NEW YORK TIMES BESTSELLER

GÖLGELERİN

EFENDİSİ

FİDYE

J O HN F L A N A G A N

Will: Araluen Krallığı’ndaki Redmont Eyaleti’nde, Baron

Arald’ın koruması altında büyüyen Will, Orman Muhafızı Halt’un

çırağı olarak geçirdiği yılların ardından, artık tam teç- hizatlı bir

Orman Muhafızı.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızlarından biri olan

Halt, gölge gibi hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kullanır.

Halt, yıllar önce Morgarath’ın ordusunun yenilmesinde de büyük

pay sahibi.

Crowley: Orman Muhafızlarının Komutanı.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyarı Horace, başta Will ile

anlaşamasa da sonradan iyi dost olurlar. Kusursuz kılıç kul lanan

Horace, bu ustalığı sayesinde genç yaşında şövalyelik payesine

erişmiştir.

Alyss: Will’in yetimhaneden arkadaşı, ve Redmont Şato su

Dışişleri Bölümü’nün başkanı olan Leydi Pauline’in çırağı. Alyss,

artık eyaletler arasında Haberci olarak görev yapıyor.

- 5 -

Erak: Skandiya Yüce Kontu.

Svengal: Erak’ın ikinci kaptanı ve en yakın dostu.

Prenses Cassandra / Evanlyn: Kral Duncan’m kızı, bu

macerada da kimliğini gizlemek için takma adla karşımıza çıkıyor.

Gilan: Halt’un eski çırağı. Esprili ve çok becerikli bir Or man

Muhafızı.

Seleten (Wakir): Arridi ülkesindeki El Şebah vilayetinin yerel

yöneticisi diğer bir deyişle Wakir. El Şebah önemli bir vilayet

olduğu için, Wakir de kıdemli bir baronla, örneğin Arald’la, eşdeğer

konumdadır.

Ömer ibn’ Talüd: Koreş Bedülinleri’nin şeyhi (yöneticisi.)

Cielema: Şeyh Ömer’in eşi.

Yusal Makali: Yaptıkları baskınlarla etrafa korku saçan

Tülagilerin komutanı.

Toshak: Erak’tan hiç hoşlanmayan ve Yüce Kontluğa göz diken

bir Skandiyalı.

Teğmen Alum: Cesur bir Arridi askeri.

Haşan ibn’ Taluk: Koreş Bedülinlere mensup bir genç.

- 6 -

öbetçi, karanlıkta bir hayalet gibi Araluen Şatosu’na doğ-

ru süzülen, koyu renk giysilere bürünmüş silüeti fark

N

edememişti.

Gece yarım ayın yarattığı ışık ve gölgelerin bir parçası ha line

gelen davetsiz misafir, hafif esintiyle kımıldayan ağaç ve bulutlara

karışmıştı sanki.

Nöbet noktası, devasa şatoyu çevreleyen surların ötesindeki dış

kordonda, güneydoğudaki kulenin yakınlarındaydı. Nöbetçinin

arkasında kalan hendekteki su, rüzgârla hafifçe dalgalanıyor ve

yıldızların karanlık suyun üstüne binlerce ışık noktacığı halinde

yansımasına neden oluyordu. Nöbetçinin karşısında ise şatonun

etrafını sarmalayan, içi meyve ağaçlarıyla dolu, bakımlı ve geniş

yeşil bir arazi bulunuyordu.

Şatodan uzaklaştıkça zemin, hafif bir eğim kazanıyordu.

Bahçenin içi, birinin ya da bir çiftin gözlerden ve yakıcı güneş ten

uzak, gölgesinde oturup dinlenebileceği ağaçlar ve kuytu yerlerle

doluydu. Ancak ağaçların uzun ve sık olmamaları, geniş bir saldırı

gücünü gizleyemeyecek kadar açık arazi bulun

- 7 -

JOHN FLANAGAN

masını sağlıyordu. Her an saldırıya uğrama tehlikesiyle karşı

karşıyaydılar. Bu nedenle güvenlikle insanların mahremiyet ve

dinlenme ihtiyacı arasında iyi bir denge sağlanmıştı burada.

Nöbet noktasının otuz metre solunda, geniş bir ağacın ke sik

kütüğüne eklenmiş eski bir araba tekerleğinden ibaret bir piknik

masası bulunuyordu. Masanın etrafına birkaç basit sıra

yerleştirilmiş, yan tarafına ise öğleyin masaya gölgesi düşsün diye

küçük bir ağaç dikilmişti. Şövalyelerle hanımlarının en sevdikleri

piknik yeri burasıydı. Uzaklardaki ormanın karanlık kıyılarına

kadar uzanan eğimli ve güzel, yemyeşil bir manzarası vardı. Her

mevsim güneş alan bir noktaya yerleştirilmişti; tabii güneş gökte

parladığı sürece.

Davetsiz misafir, masanın bulunduğu tarafa doğru ilerliyordu.

Koyu silüet, masanın kırk metre uzağındaki küçük ağaç

grubunun gölgesine karışarak yüz üstü yere uzandı. Hedefine son

bir bakış attıktan sonra, bir yılan gibi kıvrılarak gölgelerin içinden

çıktı ve korunaklı masaya doğru hareketlendi.

Son derece özenli ve yavaş adımlarla ilerliyordu. Ani bir

harekette bulunması halinde nöbetçinin onu fark edeceğini bilen,

eğitimli bir izci olduğu ortadaydı. Yeşillikleri aşarken bulutların

gölgeleriyle aynı anda hareket ediyor, kısa çimlerin üzerinde fark

edilmeden ilerliyor, hareket halindeki bir diğer bulut gölgesini

andırıyordu. Görülmemesini, koyu yeşil renkteki giysilerine de

borçluydu. Siyahlara bürünmüş olsa, aşırı koyu gölgesi dikkat

çekecekti. Oysa koyu yeşil, çimlerin ren- giyle mükemmel uyum

sağlıyordu.

Masayla arasındaki mesafeyi geçmek, on dakikasını aldı.

Hedefine varmasına birkaç metre kala, nöbetçi bir hareketlen

FİDYE

me sezmişçesine -ya da içgüdüsel bir dürtüyle- irkildi. Bunun

üzerine koyu silüet, olduğu yerde donakaldı. Ancak dönüp masadan

yana bir göz atan asker, birkaç metre ötedeki koyu, hareketsiz

silüeti fark etmedi bile.

Nihayet tehlikeli bir durum olmadığına karar veren nöbetçi,

başını sallayıp ayaklarını yere vurduktan sonra önce sağa sonra sola

doğru birkaç adım attı ve mızrağını sol eline alarak diğeriyle

yorgun gözlerini ovuşturdu.

Yoruldum ve çok sıkıldım, dedi kendi kendine, bir şeyler

gördüğümü sanmam çok doğal.

Esneyen nöbetçi, ağırlığını tek ayağına verip arkasına yas landı

ve yüzünü ekşiterek derin bir nefes aldı. Bu gevşek gö rüntüsü,

gündüz nöbetinde olsa yanına kâr kalmazdı. Fakat saat gece yarısını

geçmişti artık ve nöbetçi çavuşun bir saat boyunca gelip onu

kontrol edeceği yoktu.

Nöbetçi rahatlarken, karanlık siluet de son birkaç metreyi kat

ederek masaya varmıştı. Hafifçe yükselip emekledi ve durumu

gözden geçirdi. İrkilip ayaklarını yere vuran nöbetçi, masadan

birkaç metre uzaklaşmıştı uzaklaşmasına, ancak yeterince uzağa

gitmemişti.

Davetsiz misafir, beline bağlı duran uzun, deri kayışı çözdü ve

ortasında yumuşak, deri bir kese bulunan sapanı çıkardı. Keseye

pürüzsüz, ağır bir taş yerleştirip hafifçe ayağa kalktı ve basit silahı

geniş bir çember çizecek şekilde yavaşça savurmaya başladı.

Bileğini hafifçe savurdukça giderek hızlanıyordu.

Nöbetçi gecenin içinden gelen garip gürültüyü fark etmişti. Ne -

redeyse duyulmayan, derin bir vızıltı şeklinde başlayan ses, adım

adım tizleşip güçleniyordu. Sesin şiddetindeki değişim öylesine

- 9 ~

JOHN FLANAGAN

yavaştı ki, onu tam olarak ne zaman fark ettiğini anlayamıyordu.

Bir tür haşere gibi bir ses çıkarıyor, diye düşündü... belki de bir

eşekansıydı. Gürültünün geldiği yönü anlamakta zorlanıyordu.

Birden aklına bir şey geldi. Nöbetçilerden biri, birkaç gün önce

benzer bir ses duyduğundan söz etmişti. Bunun bir...

GÜM!

Görünmez bir mermi, aniden mızrağının ucuna çarptı. Darbenin

etkisiyle gevşek tuttuğu silah, elinden kurtulup fırladı. Adamın eli

içgüdüsel bir şekilde kılıcının kabzasına gitti. Sol tarafından,

masanın arkasından ince bir silüet belirdiğinde, kılıcım kınından

kısmen çıkarmıştı.

Davetsiz misafir san saçlarını gizleyen koyu renkli kukule tasını

geriye atınca, alarm vermek için koparmaya hazırlandığı çığlık,

adamın boğazında donup kaldı.

“Sakin ol! Benim,” dedi yabancı. Sesinden, durumdan bü yük

keyif aldığı anlaşılıyordu.

Karanlığın içinde çınlayan kahkahaları ve kendine özgü sarı

saçları, otuz metre uzaktan bile davetsiz misafirin Araluen

Krallığı’nın prensesi Cassandra olduğunu ortaya koyuyordu.

- 10 -

4 6T~> u durum artık bir son bulmalı, Cassandra,” dedi Dun -

J_Jcan.

Prenses, babasının öfkeli olduğunu görebiliyordu. Ofisin de,

masasının gerisinde volta atmasından değilse bile ona Cassandra

demesinden belliydi bu. Babası ona genelde Cass ya da Cassie diye

seslenirdi. Kızının adının tamamını ise yalnızca ona çok

sinirlendiğinde kullanırdı.

Ki bugün de çok sinirliydi Kral. Bütün sabah çalışması ge-

rekecekti. Çalışma masasının üstü, dilekçe ve karar tutanakla rıyla

doluydu. Tötonya’dan gelen ticaret heyeti, onlara zaman ayırmasını

talep ediyordu ve bunların üstüne bir de kızıyla ilgili şikâyetlerle

uğraşmak zorunda kalmıştı.

Cassandra, ellerini avuçları yukarı bakacak şekilde öne doğru

uzattı. Can sıkıntısıyla mahcubiyetini gösteren bir hareketti bu.

“Baba, ben yalnızca...”

“Yalnızca gece yarısından sonra bir hırsız gibi ortalıkta dolanıp

masum bir nöbetçiyi takip ettin ve şu lanet olası sapanın-

~ 11 -

JOHN FLANAGAN

la adamcağızın ödünü kopardın! Attığın taş ya mızrak yerine o

zavallıya isabet etmiş olsaydı?”

“Fakat etmedi,” dedi Cassandra kısaca. “Hedefimi vurdum.

Mızrağın ucunu hedeflemiştim.”

Kızını sert bakışlarla süzen kral, ona elini uzattı.

“Ver şunu,” dedi. Prenses onun neyi kastettiğini anlamayıp

başını eğince ekledi. “Sapanı diyorum. Onu bana ver.”

Konuşmadan önce kızının çenesine yerleşen kararlı ifade,

Duncan’ın gözünden kaçmamıştı.

“Hayır,” dedi Cassandra.

Duncan’ın kaşları çatıldı. “Bana karşı mı geliyorsun? Ben bu

ülkenin kralıyım.”

“Sana karşı gelmiyorum. Yalnızca sapanımı vermiyorum. Onu

kusursuz hale getirmek için tam bir hafta bizzat uğraştım. Hedefimi

kaçırmamak için aylardır aynı sapanla idman yapıyorum. Onu

parçalayıp at diye sana veremem. Üzgünüm.” Son kelime ağzından

bir an tereddüt ettikten sonra çıkmıştı.

“Ben aynı zamanda senin babanım da,” diye ısrar etti Duncan.

Cassandra başını sallayarak bu gerçeği kabullendiğini belli etti.

“Sana saygım sonsuz. Fakat şu an öfkelisin ve sapanımı sana

vermem halinde onu hiç düşünmeden parçalayacaksın. Öyle değil

mi?”

Hayal kırıklığıyla başını sallayan Duncan, sırtını kızına dönüp

pencereden baktı. Kralın yeşilliklere bakan, geniş, hava dar ve

aydınlık çalışma odasındaydılar.

“Karanlıkta ortalıkta dolanıp nöbetçileri avlamana izin ve -

remem,” dedi. Sapan konusunda çıkmaza düştüklerini fark

- 12 ~

FİDYE

ederek saldırı taktiğini değiştirmeye karar vermişti. Kızının ne

kadar inatçı olabileceğini biliyordu.

“Adamlara ayıp oluyor,” diye devam etti. “Bu hakkın- daki

üçüncü şikâyet. Artık senin şu saçma oyunlarından sıkılmaya

başladılar. Nöbetçi çavuşu, bugün benimle görüşmek istediğini

bildirmiş. Neler söyleyeceğini şimdiden tahmin edebiliyorum.”

Dönüp kızıyla yüz yüze geldi. “Beni çok zor bir duruma düşürdün.

Çavuştan özür dilemem gerekecek. Bunun ne kadar utanç verici bir

durum olduğunu anlıyor musun?”

Kızının öfkeli ifadesi, biraz yumuşamış gibiydi. “Özür dilerim

babacığım,” dedi Cassandra. Babasının resmi tavrını taklit

ediyordu. Normalde Duncan’a yalnızca “Baba,” diye hitap ederdi.

Ancak bugün “Cassandra” ve “Babacığım” olmuşlardı. “Ama inan

bana, bu saçma bir oyun falan değil. Yapmam gereken bir şey.”

“Nedenmiş?” diye sordu Duncan öfkelenerek. “Tanrı aşkına, sen

budala bir hizmetçi kız değil, Kraliyet Prensesisin! Seni korumak

için görevlendirilmiş yüzlerce askerin bulunduğu bir şatoda

yaşıyorsun! Neden karanlıkta hırsızlar gibi dolanıp ya sadışı bir

avcının kullanacağı türden bir silahla idman yapma gereği

duyuyorsun ki?”

“Baba,” dedi Cassandra resmiyeti bir kenara bırakarak, “şimdiye

kadar yaşadıklarımı bir düşünsene. Keltika’da Wargallar tarafından

kovalandım. Refakatçilerim öldürüldü ve kıl payı kurtuldum.

Ardından Morgarath’ın ordusu tarafından tutsak edildim.

Skandiya’ya sürüklendim ve hayatımı dağlarda sürdürmem gerekti.

Orada açlıktan ölebilirdim.

- 13 -

JOHN FLANAGAN

Ardından da büyük bir savaşa karıştım. Sözünü ettiğin o yüzlerce

muhafız, beni o süre zarfında hiç koruyamadılar, buna ne

diyorsun?”

Duncan, öfkeyle bir el hareketi yaptı. “Şey, olabilir. Fakat...”

“Şunu kabul edelim,” diye devam etti Cassandra, “tehlikeli bir

diyarda yaşıyoruz ve Kraliyet Prensesi olarak düşmanları mızın

hedefinde yer alıyorum. Kendimi savunabilmek istiyo rum.

Başkalarına muhtaç kalmak istemiyorum. Hem...” Tereddüt etti.

Duncan kızını dikkatle inceliyordu.

“Hem ne?” diye sordu Kral. Cassandra, daha fazlasını söyleyip

söylememekte kararsız gibiydi. Bir an sonra derin bir nefes alarak

sözlerine devam etti.

“Kızın olarak, gün gelecek sana yardımcı olmam -iş yükünün bir

kısmını sırtlanmam- gerekecek.”

“İyi ama bunu zaten yapıyorsun ya! Geçen haftaki ziyafet ne

kadar başanlıy...”

Cassandra boş ver dercesine elini salladı. “Ziyafetlerden, devlet

törenlerinden ya da bahçedeki pikniklerden söz etmi yorum. Önemli

meseleleri kastediyorum; senin adına diplomatik görevlere çıktığım,

anlaşmazlıkları çözmek üzere senin temsilcin olarak hareket ettiğim

durumları. Bir oğuldan yerine getirmesini bekleyeceğin görevleri.”

“Ama sen benim oğlum değilsin ki,” dedi Duncan.

Cassandra’nın yüzüne kederli bir tebessüm yerleşti. Babasının

onu çok sevdiğini biliyordu. Ama yalnızca babası değil, tüm krallar

yüklerini omuzlarından alacak bir oğul isterlerdi; bunun da

farkındaydı.

- 14 -

FİDYE

“Baba, ben bir gün kraliçe olacağım,” dedi. Ardından “Uma rım

çok yakında değil,” diye ekledi aceleyle. Duncan da tebessüm

ederek bu dileği paylaştığını belli etti. “Ama olduğumda, bunların

hepsini tek başıma yapmam gerekecek ve öğrenmeye başlamak için

artık çok geç olacak.”

Duncan, birkaç saniyeboyuncakızını inceledi. Cassandra’nın

güçlü bir iradesi olduğunun farkındaydı. Cesur, yetenekli ve zeki bir

kızı vardı. Kararlan ve zor işleri başkalarına bırakacak kukla bir

yönetici olmayacaktı kesinlikle.

“Sanırım haklısın,” dedi sonunda. “Kendini kollamasını

öğrenmen gerek. Ama Sör Richard sana kılıç kullanmasını öğ-

retiyordu. Sapana -ve gizlice kalenin içine süzülmeye - neden ihtiyaç

duydun ki?”

Genç ve soylu hanımların kılıç kullanma eğitimi almaları,

alışılmamış bir uygulama değildi. Cassandra da onun için özel

olarak dövülmüş hafif bir kılıçla birkaç aydan bu yana Yar dımcı

Savaş Ustası’ndan ders alıyordu. Yüzünde acı dolu bir ifadeyle

babasına döndü.

“Fena kılıç kullanmıyorum,” diye itiraf etti. “Ama ağır silahlı bir

rakip karşısında kendimi koruyabilmem için gerekli ustalığa asla

ulaşamayacağım. Yay için de aynı durum geçerli. Doğru düzgün bir

okçu olabilmek için yıllarca idman yapmak gerekiyor ve benim o

kadar zamanım yok.

“Sapan, aşina olduğum bir silah. Kullanmasını çocukken

öğrenmiştim. Skandiya’da hayatta kalmamı da sapanıma borçluyum.

Bu nedenle ana silahımın sapan olmasına karar verdim. İyice

ustalaşmcaya kadar temel becerilerimi geliştireyim diyordum.”

- 15 -

JOHN FLANAGAN

“Bu dediğini atış sahasında da yapabilirsin. Nöbetçilerimi

korkutmana gerek yok,” dedi Duncan.

Cassandra, özür dilercesine gülümsedi. “Askerlere haksızlık

ettiğimi kabul ediyorum. Ama Geldon, en iyi idmanın, şartların

gerçeğe en yakın olduğu durumlarda yapıldığını söyledi.”

“Geldon mu?” Duncan’m kaşları çatılmıştı. Geldon, Ara- luen

Şatosu’ndaki dairesinde yaşamakta olan emekli bir Orman

Muhafızı’ydı. Arada sırada Orman Muhafızları Birliği Komutanı

Crovvley’ye danışmanlık yapardı. Niyetlendiğinden fazlasını açık

ettiğini anlayan Cassandra’nın yüzü, birden kıpkırmızı kesildi.

“Görülmeden hareket etmek konusunda ondan birkaç tavsiye

istemiştim de,” diye ekledi aceleyle, “ama seni temin ederim ki

sapandan haberi yok.”

“Onunla sonra konuşurum,” dedi Duncan, gerçi kızının ger çeği

söylediğinden kuşkusu yoktu. Geldon, kızını böylesine sorumsuz

idman yöntemlerine teşvik edecek kadar budala biri değildi.

Kral, sandalyesine oturup öfkesinin dinmesi için birkaç saniye

derin derin nefes aldıktan sonra daha makul bir ses tonuyla devam

etti konuşmaya. “Cass, bir düşünsene. Bu yaptığın antrenmanlar

nedeniyle belki de kendini, hatta şatoyu tehlikeye atıyorsun.”

Neden söz edildiğini anlamayan Cassandra, başını hafifçe eğip

gözlerini babasına dikti.

“Neler çevirdiğini artık nöbetçiler de bildiğine göre, surla rın

dışında fark ettikleri kımıltılara ya da kulaklarına çarpan

- 16 -

FİDYE

hafif gürültülere aldırış etmeyecekler. Gecenin içinde süzülmekte

olan bir karaltı gördüklerinde, onun sen olduğunu düşü necekler.

Peki ya bir casus şatoya girmeye çalışıyorsa? Durum nöbetçinin

ölümüyle sonuçlanabilir. Böyle bir vicdan azabı çekmek ister

miydin?”

Duydukları hakkında düşünen Cassandra, başını öne eğdi.

Babasının haklı olduğunu anlamıştı.

“Hayır,” dedi alçak sesle.

“Tam tersi de olabilir tabii. Bu gecelerden birinde, şatoya

gizlice girmekte olan karaltıyı fark eden bir nöbetçi, bunun Kraliyet

Prensesi olduğunu fark edemeyebilir. Kazara kendini öldürtebilirsin

de.”

Kız, itiraz etmek için ağzını açtı ama Duncan elini kaldırıp onu

susturdu.

“Yeteneklerin sayesinde böyle bir şeyin asla olmayacağını

düşündüğünü biliyorum. Peki seni öldüren adama ne olacağını

düşünsene. Onun böyle bir vicdan azabı çekmesini ister miydin?”

“Sanırım istemezdim,” dedi Cassandra. Somurtmaya başlamıştı.

Kızının dersini aldığına hükmeden Duncan, başını sal ladı.

“Öyleyse bu tehlikeli oyunlara bir son vermeni istiyorum

senden.” Bir kez daha itiraza yeltenen kızma fırsat vermeden

konuşmaya devam etti. “Antrenman yapman gerekiyorsa, bırak da

Geldon senin için uygun bir plan hazırlasın. Sana yardım etmeye

can attığına eminim. Bir avuç uykulu nöbetçiye kıyasla onun

yanından görülmeden geçmen, çok daha zor olacaktır.”

-

17

-

JOHN FLANAGAN

Babasının, sapanını elinden almadığı gibi idmanlarına devam

etmesine izin verdiğini fark eden Cassandra’nın gülümsemesi, bütün

yüzüne yayıldı.

“Teşekkürler, Baba,” dedi hevesle. “Gün içinde çalışmaya

başlarız.”

Fakat Duncan, çoktan başını iki yana sallamaya başlamıştı.

“Bunun için daha sonra bol bol vaktin olacak. Bugün sana bir

seyahati -resmi bir seyahati-planlamak için ihtiyacım var.

Yanımızda kimlerin geleceğini belirlemeni istiyorum. Ayrıca büyük

olasılıkla yeni kıyafetler diktirmen gerekecek. Resmi göreve uygun

seyahat giysilerinden ve resmi elbiselerden söz ediyorum, şu

üstündeki ceket ve pantolondan değil. Bana yardımcı olmak

istediğini söylüyordun ya, işte sana fırsat. Her şeyi sen ayarla.”

Yapılması gereken hazırlıkları, ilgilenmesi gereken detayları

düşünerek kaşlarını çatan Cassandra, hafifçe başını salladı. Birçok

insanın dâhil edildiği resmi bir kraliyet seyahatinin ince ince

planlanması gerekirdi. Çok yoğun bir-iki hafta beni bekliyor, diye

geçirdi içinden. Fakat babasının dikkatinin sapandan uzaklaşmış

olmasına çok memnundu.

“Ne zaman gidiyoruz?” diye sordu “ve nereye?” Yol boyunca

verecekleri

molaları

düzenleyebilmek

üzere

seyahatlerinin

uzunluğunu bilmesi gerekiyordu.

“Üç hafta içinde,” dedi Kral. “Önümüzdeki ayın on dördünde,

Redmont Şatosu’nda yapılacak bir düğüne davetliyiz.”

“Redmont mu?” diye tekrarladı Cassandra. Bu ismin ilgisi ni

çektiği anlaşılıyordu. “Redmont’ta evlenen de kim?”

- 18 -

sim listesini inceleyen Halt, parmaklarını kabarık saçlarının

içinden geçirerek “Hay Gorlog’un sakalı!” dedi, çok sevdiği

Skandiya küfrünü savurarak. “Burada kaç kişi var böyle?”

İ Leydi Pauline huzurlu bir ifadeyle Halt’u izliyordu. “İki

yüz üç,” diye yanıt verdi sakin sakin.

Halt, dehşet içinde başını listeden kaldırdı. “İki yüz üç mü?”

diye tekrarladı sayıyı. Pauline başını salladı. Parşömeni masa ya

bırakırken, Halt’un başı iki yana sallanıyordu.

“Eh, öyleyse davetli sayısını biraz azaltmamız gerekecek,” dedi.

Bunun üzerine Pauline’in kaşları hafifçe çatıldı. “Muhte melen

konukların üçünden vazgeçebiliriz,” dedi. “İberya elçisi ve o iki

budala kızını düğün törenimde görmek istediğimden emin değilim.”

Bir tüy kalem alarak listedeki son üç ismi karaladı ve başını

kaldırıp gülümsedi.

“İşte. Oldu. Hiç de zor değilmiş, ne dersin?”

Telaşlı bir ifadeyle başını iki yana sallayan Halt, listeyi eli -

~ 19 -

JOHN FLANAGAN

ne alarak bir kez daha incelemeye başladı. “Ama... iki yüz da vetli?

Evlenebilmek için yanımızda gerçekten bu kadar insan olması

gerekiyor mu?”

“Evlenecek olanlar onlar değil, tatlım. Biziz,” dedi Halt’un

sözlerini yanlış anlamış gibi yapan Pauline. Halt, kaşlarını çatarak

Pauline’e bir göz attı. Normalde, Halt’un kaşlarını çat ması,

karşısındakini korkuturdu. Ancak Leydi Pauline’in korktuğu falan

yoktu. Kadın, yüzünü hafifçe buruşturunca, Halt da oyunu kesmesi

gerektiğini fark etti. Listeye geri dönerek işaret parmağıyla bir

noktayı işaret etti.

“Yani... sanırım Kral’ı davet etmek gerekir,” diye konuş maya

başladı.

“Elbette gerekir. Sen onun en eski danışmanlarından birisin,”

diye belirtti Pauline.

“Evanlyn de öyle; yani Cassandra. O da dostumuz. İyi ama

diğerleri de kim oluyor? Kraliyet kafilesinde en az on beş-kişi var

sanki!”

“On yedi,” dedi Leydi Pauline. “Ne de olsa Kral, maiyeti

yanında olmadan seyahat edemez. Cassandra ile öylece atlarına

atlayıp buraya gelerek ‘Biz düğün için gelmiştik. Nereye

oturacağız?’ diyemezler ya. Bu işin bir protokolü var.”

“Protokol ha!” diye homurdandı Halt alaycı bir ifadeyle. “Saçma

sapan şeyler bunlar!”

“Halt,” dedi zarif diplomat, “bana evlenme teklif ettiğinde, bu

işi birkaç yakın arkadaşımızla birlikte ormandaki bir açıklıkta

halledeceğimizi mi düşünmüştün?”

Halt, bir an tereddüt etti. “Şey, hayır... elbette hayır.”

Ancak aslında tam da Pauline’in söylediği gibi evlenmeyi

- 20 ~

FİDYE

düşünmüştü. Basit bir tören, birkaç arkadaş, yiyecek içecekler ve

hop! Pauline ile evlenmiş olacaklardı. Fakat o an, bunu iti raf

etmenin pek de akıllıca olmayacağını hissediyordu.

Kır saçlı Orman Muhafızı ile güzeller güzeli Leydi Pauline ’ in

nikâhı, birkaç haftadan beri Redmont Baronluğu’nda en fazla

konuşulan konuydu.

Bu uyumsuz görünen ancak saygıdeğer ikilinin karı koca

olacakları gerçeği hem insanları şaşkına çevirmiş hem de ke -

yiflendirmişti. Böylece meraklanıp dedikodu yapacakları yeni bir

konu doğmuştu. Redmont yemek salonunda haftalardan heri başka

bir şey konuşulmuyordu.

Şaşırmamış gibi davrananlar da yok değildi. Redmont Ba ronu

Arald da bunlardan biriydi.

“Biliyordum!” diyordu onu dinleyen herkese. “O ikisinin

¡ırasında bir şeyler olduğunu zaten biliyordum! Bu işin böyle

sonuçlanacağım yıllar önce tahmin etmiştim. O zamanlar onlar bile

bunun farkında değillerdi.”

Gerçekten de şatoda ara sıra Halt ile Pauline’in arkadaştan

lazlası olduklarına dair belli belirsiz dedikodular yayılırdı. Ancak

ahalinin çoğu, bu tür söylentilere inanmayı reddederdi. Ayrıca ne

Halt’un ne de Pauline’in çıkıp mesele hakkında lek kelime etmişliği

vardı. İş sır tutmaya geldiğinde, Orman Muhafızları ve Dışişl eri

mensuplarından daha ketumu bulunmazdı.

Ancak bir süre sonra Halt, artık zamanın giderek daha hızlı ;ıkıp

gittiğini fark etmişti. Çırağı Will, eğitiminin son yılınday- dı.

Birkaç ay içinde mezun olacak ve Gümüş Meşe Yaprağı yani tam

teşekküllü bir Orman Muhafızı’nın simgesi- terfi

~ 21 -

JOHN FLANAGAN

sini alacaktı. Bu da Will’in Redmont’tan ayrılacağı anlamına

geliyordu. Çocuk, kendi baronluğuna atanacaktı. Halt, Will ya-

nındayken sürdüğü son derece hareketli ve enerjik yaşamdan insanı

korkutan bir boşluğa düşeceğini seziyordu. Bu hissiyatı içinde

büyürken, farkında olmadan Leydi Pauline’le daha da yakınlaşmaya

başlamıştı.

Pauline de Halt’un giderek artmakta olan arkadaşlık ve sevgi

ihtiyacını fark etmişti. Orman Muhafızları, genellikle yalnız yaşama

eğilimindeydiler. Hayatları hakkında konuşabilecekleri pek fazla

insan yoktu. Bir Haberci olarak Baronluğun ve birlikte hizmet

ettikleri Krallığın birçok sırrına vakıf olan Pauline de bu az

sayıdaki kişilerden biriydi. Halt, onun yanında gevşeyebiliyordu.

Görevleri hakkında konuşup birbirlerine tavsiyeler verebiliyorlardı.

Ayrıca, aslına bakılırsa, ikisinin de genç olduğu zamanlarda

aralarında bir şeyler yaşanmıştı.

Açık söylemek gerekirse Leydi Pauline, Halt’u yıllardır deliler

gibi seviyordu. Sessizliğini koruyarak Halt’un ona evlenme teklif

edeceğini bildiği o günü sabırla beklemişti.

Öte yandan, karşısındaki utangaç ve sıkılgan adamın geniş çaplı

bir düğün töreni fikri karşısında dehşete kapılacağının da

farkındaydı.

“Bu da kim?” dedi listede tanımadığı bir isme rastlayan Halt.

“Sandalhurstlü Leydi Georgina mı? Onu neden davet ediyoruz ki?

Ben bu kadını tanımıyorum. Neden tanımadığımız kişileri düğüne

davet ediyoruz?”

“Ben onu tanıyorum,” diye yanıt verdi Pauline. Halt’un çok iyi

bildiği o sert ses tonuyla konuşmuştu. “Kendisi teyzem olur. Biraz

sivri dillidir ama onu davet etmem gerek.”

- 22 -

FİDYE

“Daha önce bana ondan hiç söz etmemiştin,” dedi Halt. “Doğru.

Ondan pek hoşlanmıyorum. Dediğim gibi, bir parça sivri dillidir.”

“Öyleyse onu neden davet ediyoruz?”

“Çünkü son yirmi yılını benim bekârlığıma sızlanarak ge çirdi.

‘Zavallı Pauline!’ diye çığlıklar atardı. ‘Yalnız başına yaşlanacak!

İşiyle evli! Hiçbir zaman ona bakacak bir kocası olmayacak!’

Aksini kanıtlamak için kaçırılmayacak kadar iyi bir fırsat.”

Halt, kaşlarını çattı. Birilerinin sevdiği kadını eleştirmesi kadar

canını sıkan çok az şey vardı ve o an hiçbiri aklına gel miyordu.

“Katılıyorum,” dedi. “Hatta düğün yemeğinde onu en sıkıcı

tiplerin yanma oturtalım.”

“İyi düşündün,” dedi Leydi Pauline. Bir başka kâğıdın üstüne

not aldı. “Sıkıcılar Masası’nın baş koltuğuna oturtacağım onu.”

“Sıkıcılar Masası mı?” dedi Halt. “Bu deyimi daha önce

duyduğumu sanmıyorum.”

“Her düğünde bir Sıkıcılar Masası olur,” diye sabırla açık ladı

nişanlısı. “Baş ağrıtan, gösteriş meraklısı, sıkıcı tiplerin hepsini bir

masaya toplarsın. Birbirlerini taciz etmekten düğündeki normal

insanları rahatsız etmeye fırsat bulamazlar.” “Onun yerine düğüne

yalnızca hoşlandığın insanları çağır- san olmuyor mu?” diye sordu

Halt. “Georgina Teyze hariç tabii, onu çağırıyor olmanın mantıklı

bir nedeni var. Fakat neden diğer sıkıcı tipleri çağırasın ki?”

- 23 -

JOHN FLANAGAN

“Bu bir aile meselesi,” dedi Leydi Pauline, ardından akima gelen

ikinci ve üçüncü isimleri de Sıkıcılar Masası’na ekledi. “Aileni

düğününe çağırmak zorundasın ve can sıkıcı tipler de her ailede

mevcuttur. Düğün organizasyonunun bir parçası işte.”

Kendisini oymalı bir koltuğa bırakan Halt, bacağını koltu ğun

kolunun üzerinden geçirerek hafifçe yan döndü. “Ben düğünlerin

neşeli geçtiğini sanırdım,” diye mırıldandı.

“Öyle geçerler. Sıkıcılar Masası’nı oluşturursan tabii,” diyen

Pauline gülümsedi. Halt’a davet edebileceği bir ailesi bulunmadığı

için şanslı olduğunu söylemek üzereyken, kendini durdurdu. Halt

ailesinin herhangi bir üyesini görmeyeli yirmi yıldan fazla

oluyordu. Pauline bu durumun nişanlısının içten içe kederlenmesine

neden olduğunu hissetti.

“Sorun şu ki,” diye devam etti aile meselelerinden uzakla şarak,

“işin içine Kral girdiği için, tören resmi bir kimlik ka zandı. Davet

edilmesi gereken kişiler var; soylular, şövalyeler ve leydileri, yerel

liderler, köy meclisi üyeleri ve bu tür kişiler. Kraliyet ailesine

yanaşma şansını ellerinden alırsak, bizi asla affetmeyeceklerdir.”

“Beni affedip affetmemeleri gerçekten umurumda bile değil,”

dedi Halt. “Birçoğu, yıllardır benimle karşılaşmamak için yolunu

değiştiren tipler.”

Öne doğru eğilen Leydi Pauline, nazikçe nişanlısının kolu na

dokundu.

“Halt, bu, bazıları için hayatlarının en önemli gecesi olacak. Ne

de olsa, ülkede pek bir hareketlilik yok. Onların tekdüze

- 24 -

FİDYE

hayatlarını bir parçacık renk ve ihtişamdan mahrum bırakmayı

gerçekten ister miydin? Ben istemezdim doğrusu.”

Pauline’in haklı olduğunu anlayan Halt iç geçirdi. İtiraz

konusunu uzattığını da fark etmişti. Pauline belki de büyük, resmi

bir düğünden onun kadar nefret etmiyordu. Orman Muhafızı,

meselenin arkasında yatan nedenleri kavrayamıyordu, ancak

kadının isteklerini yerine getirecekti.

“Hayır. Elbette ki haklısın.”

“Pekâlâ,” diye devam etti Pauline. Halt’un yelkenleri suya

indirdiğini fark etmiş ve bundan dolayı çok memnun olmuştu.

“Kendine bir şahit seçtin mi?”

“Tabii ki Will,” dedi Halt çabucak.

“Ya Crowley? O senin en eski dostun.” Pauline, Halt’tan farklı

olarak bu tür resmi görevlendirmelerin riskli meseleler olduğunun

farkındaydı.

Halt, kaşlarım çattı. “Doğru... ama Will’in yeri çok başka.

Benim için bir oğuldan farksız.”

“Elbette. Ancak Crowley’ye de bir görev bulmamız gerekiyor.”

“Gelini takdim eden kişi olabilir,” diye öneride bulundu Halt.

Pauline, kaleminin tüyünü çiğneyerek birkaç saniye düşündü.

“Sanırım Baron Arald o işi kendisinin yapacağım düşünüyor.

Hımm. Karışık meseleler bunlar.” Birkaç saniye daha düşündükten

sonra bir karara vardı. “Crowley beni takdim edebilir. Arald da

düğünü yönetir. Hallettik!” Giderek uzayan listesine iki not daha

aldı.

JOHN FLANAGAN

Araluen’de nikahlar dini törenle değil, devlet töreni şeklin de

gerçekleştiriliyordu. Bu nedenle töreni en üst rütbeli kişinin

yönetmesi doğaldı. Yüzünü buruşturmamak için büyük çaba

harcayan Halt, boğazını temizledi.

“Protokol icabı,” dedi sahte bir endişeyle, “töreni Kral’ın

yönetmesi gerekmiyor mu?”

Nişanlısının haklı olduğunu fark eden Pauline’in zarif yüz

hatları, kaşlarının çatılmasıyla birlikte buruşuverdi. Ona ma sum

masum bakan Halt’un durumdan memnun olduğu anlaşılıyordu.

“Lanet olsun!” dedi Pauline. Hemen sonra, bunu yeterli

bulmayarak Halt’un küfrünü ödünç aldı. “Hay Gorlog’un diş leri!”

Parmaklarını sıkıntıyla masanın üstünde tıkırdattı. “Sakalı

diyecektin,” dedi Halt kibarca.

“Hem sakalı hem de dişleri olduğunu duymuştum,” dedi Pauline.

Aklına bir fikir gelmişti. “Tamam. Kral Duncan’ı tö renin Hamisi

olarak çağırırız. Mesele de çözülmüş olur!”

“Bu Hami denen kişi ne iş yapar?” diye sordu Halt. Pauline

omuz silkerek soruyu geçiştirdi.

“Emin değilim. O pozisyonu şu an uydurdum. Ama Duncan bir

şey anlamayacaktır. Protokol bilgisi neredeyse seninki kadar

zayıftır. Bir tür abartılı Merasim Yöneticiliği olacak işte.

Evliliğimize bir tür... kraliyet prestiji katacak. Evet, bu iyi oldu,”

diye mırıldandı. “Not almalıyım.”

Not alırken aynı zamanda Kral’ın Teşrifatçısına Hamilik

kavramını açıklamayı da aklına yazdı. Fakat Lord Anthony za ten

eski bir dostlarıydı.

“Başka kim kaldı? Atladığımız kimse var mı?”

FİDYE

“Horace?” diye önerdi Halt. Pauline derhal başıyla onayladı.

“Onu yer gösterici yapacağız,” dedi deliler gibi bir şeyler

yazarak.

“Bunu da mı şimdi uydurdun?” diye sordu Halt. Alınan Pauline,

başını kaldırdı.

“Elbette ki hayır. Resmi bir görev bu. Bilirsin canım, ‘Geli nin

arkadaşı mısınız? Damadın arkadaşı mısınız? Sola oturun lütfen.

Sağa oturun lütfen.’ Bildiğin yer gösterici çocuk işte.”

Halt, kaşlarını çattı. “Unuttuğumuz birileri var gibi geliyor

hana...”

Pauline, elini alnına vurarak “Gilan!” dedi. “Törende resmi hir

görevi olmazsa çok alınacaktır.”

Halt, can sıkıntısıyla dişlerini gıcırdattı. Pauline haklıydı. Uzun

boylu, neşeli, sadık Gilan, Halt’un bir önceki çırağıydı. Ona da bir

görev bulmaları gerekecekti.

“İki şahidim olamaz mı?” diye sordu.

“Hayır... ama fazladan bir sağdıcın olabilir. İyi düşündün! Bu da

benim fazladan bir nedime bulmam gerektiği anlamına geliyor. Ben

yalnızca Alyss’i düşünmüştüm.”

“Şey,” dedi Halt, meseleye giderek ısındığı için memnun

kalarak, “bu da Cassandra’ya yapacak bir iş vermemiz anlamına

geliyor.”

Nişanlısının bir an için kaşlarını çattığını fark edince şaşırdı,

/eki bir kadın olan Pauline, yardımcısı Alyss’in, Will ile otura-

cakları düğün masasında Prenses Cassandra’yı görmek isteme-

yeceğini düşünüyordu. Cassandra’nın o akşam uzakta tutulması,

Kraliyet Hamisi’nin masasında oturtulması daha iyi olacaktı.

- 27 -

JOHN FLANAGAN

“Olmaaaz,” dedi sonunda. “Onu nedime yapamayız. Kraliyet

prensesi olarak orada gelinden daha çok dikkat çekecektir.”

“Eh, öyle bir şey olmasını istemeyiz tabii!” dedi Halt.

“Eğer Chubb izin verirse, ikinci nedime genç Jenny olabilir. Ne

de olsa, Alyss ve Will ile birlikte büyüdüler.”

Leydi Pauline, boş bir kâğıt bularak bir not daha aldı. Liste si

giderek kabarıyordu. Planlanacak o kadar çok şey vardı ki. Birden

aklına bir fikir geldi. Başını kaldırmadan sordu:

“Saçını kestireceksin, öyle değil mi?”

Halt, elini bir kez daha saçlarının arasından geçirdi. Biraz

uzamaya başlamış, diye düşündü.

“Uçlarından biraz kestiririm,” dedi. Eli farkında olmadan saks

bıçağının kabzasına gitmişti.

Pauline, bu kez başını notlarından kaldırdı ve “Saçını kesti-

receksin,” dedi. Halt, birden yıllardır keyfini sürdüğü bazı öz -

gürlüklerin elinden kayıp gidiyor olabileceğini fark etti.

“Saçımı kestireceğim,” dedi uysalca.

- 28 -

Yelkeni indirin,” dedi Skandiya Yüce Kontu Erak. Bas-

kın gemisi Kurt Rüzgârının kaptanlığını yapıyordu.

Svengal ile küçük bir yelkenci grubu, ana yelken direğinin

yanında hazır bekliyorlardı. Erak’m emri üzerine, devasa seren*

direğini uygun konumda tutan ince halatları çözerek güverteye

indirmeye başladılar. Denizden kıyıya doğru esen rüzgârı

toplamaktan vazgeçip devrilen kare şeklindeki büyük yelken, ön

tarafta bekleyen üç tayfa tarafından hızla toplanıp katlandı ve

yelken dolabına yerleştirildi.

Direkten ayrılan seren, karşılıklı dizilmiş kürekçi sıralarının

arasından yükselen döşemedeki ön ve arka yük bölmelerine doğru

sessizce savruldu. Normal şartlar altında, Skandi- yalılar bu tür bir

operasyon sırasında gürültü çıkarmamak için uğraşmazlardı. Fakat

o an, normal şartlar geçerli değildi. Bu bir baskındı.

Yolun kalan kısmını kürekçileriyle kat edecek olan Erak,

dümeni iskele yönüne kırıp, gemiyi aralarında otuz metre bile

Yelkenli gemilerde üzerine dört köşe yelken açmak ve işaret kaldırmak için direğe atay olarak bağlanan gönder. (Ed. N.)

- 29 ~

JOHN FLANAGAN

bulunmayan, alçak Arrida kıyılarına paralel bir rotada yürütmeye

başladı.

“Kürekler dışarı,” dedi aynı alçak sesle. Ardından da ekledi. “Ve

Torrak aşkına, biraz sessiz olun.”

Skandiya inancının en iyi yanlarından biri de verdiğim emri

vurgulayabilen çok sayıda tanrı, yarı tanrı ve önemsiz iblis

barındırması, diye geçirdi akimdan. İri yarı tayfalardan oluşan

kürekçiler, küreklerini neredeyse abartılı denebilecek bir özenle

kaldırıp geminin her iki yanında sıra halinde uzanan kürek yerlerine

taktılar. Yalnızca birkaç minik tıkırtı çıkmasına rağmen Erak,

dişlerini öfkeyle sıktı. Arridi sahil şeridinin genellikle tenha olan

bir noktasına yaklaşıyorlardı. Ancak bir Skandiya gemisinin

alacakaranlıkta sessizce El Şebah kentine yaklaştığını haber

verebilecek bir çoban ya da atlının onları duyması, işten bile

değildi.

Erak, kıyıya bu kadar yaklaşmanın riskli olduğunu biliyor du.

Fakat bir seçim yapmak zorundaydı ve bunun riski daha azdı. Yılın

bu vakti kıyıya doğru esmekte olan kuzey rüzgârıyla sürüklenerek

gece boyunca güneydoğuya doğru yol almışlardı. Rüzgârı arkasına

alan Erak, kıyıdan bir ısırık koparılmış gibi duran kocaman koy

boyunca kıyıya yakın bir rota izlemişti. Koyun doğu ucundaki

burnun tepesinde El Şebah kenti yükseliyordu. Gemisini koyun

içine, kentin aksi yönüne doğru ilerleten Erak, arkalarında kalan

karanlık kara parçasının onları koruyacağının farkındaydı. Ayrıca,

yaklaşık kırk dakika sonra güneş yükselmeye başladıkça,

doğusunda kalan burun ve şehir aydınlanırken, gemisi hâlâ

karanlıkta kalacaktı.

Kıyıdan görülme riskini almamak için gemisinin bumu-

~ 30 ~

FİDYE

ııu açık denizden El Şebah’a çevirebilirdi de. Fakat o zaman da

kentten görülme tehlikesini göze alması gerekecekti. Kurt Rüzgârı,

karanlıkta bile gri denizin üzerinde karanlık bir leke şeklinde

seçilebilecekti. Şehre yaklaştıkça, fark edilme riskleri de artacaktı.

Hayır, yelkeni indirip arkalarında kalan kara parçası taralından

gizlenmeleri ve kıyıdan şehre süzülmeleri daha güvenliydi.

Erak, dikkatini dağıtan bu düşünceleri aklından çıkardı. Bir anda

hayallere daldığına göre yetenekleri paslanmış olmalıydı.

“Kürek çekmeye hazır olun,” diye fısıldadı. Emri, kürekçi

sıraları boyunca iletildi. Çift sıra halinde oturmakta olan kü -

rekçilerin gözleri, kaptanlarına çevriliydi. Kaldırdığı elini in -

dirmesiyle birlikte kürekler suya daldı ve Kurt Rüzgârı, hedefine

doğru hareket etmeye başladı. Dar gövdeli gemisi suyun içinde

ilerlemeye başlayınca Erak, dümen yekesinin* elinin altında ha yat

bulduğunu hissetti. Minik dalgalar geminin meşe gövdesine

çarparak çağıldıyor, pruvanın kara sularını yarıp geride fosforlu

beyaz köpükler bıraktığı noktalardan hafif fışırtılar geliyordu.

Yeniden baskına çıkıyor olmak ne güzel, diye aklından geçirdi

Erak memnuniyetle.

Yüce Kontluk hayatının cazip unsurları olduğunu kabul

ediyordu. Akıncı filoları tarafından Hallasholm’e getirilen tüm

ganimetlerden yüzde yirmilik pay almak, oldukça keyifliydi. Ancak

Erak hayata korsan olmak için gelmişti, vergi toplamak ya da

yönetici olmak için değil. Hallasholm’deki Yüce

* Dümeni kullanmak için dümenin baş tarafına takılan kol. (Ed. N.)

~ 31 ~

JOHN FLANAGAN

Salon’da müdürü Borsa ile makbuzlar ve hesaplar arasında oturarak

geçirdiği birkaç yıl boyunca sıkıntıdan patlamış, zihnini dağıtacak

bir şeyler aramaya başlamıştı. Selefi Ragnak, kaptanlardan ve

karadaki çiftçilerden alman vergileri hiç de gizlemediği bir

açgözlülükle izlerken, Erak dolmakta olan kasalarından ötürü

rahatsızdı sanki. Bir kurt gemisi kaptanı olarak kendisini, Yüce

Kont ve vergi kanunlarını uygulayan dikkatli müdüründen çok,

vergi ödememenin bir yolunu arayan kaptanlara daha yakın

hissediyordu.

Bir süre sonra parşömenler, hesaplar, iadeler, hasat rakamları ve

kaptanları tarafından ele geçirilen mal ve hâzinelere dair detaylı

dökümleri Borsa’nın kucağına bırakmış ve yeniden sefere

çıkacağını bildirmişti.

“Yalnızca son bir baskın,” demişti ona içerleyen müdürüne. “Şu

masanın arkasında biraz daha oturursam delireceğim. Ye niden

denize açılmam gerek.”

Borsa, durumu gönülsüzce de olsa kabullenmişti. Asla bir

savaşçı olmamıştı. O bir yöneticiydi ve işinde de çok başarılıydı.

Yüce Kont makamına seçilen iri yarı, kabadayı gemi kaptanlarının

onun gibi hesapları incelemekten ve açıklanmamış gelirleri ortaya

çıkarmaktan neden hoşlanmadıklarını hiçbir zaman kavrayamamıştı.

Fakat bir şekilde bu işlerden hoşlanmadıklarını biliyordu. Ragnak

bile yönetiminin ilk günlerinde ara sıra baskına çıkmaya devam

etmişti. Tembelleşip açgözlülüğe kapılması ve Hallasholm’de

oturup hâzinesini her gün yeniden saymaya başlaması için aradan

epeyce zaman geçmesi gerekmişti.

Böylece Erak, hemen Kurt Rüzgârı'nın kaptanlığını emanet

- 32 -

FİDYE

ettiği eski yardımcısı Svengal’e haber salmış ve bir tek baskın için

komutayı yeniden ele alacağını bildirmişti.

Denizcilerden bazıları, kaptan yardımcılığına kaydırılmaktan

hoşlanmazdı. Ancak Svengal, Erak’ın yeniden başlarına geçmesine

çok sevinmişti. İkisi çok iyi arkadaştı ve Svengal, Erak’m ondan

çok daha iyi bir denizci olduğunun farkındaydı.

Ve işte şimdi, Arrida kıyılarının açığından El Şabah adlı kü çük

ticaret şehrine yaklaşıyorlardı.

El Şebah, Sakin Deniz’e gelen gemilere erzak, donanım, kereste,

halat ve ip sağlayan kentlerden biriydi. Küçük bir kumsalın üstünde

yükselen burna inşa edilmişti ve kuzey kısmında merdivenler

aracılığıyla ulaşılan, insan yapımı bir liman bulunuyordu. Yılın bu

vakti güneybatıdaki Sonsuz Okyanus’ta bulunan adalardan mal

taşıyan çok sayıda ticaret gemisi, Sakin Deniz’e gelmeye başlamıştı

artık.

Sakin Deniz’e gelen gemiler El Şebah’ta ya da kasabalarından

birinde kıyıya yanaşıyor ve su, yiyecek ve yakacak temin edip

gövdelerinin fırtınalarda zarar gören kısımlarını tamir et tiriyordu.

Tüm bu gemiler, aldıkları hizmetlerin karşılığı olarak ar-

kalarında büyük miktarda altın sikke ve altın külçesi bırakıyorlardı.

Kentten gönderilen gizli bir mesaja karşılık olarak iç kesimlerdeki

başkent Fafas’tan arada sırada gönderilen silahlı bir kervan,

kasabalardan topladığı hâzineleri Emrikir'in kasalarına götürüyordu.

Erak, yılın ilk kervanının gelmesine daha iki hafta olduğunu

biliyordu. Kervanların hareket planı son derece gizliydi. Olası

- 33 -

JOHN FLANAGAN

yağmacılar hâzinenin yola çıkıp çıkmadığını bilmezse, saldırı

tehlikesi de azalıyordu. Aklı başında hiçbir korsan, kalkıp da şehrin

kasa dairesinde bir hazine bulunma olasılığı var diye hayatım riske

atmazdı. Gizlilik ve belirsizlik, El Şebah’ın en sağlam

savunmasıydı. Diğer seçenekleri tüm yıl boyunca beslemeleri

gereken büyük ve pahalı bir garnizon olunca, bu, çok daha

kolaylarına geliyordu.

Ancak sırlar da gizli kalmayabiliyordu. Erak bundan bir hafta

önce, kervanın hareket planının bir kopyasını elde edebilmek için

muhbirin birine kıyıdan seksen kilometre uzakta tam kırk gümüş

ödemişti. Plana bakılırsa, diğer şehirlerin hâzineleri çoktan

boşaltılmış olmasına rağmen, El Şebah’ın kasaları ağzına kadar

doluydu ve önlerindeki birkaç gün boyunca da öyle kalacaktı.

Şehirde kırk kişilik kalıcı bir garnizon bulunuyordu. Garnizon,

yirmi yıl ya da daha fazla süredir gerçek bir dövüşe katılmamış,

rahatı yerinde, uykulu ve şişman kırk Arridi köylüsünden ibaretti.

Cehennemden kaçmış tazılar gibi çığlıklar atarak kumsala akm

eden, gözünü kan ve altın hırsı bürümüş otuz Skandiyalı karşısında

pek de direnç gösteremeyeceklerdi.

Önündeki karanlığa bir göz atan Erak, burnun dibindeki minik

kumsalı işaret eden aydınlık kara parçasını görebiliyordu. Şehrin

beyaz binaları da tepelerde görülmeye başlamıştı. Şehirde hiç ışık

yanmadığını fark etti. Devriye gezen nöbetçilerin yolunu

aydınlatacak bir fener, hatta bir meşale ışığı bile görülmüyordu.

Kayıtsız bir ifade takındı. Fena fikir değil, diye geçirdi içinden.

Yanmakta olan bir meşale, nöbetçinin kendisini güvende

hissetmesini sağlayacaktı sağlamasına, ancak aynı zamanda askerin

gece görüşünü engelleyecek ve meşale

- 34 -

FİDYE

tarafından aydınlatılan birkaç metrelik alan dışında hiçbir şey

görememesine neden olacaktı.

Şehre yelkenini indirip iç kısımdan yaklaşmayı akıl ettiği için,

kendi kendisini bir kez daha kutladı.

Kumsala çarpan dalgaların sesini duyabiliyordu artık. Öyle ahım

şahım bir dalga yoktu. Dümeni kolayca çevirdi ve gemiyi kumsala

kırk beş derecelik bir açı yapacak şekilde döndürdü. Boşta kalan

elini avucunu açarak kaldırmasıyla birlikte, on altı kürek aynı anda

suyun içinden çıktı. Küreklerini kaldırdıktan sonra dikkatle indirip

oturdukları sıraların yanlarına koyan kürekçilerin bazılarından,

harcadıkları çaba sonucu hırıltılar yükselmişti. Bir iki kürek,

geminin gövdesine gürültüyle çarptı. Erak, ‘suçlu’ kürekçilere ters

ters baktı. Onların ifadesini daha sonra alacaktı; yüksek sesle

konuşabileceği zaman.

O sırada ön taraftan bir gıcırtı duyuldu. Erak, gövdesi kuma

oturmakta olan teknenin ayaklarının altında sarsıldığını fark etti.

Dört Skandiya savaşçısı, sığ suya atlayıp gemiyi güvenli bir yere

çekmek için pruvada bekliyordu.

“Halatçılar, yavaş olun!” diye fısıldadı Erak.

Diz hizasındaki suya normal şartlar altında gürültüyle at layacak

olan tayfalar, son anda ikazları hatırlayarak dikkatle kendilerini

suya bıraktılar. Çifte pruva halatını da yanlarına alarak, kumlarda

pat pat! diye sesler çıkara çıkara kumsala koştular ve ge miyi kuru

zemine doğru iyice çektiler.

Halatları kumun içine kancalarla bağladıktan sonra ellerini savaş

baltalarına götürdüler ve herhangi bir saldırıya karşı te tikte

bekleyerek, karaya doğru döndüler.

Erak, hemen yukarılarında yükselen şehre bir göz attı. Hâlâ

~ 35 -

JOHN FLANAGAN

ne bir alarm verilmiş ne de muhafız ve devriyelere dair bir işaret

görülmüştü. Alacakaranlıkta neredeyse birer hayaleti andıran beyaz

badanalı evler, kurt gemisinin tepesinde sessiz sedasız belirmeye

başlamıştı.

Pruvadan aşağı gitgide daha fazla sayıda savaşçı atlıyor, gemide

kalanlar ise kürek sıralarının yanından abartılı bir dikkatle

kaldırdıkları kalkanları ve savaş baltalarını kıyıya yığma ları için

sudakilere uzatıyorlardı. Geminin dış hatları boyunca toplu halde

tutulmakta olan kalkanların üstleri, daha az dikkat çekmeleri için

koyu renkli örtülerle kaplanmıştı. Örtüleri kaldırıp kendi silahlarını

bulan savaşçılar, kaptanlarını beklemeye başlamışlardı.

Kalkanıyla baltasını sığ suyun içindeki adamlardan birine veren

Erak da kendisini güverteden aşağı bıraktı. Bir kol boyu kadar

zıpladı ve birkaç santimlik bir düşüşün ardından, ayakları ıslak

kuma değdi. Kalkanıyla baltasını tayfasından alarak otuz kişilik

saldırı kolunun sırayla dizildiği noktaya doğru hareketlendi. Karaya

çıkan ilk dört halatçı, gemide kalacaktı.

Damarlarında minik bir adrenalin patlaması yaşayan Erak, elinde

olmadan sırıtıyordu. Geri dönmek güzel, diye düşündü.

“Unutmayın,” dedi akıncı grubuna, “mümkün olduğunca az

gürültü çıkaracağız. Nereye bastığınıza dikkat edin. Yanlış bir adım

atıp tepeden aşağı yuvarlanmanızı istemiyorum. Fark edilmeden,

şehre olabildiğince yaklaşmak niyetindeyim. Görüldüğü kadarıyla,

şansımız da yaver giderse, alarm verilmeden şehre girmiş olacağız.”

Konuşmayı kesip önünde sıralanan sakallı ve sert çehrelere

~ 36 ~

FİDYE

bir göz attı. Birkaç adam, yanıt olarak başlarını sallamışlardı.

Sözlerine devam etti.

“Öte yandan, fark edilmemiz halinde, her şey değişir. Ölüleri

bile mezarlarından kaldıracak çığlıklar atın ve saldırın. Karşılarında

onları buradan söküp atmaya niyetli bir ordu bulunduğunu

sansınlar.”

Uyuklayan bir garnizonun, bağıra çağıra ortalığı birbirine katan

saldırganlar karşısında korkudan donakalma ihtimalinin yü ksek

olduğunu biliyordu. Zaman zaman garnizon askerlerinin

mevkilerini terk edip dehşet içinde kaçıştıklarına bile rastlamıştı.

Etrafına bakındı. Tepenin dibinden başlayan kaba patika,

kıvrılarak uyumakta olan, sessiz şehre doğru çıkıyordu. Bal tasının

ucuyla patikayı işaret etti.

“Yukarıya bu yoldan çıkacağız,” dedi. Kalkanını sol omzuna

atarak geleneksel Skandiya savaş emrini tekrarladı.

“Beni takip edin çocuklar.”

- 37 ~

• •

nlerinde engebeli, dik bir yokuş uzanıyordu. Ancak iri

vücutlarına rağmen Skandiyalıların hepsi zindeydi ve ön-

Ö

derl erini çevik adımlarla takip ettiler. Arada sırada homurdan -

malar duyuluyor ve ayaklarının altından kayan taşlar, tepeden

aşağı yuvarlanıyordu.

Ancak El Şebah’a uzanan patikayı tırmanan otuz akıncı, yine de

çok az gürültü çıkarıyordu.

Her konuda bir orta yol bulmak gerek, diye aklından geçirdi

Erak. Daha az risk alıp şehre koyun içinden yaklaşmayı seçmesi

gibi, şimdi de süratle ilerlemekle gizlice hareket etmek arasında bir

karar vermesi gerekiyordu. Hedeflerine ulaşmaları ne kadar uzun

sürerse, fark edilme olasılıkları da o kadar artıyordu. Ki bu

girecekleri çatışmayı çok daha zorlaştıracaktı. Öte yandan, son

sürat koştururlarsa, çıkaracakları gürültü kolaylıkla duyulacaktı.

Dolayısıyla en iyisi orta yolu bulup, sabit bir hızla ilerlemekten

geçiyordu.

Fok derisinden çizmeleri, kumun ve alttaki taş zeminin üs

FİDYE

tünde hafif sesler çıkarıyordu. Beklediğinden fazla gürültü çı-

kıyordu aslında, ancak tepenin üstünde birileri olsa bile sesleri

muhtemelen duyamayacaklardı.

Erak’ın hemen arkasındaki adamlardan biri bir an için dengesini

yitirince, uçurumun kıyısında kollarını iki yana savura rak çaresizce

sendelemeye başladı. Neyse ki baltası kemerindeki taşıma halkasına

bağlıydı, yoksa kollarını sallarken birkaç arkadaşının başını

koparması işten bile değildi.

İstemeden bir çığlık koparan savaşçının zemine sürtünen

ayakları, bir sürü taş ve çakılın tepeden aşağı uçmasına ne den oldu.

Tam düşmek üzereydi ki demir bir pençe, onu koyun postu

yeleğinden yakaladı ve Skandiyalı kendisini bir anda Yüce Kont’un

yanında buluverdi.

“Gökyüzündeki Tanrılar! Sağ ol, şef...” diye konuşmaya başladı.

Ancak ağzına kapanan devasa bir el, sesini kesti. Yüzünü

savaşçınınkine yaklaştıran Erak, adamı hiç de nazik olmayan bir

şekilde sarstı.

“Kes sesini Axel!” diye fısıldadı öfkeyle. “Boynunu kırmak

istiyorsan bunu sessizce hallet, yoksa senin için ben kıraca ğım”

Kürekçilerden biri olan Axel, çam yarması gibi bir adamdı. Kurt

gemisi kürekçilerinin pek zeki oldukları söylenemezdi. Axel,

neredeyse Erak’a boynunu ikinci kez kırma tehdidinin anlamsız

olduğunu söz edecekti. Kulağa mantıksız geliyordu.

Bir an tereddüt etti. Yüce Kont öfkelenince, mantık falan din -

lemezdi. Fakat anlaşmazlıkları sona erdirmek için yumruklarını

kullanmaya bayılırdı ve her ne kadar iriyan bir savaşçı da olsa,

Axel’in Erak’m karşısına çıkmaya hiç ama hiç niyeti yoktu.

- 39 -

JOHN FLANAGAN

“Affedersin, şef Ben yalnızca...” diye mırıldandı ve Erak adamı

bir kez daha sarstı.

“Kes sesini!” diye tısladı. Hemen sonra, yakasını gevşettiği

kürekçinin çıkardığı gürültüyle attığı çığlığı duyan biri var mı diye

endişeyle tepeye doğru baktı.

Tüm akıncı grubu, birkaç dakika sessizce bekledi. Tepelerinden

uyarı çığlıkları duyulmayınca, savaşçı hatlarında genel bir

rahatlama yaşandı.

Yukarıyı işaret eden Erak, hızlı ve sabit adımlarla dik patikayı

yeniden tırmanmaya başladı. Tepeye birkaç metre kala, adamlarını

durdurdu. Svengal’e kendisine katılmasını işaret etti ve zirveyle

arasındaki mesafeyi çömelmiş halde geçerek, ihtiyatla karşı tarafa

bir göz attı. Bir metre kadar arkasındaki Svengal ile yan yana diz

çökerek durumu değerlendirmeye başladı.

Çıplak bir açıklığın ötesindeki El Şebah’la aralarında yaklaşık

kırk metrelik bir mesafe bulunuyordu. Şehrin etrafı, yüksekliği iki

metreyi bile bulmayan, alçıdan yapılmış alçak bir duvarla

çevriliydi. Devriye gezen nöbetçiler varsa bile Skan- diyalılar

açısından gerçek bir engel oluşturamayacaklardı. Bu tür duvarları

kolayca aşabilirlerdi. Aralarından birkaçı, duvarın dibine geçip eski

bir kürek kabzasını aralarında, bel hizasında tutacaktı. Diğerleri ise

sırayla koşup hızlandıktan sonra kabzaya basacak ve küreği

tutmakta olan savaşçılar tarafından yukarı fırlatılarak duvarı

aşacaklardı. Zamanlamayı tutturmak için çok çalışmak gerekiyordu,

ancak Skandiyalılar çocukluktan itibaren bu yöntem üzerinde idman

yapmaya başlıyor ve yeteneklerini geliştiriyorlardı.

FİDYE

Bugün o yönteme bile ihtiyaçları olmayacaktı.

Duvarın üstünde nöbetçi yoktu. Ancak dört metre kadar

sağlarında kemerli bir kapı bulunuyordu. Kapı açıktı ve giriş

korunmuyordu.

“Biraz fazla kolay,” diye sırıttı Svengal.

Erak’m kaşları çatıldı. “Ben de aynı şeyi düşünüyordum,” dedi.

“Muhafızlar nerede? Hani gözcüler?”

Svengal, omuz silkti. Ortalıkta nöbetçi falan olmamasına rağmen

her ikisi de alçak sesle, neredeyse fısıltıyla konuşuyordu.

“Onları arka kapıları açıkken yakaladık, şef,” dedi. “Nöbetçiler,

eğer varlarsa tabii, büyük olasılıkla şehrin ön kısmında, okyanusa

bakan kısmı koruyorlardır. Saldırının o yönden gelmesini bekliyor

olmalılar.”

Erak kuşkuyla çenesini kaşıyarak “Olabilir,” dedi. “Sen burada

bekle. Ben gidip yakından bir bakayım.”

Yarı yarıya emekleyerek duvarla aralarındaki açıklık boyunca

ilerlemeye başladı. Tetikte bekliyordu. Bir çığlık. Ya da alarm veren

bir çan sesi. Ama El Şebah sessizliğini koruyordu. Duvara sırtını

verip hafif adımlarla açık kapıya doğru yürüdü. Seri bir hareketle

kocaman savaş baltasını kemerindeki ilmekten kurtardı ve sağ eline

alıp kaldırdı. İriyarı birinden beklenmeyecek bir çeviklikle açık

kapıdan geçti. Ardından baltasıyla kalkanını elinde hazır tutarak

hızla sağa, sonra da sola bir göz attı.

İçeride yaprak bile kıpırdamıyordu.

Bulunduğu noktadan dar bir sokak boyunca düz çatılı beyaz

evler uzanıyordu. Badanalı duvarların içindeki kara pencere

- 41 -

JOHN FLANAGAN

ler tek tük seçiliyordu. Kapılar sıkıca kapatılmıştı. Kımıldayan

hiçbir şey yoktu. El Şebah terk edilmiş gibiydi.

Erak bir an tereddüt etti. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı.

Burada bir nöbetçi olması gerekiyordu; hiç değilse duvarda gezinen

bir devriye... Hemen sonra, buna aldırmamaya karar verdi. Belki de

Svengal haklıydı ve Arridi muhafızları, şehrin deniz gören tarafında

yoğunlaşmışlardı. Gözcüler büyük olasılıkla gözlerini kısmış,

kıyıya yaklaşacak ilk gemiyi bekliyorlardı. Belki de gevşek

davranıyorlardı. Bir Skandiya gemisinin kıyılarına son baskın

yapışından bu yana yirmi yılı aşkın süre geçmişti. Hazine

kervanlarının zamanlamasını gizleyen esrar perdesi, kıyı

kasabalarını güvene almıştı. Erak’ı bu baskını planlamaya iten şey

de o çizelgeye ulaşma şansını bulmuş olmasıydı zaten.

Erak, başını iki yana salladı. Belki de fazla ürkek davranı yordu.

Belki de Hallasholm’de alıştığı rahat hayat, onu çekingen bir genç

kıza benzetmişti. Birden kararını verdi ve kapıya yaklaşarak

Svengal ile diğerlerine ona katılmalarını işaret etti.

Fok derisinden çizmelerin kumlu zeminde çıkardığı yumuşak

seslere karşın, etrafta çıt çıkmıyordu. Svengal, önderine

sorgularcasına bir göz attı.

“Şimdi nereye gidiyoruz, şef?”

Erak, baltasıyla işaret etti. “Şehir merkezine. Şu sokağı ta kip

edeceğiz. Bizi o yöne doğru götüreceğini sanıyorum. Baltalarınız

elinizin altında olsun ve gözünüzü dört açın.”

Böylece Erak, bir kez daha ekibin başını çekti. Bakışları sessiz

binalara çevrili akıncı grubu, çift sıra halinde arkasından geliyordu.

Hattın sonunda yer alan iki savaşçı, ara sıra ken-

- 42 ~

FİDYE

ili etraflarında birer daire çizerek arkalarından düşman aske ri gelip

gelmediğini kontrol ediyor ve yolun her iki yanında sıralanan

evlerin düz çatılarını gözlüyorlardı. Fakat ortalıkta kimsecikler

yoktu.

Şehir merkezine doğru kıvrılarak ilerleyen sokak, bir süre sonra

gelenleri geniş bir yapının karşıladığı bir meydana açılıyordu.

Burası şehir yöneticisinin resmi konutu olmalı, diye düşündü Erak.

Zihnini zorlayarak binanın adını hatır\adı-kadif Diğer şehirlerdeki

belediye saraylarının ya da vergi konutlarının Arridi’deki

karşılığıydı bu.

Küçük meydana yarım düzine dar sokak açılıyordu. Meydanın

diğer üç tarafını oluşturan yapılar -muhtemelen mağaza, lokanta ve

hanlar- güneşten korunmak amacıyla hoş birer gölgelik sağlayan

geniş ve sütunlu sundurmalarla süslüydü. Aklından bu düşünceler

geçen Erak, yüzünü doğuya çevirerek pembe çizgilerle kaplanmaya

başlayan gökyüzüne bir göz attı. Kadifin meydana bakan ön yüzü de

sütunlarla süslenmişti. Görünürdeki tek iki katlı yapı oydu. Ancak

tıpkı diğerleri gibi, -binaya hükmedici bir hava katmak amacıyla

tasarlanmış- süslü bir gölgelikle gizlenen düz bir çatıya sahipti.

Meydanın merkezinde minik bir çeşme yükseliyordu. İçi, ağzına

kadar doluydu, ancak suyun ortadaki musluktan fışkırarak akmasını

sağlayan düzenek, kapatılmış gibi duruyordu.

Erak, peşindeki adamlarıyla birlikte meydana girdi. Akıncı grubu

dar sokaktan çıkar çıkmaz uç noktasını Yüce Kont, Svengal ve

Axel’in oluşturduğu sıkışık bir düzen oluşturmuştu. Meydanı aşıp

iki katlı yapıya doğru yürürken, savaşçıların bazılan deneme

amacıyla baltalarını savuruyordu. Kasabadan

~ 43 ~

JOHN FLANAGAN

hâlâ tek bir ses bile çıkmamıştı. Giderek aydınlanan hava, sa-

vaşçıların arkalarına uzun ve gerçekdışı gölgelerin düşmesine neden

oluyordu. Erak, kadifin iki büyük kapısının önündeki mermer

merdivenlere adımını attı ve kapıları birkaç saniye boyunca

inceledi. Sağlamlar, diye geçirdi içinden. Pirinç kap lamalı ahşap ve

güçlü bir kilit. Fakat Skandiyalıların ‘anahtarları’ daima

yanlarındaydı. Güçlü kuvvetli iki kürekçiye öne çıkmalarını işaret

etti.

“Balta işi çıktı,” dedi kapıyı işaret ederek.

Kaptanlarına bakıp sırıtan tayfalardan biri, baltasını yere bıraktı

ve ellerine tükürdükten sonra silahını iki eliyle birden kavradı. Erak,

adamın kilide sağlam bir darbe vurmasına izin vermek üzere geri

çekildi.

“Olduğunuz yerde kalın!”

Meydanın öteki tarafından gelen ses, Skandiyalıların şaşkınlıkla

başlarını o yöne çevirmesine neden olmuştu. Açıklığa bağlanan yan

sokaklardan birinde bir kişi belirmişti. Bazı akıncılar, telaşla

sövdüler. Gözlerini kısan Erak, midesinin kasıldığını hissetti. Bu

kadar kolay olmamalıydı zaten, diye geçirdi aklından.

Uzun boylu, zayıf adam, Arridi savaşçılarına özgü süslü kı -

yafetler giyiyordu. Beyaz ince bir gömleği ve pantolonunun üstünde

metal levhalarla kaplı, deri bir vücut zırhı vardı. Belinde uzun,

kıvrımlı bir kılıç asılıydı ve koluna yuvarlak, metal -muhtemelen

pirinç- bir kalkan takmıştı. Erak kalkanın ortasındaki keskin ve sivri

çıkıntıyı fark etti. Hem saldırıya hem de savunmaya yönelik bir

silahtı bu. Tüm yüzünü koruyan tepesi sivri, basit miğferi, adamın

başına sarılı küçük ve ince kumaş

- 44 ~

FİDYE

parçasının üstüne oturtulmuştu. Gün içinde sıcaktan kızışan metalin

cilde değmesini engellemek için tasarlanmış olmalı, diye geçirdi

içinden Erak.

Yeni cilalanmış miğferin kenarlarından aşağı inen parlak, gümüş

zincirden bir örtü, adamın boynunu ve ensesini koruyordu. Bu ve

zırhının üstünü kaplayan parlak metal, savaşçının üst düzey bir

subay olduğunun göstergesiydi.

Bu sırada, aynı kalitede olmasa da adamla benzer teçhizata sahip

bir savaşçı grubu, yan sokakların birinden iki sıra ha linde hızla

çıkarak önderlerinin iki yanı boyunca sıralanmaya başlamıştı.

Erak’ın tahminine göre en az kırk kişilerdi. Arridi savaşçıları ortaya

çıkınca, kendi adamları arasında da hareketlenmeler başlamıştı.

“Rahat durun,” diye gürledi. Sonra Svengal’e dönerek bıyık

altından “Sayıları bizden çok,” diye ekledi.

“Arada fazla bir fark yok,” diye yanıt veren Svengal de düşman

güçlerini saymıştı. “Bana kalırsa bizim çocuklar bu hanım

evlatlarını kolayca alt ederler.”

Ancak Erak’ın aksine, alçak sesle konuşma zahmetine gir memiş

ve sözleri meydanı aşarak Arridi subayının kulağına kadar

ulaşmıştı. Svengal’in yorumu üstüne adamın ince, sakallı yüzü bir

tebessümle kaplandı. Arridi subayı, dudaklarına götürdüğü gümü ş

düdüğü bir kez çaldı.

Ortalık bir anda kalın kütüklerin taşlara değmesinden çıkan

gıcırtılarla doldu ve meydana açılan o yarım düzine sokak, du-

varların içlerinde beliren kalın kütük engeller tarafından kapa -

nıverdi.

“Onları fark etmemiştim,” dedi Erak usulca. Meydana gi

- 45 -

JOHN FLANAGAN

rerken kütüklerden birinin yanından geçmiş olmaları gereki yordu,

ama Erak’ın zihni o sırada durumun önemini kavraya mayacak kadar

meşguldü.

“Tuzağa düşmüş gibi duruyorsunuz,” dedi Arridi subayı.

Duruşunu dikleştiren Erak, kalkanını savunma amacıyla yukarı

kaldırdı. Adamları da onu taklit ettiler. “Siz de öyle,” diye yanıt

verdi adama.

Arridi subayı yeniden gülümsedi. Bembeyaz dişleri sakallı, koyu

renkli yüzünde inci gibi parlıyordu.

“Demek öyle,” dedi. “Acaba yanınızda kaç tane okçu var?”

Küçük gümüş düdüğünü dudaklarına götürerek kulakları

tırmalayan uzun bir melodi çaldı. Birden yukarılardan hışır tılar

gelmeye başladı ve meydanın kalan üç tarafını kaplayan binaların

çatıları okçularla doluverdi. Şüphesiz ki Kadifın çatısı da okçularla

doluydu. Erak karşılarında yüz kadar okçu bulunduğunu ve kısa,

eğimli yayların kirişlerine yerleştirilen okların hedefinde

Skandiyalıların olduğunu görebiliyordu.

Acımasız bakışlarını okçu hattının üzerinde gezdirdi. Ok ve yay,

menzili

kısa

silahlardı.

Savaş

alanında

olsalar,

onlara

aldırmayabilirdi. Fakat burada, bu dar ve kapalı meydanda etkileri

ölümcül olacaktı.

“Sakın kımıldamayın,” dedi usulca. Atılacak yanlış bir adım,

üstlerine onlarca ok yağmasına neden olabilirdi.

Hâlâ yanında durmakta olan Axel, öfkeyle hırladı. Savaşçı ruhu

su yüzüne çıkmıştı ve üstüne çevrili okların yarattığı teh ditten hiç

hoşlanmıyordu. İçgüdüleri, ona saldırıya geçip binlerine zarar

vermesini söylüyordu.

- 46 -

FİDYE

“Hepimizi vuramazlar, şef,” dedi. “En azından şu tatlı çocuğu

gebertiriz.”

Bu sözleri duyarak gülümseyen uzun boylu Arridinin eli,

belindeki kıvrımlı kılıcın kabzasına gitti. Erak, savaşçıyı gö zünden

tanırdı ve adamın tüm bu cicili bicili kılığına rağmen tehlikeli bir

savaşçı olduğuna dair bir his vardı içinde.

“Kes sesini, Axel,” dedi tekrar. Arridi subayı öne doğru bir adım

attı ve çatılara doğru bakarak bir el işareti yaptı. Okçular nişan

almayı bıraksalar da Erak, onların her an oklarını fırlatmaya hazır

beklediklerini fark etti.

“Dövüşmemize gerek yok,” dedi subay. Kalın ve cana ya kın bir

sesi vardı. Tehditkâr olmayan, mantıklı bir sesle konuşuyordu.

“Yalnızca bir tek kişiyle ilgileniyoruz. Onu bize verirseniz diğerle ri

gidebilir.”

“Kimmiş bu ilgilendiğiniz kişi?” diye sordu Erak, ama içinden

bir ses, yanıtı zaten bildiğini söylüyordu.

“Erak. Yüce Kont dedikleri şu adam,” diye yanıt verdi Arridi

subayı.

İçgüdüsel olarak öne fırlayan Axel, tehditkâr bir tavırla baltasını

kaldırdı ve “Onu ancak cesedimizi çiğneyerek alabilirsiniz!” diye

bağırdı. Derin bir iç geçiren Erak, başını öfkeyle iki yana salladı.

“Aferin sana, Axel,” dedi. “Onlara burada olduğumu yu-

murtlayıverdin.”

- 47 ~

ılın düğünü kuşkusuz ki bu olacak, diye aklından geçirdi

Baron Arald gurur ve memnuniyetle. Hatta belki de son

Y

on yılın...

Gecenin çok başarılı geçeceği, şimdiden belliydi. Sıkıcılar

Masası’nı dolduran sekiz kişi, en yavan, en küstah ve kendisini en

çok tekrarlayan kişi kim olacak diye yarışıyordu sanki. Ba kışlarını o

tarafa kaydıran diğer konuklar, düğünü planlarken onları bu

korkunç insanların uzağında tutanlara minnet duyuyorlardı.

Sör Rodney’nin Savaş Okulu’na mensup genç savaşçılardan biri,

kız arkadaşı tarafından karanlık bir koridorda başka bir kızı öperken

yakalandığında kaçınılmaz olarak kıyamet kopmuş ve bunu tiz

perdeden atışmalar takip etmişti. Bunlar olmadan bir düğün töreni

düşünülemez zaten, diye geçirdi Arald içinden. Gözlerini parlak

kıyafetli çiftlerin masalarda oturduğu Redmont yemek salonunda

gezdirirken, memnuniyetle iç geçirdi. Chubb Usta’nın yamakları

salona hızla girip çıkıyor, binbir çeşit leziz yemeği konuklara

sunuyorlardı: Kızarmış kırmızı ve beyaz etler, dumanı tüten

tabaklar dolusu

FİDYE

sebze, şeflerin hazırladığı baharatlı özel yemekler, tadına ba kıldığı

an patlayıp tüy kadar hafif parçacıklara ayrılacakmış j’ibi görünen

hamur işleri. Daha tatlı ve meyve faslı var, diye düşündü

memnuniyetle.

Merasim işlerini de çok iyi hallettik, diye geçirdi aklından.

I kında töreni yöneten kişi olarak gösterdiği başarının payı büyük lü.

Mutlu çifte evlilik kurallarını hatırlatırken kullandığı ağır ve

etkileyici ses tonu, merasime gereken ağırbaşlı havayı katmıştı.

Onun gibi deneyimli bir konuşmacıdan bekleneceği üzere, I lalt

ile Leydi Pauline arasında yirmi yıldır yaşanan gizli aşk hakkında

yaptığı espriyle ortamı yumuşatmıştı. Belli ki bu aşkı ondan başka

fark eden kimse yoktu. Pauline’in genellikle ortalıkta pek

görünmeyen Orman Muhafızı’na duyduğu sevgiyi “Halt olmadan

aşk”* diye tanımlamış, ona göre zekice bir kelime oyunu oynamıştı.

Esprinin ardından konuklara kahkaha atmaları için birkaç saniye

vermiş, ancak kimse gülmemişti. Bu da Arald’ın biraz hayal

kırıklığına uğramasına neden olmuştu. Belki de bu top luluğun zekâ

seviyesine göre fazla ince bir espri anlayışım var, diye düşündü.

Öte yandan Pauline, elbette ki son derece çekici bir gelin olup

çıkmıştı.

Zarafeti ve üslubu, Krallık çapında emsalsizdi. Yanında genç

Alyss ve Jenny ile Redmont kabul salonunun girişindeki koridorda

belirdiğinde konukların toplu halde iç geçirdiği duyulmuş, tüm

salon bir “Ooooo!” nidasıyla kaplanmıştı.

* Halt kelimesi İngilizcede durmak, aksamak anlamına gelir. Yazar, Baron Arald’a kelime oyunu yaptırırken Halt’un adının anlamına atıfta bulunmuştur. (Ed. N.)

- 49 ~

JOHN FLANAGAN

Her zamanki zarif Haberci üniformasının üzerinde akıllıca

yapılan birkaç resmi değişiklik sonucu ortaya çıkan gelinliği,

elbette beyaz renkteydi. Sadelik, diye geçirdi içinden Arald. Kaliteli

bir giysinin anahtarı. Kendi yeleğine göz attı ve parlak mavi -san

baklava desenli, gümüş nakışlarla süslü mor kadifeden kıyafetinin

biraz fazla cafcaflı olduğundan şüphe etti. Hemen sonra bu

düşünceyi aklından çıkardı. Bir miktar süsün iriyarı bir erkeğin

gövdesinde o kadar da sırıtmayacağında karar kıldı.

Fakat Pauline, gerçekten de göz kamaştırıcıydı. Çehresine son

derece yakışan gri-sarı saçları ve boynundaki basit altın kolye ile

merkezi koridor boyunca sahici bir tanrıça gibi süzülmüştü.

Eşlikçileri de aynı oranda çekici görünüyorlardı. Uzun boylu ve

zarif Alyss, akıl hocasının elbisesinin solgun mavi renkli bir

benzerini giyiyordu. Açık bıraktığı san saçları, omuzlarına

dökülmüştü. Öbür nedime Jenny’nin boy ve zarafet açısından diğer

ikisiyle baş etmesi mümkün değildi. Fakat onun da kendine has bir

çekiciliği vardı. Diğerleri koridor boyunca süzülürken, o da ufak

tefek, yuvarlak hatları ve etrafına neşe saçan tebessümüyle hoplaya

zıplaya ilerliyordu sanki. Jenny törene doğal bir coşku ve neşe kattı,

diye düşündü Arald. Sarı elbisesi, kızın neşeli karakteriyle hayat a

bakışını yansıtıyordu.

Damat tarafında ise Crovvley, ondan beklenmeyecek kadar

başarılı bir iş çıkarmıştı. Doğal olarak herkes Halt’un ne giye ceğini

merak ediyordu. Ne de olsa, daha önce Orman Muhafızı pelerininin

yumuşak yeşil, kahverengi ve gri tonları dışında bir şey giydiğini

gören hiç kimse yoktu. Düğünden birkaç gün önce Redmont’un

berberini ziyaret ederek saçını kestirdiği ve

- 50 -

FİDYE

sakalını düzelttirdiği duyulunca, tartışmalar da doruk nokta sına

ulaşmıştı.

Bunun ardından da Crowley sürprizini açıklamıştı. O, Halt, Will

ve Gilan, ilk kez bir düğünde resmi Orman Muhafızı Bir liği

üniformasını giyeceklerdi.

