordu. Kitty en büyük olanını seçti, sapını başından geçirdi ve odanın geri kalanını inceledi.

Yerden tavana kadar kalın ahşap raflarla kaplı küçük bir salondu burası. Bay Pennyfeather'ın koleksiyonundan artakalanlar oradaydı: Kitty'nin yıllardır gruptakilerle birlikte çaldığı büyülü eşyalar. Katedral işi için pek çoğu kullanılmıştı ama depo hâlâ önemli miktarda büyülü eşyayla doluydu. Dizi dizi patlayıcı küreler ve mouler kavanozları, arada birkaç element küresi, Tutuşturucu çubukları, gümüş diskler ve kullanımı kolay olan diğer silahlar. Işıl ışıl parıldıyorlardı: Bay Pennyfeather onlara çok iyi bakmıştı anlaşılan. Kitty adamın tek başına mahzene inip koleksiyonunun üzerine titrediğini hayal etti. Nedense bu görüntü sinirlerini bozmuştu. İşe koyulup, çantasını olabildiğince çok eşyayla doldurmaya başladı.

Bir sonraki rafta kamalar, ufak hançerler ve başka bıçaklar vardı. Herhalde bazıları büyülüydü; bazılarıysa yalnızca çok keskindi. İki bıçak seçti, gümüş olanını sağ çizmesinin içindeki gizli bir kılıfa, diğerini kemerine yerleştirdi. Ayakta durduğunda ceketi bıçağın önünde duruyor, görülmesini engelliyordu.

Diğer bir rafta, çoğu renksiz sıvılarla dolu, çeşitli boyutlarda birçok tozlu cam şişe vardı. Bunların hepsi büyücü evlerinden alınmış, ancak kullanım amaçları keşfedilememişti. Kitty şişelere şöyle bir bakıp, incelemesine devam etti.

En sona kalan raflar tıka basa Bay Pennyfeather'ın ne işe yaradığını bulamadığı eşyalarla doluydu: Mücevherler, takılar, kaftan ve örtüler, Orta Avrupa'dan birkaç tablo, Asya'dan gelen incik boncuk, canlı renklerde deniz kabukları ve garip şekillerde sarmal taşlar. Stanley ve Gladys bunların her birinde güçlü aura tespit etmiş ama Direniş bunlardan hiç yararlanmamıştı. Bu gibi durumlarda, Bay Pennyfeather eşyayı depoya atıp bırakırdı.

Kitty bu rafları es geçmeye niyetliydi ama gizli kapıya dönerken, arkada yarı gizlenmiş duran, örümcek ağlarıyla kaplı, parıltısız, küçük ve yuvarlak bir nesne gördü.

Mandrake'nin sihirli aynası.

Nedenini bilmeden aynayı aldı, örümcek ağlarını bile temizlemeden ceketinin iç cebine atıverdi. Sonra deponun içinden normal bir kapı koluyla açılan kapıya döndü. İyice asılarak açtı ve yeniden mahzene çıktı.

Asa hâlâ o sabah fırlattığı yerde duruyordu. Aniden hissettiği bir dürtüyle, yerden alıp gizli odaya götürdü. İşine yaramasa da, arkadaşları onu alırken ölmüştü; en azından doğru dürüst saklayabilirdi. Bir kenara koydu, Direniş'in gizli deposuna son bir bakış attı ve ipi çekerek ışığı söndürdü. Mahzeni geçip merdivenlere doğru yürürken kapı ardından kederle gıcırdayarak kapandı.

Jakob'ın götürüldüğü güvenli yer, Thames'in yarım mil kuzeyinde, Doğu Londra'nın ıssız bir bölümündeydi. Kitty'nin oldukça iyi bildiği bir yerdi: Ağırlıkla Büyük Savaş'taki hava bombardımanının eseri olan yıkıntı ve ambarlarla dolu bir bölge. Eskiden Direniş için de kullanışlı bir operasyon alanı olmuştu: Ambarlardan çoğunu yağmalamış, sahipsiz binaların birkaçını geçici sığınaklar olarak kullanmışlardı. Özellikle karanlık çöktükten sonra etrafta büyücü göremezdiniz. Yalnızca arada birkaç araştırma küresi geçerdi, onları da kolaylıkla geçiştirebilirdiniz. Kuşkusuz büyücü Mandrake de bu nedenle burasını seçmişti: Sorgulamayı rahatsız edilmeden yürütmek istiyordu.

Kitty'nin planı, gelişmelere bağlı olarak, iki seçenekliydi. Becerebilirse, silahları ve doğal esnekliğini kullanarak Mandrake ve peşindeki demonları savuşturacak, Jakob'ı o binadan kurtaracaktı. Sonra da onu rıhtıma götürüp, birlikte Avrupa'ya kaçmayı deneyecekti. Bir süreliğine Londra dışına kaçmak daha akıllıca bir davranıştı. Eğer kurtarma ve kaçış mümkün olmazsa, diğer seçenek pek hoş değildi: Jakob'ın serbest bırakılması koşuluyla kendisi teslim olmayı düşünüyordu. Teslim olmanın sonuçları çok açıktı ama Kitty kararlıydı. Sonuçlarından kaçınamayacak kadar uzun süre büyücülerin düşmanı olmuştu.

Arka sokaklarda kalmaya çalışarak, Doğu Londra'da ilerledi. Saat dokuzda, şehrin kulelerinden tanıdık bir feryat yükseldi: İki gece önceki katedral olayına tepki olarak, sokağa çıkma yasağı uygulanmaya başlamıştı. Başları önde, evlerine koşuşturan insanlar, bir sel gibi iki yanından aktı. Kitty'ninse umurunda değildi, sokağa çıkma yasağına hatırlayamayacağı kadar çok kereler karşı çıkmıştı. Yine de, terk edilmiş bir parkta banka oturup, yarım saat kadar bu kargaşanın dinmesini bekledi. Hedefe yaklaştığında çevrede tanık bulunmaması en iyisiydi.

Bay Hopkins ona planını sormamıştı, o da anlatmaya gönüllü değildi zaten. Adresi öğrendikten sonra, adamla hiçbir işi kalmamıştı. Kafedeki ilgisizliği ve duygusuzluğu Kitty'yi şoka uğratmıştı. Bundan sonra kendinden başka kimseye güvenmeyecekti.

Saat on oldu ve onu geçti; artık ay çıkmıştı, şehrin üstünde ta yükseklerde. Lastik ayakkabılarıyla ses çıkarmadan, çanta kalçasında ağırlık yaparak, bomboş sokaklarda hızla ilerledi. Yirmi dakika sonra hedefe ulaşmıştı: Her iki tarafında küçük atölyeler olan kısa bir çıkmaz sokak. Köşedeki gölgelere sığınıp, çevreyi inceledi.

Sokak dardı. Bir tanesi Kitty'nin durduğu köşenin birkaç metre ötesinde, diğeri sokağın sonunda yanan, iki lambayla aydınlanıyordu. Bu ikisi, yukarıdan vuran beyaz ay ışığıyla da birleşerek, binaların ön cephelerini aydınlatıyordu.

Atölyeler genelde alçak, bir ya da iki katlı binalardı. Kiminin pencerelerine tahtalar çakılmıştı; geriye kalanların kapı ve pencereleri sökülmüş, kara oyuklar kalmıştı geride. Kitty gecenin sessizliğinde soluyarak, uzun süre sokağı izledi. Karanlıkta tanımadığı, açık binaların önünden geçmemeyi bir kural haline getirmişti. Ama ileride hiçbir şey görülmüyordu. Her şey sessiz ve kıpırtısızdı.

Yolun sonunda, ikinci sokak lambasının ardında, diğerlerinden biraz daha büyük, üç katlı bir yapı vardı. Zemin katı herhalde eskiden bir çeşit garajdı: Araçların geçebilmesi için açılmış geniş bir giriş, şimdi bir ağla öylesine örtülmüştü. Onun üstünde, eski ofislere ya da dairelere ait büyük boy pencereler vardı. Hepsi karanlık ve boş; yalnızca birinden loş bir ışık sızıyordu.

Kitty sokaktaki binalardan hangisinin Mandrake tarafından kullanıldığını bilmiyordu ama bu -tüm sokaktaki tek ışıklı pencere- hemen ilgisini çekmişti. Gözlerini bir süre oradan ayırmadı ama hiçbir şey de göremedi, kapalı bir perde ya da bir tür örtü dışında. Ne olduğunu tam göremeyecek kadar uzaktaydı.

Gece soğuktu; Kitty burnunu çekip koluna sildi. Küt küt atan kalbi göğsünü sıkıştırıyordu ama kalbinin isyanını duymazlıktan geldi. Harekete geçme zamanı gelmişti.

İlk sokak lambasının karşısındaki kaldırıma geçti; bir eli duvarda öteki çantanın üstünde, gizlice ilerledi. Gözleri sürekli hareket halindeydi: Yolu, sessiz binaları, yukarıdaki ve aşağıdaki ışıksız pencereleri, uzakta gördüğü perdeli pencereyi tarayıp duruyordu. Birkaç adımda bir durup dinliyor, şehrin hala kendi halinde ve sessiz olduğunu görüp devam ediyordu.

Kitty şimdi kapısı sökülmüş girişlerden birinin önünden geçiyordu; geçerken gözlerini karanlık kapı boşluğunda ayırmadı, sırtındaki tüyler ürperdi. Ama içeriden çıkan olmadı.

Artık yukarıdaki pencerenin kirli bir örtüyle kaplı olduğunu görebilecek kadar yaklaşmıştı. Herhalde fazla kalın değildi çünkü arkasından yavaşça geçen bir gölgeyi de görebilmişti. Gölgeyi tanımlayabilmek için beynini zorlasa da başaramadı; bir insandı, bu kadarını anlayabiliyordu ama daha fazlasını söyleyebilmek olanaksızdı.

Sessizce biraz daha ilerledi. Tam solunda kapısı kırık bir giriş vardı; içerisi kapkaranlık bir dehliz gibi görünüyordu. Bir kez daha, parmak uçlarında geçerken Kitty'nin tüyleri ürperdi; bir kez daha, gözlerini kapı boşluğuna dikti ve bir kez daha, tehlikeli olabilecek hiçbir şey göremedi. Burnuna hafif bir koku çarptı, terk edilmiş evden gelen bir hayvan kokusu. Kedilerdi, herhalde; ya da şehrin terk edilmiş bölgelerini istila eden sokak köpekleri. Kitty devam etti.

İkinci sokak lambasıyla aynı hizaya geldiğinde, lambanın ışığında yolun sonundaki binayı inceledi. Geniş garaj girişinin hemen ardında, demir parmaklıklardan önce, yan duvarda dar bir kapı gördü bu sefer. O uzaklıktan hafif aralık olduğu bile görünüyordu.

Bu kadar şanslı olabilir miydi? Kim bilir. Kitty bu yaşına kadar fazla kolay görünen her şeye kuşkuyla yaklaşmayı öğrenmişti. Bu dayanılmaz derecede davetkar görünen kapıya yaklaşmadan önce, bütün bölgeyi yeniden keşfe çıkacaktı.

Bir kez daha harekete geçti ve beş saniye içinde iki şey gördü.

Birincisi ışıklı penceredeydi. Saniyeler kadar kısa bir sürede gölge yeniden pencereden geçti; bu kez profilini tam olarak görebilmişti. Kalbi yerinden sıçradı; artık emindi. Jakob oradaydı.

İkincisi yer hizasında, biraz ötede, yolun karşı tarafındaydı. Oradaki sokak lambasının ışığı kaba bir daire biçiminde hem sokağa yayılıyor, hem de arkasındaki binanın duvarını aydınlatıyordu. Bu duvarda dar bir pencere, daha ileride ise, kapısız bir giriş vardı. Kitty biraz daha yaklaştığında, pencereden giren ışığın çaprazlamasına yayılarak, kapı girişini de aydınlattığını fark etti. Bu ışın demetinin bir ucunda belirgin olarak bir adam silueti gördü, görmesiyle de öylece kalakaldı.

Adam pencerenin hemen yanında, binanın iç duvarına iyice yaslanmıştı anlaşılan çünkü siluette yalnız kaşlarının ucu ve burnu vardı. Belli ki adam gizlenmek istemiş ama bunların ışıkta görünecek kadar çıkıntılı durduğunun farkına varamamıştı. Bu kusuru dışında, sessizce pusuya yatıp beklemekte başarılıydı.

Kitty nefesini tutarak, duvara doğru geriledi. Durumu kavradığında yumruk yemiş gibi oldu: Çoktan iki kapı girişi geçmişti -ikisinde de kapı yoktu- ve sokağın sonuna kadar bunlardan en az iki tane daha vardı. Büyük ihtimalle, hepsinde de pusuya yatmış biri bekliyordu. Sokağın sonundaki binaya ulaştığında, kapana kısılmış olacaktı.

Ama kimin tuzağıydı bu? Mandrake'nin mi? Yoksa -bunu kabul edebilmek çok zor ve korkunçtu ama- Bay Hopkins'in mi?

Kitty öfkeyle dişlerini gıcırdattı. Eğer devam ederse, etrafı kuşatılmış; geri dönerse, Jakob'ı büyücünün insafına bırakmış olacaktı. Birinci seçenek bile bile intihar etmek demekti, ancak ikinci seçeneği hiçbir koşul altında kabullenemezdi.

Çantayı daha kolay ulaşabileceği şekilde ayarlayıp, kapağını açtı. Eline geçen ilk silahı aldı -bir Tutuşturucu çubuğu- ve gözlerini kapı açıklığındaki siluetten ayırmadan öne doğru ilerledi.

Siluet hareket etmedi. Kitty duvara iyice yaklaştı.

Hemen önündeki gizli bir yerden bir adam çıkıverdi.

Üzerindeki koyu gri üniforma geceyle mükemmel bir uyum sağlıyordu: Tam önünde durduğu halde, uzun ve iri bedeni, sanki gölgelerin arasından çıkagelmiş bir ruh gibi yarı-görünür durumdaydı. Ama konuştuğunda, sert ve boğuk sesi, yeterince gerçekti.

"Gece Polisi. Tutuklusunuz. Çantanızı yere bırakıp duvara dönün."

Kitty cevap vermedi. Kapı açıklıklarından uzak durmayı hedefleyerek ağır ağır yolun ortasına doğru geriledi. Tutuşturucu hâlâ avcundaydı.

Polis takip etmeye yeltenmedi. "Bu son şansınız. Olduğunuz yerde kalın ve silahlarınızı yere bırakın. Yapmazsanız, imha edilirsiniz."

Kitty daha da geriye çekildi. Sonra: Sağında bir kıpırtı, kapı açıklığındaki siluet. Göz ucuyla adamın yer değiştirdiğini gördü. Adam öne doğru eğildi, eğilirken de şekil değiştirdi. Kanca burun tehlikeli biçimde öne doğru uzamaya başladı, çenesi de öyle; koca kaşlar görünmez oldu; başının üstünden çıkan sivri kulaklar gerinip titreşti. Kitty girişin yanındaki pencerede bir an için simsiyah parlak bir burnun ucunu gördü, sonra yaratık içeri atlayıp gözden kayboldu.

Kapı açıklığındaki siluet yok olmuştu. İçeriden soluma ve yırtılan kumaş sesleri geliyordu.

Kitty dişlerini sıktı, gözlerini yeniden sokaktaki polise çevirdi. O da şekil değiştirmeye başlamıştı; omuzları aşağıya ve öne doğru sarsılıyor, omurgasından çıkan uzun, gri dikenler üniformasını yırtıyordu. Gözleri karanlıkta sapsarı parıldıyor; başı gölgelere bürünürken, hırsla dişlerini takırdatıyordu.

Kitty göreceği kadarını görmüştü; arkasına dönüp tabanları yağladı.

Sokağın sonundan, lamba ışığının ardındaki karanlıktan, dört ayaklı bir şey hızla üstüne geliyordu. Alev saçan gözlerini gördü ve bir ağız dolusu yutkunduğunda, leş gibi kokusunu içine çekmiş oldu.

Bir an ne yapacağını bilemeden durakladı. Sağındaki bir kapı açıklığında, kısa, karanlık bir şekil daha belirdi. Kitty'yi gördü, dişlerini tıkırdattı ve ona doğru fırladı.

Kitty çubuğu attı.

Yaratığın pençeleri arasına, kaldırıma düşen çubuk, çatlayarak koca bir alev dalgası yaydı. Bir inilti, insanımsı bir çığlık. Kurt arka ayakları üzerine kalktı, ön ayaklarıyla boksör gibi alevleri yumrukladı. Sonra sırt üstü düştü ve kıvranarak geri çekildi.

Kitty bu kez, ne cins olduğunu bilmediği bir küre çıkarmıştı çantadan. En yakınındaki mühürlenmiş zemin kat penceresine koşup, küreyi pencereye fırlattı. Patlamanın etkisiyle neredeyse ayakları yerden kesiliyordu; camlar kırıldı, sokağa tuğlalar yağdı. Kitty yeni açılan deliğin içine atladı, elini kırık bir cam parçasına çarpıp keserek bir odaya girdi.

Dışarıdan hırıltılar ve kaldırıma sürten pençe sesleri geliyordu.

Kitty'nin önünde bomboş bir oda ve yukarıya çıkan bir dizi dar basamak vardı. Kesiğin acısını hafifletmek için elini ceketine bastırarak, merdivene doğru koştu.

İlk basamakta dönüp pencereye baktı.

Ağzından salyalar akıtan bir kurt delikten içeri daldı. Küreyi burnunun ortasına yedi.

Patlamayla odanın içini basan su, Kitty'yi yere devirip geçici olarak kör etti. Gözlerini açabildiğinde, foşur foşur seslerle bir sel dalgası ayaklarının altından çekiliyordu. Kurt gitmişti.

Kitty deli gibi merdivenden çıkmaya başladı.

Üstteki katta birçok açık pencere vardı: Gümüş rengi ay ışığı tüm zemine bir halı gibi yayılmıştı. Aşağıda kalan sokakta bir şey uludu. Kitty hemen çıkışları taradı; hiçbir çıkış bulamayıp aklına gelen tüm küfürleri savurdu. İşin kötüsü, arkasını da sağlama alamıyordu: Merdiven doğruca bulunduğu kata çıkıyordu; geleni engelleyecek bir yatay kapak olmadığı gibi, yolu kapatabileceği bir malzeme de yoktu. Alt kattan, sığ suya dalan ağır bir şeyin sesi geldi.

Kitty ayak altından çekilip, en yakındaki pencerenin yanına gitti. Eski ve çürük bir pencereydi, camın etrafındaki çerçeve yamulmuştu. Kitty tek ayağını pencereye geçirdi. Cam kırığı ve ahşap parçaları aşağı saçıldı. Kırıklar daha yola düşmeden, Kitty boşluktan başını uzatmış, gümüş rengi ışık yüzünü aydınlatırken tutunacak bir yer aranıyordu.

Aşağıdaki yolda bir karartının zıplayıp dişlerini takırdattığını, ağır ayakların cam kırıklarını ezdiğini duydu. Düşmesini bekleyerek, gözlerini kendisine diktiğini hissetti.

Bir şey merdivenlerden öyle müthiş bir hızla fırladı ki neredeyse hızını alamayıp karşıdaki duvara çarpıyordu. Kitty pencerenin otuz santim kadar yukarısında bir üstüntaşı olduğunu gördü. Odanın içine bir küre yolladı; çizmeleriyle pencere pervazını tekmeleyerek, kasları çatırdayarak ve bu arada sürekli avucundaki kesiğin acısını hissederek uzanıp kendini yukarı çekti.

Altında bir patlama oldu. Henüz yere basmayan ayaklarının altındaki pencereden sarı-yeşil alevler harladı ve sokak bir anlığına sanki hastalıklı bir güneş doğmuşçasına aydınlandı.

Büyülü ışık söndü. Kitty duvara asılı beklerken tutunacak başka bir yer arandı. Bir tane buldu, denedi, sağlam olduğuna karar verdi. Tırmanmaya başladı. Biraz yukarıda bir korkuluk; onun arkasında, belki de, düz bir teras vardı: Hedefi o korkuluktu.

Açlık ve uykusuzluk bütün gücünü tüketmişti; kol ve bacaklarına sanki ağırlık takılmış gibi zorlanıyordu. Birkaç dakika sonra soluklanmak için durdu.

Altından sürtünme ve kazınma sesleri: Bir köle yaratık, tehlikeli denecek kadar yaklaşmıştı. Parmaklarını yumuşak tuğlalara geçirip dikkatle, omzundan aşağı, uzakta bıraktığı, ay ışığıyla yıkanan yola baktı. Kendisiyle kaldırım arasında bir yerde, hızla tırmanan bir şekil gördü. Kurt rahat tırmanabilmek için şeklinde ufak tefek değişiklikler yapmıştı: Pençeleri uzun kıvrık parmaklara dönüşmüş, ön ayaklarında insan dirsekleri oluşmuştu; kemiklerin etrafında, tırmanmaya uygun insan kasları yeniden belirmişti. Ama yüzü aynıydı: Ağzı sonuna kadar açık, dişleri gümüş ışıkta parıl parıldı; dışarı sarkmış dilinden köpükler akıyordu. Sarı gözlerini Kitty'ye dikmişti.

Kitty bu manzara karşısında neredeyse ellerini bırakıp boşluğa düşüyordu. Ama öyle yapmadı, bedenini tuğlalara iyice bastırdı, tek eliyle ağırlığını dengeleyerek ötekini çantaya daldırdı. Eline ilk geçen şeyi aldı -bir çeşit küre- ve hemen nişan alıp, takipçisinin üzerine doğru bıraktı.

Düşerken pırıltılar saçan küre, dikenli sırtı kıl payı kaçırıp kaldırıma çarptı ve kısa bir süre alevler çıkardı.

Kurt genzinden bir ses çıkardı. Tırmanışına devam etti.

Kitty de dudaklarını ısırıp tüm dikkatini yeniden tırmanmaya verdi. Bedeninin isyanına aldırmadan, pençelerin her an bacaklarına geçebileceğinden korkarak, çılgınca tırmanmaya devam etti. Canavarın pençelerini topuklarında hissediyordu.

Korkuluk... Bir çığlık atıp kendini korkuluğa çekti ve tökezleyerek düştü. Çanta altında ters dönmüştü; silahlarına ulaşamıyordu.

Çırpınarak sırt üstü döndü. O dönerken, kurdun başı yavaş yavaş korkuluğun üstünde belirmiş, iştahla korkulukta kalan bir miktar kanı kokluyordu. Sarı gözleri yukarı kalktı, Kitty'nin gözlerinin içine baktı.

Kitty'nin parmakları çizmesinin içini yokladı, bıçağı kılıfından çıkardı.

Zorlanarak ayağa kalktı.

Seri bir hareketle, kurt korkuluğun üzerinden aşıp terasa çıktı. Bir süre dört ayak üstünde durdu, başını eğdi, kaslarını gerdi.

Göz ucuyla Kitty'ye bakıyor, ne kadar güçlü olduğunu anlamaya ve saldırıp saldırmamak için karar vermeye çalışıyordu. Kitty uyarıcı bir tavırla bıçağı ileri geri salladı.

"Görüyor musun?" dedi soluk soluğa. "Bu gümüş, haberin ola."

Kurt yan yan baktı. Yavaş yavaş, ön bacakları havalandı, kambur sırtı uzayarak dikleşti. Artık bir insan gibi arka ayakları üzerinde duruyor, Kitty'ye tepeden bakıp saldırmaya hazır biçimde öne arkaya sallanıyordu.

Kitty bir şeyler daha bulmak için öteki elini çantaya daldırdı. Fazla cephanesi kalmadığını biliyordu...

Kurt pençeli ellerini ona doğru savurup, kırmızı ağzını açarak öne atıldı. Kitty kendini sakınarak bıçağı yukarı doğru sapladı. Kurt yüksek perdeden bir ses çıkardı, tek kolunu uzatıp Kitty'nin omzuna can yakıcı bir pençe attı. Pençe çantanın sapını keserek geçti, çanta yere düştü. Kitty bir kez daha bıçakladı. Kurt geriye sıçradı. Aynı şeyi Kitty de yaptı. Kesilen omzu acı içinde zonkluyordu. Kurt da yan tarafındaki ufak bir yarayı tutmuştu. Acıyormuşçasına Kitty'ye başını salladı. Yarası hafif olmalıydı. Ay ışığı altında, birkaç saniye birbirlerinin çevresinde döndüler. Kitty'nin ancak bıçağı kaldıracak kadar gücü kalmıştı artık.

Kurt, pençeli ayaklarından birini uzatıp çantayı kendine doğru, Kitty'nin ulaşamayacağı bir yere çekti. Alçak sesle, hırıltıyla kıkırdadı.

Arkasında hafif bir bir çıtırtı. Kitty geriye kaçamak bir bakış atma riskini göze aldı. Terasın öteki ucunda, zemin karoları çaprazlamasına yükselerek alçak bir kubbe oluşturmuştu. Kubbenin üstünde, bacaklarını iki yana açmış iki kurt duruyordu; o bakarken, hızla inmeye başladılar.

Kitty kemerinden ikinci bıçağı çıkardı ama omzundaki yara yüzünden sol eli zayıflamıştı; parmakları sapı bile zor kavrıyordu. Bir an, kendini terastan aşağı atmayı düşündü; hızlı bir ölüm, kurtların pençesine düşmekten daha iyi olabilirdi.

Ama bu korkaklık olurdu. Her şey sona ermeden önce çevreye biraz daha zarar verecekti.

İkisi dört ayak üstünde, teki insan gibi yürüyen üç kurt birden ona doğru ilerledi. Kitty gözlerinin üstüne düşen saçları geriye attı ve bıçaklarını son kez kaldırdı.

40

"Bu gerçekten çok sinir bozucu," dedi cin. "Boşuna bekliyoruz."

Nathaniel oda turuna ara verdi. "Elbette gelecek. Sessiz ol. Fikrini sorarsam, o zaman söylersin." Sesinde inancın damlası olmadığını kendi de biliyordu. İçini rahatlatmak için saate baktı. "Daha sabaha çok var."

"Tabii, tabii. Söylediğine ne kadar inandığını görebiliyorum. Yerdeki parkeleri çoktan aşındırdın. İddiaya girerim kurt gibi acıkmışsındır da, çünkü erzak getirmeyi unutmuşsun."

"İhtiyacım olmayacak. Gelmesi çok uzun sürmez. Şimdi bu konuyu kapat artık."

Yeniden Mısırlı erkek çocuğu kılığına geri dönmüş olan cin, tünediği eski gardrobun tepesinde kollarını başının üzerine doğru gerip uzun uzun esnedi. "Bütün büyük planların bir açığı vardır," dedi. "Hepsinde fiyaskoya yol açan zayıf noktalar bulunur. İnsanoğlunun doğası bu: Doğuştan kusurlusunuz. Kız gelmeyecek; sen bekleyeceksin ve yanında hiç yiyecek getirmedin; bu yüzden, hem senin hem de tutsağının açlıktan midesi kazınacak."

Nathaniel kaşlarını çattı. "Onun için endişelenme. O çok iyi."

"Aslında, karnım oldukça aç." Jakob Hyrnek odanın bir köşesinde yıpranmış bir sandalyede oturuyordu. Cinin depolardan birinin tavan arasında bulup getirdiği eski bir asker paltosunun altına, pijama ve koca kalın çoraplar dışında bir şey giymemişti. "Kahvaltı etmemiştim," diye de ekledi, mekanik hareketlerle sandalyesinde bir öne bir arkaya sallanarak. "Bir şeyler yesem fena olmazdı."

"İşte gördün mü," dedi cin. "Açmış zaten."

"Hayır değil, eğer başına kötü şeyler gelmesini istemiyorsa, çenesini de tutar." Nathaniel turuna kaldığı yerden devam etti, bu arada tutsağına yan yan bakmayı da ihmal etmedi. Hyrnek uçuş korkusunu artık yenmiş görünüyordu, üstelik hemen boş binaya kapatıldığı ve başka kimse tarafından görülemeyeceği için, yüzüyle ilgili paranoyası da biraz hafiflemişti. Tutsak düşmüş olmaktan fazla rahatsız görünmüyordu, bu da Nathaniel'ın sinirlerini geriyordu; oysa yadırganacak bir durum yoktu, Hyrnek yıllardır kendi yarattığı bir zindanda yaşamıştı zaten.

Büyücünün gözleri kapalı örtünün arkasında kalan pencereye doğru kaydı. Oraya gidip dışarıya bakmak için duyduğu dayanılmaz isteği bastırmaya çalıştı. Sabır. Kız gelecekti; yalnızca zaman meselesiydi.

"Bir oyuna ne dersin?" Gardrobun üstündeki çocuk yukarıdan sırıttı. "Bir topla bir pota bulabilirim, sonra da size bir Aztek oyunu öğretirim. Çok eğlencelidir. Topu potadan geçirmek için dizlerinle dirseklerini kullanırsın. Tek kural budur. Ha, bir de kaybeden kurban edilir. Ben çok iyi oynarım, sen de göreceksin."

Nathaniel bezgin bezgin ellerini salladı. "Hayır."

"Saklambaç?"

Nathaniel öfkeyle burnundan soludu. Cin zırvalamasa da soğukkanlı kalabilmek yeterince zordu zaten. Burada çok yükseğe oynuyordu ve başarısız olduğu takdirde başına gelebilecekleri düşünmek bile istemiyordu.

Bay Makepeace yeni haberlerle o sabah gizlice ziyaretine gelmişti. Yeraltındaki adamı, kaçak Kitty Jones'a ulaşmanın ve uygun bir yem bulunduğu takdirde kızı ininden çıkmaya zorlamanın mümkün olabileceğini söylemişti. Nathaniel işlek ve yaratıcı zekasını kullanıp mahkeme kayıtlarında geçen ve Kitty'nin sadakatle bağlı olduğu bilinen, çocukluk arkadaşı Jakob Hyrnek'i hatırlamıştı hemen. Kızı gördüğü kadarıyla -burada yanağındaki morluğu dikkatlice ovuşturdu- ne kadar tehlikeli olursa olsun, Hyrnek'in yardımına koşmaktan çekinmezdi.

Gerisi çok kolay olmuştu. Hyrnek çabucak kaçırılmış ve Makepeace de durumu adamına anlatmıştı. Şimdi Nathaniel'ın tek yapması gereken beklemekti.

"Hişşt." Yukarı baktı. Cin kaş göz işaretleri yaparak onu yanına çağırıyordu.

"Ne var?"

"Gel bir dakika. Kulağına söyleyeceğim." Başıyla, odanın biraz ilerisinde, sandalyesinin üstünde öne arkaya sallanan Hyrnek'i işaret etti.

Nathaniel iç çekerek yaklaştı. "Evet?"

Cin dolabın kenarından boynunu uzattı. "Düşünüyordum da," diye fısıldadı. "Saygıdeğer Bayan Whitwell bu olanları öğrenince neler olacak? Çünkü çocuğu kaçırdığını bilmiyor, değil mi? Nasıl bir oyun oynadığını anlamıyorum. Şimdiye kadar hep söz dinleyen, terbiyeli bir çırak oldun, sahibini memnun etmek için can atan bir süs köpeğiydin."

Ok hedefi vurdu. Nathaniel dişlerini gıcırdattı. "O eskidendi," dedi. "Kızı ve asayı ele geçirene kadar onun hiçbir şeyden haberi olmayacak. O zaman herkes gibi o da beni alkışlamak zorunda kalacak. Devereaux'nun o kadar yakınında olacağım ki hiçbirinin elinden beni pohpohlamaktan başka bir şey gelmeyecek."

Çocuk dolabın üstünde toparlanıp, Mısırlı bir yazıcı gibi bağdaş kurdu. "Bu işte yalnız değilsin," dedi. "Bütün bunları yapmana yardım eden birisi var. Kızı nasıl bulacağını bilen ve burada olduğumuzu ona söyleyebilen birisi. Sen kendin onun nerede olduğunu bilmiyorsun, bilsen çoktan yakalamış olurdun."

"Bağlantılarım var."

"Direniş hakkında fazla şey bilen bağlantılar gibi görünüyor. Dikkatli olsan iyi edersin, Nat. Bu tür işlerde kimin ne tarafta olduğu belirsizdir. Şu kıllı Polis Şefi seni hainlerle birlikte gösterebilmek için azı dişlerini bile verir. Onlarla anlaşma yaptığını duyarsa..."

"Ben anlaşma yapmıyorum!"

"Ooo. Sesin bayağı yükseldi sanki. Fazla gerginsin."

"Değilim. Yalnızca söylüyorum. Onu yakalamak üzereyim, değil mi? Yalnızca bu işi kendi yöntemimle yapmak istiyorum."

"Peki ama bu bağlantı kim? Nasıl oluyor da kız hakkında bu kadar çok şey biliyor? Sorman gereken soru bu."

"Bu önemli değil. Ve bu konudan daha fazla bahsetmek istemiyorum." Nathaniel sırtını döndü. Cin haklıydı aslında: Makepeace'in yeraltına bu kadar kolayca sızabilmesi şaşırtıcıydı. Ama tiyatroculuk adı çıkmış bir meslekti zaten; Makepeace halktan gelen her çeşit insanla uğraşmak zorunda kalıyor olsa gerekti; aktörler, dansçılar, yazarlar, hepsi de yasadışı tiplerden yalnızca bir gömlek daha iyiydiler, o kadar. Nathaniel bu ani ortaklıktan pek memnun değilse de, her şey yolunda gittiği takdirde, meyvelerini toplamaktan mutlu olacaktı. Ama Duvall ya da Whitwell'den biri arkasından ne işler çevirdiğini öğrenirse de çok kötü bir duruma düşecekti. Göze aldığı en büyük risk buydu. O sabah her ikisi de son olarak neler yaptığını sormuş; ikisine de yalan söylemişti. Bunu yaparken sırtındaki tüyler ürpermişti.

Jakob Hyrnek sıkıntıyla elini kaldırdı. "Özür dilerim efendim?"

"Ne var?"

"Lütfen, Bay Mandrake, üşümeye başladım."

"İyi, kalkıp biraz yürü o zaman. Ama o aptal çorapları gözüm görmesin."

Hyrnek paltoya iyice sarınarak odanın içinde ayak sürümeye başladı, şeker rengi çizgili çorapları pijamasının altından sarkıyordu.

"Bu gariban için birilerinin hayatını tehlikeye atacağına inanmak çok zor," diye gözlemlerini bildirdi cin. "Annesi olsam, kaybolduğunu bile fark etmezdim."

"Sen bu Kitty'yi tanımıyorsun," dedi Nathaniel. "O mutlaka gelecektir."

"Gelmez." Pencerenin yanında duran Hyrnek son söylenenleri duymuştu. "Eskiden yakındık ama artık değiliz. Onu yıllardır görmedim."

"Öyle de olsa," dedi Nathaniel. "Gelecektir."

"Yani... yüzüm böyle olduktan sonra," diye ekledi çocuk. Kendine acıma duygusu, titrek sesine de yansımıştı.

"Of, yeter artık!" Nathaniel'ın gerginliği çocuğa patladı. "Yüzünde bir şey yok! Konuşabiliyorsun, değil mi? Görebiliyor musun? Duyabiliyor musun? Öyleyse? Sızlanmayı bırak. Çok daha kötülerini gördüm."

"Ben de aynı şeyi söylemiştim." Cin umursamaz tavırlarla ayağa kalkıp, hiç ses çıkarmadan dolaptan aşağı atladı. "Bu konuya biraz fazla takmış. Senin yüzüne bak, o da kalıcı ama bütün dünyaya sergilemekte bir sakınca görmüyorsun. Yok, ikinize de söyleyeyim asıl takmanız gereken yer saçlarınız. Bir porsuğun sırtında bile daha iyi modellere rastlayabilirsin. Bana bir makas verin, beş dakikada..."

Nathaniel gözlerini yuvarlayıp otoritesini biraz olsun geri kazanmaya çalıştı. Hyrnek'in yakasına yapışıp hızla döndürdü. "Sandalyene geri dön," diye tısladı. "Otur aşağı. Sana gelince..." Cine döndü. "Bağlantımın yardımcısı, kıza saatler önce bu adresi verdi. Şu anda yoldadır, tabii asa da büyük olasılıkla yanında çünkü elindeki en güçlü silah o. Aşağıdaki merdivenlere geldiğinde duyarlı bir küre alarm verecek ve ses buradan duyulacak. O kapıdan girerken silahlarını alıp asayı bana vereceksin, sonra da kaçmasına engel olacaksın. Anlaşıldı mı?"

"Kelimesi kelimesine anlaşıldı patron. Bu dördüncü-beşinci tekrarlayışın."

"Unutma. Asayı al. En önemlisi bu."

"Bilmez miyim? Prag düşerken ben de oradaydım, unuttun mu?"

Nathaniel homurdanarak turuna yeniden başladı. Tam o sırada, sokaktan bir ses geldi. Gözleri kocaman açık cine döndü. "O neydi?"

"Bir ses. Erkek."

"Duydun mu...? İşte yine!"

Cin pencereyi gösterdi. "Bakmamı ister misin?"

"Sakın görünme."

Mısırlı çocuk pencereye yanaştı ve gözden kayboldu. Bir skarabe böceği örtünün altında yürüdü. Camın ardında bir yerlerden güçlü bir ışık parladı. Nathaniel yerinde duramıyordu. "Evet?"

"Galiba senin kız gelmiş." Cinin sesi alçak ve uzaktan geliyordu. "Neden bir göz atmıyorsun?"

Nathaniel perdeyi hırsla açıp dışarı baktı. Tam o anda, sokağın ortasında bir yerde küçük bir alev demeti yükseldi. Sonra söndü. Daha önce terk edilmiş görünen sokakta, şimdi koşuşan birçok gölge vardı artık (kimisi iki, kimisi dört ayak üstünde; kimisi de ayak sayısı konusunda kararsız kalmış ama yine de ay ışığı altında koşturmacaya katılmışlardı). Bir bağırtı ve uluma koptu. Nathaniel yüzünün bembeyaz kesildiğini hissetti.

"Kahretsin," dedi. "Gece Polisi."

Küçük bir patlama daha, oda hafif sarsıldı. İki bacaklı ince ve çevik bir şey son sürat sokağı geçip, bir binanın duvarında yeni açılan delikten içeri daldı. Peşinden gelen kurtsa, yeni bir patlamanın tam ortasında kaldı.

Skarabe beğeni dolu bir ıslık çaldı. "Element küresi böyle atılır işte. Senin kız çok iyi. Yine de, bütün bölüğün elinden kurtulması çok zor."

"Kaç kişiler?"

"Bir düzine, belki daha da fazla. Bak, damlardan etrafı sarıyorlar."

"Sence yakalayacaklar mı...?"

"Ha tabii... ve yiyecekler. Çok öfkeliler. Kanları kaynıyor."

"Pekala..." Nathaniel pencereden çekildi. Bir karar almıştı. "Bartimaeus," dedi, "dışarı çık ve onu kurtar. Öldürülmesine izin veremeyiz."

Skarabe bıkkınlıkla söylendi. "Şirin bir görev daha. Harika. Emin misin, yani? Polis Şefi'nin yetki alanına doğrudan tecavüz etmiş olacaksın."

"Şansım varsa ben olduğumu anlamaz. Onu al ve..." Nathaniel zihnini zorladı, sonra parmaklarını şıklattı. "Şu eski kütüphaneye götür; hatırlarsın, hani Lovelace'ın demonlarından kaçarken saklandığımız yer. Ben tutsağı alıp seninle daha sonra orada buluşurum. Buradan çıkmamız gerek."

"İşte bunda haklısın. Pekala. Dikkatli ol." Skarabe pencere sekisinde biraz geri çekildi, arka ayakları üstünde yükselip antenlerini cama doğru salladı. Parlak bir ışık, bir ısı dalgası... ve camın ortasında eğri bir delik. Böcek kanatlarını açtı ve gecenin içine vızıldadı.

Nathaniel odaya doğru dönerken, suratının yanına bir sandalye savruldu.

Sersemlemiş bir halde yere düştü. Fırıl fırıl dönen gözlerinden tekini açmayı başararak, sandalyeyi kenara savurup kapıya doğru koşan bulanık bir Jakob Hyrnek gördü. Nathaniel Arami dilinde bir emir mırıldandı; omzunun üstünde beliren bir iblis, Hyrnek'in pijama altına bir şimşek yolladı. Cızırtılı bir yanma sesi ve keskin bir çığlık duyuldu. İşini bitiren iblis gözden kayboldu. Hyrnek poposunu tutup bir an durakladı, sonra kapıya doğru hoplamaya devam etti.

Bu arada Nathaniel ayağa kalkmıştı. Beceriksiz bir hamleyle kendini ileriye fırlattı; öne uzanmış eli, çoraplı bir ayak yakaladı ve yana doğru çekti. Hyrnek düştü; Nathaniel emekleyerek üstüne çıktı ve deliler gibi yüzünü tokatlamaya başladı. Hyrnek de aynı şekilde karşılık verdi. Bir süre beraber yuvarlandılar.

"Çok seçkin bir manzara."

Nathaniel tam Hyrnek'in saçını çekerken kalakaldı. Yüzükoyun yattığı yerden başını kaldırdı.

Jane Farrar, Gece Polisi'nden iki azman memurun ortasında, kapıda duruyordu. Üstünde Gri Ceketliler'in gıcır gıcır üniforması ve siperli şapkası, gözlerinde açıkça aşağılayan bakışlar vardı. Yanındaki memurlardan biri gırtlağının derinliklerinden bir ses çıkardı.

Nathaniel durumu açıklayacak bir mazeret bulmak için beynini taradı ama bir tane bile bulamadı. Jane Farrar üzülmüş gibi başını salladı. "Hırs insanı ne hallere düşürüyor Bay Mandrake," dedi. "Bu yarı giyinik vatandaştan ayrılmanızı rica ediyorum. Vatan hainliği suçundan tutuklanmış bulunuyorsunuz."

41

Sokakta kurt adamlar, içeride Nathaniel. Siz olsanız hangisini seçerdiniz? Dışarı çıkıp biraz dolaşmanın işime geldiğini söylemek yanlış olmaz.

Davranışları beni git gide daha çok huzursuz ediyordu. İlk karşılaşmamızdan bu yana geçen yıllarda (şüphesiz Whitwell'in verdiği eğitim yüzünden) aldığı emirleri eksiksiz uygularken bir gözü daima yükseklerde olan, çokbilmiş küçük bir canavara dönüşmüştü. Artık bilinçli olarak dolap çeviriyor, saman altından su yürüterek riske giriyordu. Bu onun fikri olamazdı. Birisi onu yönlendiriyordu; ipleri ele geçirmişti. Nathaniel'ın birçok halini görmüştüm, bazıları anlatılamaz, ama böyle bir kukla durumuna düştüğünü ilk kez görüyordum.

Ve işler çoktan sarpa sarmıştı bile.

Aşağıdaki manzara tam bir karmaşaydı. Sokağın her yerinde tuğla ve cam kırıkları arasında yatan yaralanmış yaratıklar vardı. Kıvranıp inleyerek yaralarına bastırıyor, yaptıkları her harekette bedenleri bir kez daha değişiyordu. İnsan, kurt, insan, kurt... Kurt adamların derdi budur: Görünümlerini kontrol etmekte güçlük çekerler. Güçlü duygular ve acı, bedenin sürekli değişmesine neden olur.[76]

Kızın beş tanesini hallettiğini tahmin ediyordum -element küresiyle parçalarına ayrılan hariç. Ama sokakta koşturan bir sürü kurt adam daha vardı; biraz daha zeka belirtisi gösteren diğerleriyse, su borularına tırmanıyor ya da yangın merdiveni aranıyorlardı.

Dokuz-on tanesi hala hayattaydı. Bir insanın baş edebileceğinden çok daha fazla.

Ama kız hâlâ savaşıyordu: Artık onu görebiliyordum, terasta fır dönen ufak bir şekil halinde. Ellerinde parlak bir şeyler vardı; üç kurdu kendinden uzak tutmak için çaresiz hamlelerle yukarı aşağı sallıyordu. Ama kara şekiller her hareketinde biraz daha yaklaşıyordu.

Skarabe böceği, birçok iyi özelliğine rağmen, kavgada işe yaramaz. Üstelik, harekete katılmak için terasa uçmak en az bir saat alacaktı. Onun için ben de değiştim, kocaman kırmızı kanatlarımı iki çırpışta yanlarına ulaştım. Kanatlarım ay ışığını keserek, terastaki dört savaşçıyı gölgelerin en karanlığına gömdü. İyice şaşırtabilmek için Anka kuşunun bebek filleri kapmak için sürünün içine dalarken attığı o korkunç çığlıktan attım.[77]

Bütün bunlar istenen etkiyi yarattı. Kurtlardan biri bir metre geriye sıçradı, tüyleri korkudan kabarmış bir halde uluyarak korkuluğun arkasında kayboldu. Bir tanesi arka ayakları üstünde yükseldi ve Anka kuşunun sıkılmış pençesini midesine yedi: Peluştan bir futbol topu gibi havaya uçtu ve bir patırtıyla birlikte bacanın arkasında gözden yitti.

İnsanları taklit ederek ayakta duran üçüncüsü, daha atik ve daha işlek zekalıydı. Anka kuşunun gelişi kızı da hayrete düşürmüştü: Tüylerimin görkemi karşısında hayranlıkla yutkunarak, bıçaklarını indirdi. Kurt hiç ses çıkarmadan gırtlağına doğru atıldı.

Havada birbirine çarpan dişlerinden kıvılcımlar saçıldı karanlığa.

Kız çoktan metrelerce yükselmiş, pençelerimden aşağı sarkıyordu. Saçları yüzünde uçuşuyor, bacakları hızla uzaklaşan terasın, sokağın ve telaşlı sakinlerinin üzerinde çırpınıyordu. Öfke ve hayal kırıklığı dolu sesler geride kaldı. Sonunda ikimiz yalnız kalmıştık; şehrin sonsuz ışıklarından çok yukarıda, koruyucu kanatlarımın altındaki kız ve ben, sakin ve sessiz başka bir dünyaya girmiştik.

"Ah! Bacağım! Oh! Ah! Lanet olsun, gümüş! Kes şunu!"

Kız pençelerimin hemen üstündeki pullu bölüme üst üste bıçak saplıyordu. Buna inanabiliyor musunuz? Yani, Doğu Londra'nın kara bacaları arasındaki isli bir harabeye düşmemek için tutunabileceği tek şey olan bacağıma. Sorarım size. Her zamanki nezaketimle, dikkatini durumun uygunsuzluğuna çektim.

"Küfretmene gerek yok demon," dedi, bıçaklamaya bir anlığına ara vererek. Bağırarak konuşsa da rüzgara karışan sesi zar zor duyuluyordu. "Hem umrumda bile değil. Ölmek istiyorum."

"İnan bana, elimde olsa sana bu konuda bayağı yardımcı... Kes şunu!" Acı dolu bir saplama daha... Kulaklarım bir kez daha uğuldadı. Gümüş böyle yapar işte; devam ederse, ikimiz birden düşüşe geçecektik. Dişleri takırdayıp, bıçakları elinden düşene kadar hırsla salladım. Ama yine bitmemişti: Şimdi de pençelerimden kurtulmak için kıvranıp tepinmeye başlamıştı. Anka kuşu pençelerini gevşetti. "Tepinmeyi keser misin, lütfen? Seni bırakmaya niyetim yok ama kafanı bir tabakhanenin bacasından içeri sokabilirim."

"Bana ne!"

"Ya da Thames'e batırıp çıkarırım."

"Bana ne!"

"Ya da Rotherhite Lağım Tesisleri'ne götürüp..."

"Bana ne, bana ne, bana ne!" Öfke ve kederden aklı başından gitmiş gibiydi ve o Anka kuşu gücümle yapabildiğim tek şey, onu tutmaya devam etmekti.

"Kitty Jones," dedim, gözlerimi Kuzey Londra'nın ışıklarından ayırmadan. Artık hedefe yaklaşmıştık. "Jakob Hyrnek'i yeniden görmek istemez misin?"

O zaman sustu, gevşeyip düşüncelere daldı ve bir süre için olsun doyumsuz bir sessizlik içinde uçmaya devam edebildik. Bu molayı, biraz daire çizip, ardımızda araştırma küresi var mı diye bakmak için kullandım.

Lades kemiğimin alt tarafında bir yerden bir ses yükseldi. Öncekinden daha ölçülü ama hâlâ ateşliydi. "Demon," dedi, "neden beni kurtların eline bırakmadın? Sen ve sahiplerin beni zaten öldürmeyi planlıyorsunuz, biliyorum."

"Bu konuda yorum yapamam," dedi Anka kuşu. "Ama istersen, bana teşekkür etmekte serbestsin."

"Şimdi beni Jakob'a mı göçtürüyorsun?"

"Evet. Her şey yolunda giderse."

"Ya sonra?"

Sustum. Aklıma oldukça iyi bir fikir gelmişti.

"Evet? Konuşsana. Ayrıca, doğruyu söyle lütfen, tabii bu mümkünse."

Anka kuşu konuyu değiştirmek için alınganlık gösterdi. "Ben olsam sözlerime dikkat ederdim, şekerim. Bu kadar yüksekten uçarken böyle sinsi yorumlarda bulunmak akıllıca değil."[78]

"Hah, beni bırakmayacaksın. Kendin söyledin."

"Ah. Evet. Öyle demiştim." Kuş içini çekti. "Doğrusu, senin için ne planlandığını bilmiyorum. Şimdi şu çeneni biraz kapat. İnişe geçiyoruz."

Karanlıktan, turuncu ışıklar deryasına doğru alçalarak, Underwood yangınının olduğu gece çocukla birlikte gizlendiğimiz sokağa indik. Yıkık kütüphane hâlâ oradaydı: Etraftaki küçük dükkanlardan gelen ışıklar arasına sıkışmış binayı görebiliyordum. Aradan geçen bunca yılda bina daha da kötülemişti, tavandaki pencerelerden birinin düştüğü yerde koca bir delik oluşmuştu. Deliğe yaklaşırken Anka kuşu küçüldü, açıyı iyice hesaplayıp, kızı mektup kutusuna zarf atar gibi delikten içeri soktu. İçeri vuran ay ışığıyla yer yer aydınlanan, derin ve karanlık salona girdik. Yerdeki moloz yığınından güvenli bir uzaklığa ulaştığımızda, nihayet yükümden kurtuldum.[79] Bir ciyaklamayla yere düşüp, kısa süre yuvarlandı.

Ben biraz uzağına konup, ona ilk kez alıcı gözüyle baktım. Aynı kişiydi, tamam; o ara sokakta Tılsım'ı çalmaya çalışan kızın ta kendisiydi. Şimdi daha büyük görünüyordu, daha zayıf ve daha bezgin; yüzü solgun ve asık, gözleri yorgundu. Son birkaç yıl onun için kolay geçmemişti anlaşılan; son birkaç dakikaysa elbette korkunçtu. Bir kolunu yana sarkıtmıştı, kesik omzu kanla kaplıydı. O haldeyken bile, meydan okumaktan çekinmiyordu: Dikkatle ayağa kalktı, çenesini daha önce denenmiş olduğu belli bir tavırla öne çıkarıp, ay ışığından bir sütunun ardından bana baktı.

"Bundan hiç hoşlanmadım," diye tısladı. "Beni daha temiz bir yerde sorguya çekemez miydiniz? Hiç olmazsa Kule'ye gideriz sanmıştım."

"Burası daha iyi, inan bana." Anka kuşu duvarda pençesini törpülüyordu. Pek sohbet edecek havamda değildim.

"İyi, haydi o zaman. Jakob nerede? Büyücüler nerede?"

"Birazdan burada olurlar."

"Birazdan mı? Bu nasıl organizasyon böyle?" Ellerini beline dayadı. "Ben sizi müthiş disiplinli falan sanırdım. Şu halinize bak."

Kocaman, tüylü başımı kaldırdım. "Şimdi beni dinle," dedim. "Daha biraz önce seni Gece Polisi'nin pençesinden kurtardığımı aklından çıkarma. Biraz minnettarlık duymakla bir şey kaybetmezsin, küçük hanım." Anka kuşu anlamlı bir tavırla pençelerini yere tıklattı ve Pers denizcilerini gemiden atlatacak kadar sert bakışlarla kıza baktı.

O da bana, sütü bile kesecek kadar ekşi bakışlarla karşılık verdi. "Defol, demon! Seni ve kötülüğünü aşağılıyorum. Beni korkutamazsın!"

"Öyle mi?"

"Öyle. Sadece işe yaramaz bir iblissin. Tüylerin yapış yapış ve küflenmiş.

"Ne?" Kuş çabucak tüylerine bir göz attı. "Saçma! Ay ışığı yüzünden öyle parlıyor!"

"Dökülmemesi çok ilginç. Daha güzel tüylü güvercinler gördüm."

"Şimdi bak..."

"Ben gerçek demonlar yok ettim!" diye bağırdı. "Fazla gelişmiş bir civcivin beni etkileyeceğini mi sandın?"

Ukala dümbeleği! "Bu soylu Anka kuşu," dedim, tüm ciddiyetimle, "girebileceğim tek şekil değil. Girebileceğim yüz binlerce kılıktan yalnızca biri. Mesela..." Kuş harekete geçti, birbiri ardına hızla şekil değiştirdi: Ağzı köpüren, kırmızı gözlü vahşi bir minator; çenesini oynatan granit bir gargoyl; zehir tüküren, kırbaç gibi bir yılan; inleyen bir hayalet; yürüyen bir kadavra; karanlıkta pırıldayarak havada uçan bir Aztek kafatası oldum. Korkunç bir kabusta yer alacak oyunculardı, kendimi övmek gibi olmasın ama.[80] "Evet?" diye sordu kafatası, anlamlı anlamlı. "Ne diyorsun?"

Duyulabilir şekilde yutkundu. "Fena değil," dedi, "ama bu kılıkların hepsi çok büyük ve gösterişli. Eminim görünmeden dolaşamazsın."

"Tabii dolaşırım!"

"Çok küçük bir şey olamayacağına bahse girerim, mesela... şuradaki şişenin içine girebilecek kadar küçülemezsin." Göz ucuyla çaktırmadan bana bakarken, bir çöp yığınının altından çıkan bira şişesinin ucunu işaret etti.

Eski numara! İlk denendiğinde de yutmamıştım. Kurukafa ağır ağır sağa sola sallandı ve sırıttı.[81] "İyi denemeydi ama ben bunu masallarda bile yutmamıştım.[82] Şimdi," diye devam ettim. "Neden biraz oturup dinlenmiyorsun? Ölü gibisin."

Kız burnunu çekti, somurtup acı içinde kollarını kavuşturdu. Etrafı kolaçan edip, kaçış yolları araştırdığını görebiliyordum.

"Bunu düşünme bile," diye öğüt verdim. "Yoksa bir çatı kirişiyle beynini dağıtırım."

"Dişlerinle mi tutacaksın?" Ah, konuşmasını biliyordu doğrusu.

Yanıt olarak, iskeletin yerine Batlamyus geldi. Düşünmeden dönüşmüştüm -bu her zaman en sevdiğim şekildir-[83] ama bunu yapar yapmaz irkilip bir adım gerilediğini gördüm. "Sen! Ara sokaktaki demonsun!"

"Bu kadar endişelenme. O olay için beni suçlayamazsın. Sen kendin aranmıştın."

Homurdandı. "Doğru. O zaman da az kalsın Gece Polisi'ne yakalanıyordum."

"Daha dikkatli olmalısın. Semerkant Tılsımı'nı ne yapacaktın sahi?"

Anlamış görünmüyordu. "Neyi? Ha, şu kolye. Eh, büyülü olduğu için çaldık. O günlerde grubun tek yaptığı buydu zaten. Büyücüleri soymak, eşyalarını kullanmak. Aptallık. Tam bir aptallık." Bir tuğlayı tekmeledi. "Ah."

"Yani artık bu politikayı uygulamaktan vaz mı geçtiniz?"

"Pek sayılmaz. Çünkü hepimizin ölümüne neden oldu."

"Sen hariç."

Karanlıkta gözleri parladı. "Cidden bu geceden sağ çıkabileceğimi mi sanıyorsun?"

Pek haksız sayılmazdı. "Bilemeyiz," dedim içtenlikle. "Sahibim seni serbest bırakmayı düşünebilir. Kurtların elinden kurtarmıştı."

Güldü. "Sahibin. Bir ismi var mı?"

"John Mandrake ismini kullanıyor." Ettiğim yemin daha fazlasını söylememi engelliyordu.

"O mu? Şu kendini beğenmiş budala."

"Ha, onunla karşılaştın demek?"

"İki kere. Son seferinde ona yıldızları saydırdım."

"Öyle mi? Demek o yüzden bu konuyu geçiştirdi." Geçen her saniye bu kızı daha çok seviyordum. Aslında, taze ilkbahar havası gibi gelmişti. Asırlarca süren çalışma hayatımda, halktan insanlarla oldukça az zaman geçirmiştim; büyücüler içgüdüsel olarak sıradan insanlardan uzakta tutarlar bizi. Doğru dürüst sohbet ettiğim insan sayısı bir elin pençelerini geçmez. Tabii genelde çok da iç açıcı bir süreç sayılmaz, bir yunusla deniz hıyarının muhabbetine benzer; yine de arada sizi şaşırtacak insanlara rastlarsınız. Ve bu Kitty Jones onlardan biriydi. Tarzını sevmiştim.

Parmaklarımı şıklatıp çatıdaki kirişlerin arasına küçük bir Aydınlatıcı yolladım. Yakındaki bir moloz yığınından, birkaç kalasla tuğla alıp sandalye haline getirdim. "Otursana," dedim. "Rahatına bak. Hah, şöyle. Demek... John Mandrake'yi yumruklayan sendin ha?"

Sesinde acımasız bir hoşnutluk vardı. "Evet. Bundan hoşlanmış gibisin?"

Kahkahayı kestim. "Ah, çok mu belli oluyor?"

"Tuhaf, kötülükte birbirinizle yarışıyorsunuz, onun her dediğini yapıyorsun, sonra da..."

"Kötülükte yarışmak mı? Hey, bizim aramızda yalnızca köle/sahip ilişkisi var, biliyorsun. Ben bir köleyim! Bu konuda hiçbir seçim hakkım yok."

Dudaklarını büktü. "Yalnızca emirleri yerine getiriyorsun, ha? Tabii. Çok güzel bahane."

"İtaatsizlik zarar görmene neden olacaksa, sen de öyle olursun. Kıvrandırıcı Alev'i senin kemiklerinde denesinler bakalım, hoşuna gidecek mi?"

Kaşlarını çattı. "Bana pek inandırıcı gelmedi. Yani yaptığın bütün kötülükleri istemeden mi yapıyorsun?"

"Tam olarak öyle sayılmaz ama evet. İblisinden ifritine kadar, hepimiz büyücülerin iradesine bağlıyız. Yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Namlunun ucundayız. Mesela, şu anda Mandrake'ye yardım etmem ve onu korumam gerekiyor, istesem de istemesem de."

"Saçma." Çok kararlı konuşmuştu. "Kesinlikle çok saçma." Ve aslında, kendi söylediklerimi duyunca, bana da öyle gelmeye başlamıştı. Biz köleler o kadar uzun zamandır zincirlere bağlıydık ki artık onlardan bahsetmiyorduk bile;[84] ses tonumdaki kabullenmişliği hissetmek özümü çekirdeğine kadar hasta etti. Erdemli bir alınganlıkla utancımı biraz hafifletmeye çalıştım.

"Ha, biz de boş durmuyoruz elbette," dedim. "Dikkatsiz oldukları zamanları kendi yararımıza kullanırız ve yapabildiğimiz zaman emirlerini yanlış yorumlarız. Aralarındaki rekabeti kızıştırıp, onları birbirinin üstüne salarız. Bedenleri şişmanlayıp beyinleri sulanana kadar onları lükse boğarız ve kendi düşüşlerinin farkına varmazlar. Elimizden geleni yaparız işte. Siz insanların yapabildiğinden daha fazlasını yani."

Bunun üstüne kız tuhaf, yarım yamalak bir kahkaha attı. "Benim yıllardır ne yapmaya çalıştığımı sanıyorsun? Hükümeti sabote etmek, büyülü eşya çalmak, şehre zarar vermek; hiçbir işe yaramadı. Hiçbiri. Sekreter olsam daha iyiydi, hem annem de mutlu olurdu. Arkadaşlarım öldürüldü ya da sakat kaldı, bunların hepsini de senin gibi demonlar yaptı. Sakın bana zevk almadığınızı söyleme. Mezardaki o şey bunun her saniyesinden..." Vücudu şiddetle sarsıldı; susup gözlerini ovuşturdu.

"Şey, istisnalar kaideyi bozmaz," diye başladım, sonra vazgeçtim.

Sanki zayıf bir engel yıkılmış gibi, kızın omuzları sarsıldı ve bastırılmış acının dışa vurmasıyla, aniden ağlamaya başladı. Yumruğunu burnuna bastırarak, sanki beni utançtan kurtarmak ister gibi sessizce ağlıyordu. Ne diyeceğimi bilemedim. Tuhaf bir durumdu. Uzun süre ağladı. Ben biraz uzağında bağdaş kurup oturdum, saygıyla arkamı döndüm ve gözümü gölgelere diktim.

Çocuk nerede kalmıştı? Haydi ama, haydi. Vakit daralıyor.

Saçma. Kesinlikle çok saçma. Ne kadar unutmaya çalışsam da, kızın söyledikleri gecenin sessizliğinde beynimi kemirmeye devam etti.

42

Kitty sonunda kendini toparladı. Çaresizliğine duyduğu isyan yatışmaya başladı. Derin derin içini çekti. Yıkık bina, büyülü ışığın zayıfça aydınlattığı tavandaki küçük bölüm dışında, karanlıktı. Aydınlatmanın parıltısı donuklaşmıştı. Demon yakınında oturuyordu, hâlâ Mısır etekli esmer delikanlı kılığındaydı. Yüzü yana çevrilmişti, ince boynunda ve eğik sırtında sivri gölgeler oluşturuyordu ışık. Tuhaf biçimde kırılgan görünüyordu.

"Biraz teselli olacaksa," dedi demon, "mezardan çıkan ifriti yok ettim." Başını çevirmeden konuşmuştu.

Kitty öksürüp sırtını dikleştirdi, gözüne giren saçları düzeltti. Hemen cevap vermedi. Demon tarafından kapılıp uçurulduğu zaman içine düştüğü çaresizlik ve umutsuzluk artık geçmiş, kaybettiği arkadaşları için duyduğu acının aniden yüzeye çıkmasıyla akıp gitmişti. Şimdi kendini boş ve hafiflemiş hissediyordu. Yine de, düşüncelerini toparlamaya çalıştı.

Kaçış. Kaçmayı deneyebilirdi... Yo, ama Jakob vardı, onu beklemesi gerekti. Eğer gerçekten geliyorsa... Kaşlarını çattı: Bu konuda yalnızca demonun sözüne güveniyordu. Belki de sıvışmak en iyisiydi... Başını sağa sola çevirip, bir çözüm üretmeye çalıştı. "Onu öldürdün mü...?" dedi ilgisizce. "Nasıl?" Yakınında bir merdiven vardı; o anda birinci kattaydılar. Pencerelerin çoğuna tahtalar çakılmıştı.

"Onu Thames'e attım. Aklı başında değildi biliyorsun, onca zamandan sonra. Özü Gladstone'un iskeletine hapsedilmiş. Kendini kurtaramıyordu, ya da kurtarmak istemiyordu. Üzücü bir durum ama tek çare buydu. Herkes için tehlikeliydi -ister cin ister insan olsun- ve yapılacak en iyi şey yüzlerce metre suyun altına hapsetmekti."