Orman Muhafızı geleneğine bağlı kalınmış ve temel renk olarak

yeşil -koyu yaprak yeşili- seçilmişti. Orman Muhafızları mat

kahverengi yelek, pantolon ve kukuletalı pelerinlerin yerine ipek

beyaz gömleklerinin üstüne kemerli birer tunik giymişlerdi. En

kaliteli deriden yapılma tuniklerin hepsi, koyu yaprak yeşili

rengindeydi. Göğüslerinin sol tarafına metal ipliklerle minik birer

meşe yaprağı sembolü -Halt, Gilan ve Crowley için gümüş, Will

için ise bronzdan yapılma- dikiliydi.

Koyu yeşil pantolon ve diz boyunda yumuşak deriden kah-

verengi çizmeler kıyafetin etkisini artırırken, tuniği bel hiza sında

toplayan geniş kemerlere bir çift süslü bıçak kını asılıydı. Siyah

renkli, parlak kınlar, gümüş süslemelerle kaplıydı. Halt’un belinde,

düğün için özel olarak dövülmüş bir saks ve bir de fırlatma bıçağı

asılıydı. Her iki bıçak da mükemmel kalitedeydi ve yine her

ikisinin de kabzaları gümüşle kaplıydı. Bu bıçaklar, Crowley’nin

eski dostuna düğün hediyesi olmuştu.

“Bunları dışarıda kullanmayacağını biliyorum,” demişti “ama

resmi günler için falan saklarsın.” Crowley, Gilan ve Will ise

günlük hayatta kullandıkları bıçakları taşıyorlardı.

Kıyafetin son ayrıntısının dâhice bir zekânın ürünü olduğu

konusunda ise herkes hemfikirdi. Orman Muhafızları’nı tanımlayan

bir şey varsa, o da alacalı pelerinleriydi; ihtiyaç

- 51 -

JOHN FLANAGAN

duydukları anda fiilen ortadan kaybolmalarını sağlayan şu pe -

lerinler. O tür bir pelerin resmi bir törende uygunsuz kaçacağı için

Crowley, izleyenlerde aynı hissiyatı yaratan başka bir giy si

seçmişti. Orman Muhafızları’nın sırtlarını kısa birer pelerin

süslüyordu. Mat saten kumaştan yapılma yeşil-kahverengi-gri

renkteki alacalı pelerinler, gümüş ipliklerle çaprazlama dikil miş

dört adet ok motifiyle süslenmişti. Sağ omuzdan sarkan pelerin, bel

hizasında sona eriyordu. Tek bir kıyafetle Orman Muhafızlarının

pelerinleri ve daima omuzlarında taşıdıkları ok kılıfları temsil

edilmişti. Dört Orman Muhafızı’nın da bu yeni üniformaların içinde

etkileyici ve yakışıklı göründüğü konusunda tüm konuklar

hemfikirdi. Onların kıyafetleri de sade ve şık olmuş, diye aklında n

geçirdi Arald. Kendi kıyafeti hakkında tekrar geçici bir tereddüt anı

yaşadı.

Hemen yanındaki güzeller güzeli, kızıl saçlı karısı Leydi

Sandra’ya dönerek parlak renkli yeleğini işaret etti.

“Tatlım,” dedi, “kıyafetim sence çok mu aşırı kaçtı?”

“Aşırı mı dedin, canım?” diye tekrar etti tebessümünü gizleyen

karısı. Arald, kararsızca bir el hareketi yaptı.

“İşte yani... fazla renkli... abartılı. Gösteriş budalası gibi sanki.”

“Sen kendini öyle hissediyor musun?” diye sordu karısı.

“Şey, hayır... ama belki de...”

“Ne de olsa Redmont Baronu’sun sen,” dedi nihayet ciddi bir

yüz ifadesi takınmayı başaran Sandra. Kıyafetini dikkatle gözden

geçiren Arald, kendinden emin olduktan sonra karısına dönüp

teşekkür edercesine başını salladı.

“Hayır. Elbette abartılı değil. Haklısın tatlım. Her zamanki

- 52 -

FİDYE

gibi. Konumum gereği bir parça gösterişli olmam gerekiyor

sanırım. Yok, evet... Haklısın. Kıyafetim son derece uygun. I'am da

olması gerektiği gibi aslında.”

Bu kez Leydi Sandra’nın arkasına dönüp birilerine acilen bir

şeyler söylemesi gerekmişti. Gösteriş budalası gibi görünmediğine

kanaat getiren Arald, yeniden olan biteni izlemeye koyuldu.

Resmi törenin ardından konuklar, kabul salonundan yemek

salonuna geçerek yerlerini almışlardı. Masalar, rütbe sırası göz

önüne alınarak dikkatle yerleştirilmişti.

Düğün sahipleri, doğal olarak platformun merkezinde yer

alıyordu. Arald, Leydi Sandra, Sör Rodney ve diğer Redmont

yetkilileri, sol taraftaki bir masaya alınmıştı. Etkinliğin Hamisi ilan

edilen Kral ise Prenses Cassandra ve maiyetiyle birlikte üçüncü bir

masada oturuyordu.

Herkes yerini aldıktan sonra platformda bulunan o üç masanın

sakinleri salona girdi. Önden düğün grubu, ardından Kral ve

maiyeti, son olarak da Arald’ın ekibi geliyor du. Herkes ayakta

beklemeye başladı. Kral Duncan’ın oturulmasını işaret etmesiyle

birlikte, devasa salon sandalye gıcırtılarıyla dolmuştu. Duncan

yerinden kımıldamıyordu. Sandalye ve ayak sesleri nihayet sona

erdiğinde, kalın sesi kolayca salonun dört bir yanına ulaşacak

şekilde konuşmasına başladı.

“Lordlarım, leydilerim, beyefendiler...” diye başladı söze ve

ardından tüm kapı aralıklarının şato çalışanlarıyla hizmet lileri

tarafından doldurulmuş olduğunu fark ederek tebessümle ekledi,

“ve Redmont Şatosu ahalisi.” Salonda memnuniyet

- 53 ~

JOHN FLANAGAN

dolu bir dalgalanma yaşandı. “Bugün burada bu etkinliğin Ha misi

olma onurunu taşıyarak karşınızdayım.”

Dikkatle öne eğilen Arald, platformun öteki ucundaki Kral’ı

görebilmek için boynunu uzattı. Hamilik denen bu pozisyonu ilk

kez duyuyordu. Birkaç haftadır ne anlama geldiğine dair kafa

patlatıyordu. Belki de öğrenme zamanı gelmişti artık.

“Şunu itiraf etmeliyim ki,” diye devam etti Duncan, “bir

Hami’nin görevlerinin ne olduğunu pek bilmiyordum. Dolayısıyla

ben de konuyu Teşrifatçım Lord Anthony’ye danıştım; kendisi bu

gizemli protokol unvanları hakkında oldukça bilgilidir.”

İşaret ettiği Teşrifatçısı, yanıt olarak ağırbaşlı bir tavırla başını

yana eğdi.

“Görünen o ki, bir Hami’nin görevleri oldukça net bir şekilde

belirlenmiş.” Kolunun yenine uzanarak, üzerine notlar almış olduğu

minik bir kâğıt çıkardı. “Bir Hami olarak,” dedikten sonra sustu ve

notlarına başvurdu, “bugünkü törenlere bir tür kraliyet saygınlığı

katmakla yükümlüymüşüm.”

Salon boyunca uğultular dolaşırken, konuşmasına ara verdi. Bir

tür kraliyet saygınlığı katmanın ne anlama geldiğinden kimse emin

değildi. Ancak kulağa etkileyici geldiği konusunda herkes

hemfikirdi. Leydi Pauline’in seğiren ağzı, bir tebessümle kıvrıldı ve

bakışları masaya çevrildi. Halt ise tavana kadar uzanan sütunlara

çok ilginç bir şey görmüş gibi bakıyordu. Duncan sözlerine devam

etti.

“İkinci görevim ise...” doğru kelimeleri kullandığından emin

olabilmek için bir kez daha notlarına başvurdu, “gelin ile damada

son derece pahalı bir hediye vermekmiş...”

- 54 -

FİDYE

Leydi Pauline, birden başını kaldırdı ve Lore Anthony ile yfi/

göze gelebilmek için öne doğru eğildi. Teşrilatçı da kadına

bakıyordu ancak yüzü son derece ifadesizdi. Bir an sonra, göz-

lerinden birini etrafına çaktırmadan kırptı. Pauline ile Halt’u çok

seviyordu ve bu görevi onlara danışmadan kafasından uydurmuştu.

Geçmişte yaşanan bazı olaylardan dolayı Halt’a en azından bu

kadarını borçlu olduğunu düşünüyordu.

“Ve son olarak,” diyordu Duncan, “bu kutlamayı resmen

başlatmak da benim görevim. Ki bunu şu an memnuniyetle

yapıyorum. Chubb! Yemekleri getirin!”

Salonda toplanan kalabalığın alkışları arasında yerine otur du ve

ziyafet başladı.

İSİ -------------------------

“Konuşmanı beğendim,” dedi Alyss, Will’e dönerek. Artık tatlı

faslına geçilmişti. Orman Muhafızı omuz silkti.

“Umarım uygun kaçmıştır,” dedi. Damadın şahidi olarak Halt ile

Leydi Pauline onuruna kadeh kaldırılmasını teklif etmişti. Hem

öğretmeni hem de arkadaşı olan Halt’a karşı hissettiği sevgiye dair

gönlünden geçenleri özgüvenle dile getirebilmesi, onun büyüyüp

olgunlaştığını gösteriyor, diye geçirdi Alyss içinden. Dışişleri’nin

bir üyesi olarak eğitimli bir konuşmacıydı ve çocuğun gerçek

hislerini dile getirmekten kaçınmamasına, bir yandan da basit

duygusallıklardan uzak durmasına hayran kalmıştı. Will’in

konuşması sırasında Halt’a baktığında, sert bakışlı Orman

Muhafızı’nın gözlerini belli etmeden peçetesiyle sildiğini fark

etmişti.

“Uygundan çok daha iyiydi,” diyerek Will’i temin etti kız.

- 55 -

JOHN FLANAGAN

Hemen sonra, sırıtmaya başladığını fark ettiği çocuğu dirse ğiyle

dürttü. “Ne oldu?”

“Halt’u Leydi Pauline ile dans ederken görmek istediğimi fark

ettim. Halt pek öyle dans erbabı sayılmaz da. Oldukça komik bir

görüntü olacak. Tam bir Sakar Ayaktır!”

“Demek öyle?” dedi Alyss kuru bir sesle. “Peki, ya sen du rumu

nasıl idare edeceksin bakalım?”

“Ben mi?” dedi Will şaşkınlıkla. “Ben dans etmeyeceğim ki!

Yalnızca gelin ve damat dans edecekler!”

“Salonu bir kez turlayacaklar,” dedi Alyss. “Ama sonra damadın

şahidi ile birinci nedime, akabinde de sağdıç ile ikinci nedime

onlara katılacak.”

Will, birden canı yanmış gibi hareketlendi. Solundaki Jenny’nin

yanında oturan Gilan’la konuşabilmek için başını uzatarak “Gil!

Dans etmemiz gerektiğini biliyor muydun?” diye sordu.

Gilan, hevesle başını salladı. “Hem de nasıl. Jenny ile üç gündür

çalışıyoruz, değil mi Jen?”

Jenny, ona hayran hayran bakıp başını salladı. Gilan’a aba yı

yakmıştı. Uzun boylu, enerjik, çekici ve komik Gilan’m Or man

Muhafızı olması nedeniyle gizemli ve romantik bir havası da vardı.

Jenny’nin hayatı boyunca tanımış olduğu tek Orman Muhafızı sert

bakışlı, kırçıl sakallı Halt olmuştu.

Eh, bir de Will vardı tabii. Ancak Jenny, çocukluğundan beri

tanıdığı Will’i gizemli bulmuyordu. Ama ya Gilan! Ne kadar da

yakışıklı, diye geçirdi Jenny içinden.

Hem törenin kalan kısmında da bana ait olacak, diye söz verdi

kendi kendine.

- 56 -

FİDYE

Orkestranın, geleneksel düğün dansının şarkısı olan Sonsuza

Dek Beraberiz ’i çalmaya başladığını fark eden Will, birden paniğe

kapıldı. Halt ile Pauline, çifti görebilmek üzere başlarını uzatarak

alkışlayan konukların bakışları arasında platformdan inerek dans

için boşaltılan alana geçiyordu.

“Şey, ben dans etmeyeceğim,” dedi Will can sıkıntısıyla. “Nasıl

dans edileceğini bilmiyorum.”

“Öyle de bir edeceksin ki,” dedi Alyss. “Umarım çabuk öğ-

renirsin.”

Alyss’e bir bakış atan Will, bu meseleden kaçışı olmadığını fark

etti. “Neyse, en azından yalnız kalmayacağım,” dedi. “Halt da rezil

olacak.”

Halt’un on gündür Leydi Sandra’dan dans dersleri almakta

olduğunu ne o ne de konuklar biliyordu. Dengeli ve yumuşak

hareket eden Halt’u mükemmel dans eden bir adama dönüştürmek,

Baron’un bu konuda uzman olan karısının yalnızca birkaç saatini

almıştı. Pauline ile ikisi, salon boyunca sanki birlikte dans etmek

için doğmuş gibi süzülüyorlardı. Konuklar ilk başta buna şaşırdılar,

ardından da salonda hevesli alkışlar yükseldi.

Will, onu birden ayağa kaldıran Alyss’in şaşırtıcı derecede sert

temasını kolunda hissetti.

“Gidelim, Sakar Ayak,” dedi Alyss.

Will, kaçışı olmadığının farkındaydı. Kolunu öne geçerek

merdivenlerden inen Alyss’e uzattı. Ardından da kararsız bakışlarla

kızı süzmeye başladı.

“Kolunu şuraya koy,” dedi Alyss. “Diğer kolunu, budala. Elini

de şöyle... hah, tamam, hazır mısın? Sol ayağınla başla-

- 57 ~

JOHN FLANAGAN

yacağız. Üç deyince. Bir. İki... Bir dakika... Bu herif burada ne

arıyor böyle?”

Will’in omzunun üstünden, bir patırtının koptuğu salon girişine

doğru bakıyordu. Kapıda duran iriyarı, hırpani bir adam, onu

zaptetmeye çalışan görevlilerle tartışıyordu. Koyun postundan

ceketi ve boynuzlu miğferi, onun bir Skandiyalı olduğunu

gösteriyordu. Tüm başlar, o tarafa doğru çevrilmişti. Horace,

durumu kontrol altına almak için koridora çıkmıştı bile. Ama birkaç

adım attıktan sonra şaşkınlıkla durdu. Kapıdaki adamı Will ile aynı

anda tanımıştı.

“Svengal bu,” dedi Will.

~ 58 -

na kapının hemen dibindeki tartışmaya tam zamanında

yetişen Horace, tarafları hızla sakinleştirdi. Ardından

hizmetkârlarla muhafızları Skandiyalının onun dostu olduğu -

A

na i kna etti ve adamın Redmont Şatosu’na tek kişilik bir sal-

dırı düzenlemeyeceğine dair güvence verdi. Will uzun boylu

savaşçı arkadaşının Svengal’e hızla bir şeyler söyledikten son-

ra onu yan taraftaki odalardan birine aldığım fark etti. Odaya

girmeden önce başını çevirip Will ile göz göze gelen Horace,

arkadaşına onlara katılmasını işaret etti.

Meselenin hallolduğu ve acil bir tehlikenin bulunmadığı

anlaşılınca, salondaki konuklar da rahatlamışlardı. Svengal’in

kapıda belirmesiyle birlikte duran orkestra, çalmaya kaldığı yerden

devam etmeye başladı ve tüm gözler bir kez daha gelinle damada

çevrildi. Will, Halt ile Leydi Pauline’in pistin ortasında

kımıldamadan durduklarını fark etti. Hızla yanlarına koşturdu.

“Siz dansınızı bitirin,” dedi usulca. “Ben bu meseleyle ilgi -

lenirim.”

Halt, çırağını başıyla teşekkür edercesine onayladı. Leydi

~ 59 -

JOHN FLANAGAN

Pauline’in bu özel gününde bir sorun yaşanması, istediği son şeydi.

“Ne istiyormuş, öğren bakalım,” dedi.

Will, ustasına sırıtarak “Belki de size bir düğün hediyesi

getirmiştir,” diye karşılık verdi.

Başını salonun gerisine doğru sallayan Halt “Hadi git,” dedi. Bir

kez daha sırıtan Will, arkasını döndü ve yanından geçerken

Alyss’in elini yakaladı.

“Gel hadi,” dedi kızı dans pistinden uzaklaştırarak. Ba şını

kaldırdığında, Jenny’yi platformdan aşağı indirmekle meşgul olan

Gilan’ın ona “Neler oluyor?” dercesine baktığını gördü. Başıyla

Halt ve Pauline’in bulunduğu tarafı işaret edip yalnızca dudaklarını

oynatarak “Dansa devam edin,” dedi.

Gilan başıyla onayladı. Durum ne kadar normal görünürse,

o kadar iyiydi.

Genç Orman Muhafızları’nm arasındaki bu hızlı iletişimi fark

eden Pauline, yanındaki Alyss ile masaların arasından ilerleyen

Will’i izledi. Çocuk arada sırada durup konuklardan gelen bir soru

karşısında gülümsüyor ve onları yatıştırıyordu. Pauline, Will’in

verdiği hızlı tepkilere ve durumu ele alışına hayran kalmıştı.

“Seninki büyüyor,” dedi yeniden dans etmeye başladığı Halt’a

dönerek. Gilan ve Jenny de artık onlarla birlikte pisti turlamaya

başlamışlardı. Duncan ile Cassandra ve hemen ardından Baron ile

Leydi Sandra da çiftlere katıldılar. Bu, dans etmek isteyen diğer

çiftlerin de piste çıkabileceği anlamına geliyordu. Birkaç dakika

içinde, konukların çoğu üstü başı kir

FİDYE

pas içinde, yorgun argın bir Skandiyalı’nın salonun kap ısına

dayandığını unutmuştu bile.

Kral Duncan, ona kolaylıkla eşlik eden Cassandra ile birlikle

Halt ile Pauline’e yaklaştı.

“Halt? Neler oluyor bilgin var mı?” dedi bıyık altından.

“Will o konuyla ilgileniyor, Majesteleri,” diye yanıt verdi I lalt.

Tatmin olan Duncan, başıyla onayladı.

“Beni haberdar edersiniz,” dedi ve kızıyla birlikte oradan

uzaklaştı. Az sonra onların yerini Leydi Sandra ve pisti dolduran

çiftleri yarıp geçen Baron aldı. Zarif bir biçimde süzülerek ilerleyen

Duncan ile Cassandra’nın aksine, Baron Arald morlu, mavili, sarılı

bir savaş atını andırırcasına doğrudan üstlerine gelmeyi tercih

etmişti. Leydi Sandra dans sanatının inceliklerini eşine bir türlü

öğretememişti ne yazık ki.

“Halt?” dedi Arald yaklaştıklarında.

“Will konuyla ilgileniyor, efendim,” dedi Halt ve Baron başıyla

onayladı.

“Güzel. Beni bilgilendirirsiniz.”

Ardından eşiyle birlikte uzaklaştı. Halt, muzip bir ifadeyle eşine

doğru döndü. Pauline uzun boylu bir kadın olduğu için, adamın

başını hafifçe yukarı kaldırması gerekmişti.

“Önce ben bir öğreneyim de,” dedi.

İS» --------- i—

Salonun girişine vardıklarında duran Alyss, Will’i tutup kendine

doğru çevirdi.

“Belki de ben masaya dönsem daha iyi olur,” dedi. “Bu

- 61 -

JOHN FLANAGAN

Svengal denen adam beni tanımıyor ve odada yabancı biri bu -

lunmazsa daha rahat konuşabilir.”

Bir Haberci olarak, bu konular hakkında daha keskin içgüdülere

sahipti. Will, kızın haklı olduğunu anladı. Sıradışı bir şeylerin olup

bittiği ortadaydı. Svengal’in aniden kapılarında belirmesi, bunun

kanıtıydı. Başıyla onayladı ve Alyss’in elini ellerinin arasına aldı.

“Haklı olabilirsin,” dedi. “Hem ikimizden birinin partiye

dönmesi, insanları iyice rahatlatacaktır.”

Kızın elini hafifçe sıktıktan sonra bıraktı. Gülümseyen Alyss

arkasını döndü ve yeniden kalabalık salona girdi. Will onun

arkasından bir süre baktıktan sonra, Horace’ın beklenmedik

ziyaretçilerini almış olduğu küçük bekleme odasına yöneldi.

Svengal, bitkin bir şekilde odadaki kanepeye yığılmıştı.

“Will,” dedi tokalaşmak için zar zor ayağa kalkarak. Yüzünde

yorgun bir tebessüm vardı. “Böyle bir anda kapınıza dayandığım

için kusura bakmayın.”

Will, başını kaldırıp Horace’a bir bakış attı.

“Neler oluyor?” diye sordu. Svengal’in moralsiz, bezgin ta -

vırlarından haberlerin iyi olmadığım anlamıştı.

Horace omuz silkti. “Senin gelmeni bekleyelim diye dü -

şünmüştüm. Her şeyi iki kez anlatmak zorunda kalmasın diye.

İçeride neler oluyor?” Hızla salonu işaret etti.

“Her şey normale döndü. İnsanlar ne olup bittiğini anlaya madan

müdahale ettin. Tebrikler.”

Bunun üzerine Horace, mütevazılığım ortaya koyan bir el

hareketi yaptı. Ardından Will, bakışlarını yeniden Skandiyalı- ya

çevirdi.

- 62 -

FİDYE

“Dermanın kalmamış gibi görünüyorsun, Svengal. İyi mi lin?”

Svengal yeniden kanepeye yığılmıştı. Kederli bir tavırla sı - ı

ıtarak ağrıyan sırtını arkasına yasladı.

“Daha iyi günlerim olmuştu,” dedi. “Son iki günümü ve diin

gecenin büyük bir kısmını şu lanet olası atlarınızdan bi rinin sırtında

geçirdim -Araluen Şatosu’ndan geliyorum. Ne bacaklarımı ne de

sırtımı hareket ettirebiliyorum.”

“Araluen mi?” diye araya girdi Horace. “Orada ne işin vardı

ki?”

“Kurt Rüzgârı 'nı geçen sefer geçtiğimiz nehirden aşağı inil

irdik. Sizi bulmak için en doğru yerin orası olduğunu düşün-

müştüm.”

Will ile Horace bakıştılar. “Herhalde ortalık birbirine gir miştir,”

dedi Will. Araluen ile Skandiya arasında bir anlaşma bulunuyordu,

ama buna rağmen bir kurt gemisinin beklenmedik bir anda karanın

bu kadar içlerinde belirmesi, şatodakileri telaşa düşürmüş

olmalıydı.

“Direğe Evanlyn’in flamasını çekmiştik,” dedi Svengal. “Bayrak

hâlâ ambarımızda duruyordu. İçecek bir şey bulunur ,.ıu

buralarda?”

Will özür dilercesine ellerini kaldırdı. “Affedersin. Senin kamın

da açtır, değil mi?”

Svengal, birkaç kez başını salladı. “Evet. Yiyecek bir şeyler

varsa çok iyi olur. Bir süredir yemek yemedim.”

Will, kapının dışındaki uşağa seslendi. Başını kapı aralığın dan

içeri uzatan genç çocuğun meraklı bakışları, ona sırıtan dev gibi

Skandiyalıya çevrildi.

- 63 -

JOHN FLANAGAN

“Bize biraz şarap getir... bir dakika, bekle!” dedi Will,

uzaklaşmaya başlayan çocuğun arkasından. “Bir yiyecek tabağı da

hazırla. Büyük bir tabak olsun. En iyisi kayık tabak olsun. İçinde

bol miktarda et ve ekmek olsun. Sebze ve yeşillikleri boşver.”

Skandiyalıların salata çeşitlerinden tiksindiklerini biliyordu.

“Şarabı sürahiyle getir,” diye ekledi Horace. “Şu dışarıda

kullandıkları zarif bardaklarda olmasın sakın. Acele et!”

“Peki efendim,” dedi uşak ve hızla uzaklaştı.

“Söyle bakalım,” dedi Will, “tam Halt’un düğünü sırasında seni

buraya hangi rüzgâr attı?”

Svengal, özür dilercesine başını iki yana salladı. “Düğünden

haberim yoktu,” dedi. “Aylardır denizdeydik. Yardıma ihtiyacımız

var ve bize yalnızca siz yardım edebilirsiniz.”

“Biz derken kimi kastediyorsun?” diye sordu Horace.

“Erak ve ben. Şey, aslında yalnızca Erak. Buraya gelip sizi

bulmamı o istedi benden -sizi ve Halt’u.”

“Öyleyse hâlâ Hallasholm’de olduğunu varsayıyorum?” dedi

Will. Erak’m Yüce Kont seçildiğinde gemisini Svengal’e dev-

rettiğinden haberdardı. Fakat Svengal, başını iki yana salladı.

“Erak Arrida’da,” dedi. “Arridiler fidye alabilmek için onu

tutsak ettiler.”

“Ne?” Will’in sesi, niyetlendiğinden biraz daha tiz çıkmıştı. Su-

sup kendisini toparladı. “Arrida’ya ne halt etmeye gitmişti ki?”

“Baskına çıkmıştık,” diye açıkladı Svengal. “Bütün gün oturup

Borsa’yla konuşmaktan sıkılmıştı.”

“Hiç şaşırmadım,” diye araya girdi Will. Onu avlu köleli-

- 64 -

FİDYE

i*ııK* atayan Skandiyalı müdüre hâlâ kızgındı -çetin Skandiya I r,.ı

altında neredeyse ölüm fermanı gibi bir karardı bu.

“Aş bunları artık,” dedi Horace ve parmağını Svengal’e ılo$ru

uzattı. “Şu hikâyeyi bir dinleyelim hele.”

Ancak uşak çocuk tavuk butlarını, domuz pirzolalarını ve I üçük

bir koyun buduyla dolu kayık tabağı getirmek için tam ila o anı

seçmişti. Bıraktığı tepside ayrıca bir maşrapa şarap ila bulunuyordu.

Svengal’in hevesli bakışları, gelen yiyecek ileceklere çevrildi.

“Eh, başla bakalım,” dedi Horace.

Şarabın üçte birini bir dikişte içen Svengal, koyun budunu

yakaladığı gibi küçük bir aileyi doyurabilecek büyüklükte bir parça

kopardı. Keyifle gözlerini kapatıp, birkaç saniye boyun- c a

enerjisini yerine getiren lokmaları çiğneyip yuttu.

“Gerçekten de açmış,” diye mırıldandı Will. Svengal, iki j'.iindür

at sırtında olduğunu söylemişti. At sırtında yolculuk etmek,

Skandiyalıların pek de rağbet ettikleri bir yöntem değil di. Yolda

yemek yemek için durmadığı belli oluyordu. Koyun etinin son

parçasını da midesine indiren deniz kurdu, şaraptan devasa bir

yudum daha aldı. Sakalına bulaşan yağı ve şarabı kocaman elinin

tersiyle sildikten sonra, ölüleri bile uyandırabilecek şiddette bir

geğirti koyuverdi.

“Bizim yemekleri beğenmiş olmalı,” dedi Horace. Will sa-

bırsızlıkla gözlerini devirdi.

“Svengal,” dedi, “hikâyeni bitirsen diyorum artık. Erak na sıl

oldu da tutsak düştü? Ya sen nasıl kaçtın? Arrida’da ne işi niz vardı?

Ayrıca...”

Svengal yağla kaplı elini kaldırdı. “Hey, bir seferde iki ya

- 65 ~

JOHN FLANAGAN

da üç soru yeter, tamam mı? Erak’m canı sıkılmıştı diyorum.

Yeniden denize açılmak istiyordu. Böylece son bir baskına çıkma

kararı aldı.” Susup birkaç saniye düşündü. “Yani, son baskını

olacağını söylemişti, ama bundan şüpheliyim. Bana kalırsa o...”

“Sadede gelsene!” diye bağırdılar Will ile Horace aynı anda.

“Şey... evet, affedersiniz. Eh işte, biz de bir baskın plan ladık.”

“Arrida’ya mı?” diye sordu Horace kuşkuyla. Svengal, yaralı bir

ifadeye bürünen yüzünü genç savaşçıya çevirdi.

“Evet. Arrida’ya. Ne de olsa, bugünlerde buralara baskın

yapmamıza izin yok, öyle değil mi? Daha uzaklara gitmemiz

gerek.”

Will ile Horace bakıştılar. “Eh, bu sanırım bizim suçumuz,”

dedi Will. “Devam et, Svengal.”

“Her neyse, El Şebah adında bir şehre saldıracaktık. Burası,

gemilere erzak sağlayan bir ticaret kasabasıydı ve biz de kasa -

larında çok para vardır diye düşünmüştük... şey... yani Erak öyle

düşünmüştü. Görüyorsunuz ki...”

“Svengal,” dedi Will, “El Şibah’ı soymak için bir sürü geçerli

nedeniniz olduğuna eminim...”

“El Şebah,” diye düzeltti on dakikadır gözlediği bir tavuk

buduna uzanan Svengal.

“Pekâlâ, ama artık bize neler olduğunu anlat, olur mu?”

“Şey, şafaktan önce kıyıya çıktık ve bütün şehir terk edilmiş

gibi görünüyordu. Nöbetçi yoktu. Gözcü yoktu. Şehre girdikten

- 66 ~

FİDYE

».mira bizi bekliyor olduklarını fark ettik. En az yüz kişiydiler; ı

cphe savaşçıları da vardı. Normalde öyle küçük kasabalarda

bulacağın türden amatörlerden değillerdi. Bizi bekliyorlardı.

I latta Erak’ın yanımızda olduğunu bile biliyorlardı. Yalnızca Yüce

Kont’u esir almak istediklerini söylediler.”

“Bakalım doğru anlamış mıyım? Hepinizi pusuya mı düşürdüler

diyorsun yani? Bütün tayfaları?” Horace, kaşlarını düşünceli bir

ifadeyle çatmıştı.

Svengal, başıyla onayladı. “Diğerlerinin gitmesine izin verdiler,

çünkü fidyeyi toparlamamız için bize ihtiyaçları var. (iemiye

bindikten sonra silahlarımızı bile geri verdiler. Parayı bir araya

getirirken korsanlar tarafından esir alınmamızı iste- miyorlarmış.”

Acı bir kahkaha attı. “Şaka gibi, değil mi?”

“Şu fidye, ne kadarmış?” diye sordu Will.

“Seksen bin gümüş,” dedi Svengal. Horace ile Will’den aynı

anda bir ıslık yükseldi.

“Bu çok yüksek bir meblağ,” dedi Horace.

Svengal, omuz silkti. “Sonuçta Erak da Yüce Kont.” Svengal’in

söylediklerini düşünen Will, kaşlarını çattı. Anlayamadığı bir şey

vardı.

“Svengal, seksen bin gümüş büyük bir meblağ. Ama emi nim ki

Erak bu parayı rahatlıkla bulabilir. Ne de olsa o, senin de dediğin

gibi Yüce Kont. Peki, ama sen buraya neden gel din?”

“Erak gelmemi söyledi de ondan. Skandiya’ya gidip yanımızda

parayla Arrida’ya dönmemiz, yılın en güzel zamanlarını denizlerde

geçirmemiz anlamına gelecekti...” aklindakini bitirmeden sesini

kesti.

- 67 -

JOHN FLANAGAN

Will başını sallayarak “Bu çok mantıklı,” dedi. “Kral Duncan’ın

ona borç vereceğine eminim. Erak, onun kızının hayatını kurtarmıştı

sonuçta.” Ancak Svengal’in söylemeye çekindiği başka bir mesele

olduğunu fark etti.

“Ama?” diye sorarak konuşmaya teşvik etti onu. Deniz kurdu,

derin bir iç geçirdi.

“Erak tutsak düştüğü haberini Skandiya’ya götürmemi istemedi,”

dedi. “Ona ihanet eden kişinin bir Skandiyalı olduğundan emin.”

- 68 -

4 6Thanet mi?” dedi Kral Duncan. “Kendi insanları ona ne- Aden

ihanet etsinler ki? Son aldığım duyumlara bakılırsa, oldukça sevilen

bir Yüce Kontmuş.”

Düğünden sonraki sabahtı ve Baron Arald’ın geniş çalış ma odası

bile içeridekilere yetmemeye başlamıştı. Kral ve kızının yanı sıra

Lord Anthony, Crowley, Halt ve Pauline, Baron Arald ve Sör

Rodney, Horace, Gilan, Will ve Alyss de Arald’ın başköşeyi Kral’a

vermiş olduğu merkezi masanın etrafına oturtulmuştu. Araluen’den

Redmont’a kadar aralıksız at süren Svengal, seyahat yorgunluğu

nedeniyle hâlâ uykudaydı. Will’in aklından yolculuğun deniz

kurdunun beklediğinden de uzun süreli etkileri olacağına dair muzip

düşünceler geçiyordu. Acemi bir binici olan Svengal, uyandığında

bütün kas ve eklemleri tutulmuş olacaktı.

Önceki akşam Will, Svengal’in ziyaret nedenini özetledikten

sonra, detaylı görüşmelerin sabaha ertelenmesi kararı alınmıştı.

Düğün kutlamaları hiçbir kesinti olmamış gibi devam etmişti.

Aslında böyle olmasını Leydi Pauline istemişti. Birkaç hafta önce

Halt’a söylemiş olduğu gibi, konukların çoğu için

~ 69 ~

JOHN FLANAGAN

çok önemli bir gündü bu; kraliyet ailesiyle yan yana gelmek, büyük

olasılıkla hayatlarının fırsatı olacaktı.

“Bırakalım tadını çıkarsınlar,” demişti. “Bu konuyla sabahleyin

ilgileniriz.”

Halt, bunları söyleyen eşine gülümsemişti. Baron’un Pauline’i

yüksek bir diplomatik mevkiye atayarak ne kadar doğru bir karar

vermiş olduğu, yeniden kanıtlanmıştı böylece.

Pauline’in gizli bir nedeni daha vardı. Düğünün, Halt’u onunla

dans etmeye ikna edebileceği nadir fırsatlardan biri olduğunu çok

iyi biliyordu. Sırf Yüce Kont Erak dikkatsiz davranıp Arridilere

tutsak düştü diye bu fırsatı kaçırmaya hiç niyeti yoktu. O işi yarın

halletsek de olur, diye düşünmüştü.

Dolayısıyla dans ve ziyafet devam etmişti. Gece yarısından

hemen önce, yemek salonunun girişine iki beyaz kısrak tarafından

çekilmekte olan açık bir at arabası gelmişti. Yeni evlilerin başını

çektiği kafile, mutluluk dilekleriyle dolu tezahüratlar eşliğinde

merkezi koridoru geride bırakmıştı. Baron’un iki adet manda

kestirip devasa açık hava kutlaması için birçok bira fıçısı

gönderdiği kasabadan da yüzlerce kişi gelmişti.

Bu yeni gelenler, kocaman asma köprü ile mazgallı kapının açık

durduğu kontrol noktasına uzanan yolun iki yanma dizilmişlerdi.

Dışarıda, tepeden kıvrılarak ormana doğru inen yolun kenarında

bekleyenler de vardı. Yanlarından geçen at arabasını çiçek

yağmuruna tutmuş ve tezahüratlara boğulmuşlardı. Hayatını gizli

görevlerde fark edilmeden hareket ederek geçirmeye alışkın olan

Halt, ilgi odağı olduğu için tuhaf ve rahatsız hissediyordu kendisini.

Alacalı pelerini sırtında olmayınca kendisini çıplakmış gibi

hissediyor ve konforlu yastık

- 70 ~

FİDYE

ların içlerine girip kaybolmak istercesine sandalyesinde aşağı

kayıyordu. Öte yandan, Leydi Pauline ise dimdik duruşunu

bozmadan bir kraliçe gibi tezahürat yapan ahaliye el sallıyordu.

Tüm düğünlerde olduğu gibi, burada da yollara dökülen ahalinin

esas olarak gelini görmek istemesi nedeniyle Halt’un bu sıkılgan

hareketleri çok az kişi tarafından fark edilmişti.

At arabası tıkırtılar eşliğinde tepeyi inerken, demircinin karısı

“Nereye gidiyorlar acaba?” diye sordu.

Hemen yanındaki ev kadınlarından biri - hep bu tür sorulara

verecek bir yanıtı olan bilmiş tiplerden biriydi- kendinden emin bir

şekilde cevap vermişti.

“Ormanın derinliklerinde onlar için özel bir aşk yuvası ha-

zırlandığını duydum. Geceyi çiçek ve altınlarla kaplı kulübe lerinde

geçirecekler.” Hayal gücünün ağzından çıkan kelimelerle harekete

geçmesi sonucu resmi bir tavır takınarak ekledi. “Dahası, ağaçların

üstleri, özel olarak eğitilmiş ötücü kuşlarla doluymuş ve hemen

yanlarında bulunan açıklıkta da bembeyaz geyikler otluyormuş.”

Aslında, olan bitenler çok daha sıradandı. At arabası, orma nın

kıyısında bulunan minik kulübede durmuş ve Halt ile Pauline,

kalabalık dağılıncaya dek orada beklemişlerdi. Ardından da sıradan

iki atın çektiği daha az süslü bir diğer arabaya binerek Arald’ın

onlara kalıcı olarak tahsis etmiş olduğu birkaç odalı daireye

dönmüşlerdi.

Şimdi de baronun odasında toplanmış, Svengal’in getirmiş

olduğu fevkalade haberleri tartışıyorlardı.

“Erak, çoğu Skandiyalınm sevdiği bir lider,” dedi Will, Kral’ın

sorusuna yanıt olarak. “Fakat Hallasholm’de, onu ye

- 71 -

JOHN FLANAGAN

rinden etmek isteyen küçük bir topluluk var. Sayılan az, ama

sözünü sakınmayan ve ısrarcı bir grup.”

“Bunun aramızdaki anlaşmayla bir ilgisi olabilir mi?” diye sordu

Crowley. Liderliğindeki Skandiyalılarla işgalci Temuçi gücünü

bozguna uğratmayı başaran Halt, Yüce Kont’un Ara- luen kıyılarına

yapılacak büyük çaplı baskınları tercih etmemesine dayalı bir

anlaşma imzalanmasını sağlamıştı. Erak söz konusu olduğunda

“tercih etmemek” eylemi aslında “yasaklamak” anlamına geliyordu.

“Faydası olmadığı kesin,” dedi Will. “Erak karşıtı grup, bu

durumu diğer savaşçıların arasında çekişme yaratmak amacıyla

kullanıyor. Fakat aslında meselenin özü, daha derinlerde yatıyor.”

“Eğer Erak karşıtı bir grup söz konusuysa,” dedi Leydi Pauline,

“bu grubun bir de lideri var demektir. Kimdir o kişi? Tanıdığımız

biri mi?”

“Evet,” dedi Will. Svengal’in getirdiği haberleri Horace ile

birlikte dinlemiş olmalarına rağmen, durumu diğerlerine Will’in

aktarması konusunda hemfikir olmuşlardı. Gerçekleri bir araya

getirip mümkün olduğunca uyumlu bir şekilde ra- porlamak, Omıan

Muhafızı eğitiminin bir parçasıydı. “Toshak adında bir adam,

Slagor’un yakın arkadaşı.”

İsim ağzından çıkarken, bakışları Cassandra’nınkilerle kesişti ve

kızın gözlerinin parladığını fark etti. Cassandra ile Will

Skandiyalıların esiriyken, Slagor, kızın idam edilmesini iste mişti.

Prenses, daha sonra adamın Temuçilerle anlaşıp, Skandiya

güçlerine ihanet ettiğini ortaya çıkannıştı.

Alyss, Will ile sarışın prenses arasındaki bakışmayı fark et

- 72 -

FİDYE

mişti. Dudakları hafifçe gerilmesine rağmen, eğitimli diplomat

disiplini sayesinde kimseye fark ettirmeden hızla kendisini to -

parladı.

“Slagor mu?” dedi Kral. “Fakat o ölmüş olmalı? Erak savaş

bitince onu vatana ihanet suçundan idam ettirmişti, değil mi?”

“Ben onu aksi yönde ikna etmek için uğraşmıştım,” diye araya

girdi Cassandra. “Bunun kötü bir fikir olduğunu düşün müş ve...

kendimi bunun sorumlusu gibi hissetmiştim sanırım.”

Kral başını iki yana salladı. “Hayır. Kötü bir durum olduğunu

kabul ediyorum, tatlım. Ama bu işin yerine getirilmesi gerekiyordu.

Slagor, savaş zamanında ülkesine ihanet etti. Bu tür insanları

cezalandırmadan bırakamazsın. Başına gelenleri hak etti. Kendini

hiçbir şey için suçlamana gerek yok.”

“Prensesin haklı olduğu bir nokta var aslında,” dedi Halt.

Dikkatleri üstüne toplayınca, açıklamaya koyuldu. “İdam edilen bir

suçlu, genellikle bir şehide dönüştürülür. O ölüp gittikten sonra,

geride kalanlar, genellikle onun işlediği suçlan unutup olan biteni

daha temiz bir pencereden görmeye başlarlar. Bu tür kişiler çıkar

odakları tarafından ilk önce bir kurban, ardından da bir sembol

olarak kullanılmaya başlanır.”

Will başıyla onayladı. “Svengal’e bakılırsa, Erak da aynı

görüşte. Slagor’un başına gelenler, asi grubun lideri Toshak’ın

umurunda bile değil. Adamı yalnızca kendi amaçlarını gerçek-

leştirebilmek için bir araç olarak kullanıyor. Ki amacı da Yüce

Kontluğu ele geçirmek.”

Kral, usulca başını salladı. Artık daha iyi anlıyordu.

~ 73 ~

JOHN FLANAGAN

“Erak’m, yakalandığı haberinin Skandiya’ya ulaşmamasını is-

temesinin nedeni de bu; Skandiyalıların bir de onu kurtarmak için

seksen bin gümüş ödeyeceği gerçeği. Yeni bir Yüce Kont seçmek,

daha hızlı ve ucuz bir yol gibi görülebilir.”

Sör Rodney, o ana dek anlatılanları sessizce dinlemişti. Sonunda

düşünceli bir yüz ifadesiyle araya girdi ve bir soru sordu.

“Erak’m yollarından çekilmesini isteyen bir grup bulunduğunu

varsaysak bile, bu onların Yüce Kont’un tutsak düşmesi ne

karıştıkları anlamına gelmez, değil mi?” diye sordu. “Arri- dilerin

şansı yaver gitmiş de olabilir sonuçta.”

Will başıyla onayladı. “Haklı olabilirsiniz, Sör Rodney ama

dahası var. Skandiya akıncı filosu baskın sezonu öncesinde bir

araya gelip bölgeleri paylaşır. Dolayısıyla diğer kaptanlar - tabii

Toshak da bunlardan biri- Erak’m gemisinin o kesimleri

yağmalayacağını biliyorlardı.”

“Yine de,” dedi Crowley, “Rodney haklı. Arridilerin şansı yaver

gitmiş de olabilir. Bir kurt gemisinin bölgede olduğunu duymuş ve

tuzak kurmuş -Erak’a sahte çizelgenin satılmasını sağlamış-

olabilirler. Toshak’ın bu işte parmağı olduğuna dair kesin bir delil

bulunmuyor.”

“Bir şey hariç,” diye araya girdi Horace. Will’in dört bir yandan

sıkıştırıldığını ve yardıma ihtiyaç duyabileceğini düşünmüştü.

“Arridiler herhangi bir kurt gemisini beklemiyordu. Gelenin Erak

olduğunu ve Erak’m Yüce Kont olduğunu biliyorlardı. Bunu onlara

yalnızca bir Skandiyalı söylemiş olabilir.”

Rodney ile Crowley’nin başlan, iddiayı kavradıklarını gös-

~ 74 -

FİDYE

tcrircesine düşünceli bir biçimde sallandı. Cassandra, babasını

kaygılı bakışlarla izliyordu. Esas meseleden uzaklaşmakta ol-

duklarını hissediyordu.

“Erak’a o parayı ödünç vereceğiz, değil mi baba?” dedi. Duncan,

başını kaldırıp kızına bir göz attı. Niyeti parayı vermekti, ama bir

yandan da kararsızdı. Seksen bin gümüş, büyük bir meblağdı.

Kuşkusuz ki hâzinesini felce uğratacak kadar yüksek bir rakam

değildi. Ama öylesine sokağa atılamayacak kadar da fazlaydı.

“Erak’ın borcunu ödeyebileceğine eminim, majesteleri,” dedi

Halt. Dışarıdan pek öyle görünmese de, Duncan’in borç vermeyi

kabul etmemesi halinde gidip Erak’ı Arridi kabilelerinin elinden

kurtarmaya karar vermişti.

“Evet, evet,” dedi hâlâ durumu değerlendirmekte olan Duncan.

“Zaten asıl rakamın daha düşük olduğuna eminim. Bir miktar

pazarlık etmezsek, Arridilerin onuru kırılacaktır.” “Erak’a hayatımı

borçluyum, baba,” dedi Cassandra yumuşak ama kesin bir sesle.

“Baba” kelimesini kullanması, kızının, Erak’ı kurtarmak konusunda

kararsız kalan Duncan’ı uyardığını gösteriyordu. Kral müdahale

edemeden, prenses konuşmaya devam etti.

“Yalnızca Will ile kaçmamıza yardım ettiği için değil. Son-

rasında, Slagor gerçek kimliğimi açığa vurup beni idam ettir meye

çalıştığında da beni oradan kaçırmaya hazırdı.”

Duncan, kızını sakinleştirmek için elini kaldırdı. Cassandra’nm

sesinin tizleşmeye başladığını duyabiliyordu ve yanlarında bu kadar

insan varken, o tür bir yüzleşmeye maruz kalmak istemiyordu.

- 75 ~

JOHN FLANAGAN

“Cassie, fidyeyi kesinlikle ödemek niyetindeyim. Fakat işin

zorlu yanı, ödemenin nasıl gerçekleşeceği.” Sözlerinin kızını tatmin

ettiğini, ama prensesin kafasının karıştığını fark edince devam etti.

“Öncelikle, seksen bin -ya da en son kaç olacaksa o kadar -

gümüşü bir kurt gemisine yükleyip öylece Arrida’ya gönde- remem.

Fırtınalar, deniz kazaları, korsanlar... yani gümüşlerin kaybolma

ihtimali yüksek. Çok riskli.”

O sırada Lord Anthony, özür dilercesine öksürdü. “Silasya

Konseyi’ne başvurabiliriz, majesteleri,” dedi ve Duncan teşri-

fatçısına dönerek başını salladı.

“Ben de bunu düşünüyordum, Anthony.”

Silasya Konseyi, mal yerine para birimleri üzerinden ticaret

yapan bir kartelin* adıydı. Ülkelerin uzun ve tehlikeli yolcu luklar

aracılığıyla nakit ya da altın ve gümüş külçesi gönderme riskini

almadan, karşılıklı para değiş tokuşu yapmalarına aracılık ediyordu.

Ülkeler de Silasyalılara faiz karşılığında para yatırıyordu. Konsey,

ayrıca her türlü havale işlemini de üstleniyordu -parayı ya o ülkeye

gerçekten naklediyor ya da bir ülkenin hesabından diğerine

aktarıyordu. Komisyon olarak her işlemden belli bir ücret kesiliyor

ve paranın güvenli bir biçimde yerine ulaşması, verilen hizmetin bir

parçası olarak garanti ediliyordu. Paranın aktarılması sırasında

kaybolma riski de kesilen komisyon tarafından fazlasıyla

karşılanıyordu.

“Arridiler Silasya anlaşmasını imzalamışlar mıydı, Ant hony?”

diye sordu Duncan teşrifatçısına. Lord Anthony’nin yüzü, aklından

geçenler üzerine buruştu.

* Ortak hareket etmek için anlaşma yapan ticaret birlikleri. (Ed. N.)

- 76 ~

FİDYE

“Pek sanmıyorum, majesteleri. Son toplantıya katılmamış lardı.”

“O takdirde Konsey’in nakit para taşımasını sağlamamız gere-

kecek. Yani birinin Arridilerle şartlar ve nihai rakam konusunda

pazarlık yapması, onlan anlaşmaya uymak ve Silasyalılara öden-

mesi gereken komisyon konusunda ikna etmesi gerekecek.”

Komisyon ücretleri genellikle parayı hem gönderen, hem de kabul

eden tarafından ödeniyordu.

“Bunu ben yapabilirim, majesteleri,” dedi Halt çabucak. Fakat

Kral, başını iki yana salladı.

“Hayır. Korkarım yapamazsın, Halt. Burada bir tür protokol söz

konusu. Bir ülkenin yöneticisi için ödenecek bir fidyeden söz

ediyoruz. Yerine getirilmesi gereken bazı müzakereler var. Bu da

yüksek rütbeli birini -bir mühür taşıyıcısını- gerektiriyor. Ulusal

hâzineyi ilgilendiren bir mesele olduğu için kraliyet mensubu

birileri gitmeli. Yani ben.”

Halt, aldırmaz bir ifadeyle omuz silkti. Ona göre hava hoştu.

Duncan bir an sonra sıkkın bir ses tonuyla ekledi, “Ama şu an

gitmem mümkün değil. Altı Hiberniya krallığından dördü

arasındaki barış görüşmelerini organize etmem gerekiyor.

Arabuluculuk etmemem halinde, görüşmeler başarısızlıkla

sonuçlanacaktır.”

“Öyleyse mührünüzü bana verin ve sizin adınıza ben gideyim.

Uzun zamandır ortalıkta gözükmeyen kuzeniniz olduğumu

söyleriz,” dedi Halt. Akima gelen ilk fikri söyleyivermişti. Duncan,

iç geçirip Crowley’ye baktı.

“Şu yabani adamına medeni dünyada kraliyet mühürlerinin nasıl

işlediğine dair hiç mi bir şey anlatmadın, Crowley?”

- 77 -

JOHN FLANAGAN

Crowley’nin yüzünde kuşkulu bir ifade belirdi. Halt’un son

yirmi yıl boyunca sahte kraliyet mühürleri kullandığından şüp -

heleniyordu. Ama bu kez o riski almalan mümkün değildi.

“Kraliyet mührü, senin de bildiğin gibi, yalnızca kraliyet

ailesinin bir ferdi tarafından kullanılabilir, Halt,” dedi Lord

Anthony. “Mührü senin basman, bu sayede gerçekleştireceğin tüm

müzakerelerin ve varılacak tüm anlaşmaların sahte ve dolayısıyla da

geçersiz olması anlamına gelir. Bu durumun açığa çıkması halinde,

diğer ülkelerin güvenini yeniden kazanması için Araluen’in yıllarca

uğraşması gerekir. Bunu göze alamayız.”

Halt, resmiyet ve protokole her zamanki tepkisini göstererek

homurdanmaya başladı. Elinin üstünde Leydi Pauline’in

sakinleştirici temasını hissedince başını kaldırıp özür diler- cesine

omuz silkti. Makul bir ses tonu kullanmaya çalışarak sordu:

“Bana sizin adınıza hareket etme izni gibi bir şey veremez

misiniz, mührünüzle imzalayacağınız bir belge mesela?”

“Eğer karşımızdaki ülke Tötonya ya da Galya olsaydı, ben de

tam olarak o dediğini yapacaktım,” diye yanıt verdi Dun can. “Fakat

ne yazık ki, ortak dili konuşabilmelerine rağmen, Arridilerin kendi

alfabeleri ve bizimkine hiç benzemeyen bir yazı dilleri var. Burada

o dili okuyup yazabilen kimse yok ve tahmin ediyorum ki onlarda

da bizimkini okuyabilen kimse yoktur. Dolayısıyla sana benim

adıma hareket etme yetkisi verecek olan belge, onların gözünde

mührümün basılı olduğu bir alışveriş listesinden farksız olacaktır.”

Duncan susup can sıkıntısıyla alt dudağını çiğnedi. “Hayır. Ben

bizzat gitmeliyim,”

~ 78 -

FlDYE

dedi. “Ama bu işin şu kahrolası Hibemiyalılarla ilgileninceye kadar

beklemesi gerekecek. Sen sakın üstüne alınma, Halt,” diye ekledi,

Halt’un aslında o ‘mantıksız’ insanların ülkesinden geldiğini

hatırlayarak. Halt başını iki yana salladı.

“Sorun değil, majesteleri. Fakat bu işi halletmenin başka bir

yolu olmalı,” diye ısrar etti.

“Çözüm burnunuzun dibinde,” dedi Cassandra. “Arrida’ya ben

gideceğim.”

~ 79 ~

üm gözler prensese çevrilmişti. Önerisi değerlendirilir-

ken, odada bir sessizlik anı yaşandı. Ardından da Kral’m

T

kaba tepkisi duyuldu.

“Hayır, gitmeyeceksin. Söz konusu bile olamaz.”

Cassandra’nın yanakları kızarmıştı. Olağanüstü bir çaba

harcayarak öfkesini kontrol etti ve sakin bir sesle konuşmaya

başladı.

“Neden? Neden söz konusu bile olamazmış? Ailemizin, ül-

kemizin Erak’a bir namus borcu var. Skandiyalılar onun saye sinde

müttefikimiz oldular. Öyleyse salıverilmesini sağlayan kişi neden

ben olmayacakmışım?”

“Çünkü...” diye tereddüt etti Kral ve prenses babasının sözünü

kesti.

“Bu işi kişisel mührü bulunan biri halletmeli dedin. Kraliyet

ailesinden biri. Eh, ben burada başka birini göremiyorum. Senin

yerini neden ben almayayım ki?” Susup daha güçlü bir sesle ekledi.

“Babacığım, birkaç hafta önce konuştuğumuz şey tam da bu işte.

Bir gün Kraliçe olacağım. Bazı görevleri şimdi-

- 80 -

FİDYE

den üstlenmezsem eğer, hiçbir zaman gerçek bir kraliçe -senin

y,nrur duyacağın bir kraliçe- olamayacağım.”

“Cassandra, gitmeyeceksin dedim, o kadar. Tartışmayı kes artık.

Beni utandırıyorsun.”

Fakat prenses, babasının iddiasındaki mantıksızlığı ve arka sında

yatan nedenleri görmüştü.

“Utanmanın tek nedeni, bu konuda haksız olduğunu fark etmiş

olman. Erak’a hayatımı borçluyum. Gidip onu oradan kurtarmak

bana düşer”

Kral’m yüzü onunkine benzer bir öfkeyle kızarınca, amacına

ulaşmış olduğunu fark etti. Bu görevi üstlenmemesi için hiçbir

mantıklı neden bulunmuyordu. Babası duruma tamamen kişisel

nedenlerden ötürü itiraz ediyordu. Anlaşılır bir durum aslında, diye

geçirdi aklından. Ama kesinlikle haklı değildi.

“Sorun şu ki, Cassandra,” dedi yumuşak bir sesle konuşmaya

çalışan Kral, “sen bir...”

“Ben bir kızım,” diye araya girdi prenses.

Kral, başını inatçı bir tavırla iki yana salladı. “Söyleyece ğim

şey, o değildi. Ben tecrübesiz ve gençsin diyecektim. D aha önce hiç

bu tür bir müzakere yürütmedin.”

“Skandiya anlaşmasını müzakere ettim ya,” diye yanıt ver di

Cassandra. Kralın başı bir kez daha iki yana sallandı. Ayağı nın

altında dolanıp onu rahatsız eden küçük bir köpekle karşı karşıya

kalmış sakar bir ayı gibi görünüyordu.

“Yanında sana tavsiye veren Halt vardı,” dedi. Tartışmadan

galibiyetle ayrılmak istiyorsa, avantajı ele geçirdiği an iyice

bastırması gerektiğini fark eden Cassandra, babasına fırsat

vermeden cevabını yapıştırdı.

- 81 -

JOHN FLANAGAN

“Burada da bana tavsiye verebilir,” diyerek Orman Muhafız -

larına döndü. “Halt, benimle Arrida’ya gelirsin, değil mi?”

“Elbette gelirim, ekselansları,” dedi Halt. Kral’ın aksine,

Cassandra’nın bu görevi üstlenmemesi için hiçbir neden gör-

müyordu ortada. Prenses, becerikli ve mert bir kız olduğunu

Skandiya’da kanıtlamıştı. Temuçilerle savaşırken, öfkeli atlı lar

etrafını çevirdiğinde bile soğukkanlılığını koruyarak okçu grubunu

yönetmeye devam etmiş, korkak bir tavuk olmadığım herkese

göstermişti. Halt, kızın bu sorumluluğun altından kolayca

kalkabileceğini düşünüyordu.

Eski dostuna öfkeyle bakarak “Halt...” diye konuşmaya başladı

Kral. Ancak bu kez araya giren kişi Lord Anthony oldu.

“Aslına bakarsanız bu iyi bir fikir, majesteleri. Arridiler

anaerkil bir toplumdur. Veraset ve haleflikler, anne kanından

ilerlemektedir. Dolayısıyla -bazı ülkelerin aksine- kadınlarla

pazarlık etmeye bir itirazları olmayacaktır. Bu da prensesi mü -

kemmel bir temsilci haline getirecektir.”

Kral aniden ayağa fırladı. Oturmakta olduğu ağır arkalıklı

sandalye bu hareketin etkisiyle bir an için geriye doğru devrilecek

gibi oldu ve bir an sonra gürültüyle eski haline döndü.

“Sizlerden bu işe karışmamanızı rica edeceğim,” dedi yük sek

sesle. “Bu bir aile meselesi. Kızımla benim aramda ve hiçbirinizi

ilgilendirmez! Anlaşıldı mı?”

Son sözleri bağırarak söylemişti. Birkaç saniye boyunca salonda

garip bir sessizlik oldu. Ardından Baron Arald’ın sesi duyuldu.

- 82 -

FİDYE

“Hayır, majesteleri. Bana kalırsa yanlış düşünüyorsunuz,” dedi

sert sert. Kral’ın öfkeli bakışları, birden barona çevrildi. Arald, bu

bakışlara gözünü bile kırpmadan karşılık verdi.

“Baron Arald, bu mesele sizi ilgilendirmez. Anlaşıldı mı?”

Arald, başını iki yana salladı. “Hayır, efendim. Anlaşılmadı.

Tam tersine, beni son derece ilgilendiren bir mesele bu. Yalnızca

beni değil hepimizi ilgilendiriyor.”

“Karşınızda Kralınız var, Baron Arald ve size bunun özel bir

mesele olduğunu söylüyor.”

Will, Baron Arald’ı hayranlıkla izliyordu. Katıldıkları birkaç

savaşta irikıyım şövalyenin cesaretine şahit olmuştu ama bu kez

durum farklıydı. Bu, cesaretin çok daha yücelmiş bir şekliydi;

vicdanının sesini dinleyip görüşlerini dürüstçe dile getiriyordu.

“Bu iki ifade birbiriyle çelişiyor, majesteleri. Zaten siz Kral

olduğunuz içindir ki, meselenin özel olmasına imkân yok. Zira sizi

ve ailenizi ilgilendiren her şey, aynı zamanda ülkemizi de

ilgilendirir. Geçmişte tavsiyelerime değer verdiğinizi söyle -

miştim...”

“Ama şu an onlara değer falan vermiyorum!” diye bağırdı Kral.

Arald, kayıtsız bir ifade takındı. “Tavsiyelerimi yalnız ca sizinle

hemfikir olduğumda dinliyorsanız, bu zaten onlara hiç değer

vermediğiniz anlamına gelir,” dedi açıkça. Kral, Arald’dan bir

yumruk yemişçesine irkildi. Karşısındakinin haklı olduğunu fark

etmişti. Ama yine de...

“Arald, anlamıyorsun. Senin çocuğun yok. Cassandra benim

kızım ve bu, tehlikeli bir yolculuk olacak...”

JOHN FLANAGAN

Cassandra, alaycı bir kahkaha attı ama Arald, onu susturmak

için bakışlarını kıza dikti. Sonra, anlayışlı bir hareket le ellerini iki

yana açtı. “Haklısınız, majesteleri. Ordumuzu Morgarath’ın

karşısına çıkardığınız zamanki kadar tehlikeli. Rodney ile

Kalkaralar’a karşı savaştığımız zamanki kadar tehlikeli. Bu, bizim

ayrıcalıklı konumlarımız karşılığında ödememiz gereken bir bedel.

Ayrıcalıkların keyfini çıkarıyoruz, zira zamanı geldiğinde

tehlikelerle yüzleşmemiz gerekiyor. Kızınız da bizden farklı değil.

Will ile birlikte Morgarath’ın köprüsünü imha edip tutsak

düştüklerinde de bunun farkındaydı.”

Kral, olduğundan genç görünen bir adamdı ama o feci anıların

hatırlatılmasıyla birlikte bir anda çöküverdi. Hayatımın en kötü

günleriydi, diye geçirdi içinden. Usulca yerine oturuverdi. Arald

sesini yumuşattı.

“Majesteleri, haklısınız, çocuğum olmadığı için hissettiklerinizi

tam olarak anlamam mümkün değil. Fakat kızınız da haklı. Bir gün

Kraliçe olacak ve sizin açtığınız yolda ilerleyerek hükümdarlık

yapmak istiyor. Bu oldukça riskli bir mesele... ama Cassandra bu

riski almaya gönüllü ve siz de öyle olmalısınız.”

Kral Duncan, başını kaldırıp gözlerini usulca salonda gezdirdi.

Cassandra’nın her zamankinden de cüretkâr göründüğünü fark etti.

Arald’ın yüzüne kararlı ve sert bir ifade hâkimdi. Halt ile

Crowley’nin kukuletaları, yüz ifadelerini gizliyordu. Genç

delikanlılar, biraz şaşkın görünüyorlardı; salonda açığa vurulan

duygusal sahnelerden rahatsız oldukları ortadaydı. Baron’u

izlemeye devam eden Will’in gözlerinden hâlâ bir parça hayranlık

okunuyordu. Rodney, Arald’la hemfikir olduğunu belli edercesine

başını sallarken Gilan, tırnaklarını ince-

- 84 -

FİDYE

lıyormuş gibi yapıyordu. Anthony’nin yüzünde özür diler gibi ama

kararlı bir ifade vardı. Duygularını saklamaya çalıştığı anlaşılan

Alyss’in ise çocukların rahatsızlığını paylaştığı belli oluyordu.

Yalnızca Pauline sakin ve kendi halinde oturuyordu. Yüz

ifadesinde söylenenleri onayladığına dair hiçbir işaret yoktu.

Böylece Kral, kendisine bir müttefik bulduğunu fark etti.

“Beyler, Cassandra, Alyss, birkaç dakika Leydi Pauline ile

yalnız kalabilir miyim acaba?” dedi.

Talebi mırıltılar eşliğinde kabul edildi ve on kişi odadan çıkarak

Kral ile Haberciyi yalnız bıraktı. Kapı, en son çıkan Will’in

ardından kapandıktan sonra, Duncan karşısında oturmakta olan

uzun boylu kadına döndü.

“Şimdi ne yapacağım, Pauline? Bu insanların mantıklı dü-

şünmelerini nasıl sağlayabilirim? Yardımına ihtiyacım var.”

üleştirmeyen, mantıklı bir ses tonu kullanmak için elinden ge leni

yapıyordu.

“Majesteleri,” diye tarafsız bir sesle yanıt verdi Pauline,

“kalmamı istemenizin nedeni buysa, benim de diğerleriyle çıkmam

gerekir. Arald’la aynı fikirdeyim. Bu konuda haksız olduğunuzu

düşünüyorum.”

“Ama o yalnızca bir kız çocuğu...” diyecek oldu Kral.

“Alyss de öyle. Fakat ben onu şimdiden birçok tehlikeli göreve

gönderdim. Kızınızın hayatı onunkinden daha mı değerli?”

“O Kraliyet Prensesi!” dedi Kral öfkeyle ve Pauline’in göz leri

ardına dek açıldı.

“Ve bundan dolayıdır ki, ülkesine karşı sorumlulukları Alyss

- 85 ~

JOHN FLANAGAN

gibi bir yetime kıyasla daha fazla. Baron haklı. Ayrıcalıklı olan

bizler, aynı oranda sorumluluk da almalıyız. Cassandra da ülkenin

sizden sonra en ayrıcalıklı kişisi.”

Duncan, ayağa kalkarak odayı adımlamaya başladı. Yerinden

kımıldamayan Pauline, gözleriyle adamı izliyordu.

“Beni Dışişleri’nde yüksek bir mevkiye atarken cinsiyetim

nedeniyle bir tereddüt yaşamış mıydınız?”

“Elbette ki hayır,” dedi Duncan. “O göreve en uygun kişi

şendin.”

Pauline, iltifatı kabul ederek başını salladı. “Siz ki kadınların,

kararlarınızın onları zaman zaman tehlikeye atmasından endişe

etmeksizin sorumluluk gerektiren görevlere atanmasını kabul eden

ilk hükümdarsınız.”

“Beceriye her şeyden çok değer veririm,” dedi Kral. “İster

erkek, ister kadın olsun.”

Pauline’in elleri “Ben demedim mi?” dercesine hafifçe iki yana

açıldı.

“Öyleyse kızınızın becerilerini de değerlendirin. O, sıra dışı bir

genç kadın. Ayrıca tehlikeli meselelerle erkekler ilgilenirken ateş

başında yapmacık tebessümler sergileyecek biri de değil. Bunu

şimdiden kanıtladı. Birçok erkeğin bütün hayatı boyunca

karışmayacağı kadar olaya karıştı ve durumu iyi idare etti. Kızınız

maceradan hoşlanıyor ve onu engelleyemezsiniz.

“Şahsen ben sizin yerinize geçecek olan kişinin karakteriyle

cesaretine her şahit oluşumda, içimden Tann’ya şükrediyorum. Siz

iyi bir Kralsınız, majesteleri. Ve kızınız da iyi bir Kraliçe olacak...

ama ona bu şansı vermeniz gerek.”

- 86 -

FİDYE

Pauline’in haklı olduğunu kavrayan Duncan’ın omuzları çöktü

ve yüzüne yorgun bir tebessüm oturdu. Ellerini teslim olmuşçasına

iki yana açarak, yüksek arkalıklı sandalyesine ılöndü.

“Nasıl oldu da bu meselede benim tarafımı tutacağını dü şündüm

acaba?” diye sordu. Leydi Pauline de karşılık olarak tebessüm etti.

“Hepimiz sizin tarafındayız,” diye yanıt verdi. “Farklı davranan

sizdiniz.” Sustu ve nazikçe sordu. “Diğerlerine içeri gel melerini

söyleyeyim mi?”

Duncan, başıyla onayladı. “Bana neden soruyorsun ki? Ne de

olsa burada kararları siz veriyorsunuz.”

5S» ------------------Ss-

Odaya geri dönen heyet, masanın etrafındaki eski yerlerine

oturmuştu.

Leydi Pauline, meraklı bakışların odağıydı. Her biri, giriş teki

odada oturdukları sırada orada neler olup bittiğini anlama ya

çalışıyordu. Ancak hislerini gizlemek konusunda usta olan

diplomat, onlara en ufak bir ipucu bile vermiyordu.

Dirseklerini masaya dayamış, başını iki elinin arasına almış olan

Duncan, düşüncelerini toparlamakla meşguldü. Herkes yerine

yerleşince, başını kaldırıp etrafındaki insan grubuna bir göz attı.

“Pekâlâ,” dedi sonunda. “Kararımı verdim. Arridilerle mü -

zakereleri Cassandra yürütecek...”

Prenses, tutmakta olduğu nefesini hızla bıraktıktan sonra

- 87 -

JOHN FLANAGAN

babası fikrini değiştirmesin diye sert bir ifade oturttu yüzüne.

Duncan, kızına bir göz atarak başını salladı. Ardından, bakış larını

önüne dikti.

“Halt, baş danışmanı olarak sen de prensesle gideceksin.

Müzakerelerde ona yardım edecek ve onu koruyacaksın.”

“Emredersiniz,” dedi Halt sakin bir sesle.

“Will, elbette sen de gideceksin,” dedi Kral. “Daha önce kızımı

korumuştun. Senden aynı şeyi yine yapmanı bekliyorum.”

“Emredersiniz,” dedi ağzı kulaklarına varan Will. Akıl hocasına

eşlik etmeyi bekliyordu aslında, ama bu işler belli olmuyordu.

Derken işler daha da renklendi.

“Horace, bu ikisinin durumu idare edememeleri ihtimaline

karşın, sen de Cassandra’nın şahsi koruması olarak ekibe katı -

lacaksın. Anlaşıldı mı?”

“Evet, majesteleri,” dedi Horace ve Will ile ikisi, karşılıklı

sırıttılar. Will yalnızca dudaklarını oynatarak “eski günlerdeki

gibi” dedi. Horace da başım salladı. Gözleri parlayan Cassandra,

İkiliye biraz yaklaştı. Diğer tarafta kalan Alyss ise kaşlarını çatmış,

yüzünü buruşturmuştu.

“Evet. Neyse, bu üçlünün yanında makul bir birliği de gön-

dermek istiyorum. Kraliyet Muhafızlarından yirmi silahlı adam

diyelim.” Halt’un araya girmek amacıyla elini kaldırma sı üzerine

sustu. “Evet?”

“Efendim, onlara ihtiyacımız olmayacak,” diye açıklamaya

başladı Halt ama Kral onun sözünü kesti.

“Bu kişisel bir mesele değil, Halt. Kızımı bu göreve gön dermeyi

zaten hiç istemiyorum. Yanınıza duruma uygun sayıda bir asker

gücü katmam şart.”

FİDYE

“Katılıyorum, majesteleri. Fakat yanımızda tepeden tırnağa

silahlı otuz Skandiyalı olacağını unutuyorsunuz. Onlar, dünya nın

en iyi savaşçıları.”

Kendine hâkim olamayan Horace, Halt ile hemfikir olduğunu

belli edercesine homurdandı ve hemen sonra sözünü kesti ği için

özür dilercesine bir el hareketi yaptı. Kral, bakışlarını

I lalt’tan Horace’a ve sonra yeniden Halt’a çevirdi.

“Onlara güveniyor musun?” diye sordu açık açık ve Halt başıyla

onayladı.

“Hayatım pahasına, majesteleri.”

Duncan, düşünceli bir ifadeyle çenesini kaşıdı. “Beni endi -

şelendiren, senin hayatın değil.”

“Ben de onlara hayatım pahasına güveniyorum, babacığım,”

diye araya girdi Cassandra sakin sakin.

Halt, Kral’a güvence vermek niyetindeydi. “Svengal’e

adamlarıyla birlikte prensesi koruyacaklarına dair dümenci ye mini

ettiririm.

Yemin

edildikten

sonra, Cassandra’nın

yanma

yaklaşabilmek için bile otuzunu birden öldürmeleri gerekir.”

Duncan, parmaklarım masada oynatarak bir süre düşündü.

Sonunda pes etti. “Pekâlâ öyleyse... ama emin olmak istiyo rum.”

Sert bakışlarını oda boyunca gezdirdi. “Gilan, sen de onlarla

gideceksin.”

“Emredersiniz, efendim!” dedi Gilan hevesle. Halt ve Will ile

göreve çıkma fikri, kulağa son derece çekici geliyordu. Fakat

Crowley, kaşlarını çatmıştı.

“Bu, son derece olağandışı, majesteleri,” diye itiraz etti.

“Eskiler ne der bilirsiniz; bir isyan, bir Orman Muhafızı.”

- 89 -

JOHN FLANAGAN

Bu eski vecize, geçmişte yaşanan efsanevi bir olaydan

kaynaklanıyordu. Küçük bir baronluk zalim ve paragöz lor duna

karşı ayaklanmış, yüzlerce köylü, adamın kuşattıkları malikânesini

yakma tehdidinde bulunmuştu. Panikleyen soylunun yardım çağrısı

ise bir tek Orman Muhafızı’nın olay yerine varmasıyla

yanıtlanmıştı. Korkudan ödü patlayan soylu, tek başına gelen

kukuletalı adama çıkışmıştı.

“Bir tek Orman Muhafızı mı gönderdiler?” demişti kuşkulu bir

sesle. “Tek bir adam, ha?”

“Kaç tane isyan var ki?” diye yanıt vermişti Orman Muhafızı.

Ancak Duncan, bu kez efsanenin onu etkilemesine izin ver -

meyecekti. “Benim de yeni bir vecizem var,” diye yanıt verdi. “B ir

kız evlat, iki Orman Muhafızı.”

“İki buçuk,” diye düzeltti Will. Hemen önündeki hevesli genç

çehreye bir göz atan Kral, gülümsemeden edemedi.

“Kendini hafife alma,” dedi. “İki tam üç bölü dört diye lim.”

- 90 ~

rtesi gün, Horace ile Svengal’in eşlik ettiği üç Orman Mu-

hafızı, Araluen Şatosu’na doğru yola koyulmuştu.

Yeni eşine mahcup bir öpücükle veda eden Halt’u, arkadaşları

E

ağızları kulaklarında izlemişlerdi. Leydi Pauline, bu ayrılığı

soğukkanlılıkla karşılıyordu. Halt’un teklifini kabul ettiğinde,

birlikte geçirecekleri hayatın acil görevler ve ani ayrılıklarla

bölünebileceğinin farkındaydı. Yine de ayrılmamız hu kadar ani, bu

kadar acil olmasaydı keşke, diye geçirdi aklından acıyla.

Alyss de onun yanında durmuş, ustasıyla birlikte Red- ınont

Şatosu’nun kıvrımlı yolunda uzaklaşmakta olan beş atlıya el

sallıyordu. Çırağına göz ucuyla bakan Pauline, Alyss’in yüzünde

beliren acı dolu tebessüm karşısında kendisini tutamadı.

“Neden bu kadar hüzünlüsün?” diye sordu masum masum.

Alyss, ekşittiği yüzünü ustasına çevirdi.

“Yine onunla seyahate çıkıyor,” dedi genç kız. Pauline’in kimi

kastettiğini sormasına gerek yoktu. Alyss ile Will’in son

~ 9 1 -

JOHN FLANAGAN

bir yıldır sıkça görüştüklerini biliyordu. İkisi, çok yakınlaş -

mışlardı. Will’in Cassandra ile bir kez daha göreve gitmesi, belli ki

Alyss’i rahatsız etmişti. Alyss, Orman Muhafızı çırağı ile

prensesin, geçmişte kendine has bir ilişkileri olduğunu bi liyordu.

Fakat bu ilişkinin ne kadar özel olabileceğinden emin değildi.

“Onlarla gidebilmek için bir bahane bulmaya çalıştım,” diye

ekledi Alyss kederle.

“Yatınmına göz kulak olmak için mi?”

Alyss başıyla onayladı. “Aynen öyle. Prensese arkadaşlık etmek

-ve diplomatik danışmanlık yapmak- amacıyla gönüllü olmayı

düşündüm. Müzakere işlerinde başarılı olduğumu bilirsin.”

“Haklısın,” diye onayladı Pauline. “Aslına bakarsan, de-

ğerlendirmeye değecek bir fikir bu. Ben de seni desteklerdim.

Neden öne çıkmadın?”

Alyss’in bakışları, ustasından uzaklaşıp yavaş yavaş görünürden

kaybolmaya başlayan küçük gruba takılmıştı. En azından, grubun

bir üyesine, diye düzeltti Pauline.

“İki nedenden ötürü. Will ile Halt’un ve diğerlerinin bir başka

kadının sorumluluğunu almak istemeyeceklerini düşündüm. Orada

olmam, Cassandra’ya daha az koruma sağlanması anlamına

gelecekti. O, ne de olsa Kraliyet Prensesi.”

“Ya diğer sebep?” diye ısrar etti Pauline. Alyss pişmanlıkla

gülümsedi.

“Küreği kafasına geçirmek için duyduğum inanılmaz isteğe

yenik düşmekten korktum,” dedi. “Kariyerim açısından pek de iyi

bir hamle olmazdı.”

- 92 -

FİDYE

Sırıtma sırası Pauline’deydi. “O, ne de olsa Kraliyet Prensesi,”

diye tekrar etti.

Atlılar ormanın kıyısına varmış, görünürden kaybolmuşlardı

artık. Kolunu Alyss’inkine dolayan Pauline, çırağını mazgallı

siperlerden uzaklaştırdı.

“Bu kadar endişe etme,” dedi. “Will ile prensesin arasında

kuşkusuz ki güçlü bir bağ bulunuyor. Başlarına gelen onca olaydan

sonra bu kadarı kaçınılmaz...” Sesinin tonu, sözüne devam

edeceğini belli ediyordu. Israr etme sırası Alyss’deydi artık.

“Ama?” dedi.

“Ama Will, seneler önce Orman Muhafızı olarak kalmaya karar

verdiğinde bir seçim yaptı. Orman Muhafızlığı hayatının sa ray

yaşamıyla uyuşmadığının farkında. Bir prenses ve bir Orman

Muhafızı, hiç de iyi bir çift oluşturmayacaktır. Hem Cassandra

sonunda Kraliçe olduğunda, işleri de iki kat zorlaşacaktır.”

“Buna karşılık,” dedi Alyss, “Orman Muhafızları ile Haberci-

lerin evlilikleri hakkında çok şey söylenebilir, öyle değil mi?”

Leydi Pauline, yavaşça gülümsedi. “Şey, elbette. Tabii

Haberci’nin Orman Muhafızı’mn sık sık acil görevlere gönde-

rileceğini kabullenmesi gerekiyor.”

“O da benim görevlerimi kabullense iyi olur,” dedi Alyss,

üçüncü bir kişiden söz ediyormuş numarası yapmayı bırakarak.

Pauline, çırağının kolunu nazikçe okşayarak “Aferin benim

kızıma,” dedi.

Sfi» ------------------- ss-

~ 93 ~

JOHN FLANAGAN

“Ben neden diğerleriyle gidemiyormuşum?” diye belki de yirminci

kez sordu Cassandra.

Redmont Şatosu’ndaki dairesinde, kıyafetlerini aceleyle deri

seyahat çantalarına tıkıştırmakla meşguldü. Duncan kızının ipek ve

saten elbiselerini düşüncesizce savurmasına şaşkınlıkla bakakaldı.

“Belki de bu işlerle hizmetkârlarının ilgilenmesine izin ver -

melisin,” dedi. Cassandra, içlerinden taşmakta olan gece elbiseleri,

pelerinler, kalın giysiler, iç etekler ve eşarplar yığını nedeniyle

valizlerini kapatmakta güçlük çekiyordu. Prenses, sabırsızca bir el

hareketi yaptı.

“Ben de onu diyorum. Bavullarımı çoktan hazırlamış olabi-

lirlerdi. Şu an Will ve Horace ile at sürüyor olabilirdim.”

“Ve böylece beni birlikte geçireceğimiz son birkaç günden de

mahrum etmiş olurdun,” dedi Duncan nazikçe. Cassandra, birden

sabırsız davrandığı için pişman oldu. Babasının, onu Arrida’ya

gönderdiği için endişe ettiğinin farkındaydı. Rahat mış numarası da

yapmıyordu zaten. Cassandra, saraydan ayrılıp sağ salim babasının

yanına dönünceye kadar, onun endişe etmeye devam edeceğini

biliyordu.

Bu düşünce aklından geçerken, uzaklara gittiğinde babasının

sakin ve kendinden emin varlığım özleyeceğini fark etti. Ve

sıcaklığını. Ara sıra tartışıyorlardı belki ama bu, birbirlerini

yürekten sevdikleri gerçeğini değiştirmiyordu.

Babasına doğru bir adım atarak, kollarını nazikçe onun boynuna

doladı ve adamı kendine çekti. “Özür dilerim, babacığım,” dedi

usulca. “Seninle de birkaç gün geçirmek isterim.”

“Diğerlerinin gemiyi hazırlamaları gerekiyor,” diye hatır

_ 94 _

FİDYE

lattı babası. “Benimle birlikte at sürmek, seni geciktirmeye cek.”

Kızının omzunu okşadı. Gözlerine yaşların hücum ettiği ni

hissediyordu. Kızını özleyecek, onun için endişe edecekti. Ama her

şeyin ötesinde, onunla iftihar edeceğini biliyordu. Mertliğinden,

görev anlayışından ve cesur ruhundan gurur duyacaktı.

“Bir gün harika bir Kraliçe olacaksın,” dedi.

xs* -------------

Svengal, çimlerin üstüne uzanmış, feryat ediyordu. Bacakla rı,

kalçaları fena halde ağrıyordu. Baldır kasları alev almış gibiydi.

Minik midillinin sırtından omuz üstü yere düştükten sonra, artık

omzu da ağrımaya başlamıştı. Vücudunda ağrımayan yer kalmamış

gibiydi. Gözlerini açtı. İlk gördüğü, yukarıdan kendisine bakmakta

olan, yaşını başını almış midillisinin suratıydı.

Neden böyle garip bir işe kalkıştın ki sanki? diye sorar gibi

bakıyordu ona hayvan.

Bir süre sonra etrafına göz atabilecek hale gelince, onu izleyen

diğerlerinin de farkına vardı. Üç Orman Muhafızı bineği ve

sırtlarındaki üç Orman Muhafızı’nın yüzlerinde de aynı şaşkın ifade

görülüyordu. Yalnızca Horace ve iri atı Svengal’in halinden

anlarmış gibi bakıyorlardı.

“Şunu hiç aklım almıyor,” dedi Halt, “bu insanlar üç, dört

metrelik dalgaların arasında hareket eden gemilerin güvertele rinde

dengede durabiliyorlar. Ama şu salıncaklı attakiler kadar

- 95 ~

JOHN FLANAGAN

nazik, uysal ve yaşlı bir midillinin sırtında ilk akıllarına gelen şey,

kendilerini yere atmak oluyor.”

“Kendimi yere atmak falan istemedim ben,” dedi Svengal.

Yavaşça doğrulup diz üstü çöktü. Kasları yırtılacak gibi ağrı yordu.

“Hay Debelenen Büyük Mavi Balina adına, neden her yerim

ağrımak zorunda ki!” dedi. Ardından ilk cümlesine devam etti. “Şu

kaba hayvan beni sırtından attı.”

“Sırtından mı attı?” dedi tebessümünü gizleyen Gilan. “Bizim

Bezgin’in kimseyi sırtından attığını gören oldu mu?”

Will ile Halt’un başları iki yana sallandı. Bu durumdan özellikle

Halt büyük keyif alıyordu. Temuçi istilası sırasında, Slagor’un

ihanetini kanıtlamak için yola çıkarılan kurt gemisine binmişti.

Svengal, Halt’un midesinin dalgalı denize verdiği tepkilerle en çok

dalga geçen tayfaların başında geliyordu. Will bu tür utanç verici

anlar söz konusu olduğunda, eski ustasının son derece güçlü bir

hafızası olduğunu öğrenmişti.

“Beni sırtından attı diyorum size,” diye ısrar etti Svengal; bir

yandan da hafifçe doğrulmuş ve yeniden sızlanmaya başlamıştı.

Belini bir türlü doğrultamıyordu. “Farklı bir hareketlen me

hissettim.”

“Sola döndü de ondan,” dedi Gilan.

“Aniden döndü,” diye ısrar etti Svengal. Orman Muhafızla rı

şaşkın şaşkın bakıştılar.

“Bezgin asla ani bir hareket yapmaz,” dedi Halt. “En azından

son on beş senedir yapmıyor.”

“Ona Bezgin dememizin nedeni de bu,” diye hatırlattı Will.

Svengal dik bakışlarını çocuğa çevirdi.

“Ben onu o isimle çağırmıyorum,” dedi kin dolu bir ifa-

~ 96 ~

FİDYE

ıleyle. Orman Muhafızları arasında yeniden keyifli bakışmalar

yaşandı.

“Şey, evet, bu sabah kullandığın o renkli konuşma diline şa hit

olduğumuzu itiraf etmeliyim,” dedi Gilan, Halt’a dönerek. “Şu

Gorlog kimin nesi acaba? Gerçekten de boynuzları, dişleri vc uzun,

karmaşık saçları var mı?”

“Oldukça faydalı biri,” dedi Halt. “Kendisine tüm o değişik

uzuvları anılarak dua edilebilir. Bir tür çeşitlilik sembolüdür.

Gorlog etrafındayken asla sıkılmazsın.”

Bu neşeli bilgi alışverişi sırasında Svengal, Bezgin’in eyer

topuzunda asılı duran savaş baltasını gözlemekle meşguldü. İlk

olarak midilliyi mi yoksa onunla eğlenen Orman Muhafızları’m mı

doğrasa, bilemiyordu.

Horace, şakanın tadının kaçmaya başladığını düşünüyordu.

Vurucu’nun sırtından inerek yularından yakaladığı Bezgin’i ağrılar

içinde kıvranan Skandiyalı’nın yanına getirdi.

“Pek de halden anlıyor sayılmazsınız, ha?” diye sordu. Orman

Muhafızları, karşılıklı bakışarak birbirlerine gülümsediler.

“Pek sayılmaz,” diye neşeyle hemfikir oldu Gilan. Bir el ha -

reketiyle üç arkadaşı oradan kovan Horace, yüzünü Svengal’e

döndü.