"Evet, kesinlikle..." Kitty fazla uzakta olmayan, kırık camlı bir pencere gördü; belki oradan dışarı atlayabilirdi. Kaçarken demon büyüyle saldıracaktı ama esnekliği sayesinde kurtulabilirdi. Sonra sokağa atlar, saklanacak bir yer bulurdu...

"Umarım aklından düşüncesizce bir şey yapmak geçmiyordur," dedi çocuk birden.

Suçluluk duygusuyla irkildi. "Yo."

"Bir şeyler yapmayı düşünüyorsun; sesinden anlaşılıyor. Sakın yapma. Büyüyle falan vakit kaybetmem. Ben görmüş geçirmiş bir cinim. Savunmalarının farkındayım. Bunları daha önce de görmüştüm. Kafana bir tuğla fırlatıveririm, olur biter."

Kitty dudaklarını kemirdi. İstemeden ve yalnızca bir anlığına, kaçmayı aklından çıkardı. "Nasıl daha önce gördün yani?" dedi. "Ara sokaktan mı bahsediyorsun?"

Çocuk omzunun üzerinden bir bakış fırlattı. "Evet, o da var tabii, senin çocuklar çok yoğun bir Tutuşturucu'dan kurtulmuştu. Ama ben çok daha eskilerden bahsediyorum, Londra'nın değerli küçük büyücüleri boylarından büyük işlere kalkışmadan çok daha öncesinden. Tekrar tekrar gördüm. Er ya da geç, sonunda hep olur. Her neyse, zavallı genç Mandrake'nin buraya çoktan gelmiş olması gerekirdi, değil mi? Biz geleli neredeyse bir saat oldu."

Kitty'nin kaşları havaya kalktı. "Yani benim gibi insanları daha önce de mi gördün?"

"Elbette! Hem de defalarca. Hıh, galiba büyücüler tarih kitaplarını okumanıza izin vermiyor, cehaletinize şaşmamak lazım." Kitty'ye bakmak için poposunun üstünde döndü. "Kartaca nasıl düştü sanıyorsun? Veya Persler? Ya da Roma? Evet, imparatorlukların zayıflamasından yararlanmak isteyen düşman devletler vardı ama esas çöküşü içerideki bölünmeler sağladı. Romulus Augustulus mesela, saltanat döneminin yarısını, kendi halkını kontrol altında tutabilmek için harcadı; bu arada bütün İtalya'da koca bıyıklı Ostrogotlar dolaşıyordu. Cinleri artık halkı kontrol edemiyordu, anlıyorsun ya. Neden? Çünkü çoğu senin gibi olmuştu, büyümüze karşı esneklik kazanmıştı. Patlayıcılar, Eriticiler, Tutuşturucular; yalnızca sakallarını biraz kısaltmaya yarıyordu o kadar. Ve tabii halk da bunun farkındaydı, o yüzden haklarını istediler ve sonunda büyücüler tahttan düştü. Öyle bir karışıklık yaşanıyordu ki Roma'nın altı üstüne gelene kadar barbar istilasını kimse fark etmedi." Çocuk burnunu kaşıdı. "Bir bakıma, büyük bir rahatlama oldu galiba. Yeni bir başlangıç falan. Ölümsüz Şehir'de uzun süre büyücülere rastlanmaz oldu galiba."

Kitty gözlerini kırpıştırdı. Tarih bilgisi çok kıttı, garip isimli insanlar ve yerler onda bir çağrışım yapmıyordu ama duydukları içerik olarak çok çarpıcı ve açıktı. "Yani Romalıların çoğu büyüye karşı esnek miydi demek istiyorsun?"

"Yo, hayır. Ancak yüzde otuz kadarı. Farklı derecelerde tabii. İyi bir isyan için bundan daha fazlasına ihtiyaç yoktur."

"Ama biz on birden fazlasını bulamadık! Üstelik Londra dev bir şehir!"

"Yüzde on bir mi? Hiç fena sayılmaz."

"Hayır. On bir kişi. O kadar."

Çocuk kaşlarını kaldırdı. "Nasıl yani? Adam toplama politikanız bundan daha başarısız olamazdı. Ama yine de, Londra'nın daha ilk günleri sayılır. Gladstone buraya tezgah açalı ne kadar oldu? Yüz elli yıl falan mı? İşte, sorunun cevabı burada. Genel nüfusta büyüye karşı esneklik oluşması uzun zaman alır. Roma'daki devrimden önce büyücüler beş yüz yıl iktidarda kalmıştı. Bu şehirde oldukça yüklü miktarda büyü biriktirir. Sonra da olmaya başlar: Her gün bir çeşit yeteneği olan yeni bebekler doğar. Sen başka neler yapabiliyorsun mesela? Bizi görebiliyor musun?"

"Hayır." Kitty yüzünü buruşturdu. "Onu Anne ve Fred yapardı. Ben yalnızca... hayatta kalabiliyorum."

Çocuk sırıttı. "Bu da yabana atılacak bir yetenek değil. Hafife alma."

"Stanley eşyalardaki büyüyü de görebiliyordu; sendeki kolyeyi öyle anlamıştık."

"Ne? Ha, Semerkant Tılsımı. Evet, yeteneklerden biri de budur. Eh, şu anda Londra nüfusunda her çeşit yetenek bir bir ortaya çıkıyordur herhalde. Bu güce sahip yüzlerce insan olmalı. Ama şunu unutma, bu insanların çoğu yeteneklerinin farkına varmayacaktır. Bilginin yayılması zaman alır. Sen nasıl anlamıştın?"

Kitty bir anda bu narin, nazik ve konuşkan çocuğun, aslında nefret etmesi ve uzak durması gereken bir demon olduğunu hatırladı. Ağzını açtı ama konuşamadı. Çocuk sıkıntıyla gözlerini yuvarlayıp ellerini havaya kaldırdı. "Bak, bunları birine anlatacağımı falan sanmıyorsundur herhalde, hele sahibime asla. Ona hiçbir borcum yok. Yine de, anlatmak istemiyorsan, seni zorlamam. Ben büyücü değilim." Epey alınmış görünüyordu.

"Demonun teki bana Kara Gülle attı." Duyduğu güven Kitty'yi de şaşırtmıştı; hiç düşünmeden bunları söylerken bulmuştu kendini.

"Ha, evet. Tallow'un maymunu. Unutmuşum." Çocuk tembelce gerindi. "Hm, Tallow'un ölmüş olduğunu duymak herhalde seni sevindirir. Bir ifrit yuttu. Görmeye değerdi. Yo, ayrıntılara girmiyorum. Sen bana daha fazla şey anlatmazsan yani. Gülle'den sonra neler oldu?" Ve Kitty, her şeye rağmen, hikayesini anlatmaya başladı.

Bitirdiğinde, demon üzüntüyle omuzlarını silkti. "Görüyorsun, bu Pennyfeather'ın sorunu büyücülere fazla benzemesiymiş, değil mi? Açgözlü, cimri ve sahiplenici. İşleri gizli tutup ağırdan almış, her şeyi kendine saklamış. Sadece on bir kişi olmanıza şaşmamalı. Eğer bir devrim yapmak istiyorsan, benim önerim halkı kendi tarafına çekmektir. Bütün bu bombalama ve soygunlar sizi hiçbir yere götürmezdi."

Kitty alnını kırıştırdı. Demonun konu hakkındaki mantıklı yorumları ve bilgisi onu sarsmıştı. "Sanırım öyle."

"Tabii öyle. En önemli şey eğitimdir. Tarih bilgisi. Büyücüler bu yüzden sizlere böyle niteliksiz bir eğitim veriyor. İngiltere'nin nasıl da yüce bir ulus olduğuna dair sonu gelmez zafer öyküleri anlatılıyordur eminim." Kıkırdadı. "Komik olan şu ki, halkın büyüye karşı gitgide artan esnekliği büyücüler için de her zaman beklenmedik bir durumdur. Her imparatorluk kendinin farklı olduğunu düşünür, bunun kendi başına gelmeyeceğini zanneder. Geçmişten alınacak dersleri unuturlar, en yakın geçmiştekileri bile. Gladstone'un Prag'ı bu kadar kolay düşürebilmesinin tek nedeni, Çek ordusunun yarısının grevde olmasıydı. İmparatorluk ciddi biçimde zayıf düşmüştü. Ama sahibim ve arkadaşları bu gerçeği çoktan unutmuş. Geçen gün saçlarına yapışan moulerden nasıl kurtulduğun hakkında en küçük bir fikri yok. Bu arada... Hyrnek'i getirmesi cidden asırlar aldı. Başına bir şey gelmiş olabileceğini düşünmeye başlıyorum. Ölümcül bir şey olamaz ne yazık ki, yoksa ben çoktan kurtulmuş olurdum."

Jakob. Kitty kendini demonun anlattıklarına o kadar kaptırmıştı ki arkadaşını neredeye unutmuştu. Yüzüne kan hücum etti. Konuştuğu bu şey düşmanıydı; adam kaçıran bir katil, acımasız bir şeytandı. Bunu nasıl unuturdu?

"Baksana," dedi demon, dost canlısı bir tavırla, "bir şeyi merak ediyordum. Neden bu Hyrnek'i bulmaya geldin? Bir tuzak olduğunu biliyordun. Onu yıllardır görmediğini söylemişti."

"Görmedim. Ama bu pisliğe bulaşması benim suçum, öyle değil mi?" Kitty dişlerinin arasından tükürür gibi konuşmuştu.

"Ev-vet..." Demon yüzünü ekşitti. "Yalnızca tuhafıma gitti, o kadar."

"Sen ne anlarsın ki demon?!" Kitty'nin yüzü öfkeden kireç gibi olmuştu. "Sen bir canavarsın! Benim ne hissettiğimi hayal bile edemezsin!" O kadar sinirliydi ki neredeyse saldıracaktı.

Çocuk cık cık yaptı. "Sana dostça bir tavsiye," dedi. "Şimdi, sen kendine 'dişi çamur kurbağası' denmesini istemezsin, değil mi? İşte, aynı şekilde, benim gibi bir varlıkla konuşurken 'demon' sözcüğünün kullanılması, dürüst olmak gerekirse, ikimiz için de pek hoş olmaz. Doğru sözcük 'cin'dir, tabii içinden gelirse 'soylu' 'görkemli' gibi sıfatlar da ekleyebilirsin. Biraz nezaket kimseye bir şey kaybettirmez. İlişkimiz daha dostça gelişir."

Kitty tiz bir kahkaha attı. "Hiç kimse bir demonla arkadaş olmaz!"

"Normalde olmaz, doğru. Aradaki bilişsel farklılık fazla derin. Ama olmuştu..." Sustu, düşünceli görünüyordu.

"Öyle mi?"

"İnan bana."

"Ne zamanmış?"

"Ah, uzun zaman önce... Boş ver." Mısırlı çocuk omzunu silkti.

"Uyduruyorsun."

Kitty bekledi ama çocuk tırnaklarını incelemeye dalmıştı. Cevap vermedi.

Uzun bir aradan sonra sessizliği bozan yine Kitty oldu. "Peki neden Mandrake beni kurtlardan kurtardı? Hiçbir anlam veremiyorum."

Çocuk homurdandı. "Asayı istiyor. Çok açık."

"Asayı mı? Neden?"

"Sence neden? Güç için. Onu başkalarından önce ele geçirmek istiyor." Çocuğun sesi sertti. Keyfi kaçmıştı.

Kitty bir aydınlanma anı yaşadı. "Yani o asa değerli mi?"

"Tabii. Gladstone'a ait. Bunu biliyordun, yoksa neden mezara girdiniz ki?"

Kitty'nin gözlerinde tiyatro locası ve çantanın yanına atılan altın anahtar yeniden canlandı. İşbirlikçi adamın sesini bir kez daha duydu, sanki sonradan aklına gelmiş gibi asadan söz edişini. Hopkins'in soluk gri gözlerini gördü; kafenin keşmekeşi içinde asayı soran yumuşak sesini işitti. İhanetin kokusunu aldı.

"Ah. Bilmiyordun." Cinin parlak gözleri ona bakıyordu. "Oyuna geldiniz. Kim yaptı? Şu Hopkins mi?"

Kitty'nin sesi zayıf çıktı. "Evet. Ve bir kişi daha, yüzünü hiç görmedim."

"Yazık. Büyük olasılıkla en önemli büyücülerden biriydi. Görüyorsun işte. Bunların hepsi birbirinden kötüdür. Pis işlerini hep başkalarına yaptırırlar, insan-cin fark etmez." Aklına bir şey gelmiş gibi gözlerini kırpıştırdı. "Golem ile ilgili bir şey de bilmiyorsundur, herhalde?" Bu sözcüğün Kitty için bir anlamı yoktu; başını salladı. "Ben de öyle düşünmüştüm. Dev, büyülü pis bir yaratık, son zamanlarda Londra'da epey gürültü çıkardı. Onu yöneten biri var ve kim olduğunu gerçekten bilmek isterdim. Beni neredeyse öldürüyordu çünkü."

Çocuk bunu söylerken öyle bozulmuş göründü ki, Kitty gülmemek için kendini zor tuttu. "Senin gücüne ulaşılamayan soylu bir cin olduğunu sanmıştım," dedi. "Nasıl oldu da goleme yenildin?"

"Büyüye karşı bağışıklığı var da ondan. Yaklaştığım zaman enerjimi emiyor. Senin onu durdurma şansın benden daha fazla." Bunu sanki dünyadaki en gülünç şeymiş gibi söylemişti.

Kitty sinirlendi. "Çok teşekkürler."

"Ben ciddiyim. Golem, ağzına gizlenmiş bir yazma sayesinde yönetilir. Eğer ona yaklaşıp, kağıdı alabilirsen, sahibine dönüp yeniden kil haline gelmek zorundadır. Bunu bir kez görmüştüm, Prag'dayken."

Kitty dalgın dalgın başını salladı. "Çok zor bir iş gibi görünmüyor."

"Tabii, bir de onu çevreleyen dondurucu kara bulutun içine girmen gerekiyor..."

"Ha... şimdi oldu."

"Bir de duvarları delebilen yumruklarından kaçman gerek..."

"Ah-ha."

"Bunlar dışında pek bir şey yok."

"Eh, bu kadar kolaysa," diye ısrar etti Kitty gerginlikle, "büyücüler neden şimdiye kadar durduramadı?"

Cinin yüzünde donuk bir gülümseme belirdi. "Çünkü bunun için hayatını tehlikeye atacak kadar cesur olman gerek. Onlar kendi başlarına hiçbir şey yapamaz. Her şey için bize güvenirler. Mandrake bana emir verir, ben yerine getiririm. O evinde oturur, ben sokakta savaşırım. İşler böyle yürür."

Çocuğun sesi yaşlı ve yorgun çıkmaya başlamıştı. Kitty başını salladı. "Zor iş."

Silkilen bir omuz. "Bu işler böyledir. Başka yolu yok. Hyrnek'i kurtarmaya gelmen bu yüzden ilgimi çekmişti. Açık konuşalım, aptalca bir karardı ve bunu yapmak zorunda değildin. Seni kimse zorlamadı. Yanlış bir iş yaptın ama hayran olunacak nedenler yüzünden. İnan bana, büyücülerle bu kadar zaman geçirdikten sonra, böyle bir şeye tanık olmak bir cine iyi geliyor."

"Yanlış iş yapmadım," dedi Kitty. "Ne kadar zaman geçirdin büyücülerle?"

"Beş bin yıldan fazla. Aralıklarla. Arada yüzyıllar boyu çağrılmadığın da olur ama bir imparatorluk çöktüğünde, yükselen bir tanesi mutlaka vardır. İngiltere yalnızca bunların en yenisi."

Kitty karanlığa doğru baktı. "Ve zaman içinde İngiltere de mutlaka çökecek."

"Ha, tabii. Çoktan çatırdamaya başladı. Daha fazla okumalısın, o zaman benzerlikleri göreceksin. Ah-ha... Aşağıda birileri var. Sonunda..."

Çocuk ayağa kalktı. Kitty de peşinden. İtişme sesleri ve merdivenlerde fısıldanan birkaç okkalı küfür işitti. Kitty'nin kalp atışları hızlandı. Bir kez daha kaçmayı düşündü, bir kez daha bu dürtüyü bastırdı.

Cin ona bakıp sırıttı. Dişleri bembeyazdı. "Seninle sohbet etmek zevkliydi," dedi. "Umarım seni öldürmemi emretmezler."

Kız ve cin karanlıkta yanyana durup beklediler. Merdivendeki ayak sesleri yaklaştı.

43

Nathaniel, Jane Farrar ve Gece Polisi'nden üç suskun memur eşliğinde, zırhlı bir limuzinle Whitehall'a götürüldü. Solunda Jakob Hyrnek, sağında polislerden biri oturuyordu. Nathaniel memurun pantolonunda belirgin yırtıklar ve sökükler gördü, koca nasırlı parmaklarının tırnakları kırıktı. İçeride yoğun misk kokusu vardı. Ön koltukta oturan ruhsuz Jane Farrar'a baktı ve onun da bir kurtkadın olup olmadığını düşünürken buldu kendini. Genel haline bakılırsa, bundan kuşkuluydu: Kız fazla kontrollü, fazla ince ve narindi. Ama yine de emin olamazdı tabii.

Westminster Hall'a vardıklarında, Nathaniel ve Jakob doğrudan büyük kabul salonuna götürüldü; salonun tavanında araştırma küreleri parıldıyor, başbakan ve lordları cilalı bir masanın etrafında oturuyorlardı. Görünürde atıştırılacak lüks bir şeyler olmaması ilginçti ve durumun ciddiyetini vurguluyordu. Her bakanın önünde yalnızca bir şişe soda ve bardak vardı. Polis Şefi artık, yüzünde hoşnutluk ifadesiyle, başbakanın yanındaki şeref koltuğunda yerini almıştı. Bayan Whitwell köşedeki bir sandalyeye oturtulmuştu. Nathaniel ustasına bakmadı. Gözlerini başbakana dikmiş, neler düşündüğünü anlamaya çalışıyor ama Bay Devereaux gözlerini masadan ayırmıyordu.

Salonda yalnızca önemli bakanlar vardı. Bay Makepeace yoktu.

Refakatçi memurlar Polis Şefi Duvall'a selam vererek, bir işareti üstüne salondan ayrıldılar. Jane Farrar öne çıktı. Kibar kibar öksürdü.

Bay Devereaux başını kaldırdı. İstemediği bir işi yapmak üzere olan bir adam gibi içini çekti. "Evet, Bayan Farrar? Bildireceğiniz bir şey mi var?"

"Var efendim. Bay Duvall ayrıntıları anlatmış mıydı acaba?"

"Konudan biraz bahsetti. Lütfen kısa kesin."

"Peki efendim. Birkaç gündür John Mandrake'yi takip ediyoruz. Son zamanlardaki bazı şüpheli davranışları dikkatimizi çekmişti: Oldukça çelişkili ve tutarsız davranmaya başlamıştı."

"İtiraz ediyorum!" Nathaniel elinden geldiği kadar nazik bir şekilde araya girdi. "Kaçak ifrit benim demonum tarafından yok edildi, tutarsızlıkla suçlanmam için hiçbir neden yok."

Bay Devereaux elini kaldırdı. "Evet, evet Mandrake. Sana da konuşma hakkı tanınacak. O zamana kadar, lütfen sessiz ol."

Jane Farrar boğazını temizledi. "Ayrıntıya girmem gerekirse, efendim: Son birkaç gün içinde Mandrake birçok kez Londra'da tek başına ziyaretlerde bulundu, üstelik tüm büyücülerin Westminster'da kalarak gelecek emirleri beklemesi gereken bir kriz döneminde. Bu öğleden sonra, bir kez daha gizlice dışarı çıktığında, peşinden araştırma küreleri yolladık. Doğu Londra'da demonuyla ve bu uygunsuz kılıktaki delikanlıyla buluştuğu bir eve kadar takip ettik. Orada karargah kurup birinin gelmesini bekledikleri çok açıktı. Bölgeye Gece Polisleri göndermeye karar verdik. Akşamüstü geç saatlerde eve bir kız yaklaştı; memurlarımıza karşı gelerek, tutuklanmamak için direndi.

Fazlasıyla silahlanmıştı: Çatışmada iki adamımız öldü, dört tanesi yaralandı. Her şeye rağmen, memurlarımız şüpheliyi tam ele geçirmek üzereydi ki, Bay Mandrake'nin demonu gelerek onu elimizden kaçırdı. Bu noktada Bay Mandrake'yi tutuklamanın görevim olduğuna karar verdim."

Başbakan suyundan küçük bir yudum aldı. "Şu kız? Kimmiş o?"

"Direniş üyelerinden biri olduğunu inanıyoruz efendim, katedral soygunundan kurtulan biri. Mandrake'nin onunla bir süredir ilişkide olduğu çok açık. Yargıdan kaçmasını sağladığıysa ortada. Konuyu sizin görüşlerinize sunmanın uygun olacağını düşündüm."

"Doğru düşünmüşsünüz." Bay Devereaux'nun kara gözleri bir süre Nathaniel'ı inceledi. "Adamlarınız ona yaklaştığında, Gladstone'un asası yanında mıydı?"

Jane Farrar dudaklarını sarkıttı. "Hayır efendim, değildi."

"Efendim, lütfen, eğer izin verirseniz..."

"Vermiyorum Mandrake. Henry, sen neler diyeceksin?"

Polis Şefi konuşmalar boyunca koltuğunda sabırsızca kıpırdanmıştı; bu soru üstüne öne doğru eğildi, kocaman kaba ellerinin avuçlarını masaya dayadı. Başını ağır ağır çevirerek, tek tek bakanları inceledi. "Bu oğlandan bir süredir şüpheleniyorum Rupert," diye başladı. "Onu ilk gördüğümde kendi kendime dedim ki; 'Bu Mandrake çok yetenekli, tamam, çok da çalışkan ve becerikli, ama biraz içten pazarlıklı, sanki gizlediği bir şeyler var.' Artık onun ne kadar hırslı olduğunu hepimiz biliyoruz, zavallı Jessica'nın ona olan zaafını kullanarak, kabul edilemeyecek kadar genç bir yaşta İçişleri'nde yükselişine hep birlikte şahit olduk. Peki bakanlıktaki görevi neydi? Direnişçileri yakalamak, Direniş'e son vermek ve sokakları hepimiz için daha güvenli bir yer haline getirmek. Ya son aylarda neler oldu? Direniş hareketi zaferden zafere koştu, terör olayları kurucumuzun mezarının yağmalanmasıyla doruğuna ulaştı. Şiddeti dizginlenemez hale geldi: İngiliz Müzesi, Piccadilly'deki mağazalar, Milli Galeri, hepsi bombalandı ve suçlular hâlâ bulunamadı."

Nathaniel öfkeyle öne atıldı. "Daha önce de defalarca söylediğim gibi, bu olayların Direniş'le hiçbir..." Yüzünün önünde jöle benzeri bir maddeden zeytin yeşili bir şerit belirerek, ağzını sıkıca kapattı. Bay Mortensen elini indirdi. "Devam et Duvall."

"Teşekkür ederim." Polis Şefi gösterişli bir reverans yaptı. "Evet, şimdi. Bayan Farrar ve ben, ilk başlarda, bu eşi görülmedik başarısızlığın yalnızca Mandrake'nin yetersizliğinden kaynaklandığını sandık. Sonra düşünmeye başladık: Acaba daha başka bir neden olabilir miydi? Bu yetenekli ve hırslı çocuk daha gizemli bir şeyin parçası olabilir miydi? Onu gözlemeye başladık. Müze saldırısından sonra Prag'a gizli bir ziyaret yaptı ve -hareketleri biraz kararsız ve anlaşılmaz gibi görünse de- orada yabancı büyücülerle görüştüğünü sanıyoruz. Evet, yutkunmakta çok haklısınız Bayan Malbindi! Bu çocuğun ne tür bir zarar verebileceğini, hangi devlet sırlarını açıklayabileceğini kim bilebilir. Tamamını bilmesek de, Prag'daki en iyi casuslarımızdan biri -ülkemize yıllar boyu hizmet etmiş bir adam- Mandrake'nin ziyareti sırasında öldürüldü."

Bunun üstüne, salonu bir mırıltı doldurdu. Bay Duvall oduna benzer parmaklarını masaya tıklattı. "Londra'da gerçekleşen saldırılar hakkında Mandrake'nin çok ilginç bir hikayesi var, ona sorarsanız bütün bunların arkasında bir golem -evet, yanlış duymadınız Bayan Malbindi, bir golem- olabilirmiş. Ne kadar gülünç olsa da, bu hikayeyle zavallı Jessica'yı da kolayca enayi yerine koyup, Prag'a gidebilmek için bahane olarak kullanmış. Geri döndüğünde, uçuk iddialarını kanıtlayacak hiçbir şey yoktu elinde ve -biraz önce öğrendiğimiz gibi- daha demin Direniş ile temasa geçtiğinde, polis kuvvetlerimize karşı koyarken yakalandı. Gladstone'un asasının peşinde olduğu yeterince açık; hatta vatan hainlerini o mezara yollayan kişinin ta kendisi bile olabilir. Bay Mandrake'yi tam bir soruşturma için daha fazla gecikmeden Londra Kulesi'ne nakletmemizi öneriyorum. Hatta, bu konuyla kişisel olarak ilgilenmeyi teklif ediyorum."

Onaylayan mırıltılar yükseldi. Bay Devereaux omuz silkti. Bakanların içinde bir tek Bayan Whitwell sessiz kaldı, bakışları buz gibiydi. Heybetli Dışişleri Bakanı Fry konuştu: "Güzel. Bu oğlandan ben de hiç hoşlanmamıştım. Saçları fazla uzun, küstah bir suratı var. Aklında belirli bir yöntem var mı Duvall?"

"Istırap Kuyusu olabilir. Bütün gece boyunca onu ayaklarından kuyuya sallandırmayı teklif ediyorum. Bu hainlerin dilini çoğunlukla çözer, tabii yılan balıkları dillerine dokunmamışsa."

Fry başını salladı. "Yılan balıkları. Aklıma geldi. Neden ikinci bir akşam yemeği yemiyoruz?"

Bay Mortensen öne eğildi. "Bir Vinç'e ne dersin, Duvall? Genelde bu da işe yarar."

"Bence en denenmiş yöntem Yas Küresi."

"Belki hepsinden birkaç saat."

"Olabilir. Götüreyim mi şu serseriyi Rupert?"

Başbakan yanaklarını şişirdi, arkasına yaslandı. Tereddütle konuştu "Olabilir Henry. Gerekiyor galiba."

Bay Duvall parmaklarını şıklattı; birbirinden kaslı dört Gece Polisi çıktı gölgelerin arasından. Liderlerinin kemerinde gümüşten ince bir kelepçe, uygun adım tutukluya doğru yürüdüler. Bir süredir kıvranıp, deli gibi el-kol hareketleri yapan Nathaniel, bu gelişme üzerine öyle güçlü bir yaygara kopardı ki ağzındaki tıkaçtan küçük, boğuk bir çığlık çıkarabildi. Başbakanın aklına bir şey gelmiş gibiydi; elini havaya kaldırdı.

"Bir saniye Henry. Çocuğun kendini savunmasına izin vermeliyiz."

Polis Şefi sabırsızca kaşlarını çattı. "Vermeli miyiz Rupert? Çok dikkatli ol. Bu çocuk her yalanı yutturabilecek küçük bir şeytan."

"Sanırım buna ben karar vereceğim." Bay Devereaux Mortensen'a baktı, Mortensen isteksiz bir işaret yaptı. Nathaniel'ın ağzındaki jölemsi tıkaç geride keskin bir koku bırakarak eridi. Cebinden mendilini çıkartıp, yüzünün terini sildi.

"Anlat bakalım o zaman," dedi Duvall. "Ve sakın yalan söyleme."

Nathaniel kendini toparlayıp dudaklarını ıslattı. Bakanların bakışlarında düşmanlıktan başka bir şey göremiyordu, belki bir tek -o anda tek umudu buydu zaten- Bay Devereaux dışında. Onun gözlerinde kararsızlığa benzer bir şeyler yakaladı, had safhada can sıkıntısıyla birlikte. Nathaniel boğazını temizledi. Başbakanla aralarındaki bağdan uzun zamandır gurur duymuştu. İlk sınavı şimdi vereceklerdi işte.

"Bana konuşma şansı verdiğiniz için teşekkür ederim efendim," diye başladı. Sakin ve inandırıcı çıkmasına çalışsa da, korku sesini çatallandırıyordu. Londra Kulesi'nde tutukluların sorgulanmasına ayrılmış olan İkna Salonları'na gideceğini düşünmek bile, titremesine neden oluyordu. Bartimaeus haklı çıkmıştı: Yaptıkları yüzünden düşmanlarının eline koz geçmişti. Şimdi konuşarak onları saf dışı bırakmak zorundaydı. "Bay Duvall'ın iddiaları sağlam bir temele dayanmıyor," dedi, "ve Bayan Farrar, en hafif deyimiyle, biraz fazla hevesli. Umarım sebep oldukları zararı giderebilmek için hâlâ zaman vardır."

Arkasında bir yerlerde Jane Farrar'ın çaktırmadan kıkırdadığını işitti. Bay Duvall'dan çıkan bir itiraz homurtusu, başbakanın tek bir bakışıyla yarıda kesildi. Cesareti biraz olsun yerine gelen Nathaniel bastırdı. "Prag'a yaptığım ziyaret ve kız, birbirinden apayrı konulardır efendim. Londra'da gerçekleşen saldırıların çoğunda bir golemin kullanıldığını düşündüğüm doğru; bu konudaki araştırmalarım hâlâ sürüyor. Bu arada yanımdaki bu çocuğu..." Başıyla Hyrnek'i işaret etti. "...Suçlu Kitty Jones'u saklandığı yerden çıkarmak için yem olarak kullanıyordum. Onun çok eski bir arkadaşı ve kurtarmak için geleceğini ummuştum. Bir kez elime geçtikten sonra, çok geçmeden asanın yerini bana söyleyecekti, ben de sizin ellerinize teslim edecektim. Bayan Farrar ve kurtların gelişi, kurduğum tuzağı bozdu. Kendisinin kınama cezası alması gerektiğini düşünüyorum."

Jane Farrar öfkeyle haykırdı. "Kızı tuzağa düşüren benim adamlarımdı! Onu senin demonun kaçırdı."

"Tabii kaçırır." Nathaniel çelebiliğin diğer adıydı. "Çünkü sizin adamlarınız onu paramparça edecekti. Hepsi de kana susamıştı. O zaman asayı nasıl bulacaktık?"

"Onlar doğrudan Bay Duvall'a bağlı Gece Polisleri'ydi ve..."

"Çok doğru, bundan daha inceliksiz ve gelişigüzel yapılmış bir organizasyon yoktur." Nathaniel saldırıya geçmişti. "Gizli hareket ettiğimi kabul ediyorum efendim," dedi en şirin haliyle ve doğrudan Bay Devereaux'ya hitap ederek, "ama bunun hassas bir operasyon olduğunu biliyordum. Bu sözü geçen kız çok inatçı ve korkusuz. Asayı bulmak için adımlarımı çok dikkatli atmam gerekiyordu: Karşılığında bu çocuğun güvenliğini teklif etmeliydim. Bay Duvall'ın alışılmış kaba kuvvetinin her şeyi tehlikeye atacağından korktum. Zaten, ne yazık ki, çoktan attı bile."

Polis Şefi'nin gözlerindeki hiddet görülmeye değerdi. Esmer yüzü pancar kırmızısına dönüştü, boynundaki ve ellerindeki damarlar gemi halatı gibi şişti ve -bir saniye öncesinden az daha uzun gibi görünen- tırnakları masadaki döşemenin derinliklerine daldı. Nefes darlığından neredeyse konuşamayacaktı. "Muhafızlar! Alın şu huysuz genci. Ben de birazdan yanına geliyorum."

"Kendine hakim ol Henry." Bay Devereaux yumuşak konuşmuştu ama sesindeki tehdit çok belirgindi. "Bu hükümette yargıç da jüri de benim, Mandrake'nin kaderine ben karar veririm. Senin iddia ettiğin gibi bir hain olduğuna hiçbir şekilde ikna olmuş değilim. John," diye devam etti, "bu Kitty Jones denen kız şu anda senin demonunun nezaretinde mi?"