“Hadi, gel. Sana yardım edeyim.” Ellerini birleştirip Svengal’in

hayvanın sırtına binmesi için bir tür üzengi oluşturdu. Tek eliyle

ağrılar içindeki sırtını tutan Skandiyalı geri çekildi.

“Yürüyeceğim.”

“Araluen’e dek yürüyemezsin,” dedi Horace mantıklı bir

şekilde. “Hadi bakalım. Düştükten sonra yapabileceğin en iyi

_ 97 _

JOHN FLANAGAN

şey, yeniden atının sırtına oturmaktır.” Orman Muhafızları’na

döndü. “Doğru mu?”

Kukuletalı üç kafa, öne arkaya sallandı. Yeşilli grili akbaba lara

benziyorlar, diye geçirdi Horace içinden.

“Sırtına mı?” diye sordu Svengal. “Bu hayvanın mı?”

Horace cesaret verircesine başını salladı.

“Yani sen bana, silkinip beni sırtından atan ve vücudumda ki her

iki kemikten birinin kırılmasına yol açan bu cehennem zebanisine

yeniden binmemi, beni öldürmesi için ona bir şans daha vermemi

mi istiyorsun?”

“Evet, öyle. Hadi. Sana yardım edeyim.”

Svengal, acı içinde öne doğru tökezledi ve kaldırdığı sağ

ayağıyla Horace’in birleştirdiği ellerine bastı. Bir sonraki adı mı,

yani hayvanın sırtına doğru yapacağı ani sıçrayış, ağrımak ta olan

tüm kaslarını kullanmasına neden olacağı için canını fena halde

yakacaktı. Horace’ın samimi, umut veren, güvenilir gözlerine baktı.

“Ben de seni arkadaşım bilirdim,” dedi acı bir sesle.

İndirmeye başlayın!” diye seslendi Svengal. “Yavaş olun!

Acele etmeyin! Biraz daha... Olaf, şurayı doldur! Biraz sola!

Biraz daha... tamamdır!”

Çekici’nin, kamının altından geçirilen geniş bez bir askıyla

havaya kaldırılınca şaşkına dönen gözleri, Kurt Rüzgârı ’nın

göbeğinde inşa edilen ahırdaki son boş bölmeye dikiliydi.

Kurt gemisi, ilk bakışta geniş, açık bir tekneymiş gibi duru -

yordu. Ama Will, bunun yanıltıcı olduğunun farkındaydı. Kü rekçi

sıralarının arasından geçen merkezi güverte kesimi, aslında üstüne

bir dalga vurduğunda geminin batmamasını sağlayan üç su

geçirmez bölmeden oluşuyordu. Geniş ve kapalı bölmeler, ayrıca

baskınlar sırasında “özgürleştirilen” hazineler için depo görevi de

görüyordu. Bu bölmelerden biri, artık üç midilliyi ve Horace’ın

savaş atı Vurucu’yu ağırlayacaktı. Döşeme yerinden kaldırılmış ve

yerine hayvanlar için dört küçük ahır bölmesi inşa edilmişti. Her

şey öylesine hızlı bir şekilde olup bitmişti ki, Skandiyalıların bu

işi daha önce de yapmış oldukları anlaşılıyordu.

- 99 -

JOHN FLANAGAN

Bölmeler oldukça dardı ama kötü hava şartlarıyla karşılaşma ları

halinde bu, yararlarına olacaktı. Böylece hayvanlar bölmede

kolayca kayıp düşmeyeceklerdi. Olağanüstü bir durum yaşanması

ihtimaline karşın, Svengal ve adamları atlan koruyup düşmekten

koruyacak olan daha fazla sayıda bez askıyı hazırda tutuyordu.

Çekici’nin bölmesine süzülen Will, hayvanı kamının altından

sannalayan askıyı çıkardı. Ardından küçük midillinin dizginlerini

bölmenin ön tarafında bulunan halkaya bağladı. Yan bölmedeki

Abelard, neşeyle kişneyerek Will’i selamladı. Çekici endişeli

bakışlarını efendisine çevirdi.

Bunu yapmamızın nedeni neydi? Atlar ııçamazlar ki, diyordu

sanki. Sırıtan Will, burnunu okşadığı hayvana yemesi için yarım bir

elma verdi.

“Aferin oğluma,” dedi. “Burada çok uzun süre kalmaya caksın.”

Tayfalar, atlan gemiye taşımak için kurdukları vinçleri sök meye

koyulmuşlardı. Operasyon, başarıyla tamamlanmıştı. Atların en

sinirlisi Vurucu olduğu için, güverteye ilk olarak o alınmıştı.

Havada bacaklan sallanarak uçan arkadaşlarını gö rürse, paniğe

kapılabilir diye düşünmüşlerdi. Başına gelecekleri bilmezse, büyük

olasılıkla uslu duracaktır, demişti Halt. Havaya kaldırılan

hayvanların sahipleri, yatıştırıcı ve güven verici sözler eşliğinde,

güvertedeki sığ çukurda atlarını bekliyorlardı. Çekici’nin kulağını

bir kez daha kaşıyan Will, bölmenin dışına çıktı.

“Bu konuda tecrübelisiniz,” dedi Svengal’e. Skandiyalılar

prensip olarak ata binmedikleri için, geriye bir tek açıklama

kalıyordu.

- 100 -

FİDYE

Svengal sırıttı. “Bazen kıyılarda terk edilmiş atlara rastlarız.

Onları orada öylece bırakmak zalimlik olacağı için, iyi bir yuva

buluncaya kadar onları güverteye alırız.”

“Terk edilmiş, ha?” dedi Will. Svengal tüm masumiyetiyle

cevap verdi.

“Şey, kimse bizden onları geri vermemizi istemedi,” dedi.

Ardından da ekledi. “Hem yerinde olsam, Halt ile Temuçi at-

larının hikâyesini duyduktan sonra, bunu pek mesele etmez dim.”

Halt seneler önce Temuçi sürülerinden, çiftleştirmek üzere

birkaç yavru “ödünç” almıştı. Hâlihazırdaki Orman Muhafızı

atları o ödünç alman hayvanlara çok benziyordu. Yazık ki Halt

borcunu henüz geri ödeme fırsatı bulamamıştı.

“İyi söyledin,” dedi Will. Ardından da iskeleye bir göz attı.

“Görünüşe bakılırsa demir almaya neredeyse hazırız.”

Cassandra ile babası, küçük bir dost ve görevli grubu eşliğinde

iskelede yürüyorlardı. Duncan, kolunu kızının omuzlarına atmıştı.

Bu seyahatle ilgili hissettiği derin endişe, yüzünden okunuyordu.

Öte yandan, Cassandra hevesli ve tetikte görünüyordu. Şimdiden

saray hayatının getirdiği birçok kısıtlamanın ortadan kalktığını

hissediyordu. Normalde giymesi beklenen süslü elbiselerin yerine

dar bir pantolon, diz boyu çizmeler, yün bir gömlek ve kalça larım

kapatan kemerli, deri bir yelek giymişti. Kemerinde bir hançer ve

belindeki kında da hafif bir kılıç bulunuyordu. Diğer kıyafetleri

iki hizmetkâr tarafından taşmıyordu. Skandiya’da geçirmiş olduğu

zaman, Cassandra’ya yanma fazla eşya almaması gerektiğini

öğretmişti. Geminin korku-

~ 101 ~

JOHN FLANAGAN

luğuna yaslanan Will ile Horace’ı parlak gözlerle selamladı.

Çocuklar da karşılık olarak sırıttılar.

Svengal, o cüsseye sahip biri için şaşırtıcı bir çeviklikle

korkuluğun üstünden sıçrayarak kıyıya atladı ve kral ile kızı na

doğru yürümeye başladı. Nasırlı elini Kral’a olan saygısını

göstermek istercesine alnına götürerek selam verdi. Duncan da

karşılık olarak başını hafifçe salladı.

Skandiyalıların protokol ve soylulara has konuşmaların

inceliklerine pek de hâkim olmadığını belirtmek gerekir. Svengal,

Kral’a ne şekilde hitap etmesi gerektiğini bilemiyordu.

Skandiyalılar hiç kimseye “efendim” diye hitap etmezlerdi. Çünkü

onlara göre bu ifade, hitap edilen kişinin konuşmacıya göre üstün

olduğunu kabullenmek demekti. Benzer şekilde, “majesteleri” ya da

“lordum” gibi resmi unvanlar da eşitlikçi kuzeyliler tarafından pek

sevilmiyordu. Kendi toplumlarında, bu sorunu hitap ettikleri kişinin

unvan ya da makamını kullanarak çözüyorlardı; kaptan, kont ya da

Yüce Kont gibi. Hiçbir Skandiyalı, Erak’ın karşısında “efendim” ya

da “lordum” gibi hitaplar kullanmazdı. Saygı göstermek

istiyorlarsa, o kişiye konumunu belli eden kelimelerle hitap edilirdi

-Yüce Kont. Benim hükümdarıma bu kadarı yetiyorsa, diye içinden

geçirdi Svengal, Araluen Kralı’na da yetiyor olmalı.

“Kral,” dedi, “bize yardım ettiğin için Skandiya’nm min-

nettarlığını kazandın.”

Duncan, bir kez daha başıyla adamı selamladı. Bu söze bir

karşılık vermesine gerek yokmuş gibi gelmişti. Svengal, bakışlarını

Kral’ın yanındaki sarışın, zayıf kıza çevirdi.

~ 102 -

FİDYE

“Kızını böyle bir göreve göndermenin senin için ne kadar zor

olduğunu biliyorum.”

Bu kez “Endişelerim olduğunu gizlemeyeceğim, Kaptan,” diye

karşılık verdi Duncan. Svengal, hızla başını öne arkaya salladı.

“Öyleyse sana yemin ediyorum. Dümenci yemini; bu nedir bilir

misin, Kral?”

“Hiçbir Skandiyalfnın o yeminden dönmeyeceğini biliyorum,”

dedi Duncan.

“Bu doğru. İşte sana beni ve tüm adamlarımı bağlayan, o yemin.

Kızını kendi kızımızmış gibi koruyacağız. Gerekirse, kanımızın son

damlasına kadar savaşıp, ona zarar gelmesini engelleyeceğiz.”

Görüşmeyi izlemek üzere geminin kıyı tarafındaki küpeştesinde

toplanan tayfalardan onay dolu bir homurtu yükseldi. Duncan,

bakışlarını Skandiyalıların üzerinde gezdirdi. Güneşte kalmaktan

kayış gibi gerilmiş, yaralı çehreleri ve düzensiz örgüler halinde

toplanmış saçları çevreleyen boynuzlu miğferleri inceledi. Duncan

da iri yapılı bir adamdı ama Skandiyalıların cüsseleri, sınırları

zorluyordu. Hacimli ve kaslı vücutlara sahip silahlı bir birliğe

bakıyordu. Karşısındaki yüzlerden tek bir şey okunuyordu:

Liderlerinin yeminini tutma kararlılığı. Son üç gündür bu yolculuk

konusunda kendisini ilk kez iyi hissedi yordu. Bu adamların kızına

sahip çıkacakları belli oluyordu. Dişlerini tırnaklarına takıp,

prensesi ne pahasına olursa olsun koruyacaklardı.

Yalnızca Svengal’e değil, tüm tayfalara hitap edebilmek

amacıyla yanıtını verirken, sesini bir parça yükseltti.

- 103 -

JOHN FLANAGAN

“Sizlere teşekkür ederim, Kurt Rüzgârı tayfaları. Kızımı sizden

daha iyi koruyacak bir birlik düşünemiyorum.”

Yürekten konuştuğu anlaşılıyordu. Skandiyalılardan bir kez daha

onay dolu homurtular yükseldi.

“Yalnız bir mesele var. Bana kalırsa, Cassandra’nın El Şebah’a

varıncaya kadar takma adıyla seyahat etmesi daha güvenli olur.

Prenses, çoğunuzun bildiği Evanlyn adını kullanmaya karar verdi.”

Will, Horace’ı dirseğiyle dürttü. “Şükürler olsun. Şu Cassandra

adına hiç alışamamıştım. Onun bir prenses olduğunu her

hatırladığımda dilim tutuluyor.”

Horace arkadaşına sırıttı. Ona göre hava hoştu. Görev yeri

Araluen olduğu için Cassandra’yı neredeyse her gün görmeye

alışkındı.

Yolculuk boyunca kullanacağı takma adıyla Evanlyn, babasına

bir kez daha sarıldı. Baş başayken uzun uzadıya vedalaşmışlardı.

Bakışlarını bayrak direğinde süzülen sancağa çevirdi; alçalmakta

olan kırmızı bir atmacanın resmedildiği şahsi sancağına.

“Öyleyse şunu da oradan indirmemiz gerekir,” dedi.

Tayfalardan biri bayrağı indirmek üzere direğe yönelirken

babası da kulağına mırıldandı, “Bu kez sancağı geri aldığına emin

ol. Bir grup korsanın sancağın altında yelken açması fikri hiç

hoşuma gitmiyor.”

Gülümseyen prenses, elini uzatarak Duncan’m çenesine

dokundu. “Haklısın. İleride utanç verici bir durumla karşıla-

şabiliriz.”

Babasından ayrıldı ve Axel’in ona uzattığı elini tutarak gemiye

adımını attı.

- 104 -

FİDYE

“Teşekkür ederim,” dedi. Yol arkadaşlarının beklemekte olduğu

arka tarafa doğru yürürken, utanıp kızaran Axel de anlaşılmaz bir

şeyler mırıldanıyordu.

“Başka bir şey var mı?” diye sordu Svengal.

Halt, doğuyu işaret ederek “Haydi yola koyulalım,” dedi.

“Pekâlâ! Kürekler kalksın!” Svengal’in sesi, Skandiya kap -

tanlarının emir verirken kullandıkları o tanıdık, kulak tırmalayıcı

böğürtü şeklinde çıkıyordu şimdi. Sıralarına oturan kürekçiler, üç

metre uzunluğundaki kürekleri yerlerinden çıkartarak dik bir

şekilde havaya kaldırdılar.

“Halat çöz ve yola çık!”

Kurt Rüzgârı’m iskeleye bağlayan pruva ve kıç halatları

halatçılar tarafından çözüldü ve gemi, üç Skandiyalı’nın iske lenin

tahtalarına dayayıp bastırdıkları uzun sırıklar sayesinde harekete

geçti. Gemi kıyıdan biraz uzaklaşınca, Svengal bir sonraki emrini

verdi.

“Kürekler insin!” Ortalık bir anda, geminin yan kısımlarındaki

deliklerine giren on altı küreğin sesiyle kaplandı. Kürek lerin suyun

hemen üzerinde duran uçları, çekilmeye hazır bir biçimde pruvayı

işaret ediyordu.

“Kürek çek!” diye emreden Svengal, dümeni yakaladı. Kürekler

suya girdi ve kürekçiler ileri geri giderek kürek çekmeye başladılar.

Kurt Rüzgârı’’nın suyun içinde hareket etmesiyle birlikte, dümenin

elinin altında canlandığını hissetti. İskele tarafındaki pruva

kürekçisi bir kez daha kürek çekilmesi için seslendi ve küçük bir

dalga geminin burnuna çarparken, hızlanmaya başladılar.

Nihayet yola çıkmışlardı.

- 105 -

ehirden aşağı doğru yaptıkları yolculuk, sakin geçiyordu.

Çiftlik çalışanlarıyla gezginler nehir kıyısında durmuş,

N

sessizce yanlarından geçen, ağzına kadar dolu kurt gemisini

izliyorlardı. Bazı atlılar gemiyi gördükleri anda atlarını mah -

muzlayıp, büyük olasılıkla alarm vermek için kaçışıyorlardı.

Will bir çitin ya da savunma kulelerinin arkasına saklanarak

gerçekleşmeyecek bir saldırıyı bekleyen köylüleri düşününce, elinde

olmadan gülümsedi.

Buralarda son üç yıldır hiçbir Skandiya baskını görülmemiş

olmasına rağmen, kıyıya yakın bölgelerde oturanların hatıraları çok

eskilere uzanıyordu. Baskınlarla geçen yüzyıllar, kolay kolay

unutulmayacaktı. Anlaşma imzalanmıştı imzalanmasına, ancak

anlaşmalar kâğıt üzerinde kalırdı. Yakınlarda görülen bir kurt

gemisi ise şüphe uyandıran gerçeğin ta kendisiydi.

Kurt Rüzgârı, nihayet nehrin korunaklı sularından çıkarak

güneydeki Dar Geçit’e yöneldi. Ufuktaki ince ve karanlık bir

çizgiden ibaret olan Galya kıyıları, güçlükle seçiliyordu.

Karşılarındaki görüntü yalnızca bulutlardan ibaret de olabi

- 106 -

FİDYE

lirdi aslında. Kurt gemisi, omurgasının altından hafifçe geçip giden

dalgalarla yükselip alçalıyordu. Geminin pruvasındaki Evanlyn,

Will ve Horace, ayaklarının altında geminin suda inip kalktığını

hissedebiliyorlardı.

“Geçen seferkine göre biraz daha iyi durumdayız,” dedi Will.

Evanlyn, arkadaşına dönüp sırıttı. “Hatırladığım kadarıyla geçen

sefer de aynı şeyi söylemiştin: En kötüsü buysa, idare edebiliriz.

Buna benzer bir şeydi.”

Will pişmanlıkla sırıttı. “Nereden bilebilirdim ki?”

Horace meraklı bakışlarını İkiliye çevirerek “O kadar ko mik

olan nedir?” diye sordu.

Dirseğini, küpeştenin kıvrılıp geminin pruvasını oluşturduğu

noktaya dayayan Evanlyn, gözlerini kapadı ve saçlarının tuzlu

esintiyle uçuşmasına izin verdi.

“Ooooh, bu çok iyi geldi,” dedi. Ardından da Horace’ın

sorusunu yanıtladı. “Şey, Will bu unutulmaz sözleri ettikten kısa bir

süre sonra Erak ile Svengal’in hayatları boyunca rastlamış oldukları

en berbat fırtınalardan birine yakalanmıştık da.”

“Kocaman dalgalar vardı,” dedi Will. “Dev gibiydiler.”

Tayfaların kare şeklindeki büyük yelkeni çekebilmek için se ren

ucunu açmaya çalıştıkları upuzun direği işaret etti. “Boyları şu

direğin iki ya da üç katı kadardı.”

Direğe bir göz atan Horace, aklından mesafeyi iki ya da üçle

çarptı ve inanamayarak eski dostuna baktı. İnsanların korkunç bir

fırtınadan ya da kanlı bir savaştan söz ederken, bazı detayları

abartmalarına alışmıştı.

- 107 ~

JOHN FLANAGAN

Horace’ın bakışlarını fark eden Evanlyn, Will’in yardımına

koştu.

“Hayır Horace, gerçekten de öyleydi. Dev gibilerdi. Öleceğimizi

sanmıştım.”

“Öleceğimizden emindim ben,” diye ekledi Will. Yüzünü

buruşturan Horace, yelken direğine bir kez daha göz attı. Will’e

abarttığını söylemeye dünden hazırdı. Fakat Evanlyn söz konusu

olduğunda, işler değişiyordu.

“Ama,” dedi isteksizce, “demek ki dalgalar kurt gemisinden de

büyüktü...” Öyle bir görüntüyü aklına dahi getiremiyordu ama her

iki arkadaşı da heyecanla başlarını sallamışlardı.

“Aynen öyle!” dedi Will. “Hatta kürek çekerek bazı dalgalara

tırmanmıştık.'"

“Şey, biz tırmanmadık aslında,” diye onu düzeltti Evanlyn. “Biz

ikimiz, güverteden düşmeyelim diye direğe bağlıydık. İyi ki de

bağlıydık,” diye ekledi. Güverteyi süpüren yeşil dalga ların

muazzam gücü karşısında yaşadıkları çaresizliği hatırlamıştı.

Horace, endişeyle etrafına bakındı. O ana dek geminin ha fif,

ağır hareketlerini keyifle takip etmişti.

“Şey, umarım bugün başımıza öyle bir şey gelmez,” dedi.

Will aldırmaksızın omuz silkti. “Endişe etme. Kurt Rüzgârı,

denizin karşısına çıkaracağı tüm belaları defetmesini bilir. Son

derece dayanıklı bir gemidir.”

Fırtınalı denizde zaman geçirmiş birinin güveniyle konuşu yordu.

Rahatlığı, biraz da bir gece önce Svengal’i adamakıllı sorguya

çekip yılın bu zamanında benzer bir fırtınaya rastlama ihtimalinin

çok düşük olduğunu öğrenmesinden kaynaklanı

~ 108 -

FİDYE

yordu. Ancak bunu Horace’a anlatma gereği hissetmiyordu. I • n

azından henüz anlatmayacaktı. İriyarı arkadaşının endişe- li hali ve

bakışlarını ufuk çizgisinde gezdirip fırtına işaretleri araması, Will’e

büyük keyif veriyordu.

“Şu fırtınalar, göz açıp kapayıncaya kadar tepene biniveri-

yorlar,” dedi Will tatlılıkla. Evanlyn, ona suçlar gibi bakınca,

Orman Muhafızı masum olduğunu gösterircesine omuz silkti.

Bvanlyn, Will’i Horace’ı korkutmaya çalıştığı için ayıplayarak

başını iki yana salladı.

“Seni duyan da hayatın gemilerde geçmiş sanacak,” dedi.

Will’in elinden sırıtmaktan başka bir şey gelmiyordu. Evanlyn,

Horace’a dönerek “Özellikle değinmediği şey ise, öyle büyük

fırtınalar için mevsimin henüz erken olduğu,” diye ekledi.

Horace bu haber üzerine biraz rahatlamıştı.

“Ama yine de bu işler belli olmaz,” dedi Will karamsar bir sesle.

Evanlyn, başını kaldırdı.

“Aynen öyle,” dedi. “Hele senin işlerin hiç belli olmaz. Dün

gece Svengal’e büyük bir fırtına kopup kopmayacağım sorarken o

yüzden bu kadar endişeliydin.”

“Ne yanıt verdi peki?” diye sordu Will’in onu işlettiğini fark

eden Horace.

“Belli olmaz dedi,” diye yanıt verdi Will ciddiyetle.

Evanlyn bıkkınlıkla iç geçirerek “Dedi ki,” dedi ve bir el ha -

reketiyle Will’i bertaraf edip Horace’a döndü. “Sakin Deniz’e

varıncaya kadar deniz, çarşaf gibi durgun olacakmış.”

Horace bakışlarını çabucak masum bir tavır takına n Will’e çe-

virdi. Kendi kendine bilmem kaçıncı kez Orman Muhafızları’mn ne

kadar düzenbaz olduklarını hatırlattı.

- 109 ~

JOHN FLANAGAN

“İyi o zaman,” dedi ve Evanlyn ile ikisi, karşılıklı gülüm sediler.

Will, prensese çevirdiği başını hazin bir yüz ifadesiyle iki yana

sallayarak “Espri anlayışın iyice körelmiş senin,” dedi. Ama bir

yandan da yüzüne yayılan tebessüme engel olamıyor du. İşin aslı,

Evanlyn’le bir kez daha yakınlaşma fırsatı bulmuş olmanın keyfini

çıkarıyordu.

Skandiya’dan döndükten sonra birbirlerinden uzaklaş mışlardı.

Will, Kraliyet İzcileri’ne katılmak yerine Orman Muhafızlığı’na

devam etmeyi tercih ettiği için kızın hayal kırıklığına uğradığının,

hatta kalbinin kırıldığının farkındaydı. Ama bu kırgınlığın boyutu nu

bilmiyordu. Kraliyet İzciliği görevi, Will’e Evanlyn’in onu Araluen

Şatosu’nda tutabilmek için babasına başvurmasının ardından

önerilmişti. Will’in görevi reddetmesini kişisel bir mesele olarak

algılayan prenses,

o günden bu yana resmi davetlerde karşılaştıklarında ona hep

mesafeli davranmıştı. Şimdiyse, geçmiş maceralarına dair birçok

hatıra barındıran bir kurt gemisinin güvertesinde, o engeller ortadan

kalkmış gibiydi.

ss» -------------

Gilan, “İyi misin?” diye sordu Halt’a. Aynı soruyu üçüncü so -

ruşuydu bu. Halt, bir kez daha alçak sesle yanıt verdi.

“İyiyim.”

Fakat Gilan, yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu fark etmişti.

Eski ustasının dikkati çok dağınıktı ki bu son derece olağandışıydı.

Alnı kırış kırış olmuştu ve parmak eklemleri küpeşteye sıkı sıkı

tutunduğu için bembeyaz kesilmişti.

~ 110 -

FİDYE

“Emin misin? İyi görünmüyorsun da.” İşin aslı, Halt’un yüzü

sakalının ve kukuletasının ardında bembeyazdı. “Canını sıkan bir

şey mi var?” diye sordu Gilan tekrar.

Halt’un solgun ve öfkeli yüzü, eski çırağına döndü. “Evet,”

dedi. “Canımı sıkan bir şey var. Budalanın teki, bana sürekli iyi

olup olmadığımı soruyor. İsterdim ki...”

İstediği şey her ne ise, cümlesi yarım kaldı. Gilan, dişleri ni

sıkan ustasının yüzündeki kararlı ifadeyi fark etti. Halt’un

konuşmayı kestiği anın Kurt Rüzgârı ’nın normalden daha çok

sallandığı bir ana denk geldiğini kavrayamamıştı. Eski ustasına

endişeyle baktı. Halt, yıllardır hayatında çok'önemli bir yere

sahipti. Yorulmak bilmezdi. Her konuda bilgisi vard ı. Gilan’m

tanıdığı en yetenekli insandı.

Fakat bu yetenekli adamı deniz tutmuştu işte.

Deniz yolculuklarının ilk birkaç saati, hep böyle geçiyordu.

Halt, canını neyin sıktığının farkındaydı; iki dakika sonra ne

olacağını bilememekti bu. Her şey, onun kafasında olup bitiyordu.

Savrulup yalpalayan gemi karşısında hazırlıksız yaka lanıyordu. Bu

kadar büyük ve sağlam bir nesnenin suda oyuncak gibi sallanmasını

aklı almıyordu bir türlü.

İçten içe, o kadar da kötü durumda olmadıklarının farkındaydı.

Fakat deniz yolculuklarının ilk birkaç saati boyunca zihni her an

daha büyük bir dalgayla karşılaşabilecekleri, ge minin daha çok

yalpalayacağı ya da ölümcül bir şekilde yan yatacağı fikirleriyle

boğuşuyordu. Geminin hareket edip düzgün ilerleyebildiği fikrine

alıştığı an, midesiyle sinirlerinin de yatışacağının farkındaydı. Ama

bunun gerçekleşmesi için aradan birkaç saat geçmesi gerekiyordu.

Bu sırada, diye geçirdi

~ 1 1 1 -

JOHN FLANAGAN

içinden, içindeki ses ona ne söylerse söylesin, küpeştenin ya-

kınlarında durması yararınaydı. Gilan’ın onu yalnız bırakma sını

istiyordu. Ancak bunu, genç adamı incitmeden dile getir mesine

imkân yoktu. Dışarıdan her ne kadar ters mizaçlı, kaba ve suratsız

görünse de çocuğu incitmeyi asla istemezdi.

Birden küpeştede yanlarında beliriveren iriyarı ve gürül tücü

Svengal, deniz kokusunu derin derin içine çekip bıraktı. Svengal,

denize açılmaya bayılırdı. Halt’a göre çılgınlıktı bu.

“Mımmmm! Ooooohhh! İnsanı deniz havası kadar neşelendiren

bir şey var mı yahu?” diye gürledi Svengal. Halt, şüpheli bakışlarını

Skandiyalı deniz kurduna dikti. Svengal’in bakışları ise parlak

sulara çevriliydi. “Ne güzel değil mi?” dedi. Halt’un durumuna

aldırış etmeksizin birkaç kez daha derin nefes alıp, nihayet Gilan’a

döndü. “Anlamadığım şey ne, biliyor musun?”

Svengal’in sorunun yanıtını vereceğinden emin olan Gilan, bir

şey söyleme gereği duymadan merakla ona baktı.

“Bazı insanlar nasıl oluyor da sallanıp savrulan, hoplayıp

zıplayan şu iblislerin sırtında bütün gün en ufak bir sıkıntı çek-

meden yol alabiliyor da...” Parmağıyla geminin ortasındaki

bölmelerinde durmakta olan dört atı işaret etti. “Sağlam, pürüzsüz

ve neredeyse hareket bile etmeyen bir gemi güverte sine adım atınca

en ufak bir sarsıntıda içleri dışlarına çıkıyor acaba?”

Halt’a dönerek sırıttı. Araluen’e dönüş yolunda midillisi

Svengal’i sırtından attığında, Orman Muhafızı’nın sergilediği

anlayışsız tavrı hatırlamıştı.

“Halt?” dedi olan biteni birden kavrayan Gilan. “Seni deniz mi

tuttu yoksa?”

- 112 -

FİDYE

“Hayır,” diye kısa kesti Halt. O an daha uzun bir kelimeyi

telaffuz edip edemeyeceğinden emin değildi.

“Yok, elbette hayır,” diye hemfikir oldu Svengal. “Herhalde

betinin benzinin atmış olmasının nedeni de kahvaltıyı kaçır masıdır.

Kahvaltıyı kaçırmış mıydm?”

“Hayır,” dedi Halt. Bu kez kendinde iki kelime daha edebilecek

gücü bulmuştu. “Kahvaltımı ettim.”

“Herhalde kuru ekmekle sudan ibaretti,” diye ilgisizce kes tirip

attı Svengal. “Bir erkeğin adamakıllı kahvaltı etmesi g erekir,” diye

devam etti. Ardından Halt’u ilgiyle ve inanamaya - rak izleyen

Gilan’a döndü. “Sosis mesela... ya da bir parça pirzola. Ben şahsen

patates de severim. Gerçi bazıları en çok kabağı sever ya. Mideye

sımsıkı oturur kabak. Yağları damlayan bir parça jambonla çok

güzel gider.”

Halt, usulca inledi. Ayırt edilemeyen bazı kelimeler mırıl-

danarak Svengal’i işaret etti.

Yüzünü buruşturan Svengal, Orman Muhafızı’na yaklaştı.

“Affedersin, duyamadım da,” dedi neşeyle.

Küpeşteye adeta bir kıskaç gibi yapışan Halt, vücudunu iri- yarı

Skandiyalı’ya doğru ittirip, olağanüstü bir çaba harcaya rak

konuşmaya başladı. “Ver onu bana...”

“Vereyim mi? Sana neyi vereyim yahu?” diye sordu Svengal.

Halt başını işaret etmesine rağmen, hâlâ anlamamıştı.

Elini kaldırıp serinkanlı olmaya çalışan Halt, belli belirsiz

inledi. “Miğferin. Bana miğferini ver.”

“Şey, elbette. Neden söylemedin ki?” dedi Svengal. Boynuzlu

kocaman miğferinin yerine oturmasını sağlayan çene kayışlarını

çözmeye başladı. Bir an sonra Halt’un acı içindeki,

- 113 -

JOHN FLANAGAN

solgun yüzünde beliren kindar, ürkütücü tebessümü fark ede rek

durdu. Başka bir zaman, başka bir gemi ve ödünç alınmış başka bir

miğfere dair anıları tazelenmişti. Miğferini Halt’un açık elinden

hızla çekip aldı.

“Kendine başka bir kova bul!” dedi sert sert.

- 114 ~

enizde geçen iki günün ardından, Halt’un midesi nihayet

düzelmişti. Ancak bu, kötü kötü sırıtarak her fırsatta nasıl

olduğunu soran ve kurt gemisinin kısıtlı erzak deposundan se-

D

çenekler sunan Svengal’i engellemiyordu.

“Tavuk budu ister misin?” diye sordu Svengal masum masum.

“Biraz yağlıdır ama tadı güzeldir. Tam da midene layık.”

“Svengal,” dedi Halt belki onuncu kez, “rahatsızlığım geçti.

Anlaşıldı mı? Deniz tutmuyor artık. Midemdekileri güverteye

kusayım diye uğraşma.”

Ancak Svengal, ikna olmuşa benzemiyordu. Halt’un sivrizekâlı

bir açıkgöz olduğunun farkındaydı ve numara yap tığına -Orman

Muhafızı’nın midesinin aslında hâlâ çalkalanıp durduğuna - emindi.

Tek yapması gereken, Halt’u biraz daha kışkırtmaktı.

“Eğer beğenmezsen, yanımda lezzetli bir kestane sosu da var?”

dedi umutla.

“Pekâlâ,” dedi Halt, “tavuk budunu ver bakalım. Kestane sosunu

da bırak; hazır kalkmışken birkaç tane de salatalık tur-

JOHN FLANAGAN

şusu getiriver. Eğer kaldıysa büyük bir bardak siyah bira da

alayım.”

Halt’un numara yaptığına iyice ikna olan Svengal sırıttı. Birkaç

dakika içinde istenen yiyecekleri küçük bir katlanır masanın üstüne

dizmişti. Bir parça tavuk etini yavaş hareketlerle çiğnedikten sonra

midesine indiren Halt’u hevesle izliyordu. Bir kupaya doldurduğu

siyah birayı getiren Jurgen adlı tayfa da küçük fıçının yanında

durmuş bekliyordu.

“Her şey istediğin gibi mi?” diye sordu Svengal umutla. Halt

başıyla onayladı.

“Güzel. Et biraz fazla pişmiş ve oldukça lifli ama onun dışında

iyi durumda.” Svengal’in en sevdiği içki olduğunu bildiği siyah

biradan -ki gemide kısıtlı miktarda bira fıçısı oldu ğunu biliyordu-

büyük bir yudum aldı. Ardından da kupayı Jurgen’e uzattı.

“Biraz daha koy,” dedi kısaca. Fıçının kapağını açan Skan-

diyalı, kupayı koyu renkli sıvıyla doldurdu. Halt ikinci kupadaki

biranın da çoğunu midesine indirdi. Ardından, elinin ter siyle ağzını

sildi.

“Fena değil. Hiç fena değil,” dedikten sonra kupayı yeni den

uzattı. Halt’un, en sevdiği içkiyi hızla tüketmesini izleyen

Svengal’in yüzündeki tebessüm uçmaya başlamıştı. Şaka şakadır,

diye geçirdi içinden, ama astarı yüzünden pahalıya gel meye

başlıyordu.

“Daha kaç fıçı biramız var?” diye sordu tayfasına.

“Bu son fıçı, kaptan,” dedi Jurgen. Ne kadarının dolu olduğunu

anlamak için fıçıyı salladı. Svengal’in tecrübeli kulakları, dipten

gelen ses üzerine fıçının yarısından çoğunun boşal-

FİDYE

ılığını kavramıştı. Büyük bir yudum daha alan Halt, neredeyse

boşalan kupasını uzattı.

“Doldur bakalım,” dedi.

“Hayır!” Svengal’in kaygılı çığlığı fıçıyı kaldırmaya yeltenen

tayfayı durdurdu. “Yapma, Jurgen.”

Tebessümünü gizleyen Jurgen, kaptanı başıyla onayladı.

Svengal’i severdi. Ama tüm Skandiyalılar gibi o da eşek şaka larına

bayılıyordu. Bu cılız Araluenlinin işleri tersine çevirip kaptanı

parmağında oynatmasına hayran kalmıştı.

“Emin misin?” diye sordu. “Tadını beğendi sanırım.”

Halt da bunu onaylarcasına geğirdi ve kestane sosuna bandığı

tavuk budundan bir ısırık daha aldı.

“Biraz fazla beğendi,” diye kestirip attı Svengal. İncinmiş

bakışlarını Halt’a çevirdi. “Bazıları şakanın kaka olduğunu

kavrayamıyor.”

Halt’un yüzüne hain bir tebessüm yerleşmişti. “Fark ettim,”

dedi. “Söyle bakalım. Sağlığım ve midemin durumuna dair so -

rularını kesecek misin?”

“Evet,” diye mırıldandı Svengal kederle. “Senin adına endi-

şelenmiştim, hepsi bu.”

“Beni çok duygulandırdın,” dedi Halt ciddiyetle. Ardından da

bakışlarını iskele küpeştesinin ötesine, İberya kıyılarındaki uzun,

beyaz kumsala çevirdi.

“Atları kıyıya çıkarmak için şurası uygun mu?” diye sordu. Uz un

süre hareket etmemeleri halinde Çekici, Abelard, Alaz ve

Vurucu’nun kaslarının tutulacağını ve formdan düşeceklerini

biliyordu. Svengal’le hayvanları birkaç günde bir kıyıya çıkarıp

koşturma konusunda anlaşmışlardı.

~ 117 -

JOHN FLANAGAN

Yeniden ciddileşen Svengal, gözlerini kısarak kıyı şeridine bir

göz attı.

“Herhangi bir noktaya çıkabiliriz,” dedi. “Sahilin bu kısmı,

büyük yerleşim merkezlerinin çok uzağında kalıyor. İberya- lıların

istilaya geldiğimizi düşünmelerini istemeyiz.” Halt’un uzattığı

yarım kupa biraya uzanarak bir yudum aldı. “Sağ ol.”

“Önemli değil,” dedi hafifçe sırıtan Halt. “Ne de olsa pek

sevdiğim bir içki değil.”

Svengal, dik bakışlarını uzun bir süre Orman Muhafızı’nın

üstünden çekmedi.

“Seni şu değerli atlarınla birlikte karada bırakıp ayrılırsam

şaşırma,” dedi. “Onlara neden ihtiyaç duyduğunu anlayabil miş

değilim zaten. El Şebah’a yanaşıp parayı verecek ve eve doğru

yelken açacağız.”

“Umarım öyle olur,” dedi Halt. “Umulmadık ihtimallere karşı

hazırlıklı olmanın faydasını hayatım boyunca gördüm. Ayrıca atı

olmayan bir Orman Muhafızı, gemisiz bir Skandi- yalıya benzer.”

“Öyle olsun,” diye onayladı Svengal. Rüzgâr gülüne -ana

direğin tepesindeki, rüzgârın yönünü ölçmeye yarayan ince tel

parçasına- bir göz attı. Yelkenin ayara ihtiyaç duymadığını fark

edince dümene abanarak geminin pruvasını uzaktaki geniş kumsala

doğru çevirdi.

££> ----------- ü»-

Bir saat sonra, Kurt Rüzgârı 'nın pruvası hafifçe kuma oturmuş ve

gemi gıcırtıyla kayarak durmuştu.

- 118 -

FİDYE

Düzenekler bir kez daha kuruldu ve atlar, yan taraftan sığ suyun

içine indirildi. Çekici, Halt’a kötü kötü bakıyordu. Ke çeyle kaplı,

rahat bölmesinde iki gündür keyif çatıyor, düzenli saatlerde

besleniyor, güneşin altında sızıp kalıyor ve kurt gemisi onu taşırken

kafasına hiçbir şeyi takmıyordu. Halt ile ne kadar dinlenebileceği,

kaç tane elma yemesine izin verileceği ve ne kadar hareket etmesi

gerektiğine dair yaşadıkları ilk anlaşmazlık değildi bu.

Yine de ayaklarının altında sağlam zemini hissetmek, iyi

gelmişti. Gemide henüz Skandiyalıların “kara yalpalaması” adını

verdikleri duruma, yani zeminin ayakların altında bir gemi

güvertesindeki gibi yukarı aşağı kımıldadığını sanma rahatsızlığına

yakalanacak kadar zaman geçilmemişlerdi.

Çekici, kulaklarından başlayıp küçük yelesine ve oradan da

tüylü kuyruğuna doğru silkindi. Will, yuları burnunun etrafına

geçirirken at sabırla bekledi. Hayvanları eyerleme gereği duy-

mamışlardı. Çıplak sırtlarda yapılacak bir gezinti de ihtiyaçlarını

karşılayacaktı. Evanlyn, atlarının sırtına sıçrayan dört yoldaşını

kıskançlıkla izliyordu. Onun için bir at getirme gereği

duyulmamıştı. Atla yolculuk etmesi gerekirse, El Şebah’tan bir tane

satın alınabilirdi. Ancak Vurucu ve Orman Muhafızı atları, özel bir

eğitimden geçmişlerdi. Şehirden satın alacakları hiçbir binek,

onların yeteneğine ve dayanma gücüne sahip olmayacaktı. Orman

Muhafızları ve Horace, eğitimli atlarına binmeye alışkındılar.

“İlk birkaç yüz metre boyunca yavaş gidin,” dedi Halt ar-

kadaşlarına. “İçlerinden fırlayıp gitmek gelecektir ama zorlan-

malarını istemeyiz.”

- 119 -

JOHN FLANAGAN

Gerçekten de, her ne kadar ilk başta deniz yolculuğunun

bölünmesi canını sıkmış olsa da, Çekici de dörtnala koşmak

istediğini fark etmişti. Abelard ve Alaz’a -ve şu kocaman, kas

yığını, budala savaş atma- kimin hızlı olduğunu göstermek is-

tiyordu.

Yola koyuldukları anda dizginlerini savurup güneye doğru

hareketlendi. Ancak midillisini yavaşlatan Will, hayvanın ilk önce

yürümesine, yavaşça tırısa kalkmasına ve bir süre sonra da hafifçe

hızlanmasına izin verdi.

Uzun ve kıvrımlı plajı yan yana geride bırakan atların ka faları

ileri geri savruluyor ve dizginler inatla çekiştiriliyordu. Her biri

kendisini atlar âleminin en uzun soluklusu, en hızlısı ve ayağı yere

en sağlam basanı olarak görüyordu. Rekabet duygusuyla bakışıyor,

karşılıklı kişneyip meydan okuyor ve birbirlerine meydan

okuyorlardı. Ancak dizginlere asılan kararlı eller, onların

kendilerini kaybetmelerini engelliyordu.

Çekici, kanının damarlarında pompalanmaya başladığını ve

bacaklarının açıldığını hissetti. Koşmak iyi gelmişti. İçi yaşam

sevinciyle doluydu. O, koşmak için doğmuştu. Toynaklarının

altındaki kum, rahatsızlık verecek kadar sert değildi. Koşar ken,

nemli kum topaklarını havaya kaldırıyordu. Ciğerlerine dolan deniz

havasını derin derin içine çekti. Will’in ellerinin hafifçe

gevşediğini fark edince öne atıldı ve birkaç saniye bo yunca,

binicileri onları serbest bırakıncaya dek, arkadaşlarının birer baş

önünde koşmaya devam etti. Will hayvanın artmakta olan süratini

kontrol ediyordu. Atlar sonunda plajda omuz omuza dörtnala

koşmaya başlamışlardı.

Kurt gemisinin tepesindeki Evanlyn, giderek küçülmekte

- 120 -

FİDYE

olan atlıları seçebilmek için ellerini güneşe siper etmişti. Bu şekilde

geride bırakılmaktan nefret ediyordu. Horace’ın, onu alının

terkisine bindirme teklifini reddetmişti. Aynı şey değil di;

birilerinin terkisine binmek istemiyordu o. Arkadaşlarıyla ve kendi

atıyla gezintilere çıkmak istiyordu.

Küpeştenin üstüne sıçrayan Svengal, onun yanına gelip atlıları

izlemeye koyuldu.

“Bu işi nasıl becerdiğinizi hiç anlamıyorum,” dedi usulca.

Araluenlilerin atlara binişini, onlarla bir bütün haline gelmiş -

çesine yola koyuluşlarım izlemişti. Bu işi asla ve asla tam an-

lamıyla kıvıramayacağım biliyordu. Ne kadar da keyifli gözü küyor

aslında, diye geçirdi içinden. Fakat at sırtında gezmenin, onun

sarsak tecrübeleriyle bir ilgisi yoktu.

Svengal’in gözlerindeki efkârlı ifadeyi fark eden prenses,

Skandiyalı’nın eline hafifçe vurdu.

“Zor değil. Yalnızca alıştırma yapman gerekiyor,” dedi. “Sana

öğretebilirim.”

Fakat Svengal, başını iki yana sallamaya başlamıştı bile. “Zor

olan da o alıştırma kısmı zaten,” diye yanıt verdi. Bir yandan da

dalgınlıkla hâlâ ağrıyan sırt kaslarını yokluyordu.

O sırada “Kaptan!” diye seslendi yelken direğinin tepesinde

gözcülük yapmakta olan Axel. Başını kaldıran Svengal, tayfasının

kuzey yönünü işaret ettiğini fark etti.

“Konuklarımız var,” diye devam etti Axel. Svengal, ellerini

gözlerine siper etti. Kuzeyin çok içlerinde, sahilden yukarıya doğ ru

uzanan alçak tepeliklerin üzerinde, gözüne bir metal parıltısı çarptı.

Bir miğfer ya da kalkan, güneş ışığını yansıtmış olmalıydı. Küçük

bir toz bulutu da göze çarpıyordu. Atlılar, diye geçirdi

- 121 ~

JOHN FLANAGAN

içinden. Sayılan da oldukça fazlaydı. Omuz silkti. Çok şaşırtıcı bir

durum değildi aslında. Burası her ne kadar kıyı şeridinin pek

yerleşim birimi barındırmayan bir noktası olsa da, Îberyalılann

devriyeleri ortalıkta kol geziyor olmalıydı ve kumsala yanaşan bir

kurt gemisi de soruşturmaya değer bir meseleydi. Atlıların yakla şık

bir saatlik mesafede olduklarını tahmin etti. Araluenlileri geri

çağırıp atlan gemiye yüklemek ve yelken açmak için bol bol za-

manlan olacaktı. Ama tedbiri elden bırakmamak en iyisiydi.

“Çağır şunları bakalım,” dedi, o amaçla elinde bir boru taşıyan

tayfaya.

Başıyla onaylayan Skandiyalı, derin bir nefes aldıktan sonra

boruyu iki kez -önceden üzerinde anlaştıkları şekilde- üfledi.

Uzun ve dokunaklı ses, kumsalın üç kilometre ötesindeki

Halt’un kulağına çalınmıştı. Dizginlere asılarak diğerlerine de aynı

şeyi yapmalarım işaret etti ve atım döndürerek gemiye bakmaya

başladı. Bulunduğu yerden yaklaşan atlıları göremi- yordu. Fakat

Svengal’in geri dönüş borusunu öttünnek için geçerli bir nedeni

olduğundan emindi.

“Dönüş zamanı,” dedi. “Haydi, şunları sıkı bir...”

Daha sözlerini bile bitiremeden Will ile Çekici öne fırlamış,

minik midilli birkaç adımda dörtnala hıza ulaşmıştı bile. Onu

hemen arkasından Alaz takip ediyordu. Savaş atının gök gü -

rültüsünü andıran dörtnala sürate ulaşması biraz zaman aldığı için,

Horace ile Vurucu en arkadan geliyorlardı.

“...koşturalım,” dedi Halt ama etrafında kimse kalmamıştı.

Abelard’ı diziyle dürtmesiyle birlikte eğitimli midillisi birden ok

gibi fırladı. Halt, Vurucu’yu bir süre sonra yakalayacağını

biliyordu. Ancak Alaz ile Çekici’ye yetişmesinin imkânı yoktu.

Özellikle de Çekici’ye.

~ 122 ~

Kurt Rüzgârı denizde rahatça süzülmeye devam ededur- sun,

Arridi kıyıları da sancak tarafında ince, kahverengi bir hat halinde

belirmeye başlıyordu. Kürekler yerlerine lakılıp iri yelken açıldığı

için, güverteye garip bir sessizlik hâkimdi. Rüzgâr dört günden

beri sabit hızla yolculuklarına aksi yönden, yani doğudan esmeye

devam ediyordu. Svengal serenin ucunu açtırmış ve rüzgârı

yakalayabilmek için onu kırk beş derecelik açıyla döndürtmüştü.

Kurt gemisi bir anda bir fırıldak gibi rüzgârın estiği yöne doğru

dönmeye başlamıştı. Ancak Svengal’in ıskota* halatları ve

dümendeki sıkı kontrolü, geminin burnunun doğuya dönük

kalmasını sağlamıştı. Kurt Rüzgârı yine de kaçınılmaz olarak

kuzeye dönmüş, ancak dört bir yandan esen rüzgâr, omurganın

suyun içinden gösterdiği direnç ve dümenin dönmesiyle ortaya çı-

kan kuvvet bir araya gelerek gemiyi doğu-kuzeydoğu yönüne

doğru çevirmişti.

Kuzeye doğru hafifçe kayarken bile doğu yönünde, kürek gücüyle

alacaklarından daha fazla mesafe kat ediyorlardı.

* Büyük yelkenleri yönetmek için kullanılan ip. (Ed. N.)

~ 123 ~

JOHN FLANAGAN

Svengal, deneyimli bir kaptanın kürekçilerini elinden geldi ğince

dinlendirmesi gerektiğinin farkındaydı.

“Biraz kuzeye kayıyoruz,” dedi Halt’a dönerek, “ama El

Şebah’a yaklaşıncaya kadar rüzgârı arkamıza alıp ilerleyeceğiz.”

Halt, başıyla onayladı. Svengal ne yaptığını bilen bir deniz ciydi

ve Orman Muhafızı’nın önereceği bir şey yoktu. İriyarı

Skandiyalı’nın yetenek ve kararlarına neredeyse Erak’ınkiler kadar

güveniyordu.

Geminin kıç tarafında toplanan Halt, Evanlyn ve Svengal, onları

bekleyen müzakerelere dair yoğun bir sohbete dalmışlardı.

Bölmesindeki Vurucu’nun yanma çömelen Horace, sahildeki son

koşunun ardından savaş atımn nalına sıkışan taşı çıkarmaya

çalışıyordu.

Will ise tek başına pruvada durmuş, çenesini koluna bas tırarak

küpeşteye yaslanıyordu. Kim bilir kaçıncı kez, onları neyin

beklediğine dair endişeli düşüncelere dalmıştı.

Erak’ın salıverilme müzakerelerini fazla dert etmiyordu.

Görüşmelerin sorunsuzca yapılıp başarıyla sonuçlanacağına emindi.

Ne de olsa, Evanlyn’in yanında ona kılavuzluk edip

karşılaşabileceği tuzaklara düşmemesi için tavsiyeler verecek olan

Halt bulunuyordu.

Aklındaki meselenin özü de buydu aslında. Hayatının son beş

yılının büyük bir kısmını Halt’a ve onun kararlarına güve nerek,

onun önderliğini takip ederek geçirmişti. Gemi nihayet El Şebah’a

varıp Erak’ı kurtarmak üzere karaya çıktıklarında da aynı şeyi

yapacaklardı. Halt’un varlığı, önsezileri, yetenekleri, sorunları

çözme konusundaki doğal yeteneği, Will’in kendisini son derece

güvende hissetmesini sağlıyordu. Halt’un

FİDYE

Hinden her şeyin geleceğine, çözemeyeceği hiçbir sorun bu-

lunmadığına ikna olmuştu.

Fakat aynı zamanda, kısa bir süre sonra bu güvenli ortamdan

uzaklaşıp kendi başına hareket etmesi gerektiğinin de farkındaydı.

Başarılı bir Orman Muhafızı olup olamayacağının belirlenmesi

amacıyla tasarlanan son değerlendirme sınavlarına üç ay kalmıştı.

Bu son değerlendirme sınavı, sene boyunca zihninin önemli bir

kısmını kaplamıştı. Sınavı eğitiminin sona ereceği, mezun Orman

Muhafızları’nın sembolü olan Gümüş Meşe Yaprağı’m elde edeceği

günden önceki son engel olarak görüyordu. O günün gelmesini

sabırsızlıkla bekliyordu.

Ama o an fark ettiği üzere, değerlendirme sınavı aslında yolun

sonu değildi. Yalnızca hayatının yeni ve uzun bir sayfasının

başlangıcı anlamına geliyordu. Gerçek değerlendirme sonrasında

başlayacak ve Orman Muhafızlığı’na devam ettiği sürece de asla

sona ermeyecekti. Yaşadığı her gün bir sınav olacaktı. Ölüm kalım

meselelerinde karar vermesi için çağrılacak, zaman zaman meseleyi

enine boyuna düşünecek vakti olmayacaktı. İnsanlar, onlara akıl

verip liderlik etmesi için gözünün içine bakacaklardı. Bir anda tüm

benliği başarılı olabileceğinden kuşku duydu ve göreve hazır

olmadığını fark etti. Asla Halt gibi olamayacaktı; onun kadar sakin,

kendinden emin ve tecrübeli biri değildi.

Onun gibi, her konuda tartışılmaz bir şekilde haklı çıkama-

yacaktı.

O Halt değildi. O Will’di. Genç, fevri, acemi çaylak. Dü -

şüncesizce davranmış, mezun olduktan sonra Halt ile ormanın

- 125 -

JOHN FLANAGAN

kıyısındaki küçük ve konforlu kulübelerinde yaşamaya devam

edeceklerini zannetmişti. Ancak Halt’un evliliği, o günlerin

neredeyse sona erdiğinin bir göstergesiydi. Kendisi değilse bile

Halt, bu durumun farkındaydı. Kıdemli Orman Muhafızı, her ne

kadar ormandaki kulübesini baronlukta olup bitenleri izlemek üzere

bir üs niyetine kullanacak olsa da şimdiden Leydi Pauline ile şatoda

paylaştıkları daireye taşınmıştı.

Will, ilk başlarda bu değişikliği soğukkanlılıkla karşılamıştı.

Kulübenin artık yalnızca ona ait olması fikri çekici geliyor du.

Yemeğe arkadaşlarını çağırabilirdi. Zaman zaman Redmont’u

ziyaret eden Horace’ı mesela. Ve Alyss’i.

Alyss, diye geçirdi içinden. Evet. Uzun boylu, güzeller güzeli

sarışın Haberci ile minik kulübedeki şöminenin yanma oturup eski

günlerden ve hayatlarındaki değişikliklerden konuşabilmek ne hoş

olurdu. Alyss, Haberci okulundan mezun olmuş ve akıl hocası

Leydi Pauline tarafından çeşitli görevlere gönderilmeye başlanmıştı

bile. Onunla birlikte oturmaya, mandolasıyla çaldığı şarkıları

dinlemeye, müziğin ritmine başını sallayarak eşlik etmeye bayılırdı

Alyss.

Minik müzik aletini sert deri kutusundan her çıkarışında sızlanıp

huzursuzlaşan Halt’un aksine, diye geçirdi aklından acı bir

tebessümle.

Ama sonra birden, hayatının o şekilde devam etmeyeceği

gerçeği geldi aklına. Halt yanında olsun ya da olmasın, ne o

kulübede ne de Redmont Şatosu’nun yakınlarında yaşayacaktı artık.

Mezuniyetinin ardından, Krallık’a yayılmış elli baronluktan birine

atanacaktı. Tanıdığı herkesten ve her şeyden yüzler ce kilometre

uzağa gönderilebilirdi. Gideceği yerin insanları,

FİDYE

karşılarında ne yaptığını bilen birini bulmayı bekleyeceklerdi. Yol

göstericilik, tavsiye ve koruma için ona bel bağlanacaktı.

Kısacası, Halt gibi biri olduğunu zannedeceklerdi.

Ama o, durumun öyle olmadığını çok iyi biliyordu. Aklın dan

geçen bu düşünce üzerine derin bir iç geçirdi.

Birden “Hayatından amma da memnun görünüyorsun,” dedi

dirseğinin hizasındaki neşeli bir ses. Will şaşırarak irkildi. Derin

düşüncelere dalmış bile olsa, ona bu kadar yaklaşan birini fark

etmiş olması gerekiyordu.

Gilan dışında herkesi, diye düzeltti kendi kendini. Bir ihtimal

Halt da olurdu, ama Gilan’ı fark etmesine imkân yoktu. Genç

Orman Muhafızı istediği an en ufak bir ses bile çıkarmadan hareket

edebiliyordu. Orman Muhafızı Birliği’nin tanınmış görülmeden

hareket etme uzmanıydı.

Hemen yanma, küpeşteye yaslanan Gilan, meraklı gözlerini

Will’e dikmişti.

“Aklını kurcalayan bir şey mi var?” diye sordu usulca. Gilan, bir

çırağın aklını ustasına yöneltmek istemeyeceği bazı sıkıntıların

kurcalıyor olabileceğini tecrübeyle biliyordu. Kendine has bir

konumu olduğunun farkındaydı. Halt’un eski çırağı olarak, o an

Will’in aklından geçebilecek şüpheli düşünceleri anlayışla

karşılayabilirdi. Aslına bakılırsa, Gilan, Will’in neden iç

geçirdiğini gayet iyi biliyordu.

“Hayır... şey, sanırım, bir nevi... şey, evet,” dedi Will.

Gilan’ın tebessümü tüm yüzüne yayıldı. “Üç cevaptan birini

seçebilirim. Sorulan soruyu etraflıca yanıtlamadın diyeme yiz

kesinlikle.”

Will, gülümsemeye çalıştıysa da beceremedi.

- 127 -

JOHN FLANAGAN

“Gil,” dedi sonunda, “gümüş yaprağı almak üzereyken, kendini

hiç.. .’’Aklindakini nasıl dile getireceği konusunda tereddüt ettikten

sonra başka bir yöntem denedi. “Yani, hiç şöyle...”

“Yetersiz” diyecekti ama o sözcüğün Gilan gibi biri için geçerli

olacağını hiç sanmıyordu. Will, Gilan’a Halt’a duyduğuna yakın bir

saygıyla yaklaşıyordu. Tüm Orman Muhafızları gibi Gilan da usta

bir okçuydu. Ancak diğerlerinin aksine, kılıç kullanmada da

ustaydı. Hizmet vermekte olan elli Orman Muhafızı’nm arasında

bildik Orman Muhafızı silahlarının yanı sıra belinde bir de kılıç

taşıyan tek kişiydi. Aynı zamanda, Will’in birkaç saniye önce

tecrübe etmiş olduğu üzere, görülmeden ilerleme sanatında da bir

uzmandı. Kendisinden çok daha kıdemli Orman Muhafızları

tarafından bile saygıyla anılırdı. Will, Crowley ile Halt’un Gilan’ın

birliğin içindeki geleceğine dair yaptıkları konuşmalara birçok kez

kulak misafiri olmuştu. Gilan’ın ileride yüksek mevkilere

geleceğini biliyordu.

Bunun Gilan’ın Halt’un eski çırağı olmasından kaynaklan dığı,

Will’in aklına hiç gelmemişti. Ancak “yetersiz” kelimesi, Gilan

kadar yetenekli ve becerikli biri karşısında kulağa haka ret gibi

geliyordu.

Gilan, birden kendisini sıkıntıyla yanında duran genç adama çok

yakın hissetti.

“Yoksa ‘hazırlıksız’ mı diyecektin?” diye sordu ve Will, adı

geçen kelimeyi neredeyse Gilan’ın ağzından çıkmadan yakala dı.

Neredeyse telaffuz etmek üzere olduğu kelimeye göre çok daha

yumuşak bir sözcüktü bu.

“Evet! Tam da bunu demek istemiştim! Sen de kendini ha -

zırlıksız hissetmiş miydin?”

- 128 -

FİDYE

Gilan, cevabını vermeden önce birkaç kez başını öne arkaya

salladı. Seneler önce, tıpkı Will’in o an akimdan geçirdiğine emin

olduğu kuşkuların aynılarını hissettiği yıllara geri döner ken, yüzü

efkârlı bir tebessümle aydınlandı.

“Son sınavların bir sene öncesinde, her şeyi bildiğimden o kadar

emindim ki.”

“Şey, evet. Elbette,” dedi Will. Gilan’ın sınavlara birçok çı-

raktan bir yıl önce hazır olması son derece doğaldı. Birden bir sene

öncesinde kendisinin de tam olarak aynı şeyi hissetmiş olduğunu

hatırladı. Uzun boylu Orman Muhafızı’na döndü.

“Sonra,” diye devam etti Gilan, “son birkaç hafta gelip çat -

tığında ise bilmediğim ne kadar fazla şey bulunduğunu fark ettim.”

“Sen mi?” dedi Will inanamayarak. “Ama sen...”

Gilan elini kaldırıp onu susturdu. “Şöyle düşünüyordum:

‘Yanımda Halt olmadan ben ne yapacağım? Etrafımda yap tığım

hataları düzeltecek biri olmadan nasıl davranacağım?’ Tüm bu

düşünceler, ödümün kopmasına neden oluyordu.

‘“Bu işi muhtemelen beceremem. Halt olamam ben! Nasıl olur

da onun kadar bilge ve akıllı ve ayrıca, itiraf etmek gerekir ki, onun

kadar kurnaz biri olabilirim ki?’ diye düşünüyordum. Şu an

hissettiklerin bunlara yakın şeyler mi?” diye tamamladı sözlerini.

Will, şaşkınlıkla başını iki yana sallıyordu. “Hem de tamı

tamına! Ben nasıl Halt gibi biri olabilirim ki? Ya da herhangi biri

nasıl olabilir ki?” Şüphelerinin yoğunluğu bir kez daha üstüne çöktü

ve omuzları düştü. Gilan, onu rahatlatmak için kolunu çocuğun

omzuna attı.

~ 129 -

JOHN FLANAGAN

“Will, bu konu hakkında endişe etmen bile göreve hazır

olduğunu gösteriyor aslında. Şunu unutma, kimse senden bir Halt

olup çıkmam beklemiyor. O bir efsane. Yoksa duymadın mı? Boyu

iki metreden fazlaymış ve ayıları çıplak elleriyle öl dürürmüş...”

Will hafifçe gülümsedi. Halt’un Krallık sınırları içerisin deki

şöhreti, tam da Gilan’ın dediği gibiydi. Kır saçlı Orman

Muhafızı’yla tanışanlar, onun orta boylu bir insandan bile kısa

olduğunu görünce şaşkına dönerlerdi.

“Yani muhtemelen onun kadar yetenekli olmayacaksın. Ama

şunu unutma ki, bu işin en iyisi tarafından eğitildin sen. Ayrıca son

beş senedir onun yanında durup meselelere nasıl yaklaştığını

gözleme önceliğine sahiptin. İnan bana, aklından geçenlerin çoğunu

zamanla unutacaksın. Kendi baronluğuna atandıktan sonra, ben ne

kadar çok şey biliyonnuşum da haberim yokmuş, diye

düşüneceksin.”

“Ama ya bir hata yaparsam?” diye sordu Will.

Gilan başını arkaya atarak bir kahkaha patlattı. “Hata mı? Bir tek

hatacık mı? O zaman şanslısın demektir. Onlarca hata yapacaksın!

Ben daha ilk günümde dört ya da beş tane yapmıştım! Elbette ki

hata yapacaksın. Yalnızca aynı hatayı iki kez yapmamaya özen

göster. İşleri berbat edersen, sakın etrafından saklama. Hatalarını

mantık çerçevesine dayandırmaya çalışma. Onları birer hata olarak

tanımla, itirafını et ve dersini al. Öğrenmenin yaşı yok, hem de

hiçbirimiz için. Halt için bile,” diye ekledi ciddiyetle.

Will, minnettarlıkla başım salladı. Kendisini daha iyi hisse -

diyordu. Birden şüpheli bir tavırla başını kaldırdı.

- 130 -

FİDYE

“Bunları kendimi iyi hissedeyim diye söylemiyorsun, değil ini?”

diye sordu.

Gilan başını iki yana salladı. “Yok canım. Eğer inanmıyorsan,

Halt’a sor da sana kuyruklu palavralarımdan bazılarını an latsın.

Bana onları hatırlatmaya bayılır. Hadi artık gidip böyle «. iddi ciddi

konuştukları şey neymiş, öğrenelim.”

Kolunu omzundan çekmeden genç arkadaşını pruvadan alıp

dümenin yakınlarında sohbete dalmış küçük grubun yanı na getirdi.

Kafasını kaldırıp yaklaşan çıraklarına bir göz atan

I lalt, Gilan’ın yüzündeki ifadeden hangi konuda konuştukları nı

kavrayıverdi.

“Siz ikiniz, nerelerdesiniz bakalım?” diye sordu yumuşak bir

sesle.

“Manzaranın tadını çıkarıyorduk,” dedi Gilan. “Gemideki en

zeki beyinlerin tavsiyelerine ihtiyacınız vardır diye düşündük.”

Halt bir şey söylemedi ama yukarı kalkan kaşı, çok şey an -

latıyordu.

- 131 -

Kurt Rüzgârı, El Şebah limanım korumak için inşa edilen

dalgakıranın dar boşluğundan içeri süzüldü. Yelkeni sa rılıp

toplanmış, kürekler suya indirilmişti. Direğin tepesinde Evanlyn’in

sancağı -kıyıdan esen rüzgârla hafifçe dalgalanan, dört metre

uzunluğundaki beyaz zemin üzerine kırmızı atmaca resmi - asılıydı.

Kırmızı atmaca uzaktan tanınmasa bile, sancağın aşırı bü -

yüklüğü ve biçimi -atmacanın bulunduğu yerlerde genişliyor,

ardından da hızla daralarak uç kısmına bir metre kala iki adet

çatallı kuyruğa ayrılıyordu- geminin bir kraliyet heyetini -en

azından bir büyükelçiyi ya da kraliyet ailesinin bir üyesini - ta-

şımakta olduğunu gösteriyordu. Svengal kıyıya varmalarına az

kala, saldırı niyetinde olmadıklarını göstermek için sancağın fora

edilmesini emretmişti.

Buna rağmen, limanda ya da ambarlarda demirli duran yak laşık

bir düzine ticari geminin tayfaları silahlarını kuşanmış ve

Skandiyalıların kalkışacağı muhtemel bir saldırıyı püskürtmek

üzere küpeşteler boyunca sıralanmıştı. Dünyanın bu tarafın -

- 13 2 -

FİDYE

ılakiler de diğer birçok denizci de Skandiyalıların şöhretinden

haberdardı. Kraliyet sancağının gemideki varlığı şüpheleri

dindirmeye yetmiyordu.

İnce, uzun ve amansız görünen Kurt Rüzgârı, limana demirli

gemilerin arasından tedirgin bir koyun sürüsüne sinsice sokulan bir

kurt gibi geçti.

“Görünen o ki bir karşılama komitesi hazırlanmış,” dedi rıhtı mın

iç tarafı boyunca uzanan ana iskeleyi işaret eden Halt. İskelede elli

kişilik bir birlik göze çarpıyor, güneş ışıkları ara ara parlak zırh ve

silahlardan yansıyordu. Dalgakırana yeşil renkli bir bayrak -yani

kıyıya çıkabileceklerini işaret eden uluslararası sembol- çekiliydi.

Svengal’in dümene abanmasıyla geminin burnu, iç rıhtıma doğru

döndü. Pruva kürekçisi seslendi ve kurt gemisi, çekilen kürekler

eşliğinde limana doğru süzülmeye başladı.

“Tören kıyafetlerimi giysem iyi olacak,” dedi Evanlyn. Aşağıda,

geminin arka kısmında kalan küçük üçgen kabine girdi. Kabinin

içinde zorlukla ayakta durabiliyordu ama en azından orada bir parça

mahremiyet bulabiliyordu. Birkaç dakika sonra yukarı çıktı. Her

zamanki deri tuniğini neredeyse dizlerine kadar inen, mat kırmızı

saten bir tunikle değiştirmişti. Üzerinde hoş nakışlar bulunan

tuniğin sol göğsüne küçük, kırmızı bir atmaca resmi işlenmişti.

Geniş, deri bir kemer, kırmızı tuniği belinden sıkıyordu. Will,

kemerin iç içe dokunmuş ve çapraz çizgiler halinde deliklerine

dikilmiş deri kayışlarla süslenmiş olduğunu fark etti.

Evanlyn, uzun çizmeleri ve çoraplarıyla tuniğin altına giydiği

beyaz ipek gömleğini değiştirmemişti. Çarçabuk tarayıp

- 133 ~

JOHN FLANAGAN

topladığı sarı saçlarının üstüne uzun siperlikli, kenarı dar, kırmızı

bir şapka takmıştı. Şapkanın kenarını tek bir atmaca tüyü

süslüyordu.

Ayrıca Will’in daha önce hiç görmediği bir kolye takmıştı.

Kolye, her biri aynı büyüklükteki mat, gri taşlardan oluşuyor du.

Taşlar pahalı ya da değerliymiş gibi durmuyordu. Daha çok

pürüzsüz mermeri andırıyorlardı. Will, kolyenin kızın en sevdiği

takılarından biri olduğunu tahmin etti. Belki de onu şans getirmesi

için takmıştı.

Tuniğini düzelten Evanlyn, kemerin fazla sıktığı noktalar daki

son birkaç kırışıklığı da gidermişti. Endişeyle boğazını temizledi.

“Nasıl görünüyorum?” diye sordu Halt’a.

Orman Muhafızı başını sallayarak “Pratikliğin ve resmiye tin

doğru bir karışımı gibisiniz,” diye yanıt verdi.

Prenses, endişeyle Halt’a baktı. Kıdemli Orman Muhafızı, kızın

tedirgin olduğunu görebiliyordu.

“Şimdilik konuşma faslını Svengal ile ben yürüteceğiz. Bunlar

yalnızca düşük rütbeli subaylar olmalı; liman amiri ve benzeri

insanlar,” dedi. “Sizin sıranız Wakir ile tanıştığımızda gelecek.

Şimdilik ukala ve etrafınızdakileri küçümseyen bir tavır takının.”

Gülümsemeye başlayan Evanlyn, bunun aldığı talimatlara hiç de

uymadığını fark etti ve kaşlarıyla çenesini yukarı kaldırıp başını

buyurgan bir tavırla geriye attı.

“Bu nasıl?” diye sordu. Halt’un kukuletasının altından hafifçe

sırıttığını görür gibi olmuştu.

“Mükemmel. Bunun için doğmuş olabilirsiniz.”

- 134 -

FİDYE

“Güldürme beni, yoksa seni kamçılatırım,” dedi Evanlyn usulca.

Halt başını sallayarak “Arayı hızlı kapatıyorsunuz,” dedi.

Ardından da dikkatini geminin limana girişine verdi.

Tecrübeli denizci Svengal, gemiyi hızla hareket ettiriyordu. Son

anda verdiği emir üzerine küreklere abanan kürekçiler sayesinde

gemi hızla yol almaya başlamıştı.

“Kürekler!” diye bağırmasıyla denizciler, ucundan sular

damlayan kürekleri denizden çıkarak bölmelerine yerleştirdiler.

Ortalık bir anda tahtanın tahtaya değmesiyle çıkan o bildik

tıkırtılarla kaplanmıştı.

Gemi birkaç metre boyunca sürüklendi. İskeleye otuz derece açı

yapacak şekilde yanaşıyordu. Tayfalardan biri, pruvadan karaya bir

halat fırlattı. Arridili bir liman işçisi hızla yakaladığı halatı bir

dubanın etrafına sardıktan sonra çekmeye başladı.

Birkaç saniye içinde geminin kıç tarafından bir diğer halat

fırlatıldı. O da aynı şekilde işçiler tarafından yakalandı ve kurt

gemisi limana yanaşmaya başladı. Geminin limanın sert taşla rına

çarpıp zarar görmemesi için tayfalar tarafından yan tarafa keçeden

ve sazdan paravanlar indirildi. Halatlar gerilip Kurt Rüzgârı’nın

hafifçe iskeleye yanaşmasıyla birlikte, ortalık bu kez de

paravanlardan çıkan gıcırtılarla doldu.

Geminin küpeştesi, iskele seviyesinin yaklaşık bir metre altında

kalıyordu. Yürümeye başlayan Evanlyn, Halt’un alçak sesle yaptığı

uyarı üzerine durdu.

“Olduğun yerde kal. Buyurgan bir ifade takın. Karaya çıkmamız

için önce davet edilmemiz gerekiyor.”

Uzaktan gözlerine çarpan silahlı adamlar, artık yüzleri kurt

- 135 -

JOHN FLANAGAN

gemisine dönük olacak şekilde, iskele boyunca iki sıra halinde

dizilmişlerdi. Her biri dövüşe hazırlık için kalkanlarını indir miş,

ellerini kılıçlarının kabzalarına koymuşlardı. Hattan ayrılan bir

subay, uzun adımlarla iskelenin kıyısına doğru yürüme ye başladı.

Svengal adamı tanımıştı.

“Şehir meydanında bize pusu kuran da bu bodur tavuktu,” dedi

fısıldadığını sandığı bir sesle.

Halt acı dolu bakışlarını Svengal’e dikerek, “Senden bunları

duymanın onu çok mutlu ettiğine eminim,” diye yanıt verdi.

Uzun boylu Arridi savaşçısı, iskelenin ucundan birkaç adım

ötede durdu. Karşısındakini dikkatle inceleyen Halt, hızlı bir

değerlendirme yaparak adamın dikkate alınması gereken bir kişi

olduğunda karar kıldı. Kendisine çok güveniyor olma lıydı. Halt

subayın kabadayılık ya da blöf yapılacak bir kişi olmadığını hissetti.

Ne yaptığını biliyor ve etrafına sakin bir güvenlik hissi yayıyordu.

İzlemeye tahammül edilir biri, diye geçirdi içinden.

Arridi savaşçısı, sağ elini dudaklarına, oradan alnına ve yeniden

dudaklarına götürerek geleneksel çöl selamını verdi. Halt bu

selamın eski bir kabile atasözünden geldiğini biliyordu: Yemek

yiyeceğiz. Düşüneceğiz. Konuşacağız.

Protokol gereği aynı hareketlerin tekrarlanması gerekiyor du,

ancak Svengal’in bundan haberi yoktu. Arridi subayının zarif

hareketlerine karşılık olarak havaya kaldırdığı eliyle belli belirsiz

komiklikler yaptı.

“Geri döndün, kuzeyli.” Arridili, kalın ve suni bir tonla ko -

nuşmuştu. Sesi düz ve sakin çıkıyordu. Kelimeleri bağırmadan

telaffuz etmeyi öğrenmiş olmalıydı.

- 136 -

FİDYE

“Yüce Kont için geldim,” dedi Svengal. Protokolün incelik-

lerinden de lafı dolandırmaktan da hiç hoşlanmazdı.

Arridili gülümsedi. “Adın Svengal’di, değil mi?”

Svengal, hırçın hırçın başını salladı. “Evet. Öyle. Ama ben senin

adını bilmiyorum.” Karşısındaki adamdan daha aşağıda durduğu ve

konuşabilmek için başını kaldırmak zorunda olduğu için kendisini

rahatsız hissediyordu. Adamın, adını nereden öğrendiğini merak etti

ve Erak’ın ona bir şekilde kendisinden söz ettiğini düşündü. Önceki

karşılaşmalarında kimse kendisini tanıtmamıştı çünkü. Svengal ile

tayfalar, Erak’tan farklı bir yerde tutulmuş, salıverildikleri gün ise

Yüce Kont, Svengal’e fidye konusunda talimatlarını vermişti.

“Halkım arasında bana Seley el’ten derler,” dedi Arridili.

“Yabancılar, genellikle adımı Seleten olarak kısaltırlar. Arridi

Muhafız Birliği’nde yüzbaşıyım.”

“Şey... memnun oldum,” diye kabaca cevap verdi Svengal. O

ifadeyi gençken almış olduğu görgü derslerinden hayal meyal

hatırlıyordu. Duruma uygun kaçacağını düşünmüştü. Seleten’in

yüzü ifadesizdi, ancak Will, adamın koyu gözlerinde minik bir

tebessüm gördüğünden emindi.

“Bu kadar çabuk dönmeni beklemiyorduk,” dedi Seleten.

Ardından da hafif esinti altında tembel tembel salınmakta olan uzun

flamayı işaret etti. “Beraberindekileri de öyle. Bu kadar kısa

zamanda memleketine gidip gelmiş olamazsın, değil mi? Direğe

astığınız bu bayrak kime ait?”

Halt, Svengal’e müdahale etme zamanının geldiğini düşündü.

Skandiyalı, denizcilikte ustaydı belki, ancak müzakere ye teneği

baltasını savurup, “Neyiniz var neyiniz yoksa sökülün,”

- 137 -

JOHN FLANAGAN

diye gürlemekten ibaretti. Karşı karşıya oldukları durum ise daha

nazik bir yaklaşım gerektiriyordu.

“Kaptan Svengal, Araluen Kraliyet Ailesi’nin bir dostudur,”

dedi öne çıkarak. Konuşurken yüzünün açığa çıkması amacıyla

kukuletasını geriye atmıştı. “Direkte dalgalanan Araluen Kraliyet

Sancağı’dır ve yanımdaki hanımefendiye aittir.”

Aynı anda hem ilgisiz hem de küçümser bir tavır takınabilmek

için elinden geleni yapmakta olan Evanlyn’i işaret etti. Evanlyn,

Arridi subayının keskin bakışlarını üstünde hissetti. Kafasını kibirli

bir edayla geriye atmanın duruma uygun kaçacağını düşündü.

Seleten’in bakışları, yeniden Halt’a çevrildi.

“Hanımefendi kim oluyor acaba?” diye sordu.

“Hanımefendi, Yüce Kont’un salıverilme şartlarını liderinizle

görüşmeye hazır,” dedi Halt. “Erak da Araluen Kraliyet Ailesi’nin

yakın bir dostudur.”

Yüzbaşıya Evanlyn’in gerçek kimliği ve konumu hakkında bilgi

vermemeye karar vermişti. Bu tür belirsizlikler işlerine

yarayabilirdi. Ayrıca kızın kimliğini düşük seviyeli bir subaya açık

etmeye gerek de yoktu.

Seleten, birkaç saniye boyunca söylenenler hakkında düşündü.

Belli ki böyle bir şeyi hiç beklemiyordu. Ancak yüzünde, sakin ve

soğukkanlı

bakışlarının

ardındaki

hızlı

düşünceler

ve

değerlendirmelere dair hiçbir işaret yoktu. Sonunda yeni den

konuşmaya başladı.

“Maalesef fVakir bugün müsait değil,” dedi. Sonra yeniden

Svengal’e döndü. “Dediğim gibi, bu kadar erken dönmeni

beklemiyorduk. Yoksa...” Cümlesini yarıda bıraktı.

- 138 -

FİDYE

“Yoksa ne?” Svengal, adamın ne düşündüğünü bilmek istiyordu.

Arridili, özür dilercesine başını eğdi.

“Yoksa hemşerilerini toplayıp, Yüce Kont’u güç kullanarak mı

serbest bıraktırmayı düşünüyordun?” diye sordu.

Svengal homurdandı. “Aklıma gelmedi değil.”

Seleten’in koyu tenli yüzüne yayılan tebessüm, bu kez herkes

tarafından görülebiliyordu.

“Eminim gelmiştir. Yine de, bu kadar kısa zaman içerisin de

Wakir ile bir toplantı ayarlamak imkânsız. Yarından önce olmaz.”

Halt, onaylarcasma başını salladı. “Yarın bizim için uygun.”

Duraksadı. “Bu zaman zarfında Yüce Kont Erak’ı görmemiz

mümkün mü acaba?”

Seleten, daha o sözlerini bitirmeden başını iki yana sallamaya

başlamıştı bile. “Korkarım bu da mümkün değil. Ancak

hanımefendiye yarma dek kalması için konforlu bir daire suna -

bilirim. Konukevimizde bir Skandiya akıncı gemisine kıyasla çok

daha rahat edeceğine inanıyorum.”

Rıhtımın bir parça gerisine düşen, iki katlı, büyükçe bir binayı

işaret etti. Rıhtım boyunca uzanan bitişik, sıradan depoların aksine

binanın gölgelikli balkonları, geniş kapı aralıkları ve üst katında

pencereleri bulunuyordu.

“Hanımefendi ve maiyeti orada kalabilirler,” dedi Arridili.

“Korkarım tayfaların gemide kalmaları gerekecek.”

Kullandığı sakin ses tonu, aslında bu duruma o kadar da

üzülmediğini gösterir gibiydi Halt, aldırmadığını gösteren bir

hareket yaptı. Tepeden tırnağa silahlı otuz Skandiyalının kıyı ya

ayak basmasına razı olacak bir şehir, dünyanın hiçbir yerin

- 139 -

JOHN FLANAGAN

de bulunamazdı. İskeledeki Arridi birliğinin gemiye göz kulak

olmak için yerinden kımıldamayacağına emindi.

“Bana uyar,” dedi Svengal sertçe. Olası bir düşman limanın da

gemisini terk edip savunmasız bırakmaya zaten hiç niyeti yoktu.

Kurt Rüzgârı nın önünde nöbet tutulması hoşuna bile giderdi. Kıyıya

adımını atmış bir Skandiyalı, daima gemisinin tek kaçış yolu

olduğunu düşünürdü.

“O takdirde, beni takip edin lütfen,” diyen Arridi yüzbaşısı,

konukevini işaret ederek uzaklaştı. Evanlyn’in cazgır sesini

duyunca durdu.

“Kaptan Seley el’ten! Bir şey unutmadınız mı?”

Kızın emredici ses tonu ve adını mükemmel bir şekilde telaffuz

edişi karşısında etkilenen Arridi subayı, arkasını dönerek yerlere

dek eğildi.

“Hanımefendi?” dedi. Sinirli adımlarla küpeşteye varan Evanlyn,

işaret parmağındaki kocaman mühür yüzüğünü göstermek üzere sağ

yumruğunu öne uzattı.

“Toplantı isteğimizi kabul etmesi için Wakir,e mührümü

göndermeniz gerekmiyor mu?”

Gırtlaktan söylenen ve kendine has bir telaffuza sahip olan

Wakir kelimesini de adamın adı gibi mükemmel bir şekilde

söylemişti. Özür dilercesine başını sallayan Seleten’in elinde, bir

anda yüzük kutularını andıran bir nesne belirdi. Parlak abanoz

kutunun kolay açılır bir kapağı bulunuyordu.

“Elbette, hanımefendi,” dedi subay. Minik kutuyu Halt’a uzattı.

Halt da kapağını açtığı kutuyu Evanlyn’e verdi. İçi, sert

balmumuyla kaplıydı. Evanlyn, yüzüğü balmumuna sıkıca bas tırdı

ve atmaca sembolünün yüzeyde belirdiğinden emin oldu.

- 140 -

FİDYE

Ardından da zarar görmemesi için kapağını kapatarak kutuyu

I lalt’a geri verdi. Orman Muhafızı’nm Seleten’e ilettiği kutu,

.ilbayın kemerindeki bir kesenin içinde kayboldu.

“Şimdi sizi dairenize götürebilir miyim?” dedi Seleten.

Seleten yol vermek üzere geri çekilirken, kıyıya çıkan Halt ile

Gilan da arkalarını dönerek gemiden inmekte olan Ivanlyn’e

yardımcı oluyorlardı. Prensesin ardından Will ile Horace geliyordu.

Axel’e “Kimse gemiye çıkmayacak,” gibilerinden bir talimat

bırakan Svengal de gruba katıldı.

Seleten, gri-yeşil pelerinli suretleri ve her birinin omzunda

taşımakta olduğu kocaman yayları ilgiyle inceliyordu.

Tuhaf, diye geçirdi içinden. Haklarında daha fazla bilgi

edinmeliyim.

Usulca verdiği emir üzerine iskele birliğinden ayrılan on kişilik

grup konukevine giden yolun başını çekmeye başladı. Horace,

Seleten’in yanından geçerken iki savaşçının gözleri buluştu.

Seleten, Horace’ın geniş omuzlarını, üçgen şeklindeki vücudunu ve

dengeli adımlarını fark etti. Araluenlinin kemerinde uzun bir kılıç

asılıydı.

Bu daha tanıdık biri, diye düşündü Seleten. Tehlikeli bir rakibe

benziyor.

Aynı anda, Horace da subayın ince vücudunu, atletik hare-

ketlerini ve adamın yan tarafında asılı duran uzun ve kıvrımlı kılıcı

inceliyordu.

Ele avuca sığmayan bir savaşçı olsa gerek, diye geçirdi içinden.

Her ikisi de haklıydı.

- 141 -

onukevinde sakin bir gece geçiriyorlardı. Seleten’in bir

düzine adamı dışarıda nöbet tutuyordu, ancak konukların

K

evden ayrılıp etrafta dolanmaya izinleri vardı.

Yiyecek ve içecek servisi yapılmış; içecek olarak su ve meyve

suyu ikram edilmişti. Ekşi limon soslu yeşillikler ve taze pide ile

süslenmiş bir tür soğuk beyaz etten oluşan yemek, son derece

lezzetliydi. Etten kocaman bir parça koparan Hora- ce, ağzına

ekmek dilimlerini tıkıştırdı.

“Tadı enfes,” dedi hevesle. “Gayet güzel bir tutsaklık geçi-

riyoruz.”

“Biz tutsak değiliz,” diye hatırlattı Halt çocuğa. “Bir diplomasi

heyetiyiz.”

Horace başıyla onayladı. “Hep unutuyorum,” dedi ekmek

kırıntılarını dört bir yana saçarak. Halt, hızla geri çekildi. Dik kati

birden önünde duran kayık tabaktaki yarı parçalanmış hayvana

kayan Horace, etleri didik didik etmeye başladı.

“Daha but isteyen var mı?” diye sordu.