"Evet efendim." Nathaniel'ın yüzü telaşlı ve gergindi. Henüz özgür değildi, Azap Kuyusu'nun gölgesi hâlâ üstündeydi. Dikkatli davranması gerekiyordu. "Planımı gerçekleştirebileceğim sessiz bir yere yolladım. Bu uzun gecikmenin her şeyi berbat etmemiş olmasını ümit ediyorum."

"Peki asayı bana getirmeyi de planlamış mıydın?" Devereaux göz ucuyla vereceği tepkiyi bekliyordu.

"Elbette efendim! Onu bir gün devlet hazinesinde, Semerkant Tılsımı'nın yanında görmeyi hayal etmiştim, efendim." Dudaklarını kemirerek bekledi. Son kozunu oynamıştı: Geçmişte kolyeyi ele geçirerek başbakanın hayatını kurtarmıştı ve bunu şimdi unutmasına izin veremezdi. "Hâlâ yapabilirim efendim," diye de ekledi. "Eğer Hyrnek'i kıza götürüp ikisinin de serbest bırakılacağına söz verirsem, asayı en geç bir saat içinde bana vereceğine eminim."

"Peki ya kız? Serbest mi kalacak?"

Nathaniel hınzır hınzır sırıttı. "Ah, hayır efendim. Ben asayı aldıktan sonra o da Hyrnek de istediğiniz şekilde sorgulanacak." Jakob Hyrnek incik kemiğine tekmeyi savurunca, yüzündeki sırıtış anında kayboldu.

"Bu çocuk kusursuz bir yalancı." Bay Duvall biraz kendine gelmişti. "Lütfen Rupert, Sen bu yalanlara..."

"Ben kararımı verdim." Başbakan parmaklarının ucuyla bir kule yaparak öne doğru eğildi. "Mandrake geçmişte değerli ve sadık bir büyücü olduğunu kanıtladı, ona bir şans tanıyacağız. Sözlerine güveneceğiz. Asayı alsın. Yapabilirse, bu olayda kendi başına hareket etmiş olması affedilecek. Alamazsa, Henry'nin önerisini uygulayıp onu Kule'ye yollayacağım. Uzlaşıldı mı? Herkes memnun mu?" Hafif gülümseyerek, bir Duvall'ın somurtuk hayal kırıklığına, bir Nathaniel'ın hasta yeşili endişeli yüzüne baktı ve tekrar salona konuştu. "Güzel. Mandrake gidebilir. Şimdi, birisi yemekten mi bahsetmişti? Biraz Bizans şarabıyla başlasak!"

Salonu ılık bir esinti kapladı. Kristal bardaklar ve kayısı rengi şarapla dolu sürahiler taşıyan görünmez uşaklar ortaya çıktı. Bir tabak geyik sosisi başının üstünden geçen Jane Farrar yere eğildi. "Ama efendim, Mandrake'nin tek başına gitmesine izin veremeyiz."

"Evet, onunla birlikte bir tabur yollamalıyız!" Duvall kendisine sunulan bir kadehi sabırsızca yana itti. "Ona güvenmek aptallık olur."

Nathaniel kapıya giden yolu çoktan yarılamıştı. Hızla geri döndü. "Efendim, bu çok nazik bir durum. Bir avuç kurt beyinli her şeyi berbat eder."

Bay Devereaux bir bardak şarabın tadına bakıyordu. "Leziz. Marmara aroması... Peki, yeniden uzlaşalım. Mandrake'ye birçok araştırma küresi tahsis edilecek, biz de her hareketini izleyeceğiz. Şimdi, birisi bana şu nefis kuskusu uzatır mı lütfen?"

Nathaniel görünmez bir bağla Jakob Hyrnek'i bağladı ve kolundan tutup iterek salondan çıktı. Kendini rahatlamış hissetmiyordu. Duvall'ı şimdilik atlatmıştı ama asayı ele geçiremezse, hem de hemen, durum hiç iç açıcı görünmüyordu. Başbakandaki bütün kredisini kullanmış olduğunu biliyordu, diğer bakanların nefretiyse neredeyse elle tutulurdu. Kariyeri ve hayatı pamuk ipliğine bağlıydı.

Lobiden geçerlerken, Bayan Whitwell yollarını kesti. Nathaniel affetmeyen gözlerle ustasına baktı ama konuşmadı. Kadının atmaca gözleri kendisininkileri delip geçti.

"Başbakanı ikna etmiş ya da etmemiş olman beni ilgilendirmiyor," dedi huysuz bir fısıltıyla, "Asayı ister bul ister bulma, bildiğim tek şey, arkamdan işler çevirip bana karşı güç kazanmaya çalıştığın; bunun için seni asla affetmeyeceğim. İlişkimiz sona erdi ve sana hayatta başarılar dilemiyorum. Duvall'ın Kulesi'nde çürüdüğünü görmek beni sevindirir."

Giysilerini kurumuş yapraklar gibi hışırdatarak, yürüyüp gitti. Nathaniel bir süre arkasından baktı. Sonra, Hyrnek'in gözlerinde acımasız bir neşeyle onu izlediğini fark ederek, kendini toparladı, lobinin ilerisinde bekleşen şoförlere işaret etti.

Araba kuzeye doğru giderken, salon kapısının üstünde dört araştırma küresi belirerek sessizce izlemeye başladı.

44

Merdivenlerde göründükleri anda, neler döndüğünü anladım. Hyrnek denen çocuğun yüzündeki zoraki gülümsemeden ve basamakları çıkışındaki isteksizlikten anlamıştım. Sahibimin gözlerindeki çelik sertliğindeki soğuk bakışları ve tutsağının peşinden ne kadar tehditkar bir yakınlıkta ilerlediğini görebiliyordum. Evet evet, Nathaniel her şey iyi ve yolundaymış gibi davranmaya, kızın gardını düşürmesini sağlamaya çalışıyordu. İsterseniz önsezi deyin ama işlerin görünmesini istediği kadar güllük gülistanlık olduğunu pek sanmıyordum. Ha, tabii bir de Hyrnek'in omzuna tünemiş, uzun pençeleriyle boğazını sıkan görünmez folyot vardı. Hyrnek'in elleri, pullu kuyruktan ince bir halatla yanlarına yapıştırılmıştı, bu yüzden ne konuşabiliyor, ne bağırabiliyor ne de el-kol hareketi yapabiliyordu. Yanaklarına geçirilmiş küçük pençeler tebessümünü korumasını sağlıyordu. Aynca, folyot kulağına sürekli bir şeyler fısıldıyordu, sonu mutlu biten bir masal anlatmadığıysa kesindi.[85]

Ama kız bütün bunların farkında değildi. Hyrnek'i merdivenlerde görünce, küçük bir çığlıkla birlikte, ne yaptığını bilmeden öne doğru bir adım attı. Sahibim uyardı: "Lütfen, olduğunuz yerde kalın Bayan Jones!"

Kız denileni yaptı ama gözlerini arkadaşından ayırmadı. "Merhaba Jakob," dedi.

Folyot pençelerini biraz gevşetip tutsağın vıraklarcasına konuşmasına izin verdi. "Selam Kitty."

"Yaralı mısın?"

Sessizlik. Folyot tehdit edercesine Hyrnek'in yanağını gıdıkladı. "Yoo."

Kitty hafifçe gülümsedi. "B-ben seni kurtarmaya geldim."

Hyrnek yanıt olarak bir kez başını salladı. Folyotun pençeleri eski pozisyonunu almıştı. Hyrnek'in sahte tebessümü geri gelmişti ama gözlerindeki çaresiz uyarıyı görebiliyordum.

"Endişelenme, Jakob," dedi Kitty kararlı bir sesle. "Bu işten kurtulacağız."

Cidden çok dokunaklı ve acıklı bir sahneydi. Kızın çocuğa olan düşkünlüğünün[86] tam da sahibimin istediği şey olduğunu görebiliyordum. Bu göz yaşartıcı karşılaşmayı alıcı gözlerle izliyordu.

"Buraya anlaşmak amacıyla geldim Bayan Jones," dedi, düpedüz yalan söyleyerek. Hyrnek'in boynundan sarkan folyot, gözlerini yuvarlayıp sessizce kıkırdadı.

Kızı folyot konusunda uyarmayı istememe rağmen, sahibim burnumun dibinde dururken onunla konuşabilmem imkansızdı.[87] Üstelik, tek sorun o da değildi. O anda çatı kirişleri arasında duran bir çift kırmızı küre fark etmiştim. Büyücüler uzaktan bizi izliyordu. Bela aramanın anlamı yoktu. Her zamanki gibi, aptal aptal dikilip verilecek emirleri bekledim.

"Buraya anlaşmak amacıyla geldim," dedi sahibim tekrar. Barış istediğini göstermek için ellerini öne doğru uzatmış, avuçlarının boş olduğunu gösteriyordu.[88] "Burada olduğunuzu benden başka bilen yok. Yalnızız."

Ah, bir yalan daha. Küreler, sanki utanmış gibi, bir kirişin arkasında cilveli tavırlarla itiştiler. Folyot yapmacık bir kınamayla suratını ekşitti. Hyrnek gözleriyle Kitty'ye yalvarsa da, kız hiçbir şey anlamadı. "Ya kurtlar?" dedi ters ters.

"Çok uzaklarda, hâlâ sizi arıyorlar, bildiğim kadarıyla." Nathaniel gülümsedi. "İyi niyetimi daha başka nasıl kanıtlayabilirim?" dedi. "Ben olmasaydım, bir arka sokakta kemiklerinizden başka bir şey kalmayacaktı geriye."

"Seni son gördüğümde, bu kadar düşünceli ve nazik değildin."

"Doğru." Nathaniel kibar görüneceğini umduğu gösterişli bir hareket yaptı; havalarda uçuşan saçları ve yakalarıyla daha çok çelme takılmış gibi göründü. "O olayda aceleci davrandığım için size bir özür borçluyum."

"Hâlâ beni tutuklamak amacında mısın? Jakob'ı bu yüzden kaçırdığını sanmıştım."

"Bunun sizi ortaya çıkartacağını düşünmüştüm evet. Ama tutuklanma konusu, tüm dürüstlüğümle söylüyorum, tamamen size bağlı. Ben bir anlaşma yapabileceğimizi düşünüyorum."

"Devam et."

"Ama önce, yiyecek bir şeylere ya da ilk yardıma ihtiyacınız var mı? Yaralı olduğunuzu görüyorum, yorgun da olmalısınız. Kölemi yollayıp..." Burada parmaklarını bana doğru şıklattı. "Hemen bir şeyler getirtebilirim: Yemek, sıcak şarap, ilk yardım malzemesi... Ne isterseniz!"

Kitty başını iki yana salladı. "Büyülü pisliklerinden hiçbirini istemiyorum."

"Hiçbir şeye ihtiyacınız yok mu? Bandaj? Şifalı otlar? Viski? Bartimaeus hepsini göz açıp kapayıncaya kadar getirir."[89]

"Yok." Kitty'nin yüzü duygusuz ve bu dalkavukluktan etkilenmemiş görünüyordu. "Teklifin nedir? Herhalde asayı istiyorsun?"

Bu sözleri duyan Nathaniel'ın rengi biraz değişti. Belki de kızın açıksözlülüğünden etkilenmişti; büyücülerin bu kadar dürüst ve dolaysız konuştuğu nadir görülür. Yavaşça başını salladı. "Sizde mi?" Gerginlikten tüm adaleleri kasılmış, nefesini tutmuştu.

"Bende."

"Kısa sürede ulaşabileceğiniz bir yerde mi?"

"Evet."

O zaman soluğunu bıraktı. "Güzel. Güzel. Öyleyse teklifim şu: Aşağıda bizi bekleyen bir otomobil var; beni asanın olduğu yere götürüp, onu bana teslim edin. Asa elime geçer geçmez, Hyrnek ile ikinize dokunulmazlık verilecek. Bu af yirmi dört saat boyunca geçerli olacak. Sanırım ülke dışına çıkmak istersiniz, yirmi dört saat de bunun için fazlasıyla yeterli bir zaman. Söylediklerimi iyice düşünün! Sizin gibi azılı bir vatan haini için oldukça cömert bir teklif. Hükümetin diğer üyeleri, sizin de bizzat deneyimlediğiniz gibi, bu kadar anlayışlı davranmayacaklardır."

Kız ikna olmamıştı. "Sözünü tutacağına dair bir teminat veriyor musun?"

Nathaniel güldü, kolundaki bir toz parçasına fiske attı. "Hayır. Sözüme güvenmek zorundasınız."

"Mümkün değil."

"Başka şansınız var mı Bayan Jones? Zaten köşeye sıkışmış durumdasınız. Acımasız bir demon tepenize dikilmiş sizi bekliyor..."

Kafası karışmış gibi sağa sola bakındı. Öksürdüm. "Benden bahsediyor," dedim.

"... Ayrıca benimle de baş etmeniz gerekiyor," diye devam etti efendim. "Bu sefer sizi hafife almayacağım. Aslında," diye ekledi, sonradan aklına gelmiş gibi, "büyüden ne şekilde korunduğunuzu öğrenmeyi çok isterdim. Gerçekten merak ediyorum. Nereden geldi? Size kim öğretti?" Kız cevap vermedi. "Bu bilgiyi benimle paylaşırsanız," dedi Nathaniel, "Direniş adına yaptığınız işleri açık açık anlatırsanız, sizi serbest bırakmaktan daha fazlasını yapabilirim." Öne çıkıp elini kızın koluna koydu. Kitty irkilse de kolunu çekmedi. "Refaha ulaşmanızı da sağlayabilirim," dedi Nathaniel. "Evet, ve hayal edebileceğinizin de ötesinde bir sosyal statü. Halktan gelen, sizin gibi -beyni çalışan, cesur ve doğuştan yetenekli- kişiler hükümette önemli görevler yapabilir, güçlü mevkiler edinebilir. Bu bir sır değil. Toplumun en önde gelen şahsiyetleriyle mesai arkadaşı olabilir, başınızın dönmesine neden olacak şeyler öğrenebilirsiniz. Sizi tekdüze yaşamınızdan kurtarabilir, muhteşem tarihimizin (tüm dünyanın büyücü-imparatorlarımızın ayakları altına olduğu günlerin) görkemini yeniden yaşatabilirim size. O zaman siz de yüce tarihimizin bir parçası olursunuz. Şu anda süren savaşlar kazanıldığında, örneğin Amerika'da yeni bir koloni devleti kurulduğunda, orada irademizi güçlendirecek zeki insanlara ihtiyaç doğacak. Orada ele geçirilecek koca eyaletler olduğu söyleniyor Bayan Jones, içinde hayvanlar ve bir avuç vahşi dışında kimsenin yaşamadığı geniş topraklar. İmparatorluğun temsilcisi büyük bir leydi olduğunuzu düşünsenize..."

Kitty o zaman yana çekildi; kolundaki el aşağı düştü. "Teşekkürler ama bana yakışacağını sanmıyorum."

Nathaniel kaşlarını çattı. "Yazık. Ya ilk teklifim? Kabul ediyor musunuz?"

"Jakob ile konuşmak istiyorum."

"İşte orada." Büyücü samimi bir tavırla biraz uzaklaştı. Ben de geriye çekildim. Kitty Jakob'a yaklaştı.

"Gerçekten iyi misin?" diye fısıldadı. "Hiç sesin çıkmıyor."

Folyot Jakob'ın boğazındaki pençelerini biraz gevşetti, ama yumuşak bir uyarı olarak yüzündekileri biraz daha batırdı. Çocuk hafifçe başını salladı. "İyiyim, iyiyim."

"Bay Mandrake'nin teklifini kabul edeceğim. Bir diyeceğin var mı?"

Belli belirsiz bir tebessüm. "Hayır, yok Kathleen. Ona güvenebilirsin."

Kitty duraksadı, başını salladı, döndü. "Tamam o zaman Bay Mandrake, sanırım daha fazla gecikmek istemezsiniz. Arabanız nerede? Sizi asaya götüreceğim."

Nathaniel yolculuk boyunca bir duygu karmaşası içindeydi. Heyecan, huzursuzluk ve katışıksız korku, yüzünde iç karartıcı manzaralar oluşturuyordu. Yerinde duramıyor, kıpırdanıp duruyor, ikide bir dönüp arka pencereden şehrin geride kalan ışıklarına bakıyordu. Kıza resmi nezaket ve gizlenemeyen küçümseme karışımı ne olduğu belirsiz bir tavırla yaklaşıyor, kâh meraklı sorular soruyor, kâh üstü örtülü tehditler savuruyordu. Arabadaki diğerleriyse tam aksine ciddi ve sessizdi. Hyrnek ve Kitty gözlerini ön camdan ayırmıyor (folyot hala Hyrnek'in suratını tırmıklıyor), aradaki cam bölmenin önünde oturan şoförse, ruhsuzluğu bir sanat haline getiriyordu.[90] Bense -yer kalmadığı için kızın çizmeleriyle torpido gözü arasına sıkışmış sabır taşı bir kobay faresine dönüşmüş olmama rağmen- her zamanki gibi ağırbaşlıydım.

Londra gecesinin içinde durmadan ilerliyorduk. Yollar bomboştu. Çatıların üstünde yıldızlar göz kırpmaya başlamıştı. Şafak vakti hızla yaklaşıyordu. Arabanın motoru sıkıntıyla homurdandı. Nathaniel'ın görüş alanı dışında dört kırmızı nokta, limuzinin tam tepesinde, yükselip alçalarak ilerliyordu.

Sahibimin tersine, kız kendine hakim görünüyordu. Bana sanki ihanete uğrayacağını biliyormuş -kabul edelim, bu kadarını tahmin edebilmek için bir cinin beynine ihtiyacı yoktu- ama yine de soğukkanlılıkla kötü sonuna doğru gidiyormuş gibi geldi. Kobay faresi üzüntüyle başını salladı. Kararlılığına ve bunu dışa vuruşundaki zarafete, her zamankinden daha fazla hayran kaldım. Ama özgür irade de bu demektir zaten. Benim bu dünyadayken böyle bir lüksüm yoktu.

Kızın tarifiyle şehir merkezinden güneye doğru giderek, nehri geçip üç katlı köhne apartmanların bulunduğu bir hafif sanayi ve ticaret bölgesine geldik. Erken mesaiye giden kamburu çıkmış birkaç yaya, çoktan sokaklara dökülmüştü. Bir-iki canı sıkkın yarı ifrit, bir seferinde de ağır bir paketin altında ter döken bir haberci iblis geçti. Sonunda arnavut kaldırımlı dar bir sokağa girip, alçak bir kemerin altından terk edilmiş ahırlara ulaştık.

"Burası." Kız aradaki camı tıklattı. Kereste parçası arabayı durdurdu ve hiç kımıldamadan emirleri bekledi. Geriye kalanlarımız, şafağın ilk ışıkları altında bacaklarımız tutulmuş halde, üşüyerek arabadan indik. Kobay faresi özünü gerip, yeniden Batlamyus oldu. Etrafa bakındım, uzaktan izleyen küreleri gördüm.

Her iki yanımızda, ev haline getirilmiş, salaş, beyaz badanalı ve dar ahırlar sıralanmıştı. Kız bir şey söylemeden, bodrum katına inen merdivenlere yöneldi. Nathaniel Hyrnek'i önünden ittirerek onu takip etti. Ben en arkadan onları izledim.

Sahibim omzunun üzerinden bana baktı. "Numara yapmaya kalkışırsa, öldür."

"Daha açık olman gerekir," dedim. "Ne çeşit numara? İskambil, yazı-tura, kısa kibrit çekmece, hangisi?"

Pis pis bana baktı. "Onunla yaptığım anlaşmayı bozacak, bana zarar vermek ya da kaçmak amacıyla yapacağı her çeşit numara. Yeterince açık mı?"

"Apaçık."

Kız kapının loşluğunda bir yerleri karıştırıyordu, taşların arasındaki bir boşluktan anahtarı bulup çıkardı. Bir saniye sonra kapı sonuna kadar açılmıştı. Bir şey söylemeden içeri girdi, biz de ayaklarımızı sürüyerek izledik.

Kitty, Hyrnek, Nathaniel ve ben, ağır ve kasvetli bir tren dansı yapar gibi arka arkaya, labirente benzer bir dizi bodrum katında dönüp dolaştık. Kız yolu iyi biliyor gibiydi, ara ara elektrik düğmelerine basıyor, arkada kalanların alnını çarptığı alçak kemerlerden eğilerek geçiyor ve bir kez olsun ardına bakmadan ilerliyordu. Dönerek inilen bir yoldu, keşke minator kılığına girseydim diye düşünmeye başlamıştım.

Arkaya baktığımda, peşimizden gelen en az bir kürenin parıltısını gördüm. Hâlâ uzaktan izleniyorduk.

Kız sonunda durduğunda, ana bodrum katının küçük bir odasındaydık. Yetersiz ışık veren bir ampulü yaktı. İlerideki köşeye yığılmış keresteler dışında, oda boştu. Tavandan sızan su, yerde küçük dereler halinde akıyordu. Nathaniel burnunu kırıştırdı. "Evet?" diye tısladı. "Ben bir şey görmüyorum."

Kız kereste yığınına doğru gitti, ayağını bir yere bastırdı. Bir gıcırtı... Arkasındaki tuğla duvarın bir bölümü açıldı, gölgeler esnedi.

"Orada kal! Sen girmiyorsun." Hyrnek'i ilk kez bırakan efendim, telaşla gidip Kitty ile gizli kapının arasında durdu. "Bartimaeus, içeri gir ve bulduklarını rapor et. Asa oradaysa, getirip bana ver."

Hiç âdetim olmamasına rağmen çekinerek, bubi tuzaklarına karşı bir Kalkan yarattım ve kapıya yaklaştım. Yaklaşırken, yedi düzlemde birden hissedilen tehlikeli zonklama, içeride güçlü bir büyü olduğunu gösteriyordu. Girmeden önce başımı uzatıp, etrafa bakındım.

Bir dolaptan biraz daha gösterişli, kız ve arkadaşlarının büyücülerden aşırdığı ıvır zıvırla dolu pespaye bir delikti. Bildik cam küreler ve metal kutular, hiçbiri beş para etmez paçavralar.[91]

Eşyalar içinde tek istisna, en uzak köşeye öylesine atılıverilmiş duran ve yanındaki iki patlayıcı mızrakla asaletine yakışmayacak bir yer kavgası yapan şeydi.

Asayı Prag'ın alev almış çatılarının üstünde uzaktan gördüğümde, bir fırtına gücünde çatırdıyordu. Yırtık ve yaralı gökyüzünden yıldırımlar ona doğru akıyor, gölgesi bulutlara kadar uzuyordu. Öfkesi altında bütün bir şehir boyun eğmişti. Şimdiyse sessiz ve tozlu, bir köşede duruyor; masum bir örümcek, oymalı sapıyla duvardaki bir delik arasına ağ kurmaya çalışıyordu.

O haldeyken bile, enerjisi hâlâ içinde gizliydi. Aurası nabız gibi hızla atıyor, odayı (daha yüksek düzlemlerde) ışığa boğuyordu. Böyle bir eşya bir köşeye atılamazdı, Gladstone'un asasını elmadan kurdu çeken birinin isteksizliğiyle, işaret parmağımın ucuyla başparmağımı kanca gibi kullanarak tutup gizli depodan çıkardım ve efendime sundum.

Ah, nasıl da mutlu oldu. Bir rahatladı, bir rahatladı. Elimden alıp gözlerini ona dikti, auranın ışığı kasvetli bir parıltıyla yüzünün çizgilerini aydınlattı.

"Bay Mandrake." Konuşan kızdı. Hyrnek'in yanında durmuş, tek kolunu korumak istercesine çocuğa sarmıştı. Görünmez folyot Hyrnek'in öteki omzuna atlamış, derin bir güvensizlikle Kitty'ye bakıyordu. Herhalde doğuştan esnek olduğunu sezmişti. "Bay Mandrake," dedi, "anlaşmanın bana düşen bölümünü yerine getirdim. Şimdi bizi serbest bırakmanız gerekiyor."

"Tabii, tabii." Sahibim başını asadan kaldırmamıştı bile. "Elbette, gerekli düzenlemeleri yapacağım. Yanınıza bir eskort verilecek. Ama önce, bu iç karartıcı yerden çıkalım."

Dışarı çıktığımızda, sabahın ilk ışıkları ahırlarla dolu sokağın her köşesine ulaşmış, yolun karşısındaki limuzini gri ışığıyla aydınlatıyordu. Şoför gözlerini ön cama dikmiş, kımıldamadan oturuyordu; biz yokken bir kez olsun yerinden kıpırdamamış gibiydi. Kız tekrar denedi. Çok yorgundu, sesi fazla umutlu çıkmıyordu. "Yanımıza eskort vermeniz gerekmez Bay Mandrake," dedi. "Biz yolumuzu buluruz."

Sahibim elinde asayla merdivenleri yeni çıkmıştı. İlk başta kızı duymamış gibi davrandı; aklı çok uzaklarda, başka konularla meşguldü. Gözlerini kırpıştırdı, olduğu yerde kaldı ve sanki ilk kez görüyormuş gibi kıza baktı.

"Söz vermiştiniz," dedi kız.

"Söz..." Nathaniel hafif alnını kırıştırdı.

"Bizi bırakacaktınız." Konuşurken sezdirmeden ağırlığını öne doğru vererek, ani bir harekete hazırlandığını fark ettim. Ne yapmayı planladığını cidden merak etmiştim.

"Ah, evet." Bir zamanlar, belki bir-iki yıl önce, Nathaniel verdiği her sözü tutacak kadar onurlu bir insandı. Kızla düşman olmalarına rağmen, verdiği sözü tutmazsa, kendine olan saygısını yitireceğini düşünürdü. Kimbilir, belki şimdi bile, bir yanı hâlâ kendini kınıyor olabilirdi. Sanki çelişkiye düşmüş gibi, gerçekten de bir an duraksadı. Sonra, mahzenden çıkıp yeniden havalanmış olan kırmızı kürelere doğru baktığını gördüm. Gözleri karardı. Kendi sahiplerinin bakışları üstündeydi ve karar hakkı onlara aitti.

Konuşurken gömleğinin kolunu çekiştirdi, ama diğer büyücülere olan benzerliği artık yüzeysel hareketlerden çok daha derindi. "Teröristlere verilen sözler genelde tutulmaz Bayan Jones," dedi. "Anlaşmamız geçersizdir. Sorguya çekilip vatan hainliğinden yargılanacaksınız, Kule'ye kadar size refakat etme görevini de bizzat yerine getireceğim. Sakın yanlış bir şey yapmayın!" Sesi yükseldi, kızın eli ceketinin içine kaymıştı. "Arkadaşınızın hayatı pamuk ipliğine bağlı. Sofokles, kendini göster!" Hyrnek'in omzundaki sırıtık folyot omuzlarını silkerek birinci düzlemde belirdi, kıza pişkin pişkin göz kırpıp, tutsağının kulakları dibinde dişlerini takırdattı.

Kızın omuzları biraz düştü, yılmış görünüyordu. "Pekala," dedi.

"Silahınız, paltonun içindeki şey. Çıkarın onu. Çok yavaş."

Kız tereddüt etti. "Silah değildi ki."

Nathaniel'ın sesi tehlikeli biçimde yükseldi. "Bunun için zamanım yok! Ya gösterirsin ya da arkadaşının kulağı gider."

"Silah değil. Bir hediye." Kız böyle diyerek, elini öne uzattı. Parmaklarının arasında küçük, yuvarlak, ışıkta parlayan bir şey vardı. Bronz bir disk.

Nathaniel'ın gözleri kocaman açıldı. "O benim! Sihirli aynam!"[92]

Kız başını salladı. "Geri veriyorum." Bileğini kıvırdı. Disk dönerek havaya uçtu. İçgüdüsel olarak, hepimiz ardından baktık: Nathaniel, folyot ve ben. Biz bakarken, kız harekete geçti. Elleri uzanarak folyotu sıskacık boynundan yakalayıp, Hyrnek'in omzundan çekmeye başladı. Folyot şaşkındı, pençeleri gevşedi, havada çırpındı ama uzun ince kuyruğu, bir kırbaç kadar hızlı, Hyrnek'in başına dolanmış sıkıyordu. Çocuk haykırarak kuyruğa yapıştı.

Nathaniel dönen diski takip ederek geriliyordu. Asa hâlâ elindeydi ama diğer elini diski yakalama umuduyla havaya uzatmıştı.

Kızın parmakları folyotun boynunu iyice sıktı, yaratığın gözleri şişti, yüzü mosmor kesildi.

Bu olanları büyük bir ilgiyle izliyordum. Kitty burada esnekliğine, folyotun büyülerini etkisiz hale getirme gücüne güveniyordu. Her şey esnekliğinin ne kadar güçlü olduğuna bağlıydı. Folyotun çok geçmeden kendini toparlaması, Hyrnek'in kafatasını dağıtarak, Kitty'ye saldırması işten bile değildi. Ama kız güçlü ve öfkeliydi. Folyotun yüzü şişti, sitem dolu bir ses çıkardı. Kritik bir noktaya gelinmişti. Sonra bir balon gibi patlayarak buharlaştı; kuyruğu dahil her şeyi havaya karıştı. Kitty ile Hyrnek dengelerini kaybedip yere yuvarlandılar.

Nathaniel sihirli aynaya bir şey olmadan yakalamayı başardı. Bize baktı ve ilk kez neler olduğunu anladı. Tutsakları yalpalayarak ayağa kalkıyordu.

Sinir içinde bağırdı. "Bartimaeus!"

Ben bir direğin üstünde sesimi çıkarmadan oturuyordum. Ona baktım. "Efendim?"

"Buna niçin engel olmadın? Sana kesin talimat vermiştim."

"Verdin, verdin." Başımın arkasını kaşıdım.

"Arabaya! Çabuk!" Kız Hyrnek'i peşinden sürükleyerek çoktan kaçmaya başlamıştı. Arnavut kaldırımlı yoldan hızla arabaya doğru koştular. Aztek futbolu seyretmekten daha zevkliydi. Keşke biraz da patlamış mısır olsaydı.

"Evet?" Nathaniel küplere biniyordu.

"Onu anlaşmanın koşullarını bozarsa öldürmemi söyledin."

"Evet! Kaçarak; şu anda yaptığı gibi! İş başına! Kıvrandırıcı Alev..."

Neşe içinde sırıttım. "Ama o anlaşma hükümsüz ve geçersiz. Sen kendin bozdun, daha iki dakika olmadı, çok da pis bir davranıştı, o kadarını söyleyeyim. Onun için anlaşmayı kızın bozması pek mümkün değil, değil mi? Baksana, o asayı elinden bırakırsan, saçlarını daha kolay yolarsın."

"Ahh! Önceki bütün emirleri feshedip, yanlış yorumlayamayacağın yeni bir emir veriyorum! O arabaya binip gitmelerine engel ol!"

"İyi, tamam." Yapmam gerekiyordu. Direkten aşağı atlayıp isteksiz ve ağır bir takibe başladım.

Tepindiği süre içerisinde, Nathaniel da ben de dostlarımızın telaşlı kaçışını izliyorduk. Önde kız vardı, artık limoya ulaşmış, şoför kapısını açmıştı; adamı arabayı kullanması için ikna edecekti herhalde. Bütün bu koşturma süresince en küçük bir ilgi belirtisi göstermemiş olan şoför, ön cama bakmaya devam etti. Kitty artık deliler gibi bağırıyor, adama emirler yağdırıyordu. Omzundan çekiştirdi. Adam olduğu yerde sallanarak koltuğundan yana doğru kaydı, hayretler içindeki kıza çarpıp sokağa düştü. Tek kolu kırık gibi sarkmıştı.

Bir-iki saniye hepimiz donup kaldık. Kız, belki kendi gücüne şaşıp, kalakalmıştı. Ben İngiliz işçisinin olağanüstü geleneksel iş ahlakı üzerine düşüncelere daldım. Hatta sahibim bile şaşkınlık dolu bir an için ağzından köpükler saçmaya ara verdi. Hep birlikte adama yaklaştık.