- 142 -

FİDYE

“Dört bacaklı bir tavuk olsa,” dedi Will, “Horace cennete

gittiğini sanacak.”

Horace evet dercesine başını salladı.

“Dört bacaklı tavuk,” dedi. “Mükemmel bir fikir. Chubb Usta’ya

söyleyelim de bununla ilgilensin.”

Dokunulmamış bir but daha bulmuştu ve vakit kaybetme den

dişlerini buta geçirip kocaman parçalar koparmaya başladı. Gilan,

onu meraklı bakışlarla izliyordu.

“Keltika’dayken bu kadar çok yemek yediğini hatırlamıyorum,”

dedi.

Gülücükler saçan Horace, “Keltika’dayken bu kadar çok

yiyeceğimiz yoktu ki,” dedi. “Hem siz gizemli Orman

Muhafızları’nın yanındayken bir miktar endişeleniyor ve kor-

kuyordum.”

“Artık seni endişelendirmiyorlar galiba?” diye araya girdi

Evanlyn. Şeftalisini ikiye bölerken, gözlerinin içi gülüyordu.

Meyvenin tadı gerçekten de mükemmelmiş, diye geçirdi içinden.

Muhtemelen iklimin sıcaklığıyla ilgili bir durumdu bu.

“Hem de hiç,” dedi Horace. Gevrek gevrek sırıtıyordu, ama

aklına bir zamanlar Orman Muhafızları’nın huzurunda -önce Gilan

ve Will ile Keltika'da, ardından da Galya topraklarını geçerken

Halt’un yanında- kendini sıkıntılı hissettiği günler gelmişti. Bu

insanlar, sonradan garip bir biçimde en yakın dost ları olup

çıkmışlardı. “O zamanlardan sonra çok şey öğrendim. Mesela

Halt’un tam bir pisicik olduğunu,” diye ekledi.

Kahkahalarım bastırmaya çalışan Will ile Gilan’dan kıkır-

damalar yükseldi. Genç savaşçıyı izleyen Halt’un bakışları, giderek

sertleşiyordu.

- 143 -

JOHN FLANAGAN

“Kedicik ha,” diye tekrar etti tecrübeli Orman Muhafızı.

Konuşmaları ilgiyle izleyen Svengal de dayanamayarak gür bir

kahkaha kopardı.

“Bana kalırsa daha çok süklüm püklüm olmuş ihtiyar bir kediyi

andırıyor,” dedi. Halt’un utanç dolu bakışları, hiç de utanmadan

öylece duran iriyarı Skandiyalı’ya çevrildi.

“Herkes bir anda komedyen kesiliverdi,” dedi Halt. “Sanı rım

ben yatacağım.”

Ardından, yerinde yeller esen ciddiyetiyle odayı terk etti.

SSİ ---------------------

Ertesi gün gündoğumundan bir saat sonra, iç avluda kahvaltı edildi.

Sabah meltemi nedeniyle hava henüz serindi, ancak onları sıcak bir

günün beklediği anlaşılıyordu.

Pide, dilimlenmiş meyve, reçel ve meyve suyundan oluşan

kahvaltının yanında verilen büyükçe bir cezve dolusu koyu renkli,

sıcak ve yoğun sıvı, Orman Muhafızları’nı çok memnun etmişti.

“Kahve!” dedi Gilan saygı dolu bir ifadeyle ve fincanını

doldurmaya başladı. Kaşığını esmer şekere daldırırken Halt ile Will

de kahve sırasına girmişlerdi. Evanlyn, bu görüntü karşısında başını

iki yana salladı.

“Üçünüzü birden tuzağa düşürmek için bir cezve kahve ye ter,”

dedi.

Will, başını sallayarak “O tuzağa zevkle düşeriz,” diye onayladı.

Ardından da diğerlerine döndü. “Gerçekten de lezzetli bir kahve

bu.”

- 144 ~

FİDYE

“Öyle olmalı,” dedi fincanını eline alıp ayaklarını önündeki

alçak masaya uzatan Halt. “Kahveyi Arridiler buldu. Herkes iyi

uyudu mu?”

Aslına bakılırsa, altlarında rahat yatakları olmayınca hepsi bölük

pörçük uyumuşlardı. Fakat konukevindekı şilteler yumuşak,

odalarsa serin ve havadardı. Svengal’in “kara yalpalanması” adını

verdiği, uzun bir deniz yolculuğunun ardından bir çok kişinin

yaşadığı durumu tartışıyorlardı ki, hizmetkârlardan biri içeri girip

Halt’a selam verdi.

“Yüzbaşı Seleten geldi, beyim.”

“İçeri gelmesini söyleyin,” dedi Halt ve ayaklarını masadan

kaldırıp avluya giren Arridi subayını karşılamak için ayaklan dı.

Seleten, önceki gün yaptığı gibi elini dudaklarına, alnına ve

yeniden dudaklarına götürerek selam verdi.

“Günaydın hanımefendi ve beyler. Keyfiniz yerindedir,

umarım?”

Selamı tekrarlayan Halt, yüzbaşıyı oturmaya davet etti.

“Her şey harika. Bizimle bir kahve içer miydiniz?” dedi Halt,

ancak Seleten pişmanlık dolu bir ifadeyle başını iki yana salladı.

“Maalesef görevimin başına dönmem gerekiyor.” Svengal’e

döndü. “Adamlarınıza kahvaltı verildi, kaptan,” dedi. “Kontrol

etmenize gerek yok.”

Svengal, başıyla onayladı. Önceki akşam, adamlarıyla ilgilenilip

ilgilenilmediğini kontrol etmek üzere gemiyi ziyaret etmişti. Gemi

elbette ki erzakla yüklüydü, ancak resmi bir heyetin parçası

oldukları için adamların karınlarının Arridiler tarafından

doyurulması gerektiğinde karar kılmıştı.

~ 145 -

JOHN FLANAGAN

“Teşekkür ederim,” dedi sert sert.

Seleten, Halt ile Evanlyn’e dönerek, “Ekselansları Wakir, sizleri

onuncu saatte kabul etmekten memnuniyet duyacaklar,” dedi.

Evanlyn, kararsız bakışlarını Halt’a çevirdi. Tecrübeli Orman

Muhafızı, mütevazı bir el hareketiyle kıza cevabını verebileceğini

belirtti.

“Bizim için uygun,” dedi Evanlyn.

Gülümseyen Seleten, dikkati çekecek şekilde öne doğru bir adım

attı.

“Size ben eşlik edeceğim,” dedi. “Onuncu saatten on beş dakika

önce burada olacağım. Lütfen o saatte ayrılacak şekilde hazır olun.”

Evanlyn cevap vermek yerine ilgisiz bir yüz ifadesiyle başını

çevirmeyi tercih etti. Prensesler emirlere cevap vermez, diye geçirdi

Will içinden.

“Hazır olacağız,” dedi Halt. Seleten’le bir kez daha zarif el

hareketleri aracılığıyla selamlaşıp vedalaştılar. Arridi subayı, birkaç

adım geriledikten sonra arkasını dönüp odadan ayrıldı. Horace

hayretle Halt’un bu tür durumlara ne kadar kolay uyum sağladığını

düşündü. Paylaştıkları odaya dönerken bu düşüncesini Will’e açtı

ve arkadaşının kasvetli cevabı karşısında bir parça şaşırdı.

“Biliyorum. İnsanı hayrete düşürüyor, değil mi?” dedi Will.

“Her zaman ne yapması ve söylemesi gerektiğini adı gibi biliyor.”

Horace, meraklı bakışlarını Halt’un tavırları konusunda pek de

heyecanlı gözükmeyen arkadaşına dikti. Will’in de onunla

- 146 -

FİDYE

aynı şeyleri düşündüğünü ve kendisini ustasıyla kıyasladığını

bilmiyordu. Will’in aklı, bir kez daha mezun olduğunda Orman

Muhafızlığı görevini nasıl yerine getireceğine dair düşüncelerle

dolmuştu.

Sfi» ----------------------------- Ss-

I lalt, Seleten’in dönmesine on beş dakika kala Will ile Gılan’ı

odasına çağırdı.

Merakla içeri giren genç Orman Muhafızları, önderlerinin

kendileri için neler planladığını merak ediyordu. Ancak alacakları

talimatlar, oldukça hoşlarına gidecek bir kıyafet deği şikliğinden

ibaret olacaktı.

“Pelerinlerinizi burada bırakın,” dedi Halt. Kendininkini çı -

karmıştı. “Arrida ikliminde onlara ihtiyacınız yok. Dünyanın bu

kısımlarında pek fazla yeşillik ve ormanlık arazi bulunmuyor.”

Haklı, diye düşündü Will. Yemyeşil memleketlerinde yemyeşil

araziye karışarak hareket etmelerine olanak sağlayan grili yeşilli

pelerinleri, kendilerini buldukları bu kuru, çorak topraklarda

işlerine yaramayacaktı. Yünlü pelerinler, Arridi sıcağında rahatsız

olmalarına yol açacaktı. Ancak yine de, Orman Muhafızı

üniformasının bir parçasıydılar ve Will, pelerinini çıkarmakta

tereddüt ediyordu.

Halt gemiden getirdiği bir çantayı açmakla meşguldü. İçinden

çıkardığı katlı bir kumaş parçasını sallayarak Gilan’a uzattı.

Will, bunun kukuletalı bir Orman Muhafızı pelerini oldu ğunu

görebiliyordu. Fakat alışkın olduğu o gri ve yeşil tonları, yerlerini

kahverenginin açık tonlarına bırakmıştı. Halt, bir diğer sarılı kumaş

parçasını kendisine uzatırken, pelerinlerin

- 147 -

JOHN FLANAGAN

yünden değil, dayanıklı keten bezinden yapıldıklarını fark etti.

“Yazlık kıyafet,” dedi Halt. “Sıcakta serin tutar ve görülme den

ilerlememiz gerekirse renkleri çok işimize yarar.”

Gilan, pelerini omuzlarına atmıştı bile. Etkilendiği belli

oluyordu. Sandalyelerden tekinin arkasına asmış olduğu ka lın, kışlık

pelerine göre daha kullanışlı olduğu kesindi. Will de pelerini

giyerek renkleri yakından inceledi. Pelerinin o bildik temasını,

araziye karışıp ortadan kaybolabilme kabiliyetinden kaynaklanan o

güven hissini seviyordu. O his ki son yıllarda hayatının önemli bir

parçası haline gelivermişti.

“Bunları nereden buldun?” diye sordu. Halt, alaycı bakışlarını

çırağına çevirdi.

“Arridi ülkesine daha önce de gelmiştik, biliyorsun,” dedi.

“Crowley buraya geleceğimizi öğrendiği an, Araluen Şatosu’ndaki

levazım subayına birkaç tane yaptırdı.”

Gilan ile Will’in pelerinleri deneyip karşılıklı bakışmalarını, pek

de tanıdık olmadıkları yeni renkleri inceleyip El Şebah’ı çevreleyen

kayalık ve çöllerde araziye nasıl karışacaklarını düşünmelerini

bekledi.

“Pekâlâ, hanımlar,” dedi sonunda, “defileniz bittiyse, gidip şu

Wakir ’i görelim artık.”

üçük kafile, bir düzine Arridi savaşçısının eşliğinde

Wakir'in kadif adlı resmi konutunun bulunduğu şehir

merkezine doğru Seleten’i takip ediyordu.

Rıhtımdan ve meltemlerin ferahlatıcı etkisinden uzaklaştık ça,

sıcaklık da artmaya başlamıştı. Orman Muhafızları yoğun ve nemsiz

hava nedeniyle pelerinlerini değiştirdiklerine memnundular.

Diplomatik bir heyetten bekleneceği üzere, tüm kafile ile riye

ba

dı K

kıyordu. Kendisini bir heyet üyesi gibi hissetmeyen Svengal

şında. Skandiyalı merakla etrafına bakınıyor, şehri tanımaya

çalışıyordu. Her ne kadar geçen sefer Erak’ın önderliğinde şehrin

diğer tarafına çıkmış olsalar da, meydana açılan yollar birbirini

andırıyordu. Yürüdükleri dar sokak, tek tip badanalı evlerin

arasından kıvrılıyordu. Evlerin düz çatılarında, ara sıra

refakatçilerinin uygun adım yürüyüşü karşısında me raklanarak

onları izleyen kahverengi suratlar beliriyordu.

Yanından geçmekte oldukları evleri inceledi. Sokağa bakan

pencere ve balkonlar çok azdı. Ancak artık konukevinin içini

- 149 -

JOHN FLANAGAN

görmüş olduğu için, Arridi evlerinin genellikle iç tarafa, ev sa -

kinlerinin gevşeyip dinlenebilecekleri gölgelik merkezi avlulara

baktığını anlamıştı.

Kafile, sonunda meydana vardı. Svengal, dar sokaktan taşla

döşenmiş alana çıkarken, her iki yandaki duvarların arkasına

menteşelenmiş tahta barikatları fark etti. Bunun kalıcı bir düzenek

olduğu anlaşılıyordu. Barikatları geçen gelişimizde görememiş ve ne

işe yaradıklarını kavrayamamış olmam ne acı, diye düşündü.

Seleten, grubu meydandan geçirdi. Önceki gelişinde Svengal’in

dikkatini çekmiş olan çeşmeden artık su akıyordu. Dökülen suyun

şıpırtılarını duyabiliyordu.

Su sesinin insanı biraz olsun ferahlatması ne garip, diye düşündü.

Bu fikrini diğerleriyle de paylaşacaktı, ama gruptakilerin

yüzlerindeki o sabit ve tereddütsüz ifadeleri fark edince, sohbetin

yersiz olduğunda karar kıldı.

Sıra sıra sütunları bulunan gölgelik taraçaya adımlarım attılar.

Pirinçle kaplı kocaman kapılar bu kez açıktı. Kenara çekilen Seleten,

önden girmelerini işaret etti. Bu arada askerler, kapının iki yanma

diziliyordu.

Evanlyn, bir adım gerisinden gelen Halt ile birlikte grubun başını

çekti. Gilan, Will ve Horace da hemen arkalarından geliyor, aceleyle

diğerlerine yetişmeye çalışan Svengal de Horace’ı takip ediyordu.

“Ne büyük bir yermiş burası böyle.”

Genç savaşçı, Skandiyalı’ya dönüp sırıttı.

Sokaklardaki yan yana dizilmiş beyaz yapılardan yansıyan sabah

ışıklarının aksine, binanın içi daha loştu ve gözlerinin

- 15 0 -

FİDYE

hu duruma alışması, birkaç saniye sürdü. Oldukça serinmiş de, ıliye

içinden geçirdi Svengal memnuniyetle.

Wakir’’ in kabul salonu olduğu anlaşılan geniş bir odada onların

dışında kimsecikler yoktu. Salonun üç tarafında çeşitli odalar ve üst

katlarda da başka odalara açılan koridorlar göze çarpıyordu. Ancak

merkezi salon, iki katlı binayı tamamen kaplıyor, kubbeli çatıya

kadar yükseliyordu. Zekice yapılmış tasarım sayesinde güneş ışığı,

neden olduğu sıcaklık hissedilmeden kubbedeki cam ve bölmelerden

içeri giriyordu.

Beyaza boyalı duvarlara açık mavi, süslü mozaiklerle kaplı /emin

eşlik ediyordu. Ayaklarının altındaki fayansların serinliği yukarı

doğru yayılıp, geniş salondaki ferahlık hissini arttırıyordu.

Bakmakta oldukları, odanın dördüncü kenarı ise Wakir'in

heyetleri kabul ettiği köşeye ev sahipliği yapıyordu. Üstüne kar -

maşık desenler oyulmuş, yaldız ve kırmızı boyayla süslü uzun, ahşap

bir sandalye, hafifçe yükseltilmiş bir kürsünün merkezinde

duruyordu. Her iki yana büyük olasılıkla huzura kabul edilen

heyetlerin oturması için alçak sıralar yerleştirilmişti.

Salona girip birkaç adım atan Evanlyn, olacakları beklemeye

başladı. Dönüp Halt’a danışmanın yanlış bir davranış olacağını

bildiği için dosdoğru önüne bakıyordu. Görünmez izleyicilere

güvensizlik içinde kıvrandığını, heyetin komutasının aslında

kendisinde olmadığını belli etmek istemiyordu. Ona bir tavsiye

vermek istemesi halinde, Halt’un bunu dikkati çekmeden

yapacağının bilincindeydi. Orman Muhafızı, o an için kızı takip

etmeyi yeterli buluyordu. Prensesin yarım adım arkasında, sağ

taraftaki yerini almıştı. Diğerleri de durdular.

- 15 1 -

JOHN FLANAGAN

Evanlyn’in yanma geçen Seleten usulca, “Wakir birazdan burada

olacak,” dedi.

Ardından yükseltilmiş platformu işaret etti. Niyeti belliydi.

İlerleyip Wakir''m gelmesini beklemelerini istiyordu.

“Salona vardığında biz de kendisine katılırız,” diye konuştu

Evanlyn berrak ve yüksek bir sesle.

Will, Halt’un başını hafifçe salladığını fark etti. Bir pro tokol,

daha da önemlisi bir haysiyet meselesi söz konusuydu burada.

Gelirken gemide yerel rütbeler ve asilzade unvanları görüşülmüştü.

El Şebah vilayetinin yerel yöneticisi olan Wakir, ülke yöneticisi

Emrikir't bağlıydı. Bu da onu Araluenli bir baronla eşdeğer hale

getiriyordu. El Şebah önemli bir vilayet olduğu için, Wakir de

kıdemli bir baronla, örneğin Arald’la, eşdeğer konumdaydı.

Ancak Cassandra, Kraliyet Prensesi’ydi ve herhangi bir yerel

yöneticiye göre çok daha üst rütbedeydi. Oturup onları bekleten

Wakir'i beklemesi yakışık almazdı. Öte yandan elbette ki heyetin

önderi olarak adamın konumuna biraz saygı göstermesi gerekiyordu.

Örneğin, gelip onu konukevinde ziyaret etmesini talep edemezdi.

Oracıkta, kabul salonunun hemen girişinde durup beklemek, hem

kendi saygınlığına hem de Wakir' in rütbesine hizmet ediyordu. Halt,

prensesin sözlerini değerlendiren Arridi yüzbaşısına bir göz attı.

Adam bir an için bu davranışı onaylar gibi görünmüştü. Belki de

Evanlyn’in kendine olan güveni ve saygısı sınanıyordu; muhtemelen

son sma- nışı da olmayacaktı.

“Ekselansları’na haber vereyim,” dedi Seleten. Halt, bu kez

~ 152 -

FİDYE

yanlarından ayrılan uzun boylu savaşçının koyu tenli yüzünde hafif

bir tebessüm gördüğüne emindi.

Seleten, salondaki sayısız kapıdan birini açıp ortadan kayboldu.

Muhtemelen bütün bina geçit ve koridorlarla kaplıdır, diye geçirdi

Halt içinden. Ayrıca Wakir ’in çalışanları için de birçok çalışma

odası ve kalacak yer vardır.

Artık yalnız kaldıklarına göre, Evanlyn’e davranışlarının doğru

olduğunu gösterebilirdi,

“Aferin,” dedi alçak sesle. Evanlyn arkasına dönmedi, ancak

Halt, kızın yandan gördüğü yanaklarının oynadığını fark etti.

Prenses hafifçe tebessüm etmişti.

“Ne yapacağımı bilemedim,” diye mırıldandı Evanlyn.

“İçgüdülerine güven,” dedi Halt. B;u tür durumlara sandığından

daha alışıkmış, diye geçirdi içinden. Yıllarını Duncan’ın yanında

geçiren prenses, aslında cin gibi bir kızdı. “Şüpheye düşersen,” diye

ekledi, “süslü konuşmalar yap.”

“Güldürme beni Halt,” dedi prenses bıyık altından. “Çok

heyecanlıyım zaten.”

“İyi gidiyorsun,” dedi Halt. O konuşurken odanın öteki ucunda,

sol tarafta bir kapı açıldı ve Wakir olduğunu sandıkları bir şahsın

önderliğinde, yarım düzine adam içeri girdi.

Will, hayal kırıklığına uğramıştı. O ana dek tanıştığı tek Ar -

ridililer Seleten ve askerlerinden ibaretti. Uzun boylu ve ince

askerlerin eğitimli savaşçılar oldukları, hal ve tavırlarından an-

laşılıyordu. Wakir ise bir memuru andırıyordu. Tıpkı Skandiya

yönetimindeki müdüre benziyor, diye düşündü azılı hasmmı

hatırlayarak.

Wakir''m boyu, beraberindeki herkesten bir baş kısaydı.

~ 153 -

JOHN FLANAGAN

Muhafız yüzbaşısı olarak grubun arkasını kollamakta olan

Seleten’den ise bir buçuk baş kısaydı. Aynı zamanda biraz kiloluydu

da -yok canım, diye düzeltti Will, adam resmen şişkoydu-kıvrımlı

cübbesi fazla kilolarını saklayamıyordu. Aşırı büyük türbanının

altındaki basık, şiş burunlu yüzü, çarçabuk şekil verilmiş yumuşak

kil hamurunu andırıyordu. Kararsızlıkla etrafına bakındıktan sonra

Araluen heyetini fark etti ve sırtım kaşıyarak süslü oyma

sandalyesine oturdu. Kısa bacaklarının yere değebilmesi için

sandalyenin ucuna oturması gerekmişti. Arkasına tam olarak

yaslanmaya kalkması halinde, bacakları platformun cilalı ahşap

döşemelerinin

üstünde

bir

çocuğunkiler

gibi

sallanmaya

başlayacaktı.

“Tam bir dev, ha?” diye bıyık altından mırıldandı Horace.

“Kes sesini,” diye cevabı yapıştırdı Halt mırıldanarak.

“Çocuklar, çocuklar,” diye hafifçe sitem etti Evanlyn. Will, onu

hayranlıkla izliyordu. Prenses, güven dolu bir edayla dimdik

duruyordu. Meseleleri kararlılıkla ustaca hallediyor, diye düşündü.

Evanlyn sanki bu iş için doğmuştu. İçten içe bir aydınlanma yaşadı.

Prenses gerçekten de bu iş için doğmuştu. Bir an sonra aklı bir kez

daha kendi yetersizliğine dair düşüncelerle doldu. Platforma doğru

hareketlenen Evanlyn ve diğerlerinin gerisinde kalmamak için

adımlarını hızlandırdı.

Çizmelerinin döşemede çıkardığı sesler, geniş salonun çıplak

duvarlarından yansıyordu. Evanlyn, takdim edilmek üzere

platformun hemen önünde durdu. Öne doğru hareketlenen Seleten,

prenses ile Wakir'in arasına geçti.

“Ekselansları, izin verirseniz Araluen Kralhğı’ndan Prenses

Cassandra’nın heyetini size takdim etmek isterim. Prenses,

- 15 4 -

FİDYE

size de Wakir ve El Şebah vilayetinin amiri Ekselansları Aman

Şub’del’i takdim edeyim.”

Evanlyn, başını eğerek selam verdi. Lord Anthony’ye kalırsa,

katı protokol kuralları uyarınca bir kadının böyle bir durumda

reverans yapması gerekiyordu. Fakat her ne pahasına olursa olsun

bunu yapmayacağını adama iletmişti.

“Ekselansları,” dedi adamı birkaç saniye boyunca selamlayıp

başını kaldırdıktan sonra.

Yaklaşmasını işaret eden Wakir, alçak platformun dibine gelen

prensese, ‘Lütfen oturun, hanımefendi,’ dedi.

Evanlyn, adımını atarken kalakaldı. Hafifçe yüzünü buruşturdu.

“Bendeniz Araluen Kraliyet Prensesi’yim, Ekselansları. Bundan

dolayıdır ki, bana ‘Haşmetmeapları’ şeklinde hitap etmeniz

gerekiyor. Bu unvan makamınıza uygun gelmiyorsa, ‘Prenses

Cassandra’ da yeterli olacaktır.”

Aferin sana, diye içinden geçirdi Halt, ama yüzü her zamanki

gibi ifadesizdi.

Wakir, prensesin tepkisi karşısında biraz telaşlanmış gibi

duruyordu. Başını yan tarafa çevirdi ve Evanlyn, adamın ona

rehberlik etmesi için bir anlığına Seleten’e baktığını fark etti.

İçinden Arridi subayının yüz ifadesini incelemek geliyordu ancak

bakışlarını Wakir'den ayırmaması gerektiğini biliyordu.

“Elbette, elbette! Ağzımdan öyle kaçıverdi. Affedersiniz,

Prenses... Haşmetmeapları,” dedi Wakir, bir yandan da bir el

hareketiyle kırdığı potu geçiştirmeye çalışıyordu. “Lütfen, gelip

benimle oturun.”

Gidip kocaman oyma sandalyesindeki adamın kucağına

- 15 5 -

JOHN FLANAGAN

çöküverdiğini hayal eden Evanlyn, içinden gelen kıkırdama isteğini

bastırmak zorunda kaldı. Bunun, tedirginliğine verdiği bir tepki

olduğunu kavramıştı ve ciddi bir yüz ifadesi takınmak için içten içe

mücadele ediyordu. Gerçi geçirdiği tereddüt anı işine yaramıştı; zira

kızın hareketlerini bir diğer hoşnutsuzluk işareti olarak gören Wakir,

sandalyesinden kalkmıştı. Will önündeki manzaranın garipliği

karşısında tebessümünü gizlemek zorunda kaldı. Kısa bacaklı Arridi

yöneticisi vücudunu ilk önce sandalyenin ön kısmına doğru itip,

ardından da hoplayarak yere inmek zorunda kalmıştı. Hayatı

boyunca etra- fındakilerin çoğuna göre boyu kısa kalmış olan Will,

bu kez bir başkasının aynı durumda olduğunu görmekten memnundu.

“Lütfen oturun, Haşmetmeapları!” diye tekrar rica etti adam.

Başını sallayan Evanlyn, Seleten’in önüne yerleştirmiş olduğu

yoğun dokumalarla kaplı sıraya zarifçe oturdu. Durumu başıyla

onaylayan Wakir, yeniden sandalyesine tırmandı ve sırtını oynatıp

eski konumunu aldıktan sonra yan tarafa bir bakış daha atarak

endişeyle dudaklarını yaladı. Evanlyn’in akima, idareyi eline

alabileceği fikri geldi.

“Skandiya Yüce Kontu, dostumuz Erak’ın fidye meselesini

görüşmeye geldik,” dedi prenses. Berrak ve mağrur bir sesle

konuşuyordu. “Aklınızda bir rakam vardır sanırım?”

“Var,” diye yanıt verdi Wakir. “Ödenmesi gereken bedel. ..” Bir

kez daha tereddüt etti ve gözleri hafifçe yana kaydı. Evanlyn,

kaşlarını çattı. Amma da kendine güvensizmiş, diye düşündü.

Hemen sonra Wakir cümlesine devam etti. “Seksen bin gümüş.”

Rakamı dile getirirken, kendine güvenen bir adamın sesiyle, sanki

karşı taraftan onay almışçasına konuşmaya başlamıştı artık.

- 15 6 -

FİDYE

Evanlyn başını iki yana salladı. “Çok yüksek,” dedi kesin bir

sesle. Wakir sandalyesinde şaşkınlıkla irkildi.

“Çok mu fazla?” diye tekrar etti ve Evanlyn de başıyla onayladı.

Anthony’den öğrendikleri akimdaydı. Senden pazarlık etmeni

bekleyeceklerdir, demişti teşrifatçı. Pazarlık etmemen onlar için büyük

bir hakaret olur.

“Elli bin öneriyoruz,” dedi Evanlyn sakince. Wakir, telaşla

ellerini başına götürdü.

“Elli bin mi? Ama bu...” Adam tereddüt edince, Evanlyn onun

yerine cümleyi tamamlayıverdi.

“Bizim önerimiz bu.”

Wakir eliyle yağlı gerdanını çekiştirmeye başladı. Gözlerine

kurnaz bir ifade yerleşmişti.

“Oldukça düşük bir rakam öneriyorsunuz, Haşmetmeapları. İyi

ama o kadarını bile ödeyebileceğinizi nereden bileceğim? Bu konuda

yetkili olduğunuza dair bir garanti verebilir misiniz?”

“Mührüm elinizde,” dedi Evanlyn kısaca. Önceki gün Seleten’e

vermiş olduğu mühür kutusu dikkatini çekmişti. Adamın

sandalyesinin yanındaki bir sehpada duruyordu. Wa- kir kutuya bir

göz attıktan sonra, kapağını kaldırıp açtı,

“Yaa, evet. Mührünüz,” dedi içini inceleyerek.

“Benim Araluen Prensesi Cassandra olduğumun bir kanıtı,” dedi

Evanlyn. Onu dikkatle dinleyen Halt, kızın sesindeki belli belirsiz

kuşkuyu fark etmişti.

Wakir, bir kez daha çenesini sıvazlamaya başladı.

“Öyle diyorsunuz... ama elbette ki, bu mühür...” Salon bo -

- 15 7 ~

JOHN FLANAGAN

yunca bakınarak elini savurdu ve cümlesini tamamladı, “her hangi

birine de ait olabilir.”

Zihni düşüncelerle dolup taşan Evanlyn, birkaç saniyeliğine

arkasına yaslandı. Ülkelerin birbirlerinin resmi mühürlerini kayıt

altında tuttuklarının farkındaydı. Arrida’nın da Araluen’le bu tür

bilgileri paylaşan ülkelerden biri olduğunu biliyordu. Araluen’den

ayrılmadan önce, Duncan ve Anthony tarafından altı ay kadar önce

gerçekleştirilen son değişim sırasında prensesin mührünün de

Duncan’ın mührüyle beraber karşı ülkeye sunulduğu söylenmişti

kıza. Wakir' in bu durumdan haberdar olması gerekirdi. Haberdar

olmaması, yalnızca bir tek anlama gelebilirdi...

Evanlyn, birden sandalyesinden kalkarak arkasında bekleyen

refakatçilerine döndü.

“Yürüyün gidiyoruz,” dedi katı bir sesle.

Ardından hiç tereddüt etmeden kararlı adımlarla arkadaşlarının

arasından geçti. Heyettekiler de aceleyle çizmeleri parkeleri

gıcırdatan önderlerini takip etmek üzere harekete geçtiler.

Arkalarından, platformun üstünden birtakım sesler geliyordu.

Arkasını dönen Will, Wakir'in bir kez daha ayaklandığını ve kararsız

hareketlerle Seleten’e bir şeyler işaret ettiğini fark etti. Öne çıkan

subay, Evanlyn’in arkasından seslendi.

“Prenses Cassandra! Lütfen bekleyin!”

Evanlyn durup, ağır ağır arkasına döndü.

“Beklemek mi?” diye sordu. Ona doğru ilerleyen Seleten’in

elleri, özür dilercesine iki yana açılmıştı. “Daha fazla hakarete

uğramak için mi? Karşıma bu sahtekârı çıkardınız. Konukevinde

bekleyeceğim, ancak gerçek Wakir sular çekilinceye dek

- 15 8 -

FİDYE

yüzünü göstermezse, buradan ayrılacağız.”

Yaşadığı kararsızlığın ardından omuzlan gevşeyen Seleten,

pişmanlıkla gülümsemeye başladı.

“Affınıza sığınırım, Haşmetmeapları,” dedikten sonra, plat-

formun üstündeki tıknaz adama döndü. “Sağ ol, Aman. Sen elinden

geleni yaptın.”

Sahte Wakir, kederli bir ifadeyle omuz silkti. “Özür dilerim,

Ekselansları. Gafil avlandım.”

Evanlyn’in aklındaki şüphe, nihayet doğrulanmıştı. Kuşku lu bir

ifadeyle yüzbaşıyı süzdü.

“Ekselanslan mı?” diye sordu ve Seleten omuz silkti.

“Aman benim muhasebecimdir,” dedi. “Anlamışsınızdır

herhalde, bendeniz El Şebah’ın Wakir’iyim. Geri dönerseniz gerçek

pazarlığa oturabiliriz.”

Evanlyn tereddüt etti. İçinden taviz vermemek geliyordu. Bir an

sonra düşünceleri Erak’a kaydı. Yaşanacak her türlü gecikme,

durumu daha da belirsiz hale getirip arkadaşlarını sıkıntıya

sokacaktı.

“Pekâlâ öyleyse,” dedi ve yeniden platforma yöneldi. Ara-

luenliler ile Svengal de arkasmdaydı. Kabul salonu boyunca bir kez

daha yürürken Will’e yaklaşan Horace, arkadaşının kulağına

fısıldadı.

“Bence bu işte oldukça iyi, sen ne dersin?”

- 15 9 -

eleten, onları geniş kabul salonundan çıkarıp yan taraftaki

küçük bir odacığa aldı. Odanın ortasında etrafı kalın ve ra -

hat yastıklarla çevrili alçak bir masa bulunuyordu. Camsız, ke-

S

merli pencereler gölgeli bir sundurmaya açılırken görünmez bir

hizmetkâr tarafından harekete geçirildiği anlaşılan yavaş bir per -

vane, odanın içinde serin bir esintinin dolaşmasını sağlıyordu.

Seleten, oturmalarını işaret etti. Will, bu odada Wakir'in gücünü

ortaya koyan bir sandalye bulunmadığını fark etti. Wakir

konuklarının yanına oturmuştu. Odanın içinde yalnızca ifadesiz

yüzleriyle kapının her iki yanında bekleyen iki asker kal mıştı.

Askerlerden birinin verdiği işaretle odanın gerisindeki kemerli bir

geçitten içeri giren hizmetkârlar, masalarını meyve kâseleri, kahve

cezvesi ve küçük fincanlarla donattılar. Kahveyi fark eden Orman

Muhafızlarının gözlerinin parladığını fark eden Evanlyn,

tebessümünü gizlemek zorunda kaldı.

“Dışarıda oynanan oyun için özürlerimi kabul edin,” dedi

Seleten yumuşak bir sesle. İşlerin gidişatından memnun görü nüyor,

diye geçirdi Will içinden. Evanlyn’in yüzü ise durumdan hiç de

keyif almadığını gösterir gibiydi.

~ 160 ~

FİDYE

“Gerçekten de gerekli miydi?” diye sordu Prenses soğuk bir

sesle. Seleten hafifçe başını eğdi.

“Korkarım öyleydi, Haşmetmeaplan,” dedi. Evanlyn bir şey

söyleyecek oldu ancak adam konuşmaya devam etti. “Her konuda

müzakere yetkiniz bulunduğundan emin olmalıydım. Ne de olsa,

Svengal’in,” yastıklardan birinin üstüne bağdaş kurup oturmakla

uğraşan Skandiyalı’yı işaret etti, “fidye ile birlikte birkaç ay sonra

dönmesini bekliyordum. Bir anda kapımda beliren ve belli ki

Svengal’in adına müzakere etme niyeti taşıyan bir Araluen heyeti,

beni şaşkına çevirdi. İşin içinde bir iş olduğundan şüphelendim.”

Bakışları bir kez daha Svengal’e kaydı. “Üstüne alınma,”

deyince, Skandiyalı umursamaz bir tavırla omuz silkti. Aklına Erak’ı

kurtarabilecek bir numara gelmiş olsa, o zamana dek çoktan şansını

denemişti.

“Mührüm elinizdeydi,” dedi Evanlyn. “Size o kadarı yet-

meliydi.” Soru sormuyor, durumu ifade ediyordu. Seleten, başını

nazikçe eğdi.

“Mührü hatırladım elbette. Ancak taşıyıcısı hakkında hiçbir şey

bilmiyordum. Çalınmış, hatta kopyalanmış bile olabilirdi. Genç bir

kadınla müzakere etmem gerekiyordu. Gerçekten de Prenses olup

olmadığınızı anlamalıydım. O nedenle Aman’ı yerime geçirdim.

Aldatmacanın büyük ihtimalle farkına varacağınızı biliyordum. Ama

amacınız bizi kandırmak olsaydı, oynadığımız oyunu görmezden

gelecektiniz. Yalnızca gerçek bir prenses hodri meydan deyip tıpkı

sizin yaptığınız gibi salonu terk edebilirdi.”

Halt’a dönerek gülümsedi. “Sizin şu prensesin sinirleri çok

sağlam. Ondan harika bir Arridili olurdu.”

- 161 -

JOHN FLANAGAN

“O zaten harika bir Araluenli,” diye yanıt verdi Halt. Wakir de

onaylarcasma başını salladı.

Ardından ellerini birbirine sürterek, hevesle gülümsedi.

“Artık görüşmelere geçebiliriz öyleyse.”

sa>— -----------------------s*-

Pazarlık, sabah boyunca sürdü. Seleten seksen bin gümüşlük ilk

teklifini yineledi. Evanlyn de kırk beş binlik bir karşı teklifte

bulundu. Gücenmiş bakışlarla onu süzerek kapıyı daha önce elli

binle açtığını belirten Wakir,e, az önce yaşananlar nedeniyle yara

alan saygınlığının artık o kadar yüksek bir rakam önermesine

müsaade etmediği cevabını verdi.

Pazarlık devam etti. Seleten, Erak’ı besleyip korumanın vi-

layetine şimdiden hatırı sayılır bir bedele mal olduğunu dile getirdi.

“O askerler, bizlere kazanç kapısı sağlayacak bir noktada

görevlendirilebilirdi,” dedi prensese dönerek. “Tülagi eşkıyaları,

köylerimize sürekli baskınlar düzenliyor.”

Bu ismi duyan Halt, başını kaldırdı. Crovvley’den almış olduğu

bilgiler, bir yılı aşkın süre önce elde edilen istihbarata dayanıyordu.

Eşkıya ve hırsızlardan oluşan vahşi çöl kabilesi Tülagilerin başarıyla

bertaraf edildiklerini zannediyordu. Ancak Wakir’in dediklerine

bakılırsa, çöl kabilesi geleneksel gücünü kısmen de olsa yeniden ele

geçirmişti. Kayda değer bir bilgi bu, diye düşündü; tabii Seleten’in

pazarlık amacıyla uydurduğu başka bir numara değilse.

Evanlyn, ortaya çıkan masrafları anlayışla karşıladığım be

- 162 -

FİDYE

lirtti. Ancak ses tonu o meselenin kendisini pek de ilgilendir mediğini

ortaya koyuyordu. Karşılık olarak Arrida’ya yaptıkları seyahatin ve

şahsi heyetinin masraflarından söz açtı.

“Üç Orman Muhafızı’nın yan yana seyahat ettiği, pek az

görülmüş bir durumdur,” dedi. “Yeteneklerine memleketimin her

karış toprağında ihtiyaç duyuluyor.”

Kulağına çalman kelimelere tepki verme sırası, bu kez Seleten’e

gelmişti. Prensesin “Orman Muhafızı” ifadesini kullanmasının

üzerine, gözleri dalgınlıkla kısıldı. Pelerinli üç şahıs, onun da

dikkatini çekmişti. Görünüm itibariyle sıradan birer oduncu, okçu ya

da avcıyı andırıyorlardı. Ancak kendilerine fazlasıyla güvendikleri

belli oluyordu. Özellikle şu yaşı geçkince, prensesin başdanışmanı

olanın sesi, basit bir okçudan beklenmeyecek kadar otoriter

çıkıyordu. Orman Muhafızları. Evet, bu ifadeyi daha önce de

duymuştu. Araluen Orman Muhafızları hakkında -o ülkeyi ziyaret

etmiş denizciler tarafından anlatılan- söylentiler dolaşırdı.

Hikâyelerin çoğu asılsızdı, ayrıca bire bin katılarak aktarıldıkları

açıktı. Ancak Seleten’in konuklarım ilgiyle incelemesi için bu kadarı

yetip de artıyordu bile.

Zihninden bunları geçirirken bile maliyet ve masraflardan -olası

tamiratları da ekleyerek- söz etmeye devam ediyordu.

“Arkadaşınız ve müttefikinizin buraya yağma amacıyla gelmiş

olduğunu hatırlatırım,” dedi. “El Şebah’ın hâzinesini talan etmeyi

planlamıştı.” Zarifçe araya sokuşturduğu “arkadaş ve müttefik”

ifadesiyle, belli belirsiz de olsa Araluen Krallığı’nın Erak’m

baskınlarına bir tür sessiz onay verdiğini ima ediyordu. Bu da ahlâki

açıdan avantajı ele geçirmesini sağlıyordu.

- 16 3 -

JOHN FLANAGAN

“Bu niyeti için de bir bedel ödenmeli.”

Evanlyn, durumu kabullenmekten başka çare göremiyordu.

Hâzineden hiçbir şeyin çalmmadığı gerçeğini öne sürse de o turun

galibi Seleten olmuştu ve önerisini elli bine yükseltmek zorunda

kaldı. Wakir de bunun üzerine fidye bedelinin yetmiş sekiz bine

inebileceğini -kabul etmese de- düşüneceğini belirtti.

Pazarlık, böylece devam etti. Seleten’in olayların seyrinden

büyük keyif aldığı anlaşılıyordu. Pazarlık etmenin Arridilile - rin

gönlünde özel bir yeri vardı. Evanlyn bir süre sonra, kendisinin de

pazarlık etmekten şaşırtıcı bir biçimde hoşlanmaya başladığını fark

etti. Seleten, cana yakın ve esprili bir adamdı. Sözlerinden alınmak

mümkün değildi. Ayrıca kendine has gizemli bir havası bulunan

Arridilinin son derece yakışıklı bir erkek olduğunu da itiraf

etmeliydi.

Nihayet kesinleşmemiş bir anlaşmaya varıldı. Ortaya çıkan

meblağ, Silasya Konseyi’nin güvencesiyle ödenmesi şartıyla, altmış

altı bin dört yüz sekiz gümüştü. Dört yüz sekiz gümüşlük garip

küsurata Seleten’in Silasyalıların son rakam üzerinden pay

istemelerinden şikâyet etmesi sonucu karar verilmişti. Gümüşlerin

garantili bir şekilde teslim edileceği gerçeği, nihai rakamın bir

miktar düşürülmesine olanak sağlıyordu. Fakat Si- lasyalılara

vermek zorunda olduğu pay, yine de adamın canını sıkıyordu.

Üzerinde anlaşılan fidye bedelini bir kâğıda not ederek, birkaç

kez başını salladı.

“Önümüzdeki bir saat boyunca bu rakamı gözden geçireceğim,”

dedi.

- 16 4 -

FİDYE

Ayağa kalkarak, prensesin kalkmasına yardımcı olmak için elini

uzattı. Bir kedi kadar esnek ve atletik olmasına rağmen kendisine

uzatılan eli reddetmeyen Evanlyn, adamın ona dokunmasından çok

hoşlanmıştı. Horace’m yüzünü hafifçe buruşturduğunu fark ederek

içinden gülümsedi. Bir kızın ne kadar çok hayranı olursa o kadar iyi,

diye düşündü. Seleten’in elini kibarlık sınırlarım biraz aşacak kadar

uzun süre tutmasının Will’i etkilemediğini fark etmişti. Ama ne de

olsa, Orman Muhafızları soğukkanlı görünmek konusunda

eğitimliydiler. Muhtemelen o da kıskançlıktan çatlıyordur, diye

geçirdi içinden.

Diğerleri de ayaklanmışlardı artık. İriyarı vücudunu yastıklardan

kurtaran Svengal, homurdanarak ayağa kalktı.

“Adamlarıma sizleri konukevine geri götürmelerini emre-

deceğim,” dedi Seleten. “Bir saat içinde cevabımı veririm.”

Evanlyn, bu bir saatlik gecikmeye rağmen rakamın kabul

edileceğini biliyordu. Halt, konukevinden ayrılmadan önce bunun

Arridi pazarlık yöntemlerinin ayrılmaz bir parçası olduğunu

söylemişti.

Gülümseyerek başıyla selam verdi. “Teşekkürler, Ekselansları.

Kararınızı dört gözle bekliyorum.”

s» ----------------------- ^

Konukevine varıp avludaki masanın etrafına oturduklarında Svengal

sabırsızlıkla başını iki yana salladı.

“Bu deli saçmalıklarına neden ihtiyaç duyuyorlar ki?” diye sordu.

“Rakamı kabul edeceklerini biliyoruz. Onlar da biliyor. Neden bunu

zaman kaybetmeden dile getirip işe koyulmuyorlar?”

- 16 5 -

JOHN FLANAGAN

“Bu bir tür iltifat aslmda,” dedi Halt. “Çok sıkı pazarlık ettiğimiz

için hemen karar veremeyeceklerini ima ediyorlar. Gönülsüzmüş

gibi davranmaları gerekiyor. Bu tür kurnazlıklar hoşlarına gidiyor.”

Svengal yine homurdanmaya başladı. Birçok Skandiyalı gibi o da

meselelere doğrudan yaklaşmaktan hoşlanırdı. Çetrefilli diplomasi

kurnazlıkları ona vız gelirdi.

Gilan sırıttı. “Bizleri de baskına dâhil ettiği o imalı sözler

hoşuma gitti.”

Halt başıyla onayladı. “Erak’ın ‘dostu ve müttefiki’ olmamıza

atıfta bulunmasını mı diyorsun? Bizi iyi yakaladı.”

Svengal’in bu gereksiz zaman kaybı karşısındaki sinirli tavırları

hâlâ devam ediyordu. Ayrıca diplomatik davranışlardan da sıkılmış

ve bıkmıştı. Kendisine zaman geçirecek bir meşgale arıyordu.

“Şey, bir bakıma haklı sayılır. Tüm bunlar kısmen sizin suçunuz

aslmda,” dedi.

Sandalyesinde öne doğru eğilen Halt’un yüzüne şüpheci bir ifade

yerleşti. “Bizim suçumuz mu?”

Svengal, belli belirsiz bir el işareti yaptı. “Evet. Ülkenizin

yağmalanmaması konusundaki ısrarınızı sürdürmeseydiniz, bu kadar

uzaklara gelmek zorunda kalmazdık.”

“Kusura bakma ama sana katılmıyorum,” dedi Evanlyn. “Erak’ın

baltasını sallayıp korumasız tüm ganimetleri ele geçirmek için

gördüğü ilk kıyıya çıkma huyundan ötürü bizi suçluyor olamazsın,

ya?” Sözlerinin biraz ağır kaçtığını düşünerek özür dilercesine

ekledi. “Sen sakın üstüne alınma, Svengal.”

Svengal omuz silkti. “Alınmadım. Erak’ın baskın sırasındaki ruh

halini çok iyi tarif ettin aslında. Ama konu o değil...”

~ 166 -

FİDYE

Konu her ne idiyse açığa kavuşturulamayacaktı, çünkü tam o

anda beliren bir hizmetkâr Seleten’in yanlarına teşrif etmekte

olduğunu bildirdi. Birkaç metre geriden gelen Wakir, masanın

etrafındakiler ayağa kalkarken gülümsüyordu.

“Kabul,” dedi ve herkesin yüzünde gülücükler açtı.

“Buharika,Ekselanslan,”dediEvanlyn.“SilasyaKonseyi’nin

garanti mektubu çantamda. Tek gereken fidye bedelinin eklenmesi

ve mührümle buna onay vermem. Hemen yapabiliriz.”

Seleten, memnun bir ifadeyle başını salladı. “Ne zaman uygun

olursanız, Haşmetmeapları,” dedi. “Acelemiz yok.”

Neyse ki her iki taraf da teminat mektubunu anlamakta güçlük

çekmemişti. Silasya Konseyi’nin garanti mektupları, bölgedeki

herkes tarafından tanınırdı. Yazım dilleri farklı olmasına rağmen,

Araluen ile Arridi ülkeleri aynı rakam sistemini kullanıyordu.

Üzerinde anlaşılan ve Evanlyn tarafından imzalanan meblağda ha ta

olması imkânsızdı.

“Erak’ın öyle düşünmediğine eminim,” dedi Halt. “İyi haberleri

vermek için onu ne zaman görebiliriz acaba?”

Seleten tereddüt etti.

“Şey... evet. Biz onu yanınıza getiririz,” dedi.

“Ne zaman? Bugün olur mu?” diye ısrar etti Halt ve Wakir yine

tereddüt etti.

“Biraz uzun sürebilir,” dedi Seleten. Halt, şüpheli bakışlarını

adama çevirdi.

“Ne kadar uzun?” diye sordu. Seleten’in yüzüne yatıştırıcı bir

tebessüm yerleşti. Ama Halt hiç de yatışacakmış gibi durmuyordu.

- 16 7 -

JOHN FLANAGAN

“Dört gün? Ya da beş?” dedi Seleten.

Evanlyn ile Halt, öfkeyle bakıştılar.

“Erak tam olarak nerede?” diye sordu Prenses. Will, kızın

sesindeki değişikliği fark etti. Seleten de aynı durumdaydı.

Yatıştırıcı tebessümü etrafına o kadar da güven dağıtmıyordu artık.

“Fafas’daki bir kalede,” dedi. “At sırtında dört günlük me-

safede.”

- 168 -

Bu bilgiyi bizlerle ne zaman paylaşmayı düşünüyordu -

nuz?” diye soran Halt’un sesindeki sakinlik yanıltıcıydı.

Seleten omuz silkti. “Pazarlık sona erdikten sonra. Onu üç gün

önce, geminiz görüş alanımıza girdiğinde El Şebah’dan gönderdim.

Anlaşma sağlanamaması halinde, tutuklunun tayfaları tarafından

kurtarılamayacağı kadar uzakta olmasını istedim.” Svengal’e bir

göz attı. “Sen sakın üstüne alınma.”

Skandiyalı, aldığı derin nefesi usulca bırakıverdi. Kendini

kontrol etmek için büyük çaba harcadığı belli oluyordu.

“Günün birinde şu hakaretlerinizden birini gerçekten de üstüme

alınacağım. O zaman işler gerçekten de çirkinleşecek. Biz

Skandiyalılar alındığımızda, tepkimizi baltalarımızla gösteririz.”

Seleten başını hafifçe eğdi. “Öyleyse sizden çok özür dilerim.

Ne olursa olsun, pazarlık artık tamamlandığı için Fafas’a haber

gönderecek ve Yüce Kont’un geri gönderilmesini sağlayacağım.

Teminat mektubu mühürlenip tarafıma teslim edilir edilmez.”

169 -

JOHN FLANAGAN

“Hayır. Hiç sanmıyorum,” dedi Evanlyn hemen. “Malın zarar

görmediğine emin olmadan yetmiş bin gümüşü teslim etmiyorum.”

Bir an içinden Yüce Kontu’ndan “mal” diye söz ettiği için Svengal’e

“Sen sakın üstüne alınma,” demek geçti. Ancak Skandiyalmın az

önce söylediklerini hatırlayınca, bunun pek de akıllıca bir davranış

olmayacağını fark etti.

Durum, içinden çıkılmaz bir hal almıştı. Seleten, para değiş

tokuşu yapılmadan Erak’ın şehre dönmesini emretmeye yanaş-

mıyordu. Benzer şekilde Evanlyn de Erak’ı sağ salim görmeden

parayı

ödemek

istemiyordu.

Karşılıklı

inatçı

bakışmalar

yaşanıyordu. Nihayet sessizliği bozan kişi Will oldu.

“Neden onu almaya Fafas’a gitmiyoruz?” diye sordu Seleten’e.

“Hem Prenses, Erak’ın iyi durumda olduğunu görüp rahatlar hem de

mektubu size oracıkta teslim etmiş olur.”

Her iki tarafın da vereceği yanıtı duymak için yüzlerini Halt’a

çevirmeleri, önerimi önemsediklerini gösteriyor, diye geçirdi

içinden. Kır saçlı Orman Muhafızı başını sallıyordu.

“Bana kalırsa bu iyi bir fikir,” dedi. Adil bir uzlaşma sağlanmıştı.

Ayrıca Arrida’da seyahat etmenin avantajlarını da gözünde

canlandırabiliyordu. Çok az sayıda Araluenli daha önce ülkenin iç

kesimlerine girme fırsatını yakalamıştı. Orman Muhafızları’nın bilgi

açlığı, asla doyurulamıyordu. Seleten’e bir göz attı. “Prenses’in

güvenliğini sağlayacaksınızdır, herhalde?”

“Refakatçi olarak yanımıza elli adamımı alacağız,” diye hemfikir

oldu Wakir.

“Ve benim tayfalarımı,” diye araya girdi Svengal. “Ne de olsa,

Prenses’i koruyacağımıza dair ant içtik.”

- 17 0 -

FİDYE

Ancak Seleten, bu kez aynı fikirde değildi.

“Olmaz,” dedi açıkça. “Silahlı bir Skandiya gücünün Arrida’nın

içlerine girmesine izin veremem.”

“Yalnızca otuz kişiyiz,” dedi Svengal masumca. Seleten acı acı

güldü.

“Otuz Skandiya savaşçısı,” dedi, “küçük bir orduya bedeldir.”

Svengal’in elinden alçakgönüllülükle tebessüm etmekten başka

bir şey gelmedi. Seleten, bakışlarını Halt’a çevirdi.

“Buna izin veremem,” dedi basitçe.

Halt da başıyla onayladı. “ Wakir haklı, Svengal. Sen olsan, yüz

Arridi savaşçısının Skandiya boyunca dolanmasına izin verir

miydin?”

Düşünceli bir tavırla bıyıklarını çiğneyen Svengal, Halt’un haklı

olduğunu kabullenmek zorunda kaldı.

Skandiyalı’nın bocaladığını fark eden Halt ekledi: “Ayrıca biz

beşimiz ve Seleten ile elli savaşçısının Prenses’i korumak için

yeterli olacağına inanıyorum.”

Evanlyn hafifçe öksürdü ve tüm bakışları üzerinde topladı.

“Bana kalırsa Prenses,” dedi kurnazlıkla, “kendisi burada yokmuş

gibi konuşmamanızı tercih ederdi.” Svengal’e dönüp gülümseyerek

ekledi: “Fafas’a yapacağımız kısa yolculuk boyunca adamlarını

yeminlerinden memnuniyetle azat ediyorum.”

Ardından da Seleten’e döndü.

“Ne zaman yola çıkarız?”

- 17 1 -

JOHN FLANAGAN

Ertesi sabah şafak sökmeden yola çıktılar. Seleten, Arridilerin

güneşin yükseldiği öğle saatlerinden önce seyahat etmeyi tercih

ettiklerini belirtmişti. Araluenlilerden de bu konuda hiçbir itiraz

gelmemişti.

îlk bir-iki kilometre boyunca onlara hafif bir esinti eşlik etti.

Sabahın erken ve ferah saatlerinde hızla yol aldılar. Seleten,

Evanlyn’e kendi atlarından birini tahsis etmişti. Arridi savaşçıları

tarafından tercih edilen bir at cinsiydi bu. Orman Muhafızları’nın

sürdüğü midillilere kıyasla daha uzun, daha ince ve daha zarif bir

görüntüsü vardı. Hayvanın tüyleri midillilerin aksine kısa ve

yumuşacıktı. Kısa bir yelesi ve tatlı, zeki bir suratı vardı. Kısa

sürede süratlenebilmesi amacıyla yetiştirilmiş olmalı, diye düşündü

hayvanı hayranlıkla izleyen Halt. Ayrıca belli ki kuru çöl sıcağıyla

başa çıkmasını da biliyordu.

Arridi önderi Horace’a da benzer bir binek önermiş, ancak

Horace Vurucu’nun sırtında kalmayı tercih etmişti.

“Atım benim huyumu suyumu bilir,” demişti gülümseyerek.

Onlar karanın içlerine doğru at sürerken, doğudaki alçak

tepelerin üstleri de turuncu, ince ve uzun bir ışık demetiyle

kaplanmıştı. Kıyıdan uzaklaştıkça esinti de peşlerini bırakmış tı ama

hava hâlâ serindi- Seleten, onları berrak çöl gecelerinin sıcak

olmadığı konusunda uyarmıştı. Gündüzleri sıcak ve kurak iken

geceleri şaşırtıcı bir şekilde soğuk geçiyordu.

Geçmekte oldukları sert, kayalık yüzeyleri inceleyen Horace,

Will’e

dönerek,

“Çöllerin

tamamen

kumdan

oluştuğunu

zannederdim,” dedi.

Bu yorum kulaklarına çalman Seleten, arkasına döndü.

“Kum Havzası ’na vardığımızda fazlasıyla kum görecek

~ 172 -

FİDYE

sin,” dedi. “Şu an kıyı düzlüklerini geride bırakıyoruz. Ardından sıra

yaklaşık otuzar metrelik kum tepeciklerine gelecek ve oradan da

içlerdeki sarp kayalıklara varacağız. Fafas mevkisine ulaşabilmek

için birkaç yüz metre tırmanmamız gerekecek.”

“Araziye doyacağız desene,” dedi Horace neşeyle;

Orman Muhafızları, çabucak bakıştılar. Halt, önceki gece Gilan

ile Will’i odasına çağırmıştı. “Karşımıza Arridi ülkesinin iç

kesimleri hakkında bilgi edinebilmek için büyük bir fırsat çıktı,”

demişti. “Araluen’de sahip olduğumuz haritalar, ilk birkaç

kilometreden sonra yalnızca tahminlere dayanıyor.”

Will ile Gilan, tecrübeli Orman Muhafızı’nı can kulağıyla

dinlemişlerdi. Orman Muhafızları bilgi toplama konusunda

takıntılıydı ve ileride bir çatışma yaşanması durumunda Arrida’nın

coğrafi yapısıyla ilgili bu bilgiler, hayati önem taşıyacaktı.

“Göze çarpan coğrafi özellikleri -uçurumlar, tepeler, dik

kayalıklar, kuyular- aklınıza kazıyın. Özellikle de kuyuları.

Dinlenmek için ara verdiğimizde, kuyuların yerlerini ezberleyin.

Mümkün olduğunca doğru bir rapor hazırlayabilmek amacıyla her

akşam notlarımızı karşılaştıracağız. Ardından da o günkü ilerleyişin

bir haritasını çıkaracağız. Kuzeybulanlarınız yanınızda mı?” diye

sordu Halt.

Genç Orman Muhafızlarının başları evet anlamında sallandı.

Korunaklı kutusu içinde yeryüzünün manyetik alanı uyarınca

serbestçe kımıldayan, mıknatıslanmış çelik şeritli aygıtlara

Kuzeybulan deniyordu. Kuzeybulan bir Skandiya icadıydı. Tüm

Orman Muhafızları, yanlarında birer Kuzeybulan taşırdı.

- 17 3 -

JOHN FLANAGAN

“Onları kullanın,” diye devam etti Halt. “Ama Seleten’e ne

yaptığınızı çaktırmayın sakın.”

Ancak Seleten budala değildi. Orman Muhafızları’nın ba-

kışmalarını fark ederek onları göz önünden ayırmamaya karar verdi.

Ülkeleri arasında hâlihazırda bir anlaşmazlık bulunmuyordu. Ama ne

zaman neyin değişeceğini kim bilebilirdi ki?

Güneşin parlak yüzü, kendisini göstermeye başlamıştı artık;

kıpkırmızı kocaman bir top halinde gökyüzünde yükseliyordu. Will,

günün o anlarında güneşin hareketlerini çıplak gözle ayırt

edebildiğini fark etti. Bir saniye önce ufuk çizgisinin yakmındayken,

bir an sonra tepelerinde özgürce süzülüyordu sanki. Karanlık

saatlerdeki serinliği sona erdiren hiddetli sıcak, bedenlerini yakmaya

başlamıştı.

“Bundan hiç hoşlanmadım,” diye mırıldandı Svengal. Tıknaz bir

beygirin üzerindeydi. İriyarı vücudu, narin Arridi atlarının uzun bir

yolculuk boyunca taşıyamayacağı kadar ağırdı. Seleten meraklı

gözlerini ona çevirince Skandiyalı, parmağıyla güneşi işaret etti.

“Denizde görülen kızıl bir güneş, kendine bir liman araman

gerektiği anlamına gelir,” dedi.

Wakir başıyla onayladı. “Çölde de aynı durum geçerli. Genellikle

fırtına belirtisidir ama her zaman değil,” diye ekledi, Evanlyn’e

güven verici bir şekilde gülümseyerek.

Şafak sökmeden önce, Seleten’in adamları etraflarında bir

çember oluşturup grup halinde at sürmüşlerdi. Işıkla birlikte görüş

alanı da genişlediği için, önderlerinin gümüş bir düdüğü üflemesiyle,

birlikler gündüz pozisyonlarını almaya başladılar. Beş atlıdan oluşan

bir müfreze hızla öne atılarak, grubun bir

- 17 4 -

FİDYE

kilometre kadar önüne geçti. Yaklaşan bir saldırı olursa grubu

uyarabilecek şekilde, hâlâ görüş alanı içindeydiler. Her biri

diğerinin birkaç yüz metre uzağında olacak şekilde, bir hat halinde

at sürüyorlardı.

Bir diğer beşli de aynı şekilde grubun arkasına geçti. Kalan kırk

savaşçı ise iki gruba ayrılarak arada yüzer metre bırakacak şekilde

komuta grubunun her iki yanına dağılmıştı. Böyle çıplak ve

niteliksiz bir arazide yolculuk etmenin avantajlarından biri, diye

içinden geçirdi Halt. Seleten, tek bir patika boyunca dip dibe

ilerleme zorunluluğu bulunmadığı için adamlarını geniş bir sahaya

istediği gibi dağıtabiliyordu.

Dizilişin göze çarpan bir diğer özelliği de adamların kendi

aralarında sohbete dalarak olası tehditleri gözden kaçırmalarını

engellemesiydi. Paralel iki hat halinde at süren askerlerin dış tarafa

çevrili bakışları, ufuk çizgisini tarıyordu.

Halt, Abelard’ı dürterek Seleten’in bembeyaz aygırının ya nma

geldi.

“Bir sorun çıkacağını mı düşünüyorsun?” diye sordu, etraflarını

çevirerek onları korumaya başlayan askerleri işaret ederek. Seleten,

omuz silkti.

“Çölde daima bir sorun çıkmasını beklemelisin. O takdirde sorun

çıkmayacaktır.”

Halt onaylarcasma başını salladı. “Bilgece,” dedi. “Kim

söylemiş?”

Seleten hafifçe tebessüm etti. “Pek bilge bir adam,” dedi.

“Bendeniz.”

Etrafına bakındı. Kısa boylu, genç Orman Muhafızı hevesli

bakışlarını tepesinde kendine has bir kıvrım bulunan uzak

- 17 5 -

JOHN FLANAGAN

bir tepeye dikmiş, küçük bir kâğıda notlar alıyordu. Seleten’in onu

durdurabilmek için yapabileceği bir şey yoktu.

O anda Halt’un ona başka bir soru sorduğunu fark etti.

“Şu sözünü ettiğin Tülagiler,” dedi Orman Muhafızı. Anlamlı

bakışlarını etraflarını saran koruma çemberine çevirip başını salladı.

“Kulağıma onları kontrol altına aldığınıza dair haberler çalınmıştı.”

Seleten başını hiddetle iki yana salladı. “O iblisleri hiç kimse

uzun bir süre kontrol altına alamaz. Haklarında ne biliyorsun?”

Halt omuz silkti. “Yağmacılar. Eşkıyalık ve suikastçilik de

yapıyorlar,” dedi.

Seleten kederli bir ifadeyle başım salladı. “Dediklerinin hepsi

doğru ve dahası da var. Bizler onlara Mavi Peçeliler, Tanrı’nın

Unuttukları deriz. Gerçek dinimizi hakir görürler. İblis ve şeytanlara

taparlar. Cinayet, hırsızlık ve yağmaya düşkünlerdir. Sorun şu ki,

çölün her yanını avuçlarının içi gibi bilir ve saldırıp biz daha karşılık

bile veremeden ortadan kaybolabilirler. Şeref ve acıma hisleri

yoktur. Onlardan biri değilsen eğer, insan değilsindir. Hayatın

değersizdir.”

“Ama bir noktada onları yenilgiye uğratmayı başardınız, değil

mi?” diye sordu Halt.

“Evet. Bedülinlerle ittifak kurduk.” Halt’un dilinin ucuna gelen

soruyu fark ederek açıklamaya koyuldu. “Bedülinler göçebe bir çöl

kabilesidir. Bağımsızlıklarına düşkün ve gururlu savaşçılardan

oluşur. Şerefli insanlardır. Çölde yollarım neredeyse Tülagiler kadar

iyi bulabilirler. Onları dize getirmek üzere geçici bir ittifak

kurmuştuk.”

FİDYE

“Kalıcı bir ittifak olmaması ne kötü,” dedi Halt.

Seleten dönüp Orman Muhafızı’na bir göz attı. “Öyle. Ama

dediğim gibi, Bedülinler gururlu ve bağımsız bir halktır. Atma caları

andırırlar. Onları senin adına avlanmaları için bir süreliğine

kullanabilirsin. Ama aslında kendileri için avlanıyorlar- dır. Belki de

Bedülinlerle bir kez daha irtibata geçip Tülagilere hadlerini

bildirmemizin zamanı gelmiştir.”

Halt, Wakir'in gözlerini güney ufkundan alamadığım fark etti.

Adamın bakışlarını takip ettiğinde, ufukta ince ve koyu bir çizginin

olduğunu gördü.

“Bir sorun mu var?” diye sordu. Seleten’in yüzüne güven verici

bir tebessüm yerleşti.

“Olabilir. Neyse en azından Tülagiler hakkında endişe etmemize

gerek yok. On kişiden büyük gruplar halinde görüldükleri nadirdir.

Elli savaşçıdan oluşan bir birliğe saldırmak istemeyeceklerdir.”

“Doğru,” diye mırıldandı Halt. “Ama bilge bir adam sorun

çıkması ihtimaline karşı daima tetiktedir, dememiş miydin?”

İçgüdüsel olarak omzunda asılı duran uzun yayının kirişine dokundu.

Seleten de onun bu hareketini fark etmişti. Bakışlarını yeniden

güney ufkuna çevirdi. Koyu renkli çizgi, gözle görülür bir biçimde

kalınlaşmıştı ve üstlerine geliyormuş gibi duruyordu. Wakir'in eli

gömleğinin içinde sakladığı gümüş düdüğe gitti.

“Öncülerden kafileye yaklaşmalarını isteyeceğim,” dedi. “Birkaç

dakika içinde görüş mesafemiz azalabilir.”

Svengal de gürbüz atını mahmuzlayarak yanlarına gelmişti.

Yaklaşmakta olan fırtınayı işaret etti.

- 17 7 -

JOHN FLANAGAN

“Şunu gördünüz mü?” diye sordu. Seleten başıyla onayladı.

“Denizde bunlardan birine yakalandığımızda, rüzgâr, deniz suyu ve

yağmur art arda öylesine bastırır ki nefes bile alamazsın. Bakalım bu

başımıza neler yağdıracak?”

“Kum,” dedi Seleten. “Milyonlarca, milyarlarca kum.”

ncüler verdiği işaret üzerine kafileye yaklaşırken, Seleten

de hareketlenmişti. Yabancılara bir göz atarak her birinin

El Şebah’dan ayrılırken onlara verdiği kefiyeleri taktığından

emin oldu. Üçgen şeklinde katlandıktan sonra uçları sırta doğ-

ru uzanacak şekilde kafaya geçirilen ve güneşten korunmayı

sağlayan pamuklu basit eşarplara kefiye deniyordu. Başlık

bağlandıktan sonra, devetüyünden ipliklerle tutturuluyordu.

çe Ö

Başlığın uçlarının burnu ve ağzı kapayacak şekilde nasıl

kildiğini yabancılara aceleyle gösterdi. Çöl koşulları altında basit

ama etkili bir koruma yöntemiydi.

“Bu çok gerekli,” dedi. “Kum fırtınası üstümüze çarptığında,

kefiyenin uçları olmadan nefes alamazsınız.”

WilFin bakışları güneye çevrildi. Birkaç dakika önce dikka tini

çeken koyu renkli ince çizgi, artık ufku bir uçtan diğerine dek

kaplayan kalın bir hatta dönüşmüştü. Hatta ufuk çizgisi de giderek

yaklaşıyormuş gibi görünüyordu. Bu gözlemini doğ rulamak için

gözlerini bu kez kuzeye çevirdi. Kum fırtınası güneydeki ufuk

çizgisini ortadan kaldırmıştı. Fırtına dalgası-

~ 179 -

JOHN FLANAGAN

nın dipleri, kirli bir kahverengi, neredeyse siyah renk almıştı. Artık

fırtınanın havaya doğru kilometrelerce yükseldiğini, gökyüzünü

tamamen kapladığını görebiliyordu. Fırtına görüş alanları içindeki

her noktayı süratle kaplamaya başlıyordu.

Üzengilerinin üzerinde dikilen Seleten, sığınabilecekleri bir yer

arıyordu.

“İşte!” diye seslendi. “Şu tarafta bir çukurluk var. Tümsek kıyısı

bizi fırtınadan biraz olsun koruyacaktır.”

Atını kayalık zeminin içinden geçmekte olan kuru çukurluğa

doğru sürdü. Çukurun kıyı kısımlarının boyu üç metreyi bile

bulmuyordu ama en azından bir miktar koruma sağlayacaktı.

Diğerleri de hızla önderlerini takip ettiler. Seleten çukurun kıyısına

birkaç metre kala durup geçmelerine izin verdi.

“Tanrım,” dedi Horace, “şunun ne kadar hızlı ilerlediğine bir

baksanıza!”

Tüm başlar yukarı kalktı. Kirli kahverengi kum duvarı güneye

doğru görüş alanlarım tamamen kapatmıştı. Yalnızca fırtına vardı

artık. Ne kadar büyük bir hızla üstlerine gelmekte olduğunu

görebiliyorlardı. Tıpkı rüzgâr gibi ilerliyor, diye düşündü Will. Bir

an sonra, fırtınanın zaten rüzgâr sayesinde hareket ettiğini hatırladı.

Başını kaldırdığında, Evanlyn’in ona baktığını hissetti. Endişeli

bakışları paylaştılar. Will, her ikisinin de aklına aynı şeyin -yıllar

önce, Kurt Rüzgârı 'nda esirken karşı karşıya geldikleri muazzam

deniz fırtınasının- geldiğini biliyordu. Gülümseyerek arkadaşını

cesaretlendirmek istese de tam o anda fırtına ilk darbesini vurdu.

İnanılmaz sıcak, kötü kokulu ve uçuşan, görünmez kum

tanecikleriyle doluydu.

- 180 -

FİDYE

Kum taneleri kırbaç gibi yüzüne ve böğrüne çarpan Çekici,

tedirginlikle ileri fırladı. Will, hayvanın dizginlerini sertçe çekti.

Genellikle gevşek bir şekilde tutması yeterli olurdu, ama bu şartlar

altında midillisini zorlaması gerekebileceğini düşünmüştü.

“Sakin ol, oğlum,” dedi. “Yalnızca kum.”

Rüzgâr, artık berbat ulumalarla etraflarında dolanmaya başlayan

canlı bir varlığa dönüşmüştü. Havadaki aydınlık, giderek

kayboluyordu. Will aralarında beş metre bile bulunmayan

Evanlyn’in loş ışık altında gölgeyi andıran, belirsiz bir karaltıya

dönüştüğünü fark ederek şaşkına döndü. Ötekileri de daha net

seçebildiği söylenemezdi.

Atının sırtında yanlarına gelen Seleten’i dinlemek için endişeyle

kişneyip sendeleyen atlarını adama iyice yaklaştırdılar. Wakir

korumalı kefiyesini ağzından çözerek emirler yağdırmaya başladı.

“Atlarınızı şu çukurluğa doğru sürün. Aşağı inip hayvanla rın

sırtlarını rüzgâra verin. Becerebilirseniz başlarım pelerinlerinizle

örtmeye çalışın. Ondan sonra da...”

Sözleri tam o anda ağzına dolan ince kumun neden olduğu bir

öksürük nöbetiyle kesildi. İki büklüm olup başlığını yeniden

kafasına geçirirken, gruba çukurluğu işaret etti.

Halt grubun önüne geçti. Peşinden takip etmemesi halinde akıl

hocasının görüş alanından çıkacağı fikri, Will’in iyice paniklemesine

yol açmıştı. Hemen yanından ilerleyen diğer karaltıların Gilan,

Horace, Evanlyn ve Svengal olduğunun farkındaydı. Daha ilerilerde,

fırtınanın içinde belli belirsiz şekiller ilerliyordu. Bunların korunaklı

çukura doğru yürüyen Arri- di askerleri olduğunu fark etti.

- 181 -

JOHN FLANAGAN

Halt ile Abelard’ın oluşturduğu loş gölge, bir anda yer yarılıp

içine girmişti sanki. Will tecrübeli Orman Muhafızı’nın çukurluğun

kıyısına vardığım fark etti. Dostlarını gözden kaybeden Çekici,

önlerindeki zeminin güvenli olmadığını sanarak huysuzlanmaya

başlamıştı. Kişneyip inat ediyor, Will’in, ilerlemesi için harcadığı

çabalara karşı koyuyordu. Etraflarında feryatlar koparan dehşetli ve

kuvvetli rüzgâr, minik midillinin yönünü kaybetmesine neden

oluyordu. Daha önce Will’in emirlerine hiç karşı gelmeyen Çekici,

yerinden kıpırdamıyordu bile. Rüzgâr nedeniyle efendisinin

yatıştırıcı sözlerini duymuyor ve ön tarafta bir yerlerden burnuna

tehlike

kokusu

geliyordu.

Halt

ile

Abelard’ın

ortadan

kaybolduklarına şahit olmuştu. Bu tür durumlarda efendisini

korumak üzere eğitilmişti. Ön bacaklarını iyice kastı ve çığlıklar atıp

derisini kamçılayan rüzgâr karşısında başını öne eğerek, olduğu

yerde kalmayı tercih etti.

Will, karaltı halindeki Horace’m önüne geçtiğini midilliler den

birkaç karış daha uzun olan Vurucu sayesinde anlayabildi. Yanından

başka birileri daha geçti. Kim olduklarına dair hiçbir fikri yoktu.

Durum inanılmaz bir şekilde, giderek kötüleşiyordu. Rüzgâr havayı

bir fırın gibi kavuruyor, havadaki milyonlarca kum tanesi

vücutlarının açıkta kalan kısımlarını ısırıyordu. Kum tanecikleri

kıyafetlerinin içine giriyor, kefiyelerle örtülü yüzlerine yapışıyor,

çizme, yaka ve vücutlarındaki tüm deliklere -göz, kulak ve burun

deliklerine- hücum ediyordu. Will göğsü çatlarcasma öksürmeye

başladı.

Öksürmenin, dışarı çıkandan daha fazla kum yutmasına neden

olduğunu kavramıştı ama elinden bir şey gelmiyordu.

Orada öylece duramayacağını fark etti. Ama Çekici’yi ka

- 182 -

FİDYE

derine terk etmesi de mümkün değildi. Onu gözleriyle görme nin

hayvanı yatıştırıp harekete geçireceği beklentisiyle midillisini

yönlendirmesi gerekecekti. Dizginleri sıkıca tutarak yere atladı.

Normal şartlar altında, sırtından indiğinde Çekici’nin kımıldamadan

onu bekleyeceğini bilirdi. Ancak bu berbat, kumlu rüzgârın feryatları

altında minik atının paniğe kapılmak üzere olduğunun farkındaydı.

Sağ kolunu Çekici’nin boynuna sardı ve diğer eliyle dizginleri

sıkıca tutacak şekilde hayvanı okşayıp, sakinleştirmeye çalıştı. İşe

yarıyor gibiydi. Çekici’nin yere sıkıca bastırdığı ön ayakları gevşedi

ve Will’in baskısıyla öne doğru birkaç sarsak adım attı.

“Hadi oğlum. Her şey yolunda. Yalnızca kum.” Kelimeleri

yatıştırıcı bir şekilde mırıldanmaya çalışıyordu, ancak kararsız ve

kuru bir gıcırtı halinde çıkan sesi, onu bile korkutuyordu. Hayvanın

onu duyabildiğini hiç sanmıyordu, ama sağ kolunun ve atının

böğrüne bastırdığı vücudunun Çekici’yi kontrol altında tuttuğunu

hissedebiliyordu.

Çekici’yi de yanma alarak zeminin hangi noktada çukurluğa

açıldığını görmeye çalıştı. Fırtınada uçuşan kum ve kırıntıların

arasında ayaklarını bastığı toprağı görebilmek için yapabileceği tek

şey buydu. Başını kaldırıp Çekici’nin suratına bir göz attı. Midillinin

gözleri, rüzgâr karşısında sımsıkı kapalıydı. Göz çukurları ile

kapaklarının etrafında bulunan nemli bölgeye ince kum taneleriyle

tozlar yapışmıştı.

Çukurluğun kenarı ne cehennemdeydi? Çekici’nin ona karşı

koyan gönülsüz vücudunun ağırlığını da beraberinde taşıyarak öne

doğru tökezledi. Dizginleri sıkıca çekmesiyle birlikte

- 18 3 -

JOHN FLANAGAN

geçici olarak teslimiyeti kabullenen hayvan, öne doğru tereddütle üç

adım daha attı. Çekici’nin rüzgâra arkasını vermek ve bu sayede

gözleriyle burun deliklerini kamçı darbelerini andıran kum

taneciklerinden korumak istediğini anlamıştı. Fakat hayvanı ç ukurun

sağlayacağı nispeten korunaklı alana doğru çekmeye devam etmesi

gerekiyordu. İçinden bir ses, fırtınanın asıl şiddetini henüz

göstermediğini söylüyordu.

Gözlerini yakarak geçici bir körlük yaşamasına neden olan

kumları temizlemek için, bir an Çekici’nin boynunu bıraktı.

Faydasızdı. Fırtına nedeniyle soluksuz kalmış, görme yeteneğini

yitirmiş ve konuşamaz hale gelmişti. Dizginleri bir kez daha çekerek

etrafında çığlıklar atan karanlık karşısında başını eğdi ve öne doğru

hareketlendi.

Ve adımını boşluğa attığını fark etti.

Dengesini kaybederek sendeledi ve boştaki kolunu çukurun

kıyısına doğru savurup yeniden ayaklarının üstünde doğrulmaya

çalıştı. Savurduğu kolu Çekici’nin burnuna çarpınca, gözlerine dolan

kumlar nedeniyle darbenin nereden geldiğini kavrayamayan hayvan,

paniğe kapılmış ve şaşkınlıkla irkil- mişti.

Düşmeye başlayan Will, vücudunu çaresizce çukurun kıyısından

öteye fırlattı.

Ağızlığına yediği ani darbeye bir de efendisini kaybetmesi

eklenince panikle irkilen, rüzgârın uğultusu nedeniyle dehşete

kapılan Çekici’nin çekiştirmesiyle birlikte dizginlerin kont rolünü

yitirdi. Kumdan kapanan gözleriyle içgüdüsel olarak rüzgâra

arkasını dönen hayvan, etrafını saran fırtınada kendisine Will’in

varlığım belli edecek bir işaret arıyordu. Normalde

- 18 4 -

FİDYE

çok güçlü olan sezgileri fırtınanın her yanı kaplayan feryadı, hararet

ve derisine kırbaç darbeleri gibi çarpan kum taneleri nedeniyle

körelmişti. Panik içinde kişneyerek, Will’in temasını hissedebilmek

için art arda iki adım attı. Ama yüzünü ters tarafa çevirmişti.

Will, zorla da olsa ayağa kalktı. Atma seslenmeyi denese de

boğazından çıkan ses, bir gıcırtıdan farksızdı. Birkaç metre ötesinde

bir karaltı görür gibi oldu ve bunun Çekici olduğunu kavrayarak o

tarafa doğru kör topal ilerledi. Ama karanlığın içindeki bir diğer

yoğun karanlıktan başka bir şey olmayan o belli belirsiz karaltı,

uzaklaşarak görüş alanından çıkıvermişti. Bu kez rüzgârı arkasına

alarak öne doğru paldır küldür yürümeye başladı.

“Çekici!” diye seslenmeye çalıştı. Fakat şiddetli rüzgârın

çığlıkları arasında kaybolan sesini kendisi bile duyamıyordu. Öne

doğru uzattığı eline dokunan, yalnızca havada uçuşan kum

tanecikleriydi.

Birden, rüzgâr, kum ve uçuşan kırıntılardan oluşan karaltının

içinden mucize eseri bir gölge çıkıverdi.

“Çekici!” diye seslendi soluk soluğa. Fakat pelerininin ya-

kasından tutan bir el onu öne doğru çekti.

Güçlükle de olsa Seleten’le yüz yüze olduklarını fark etti.

“Başını... eğ!” diye bağırdı kendisini sert zemine taşımakta olan

Wakir. Will adamın boynunu demir bir pençe gibi yakalayan ellerini

zorladı.

“At...” demeyi başarabildi. “Atım...”

Fırtınayı bastırabilmek için bilinçli bir şekilde “Bırak... onu!”

diye, ağır ağır konuştu Seleten. Bu tür durumlara kar

- 18 5 -

JOHN FLANAGAN

şı eğitilmiş olan atını dizlerinin üstüne çökmeye zorluyor, bir yandan

da boştaki eliyle Will’in yakasını bırakmıyordu. Ar- ridi atı, başını

kendi vücuduyla koruyacak şekilde yan yattı. Will’in ayakları,

yediği bir çelme üzerine yerden kesildi. Aynı anda yere düştükleri

Seleten, çocuğu atın vücudu sayesinde sağladığı kısıtlı barınağa

çekti.

Harcadığı çaba, kavrulmuş boğazını parçalarcasına “Çekici!”

diye feryat etti Will. Seleten çocuğun pelerinini çözerek, korunmak

için

kafalarının üstüne örtmeye çalışıyordu. Söylediklerini

duyabilmesi için Will’in kulağının dibine kadar uzandı.

“Buradan cesedin çıkar!” diye bağırdı. “Onu şu an bulmana

imkân yok. Denemen halinde hayatını kaybedersin! Atın yok artık!

Anlaşıldı mı?”

Will istese de istemese de adamın haklı olduğunu anlamıştı.

Etraflarında fır dönen bu kör edici kum fırtınasında Çekici’yi

bulması mümkün değildi. Yalnız başına korku içinde bekleyen

midillisini düşünmesiyle birlikte, tüm vücudunun sarsılmasına yol

açan hıçkırıklar eşliğinde, kontrolsüzce ağlamaya başladı.

Fakat gözünden yaş gelmiyordu. Sıcak hava ve boğazına dolup

nefesini tıkayan kum ile toz, ona bu kadarını bile çok görüyordu.

ırtına, nihayet dinmişti. Will, etraflarında feryatlar kopara-

rak grubu allak bullak eden fırtınanın başından beri ne ka -

dar zaman geçtiğini bilmiyordu. Saatlerce sürmüş olmalıydı.

FAma nihayet bitmişti işte.

Fırtına sırasında zihni, rüzgârın insana işkence gibi gelen

çığlıkları dışında her şeye kapalı kalmış gibiydi. Fırtınanın

geçmesinin ardından yaşanan ani sessizlik, hislerinin geri dönmesini

sağlıyordu. Bacaklarının, vücudunun ve Seleten’in başlarının üstüne

örtmüş olduğu pelerinin üstünde ağır bir şeyler yatıyordu.

Seleten’in kımıldadığını fark etti ve öfkeli rüzgâr nedeniyle

üstlerinde toplanan kum yığınını zorlamaya başladı.

Hemen yanında öksürmekle meşgul olan Seleten, pelerinin bir

köşesini üstlerinden atabilmişti. Kirli sarı-kahverengi kum, dört bir

yana döküldü. Will sırtüstü dönerek pelerini yüzünden çekti ve

kendine bir göz atmayı başardı.

Bacakları ya da vücudunun kalanı ortalarda yoktu. Yalnızca

kumla kaplı bir tümsek görebiliyordu. Kalkabilmek için alt kı -

- 187 -

JOHN FLANAGAN

sımlardaki kumu elleriyle temizleye başladı. Hemen yanındaki

Seleten’in de aynı şeyi yaptığının farkındaydı.

Birden arka tarafında bir hareketlenme hissetti. İrkilerek

döndüğünde, Seleten’in yuvarlanıp şişinerek ayağa kalkma ya çalışan

atını fark etti. Kalkmaya çalışırken harcadığı çaba nedeniyle

fırtınayı gövdesinin altında geçiren ikilinin üstüne kum yağmasına

neden olmuştu. Ardından da sertçe silkinerek ortalığı toz ve moloz

parçacıklarına boğdu.

Atın vücudunun geride bıraktığı boşluğa doğru gerileyen Will,

bacaklarının kumun içinden kurtulmaya başladıklarını hissediyordu.

Son bir çabayla deliğin içinden çıkarak zorla da olsa ayağa kalktı.

Hemen aşağılarında, çukurun diplerinde bulunan diğerleri de

aynı durumdaydı. Saklanılan noktaların tepesini dolduran kum

yığınlarında kıpırdanmalar görülüyordu. Bir an sonra toprak, minik

bir deprem yaşanmışçasma bir dizi noktadan açıldı ve insan

vücutları dışarı çıkmaya başladı. Çukurun diğer ucu tarafından

korunan diğerleri, Will ile Seleten’den daha iyi durumdaydılar.