"Sürpriz!" Arabanın öteki tarafından gülümseyen bir yüz fırlayıverdi. Şey, aslında, sırıtan demem gerekirdi çünkü kurukafalar genelde gülümsemezler, biliyorsunuz. Yine de, nehir çamuruyla kaplı cansız beyaz saçlarıyla, kemiklerine yapışmış siyah paçavralarla ve burnumuzun direğini sızlatan çürük mezar kokusuyla keskin bir tezat oluşturan, bastıramadığı bir neşe yayıyordu etrafına.

"A-aa." Güzel söz söyleme sanatındaki yeteneğim göz kamaştırıcıydı.

İfrit Honorius, kemik takırtıları ve şen şakrak bir kahkaha eşliğinde, kalça kemikleri havada, elleri bel kemiklerinde, başını neşeli bir açıyla yana yatırmış halde, arabanın motor kapağına sıçradı. Oradan, yeni doğan güneşin ışığı altında, hepimizi teker teker inceledi.

45

Saniyeler içinde, Kitty artık arnavut kaldırımlı yolda değildi, sabah havasını da solumuyordu. Bir kez daha yeraltında, kara bir mezarda kıstırılmış, yüzünde ölümün kokusu, arkadaşları gözlerinin önünde doğranıyordu. O dehşeti ve çaresizliği bir kez daha yaşadı; gücünün ve kararlılığının, yanan bir kağıt gibi büzüşerek uçup gittiğini hissetti. Nefes almakta zorlanıyordu.

Hissettiği ilk duygu Bartimaeus'a karşı öfke oldu. İskeleti yok etme iddialarının da bir başka yalan olduğu ortaya çıkmıştı. Ondan sonra yanında titreyen Jakob'ı düşündü: Kendi yaptıkları yüzünden o da ölecekti; bunu adı gibi biliyor ve bu yüzden kendinden nefret ediyordu.

İskeletin üstündeki giysilerin çoğu yırtılmıştı, geriye kalan çok az biçimsiz paçavra da sarı-beyaz kemiklerinden sarkıyordu. Altın maske artık yoktu, kafatasının kara oyuklarında kırmızı ufak alevler yanıyordu. Aşağıda, kaburgalar ve ceket artıklarının arasından günışığı sızıyordu. Pantolon ve ayakkabılar tamamen gitmişti. Ama enerjisinden bir şey kaybetmemişti. Şaşırtıcı bir hızla bir kukla gibi zıp zıp zıplıyordu.

"Hey, mutlu rastlantı diye buna derler işte." Neşeli sesi, sallanan dişlerin arasından bir zil kadar berrak çınladı. "Daha ne isteyebilirim ki. İşte buradayım, bir koyun kadar mutlu. Kıkırdaklarıma biraz su kaçmış olsa da, işte işimin başındayım. Ne istiyorum? Sadece kayıp eşyamın kokusunu izlemek, onu alıp kendi yoluma gitmek. Ne buluyorum? Asamı, evet! İlk günkü kadar yeni, ama bundan başka... Oynamak için iki koyun daha... Uzun zamandır, buz gibi haliç suyunda sürüklenip güzel elbiselerim kemiklerimin üstünde çürürken, aklımdan hiç çıkmayan iki koyun. Ah, bu kadar masum görünme hayatım." Bağıran ses bir hırıltıya dönüştü, iskelet Kitty'nin tepesine doğru uzandı. "Onlardan biri de sensin. Sahibimi istirahatinde rahatsız eden, asasını çalan ve üstünde zararlı gümüş taşımayı hanımefendilikten sayan küçük fare. Seni, en sona bırakacağım."

İskelet bir sıçrayışta ayağa kalktı, ayak kemiklerini motor kapağına vurdu ve tek parmağını, hala esmer tenli çocuk kılığında olan Bartimaeus'a doğru uzattı. "Bir de sen varsın," dedi, "yüzümü çalan. Beni Thames'in sularında boğmaya kalkan. Ah, sana nasıl kızgın olduğumu anlatamam."

Demon korkmuş olsa bile, bunu belli etmeme konusunda çok başarılıydı. "Anlıyorum," dedi soğukkanlılıkla. "Aslında, ben de biraz hayal kırıklığına uğradım. Buraya nasıl geldin? Anlatsana."

İskelet kızgın kızgın diş gıcırdattı. "Unutulmaktan yalnızca şans eseri kurtuldum," diye fısıldadı. "O soğuk, buz gibi ve karanlık akıntıda sürüklenirken, dirsek kemiğim nehir yatağındaki bir çapanın paslanmış zincirine takıldı. Parmaklarım ve dişlerimle hemen zincire asılıp, okyanusun çekimine karşı savaşarak günışığına ulaştım. Nerede miydim? Gece için demir atmış eski bir mavnada. Acımasız su kemiklerimden akarken, yeniden güçlendim. Ne mi istiyordum? İntikam! Ama önce asa; eski gücüme yeniden kavuşmak için. Gece gündüz, kıyı boyunca sürünüp bir köpek gibi aurasını kokladım. Ve bugün..." Ses coşkulu bir sevinçle patladı. "... Onu buldum, bu avluya kadar izini sürdüm, yerdeki şu adamla birlikte keyifle sizi bekledim." Ayağının başparmağıyla şoförü gösterdi. "Sohbetine de doyamadım, doğrusu."

Bartimaeus başını salladı. "İnsanlar pek zeki yaratık sayılmazlar. Çok sıkıcıdırlar."

"Cidden öyleler, değil mi?"

"Hem de nasıl."

"Hmm. Hey!" İskelet içerlemiş gibi kendini toparladı. "Konuyu değiştirmeye çalışıyorsun."

"Hiç de değil. Bana çok kızgın olduğundan bahsediyordun."

"Evet. Nerede kalmıştım...? Nasıl kızgınım... İki küçük koyun, biri kız biri cin..." Serbest çağrışımları içinde kaybolmuş görünüyordu.

Kitty parmağını büyücü Mandrake'ye uzattı. "Peki ya o?"

Mandrake irkildi. "Bu mükemmel ifriti hayatımda ilk kez görüyorum! Benimle hiçbir alıp vereceği olamaz."

Kafatasının göz boşluklarındaki alevler canlandı. "Asamın sende olması dışında. Bu az şey sayılmaz. Üstelik... onu kullanmayı planlıyorsun! Evet! İnkar etme, sen büyücüsün!"

İfritin öfkesi, kolay kışkırtılabilecek gibiydi. Kitty boğazını temizledi. "Çalmamı o istedi," dedi. "Hepsi onun suçu. Hepsi. Bartimaeus'u size saldırtan da oydu."

"Öyle mi...?" İskelet John Mandrake'yi süzdü. "Ne kadar ilginç..." Tekrar Bartimaeus'a eğildi. "Doğru söylemiyor, değil mi? Asayı tutan şu tipsiz, cidden senin sahibin mi?"

Mısırlı çocuk gerçekten utanmış görünüyordu. "Korkarım öyle."

"Vah vah. Zavallıcık. Neyse, üzülme. Ben onu öldürürüm, seni öldürdükten sonra."

İskelet, daha konuşurken, tek parmağını havaya kaldırmıştı. Demonun durduğu yerde yeşil alevler yandı ama Mısırlı çocuk da çoktan gitmiş, perendeler atarak en yakın evin önünde duran bir çöp tenekesinin yanına kaçmıştı. Sanki aynı şeyi düşünmüş gibi, Kitty, Jakob ve John Mandrake de dönüp avludan caddeye çıkan kemere doğru koşmaya başladılar. En hızlıları Kitty'ydi, havadaki ani karartıyı ilk fark eden de o oldu, sanki yerden yükselen yoğun bir güç varmış gibi çevrelerini aydınlatan şafak ışığı aniden dalgalandı. Kitty yavaşlayarak durdu. İlerideki kemerde ince karanlık şeritler kıvrılıp bükülüyor, arkalarından kara bir bulut takip ediyordu. Kemerin arkasındaki manzara tamamen bloke edilmiş, avlu dünyanın geri kalanından ayrılmıştı.

Şimdi ne yapacaktı? Kitty çaresiz gözlerle Jakob'a baktı, sonra omzunun üstünden arkasına. Mısırlı çocuk kanatlanmış, avlunun üstünde bir oraya bir buraya uçuyor, hoplayıp zıplayan iskeletin elinden kaçmaya uğraşıyordu.

"O buluttan uzak durun." John Mandrake alçak sesle ve tereddütle konuşmuştu. O da gözlerini kocaman açmış yanlarında duruyor, ağır ağır geri çekiliyordu. "Sanırım tehlikeli."

Kitty pis pis sırıttı. "Çok umrundaydı." Yine de, geri çekilmeden duramadı.

Bulut onlara doğru uzandı. Dehşetengiz bir sessizlik ve diğer tüm kokuları alt eden nemli toprak kokusu asılıydı üzerinde.

Jakob Kitty'nin koluna dokundu. "Duyuyor musun...?"

"Evet." Gölgenin derinliklerinde ağır ayak sesleri... Bir şey onlara doğru yaklaşıyordu.

"Buradan kurtulmalıyız," dedi kız. "Mahzene koşalım."

Dönüp Bay Pennyfeather'ın yeraltı deposuna inen merdivenlere koştular. Avlunun karşı tarafından, enerjik demona boş yere büyülü şimşekler fırlatıp duran iskelet onları görerek, ellerini çırptı. Bir sarsıntı... ve yerdeki taşlar zangırdadı. Mahzen kapısının üzerindeki duvar ikiye ayrıldı, merdivenlerin üstüne çabucak bir ton tuğla yağdı. Toz dağıldı, kapı yok olmuştu.

İskelet bir sıçrayışta yanlarına geldi. "Bu lanet olası demon fazla çevik," dedi. "Fikrimi değiştirdim: Önce siz ikiniz."

''Neden ben?" diye yutumdu Jakob. "Ben hiçbir şey yapmadım ki."

"Biliyorum, sevgili yavrum." Göz boşlukları pırıldadı. "Ama yaşam dolusun. Ve sualtında geçirdiğim onca zamandan sonra, açıkçası, enerjiye ihtiyacım var." Elini uzattı; bu arada, ilk kez, avluda süzülerek havadaki ışığı emen kara bulutu fark etti. Çenesi kararsızca sallanarak, karanlığın içine baktı.

"Bak, bak," dedi yumuşak bir sesle. "Bu da neymiş böyle?"

Kitty ve Jakob geri geri giderek, sırtlarını duvara yapıştırdılar. İskelet bunu önemsemedi. Leğen kemiğini çevirip bulutla karşı karşıya gelmek için doğruldu ve garip bir dilde bir şeyler söyledi. Kitty, yanındaki Jakob'ın ürperdiğini hissetti. "Çekçe konuştu," dedi çocuk. " 'Sana meydan okuyorum,' falan gibi bir şey söyledi."

Kafatası 180 derece dönerek onlara baktı. "Bana bir dakika izin verin, çocuklar. Bitirmem gereken bir iş var. Size geri dönmem yarım saniye sürmez. Orada bekleyin."

Kemik tıkırtılarıyla ilerledi; göz oyukları genişleyen buluta dikilmiş halde, avlunun ortasına doğru bir daire çizdi. Kitty aklını toparlamaya çalıştı. Etrafına bakındı. Yol gölgeler altında kalmıştı, güneş gökyüzünde güçlükle pırıldayan üstü örtülü bir yuvarlaktı. Ahırların çıkışı uğursuz bulut tarafından tıkanmıştı; diğer üç köşede, boş duvarlar ve parmaklıklı pencereler aşağı bakıyordu. Kitty bir küfür savurdu. Elinde tek bir küre olsa, patlamayla yolu açabilirdi, ama bu haldeyken çaresizdiler. Kapana kısılmış fareler gibi.

Yanında bir esinti, yavaşça yere inen bir şekil. Demon Bartimaeus tül gibi kanatlarını arkasına kıvırıp kibarca selam verdi. Kitty yana kaçtı.

"Ha, endişelenme," dedi çocuk. "Yalnızca arabaya binmeni engellemem emredildi. Oraya yaklaşırsan, seni durdurmak zorundayım. Bunun dışında, canın ne isterse yapabilirsin."

Kitty kaşlarını çattı. "Neler oluyor? Bu karanlık nedir?"

Çocuk sıkıntıyla içini çekti. "Bahsettiğim golemi hatırlıyor musun? O geldi. Birisi işe el koymaya karar verdi. Nedenini bilmek için falcı olmaya gerek yok. Bütün sorunlar şu sefil asa yüzünden çıkıyor." Sisin içine baktı. "Aklıma geldi... O ne..? Ah, olamaz. Bana yapmadığını söyle... Yapıyor işte. Küçük budala."

"Ne?"

"Sevgili sahibim. Asayı aktive etmeye çalışıyor."

Karşıda bir yerde, limuzinin yakınlarında, büyücü John Mandrake bir duvarın dibine çekilmişti. İskeletin yaptıklarını görmezden gelerek -şimdi avluda bir öne bir arkaya zıplıyor, durmaksızın ilerleyen ve genişleyen buluta hakaretler yağdırıyordu- başını asaya eğmiş, gözlerini sanki uykudaymış gibi kapatmıştı. Kitty büyücünün dudaklarını kıpırdattığını fark etti, bir şeyler söylüyordu sanki.

"Bu işin sonu iyi değil," dedi demon. "Eğer Destek ve Kısıtlama büyülerini yapmadan, öylesine aktive etmeyi düşünüyorsa, başına bela arıyor demektir. Asanın içinde nasıl bir enerji barındırdığından haberi bile yok. En az iki marid değerinde. Fazla hırslı, onun derdi de bu işte." Üzüntüyle başını salladı.

Kitty bunlardan fazla bir şey anlamamıştı, umrunda da değildi zaten. "Lütfen... Bartimaeus, adın buydu, değil mi? Buradan nasıl çıkabiliriz? Bize yardım edemez misin? Bir duvar falan delsen."

Çocuğun koyu renk gözleri kızı inceledi. "Bunu neden yapayım?"

"Şey... Sen... bize zarar vermek istemiyorsun. Yalnızca aldığın emirleri uyguluyordun..." Sesi pek inançlı çıkmıyordu.

Çocuk alnını kırıştırdı. "Ben kötü bir demonum. Kendin söyledin. Her neyse, size yardım etmek isteseydim bile, şu anda dikkatleri üzerimize çekmek akıllıca olmaz. İfrit dostumuz şimdilik bizi unuttu. Prag Kuşatması'nı hatırladı, orada bunun gibi golemler Gladstone'un bölüklerine büyük hasar vermişti."

"Bir şey yapıyor," dedi Jakob. "İskelete bakın..."

"Evet. Başlar aşağı." Karanlık bulut birkaç saniye için, önünde sıçrayıp duran iskeletin soytarılıklarını izliyormuş gibi, ilerlemeyi kesti. Oraya baktıklarında bir karara varmış gibiydi. Karanlık şeritler Mandrake ve asaya doğru yönelir gibi oldu. Bunun üstüne, iskelet harekete geçti: Tek kolunu kaldırdı. Pırıl pırıl bir ışın demeti buluta çarptı. Kalın kapıların ardında duyulan bir patlama gibi, boğuk bir gümbürtü duyuldu. Her yere saçılan kara bulut parçaları, bir anda yeniden ısınan sabah güneşi altında eğilip bükülerek eridi.

Bartimaeus beğeni dolu bir ses çıkardı. "Fena değil, hiç fena değil. Ama yine de işe yaramayacak."

Jakob ve Kitty nefeslerini tuttular. İnsan şeklinde ama çok daha büyük, tıknaz ve hantal gövdeli, omuzlarının üstünde kayaya benzer koskoca başıyla, avlunun ortasında dev bir şekil belirdi. Bulutun parçalanmasıyla ortaya çıkmış gibiydi; kollarını sallayıp duruyor, sanki karanlığı yeniden etrafına sarmaya çalışıyordu. Bunu beceremeyince, iskeletin zafer çığlıklarını ısrarla duymazlıktan gelerek, koca adımlarla avluyu geçmeye başladı.

"Hımm, Mandrake hokus pokusunu hemen yapsa iyi olacak..." dedi Bartimaeus. "Bakın, Honorius da yeniden atağa geçti."

"Uzak dur!" İskeletin çığlığı tüm avluda yankılandı. "O asa bana ait! Seni uyarıyorum! Onu yüz yıl boyunca korkağın teki gelip çalsın diye korumadım ben. O gözden baktığını görebiliyorum! Gözünü yerinden çıkarıp avucumda un ufak edeceğim!" Sonra goleme birçok büyülü patlama yolladı, o da hiç zarar görmeden hepsini kolayca emdi.

Taş beden yürümeye devam etti. Kitty başını daha detaylı görebiliyordu artık: İşlevsiz iki gözün üstünde, alnının tam ortasına yerleştirilmiş, çok daha ayrıntılı üçüncü bir göz, beyaz bir alev gibi parıldayarak, sağa sola dönüyordu. Kıvrımlı bir delikten biraz daha iyi görünen alttaki ağız da bir işe yaramıyordu. Demonun sözlerini anımsadı: O korkunç ağzın içinde bir yerlerde canavara gücünü veren büyülü kağıt vardı.

Bir savaş çığlığı. Büyülerinin işe yaramaması yüzünden isteri krizi geçiren ifrit Honorius, yürüyen golemin önüne attı kendini. Dev bedenin yanında cüce gibi kalan iskelet, dizlerini kırıp sıçradı; sıçrarken de ağzında ve ellerinde büyülü enerji patlamaları görüldü. Doğrudan golemin göğsüne inip kemikli kollarını boynuna doladı, bacakları gövdenin önünde sallandı. Dokunduğu yerlerde mavi alevler çıktı. Golem olduğu yerde durdu, koca ellerinden birini kaldırıp iskeleti kürek kemiğinden yakaladı.

Uzun bir an boyunca iki rakip birbirine kenetlendi; kıpırdamadan, çıt çıkarmadan öylece kalakaldılar. Alevler daha da yükseldi. Bir yanık kokusu, buz gibi bir hava akımı.

Sonra, birden bire, bir çatırtı, güçlenip sönen mavi bir ışık...

İskelet paramparça oldu.

Kemik parçaları bir dolu sağanağı gibi arnavut kaldırımının üzerine yağdı.

"Tuhaf..." Bartimaeus yere bağdaş kurmuştu. Büyülenmiş bir maç seyircisi gibi görünüyordu. "Bu sahiden çok tuhaftı. Honorius'un bunu yapması gerekmiyordu, biliyorsunuz. Tamamen aptalca ve intihar girişimine benzer bir davranıştı, ha tabii bir de cesurca denebilir. Delirmiş de olsa, golemi yenemeyeceğini biliyor olması gerekir, sizce de öyle değil mi? Bizim büyümüz golemlere işlemez, kemiğin içine hapsolsa bile özümüzü tuzla buz ederler. Çok garip. Belki artık bu dünyadan sıkılmıştı. Bunu anlayabiliyor musun, Kitty Jones?"

"Kitty..." Kitty'yi kolundan çekiştiren Jakob'dı. "Çıkış açıldı. Kaçabiliriz."

"Evet..." Kitty Mandrake'ye bir kez daha baktı. Büyücü hâlâ gözlerini kapatmış, bir büyünün sözcüklerini mırıldanıyordu.

"Haydii.."

Golem iskeleti saf dışı ettiğinden beri hiç kıpırdamamıştı. Sonra tekrar yürümeye başladı. Gerçek gözü ışıldadı, döndü ve Mandrake ile asaya dikildi.

"Mandrake ipin ucunu bırakmayacak gibi görünüyor." Bartimaeus'un sesi duygusuz ve tarafsızdı.

Kitty omuz silkip Jakob'ın arkasından yan yan duvarın ucuna doğru ilerlemeye başladı.

Tam o sırada Mandrake başını kaldırdı. İlk başta yaklaşan tehlikeyi fark etmedi, sonra bakışları yaklaşan goleme yöneldi. Yüzünde geniş bir tebessüm belirdi. Asayı öne doğru uzatıp, tek bir sözcük söyledi. Asanın etrafında beliren pembe ve mor renklerde belirsiz bir ışık, kayarak ucuna kadar geldi. Kitty yan yan yürüyüşüne ara verdi. Yumuşak bir yankılanma, bir vızıltı -yeraltına hapsolmuş binlerce arının vızıltısı gibi- havada bir titreşim. Yer hafiften sarsıldı.

"Olamaz," dedi Bartimaeus. "Asayı aktive etmiş olamaz. Daha ilk denemede."

Çocuğun tebessümü iyice genişledi. Gladstone'un asasını goleme doğru tuttu, golem kararsızca durdu. Asanın oymaları üstünde renkli ışıklar oynaştı, çocuğun yüzü ışıkla ve müthiş bir sevinçle aydınlandı. Genizden gelen, otoriter bir sesle, karmaşık sözcükler sıraladı. Asanın etrafındaki parıltı birden alev aldı. Kitty ellerini yüzüne kapattı, parmaklarının arasından bakmaya çalıştı; golem topukları üstünde geriye sendeledi. Parıltı titreşti, etrafa saçıldı, sonra şimşek hızıyla asaya geri döndü ve büyücünün koluna çarptı. Çocuğun başı arkaya devrildi, vücudu havalanarak hüzünlü bir kütürtüyle arkasındaki duvara çarptı.

Dili dışarıda, yere serildi. Asa elinden yuvarlandı.

"Ah." Bartimaeus bilgece başını salladı. "Edememiş. Tam düşündüğüm gibi."

"Kitty!" Jakob duvar boyunca epey ilerlemişti. Deli gibi el kol hareketleri yapıyordu. "Hâlâ zamanımız varken."

Kilden yapılmış dev beden, yüzükoyun yatmış büyücüye doğru azametli yürüyüşüne yeniden başladı. Kitty Jakob'ı takip edecekmiş gibi yaptı, sonra Bartimaeus'a döndü. "Neler olacak?"

"Şimdi? Yani efendimin ufak hatasından sonra mı? Çok basit. Siz kaçacaksınız. Golem Mandrake'yi öldürüp asayı alacak ve o gözden bakan büyücü her kimse ona götürecek."

"Ya sen? Ona yardım etmeyecek misin?"

"Goleme karşı hiçbir şansım yok. Daha önce denemiştim. Üstelik, demin siz kaçarken, sahibim daha önceki bütün emirlerini feshetti, bunlar içinde onu korumak da var. Mandrake ölürse, ben özgür kalırım. O serseme yardım etmek en son düşüneceğim şey."

Golem artık limuzinin yanına gelmiş, şoförün cesedinin yanından geçiyordu. Kitty duvarın önünde bilinçsiz yatan Mandrake'ye bir kez daha baktı. Dudağını ısırıp, sırtını döndü.

"Çoğu zaman özgür iradeye sahip değilim, gördüğün gibi," diye bağırdı demon arkasından. "O yüzden, sahip olduğumda, mümkünse kendime zarar vermeyecek şekilde kullanmaya özen gösteriyorum. Beni sizin gibi şaşkın insanlardan üstün kılan da bu. Adına sağduyu deniliyor. Neyse, gidin artık," diye ekledi. "Esnekliğin büyük ihtimalle goleme karşı işe yaramaz. Senin tam da benim yapacağım şeyi yaptığını, daha her şey yolundayken tabanları yağladığını görmek kendime olan güvenimi tazeliyor."

Kitty yanaklarını şişirip birkaç adım daha attı. Sonra yine omzunun üstünden baktı. "Mandrake olsa bana yardım etmezdi," dedi.

"Kesinlikle. Sen zeki bir kızsın. Haydi git ve onu ölüme terk et."

Kız goleme baktı. "Fazla büyük. Onunla asla baş edemem."

"Özellikle o limuzini geçtikten sonra."

"Of, kahretsin." Sonra Kitty koşmaya başladı. Sıkıntıyla bekleyen Jakob'a değil, hantal deve doğru. Omzundaki acıya ve uyuşukluğa boş verdi, arkadaşının umutsuz çığlıklarına boş verdi; her şeyin ötesinde, beyninin içinde onunla alay eden, tehlike sinyalleri veren, asla başaramayacağını söyleyen milyonlarca sese boş verdi. Başını öne eğerek hızlandı. O bir demon da değildi büyücü de, onlardan daha iyiydi. Açgözlülük ve ben-merkezcilik onun en güçlü özellikleri değildi. Hızla golemin arkasından dolaştı, kilin yüzeyindeki lekeleri görebilecek, peşinde bıraktığı o berbat nemli toprak kokusunu alabilecek kadar yaklaştı. Limuzinin üstüne atladı, golemin gövdesiyle aynı hizaya gelerek koştu.

Görmeyen gözler ölü bir balığınkiler gibi ileriye bakıyordu; Üzerlerindeki ikinci göz, kötücül bir zekayla parlıyordu. Mandrake'nin baygın bedenine dikilmişti; yan tarafından, bütün gücüyle sıçrayıp golemin sırtına inen Kitty'yi fark etmedi.

Yüzeyin aşırı soğukluğu, kızın acıyla yutkunmasına neden oldu: Esnekliğine rağmen, sanki buzlu bir akıntıya dalmış gibiydi; soluğu kesildi, tüm sinir uçlarını hissetti. Çürük toprak kokusundan başı döndü, kusacak gibi oldu. Sağlam kolunu golemin omzuna atıp ümitsizce asıldı. Atılan her adımda düşme tehlikesi geçiriyordu.

Golemin elini uzatıp kendisini silkeleyeceğini sanmıştı ama yapmadı. Göz onu görmüyor, golemi yöneten büyücü sırtındaki ağırlığı hissetmiyordu.

Kitty yaralı koluyla kendini yukarı çekti; omzu zonkladı, acıyla bir çığlık attı. Dirseğini kıvırdı, golemin yüzüne doğru uzanıp, ağız yerine oyulmuş koca deliği hissetmeye çalıştı. Demon böyle söylemişti: Ağzının içinde bir yazma, bir kağıt olacaktı. Parmakları buz gibi yüze dokundu; gözleri döndü, bayılacak gibi oldu.

Yararı yoktu. Ağza ulaşamıyordu...

Golem durdu. Şaşırtıcı bir hızla sırtını eğmeye başladı. Öne doğru savrulan Kitty, neredeyse kafa üstü yere çakılıyordu. Bilinçsiz yatan çocuğa doğru uzanan yamrı yumru eli bir an için görebildi: Onu boynundan tutup, ince bir dal gibi kıracaktı.

Sırt eğilmeye devam etti. Kitty zorlanmaya başladı, parmakları gevşedi. Yassı yüzü deli gibi tokatlamaya başladı ve birdenbire, ağız boşluğunu buldu; parmaklarını içine daldırdı. Buz gibi soğuk kaya... diş yerine de geçebilecek sivri çıkıntılar... bir şey daha, yumuşak bir hışırtı. Onu eline aldı, tam o anda da golemin sırtıyla olan bütün temasını kaybetti. Omzundan aşağı yuvarlanıp yüzükoyun yatan oğlanın üstüne sert iniş yaptı.

Sırtüstü yattı, gözlerini açtı ve bağırdı.

Golemin yüzü burnunun dibindeydi: Oyuk ağız, görmeyen gözler, üzerine dikilmiş öfke saçan üçüncü göz. O bakarken öfke dindi. Zeka pırıltıları söndü. Alındaki göz, ince işçilikle yontulmuş, boş ve cansız bir oval haline geldi.

Kitty zar zor başını kaldırdı, sol tarafına baktı.

İşaret ve başparmağının arasında sıkıca kıstırılmış sarı bir parşömen rulosu vardı.

Her yeri sızlayarak dirsekleri üstünde doğruldu. Golem Mandrake'nin yüzünün birkaç parmak uzağında donup kalmıştı. Taş beden, çatlak ve oyuklarla doluydu, şu anda gören biri onu heykel sanabilirdi. Artık etrafına o dondurucu soğuğu yaymıyordu.

"Çılgınlık. Tam bir çılgınlık." Mısırlı çocuk yanında durmuş, elleri belinde, ağır ağır başını sallıyordu. "Sen de en az o ifrit kadar kaçıksın. Neyse ki..." Büyücüyü gösterdi. "...En azından yumuşak iniş yaptın."

Demonun arkasında, gözlerini kocaman açmış, çekinerek yaklaşan Jakob'ı gördü. Kitty inledi. Omzundaki yara yeniden kanamaya başlamıştı ve bütün kasları ağrıyordu. Binbir gayretle doğruldu, golemin öne uzatılmış elinden destek alarak ayağa kalktı.

Jakob gözlerini John Mandrake'ye dikmişti. Gladstone'un asası çocuğun göğsünde duruyordu. "Ölmüş mü?" Sesi ümit doluydu.

"Hâlâ nefes alıyor, bu ölmesinden beter." Cin bir iç geçirdi, yan yan Kitty'e baktı. "Düşüncesiz davranışınla görev süremi uzattın." Gökyüzüne baktı. "Sizinle tartışırdım ama daha önce burada araştırma küreleri vardı. Golemin bulutu dağılmalarına neden olmuş olmalı ama geri döneceklerdir, hem de vakit kaybetmeden. Hemen gitseniz iyi olur."

"Evet." Kitty bir-iki adım attı, sonra elindeki parşömeni hatırladı. Birden tiksintiyle elinden bıraktı, kağıt taşların üstüne düştü.

"Peki ya asa?" diye sordu Bartimaeus. "İstersen alabilirsin. Burada seni durduracak kimse yok."

Kitty kaşlarını çattı, bir kez daha asaya baktı. Yenilmez bir silahtı, o kadarını biliyordu. Bay Pennyfeather olsa alırdı. Hopkins de, yardımsever de, ifrit Honorius da, Mandrake de alırdı... Birçok insan onun uğruna ölmüştü. "Sanmıyorum," dedi. "Benim işime yaramaz."

Döndü, Jakob'ın arkasından kemere doğru koşmaya başladı. Bir yanı demonun onu bir kez daha çağırmasını bekliyordu ama yapmadı. Kemere ulaşması bir dakika bile sürmedi. Köşeyi dönerken son bir kez geriye döndü, arkasından bakan esmer çocuğu gördü. Bir saniye sonra çocuk gözden kaybolmuştu.

46

Buz gibi ani bir şok; Nathaniel yutkundu, öksürdü, gözlerini açtı. Mısırlı çocuk tepesinde durmuş, üstünden sular damlayan bir kovayı yere koyuyordu. Buz gibi su Nathaniel'ın kulaklarına, burnuna ve açık duran ağzına dolmuştu. Konuşmaya çalıştı, öksürdü, tükürdü, yeniden öksürdü, midesini buran bir sancı ve tüm kaslarında hissettiği pis bir ürpertiyle yana devrildi. İnledi.

"Ne güzel bir sabah." Konuşan cindi. Sesi fazlasıyla neşeli çıkıyordu.

Nathaniel titreyen elini başına bastırdı. "Neler oldu? Kendimi... berbat hissediyorum."

"Öyle de görünüyorsun, inan bana. Asaya geri dönen güçlü bir büyüye çarpıldın. Vücudun ve beynin bir süre her zamankinden biraz daha uyuşuk ve sarsak olacak, ama hayatta olduğun için şanslısın."

Nathaniel oturmaya çalıştı. "Asa..."

"Büyülü enerjiler vücudundan ağır ağır çıkıyor," diye devam etti cin. "Teninden buharlar çıkıyor ve her bir saç telinin ucu parıldıyordu. Auranda da fırtınalar koptu. Eh, kendini böyle bir büyüden temizlemek hassas iştir. Seni hemen uyandırmak isterdim, ama güvende olman için birkaç saat beklemem gerektiğini biliyordum."

"Ne! Ne kadar zaman geçti?"

"Beş dakika. Çok sıkıldım."

Yeni anılar Nathaniel'ın beynine üşüştü. "Golem! Ben onu..."

"Yenmeye mi çalışıyordun? Bir cin ya da büyücü için neredeyse imkansız bir görev, özellikle de bu asa kadar gizemli ve güçlü bir silah kullanıyorsan. Onu aktive etmeyi başardın. Seni öldürecek kadar dolu olmayışına şükret."