Üstlerini kaplayan kum tabakası o kadar da kalın değildi. Ama yine

de dışarı çıkabilmek için bir süre uğraşmaları gerekmişti. Rüzgâra

arkalarını dönmeyi başararak çukurun kıyısı tarafından korunan

atların durumu daha da iyiydi. En azından kendilerini kumun içinde

yarı gömülü bir halde bulmamışlardı.

Will, başını çevirip Seleten’e bir göz attı. Adamın s uratı ince

taneli, sarı yapışkan kumla kaplıydı. Kıpkırmızı kesilen yorgun

gözleri, kaba bir maskenin deliklerini andırıyordu. Muhtemelen

kendisi de ondan farklı görünmüyordu. Wakir,

- 188 -

FİDYE

bitkinlikle başını salladı. Atının eyer topuzundan aldığı su tulumuyla

ıslattığı kefiyesini kullanarak mırıltılar eşliğinde hayvanın

gözlerindeki kumları temizlemeye başladı. Aygırın binicisine

güvendiğini ortaya koyan tepkileri Will’in olanları hatırlayarak

dehşete düşmesine neden olmuştu. Kabarık tüylü Çekici’nin ayağa

kalkmak için zorladığı kumlu tümseği görebilmek üzere çılgınlar

gibi etrafına bakındı. Ama görünürde hiçbir şey yoktu.

Çekici gitmişti.

Çölün içinde kaybolup gitmişti. Sendeleyerek çukurun ke-

narından birkaç adım uzaklaşan Will, hayvana seslenmeyi denedi.

Ancak kuru boğazına yapışan kumlar nedeniyle hiçbir ses

çıkartamıyordu. Omzuna bir el dokununca, dönerek Seleten’in ona

attığı su tulumunu yakaladı. Aldığı yudumu boğazında çalkalayarak

tükürdü. İkinci bir yudum daha aldı. Ilık sıvının boğazının yumuşak

dokusuna temas ettiğini hissedebiliyordu.

Seleten’in sudan henüz içmemiş olduğu gerçeği aklına gelince

tulumu uzattı ve adamın boğazını temizleyip tükürdükten sonra

tulumdan birkaç yudum içtiğini fark etti. Arridili nihayet tulumu

ağzından çekti.

“Sen... iyi... misin?” diye sordu duraklayarak. Belli belirsiz bir

hareketle arkalarındaki çölü işaret eden Will, başını iki yana salladı.

“Çekici,” dedi kederli bir sesle. Başka bir şey söyleyemedi.

Kulağına kumun üstünde kayan çizmelerin çıkardığı sesler çalınınca,

dönüp yorgunlukla çukurun kıyısına tırmanan Halt’u fark etti. Onun

da suratı sarı kabuklarla kaplanmıştı. Kıpkırmızı kesilen gözleri,

yorgun bakıyordu.

- 18 9 -

JOHN FLANAGAN

“İyi misin?” diye Seleten’in sorusunu tekrarladı Halt. Gözleriyle

sağı solu araştırmaya koyuldu ve bir an sonra “Çekici nerede?” diye

sordu korkuyla. Will yaşların hücum etmeye başladığı gözlerini

önüne dikti. Ama tıpkı biraz önce olduğu gibi, vücudunda gözyaşı

olarak akıtacak sıvı kalmamıştı.

“Kayıp,” dedi üzüntüyle. Yalnızca o kadarını söyleyebilmişti.

Eliyle çölü işaret etti.

“Kayıp mı?” diye tekrar etti Halt. “Kayıp da ne demek? Nasıl?”

“Hayvan paniğe kapıldı ve rüzgârda serbest kaldı,” dedi Seleten.

Başını iki yana sallayan Will, hiç de tekin bakmayan gözlerini

Halt’a çevirdi.

“Onu kaybettim!” diye patladı. “Dizginleri bırakıverdim! Hepsi

benim suçum... benim!”

Halt’un kollarım ona sardığını hissedince, tüm benliği akıl

hocasına sarılma isteğiyle doldu. Ama içi asla rahatlamaya- caktı.

Hissetmekte olduğu acıyı hafifletmenin hiçbir yolu yoktu. Midillisi,

sevgili Çekicisi yoktu artık. Dizginleri elinden bırakan da

kendisiydi. Paniğe kapıldığı, korktuğu ve efendisinin yardımına en

çok ihtiyaç duyduğu anda yoldaşını yüzüstü bırakmıştı.

Nihayet yüzünü kaplayan sarı renkli kabukların arasından

gözyaşları akmaya başladı ve engelleyemediği hıçkırıkların

eşliğinde başını Halt’un omzuna gömdü. Uzaklardan kulağına

etraflarına toplanan dostlarının yorgun argın sesleri, sordukları

sorular ve Halt’un hepsine verdiği korkunç yanıt geliyordu.

“Çekici kaybolmuş.”

İki kelime. Herkesi bir anda susturan iki kelimecik. Gilan,

Horace ve Evanlyn, midillinin Will için önemini çok iyi bili

- 19 0 -

FİDYE

yorlardı. Bir Orman Muhafızı ile midillisi arasındaki o özel ilişkinin

farkındaydılar. Svengal de her ne kadar bunu tam olarak anlamasa

da, gemisini kaybeden bir Skandiyalı yerine koyduğu arkadaşı adına

hüzünlenmişti.

Will, dostlarının korkunç habere inanamadıklarmı söylediklerim

belli belirsiz duyabiliyordu. Orman Muhafızları ile midillileri

arasındaki ilişki, herhangi bir atın sürücüsüyle olan ilişkisinden çok

daha fazlası demekti. Bu gerçeği hepsi çok iyi biliyordu. Çıraklık

günlerinden itibaren midillileriyle aralarında bir bağ kuruluyor ve

özel yeteneklerini birlikte geliştiriyorlardı.

Seleten, olan biteni anlamadan izliyordu. Tüm Arridiler gibi o da

atlara bayılırdı. Ancak bu tür sert arazilerde kayıpların kaçınılmaz

olduğunun farkındaydı. Kırılan bacaklar, susuzluk, güneş, ava

çıkmış çöl aslanları ve nemli ya da gölgeli köşelerde pusuya yatmış

bekleyen zehirli yılanlar bir atı anında öldürebilirdi. Bu tür kayıplar

çok üzücüydü. Ama doğanın kanunu buydu. Güneşe bakarak öğlen

saatinin geçmiş olduğunu tahmin etti.

“Burada birkaç saat dinleneceğiz,” dedi. “Öğleden sonra ortalık

yatışınca yolumuza devam ederiz.”

Adamlarına ateş yakıp kahve pişirmelerini emretti. Başlarına

gelenlerin ardından kimsenin yemek yemek isteyeceğini sanmıyordu.

Ama kahvenin herkesi kendine getireceğinden emindi. Kır saçlı

Orman Muhafızı’nın çırağını çukurun kıyısında bulduğu küçük

gölgeliğe götürüşünü ve çocuğu oturtmasını izledi.

Yanlarına yaklaşan Prenses ve genç savaşçı çocuğu teselli

- 19 1 -

JOHN FLANAGAN

etmek istedilerse de tecrübeli Orman Muhafızı onları bir el ha -

reketiyle göndermişti. Konuşmanın zamanı değildi.

Seleten, çocuğun yorgunluktan bitap düştüğünün farkındaydı.

Hepsi aynı durumdaydı aslında. Bu tür fırtınalar, insanın

dinlenmesine izin vermezdi. Kaslar, sinirler ve zihin, kopma

noktasına dek gerilirdi. Özellikle ilk kez bir kum fırtınasına maruz

kalanların yaşadığı korku, inanılmaz boyutlara varıyordu. İnsan

fiziksel ve duygusal anlamda tükeniyordu.

Diğer Orman Muhafızı, şu Gilan dedikleri çocuk, ateş yakan

askerlerin yanma gitmişti. Kahvenin hazırlanmasını bekledikten

sonra doldurduğu fincanı çukurun kıyısında büzüşmüş olan çocuğa

götürdü. Yanma çömelerek fincanı Will’e uzattı.

“Al bakalım, Will,” dedi usulca. “İç şunu.”

Will, elini zar zor kaldırarak kahveyi istemediğini belli etti. Çok

kederliydi. Gilan bu kez daha güçlü bir şekilde fincanı iterek çocuğu

dürttü.

“İçmen gerek,” dedi. “Çekici’yi bulacaksak gücünün kuvvetinin

yerinde olması gerek.”

Şaşıran Halt, başını kaldırıp eski çırağına bir göz attı.

“Ne dedin sen?” diye sordu ama Gilan istifini bozmamıştı.

“Ben onunla giderim,” diye cevap verdi. “Çekici’yi bulacağız.”

Nihayet başını yukarı kaldıran Will, fincanı alırken Gilan’la göz

göze geldi. Bakışlarında zayıf da olsa bir umut ışığı vardı. Çok

zayıf, diye düşündü Gilan, ama var işte.

Birden ayaklanan Halt, Gilan’ı kolundan tuttuğu gibi yukarı çekti

ve genç Orman Muhafızı’m birkaç metre öteye götürdü.

- 19 2 -

FİDYE

“Neler saçmalıyorsun sen?” dedi alçak sesle. “Çekici yok artık.

Öldü o.”

Gilan, başını iki yana salladı. “Bunu bilemeyiz. Kaybolmuş

olabilir, ama öldüğünü nereden biliyorsun?”

Halt, şaşkınlığını belli edercesine havaya kaldırdığı elleriyle

etraflarındaki kum yığınlarını işaret etti. “Fırtına sırasında

yanımızda miydin sen?” diye sordu.

Gilan, sakin sakin başını salladı. “Evet ve hayatta kaldım. Alaz

da öyle. Bana Çekici’nin öldüğüne karar vermekte biraz acele

ediyorsunuz gibi geliyor. Orman Muhafızı midillileri çe tin cevizdir.”

Halt, bu gerçeği kabullenmek zorundaydı. “Pekâlâ. Diyelim ki

haklısın. Diyelim ki hayatta. Fakat hâlâ çölün ortasında kayıp

durumda. Nerede olduğunu Tanrı bilir.”

“Kayıp,” diye tekrar etti Gilan. “Kayıplar bulunabilir. Bu riski

almalıyız. Abelard kaybolmuş olsa alırdın,” diye ekledi. Halt bunun

umutsuz bir arama olacağını söylemek üzereyken kendini durdurdu.

“Ben onunla giderim. Bize iki gün verin. Ya Çekici’yi buluruz ya da

Fafas’da size katılırız,” diye ekledi Gilan.

“Hayır, Gil. Sen gelmiyorsun. Ben yalnız gideceğim.”

İrkilen kafalar, sesin sahibi Will’e döndü. Şaşkınlıklarının

nedeni, sözlerin içeriği kadar çocuğun inançlı ses tonuydu. Birkaç

dakika önce kederle kıvranan Will, kendisine uzatılan umut dalına

tutunmuş ve hevesle kendini yukarı çekmeye başlamıştı.

“Evanlyn’in yanındaki adam sayısını daha da azaltanlayız. Onu

koruyacağımıza dair her birimiz Kral’m önünde ant

- 19 3 -

JOHN FLANAGAN

içtik,” dedi Will. “Ben aranızda olmasam da olur, o nedenle yalnız

gideceğim. Ayrıca,” diye ekledi, “Çekici’yi kaybeden benim ve onu

bulmak da bana düşer.”

“Saçmalamasana!” diye patladı Halt. “Sen daha çocuksun!”

Dünyadaki herkesten daha çok sevip saydığı öğretmeniyle yüz

yüze gelen Will’in toz ve gözyaşlarıyla kaplı yüzünde inatçı çizgiler

belirdi. Tam cevap vermek üzereyken, elini kaldıran Gilan onu

durdurdu.

“Will, bir şey söylemeden önce bizi biraz yalnız bırak lütfen,”

diye rica etti. Halt’un yüzüne de tıpkı onunki gibi inatçı bir ifadenin

yerleştiğini fark eden Will, anlık bir tereddüt yaşadı. Ancak Gilan

bir kez daha başını sallayınca denileni yaparak çukurun kıyısına geri

döndü.

“Halt,” dedi Gilan mantıklı bir ses tonuyla, “diyelim ki Alaz

kayboldu ve ben de gidip onu bulmaya karar verdim. Beni dur -

durmaya çalışır miydin?”

“Elbet...” diye söze girdi Halt. Bir an sonra mantığı ağır basarak,

“Elbette hayır,” diye sözlerini düzeltti. “Ama sen bir Orman

Muhafızı’sm. Will henüz küçük bir çocuk.”

Gilan, eski akıl hocasına gülümsedi. “Artık onun büyümeye

başladığını fark etmiyor musun Halt? Kanatlarının altına aldığın o

on beşlik sıska çocuk değil artık. O bir Orman Muhafızı, yalnızca

unvanı eksik.”

“O bir çırak,” diye ısrar etti Halt. Gilan bir kez daha tebessüm

ederek başını iki yana salladı.

“Son sınavları geçemeyeceğini mi düşünüyorsun?” diye sordu.

“O sınavlar bir formaliteden ibaret ve bunu sen de biliyorsun. Will

daha şimdiden en az yarım düzine meslektaşımıza göre daha

yetenekli ve daha zeki bir Orman Muhafızı.”

- 19 4 -

FİDYE

“Ama daha çok genç...” diyen Halt, cümlesini bitiremedi.

Gilan’ın haklı olduğunun farkındaydı. Mantığı bunu anlıyordu.

Ancak duygulan, ona genç çırağını korumasını söylüyordu. Tek

başına çöle girmesi halinde, çocuğu nasıl tehlikelerin beklediğini

kim bilebilirdi? Gilan, elini Halt’un omzuna koydu. Hayatta en saygı

duyduğum adama nasihat vermek ne garip şeymiş, diye geçirdi

içinden.

“Bir gün onu serbest bırakman gerekeceğini biliyordun, Halt.

Hayatı boyunca yanında olamazsın. Onu bunun için eğitmedin. Bana

da aynı şeyi yapmaya çalışmıştın, hatırlıyor musun?”

Halt, keskin bakışlarını yukarı kaldırdı. Dile getirmediği soruyu

yanıtlarken, Gilan’m yüzü hâlâ gülüyordu.

“Çıraklığımın son birkaç ayında bana da dişi bir kuşun yavrusuna

davrandığı gibi davranmaya başlamıştın,” dedi. “Peşinden gitmemiz

istenen şu katil ayıyı hatırlıyor musun? Beni Redmont’ta bırakmak

için bahane ardına bahane aramıştın.”

O olayı hatırlamaya çalışan Halt’un yüzü asıldı. Gerçekten de

öyle mi yapmıştı? Mümkündü. Will hakkında biraz düşününce Gilan

ile hemfikir oldu. Çocuk-delikanlı, diye düzeltti kendini- birkaç ay

içinde çok büyük ihtimalle tam teşekküllü bir Onnan Muhafızı

olacaktı. Artık öğreneceği hiçbir şey kalmamıştı. Gireceği sınav,

gerçekten de bir fonnaliteden ibaret olacaktı.

“Hayatım Will’e emanet eder miydin, Halt?” diye araya girdi

Gilan. Halt başını kaldırıp eski çırağına baktı.

“Evet,” dedi usulca. Gilan, bir kez daha hocasının omzuna vurdu.

“Öyleyse kendi hayatı söz konusu olduğunda da güven ona,”

dedi.

- 19 5 -

ill, refakatçilerinin getirdiği on yedek attan birini seç -

mişti. Kır renkli hayvan, Arridi atlarının en küçüğüydü.

W

Bilinçli bir seçim yapmamıştı ve daha sonradan, muhtemelen

kendisini daha iyi hissetmek için sürüdeki en küçük atı seçmiş

olduğunu fark edecekti.

“Adı Mızrak,” dedi Arridili ahırcıbaşı. Will’in omzuna asılı

kocaman, uzun yayı görünce gülümsedi. “İyi bir seçim yaptın. Belli

ki atın iyisinden anlıyorsun.”

“Teşekkürler,” dedi dizginleri yakalayıp eyer kayışlarını şöyle

bir çekiştiren Will. Başkasının ayarlarına güvenmeyip eyer

düzeneğini bizzat kontrol etmesi gerektiğini çoktan öğrenmişti.

Arridi binicisi, beğeni dolu bakışlarla çocuğu izliyordu. Yaptığı

kontrollere hiç alınmamıştı.

Eyer topuzunun üzerine ağzına kadar dolu iki su tulumu asılmış,

hayvanın arka tarafına da küçük bir çadır ve battaniye

tutuşturulmuştu. Will’in kendi teçhizatı, fırtınada Çekici ile birlikte

ortadan kaybolmuştu. Atını ona veda etmek için bekleyen

arkadaşlarına doğru sürdü. İlk başta yeni binicisine

- 196 -

FİDYE

direnen ve yüzünü diğer atlara dönerek kişnemeye başlayan Mızrak,

Will’in yularına sıkıca asılıp kulağına yüreklendirici kelimeler

fısıldaması üzerine uysallıkla yürümeye başlamıştı.

Arkadaşının elini konuşmaksızın sıkan Horace, Will’in di-

ğerleriyle de vedalaşabilmesi için Mızrak’ın eyerini yakaladı.

Ardından Evanlyn, yaşlı gözlerle Will’i kucakladı.

“İyi şanslar, Will,” diye fısıldadı arkadaşının kulağına. “Dikkatli

ol. Onu bulacağından eminim ”

Yüzünde endişeli bir ifadeyle genç dostunun gözlerini arayan

Gilan, Will’in elini sertçe sıktı.

“Bul onu, Will. Keşke ben de seninle gelseydim.”

Will, başını iki yana salladı. “Bu konuyu hallettik sanıyo rum,

Gilan.” Konuyu uzatmak istemiyordu, zira sırf Evanlyn biraz daha

güvende olsun diye yolculuğa tek başına çıktığını öğrenmesi

halinde, kızın ortalığı birbirine katacağının farkındaydı. Bir de

Evanlyn’in itirazlarıyla uğraşmak istemiyordu.

Sırada Svengal vardı. Deniz kurdu, ufak tefek Orman

Muhafızı’nı Skandiyalılara özgü bir şekilde sıkıca kucakladı.

“Kendine dikkat et evlat,” dedi. “Atım bul ve geri dön.”

“Teşekkürler, Svengal. Siz de bir an önce Erak’ı özgürlüğüne

kavuşturun. Sabırsızlandığına eminim.”

İriyarı Skandiyalı’nın yaralı suratına bir tebessüm yerleşti.

“Aslında onu kurtararak zindancıya bir iyilik yapmış olacağız,” diye

cevap verdi. Gülümseyen Will, nihayet Halt’un karşısına geçti.

Büyük an geldiğinde, ikisinin de söyleyeceği bir şey kalmamıştı.

Will kır sakallı akıl hocasına sıkıca sarıldı. Nihayet kendinde bir

şeyler söyleyecek gücü bulabilmişti.

JOHN FLANAGAN

“Geri döneceğim, Halt. Yanımda Çekici ile birlikte.”

“Dönsen iyi olur.”

Halt’un sesi, hafifçe çatlıyor gibiydi, ama Will bir an sonra

yanlış duyduğuna hükmetti. Suratsız, gülümsemeyen, duygularını

belli etmeyen Halt’un sesi çatlayacaktı, ha? Asla.

Karşılıklı birbirlerinin sırtına -erkeklerin duygularını ifade

edecek kelime bulamayınca yaptıkları şekilde- defalarca vurduktan

sonra geri çekilen Will, Seleten ile burun buruna geldi. Will’in atını

ve üstünde asılı teçhizatım inceleyen Wa- kir, onaylarcasına başını

salladı. Ardından da rulo yapılmış bir parşömen kâğıdı çıkardı.

“Kıyıları, doğal sınırları ve Fafas yolunu gösteren bir bölge

haritası bu.” Tereddüt etti. Son on beş dakikayı kendi haritasını

kopyalamakla geçirmişti. Haritanın bir yabancının elinde ne kadar

değerli bir stratejik belgeye dönüştüğünün farkındaydı. “Hiçbir

şekilde bir kopyasını çıkarmayacağına dair söz verir misin?”

Will, başını sallayarak “Şeref sözü,” dedi. Seleten haritayı

çocuğa vermeye ancak kopyalanmayacağına dair şeref sözü almak

şartıyla razı olmuştu.

“Yolunu bulabileceğinden emin misin?” diye sordu Seleten. Will

yeleğinin iç cebindeki Kuzeybulan’ı yokladı. Arridi milleti,

manyetik yön bulucunun varlığından haberdar değildi. Yönlerini

geceleri yıldızlara bakarak, gündüzleri ise güneşin yılın farklı

zamanlarındaki hareketleri, yüksekliği ve pozisyonuyla bağlantılı bir

dizi karmaşık harita sayesinde buluyorlardı.

“İdare edebilirim. Teşekkürler, Seleten.”

Arridili başını sallayarak onayladı. Hâlâ bir atın peşinden

- 19 8 -

FİDYE

koşmanın gereksiz olduğuna inanıyordu. Ancak Araluenlilerin

binekleriyle farklı bir ilişkileri olduğunu anlamıştı.

“Atın, büyük ihtimalle rüzgârı da arkasına alarak uzaklaşmıştır.

Bu da kuzeydoğu yönünden kuzeye doğru sürüklendiği anlamına

geliyor.” Haritayı çözerek bahsettiği yönü işaret etti. “Bu da seni

şurada bulunan Kızıl Tepeler’den geçirecektir.” Haritadaki tepelik

bir bölgeyi gösterdi. “Tepelerin ötesinde iki tane kuyu var. Atlar su

kokusunu uzun mesafelerden alabilirler. Atın eğer koku alırsa, bu

kuyulardan birinin yakınındasın demektir. Şuradakine yarın öğleden

sonra varmış olman gerek.”

Harita farklı bir alfabe kullanılarak hazırlanmış olmasına

rağmen, kuyu gibi önemli noktalar resimler aracılığıyla işaret-

lenmişti. Will, anladığını belli edercesine başını salladı.

“Tahminimce atın, suyun kokusunu alması halinde kuyunun

etrafında kalmayı tercih edecektir. Kuyuyu bulamamanız halinde

sana verebilecek bir tavsiyem yok,” dedi Seleten. Haritayı inceleyen

Will, karşılık vermedi. Başını kaldırıp kuzeye doğru uzanan boş

topraklara bir göz attı.

“Gece ateş yak. Çöl, aslanlarla doludur ve ateş onları senden

uzakta tutacaktır. Etrafında bir aslan varsa zaten anlarsın.”

Seleten’in bakışları, kır renkli ata çevrildi. “Mızrak sana çabucak

haber verecektir. Ne de olsa, aslan onun peşine düşecek.”

“Başka dikkat etmem gereken bir şey var mı?” diye sordu Will.

“Çöl kobraları. Ölümcüldürler. Çöldeki birçok canlı gibi onlar da

gölgelik ve nemli alanlara sığınırlar. Kumların adeta bir parçası olup

çıkarlar. Tıslayıp yükselinceye dek orada ol-

. 199 _

JOHN FLANAGAN

duklarını anlayamazsın. O noktada saldırıya uğramadan kaçabilmek

için iki saniyen var.”

“Isırılırsam ne yapmalıyım peki?” diye sordu Will. Seleten

usulca başını iki yana salladı.

“Isırılırsan ölürsün,” dedi.

Will’in yüzü, bir anda buruşuverdi. Beklediği cevap bu değildi.

Seleten’le el sıkışıp rulo haline getirdiği haritayı yeleğinin içine

tıkıştırdı.

“Sağ ol, Seleten. Birkaç gün sonra görüşürüz.”

Seleten eliyle ağzına, alnına ve yeniden ağzına dokundu.

“Umarım ki seyahat tanrısının iradesi de o yönde olsun,” dedi.

Diğerlerine dönerek kendini gülümsemeye zorlayan Will,

Mızrak’m yularını Horace’dan aldı.

“Yola koyulsam iyi olacak,” dedi sahte bir neşeyle. “Çöl

kobralarını bekletmemek gerek.”

Sırtına atladığı Mızrak’ın başını kuzeye doğru çevirdi ve yu-

muşak adımlarla çukurun içindeki minik kamptan ayrıldı. Yüz metre

kadar gitmişti ki, arkasına döndü ve bunu yaptığına anında pişman

oldu. Arkadaşlarını görünce boğazına ve kamına iki ayrı yumru

oturuvermişti. Evanlyn, Gilan ve Svengal yüzlerinde kederli

ifadelerle arkasından el sallıyorlardı. Halt, diğerlerinden biraz

uzakta durmuş el sallamadan, uzaklaşan çırağını izliyordu.

Will ve Mızrak parıltılı ve puslu çölün içinde kaybolup gi dinceye

dek de arkalarından bakmaya devam edecekti.

m»----------------------- ss-

- 200 -

FİDYE

“Hadi, Halt. Seleten yola çıkma zamanı geldi diyor.”

Gilan, elini hafifçe eski ustasının omzuna koydu. Çırağının

güvende olmasını dileyerek gözleriyle titrek, parlak ışıklı çölü

tarayan Halt, Will gittiğinden bu yana yerinden kımıldama mı ştı.

Gilan’ın sözleri üzerine irkilerek nihayet kendine geldi. Gilan’ı n

Abelard’ı eyerlediğini fark edince şaşırdı. Duygulanmıştı. Fakat onu

bekleyen midillisine doğru yürürken, yüreğindeki ağırlık hissi hiç

ama hiç azalmamıştı.

Abelard ve Alaz da Çekici’nin yokluğunu fark etmiş olma lılar,

diye geçirdi içinden. Sıradan atlar olsalar, ilginç bir durum olabilirdi

bu. Ancak Orman Muhafızı atları, tıpkı binicileri gibi birbirlerine

kenetlenirlerdi. Abelard ve Çekici de hemen hemen beş yıldır yan

yana yaşıyorlardı. Halt, midillisinin hu- zursuzlaştığını ve yüzünü

genç dostunun uzaklaştığı yön olan kuzeye doğru dönmek istediğini

fark etti. Hayvanın yumuşak bumunu okşayarak usulca fısıldadı.

“Will onu bulacaktır, oğlum. Endişe etme.”

Ağzından çıkan kelimelere kendisi de inanmayı çok istiyordu.

Will hakkında endişeleniyor ve aşırı korumacı davranıyordu. Zira

çırağı, bizzat kendisinin bile bilmediği, tanımadığı bir arazide tek

başına kalacaktı. Normal şartlar altında olsalar, Will’e tavsiyeler

verir ve onu karşılaşabileceği tehlikelere karşı uyarırdı. Ancak bu

kez çocuğun, kendini kocaman bir bilinmezliğin içine atmasına izin

veriyordu.

Abelard’m sırtına atlayarak yol arkadaşlarına şöyle bir göz

gezdirdi. Diğerlerinin yüzlerinde de aynı endişeli ve şüpheli

ifadeleri fark edince, hiçbir şey için olmasa bile ar

- 201 -

JOHN FLANAGAN

kadaşları için daha olumlu bir tavır takınması gerektiğini fark etti.

“Ben de bu durumdan sizden daha çok hoşlanıyor değilim,” dedi

gruba. “Ama işe biraz da iyi tarafından bakmak gerek. Will tepeden

tırnağa silahlı. Bu işin eğitimini aldı. İyi bir atı var. Yön bulma

konusunda ondan iyisi yok. Kuzeybulanı ile Seleten’in haritası da

yanında. Ters gidebilecek ne var ki?”

Halt, bunları saydıkça diğerlerinin morali de biraz olsun dü -

zelmişti. Will yetenekli, zeki ve uyanık bir çocuktu. Herhangi bir

kriz anında yol arkadaşlarının hepsi, onun vereceği kararlara

güvenirdi. Her biri, bunu birebir yaşamıştı. Arridi öncüleri kampı

terk ederken, grubun morali de yerine gelmişti.

Ama Abelard’m başını Will’in gittiği yönün aksine çeviren Halt,

öngörülerinde atladığı bir şey olduğunu düşünmekten kendini

alamıyordu.

- 202 -

alt, sonraki günlerde kendisini Will’in yüzleşmek üze-

re olduğu sorun ve kendisini içine atmasına izin verdiği

tehlikeli durum nedeniyle bol bol paylayacaktı. Anlamalıydı,

H

diyo rdu kendine. Farkına varmalıydı.

Sonradan düşündükçe, yıllar boyu Redmont*, adlı bir şatoda

yaşamış olduğunu fark etmişti. Şatoya bu ismin verilme sinin

nedeni, muazzam duvarlarını oluşturan kaya parçasının öğle güneşi

altında yapıyı hafifçe kızıla boyamasıydı. Kayalar demir filizinden

oluşuyordu ve çok yüksek oranda demir cevheri içeriyordu.

Halt, Will’in Kızıl Tepeler adlı bir bölgenin içinden geçeceğini

biliyordu. Kendi kendine çocuğun bağlantıyı kurabileceğini telkin

ediyordu: Demir filizi ile Redmont ve Kızıl Tepeler.

Aslına bakılırsa, tepelerde bol miktarda demir vardı. Bu maden

o kadar yoğundu ki, cevherlerin zaman zaman kalın

* Redmont adı, İngilizcede Kızıl Dağ anlamındaki Red Mountain’dan gelmektedir.

(Ç.N.)

- 203 -

JOHN FLANAGAN

damarlar halinde yüzeye çıktıkları görülüyordu. Kırmızı renk, zaman

içinde gerçekleşen paslanmanın bir sonucuydu. Will’in yüz yüze

geleceği sorun ise, bu devasa demir damarlarının arasında at

sürerken manyetik Kuzeybulan iğnesinin etrafını saran maden

deryası tarafından -ki tepelerden bazıları bütünüyle demir

filizlerinden oluşuyordu- şaşırtılarak dünyanın manyetik alanından

sapacak oluşuydu.

Seleten de demir meselesinden haberdardı elbette. Arri- dilerin

kullandığı demir ve çeliğin büyük bir kısmı -esasen ulaşımın kolay

olması ve derin kuyulara ya da karmaşık teçhizatlara gerek

duyulmaması nedeniyle- o bölgeden çıkarılıyordu. Ancak Arridiler,

Kuzeybulan’dan habersizdiler ve Orman Muhafızları da bunun böyle

kalmasına özen göstermişlerdi. Dolayısıyla Seleten’in, aletin bir o

yana, bir bu yana salınan iğnesi nedeniyle Will’in yönünü bulmakta

ciddi bir güçlük çekeceğini bilmesine imkân yoktu.

Aslında Will’i koruyacak bilgiye Halt da Seleten de sahipti. Ama

ikisi de bu durumun farkına varmamış ve ağızlarını açmamışlardı.

Gözlerini Kuzeybulan’dan ayırmadan at sürmesi halinde Will de

durumu kavrayabilirdi aslında. İğnenin zaman zaman hedefinden

saparak çılgınlar gibi döndüğünü fark edebilirdi. Ancak almış olduğu

arazide yön bulma eğitimi uyarınca etrafını gözlemek isteyecekti.

Olası tehlikeler barındıran bir bölgenin içinden Kuzeybulan iğnesini

izleyerek geçemezdi.

Will, dizginleri çekip yavaşlamış ve Kuzeybulan’ı iğnesi nihai

pozisyonuna varıp duruncaya dek göz hizasında tutmuştu. Ardından

da ölçekli daireyi iğne K (kuzey) harfine denk

- 204 -

FİDYE

gelinceye dek çevirmişti. Kuzeybulan’ı o şekilde tutarak yan

taraftaki delikten bakmış ve gözlerini KD (kuzeydoğu) simge - si ile

aynı hizaya getirmişti. Bu şekilde beş ya da on kilomet re ötedeki bir

noktayı referans alarak kuzeydoğuya doğru at sürmüştü. O noktaya

vardığında, kuzeydoğuda kalan bir diğer nokta bularak aynı işlemi

tekrarlamıştı.

Ancak her seferinde bu işlemi tekrarlaması nedeniyle aslında

gitmek istediği yönün giderek daha doğusuna düştüğünün farkında

değildi.

Araluen’de olsa, güneşin doğru konumda olmadığını fark eder ve

bir terslik olduğunu anlardı. Ancak dünyanın bu kadar güneyinde

güneşin gökyüzünde farklı bir şekilde belirdiği bilgisi, rehavete

kapılmasına neden olmuştu. Ona öğretildiği şekilde, Kuzeybulanma

güveniyordu.

Ve ilerledikçe, rotasından daha da sapıyordu.

Kızıl Tepeler’in içinden geçerken sıkıntı aslında ortadan kalkmış

ve ibre, gerçekten de kuzeyi göstermeye başlamıştı. Ancak o ana dek

olan olmuş ve Will, hedefinden kilometrelerce uzağa düşmüştü.

S eleten’den öğrendiği üzere, öğle saatlerinde dinlenmeyi tercih

etti. Etrafta güneşten korunabileceği bir gölgelik ya da basit

fundalıklardan uzun bir ağaç bulunmuyordu. Biraz olsun gölge

yapması için tek kişilik küçük çadırını kurdu ve içeri hava girmesi

için uçlarını açık bırakarak çadırın içine uzandı. Gerçi gün ortasında

çölde ufacık da olsa bir esinti yoktu.

Ne yazık ki, Mızrak’ın güneşten korunmak adına yapabileceği bir

şey yoktu. Ancak hayvan bu şartlara direnç gösterebilmek amacıyla

yetiştirilmişti.

- 205 -

JOHN FLANAGAN

Sıkış tıkış çadırın altına bağdaş kurup oturan Will, Seleten’in

haritasını önüne açarak belki onuncu kez incelemeye başladı.

Başlangıç pozisyonunu belirledikten sonra, işaret parmağını Kızıl

Tepeler ile o an içinde bulunduğu çorak ve kuru düzlüğün içinden

geçirerek kuzeydoğuya doğru bir çizgi çekti. Geride bıraktığı

mesafeyi aklından hesaplayarak haritada kendine bir nokta seçti.

“Şuralarda... bir yerlerde olmalıyım,” diyerek ciddi bir yüz

ifadesiyle kuzeydoğu tarafına bir göz attı. Hesapları doğruysa,

öğlene doğru yolun doğu kısmında kalan yassı, geniş bir tepeye

rastlamış olması gerekiyordu.

Ama görünürde tepe falan yoktu. Bir saat kadar önce o tür bir yer

gördüğünü sanmıştı, ancak gözüne çarpan loş ve parlak tepelik, çok

uzaklardaydı. Ayrıca ilerlediği istikametin batısında kalıyordu.

Rotasından o kadar çok sapmış olabilir miydi acaba? Başını iki

yana salladı. Yönünü ve referans noktalarını titizlikle hesaplamıştı.

Birkaç yüz metrelik bir sapmayı kabul edebilirdi. Hatta yarım

kilometreyi bile. Ancak yön bulma eğitimleri sırasında o ana kadar

bu kadar büyük bir hata yapmamıştı.

Gördüğünü sandığı yassı tepe, o an bulunduğu noktanın beş ila

altı kilometre batısında kalıyor olmalıydı. Dalgınlıkla parmaklarını

haritada oynattı. Çölün içinde birden fazla yassı tepenin bulunma

ihtimali de var tabii, dedi kendi kendine. Hatta ihtimalden de öte bir

gerçekti bu. Belki de Seleten’in haritaya işaretlemiş olduğu tepenin

baş kısmı, rüzgâr ve havanın etkisiyle aşınmıştı. Haritayı katlayarak

kaldırdı. Öyle olmalı, dedi içinden. Tepeyi kaçırmış olmalıydı.

Ertesi gün karşısına

- 206 -

FİDYE

başka referans noktalan -üst üste duran bir çift kaya ve sarp bir

uçurum hattı- çıkacaktı. Daha dikkatli davranarak onlara

odaklanması gerekecekti.

Takip eden birkaç saat boyunca, boğucu sıcak altında öylece

oturdu. Dışarıdaki atının sıcağa nasıl dayandığına dair hiçbir fikri

yoktu. Aslına bakılırsa, mevsim koşullarına dayanacak şekilde

eğitilmiş olan Mızrak, sızlanmayı andıran bir hırıltı eşliğinde alçak

bir çalı parçasının yanında bulduğu minik gölgeliğe sereserpe

uzanmıştı. Başını, gözleri ve ağzının etrafındaki hassas doku

çalıların sağladığı yetersiz gölgeliğin en dip noktasında kalacak

şekilde yerleştirmişti.

Güneş, nihayet çölün batı kıyısına doğru alçalmaya başladı. Will,

çadırdan bitkin bir halde çıktı. Pek dinlendiği söylenemezdi ve

vücudundaki bütün su akıp gitmiş gibi hissediyordu. Su tulumlarını

yanına- atmıştı. Güneşin altında bırakması halinde içlerindeki sıvı

içemeyeceği kadar ısınacaktı. Ayrıca suyun büyük bir kısmı,

sızdırmazlık özelliği bulunmayan tulumun gözeneklerinin arasından

buharlaşıp kaybolacaktı.

Eyer çantasında katlı duran deri kovayı çözerek açtı. Sesi duyan

Mızrak, tüylerine yapışan kumlan temizlemek için silkinerek

ayaklanmaya başladı. Ardından Will’in suyu kovaya dikkatle

doldurduğu noktaya doğru sabırla yaklaştı. Will, hayvanın sabırla

kendisine su verilmesini beklemesinden etkilenmişti.

Mızrak suyunu gürültüyle içerken, Will de kendini iştahla

dudaklarını yalarken buldu. Ağzı ve dili şişerek yapış yapış olmuştu

ve bir şeyler içmeye can atıyordu. Ancak aldığı eğitim ilk önce

atıyla ilgilenmesi gerektiğini söylüyordu. O

- 207 -

JOHN FLANAGAN

nedenle tulumu dudaklarına ancak Mızrak’m susuzluğu geçtikten

sonra götürdü. Derin bir yudum alıp ağzında bir süre tuttuktan sonra

hafifçe çalkaladı ve suyun hafifçe boğazından geçmesine izin verdi.

Su sıcaktı ve tulumun acı, derimsi tadını almıştı. Ama bana hayat

veriyor, diye düşündü çocuk. Son bir yudumun da boğazından

geçmesine izin verdi, içinden gelen bir yudum daha alma fikrine

karşı koydu ve tulumun kapağını sıkıca kapattı.

Mızrak’ın, kovasındaki suyu içtikten sonra birkaç adım

gerilemesinden etkilenmişti. Onun yerinde bir başkası, hatta Çekici

bile olsa, daha fazlasını isterdi. Bu da Arridi eğitiminin bir parçası

olmalı, diye geçirdi içinden. Eyer çantalarından çıkardığı yulaf

kesesini kovaya boşaltırken Çekici’nin neler yaptığını, nerede

olduğunu ve güvende olup olmadığını merak etti. Kovayı yere

koyarak Mızrak’ın yemini yerken çıkardığı gürültüleri dinledi.

Yanında birkaç hurma ile bir parça pide vardı. Bayatlayıp

oldukça sertleşmiş olmasına rağmen pidenin ucunu ısırdı. En ufak

bir açlık bile hissetmiyor oluşunu fırın gibi sıcak havaya bağlıyordu.

Ama bir şeyler yemesi gerektiğinin de farkındaydı.

Suyundan küçük bir yudum daha aldı. Tulumun kapağından çıkan

ses, Mızrak’ın başını kaldırmasına neden olmuştu. Will, hayvanın

kocaman gözlerinin ona sitemle baktığını sandı.

“Sen bu iklime alışkınsın. Ben değilim,” dedi. Ancak Mızrak,

onun öne sürdüğü bahaneden etkilenmemiş gibiydi. Yüzünü yeniden

kovanın içine daldırarak kocaman diliyle kovanın dibinde kalan

yulaf tanelerini aramaya başladı.

- 208 -

FİDYE

Güneşe bir göz atan Will’in hesaplarına göre, bir saat kadar at

sürdükten sonra kamp kurması gerekecekti. Girintili çıkıntılı arazide

dalgalı bir hal alan uzun, garip gölgesi, şimdiden arkasına doğru

uzanmaya başlamıştı. Seleten’in kullandığı, çölde karanlıkken

yolculuk etme prensibinden haberdardı. Kuzeybulan’ın deliğinden

görünen noktaları görmeye ihtiyaç duymayan Arridi’nin yürürken

ışığa ihtiyacı yoktu.

Will’in ise hem yönünü belirlediği o noktaları, hem de haritaya

işaretlenen önemli alanları görebilmesi gerekiyordu. Aklına bir kez

daha yassı tepe gelince, içinde bir endişe dalgası belirdi. Tepeyi

gerçekten de gözden kaçırmış olamazdı ya?

Mızrak’ı eyerleyip topladığı çadırını, battaniyesini ve diğer

eşyalarını eyerin arkasına bağladı.

“Bir saat daha yol. alacağız,” dedi hayvana. Aldığı bu habere ne

sevinen ne de üzülen Mızrak, sabırla Will’in, sırtına binmesini

bekledi. Kuzeybulanmı çıkaran Orman Muhafızı, ayarlamalarını

yaparak delikten dışarı bir göz attı. Üstündeki kristal tanecikleri

hafif güneş altında parıldayan, yaklaşık üç metre boyundaki kum ve

tuz sütunu, elverişli bir referans noktası oluşturuyordu. Dilini

şaklatarak Mızrak’ı ilerlemesi için dürttü.

Güneş battıkça, batı yönünde kalan arazi de iyice kararıp

belirsizleşiyordu. Tepelerden oluşan bir hat gözüne çarpar gibi oldu,

bunlara pek de tepe denemezdi gerçi. Daha çok yüksek bir bayırı

andırıyorlar, diye düşündü. Ayrıca haritada gösterildiği üzere

içlerinde mağaralar olup olmadığını görmenin imkânı yoktu. Alçalan

güneş, hemen karşısındaki bayırı arkadan aydınlatıyordu. Bayır

yoğun gölgeler altındaydı ve bulunduğu

- 209 -

JOHN FLANAGAN

noktadan detayları seçilemiyordu. Ama yine de, haritada işaret

edilen tepeler bunlar olabilir, diye geçirdi içinden. Yüzeyleri

mağaralarla kaplı da olabilir. Kendi kendine öyle olduklarını telkin

etti. Öyle olmalıydı.

Fakat bir yandan da, içinin o endişe dalgası tarafından yine

kemirildiğini hissediyordu.

Durmaya karar verdiğinde, kıpkırmızı devasa bir topu andıran

güneş, ufka yaklaşmıştı. Yakacak toplaması gerekiyordu ve bunun

için de ışığa ihtiyacı vardı. Mızrak’ın sırtından atlayarak sağ eline

aldığı saks bıçağıyla kuru çalılardan oluşan bir yığına doğru yürüdü.

Sol elindeki yayını Seleten’in adamlarının yaptıkları gibi öne doğru

uzatarak çalılığı eşeledi. Çöl kobralarının bu tür çalılıkların altında

pusuya yattıklarını biliyordu. Elini sokmadan önce, çalılığın içindeki

tüm canlıları ürkütüp kaçırmak niyetindeydi.

Ama bu çalılığın içi boştu ve kısa süre içinde yeterince yakacak

toplayabildi. Dallar tepeden tırnağa yağlıydı ve ateş sönüp gidinceye

dek uzunca bir süre parlak, kuru alevler eşliğinde yanacaklardı.

Düzeneği oluşturmasına rağmen, ateşi hemen yakmadı. Bu acil işi

hallettikten sonra Mızrak’ın eyerini çıkararak eşyalarını bir yana

yığdı. Gökyüzüne bir göz atarak eyer ve şiltesinin yanında durmakta

olan çadıra baktı.

“Ona gerek yok,” dedi sonunda.

Yatağını ve battaniyesini açıp üstüne oturdu. Çöldeki binlerce

taştan biri kalçasına batınca, irkildi. Bir fincan kahve içmek için

neler vermezdi aslında, ancak o işe ayırabilecek kadar suyu yoktu.

Tulumdan aldığı bir diğer yudum ve bir avuç

~ 210 -

FİDYE

hurma ile yetinmek zorundaydı. Mızrak’m sitemkâr bakışlarını fark

edince, dizlerini zorlayarak kalktı ve hayvana su ile yemini verdi.

Güneş nihayet kaybolmuş ve günün sıcağı çölü terk etmeye

başlamıştı. Will, gece yarısına doğru havanın buz gibi olacağını

biliyordu. Mızrak’ın ayak bağlarını kontrol ettikten sonra yatağına

girdi. Yorulmuştu. Günün muazzam sıcağı vücudunu harap etmiş,

bitkin düşmesine neden olmuştu. Karanlık yoğunlaşırken yıldızlar da

yavaş yavaş tepede beliriyordu.

Ellerini başının arkasına yastık yapıp sırt üstü uzanarak ya nıp

sönen yıldızları izledi. Normal şartlar altında yıldızların bu görkemli

görüntüsü ona sıcak ve samimi gelirdi. Ama o gece durum farklıydı.

O gece aklı, acımasız çölün içinde kaybolup giden Çekicı’deydi.

Çok uzaklarda, güneybatıda kalan Halt ile diğer arkadaşlarım da

düşünüyordu. Kamp ateşinin etrafında yapılan neşeli sohbetler ve

içilen koyu, tatlı kahveler aklına gelince, iştahla dudaklarını yaladı.

Bu gece, onu yıldızlar bile rahatlatamıyor, yabancı gibi du-

ruyorlardı. Soğuk ve acımasız görünüyorlardı çocuğun gözüne. Ne

Will ne de içine düştüğü bu zorlu durum umurlarında değil gibiydi.

Kuzey enlemlerinde görülen o tanıdık takımyıldızları, buralarda

yoktu. Ancak başını çevirince, kuzey ufkunda bir-iki tanesini

seçebiliyordu.

Bu yabancı çöl yıldızları, içini hiç de rahatlatmıyordu.

MıZrak’m birden irkilmesiyle Will’in kulağına uzaklardan hafif,

hırıltılı bir öksürük sesi geldi. Bir çöl aslanı uluyor olma lıydı. Çok

daha heybetli ve şaşaalı bir kükreyiş beklerdi aslında. Ancak astımlı

öksürüğü andıran bu hırıltılarla idare etmesi

~ 211 -

JOHN FLANAGAN

gerekecekti. Atma bir göz attı. Kımıldamadan duran Mızrak,

gözlerini ardına dek açmış, kulaklarını dikmişti.

“Ateşi yaksam iyi olacak,” dedi Will isteksizce. Ağrılar eşliğinde

ayağa kalktı ve yakacağı yığdığı noktaya doğru yürüyüp

çakmaktaşıyla uğraşmaya koyuldu. Birkaç dakika içinde minik,

parlak bir ateş yakmıştı. Mızrak’ı ateşin biraz daha yakınına getirdi.

Hayvan, ayak bağlarının içinde sarsak adımlarla yürüyordu ama

Will, bağları çözüp atını kaybetme riskini göze alamazdı.

“Şuraya yerleş bakalım,” dedi. Mızrak, birkaç dakika içinde

rahatça yerine kurulmuştu. Başı yana yattı ve kulakları gevşedi.

Will, gerinerek battaniyeyi çenesine kadar çekti. Fırsatını

bulduğu an uyumaya alışkın olduğundan, saniyeler içinde uykuya

dalıverdi.

Mızrak’ın kişnemesiyle uyandığında ay, gökyüzünde yükselmişti.

Bir an için nerede olduğunu anlayamadı. Şaşkınlıktan sıyrıldıktan

sonra bir eline uzun yayını, diğerine ise bir oku alarak ayağa kalktı

ve etraflarını saran karanlığı taramaya başladı.

Öksürmeyi andıran hırıltı, artık daha yakından geliyordu sanki.

Ateşi karıştırıp içine birkaç ağaç dalı daha attı ve sırtını eyerine

verip yayını dizlerine yatırarak yerine oturdu.

Battaniyesini omuzlarına sardı. Vücudunda ağrıyan tüm kas ve

kemikler gevşemek için can atarken, o pozisyonda nöbet bekleyip

kesik kesik uyumak zorunda kalacağı gerçeğine teslim oldu ve

yerine iyice yerleşti.

“Şeytan azapta gerek,” dedi. Onu uzun, soğuk ve rahatsız bir

gecenin beklediğini hissediyordu.

iH’in kendi kendine hatırlattığı üzere, Seleten, kafileyi

her gün şafak sökmeden önceki saatlerde yürütüyordu.

Şafaktan saatler önce uyandıklarında, Arridili refakatçileri

W

ateşler yakıp kahve ve kömür ateşinde pide pişirmekle meş gul

oluyordu. Seleten genç Orman Muhafızı’nın iki gün önce onlardan

ayrılmasından sonra Araluen ekibinde yaşanan değişimin

farkındaydı. Kamp ateşinin etrafında sabah kahvesi eşli ğindeki

şakalaşmalar ve kahkahalar yoktu artık. Yol arkadaşları için

duydukları endişe, her birinin yüzünden okunuyordu.

Gruptaki üç gencin suratlarına bakmak yeteri iydi: Horace,

Prenses ve genç Orman Muhafızı Gilan. Her zamanki gibi

duygularını belli etmeyen Halt’un yüzüne sert bir ifade hâkimdi.

Tecrübeli Orman Muhafızı, genellikle sessiz kalmayı tercih

ediyordu. Seleten son birkaç günü aklına getirdiğinde, gözlerinin

önüne daha çok o sert yüz ifadesi geliyordu. Will’in Araluen

ekibinin can damarı olduğu anlaşılıyordu. Çocuğun yokluğu,

arkadaşları tarafından şiddetle hissediliyordu.

Diğer iki Orman Muhafızı’nın da etrafı gözlemek ve bazı

- 213 -

JOHN FLANAGAN

bölgelerden geçerken gizli notlar almak konusunda çocuktan aşağı

kalır yanları yoktu. Seleten, Orman Muhafızları’nın El Şebah’dan

Fafas’a giden yolun bir haritasını çıkarmak amacıyla, arazinin dikkat

çekici unsurlarını not ettiklerinden emindi. Will, Seleten’den almış

olduğu haritanın kopyasını çıkarmayacağına dair ant içmişti belki,

ama bu yemin diğerlerini bağlamıyordu. Bu, adamı endişelendirse de

onları durdurabilmek için pek bir şey yapamayacağının farkındaydı.

Şafak sökmeden önce, birkaç saat boyunca her zamanki yakın

düzende at sürüyorlardı. Ardından, güneş harikulade bir biçimde

doğduktan sonra, merkezi grubun etrafındaki süvari perdesi açılarak,

gündüz konumunu alıyordu.

İkinci gün, güneşin doğuşundan birkaç saat sonra, önlerindeki

kafilenin -yani Erak’ı tutuklu olarak Fafas’a götüren grubun-

izlerine rastladılar. O ana dek, önlerindeki atlıların bırakmış olduğu

tüm izler, çölü süpürüp geçen muazzam fırtına tarafından silinmişti.

Diğer kafile, yaklaşık iki gün önlerinde olmalıydı.

“Bizden yavaş ilerleyeceklerdir,” dedi Halt. Seleten’in Erak’ı El

Şebah ile Fafas arasında seyahat eden ve kıyıdan karanın içlerine

düzenli olarak mal taşıyan kervanlardan biriyle gönderdiğini

biliyordu. O tür kervanları silahlı bir asker grubu korurdu ve bu

şekilde bir taşla iki kuş vurmayı hedeflemiş olmalıydılar. Ancak

sırtları malla yüklü katır ve develerin kafileyi yavaşlatacağı

ortadaydı.

Atının sırtından aşağı atlayan Gilan, diz çökerek yerdeki izleri

inceledi. Orada burada belli belirsiz -eğitimsiz gözlerin gö-

remeyeceği- toynak izleri gözüne çarpıyordu. Aralarda grubun

- 214 -

FİDYE

geçişine dair daha belirgin ipuçları kendilerini b -İli ediyordu.

Gilan, içindekileri incelemek için hayvan dışkılarından birini

sopayla eşeledi. Orman Muhafızları bu tür ipuçlarından -at dış-

kısındaki nem miktarı ya da üstüne basan bir hayvanın kırdığı ağaç

dalındaki özsu miktarı gibi- yararlanarak izlerin ne kadar zaman

önce bırakıldığını hesaplarlardı. Ancak Arridi çölünün kör edici

sıcağı ve kuruluğuna alışkın değillerdi ve çölün nemli içerik

üstündeki etkisine dair bir fikirleri de yoktu.

“İzlerin ne zaman bırakıldığını söylemek zor,” dedi Gilan

sonunda. Halt aldırmaz bir ifadeyle omuz silkti.

“Burada kuzeydekine göre çok daha hızlı kuruyorlardır. İki

günden önce bırakılmış olamaz. Hayvan, fırtına geçip gittikten sonra

dışkılamış olmalı.”

Gilan başıyla onayladı. “Haklısın. Ama böyle bir şeyle bizim

oralarda karşılaşmış olsam, üç-dört günlük derdim. Bu bilgi, ileride

işimize yarayabilir.”

Doğrulup dizlerindeki tozu temizledikten sonra yeniden Alaz’ın

sırtına atladı. Bakışlarını Seleten’e doğru çevirdiğinde, atını

durduran Wakir m döşeğini eyerin arkasına tutturan kayışlarla

uğraşmakta olduğunu fark etti. Arridi atı, seyahat istikametleriyle

kırk beş derecelik açı yapacak şekilde konum- lanmıştı. Gilan, Arridi

önderinin kefiyesinin altından kararlı bakışlarla Halt ile onu

izlediğini adı gibi biliyordu.

“Bizi izliyor,” dedi usulca. Halt, Seleten’e doğru dönme ge reği

duymadan başını salladı.

“Hem de hör an. Sanırım onu endişelendiriyoruz.”

“Sence yolun haritasını çıkardığımızın farkında mıdır?”

“Hayatım pahasına bahse bile girerim ki evet,” dedi Halt.

- 215 -

JOHN FLANAGAN

“Çok uyanık bir adam. Ayrıca bizi durdurmanın bir yolunu bulmak

için kafa patlattığına da eminim.”

Harekete geçtiler. Seleten de kayış sıkma işini bitirmiş gibi

görünüyordu. Dizleriyle aygırını dürttü ve öncülerinin oluşturduğu

patikaya girerek öne atıldı.

“Onun hakkında ne düşünüyorsun?” diye sordu Gilan. Halt, bu

kez cevap vermeden önce dönüp uzun boylu Arridi savaşçısına bir

göz attı. Gilan, onun Wakir hakkında elde ettiği somut bilgileri

sezgileriyle karşılaştırarak harmanladığının farkındaydı. Halt,

nihayet cevabım verdi.

“Dış görünüşünden hoşlanıyorum,” dedi. “Bu tür yerel gö-

revlilerin büyük bir kısmı rüşvet peşinde koşar. Rüşvet alıp vermek,

bu ülkede neredeyse bir yaşam biçimidir. Ama Seleten onlardan biri

değil.”

“O bir asker, politikacı değil,” dedi Gilan. Savaşçıların politikacı

ve bürokratlara karşı duydukları alışılageldik güvensizliği

paylaşıyor, hayatı için savaşmanın ne anlama geldiğini bilen

insanlarla muhatap olmayı tercih ediyordu. O tür şahıslar doğal

olarak dürüst bir karaktere sahip oluyor, diye geçirdi aklından.

Halt başıyla eski öğrencisini onayladı. “Hem de iyi bir asker. Şu

bizi soktuğu yürüyüş tertibine bir baksana. İlk bakışta, dağınık bir

şekilde çölü geçmeye çalışan şaşkın ördeklere benziyoruz. Ama

izcilerin haberi olmadan etrafımızda kuş bile uçamıyor.”

“Adamları da ona saygı duyuyor,” dedi Gilan. “İşleri yoluna

koymak için kimseye bağırıp kabadayılık taslaması gerekmiyor.”

- 216 ~

FİDYE

“Evet. Yola çıktığımızdan bu yana sesini yükselttiğini bile

duymadım desem yeridir. Bu durum, genellikle adamların ön-

derlerine güvendiklerinin bir göstergesidir.”

Birkaç dakika boyunca konuşmadan yirmi metre önlerinde

dimdik at süren, beyaz pelerinli Arridiliyi incelediler.

“Pek dost canlısı sayılmaz gerçi,” dedi Gilan sırıtarak. Yalnız

başına çölün derinliklerine gönderdikleri Will için fazla en-

dişelenmesin diye Halt’u konuşturmaya çalışıyordu. Durumu

anlayan Halt da eski öğrencisinin harcadığı çabayı içten içe takdir

ediyordu. Gilan’la sohbet etmek, onun için son derece değerli

olduğunu kavradığı Will’in durumu hakkında içini kemiren

endişelerini birkaç saniyeliğine unutmasını sağlıyordu. Derin bir iç

geçirdi. Gilan’ın başı hızla eski ustasına döndü.

“Bir sorun çıkmamıştır, Halt,” dedi.

“Umarım öyledir. Düşünmüştüm de..

Akimdaki her ne idiyse, dikkati başka bir yöne çekilince

cümlesini yarıda kesti. İleriden üstlerine doğru bir toz bulutu

geliyordu. En öndeki kara şekil ve atının her adımıyla havaya

savrulan toz kümesi görebileceği kadar yakma gelince, bunun

öncülerden biri olduğunu fark etti.

“Neler oluyor acaba?” dedi usulca. Abelard’ı diziyle dürterek bir

metre arkasındaki Gilan’la birlikte Seleten’in yanına vardı.

“Haberci mi?” diye sordu.

Seleten başını iki yana salladı. “Gözcülerden biri. Ön tarafta bir

şey görmüş olmalılar,” dedi. Atlı, artık iyice yaklaşmıştı. Arridi

askeri uzun boylu Wakir’i fark ederek atını onlara doğru çevirdi.

- 217 ~

JOHN FLANAGAN

“Akbabalar,” dedi Gilan birden. Atlıya odaklanan diğerlerinin

aksine, şahin gibi gözleriyle önlerindeki araziyi tarıyordu. Halt da

başını kaldırmıştı ancak artık bakışları, Gilan’mkiler kadar keskin

değildi. Gökyüzünde gözüne birkaç siyah leke çarpar gibi olmuştu.

Tabii Gilan’m sözlerinden etkilenen zihni, ona bir oyun oynuyor da

olabilirdi.

Yanlanna gelen gözcü, bir toz bulutu eşliğinde dizginlere

asıldığında hiçbir şüpheleri kalmamıştı.

“Ekselansları, ön tarafta bir akbaba grubu tespit ettik,” diye

bildirdi adam. Seleten bir şey söylemedi. Sıkı bir eğitimden geçmiş

olan askerinin raporunu henüz tamamlamadığının farkındaydı.

“Onbaşı İkbal ve iki adamını keşfe gönderdim,” diye devam etti

asker. “Ön taraftaki askerleri de durdurdum.”

Seleten başıyla onayladı. “Güzel. Öncülere rastlayıncaya dek

yolumuza devam edeceğiz. İkbal de belki o zamana kadar raporunu

hazırlamış olur. Sen yerine dön,” diye ekledi. Atını döndüren

haberci, elini ağzına, alnına ve yeniden ağzına dokundurup hızlı bir

selam verdikten sonra, daha da fazla toz kaldırarak geldiği yoldan

geri dönmeye başladı. Seleten, Orman Muhafızları’na döndü.

“Kâbus görmektense hiç uyumamak daha iyidir derler. O

akbabalar, önümüzde cesetlerin olduğunu gösteriyor. Katillerin hâlâ

orada olup olmadıklarını bilemeyiz.”

Halt başıyla onayladı. Kulağa mantıklı geliyordu. Çöl, seyahat

etmek için tehlikeli bir yer, diye geçirdi içinden. Seleten akbabaları

oraya çeken şeyi görmeye hazırlıksız gitmeyecek kadar iyi bir

askerdi.

FİDYE

“Akbaba sürüsü kalabalık,” dedi Gilan. “Çok sayıda ölü olabilir.”

“Ben de ondan korkuyorum,” diye cevap verdi Seleten.

se» -------------- js*.

Korktukları başlarına gelmişti. Bir saat kadar sonra savaş alanına

vardılar. Bir savaş söz konusu değildi aslında; buna daha çok bir

katliam demek daha doğru olurdu. At, katır, deve ve insan cesetleri

çöle yayılmış, etrafları kum tarafından emilmiş kuru, koyu kan

öbekleriyle kaplanmıştı.

El Şebah’dan gelen tüccar kafilesi, son ferdine varıncaya dek yok

edilmişti.

Yeni gelenleri görünce kendilerine ziyafet çekmeyi bırakan

kocaman kara akbabalar, tembel tembel kanat çırparak kaçış-

mışlardı. Halt, Evanlyn ve Horace’a geride kalmalarını işaret etti.

Gilan ile ikisi, atlarından inerek Seleten ile cesetlerin arasında

dolaşmaya başladılar.

İnsan ve hayvanların tamamı, öldürüldükten sonra anlamsız bir

coşkuyla lime lime doğranmıştı. Etrafta tek bir ölümcül yara almış

vücut yok gibiydi. Yük paketleri yırtılarak açılmış ve içlerindeki

mallar ortalığa saçılmıştı. İçlerindeki tüm değerli mallar alınmıştı.

Katiller, bunu takiben cesetleri doğramış olmalıydılar.

“Bu, ne zaman olmuş dersin?” diye sordu Halt. Sakin yüzü öfke

ve hayalkırıklığı ile kararan Seleten, etrafına bakındı.

“Bana kalırsa bu sabah, erken saatlerde,” diye cevap verdi.

Cesetlerden birinin yanına diz çöken Gilan, Halt’a dönüp

onaylarcasına başını salladı.

JOHN FLANAGAN

“Büyük etoburlar ve çakallar henüz olay yerine varmamış,” diye

izah etti Seleten. “Genellikle geceleri ava çıkarlar, dolayısıyla katliam

da bu sabah, şafaktan sonra gerçekleşmiş olmalı. Ayrıca akbabalar

da henüz toplanma aşamasındalar.”

Seleten konuşurken, Halt da sahneyi daha yakından incele-

yebilmek için biraz uzaklaşmıştı. Seleten, çöl tabanından yükselen

sıcak havada rahatça kanat çırparak tepelerinde daireler çizen

akbabalara bir göz attı.

“Bunu kimin yapmış olabileceğine dair bir fikrin var mı?” diye

sordu Gilan. Duygularını yeniden kontrol altına alan Seleten,

bakışlarını bir an için genç Orman Muhafızı ’na çevirdi.

“Tülagiler,” dedi kısaca. Kelimeyi neredeyse tükürür gibi telaffuz

etmişti. “Tüm bunlar...” Parçalanmış cesetleri işaret etti, “...tam da

onlara yakışacak türden bir katliam.” Şaşkınlıkla başını iki yana

salladı. “Ama neden? Neden tepeden tırnağa silahlı bir gruba

saldırsınlar ki? Bu kafileye yirmiden fazla silahlı asker refakat

ediyordu. Tülagiler genellikle küçük gruplara saldırırlar. Bu ne peki

şimdi?”

“Belki de birileri tarafından kiralanmışlardır,” dedi ıssız savaş

alanından geri dönen Halt. Wakir kaşlarını çatarak Halt’a döndü.

“Kim? Onları kim kiralamak ister ki?” diye sordu.

“Erak’a ihanet eden kişi her kimse o,” dedi Halt. “Etrafına bir

bak. Erak ortalarda yok. Adamlarını öldüren her kimse, Yüce

Kont’u yanında götürmüş.”

ill’in hataları üst üste ekleniyor ve karşı karşıya olduğu

tehlikeler, çığ gibi büyüyordu.

W

Diğer hatalarının başını çeken ilk hatasının farkına hâlâ va-

ramamıştı. İlk günün büyük bir bölümü boyunca hatalı yön gösteren

Kuzeybulanı tarafından şaşırtılmış ve kendisini gitmek istediği yerin

çok daha doğusunda bir yerlerde bulmuştu. Kızıl Tepeler’deki demir

yataklarını geride bıraktığında olan olmuş, iş işten geçmişti artık. Kat

ettiği her kilometre, onu aslında gitmek istediği yerin daha da uzağına

atıyordu. Kilometrelerce uzakta, esas rotasına paralel bir doğrultuda

ilerliyordu.

Bir diğer hatası ise kendi kendini kandırmaktı. Aslında yassı bir

tepe falan görmemişti. Ama kendini muhtemelen tepeyi gözden

kaçırdığına, tepenin uç kısmının yıllar içinde Seleten’in çizdiğinden

farklı bir şekil almış olabileceğine inandırmıştı.

Önceki gün, öğleden sonra akşama kavuşurken görmüş olduğu

alçak bayırlığın kayalıklarla uzaktan yakından ilgisi yoktu. Fakat

kendi kendini kayalıkları gördüğüne ikna etmişti; onları görmüş

olmayı yürekten diliyordu. Görünürde mağara

- 221 ~

JOHN FLANAGAN

falan da yoktu, hâlbuki haritada kayalıkların mağaralarla kaplı

oldukları işaret ediliyordu. Bir kez daha kendini, mağaraları havanın

kararmasından dolayı göremediğine inandırmıştı.

Bir sonraki referans noktası olan üst üste konmuş -büyük bir

kayanın küçük bir kayanın üstünde durduğu- kaya parçalarının

birkaç saat içinde karşısına çıkması gerekiyordu. Neyse ki o tür bir

çıkıntıyı fark etmememe imkân yok, diye akimdan geçirdi artan bir

hayal kırıklığıyla.

Tabii büyük kaya aniden küçüğün sırtından düşmediyse, diye

acıyla ekledi.

Kayaları bulması gerekiyordu, çünkü suyu tükenmek üzereydi.

İlk tulum çoktan boşalmış, İkincisinin de yarıdan fazlası bitmişti.

Suyu idareli kullanmaya çalışsa da sıcak, enerjisini öyle bir emiyordu

ki, zaman zaman bayılıp kalmamak için su içmesi gerekiyordu.

Su sorununun, üst üste duran kayalar görüş alanına girdiği anda

hallolacağını düşünerek teselli buldu. Haritada, kayaların birkaç

kilometre Ötesinde bir pınar -suyun usulca yüzeye sızdığı kurumuş

bir dere yatağındaki minik bir çatlak- işaretlenmişti. Oraya

vardığında tek yapması gereken toprağı bir metre kadar kazıp, açtığı

delik suyla doluncaya kadar beklemek olacaktı. Suyun çamurlu ve

kötü bir tadı olabileceğinin farkındaydı. Ama içilebilirdi.

Tulumlarını doldurup konumunu belirledikten sonra, etraftaki

kuyulardan birini ziyaret edebilirdi.

Takip eden birkaç saat içinde üst üste duran kayaları göre-

memesi, madden de manen de kaybolduğu anlamına gelecekti.

Dolayısıyla haritası ile Kuzeybulanma güvenmesi ve o kaya-

FİDYE

larm er ya da geç görüş alanına gireceğine inanmaya devam etmesi

gerekiyordu. Elinden başka bir şey gelmiyordu.

Son ve en önemli hatasına yol açan şey ise giderek artan

kadercilik anlayışı olmuştu. Kayaları bulup, o ana dek doğru yolda

ilerlediğini kanıtlamak için, atını günün en sıcak saatlerinde sürmeye

devam etmişti.

Seleten gibi tecrübeli çöl gezginlerinin böyle bir şeye asla

kalkışmayacaklarının farkındaydı. Ama bir kez daha kendi kendini

kandırmayı başarmıştı. Yıldızlara bakarak yönünü tayin eden

Seleten’in, bu kayalar gibi işaretleri bulabilmek için gün ışığına

ihtiyacı yoktu. Bu da adamın gün ortasında dinlenmeye zaman

ayırabileceği anlamına geliyordu. Ancak Will’in o su pınarını bir an

önce bulması gerekiyordu. Kızgın güneş altında birkaç saat at

sürmenin o kadar da zor olmayacağından emindi.

Böylece güneş tepeye doğru yükseldi ve vücudu sıcağın altında

resmen pişerek yoluna devam etti. Aşın kızgın havadan ötürü, nefes

alırken boğazı ve ciğerleri yanıyordu. Dört bir yanı kaplayan kızgın

hararet, havadaki oksijeni yutmuştu sanki. Nefes alırken bile

zorlanıyordu artık.

Hararet kadar gözlerinin kamaşmasından da muzdarip oluyor,

neredeyse her an kapalı tuttuğu gözlerini uzaklara çevirmek zorunda

kalıyordu.

Mızrak da başı önde, ayaklarını sürüyerek zorlukla ilerliyordu.

Hayvanın giderek bitkinleşmesi karşısında paniğe kapılan Will,

kendi durumunun da onunkinden farklı olmadığını anlayamamıştı

henüz.

“Su içme zamanı, oğlum,” dedi. Kupkuru boğazı ile ağzından

zorlukla çıkan sesi, hafiften çatlamaya başlamıştı.

- 223 -

JOHN FLANAGAN

Kaskatı kesilen vücuduyla, sarsak hareketler eşliğinde yere atladı.

Birkaç adım boyunca tökezleyince, dengesini sağlayabilmek için

atının sağrısına tutunmak zorunda kaldı. Mızrak da başı neredeyse

yere değecek şekilde, kımıldamadan duruyordu. Birden sağ ön

toynağına iyilik yapmak istercesine ağırlığını sol tarafına verdi. Will

yere inmesinin ardından henüz birkaç saniye geçmiş olmasına

rağmen, zeminden yükselen kızgın alevlerin çizmelerinden yukarı

çıkmaya başladığını hissedebiliyordu. Mızrak’ın korumasız

toynakları acı içinde olmalı, diye düşündü.

“O konuyla hemen ilgileneceğim,” dedi. “Önce biraz su içelim.”

Kayışlarla uğraşırken, eyerin arkasına sıkıştırdığı deri kova

birden yere düştü. Will hafifçe gülümsedi.

“İyi ki dolu değil,” dedi Mızrak’a dönerek. Hayvandan bir tepki

gelmedi. Kovayı dikkatle düz bir yere yerleştiren Will, dolu su

tulumunu çıkanp dikkatle kapağını açtı. Tulumun ne kadar hafif-

lemiş olduğunun farkındaydı. Suyu dikkatle kovaya boşaltmaya

başladı. Kafasını sese doğru çeviren Mızrak, hafifçe kişnedi.

“Peşinden atlı mı kovalıyor?” dedi Will. Kendi atma böylesi- ne

ucuz bir espri yaptığına inanamayarak bir kez daha güldü.

“Bana ait değilsin belki,” diye devam etti, “ama yine de akıllı bir

atsın.”

Zihninin bir kısmı, atıyla konuşup şakalaşmasından dolayı

endişelenmeye başlamıştı. Bedeninden çıkıp kendisini ve Mızrak’ı

uzaktan izliyormuş gibi bir hisse kapılmıştı. Kaşlarını çatarak bu

garip düşünceyi akimdan çıkardı ve kovayı Mızrak’a uzattı.

~ 224 -

FİDYE

Suyunu içen hayvanı izlerken, her zaman olduğu gibi ağzının ve

boğazının harekete geçtiğini hissetti. Önceki gün yapış yapış olup

ağrıyan boğazı, artık nemini tamamen kaybederek kurumuş ve

şişmişti.

Suyunu bitiren Mızrak, son birkaç damlayı da içebilmek için

kocaman diliyle kovanın dibini yalıyordu. Will, hayvanın ona verilen

az miktarda suyu anlayışla kabullenmesine alışmıştı. Ancak Mızrak

bu kez kaldırdığı başını ısrarla binicisinin omzundaki tuluma

sürtmeye başlamıştı. Bu da durumlarının giderek kötüye gittiğinin

bir işaretiydi. Hayvanın susuzluğu, eğitimine üstün gelmeye

başlamıştı.

Will, Mızrak’m meraklı başını hafifçe itti. “Üzgünüm, oğlum,”

dedi anlamsızca. “Daha sonra içersin.”

Tulumdan iki küçük yudum aldı. Her iki seferde de suyu ağzında

olabildiğince tuttuktan sonra, usulca boğazından geçmesine izin

verdi. Ardından isteksizce kapağını kapattığı tulumu, dikenli bir

çalının dibindeki küçük gölgeliğe yerleştirdi.

Mızrak’ m sol ön toynağını eline alarak incelemeye başlamasıyla

birlikte

hayvancağız

homurdanarak

kıpırdanmaya

başladı.

Görünürde bir yara yoktu ama avucunu toynağın yumuşak

merkezine bastırdığında, hayvanın canının yandığı ortadaydı. Çöl

zemini, doğal olarak Mızrak’ın korunmasız toynaklarını yakıyordu.

Kendisi de bizzat yere basmakta olan Will, bu durumu daha iyi

anlayabiliyordu. Sıcak her yanlarını sarmıştı. Güneş ışıklan çöl

zeminine çarparak hızla yükseliyordu. Neyse ki Mızrak’ın

sırımdayken biraz daha ferahlama şansı vardı.

Eyerin arkasındaki battaniyesini çözerek şeritler halinde kesti ve

ufak tefek atın toynaklarını battaniye parçalanyla

- 225 ~

JOHN FLANAGAN

sardı. Sonra tabanlarına üst üste kumaş parçalan yerleştirdiği

toynakları ince şeritlerle bağladı. Gece bastınnca, battaniye- sizlikten

ötürü üşüyeceğinin farkındaydı. Fakat atının sakatlanmaması çok

daha önemliydi.

Mızrak, biraz olsun rahatlamış gibiydi; artık ağırlığını sağ

tarafına verme ihtiyacı hissetmiyordu. Will, ağızlığından yakaladığı

hayvanı birkaç adım yürüterek ayak hareketlerini inceledi. Sağa ya

da sola gitmeden, düzgün yürüdüğünü fark edince rahatladı.

Su tulumunu kaldırarak omzuna attı ve atının sırtına binmeye

hazırlandı.

Bir an sonra bundan vazgeçerek, nazikçe Mızrak’m boynunu

okşadı.

“Ben biraz yürüyeceğim,” dedi. “Bütün yük, senin omuzlarına

bindi.”

Kuzeybulanını çıkardı ve kendisine belli bir nokta seçerek

rotasını kontrol etti. Orta mesafede gözüne kaya ve tuzdan oluşan,

dik bir yükselti çarpıyordu. Güneş ışıklarını doğrudan yansıtan

kuleye çok uzun süre bakamasa da parlak yüzeyi, kulenin göz

önünde kalmasını sağlıyordu. O tarafa doğru yürümeye başladı.

Kafası neredeyse yere değmek üzere olan ve toynakları artık

kumun üstünde boğuk sesler çıkaran Mızrak da peşindeydi.

JB> ......... —-S&

Bir hata daha yapmıştı. Kaçışı olmayan sıcağın etkisiyle çıkardığı

pelerinini katlayarak eyerin üstüne yerleştirmişti. Gömle

- 226 ~

FİDYE

ğinin kollarım hafifçe sıvadı ve bir an için kendisini ferahlamış

hissetti. Ama bu his, bir yanılsamadan ibaretti. Arridilerin tüm

vücutlarını kaplayan diğer kıyafetleri gibi pelerinler de vücudun

nemi tutmasına yardımcı oluyordu. Pelerini çıkarıp cildini güneşe

maruz bırakınca, vücudu eskisinden de fazla su kaybetmeye

başlamıştı.

Ayrıca çıplak kolları da güneş altında yanarak kızarmaya

başlamıştı. Bir süre sonra hatasını kavradı kavramasına, ancak artık

mantıklı düşünebilecek bir durumda değildi. Vücudu iflas etmek

üzereydi. Zihni güvenilirliğini yitirip dengesizleşiyor- du. Üst üste

duran o kayaları da henüz bulamamıştı. Kayalar aklında bir

saplantıya dönüşmüştü. Yol üstünde bir yerlerde olmalıydılar ve o da

onları görmeliydi. Birazdan, diyordu kendi kendine. Birazdan.

Kayaları, güneşin altında yapacağı bir- iki saatlik küçük bir

gezintinin ardından görmeyi beklediğini unutmuştu. Dört saati aşkın

bir süredir kâh at binip kâh yürümesine rağmen kayalar hâlâ ortada

yoktu.

Öğleden sonra bir ara dönüp Mızrak’a bir bakış attı.

“Sen o kayaları gördün mü yoksa?” diye sordu. Mızrak ilgisizce

binicisine bakmaya devam ediyordu. Will’in yüzü buruştu.

“Konuşmak istemiyorsun, ha?” dedi. “Belki de sesin kısılmıştır.”

Yaptığı şakaya usulca güldü. Bir an için o rahatsız edici his,

yeniden benliğini kaplamıştı. Sanki vücudundan uzaklaşarak yan

tarafa geçmiş, atıyla birlikte çölde yolunu bulmaya çalışan Will’i

izliyördu. Omuzlarındaki su tulumunu fark etti.

“Biraz su içmem gerek,” dedi Mızrak’a dönerek. Kendine

- 227 -

JOHN FLANAGAN

tulumun ağırlığı nedeniyle hızlı yürüyemediğini söylüyordu. Biraz

daha su içerse tulum da hafifleyecek ve doğal olarak daha rahat

ilerleyebilecekti.

Tulumdaki sudan ağız dolusu bir yudum aldıktan sonra,

Mızrak’ın ona suçlarcasına baktığını hissetti. Suçlu bir ifadeyle

tulumun kapağını kapayarak yeniden yola koyuldu.

O anda akima bir şey geldi: Seleten ona yanlış bir harita vermişti!

Mağaralarla kaplı bir kayalık falan yoktu. Yassı tepe de öyle. Wakir

gibi bir adam, öylesine büyük stratejik önem taşıyan bir belgeyi

kalkıp da ona verecek değildi ya! Bunu daha önce nasıl

anlayamamıştı ki? Domuz herif, sahte bir harita hazırlamış ve ölmesi

için onu çölün derinliklerine göndermişti.

“Kandırdı bizi,” dedi atma “ama ona gününü göstereceğim.

Pınarın yakınlarında olmalıyız. Orayı bulacak ve dönüp haritasını o

yalancıya yedireceğim.”

Birden yüzü buruştu. Eğer harita sahteyse, birkaç kilometre

ötedeki pınar da sahteydi. Tereddüt etti. Yakınlarda bir pınar

olmalıydı. Olmalıydı! Birden zihni aydınlanıverdi.

“Elbette ya!” dedi yine atma. “Haritanın tamamını değiştirmiş

olamaz ki! Bir kısmı doğru olmalı! Yoksa sahte olduğunu görür

görmez anlardık. Bak şu kurnaz tilkiye sen!”

Sorunu çözdüğüne göre, Mızrak’m değerli suyundan biraz daha

içmesine izin verebilirdi artık. Ama katlı kovayı çözmeye üşeniyordu.

Onun yerine suyu eline döktü ve Mızrak kocaman diliyle ellerini

yalarken usulca gülümsedi. Suyun bir kısmı doğal olarak yere

dökülmüş ve kızgın kumlara değer değmez buharlaşmıştı. Ama artık

bir önemi yoktu bunun. Pınara vardığında yeterince suya

kavuşacaktı nasılsa.

~ 228 ~

HD YE

“Pınarda bol bol su vardır,” dedi atına.

Tulumun kapağını kapayarak Mızrak’m yanı sıra yürümeye

başladı. Sorun şu ki, diye geçirdi akimdan, bir yudum daha su

içmezsem eğer, pınara varabilecek gücü bulamayabilirim. O takdirde

salt elindeki suyu içmeyi reddettiği için ölüp gidecekti. Böyle bir şeye

hiç gerek yoktu. Halt olsa, o da ölmemi istemezdi, diye geçirdi

akimdan. Kararını vererek kapağı açtı ve kalan son su damlalarını

da midesine indirdi. Ardından tökezleyen adımlarla yola koyuldu ve

Mızrak’a arkasından gelmesini işaret etti.

“Hadi, oğlum,” dedi gaklamayı andıran sesiyle.

Birden dengesini kaybedip yere düştü. Düşmemeye çalışsa da

becerememişti işte ve zemine çarpan ellerinde bir yanma hissetti.

Ayağa kalkacak gücü kalmamıştı. Başını kaldırdı ve birden... bir

mucize oldu, oradaydılar işte!

Üst üste duran kayalar, tıpkı Seleten’in çizmiş olduğu gibiydiler!

Will’in yalnızca birkaç yüz metre ötesindey diler. Daha önce nasıl

olup da onları göremediğini anlayamıyordu. Kayaların hemen

gerisinde de aradığı pınar ve kana kana içebileceği kadar su vardı.

Ayağa kalkamıyordu ama o mesafeyi emekleyerek de rahatlıkla

alabilirdi. Böylece o göz kamaştırıcı kayalara doğru emeklemeye

başladı.

“Nasıl öyle durabiliyorlar? Ya devrilip düşerlerse?” diye sordu

şaşkınlıkla. Kıkırdayarak ekledi, “Ah şu bizim Seleten yok mü! Ne

haritaymış yahu!” Dönüp arkasına baktı. Mızrak bacaklarını iki

yana açmış, başını öne eğmiş kımıldamadan duruyordu.

~ 229 -

JOHN FLANAGAN

“Hadi ama, Mızrak!” diye seslendi. “İçemeyeceğimiz kadar bol su

bizi bekliyor! Hadi! Yalnızca kayalara kadar gitmemiz yeterli! Şu üst

üste duran harika kayalara! Nasıl öyle durabiliyorlar yahu? Yanıma

gel de bir bak!”

Ağzından çıkan seslerin anlaşılmaz hırıltılardan ibaret olduğunun

farkında değildi. Biraz önce içmiş olduğu su, beş saatten bu yana

kaybetmekte olduğu nemi karşılayamamıştı.

Vücudunu taşlı, kaba zeminin üzerinde sürükleyerek emeklemeye

devam etti, taşların kestiği elleri, kızgın güneşin altında yanıyordu.

Arkasında kanlı izler -dayanılmaz sıcağın altında hızla kuruyup

kahverengileşen el ve parmak izleri- bırakarak ilerledi. Mızrak,

binicisini keyifsiz gözlerle izliyordu. Arkasından gitmek için bir çaba

harcamıyordu. Buna gerek yoktu.

Ortada kaya falan yoktu. Will, emekleyerek daire çizip du-

ruyordu.

alt’un sözleri üzerine kaşlarını çatan Seleten, hızla başını

kaldırdı.

H“Bunun için onlara kim para vermiş olabilir ki?” diye sordu.

“Hem böyle bir şeyi neden yapsınlar?”

Halt, Seleten’le göz göze geldi. Arridilinin bu kadar çok adamını

kaybettiği için öfkelenip duygusal bir ruh haline girdiğinin

farkındaydı. Adamın hislerinin Tülagi kabilelerine duyduğu ezeli

nefretle

körüklendiğini

anlıyordu.

Tehlikeli

bir

konumda

bulunuyordu ve kelimelerini düzgün seçmesi gerekiyordu. Elinde

orada olan bitene dair ne kadar fazla bilgi olursa, Seleten’i de

söyleyeceği şeylere ikna etmesi o kadar kolay olacaktı. Dönüp usulca

Gilan’a fısıldadı.

“Etrafa bir göz at. Neler olduğunu anlayabilecek misin, bak

bakalım.”

Genç Orman Muhafızı, başım sallayıp yanlarından ayrıldı. Halt,

Seleten’in sorusunu ancak Gilan gittikten sonra yanıtladı.

“Bana kalırsa, Erak’ın varlığını size ihbar eden her kimse, bu işin

arkasında da o var,” dedi.

“Onun adı Toshak.” Svengal, fark ettirmeden yanlanna yak-

JOHN FLANAGAN

laşmıştı. Yüce Kont’un cesedini bulabilmek için savaş alanını

araştırmış ve Halt ile aynı kanıya varmıştı. “Bu tam da onun

girişeceği türden bir iş.”

Seleten’in bakışları Halt, Svengal ve yeniden Halt arasında gidip

geldi. Yüzünde şüpheli bir ifade belirmeye başlamıştı.

“Kimdir bu Toshak?” diye sordu. “Daha önce o ismi hiç

duymadım. Neden Yüce Kontunuzun kaçırılması için binlerine para

vermiş olsun ki?”

“Yüce Kont’un topraklannızdaki varlığını size ihbar etmesiyle

aynı nedenden dolayı. Erak’ın, yolundan çekilmesini istiyor,” dedi

Halt. Seleten’in bir diğer soruya hazırlandığını fark edince adamı

konuşturmadan sözlerine devam etti. “Politika meseleleri,” dedi.

“Skandiya politikası. Erak’tan hoşlanmayan ve kurtulmak isteyen

küçük bir Skandiyalı grubu söz konusu.”

Seleten’in yüzünden, meseleyi yavaş yavaş anlamaya başladığı

okunuyordu. Politik ayak oyunları, Arrida’da oldukça yaygındı.

Seleten, yapılan açıklamayı anlayışla karşılıyordu. Ama bütünüyle

ikna olduğu söylenemezdi.

“Tekrar ediyorum, şu Toshak denen kişinin adını daha önce hiç

duymadım. Sanırım o da senin gibi Skandiyalı, değil mi?” Svengal’in

suratı asıldı ve bir anda karardı.

“Skandiyalı, evet... ama bana hiç benzemez.”

Seleten, aynmı başını sallayarak kabul etti. Svengal’in Seleten’den

aşağı kalmayan öfkeli hareketleri, Halt’un tezinin en ikna edici

unsurunu oluşturuyordu. Fakat Seleten, bu hikâyede bir boşluk

görmüştü.

“İyi ama bu Toshak denen adam önderiniz yolundan çekilsin

istiyorsa, neden onu tutsak düşürüp kaçırmakla uğraşsın? Neden

diğer Arridililerle birlikte onu da öldürtmesin?”

FİDYE

Fakat Halt bu soruyu bekliyormuşçasına, daha Seleten’in sözleri

bitmeden başını iki yana sallamaya başlamıştı bile.

“Toshak’ın zamana ihtiyacı var,” diye cevabı yapıştırdı vakit

kaybetmeden. “Destekçilerinin küçük bir gruptan ibaret olduğunu

söylemiştim. Skandiyalıların büyük bir kısmı Eralc’m Yüce Kont

makamında oturmasından memnun. Dolayısıyla Toshak ile

arkadaşlarının kin ve belirsizlik tohumlarım atabilmek için zamana

ihtiyaçları var. Ölü bir Yüce Kont işlerine yaramaz. Skandiyalılar

derhal bir başkasını -muhtemelen Erak’ın yakın dostlarından birini-

o koltuğa oturturlar. Hatta belki de Svengal’i.”

“Tann yazdıysa bozsun,” dedi Svengal samimi bir ifadeyle. Halt,

iriyarı Skandiyalı’ya bakarak gülümsedi.

“Ama Erak’ın kayıp olması, bir yerlerde esir tutulması -ki bu

duruma kendi beceriksizliği nedeniyle düştüğü iddia edilecektir-

halinde Toshak ile yandaşları, insanların kulaklarına Erak’ın

önderlik vasıflarının yeterli olmadığını fısıldamaya başlayabilecek.

Özellikle de, tam bu sırada Erak’ı tutsak edenlerin Skandiyalılardan

büyük bir fidye talep etmesi halinde. Skandiyalılar bu tür şeylerden

hiç hoşlanmazlar.”

“Hem de hiç,” diye onayladı Svengal. “Şefin benden, yardım

almak üzere Araluen’e gitmemi istemesinin nedeni de bu.”

Bakışları ikilinin arasında gidip gelen Seleten, anlatılanları

başıyla onayladı. Hâlâ ikna olmamıştı. Ama Svengal’in fidyeyi

ödemekiçi^ yanında yabancılarla gelmesinin nedenini ilk başta çok

merak etmişti. O ana dek, ona yalnızca Erak’m Ara- luenlilerin bir

dostu olduğu söylenmişti. Artık yabancıların işe neden karıştıklarım

daha iyi anlayabiliyordu. Sorunun hızlı bir

~ 233 -

JOHN FLANAGAN

şekilde çözülmesi, Erak’m lehineydi. Mesele dallanıp budaklandıkça,

düşmanlarına hemşerilerinin arasına nifak tohumları ekmek için

daha fazla fırsat tanınmış olacaktı.

“Muhalifler, yeterince zamanları olması halinde, kendi

adaylarının -muhtemelen Toshak’ın- Yüce Kontluk’a aday

olabileceği koşullan yaratabilecekler,” dedi Halt. Bunun üzerine

Svengal’den öfkeli bir homurtu yükseldi.

Bir ileri bir geri yürüyen Seleten, Halt’un tezini akıl süzgecinden

geçirirken, bir eliyle sakalını sıvazlıyordu. Birden durup yeniden

Halt’a döndü.

“Anlattıkların kulağa mantıklı geliyor...” dedi. Ses tonundan,

cümlenin sonunda dile getirmediği bir “ama” olduğu anlaşılıyordu.

Halt, sessizliğini korudu. Tıpkı Seleten gibi, onun aklından da bu

katliama dair farklı bir açıklama geçiyordu. Ama o meseleyi dile

getirmeden önce, Seleten’in aklını kurcalayan bir başka soru vardı.

“Yani bu işin arkasında hemşerin Toshak var. Önderinize ihanet

etti, öyle mi?” diye sordu Svengal’e dönerek. Deniz kurdu başını

sallayıp onaylayınca devam etti. “Ama ben onun adını daha önce hiç

duymadım. Muhbirimiz küçük bir sahil köyünde yaşayan bir

balıkçıydı. Balıkçıdan çok kaçakçı demek daha doğru olur aslında,”

diye ekledi. “Karasularımız boyunca kimseye görülmeden teknesiyle

hareket etmesini bilen biridir. Geminizi görmüş ve bize haber

vermiş.”

Svengal bir şey söylemedi ama Halt’un, bir kez daha duruma

uygun bir cevabı vardı.

“Bir Skandiyalı ile görüşebilmeniz zaten düşük bir olasılık.

Toshak, bir sürü ok yemeden yanınıza bile yaklaşamazdı ki.

FİDYE

Elbette bir aracıya ihtiyacı olacaktı. Ayrıca bir kaçakçı ile temas

kurması da oldukça kolaydı. Muhbiriniz büyük ihtimalle Erak’a

sahte para aktarım çizelgesini veren adamla aynı kişidir.”

“Evet, akla yatkın geliyor,” dese de Seleten’in sesindeki şüpheli

tonu ikisi de duyabiliyordu. “Fakat benim aklıma tüm bunlar için bir

başka açıklama daha geliyor.”

Kolunu, tiksinti dolu bir hareketle etraflarındaki tahribata ve

cesetlere doğru savurdu. Halt, tepkisizce beklemeye devam etti. Bırak

o söylesin, diye geçirdi içinden. Sen söylemezsen, tezin inandırıcılığı

artmış olur.

“Sizinle aynı fikirdeyim, tüm bunlar Skandiyalıların -ya da

Skandiyalılann kiraladığı Tülagilerin- başının altından çıkmış

olabilir. Ancak Erak’m cesedini burada bulamayışımızın bir başka

açıklaması daha var. Bence bu bir kurtarma operasyonuydu.

Adamlarımı öldüren kişilerin amaçları, Erak’ı serbest bırakmaktı.

Erak şu an kıyıya ve kaçması için hazırlanan gemiye doğru ilerliyor

olabilir.”

“Böyle bir şey planlamış olsak, gönüllü bir şekilde teslim olur

muyduk sence?” diye sordu Halt.

“Bence burada tam da sizlerin aklınızdan geçebilecek türden bir

çifte dalavere söz konusu,” dedi Seleten. “Siz benimle pazarlık

ederken Skandiyalılardan oluşan bir diğer ekip arkadaşınızı

kurtarmak için harekete geçti. Başarmaları halinde, altmış altı bin

gümüş cebinizde kalacaktı. Yok, başaramazlarsa anlaşmaya uyacak

ve kurtarma ekibiyle bir ilginiz olmadığım iddia edecektiniz.”

Halt, konuşmadan önce bekledi. Politika ve bu tür entrikala-

~ 235 ~

JOHN FLANAGAN

nn Arrida yaşamının vazgeçilmez birer parçası olduklarım anlamıştı.

O yüzdendir ki, bu tür çarpıklıklarla dolu bir açıklama, Seleten’in

akima yatabiliyordu. Ağzından çıkacak kelimelerin, görevlerinin

başarıya ulaşması açısından hayati önem taşıdığının farkındaydı.

Düşüncelerini toplayıp Seleten’in güvenini kazanabileceği en mantıklı

açıklamayı bulmaya uğraşırken, Horace bir anda öne çıktı. Horace ile

Evanlyn, bir süredir konuşulanlara kulak misafiri olmuşlardı. Genç

savaşçı, artık söze karışmanın zamanı geldiğine hükmetmişti.

“Size bir şey soracağım...” dedi. Tüm dikkatler, onun üzerinde

toplanmıştı. Halt, çocuğun daha fazla konuşmaması için elini havaya

kaldırdı. Genç adam, müzakere hassasiyetleriyle karmaşık

tartışmalar konusunda pek de usta sayılmazdı. Horace’m karşı

karşıya bulunduğu meselelere doğrudan yaklaşmasını seven, açık

sözlü bir kişiliği vardı.

“Horace,” dedi Halt onu uyaran bir ses tonuyla, “bu pek de iyi bir

zaman olmayabilir...”

Fakat elini kaldırıp Halt’u susturan, bu kez Horace olmuştu.

Kaşlarını çatmış ve yüzüne kararlı bir ifade yerleşmişti. Halt,

çocuğun Seleten’in tarif ettiği türden gizli bir entrikanın parçası

oldukları iddiası karşısında öfkelendiğinin farkındaydı. Çocuğun

incinen gururuyla suları bulandırmasına hiç gerek yoktu. Fakat

Horace, sorusunu sormaya kararlıydı.

“ Wakir'e bir sorum var,” dedi. Hemen yanındaki Evanlyn’in

yüzünde de Halt’unki gibi endişeli bir ifade vardı. Sanırım Horace,

ağır bir çam devirmek üzere, diye geçirdi içinden Prenses. Fakat

Seleten, genç savaşçıya devam etmesi için işaret etmişti bile. Endişe

etmek için çok geçti artık.

FİDYE

“Nedir merak ettiğin şey?” dedi Seleten.

“Peki de, nereden biliyorduk?” diye sordu Horace. Pervasız ve

meydan okuyan bir ses tonuyla konuşmuştu. Soruyu tam olarak

anlayamayan Seleten’in kaşları çatıldı.

“Neyi nereden biliyordunuz?” diye sordu.

Horace’ın yüzü, kısmen öfkesi kısmen de herkesin ona baktığım

fark ederek utanması nedeniyle kıpkırmızı kesilmişti. Dikkatleri

üstüne çekmekten hiç hoşlanmazdı. Fakat aklında- kinin önemli

olduğunu düşünüyor ve dile getirilmesi gerektiğine inanıyordu.

“Erak’m bu kafilede olduğunu nereden biliyorduk?”

Bir an kimse bir şey anlamadı. Seleten, elleriyle şaşkınlığını

gösteren bir işaret yaptı.

“Size ben söyledim ya,” dedi. Geri çekilip konuşmaları dinleyen

Halt, birden kendisini Horace’a çok yakın hissetti. Doğrudan

yaklaşım bazen uzun, karmaşık söylevlerden çok daha etkili

olabiliyor, diye geçirdi aklından.

Horace cevabı başıyla onayladı. “Bize bu bilgiyi El Şebah’dan

ayrılmadan önceki gece vermiştiniz. Pazarlıklar bittiğinde.

Öncesinde değil. O ana kadar, bizim Erak’m El Şebah’da

tutulduğunu sandığımızı biliyordunuz. Sizce o sekiz saat içinde çölün

içine dalıp Tülagileri bulacak ve daha adını henüz duymuş

olduğumuz bir kervanın yolunu kesmeleri için onlara rüşvet verecek

bir Skandiyalı kafilesi hazırlamış olabilir miyiz?”

“Şey... yani, olabilir...” Seleten tereddüt edince, Horace durumu

zorlamaya devam etti.

“Ayrıca son gece hiçbirimizin konukevini terk etmediğini

JOHN FLANAGAN

de biliyorsun. Öyleyse bu işi nasıl başarmış olabiliriz? Yani, Halt bu

işlerde oldukça iyidir aslında ama bu, onun yeteneklerini bile aşıyor.”

Halt, söze yeniden karışma zamanının geldiğini anlamıştı. Horace

aklindakini masaya koymuş ve etkili de olmuştu. Artık işleri berbat

etmeden birilerinin araya girip Seleten’i ikna etmesi gerekiyordu.

“Horace haklı, Seleten. İçten içe bunu sen de biliyorsun,” dedi

Halt. Wakir'> in dikkatini bir kez daha üstüne çeken Orman

Muhafızı, bu meseleyi bir daha açılmamak üzere kapatma zamanının

geldiğinin farkındaydı. Seleten’i onlara inanmaya ya da karşı tutum

almaya zorlamanın zamanı gelmişti. Kelimelerini dikkatle seçerek

konuştu, “Baksana Seleten, tüm bunları bize kalan zamanda

beceremeyeceğimiz gerçeği bir yana, bu tür bir düzenbazlığa

girişeceğimize gerçekten de inanıyor musun?”

Seleten konuşmaya başlarken, bir tereddüt anı yaşadı. Bakışlarım

küçük yabancı grubunun üstünde gezdirdi. Horace bir savaşçı,

Svengal ise bir akıncıydı. İkisi de özü sözü bir, dürüst insanlardı.

Savaş alanında tehlikeli birer rakip olacaklarının farkındaydı. Fakat

her ikisinin de dürüstçe ve cesurca dövüşeceklerine emindi.

Sonra bir de şu Prenses vardı. Müzakereler sırasında cesaretini ve

samimiyetini kanıtlamıştı. Pişmanlıkla, düzenbazlıklar aslında hep

benim başımın altından çıktı, diye geçirdi içinden. Hem hizmetkârını

kendi yerine geçirmiş hem de Horace’m az önce değindiği üzere,

Erak’m El Şebah’tan ayrılmış olduğunu Araluenlilere söylememişti.

FİDYE

Geriye Halt denen şu adam kalıyordu. Prenses’in rütbesine

rağmen, grubun önderinin Halt olduğu açıkça anlaşılıyordu. Grubun

beyni ve planlan yapan üyesi oydu. Buna rağmen Seleten’in gözüne

ahlaki değerlere bağlı ve samimi biri gibi geliyordu. İçgüdüsel olarak,

kendini bu ufak tefek, kır saçlı Orman Muhafızı’na yakın buluyordu.

Diğerlerinin de Halt’a saygı duydukları ve güvendikleri belli

oluyordu. Belki de en önemlisi, adamın varlığından keyif aldıkları

anlaşılıyordu. Horace ile Svengal açık sözlü ve basit insanlardı belki,

ama budala değillerdi. Horace bunu biraz önce kanıtlamıştı.

Dalgınlıkla dudaklanm ısıran Seleten, Halt’un sorusu üzerine

düşünüyordu. Birden yanıtını verdi.

“Hayır. İnanmıyorum.”

Halt’un içinden rahatlayıp gevşemek geldi. Fakat bunun bir hata

olacağının farkındaydı. Seleten’in yanıtından şüphesi yokmuş gibi,

yalnızca bir kez başını sallamakla yetindi.

“Öyleyse işimize dönelim,” dedi çabucak. “Bu olanlar hakkında

ne yapmayı düşünüyoruz?”

“Fafas’a vardığımızda arkalanndan bir müfreze gönderirim,”

dedi Seleten. “Ellerinden ne gelirse yaparlar artık.”

Acı tecrübeler, ona Tülagilerin yöntemlerini öğretmişti. Tülagiler

bir kervana saldırdıktan sonra çölün içinde yok olur giderlerdi.

Esasen şehirlerde yaşayan Arridiler, yağmacıların peşinden

gidebilecek iz sürme ve çöl bilgilerinden mahrum bir halktı. Tülagiler

bu çorak arazileri avuçlarının içi gibi biliyor ve göz açıp kapayıncaya

dek içlerinde kayboluveriyor- lardı. Seleten’in göndereceği müfreze,

yalnızca formaliteden

JOHN FLANAGAN

ibaret olacaktı. İki ya da üç gün sonra Tülagi savaşçılarının izlerini

kaybedecek ve yorgun argın geri döneceklerdi. Bu işin kaderi böyle,

diye geçirdi içinden. Elinin altında birkaç Bedülin savaşçısı bulunsa,

bir şansları olabilirdi aslında. İz sürücü ve avcı bir kabile olan

Bedülinler, çölü can düşmanları Tülagiler kadar iyi biliyorlardı.

Seleten, birkaç sene önce, Tülagileri Bedülinlerle geçici bir ittifak

kurarak alt edebilmişti. Ancak gururlu, bağımsız insanlar olan

Bedülinler, Tü- lagilere karşı verilen savaşta zafer kazanıldıktan

sonra Arri- dilerin hâkimiyetinden uzaklaşmışlardı.

“Neden hemen şimdi peşlerinden gitmiyoruz?” dedi Halt.

Seleten, adamın saflığı karşısında gülümsedi. “Şimdiye dek çölün

içinde kaybolmuşlardır bile. Onların tarzı bu.”

“Öyleyse biz de izlerini süreriz. Bizim tarzımız da bu,” dedi bir

başka ses.

Konuşan Gilan’dı. Tek taraflı çatışmadan arta kalan manzarayı

incelemiş ve yanlarına dönerek Seleten’in son sözlerine kulak

misafiri olmuştu.

Halt eski çırağına döndü. “Bir şey bulabildin mi?”

Dudaklarım büzen Gilan, parmağıyla işaret ederek anlatmaya

başladı.

“Doğudaki şu kayaların arkasına saklanmışlar,” dedi. “Seksen ya

da doksan kişilermiş. Çoğu atlıymış ama bazıları deveye biniyormuş.

Kuzey yönünde görevlendirdikleri yaklaşık on kişilik bir grup,

kafilenin dikkatini dağıtmış. Bu gruptakiler, ani bir baskın

yapacakmış gibi kafilenin üstüne doğru at sürdükten sonra

arkalarına döndükleri gibi kaçmışlar. Askerlerin

~ 240 -

FİDYE

düzenleri bozulup grubun peşinden gitmesiyle birlikte ana savaşçı

grubu kafileye arkadan saldırmış.

Seleten’in genç Orman Muhafızı’nı izleyen bakışlarında yepyeni

bir saygı ifadesi belirmişti. “Bunların hepsini zemindeki izlere

bakarak mı anlıyorsun?”

Gilan adama dönüp sırıttı. “Dediğim gibi, bizim tarzımız da bu,”

diye cevap verdi. “Ne diyorsunuz şimdi? Peşlerinden mi gidiyoruz,

yoksa El Şebah’a mı çekileceğiz?”

Kasıtlı olarak tahrik edici bir ses tonuyla konuşuyordu. Wa kir'in

Tülagilerin peşinden gitmek için -ülkeyi kimin yönettiğini onlara

kesin olarak göstermek üzere-bahane aradığını sezmişti. Haklıydı da.

Seleten’in zihni, düşüncelerle dolup taşıyordu. Arayıp da bulamadığı

şans, belki de ayağına dek gelmişti.

“Bizden sayıca üstün olacaklar,” dedi endişeyle.

“Ama onları gafil avlama şansımız var,” diye karşılık verdi Halt.

“Normal şartlar altında askerlerin onları takip etmezlerdi, öyle değil

mi?”

Seleten düşünmeye başladı. Seksen Tülagi savaşçısı, demişti genç

Orman Muhafızı. Yanlarında elli iyi eğitimli, deneyimli ve silahlı

Arridi askeri bulunuyordu. Bir de Araluen- liler vardı. Horace ile

Svengal’in epeyce faydalı olacaklarına emindi. Hatta savaş alanım

göz önüne getirdikçe, baltasıyla Tülagi savaşçılarım yarıp geçen

Svengal’i izlemekten büyük keyif alacağını hissediyordu. Orman

Muhafızları’nm da sırtlarındaki kocaman uzun yaylan süs niyetine

taşımadıklanndan emindi. İçinden, bir ses, ona bu iki pelerinli

adamın düşmana büyük kayıp verdirebileceğini söylüyordu. Ortada

bir sorun

- 241 -

JOHN FLANAGAN

vardı gerçi. Güçlerini daha fazla zayıflatmayı göze alamazdı. Elinin

altındaki her adama ihtiyacı olacaktı.

“Ya kız ne olacak?” dedi. El Şebah’a dönmek istemesi halinde,

kızın yanına bir refakatçi grubu katması gerekecekti. Bu da

güçlerinin iyice zayıflamasına yol açacaktı.

“O da sizinle gelecek,” dedi Evanlyn etkileyici bir sesle.

Seleten, kuşkulu bakışlarını Halt’a çevirdi. Halt acı acı güldü.

Evanlyn’in savaş sırasındaki cesur tavırlarına daha önce şahit

olmuştu. Ayrıca kızın kemerinde asılı duran ince kılıcı kullanarak

kendi kendini koruyabileceğinin de farkındaydı. Araluen’den

Arrida’ya gelirken, her ikisi de birer kılıç ustası olan Horace ve

Gilan ile idmanlar yapmıştı. Formunda olduğu anlaşılıyordu.

Çocuklar kadar usta bir savaşçı değildi elbette, ama oldukça

becerikliydi. Halt Evanlyn’in onlara yük olmayacağının farkındaydı.

Hatta varlığı, onlara faydalı bile olabilirdi.

“O da bizimle gelecek,” dedi.

ill’in uyandıran şey, çöl gecesinin insanı ısıran soğuğu

olmuştu.

W

Vücudu süratle ısı kaybederken yüz üstü yatmış, çılgınca

titriyordu. Bu hiç adil değil, diye düşündü. Gündüzün kör edici sıcağı

ile gecenin dondurucu soğuğu, vücudundaki son güç kırıntılarını da

çekip almak üzere bir araya gelmişti sanki. Titremek için bile bitmek

üzere olan enerjisini harcamaması gerekiyordu.

Kafasını kaldırmaya çalıştı, ancak başaramıyordu. Yoğun bir çaba

harcayarak sırt üstü dönmeyi başardı ve bir anda kendisini berrak

gökyüzünde parıldayıp duran sıradışı yıldızlara bakarken buluverdi.

Ne kadar güzeller, diye geçirdi akimdan. Dünyanın bu kesimindeki

yıldızları tanımıyordu. Başını çevirip kuzeye bakmak, anayurdunun

kuzey ufkunda gizlenen o tamdık takımyıldızlarını görmek istedi.

Ama bunu yapacak gücü yoktu. Orada öylece yatacak, onu ne tanıyan

ne de umursayan bu yabancı yıldızlan izleyerek ölecekti.

Çok ama çok üzücü bir duruma düşmüştü.

JOHN FLANAGAN

Düşünceleri, sanki gün boyunca peşinden koştuğu o hayaller, tüm

o kendini kandırmacalar sona ermiş gibi, tuhaf bir biçimde

berraklaşmıştı

artık. İçinde bulunduğu durumu tarafsızca

değerlendirebiliyordu. Ölüp gideceğinin farkındaydı. O gece değilse

bile ertesi gün, bu hayattaki son günü olacaktı. O fırın gibi sıcak

havaya bir gün daha dayanması mümkün değildi. Öylece kuruyup

gidecek ve zerrecikleri çöl rüzgârları tarafından oraya buraya

taşınacaktı.

Çok üzülüyordu. İçinden ağlamak geliyordu ama vücudunda

gözyaşına yetecek kadar bile su kalmamıştı. Yeniden kavuştuğu

mantıklı muhakeme yeteneği canını sıkıyordu. Nerede yanlış

yaptığını bilmek istiyordu. Hatasını merak ederek ölmek

istemiyordu. Tüm adımlarını doğru atmıştı; ya da o öyle sanıyordu.

Ama bir yerlerde bir hata -ölümcül bir hata- yapıvermişti işte.

Ölmek zorunda kalmasına çok üzülüyordu. İşlerin bu aşamaya nasıl

geldiğini bilememek, canını çok sıkıyordu.

Seleten’den aldığı haritanın sahte olup olmadığını düşündü.

Hemen sonra, gündüz boyunca da düşünmüş olduğu bu fikri

aklından çıkardı. Seleten onurlu bir adam, diye düşündü. Hayır,

haritada bir hata yoktu. Hatayı yapan kendisiydi ve yaptığı hatanın

ne olduğunu asla öğrenemeyecekti. Halt beni görse, amma hayal

kırıklığına uğrardı, diye düşündü ki içinde bulunduğu durumun en

berbat yanı belki de buydu. Onun için bir baba gibi olan kır saçlı,

somurtkan Orman Muhafızı’mn yanında beş sene boyunca elinden

geleni yapmıştı. Dünyanın kalanı ne düşünürse düşünsün, tek istediği

şey Halt’un onu onaylaması olmuştu. Başıyla söylediklerini

onaylaması ya da o nadiren ettiği tebessümler, Will için dünyadaki

en büyük

FİDYE

mükâfattan daha değerliydi. Fakat şimdi, bu son engelde takılarak

akıl hocasını hayal kırıklığına uğrattığını hissediyordu ve işin nasıl

olup da bu hale geldiğine dair hiçbir fikri yoktu. Halt’u hayal

kırıklığına uğrattığını bilerek ölmek istemiyordu. Ölmeyi

hazmedebilirim, diye düşündü, ama hayal kırıklığını hayır.

Hareketlenerek yanma gelen bir varlık, gökyüzünün bir kısmım

görmesini engellemişti. Bir an için korkudan kalbi duracak gibi olsa

da, bunun Mızrak olduğunu fark etti. Hayvanı gece için

bağlamadığını hatırladı. Yanından uzaklaşabilir, kaybolabilir ya da

yırtıcı hayvanlar tarafından öldürülebilirdi de. Bir kez daha ayağa

kalkmaya çalışsa da başaramadı. Sert, taşlık zeminden ancak bir-iki

santim kaldırabildiği başını, yenilgiyi kabullenerek geriye bıraktı.

Çekici’nin başına neler geldiğini merak ediyor, küçük midillisinin

iyi durumda olduğunu umuyordu. Belki de birileri tarafından

bulunmuş ve beslenmişti. Ona binmeyi becerebileceklerinden değil

ya, diye düşündü. Çekici’nin sırtına binmeyi deneyen herkesi fırlatıp

attığı sahneler zihninde canlanınca, sessizce kıkırdadı.

Mızrak, yanından uzaklaşmaya başlamıştı. Toynaklarından çıkan

yumuşak hışırtılar, Will’i bir an için şaşırtsa da hemen sonra

battaniyesini parçalar halinde hayvanın ayaklarına sardığını hatır-

ladı. Mızrak garip bir tempoyla yürüdüğüne göre bağlardan biri

gevşemiş olmalıydı. Üç adet boğuk tıkırtıyı korumasız toynağın sert

zemine çarpmasından çıkan tek bir nal sesi takip ediyordu.

Ondan uzaklaşmakta olan ata doğru dönebilmek için, başını yan

çevirdi.

~ 245 -

JOHN FLANAGAN

“Mızrak, geri dön,” dedi. Ya da en azından öyle dediğini sandı.

Ağzından boğulurcasına çıkan tek ses, kuru bir hırıltıydı. Sese

aldırmayan Mızrak uzaklaşmaya, kendine nemli yeşillikler aramaya

başlamıştı. Will bir kez daha seslenmeye çalışsa da, boğazından

anlaşılır bir ses çıkmıyordu artık. Nihayet pes etti. Yabancı yıldızlar

onu, o da onları izliyordu.

“Bu yıldızlardan hiç hoşlanmadım,” dedi kendi kendine. O soğuk

görkemleriyle parlaklıkları, sanki giderek azalıyordu. Bu çok garip,

diye geçirdi içinden. Genellikle yıldızlar güneş doğuncaya dek

gökyüzünde parlardı. Aslında yıldızların her zamanki kadar parlak

olduklarının farkında değildi. Kendi görüşü bulanıp kapanma

noktasına gelmişti. Bir süre sonra zorlukla nefes alarak

kımıldamadan yatmaya başlamıştı.

Birkaç metre ötesinden bir aslan geçti. Çok su kaybedip bitkin

düşen Mızrak, ön ayağına takılıp duran battaniye şeritlerinden

kurtulmakla meşguldü. Devasa yırtıcı hayvanı son ana dek fark

edemedi. Hızla savrulan güçlü pençeler tarafından susturulmadan

önce tiz bir korku çığlığı atacak kadar zamanı olmuştu.

Will daha sonradan hayvanın sesini duyduğunu zannedecek ama

bundan asla tam olarak emin olamayacaktı. İşin esası, olan biten bir

şekilde bilinçaltına kaydolmuştu, ama o an harekete geçemeyecek

kadar halsizdi.

Birkaç saniye içinde can veren Mızrak, bu sayede Will’in de

hayatını da kurtarmış oldu.

JB»................. - ......

- 246 -

FİDYE

Will yüzünün yakınlarında bir atın hırıltıyla nefes alıp verdiğini

duyuyordu. Tenine değen yumuşak burnunu, pürüzlü diliyle ya-

layışını ve dudaklarıyla eline hafifçe dokunuşunu hissediyordu.

Bir an için bunun Çekici olduğunu sandı ve içi mutlulukla doldu.

Hemen sonra atının çölde kaybolduğunu hatırlayınca yüreği

burkuldu. Mızrak geri gelmiş olmalı, diye düşündü. Gözlerini

açamıyordu. Ama zaten açmak da istemiyordu. Vücudunu yeniden

yakmaya başlayan, kapalı gözlerinin ardından bile seçebildiği o

parlak güneşle yüz yüze gelmeye hiç niyeti yoktu. Gözlerini sımsıkı

kapayıp orada öylece yatmak çok daha kolay geliyordu. Kımıldanıp

gölgesi sayesinde güneşin yüzüne vurmasını engelleyen Mızrak’a

teşekkürlerini mırıldandı.

Açmak için çaba harcadığı gözleri güneşte yanıp şişmiş, yüzüne

adeta yapışıp kalmışlardı sanki. Hâlâ hayatta olduğunu fark edince

epeyce şaşırmıştı; ölmesi an meselesi olmalıydı. Belki de ölmüşümdür,

diye geçirdi aklından. Bulunduğu yer, hiç de o cennet denen yere

benzemiyordu. Cehennem seçeneğini ise aklına bile getirmek

istemiyordu. Mızrak bir kez daha, sanki onu uyandırmak

istiyormuşçasma burnuyla dürttü. Çekici de bunu çok yapardı, diye

hatırladı Will. Belki de bütün atların sevdiği bir şeydi. Uyanmak,

gözlerini açmak istemiyordu. Çok fazla uğraşması gerekecekti.

Ne garip, diye geçirdi içinden. Birkaç saat önce sırt üstü dönecek

gücü yoktu. Şimdi ise gözlerini açmayı bile başaramayacakmış gibi

geliyordu. Orada öylece yatıp uyumak ve her şeyden uzaklaşmak en

kolayıydı.

Yakınlardaki kum ve kayalara basan ayakların seslerini du

- 247 -

JOHN FLANAGAN

yuyordu. Ama yanında kimse yoktu ki. Birden bir el uzanarak başmı

kaldırdı ve bir dizi andıran sert bir yüzeye yaslayarak onu yarı

oturur hale getirdi. Will, bir iç geçirdi. Tek istediği, yalnız kalmaktı.

Birden harika bir şey hissetti. İnanılmaz bir şey. Çatlak ve kuru

dudaklarının arasından serin bir su damlası süzülmüştü. Daha

fazlasını isteyerek ağzını hevesle açtı. Boğazından aşağı bir diğer

damla daha indi. Tuluma uzanıp ağzına dayamak üzere doğrulmaya

çalıştı. Ancak bir el tarafından durduruldu.

“Kımıldama,” dedi bir ses. “Yavaş yavaş iç.”

Kavrulmuş boğazına daha çok su damlası akmaya başlamıştı.

Suyu yutmakta zorlanınca, öksürüp ağzındakileri tükürmek zorunda

kaldı; bir yandan da içgüdüsel olarak ağzındaki suyun akmamasına

çalışıyordu.

“Rahatla,” dedi ses. “Bol bol suyumuz var. Kendini fazla

zorlama.”

Uslu uslu arkasına yaslanan Will, yabancının suyu ağzına damla

damla akıtmasına izin verdi. Kurtarıcısı her kim ise ona minnettardı,

ancak adam Will’in susuzluktan ölmek üzere olduğunu fark

etmemişti anlaşılan. Yoksa suyu ağzıma boca etmiş, üstümü başımı

çoktan batırmıştı, diye geçirdi içinden. Ama hiçbir şey söylemedi.

Kurtarıcısını gücendirip sudan mahrum kalmak gibi bir niyeti yoktu.

Hemen yakınlardan gelen endişeli kişnemeleri duyunca, aklı yine

Çekici’ye gitti. Fakat Çekici yoktu artık.

“Durumu iyi,” dedi ses. Adam, Will’in atıyla konuşuyor

olmalıydı. Mızrak’ın benim için endişelenmiş olması ne hoş, diye

düşündü. Tanışalı o kadar da uzun bir süre olmamıştı. Yü

- 248 ~

FİDYE

zünün ıslak bir bezle hafifçe silindiğini, yapışmış göz kapaklarının

temizlendiğini hissetti. Çenesine akan birkaç damlayı diliyle

yakalayıp içti. Suyu israf etmenin gereği yoktu.

“Gözlerini açmaya çalış,” dedi ses. Will, tüm gücünü kullanarak

ona söyleneni yapmaya gayret etti.

İnce bir ışık şeridi halinde üstüne eğilmiş olan karanlık şekli

görebiliyordu. Göz kırptı. Muazzam bir çaba harcaması gerekse de

gözlerini yeniden açtığında, etrafım daha iyi görmeye başlamıştı.

Karşısındaki koyu tenli ve sakallı çehre, başına sarılı beyazlı bir

kefiye ile çevrelenmişti. Uzun ve kancalı burnun yamukluğu, geçmişte

kırıldığının bir göstergesiydi. Bir an için burna odaklandıktan sonra

yeniden göz kırptı ve dikkatini bu kez üst kısımdaki gözlere verdi.

Koyu renkli, neredeyse simsiyah gözler. Kalın kaşların gölgesinde

kalan o derin gözler. Adamın güçlü bir yüzü var, diye düşündü. Ama

pek yakışıklı sayılmazdı. Kocaman çarpık burnu bile tek başına

yeterliydi.

“Ne kadar büyük bir burun böyle,” diye hırıldadı ve aynı anda

kabalığından dolayı pişman oldu. Sayıklıyor olmalıyım, diye

düşündü. Ama kurtarıcısı gülümsüyordu. Adamın dişleri kara sakallı

koyu renk yüzünde birer inci tanesi gibi parıldıyordu.

“Başka burnum yok, ne yapayım,” dedi adam. “Biraz daha su?”

“Lütfen,” dedi Will ve o harika sudan kana kana içti.

Sakallı adam, bir anda mucize kabilinden görüş alanına giren

başka binlerinin ittirmesiyle neredeyse elindeki suyu dökecekti.

Yüzünü güneşten koruyan gölge bir an için kaybolun-

JOHN FLANAGAN

ca Will, gözlerini çevirip kırpmak zorunda kaldı. Üstüne bir : kez daha

bir gölgenin düştüğünü fark edince gözlerini açtı.

“Çekici?” dedi gördüğüne inanamayarak. Hayvan onu

doğrularcasma kişneyince hiçbir şüphesi kalmadı. Tepesinde durup

gölge yapan, burnuyla onu dürten, kocaman yumuşak dudaklarıyla

orasına burasına dokunan ve sahibine mümkün olduğunca yakın

durmaya çalışan, gerçekten de midillisi Çekici’ydi.

Hayvan, başını her zamanki gibi Will’in omzuna sürttü. Kocaman

gözleri, Will’in yarı kapalı gözlerine kilitlenmişti.

Etrafında ben yokken başını nasıl dertlere sokuyorsun, gördün mü,

diyordu o gözler.

Sakallı adam, bakışlarını midilliden yerde yatan yabancının yer

yer su toplamış, yanık yüzüne çevirdi.

“Sanırım siz önceden tanışıyorsunuz,” dedi.

Sfi» ------------------ ü»-

Bilinci yarı açık olmasına rağmen birilerinin yüzündeki ve kollarındaki

yanıklara ferahlatıcı, yumuşatıcı bir merhem ! sürdüğünün farkındaydı.

Yanında istemediği kadar suyu da ; vardı -yavaş yavaş içtiği sürece.

Hızlı içmeye kalkışması ' halinde suyun elinden alınacağını öğrenmişti

artık. Sudan mahrum kalmamak için yavaş yavaş içiyordu. Yaralarıyla

ilgilenen kişilerin yanı sıra, Çekici’nin daima yakınında olduğunu

hissediyordu. Arada sırada kendinden geçiyor ve her uyanışında

aslında rüya gördüğüne ve Çekici’nin hâlâ kayıp olduğuna dair geçici

korku anları yaşıyordu. O tanı-

- 250 -

FİDYE

dik, endişeli suratı yanında görünce daha rahat nefes alıp vermeye

başlıyordu.

Belli belirsiz de olsa, yerle otuz derecelik açı yapacak şekilde

duran bir sedyeye yatırılmış olduğunu fark edebiliyordu. Belki de bir

atm arkasına bağlıyımdır, diye düşündü. Kımıldanıp sedyeyi çeken

hayvanın tuhaf bir şekilde ağır olan hareketlerini fark edince,

tahminini düzeltti. Sedye, bir deve tarafından çekiliyor olmalıydı.

Uzun bacaklı hayvanın hiç alışık olmadığı o sallantılı adımlarım

sedye yerde sürünürken hissedebiliyordu.

Neyse ki birileri, güneşe maruz kalmaması için yüzüne bir bez

örtmeyi akıl etmişti. Çöl boyunca ilerlerken sızıp kalmıştı. Ne yöne

gittiklerine dair hiçbir fikri yoktu. Umurunda da değildi. Yaşıyordu

ve birkaç metre yanındaki Çekici de efendisinin hayatı yeniden

tehlikeye girmesin diye tetikte ve yavaş adımlarla yürüyordu.

Aradan yarım saat de geçmiş olabilirdi, yarım gün de. Daha

sonraları, kurtarıcılarının kampına kadar yaklaşık bir buçuk saat

boyunca yol almış olduklarını Öğrenecekti. Sedyeden kaldırılarak

palmiye ağaçlarının gölgesindeki bir şilteye yatırıldı. Yaprakların

arasından hafif bir ışık süzülüyordu. Daha önce kendisini hiç bu

kadar rahat hissetmemişti. Yüzü ve kolları tahriş olmuştu, ama

merhem, acısını bir miktar azaltıyordu.

Yanında duran Çekici de dikkatle efendisini izliyordu.

“İyiyim ben, oğlum,” dedi Will. Sesinin normale dönmeye

başlamasına sevinmişti. Hâlâ biraz kısıktı ama en azından kelimeler

ağzından doğru düzgün çıkıyordu. “Biraz kısık” ifade-

- 251 -

JOHN FLANAGAN

sine pişmanlıkla gülümsedi. O şakayı Mızrak’la konuşurken

yaptığını hatırlıyordu; aradan sanki aylar geçmişti.

Mızrak’ın nerelerde olduğunu merak etti. Uyandığından bu yana

Arridi beygirini hiçbir yerde görmemişti. Kaybolmamış olmasını

umuyordu.

“Atlarımı kaybetmekten vazgeçmem gerek,” dedi mayışarak. “Bu

kötü bir alışkanlık.”

Ve uykuya daldı.

BP>

Şr.

Will, derin bir uykudan uyanmış ve iyice dinlenmişti. Sırt üstü

yatmış, palmiye yapraklarını izliyordu.

Geniş bir vahanın içindeydi. Yakınlardaki bir kaynaktan

damlayan suyun ve çok sayıda insanın sesini duyabiliyordu. Etrafına

bakındıkça küçük çadırlardan oluşan bir kampta olduğunu fark etti.

Vaha ve kamp, her iki yönde de birkaç yüz metre boyunca

uzanıyordu. Merkezde geniş bir su havuzu, etrafında da daha minik

havuzlar ve kuyular bulunuyordu. Ortalık oraya buraya gidip gelen

insanlarla doluydu. Bakraçlarla kuyulardan su taşınıyor, yemek

pişirmek için ateş yakılıyor, keçi, deve ve at sürüleriyle

ilgileniliyordu. Kampın büyüklüğüne bakılırsa, her biri uzun ve

dalgalı cübbeler içindeki insanların sayısı birkaç yüzü buluyor

olmalıydı. Erkeklerin yüzlerini kefiyeler, ka- dınlarınkileri ise

yüzlerini açıkta bırakan fakat baş ve boyunlarını olduğu gibi

kapatan uzun eşarplar süslüyordu.

“Uyanmışsın.”

Ses geriden geldiği için, konuşan kişiyi görmek üzere arka

FİDYE

sına döndü. Kırk yaşlarında, ufak tefek narin bir kadın ona gü-

lümsüyordu. Elinde meyve, ekmek ve etten oluşan bir sepetle bir su

matarası vardı. Will’in yanma gelip zarif bir şekilde diz üstü çöktü ve

bıraktığı sepeti işaret etti.

“Alsana,” dedi. “Bir şey yemeyeli çok olmuştur.”

Will, kadına baktı. Düzgün hatlara sahip oval çehresiyle

sıcakkanlı birine benziyordu. Koyu renk gözleri neşeyle parıldıyordu.

Gülümseyince çok güzel görünüyordu. Cildi açık kahve, eşarbı ve

cübbesi ise parlak san renkteydi. Anaç ve sıcak biri, diye düşündü.

“Teşekkürler,” dedi ve alıp ısırdığı meyvenin özsuyunun ağzına

yayılmasına izin verdi. Kısa bir süre önce dilinin ve boğazının şişip

kuruduğunu hatırlayınca, o anın tadını çıkardı. Uyurken binlerinin iç

ama yavaş ol telkini eşliğinde su tulumunu ağzına dayadığım belli

belirsiz hatırlıyor gibiydi. Rüya gördüğünü sanmıştı ama

hatırladıklarının gerçek olduğunu anlıyordu artık. Kurtancıları, onu

uyandırmadan kaybettiği suyu vücuduna geri kazandırmışlardı.

Sudan bir yudum daha aldı. Tam olarak nerede olduklarını merak

ediyordu, ama çenesini tuttu. Kamp boyunca oraya buraya yürüyen

insanlan işaret etti.

“Bu insanlar kimin nesi?” diye sordu. Kadın gülümsedi.

“Bizler Koreş Bedülinleriyiz,” dedi. “Çölde yaşanz. Benim adım

Cielema.” Ardından Seleten’den öğrendikleri dudak- alm-dudak

selamını verdi. Will’in içinden selamı tekrarlamak gelmiyordu.

Oturduğu yerden başını hafifçe sallamayı tercih etti.

“Nasılsın, Cielema? Benim adım Will.”

~ 253 -

JOHN FLANAGAN

“Kampımıza hoş geldin, Will,” dedi kadın. Will, konuşurken bir

anda ne kadar aç olduğunu fark etmiş ve sepetteki lezzetli pidenin

ucundan yemeye başlamıştı. Soğuk et dilimlerinden birini alıp

ekmeğin içine koyarak kocaman bir ısırık aldı. Ateşte pişirilmesi

nedeniyle hafif bir füme tadı barındıran ve lezzetli baharatlarla

tatlandırılmış mükemmel ızgara etin yağı hâlâ üstündeydi.

Elindekileri hızla yalayıp yuttu ve hazırladığı bir diğer etli pideyi

aceleyle yemeye başladı. Cielema nazikçe gülümsüyordu.

“Genç bir erkeğin iştahının açık olmasında bir sakınca yoktur,”

dedi. Yemeğe bu şekilde kurt gibi saldırmasının terbiyesizlik olup

olmadığından endişelenen Will, bir an için tereddüt etmişti.

Gülümseyen Cielema, çocuğa devam etmesini işaret etti.

“Kamın aç,” dedi. “Ayrıca bu kadar iştahlı yemen, aşçılığımı

beğendiğin anlamına gelir.”

Will yemeye devam etti. Açlığını bastırınca, kucağındaki

kırıntıları temizleyerek etrafına bakındı.

“Beni bulan adam,” dedi. “Nerede o?”

Kadın, kamp alanının ortasını işaret etti. Will’in yatağı, büyük

ihtimalle rahatsız edilmeden dinlenebilmesi için kampın kıyısına

yerleştirilmişti.

“Onun adı Ömer ibn’ Talüd,” dedi kadın. “Şu an eminim ki çok

önemli meselelerle ilgilenmektedir. Kendisi bizim şeyhi- m izdir”

Çocuğun bakışlarından söylediklerini anlamadığını fark edince,

açıklamaya girişti. “Şeyh, dilimizde yönetici anlamına gelir. Ömer,

Koreş Bedülinleri’nin önderidir. Aynı zamanda da benim kocamdir,”

diye ekledi. “Çadırımızın tamir edilmesi

~ 254 ~

FİDYE

gerektiğini ve elimde dövülecek bir halı olduğunu biliyor. Çok önemli

meselelerle meşgul olma nedeni de bu zaten.”

Dudaklarında bir tebessüm belirmişti. WiH’in akima, her ne

kadar kendi insanlarının lideri olsalar da, şeyhlerin bile diğer kocalar

gibi eşlerinin otoritesine boyun eğdikleri gerçeği geldi.

“Kendisine teşekkürlerimi sunmak isterdim,” dedi. Kadın başıyla

onayladı.

“Eminim ki bu, onun da hoşuna gidecektir.”

Şu Tülagiler, işlerini iyi biliyorlar,” dedi Gilan. Halt ile O ikisi,

midillilerinin sırtlarına atladılar. Seleten çoktan atma binmiş,

Orman Muhafızları’mn neler bulduğunu öğrenmek için

sabırsızlanıyordu.

O öğleden sonra, önlerindeki Tülagi savaşçı grubunun izlerini

beşinci kez kaybetmişlerdi. Her defasında atlarından inip gittikleri

yönü tayin edebilmek için, çöl savaşçılarının arkalarında

bıraktıkları izleri aramak zorunda kalıyorlardı.

Yola koyulurlarken Halt, eski çırağına cevaben homurdandı.

Tülagiler gün boyunca ellerini kollarını sallaya sallaya ilerlemişlerdi.

Fakat sonrasında, arkada bırakılan küçük bir grup sayesinde sürekli

yön değiştiren ana grubun izlerini örtmeye başlamışlardı. Elbette ki

izlerin tamamını ortadan kaldırmak mümkün değildi ancak geri

kalanlar, yalnızca Halt ve Gilan’in yeteneklerine sahip iz sürücüler

tarafından görülebilecek, ufak tefek ipuçlarından ibaretti.

“Her takip denememizde başımıza aynı şey geldi,” dedi Seleten.

“Bir süre belirgin bir şekilde devam eden izler, bir anda ortadan

kayboluveriyor.”

FİDYE

“Bu çok mantıklı,” dedi Halt. “Bu tür izleri sürebilmek ve

ortadan kaldırmak için gün ışığına ihtiyaç vardır. İlk gün ellerinden

geldiğince hızlı gidip arayı açmak istediler. Bana kalırsa şafaktan

önce at sürmeye başlayıp, gün ortasına dek hızla ilerliyorlar. Daha

sonra dinlenip, akşamüstü ve akşam saatleri boyunca yollarına

devam ediyorlar. Takipçileriyle aralarına belli bir mesafe soktuktan

sonra zikzaklar çizerek ilerliyor ve izlerini örtüyorlar.” Seleten’e

döndü. “Sizin izcilerin izleri kaybedip pes etmesi de tam o zamanlara

denk geliyor.” Sele- ten, somurtkan bir ifadeyle başını sallayarak

onayladı.

“En azından bu, onlan yavaşlatıyor,” diye araya girdi Gilan. Halt,

başım evet dercesine salladı. “Onların da tıpkı bizim gibi gündüzleri

at sürmeleri gerekiyor. Ayrıca düz bir rota da izlemiyorlar. Bence

arayı yarım gün kadar kapatmışızdır.” Orman Muhafızları için takip

işi, çocuk oyuncağıydı. Arri- dili takipçilerini yanıltma konusundaki

eski başarılarına fazlasıyla güvenen Tülagilerin sahte izler ve

zikzaklardan oluşan bir plan çerçevesinde hareket ettikleri, çabucak

ortaya çıkmıştı. Aradan birkaç saat geçince, sonraki adımları

önceden kestirilebilir hale gelmiş, Halt ile Gilan da geride bırakılan

sahte izlerin çoğunu pas geçip daha düz bir rota takip ederek, birkaç

kilometre ötede bulunan gerçek izlere ulaşmayı başarmışlardı.

Tülagilerin arkalarında bıraktıkları sahte izleri örtmek için giderek

daha az çaba harcadıkları gün gibi ortadaydı. Gilan’in da fark ettiği

üzere, işlerini iyi bilmelerine rağmen çok önemli bir unsur olan

kurnazlıktan yoksunlardı.

Halt ile Gilan’ın ekip halinde çalışmaları da elbette ki işleri

kolaylaştırıyordu. Bir şaşırtmacaya rastladıklarında, emin ol

JOHN FLANAGAN

mak için Gilan izleri bir süre takip ediyor, Halt da bu esnada Arridi

kafilesini düşmanın önceki rotası boyunca ilerletiyordu. Takipçilerin

sabah erken ya da akşamüstü at sürmeleri de onların şansmaydı. Loş

ışık sayesinde çöl tabanını kaplayan ince kumlardaki karışıklıklar ve

hafif toynak izleri, daha rahat seçilebiliyordu.

O ana dek, bu taktiği her uyguladıklarında birkaç kilometre ötede

gerçek izlere rastlamış, Gilan’m sahte iz takibinden dönüp ekibe

yeniden katılması da tam o sırada gerçekleşmişti. Neyse ki oldukça

düz bir arazide at sürüyorlardı ve birbirlerini uzun mesafelerden bile

görebiliyorlardı.

Halt’un da değindiği üzere bu yöntem, Tülagilerle aralarındaki

mesafeyi yarım gün kapatmıştı. Fakat onun niyeti, çöl savaşçılarına

daha da yaklaşmaktı. Ellerini gözlerine siper ederek başım güneşe

doğru kaldırdı. Saat, sıcak nedeniyle ara vermek zorunda kalacakları

gün ortasına yaklaşıyordu.

“Diyorum ki,” dedi Seleten’e dönüp, “bu öğleden sonra üçümüz

önden gidelim. O şekilde çok daha hızlı ilerler ve ar- kamızdakilere

de takip etmeleri için belirgin işaretler bırakırız. Yarın gece şu

Tülagilere Gilan’m onları gözetleyebileceği kadar yaklaşmış olmak

istiyorum.”

Seleten, başını tamam dercesine salladı. Öneri, kulağa mantıklı

geliyordu. Elli kişilik bir kafilenin hızı, kafiledeki en yavaş atm

hızıyla sınırlıydı. Ayrıca Halt ile Gilan’m sert zemindeki izleri

incelerken sürekli durup tekrar yola koyulmaları, onlara çok zaman

kaybettiriyordu. Durduktan sonra yeniden yola çıkabilmek için

aradan uzun bir zaman geçmesi gerekiyordu. Her seferinde mutlaka

ya sıkılması gereken bir kayış

~ 258 -

FİDYE

ya da düzeltilmesi gereken bir teçhizat ortaya çıkıyor, atlardan

birinin toynağına taş batıyor ya da tulumlardan son bir yudum su

içilmesi gerekiyordu. Bunların her biri yalnızca birkaç dakika

alıyordu belki, ama uç uca eklendiklerinde kafileyi geride

bırakıyordu.

“Birkaç kilometre daha gittikten sonra durup dinlenelim,” dedi

Seleten. “Bu öğleden sonra da üçümüz önden gideriz.”

Halt’a kalırsa Seleten’in bu tavrı, ilişkilerindeki büyük değişimin

habercisiydi. Wakir katliam alanındaki şüpheli tavırlarının ardından

kafilesinin rehberliğini Orman Muhafızlan’na bırakmıştı. Şimdi de

adamlarından uzaklaşıp Halt ve Gilan ile at sürmeyi kabul ediyordu.

Tülagi savaşçılarına çarpıcı bir darbe indirme ihtimali Wakir'e,

giderek daha çekici gelmeye başlamıştı. Yanlarında Bedülin

izcilerinin bulunmadığını bilen göçebeler, Halt’un dediği gibi

kendilerine

fazlasıyla

güveniyorlardı.

Birkaç

gün

içinde

savaşçılarıyla ani bir saldırıya geçmeleri halinde, rahatça çölün içine

karışabilme yetenekleri yerle bir olacak düşman, bir daha baskına

çıkarken iki kez düşünmek zorunda kalacaktı. Onları çöl boyunca

nasıl izlediklerini asla anlayamayacaklardı. Seleten de bu bilginin

onlara asla ulaşmaması için elinden geleni yapacaktı.

Seleten, kuzeylilerin topraktaki izleri okuma konusundaki

yeteneklerini şaşkınlıkla izliyordu. Aradıkları ve gözledikleri şeyleri

ona defalarca anlatmışlardı; yumuşak kum dokularındaki hafif

bozulmalar, taşlı zemindeki hafif toynak çizikleri, etraftaki çalılara

takılmış bir battaniyeden ya da cübbeden arta kalan iplik

parçacıkları. Onun asla fark edemeyeceği minik işa

~ 259 -

JOHN FLANAGAN

retler. Fakat kuzeylilerin keskin gözleri, ipuçlarını sanki kumlara

kocaman harflerle yazılmışçasma kolaylıkla seçebiliyordu. Orman

Muhafızları ile yalnız başına at sürme fikri akima gelince, yüzünü

buruşturdu. İçinden yanlarına bir-iki muhafız almak geçmiş, ama

sonra bu fikirden vazgeçmişti. Yabancılara güvendiğini kanıtlaması

gerektiğini hissediyordu.

Bir kez daha atının sırtından yere atlayan Gilan, birkaç adım

yürüyüp zemine bir göz attı. Doru atı itaatkâr bir biçimde arka-

sından yürüyor, dönüp sırtına binmesi için harcanacak zamanı

azaltıyordu. Genç Orman Muhafızı Tülagilerin izini sürmek

konusundaki heves ve enerjisiyle Seleten’e av peşine düşmüş tazıları

hatırlatıyordu.

“Bu taraftan,” dedi hafifçe sol tarafı işaret eden genç adam. Ar-

ridi kafilesindeki atların başlan, gösterdiği yöne doğru çevrildi.

SB» ------------------------ s»-

Gün ortasında dinlendikten sonra Seleten ile Orman Muhafizlan ana

kafilenin önüne geçmiş ve kafilenin okuyabileceği işaretler bırakarak

ilerlemeye başlamışlardı. Yönlerini her değiştirdiklerinde kumlara

kocaman birer ok çiziyorlardı. Zeminin fazla sert olduğu

durumlarda ise taş ve kaya parçalan imdatlarına yetişiyordu.

İki saatin sonunda Seleten’in süvarilerine kıyasla çok daha hızlı

ilerledikleri ortaya çıkmıştı. Arkadaki atlıların kaldırdığı küçük toz

bulutu, artık ufuk çizgisinde güçlükle görülüyordu. Etrafını

inceleyen Halt’un yüzü, düşünceli bir ifade aldı.

“Saldın menziline girdiğimizde, bunu aklımızın bir köşesinde

tutsak iyi olur,” dedi. “Hemen arkalannda olduğumuzu bilmelerini

istemiyoruz.”

- 260 ~

FİDYE

Güneş, ufkun batısına doğru alçalıp ışık iz sürmeyi

imkânsızlaştıracak kadar azalana dek yollarına devam ettiler.

Seleten, Orman Muhafızları’nın hızlandıklarını, takibin kolaylaştığı

anlarda atlarını tınsa kaldırdıklarını, hatta dörtnala sürdüklerini

fark etmişti. Güçlü kuvvetli midillileri, son günlerdeki yavaş

tempolannın bir anda artması karşısında hiçbir yorgunluk belirtisi

göstermiyorlardı. Kendi atı da hız değişikliğinden etkilenmemişti,

ama o, en iyi Arridi beygirlerinin soyundan gelen, safkan bir attı.

Süvarilerinden bazılannın sürmekte oldukları bazı güçsüz atların bu

yeni tempoya ayak uyduramaya- caklarmın farkında olan Seleten,

Orman Muhafızlarının tüylü midillilerini daha dikkatli bir şekilde

incelemeye başlamıştı. Kendi bakımlı ve güzel atıyla karşılaştırınca,

alelade ve hırpani bir görünümleri vardı. Fakat çok dayanıklılar ve

inanılmaz hızlara ulaşabiliyorlar, diye düşündü. Kendi atı Güneşin

Efendisi, onlara kısa mesafede büyük ihtimalle nal toplatırdı. Ama

midillilerin aynı hızı koruyarak kilometrelerce koşabilme yetenekleri,

muhtemelen bir süre sonra kendisini göstermeye başlayacaktı.

Belki de bu atlar hakkında daha fazla bilgi edinmeliyim, diye

düşündü. Bir yandan da süvarilerini bu kadar güçlü bineklerle

donatmanın ona sağlayacağı yararı hesaplıyordu.

Gece kamp kurmak için durduklannda, ana kafile görüş

alanlannda değildi artık.

Eyerlerini çıkardıkları atlanyla ilgilenip kamplarını kurdular.

Seleten, minik bir işaret ateşi yakabilmek amacıyla yakacak çalı çırpı

toplamaya başladı. Halt ile Gilan, ona yardım etmek için

hareketlenecek oldular ancak adam, onlan bir el hareketiyle

durdurdu.

- 261 -

JOHN FLANAGAN

“Bütün gün siz çalıştınız,” dedi. “Ben yanınızda yolculuk ettim.”

Orman Muhafızlarının şaşkın bakışmalarını fark edince,

yabancıların minnettarlıklarını ve belki de bir parça saygılarını

kazandığı için gizliden gizliye mutlu olmuştu. Resmiyet peşinde

değiller, diye düşündü. Gerçek otoritenin kişinin kendisini her şeyin

ve herkesin tepesine yerleştirmesinden değil, ağır işleri

emrindekilerle paylaşmasından kaynaklandığının farkın- dalardı.

Kısa bir süre sonra etraflarının hafifçe aydınlanmasını sağlayan bir

ateş yakmıştı. Alevlerin karanlıkta oldukça uzun mesafelerden

görülebileceğinin farkındaydı. Takipçileri, karanlıkta onları

bulmakta hiç güçlük çekmeyecekti.

“Tülagilere yaklaştıkça dikkat etmemiz gereken bir diğer mesele

de bu,” dedi Halt. Ateş beş ya da altı kilometre öteden bir parıltı

halinde görülecek ve yerlerini kesinlikle belli edecekti. Etrafına

yaydığı o parlak hare ise ayın yükselmesinden önce çok daha

uzaklardan bile seçilebilecekti.

Ana kafile, akşamın çökmesinden üç saat sonra nihayet

bulundukları noktaya vardı ve yemekler yendi. Seleten iyi bir

komutanın yapması gerektiği gibi, yemekten sonra kahvelerini içip

sessizce sohbet eden adamlarının arasında dolanmaya başlamıştı.

Her bir asker grubunun yanında durup diz üstü çöküyor ve gün

içinde almış oldukları mesafeden dolayı usulca adamlannı

kutladıktan sonra atlarının bir sıkıntısı var mı diye kontrol ediyordu.

Svengal ve diğer Araluenliler de Halt ve Gilan’a katılmışlardı.

Sert Arridi kahvelerini yudumlarken, beğeni dolu bakışlarla

Seleten’i izliyorlardı. Wakir yorgun ve kahvesini eline

FİDYE

alıp hâlâ sıcak olan zemine uzanmak için can atıyor olmalıydı. Ama o

adamlarının arasında dolanmaya devam ediyor, eski bir dostuyla

şakalaşıp genç bir askere bir tavsiyede bulunuyordu.

Uzun boylu, beyaz cübbeli Arridi komutanı nihayet gezintisini

bitirdi ve biraz da şaşırtıcı bir biçimde Araluenlilerin oturduğu

noktaya yaklaşmaya başladı.

“Size katılabilir miyim?” dedi.

Halt, bir el hareketiyle onu buyur etti. “Lütfen.”

Horace, ayağa kalkmak üzere hareketlendi. “Size bir fincan

kahve getireyim,” dediyse de Seleten, çocuğu yerine oturttu.

“Sidar, o işin icabına bakacak,” diye yanıt verdi. Önderinin

ihtiyaçlarıyla ilgilenen bir süvari, küçük ateşin yanından bir fincan

kahve getirmekle meşguldü. Seleten oturup memnuniyetle iç

geçirdikten sonra askeri, fincanını getirdi.

Komutan, bir yudum kahve alıp bir kez daha iç geçirdi; nihayet

dinlenme şansı bulan yorgun kasları, ona teşekkür ediyordu sanki.

“Kafay olmasa biz ne yapardık?” diye sordu içeceğin Arridi

dilindeki karşılığını kullanarak.

“Bir Orman Muhafızı isen, pek bir şey yapamazdın,” dedi Horace

ve herkes güldü. Seleten, Orman Muhafızlan’mn da kahveye

herhangi bir Arridili kadar düşkün olduklarım gözlemlemişti. Uzun

boylu savaşçı da onların bu alışkanlığım paylaşıyor, vatanına özgü

siyah birayı özleyen Skandiyalı ise akşam kahvesini homurtularla

içiyordu. Svengal’e kalsa, uzun bir günün ardından içmeye değer tek

şey, bir bardak biraydı.

“Bira içmeden nasıl durabildiğinizi anlayamıyorum,” dedi. “Bira

dediğin akşam oldu mu insanın zihnini yumuşatır.”

JOHN FLANAGAN

Evanlyn adama dönüp gülümsedi. “Evini mi özledin yoksa

Svengal?” diye sordu. İriyarı korsan cevabım düşünürken kıza doğru

döndü.

“İşin doğrusu, majesteleri,” dedi, “buranın iklimi bana hiç de

uygun değil.”

Svengal, kızın ona Evanlyn ya da Cassandra diye hitap etmesi

yönünde yapmış olduğu sayısız uyarıya rağmen, majesteleri

sözcüğünü kullanmakta ısrar ediyordu. Evanlyn uyanlarına bir

prenses olarak majesteleri değil, haşmetmeapları unvanını hak ettiğini de eklemişti. Fakat Svengal inat ediyordu. Evanlyn, bunun kraliyet

soyları ve kan bağıyla hükümdar olunmasını reddeden eşitlikçi

Skandiyalılara özgü kaba bir şaka olduğundan şüpheleniyordu.

Skandiyalıların liderlerini, yetenekli ve herkes tarafından

benimsenen adayların arasından seçtiklerini biliyordu. Araluen’in

tarih boyunca kahrını çekmek zorunda kaldığı bazı kralları

hatırladıkça, Skandiyalıların seçim yöntemlerini küçümsediği

söylenemezdi aslında.

“At sırtında yolculuk etmenin de sana pek uyduğu söylenemez,”

diye ekledi Horace. “Bana sorarsan, evini özlemekten çok, popon

acıyordur.”

Kederli bir tavırla iç geçiren Svengal, rahat bir şekilde otu-

rabilmek için kalçasını belki yirminci kez yana kaydırdı.

“Doğru,” dedi. “Kalçamın varlıklarından bile haberdar ol-

madığım kısımlarını keşfediyorum.”

Seleten, karşılıklı esprilerin ve yabancıların arasındaki dostluğun

keyfini çıkararak gülümsüyordu.

Fakat oraya sohbet etmeye gelmemişti. Hafifçe öksürdü ve

Halt’un dikkatini derhal üstüne çekti.

~ 264 ~

FİDYE

“Bir şey mi söyleyecektin, Seleten?” diye sordu Halt. Wakir’e

unvanıyla ya da bir saygı ifadesi olarak “Ekselansları” şeklinde hitap

ettiği günler geride kalmıştı. Öne doğru eğilen Seleten, elinin

altındaki kumlan düzleştirmekle meşguldü.

“Doğrusunu isterseniz, evet. Adamlarımla yaptığım konuşmalar

sırasında bir onbaşının akima ilginç bir şey geldi.”

Kıvnmlı hançerini çekerek kumun üstüne bir X çizdi. “Diyelim ki

şu an buradayız,” dedi. Bir metre kadar öteye zikzaklar çizen,

kıvrımlı bir hat çekti. “Tülagiler zikzaklar çizip, sahte izler

bırakmakla ve dikkatimizi dağıtmakla meşgulken biz düz bir çizgiyi

takip ettik ve buraya kadar geldik.” Başını kaldınp Halt ile göz göze

geldi. “Senin de söylediğin gibi bu, bize onlan yakalama fırsatını

verdi.”

Halt, adamı başıyla onayladı. Seleten’in konuyu nereye

bağlayacağını merak ediyordu.

“Ama tüm bu yanıltmacalar ve yön değiştirmelerin sonunda

Tülagiler belli bir rota izlediler.” Zikzaklı hattın ortasından geçen

dümdüz bir çizgi çekti. “Ve bu şekilde devam etmeleri halinde de, yol

onları şuraya götürecek.” Tülagi rotasının devamında yer alan hayali

bir noktayı işaret etti.

“Nedir orası?” diye sordu Evanlyn. Seleten, başını kaldırıp

prensese döndü.

“Kor-Abaş Kuyuları,” dedi. “İki kilometrekarelik bir alan

içindeki en zengin su kaynaklan.”

Kumun üstündeki çizimleri inceleyen Horace’m kaşlan çatıldı.

“Sence suya mı ihtiyaçları var?” diye sordu. Seleten’in bakışları, bu

kez genç adama çevrildi. Ölümcül bir ciddiyete bürünen yüzüyle

cevap verdi.

JOHN FLANAGAN

“Çöldeyken suya her zaman ihtiyaç vardır,” dedi. “Deneyimli bir

gezgin, tulumlarını doldurma şansmı asla geri tepmez.”

“Su bulabilecekleri başka bir yer yok mu?” diye sordu Halt.

Seleten, hançeriyle kumun üstündeki bir diğer noktaya dokundu.

“Şuradaki Örsan Kuyuları var,” dedi. “Bunlar daha küçük ve o

kadar güvenilir de değiller. Ayrıca batıya doğru kırk kilometre

mesafedeler. Tülagiler eğer sandığım yere doğru gidiyorlarsa,

rotalarından epeyce sapmışlar demektir.”

“Tam olarak nereye gittiklerini düşünüyorsun?” diye sordu Halt.

Gruptakilerin çoğu konuşma işini tecrübeli Orman Muhafızı’nın

yapıyor olmasından memnundu.

“Buraya.” Bıçak bir diğer noktaya saplandı. “Kuzeye. Kuzey

zirveleri şuralardadır.” Kumun üstünde doğudan batıya doğru bir

hat çekti. “Dağlar, tepeler, kayalıklar, kör vadiler. Ayrıca üs olarak

kullanabilecekleri birçok kasaba da cabası.”

Halt, kaşlarını çattı. “Tülagilerin göçebe olduklannı söylemiştin

diye hatırlıyorum?”

Seleten başıyla onayladı. “Öyleler. Bunlar Arridi kasabaları ama

Tülagiler onları ele geçirip her seferinde içlerinde bir ay ya da altı

hafta geçiriyorlar. Ardından da yeniden çöle ya da tepelere

yöneliyorlar.”

Seleten’in kuma kazıdığı işaretleri inceleyen Halt, dalgın dalgın

çenesini kaşıdı.

“Yani eğer haklıysan ve bu kuyulara doğru gidiyorlarsa, bu,

Tülagileri takip etmeyi bırakıp dümdüz bir rotada ilerleyebileceğimiz

anlamına mı geliyor? Şansımız da yaver giderse, vardıklarında onları

orada bekliyor bile olabiliriz.”

- 266 ~

FİDYE

Halt ile göz göze gelen S eleten, başıyla onayladı. “Elbette ki bu

bir kumar,” dedi “ama gidebilecekleri başka bir yer dü-

şünemiyorum.”

Halt, tereddüt ederek yol arkadaşlarının yüzlerine baktı. Ne de

olsa Erak hepsinin dostuydu ve Seleten’in planını uygulamaları

halinde Yüce Kont’un izini tamamen kaybetmeyi göze almış

olacaklardı. Gruptakilerin her biri ardı ardına sessizce başını salladı.

Halt yeniden Seleten’e döndü.

“Dediğin gibi olsun.”

ielema, battaniyesini kenara atıp ağaçların altına yerleşti-

rilmiş yatağından kalkan Will’e yardımcı oluyordu.

C Çocuğu kolunun altından tutarak ona destek veriyordu. Birkaç

saniye boyunca sendeleyen Will, kendisini topladı ve ayakta durmayı

başardı. Hastasının iyileşme yolunda attığı adımlar, aferin dercesine

başını sallayan Cielema’yı memnun etmişti.

“Güçlü ve sağlıklı bir beden, biraz dinlenmenin ardından kendi

kendini hızla yeniler,” dedi. “Gel de aziz Ömer ile tanış.”

Yine memnun bir sesle konuşuyordu. Will, birden ayaklarının

çıplak olduğunu fark etti. Çizmelerini etrafta göremiyordu. Pelerini

de yoktu. Cielema, hastasının etrafına bakındığını fark etti.

“Eşyaların güvenli bir yerde,” dedi. Çocuğun aramayı kesmediğini

görünce, neyin peşinde olduğunu anladı. Minik midillisi, Will’in

uyuduğu günler ve geceler boyunca efendisinin yanından

ayrılmamıştı.

~ 268 ~

FİDYE

“O, diğer atların yanında. Su içip besleniyorlar,” dedi. “Yanından

ayrılmaya ikna etmek, oldukça zamanımızı aldı.”

Olanları gözünde canlandıran Will’in yüzü güldü. Bir an için

Çekici’nin varlığının bir rüyadan ibaret olduğunu sanarak paniğe

kapılmıştı. Morali yerine geldi ve çıplak ayaklarına baktı.

“Çizmelerim,” dedi. “Çizmelerimi giymeliyim.”

Ancak gülümsemekle yetinen Cielema, onu yalınayak kampın

merkezine doğru götürmeye başlamıştı bile. “Kumlar yumuşacık.”

Haklıydı da. Will, tökezlememesi için kolunu tutan kadının

yanında yürümeye başlamıştı. Kızgın güneş ışığı, henüz bastığı ılık ve

yumuşak kumu ısıtmamıştı. Kolları ve yüzü, hâlâ hafifçe yanıyordu.

Aşağıya doğru baktığında, kollarındaki yanıkların üstlerine bir tür

krem sürüldüğünü fark etti.

“Halkımızın yıllardır kullandığı bir merhem kullandım. Ya-

nıkların bir-iki gün içinde iyileşecektir,” dedi Cielema. Will, kadına

dönüp başıyla selam vererek “Teşekkürler,” dedi.

Cielema’nın yüzü, yeniden aydınlanmıştı. Will, bu nazik ve esprili

kadına ısındığını hissediyordu. Şeyh Ömer amma da şanslı bir

adammış, diye düşündü.

Kampın içinden geçerken, insanların durup onu izlediklerini fark

etti; özellikle de çocukların. Birkaç kez arkasından yabancı

kelimesinin fısıldandığını duydu. Merak etmeleri çok doğal, diye

geçirdi içinden. Ama içlerinde gülümseyenler ve sıcak tavırlar -artık

alıştığı ağız-alın-ağız selamı verenler gibi— sergileyenler de yok

değildi. Yüzüne bir tebessüm yerleştirip, etraftakileri selamlamaya

başladı.

~ 269 -

JOHN FLANAGAN

“Sıcakkanlı bir halkınız var,” dedi. Bunun üzerine Cielema,

kaşlarını çattı.

“Her zaman öyle değillerdir,” dedi. “Genellikle yabancılara karşı

mesafeli dururuz. Ama Göklerin Efendisi’nin zalim pençelerinden

kurtulmuş birilerini görmek, hepimizi memnun eder.” Yukarıyı

işaret edince, Will, kadının güneşi kastettiğini anladı. Anlaşılan

güneş, bu insanların tehlikeli ve ebedi düşmanıydı.

Kampın merkezine yaklaştıklarında, çember halinde oturmakta

olan yarım düzine adamı fark etti. Her birinin başında, tıpkı

kurtarıcısında görmüş olduğu gibi sarılı beyazlı ekose birer kefiye

bulunuyordu. Cielema kolunu hafifçe sıkarak Will’i durdurdu.

“Beklememiz gerek,” dedi. “Önemli bir işleri var.”

Ciddi, neredeyse saygı dolu bir ses tonuyla konuşuyordu.

Sandalyelerindeki adamların beş metre kadar uzağında durdular.

Her biri öne eğilmiş, dikkatle çemberin merkezine yerleştirilmiş olan

dik kaya parçasını inceliyordu. Will hiç ses duymuyordu. Grubun

dua ettiğini düşündü.

Birden, adamların hepsi aynı anda hayal kırıklığıyla ho-

murdanarak arkasına yaslandı.

“Uçup gitti!” dedi bir tanesi. Will sesi tanımıştı. Onu kurtaran

adamdı bu. “Neredeyse tepeye çıkmışken uçup gitti!”

Will, neler oluyor, dercesine Cielema’ya baktı. Kadın, bakışlarını

ondan kaçırıyordu. “Buna inanabiliyor musun?” dedi. “Yetişkin

adamlar, bir taşın tepesine tırmanmaya çalışan iki sinek üzerine

bahis oynuyorlar!”

“Bahis mi?” dedi Will. “Ben de dua ettiklerini sanmıştım.”

FİDYE

Kadının yüzüne şüpheli bir ifade yerleşti. “Onlar için ikisi de aynı

şey. Bedülinler aşağı yukarı her konuda bahse tutuşabilirler. Bu

onlar için neredeyse dini bir inanç sayılır.” Çember dağılıp

adamların çoğu ayrılırken, Will’e yürümesini işaret etti. “Şeyh

Ömer!” diye seslendi. “Konuğun uyandı.”

Ayağa kalkan kocası, sırıtarak arkasına döndü. Will, adamın

güçlü yüzünü ve iri, kancalı burnunu anında tanımıştı. Ömer, ellerini

iki yana açmış onlara doğru geliyordu. Çocuğu selamlamak amacıyla

kollarından yakaladı ama karısı duruma derhal müdahale etti.

“Dikkat et, maskara! Çocuğun kolları yanık içinde!”

Hatasını anlayan Şeyh, ellerini dua edercesine havaya kaldırdı.

“Tabii, tabii! Lütfen gel ve otur. Adını söyle bana. Benim adım...”

“Kim olduğunu biliyor. Büyük sinek kumarbazı Ömer’sin sen.

Onun adı da Will.”

Ömer, karısına bakarak gülümsedi. Will, karı koca arasında bu

tür konuşmaların sıkça yaşandığını anladı. Adam, ardından

bakışlarını yeniden Will’e çevirdi.

“Nihayet uyanmışsın. Seni bulduğumuzda işin neredeyse bitmişti.

Gel otur da bana orada ne işin vardı, bir anlat hele.” Cielema’ya bir

göz attı. “Sevgili eşim, bize kahve getirir misin?”

Will’e doğru dönen Cielema’nın yüzü, yine şüphe dolu bir ifadeye

bürünmüştü. “Kahve sever misin, Will?”

Kahvenin düşüncesi bile genç Orman Muhafızı’nın ağzının

sulanmasına neden olmuştu. Bu, onun hızla iyileştiğini gösteriyordu.

“Bayılırım,” dedi.

JOHN FLANAGAN

Kadın, başını zarifçe eğdi. “O zaman gidip getireyim.”

Dimdik vücuduyla arkasını döndü. Ömer, karısının arkasından

gülümsedi. Ardından da dikkatini Will’e verip, çocuğu yastıklardan

oluşan çembere buyur etti.

“Demek adm Will,” dedi bağdaş kurup oturdukları sırada.

“Öyle.” Bir an bekleyip ekledi. “Hayatımı kurtardığınız için

teşekkürlerimi kabul edin, Şeyh Ömer.”

Bedülinli, umursamaz bir el hareketi yaptı. “Hayatını bindiğin at

kurtardı. Hem de tam iki kez.”

“Mızrak!” dedi bir anda hayvanı hatırlayan Will. Kurtarıl-

dığından bu yana Mızrak’ı görmemişti. “O nerede? Başına neler

geldi?”

Ömer’in yüzündeki tebessüm kayboldu. “O öldü, Will. Gece bir

aslan tarafından parçalanmış. Hayatını ilk kurtarışı oydu. Aslan

senin yerine onu yemiş. İzleri, senin bulunduğun noktanın iki-üç

metre uzağında bulduk. Hayvan belli ki kımıldanıp gürültü çıkardığı

için aslan senin farkına varmamış.”

“Öldü ha,” dedi kederlenen Will. Mızrak, ona mükemmel bir yol

arkadaşı olmuştu. Ömer anlayışla başını salladı. Atını önemseyen

insanlardan hoşlanırdı.

“Ertesi sabah da hayatını bir kez daha kurtardı,” dedi. “Ce-

sedinin üstüne toplaşan akbabalar dikkatimizi çekti ve seni ancak o

şekilde bulabildik.” Daha neşeli bir konuya geçince, yüzü yeniden

aydınlanmıştı.

Will, minnettarlıkla başım sallayarak “Size bir kez daha

şükranlarımı sunarım,” dedi.

Ömer, boş ver dercesine bir hareket yaptı. “Çöl hayatı böy-

FİDYE

ledir. Aslına bakarsan, çölde yolculuk eden birini kurtarmanın iyi

şans getireceğine inanılır.” Birden yüzü ilgi dolu bir ifadeyle parladı.

“Silahların da burada!” dedi. Arkasını dönüp birkaç metre ötedeki

geniş ve alçak çadıra seslendi. “Ahmet! Yabancının silahlarını getir!”

Birkaç saniye sonra çadırdan genç bir delikanlı çıktı. Sırıtarak

Will’in çifte kınlan içindeki bıçaklannı ve yayı ile oklarını yanlanna

bıraktı. Deri muhafaza içindeki katlı haritayla Kuzeybulan’ı da

getirmişti. Ayağa kalkan Will, çifte bıçak kınını kuşandı. Şimdi

kendisini daha iyi hissediyordu. Bir Orman Muhafızı, silahları

yanında değilken asla tam olarak ra- hatlayamazdı. Çocuğu dikkatle

izleyen Ömer, kirişi çıkarılmış yayı yerden kaldırdı.

“Böylesini daha önce hiç görmemiştim,” dedi. “Çok kuvvetli

olmalı.”

“Öyledir,” dedi Will. Yayı çabucak sol ayak bileğinin önü ve sağ

baldırının arka kısmı arasına sıkıştırdı. Sırt kaslarını kullanarak yayı

büktü ve kiriş telini uçtaki çıkıntıya geçirdikten sonra Ömer’e uzattı.

Şeyh yayın gerginliğini sınadıktan sonra, hafifçe gülümseyerek silahı

sahibine geri uzattı.

“Göster bakalım,” dedi genç Orman Muhafızı’na bir ok uzatarak.

Oku kirişe yerleştiren Will, kendisine uygun bir hedef aramaya

başladı. Elli metre ötede birtakım çocuklar, küçük deri bir topla

oynuyorlardı. Ayaklarını, kafalannı ve vücutlarım kullanarak topu

yere düşürmeden aralarında paslaşmaya çalışıyorlardı. Kendisine

daha güvenli bir hedef ararken, gözüne bir şey takıldı. En fazla sekiz

yaşlarında görünen en küçük ço-

JOHN FLANAGAN

cuğun elinden kaçırdığı top, sekip yuvarlanarak yassı bir kayanın

altına kaçmıştı. Sırıtıp emekleyen çocuk, topu almak için elini

kayanın içine soktu.

Will’in kirişi gerip nişan alması ve oku fırlatması çok ani olmuştu.

Vaha boyunca tıngırdayan ok, küçük çocuğun elini santimlerle

sıyırdıktan sonra kayanın altında bir yere saplandı. İrkilen çocuktan

dehşetli bir çığlık yükselmişti. Okun hangi yönden geldiğini anlamak

için arkalarına dönen arkadaşları da çığlıklar atıyorlardı.

Aynı anda çenesine yediği güçlü bir yumruk, Will’i tökezletip

silahını elinden düşürerek yere devirdi. Ömer’in yüzü öfkeden

çarpılmıştı.

“Seni dikkatsiz ahmak! Torunumun hayatım tehlikeye atarak mı

etkileyeceksin beni? Çocuğu öldürebilirdin!”

Eli, kemerinde asılı duran geniş hançerin kocaman kabzasına

gitti. Yediği darbeyle afallayan Will, yeniden ayağa kalkmaya çalışsa

da Ömer’in savurduğu şiddetli bir tekmeyle ayaklan bir kez daha

yerden kesildi. Uzaklardan kulağına dehşet içindeki çocuğun

ağlamalan ve şaşkınlık, öfke ve korku içinde bağnşanlarm sesleri

geliyordu.

Hançer, kınından çıkarken metalin gıcırtısı duyuldu. Bir an sonra

Cielema’nın tiz ve ısrarlı sesi, diğer herkesinkini bastırdı.

“Ömer, dur! Şuna bir baksana!”

Ömer, başını karısına doğru çevirdi. Kahve fincanlarını taşıyan

kadın yolda torununa rastlamış ve olan bitene şahit olmuştu.

Şimdiyse diz üstü çökmüş, kayanın altında bir şeyler arıyordu. Biraz

zorlanarak da olsa Will’in okunu dışarı çekti. Okun kancalı geniş

ucu, bir metre uzunluğundaki bir çöl

~ 274 ~

FİDYE

kobrasına saplıydı. Kafasını yarıp geçen ok, hayvanı anında

öldürmüştü.

Küçük çocuğu ısırmasına saniyeler kala.

Olan biteni ve yaptığı hatayı bir anda kavrayan Ömer, hançerini

elinden düşürüverdi. Dehşet içinde Will’i ayağa kaldırdı.

“Affet beni! Özür dilerim. Sandım ki...”

Cielema okun ucundaki yılanı sallayarak yetiştiğinde, Will hâlâ

kendine gelememişti.

“Ne yaptığını sanıyorsun, seni ahmak?” diye bağırdı kadın. “Will,

Faysal’m hayatını kurtardı!”

Orman Muhafızı’m karga tulumba ayağa kaldıran Ömer, utanç

dolu bakışlarla çocuğun üstünü başını temizliyordu. Torununun

hayatını kurtaran genç adamı öldürmesine ramak kalmıştı.

“Affet beni!” dedi telaşla. Ama kocasına bir omuz atıp geçen

Cielema, genç yabancıyı onun ellerine bırakmayacaktı.

“Çekil şuradan!” diye bağırdı kaba bir şekilde. Ölü yılanı bir

kenara attı ve Will’in yüzünü ellerinin arasına alarak sağa sola

çevirmeye başladı. Bir yandan da çocuğun sesini duyabilmek için

başını iki yana sallıyordu. “İyi misin?” diye sordu. Hafifçe

gülümseyen Will, çenesi acıyınca bunu yaptığına pişman oldu.

“Yüzüm biraz şişti,” dedi boğuk bir sesle “ama iyi sayılırım.”

Cielema, hızla yakınlardaki geniş bir çadırın hemen dışında

durmakta olan bir su küpüne yöneldi. Eşarbının ucunu suya batırdı

ve geri gelerek serin kumaşı Will’in çenesine bastırdı. Ömer, bir kez

daha karısını yatıştırmayı denedi.

JOHN FLANAGAN

“Özür dilerim!” dedi. “Düşündüm ki...” Daha fazla konuşamadı.

Karısı sözünü kesmişti.

“Düşündün, ha? Sen ne zaman düşünürsün ki? Çocuğu az kalsın

öldürecektin! Hançerini çektiğini görmedim sanma!”

Kadının ellerini yakalayan Will, ıslak eşarbı yüzünden çekti ve

kırılmadığından emin olmak için çenesini ileri geri oynatmaya

başladı.

“Bir şeyim yok,” dedi kadına. “Yalnızca bir çürük, hepsi bu.

Sadece bir yanlış anlama.”

“Aynen öyle!” dedi Ömer. “Yanlış anladım.” Cielema, acımasız

bakışlarını kocasına dikti.

“Çocuk, Faysal’ın hayatını kurtardı,” dedi. “Ya sen ne yaptın?”

Ömer, söyleyeceği hiçbir şeyin karısının öfkesini yatıştır-

mayacağını fark ederek çaresizce ellerini indirdi. Aceleyle hareket

ettiğinin ve yanlış yaptığının farkındaydı. Ya ne düşünecekti ki?

Ukala ve tedbirsiz bir nişancılık gösterisi sonucu torununun

vurulmaktan kıl payı kurtulduğunu sanmıştı. Nişancılık demişken,

Ömer yabancının attığını vuran biri olduğunu anlamıştı. Daha önce

hiç öyle bir atış görmemişti. Yeniden karısına bakıp kadının

gözlerindeki öfkeli ifadeyi ve vücut dilini fark edince, söyleyeceği

hiçbir şeyin fayda etmeyeceğini anladı.

Garip sessizliği bozan kişi Will oldu. “Hayatımı kurtardığını

unuttun mu?” dediği Şeyh’’e dönerek yamuk yumuk gülümsedi.

“Şimdi ödeşmiş olduk.” Bedülin önderi, çocuğun uzattığı eli

minnettarlıkla yakalayarak sıktı.

“Gördün mü?” dedi karısına. “Alınmaca darılmaca yok. Bir

hatadır ettik işte yahu!”

FİDYE

Will’in verdiği tepkiyi ve meseleyi kapamak istediğini fark eden

Cielema da biraz rahatlamıştı. Hâlâ el sıkışmakta olan İkiliye

bakarak hafifçe tebessüm etmeye bile başlamıştı.

“Pekâlâ,” dedi. Ardından Will’e dönerek, “Ama senin için

yapabileceğimiz bir şey varsa söylemekten sakın çekinme,” diye

ekledi.

Will omuz silkti. “Gereğinden de fazlasını yaptınız bile. Dinlenip

gücümü kazanmam için bir-iki gün yattıktan sonra yanıma yiyecek,

su ve atımı verin. Fafas’a nasıl gideceğimi de söylerseniz sizi bir daha

rahatsız etmem.”