"Ama ya golem! Asa! ... Of olamaz..." Nathaniel aniden başına gelecekleri düşünerek dehşete düştü. İkisini de elinden kaçırdıysa, tamamen başarısız olmuş demekti, düşmanlarına karşı hiçbir savunması kalmamıştı. Büyük bezginlik içinde, başını iki eli arasına alıp, boğazını düğümleyen hıçkırığı bastırmaya çalıştı.

Koca, sert bir başparmak bacağını dürtükledi. "Önce biraz etrafına bakacak kadar zeki olsaydın," dedi cin, "durumun o kadar da vahim olmadığını anlardın."

Nathaniel gözlerini açtı, parmaklarını yüzünden usulca ayırdı. Baktı: Gördüğü şey, adeta havaya sıçramasına neden oldu. Oturduğu yerin yarım metre kadar ilerisinde, golem göklere yükseliyordu; ona doğru eğilmişti, kavramaya hazır eli o kadar yakındı ki istese dokunabilecekti. Başı uğursuzca aşağı eğilmişti ama üçüncü gözdeki yaşam belirtisi tamamen yok olmuştu. Bir heykel ya da sokak lambasından farkı yoktu.

Ve bacaklarından birine dayalı duran Gladstone'un asası, o kadar sıradan görünüyordu ki, herhangi birinin bastonu olabilirdi.

Nathaniel kaşlarını çatıp baktı; sonra biraz daha kaş çattı, ama aklındaki bilmeceyi bir türlü çözemedi.

"Ben olsam ağzımı kapardım," diye bir öneride bulundu cin. "Kuşun teki gelip yuva yapabilir."

Nathaniel, kaslarını sıvılaşmış gibi hissettiği için, güçlükle ayağa kalktı. "Ama nasıl...?"

"Ne duruş ama! Mısırlı çocuk sırıttı. "Sence nasıl oldu?"

"Ben yapmış olmalıyım, kontrolümü kaybetmeden hemen önce." Nathaniel yavaşça başını salladı, evet, tek olası çözüm buydu. "Golemi hareketsiz hale getirmeye çalışıyordum, başarmış olsam gerek, büyü geri tepmeden hemen önce." Kendini biraz daha iyi hissetmeye başlamıştı.

Cin burnundan sesler çıkartarak uzun uzun güldü. "Yeniden tahmin et, evlat. Peki ya kız?"

"Kitty Jones?" Nathaniel avluyu taradı. Kızı tamamen unutmuştu. "O... o kaçmış olmalı."

"Yine yanlış. Ben anlatayım, olur mu?" Cin siyah gözlerini gözünün içine dikti. "Sen kendi kendini nakavt ettin, tam bir budala gibi (gibisi fazla). Golem sana doğru geliyordu, şüphesiz asayı alıp başını bir kavun gibi dağıtmayı planlayarak. Ama başaramadı..."

"Senin olaya el koyman yüzünden mi?" dedi Nathaniel. "Eğer öyleyse, sana minnettarım Bartimaeus."

"Ben mi? Seni mi kurtaracağım? Çok rica ederim, tanıdık birileri duyabilir. Yo. Benim büyülerim goleme işlemiyordu, unuttun mu? Ben arkama yaslanıp gösteriyi izledim. Aslında... kızla arkadaşı yaptı. Seni onlar kurtardı. Dur, dalga geçme! Yalan söylemiyorum. Çocuk golemi oyalarken kız sırtına tırmandı, yazmayı ağzından çıkartıp yere attı. Ama daha bunu yaparken, golem ikisini de yakaladı, birkaç saniye içinde yakıp yok etti. Sonra yaşam gücü bitti ve en sonunda kaskatı kesildi, senin zavallı boynuna yalnızca birkaç santimetre kala."

Nathaniel'ın gözleri kuşkuyla kısıldı. "Çok saçma! Hiçbir anlamı yok!"

"Biliyorum, biliyorum. Seni neden kurtarsın, değil mi? Akıl alır gibi değil Nat, ama kurtardı işte. Eğer doğru olduğuna inanmıyorsan, işte... gördüklerine inan." Cin arkasında duran elini öne uzatıp bir şey gösterdi. "Ağzından çıkardığı şey." Nathaniel kağıdı hemen tanıdı; Prag'da gördüğünün aynısıydı ama siyah mumla kapkalın mühürlenmişti. Bir golemin açık ağzına, bir kağıda bakıp durdu; kağıdı yavaşça aldı sonra.

"Kız..." Bu fikri bir türlü algılayamıyordu. "Ama ben onu Kule'ye götürecektim, tuzağa düşürmüştüm. Yo, o ancak beni öldürür, hayatımı kurtarmaz. Sana inanmıyorum cin. Yalan söylüyorsun. O hayatta. Kaçtı."

Bartimaeus omuz silkti. "Öyle diyorsan, öyle olsun. O yüzden sen baygınken asayı yanına bıraktı."

"Ah..." Bu doğruydu işte. Nathaniel alnını kırıştırdı. Asa Direniş'in en değerli hazinesiydi. Kız onu isteyerek asla bırakmazdı. Belki cidden ölmüştü. Tekrar yazmaya baktı. Aklına bir şey gelmişti.

"Kavka'nın dediğine göre, düşmanın adı parşömende yazılıydı," dedi. "Haydi bakalım! Golemi yöneten kişiyi bulabiliriz."

"Buna zaman kaldığını sanmıyorum," dedi cin. "Bak, gitti bile!"

Hüzünlü bir tıslamayla, kağıdın üzerinde sarı bir alev belirdi. Nathaniel bağırıp yanan parşömeni hemen yere attı ve kağıt yanıp kül oldu.

"Büyü o kadar güçlüdür ki golemin ağzından çıkar çıkmaz hemen kendini yok eder," diye devam etti Bartimaeus. "Boş ver. Şimdi ne olacağını biliyor musun?"

"Golem parçalanacak."

"Evet ama dahası da var. Parçalanmadan önce sahibine dönecek." Nathaniel neler olacağını o anda anlayarak kölesine baktı.

Bartimaeus tek kaşını neşeyle havaya kaldırdı. "Eğlenceli olacak, değil mi?"

"Hem de nasıl." Nathaniel yoğun bir sevinç dalgasının bedeninden geçtiğini hissetti. "Bundan emin misin?"

"Görmüştüm, uzun zaman önce Prag'da."

"İyi o zaman..." Yanan kağıdın üzerinden geçip, acıdan iki büklüm halde, golemin yanına gitti. "Ahh, karnım gerçekten çok ağrıyor. Sanki üstüne biri düşmüş gibi."

"Tuhaf."

''Neyse." Nathaniel eğilip asayı aldı. "Şimdi," dedi, tekrar golemden uzaklaşarak, "göreceğiz."

Alevler söndü; parşömen rüzgarda uçuşan küllerden başka bir şey değildi artık. Havayı garip, yoğun bir koku sardı.

"Kavka'nın kanı," dedi Nathaniel. "Artık yok." Yüzünü buruşturdu.

Kağıttan geriye kalan son kül parçası da savrulurken, golemin donmuş gövdesinden bir ürperti geçti; kolları sarsıldı, başı birkaç kez nabız gibi attı, göğsü kalkıp indi. Ölümden önceki son nefese benzer, hafif bir iç çekiş duyuldu. Bir an sessizlik; kayadan dev, kıpırtısız kaldı. Sonra, fırtınaya kapılmış yaşlı bir ağaç gibi acı acı çatırdayarak koca sırt dikleşti, öne uzanmış kollar yanına düştü, golem bir kez daha dimdik ayağa kalktı. Başı, derin düşüncelere dalmış gibi, yana eğilmişti. Alnındaki göz boş ve ölüydü: Golemi yöneten zeka artık orada yoktu. Ama yine de gövde hareket ediyordu.

Yaratık sırtını dönüp, yorgun adımlarla avluda ilerlemeye başlarken, Nathaniel ve cin yan yana durdu. Onların farkında değildi. Her zamanki acımasız hızıyla yürüyor, uzaktan bakınca sanki enerjisinden hiçbir şey kaybetmemiş gibi görünüyordu. Ancak değişim çoktan başlamıştı: Bedeninde boydan boya ince çatlaklar beliriyordu. Daha önce dümdüz olan gövdeden başlayarak, kol ve bacaklarına doğru uzuyorlardı. Üstünden dökülen küçük kil parçaları bırakıyordu ardında.

Nathaniel ve cin golemin arkasından gitmeye başladılar. Bütün vücudu ağrıyan Nathaniel, yürürken Gladstone'un asasını baston olarak kullanıyordu.

Golem kemerin altından geçip ahırlardan çıktı. Sola döndü, trafik kurallarını hiçe sayarak caddenin ortasından ilerlemeye başladı. Karşısına çıkan ilk insan (sebze arabasını iten kolları dövmeli, iriyarı, kel bir satıcı) golemi görür görmez acıklı bir çığlık atıp paldır küldür bir ara sokağa kaçtı. Golem adamı önemsemedi, Nathaniel ve Bartimaeus da. Küçük tören alayı uygun adım yürüyüşe devam etti.

"Golemin sahibinin büyük bir büyücü olduğunu varsayarsak," dedi Bartimaeus, "yalnızca bir varsayım tabii, şu anda büyük ihtimalle Westminster'a gidiyoruz, sana söyleyeyim. Orası şehrin göbeği. Bayağı bir karmaşa yaşanacak, biliyorsun."

"Güzel" dedi Nathaniel. "Ben de tam bunu istemiştim." Her geçen dakika daha da rahatlayıp hafifliyor, son haftalarda içinde biriken endişe ve korku eriyip gidiyordu. O sabah golemin elinden nasıl kurtulduğunu tam olarak anlayamamış olsa da, şu anda bunun fazlaca bir önemi kalmamıştı. Önceki gece yaşadığı çöküşten, büyük büyücülerin topluca üzerine saldırmasından ve Kule tehdidinin nefesini ensesinde hissettikten sonra, temize çıktığını, artık yeniden güvende olduğunu biliyordu. Asayı ele geçirmişti -Devereaux bunun için ayaklarına kapanacaktı- daha da iyisi, golemi bulmuştu. Hikayesine inanmayan herkes şimdi yerlerde sürünerek özür dileyecekti; Duvall, Mortensen ve diğerleri. Sonunda gruba dahil olacaktı, Bayan Whitwell'ın affedip affetmemesinin de hiçbir önemi kalmamıştı artık. Golemin peşinde Southwark'dan geçerken, yüzünde koca bir tebessümün belirmesine izin verdi.

Kitty Jones'a ne olduğu belirsizdi ama bu konuda bile her şey kendiliğinden yoluna girmiş sayılırdı. Mantığı ne derse desin, Nathaniel kıza verdiği sözü tutamadığı için kendini kötü hissetmişti. Elinde olan bir şey değildi tabii -araştırma küreleri gözetlerken kızın gitmesine izin veremezdi- ama vicdanının sızlamasına da engel olamamıştı. Artık endişelenmesine gerek yoktu. İster yardım ederken (buna inanmakta hâlâ zorlanıyordu) ister kaçmaya çalışırken olmuş olsun (bu daha inandırıcıydı), kız artık yoktu ve onu düşünerek zaman harcaması da gerekmiyordu. Aslında üzücü bir durumdu... Tanıdığı kadarıyla üstün bir enerji, yetenek ve irade gücüne sahip olan kız, sonu gelmez çekişmeleri ve aptalca oyunlarıyla büyük büyücülerin hepsinden çok daha iyiydi. Nathaniel'a tuhaf bir şekilde kendini hatırlatıyordu ve gitmiş olması cidden çok yazıktı.

Cin derin düşüncelere dalmış gibi sessizce yanında yürüyordu. Konuşmak ister gibi bir hali de yoktu. Nathaniel omuzlarını silkti. Aklından ne cinlikler geçiyordu kimbilir. Rahat bırakmak daha iyiydi.

Yürürken, ayaklarının altında ufak kil parçaları eziliyordu. Golem yapıldığı malzemeyi gittikçe artan bir hızla dökmeye başlamıştı. Her yerinde yamaya benzer büyük delikler beliriyor, kol ve bacakları gittikçe biçimsizleşiyordu. Aynı hızla yürümeye devam etse de, sanki zayıflayıp yaşlanmış gibi, hafif kamburlaşmıştı.

Bartimaeus'un, golemin büyük kargaşaya yol açacağı tahmini, her geçen saniye daha da doğrulanıyordu. Şimdi, pazar tezgahları, konfeksiyon atölyeleriyle, eski sanayi merkezi havasını kaybetmemiş olan Southwark High Street'e gelmişlerdi. Caddeden geçerlerken, büyükbaş hayvan sürüsü gibi toplu ve aşırı bir paniğe kapılan halk, çığlık çığlığa devin önünden kaçışmaya başladı. Kaçmaya çalışırken kapıları zorlayıp pencereleri kırarak dükkan ve evlere dalıyorlardı. Birkaçı sokak lambalarına tırmanmış; zayıf olanların birçoğu ise lağım kapaklarını açıp içine atlamıştı. Nathaniel bıyık altından güldü. Kaos o kadar da istenmeyecek bir şey değildi. Arada halkı şöyle bir sallamak, rahatlarını birazcık bozmak onlara iyi gelirdi. Hükümetin onları ne çeşit tehlikelerden koruduğunu, dört bir taraftan tehdit eden kötü amaçlı büyüyü görmeleri lazımdı. Böylece belki direnişçiler gibi vatan hainlerine gelecekte daha az kulak asarlardı.

Damların tepesinde çok sayıda kırmızı küre belirip havada süzülerek, izlemeye başladı. Nathaniel yüzüne ağırbaşlı bir ifade takındı; kırılan tezgahlara ve etraftaki korkmuş yüzlere asil bir anlayışla dolu olmasını umduğu gözlerle baktı.

"Dostların bizi izliyor," dedi cin. "Mutlular mı sence?"

"Kıskanmışlardır, daha çok."

Lambeth Garı'ndan geçip batıya yöneldiklerinde, golemin bedeni gözle görülür ölçüde biçimsizleşti, yürüyüşü daha da sarsaklaştı. Büyük bir kil parçası, belki de bir parmak, kopup çamur halinde yere düştü.

Önlerinde Westminster Köprüsü vardı. Artık Whitehall'a gittiklerine pek şüphe kalmamıştı. Nathaniel neyle karşılaşacaklarını kestirmeye çalıştı. Oldukça önemli bir büyücü olmalıydı, buna kuşkusu yoktu, Prag'a gittiğini bilen ve peşinden paralı askeri yollayan kişi. Bunun dışında, bir şey söylemek imkansızdı. Neyse ki çok az zaman kalmıştı.

Gladstone'un asası çok işine yarıyordu; kaburgaları hâlâ ağrıdığından, ağırlığının çoğunu ona veriyordu. Yürürken, neredeyse aşkla asaya bakıyordu. Duvall ve diğerlerinin peşinde olduğu şey buydu işte. Makepeace işlerin gidişatından çok memnun kalacaktı.

Birden kaşlarını çattı. Peki şimdi asa nereye gidecekti? Herhalde, ihtiyaç duyulana kadar devlet hazinesine. Ama büyücüler arasında onu kullanmayı başarabilecek kim vardı ki kendisinden başka? Yalnızca doğaçlama büyü sözcükleri kullanarak, daha ilk seferinde neredeyse başarmıştı! Fırsat verilse, tam olarak kullanmayı kolayca öğrenebilirdi. Sonra da...

İçini çekti. Asayı elinde tutamayacak olması çok yazıktı.

Yine de, Devereaux'nun desteğini yeniden kazandıktan sonra, her şey mümkündü. Sabırlı olması gerekti. Zamanını beklemeliydi.

Sonunda cam ve betondan iki kulenin arasındaki kısa yokuşu çıkıp Westminster Köprüsü'ne girdiler. Karşıda Parlamento Binası vardı. Thames sabah güneşinde pırıl pırıldı, akıntı yönünde seyreden küçük tekneler görünüyordu. Çürüyen golemi görünce, birçok turist korkuluklara tırmanıp, suya atladı.

Yürümeye devam eden golemin omuzları düşmüştü, kol ve bacakları etrafa koca kil parçaları saçan kısa kütükler gibi kalmıştı. Yürüyüşü görünür şekilde beceriksizleşmişti, attığı her adımda devrilecekmiş gibi bacakları titriyordu. Zamanının azaldığını anlamış gibi hızlandı, peşindeki Nathaniel ve cin de adeta koşmak zorunda kaldılar.

Sonra, Nathaniel köprüye ulaştıklarından beri trafiğin azalmasının nedenini anladı. Gece Polisi'nden küçük, gergin bir birim köprünün ortasında kordon kurmuştu. Beton kazıklar, dikenli teller ve havada dönüp duran, ikinci düzlemden birçok vahşi iblisle birlikte onları bekliyordu polisler. Yaklaşan golemi gören iblisler, omurga ve dişlerini içeri çekip, keskin çığlıklarla kaçıştı. Ne yapacağını bilemeden beton kazıklar arkasında bekleşen adamlarını bırakan komiser, yavaş adımlarla öne çıktı.

"Dur!" diye kükredi. "Devlet arazisine giriyorsunuz. Yasadışı büyülü taşkınlıklar ağır ceza..." Küçük bir köpek yavrusu gibi ciyaklayıp, yana sıçradı. Golem kolunu kaldırdı, beton kazıklardan birini nehre attı ve yırtılan dikenli tel üstünde kil parçaları bırakarak kordonu yarıp geçti. Nathaniel ve Bartimaeus da, kaçışan polislere neşeyle göz kırparak, salına salına peşinden yürüdüler.

Köprüden çıkıp, Westminster kulelerini geçerek, çimenlik alana çıktılar. Küçük büyücülerden oluşan muazzam bir kalabalık -Whitehall'daki bakanlıklarda çalışan soluk yüzlü bürokratlar- karışıklığı haber almış, gözlerini kırpıştırarak günışığına çıkmışlardı. Artık oldukça eksilmiş olan dev ayaklarını sürüyerek yürümeye çalışırken, kaldırımlara kaçıştılar. Golem Whitehall'un köşesinde bir an durakladı, sonra sola dönüp Westminster Hall'a doğru yürümeye başladı. Önlerinden geçerken birçok kişi Nathaniel'a seslendi. Nathaniel bir kral gibi el salladı. "Şehre korku salan yaratık buydu işte," diye bağırdı. "Onu sahibine geri götürüyorum."

Söyledikleri büyük ilgi uyandırdı: Önce birer ikişer, sonra hep beraber, kalabalık da güvenli bir mesafeyi koruyarak, peşlerine takıldı.

Westminster Hall'un büyük giriş kapısı açıktı, yaklaşan golemi ve arkasındaki kalabalığı gören nöbetçiler tüymüştü. Yaratık kemerin altında biraz eğilerek, yanlamasına içeri girdi. O sırada, başının çoğu dökülmüş; sabaha kadar yanık kalmış bir mum gibi erimişti. Ağzı göğsüyle birleşmiş, oymalı oval göz yamulmuş, kontrolsüzce suratının ortasından sarkıyordu.

Nathaniel ve cin lobiye girdiler. Yerdeki beş köşeli yıldızlardan sarı tenli, mor ibikli iki ifrit belirdi. Golemi görüp duyulacak şekilde yutkundular.

"Evet, ben de olsam uğraşmazdım," dedi cin yanlarından geçerken. "Kendinize zarar vermekten başka işe yaramaz. Yine de dikkatli olun, şehrin yarısı peşimizden geliyor."

Beklenen an yaklaşıyordu. Nathaniel'ın kalp atışları hızlanmıştı. Nereye gittikleri artık belli olmuştu: Golem yalnızca elit büyücülerin girebildiği Resepsiyon Salonu'na giden koridora girmişti. Olacakları düşünmek başını döndürüyordu.

Yandaki bir koridordan birisi çıktı: İnce, gri üniformalı, parlak yeşil gözlü ve endişeli. "Mandrake! Seni budala! Ne yaptığını sanıyorsun?"

Nathaniel kibarca gülümsedi. "Günaydın Bayan Farrar. Aşırı derecede gergin görünüyorsunuz."

Kız dudağını ısırdı. "Gece boyunca konseyin gözüne uyku girmedi, şimdiyse yeniden toplanıp küreleri izlemeye başladılar. Ve ne gördüler? Karmaşa içindeki bir Londra! Southwark'da bir sirk gösterisi; ayaklanmalar, gösteriler, kamu malına verilen zarar!"

"Seçkin memurlarınızın halledemeyeceği bir şey değildir eminim. Üstelik, ben yalnızca dün gece benden istenen şeyi yapıyordum. Asa elimde!" Havada salladı. "Ayrıca, bulduğum bir hizmetkârı da hak sahibine iade ediyorum, her kimse. Bu kadar değerli bir şeyi mutlaka geri isteyecektir, değil mi?" Önlerinde, koridorun daha dar bir bölümüne girmiş olan golem, Çin porseleninden bir vazoyu yere düşürüp kırdı.

"Tutuklanacaksın. Bay Devereaux..."

"İçimizdeki hainin kim olduğunu öğrenmekten mutluluk duyacak. Tıpkı peşimden gelen bu insanlar gibi..." Arkasına bakma gereği duymadı. Kalabalıktan yükselen gürültü sağır ediciydi. "Şimdi, bize refakat etme inceliğini gösterirseniz..."

İleride ikili bir kapı vardı. Artık yalnızca biçimsiz bir çamur yığını olan golem, sağa sola sallanıp sendeleyerek, kapıyı kırıp geçti. Nathaniel, Bartimaeus ve Jane Farrar da, kalabalığın en önündeki birkaç kişiyle birlikte, içeri girdiler.

İngiliz hükümeti bakanları tek vücut halinde ayağa kalktı. Önlerindeki masada duran muhteşem kahvaltı, araştırma kürelerinin dönen neksuslarına yer açmak için bir kenara itilmişti. Nathaniel bir tanesinde Southwark High Street'in kuşbakışı manzarasını gördü, insanlar yıkık dökük pazaryerinde durmadan koşturuyorlardı. Bir diğerinde, Westminster parkına akın etmiş insanları gördü. Üçüncü küre, içinde bulundukları salonu izliyordu.

Golem salonun ortasında durdu. Kapıları kırmak onu epey yormuştu ve artık son enerjisini kullanır gibiydi. Dökük beden olduğu yerde sallandı. Artık kolları yoktu, bacakları çamur yumağı halinde birleşmişti. Birkaç saniye düşecekmiş gibi sarsıldı.

Nathaniel masanın çevresindeki bakanların yüzlerini inceliyordu: Devereaux'nunki yorgunluk ve şoktan kireç gibiydi, Duvall öfkeden mosmor kesilmişti, Whitwell kaya gibi sertti ve duygularını belli etmiyordu, Mortensen'ın düz saçları dağınık ve briyantinsizdi, Fry hâlâ sakin sakin bir bıldırcını kemiriyordu, Malbindi'nin gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Hem Quentin Makepeace'in hem de Sholto Pinn'in, bir köşede bekleşen küçük bakanlarla birlikte, orada olduklarını görerek şaşırdı. Sabahki olaylar hükümette etkili herkesi salona toplamıştı besbelli.

Birer birer bütün yüzleri inceledi, öfke ve can sıkıntısından başka bir şey göremedi. Bir an yanılmış olmaktan, golemin hiçbir şey kanıtlanmadan yıkılıp kalmasından korktu.

Başbakan boğazını temizledi. "Mandrake!" diye söz girdi. "Bunun için bir açıklama bekliyorum."

Sustu. Golem yalpalamaya başlamıştı. Sarhoş gibi sendeleyerek, sol taraftaki Enformasyon Bakanı Helen Malbindi'ye doğru gitti. Bütün gözler üstündeydi.

"Hâlâ tehlikeli olabilir!" Polis Şefi Duvall ötekilerden daha az donakalmış görünüyordu. Devereaux'nun koluna dokundu. "Efendim, salonu hemen boşaltmalıyız."

"Saçma!" Jessica Whitwell sert konuşmuştu. "Neler olduğunun hepimiz farkındayız. Golem sahibine geri dönecek. Hepimiz burada durup beklemeliyiz."

Ölüm sessizliği içinde, kilden sütunun, titrek adımlarla geri geri kaçan Helen Malbindi'ye doğru gidişini izlediler. Sonra birden golemin dengesi bozuldu, yanlara doğru sallanarak sağına, masanın Jessica Whitwell ve Marmeduke Fry'ın durduğu tarafına döndü. Whitwell kılını kıpırdatmadı ama Fry korkuyla ciyaklayarak geriledi ve boğazına bıldırcın kemiği kaçtı. Patlak gözler ve kırmızı yanaklarla, öksürerek sandalyesine yığıldı.

Golem Bayan Whitwell'a yöneldi; parke zemin üstünde bir bataklık oluşturarak tepesine dikildi.

Bay Duvall haykırdı. "Cevabımızı aldık! Daha fazla beklemenin anlamı yok! Yaratığın sahibi Jessica Whitwell. Bayan Farrar, adamlarınızı çağırın, Kule'ye kadar ona eşlik etsinler!"

Kil yığını tuhaf şekilde titreşti. Aniden Bayan Whitwell'ın yanından ayrılarak, masanın ortasına, Devereaux, Duvall ve Mortensen'ın durduğu yere yöneldi. Üçü birlikte geriye doğru bir adım attılar. Golem artık bir insandan az daha uzundu; ufalanan, çürük kokulu bir sütun haline gelmişti. Masanın kenarına kadar gelip tekrar durdu, büyücülerden yalnızca bir metrelik cilalı ahşap uzaklığındaydı.

Kil yığını masanın üzerine devrildi. Sonra, korkunç bir azimle, kıvranan kolsuz ve bacaksız bir gövde gibi, bir o yana bir bu yana devrilerek, ilerlemeye başladı. Kahvaltı artıkları arasından geçerek, tabak ve kemikleri etrafa saçtı; kürelerden birine ait neksusa değdiğinde, görüntü titreşerek bir anda kayboldu. Golem sürünerek, dosdoğru taş kesilmiş Polis Şefi Henry Duvall'a gitmeye başladı.

Marmeduke Fry'ın sessiz öksürükleri dışında, salonda çıt çıkmıyordu.

Bay Duvall kül gibi bir yüzle masadan geriye çekildi. Sonra sandalyesine, sandalyesi de duvara çarptı.

Golemden geriye kalan killerin çoğu masadaki tabak-çanağın arasında kalmıştı. Masanın öteki kenarına ulaştı, biraz yükseldi, bir solucan gibi kıvrılarak yere süzüldü. Aniden hızlanarak öne atıldı.

Bay Duvall geriye kaçtı, dengesini yitirerek sandalyesine çöktü. Ağzı açılıp kapandı ama ses çıkmadı.

Kil yığını, yılan gibi kıvrılarak çizmelerine ulaştı. Son enerjisini de harcayarak, biçimsiz ve sallanan bir kule haline geldi, Polis Şefi'nin başı üstünde bir an öylece kaldı. Sonra üstüne yığılıverdi, Kavka'nın büyüsünden kalan son kırıntılar da etrafa saçıldı. Sonra dağıldı, binlerce küçük parçaya ayrılarak Duvall'ın ve arkasındaki duvarın üstüne yağdı; küçük, oval golem gözü yavaşça Duvall'ın göğsüne düştü.

Salonda çıt çıkmıyordu. Henry Duvall yapış yapış bir kil tabakasının ardından gözlerini kırpıştırarak aşağı baktı. Kucağında kurulduğu yerden, golem gözü boş boş ona bakıyordu.

47

Efendimin Henry Duvall'ın maskesini düşürmesinden sonra yaşanan şamata öylesine uzadı ve yayıldı ki, çok geçmeden sıkıcı bir hale geldi. Şehre uzun süre kargaşa hakim oldu; haber büyücülerin çemberinden çıkıp, dalgalar halinde tüm Whitehall'a, oradan şehrin en ücra köşelerindeki mahallelere kadar yayıldı ve en alt tabakadan insanların bile ağzına sakız oldu. Büyük adamlardan birinin düşüşü, halkı her zaman galeyana getirir, bu durum da bir istisna yaratmamıştı. Daha o akşam bir-iki izinsiz sokak gösterisi yapıldı ve sonraki haftalarda birkaç kez ortalığa çıkmaya cesaret eden Gece Polisi aşırı tepki ve horlanmayla karşılandı.

Olayın hemen ardından, düzenin yerini karışıklık aldı. Duvall'ın tutuklanması adeta asırlar sürdü, üstelik bunda kendisinin hiçbir rolü yoktu çünkü olayların bu şekilde sonuçlanması yüzünden felce uğramıştı; karşı koymak ya da kaçmak için en ufak bir çaba harcamaktan acizdi. Ancak kokuşmuş büyücüler onun yerini almak için yaygara koparmakta gecikmediler ve açgözlü akbabalar gibi polisin başına kimin geçeceği konusunda uzun bir ağız dalaşına girdiler. Sahibim bu kavgaya katılmadı; yaptıkları yeterdi zaten.

Sonunda, başbakanın dalkavukları lobide kuzu kuzu golemin yolundan çekilen şişko ifriti çağırdı da, düzen sağlanabildi. Bakanlar salondan çıkarıldı, Duvall ve Jane Farrar gözaltına alındı; coşkuya kapılmış kalabalık, bir koyun sürüsü gibi binanın dışına çıkarıldı.[93] Jessica Whitwell sonuna kadar direnip, Nathaniel'ın başarısında kendisinin de rolü olduğunu haykırsa da, sonunda istemeye istemeye o da çıkmak zorunda kaldı. Başbakan ve efendim yalnız kaldılar.

İfritle birlikte sokaklarda düzeni sağlamak için yollandığımdan, aralarında tam olarak ne geçtiğini bilmiyorum. Saatler sonra geri döndüğümde, sahibimi yandaki bir odada oturmuş tek başına kahvaltı ederken buldum. Asa artık onda değildi.

Bir kez daha minator görünümünü aldım, karşısındaki sandalyeye oturup, toynaklarımı aylak aylak yere vurdum. Sahibim bana baktı ama bir şey söylemedi.

"Ee," dedim. "Her şey yolunda mı?" Homurtu. "Yeniden güven kazandık mı?" Kısa bir onaylama. "Şimdi ne oldun?"

"İçişleri Bakanı. Gelmiş geçmiş en genç bakan."

Minator ıslık çaldı. "Ne zekiyiz, değil mi?"

"Bu yalnızca başlangıç, sanırım. Artık Whitwell'a hesap vermem gerekmiyor, şükürler olsun."

"Ya asa? Sende mi kalıyor?"

Yüzünü ekşitti. Kakaolu pudinginin üstünü deldi. "Hayır. Hazineye kaldırıldı. 'Güvenlik' nedeniyle. Kimsenin kullanmasına izin yok." Yüzü aydınlandı. "Yine de, savaş zamanı ortaya çıkabilir. Düşünüyordum da, belki Amerika çıkartması için..." Bir yudum kahve içti. "Şu anda durum pek parlak değil, galiba. Bakalım. Her neyse, zaten tekniğimi geliştirmek için zamana ihtiyacım var."

"Doğru, bakalım çalıştırabilecek misin?"

Kaşlarını çattı. "Elbette yapabilirim. Bir-iki sınırlayıcı cümleyle bir emir sözcüğünü unuttum, o kadar."

"Diğer bir deyişle, yüzüne gözüne bulaştırdın ahbap. Duvall'a ne oldu?"

Sahibim derin düşünceler içinde geviş getirdi. "Kule'ye götürüldü. Bayan Whitwell yeniden Güvenliğin başına geçti. Soruşturmayı o yönetiyor. Tuzu versene."

Minator tuzu verdi.

Efendim mutluysa, benim de mutlu olmak için nedenim var demekti. Nathaniel, gizemli saldırgan yakalanır yakalanmaz beni serbest bırakacağına ant içmişti. Hâlâ açıklanması gereken birkaç nokta dışında, sorun kesinlikle çözülmüştü. Karanlıkta kalan noktalarsa beni zerre kadar ilgilendirmiyordu. Güven içinde kovulacağım anı bekledim.