Ama Şeyh'in yüzü asılmıştı bile. “Atın mı?” dedi. “Sana

söylemiştim ya. Atın öldü. Bir aslan tarafından parçalandı.” Will

gülümseyerek başını iki yana salladı. “Onu demiyorum. Çekici. Beni

bulduğunuzda yanınızda olan tüylü minik midilli. Benim esas atım

o.”

Başını iki yana sallama sırası bu kez Şeyh’deydi. Yabancının

hayal kırıklığına uğramasını istemediği için tereddüt ediyordu. Ama

gerçeklerin bir şekilde dile getirilmesi gerekiyordu.

“O senin atın değil ki,” dedi. “O artık bize ait.”

oğrudan Kor-Abaş Kuyuları’na gitme kararı almalarıyla

D birlikte Gilan, Halt ve Seleten’in artık önden at sürmeleri

gerekmiyordu.

Ertesi sabah şafaktan önce tüm kafile toplanarak yola çıktı.

Seleten’in grubu batıya doğru geniş bir açıyla döndürmesinin

ardından Tülagilerin temel rotası olan kuzeybatıya yöneldiler. Bu

sayede batıya doğru zikzaklar çizmekte olan Tülagi savaşçılarına

rastlama ihtimalleri de ortadan kalkmış olacaktı.

Tülagilerin izlerini takip etme zorunlulukları ortadan kalkan

grup, esas seyahat saatlerine dönerek şafak öncesi karanlığın serin

saatleri boyunca yolculuk etmeye başlamıştı. Buna ek olarak, güneşin

batışından sonra da kuzeybatıya doğru ilerlemeye devam ediyor,

günde bir-iki saat fazladan yolculuk ediyorlardı. Bu sayede düşmanla

aralarındaki mesafe de gözle görülür ölçüde kapanıyordu. Düz

rotanın ikinci günü karanlıkta kamp kurduklarında, Seleten’in

gözcülerinden biri kampa gelerek fVakir’e raporunu verdi. Adamı

dinleyen Seleten, yüzünde memnun bir tebessümle Araluen grubunun

oturduğu yere yaklaştı.

FİDYE

“Haklıymışız,” dedi. “Gözcünün dediklerine bakılırsa, Tüla- gi

birliği bizimkine paralel bir doğrultuda ilerliyormuş. Yaklaşık on

kilometre kadar kuzeydoğumuzda gece için kamp kurmuşlar.”

Anlamlı bakışlarını yakılmasına razı olduğu yarı gizli, minik ateşe

dikti. Işığın iki kilometreyi aşkm bir mesafeden bile görülebileceğinin

farkındaydı. “Belli ki izlerini kaybettiğimize ikna olmuşlar.

Yaktıkları ateşi saklama ihtiyacı hissetmiyorlar.”

Halt, düşünceli bir tavırla çenesini kaşıdı. “Normal şartlar altında

çoktan vazgeçip geri dönmüş olurdunuz, öyle değil mi?”

Arridi önderi başıyla onayladı. “Aynen öyle. Sanırım dostlarımız

izlerini

kaybettirmek

konusunda

kendilerine

fazlasıyla

güveniyorlar.”

“Aşırı güven, insanın başına büyük belalar açabilir,” diye ekledi

Halt. Her zaman olduğu gibi elinde kahve fincanıyla sırtını eyerine

yaslamış dinlenen genç Orman Muhafızı’na döndü. “Gil,” dedi, “bu

gece kamplarına bir göz atmak ister misin?”

Gülümseyen Gilan, son yudumu da alarak kahvesini bitirdi. “Hiç

sormayacaksın sandım,” dedi. Batı ufkundan yükselen aya bir göz

attı. “Ay yarım saate yükselmiş olur. Hemen yola çıkayım.”

“Seleten’in adamının dediklerine göre, ateşlerinin parıltıları dört

kilometre öteden görülüyormuş. Alaz’ı orada bırakıp yoluna yaya

devam et. İzlerini örtmeyi de unutma ve...” Gilan’m sabır dolu bir

tebessümle onu izlediğini fark eden Halt, konuşmayı kesti.

“Affedersin,” dedi. Böyle bir gözetleme işinin

- 279 -

JOHN FLANAGAN

esaslarını iyi bilen biri varsa, o da Gilan’dı. “Tüm bunları zaten

biliyorsun, değil mi?” diye acı bir tebessümle ekledi Halt.

“Evet,” dedi Gilan. “Ama hatırlatmanın bir sakıncası yok.

Özellikle öğrenmemi istediğin bir şey var mı?”

Halt bir süre düşündükten sonra omuz silkti. “Bildiğin şeyler.

Erak’ı görebiliyor musun, bir bak bakalım. Kaç tane muhafızı

olduğunu öğren. Zorlu bir dövüşe girmektense, gizlice kampa sızıp

Erak’ı kaçırmayı yeğlerim. Sayılar da önemli tabii. Tam olarak kaç

kişi olduklarını öğrenelim. Aklına gelen başka önemli bir şey olursa

onlara da bakarsın işte.”

“Olmuş say.” Eyerini omzuna atan Gilan, atların geceyi bir arada

geçirdikleri yere doğru yürümeye başladı. O sırada Ho- race, hızla

ayağa kalkarak dizlerindeki kumu temizledi.

“Dursana, Gilan. Yol arkadaşı ister misin?” diye sordu.

Gilan tereddüt etti. Genç savaşçının kalbini kırmak istemiyordu.

“Yalnız gitse daha iyi olur, Horace,” diye uyardı Halt. “Gilan

sessizce ilerleyebilir ama sen bu işin eğitimini almadın.”

Horace, anladığım belli edercesine başını salladı. “Bunun

farkındayım. Fakat Alaz’ı bırakacağı yerde bekleyebilir, hayvana

göz kulak olurum. Dört kilometre öteden benim çıkardığım sesler

bile duyulmaz herhalde.”

“Bu tartışılır bir konu,” dedi Halt tamamen ifadesiz bir yüzle.

Ardından bakışlarım Gilan’a çevirdi.

“Haksız da sayılmaz gerçi. Yakınlarda bir destek gücünün olması

işine yarayabilir.”

“Bana uyar,” dedi Horace’ı gücendirmek zorunda kalmaya

~ 280 ~

FİDYE

cağı için rahatlayan Gilan. “Hatta memnun olurum. Hadi atlarımızı

hazırlayalım.”

Uzanıp atının eyerini alan Horace ile birlikte atlarına doğru

yürümeye başladılar.

5B> ------------------ js»

“Sen burada kalsan daha iyi olur,” dedi Gilan. Horace başım salladı

ve atlarından indiler. Horace, Vurucu’nun dizginlerini bir çalı

parçasına bağladı. Gilan ise Orman Muhafızları’nın âdeti olduğu

üzere, dizginleri yere bırakmayı tercih etmişti.

“Burada kal,” dedi Alaz’a dönerek.

Doru midillinin, efendisi dönünceye kadar yirmi metre çapında

bir dairenin dışına çıkmayacağını ikisi de çok iyi biliyordu.

Kuzeydoğudaki ufuk çizgisini incelediler.

“Burunları biraz havada, öyle değil mi?” dedi Horace. Tü-

lagilerin kamp ateşleri, bu mesafeden bile seçilebiliyordu.

“Öyle gerçekten,” dedi Gilan. “Bu sana bir ders olsun. Tamamen

emin oluncaya dek asla peşindekileri atlatmışsın gibi hareket etme.”

Yayını ve ok kılıfım çıkarıp yere bıraktı. Bu görevde onlara

ihtiyacı yoktu, rahat hareket etmesini engellemeleri de caba- sıydı.

Kılıcını da kınıyla birlikte çözdü. Geriye saks bıçağı ile fırlatma

bıçağı kalıyordu ki o ikisiyle her türlü tehlikenin hakkından

gelebilirdi.

“Alaz’m eyerini gevşetmemi ister misin?” diye sordu Horace.

Gilan tereddüt bile etmeden cevabını yapıştırdı.

JOHN FLANAGAN

“Hayır. Böyle kalsın. Kendi atını da elleme. İşler yolunda gitmezse

dörtnala kaçmamız gerekebilir.”

Horace, Gilan’ı ilgiyle izliyordu. Genç Orman Muhafızı’nın sessiz

hareket etme konusunda Birlik’in en iyilerinden biri -belki de en

iyisi- olduğunu biliyordu. Gilan’ın tetikte bir nöbetçiye yaklaşıp

kemerini ve çizmelerini çalabileceği, zavallı nöbetçiyi çıplak ayakları

ve düşük pantolonuyla şaşkın halde bırakabileceği söylenirdi.

Horace, bu söylentilerin abartıdan ibaret olduğunun farkındaydı

ama aslında o kadar da abartılı değildi.

“Bir sorun çıkacağını mı düşünüyorsun?” diye sordu. Ciddi bir

yüz ifadesine bürünen Gilan, elini genç savaşçının omzuna koydu.

“Her zaman bir sorun çıkacakmış gibi hareket et,” dedi. “İnan

bana, sorun çıkmazsa hiçbir şey kaybetmezsin. Ama eğer çıkarsa,

sorunu karşılamaya hazırsın demektir.”

Çok iyi kılıç kullanan usta bir savaşçı olarak bilinen bir şövalyeye

bu tür tavsiyeler vermek, bazen garibine gidiyordu. Ama Gilan her

defasında kendi kendine, ne kadar becerikli de olsa Horace’m genç

bir delikanlı olduğunu hatırlatıyordu.

“Birkaç saat içinde görüşürüz,” dedi ve karanlığın içine karıştı.

SS» ------------------ îs~

Gilan, sert zeminde hızla ve sessizce ilerliyordu. Tülagilerle

arasındaki tepelerden ilkinin zirvesine varınca, geri dönerek Horace

ile atlara doğru baktı. Hemen ardından yere çökerek olası bir

nöbetçiye kendisini belli etmeden sessizce bayır aşağı

FİDYE

sürünmeye başladı. Bir nöbetçi varsa görebileceği tek şey, ortadan

kaybolmadan önce ufuk çizgisinde hafif bir çıkıntı yaratan belli

belirsiz, basık bir şekilden ibaretti.

Güvenli bir biçimde bayırın aşağısına inen Gilan, yeniden ayağa

kalkarak ateşlere doğru yürümeye başladı.

Yönünü bu kadar belirgin bir şekilde bulabilmesinin aslında

tehlikeli olduğunun farkındaydı. Fark edilme kaygısı gütmeksizin

artık ufukta giderek daha belirgin bir şekilde görülen ateşlere doğru

ilerlemek, fazlasıyla kolay kaçıyordu. Gözlemlemiş oldukları üzere,

aşırı güven tehlikeli durumlara yol açabiliyordu. Dolayısıyla görüş

alanının hemen dışında bir sürü tetikte nöbetçi varmış gibi, dikkatle

yoluna devam etti.

Bu şekilde yürümek, daha çok vaktini alıyordu. Ama hayatının

belki de alacağı önlemlere bağlı olduğunun farkındaydı.

SS».... — ........ -ü»

Tülagi kampına vardığında, aradan bir saat geçmişti. Arada kalan

son bayırın zirvesine çıkmadan önce vücudunu yine toprağa

yapıştırdı ve yüzünün beyazlığım örtmek için kukuletasını öne doğru

çekerek santim santim sürünmeye başladı.

Tepeye vardığında, kendini minik bir ıslık çalmaktan alı-

koyamadı. Beklediğinden çok daha büyük bir Tülagi kampına

bakıyordu. Takip ettikleri grup, yaklaşık seksen kişiden oluşuyordu.

Bu kampta ise iki yüzden fazla adam ve beklediğinin iki katı kadar

ateş vardı. Parıltıların çok uzaktan bile seçilmesinin bir diğer nedeni

de buydu.

~ 283 ~

JOHN FLANAGAN

Ya ana kafileye katılmış, ya da bir diğer savaşçı grubuyla

karşılaşmış olmalılar, diye geçirdi içinden.

Hangi ihtimalin doğru olduğunun çok da önemi yoktu. İşin özü,

Tülagilerin sayısı, kendi kuvvetlerinin dört katını buluyordu. Bu da

doğrudan bir saldırıyı fiilen ihtimal dışı kılıyordu.

Aklından bunlar geçerken, bir yandan da gözleriyle kamp

boyunca Erak’ı arıyordu. Skandiyalıyı bulması uzun sürmedi. Yüce

Kont’un iriyan vücudu, ufak tefek çöl göçebelerinin arasında dikkat

çekiyordu. Tam da bekleneceği üzere kampın merkezine

yerleştirilmişti. O noktaya ulaşabilmek için çok uğraşmak

gerekecekti. Geceyi Seleten’in askerlerininkileri andıran alçak, minik

çadırlarda geçiren Tülagiler, esirlerini açık havada tutmayı

yeğliyordu. Bu soğuk havada Erak’a yalnızca bir battaniye

verilmişti. İriyarı Skandiyalı taşlık zeminde hafifçe kımıldanınca,

bağlı olduğu zincirler ortaya çıktı. İlk başta ne olup bittiğini

anlayamayan Gilan, bir an sonra Yüce Kont’un hemen yakınlardaki

iki ayn deveye zincirli olduğunu fark etti. Hayal kırıklığıyla başını iki

yana salladı. Arrida’da az vakit geçirmiş olmasına rağmen, bu

hörgüçlü hayvanların ne kadar inatçı olduklarını öğrenmişti. Erak’ı

iki devenin arasına zincirlemek, kaçma ihtimalini fiilen sıfırlamak

anlamına geliyordu. Huysuz develer zincirleriyle uğraşılmaya

başlanması halinde ortalığı ayağa kaldıracaklardı.

Yani ne doğrudan saldırabileceğiz ne de kampa sızıp Erak’ı

gizlice kaçırabileceğiz, diye düşündü Gilan. İşler her geçen dakika

daha da içinden çıkılmaz bir hal alıyordu.

Aniden, yakınlarında bir hareketlenme sezdi. Onu uyaran şeyin

ne olduğunu anlayamamıştı. Kımıltıyı görmemiş,

- 284 -

FİDYE

adeta hissetmişti. Bir şey ya da birileri, üstünde bulunduğu uzun

sırtta hafifçe kımıldamıştı. Ama her kim ise, onun bulunduğu ve

sırtın sağa doğru kıvrıldığı noktanın dört ya da beş yüz metre

solundaydı. Gecenin belli belirsiz ışıkları altında o tarafta hiçbir şey

görülmüyordu. Karanlıkta görebilmek için Orman Muhafızları’nm

kullandıkları tekniği uygulayarak sırtın yalnızca belli bir kısmını

gözlemeye başladı. O noktaya doğrudan bakmadan, göz ucuyla bir

şeyler yakalamaya çalışıyordu.

Artık emindi. Orada bir şey kımıldamıştı. Hareketin aniliği

karşısında irkilmiş ve alarma geçmişti. Küçük bir şekil sırtın üstünde

aniden görünüp kaybolmuştu. Gözlerini o noktadan ayırmamasına

rağmen hiçbir şey göremiyordu. Bir nöbetçi miydi yoksa? Hiç

sanmıyordu. Nöbetçiler böyle gizli saklı hareket etmezlerdi ki. Ayrıca

kamp sınırlarından bu kadar uzakta bekleyen başka bir nöbetçi de

yoktu. Kampa yaklaşırken ilk kontrol ettiği şey nöbetçilerin

konumuydu. Sırtın üstüne nöbetçi yerleştirmenin hiçbir anlamı

yoktu. Geceleri ortaya çıkan hayvanlardan biri olabilir miydi acaba?

Belki... ama öyle olduğunu da sanmıyordu. Orman Muhafızları’na

içgüdülerini dinlemeleri öğretilirdi.

Gilan’m içgüdüleri de ona etrafta Tülagi kampını gözleyen

başkaları da olduğunu söylüyordu.

ill kanın yüzüne hücum ettiğini hissetti. “Size mi ait?”

dedi niyetlendiğinden daha tiz bir sesle. “Sen neden söz

W

ediyorsun? Onun bana ait olduğunu biliyorsun.”

Cielema, kocasına bakarak kaşlarını çattı. Ama Şeyh ellerini

çaresizce iki yana açmıştı. Durumdan memnun olmamasına rağmen

elinden bir şey gelmiyordu.

“Sana aitti," diye kabullendi. “Ama o artık bizim. Bizde işler bu şekilde yürür.”

“Yani atımı çaldığınızı mı söylüyorsun?” dedi Will. Adamın

yüzündeki utanç dolu ifadenin birden öfkeye dönüştüğünü fark etti.

“Çöl kurallarını bilmediğin için bu hakaretini görmezden

geleceğim,” dedi Ömer. “Tekrarlama hatasına düşme sakın.” Cielema

kocasının yanma geldi. “Ömer, bu konuda bir istisna yapabileceğine

eminim...” diye söze başladı ama elini kaldıran Ömer karısını

susturdu. Sonra ufak tefek vücudunun tüm zerreleri öfkeden

köpürmekte olan Will’e arkasını döndü. “İstisna yapmak bana

düşmez.” Yeniden Will’e dönerek

~ 286 -

FİDYE

devam etti. “Adetlerimizi anlamalısın. O atm esasen sana ait olduğu

gerçeğini kimse reddetmiyor.”

“Nasıl reddedebilirsiniz ki zaten?” dedi Will. “Eyerindeki yedek

ok kılıfında şu oklardan vardı.” Çöl kobrasını avladığı, ayaklarının

dibinde yatmakta olan oku işaret etti. Kartını iyi oynamıştı. Ömer’in

torununu kurtarmış olduğunu hatırlamasını istiyordu.

“Evet. Sana katılıyorum. Ayrıca seni bulduğumuzda atm seni

tanıdığı da anlaşılıyordu. Ama konu bu değil. Atının kaçmasına izin

vermiş olmalısın.”

Will, bu sözler karşısında afallamıştı. Fırtına sırasında Çekici’nin

dizginlerini bıraktığı için kendini hâlâ suçluyordu. “Şey, evet... öyle

sayılır. Ama fırtına çıkmıştı ve ben de...” Ömer avantajı ele alınca,

daha fazla devam edemedi. “Bizim kanunlarımıza göre, bir atı

serbest bırakırsan ve o da kaçıp giderse, o artık senin atın değildir.

Bulanındır. Ve senin atını da Hasan ibn’ Taluk buldu. Susuzluktan

ölmek üzereydi ve aval aval dolanıyordu. Onu bulup besleyen de

sahibi de Hasan’dır artık.”

Will başını iki yana sallıyordu. Sesi sertleşmişti artık. “Buna

inanamıyorum. Çekici’yi ararken neredeyse ölecektim ve şimdi sen

bana gelmiş atımın artık şu... Haşan ibn’ Taluk denen adama ait

olduğunu mu söylüyorsun?”

“Aynen öyle diyorum,” dedi Ömer.

“Ömer, bu genç adama bir borcumuz var,” dedi Cielema rica

edercesine. “Elinden gelen bir şey vardır herhalde?” Ömer başını iki

yana salladı. “Evet, ona borçluyuz. Ve unutma ki o da hayatını bize

borçlu. O anlamda eşit durumdayız.

- 287 -

JOHN FLANAGAN

Demin kendi de söyledi.” Durumdan her ne kadar memnun olmasa

da, Ömer kabile yasalarına uymakla yükümlüydü. “Eğer atı ben

bulmuş olsaydım, memnuniyetle sana iade ederdim. Ama karar bana

ait değil. Hasan’ın hayvana kanı ısındı. Onu büyütmek istiyor.”

“Çekici’ye asla binemez ki!” diye bağırdı Will. Orman Muhafızı

atları, hırsızlar çalıp süremesin diye özel bir eğitimden geçerlerdi.

Sırtlarına binilmeden önce, hayvanın kulağına gizli bir parola

fısıldamak gerekirdi.

“Evet. O kadarını fark ettik. Sanırım o ata binmenin bir sırrı var.

Ne yazık ki bu, Hasan’ın ata ilgisini daha da arttırdı. Ondan

vazgeçeceğini hiç sanmam.”

“Öyleyse onu satın alırım!” dedi Will.

Ömer’in yüzüne şüpheli bir ifade yerleşti. “Neyle? Seni

bulduğumuzda üstünde hiç para yoktu. Son birkaç saat içinde bir

yerde para mı buldun?”

“Size borcum olur. Sözüm söz. Borcumu öderim. Fiyatı siz

belirleyin!” Evanlyn’in borcunu ödemesi için ona destek olacağından

emindi. Ama Ömer başını yine iki yana sallıyordu.

“Ödemeyi nasıl yapacaksın? Bizi bir daha nasıl bulacaksın ki?

Bizler göçebeyiz, Will. Geleceğe dair sözler vermeyiz. Altın ve

gümüşle ticaret yaparız ve ödemeleri anında gerçekleştiririz. Altın ya

da gümüşün var mı? Yok.” Kendi sorusunu mesele burada kapandı

dercesine yine kendi cevaplandırmıştı. Ardından ses tonunu

yumuşattı.

“Bak dostum, kanunlarımıza göre çölde susuzluktan ölmek üzere

olan birini bulmamız halinde onu kurtarmak için elimizden geleni

yapmamız gerekir. Öylece yanından geçip gidebilir

FİDYE

ve seni ölüme terk edebilirdik de. Ama kanunlarımız aksini söylüyor.

Aynı şekilde, bir başka kanun da ortalıkta sahipsizce dolaşan bir

atın, bulanın malı olacağını belirtiyor. Bir kanunu uygulayıp diğerini

uygulamamak olmaz.”

“Bu çok saçma ve utanç verici, Ömer,” dedi Cielema öfkeyle.

“Hasan’la konuşacaksın. Hayvanı Will’e vermesi gerektiğini

söyleyeceksin. Sen bu kabilenin Şeyhisin. Bunu yapmak senin

ellerinde.”

Ömer’in dudakları iyice büzüldü. “Anlamıyor musun eşim, bu

dediğini zaten Şeyh olduğum için yapamam! Haşan’a kanunlarımızı

bir yana bırakmasını emredemem! Bunu yaparsam eğer, ileride aynı

şeyi tekrarlayanlara sözümü nasıl geçiririm? Hırsızlara? Adam

yaralayanlara? Şey, affedersin Şeyhim, diyeceklerdir, senin de

Haşan ’a söylemiş olduğun üzere, kanunlara karşı gelmenin bir

sakıncası olmadığını sanmıştık. ”

“Öyleyse Hasan’dan rica et,” dedi kadın ama Ömer yine başını iki

yana salladı.

“Öyle bir şey yapmayacağım. Ne Haşan’ı ne de kendimi

utandıracağım. Hayvanı bırakmak istemediğini biliyorum. Buna

hakkı da var. Hakkı olan bir şey için kendisini suçlu hissetmesine

neden olmayacağım.”

Cielema, öfkeyle başını çevirdi. Sinirli hali ve kavuşturduğu

kolları, içinde köpürüp kabaran öfkeyi ortaya koyuyordu. Will,

durumun giderek daha umutsuz bir hal aldığını fark etti.

“Hasan’la ben konuşabilir miyim?” diye sordu, öfkesini gizleyip

sakin bir sesle konuşmaya çalışarak. Birkaç saniye düşünen Ömer,

kayıtsızca omuz silkti.

- 289 ~

JOHN FLANAGAN

“Konuşamaman için hiçbir neden yok,” dedi. “Ama seni

uyarıyorum, bir sonuç alamayacaksın.”

1B8-

Haşan da aslında Will gibi bir delikanlıydı. Yirmi yaşından büyük

göstermiyordu. Tatlı bir yüzü ve uzatmaya çalıştığı anlaşılan minik

bir sakalı vardı. Koyu renk gözlerine şakacı bir ifade yerleşmişti.

Farklı şartlar altında olsalar, Will ile muhtemelen çok iyi

anlaşırlardı.

Ama Will o an Arridili delikanlıdan tüm benliğiyle nefret

ediyordu.

Ahıra geldiklerinde, genç Bedülinli Çekici’yi tımarlamakla

meşguldü. Ömer ve Cielema da Will’e eşlik etmişlerdi. İçinden

geçtikleri kampın ahalisi olan bitenden haberdar olmuş ve

arkalarında küçük bir izleyici grubu birikmişti. Bıçaklan ve omzuna

asmış olduğu uzun yayıyla Will’in tepeden tırnağa silahlı oluşu

dikkatleri çekiyordu.

Uzun adımlarla kampın ortasından geçerken kulağına arkalardan

gelen bir fısıltı çalındı. “Yabancının atı uğruna Haşan Ta

dövüşeceğini duydum!” diyordu birileri. Düşündükçe bu fikir, Will’e

mantıklı gelmeye başlıyordu.

Will’in yaklaştığını fark eden Çekici, mutlulukla kişnedi.

Efendisinin adımlarını tanımıştı. Başım işinden kaldıran Hasan’m

yüzü aydınlandı. Ömer’i Arridilere özgü selamla karşıladı.

“İyi sabahlar, Şeyh Ömer.” Will’in yüzündeki öfkeli ifadeyi

görünce delikanlının canını sıkan şeyi merak etti. “Bakıyorum

konuğumuz da iyileşmiş. Ne güzel.”

~ 290 ~

FİDYE

Çekici efendisine doğru hareketlenmek istese de dizginlerini

sertçe çeken Haşan tarafından durduruldu. Şaşırmış görünen minik

midilli, ayak direyip tiz bir sesle kişnedi. Çıkardığı sesler, Will’in

içini parçalıyordu.

“Haşan,” diyordu Ömer, “bu Will. Will, Hasan ibn’ Taluk ile

tanışın.”

Hasan, nazik Arridi selamını tekrarladı. Will de başını hafifçe

eğerek karşılık verdi. Haşan bir kez daha yabancının öfkesinin

nedenini merak etti.

“İyileşmiş görünüyorsun, Will,” dedi. “Çok sevindim.” Ya-

bancının orada ne aradığını merak ediyordu. Ne de olsa çocuğu

kurtaran o değildi. Kurtarma ekibine katılmasının tek nedeni, birkaç

gün önce bulmuş olduğu tüylü midillinin akbabaları araştırmak

üzere yola çıkan Şeyk’in arkasından fırlayıp gitmiş olmasıydı.

Hayvan, eski sahibinin kokusunu almış olmalı, diye düşündü Haşan.

Midillinin, çölde ölmek üzereyken buldukları genç adama ait

olduğu anlaşılıyordu. Ama Haşan, Çekici’ye sahip olduğu için hiçbir

pişmanlık duymuyordu. Adının Çekici olduğunu bile bilmiyordu

elbette. Onu güneş batarken bulduğu için hayvana Günün Son Işığı

adını vermişti. Çöl kanununa göre başıboş bir at, bulanın malı

olurdu. Haşan ve diğer tüm Bedülinler bunu defalarca yapmışlardı.

Will’in bu konuda bir anlaşmazlık çıkaracağını hiç sanmıyordu.

Öfkesini kontrol altına almak için çaba harcayan yabancıyı

sabırla bekledi. Will nihayet sakin bir sesle söze girdi:

“Haşan, müsaade edersen atımı geri almak istiyorum.”

Hasan’m birden kaşları çatıldı. Ona yol göstermesi için

- 291 -

JOHN FLANAGAN

Şeyh'Q bir bakış atsa da Ömer gözlerini kaçırıyordu. Yabancıya

dönerek nazikçe gülümsedi.

“Ama o artık senin atın değil ki. Bana ait.” Yeniden Ömer’e

döndü. “Şeyhim, yabancıya kanunlarımızı açıklamadın mı?” Ömer,

yerinde rahatsızca kıpırdandı. “Açıkladım. Ama o bir yabancı. Onun

ülkesinde farklı kanunlar geçerli.”

Birkaç saniye düşünen Haşan, sonunda omuz silkti. “Öyleyse iyi

ki onun ülkesinde değiliz. Zira bu küçük midilliden çok

hoşlanıyorum.” Ömer’in yüzündeki mutsuz ifadeyi görünce tereddüt

etti. Cielema da yanlarında gelmişti. Onun da yüzünde inatçı ve

öfkeli bir ifade vardı.

“Şeyh Ömer,” dedi, “midilliyi yabancıya vermemi mi istiyorsun

benden?”

Ömer, birkaç saniye tereddüt etti. Genç adamın ona adeta

taparcasına, sonsuz bir saygı beslediğinin farkındaydı. Hayvanı geri

vermesini söylese, Haşan sırf Şeyhine olan saygısı nedeniyle dediğini

yapacaktı. Ömer’i böyle bir talepte bulunmaktan alıkoyan da buydu.

Çocuğun üstündeki etkisini suistimal etmek istemiyordu. Hayvan

Haşan’a aitti ve Hasan da zengin bir ailenin çocuğu değildi.

Kendisine başka bir at satın alabilmesi için aradan belki de yıllar

geçmesi gerekecekti.

“Senden böyle bir şey istemiyorum,” dedi kollarını göğsünde

kavuşturup. Öfke dolu bakışlarını kocasına diken Cielema, bir şey

söylemedi.

Haşan yeniden Will’e dönerek “Kusura bakma,” dedi ve tımar

işine devam etmek için arkasını döndü.

“Bedeli neyse öderim!” dedi Will aniden.

- 292 ~

FİDYE

Çekici’yi tımarlamayı bırakan Haşan, yeniden yabancıya döndü.

“Altının var mı?” diye sordu.

Will, başını iki yana salladı. “Bulurum. Sana söz veriyorum.”

Haşan yeniden gülümsedi. Aslında nazik bir insandı ve ter-

biyesizlik etmeyi asla istemezdi, ama yabancının olayların işleyişini

kavrayamadığı ortadaydı.

“Sözle bir şey satın alamam,” dedi. Keşke yabancı bu kadar

ısrarcı olmasaydı. Ama madem ki oraya kadar gelmişti, Haşan da

ona Günün Son Işığı hakkında aklına takılan bir şeyi soracaktı.

“Bu midilliye binmek mümkün mü?” diye sordu merakla. O ana

dek kül rengi hayvan, her denemesinde onu sırtından atmıştı. Her

yanı çürük içindeydi.

Will başıyla onayladı. “Ben binebilirim.”

Haşan, Çekici’yi öne itip dizginleri Will’e uzattı. Dediğini

gerçekten de yapıp yapamayacağını görmek istiyordu.

“Bin bakalım,” dedi. Üzengiye ayağını geçirip kolayca hayvanın

sırtına atlayan Orman Muhafızı’m dikkatle izledi. Birkaç saniye

içinde minik midillinin çılgınca hareketlenmesi ve binicisini sırtından

atması gerekiyordu. Ama Çekici kulaklarını dikmiş, sakin sakin

duruyordu.

Çekici’nin sırtına binen Will’in aklından oradan dörtnala

kaçmak geçti. Ama Bedülin kabile üyeleri, sanki akimdan geçenleri

sezmişçesine etraflarında çember oluşturmuşlardı. Fırsat elinden

kaçmıştı. Zaten ne nerede olduğuma dair bir fikrim ne de bir

haritam var, diye düşündü. Kuzeybulam ise Ömer’in çadırındaydı.

Ömer’in parmağıyla işaret etmesi üzerine, gö

- 293 ~

JOHN FLANAGAN

nülsüzce de olsa midillinin sırtından indi. Dizginleri yeniden

Hasan’m eline sıkıştırdı.

“Yani bu işin gerçekten de bir sırrı var,” dedi Haşan. “Söyle

bakalım neymiş?”

İçinden yabancının kaçınılmaz olanı kabullenmesini dileyerek

gülümsedi. Ancak genç adamın öfkeli yüzünden, ona yardım

etmeyeceği anlaşılıyordu.

“Onun sırtına asla binemeyeceksin,” dedi Will.

Hasan omuz silkti. Devreye girip bu sinir bozucu duruma bir son

vermesi için bakışlarını Ömer’e doğru çevirdi.

“Bir yolunu bulurum elbet,” dedi kendine güvenen bir tavırla. Ne

de olsa, mükemmel bir binici ve hayvan terbiyecisiy- di. O sırada

Will’in yeni bir karara varmış olduğunu fark etti.

“Sana para ödememe izin vermezsen, o zaman Çekici için

dövüşürüz,” dedi Will kısaca. Bu saygısız ve kaba öneri karşısında

afallayan Haşan, şaşkınlıkla geriye doğru bir adım attı. İzleyenlerin

arasında mırıldanmalar başlarken Ömer, duruma müdahale etti.

“Dövüş falan olmayacak!” diye kararını ilan etti. Ters bakışlarını

Will’e dikti. “Ne sanıyordun; elli adım ötede bekleyeceğini ve uzun

yayınla çocuk daha yanma bile gelemeden onu vuracağını mı? Buna

dövüş değil cinayet denir!”

Will, gözlerini önüne dikti. Ömer haklıydı. Ama o da atını

kaybettiği için çok üzülmüştü. Çekici’yi tam buldum derken bu

şekilde tekrar kaybetmeyi hazmedemiyordu. Cielema’mn söylediği

bir şey zihnini kurcalıyor, ama ne olduğunu bir türlü

hatırlayamıyordu. Bir yolu olmalı, diye geçirdi akimdan, sadece

eğer...

FİDYE

“Hem sırtına binemesem de onu yük taşımak için kullanırım.

Oldukça kuvvetli görünüyor,” diyordu Haşan.

Bardağı taşıran son damla da bu oldu. Will zeki, şefkatli,

mükemmel Çekicisinin hayatını bir yük midillisi olarak geçirmesine

katlanamazdı. Birden Cielema’nm söylemiş olduğu şeyi hatırladı ve

umutsuz da olsa bu işten sıyrılmanın bir yolu olduğunu fark etti.

“Seninle yarışalım,” diye meydan okudu Hasan’a. “Çekici’nin

sırtında kampın en iyi atı ve binicisine karşı yarışırım.”

Kalabalıktan yine mırıltılar yükselmeye başladı. Meydan okuma,

Ömer’in çok ilgisini çekmişti. Karısının da dediği gibi, Bedülin

erkekleri bahis oynamaya karşı koyamazdı. Hem böylece bu sorun da

çözülmüş olacaktı.

“Şartların nedir?” diye sordu Ömer. Birkaç saniye düşünen Will,

derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.

“Kazanırsam Çekici’yi geri alırım. Adamınız kazanırsa, Hasan’a

işin sırrını öğretirim. Ayrıca tüm haklarımdan da vazgeçerim.”

Ömer, dönüp izleyenlere baktı. İzleyicilerin ilgi ve beklentiyle

dolu bakışlarını görebiliyordu. Bedülinlerin kanını kaynatan türden

bir meydan okumayla karşı karşıyaydılar. İzleyicilerin arasında

minik bahisler oynanmaya başlanmıştı bile. Will’e döndü ve her

şeyini bir iddiaya bağlayan genç adamın cesur yüzüne bir göz attı.

“Haşan?” diye sorunca genç Bedülinli başını hevesle salladı.

“Yarışan kişi ben olacaksam tamam,” dedi Haşan “ve Kum

Fırtması’na binmeme izin vereceksin.”

- 295 -

JOHN FLANAGAN

Ömer başıyla onayladı. Haşan mükemmel bir biniciydi. Ömer’in

açık renkli aygın Kum Fırtınası ise kabilenin açık ara en iyi atıydı.

“Kabul,” dedi Ömer.

Kim olduğunu göremedin mi?” diye sordu Halt rapo- runu veren

Gilan’a. Genç Orman Muhafızı başını iki yana salladı. “Belki de insan

değildi. Küçük bir hayvan olabilir.”

“Ama sen farklı düşünüyorsun sanırım?” diye sordu Halt. Gilan

bu kez cevap vermeden önce tereddüt etti.

“Evet, farklı düşünüyorum,” dedi sonunda. “Toprağı incelemeye

giderdim de hâlâ orada mıdır ya da yanında birileri var mıdır,

bilemedim. Patırtı koparsa Tülagiler, her şeyi öğrenecekti. Geri

dönüp rapor vermeyi daha uygun buldum.”

“Evet. Doğru olanı yapmışsın,” dedi haberler karşısında yüzü

asılan Halt. Seleten’e döndü. “Tülagileri başka kimin izleyebileceğine

dair bir fikrin var mı?” diye sordu.

Wakir hayır dercesine omuz silkti. Gilan raporunu vermeye

başladığından bu yana düşünüyordu.

“Buralarda bir Bedülin grubu olabilir. Onlar öyle kafalarına göre

gelir ve giderler. Eğer bölgedelerse, düşmanı gözlüyor olmaları fikri

aklıma yatıyor.”

- 297 ~

JOHN FLANAGAN

“Saldırıya geçerler mi acaba?” diye sordu Halt. Wakir bu kez

daha kesin bir ifadeyle cevap verdi.

“Hiç sanmam. Saldırgan bir halk oldukları söylenemez. Ayrıca iki

yüz kişilik bir Tülagi kafilesiyle boy ölçüşmek de kolay iş değil...”

“Benim aklımdan da aynısı geçiyordu,” diye araya girdi Halt.

Seleten usulca başını salladı. “Davetsiz misafirlerimiz eğer

Bedülinler ise, muhtemelen oradan uzaklaşıp Tülagilere yeterince

manevra alanı bıracaklardır.”

“Seni görmüş olabilir mi?” diye sordu Halt.

Gilan başını iki yana salladı. “Görmediğinden eminim. Ben de

onu ancak aniden kımıldayınca görebildim.”

Halt’un Gilan’a yerinden kımıldayıp kımıldamadığını sormasına

gerek yoktu. Eski öğrencisinin böyle temel bir hatayı asla

yapmayacağından emindi.

“Dönerken izlerini gizledin, değil mi?”

“Elbette,” diye cevap verdi Gilan. “Endişelenme Halt, geride

hiçbir şey bırakmadım.”

Halt kararım vermişti. “Pekâlâ. Birkaç saat uyuyalım o zaman.

Her zamanki gibi şafaktan önce yola çıkacağız. Hadi millet, biraz

dinlenin.”

Seleten ve Araluenliler dönerek çadırlarına yöneldiler. Fırsatını

buldukları an dinlenmenin değerini hepsi çok iyi biliyordu.

SB> ..................

- 298 -

FİDYE

Gilan arkasında hiç iz bırakmamış olsa da, diğer gözcü onun kadar

dikkatli ve yetenekli biri değildi ne yazık ki. Büyük bir şanssızlık

eseri olarak da Tülagi kampından ayrılırken izlediği yol, Seleten’in

kamp yerinin yaklaşık iki yüz elli metre kadar yakınından geçiyordu.

Seleten’in grubu yola çıkarmasından bir saat kadar sonra,

kampın yakınlarındaki izleri takip eden Tülagi keşif kolları Araluen-

Arridi kafilesinin izlerine ulaşmıştı. Arridi birlikleri görüş alanına

girinceye dek dikkatle arkalarından takip ettiler. Ardından da silahlı

bir grubun kendi rotalanna paralel bir şekilde ilerlediğini

önderlerine bildirmek üzere, görünmemek için geniş bir kavis

çizerek geri döndüler.

Çabucak yapılan bir fikir alışverişinin ardından Tülagilerin yarısı

kafileden ayrıldı ve güneybatıya yönelerek Seleten’in birliğinin

izlerini bulmayı başardı.

Küçük kafile, o noktadan itibaren hızlanarak hiçbir şeyden

şüphelenmeyen Arridilere yaklaşmaya başladı. Dikkatlerini ta-

mamen kuzeydoğu yönüne vermiş olan Halt ile Gilan, güneyden yüz

atlı savaşçının onlara doğru geldiğinden habersizdi. Ana Tülagi

kafilesinin hızlanarak yavaşça önlerine geçtiğinden de haberleri

yoktu.

Avcı, bir anda ava dönüşmüştü.

se» .... ■

Her gün yaptıkları üzere, gün ortasında durdular. Tülagi önderlerine

gün boyunca hazırlamakla meşgul oldukları tuzağın fitilini ateşleme

fırsatı verdiklerinden haberleri yoktu.

- 299 -

JOHN FLANAGAN

Araluen ekibi, sıcaklık azalıp yola çıkmalarına az bir süre kala,

olası bir kurtarma operasyonunu tartışıyordu. Her iki Orman

Muhafızı da karanlıkta görünmeden Tülagi kampına sızabilirdi. Esas

sorun, Erak’ı fark edilmeden kamptan çıkarmaktı.

“Onu elbette bu nedenle açık havada tutuyorlar,” dedi Evanlyn.

“Dışarıda bulunan herhangi biri bile kaçtığını anlayabilir.”

“Ayrıca şu develerden de kurtulmamız gerekecek,” diye araya

girdi Horace.

“Belki birinden kurtulmak bile yeterli olabilir,” diye öneride

bulundu Svengal. “Birinin zincirlerini kesersiniz, Erak da diğerinin

sırtına binip kamptan ayrılır.”

“Eh, bu biraz fazla dikkat çeker,” dedi Gilan. “Deveye binmiş bir

Skandiyalı’yı fark etmemek oldukça zor; peşimizde iki yüz Tülagi

savaşçısıyla koşmaca oynamak istemeyiz.”

Halt bir tarafa oturmuş, önerileri tartışan arkadaşlarını din-

liyordu. Dile getirilenlerin çoğunu aklından daha önce geçirmişti.

Ama olur da rastgele bir fikir zihninde yeşerir diye bekliyordu. Şu

ana dek pek başarılı olduğum söylenemez, diye düşündü. O an için

yapabilecekleri en doğru şey, yollarına aynı rotada devam etmekti.

Kuyulara

Tülagilerden

önce

varmaları

halinde

hazırlık

yapabileceklerdi. Bunun tam olarak ne tür bir hazırlık olacağına dair

hiçbir fikri yoktu. Ama tecrübeleri, ona yeterince beklenmesi halinde

er ya da geç karşılarına bir fırsat çıkacağını söylüyordu.

“Çok sessizsin, Halt,” dedi kır sakallı Orman Muhafızı’na dönen

Horace. “Aklında bir şey mi...?” diyordu ki gözleri,

FİDYE

yaklaşık yüz elli metre ötedeki bayıra takılınca sesi yavaşlayarak

kesildi.

“Aman Yarabbi,” dedi. Sesi, tehlike çanı gibi çıkıyordu. “Bunlar

da nereden çıktı böyle?”

Diğerleri de bakışlarını takip ettiler. Tülagi gözcülerinden

korunacak şekilde, tabak şeklinde geniş bir çukurun içinde kamp

kurmuşlardı. Ama gözcülerden korunmanın kötü yanı, karşı tarafın

da onlardan korunuyor olmasıydı. Seleten elbette ki bayır hattının

ötesine nöbetçiler dikmişti. Ancak sonradan Tülagi avcıları

tarafından öldürülen bu adamların cesetlerine rastlayacaklardı.

O an için dikkatleri, tamamen tepenin üstünde yarım daire

şeklinde beliriveren silahlı süvarilere odaklanmıştı.

Usulca küfreden Halt, geri dönüp arka cephelerine bir göz attı.

Korktuğu başına gelmiş, gerideki sırtın tepesinde de bir süvari birliği

belirmişti. Her biri en az yüz kişiden oluşan iki grubun arasında

sıkışıp kalmışlardı. Düşmanın farkına varan Arridi birlikleri,

kendilerini tuzağa düşüren süvari gruplarını işaret ederek ortalıkta

koşuşturuyor, etrafı çığlıklara boğuyorlardı. Seleten’in sesi

herkesinkini bastırıyordu. Adamlarını atların etrafında bir savunma

çemberi oluşturacak şekilde düzene sokunca etraftaki panik havası

da bir anda geçiverdi. Araluenliler ile Svengal de hızla silahlarını

çekerek Arridi komutanına katılmak için hareketlendiler.

Seleten, okkalı bir küfür savurdu. Daha önceki gece Tülagi- lerin

kendilerine aşırı güvendiklerinden dem vuruyordu, şimdiyse aynı

tuzağa kendisi düşmüştü. Kurnaz çöl akıncılarının ne yapacağı

önceden kestirilemiyordu. Takip edildiklerini an

JOHN FLANAGAN

lamaları an meselesiymiş gibi hareket etmeleri gerekirdi. Düşmanın,

onları aslında büyük bir şans eseri bulduğunu elbette ki bilmiyordu.

Bilse de görüşleri değişmeyecekti zaten. İyi bir önder, planlarını en

kötü olasılığa göre yapardı.

Yanlarına gelen Halt ile diğerlerini başını hafifçe sallayarak

selamladı. Karşılıklı suçlamaların anlamsız olduğunun farkındaydı.

Ellerinden gelen en iyi savunmayı ortaya koymaktan başka çareleri

yoktu artık.

“Onlarla yaya mı savaşacaksınız?” diye sordu Halt.

Seleten başıyla onayladı. “Düşmana at sırtında saldırmanın bir

anlamı yok. Sayıca bizden çok fazlalar.”

“Ayrıca yokuş yukarı taarruz etmek zorunda kalacaksınız,” diye

hatırlattı Horace. “Her türlü avantaj onlardan yana. Bırakın

üstümüze gelsinler.”

Seleten’in yarı şaşkın bakışları, Horace’a çevrildi. Genç bir çocuk

olmasına rağmen Horace, taktik açısından konumlarını hızla

kavrayıvermişti. Kendi çömez askerlerine sorulsa, birçoğu düşmana

taarruz etmeyi tercih ederdi. VVakir'm bakışlarındaki manayı

kavrayan Horace, aldırmaz bir ifadeyle omuz silkti. Usta

öğretmenler tarafından eğitilmişti. Kılıcını gıcırtıyla kınından

çıkardı.

Svengal, Arridi savaşçılarının oluşturduğu çember boyunca

bakmıyordu. Kalkanlar yan yana getirilmişti ve askerlerin ellerinde

at sırtında kullandıkları ince mızraklardan bulunuyordu. Ayrıca

yakın dövüş için her birinin belinde kıvrımlı birer kılıç asılıydı.

“Kalkan duvarı,” dedi onaylayan bir ifadeyle. “Aferin.”

Alışılageldik bir Skandiya savaş taktiği olan kalkan duvarı

FİDYE

uygulaması, kendisini bir anda evinde hissetmesini sağlamıştı.

Kocaman baltasını denemek için devasa keskin ucu havada ıslıklar

çalacak şekilde ileri geri savurmaya başladı. Şimdilik geride duracak,

duvarda açılacak gedikleri kapatacaktı. İçeri sızmayı planlayan

Tülagi savaşçıları, berbat bir sürprizle karşılaşacaklardı.

Svengal’e bir göz atan Horace, Skandiyalı’nm akimdan geçenleri

anlamıştı. “Sana katılayım,” dedi usulca. Bir ayıyı andıran kuzeyliyle

sırt sırta dövüşmek üzere hareketlendi. Svengal, çocuğa dönerek

sırıttı.

“İkimiz omuz omuza verdik mi, şu muhallebi çocuklarının hepsini

cebimizden çıkarırız,” dedi.

Gilan ile Halt da kalkan duvarı tarafından oluşturulan çemberin

merkezinde yan yana duruyorlardı. Kalbi göğsünde küt küt atan

Evanlyn’in bakışları Orman Muhafızları’na çevrildi. Öylesine

sakinlerdi ki. Ellerinin titrediğinden emindi. Bir an içinden sapanım

çıkarmak geldiyse de Orman Muhafızları’mn birliğe yeterli saldırı

desteği sağlayacağını fark ederek bundan vazgeçti. Onun yerine

Seleten’in uzattığı yedek bir kalkanı kabul ederek kılıcını kınında

gevşetti. Onu henüz çekmeme gerek yok, diye düşünerek endişeyle

yutkundu.

Kızın halini fark eden Halt, yavaşça seslendi.

“Evanlyn, yanımıza gelsene.” Hareketlenen kıza arka taraftaki

sırtı işaret etti. “Gilan ile ben, öndekilere ateş edeceğiz. Arkadaki

Tülagileri dikkatle izle. Aramızdaki mesafe elli metreye inince bize

seslen de onları da avlayalım.”

“Peki, Halt,” dedi Evanlyn. Ağzı kurumuştu ve daha fazlasını

söyleyebileceğini sanmıyordu.

~ 303 ~

JOHN FLANAGAN

Gilan, kıza dönerek sırıttı. “Seni duyduğumuzdan emin ol,” dedi.

“Ortalık haykırışlarla inleyecek.”

Ne kadar da endişesiz ve rahat görünüyor, diye geçirdi aklından

Evanlyn. Gilan’ın kaygısız tavrı, kamına saplanan ağrıyı biraz olsun

geçirmişti.

Seleten yanlarına yaklaşıyordu. “İlk olarak kolay yolu de-

neyecekler,” dedi. “Duvarı yarıp yaramayacaklarını anlamak için

tüm kuvvetleriyle taarruza geçecekler.”

“Bu, sandıkları kadar kolay olmayabilir,” diye cevap verdi

yayının gerginliğini kontrol eden Gilan. Seleten, genç Orman

Muhafızı’na bir göz attı. Yabancıların nişancılık konusunda ne kadar

usta olduklarını yakında öğreneceğim, diye düşündü. İçinden bir ses

hayal kırıklığına uğramayacağını söylüyordu.

“Dört adamını Svengal ve Horace’m yanma vermeni önerebilir

miyim?” dedi Halt. “Hattın kırıldığı noktalara destek vermeleri için.”

“İyi fikir,” diye cevap verdi Seleten. Sayılan onların dört katıydı

belki ama Tülagilerin bu saldırıda epeyce hırpalana- caklannı

düşünüyordu. Dört isim saydı ve seçtiği askerler kalkan duvarından

ayrılıp, hızla komutanlarının yanma geldiler. Svengal onlara

emirlerini verirken, duvardakiler de sıkışarak ayrılanlann yerini

dolduruyordu.

“Söyleyin şunlara, bana biraz hareket edecek yer bıraksınlar,”

dedi Svengal. Evanlyn, Skandiyalmın bir yandan sırıttığını fark etti.

Tüm bu kızgın sıcak ve kum ile kas ağrılarının ardından Svengal,

nihayet keyif aldığı bir faaliyete katılmak üzereydi. Evanlyn kendini

gülümsemekten alıkoyamadı.

FİDYE

Halt, kızın dudaklarının hafifçe seğirdiğini fark etti. Aferin sana,

diye geçirdi içinden.

Kulaklarına atların koşum takımlarından çıkan çıngırtılar geldi.

Sonra ön ve arkalarındaki süvari hatları ilerlemeye başladı.

“İşte geliyorlar,” dedi Horace usulca.

- 305 ~

unun etrafından dolanacağız,” diye açıkladı Will,

Çekici’ye. Yolun yarısını işaret eden noktaya uzun bir mızrak

saplanmıştı. Minik midillisi, etrafından döneceği mızrağı ilgiyle

izliyordu.

Will, arkasını dönerek vahaya bir göz attı. Engebeli arazi

nedeniyle görüş alanının dışındaydılar, ancak vahayla aralarında dört

kilometrelik bir mesafe olduğunu biliyordu. Dört gidiş, dört geliş

olmak üzere toplam sekiz kilometrelik bir parkurda yarışacaklardı.

Will, on iki kilometrelik ilk teklifini itirazlar üzerine on kilometreye

indirmiş, nihayet sekiz kilometrelik bir parkura razı olmak zorunda

kalmıştı. Mesafenin, Çekici’nin güç ve dayanıklılığıyla süratli Kum

Fırtınası’na üstün geleceği kadar uzun olmasını umut ediyordu. Başa

baş bir yarış olacağının farkındaydı.

Arridi beygirinin kısa mesafede çok daha hızlı olduğu ortadaydı.

İlk bir-iki kilometre boyunca Çekici’ye nal toplatacaktı. Ama

sonrasında büyük olasılıkla yavaşlayacak ve hızını koruyan Orman

Muhafızı midillisi ona yetişecekti.

- 306 ~

FİDYE

“Yarışı dönüş yolunda kazanacağız,” dedi Will. Gizli bir çukur ya

da dengelerini kaybetmelerine neden olacak bir tümsek var mı diye

bakmak ve Çekici’ye parkuru tanıtmak için bu gezintiye çıkmak

istemişti.

Çekici, başını şöyle bir savurarak usulca kişnedi. Böyle za-

manlarda Will, hayvanın yalnızca sesine tepki verip vermediğinden

asla emin olamıyordu. Çekici sanki Will’in ona söylediği her şeyi

anlıyor ve konu hakkındaki fikrini belirtiyordu.

Ya da dönüş yolunda kaybedeceğiz, diye düşündü. Ama

Çekici’nin aklını olumsuz fikirlerle doldurmamak için bu düşüncesini

dile getirmedi. İkinci dört kilometrelik kısmın Çekici’nin yarışın ilk

yansında kaybedeceği mesafeyi kapatmasını umuyordu. Arridi aygın

ve binicisi ile yan yana geldiklerinde ise esas yanş başlayacaktı.

Çekici ve Kum Fırtınası türü atlar kaybetmekten, başka bir at

tarafından geçilmekten nefret ederlerdi. Will, Kum Fırtınası’nm

Çekici ona yetiştikçe geriye düşmemek için canını dişine

takacağından emindi. Çekici de Arridi aygınnı geçebilmek için

kendisini çatlarcasına zorlayacaktı. Mesele dönüp dolaşıp binicilerin

atlannı serbest bırakacakları anda düğümleniyordu.

Düğmeye zamanından önce basması halinde Çekici’nin enerjsi de

sürati de bitiş çizgisine varmadan tükenecekti. Geç kalması halinde

ise rakibini geçmenin imkânı kalmayacaktı. Her iki binici de diğerini

zamansız bir atak yapmaya zorlamak için elinden geleni yapacaktı.

Zamanlamanın mükemmel olması gerekiyordu, aksi takdirde

başansızlık kaçınılmazdı. Will’in yüzü buruştu. Kum Fırtınası’nın

sırtında denemeler

JOHN FLANAGAN

yapan Hasan’ı izlemişti. Arridilinin bir şeyler gizlediğinin far-

kındaydı.

Vahaya doğru yürürlerken Çekici, burnuyla omzuna vurduğu

efendisini hafifçe sendeletti.

Endişelenmeyi bırak, diyordu sanki. Sen değilsen bile ben ne

yaptığımın farkındayım.

“Zamanından önce atak yapma, yeter,” diye uyardı Will. Çekici,

başını bir kez daha küçümser bir tavırla savurdu.

Usul adımlarla vahaya döndüler. Hasan’ın aksine Will, atının

huyunu suyunu çok iyi biliyordu. Çekici ile yıllardır yan yana

yaşıyorlardı ve birbirlerinin her şeyini bilirlerdi. Meraklı bir Bedülin

grubunun bakışları kampa giren midilli ile binicisinin üstündeydi.

Henüz sabahın erken saatleriydi ve yarış, günün sıcağı geçtikten

sonra, akşamüstü yapılacaktı.

Will, yanş üzerine çok sayıda bahis oynandığının farkındaydı. Bu

tür meselelere karşı ilgisizmiş gibi görünmeye çalışsa da kamptaki

sohbetlere kulak misafiri olmamak elde değildi. Bahislerin büyük bir

kısmının yarışın sonucuna dair yapılmadığının da farkındaydı. Kum

Fırtınası’nın yarışı ne kadar farkla kazanacağı tartışılıyordu.

Bedülinler, Hasan’ın bineceği boylu poslu Arridi aygırını yakından

tanıyorlardı. Kuzeyden gelen bu fıçı gövdeli, tüylü minik midilliye

kimse şans tanımıyordu.

Kazanmasına ihtimal verilmeyen Will, Çekici’ye sonuna dek

güvenmesine rağmen moralini yüksek tutmakta zorlanıyordu. Ama

yine de kazanabileceklerine -kazanacaklarına- olan inancını

koruması

gerekiyordu.

Kaybetme

ihtimali,

üstünde

kafa

yoramayacağı kadar korkunç görünüyordu. Çekici’yi

~ 308 ~

FİDYE

böyle bir tehlikeye atarak zaten fazlasıyla düşüncesizce davranmıştı.

Ama gün boyunca başka bir seçeneği olup olmadığına dair kafa

patlatmış ve hiçbir şey bulamamıştı. Çekici’yi geri alacaksa, bunu,

onu kaybetme riskini alarak yapması gerekecekti.

Bu düşünceler aklını uzun ve kasvetli öğlen saatleri boyunca

kemirmeye devam etti. Bir süre sonra güneş yavaş yavaş alçalıp

palmiyelerin gölgeleri uzamaya başladı.Vakit gelmişti artık.

Çekici’yi vahanın içinden geçirip başlangıç noktasına götürürken

Will’in yüzünde çetin çizgiler belirmişti. Heybetli atının sırtındaki

Haşan, kuma çizilen çizginin gerisinde bekliyordu. Yarış için

pelerinini çıkaran Will gibi Haşan da gömlek, pantolon ve çizme

giymiş, başına da kefiyesini bağlamıştı. Kefiyeler binicilerin yüzlerini

havada uçuşan kum ve toz taneciklerinden koruyacaktı. Haşan

başlangıç çizgisine yönelen Will ile Çekici’yi başıyla selamladı. Will

de başını sallamakla yetindi. Hiçbir şey söylememişti. İçinden

Hasan’a iyi şanslar dilemek gelmiyordu. Haşan’m şansının yaver

gitmesini istemiyordu. Çocuk, Kum Fırtınası’nın sırtından düşüp

bacağını kırsa, kılı bile kıpırdamazdı. Ancak Haşan’m tedirginlikle

kıpırdanan, sıçrayıp duran ve yarışma heyecanından kulakları

dikilen hayvanın sırtındaki rahat haline bakılırsa, bu durum pek

olası değildi. Haşan eyere yapışmış, altındaki hayvanın bir parçası

olup çıkmıştı adeta.

Will, ayaklarını üzengilere yerleştirip bacaklarını iki yana açtı.

“İşte o an geldi çattı, oğlum,” diye fısıldadı. Çekici başını yine

geriye doğru savurdu. Will, kefiyesinin ucuyla yüzünü ka-

- 309 ~

JOHN FLANAGAN

payarak diğer ucu araya sıkıştırdı. Artık yalnızca gözleri açıkta

kalmıştı. Yüzünün kalanı örtülüydü. Haşan da aynı şekilde kefiyesini

kapattı.

Kum Fırtınası hevesle yerleri tırmalıyor, minik toz bulutlan

kaldmyordu. Hemen yanındaki Çekici ise kımıldamadan duruyordu.

Atlann arasındaki farklar göze çarpıyordu: Kum Fırtınası

heyecandan hoplayıp zıplıyor ve bakımlı yelesi ışıl ışıl parlıyordu.

Fıçı gövdeli Çekici ise sakin sakin yanşın başlamasını bekliyordu ve

ensesinde kabarık tüyler dikkat çekiyordu. Son dakika bahisleri

oynanırken, paralar da hızla el değiştiriyordu.

“Süvariler, hazır mısınız?” diye seslendi öne çıkan Ömer.

Haşan kolunu şöyle bir savurdu. “Hazırım, ŞeyhimV’ diye bağırdı

ve tezahürat yapan Bedülinlere el salladı.

“Hazırım,” dedi Will. Sesi, yüzünü örten kefiye nedeniyle kısık

çıkmış ve heyecandan sıkışan boğazını zorlaması gerekmişti. Onun

için tezahürat yapılmıyordu. Bildiği kadarıyla, onun kazanacağına

dair bahis oynayan kimse yoktu; tek merak edilen Hasan’dan ne

kadar fark yiyeceğiydi.

Kaybedeceğini önceden bildikleri birine tezahürat yapacak

değillerdi ya.

“Çizginin gerisine geçin. Unutmayın, başla işareti verilmeden

çizgiye basarsanız, devam edebilmek için geri dönmeniz ve yeniden

çizginin arkasına geçmeniz gerekir.”

Haşan, Kum Fırtması’nı öne doğru yürütüp hafifçe çizgiye

yanaştırdı. Sıkıntılı anlar yaşıyordu. Heyecanla sıçrayan atını çizgiyi

geçmemesi için bir-iki metre geriye çekmesi gerekmişti. Will’in

sağnsına dokunmasıyla birlikte Çekici de ağır adımlarla çizgiye

yaklaştı.

i

FİDYE

“Dur bakalım, oğlum,” dedi Will usulca. Çekici’nin kulakları

seğirdi ve ön toynaklan çizginin yalnızca birkaç santim gerisinde

kalacak şekilde durdu. Başlangıç çizgisini izleme görevi verilen bir

Bedülinli, çömelip Çekici’nin toynaklarını dikkatle inceledikten

sonra midillinin kural ihlali yapmadığını anlayarak doğruldu. Ancak

gözlerini çizgiden ve hayvanın ayaklarından ayırmıyordu. Bu

durumu fark eden Will, çizmesinin ucuyla Çekici’ye hafifçe dokundu.

“Biraz gerile bakalım, oğlum,” dedi. Hakem tarafından haksız

yere cezalandırılmak istemiyordu. Çekici, uslu uslu bir adım geriledi.

Bunu gören bazı izleyiciler kaşlarını çattılar. Hayvanın çok iyi bir

eğitimden geçmiş olduğu anlaşılıyordu. Bilmeleri gereken başka bir

şey mi vardı acaba?

“Biniciler birbirlerine müdahale etmeyecekler. Şu ya da bu

şekilde rakibine dokunan binici, anında yenik sayılır.”

Dikkatlerini önlerinde uzanmakta olan parkura veren yarış-

macılar, başlarını anladık dercesine salladılar. Yarış sırasında hile

yapılmadığından emin olmak için yol boyunca görevliler

yerleştirilmişti.

“İşaret mızrağının etrafından dönüp geri geleceksiniz. Başlangıç

çizgisi aynı zamanda bitiş çizgisi görevi görmektedir,” dedi Ömer. Bu

kez kimseden bir tepki gelmedi. Binicilerin ikisi de parkuru

tanıyordu. Gün boyu birçok deneme yapmışlardı.

“Başlama işaretini borusuyla Tank verecek. Sesi duyduğunuz an

başlayabilirsiniz.”

Kabilenin yaşlılarından olan Tarık, elinde büyük pirinç bir

boruyla öne çıktı. Yarışmacıların görebilmesi için boruyu ha-

~ 311 -

JOHN FLANAGAN

vaya kaldırıp salladı. Günün erken saatlerinde Will’e borudan nasıl

bir ses çıkacağı gösterilmişti.

“Senin aracılığınla, Tank ve Allah’ın takdiriyle,” diye ezberden

okudu Ömer. Duyulacak bir sonraki sesin başlama borusu olacağına

dair resmi bir uyanydı bu. İzleyiciler sabırsız ve sessiz bir bekleyiş

içindeydi. Bir yerlerde çocuğun biri sorular sormaya başladı. Ömer

öfkeyle etrafına, bakınınca annesi çocuğu çabucak susturdu.

Ardından Ömer, Tank’a işaret etti. Yaşlı adam da geniş bir ağzı

bulunan kocaman boruyu dudaklanna götürdü. Will adamı dikkatle

izliyordu. Derin bir nefes alan Tank’ın göğsü, davul gibi şişmişti.

Hemen yanındaki Hasan’ın da adamı şahin gibi gözleriyle izlediğinin

farkındaydı.

Dizginleri sıkıca yakaladı ve Çekici’nin vücuduna dolanan

bacaklarım gevşetmeye çalıştı. Dikkatsizce davranıp hayvana

zamansız bir işaret vermek istemiyordu.

Başla!

Will borudan çıkan metalik, tok sesi duyar duymaz Çekici’yi

dizleriyle dürttü. Hemen yanındaki Haşan da deh! diye bir çığlık

atarak Kum Fırtınası’nı mahmuzlamıştı. izleyiciler, hep bir ağızdan

tezahürat yapıyordu. Ama yaşanan sürpriz gelişme, seslerin bir anda

kesilmesine yol açacaktı.

Gergin bekleyişini bir ok gibi fırlayarak sona erdiren Çekici,

birkaç metre içinde dörtnala hıza ulaşmıştı bile. Heyecandan yerinde

duramayan Küm Fırtınası ise ilk birkaç adımında şaha kalkıp başını

savurmakla meşgul olmayı tercih ettiği için geride kalmıştı. Hasan’ın

topuklarını böğrüne geçirmesiyle birlikte Çekici’nin ardından

dörtnala koşusuna başladı.

Çekici’nin inanılmaz bir şekilde hızlanması karşısında sus

FİDYE

pus olan izleyicilerin sesleri yeniden yükseldi ve Haşan ile Kum

Fırtınası adına tezahüratlar yapılmaya başlandı.

Çekici’nin çok kısa sürede hızlanabildiğim adı gibi bilen Will bile

rakibe attıkları farka şaşırmıştı. Kum Fırtınası’mn kısa bir süre

içinde onları geride bırakacağını biliyordu. Dörtnala koşmaya

başlayan Arridi beygiri bir-iki kilometre boyunca Çekici’ye nal

toplatacaktı. Yarışın başında beklenmedik bir biçimde geride kalmış

olmanın Hasan’ın atını gereksiz bir biçimde zorlamasına ve hayvanın

yarışın son birkaç kilometresinde ihtiyaç duyacağı enerji kırıntılarını

harcamasına yol açmasını umut ediyordu.

Kabile

mensuplarının belli belirsiz tezahüratlarını çok

uzaklardan hâlâ duyabiliyordu. Ancak kulakları asıl hemen ar-

kasındaki Kum Fırtınası’nm taş zeminde gümbürdeyen toynak

seslerindeydi. Çekici’nin attığı her adımda havaya bir kum ve toz

bulutu kalkıyordu.

Will midillinin boynuna dokundu.

“Sakin ol, oğlum. Temponu koru.”

Çekici dengesini kaybetmek istemediği için cevap olarak hafifçe

başını geriye savurmakla yetindi. Will, hayvanın biraz olsun

yatıştığını fark ederek rahatladı. Kum Fırtınası, onlara iyice

yaklaşmıştı artık. Arridi aygırı ne kadar da süratli, diye düşündü.

Birkaç metre arkalarındaki Haşan ise endişeden kendi kendini

yiyordu. Rakibinin yarışın kalanında ne kadar hızlanacağına dair

hiçbir fikri yoktu. Midilli, ilk bakışta hiç de saniyeler içinde

hızlanabilecek bir hayvana benzemiyordu. Kum Fırtınası, arayı

Hasan’m istediği kadar çabuk kapayamıyordu. Biraz

~ 313 -

JOHN FLANAGAN

daha hızlanması için hayvanı dürttü. Kül rengi tüylü midilliyi

nihayet yakalayınca, rahatlamaya başladığını hissetti. Will başını

çevirip ona bakmamıştı bile, ancak Haşan midillinin bakışlarının

rakibinin üstünde olduğunu görebiliyordu.

Süratli koşabilen atlar, yarış sırasında geride kalmaktan hiç

hoşlanmazlardı. Midillinin de hızlı bir yarış atı olduğundan şüphesi

yoktu. Kum Fırtınası kadar hızlı değildi belki, ama kesinlikle

beklediğinden daha süratliydi. Hasan’m tecrübelerine göre, yarış

atları bir kez rakipleri tarafından geçilip geride kalmaları halinde

genellikle ya pes ediyor, ya da yeniden öne geçebilmek için

kendilerini gereğinden fazla zorlamaya başlıyorlardı. Hasan, atının

üstünlüklerini

avantajına

kullanma

zamanının

geldiğinin

farkındaydı. Dizginleri Kum Fırtınası’nın boynuna hafifçe

vurmasıyla birlikte açık renkli hayvan birkaç metre öne fırladı.

Çekici’nin önüne geçti ve arayı açmaya başladı.

Çekici’nin rakibine yetişmek için hareketlendiğini fark eden Will,

ömründe ilk kez dizginleri sıkıca çekerek atını durdurmak zorunda

kaldı. Çekici’den öfkeli bir homurtu yükseldi. Şu havalı Arridi

beygirine dünyanın kaç bucak olduğunu göstermek istiyordu. Ama

Will’in uyarısına itaat ederek kendini paralarcasma koşma

içgüdüsüne karşı koydu.

“Henüz değil, oğlum,” dedi Will. “Daha çok yolumuz var.”

îki kilometreyi işaret eden levhanın yanından geçerken sü-

varilerin kulakları yola yerleştirilen görevlilerin tezahüratları ile

doldu. Tüm tezahüratlar artık Çekici’nin kırk metre kadar önündeki

Kum Fırtması’na yönelikti. Arridi beygiri uzun ve güçlü bacaklarıyla

mükemmel bir tempoda koşuyor, diye düşündü Will. Kırk metre,

harekete geçmeleri için yeterli bir

- 314 -

FİDYE

mesafeydi. İşaretiyle birlikte Çekici hızlanmaya başladı. Will, bir

anda midillisine karşı sevgiyle doldu. Çekici’nin izin verilse bütün

gün bu tempoda koşabileceğinin farkındaydı. Kum Fırtınası’nin da

aynı performansı gösterip gösteremeyeceğini merak etti.

Haşan ve Kum Fırtınası yolun yansına varıp mızrağın etrafından

döndüklerinde, aralanndaki mesafe beş-on metre kadar azalmıştı.

Haşan önde olmanın rahatlığıyla atını bir süre serbest bırakmıştı. Ne

de olsa artık ölümüne koşmalanna gerek yoktu.

Rakibinin yanından geçerken el salladı ve cevap alamayınca

kefiyesinin ardında keyifli keyifli gülümsedi. Bu kadar geride olsam

ben de el mel sallamazdım, diye düşündü.

Öte yandan Çekici ise mızrağın etrafından dönmüş ve yerde

hafifçe kayarak, zaman kaybetmeden Kum Fırtınası’mn peşine

düşmüştü. Kum Fırtınası mızrağın etrafını dönerken biraz daha

kapatılan mesafe, kendi dönüşleri esnasında doğal olarak yeniden

açılmıştı. Aralarında artık otuz metreden az bir mesafe vardı.

Will’in “Hızlan artık, Çekici!” diye bağırmasıyla birlikte minik

midilli yedekte sakladığı enerjisini harcayarak hızlanmaya başladı.

Will üstlerine savrulan toz ve kum yığınlarının arasından Kum

Fırtınası’m görebiliyordu. İsmi duruma ne kadar da uygun, diye

düşündü. Böğrü terden sırılsıklam olmuş aygırın göğsü, körük gibi

inip kalkıyordu. Aradaki mesafe yavaş yavaş azalmaya başlamıştı.

Yarışın bitmesine iki kilometre kala biniciler yan yanaydılar artık.

Bir biri, bir diğeri öne geçiyor, hiçbiri diğeri karşısında üstünlük

sağlayamıyordu.

~ 315 ~

JOHN FLANAGAN

Will, son bir atak yapmaları gerektiğini biliyordu. Rakipleri de

bunun farkındaydı. Zamanlamanın çok iyi yapılması gerekiyordu.

Fazla erken hareket etmesi halinde atının enerjisi, bitiş çizgisine

varmadan

tükenecekti.

Geç

kalması

halinde

ise

yarışı

kaybedeceklerdi.

Atlar birbirlerini kollayarak, yan yana koşmaya devam edi-

yorlardı. Çekici, birden Will ona engel olamadan öne fırladı. Çocuk,

dizginleri çekmesi halinde hız kaybedecekleri için müdahale etmek

istememişti. Midillisi içgüdülerine güvenerek bir kumar oynamıştı.

Will’in daha önce görmediği bir hıza erişerek Kum Fırtınası’nın

önce yarım boy, ardından da tam boy önüne geçtiler. WilFin zihni,

tamamen

toynak

sesleriyle

kaplanmıştı.

Hasan’m

atını

yüreklendirmeye çalıştığını duydu. Başını hafifçe çevirdiğinde,

Arridi beygirinin arayı kapatmaya başladığını fark etti. Kum

Fırtınası, muazzam bir atak yaparak Çekici’yi geçmeye başlamıştı.

Çekici birden yalpalamaya başladı.

Temposunda yalnızca minicik bir aksama olmuş olsa da Will

durumu fark etmiş ve yarışı kaybettiklerini anlamıştı. Rakibinin

duraksadığını fark eden Kum Fırtınası öne doğru fırladı; arayı bir...

iki... beş metre açarken geriye doğru savurduğu kum ve tozlar, az

kalsın Will’in gözlerinin kapanmasına neden oluyordu.

Yarışın bitmesine üç yüz metre kalmıştı ve Kum Fırtınası on beş

metre kadar önlerindeydi. Yarışı -ve midillisini- kaybettiğini

anlamasıyla birlikte gözüne hücum eden yaşlar, Will’in önünü

görmesini engelliyordu.

Çekici’den daha fazlasını isteyebileceğinin farkındaydı.

FİDYE

Arayı kapaması için hayvanı ölümüne zorlayabilirdi. Minik

midillisinin yorgunluktan çatlayıncaya dek çabalayacağını biliyordu.

Ama Çekici duvara çarpmıştı bir kez. Kum Fırtması’nm sürati

muazzam boyutlardaydı. Yirmi metreye çıkan farkın kapanması,

artık imkânsızdı.

Birden Kum Fırtınası yalpalamaya başladı.

Will hayvanın hafifçe sendelediğini, temposunu kaybetmeye

başladığını fark etti. Keşke biraz daha beklemiş olsaydık, diye iç

geçirdi acıyla. Çekici sabırsız davranmıştı. Aradaki yirmi metrelik

fark, yorgun Kum Fırtması’m kendisi kadar yorgun rakibinin

önünde, bitiş çizgisine taşıyacaktı.

Midillisinin altında hızlanmaya başladığını fark ettiğinde, aklı bu

düşüncelerle meşguldü.

Fakat Çekici güçlü, kararlı ve dengeli adımlarla bir anda Will’in

daha önce görmediği kadar hızlı koşmaya başlamıştı. Kum Fırtınası

sanki olduğu yere çakılıp kalmışçasma arayı kapamaya başlamıştı

midilli. Şaşkınlık içindeki Will, bir torba gibi Çekici’nin boynuna

yapışmıştı. Midillisinin ne kadar hızlı koşabildiğine dair hiçbir fikri

olmadığını fark etti. Hayvan adeta sonsuza dek hızlanacakmış gibi

koşuyordu.

Will, yarışı aslında Çekici’nin kontrol ettiğini, midillinin Kum

Fırtınası’m zamanından önce atağa kaldırmak için yalpalamış

numarası yaptığını fark etmişti. Rakibinin dengesini gerçekten

kaybettiğini sanan Kum Fırtınası zokayı yutmuş ve son atağına otuz

metre kadar Önce kalkmıştı. Çekici bitiş çizgisini önde geçerken,

aralarındaki mesafe de yaklaşık otuz metreydi.

Will, sırtından inip midillisinin boynuna sarılmıştı ki, ter

~ 317 ~

JOHN FLANAGAN

içindeki Kum Fırtınası da çizgiyi geçti. Bedülinler, artık yabancı

midilliyle binicisine tezahürat yapıyorlardı. Kaliteli atlar, kabile

olarak ilgilerini çekiyordu ve karşılarına en kalitelilerinden birinin

çıktığı anlaşılmıştı. Hem zaten Çekici’nin üstüne bahis oynayan

olmadığı için, kimse para da kaybetmemişti. Gerçi galibin rakibine

otuz metre fark atacağına dair bahis oynayanlardan bazıları,

kazandıklarını almak üzere hare- ketlenmişlerdi.

Ömer, Hasan’m sırtından indiği Kum Fırtması’nm dizginlerini

aldı. Genç adam daha bir şey söyleyemeden omzuna bir şaplak

atarak “Elinden geleni yaptın,” dedi. “İyi yarıştı.”

Haşan Şeyhleri ile aynı fikirde olan izleyicilerin arasından geçip

Will’e elini uzattı ve hayranlıkla başını iki yana salladı.

“Yarışı asla kazanamayacağımı biliyordun, değil mi?” diye sordu.

Will, ağzı kulaklarına vararak çocuğun elini sıktı. “Aslına

bakarsan hayır,” dedi. Başıyla Çekici’yi işaret etti. “Ama o bi-

liyordu.”

alt’un tahminlerine göre otuz kadar atlı, tepeden hızla

inerek üstlerine geliyordu.

“Bu taraftan da geliyorlar,” dedi Evanlyn geriden. Halt, hızla

H

dönü p arkasına baktığında, benzer bir süvari grubunun arka taraftan

harekete geçtiğini ve Arridi birliklerini çembere almak için etraflarına

yayılmaya başladığını fark etti. Yeniden önüne döndü. Gilan ile ikisi,

bir an durup yaklaşan atlıların hızını ölçtükten sonra aynı anda

yaylarına uzandılar.

“Şimdi,” dedi Halt usulca. Nişan alıp aynı anda önce birer, sonra

ikişer, üçer ve dörder kez ok fırlattılar. Atlılarla aralarındaki

mesafenin azaldığını göz önünde bulundurarak, uzun yayları her

atışta biraz daha aşağı indiriyorlardı. Çifte oktan oluşan dört ölümcül

atışın ardından, gerideki Evanlyn’in çığlığı duyuldu:

“Mesafe elli metreye indi!”

Yüz seksen derecelik açıyla dönen okçuların okları, bu kez

arkadan taarruza kalkan Tülagi piyadelerinin üstüne yağmaya

başladı. Öndeki grubun içinde, şimdiden yarım düzine sırtı

~ 319 ~

JOHN FLANAGAN

boş at belirmişti. Binicileri gerilerde, kumun üstüne yığılmış

yatıyordu. Arkadaki grup da kalkan duvarına varmadan önce beş

kayıp verdi. Nihayet saldırıyı durdurmak zorunda kaldılar. Evanlyn,

attığını vuran Orman Muhafızları’m hayranlıkla izliyordu. Birkaç

saniye içinde tam on bir düşman askeri, dövüşün dışında kalmıştı!

Hiçbir komutan bu kadar yüksek bir zayiatla çarpışmayı göze

alamazdı.

Artık sıra, atlıların yüklendiği kalkan duvarındaki askerlerdeydi.

Ama süvarilerin çok azı duvarın dibine dek gelebilmişti. Keskin

uçlan güneşte parlayan mızrak duvan, binicilerinin mahmuzlayıp

kamçılamalanna rağmen, atların çoğunu son anda yolundan

saptırıyordu. Üstlerine doğru gelen uzun mızraklann karşısında

durum, hızla süratlerini kaybeden süvarilerin aleyhine gelişiyordu.

Birçoğu sırtından indikleri atlarını o iş için görevlendirilmiş silah

arkadaşlanna emanet etmiş, dövüşe yayan katılıyordu. Artık kıvnmlı

kılıçlann inip kalktığı ve hat boyunca savrulup durduğu göğüs göğse

bir savaş yaşanıyordu. Her iki taraftan da devrilen askerlerin attığı

acı dolu çığlıklar duyuluyordu. Yere düşenler düşmana ulaşmaya

çalışan silah arkadaşları tarafından ezildikçe, çığlıklann şiddeti de

artıyordu.

Dikkatli gözlerle kalkan duvarını inceleyen Horace, Tülagi- lerin

içeri sızabilecekleri zayıf noktaları arıyordu. Sol taraftaki Arridi

askerlerinden bir tanesinin ayağı kaydı ve dengesini kaybederek

hemen karşısındaki Tülagi savaşçısı tarafından bi- çiliverdi. Duvarda

aniden beliren gediğe girip sağa sola savurduğu kılıcıyla kendisine yer

açan muzaffer savaşçı, iki arkadaşını yanma çağırmış ve hattın o

noktada yanlmasına neden olmuştu.

~ 320 ~

FİDYE

Horace derin bir nefes alarak yanındaki dört askere döndü. Ancak

daha ağzını bile açamadan, hemen yanından muazzam bir kükreme

sesi duyuldu ve devasa baltasıyla başının üstünde daireler çizen

Svengal öne atıldı. Müdahale etmesi halinde Skandiyalının yoluna

çıkacağını kavrayan Horace, geri çekilerek Arridi askerlerine

beklemelerini işaret etti.

Svengal, içeri sızan Tülagi savaşçılarına, bir koçbaşlı kütük gibi

çarptı. Kalkanıyla yüklenince, öndeki Tülagilerin -arkadaki silah

arkadaşlarından destek almalarına rağmen- tökezleyip dengelerini

kaybetmelerine neden oldu. Sağa sola savurduğu balta darbeleriyle

rakiplerini daha kendilerine bile gelemeden devirmeye başladı.

Duvardaki gedik neredeyse anında kapatılmış ve kalkan duvarı

eski haline dönmüştü. Svengal, Horace’ın beklemekte olduğu noktaya

döndü.

“Yardıma ihtiyacın olursa haber ver,” dedi genç savaşçı.

Svengal’in gözlerinde tehlikeli bir ışık yanıp sönüyordu.

“Olacağını sanmam,” dedi Svengal kısaca. Sözlerini bitirir

bitirmez yeniden harekete geçti. Duvarın bir diğer noktası delinmek

üzereydi. Baltası ve kalkanıyla yüklendiği savaşçı grubunu, çarpışma

sonucu devrilen arkadaşlarının üstüne basarak geri çekilmeye zorladı.

Horace’m bu kez Skandiyalıyı izleyecek zamanı yoktu; ona başka bir

noktada ihtiyaç duyuluyordu. Dört adamıyla kama düzeni alarak bir

grup Tülagi savaşçısının duvarı zorladığı noktaya doğru koşmaya

başladı. Duvarı delen savaşçılardan biri göğsüne yediği okla devrildi.

Bunu takiben Tülagilerin tepelerine binen Horace ile askerleri,

düşmanı geri püskürtmeyi başardılar.

- 321 ~

JOHN FLANAGAN

Süslü eskrim oyunlarına zaman yoktu. Kılıçlar ve darbeleri

savuşturan kalkanlar, kaba hareketlerle inip kalkıyordu. Rakiplerine

inanılmaz bir hız ve güç gösterisi eşliğinde darbe üstüne darbe indiren

ve düşmanı giderek artan bir panik içinde geri çekilmeye zorlayan

Horace’m muazzam çevikliği, kendisini göstermeye başlamıştı.

Topluca paniğe kapılan saldırganlar, önce birer ikişer ardından da

gruplar halinde kalkan duvarından uzaklaşmaya başlamışlardı.

Atlarına binip savunmacıların alaylı ıslık ve tezahüratları eşliğinde

tepeyi tırmanarak kaçıyorlardı.

Gilan yayını kaldırıp ne yapıyoruz, diye soran bakışlarını Halt’a

çevirdi. Tecrübeli Orman Muhafızı, başını iki yana sallıyordu.

“Oklarını sakla,” dedi. “Onlara daha sonra ihtiyacımız olacak.”

“Kimseyi arkadan vurmak istemem,” diye aynı fikirde olduğunu

belirtti Gilan. Kirişteki oku, kılıfına geri koydu.

Seleten, yanlarına geliyordu. Beyaz cübbesi yırtılmış, kan lekesi ve

kir pas içinde kalmıştı. Yürürken bir yandan da kılıcının keskin

tarafını temizliyordu.

“Güzel bir ders aldılar,” dedi. Ardından “İyi atışlar yaptınız,” diye

ekledi başını Orman Muhafızları’na doğru sallayarak. Hızlı ve etkili

atışların

taarruza kalkan birliklerin dengesini bozduğunun

farkındaydı.

“Bir daha ön cepheden saldıracaklarını sanmam,” dedi Halt.

Wakir de aynı fikirde olduğunu gösterircesine başını salladı. Tepenin

ucunda bekleyen ve geri çekilerek yanlarından geçen askerlere

lanetler yağdıran üç atlıyı işaret etti. Üçlünün

~ 322 ~

FİDYE

en uzun boylusu, öne doğru eğilerek kamçısını kaçan askerlerden

birine doğru savurdu.

“Tahminimde yanılmıyorsam eğer, şu atm sırtındaki Yusal Makali

olmalı. Kendisi becerikli Tülagi komutanlarından biridir. Kurnaz ve

zalimdir, ayrıca kesinlikle bir aptal değildir. Ön cepheden yapacağı

taarruzun kendisine neye mal olacağını anladı. Artık bir sonraki

adımını beklememiz gerekiyor.”

“Saldırının bize de ağır bir faturası oldu,” dedi Gilan. Başını

usulca yaralarıyla ilgilenen Arridi askerlerine doğru salladı. Rahat

hareket edemeyecek kadar çok yaralıları vardı. Tülagi- ler saldırıda

çok adam kaybetmişti kaybetmesine ama Arridi askerlerinden en az

onu yaralanmış ya da ölmüştü.

Svengal ve Horace da yanlarına gelmişti. Her ikisi de Seleten gibi

silahlarını temizlemekle meşguldüler. Svengal’in yüzü öfkeden hâlâ

kıpkırmızıydı. Fıldır fıldır dönen gözleriyle hâlâ etrafı tarıyordu.

“Ne bekliyorlar ki?” dedi. Durumun gerektirdiğinden daha

yüksek bir sesle konuşuyordu. “Neden saldırıya devam etmiyorlar?”