Bekledim.

Çocuğun benim isteklerime kulak veremeyecek kadar meşgul olduğu birkaç gün geçti. Bakanlığın yönetimine geçti; Duvall olayının tartışıldığı üst düzey toplantılara katıldı; sonra eski ustasının evinden ayrıldı ve (yeni maaşıyla cömert başbakandan gelen yüklü bir ödülü kullanarak) Westminster'dan fazla uzak olmayan ağaçlıklı bir meydanda gösterişli bir ev satın aldı. Bu sonuncusu yüzünden bana da bol bol iş düştü ama burada ayrıntılara girecek zamanım yok.[94] Başbakanın Richmond'daki sarayında partilere, bakanlıktaki törenlere katıldı ve akşamlarını, birdenbire zevk almaya başladığı berbat oyunları izlemek için, tiyatroda geçirmeye başladı. Çok yorucu bir yaşam tarzıydı.

Bense, her fırsatta, zorunluluklarını hatırlatmaya devam ettim.

"Tamam, tamam," diyordu, sabahları evden çıkarken. "Seninle en kısa zamanda ilgileneceğim. Şimdi, konuk odası için bir arşın istiridye kabuğu renginde ipeğe ihtiyacım var. Alışverişi Fieldings'den yap, bir çift yastık almayı da unutma. Banyo için Taşkent'ten mineli bir şeyler de fena olmazdı."[95]

"Altı hafta," diyordum ısrarla, "neredeyse bitmek üzere."

"Evet, evet. Şimdi, gerçekten gitmem gerek."

Bir akşam eve erken döndü. Ben alt katta, mutfağa fayans döşeyenlerin başında duruyordum, yanına gidip bir kez daha baskı yapmak istedim.[96] Onu yemek salonunda buldum, henüz mobilyasız olan fazla gösterişli bir odaydı. Boş şömineye ve bomboş, soğuk duvarlara bakıyordu.

"Burada doğru dürüst bir yeniliğe ihtiyaç var," dedim. "Yaşına uygun duvar kağıtları. Otomobil desenlisine ne dersin, ya da buharlı trenler?"

Ayak sesleri boş odada yankılanarak pencereye gitti. "Duvall bugün itiraf etti," dedi sonunda.

"Bu iyi bir şey," dedim. "Değil mi?"

Gözünü meydandaki ağaçlara dikmişti. "Sanırım öyle..." "Ama ben büyülü güçlerimi kullanarak bile, senin çılgınca bir sevinç içinde olduğunu göremiyorum."

"Ha... Evet." Bana döndü, zoraki gülümsedi. "Bu birçok şeyi açıklıyor ama çoğunu zaten biliyorduk. Duvall'ın mahzenindeki atölyeyi bulduk: Golemin yapıldığı podyum, gözünden baktığı kristal küre. Yaratığı o yapmış, buna şüphe yok."

"İyi ya, işte."

"Bugün hepsini anlattı. Uzun zamandır yükselmek istediğini, Whitwell ve diğerlerini ezip geçmek istediğini söyledi. Golemi bunun için kullanmış: Karmaşa yaratmak, öteki bakanları güçsüz ve çaresiz durumda göstermek. Birkaç saldırıyla bile, çözüm bulunamayıp herkes anlaşmazlığa düşünce, Devereaux hiç düşünmeden ona daha fazla yetki verdi. Polis daha fazla güç kazandı, Duvall Güvenliğin başına geçti. Devereaux'nun yerine geçmesi de an meselesiydi."

"Gayet açık," dedim.

"Bilmiyorum..." Dudağının kenarlarını aşağı kıvırdı. "Herkes memnun: Whitwell eski görevine geldi, Devereaux ve öteki bakanlar aptal şölenlerine yeniden başladı, Pinn dükkanının yeni inşaatını başlattı bile. Hatta Jane Farrar bile serbest bırakıldı çünkü ustasının yaptıklarından haberi olduğunu gösteren hiçbir kanıt yok. Artık bittiğini düşünmekten herkes çok mutlu. Ama ben emin değilim. Yerine oturmayan birçok şey var."

''Ne gibi?"

"Duvall bu işte yalnız olmadığını iddia etti. Onu bu işe sokan Hopkins adında bir adammış. Golem gözünü ona Hopkins getirmiş ve nasıl kullanacağını öğretmiş. Sakallı kiralık katille onu Hopkins tanıştırmış, sonra da büyücü Kavka'yı bulması için Prag'a yollamaya teşvik etmiş. Ben araştırmalara başladığımda, Prag'daki katili arayıp beni durdurmasını Duvall söylemiş. Ama bu işin beyni Hopkins'miş. Bu bana da inandırıcı geliyor, Duvall bunları tek başına becerecek kadar zeki bir adam değildi. O bir avuç kurtadamın başıydı, büyük bir büyücü değil. Peki bu Hopkins'i bulabiliyor muyuz? Hayır. Kim olduğunu, nerede yaşadığını bilen kimse yok. Yer yarılıp içine girmiş. Sanki hiç yaşamamış gibi."

"Belki de yaşamamıştır."

"Ötekiler de böyle düşünüyor. Duvall'ın, suçunu hafifletmeye çalıştığını zannediyorlar. Ayrıca Lovelace olayında da onun parmağı olduğunu söylüyorlar. Paralı asker bunun kanıtıymış. Ama ben bilemiyorum..."

"Mümkün değil," dedim. "Heedleham Hall'da Duvall da diğerleriyle birlikte beş köşeli dev yıldızın içinde hapsolmuştu, değil mi? O olayda parmağı yoktu. Ama Hopkins'in olabilir gibi görünüyor. Eğer onu bulabilirsen, bağlantı kurulur."

İçini çekti. "Evet, eğer."

"Belki Duvall bildiği her şeyi anlatmıyor. Ağzından daha fazla bakla çıkabilir."

"Artık değil." Çocuğun yüzü kendiliğinden sarkıverdi, birden yorgun ve yaşlı göründü. "Bu öğleden sonra, sorgulamanın ardından hücresine götürülürken, bir kurda dönüşmüş. Yanındaki gardiyandan kurtulmuş, parmaklıklı bir pencereyi parçalayıp aşağı atlamış."

"Kurtulmuş mu?"

"Pek sayılmaz. Beşinci kattalarmış."

"Ah."

"Evet." Şöminenin yanına gitmiş, parmak uçlarını mermerde gezdiriyordu. "Diğer bir sorun da Westminster Katedrali ve asa konusu. Duvall o sabah asayı benden çalması için golemi yolladığını kabul etti; kaçırılmayacak kadar iyi bir fırsat olduğunu söylemiş. Ama Direniş'le ve Gladstone'un mezarının soyulmasıyla hiçbir bağlantısı olmadığına yeminler etti." Elleriyle mermere vurdu. "Sanırım, benim de diğerleri gibi, bu kadarıyla yetinmem gerekiyor. Keşke kız ölmeseydi. Bize daha fazlasını anlatabilirdi..."

Doğru, der gibilerden bir ses çıkardım ama bir şey demedim. Kitty'nin hayatta olduğu gerçeği önemsiz bir ayrıntıydı, bundan söz etmeye gerek yoktu. Mezara girişlerinden ve Hopkins adındaki bir adamın bu işle ilgisi hakkında bana anlatmış olduklarından da. Nathaniel'a bunları anlatmak benim görevim değildi. Ben değersiz bir köleden başka bir şey değildim. Yalnızca bana söyleneni yapardım. Her şeyin ötesinde, bunu hak etmiyordu.

"Sen onunla epey zaman geçirdin," dedi aniden. "Sana bir şeyler anlatmadı mı?" Bana çabucak bir bakış fırlattı, sonra başını çevirdi.

"Yok."

"Çok korkmuştu, herhalde."

"Aksine. Çok kendini beğenmişti."

Homurdandı. "Bu kadar inatçı bir kız olması çok yazık. Oldukça... takdire değer özellikleri vardı."

"Ah, sen de fark ettin demek? Ben de ona verdiğin sözü tutmamakla fazla meşgul olduğunu sanmıştım."

Yanakları kızardı. "Başka şansım yoktu Bartimaeus..."

"Bana şanstan bahsetme," diye parladım. "O seni ölüme terk edebilirdi."

Ayağını yere vurdu. "Sana davranışlarımı eleştirme hakkını vermiyorum..."

"Davranışların önemli değil. Ben ahlak yargılarından söz ediyorum."

"Ahlak yargılarımı hiç eleştiremezsin! Demon olan sensin, unuttun mu? Seni neden ilgilendiriyor ki?"

"İlgilendirmiyor!" Eller belde pozisyonundan, kollar kavuşmuş pozisyonuna geçtim. "Umrumda değil. Halktan gelen sıradan bir vatandaşın senden daha şerefli olması beni şu kadarcık ilgilendirmez. Ne istiyorsan onu yap."

"Yaparım!"

"İyi!"

"İyi!"

Orada birkaç saniye için, ikimiz de kendimizi öfkeye kaptırmaya, en ağır sözleri söylemeye hazır bekledik, ama nedense içimizden gelmiyordu.

Onun şöminenin bir köşesine, benim de tavandaki bir çatlağa bakmayı sürdürdüğümüz bir aradan sonra, sessizliği kendisi bozdu. "Belki duymak ilgini çeker," diye hırladı, "Devereaux ile konuşup Kavka'nın çocuklarını hapisten çıkarttım. Şimdi Prag'dalar. Bir-iki taviz vermem gerekti ama yine de yaptım."

"Ne kadar asil bir davranış." Sırtını sıvazlayacak durumda değildim.

Alnını kırıştırdı. "Zaten önemsiz casuslardı. Elimizde tutmaya değmezdi."

"Doğrudur." Yine sessizlik. "Neyse," dedim sonuçta. "Sonu iyi biten her şey iyidir. İstediğin her şeye kavuştun." Boş odayı gösterdim. "Şu salonun genişliğine bak! İstediğin kadar gümüş ve ipekle doldurursun. Bununla da kalmadın, artık her zamankinden daha güçlüsün, başbakan bir kez daha sana borçlandı ve Whitwell'ın elinden kurtuldun."

Biraz daha mutlu görünmeye başladı. "Doğru."

"Tabii, ayrıca tek bir dostun yok ve yapayalnızsın," diye devam ettim. "Meslektaşlarının hepsi senden korkuyor ve kuyunu kazmaya çalışıyor. Ve eğer fazla güçlenirsen, başbakanın kendisi de korkmaya başlayıp bir bahaneyle seni başından atacak. Ama boş ver, zaten herkesin sorunları var."

Uğursuz gözlerle bana baktı. "Ne hoş önseziler."

"Bende daha çok var. Eğer daha fazlasını duymak istemiyorsan, beni hemen serbest bırakırsın. Altı hafta sona erdi, beni daha fazla bağlayamazsın. Özüm ağrılar içinde, artık beyaz fayans görmekten de burama geldi."

Aniden sertçe başını salladı. "Pekala," dedi. "Anlaşmamızı yerine getireceğim."

"Ha? Ha. Tamam." Biraz afallamıştım. Doğrusunu söylemek gerekirse, beni serbest bırakmadan önce yine her zamanki çekişmeleri bekliyordum. Bir doğu pazarında alışveriş etmek gibidir: Bir şey satın almadan önce pazarlık yapmak adettendir. Ama belki kıza yaptıkları efendimin aklını kurcalıyordu.

Nedeni her neyse, beni sessizce evin ikinci katındaki çalışma odasına çıkardı. Oda temel beş köşeli yıldızlar ve bildik ıvır zıvırla doluydu.

İlk işlemi acımasız bir sessizlik içinde gerçekleştirdik.

"Bil diye söylüyorum," dedi nefret içinde, ben yıldızın içinde dikilirken. "Beni yapayalnız bırakmıyorsun. Bu akşam tiyatroya gideceğim. Sevgili dostum Quentin Makepeace beni son oyununun prömiyerine davet etti."

"Ne kadar etkileyici."

"Öyle." Halinden hoşnut görünmek için üzücü bir çaba gösterdi. "Evet, hazır mısın?"

"Evet." Resmi bir selam verdim. "Büyücü John Mandrake'ye hoşça kal derim. Dilerim uzun yaşar ve beni bir daha çağırmaz... Bu arada, bir şey fark ettin mi?"

Büyücünün kolları havada kaldı, büyü sözcüklerini ağzına tıkandı. "Ne?"

" 'Nathaniel' demedim. Çünkü seni artık daha çok Mandrake olarak görüyorum. Bir zamanlar Nathaniel olan çocuk gitgide silikleşiyor, neredeyse yok oldu."

"Güzel," dedi sertçe. "Sonunda mantıklı bir şey söylemene sevindim." Boğazını temizledi. "Öyleyse. Hoşça kal Bartimaeus."

"Elveda." O konuştu. Ben gittim. Ne demek istediğimi anlayamadığını söyleyecek zamanım olmadı.

48

Bayan Hyrnek gümrük girişinde veda etmişti, Kitty ve Jakob rıhtımda birlikte ilerlediler. Feribot kalkışa hazırdı; bacalardan buhar yükseliyor, canlı bir esinti flamaları uçuşturuyordu. Sona kalan yolcular kıç taraftaki renkli tenteli bir borda iskelesinden yukarı çıkıyor, daha ileride bir grup adam bagajları tekneye taşıyordu.

Yüzünü gizlemek için iyice öne eğilen Jakob, geniş kenarlıklı beyaz bir şapka ve koyu kahverengi bir seyahat takımı giymişti. Eldivenli elinde küçük bir deri valiz taşıyordu.

"Bütün belgelerini aldın mı?" dedi Kitty.

"Onuncu kere, evet." Annesinden ayrıldıktan sonra bile gözleri hâlâ biraz yaşlıydı, bu yüzden biraz huysuzlanıyordu.

"Çok uzun bir yolculuk olmayacak," dedi Kitty alttan alarak. "Yarın varmış olursun."

"Biliyorum." Jakob şapkasını çekiştirdi. "Sence binebilecek miyim?"

"Elbette. Aranmıyoruz, değil mi? Pasaport yalnızca bir önlem."

"Hmm. Ama yüzüm..."

"Bakmazlar bile. Güven bana."

"Tamam. Sen emin misin?"

"Her zaman arkandan gelebilirim. Valizi şu çocuğa verecek misin?"

"Sanırım."

"Git ver o zaman. Ben beklerim." Jakob kısa bir tereddütten sonra yürüdü. Kitty telaşlı kalabalığın arasına girişini izledi, kimsenin dikkatini çekmediğini görerek rahatladı. Geminin düdüğü öttü, yakınlarda bir yerde bir zil çalındı. Rıhtım artık iyice canlanmıştı: Aceleyle koşturan denizciler, kargocular, tüccarlar, alınan son emirler, el değiştiren kağıt ve paketler. Gemiye binenlerin çoğu heyecandan parlayan yüzlerle, birbirleriyle çeşit çeşit dilde konuşarak, tırabzanlarda duruyordu. Uzak ülkelerden kadın ve erkekler; Avrupa'dan, Afrika'dan, Bizans ve Doğu'dan... Bunu düşünmek Kitty'nin kalp atışlarını hızlandırdı, içini çekti. Onlara katılmayı ne kadar da isterdi. Belki daha sonra. İlk önce yapması gereken işler vardı.

Kaçmayı başardıkları o berbat sabah, Hyrnek fabrikasına gitmişler ve Jakob'ın ağabeyleri ikisini baskı makinelerinden birinin arkasındaki gizli bir odaya saklamıştı. Orada, o havasız yerde gürültü ve deri kokuları arasında, Kitty'nin yaraları iyileşti, güçlerini yeniden kazandılar. Bu arada, Hyrnek ailesi de kaçınılmaz sonuçlara, aramalara ve cezalara hazırlandı. Bir gün geçti. Polis gelmedi. Golemin Londra boyunca yürüdüğü, Duvall'ın maskesinin düştüğü, Mandrake'nin terfi ettiği haberleri geldi. Ama onlar -kaçaklar- hakkında hiçbir şey söylenmiyordu. Ne arama yapıldı, ne şirket kapatıldı. Alışıldık şekilde, her sabah büyücülerden sipariş gelmeye devam etti. Tuhaf bir durumdu. Kitty ve Jakob sanki unutulmuştu.

İkinci günün sonunda gizli odada bir toplantı yapıldı. Yetkililerin ilgilenmediği ortada olmasına rağmen, Kitty ile Jakob'ın Londra'da kalmasının güvenli olmadığına ailece karar verildi. Özellikle Jakob, dış görünümüyle göze battığı için, tehlikedeydi. Sonsuza kadar fabrikada kalamazdı ve er ya da geç, ya Mandrake ya meslektaşlarından ya da demonlarından biri, onu bulacaktı. Güvenli bir yere gitmesi gerekiyordu. Bayan Hyrnek bu görüşü yüksek sesle ve tavizsizce dile getirdi.

O sakinleştiğinde, kocası ayağa kalktı; üvez ağacı piposundan nefesler çekerek, sakin sakin bir öneride bulundu. Ailenin yaptığı baskı hataları sayesinde, Tallow'dan intikam almayı başardıklarını, büyülü sözcükleri değiştirerek adamın kendi sonunu hazırlamasını sağladıklarını söyledi. Şimdiyse iki çocuğun da ülkeden çıkmasını sağlayacak kimlik, pasaport gibi sahte belgeleri hazırlamak çocuk oyuncağı olacaktı. Avrupa'ya gidebilir, Ostend, Brügge ya da Basel gibi şehirlerde, onları ağırlamaktan memnun olacak akrabalarının yanında yaşayabilirlerdi.

Sevinçle karşılanan bu öneri Jakob tarafından da hemen benimsendi: Bir kez daha büyücülerin eline düşmeye hiç niyeti yoktu. Ancak, Kitty kendi adına kararsızdı. "Çok, çok düşüncelisiniz," dedi.

Ağabeyleri belgeleri düzenlemeye girişip, Bay Hyrnek ve Jakob yolculuk hazırlıklarına başlarken, Kitty kendini odaya kapatıp düşüncelere daldı. İki gün tek başına düşünüp taşındıktan sonra kararını bildirdi: Avrupa'ya gitmeyecekti.

Geniş kenarlı şapka, kalabalığın arasından hızla ona doğru ilerledi; Jakob artık gülümsüyordu, yürüyüşü rahatlamıştı. "Valizi verdin mi?" diye sordu.

"Evet. Ve haklıymışsın: Yüzüme bakmadı bile." Borda iskelesine, sonra saatine baktı. "Bak, yalnız beş dakika kaldı. Binsem iyi olacak."

"Evet. Şey .. görüşürüz o zaman."

"Görüşürüz... Dinle Kitty."

"Evet?"

"Beni kurtardığın için minnetarım, biliyorsun. Ama açıkçası... senin bir salak olduğunu düşünüyorum."

"Ah, teşekkürler."

"Burada kalıp ne yapacaksın? Brügge Konseyi halktan oluşuyor, şehirde neredeyse hiç büyü yok. Oradaki özgürlüğü hayal bile edemezsin. Kuzenim anlatıyor, kütüphaneler, konferans salonları, her türlü olanak varmış. Sokağa çıkma yasağı yok, düşünsene! İmparatorluk çoğunlukla oradan uzak duruyor. Ve eğer bu işlere devam etmek istersen..." Çekinerek sağına soluna baktı. "Biliyorsun işte, kuzenim yeraltı hareketleriyle güçlü bağlantılar olduğunu da söyledi. Orada çok daha güvenli..."

"Biliyorum." Kitty ellerini cebine soktu, yanaklarını şişirdi. "Çok haklısın. Hepiniz çok haklısınız. Ama sorun da bu zaten. Ben burada olmam gerektiğini hissediyorum, büyünün olduğu yerde, demonların olduğu yerde."

"Ama neden?"

"Yanlış anlama, yeni kimlik için minnettarım." Ceketinin cebine pat pat vurup kağıtların kıtırtısını hissetti. "Sadece, şey, demon Bartimaeus'un söylediği birkaç şey... düşünmeme neden oldu."

Jakob başını iki yana salladı. "Bunu anlayamıyorum," dedi. "Beni kaçıran, seni tehdit eden bir demonun sözüyle iş yapıyorsun."

"Biliyorum! Ama hiç beklediğim gibi biri çıkmadı. Bana geçmişi anlattı, kaderin tekrarlandığını, büyücülerin yükselişini ve düşüşünü. Bu hep olan bir şey Jakob, yalnızca zaman meselesi. Bu çemberi kırmayı kimse başaramıyor, ne halk, ne büyücüler, ne demonlar. Hepimiz mahkumuz, nefret ve korkudan bir çemberin içine hapsolmuşuz..."

"Ben değil," dedi Jakob sertçe. "Ben çemberden çıkıyorum."

"Brügge'ün güvenli olduğunu mu sanıyorsun? Gerçekçi ol. 'İmparatorluk çoğunlukla oradan uzak duruyor' demedin mi? Hoşuna gitsin gitmesin, hâlâ bunun bir parçasısın. Bu yüzden burada, Londra'da kalmak istiyorum çünkü bilgi burada. Burada büyük kütüphaneler var Jakob, büyücüler tarihi belgeleri oralarda saklıyor. Pennyfeather anlatırdı. Eğer oralara girebilirsem, bir iş falan bulup... Bir şeyler öğrenebilirim, özellikle demonlar hakkında." Omuzlarını silkti. "Şu anda yeterli bilgim yok, hepsi bu."

Jakob sırıttı. "Tabii yok. Sen lanet olası bir büyücü değilsin."

"Ama Bartimaeus'un söylediğine bakılırsa, büyücüler de fazla bir şey bilmiyormuş. Demonlar hakkında. Yalnızca onları kullanıyorlar. Sorun burada. Biz, direnişçiler olarak, hiçbir işe yaramazdık. En az büyücüler kadar kötüydük, büyüyü ne olduğunu bilmeden kullanıyorduk. Bunu zaten biliyordum, gerçekten, Bartimaeus yalnızca doğrulamış oldu. Onu duymalıydın, Jakob."

"Dedim ya, sen bir salaksın. Dinle, beni çağırıyorlar." Feribottan kesin bir siren sesi duyuldu, martılar havaya uçuştu. Jakob öne eğilip çabucak sarıldı. Kitty yanağından öptü. "Sakın öleyim deme," dedi Jakob. "Yaz bana. Adresim var."

"Tabii."

"Brügge'de görüşürüz. Bir ay bile dayanamazsın."

Kitty sırıttı. "Göreceğiz."

Jakob'ın borda iskelesine gidişini, belgelerini bir memurun burnuna uzatışını, pasaportunun üstüne şöyle bir damga atıldıktan sonra, tekneye çıkışını izledi. Tente indirildi, iskele çekildi. Jakob tırabzanlarda durdu. Feribot uzaklaşırken el salladı. Onun yüzü de, öteki yolcular gibi, heyecandan parıldıyordu. Kitty gülümsedi, cebini karıştırıp kirli bir mendil çıkardı. Gemi uzaklaşıp Thames 'in döndüğü yerde gözden kaybolana kadar salladı.

Sonra mendili cebine koydu, dönüp rıhtım boyunca yürüdü. Çok geçmeden kalabalığın arasında kayboldu.

Jonathan Stroud

1970 yılında Bedford'da doğan Jonathan Stroud, çok küçük yaşlardan beri yazı yazmaya devam ediyor. York Üniversitesi'nde İngiliz Edebiyatı eğitimi aldıktan sonra, bir yayıncılık şirketinde editörlük yapmak için Londra'ya giden yazar, bugüne kadar birçok gençlik kitabı yazmıştır.

İz Üstünde, Gömülü Ateş ve Semerkant Tılsımı kitaplarından sonra, Golem Gözü ile sizlerle buluşan Jonathan Stroud, St. Albans'ta eşi ve küçük kızıyla birlikte yaşıyor.

[1] Yedi Düzlem: Ulaşılabilir yedi düzlem birbiri üzerine bindirilmiş olup, her biri gerçekliğin belirli yönlerini açığa çıkarır. İlk düzlem herkesin görebileceği maddesel düzeydeki varlıkları içerir (ağaçlar, binalar, insanlar, hayvanlar vs. ); diğer altısı sessiz sedasız kendi işlerine bakan farklı türdeki ruhsal varlıkları barındırır. Benim gibi yüce varlıklar, içsel gözlerini kullanarak yedi düzlemi aynı anda görebilirler ama daha düşük düzeydeki varlıklar bundan daha azıyla yetinmek zorundadır. İnsanoğlu epeyce düşük bir düzeydedir. Büyücüler, iki ve üçüncü düzlemleri görebilmek için kontaklens kullanır ama insanların çoğunluğu yalnızca birinci düzlemi görebildiklerinden büyülü ortamlar konusunda cahildirler. Örneğin, ŞU ANDA başınızın arkasında, havada süzülen, bir sürü dokungaçlara sahip bir yaratık olması ihtimali vardır.

[2] Şüphesiz, İngiliz büyücüler de harekattan güvenli bir uzaklıkta olan bu konumda mevzilenmişti. Çek sahiplerim de pek farklı sayılmazdı. Savaş zamanlarında, büyücüler, cepheden birkaç kilometre geride yiyecek ve içecek stoklarını amansızca korumak gibi en tehlikeli görevleri başkasına bırakmazlar!

[3] Nöbetçiler, sıradan bir folyottan bir gömlek daha üstün, önemsiz cinlerdi. Prag, zor günler yaşıyordu; büyücüler köle sıkıntısı içindeydi ve kalite kontrolü artık bir lüks haline gelmiş durumdaydı. Nöbetçilerimin seçtiği görüntüler de bu durumu kanıtlıyordu. Elimde korkunç, savaşçı görünümler yerine, ne idüğü belirsiz iki vampir yarasa, bir gelincik, patlak gözlü bir kertenkele ve acınası, küçük bir kurbağa vardı.

[4] Ardı ardına hızla birbirine çarpan beş adet kafa. Az rastlanır türden, sarkaçlı bir oyuncak gibi.

[5] Yani doğruları söyleyerek.

[6] Hayal kırıklığına uğramış feryatların çok geçmeden kanıtladığı gibi hiç kimseyi bulamadılar. Surların dışındaki mahalleler çoktan boşaltılmıştı. İngiliz ordusu Kanal'ı geçer geçmez, Çek yetkililer Prag'a yapılacak kaçınılmaz saldırıya karşı hazırlık yapmaya başlamış, ilk önlem olarak da tüm kent nüfusu surların içine taşınmıştı. Yeri gelmişken belirteyim: Bu surlar, o sırada Avrupa'nın en güçlü surlarıydı, bir büyücü mühendisliği harikasıydı. Surların yapımında benim de payım olduğunu söylemiş miydim?

[7] Teleskopun içinde insanların gece görmesini sağlayan bir iblis vardı. Kaprisli iblislerin bazen görüşü bulandırmasına ya da (altın tozundan dalgalar, rüya benzeri garip görüntüler veya teleskoptan bakanın geçmişinden gelen hayaletimsi imgeler gibi) kendiliklerinden sapıkça unsurlar eklemelerine rağmen, bunlar oldukça kullanışlı araçlardır.

[8] Sahipleri kıyaslamak yüzdeki sivilceleri kıyaslamak gibidir: Bazıları diğerlerinden daha beterdir ama en iyisini bile görmek istemezsiniz. Bu sahip, hizmet ettiğim Çek büyücüler içinde on ikincisiydi. Aşırı zalim sayılmazdı ama sanki damarlarında limon suyu dolaşırmış gibi biraz ekşiydi. Ayrıca imparatorluğa karşı görevini yerine getirmeye kafasını takmış, kılı kırk yaran, sıkıcı ve ketum bir adamdı.

[9] Kendisi de oldukça kediye benziyordu yani, anlarsınız ya.

[10] En sıradan ifrite bile fazla yaklaşmamak en akıllıcasıdır, üstelik bu oldukça zorluydu. Daha yüksek düzlemlerdeki formları devasa ve ürkütücüydü, birinci düzlem için böylesine alçak gönüllü bir görünüm seçmesi hastalıklı mizah duygusunun eseri olmalıydı. Yine de, pek güldüğümü söyleyemeyeceğim.

[11] Yüzü, Roma'da karşılaştığım Kutsal Bakireler'den biri, dik başlı güzel Julia model alınarak yaratılmıştı. Circus Maximus'ta at arabaları üzerine bahis oynamak için geceleri Kutsal Alev Tapınağı'ndan kaçardı Julia. Elbette gözlük takmazdı. Ben bu yüze biraz derinlik katmak için ekledim gözlükleri. Sanatsal bir dokunuş yani.

[12] Ne yazık ki haklıydı. Her iki cezayı da zamanında almıştım. Özellikle Ters-Yüz Deri can sıkıcıydı. Hareket etmenizi engelliyor ve konuşmak neredeyse imkânsızlaşıyordu. Üstelik hassas bölgelerinize cehennem azabı yaşatıyordu.

[13] Kabarcık artık dönmeyi bırakmış, zeminin bir metre kadar üstünde süzülüyordu. Yüzeyi saydamsılaşmış, içindeki canavar darılıp görünmez olmuştu.

[14] Burada saçını bir kez daha düzeltti. Bu kibirli tüy kabartma hareketi bana birini hatırlatır gibi oldu ama kim olduğunu tam çıkartamadım.

[15] Nathaniel iki yıl önce, bir dizi hırsızlık ve ihanet olayı sonucu, istemeden ustasının ölümüne neden olmuştu. O zaman vicdan azabı çekiyordu. Hâlâ aynı durumda olup olmadığını görmek istiyordum.

[16] Buna ironi diyorlar. Whitwell aslında bakmak istemeyeceğiniz bir yaratıktı. Kolları ve bacakları şimşir sopalara benzeyen, upuzun bir kemik torbası. Bacak bacak üstüne atarken alev almamasına şaşıyordum, doğrusu.

[17] Bunu tüm kalbimle söylemiştim. İntikam zevkim elimden alınmıştı.

[18] Bunda yanılıyordu: Tek bir büyücü vardı ki koruma maddelerini cidden de çıkarmış ve bana yüzde yüz güvenmişti. Batlamyus, elbette. Ama o başkaydı. Böyle bir şey bir daha asla yaşanmayacak.

[19] Öteki Tarafta, kesinlikle zaman yoktur. Olsa bile yalnızca doğrusal olmayan, kıvrım kıvrım bir zaman vardır... Bakın, bu çok karmaşık zaman kavramını sizinle tartışmayı cidden çok isterdim ama sanırım şu anda hiç yeri değil. Bana unutturmayın.

[20] Korkarım bu bir benzetme değil. Hepsi de rezil ve işe yaramaz mahluklardı.

[21] Aynı özelliğe sahip büyücüler de tanımıştım, özellikle sabahları ilk uyandıklarında.

[22] Queezle'ı severdim. Enerjik, gençlik dolu (sizin dünyanızın ölçüleriyle 1.500 yaşında) ve şimdiye kadarki sahipleriyle şansı hep yaver gitmiş bir cindi. İlk kez Ürdün Çölü'nde yaşayıp, bal ve kurutulmuş yer elması yiyen, ona profesyonel bir nezaketle yaklaşan bir münzevi tarafından çağırılmıştı. O öldükten sonra, 1400'lü yıllarda bir Fransız kadın büyücü ismini keşfedene kadar rahat etmişti. Bu sahibi de beklenmeyecek kadar merhametli bir kadın çıkmış, bir kez olsun Kamçılı Pergel uygulamamıştı. Prag'a çağrıldığında, Queezle'ın kişiliği bu yüzden, benim gibi kaşarlanmış ihtiyarlardan daha sadeydi. Oradaki sahiplerimizin ölümüyle serbest kaldıktan sonra, fazla bela yaşamadan Çin ve Seylan'daki iki büyücüye daha kölelik yapmıştı.

[23] Elbette bu doğru değil. Dantelli gömleklerine ve uçuşan yelesine rağmen (ya da belki sırf bunlar yüzünden) o ana kadar Nathaniel'ın bir kızla bir erkeğin birlikte neler yapabileceğinden haberdar olduğunu gösteren hiçbir belirtiye rastlamamıştım. Bir kızla karşılaşsa, büyük ihtimalle ikisi birden çığlık çığlığa farklı yönlere koşmaya başlardı. Ama cinler arasında, konuşurken sahibinin sefahat alışkanlıklarını abartmak alışkanlıktandır.

[24] Kanatları rölantiye almak diye bir şey varsa, işte öyle yapıyordum.

[25] Sokağın adının Gibbet (Darağacı) Sokağı olması da anlayışsızlık yapmayı zorlaştırıyordu. Londralı yetkililer, halka ibreti alem örnekler sunmakta her zaman başarılı olmuştur, ancak son yıllarda ağır suçlular yalnızca Kule'nin çevresindeki Hapishane Bölgesi'nde asılıyor ve bunu başka yerlerde yapmanın turizmi baltalayacağına inanılıyor.

[26] İngiliz Müzesi, onlarcası yasal kaynaklardan ele geçirilmiş, milyonlarca tarihi esere ev sahipliği yapar. Büyücülerin iktidara gelmesinden önceki iki yüzyıl boyunca, Londralı yöneticiler ticaret yaptıkları ülkelerde ilginç buldukları her şeyi aşırmayı alışkanlık haline getirmişlerdi. Merak ve açgözlülüğe dayalı, milli bir bağımlılık gibi. Avrupa'da Büyük Tur'a çıkan lordlar ve leydiler kimsecikler görmeden çantalarına atabilecekleri küçük hazineler bulmak için gözlerini dört açar; göreve giden askerler üniformalarının içini yağma edilmiş değerli taşlar ve kutsal mezar kalıntılarıyla doldurur; başkente dönen tüccarların hepsi gemi ambarlarında değerli eşyayla dolu fazladan bir sandık mutlaka bulundururdu. Bu eşyaların çoğu eninde sonunda İngiliz Müzesi'nin durmadan genişleyen koleksiyonlarında yerini bulur, yabancı turistler kendi kayıp değerlerini en uygunsuz koşullarda izleyebilsinler diye birçok dilde yazılmış etiketlerle sergilenirdi. Buna karşılık büyücüler de müzedeki büyülü eşyaları aşırmaktan geri kalmamıştı ama bu dev müze yine de kültürel bir dipsiz kuyu olarak kalmayı başarabilmişti.

[27] Artık intikam hırsı da benim için itici bir güç haline gelmişti. Queezle'ı bir kez daha göreceğime dair hiçbir umudum kalmamıştı.

[28] İnsan düşmanınızı korkutmak (eğer eski tarz bir şok ve dehşet tablosu yaratmak) istiyorsanız, boğa-başlı bir minator olmaktan daha iyisi yoktur. Üstelik yüzyılların özenli çalışması sayesinde, benim minator görüntüm oldukça zorluydu. Boynuzları, tam olması gereken kıvrıklıkta, dişleri törpülenmiş gibi sipsivriydi. Teni mavi-siyah abanoz rengindeydi. İnsan gövdesini bozmamıştım ama bir satirin keçi bacaklarını ve çatal toynaklarını almıştım, sivilceli diz kapaklarından ve sandaletlerden çok daha korkunç görünüyordu.

[29] Maridler etraflarına öyle yoğun bir güç yayarlar ki orada olduklarını, bıraktıkları büyülü izden anlayabilirsiniz; tıpkı bir salyangozun sümüğü gibi onların izi de havada asılı kalır. Tabii bu benzetmeyi bir maridin yüzüne karşı söylememeniz sizin hayrınıza olacaktır.

[30] Bunlar taştan yontulmuş betimlerdi yalnızca; Asur'un görkemli günlerinde bu cinler gerçekmiş, yabancılara Sfenks gibi bilmeceler sorar, verilen cevap yanlış, grameri bozuk ya da sadece köylü aksanıyla verilmiş bile olsa, onları anında mideye indirirlermiş. Hiçbir ayrıntıyı kaçırmayan mükemmeliyetçi canavarlarmış.

[31] Bunların sonuncusu, ihtiyar Anubis, ne zaman görsem sinirlerimi yerinden oynatır. Ama artık yavaş yavaş sakin kalmayı becerebiliyorum. Jabor çoktan kayıplara karıştı.

[32] Heykelinin bu denli sorun çıkardığını görmek Ramses'i hiç şaşırtmazdı, hizmetinde olma talihsizliğine düştüğüm insanlar arasında en güçlü egoya sahip olan oydu. Üstelik ufak tefek, çarpık bacaklı, yüzü gergedan gerisi gibi çopur çopur bir adamdı. Ne var ki büyücüleri güçlü ve tavizsizdi; bine yakın talihsiz demonla birlikte, kırk yıl boyunca görkemli inşaatlarda onun için çalışmıştım.

[33] Göğsündeki hartuç, firavunun on sekizinci hanedanlıktan, "zaferle birleştiren" Ahmose olduğunu gösteriyordu. Ama artık başı, kolları ve bacakları olmadığı için, bu büyük laflar biraz boş kaçıyordu.

[34] Rakibim Ramses'i yerinden oynatmaya çalışırken kaldıraç prensiplerini göz önünde bulundurmalıydı, aslında. Bir seferinde Arşimet'e de söylediğim gibi: "Bana yeterince uzun bir kaldıraç ver, dünyayı yerinden oynatayım." Bu olayda dünya biraz fazla gösterişli kaçardı, ama altı tonluk bir heykel pekala işimi görebilirdi.

[35] Bu Prag'ın tuhaf özelliklerinden biridir: Artık havasından mı suyundan mı, yoksa beş asırlık karanlık büyücü geçmişinden midir bilinmez, ne kadar sıradan olursa olsun, gördüğünüz her nesnedeki en dehşetengiz potansiyeli ortaya çıkarır.

[36] Ne demek istediğimi anlatabildim mi şimdi?

[37] 1357 yılında, içlerinde en soyluları olan Taş Köprü'nün inşasında ben de çalışmıştım. Dokuz cin, istendiği gibi, işi bir gecede bitirmiş, temelini her zamanki alışıldık kurbanla sağlamlaştırmıştık: Yerin altına hapsedilen bir cinle. Bu "şeref' için şafak sökerken saman çöpleriyle kura çekmiştik. Zaman kolay geçsin diye yanına bir deste iskambil kağıdı bırakmış olsak da, zavallı Humphrey sanırım hâlâ orada sıkıntıdan ölüyordur.

[38] Rudolf zamanında, Kutsal Roma İmparatorluğu en iyi günlerini yaşarken ve yeni yapılmış Prag surları altı ifrit tarafından korunurken, imparatora para ve büyüyü ağırlıkla Yahudi cemiyeti sağlardı. Musevi Mahallesi'nin kalabalık dar sokaklarına tıkışmak zorunda bırakılan ve Prag toplumu tarafından güvenilmez, kaypak insanlar olarak görülen Yahudi büyücüler, kısa sürede güç kazanmıştı. Irklarına karşı katliam ve soykırım alışıldık bir durum olduğundan, yaptıkları büyü görünürde daha çok savunma ağırlıklıydı. İşte, büyük büyücü Loew de, ilk golemi, Yahudilerin insan ve cin saldırılarından korunması amacıyla yaratmıştı.

[39] Aslında, benim de hafiften ürpermeme neden olmuştu, ama farklı nedenlerle. Burada toprak elementi çok güçlüydü; gücü zeminden çok yükseğe kadar ulaşıyor, enerjimi emiyordu. Cinlere göre bir yer değildi; farklı bir büyüye hizmet eden, özel bir yerdi.

[40] Hepsi de zayıf korumalardı. Kolsuz bir iblis bile bunlardan kolayca sıyrılabilirdi. Prag, bir büyü merkezi olarak, bir asır geride kalmıştı.

[41] Astronomiyle ve dünya yörüngesinin yaptığı açıyla ilgili karmaşık nedenler yüzünden, geceyarısı ve öğlen vakti, yedi düzlemin birbirine en çok yaklaştığı iki benzer zaman dilimidir. Duyarlı insanların normalde göremeyecekleri şeyleri görmelerine olanak tanır. Bu yüzden, bu saatlerde hayaletlerden, ruhlardan, siyah köpeklerden ve benzerlerinden daha çok söz edilir -ki bunların çoğu da genelde iş başındaki iblis ve folyotlardır. İnsanların hayalgücü (nedense) geceleyin daha fazla uyarıldığından, öğleyin görünen şeylere fazla dikkat etmezler, etseler görürlerdi: Isı tabakalarının ardında titreşen şekiller; yanlarından geçip giden (bakıldığında rahatça görülebilecek) gölgesiz insanlar; doğrudan bakıldığında hemen gözden kaybolacak olan, kalabalıklar arasındaki solgun yüzler.

[42] Tycho Brahe (1546-1601) büyücü, astronom ve düellocu; sahiplerim arasında belki de en az saldırgan olanı. Aslında, insan çağdaşlarından biri olsaydınız, en saldırgan olarak da görebilirdiniz çünkü Tycho sürekli kavgaya karışan ve dostlarının karılarını öpmeye çalışan, tutkulu bir adamdı. Zaten burnunu da bu yüzden kaybetmişti -bir kadın yüzünden yaptığı düelloda şans eseri kesilivermişti. Ben de ona altından yeni bir burun ve deliklerini cilalamak için puf puflu güzel bir çubuk hediye edip dostluğunu kazanmıştım. Bu olaydan sonra beni yalnızca sohbet etmek için çağırmaya başlamıştı.

[43] Ölümlü insanların yedikleri şeyler bizim özümüze kalıcı hasar verir. Eğer bir şey yememiz gerekiyorsa -bir insan, mesela- genel bir kural olarak hâlâ canlı olması gerekir ki onun yaşam özü bizimkini beslesin. İşe yaramaz et ve kemiklerin sindirilmesi sıkıntı verici olsa da, işte bu yüzden buna değer. Pardon... içinizi bulandırmamışımdır umarım.

[44] Genelleme yaparsak üniforma ne kadar tantanalıysa, ordu da o kadar güçsüz demektir. Prag altın çağını yaşarken, askerler gösterişsiz ve kullanışlı şeyler giyerdi; şimdiyse, üstlerinde taşıdıkları ağır ve cafcaflı üniformalar içinde kırıtmaları midemi bulandırıyordu: Orada tüylü bir apolet, burada fazladan kondurulmuş yuvarlak pirinç bir düğme. Üstlerindeki metallerin kedi tasması gibi çın çın öttüğünü duyabiliyordunuz. Londra'daki Gece Polisi'nin tam tersine: Onların üniforması balçıklı nehir rengindeydi ama görenler kaçacak delik arıyordu.

[45] Gümüş, özümüz için çok güçlü bir zehir yerine geçtiği gibi, büyülü savunmalarımızı da tereyağından geçen sıcak bir tel gibi kesebilme özelliğine sahiptir. Prag büyü açısından güç kaybetmiş olsa da, eski numaraları unutmamıştı anlaşılan. Aslında eski günlerde gümüş mermiler cinlere karşı kullanılmazdı, genelde daha kıllı bir düşmanla savaşırken kullanılırdı.

[46] İhtiyar Tycho'nun beni dolduruşa getirdiğini hâlâ duyar gibiydim. Oyunu çok severdi, kumarbaz Tycho. Bir seferinde, kendi belirleyeceği bir günde Vltava'yı tek sıçrayışta geçersem bana özgürlüğümü geri vereceğini söyleyerek ortaya bir bahis atmıştı. Eğer geçersem de ona istediğim cezayı verebilecektim. Kurnaz tilki, tabii ki önceden ilkbahar gelgitlerinin olduğu tarihi hesaplamış. Belirlenen günde nehir kabararak her zamankinden daha geniş bir alana yayılmıştı. Toynak üstü suya çakıldığımda, bayağı bir eğlenmişti. Gülmekten burnu yere düşmüştü sonunda.

[47] Her fenerde, mühürlenmiş bir cam ampulün içine hapsedilmiş kızgın bir iblis yaşardı. Saray büyücüleri arasında babadan oğula geçen resmi görevini yerine getiren Lambaların Ustası, her öğleden sonra tepeyi dolaşır, esirlerine o geceki ışığın rengini ve yoğunluğunu bildirirdi. İncelik gerektiren emir sözcüklerinin tam söylenmemesi, elde edilen ışığın bazen yeterli olmamasına yol açsa da, saraydaki havayı her zaman yansıtırdı.

[48] Baz metalleri altın ya da gümüşe dönüştüreceği rivayet edilen efsanevi bir taş. Tabii, varlığının, tamamen hayal ürünü olduğunu hangi iblise sorsanız söyler. Biz cinler nesnelerin görünümünü bir Göz Boyama ya da İllüzyon yollayarak değiştirebiliriz; ancak bir şeyin gerçek doğasını kalıcı olarak değiştirebilmek kesinlikle imkansızdır. Ama insanlar işlerine gelmeyen gerçekleri asla dinlemezler, bu yüzden bu anlamsız iş için sayısız yaşam boşa harcanmıştır.

[49] Bilinen dünyanın her yerinden büyücüler gelmişti (İspanya'dan, Britanya'dan, karlarla kaplı Rusya'dan, Hindistan çöllerinin uzak bölgelerinden) hepsi de paha biçilmez ödülü kazanabilmek umuduyla. Hepsi yüzlerce sanatta usta, hepsi onlarca cinin korkulu rüyası. Hepsi de kölelerini yıllar boyu bu macerada kullandı ve buna karşılık, tabii hepsi birden başarısız oldu. Birer birer hepsinin sakalları ağardı, elleri tutmaz oldu, sonu gelmez çağırma ve deneyler yüzünden kaftanları eskiyip soldu. Birer birer, hepsi de işi bırakmak istedi ve Rudolph'un direnciyle karşılaştı. Sıvışmaya çalışanlar kale merdivenlerinde kendilerini bekleyen askerlerle karşılaştılar; büyü yoluyla kaçmak isteyenlerse, kalenin çevresinde, kendilerini içeri mühürleyen güçlü bir neksusla. Kaçamadılar. Çoğu zindanlara atıldı, ötekiler imparator için çalışmaya devam etti. Bu sürece seyirci kalan biz varlıklar, ağır ahlak dersi içeren bir masal izlemiş gibi olduk: Sahiplerimiz, kendi tutkularının tutsağı olmuştu.

[50] Ağızdan nefes verme ve bir büyülü işaret eşliğinde yapılan bir çeşit hokkabazlık numarası. Tamamen farklı şekilde yaratılan Leş Rüzgarı ile aralarında uzaktan yakından hiçbir bağlantı yoktur.

[51] Bu İkincisi, yalnızca yedinci düzlemde, mümkün olan en ince tellerden yapılmış bir neksustu. Herkesin başına gelebilir.

[52] Üstünde yalnızca takke yoktu tabii; başka giysileri de vardı. Heyecanlandıysanız diye ekleyeyim dedim. Bakın, ayrıntılara daha sonra gireceğim; hikaye anlatımında gerilimi korumak gereklidir.

[53] Gördünüz mü? Ropdöşambrı da vardı. Üstelik pijamaları da. Kesinlikle saygıdeğer bir görüntü.

[54] Bir de çocuğu üzebilecek ayıp el hareketlerini.

[55] Sanırım toprak (siyah) ve büyücü kanının (kırmızı) birleşmesiyle, toprağa can verilmesini sembolize ediyor. Ama bu yalnızca varsayım: Golem büyüsü konusunda uzman değilim.

[56] Bu yılan yüzünden Yucatan'da kıyametler kopardı, hipnotize edici salınımlarından kaçmak için piramitlerden yuvarlanan ya da timsah kaynayan nehirlere atlayan rahipler görebilirdiniz. Ama karşımdaki çocukta aynı etkiyi yaratamamıştı. Tehditkar dalgalanmalarıma tepki olarak esnedi, tek parmağıyla dişini temizledi ve bir deftere bir şeyler karalamaya başladı. Bende mi bir şeyler var, yoksa günümüz çocukları fazla mı görmüş geçirmiş?

[57] Fetih savaşı sırasında Gladstone'un ifritlerinden birkaçıyla yakın temasım olmuştu ve onlardan biriyle yeniden karşılaşmak için can atmadığımı rahatlıkla söyleyebilirim. Genelde çok huysuz bir takımdı, gördükleri kötü muamele yüzünden huzursuz ve saldırgan olmuşlardı. Bu ifrit ilk başta cici bir bebeğin sevgi dolu doğasına bile sahip olsa (ki mümkün değil), mezarda geçirdiği bir yüzyıl onu iyice çileden çıkarmış olmalı.

[58] Pantolon zevki konusunu o anda bilemiyordum.

[59] Havada süzülen birçoğumuz, uzman gözlerin tarafsız ilgisiyle yarı izliyorduk olanları. Elimize fırsat geçtiğinde birbirimizin tarzını incelemek her zaman ilgi çekicidir; çağrıldığımızda ne şekilde ortaya çıkacağınız hakkında ne zaman iyi bir fikir yakalayacağınızı bilemezsiniz. Gençliğimde, ben hep dramatik girişler yapan biriydim. Şimdi, kişiliğim oturdukça, daha kaliteli ve ince zeka ürünü şeyler denemeye başladım. Tamam, arada yine dayanamayıp tüylü yılan falan oluveriyorum, ne yapalım yani.

[60] Girdiği kılık, cinin kariyerinin bir bölümünü Hindu Kuş dağlarında geçirdiğini gösteriyordu. Bazı dönemler nasıl da iz bırakıyor üzerimizde.

[61] Çağırma töreninde söylenen sözcükler, yere çizilen harf ve çizgileri güçlendirmek için gereklidir. Sözcükler, geçilmez bir sınır oluşturana kadar pentagramı çevreleyen, düğüm üstüne düğüm atan ve dönerek birbirleri içinden geçen, görünmez güç hatları yaratırlar. Ancak, tek bir harfin bile yanlış söylenmesi tüm savunmada ölümcül bir zayıf nokta kalmasına neden olur. Tallow'un da biraz sonra keşfedeceği gibi.

[62] 1860'larda, Gladstone o olağanüstü sağlık ve gücünü yitirmeye başladığında, ihtiyar tilki kendini daha iyi koruyabilmek için asasına muhteşem bir güç yüklemişti. Sonunda, zaten doğası gereği saldırgan olan birçok varlık, asanın içindeki yüksük büyüklüğündeki bir kümese hep beraber tıkılmanın etkisiyle iyice çığrından çıkmıştı. Sonuçta, belki de Mısır'ın görkemli günlerinden beri yapılmış en yenilmez silah çıkmıştı ortaya. Gladstone'un fetih savaşları sırasında, gecenin karanlığını orak biçimli şimşeklerle yaran asayı uzaktan görmüştüm. Yaşlı adamın siluetini de görmüştüm, kıpırtısız, geniş omuzlu, elinde asası, o ve değneği, ateşten paraboller içindeki tek sabit nokta halinde. Önüne çıkan her şeyi -kaleleri, sarayları, sağlam temelli duvarları- tuzla buz ediyordu; gücü karşısında ifritler bile diz çöküyordu. Şimdi de Kitty araklamıştı. Başına nasıl bir bela aldığını bildiğinden kuşkuluydum.

[63] Sizin küçük, karışık kafalarınızı daha da karıştırmamak için anlatmayacağım, müthiş derecede zekice bir sürü fikrim daha vardı. Bir tek şunu söyleyeyim: Hepsi de çok iyiydi, biraz fazla iyilerdi, kahretsin.

[64] İnsanların dünyasına geldiğimizde, yalnızca küçük bir duman ya da bir sıvı damlası bile olsa, maddesel bir şekle bürünmemiz gerektiğini herkes bilir. Bazılarımızın düşük düzlemlerde görünmezlik yeteneği olsa da, yüksek düzlemlerde, görünür bir şeklimizin olması gerekir. Büyücüler tarafından en ince ayrıntısına kadar tasarlanmış acımasız bağlama büyülerinin bir parçasıdır bu. Öteki Tarafta böyle bir bedenimiz olmadığı için, bunu yapmak bizi fazlasıyla zorlar ve acı verir. Bu tarafta ne kadar uzun süre kalırsak, acı da o kadar dayanılmaz hale gelir ama şekil değiştirmek bu semptomları geçici olarak hafifletir. Yapmadığımız şeyse, maddi nesnelere "sahip" olmaktır: Dünyevi şeylerle ne kadar az temas edersek bizim için o kadar iyidir; zaten, çağırma koşulları ve talimatlarıyla da kesinlikle yasaklanmıştır bu konu.

[65] Yırtıktan çıkan kemikli diz kapağı pek moda sayılmazdı ama.

[66] Biri, toplu çağırmadan arkadaşım, cambaz bacaklı kuştu. Diğeri koca göbekli bir orangutan şeklindeydi. Güzel, gerçekçi, geleneksel biçimler yani; küflü kemiklerle pek işleri olmaz gibi görünüyordu.

[67] Honorius'un aklının başında olmadığı, düzlemleri kontrol etmek için uğraşmamasından da belliydi. Etseydi, yalnızca ilk üç düzlemde iblis olarak göründüğümü anlayacaktı; geriye kalan düzlemlerde, bütün ihtişamımla koca Bartimaeus'tum.

[68] Zırvalarının tuhaf bir şekilde ilgimi çekmediğini söyleyemem. Kim bilir ne zamandan beri, en zorlu maridinden en küçük iblisine kadar hepimiz, itaat ve acıyla lanetlenmişiz. Hem büyücülere itaat etmek zorundayız, hem de bunu yaparken acı çekeriz. Gladstone'un emrini yerine getiren Honorius bu acımasız kapandan kurtulmanın bir yolunu bulmuş gibiydi. Ama bu arada aklını da yitirmişti. Eve dönmektense dünyada kalmayı kim tercih eder?

[69] Burada altı adet iblis parmağım çok işe yaradı; her birinin ucunda küçük bir vantuz vardı.

[70] Bir yerlere kavun taşımakta olan kamyonun, bir balıkçı dükkanının vitrinine dalmasıyla, kaldırımlara çığ gibi buz ve kalkan balığı yağdı. Kamyonun arka kapağı açıldı ve yola dökülen kavunlar, doğal bir eğimi izleyerek hızla yuvarlanmaya başladı. Kavunların hafif eğimli yokuşun sonundaki bir züccaciyeci dükkanına çarparak durmasından önce, birçok bisiklet devrildi ya da yanlardaki su yollarına kaçıştı. Füze gibi üstlerine gelen kavunlardan kaçmayı başaran birkaç yaya da, balıkçı dükkanına saldıran sokak kedileri sürüsü tarafından bertaraf edildi sonunda.

[71] Bir yaylım ateşinin ortasına dalmanın yaratacağı rahatsızlığı hayal edin: Bunca gümüşün üzerimde yarattığı etki aynen buydu; tek farkı bu yaylım ateşinin buz gibi olmasıydı.

[72] Kleopatra'nın İğnesi: 180 ton ağırlığında, on beş metre yüksekliğinde bir Mısır dikilitaşı. Kleopatra ile ilgisi alakası yok. Biliyorum çünkü M.Ö. 1475 yılında III. Tutmosis için onu diken işçiler arasında ben de vardım. Onu Heliopolis'de kuma sapladığımız için, 3500 sene sonra Londra'da görmek beni epey şaşırtmıştı. Herhalde birisi araklayıvermiş. Bugünlerde gözünüzü bir şeyden ayırmaya gelmiyor.

[73] Akhenaton'un tahttan indirilmesi olayı çok üzücüydü mesela. Nefertiti beni bu yüzden asla affetmedi ama ne yapabilirdim? Ra'nın yüce rahiplerini suçlasın, beni değil. Sonra bir de Süleyman'ın sihirli yüzüğü işi vardı, rakiplerinden biri onu aşırıp denize atmamı istemişti. Ayrıntılara girmesem daha iyi Sonra sayısız suikast, adam kaçırma, hırsızlık, iftira, entrika ve düzenbazlık... aslında düşününce, aşağılık olmayan iyi niyetli görevler gerçekten çok nadirdir ve uzun aralıklarla gelir.

[74] Şey, peki: Dev diyelim.

[75] Bu işlemi estetik kaygılar yüzünden de tercih etmiyordum. Arkamda pislik bırakmaktan hoşlanmam.

[76] Kurt adamların bu kadar kötü tanınmasının nedenlerinden biri bu müzmin dengesizliktir. Ayrıca kana susamış, doymak bilmez, yabani ve evlerde yetersiz eğitim almış yaratıklardır. Kurt adamlardan oluşan ilk birliği M.Ö. 2000 yıllarında Arkadyalı Lycaon kişisel korumaları olarak kullanmıştı ve eve gelen konuklardan çoğunu mideye indirmelerine rağmen, güvenliği sağlamada çok kullanışlı yaratıklar olduğu efsanesi hızla yayılmıştı. O günden sonra büyüden medet uman birçok zorba hükümdar, iriyarı ve kaslı insanlara karmaşık dönüşüm büyüleri yaparak, onları kullanmaya devam ettiler; ayrıca tecrit edilip soylarını güçlendirmek için üreme programlarına tabi tutuldular. Diğer pek çok şey gibi, İngiliz Gece Polisi'nin de kurucusu Gladstone'du; onların halkı korkutmak için değerli araçlar olduğunu biliyordu.

[77] Genelde Hindistan'daki filleri. Hint Okyanusu'nun uzak adalarında yaşayan Anka kuşları, çok sık olmamakla beraber avlanmak için ülkenin iç kısımlarına gelirlerdi. Yuvaları bir dönüm genişliğinde, yumurtaları sahilden görülebilecek koca beyaz kubbeler şeklinde olurdu. Yetişkinleri acımasız rakiplerdi ve yuvalarını yağmalamak için gönderilen gemilerin çoğunu yüksekten kayalar atarak batırırlardı. Halifeler uyuyan bir kuşun göğsünden gizlice kesilen tüyler için bol miktarda altın bağışlardı.

[78] İlk uçuculardan İkarus'un ibret verici öyküsünde olduğu gibi. Çok güvenilir bir kaynak olduğunu söyleyemeyeceğim Faquarl'a göre, Yunanlı büyücü Dedalus, içinde kızgın iki folyot olan büyülü kanatlar yapmış. Hafif çatlak ve patavatsız bir delikanlı olan İkarus, Ege Denizi'nin birkaç bin kilometre üstünde kanatları denerken, folyotlar hakkında ucuz yorumlarda bulunmuş. Buna tepki olarak, onlar da teker teker tüylerini döküp, İkarus ve espri yeteneğini sulara gömmüşler.

[79] Yaklaşık iki metre yükseklikteydik. Bunda ne var ki! Genç ve atikti ne de olsa.

[80] Yine de pek yaratıcı sayılmazdım. Kılık değiştirmekten çok sıkılmıştım ve artık aklıma bir şey gelmiyordu.

[81] Aslında zaten sırıtıyordu, sırıtmak iskeletlerin becerebildiği çok az şeyden biridir.

[82] Siz de bilirsiniz. Zeki ölümlü, aptal cini bir şişenin (veya hapsedebileceği başka bir şeyin) içine girmeye ikna eder, sonra kapağı kapatır ve üç dileğini yerine getirmezse çıkamayacağını söyler vs. vs. Hah hah. Aslında pek mümkün görünmese de, cin şişeye kendi isteğiyle girdiği takdirde bu tutsaklığın belli bir gücü vardır. Ama bugünlerde bu bayat numarayı en küçük, en mankafa iblis bile yutmuyor.

[83] Benim için yaptığı şeye bir saygı belirtisi olarak.

[84] Yalnızca çok azımız, yaşlı Faquarl gibi, açık (ve ümitsiz) bir şekilde isyandan bahseder. Ama o kadar uzun zamandır boşa konuşmuşlardır ki artık onları kimse dinlemez.

[85] Bunun gibi düşük düzeydeki varlıklar, genel olarak sınırlı zekaya sahip ve kinci yaratıklardır. Ellerine teslim edilen insanları, her fırsatta türlü işkence ve korku hikayeleriyle huzursuz etmeyi severler. Bazılarının da uçsuz bucaksız bir müstehcen fıkra repertuarları vardır. Artık şansınıza hangisi çıkarsa.

[86] Benim için anlaşılamaz bir şeydi. Çocuğu epey itici buluyordum.

[87] Zaten uyarmazdım, tabii. İnsanlar ve onların zavallı hayatları beni ilgilendirmez. Eğer kıza yardım etmek ve hemen o anda evime dönmek arasında seçim şansım olsaydı, büyük olasılıkla kulakları çınlatan bir kahkaha ve gözlerini yaşartan bir kükürt bulutuyla gözden kaybolurdum. İstediği kadar çekici olsun, bir insanla yakınlaşmak cinler için iyi değildir. Asla. Bunu yaşamış birinin sözüne güvenin.

[88] Yani gereğinden fazla büyük, dantelli gömlek kollarından görebileceğiniz kadarıyla.

[89] Gözleriniz çapaklı ya da romatizmalı değilse, göz açıp kapatmanız fazla uzun sürmez yani, burada biraz abartı var. Diyelim ki bir emir aldım ve o anki görevime biraz ara vermem istendi, elbette bedensizleşip başka bir yerde yeniden bedenlenebilir, gerekli eşyaları alıp geri dönebilirim ama bu en az birkaç saniye alır; istenen şeyler zor bulunan şeylerse, daha da fazla. Eşyaları yoktan var edemem. Bu çok saçma.

[90] Siperli şapka takmış bir kereste parçası, ondan daha canlı ve kişilikli olurdu.

[91] Konserve sebzelerin hiçbir zaman gerçek olanlar kadar besleyici ve lezzetli olamayacağı gibi, küre ya da kutu içine iblis ya da başka bir varlığı hapsederek yapılan element küreleri, Tutuşturucu çubukları ve diğer silahlar, varlıkların kendi yaptıkları büyüler kadar etkili ve uzun süreli olamazlar. Buna rağmen bütün büyücüler bu silahları sık sık kullanır, uzun çağırma törenleri yapmaktan çok daha kolay bir iştir çünkü.

[92] Diskin berbat işçiliğini görür görmez tanımamak mümkün değildi. İçindeki dayak arsızı iblisse, aynanın kendisinden de berbattı.

[93] Çoğu çabucak ve sorun çıkarmadan gitti. Arkada kalan bazı tembellerin sırtına Tutuşturucu uygulanarak hızlanmaları sağlandı. Büyücülerin yaşadığı paniği ayrıntılı olarak not aldıkları keşfedilen birkaç The Times muhabirine, sessiz bir yere kadar eşlik edildi ve yazacakları haberlerin daha uygun bir şekle sokulması için telkinlerde bulunuldu.

[94] Badana, duvar kağıdı ve çeşitli temizlik deterjanlarıyla ilgili işler. Bu kadar yeter.

[95] Öteki büyücülerin yüzde doksanından farkı yoktu. Birbirlerini arkadan bıçaklamakla meşgul değillerken, zamanlarını yaşamın keyifli yönlerini keşfetmeye harcarlar. Lüks eşyalar, alışveriş listelerinin en başında yer alır; ayak işlerini yapmak da her zaman zavallı cinlere düşer. İçlerinde en savurganları Pers büyücüleridir: Sarayları bir gecede bir ülkeden diğerine taşımak zorunda kaldığımız zamanlar oldu, bulutların üstüne -hatta sualtına- saraylar kurduk. Kalesinin kırılmaz camdan yapılmasını isteyen bir büyücü vardı. Çok açık olan mahremiyet konusu bir yana, vahim bir hata yapmıştı. Bir akşam kaleyi onun için inşa ettik ve sevinçle içine yerleşti. Ertesi sabah güneş doğdu: Duvarlar dev lenslerin işlevini gördü ve güneş ışınlarını kırarak güçlendirdi. Öğlen olduğunda büyücüyle birlikte bütün ev ahalisi kömür haline gelmişti.

[96] İşi yapmaları için yanıma öksüz sokak çocuğu kılığında iki folyot vermişti. En katı yürekleri bile eritecek kadar koca gözlü ve acınacak halde görünüyorlardı. Ancak, tembelliğe karşı da müthiş bir eğilimleri vardı. Onları ağır ateşte biraz kızartarak, sözümü dinlemelerini sağlamıştım.