Halt, endişeli bakışlarını Skandiyalıya çevirdi. “Sakin ol, Svengal,”

diye uyardı arkadaşını. Haftalardır hareketsiz kalan Svengal’in,

Skandiyalıların savaşın doruk noktasında başgös- teren başıbozuk

öfkesine kapılmasına ramak kalmıştı. “Büyük ihtimalle bir daha

saldırmayacaklardır. Birçoğunun canını yaktın. Sen de iyi iş çıkardın,

Horace,” diye ekledi. Genç savaşçının çarpıcı karşı saldırısı hemen

önünde cereyan etmişti. Horace bir şey söylemeden başını salladı ve

artık temiz olan kılıcını kınına geri koydu.

~ 323 ~

JOHN FLANAGAN

“Sence şimdi ne yapacaklardır, Halt?” diye sordu.

Tecrübeli Orman Muhafızı cevap vermeden önce başını kaldırıp

artık iyice yükselmiş olan güneşe bir göz attı.

“Bana kalırsa sıcağın ve susuzluğun devreye girmesini bekle-

yeceklerdir,” dedi. “Ben onların yerinde olsam öyle yapardım.”

JS>- --------------- E»

Haklıydı da. Günün kalanı, bir Tülagi saldırısı yaşanmadan geçti.

Araluenliler ile Arridili yoldaşları, düşman yerine sıcağa karşı

mücadele veriyorlardı.

Su stoklan azalmıştı. Gün içinde Kor-Abaş Kuyuları’na varmayı

hedefleyen Seleten, her zamanki disiplinli su dağıtım prensibini bir

miktar gevşetmişti. Sıkı bir tayın ayarlamasıyla suyun iki gün

yetebileceğini tahmin ediyordu.

Buna karşılık Tülagiler, dört bir yana atlılar gönderip istedikleri

kadar su getirtebilirlerdi. Tek yapmaları gereken, oyuğun ortasındaki

minik kampı gözlemekti. Düşman saflarındaki usta nişancılardan

sakındıkları için sırtın altında beklemeyi tercih ediyorlardı. Yalnızca

nöbetçi değişimi sırasında kısa bir süre için ortaya çıkıp

kayboluyorlardı. Sırtın alt tarafının siyah, alçak çadırlarla dolu

olduğundan şüphesi yoktu Halt’un.

Seleten, karanlık çökerken herkesi bir araya toplayıp askerlerin

yarısının uyuyabilmesi için savunma hattını daralttı. En azından

niyeti buydu. Geceyarısından bir saat kadar sonra süratli ve ani

saldırılar başladı.

Tülagilerin saldırıp kaçan birliklerinde en fazla bir düzine asker

bulunuyordu. Sürünerek kampa bir taş atımı mesafesi ka

- 324 ~

FİDYE

dar yaklaştıktan sonra çığlıklar eşliğinde ayağa kalkıyor, kalkan

duvarına yüklenerek kâh bir Arridiliyi avlıyor, kâh bir kayıp veriyor

ve ardından da yaralılarını yanlarında taşıyarak geri çekiliyorlardı.

Tamamen rahatsızlık verme amaçlı, basit saldırılardı bunlar. Gece

boyunca tüm Arridi kampını ayağa kaldırmayı başarmış ve askerlerin

dinlenmesini engellemişlerdi.

Her saldırıda büyük çaplı gerçek bir taarruzun başlayıp

başlamadığını merak eden Halt ile diğerlerinin, göstermelik de olsa

tüm saldırılara karşılık vermeleri gerekiyordu.

Sonuçta Arridi birlikleri şiddet ve korku dolu anlarla kesilen

endişeli, uykusuz bir gece geçirmişti.

Halt, uykusuzluktan kıpkırmızı kesilen gözlerini şafağın ilk

ışıklarıyla birlikte karşıdaki sırta çevirdi. Ara sıra gözüne bazı

hareketlenmeler çarpıyordu ama karşısına o ana dek kayda değer bir

hedef çıkmamıştı. Ana saldırıda dört Arridili ölmüş, gece boyunca iki

asker daha hayatını kaybetmişti. Çok sayıda asker yaralanmıştı ve

çoğunun artık ellerinde çok az kalan suya ihtiyacı vardı. Seleten,

istemeyerek de olsa şifacılara yaralılara verilen suyun azaltılması

emrini vermişti. Zorlu bir kararla karşı karşıyaydı. Çölde tek teselli

kaynağı suydu.

Halt ona seslendiğinde Wakir, yaralıları ziyaret etmekle meşguldü.

Sırtın tepesinden beyaz bir bayrak sallanıyordu.

“Görüşme talep ediyorlar,” dedi Halt.

SB» ------- s^-

Seleten’in adının Yusal Makali olduğunu söylediği uzun boylu süvari,

yanında beyaz bayrak taşıyan bir başka atlıyla beraber

~ 325 ~

JOHN FLANAGAN

tepeden aşağı iniyordu. Seleten de aynı şekilde, yanında benzer bir

bayrak taşıyan Halt ile birlikte Arridi hatlarından geçerek gelenleri

karşılamaya hazırlandı.

“Yusal, ateşkes bayrağına saygı duyacağımı biliyor. Ama o, işine

gelmezse bayrak falan dinlemez,” dedi Seleten kederli bir dille.

“Keşke senden yanımıza gelir gelmez onu vurmanı isteyebilsem.”

Halt, aldırmadığını gösterircesine omuz silkti. “Olabilir tabii, ama

bu durum tuzağa düştüğümüz ve sayıca az olduğumuz gerçeğini

değiştirmez. Ayrıca müzakere etmek için başka bir şans

bulamayabiliriz.”

Atlıların beş-altı metre kadar uzağında durdular. Atının sırtından

inen Yusal, yanlarına doğru yürümeye başladı.

Halt’un görebildiği kadarıyla ortalama bir Arridi ya da Tü-

lagiden çok daha uzun boyluydu. Ona bir baş yukarıdan baktığı gibi,

Seleten’den bile birkaç santim daha uzundu. Beyaz, dalgalı bir cübbe

giymiş, kefiyesini takmıştı. Kızgın çöl sıcağında beyaz renkli

kıyafetler giymek akıl kârıydı. Ancak Seleten’in bembeyaz cübbesine

karşın, Yusal’ın cübbesi lacivert süslerle kaplıydı. Arridilerin

yüzlerini örtmek için kullandıkları eşarp uçlarını Tülagiler serbest

bırakıyordu. Ancak Yusal’m yüzünün alt yarısı maskeyi andıran,

lacivert bir peçenin arkasına gizlenmişti. Halt Arridilerin

düşmanlarından

“Peçeliler,

Tanrı’nın

Unuttukları,”

diye

bahsettiklerini duymuştu. Bunun nedenini biliyordu artık.

Maskenin üst kısmından görüldüğü kadarıyla, Yusal’m cildi koyu

kahverengiydi. Yıllarca çöl güneşi ve rüzgâr altında kalmaktan

yanmıştı. Yüzünün alt kısmı maske tarafından

~ 326 ~

FİDYE

kaplanmasına rağmen, yırtıcı bir kuşunkini andıran çıkıntılı ve

kıvrımlı bir burna sahip olduğu anlaşılıyordu. Derinlere gömülü ve

neredeyse siyaha çalan koyu kahverengi gözleri, kaim kaşlarıyla

gölgelenmişti. Halt, Yusal’ı peçesiz görse de kendine has gözleri

nedeniyle tanıyacağını fark etti. Gaddar ve kara gözlerinden en ufak

bir sıcaklık ya da merhamet ifadesi okunmuyordu. Yusal,

karşısmdakileri bir katil gibi süzüyordu.

“Söyle bakalım, Wakir Seley el’ten,” dedi Yusal, “beni neden takip

ediyorsun?”

Peçesi nedeniyle biraz boğuk bir sesle konuşuyordu. Ama tıpkı

bakışları gibi ses tonu da kaba ve düşmancaydı. Hoşbeş buraya

kadarmış, diye düşündü Halt.

Seleten de aynı şekilde hemen sadede gelmeyi tercih etti. “Yirmi

adamımı Öldürdün. Ayrıca kampında bir tutuklu var. Onu bize

vermeni istiyoruz.”

Yusal küçümseyici bir tavırla omuz silkti. “Gelin de alm öyleyse,”

diye meydan okudu. Bir anlık sessizliğin ardından ekledi, “Berbat bir

haldesin, Seley el’ten. Etrafın sanlı. Sayıca sizden fazlayız ve suyunuz

da azalıyor.”

Son söylediklerini elbette yalnızca tahmin ediyordu. Yusal’m

kafilenin ne kadar az suyu olduğuna dair hiçbir fikri yoktu ve Seleten

de bunu söylemeyecekti.

“Yeterince suyumuz var,” dedi. Yusal bir kez daha omuz silkti. S

eleten’in sözleri umurunda bile değildi.

“Öyle olsun bakalım. Gerçek şu ki, ben istediğim kadar su tak-

viyesi yapabilirim ama sizin stoklannız bir süre sonra azalacak. Sıcak

ve susuzluk adamlarını bir bir yiyip bitirirken, ben burada

kımıldamadan bekleyebilirim. Sen aynı lükse sahip değilsin.”

- 327 -

JOHN FLANAGAN

Bakışlarım Arridi kafilesini dört bir yandan çevreleyen tepelerde

gezdirdi.

“Dilerseniz bize saldırabilirsiniz. Ama yamaçtan yukarıya doğru

taarruz etmeniz gerek ve sayıca dörde birlik üstünlüğümüz var. Bu

tür bir taarruz bir tek şekilde sonuçlanabilir.”

“Sizi şaşırtabiliriz,” dedi Halt. İnsanın içine işleyen kapkara

gözler, birden Orman Muhafızı’nı incelemeye başladı. Halt adamın

sabit bakışlarına eşlik eden sessizliğin onu tedirgin etme amacı

taşıdığının farkındaydı. Yusal, yüzünü sıkıntıyla buruşturdu.

“Sen şu okçulardan birisin, değil mi?” dedi. “Ama ne kadar iyi

nişancı olursan ol, göğüs göğse dövüş başlayınca sayıca üstün olan

taraf galip gelecektir.”

“Bu görüşmeyi talep eden sensin, Yusal,” dedi Seleten. “Tek

amacın bize ne kadar umutsuz bir halde olduğumuzu söylemek

miydi? Yoksa ağzından kayda değer bir şeyler de çıkacak mı?” Tülagi

önderinin kullandığı hakaret dolu ses tonuyla konuşuyordu.

Yusal, dönüp Seleten’e bir göz attı.

“Teslim olun,” dedi basitçe. Seleten’in cevabı kısa bir kahkaha

atmak oldu.

“Teslim olalım da hiç vakit kaybetmeden bizi öldür, değil mi?”

diye sordu.

Tülagi önderi başını iki yana salladı. “Benim için değerlisin,

Seleten. Senin sayende büyük bir fidyeye konabilirim. Seni öldürmem

için çıldırmış olmam gerekir. Ayrıca eminim ki yanındaki yabancılar

için de kesenin ağzını açacak birileri vardır. Diğer Skandiyalınm

yaşamasına da bu sebeple izin verdim. Size neden farklı davranayım

ki?”

- 328 ~

FİDYE

Seleten, tereddüt etti. Tülagiler açgözlülükleriye tanınan bir halktı

ve içinden YusaPın sözlerine inanmak geliyordu. Konu hakkında

düşünürken Tülagi önderi diğer seçeneklerini sıraladı.

“Ya da burada kalır ve susuzluktan ölürsünüz. Benim zamanım

bol. Bitkin düştüğünüzde burnunuzun dibine kadar gelip silahlarınızı

elinizden alabileceğiz. Ayrıca beni bekletmeniz halinde, bu kadar

cömert davranmayabilirim.”

Seleten’in ne karar vereceğini umursamıyormuş gibi arkasını

döndü. Wakir, Halt’u kolundan yakalayarak birkaç adım öteye çekti.

“Bu seninkileri de ilgilendiren bir mesele. Ne diyorsun?” diye

sordu alçak sesle. Halt, birkaç metre ötelerinde arkasını dönmüş

bekleyen uzun boylu adama bir göz attı.

“Dediklerine inanıyor musun?” diye sordu. Seleten başını hafifçe

eğerek onayladı.

“Tülagiler para için her şeyi yaparlar,” dedi. “Bu şekilde en

azından bir şansımız var. Dediği gibi, beklemeyi seçersek giderek

güçten düşecek ve er ya da geç teslim olmak zorunda kalacağız.”

Halt, bir durum değerlendirmesi yaptı. Gilan ile ikisi, karanlıkta

Tülagi hatlarına sızabilirlerdi. Ama bunun bir garantisi yoktu.

Görülmeden hareket etmek konusunda uzman olmasına uzmandılar

gerçi, ama düz çöl toprakları arkasına saklanabilecekleri

engebelerden yoksundu. Ayrıca kamp boyunca çok sayıda nöbetçi

bırakılacaktı. Hem Tülagi kampına sızmayı başarsalar bile, daha

sonra ne yapacaklardı ki? Yardım alabilecekleri en yakın yerleşim

birimi kilometrelerce ötedeydi

JOHN FLANAGAN

ve yürüyerek ilerlemek zorunda kalacaklardı. Fafas’a vardıklarında

Seleten ile adamları ölmüş olacaktı. Evanlyn, Horace ve Svengal de

hayatını kaybedecekti. Şimdi teslim olmaları halinde ise makul

şartlara sahip olabileceklerdi. Kaçma ya da işleri tersine çevirme

fırsatını

bulabilirlerdi.

Güçsüz

düşüp

susuzluktan

dolayı

çıldırmaktansa teslim olmaları daha iyiydi.

“Pekâlâ,” dedi Halt. “Şartları konuşalım.”

- 330 -

ill, arkasında kumlara basan ayak sesleri duyduğunda,

teçhizatını Çekici’nin eyerine bağlayan kayışları kont-

rol etmekle meşguldü. Arkasına döndüğünde, oldukça endişeli

W

görünen Ömer ile yüz yüze geldi

“Ayrılmadan önce bilmen gereken bir şey var,” dedi Ömer.

Yarışın -Bedülin sözlü tarihinin bir parçası olmaya doğru adım

adım ilerleyen o yarışın- üzerinden dört gün geçmişti. Will ile Çekici,

bu süre zarfında kabile tarafından ağırlanmış ve Cielema, üstlerine

titremişti. Yüzünden tebessümü eksik olmayan neşeli yabancı ile fıçı

gövdeli harika midillisi, kampın gözdeleri haline gelmişti. Haşan ile

Will, yakın arkadaş olmuşlardı. Genç rakibi yarışı ve Çekici’nin

üstündeki haklarım kaybettiği için kesinlikle kin gütmüyordu.

Bedülinler, Will’in de gözlemlediği üzere, bahis oynamaya son derece

düşkün bir halktı, ama kayıplarını da kazançları gibi şikâyet

etmeksizin kabulleniyorlardı.

Yarışın sonucundan memnun kalan Ömer’in Hasan’a kendi

sürüsünden bir at -Kum Fırtınası’nm kanından bir aygır- he-

JOHN FLANAGAN

diye etmesi de arkadaşlıklarının gelişmesinde önemli rol oynamıştı.

Haşan bu habere çok sevinmiş ve Will’e Fafas’a kadar rehberlik

etmeye gönüllü olmuştu.

Kararsız Kuzeybulanm üstündeki esrar perdesi de nihayet

aralanmıştı. Çölde yolunu nasıl bulduğu sorulduğunda Will,

Bedülinlere Kuzeybulanım göstermiş ve aygıtın manyetik özelliklerini

açıklamıştı. Sözlerini kanıtlamak amacıyla saks bıçağını iğneye

yaklaştırıp dünyanın manyetik alanından nasıl saptığını göstermişti.

Ömer’in bağlantıyı kavraması, yalnızca birkaç saniyesini almıştı.

“Kızıl Tepeler’in içinden mi geçtin?” deyince, Will başıyla

onaylamıştı. “Ama o tepeler neredeyse saf demirden oluşur; içlerinde

devasa demir yatakları bulunur. Aygıtın oradan geçerken bozulmuş

olmalı.”

Olan biteni kavrayan Will, aynı zamanda rahatladığını hissetmişti.

Seleten’in ona sahte bir harita vermiş olduğuna dair şüpheleri, aklının

bir köşesinde hâlâ duruyordu. Bu da yetmezmiş gibi, bir şekilde

Halt’un ona olan inancını boşa çıkardığına dair anlamsız bir suçluluk

hissediyordu. Hatasının nedenini öğrendiğine -ve önceden tahmin

edemeyeceği bir şey olduğunu kavradığına- göre, artık o düşünceyi

aklından çıkarmanın zamanı gelmişti.

Çekici’yi yolculuk için hazırlarken, kampa yorgun bir atın sırtında

saçı başı dağılmış bir süvari varmış ve hiç vakit kaybetmeden

Ömer’in çadırına geçmişti. Will adamın hareketlerini çok da

ilgilenmeden izlemişti. Yalnızca Bedülinleri ilgilendiren bir mesele

hakkında görüşeceklerini düşünmüştü. Ama artık bundan o kadar

emin değildi.

FİDYE

Yanına gelen Ömer’i, Cielema ile paylaştıkları geniş, alçak çadıra

doğru takip etti. Eğilerek içeri girdi ve dudak-alm-dudak selamını

verdi. Son birkaç gün içinde bu selamlama şeklini oldukça sık

kullanır olmuştu.

Çadırın zemini kalın bir halıyla kaplanmış, üstüne de yumuşak

yastıklar atılmıştı. Seçtiği bir yastığın üstüne kabile usulüyle bağdaş

kurarak oturdu. Bir diğer yastığın üzerinde daha önce hiç görmediği

bir Bedülinli oturuyor, Cielema’nın getirdiği meyveleri iştahla yiyip

suyu kana kana içiyordu. Başını kaldırıp önce Will’e bir göz attı,

ardından da meraklı bakışlarını Ömer’e çevirdi.

“Bu Cemil, kendisi keşif birliklerimizden birinde görev

almaktadır,” diye açıkladı Ömer. Bedülinli başını sallayarak Will’i

selamladı. Will’in tahminlerine göre otuzlarında olmalıydı. Ancak

tenleri güneşten buruşup kararan Bedülin erkeklerinin yaşlarını

tahmin etmek, hiç de kolay olmuyordu.

“Sana sözünü ettiğim yabancı bu. Adı Will.”

Will, adamı yeniden kabile usulünce selamladı. Duruma uygun

kaçtığını düşünmüştü. Bir yabancının Bedülin görgü kurallarını

biliyor olmasına şaşıran Cemil, aceleyle selamı tekrarladı. Will, neler

oluyor, dercesine Ömer’e baktı. Bunun üzerine Şeyh, Cemil’e

konuşmasına devam etmesini işaret etti. “Bize anlattıklarını Will’e de

anlat.”

Portakalını bitiren Cemil, meyvenin parmaklarına yapışan suyunu

yaladı ve ağzını bir bezle sildi.

“Bir grup Arridi askeriyle mî seyahat ediyordun?” diye sordu

Will’e dönerek. Aynı zamanda bir durum tespitinde de bulunuyordu.

Endişelenen Will, başını evet dercesine salladı.

JOHN FLANAGAN

Adamın ciddi tavırlarından, yolunda gitmeyen bir şey olduğunu

anlamıştı.

“Evet, öyle,” dedi.

“Yanında başka yabancılar da vardı... ikisi, seninle aynı kıyafetleri

giyiyordu.” Will’in sırtındaki alacalı kahverengi pelerini işaret etti.

Will bir kez daha başıyla onayladı. Bedülin gözcüsü, başım iki yana

salladı. Will’in kötü bir haber alacağına dair hisleri iyice güçlenmeye

başlıyordu.

“Başlarına bir şey mi geldi?” diye sordu. Bedülinli, bir an

karşısındaki delikanlıyı süzdükten sonra, haberin etkisini yu-

muşatmaya girişmeden doğrudan konuya girdi.

“Tülagiler tarafından esir alındılar,” dedi.

Will, hızla bakışlarını Ömer’e çevirdi. “Tülagiler mi?”

Şeyhin yüzünden tiksinti okunuyordu.

“Eşkıyalar. Haydutlar. Tanrı’mn Unuttukları. Bizim gibi

göçebedirler, ancak çöldeki gezginleri ve savunmasız köyleri

yağmalayarak geçinirler. Arkadaşlarının etrafını sarmış ve onları

tutsak etmişler. Onları Wakir Seley el’ten ve hayatta kalan

adamlarıyla birlikte kuzeydeki zirvelere götürüyorlar. Aralarında bir

çatışma yaşanmış,” diye ekledi. Will korkudan yüreğinin ağzına

geldiğini hissetti.

“Çatışma mı? Yabancılardan yaralanan olmuş mu peki?”

Cemil başını iki yana salladı. “Hayır. Onlar da diğer yabancı gibi

yakalanıp zincire vuruldular. Tıpkı onun gibi tutsaklar. Bana

sanki...”

Will, Bedülinli’nin söylediklerini takip edemiyordu. Elini kaldırıp

adamı susturdu.

FİDYE

“Bir dakika! Diğer yabancı mı dedin? Sen hangi yabancıdan söz

ediyorsun?”

Daha fazla açıklama yapması gerektiğini kavrayan Cemil, özür

dilercesine başını salladı.

“Tülagilerin elinde bir yabancı daha var. Kuzeyli yabanilerden

biri. Sizin grupta da onlardan biri vardı,” diye ekledi.

Will’in başı dönmeye başlamıştı. Cemil’in sözünü ettiği kişi,

Erak’tan başkası olamazdı. Ama o, Yüce Kont’un Arridi- lerin tutsağı

olduğunu sanıyordu.

“Bu çok saçma,” dedi. “Erak’tan söz ediyor olmalısın. Ama o bir

Arridi kervanı ile Fafas’a götürülüyordu. Bir anda ne oldu da şu

Tülagi dediğiniz tiplerin eline geçti acaba?”

Cemil, bilmiyorum dercesine omuz silkti. Ömer düşünceli bir

ifadeyle burnunu kaşıdı.

“Sakın Tülagiler kervana saldırıp Kuzeyliyi kaçırmış olmasın?”

diye sordu.

Hızla düşünmeye çalışan Will, kendi kendine başını salladı. Eğer

öyle olduysa, Gilan ve Halt saldırıdan arta kalan izleri takip etmiş

olmalılardı.

Muhtemelen

Seleten

ve

adamlarıyla

birlikte

saldırganların peşine takılmışlardı. Başını iki yana sallayarak zihnini

temizledi. Olayın nasıl gerçekleştiği mühim değildi. Önemli olan,

gerçekleşmiş olmasıydı.

Halt ile Gilan’ın kendilerini Tülagi haydutlarına belli edecek

kadar dikkatsiz olmalarına şaşırmıştı gerçi.

“Tülagiler dostlarımın onları takip ettiğinden nasıl haberdar

oldular, bir fikrin var mı?” diye sordu.

JOHN FLANAGAN

Bedülinli, utanarak gözlerini kaçırdı ve yanıt vermeden önce

tereddüt etti.

“Korkarım onları arkadaşlarının kampına götüren kişi ben

oldum,” dedi. Will öfkeyle ayağa kalkmaya yeltenince hızla elini

kaldırdı.

“Dur! Lütfen! Niyetim bu değildi! Dostlarının orada olduğundan

haberim yoktu. Uzaklardaki Tülagi grubunu fark edince gözetlemek

için kamplarına yaklaştım. Karşıma her zamankinden çok daha

büyük bir kafile çıktı. En az iki yüz kişiydiler, hatta belki daha da

fazla. Karanlık çöktükten sonra sessizce kamplarına süzüldüm.

Kuzeyliyi o sırada gördüm; açık havada zincire vurulmuş oturuyordu.

“Şafaktan önce ayrılarak bu tarafa yöneldim. Farkına bile

varmadan arkadaşlarının olduğu kampın yakınlarından geçmiş

olmalıyım. Ama bir Tülagi artçısı izlerimi buldu ve gün boyunca

izledi. O izler de haydutları arkadaşlarına götürdü. Arridi kafilesi,

birkaç kilometre ötelerinden Peçeliler’e paralel bir doğrultuda

ilerliyordu. Kazara izlerini ele vermemiş olsaydım, Tülagiler orada

olduklarını asla öğrenemeyecekti.”

“Bütün bunları nereden biliyorsun?” diye sordu Will.

Cemil üzgün bir ifadeyle cevap verdi. “Ertesi gün kafileyi izlemek

için oraya geri döndüm. İzlerimi görüp takip ettiklerinden haberim

yoktu. Ama Tülagilerin beni hangi rota boyunca takip ettiklerini,

arkadaşlarının izine nerede rastlayıp onların peşine nasıl düştüklerini

anladım. Benim de o grubun bir parçası olduğumu sanmış olmalılar.

Kusura bakma, Will. Arkadaşlarını tehlikeye attığımdan haberim

yoktu.”

Will, özrü bir el hareketiyle geçiştirdi. Cemil’in Halt ile di

FİDYE

ğerlerinin tutsak düşmelerine neden olması, şanssızlıktan başka bir şey

değildi. Halt’un da ona birçok kez söylemiş olduğu üzere, her şey

olacağına varıyordu.

“Bilemezdin ki,” dedi Will. “Onları nereye götürdüklerini biliyor

musun peki?” Soruyu hem Cemil’e hem de Ömer’e sormuştu.

“Bana kalırsa kuzeydeki dağlara doğru gidiyorlar,” dedi Cemil.

Ömer açıklamaya başlayınca Will ona baktı.

“Kuzeybatı yönünde yan yana bir dizi kayalık, tepe ve dağ yer

alıyor. Tepelerin arasında bir sürü Arridi köyü var. Tülagiler sık sık o

köyleri yağmalar ve mahsulü çalıp hayvanları öldürürler. İki yüz

kişilik bir grup bir köyü -hatta küçük bir kasabayı bile- ele geçirmekte

hiç sıkıntı çekmeyecektir. Büyük bir ihtimalle gözlerine kestirdikleri

bir yerleşim bölgesini bir-iki ay boyunca karargâh olarak

kullanacaklardır. Ellerindeki hayvan ve besin stokları azalınca da

yollarına devam edeceklerdir.”

Will, gömleğinin içine uzanarak Seleten’in ona verdiği haritayı

çıkardı.

“Peşlerinden gitmem gerek! O dağlık araziyi bana haritada

gösterin,” diye yükseltti sesini emredercesine. Fakat Ömer, elini genç

adamınkinin üstüne koyarak onu sakinleştirmeye çalıştı.

“Sakin ol, dostum Will,” dedi. “Acele davranarak hiçbir şey elde

edemezsin. Tülagiler tehlikeli bir kabiledir. Hele konseyimiz bir

toplansın, ondan sonra ne yapabileceğimize bakarız.”

- 337 -

JOHN FLANAGAN

Will karşı çıkmak üzereydi ama Ömer, çocuğun kolunu iyice sıktı.

“Güven bana, Will. Bana bir saat vermen yeter,” dedi.

Will gönülsüzce de olsa sakinleşip haritayı katladı ve gömleğinin

içine soktu.

“Pekâlâ,” dedi. “Ama bir saatin sonunda buradan ayrılıyorum.”

S» --------------- s*-

Çekici’nin yanma dönen Will, rahatlaması için hayvanın eyer

kayışlarını gevşetti. Ardından da sırtını bir palmiye gövdesine vererek

yere oturdu. Gözlerini kapayarak olan biteni akimda değerlendirmeye

başladı.

Bir şekilde gidip arkadaşlarını kurtarması gerekiyordu. O

kadarını biliyordu. Ama nasıl? Yalnız başınaydı ve araziyi ta-

nımıyordu. Ayrıca arkadaşları iki yüz silahlı eşkıya -gözlerini bile

kırpmadan boğazlarını kesebilecek zalim ve acımasız çöl savaşçıları-

tarafından tutsak edilmişti. Will ise bir yabancıydı. Doğru kasabayı

bulsa bile, Arridi köylülerinin arasında kimliğini gizleyemeyecekti.

Tülagilerin izlerini takip etmek için nereye bakması gerektiğini bile

bilmiyordu. Çölde yön bulma konusundaki son denemesinden,

arkadaşlarını asla bulamayacağı anlaşılıyordu.

Sıcaktan gevşeyerek oracıkta kendinden geçmiş olmalıydı. Kumun

üstüne, yanına oturan Ömer’in sesiyle uyandı.

“Konuyu görüştük,” dedi Ömer kısaca. Will, bakışlarını Şeyhe

çevirdi. Adamın ağırbaşlı yüz ifadesinden danışmanlarıyla birlikte ne

karar aldıkları anlaşılmıyordu.

FİDYE

“Hasan’ın beni Tülagilerin arkadaşlanmı tutsak ettiği yere

götürmesine izin verecek misiniz?” diye sordu Will.

Ömer, çocuğu susturmak için elini havaya kaldırdı. “Açıklamama

izin ver. Konseyime aktardığım gerçekler şunlar: Tü- lagiler bizim

dostumuz değiller. Bu kadar büyük bir savaşçı grubu, niyetlerinin hiç

de iyi olmadığını gösteriyor. Bizden küçük Bedülin kabilelerine

saldırma ihtimalleri de var. Ayrıca bir de Seley el’ten meselesi var.

Onun, ellerinde tutsak olması fikrinden hoşlanmıyorum.”

“Seleten’i tanıyor musun?” diye sordu Will.

Ömer, başını salladı. “Tülagilere karşı birlikte savaşmıştık. İyi bir

adamdır. Cesur bir savaşçıdır. Daha da önemlisi, dürüst bir insandır.

Kendisine güvenirim. Bunlar bir Wakir için uygun meziyetler. Yerinde

başka biri olsa, onun kadar adil davranmayabilirdi. Bizden

hoşlanmayan Arridili çoktur. Bizi ülkelerine zorla girmiş bir grup

göçebe olarak görürler. Wakir Seley el’ten bizim gönlümüzü daima

hoş tutmuştur. Yerine onun kadar dürüst ya da adil olmayan birinin

geçmesi, hiç işimize gelmez.”

Ömer konuşmaya devam ettikçe, Will’in içinde küçük bir umut

ışığı yanmaya başlıyordu.

“Siz şimdi bana...” diye söze başladıysa da Ömer’in bir kez daha

havaya kalkan eli tarafından susturuldu.

“Göz önüne alınması gereken iki husus daha var. Bir: Sen artık

Bedülinlerin bir dostu oldun. Torunumun hayatını kurtardın ve yarış

sırasındaki tavırlarınla takdirimizi kazandın. İnsanlarım seni

bağırlarına bastılar, Will. Dostluk, bizim için önemlidir.”

“İki husus var demiştiniz,” diye araya girdi Will.

~ 339 -

JOHN FLANAGAN

Ömer, çok ciddi bir ifadeyle başını iki yana salladı. “Cemil’in de

sana söylemiş olduğu üzere, arkadaşlarının tutsak edilmiş olması onun

hatası. Dikkatsiz davranmasaydı, Tülagiler kafilenin yerinden asla

haberdar olmayacaktı. Cemil’in hatası, bütün kabilenin hatası sayılır.

Bu durum Cemil’in vicdanını rahatsız ediyor... benimkini de öyle.”

Will, anlamaya çalıştığı şeyin doğru olduğunu hayal bile

edemiyordu. Fazla hevesli görünürse işleri berbat edecekmiş gibi

çekinerek konuşmaya başladı. “Yani siz şimdi bana...”

Sözlerini bitiremedi. Cümleyi onun yerine Ömer tamamladı.

“Diyorum ki, tüm konsey bu konuda hemfikir oldu. Seley el’ten ile

arkadaşlarım Peçeliler’in elinden kurtaracağız.” Hemen yanında

etekleri zil çalan Will’e dönerek gülümsedi. “İstersen sen de bizimle

gelebilirsin tabii.”

rridi askerlerinin silahları ellerinden alınmış ve etrafları

yüzden fazla Tülagi savaşçısı tarafından çevrilerek yere

oturtulmuşlardı. Seleten, dört Araluenli ve Svengal, başka bir

A

tara

fa alınmış ve elleri önden bağlanmıştı. Arridi birlikleri bo-

yunca dolanan Yusal ve iki subayını izliyorlardı.

“Hepinizi öldürtebilirim,” dedi Yusal askerlere. “Bunu bili-

yorsunuz. Ama merhametli davranacağım.”

Halt, adamı kuşkuyla izliyordu. “Onları öldürmeye başlarsa karşı

koyacaklarını çok iyi biliyor,” dedi Evanlyn’e dönerek. “Silahsız da

olsalar

birliğine

hasar

vereceklerdir.”

Hayatlarını

kaybedeceklerinden emin olan askerlerin kanlarının son damlasına

dek çaresizce dövüşeceklerinin farkındaydı. Ne kadar küçük olursa

olsun, bir umut ışığı görmeleri halinde hayata dört elle sarılacaklardı.

“Atlarınız bende kalacak,” diye devam etti Yusal. “Çizmeleriniz

de öyle. İstediğiniz yere gidebilirsiniz.”

Seleten öfkeyle öne doğru bir adım attı, ancak bir Tülagi nöbetçisi

tarafından yakalandı.

JOHN FLANAGAN

“Gitmek mi? Nereye gidecekler?” diye bağırdı. Lacivert

maskesinin üstündeki gözlerinde en küçük bir merhamet kırıntısı bile

okunmayan Yusal, arkasını dönerek umursamazca omuz silkti.

“Orası beni ilgilendirmez,” dedi sertçe. “Peşimden gelmelerini ben

istemedim. Askerlerini buraya getiren sensin. Ama ben onları çölün

ortasına öylece bırakmak yerine en azından onlara bir şans

tanıyorum.”

“Çölün ortasında bir damla suları olmadan ne yapacaklar?” diye

bağırdı Seleten meydan okurcasına. Yusal, ellerini alaycı bir ifadeyle

iki yana açtı.

“Susuz kalacaklar dedim mi?” diye sordu. “Çizmelerini ve atlarını

alacağımı söyledim. Peşimizden gelmelerini istemiyorum. Ama Çöl

Kanunu’na göre hiç kimse çölde susuz bırakılmamalıdır. Elbette ki

onlara su vereceğiz.” Adamlarından birine işaret ederek “Şunlara iki

tulum su verin,” dedi.

“Otuzdan fazla adama iki tulum, ha? Hele ki bazıları yaralıyken?

Çöl Kanunu’nda kastedilen şey bu değil ve bu gerçeği sen de

biliyorsun, katil!”

Yusal, yeniden kayıtsızca omuz silkti. “Ben senin gibi Tanrı’nm

niyetini biliyormuş numarası yapmıyorum, Seley el’ten. Çöl Kanunu

yabancılara su verilmesini emreder. Yasada miktardan söz edildiğini

hatırlamıyorum.”

r

Seleten başını acı acı salladı. “Tanrı’nm Unuttukları lâkabını

gerçekten de hak ediyorsunuz, Yusal,” dedi.

Tülagi komutanı o an bedenine bir kamçı darbesi almışçasına

irkildi. Arkasını dönerek adamlarına kısa bir emir verdi.

~ 342 ~

FİDYE

Ortalık aynı anda kınlarından çekilerek savunmasız Arridi bir-

liklerine doğrultulan yüz kılıcın şıngırtısıyla doldu.

“Seçim sana ait, Seley el’ten. İstersen adamlarım tutukluları

öldürebilirler de. Yoksa merhametime sığınmalarını mı tercih

ederdin?”

Emri vermek üzere elini kaldırdı. Öfkesini kontrol etmeye çalışan

Seleten’in boğazı düğümlenmişti. Teğmenlerinden biri başını

kaldırarak Wakir’e seslendi.

“Bizim için endişe etmeyin, Ekselans lan! İdare ederiz! Yardım

alıp sizi kurtarmaya geliriz!”

Yusal, bunun üzerine bir kahkaha attı. “Ne cesur bir asker! Belki

de o sivri dilini kesmeliyim. Böylesine amansız bir savaşçının

arkamdan gelmesini hiç istemem.” Genç subaya yaklaşarak kılıcını

çekti. Arridili başını cesur bir tavırla yukarı kaldmp düşmanıyla göz

göze geldi.

“Seçim senin, Seley el’ten,” dedi Yusal yine. Seleten, mağlubiyeti

kabullendiğini gösteren minik bir el işareti yaptı.

“Bırak yaşasınlar,” dedi usulca. Yusal bir kahkaha daha attı.

“Fikrini değiştireceğini biliyordum.” Adamlarına verdiği işaretle

kılıçlar yeniden kınlarına sokuldu. Biraz önce konuşan genç Arridi

askerine doğru eğildi. Yırtıcı bir kuşunkiler! andıran kara ve zalim

gözleri, askerin içine işliyordu.

“Şu halinle cesaret gösterisinde bulunabiliyorsun, evlat,” dedi

boğuk ve zalim bir sesle. “Ama dilinin kuruyup şişmesini ve boğazını

kaplayıp seni boğmasını bekle hele. Ayaklarının sıcak ve

kayalıklardan parçalanıp su toplamasını bekle. Güneş ışıkları

gözlerini kör edecek ve önderinin seni şu anda öldür

~ 343 -

JOHN FLANAGAN

meme izin vermiş olmasını dileyeceksin. İnan bana, size iyilik

etmiyor.”

Genç adam cüretkâr bakışlarını Yusal’m yüzünden çekti. Tülagi

komutam, küçümseme dolu bir kahkaha attı.

“Bunları götürüp çöle bırakın!” Ardından Halt, Seleten ve

diğerlerinin etrafını saran muhafızlara döndü, “Şunları da kampa

getirin bakalım!”

Dönüp bindiği atını arkasına bile bakmadan tepeye doğru

sürmeye başladı.

Muhafızlar tutsaklan dürtüklemeye başladılar. Svengal’in etrafı

dört Tülagi askeriyle sanlıydı. İki tanesi de arkasından yürüyordu.

Erak’la olan ilişkileri, savaşçılara yabani deniz kurtlanna tedbirli

yaklaşmaları

gerektiğini

öğretmiş

olmalıydı.

Arkasındaki

adamlardan bir tanesi, mızrağının sapıyla daha ne olduğunu bile

anlayamadan Svengal’in bacaklanna vurdu. Beklenmedik darbe

karşısında ayaklannın bağı çözülen Skandiyalı yere düştü ve

etrafındaki dört asker bir anda üstüne çullanarak bacaklarını deri

kayışlarla bağlamaya başladılar. Böylece yalnızca ayaklan- nı

sürüyerek ilerleyebilecekti. Ayağa kaldırdıklan iriyan savaşçının

köpürmeye başlayan öfkeli bakışlan, muhafızlanna dikiliydi. Ama

etrafını saran hançerler kendine gelmesini sağladı. Pisi pisine ölmenin

bir anlamı yoktu.

Bir diğer muhafız öne çıkarak Evanlyn’i gruptan ayırmak istedi.

Horace müdahale etmek için öne çıksa da kamına yediği bir mızrak

darbesi tarafından engellendi. Nefessiz kalarak dizlerinin üstüne

çöktü.

Halt, “Kız çok önemli bir tutuklu,” diye muhafızı uyardı. “Zarar

görmesi, Yusal’in hiç hoşuna gitmeyecektir.”

FİDYE

Tülagi savaşçısı tereddüt etti. Yalnızca Evanlyn’in boynundaki

gerdanlıkla ilgileniyordu aslında. Mücevheri kendine doğru çekip

incelerken, Evanlyn’in dengesini kaybetmesine neden oldu. Kızın

boynundaki sicimin etrafı, yuvarlak ve değersiz mermer parçalarıyla

doluydu.

“Senin olsun!” diye homurdandı muhafız. “Beş kuruş bile

etmezler!”

Kızı diğerlerinin yanına doğru ittikten sonra, hızlı bir emir verdi.

Muhafızlar atlarına bindiler ve elleri deri kayışlarla önden bağlı

tutsaklar, tökezleyerek kampa doğru ilerlemeye başladılar. Mızrak

uçlarıyla dürtülmeler ve küfürler eşliğinde, engebeli arazide

tökezleyip duruyorlardı.

Muhafızlardan biri, Gilan’m yanında at sürüyordu. O sabahki

saldırıda üç arkadaşı Orman Muhafızı oklarıyla can vermişti.

Fırsattan istifade mızrağının ucuyla Gilan’m omzuna darbe üstüne

darbe indiriyordu. Dördüncü darbenin ardından Gilan, yüzünde

garip bir tebessümle dönüp adama bir göz attı.

“Neye bakıyorsun öyle, yabancı?” dedi muhafız kabaca. Genç

adamın yüz ifadesinden rahatsız olmuştu. Bir tutsağın muhafızına bu

şekilde sırıtmaması gerekirdi.

“Yüzünü aklıma kazıyorum,” dedi Gilan. “Ne zaman işime

yarayacağı belli olmaz.”

Mızrak bir kez daha omzuna indi. Gilan sendeledi ve tepeyi

tırmanmaya başlamadan önce Tülagi atlısına dönerek başını anlamlı

anlamlı salladı.

m> -------------------- s-

- 345 ~

JOHN FLANAGAN

Erak, başını kaldırıp kabaca yanma fırlatılan tutsaklara bir göz attı.

Gilan’m birkaç gece önce gözlemlemiş olduğu üzere, iki gürültücü

devenin arasına zincirlenmiş ve yere oturtulmuştu. Yüzü çürük

içindeydi ve saçları kurumuş kandan keçe gibi olmuştu. Bir gözü

neredeyse kapanmıştı. Kollarında ve sırtında kamçı izleri

görülüyordu.

“Bak sen, kimler gelmiş,” dedi neşeyle. “Sizi buraya hangi rüzgâr

attı, Halt?”

“Seni kurtarmaya geldik,” dedi Halt. Yüce Kont muzip bakışlarını

arkadaşlarının ellerindeki deri kayışların üstünde gezdirdi.

“Kendinize tuhaf bir yöntem seçmişsiniz,” dedi. Seleten’i tanıyınca

soğuk bir tavırla kaşlarını çattı. “Aferin sana, Wa- kir,''' dedi.

Kelepçeli elini kaldırıp gösterirken acı bir ses tonuyla konuşuyordu.

Seleten, üzüntüyle başını salladı. Onun sesi de Erak’ınki gibi

kederli çıkıyordu.

“Niyetim bu değildi. Çok sayıda cesur askerimi kaybettim,” dedi.

Duyduklarını aklından geçiren Erak’ın yüzü yumuşadı ve başını

salladı. Bakışlarını Svengal’e çevirdi.

“Svengal, dostum,” dedi, “sana gidip Araluenlileri getirmeni

söylediğimde, aklımdan geçen tam olarak bu değildi.”

Svengal, aldırmaz bir ifade takındı. “Boşver, şef. Şu Tülagi denen

heriflerin etrafını sarmış durumdayız - içeriden yani.”

“Aynen öyle,” diye yanıt verdi Erak. Taşlık zemini işaret etti.

“Oturmaz mıydınız?”

FİDYE

Diğerleri yerlerini alırken, Evanlyn de Yüce Kont’un yanına diz

çöktü. Nazik elleriyle Erak’ın başındaki yaraları ve gözünün

etrafındaki kocaman morluğu inceledi.

“İyi misin Erak?” diye sordu.

Yüce Kont omuz silkti. “İyiyim yahu. Yürümeme engel olacak

kadar dövmüyorlar. Ayrıca bir şeref konuğu gibi muamele

görüyorum. Bir avuç küflü hurma, bir parça bayat ekmek ve bir

bardak suyun ardından güneş altında nezih bir gezintiye çıkıyorum.

Başka ne isterim ki?”

“Toshak’tan söz edildiğini duydun mu?” diye sordu Halt.

Erak’m yüzü karardı. “İsmen değil. Ama şu Yusal denen domuz,

yakında hemşerilerimden biriyle görüşeceğimden söz etti. Seni

kastettiğini hiç sanmıyorum, Svengal. Sabırsızlıkla bekliyorum.

Boğazına bir yapışırsam doğduğuna da yaşadığına da pişman

edeceğim onu. Başını kaldırıp Halt’a bir göz attı. “Sen pek gafil

avlanmazdın, Halt. Yaşlanıyor musun yoksa?”

Halt’un yüzü asıldı. “Duyduğuma göre seni de El Şebah’da gafil

avlamışlar,” dedi. Erak’m yüzü yeniden asıldı.

“Sanırım hepimiz biraz dikkatsiz davrandık,” dedi.

“Bu heriflerin ne tarafa gittiklerini biliyor musun, şef?” diye

sordu Svengal.

“Gelip bana danıştıklarını söyleyemem. Ben yalnızca Matilda’yı

takip ediyorum.” Parmağıyla develerin gruba yakın olanını işaret etti.

“Birbirimize pek düşkünüz de,” diye ekledi. Bir yandan da hayvanı

nefret dolu bakışlarla süzüyordu.

“Büyük olasılıkla kuzeydeki dağlara doğru gidiyoruz,” dedi

Seleten. Erak, ilgiyle fVakir’e doğru döndü.

JOHN FLANAGAN

“Sanırım öyle bir yerden söz ettiklerini duymuştum,” dedi. “Şey,

fırsatınız varken biraz dinlenseniz iyi olur. Yürürken zaman

gerçekten de çok yavaş geçiyor.”

Horace, kulağını bağlı elleriyle hoyratça kaşıyarak “Yemek saat

kaçta veriliyor?” diye sordu. Erak bakışlarını genç savaşçıya

çevirerek gülümsedi.

“Sen sakın değişme, olur mu, Horace.”

ill, Ömer ve yüz yirmi Bedülin savaşçısı, askeri düzen-

de ilerliyordu.

WŞafaktan dört saat önce uyanıyor ve günün ilk ışıklarıyla dört saat

boyunca at sürdükten sonra, sıcak öğle saatlerini dinlenerek

geçiriyorlardı. Sonra güneşin batmasına birkaç saat kala yeniden yola

koyuluyor ve karanlık basınca dinlenmek için yeniden duruyorlardı.

Will, gece saat dokuz sıralarında kamp kurduklarını tahmin

ediyordu. Ama biri gün ortasında, diğeri ise gecenin geç saatlerinde

verdikleri iki mola, atlarına su içirip onları beslemek ve bir sonraki

günün yolculuğu için enerji toplamak için yeterli oluyordu.

Zorlu ama makul bir yolculuk programı takip ediliyordu. Sabit bir

hızla ilerliyor, atlarını dörtnala koşturmadan tırısa kaldırıyorlardı.

Will içinden atını mahmuzlamak geçse de, sabit bir hızla ilerleyerek

büyük mesafeler kaydettiklerini hızla anlamıştı. Çekici’nin toynakları

kilometreleri geride bıraktıkça, hep aynı hızda ilerlemenin uzun

vadede yararlarına olacağım anlamaya başlıyordu.

JOHN FLANAGAN

Ömer, planlarını Cemil’in Tülagilerin kuzey dağlarının arasındaki

kasabalardan birine doğru yol aldıkları iddiasına dayandırmıştı. Bu

şekilde savaşın yaşandığı alana dönüp izlerini takip etmektense Tülagi

akıncılarının yolunu kesebilecekleri düz bir rota planlamışlardı. Bu

durum gün boyunca geride bıraktıkları uzun mesafelerle

birleştiğinde, düşmanı yakalamak üzere oldukları anlaşılıyordu.

Will, Ömer ile Cemil’den dağlan kendisine harita üstünde

göstermelerini istemişti. Dağlık arazi, Seleten’in ona vermiş olduğu

haritanın kuzeyinde kalıyordu. Öyle bir alışkanlıkla- n olmamasına

rağmen, gösterdiği harita Bedülinlerin ilgisini çekmişti. Kabiledekiler,

yönlerini yüzlerce senelik bilgilere dayanarak buluyorlardı. Seleten’in

haritaya işaretlemiş olduğu önemli noktalardan “Parlak Taşlar

Nehri”, “Ali’nin Tepesi” ya da “Yılan Vadisf’ gibi isimlerle söz

ediyorlardı. İsimlerden bazılan kendilerini anlatırken, bazılanmn

kökeni eski çağlara dayanıyordu. Örneğin Ali’nin kim olduğuna dair

hiç kimsenin bir fikri yoktu. Nehre adlannı veren parlak taşlar da

uzun zaman önce yok olmuşlardı; tıpkı nehrin kendisi gibi.

Sefere çıkmış bir birlik olduklan için Koreş Bedülin kadınlan ve

çocuklan vahadaki kampta kalmış, güvenlikleri için yanlanna

Ömer’in askerlerinden yetmişi bırakılmıştı. Şeyh, aslında saldın

gücünü bu kadar azaltmayı istememişti, ancak çöl tekin bir yer

değildi ve kabilenin güvenliği için geride bundan daha az adam

bırakamazdı.

“Sayıca bizden üstün olacaklar,” diye hatırlattı Will’e.

“Fakat bizi beklemiyorlar,” diye yanıt verdi genç Orman

Muhafızı. Şeyh memnuniyetle başını salladı.

- 350 -

FİDYE

“Bense karşılaşacağımız anı iple çekiyorum.”

Yolculuklarının üçüncü gününde, sayı meselesi de sorun olmaktan

çıktı. Dörtnala geri dönen bir keşif kolu üyesi, otuz kişilik bir asker

grubuna rastladığını bildirdi.

Ömer, Will ve Haşan ana kafilenin önüne geçerek gözcü ile birlikte

at sürmeye başladılar. Üç kilometre sonra, kurumuş bir dere

yatağının kıyısındaki yetersiz gölgelere yayılarak Bedü- linlinin

yanlarında bıraktığı tulumu paylaşmakta olan birliğe rastladılar.

“Arridi askerleri,” dedi Ömer. Adamların üstündeki üniforma

kalıntılarını tanımıştı. Will askerlerin çizmesiz ayaklanna koruma

amacıyla pelerin ve gömleklerinden yırttıkları kumaş parçalarını

sarmış olduklarını fark etti. Tulumdaki sudan her birine yalnızca

birer yudum düşüyordu. Suyun dağıtımı, teğmen rütbesi hâlâ

görülebilen bir subayın gözetiminde yapılıyordu. Paçavralar

içindeydiler ve bitkin düşmüşlerdi belki, ama disiplinlerini

korudukları anlaşılıyordu. Will’in gözü subayı bir yerden ısırıyordu,

ama emin değildi. Adam belki de Seleten’in askerlerinden biriydi.

Atlıların yanlarında getirmiş oldukları su tulumları hızla dağıtıldı.

Teğmen, Ömer’in yanına gelerek geleneksel çöl selamını verdi.

“Sağ olasın, Şeyh,” dedi. Ömer’in kefiyesini sarmaladığı, unvanını işaret eden at kılından üçlü ipliği tanımıştı. “Benim adım Teğmen

Alum...”

Ömer, adamı bir el hareketiyle susturdu ve su tulumunu uzattı.

Genç adamın sesi kısılmış ve hırıldamaya başlamıştı. “Önce bir su iç,

Teğmen,” dedi. “Daha rahat konuşursun.”

~ 351 ~

JOHN FLANAGAN

Subay, tulumu memnuniyetle ağzına götürüp bir yudum su aldı.

Will, adamın susuzluktan kavrulmuş olmasına rağmen, tulumdan

küçük yudumlar aldığını ve vücudunun dengesini bozmamak için

suyu yavaş içtiğini fark etti. Onu kurtaran Ömer’in uzattığı suyu bir

anda midesine indirmeye çalıştığını hatırlayınca, Arrida ülkesinde

yaşayan insanların mikemmel bir su disiplinine sahip olduklarını

kavradı.

Ömer’in öğlen molasını verdiği sabahın onuncu saati gelip

çatmıştı. Atının sırtından inen Şeyh, diğerlerine de aynısını

yapmalarını işaret etti.

“Burada kamp kuracağız,” dedi. “Arridiler mola sırasında

kendilerine gelirler.”

Susuzluğu geçen Teğmen Alum, onlara Tülagilerin kurduğu

pusudan ve takip eden savaştan söz etti. Halt ve diğerleri tutsak

edilirken, çizmeleri alman Alum ve adamları, Yusal tarafından azıcık

suyla çölün ortasına bırakılmıştı. Bütün bunlar iki gün önce

yaşanmıştı.

“Yalnızca iki su tulumuyla çölde yürüyen otuz adamı hayatta

tutmasını başardın, ha?” diye sordu Ömer. Saygı dolu bir sesle

konuşmuştu.

Teğmen omuz silkerek “Askerlerim eğitimlidir,” dedi. “Böyle bir

durumda disiplinli davranmaları gerektiğinin farkındalar.”

“Başlarında iyi bir subay var,” dedi Will. Deminden beri içinden

teğmenin sözünü kesip arkadaşlarını sormak geçiyordu. Ama adamın

tükenmek üzere olduğunu fark etmiş ve hikâyesini anlatmasına izin

vermesinin daha akıllıca olacağında karar kılmıştı. Teğmen, şöyle bir

göz attığı yabancının kim

~ 352 ~

FİDYE

olduğunu hemen anladı. Will vahadan ayrılmadan önce sırtına Bedülin

kıyafetleri -bol pantolon, uzun, dökümlü bir gömlek ve pelerinle -

elbette ki başını ve yüzünü kapamak üzere bir kefiye— geçirmişti.

Ama sırtına asılı uzun yayı ve ok kılıfı, hataya mahal vermiyordu.

“Sen o Will diye bahsettikleri delikanlısın!” dedi Alum.

“Öldüğünü sanmıştık!”

Will adama sırıtarak “Bana olan güveniniz gözlerimi yaşarttı,”

dedi. Bir an sonra yüzü karardı. “Halt ile diğerlerinin durumları iyi

mi? Evanlyn güvende mi?”

Alum, başıyla onayladı. “Biz ayrıldığımızda güvendeydiler. Yusal

sanırım fidye ihtimalinden söz ediyordu. Kıza iyi bakılacaktır. Büyük

ihtimalle onu bir köle olarak satmak isteyecektir ama sakat bir kızı

kimse almak istemez. Erkeklerin o kadar şanslı olacaklarını sanmam.

Bana kalırsa çok fena dayak yiyecekler.”

“Katılıyorum,” dedi Ömer. Will’e döndü. “Pek rahat ede-

meyecekler ama çok da kötü bir durumda olduklarını sanmam.

Bunun basit bir nedeni var. Yusal ağır bir yara almalarını iste-

meyecektir. Yoksa kafilesi yavaşlamak zorunda kalacak. Teğmen, kız

konusunda da haklı. Tülagilerin başarılı oldukları bir konu varsa, o

da yatırımlarını korumaktır.”

“Planınızın ne olduğunu sorabilir miyim?” diye sordu teğmen.

Bakışları yaklaşmakta olan ana Bedülin kafilesine çevriliydi. Keskin

gözleriyle kafilenin kadın ya da çocuklar yerine yalnızca savaşçı

erkeklerden oluştuğunu gözlemlemişti.

“Tülagilerin peşine düşeceğiz,” dedi Will. “Şeyh Ömer ve

~ 353 -

JOHN FLANAGAN

halkı, arkadaşlarımı kurtarmama yardımcı olmaya karar verdiler.”

“Ya Wakir Seley el’ten?” diye sordu teğmen.

Ömer onaylarcasma başını salladı. “ Wakir de eski bir dos-

tumuzdur. Onu Yusal’ın kirli ellerine terk etmeyi düşünmüyorum.”

Vadinin kıyısındaki dar bir gölgelikte oturuyorlardı. Alum, gözleri

parlayarak ayağa fırladı.

“Öyleyse izin verin, biz de sizinle gelelim!” dedi. “Adamlarımla

benim o lanet olası Tülagilerle görülecek bir hesabımız var!

Efendimize dönüp onu bulacağımıza söz verdim!”

Ömer kaşlarını çattı. “Adamların bitkin dürümdalar; çoğu

susuzluktan yan ölü halde,” dedi kuşkuyla. Ama Alum, daha Ömer

sözünü bitirmeden başını iki yana sallamaya başlamıştı.

“Askerlerim iyi dürümdalar. İzin verin, bu gece yemek yiyip bolca

su içsinler. Size yemin ederim ki yarın sabah yola çıkmaya hazır

olacaklardır.”

“Silahsızsınız da,” diye dikkatleri bir diğer noktaya çekti Will.

Alum omuz silkti. “Sizinkilerden ödünç birkaç hançer alabiliriz

herhalde, değil mi? Bedülinlerin genellikle birden fazla hançer

taşıdıklarını biliyorum. Ayrıca savaş bir kez başlaya- dursun,

öldüreceğiniz her Tülagi savaşçısı askerlerim için fazladan bir silah

anlamına gelecektir.”

Will ile Ömer, bakıştılar. “Otuz eğitimli savaşçının el altında

olması işimize yarayabilir,” dedi Will. Birden yüzünü buruşturdu.

“Ama bize nasıl yetişecekler ki? Yalınayaklar ve yürümek

zorundalar.”

~ 354 -

FİDYE

Ömer, soruyu başını hafifçe sallayarak geçiştirdi. “Adamlarımın

atlarının terkisine binebilirler,” dedi. “Yalnızca otuz kişiler. Atların

fazla zorlanmaması için onları dönüşümlü olarak taşıyabiliriz.”

Alum, ikisinin arasındaki tartışmayı heyecanla izliyor, gözleri

birinden diğerine kayıyordu. Elini kaldırıp, çekingen bir tavırla söz

aldı.

“Yalnız şu var,” dedi. “Adamlarımdan dördü yaralı. Yolculuk

edecek ya da savaşa katılacak durumda olmadıkları için, onları

yanımızda taşıyoruz.”

Ömer, bu yeni problem hakkında düşünmeye başladı. Emri altında

daha fazla sayıda savaşçı olması fikrinden hoşlanmıştı. Arridi

birliklerinin savaşta paylarına düşeni layığıyla yerine getirdiklerini

tecrübeyle biliyordu. Meseleye çok net bir çözüm bulmuştu.

“İki adamımı onların yanında bırakırız,” dedi. Sesli düşünüyordu.

“Yanlarında bir miktar su da bırakırız ama elimizdeki suyun büyük

bir kısmına ihtiyacımız olacak. Doğuya doğru at sırtında yarım

günlük mesafede bir pınar bulunuyor. Orada yarım düzine adama

yetecek kadar su vardır. Adamlarımdan biri yaralılarla kalır, diğeri

de gidip su getirir. Başarıya ulaşmamız halinde, dönüş yolunda

herkesi yine buradan toplarız.”

Bir-iki saniye boyunca sözleri hakkında düşündükten sonra,

onaylarcasına başını salladı. Akşamki yolculuğu ertelemeleri

gerekecekti; bu da onları beş saat geride bırakacaktı. Ayrıca güç-

lerinden iki kişi eksilmiş oluyordu. Ama karşılığında tam yirmi altı

eğitimli asker emrine girmiş oluyordu. Dahası, Tülagilerle görülecek

bir hesaplan da vardı. İyi bir takas, diye düşündü.

- 355 -

JOHN FLANAGAN

“Günün kalanında ve bu gece burada konaklayacağız,” dedi.

“Adamların istedikleri kadar yiyip içecekler. Söyle onlara, şafaktan

dört saat önce harekete hazır olsunlar.”

Alum’un yüzüne sert bir tebessüm yerleşti. “Hazır olacaklar,”

dedi.

ıra sıra uzanan uçurum ve tepelerin yükseklerdeki yayla-

ya açıldığı kuzey dağları, önlerinde belirmeye başlamıştı.

Geniş çöl arazilerinin

S

yerini yavaş yavaş dağların etekleri bo-

yunca kaya çıkıntılarıyla uçurumların arasından yukarı doğru

uzanmakta olan dar bir patika alıyordu. Dağın kuzey-güney

doğrultusunda uzanan ve çöl zemininden yüz elli metre kadar

yukarıda kalan kısmı, doğal bir şekilde bölünerek dimdik uçu-

rumlara dönüşmüştü. Maşava kasabası, tam o noktada yükse-

liyordu.

Kasaba, dağların alt kesimindeki bayır ve düzlüklerde yaşayıp

çalışan Arridi çiftçilerinin bir araya gelip ticaret yaptıkları bir pazar

yerini barındırıyordu. Normal şartlarda beş yüz kadar olan nüfusu,

çoban ve çiftçilerin uzak bölgelerden ve komşu tepe köylerinden

ticaret yapmak üzere geldiği pazar haftalarında sekiz-dokuz yüz kişiyi

buluyordu.

Maşava, Tülagiler açısından mükemmel bir geçici üs teşkil

ediyordu. Askerlerle atlarını barındırabilecek kadar genişti. Ayrıca

kasabanın depoları, pazar yerine getirilen gıda malzemeleriyle tıka

basa doluydu.

- 357 -

JOHN FLANAGAN

Sakinlerinin gün sonunda serin havanın tadını çıkarabilecekleri ya

da sıcak gecelerde ara sıra üstünde uyuma şansına sahip oldukları

düz çatılan bulunan tek katlı yapılar, genellikle alışılageldik beyaz

badanalı kerpiç binalardan oluşuyordu. Ama bunun yanında

kayaların içine oyulmuş bazı mağaralar da vardı. Girişleri, çok

eskilerden kalma olduklarını belli edercesine zaman içinde yıpranıp

hasar görmüştü. Bu mağaraların büyük bir kısmı kasabada ticareti

yapılan gıda malzemeleriyle diğer malları depolamak amacıyla

kullanılıyordu. Birkaç tanesinde ise insanlar yaşıyordu. Tutuklular

muhafızlann peşi sıra kasabaya girerken, Halt, mağaralarda yaşayan

insanları gördü. Suyla dolu bidonları evlerine taşıyan kadınlar, daha

yükseklerdeki girişlere tırmanılmasına olanak sağlayan merdivenler

ve kayaların yüzeyine dikkatle oyulmuş deliklerden çıkan dumanlar...

Bazı mağaralann üstlerindeki uzun, ince sırıklara sıcak havada

kurumaları için yıkanmış kıyafetler asılmıştı. Kayalıklar boyunca

esen hafif bir rüzgâr, kıyafetlerin birer bayrak gibi dalgalanmasına

yol açıyordu.

Maşava’ya, hiç de keyifli olmayan üç günlük bir yürüyüşün

sonunda vanlmıştı. Muhafızların eyerlerine kalın iplerle bağlı olan

esirlerin atlılara yetişebilmek için sarsak adımlarla koşturmaları

gerekiyordu. Yere düşen esirlerin -elleri önlerinden bağlandığı için

dengelerini kaybediyor ve doğal olarak düşüyorlardı- etrafı, bir anda

mızraklannı kullanmak için can atan muhafızlarla doluyordu.

Halt, yola çıktıktan birkaç kilometre sonra, bağlı oldukla- n

atların sırtındaki süvarilerin esirlerin dengelerini kaybedip düşmeleri

için aniden hızlanıp yön değiştirmek konusunda ustaca menavralar

yaptıklarını fark etmişti.

- 358 -

FİDYE

Tek istisna Evanlyn’di. Seleten’in tahmin etmiş olduğu üzere,

Tülagiler kızı koruma altına alınması gereken bir yatırım olarak

gördükleri için prenses bu vahşi muameleden muaf tutuluyordu.

Sırtına binmesi için kendisine küçük bir midilli bile tahsis edilmişti.

Ancak yine de elleri bağlıydı ve midillisi, kaçması ihtimaline karşı her

an tetikte olan bir Tülagi savaşçısı tarafından çekiliyordu.

En kötü muamele, Orman Muhafızlan’na yapılıyordu. Yabancı

oldukları için Tülagiler tarafından küçük görülüyorlardı. İşin kötü

yanı, kısa süren çatışma sırasında sergiledikleri usta nişancılıkları,

düşmanın onlardan nefret etmesine neden olmuştu. Neredeyse her

Tülagi askerinin Orman Muhafızı oklarıyla can vermiş birer arkadaşı

bulunuyordu. Taşıdıkları uzun yaylar Halt ile Gilan’ı öfkeli bakışların

göbeğine yerleştirmişti.

Maşava’ya vardıklarında, her ikisinin vücudu da çürükler

içindeydi. Bir Tülagi yumruğu Halt’un çenesini morartmış ve

gözünün neredeyse kapanmasına neden olmuştu. Kafasına bir sopa

darbesi alan Gilan’m üstü başı ise kan içindeydi. Saçları ve yüzü,

kurumuş kanla kaplıydı.

Orman Muhafızlan’nm varlığı, Tülagilerin dikkatini esas tutsaklan

olan Erak’tan uzaklaştırmış gibi duruyordu. Yolculuk sırasında

düşmeleri halinde yedikleri olağan mızrak darbeleri dışında genellikle

Svengal ile kendi hallerine bırakılıyorlardı. Seleten’e de diğer

esirlerden daha iyi davranılıyordu. Ne idüğü belirsiz Araluenlilerin

aksine Yusal onun bir rehine olarak değerinin farkındaydı.

En az dayak yiyen tutsak, çevik ve hızlı ayaklara sahip olan

~ 359 ~

JOHN FLANAGAN

Horace’dı. Ama yine de Horace’ın çömelmesi yolundaki emrini yanlış

anlaması karşısında öfkelenen sinirli bir Tülagi savaşçısı hançerini

savurarak genç adamın sağ yanağına yüzeysel, ince bir kesik atmıştı.

Önemsiz bir yara olmasına rağmen Horace, o gece yansı onun

yarasına bakan Evanlyn’in yanında hiç utanmadan çok acı

çekiyormuş nuraması yapmıştı. Kızın şifa veren elleriyle ona

dokunmasından çok hoşlanıyordu. Üstleri başlan çürük içinde olan

Halt ile Gilan, yarayı yıkayıp nazikçe okşayan Evanlyn’i izliyorlardı.

Muazzam bir oyunculuk gösterisi sergileyen Horace, içinde

bulunduğu acılı durumu büyük bir metanetle karşılıyormuş numarası

yapıyordu. Halt, tiksintiyle başını iki yana salladı.

“Amma da yalandan ağlıyor ha,” dedi Gilan’a dönerek. Genç

Orman Muhafızı başım salladı.

“Evet. Pireyi deve yaptı, değil mi?” Bir an durduktan sonra, hafif

bir pişmanlıkla ekledi. “Keşke önce benim aklıma gelseydi.”

Halt, sağlam gözüyle Gilan’ı ters ters süzmeye başladı. Tiksinti

dolu bakışlarla birkaç adım uzaklaşarak bıyık altından homurdandı.

“Ah şu delikanlılar!” diye söylenmeye başladı Erak’a dönerek.

“Tatlı bir kızın her türlü hastalığa çare olacağını zannederler.”

“Bazılarımız gençlik günlerini hâlâ hatırlayabiliyor, Halt,” dedi

sırıtan Erak. “Senin gibi bir ihtiyar için o hislerin geçmişte kalması

çok doğal. Svengal bana artık evinin erkeği olduğundan söz etti.

Kendine ununu elemiş eleğini asmış kırsakallı yaşlı bir herifle son bir

kez şansını denemek isteyen, etine dolgun anaç bir dul bulmuşsun

sanırım?”

FİDYE

Svengal, Erak’a Halt’un harikulade karısından söz etmişti elbette.

Ancak Yüce Kont, ufak tefek Orman Muhafızı’m kızdırmaya

bayılıyordu. Halt’un açık olan tek gözü, bu kez Erak’a çevrildi.

“Geri döndüğümüzde, Pauline’in yakınlarındayken kendisinden

“etine dolgun anaç bir dul” şeklinde söz etmemeni öneririm.

Hançerini son derece iyi kullanır ve kulakların olmadan şu saçma

sapan miğferini takamazsm.”

Yürümeyle geçen yorucu bir günün ardından Maşava’ya

varmalarıyla birlikte, şakaların da ardı arkası kesilmişti. Arridi

köylüleri, yaklaşan kafileyi ilgisiz, donuk bakışlarla izliyordu. Esirlere

karşı yüzlerinden en ufak bir acıma hissi bile okunmuyordu. Tülagi

istilası sonucunda parasız ve aç kalacaklardı. İstilacıların el koyduğu

gıda ve diğer erzakların yerine yenilerinin konması için aradan birkaç

mevsim geçmesi gerekecekti.

Güneşin yüksek kayalıkların arkasına saklanması sonucu, kasaba

birden gölgelere boğulmuştu. Pazar yerinin bulunduğu kasaba

meydanından geçirilen esirler, kasabanın arka tarafındaki depo-

mağaralardan birine götürülüyordu. Binicilerin çektiği uzun ipler

ortadan kaldırılmış ve elleri çözülmüştü.

“Gideceğimiz yere geldik gibi görünüyor,” dedi Horace.

Bir Tülagi savaşçısı küfrü basarak çenesini tutmasını söyledi.

Esirler kabaca boş depoya itilirken, girişe de bir nöbetçi bı-

rakılmıştı. Birkaç dakika sonra içeri yiyecek, su ve battaniye getirildi.

Ardından da dış kapı gürültüyle kapatılıp kilitlenerek esirler yalnız

bırakıldı.

“Şimdi ne olacak acaba?” diye merakını yüksek sesle dile getirdi

Gilan.

- 361 -

JOHN FLANAGAN

£S» ----------------

Fazla merak etmesi gerekmeyecekti. Aradan bir saat bile geçmeden

kilitte dönen anahtarın sesi duyuldu ve kapı ardına dek açıldı. Dışarısı

artık tamamen kararmıştı. Mağaranın içi ise tek bir mumla

aydınlanıyordu. Kapıda yalnızca belli belirsiz, iri bir şeklin durduğu

görülüyordu. Dar kapıdan geçebilmek için hafifçe yan dönmek

zorunda kalan adam, uzun adımlarla mağaranın, tutuklulann

beklediği orta kısmına doğru ilerledi. Parmakları kıvrımlı kılıçlarının

kabzasında gezinen, tutuklula- rın muhtemel bir kaçma denemesinde

bulunmaları ihtimaline karşı tetikte duran yarım düzine Tülagi

savaşçısı da arkasından geliyordu. Son olarak Yusal da mağaraya

girdi. Ama esirlerin hiçbiri, onun farkına varmamıştı. Tüm gözler

hücrelerine önden giren iriyarı, sakallı Skandiyalı’mn üstündeydi.

“Toshak!” dedi Svengal. Oturmakta olduğu mağaranın kumlu

zemininden öfkeyle doğrulmaya başladı. Bir anda üç Tülagi

savaşçısının kılıçlarını çekmesiyle birlikte, o tanıdık şıngırtı mağara

boyunca yankılandı. Erak, elini uzatıp kolundan yakaladığı Svengal’i

zorla tekrar yerine oturttu.

“Sakin ol, Svengal,” dedi. “Seni öldürmek için bahane aradığını

görmüyor musun?”

“Çok kurnazsın, Erak,” diye cevap verdi Toshak. Bir Skan- diyalı

için şaşırtıcı derecede pürüzsüz ve tatlı bir sesle konuşuyordu. Denizci

bir halk olan Skandiyalılar, fırtına ve rüzgârı bastırabilmek için gür

sesle konuşmaya alışkındılar. Toshak’ın işaretiyle birlikte

muhafızların kılıçları kınlarına geri sokuldu.

Yüzünün alt kısmı hâlâ lacivert peçesiyle örtülü olan Yusal,

FİDYE

başını bir Skandiyalı’dan diğerine çeviriyor, asla kırpmadığı kara

gözleriyle iriyan savaşçıların arasındaki konuşmaları dinliyordu.

Tıpkı bir atmaca gibi, diye düşündü Halt. Bir an sonra kendi

kendini düzeltti. Yusal, daha çok bir akbabayı andırıyordu.

“Sonunda yüzünü gösterdin, Toshak. Tüm bunların arkasındaki

korkak hainin sen olduğunu tahmin etmiştim.” Erak, düz ve kontrollü

bir sesle konuşuyordu. Ama karşısındaki düşmanının pürüzsüz ses

tonuyla yarışabilmesine imkân yoktu.

Toshak’m yüzüne bir tebessüm yerleşti. “Dediğim gibi, Yüce Kont,

çok kurnaz bir insansın. Ama iş işten geçtikten sonra akıllansan ne

yazar? Bu keskin sezgilerini biraz daha erken harekete geçirmemiş

olman çok yazık. Sana kurmuş olduğum tuzağı savuşturma şansın

vardı. Odaya girdiğimde beni “Tüm bunların arkasında senin

olduğunu biliyordum,” diye karşılamanın sana hiçbir faydası

olmayacak, ne dersin?”

“Ben önceden bilsem de bilmesem de, senin bir hain olduğun

gerçeği baki kalacak. Ölmeyi hak ettiğin de öyle.”

“Şey, evet. Ama ne derler bilirsin, birine göre hain olan, diğerine

göre yurtseverin önde gidenidir. Korkarım bu durumda hayatını

kaybeden de sen olacaksın.”

“O durumda fidyeyi unutmanız gerekiyor,” diye araya girdi Halt.

Tülagi önderine bir göz attı. “Silah arkadaşın bu konuda neler his-

sediyor acaba? Altmış bin gümüşten olmak ister miydin, Yusal?”

Yusal, öfkeden alev alev yanan gözleriyle öne çıktı. Halt ile yüz yüze

gelerek bakışlarını kısa boylu Orman Muhafızı’na çevirdi. Parmağını

sözlerini vurgulayacak şekilde Halt’un göğsüne vurmaya başladı.

- 363 ~

JOHN FLANAGAN

“Sen bana Yusal diyemezsin!” diye bağırdı. “Bana ya Şeyh Yusal

ya da Ekselanslan şeklinde hitap edeceksin. Dediğimi anladın mı, seni

küstah yabancı?”

Halt, başını hafifçe yana eğip ondan bir yanıt beklenmemesine

rağmen birkaç saniye düşündü. “Benim anladığım şey şu,” dedi,

“senin Ekselanslıkla falan en ufak bir ilgin bile yok. Şeyh kelimesi ise

bir şeref unvanını temsil ediyor. Yüzünü lacivert bir kadın mendilinin

ardına saklayan bir adamın şerefli olmasını beklemiyorum.”

Yusal’ın gözleri, öfkeden çakmak çakmak olmuştu artık. Halt,

adamı dikkatle izliyordu. Düşmanının gözlerini takip etmeyi kendine

alışkanlık edinmişti. Zaten Yusal’m gözleri dışında, yüzünün hiçbir

yeri açık değildi.

Halt, Yusal’m ondan tarafa savurduğu ters yumruğa karşı

hazırlıklıydı. Hafifçe sağa kaydı ve yumruktan kurtuldu. Yusal, boşa

giden yumruğun etkisiyle sendeledi. Şansını yeniden denemek için

hışımla Halt’a doğru bir adım attı ancak Toshak, elini kaldırıp

“Dur!” dedi.

Halt’a yakından bir göz atarak ufak tefek Orman Muhafızı’nın

çürüklerden mosmor olmuş yüzünü inceledi.

“Sen şu Orman Muhafızısın, değil mi? Halt. Evet, adın buydu!

Senin hakkında duyduklanmı hatırladım. Üç sene önce Skandiya’da

anza çıkarmıştın. Şimdi de buradasın. Her kıtada yoluma çıkmasını

biliyorsun, değil mi? Şu yanındaki de Skandiya’ya gelen diğer Orman

Muhafızı herhalde. Doğru mu?”

Gilan’ı işaret etmişti. Toshak’la ikisi, daha önce tanışmamışlardı.

Hain savaş sırasında yalnızca Halt’un yanında genç bir delikanlı

olduğunu biliyordu.

FİDYE

“Aslım istersen...” diye açıklamaya başladı Gilan. Ama Halt

birden araya girerek “Haklısın,” dedi çabucak.

Gilan, şaşkın bir yüzle eski ustasına baktı ama bir şey söylememeyi

tercih etti. Toshak, yüzünü artık Yusal'a dönmüştü. “Okçular bunlar

mıydı? O kadar adamı öldürenler?”

Tülagi savaşçısı, başıyla onayladı. “Adamlarım onları öldürmek

istedi. Ama karşılık olarak yüksek bir fidye bedeli talep edebiliriz.”

Toshak başını iki yana sallayarak “Onları geri almak için kimse

para ödemez,” dedi. “Orman Muhafızları her gittikleri yerde sorun

çıkarırlar. Ayrıca çok tehlikelidirler. En iyisi, onları bir an önce

gebertmek.”

“Ben onlar için fidye talebinde bulunabilirim!” diyen Evanlyn’in

sesi, mağaraya hâkim olan ölüm sessizliğinde çınladı. “Ben bir...

diplomatım. Araluen Kralı’nı tanırım. Bu adamlar için büyük bir

fidye ödenmesini ayarlayabilirim.” Toshak’m meraklı bakışları,

Evanlyn’e doğru döndü. Te- muçilere karşı verilen savaş sırasında

Hallasholm’de değildi. Ama kulağına olan bitene dair hikâyeler

çalınmıştı: Orman Muhafızları’nm yanındaki kıza -yüksek rütbeli bir

Araluen asilzadesine- dair hikâyeler. Bu o kız olabilir, diye düşündü.

Gerçi hiç umurunda değildi; kızın kim olduğunun bir önemi yoktu.

Önemli olan, eşyaları arasında buldukları belgeydi.

“O ödeme işini her halükârda ayarlayacaksın zaten,” dedi.

“Arkadaşlarını öldürsek de öldürmesek de.”

Evanlyn itiraz etmek için ağzını açtıysa da adamın elindeki nesneyi

görünce bir anda sesi kesiliverdi. Silasya Konseyi için hazırlanan

ödeme emrini bulmuşlardı.

JOHN FLANAGAN

“Mühür basılmadan o belgenin hiçbir değeri yok,” dedi.

“Ama sen mührün nerede olduğunu biliyorsun, değil mi?” diye sordu

Toshak.

Evanlyn, adamın bakışlarını korkusuzca karşıladı. Teslim

olmalarından hemen önce mührü tabak biçimli havzanın için- / deki bir

kaya çıkıntısının altına gizlemişti. İyi ki de öyle yapmıştı. Sesinin nasıl

çıkacağına güvenmediği için bir şey söylemedi.

Toshak başını onaylarcasına salladı. Kızın sessizliği, şüphelerini

doğruluyordu. Yusal’a döndü.

“Şeyh Yusal, mührü bulması için hanımefendiyi siz olsanız nasıl ikna

ederdiniz acaba?”

Yusal’ın gözleri kısıldı ve yüzünü kaplayan peçesi hafifçe

kımıldadı. Evanlyn, adamın gülümsediğini fark etti. Tutsakların

tamamı Maşava’ya varıncaya dek Tülagiler tarafından yakından

izlenmişti. Evanlyn ile genç savaşçı arasındaki yakın ilişki, Yusal’m

gözünden kaçmamıştı. Horace’ı işaret etti.

“Şunun derisini yüzmeye başlarsak hatırlar bence,” diyerek,

hafifçe kıkırdadı. Sert ve boğuk sesiyle kulak tırmalayıcı bir biçimde

konuşmuştu.

Evanlyn, çaresiz bakışlarını Horace’a çevirerek olduğu yerde

donakaldı. Orada öylece durup Horace’a işkence edilmesini

izleyemeyeceğinin farkındaydı. Ama ondan isteneni yapması halinde

nasılsa öleceklerdi.

“Toshak?” Yumuşak ve sorgularcasına yükselen ses, Svengal’e

aitti. Hain Skandiyalı, yüzünde meraklı bir ifadeyle başını çevirdi.

Svengal devam etti.

“Benimle öylesine güreşe tutuşmaya ne dersin?”

FİDYE

“Öylesine mi?” diye tekrar etti Toshak.

Svengal sevimli bir ifadeyle gülümsedi. “Evet. O çirkin başını

boynundan ayırmak benim için öylesine bir hareket olacak. Şu

lacivert suratlı, koca burunlu arkadaşınınkini de öyle.” Son sözleri

ağzından tükürürcesine çıkarken, başını Yusal’dan yana çevirmişti.

Toshak, tek kaşını kaldırdı.

“Çeneni kapalı tutmalıydın, Svengal. Yaşamana izin verebilirdim.

Ama artık ne kadar kararlı olduğunu gördüğüme göre, şey...” Susup

karşısındaki gergin gruba bir göz attı.

“Öyleyse vardığımız noktayı şöyle bir özetleyelim, olur mu?” dedi.

Seleten’i işaret etti. “JVakir’in karşılığında fidye alınacak. Bu işten ucuz kurtuluyor ama benim onunla bir anlaşmazlığım yok. Öte

yandan, Erak ve Svengal ile var, dolayısıyla onlar ölecekler. Siz

Orman Muhafızları da öyle.” Horace’ı işaret etti. “Senin derini

yüzecekler ve şu genç hanımefendi de çığlıklarını dinleme ayrıcalığı

için bize çok miktarda para ödeyecek.” Tüm yüzlere bakarak

gülümsedi. “Atladığım kimse var mı? Yok mu? Pekâlâ, sizlere bu

anlattıklarım hakkında fikir yürüteceğiniz güzel bir gece diliyorum.”

Yüzündeki tebessüm bir anda yok oldu. Başını Yusal’a doğru

savurdu ve aynı anda arkalarını döndüler. Bir an sonra aklına bir şey

gelen Tülagi önderi, durup başını arkaya çevirdi. Onu dinlemelerini

istercesine sol elini havaya kaldırdı ve tutsaklara doğru yürüdü.

“Bir şey daha var,” dedi. Verdiği hızlı emir sonrası öne çıkan iki

muhafız, kollarından yakaladıkları Halt’u Yusal’ın önünde diz

çökmeye zorladılar. Tülagi Şeyhi Halt’un suratına

- 367 -

JOHN FLANAGAN

sağlı sollu yumruklar atmaya başladı ve Orman Muhafızı yüzü kanlar

içinde yana devrilinceye dek vurmaya devam etti. Toshak, keyifle

olanları izliyordu. Erak müdahale etmek için öne atılsa da midesine

bastıran kıvrımlı bir kılıç tarafından durduruldu. Yusal, nihayet nefes

nefese geriledi.

“Bırakın şunu,” dedi Halt’u tutan savaşçılarına. Adamların

kollarını bırakmasıyla birlikte Halt da yan baygın bir biçimde yüz

üstü kumların üstüne devrildi.

“Ayakların o kadar da hızlı değil artık, ha?” dedi Toshak. Yusal

kısa bir kahkaha attı ve birlikte arkalarını dönerek çıkışa yöneldiler.

Muhafızlar da elleri silahlarında gerileyerek mağaradan çıktılar ve

kapı gürültüyle kapandı. Takip eden sessizlik, kilitte dönen anahtarın

tıkırtısıyla bozuldu.

Derin ve sıkıntılı bir iç geçiren Gilan, hızla yarı baygın arkadaşının

yanma koşarak çömeldi. Halt’u hafifçe döndürerek yüzüne yapışan

kum ve kanları temizlemeye başladı. Evanlyn de hassas parmaklarıyla

Gilan’a katıldı.

Horace, yanlarında bırakılan su tulumunu getirip Evanlyn’e teslim

etti. Halt’un yüzünü nazikçe yıkayan kızı izlemeye başladı. Endişeli

bir ruh hali içindeydi. Daha önce Halt’un yenilgiye uğradığını hiç

görmemişti. Halt, durumun kontrolünü daima elinde tutardı. Halt, bir

sonraki adımın ne olacağını daima bilirdi.

“Sanırım hapı yuttuk,” dedi Horace. Halt’un elini kaldırıp

doğrulmaya başlamasıyla birlikte hepsi aynı anda öne doğru

hareketlendi. Evanlyn’in de ısrarıyla ayağa kalkmaktan vazgeçen

Orman Muhafızı, şişen ağzı ile yüzünden dolayı peltekleşmiş, boğuk

bir sesle konuşmaya başladı.

FİDYE

“Unuttukları bir şey var,” dedi. Sağlam kalan gözünde bir umut

ışığı yanıyordu. Diğer gözü, artık tamamen kapanmıştı.

Grubun diğer üyeleri, şaşkın şaşkın bakıştılar. Hiçbiri düştükleri

bu açmazdan bir çıkış yolu göremiyordu.

“Neymiş o, Halt?” diye dalga geçercesine sordu Evanlyn.

Sözlerinin çok ciddiye alınmadığını fark eden Halt, başını kaldırıp

prensesi dik bakışlarla süzdü. Ardından da kelimelerini vurgulayarak

konuştu:

“Will, hâlâ dışarılarda bir yerde.”

ill ile Ömer, nihayet kasabaya hâkim olan yüksek bir

tepeye ulaştıklarında güneşin ilk ışıkları Maşava’nm

beyaz badanalı evlerinden yansımaya başlamıştı.

W

Kasabanın yan tarafından uzanan dar hayvan patikalarını takip

ederek şafak öncesi karanlığında birkaç saat boyunca tırmanmış ve

kasabada olan biteni mükemmel bir biçimde gözleyebilecekleri elli

metrelik yükseltiye varmışlardı.

Üç tarafı alçak bir duvarla çevrili kasaba, artık gözlerinin

önündeydi. Dördüncü taraf ise arkada kalan kayalıklar tarafından

korunuyordu. Belli aralıklarla duvar boyunca gözetleme kuleleri

yükseliyordu, ama içlerinde nöbetçi bulunduğuna dair hiçbir işaret

yoktu. Will, bunu dile getirince, Ömer, başını kü- çümsercesine iki

yana salladı.

“Kasabalılar kulelere nöbetçi yerleştiremeyecek kadar tembeller.

Tülagiler ise bu civarda düşmanları bulunmadığına inandıkları için

kuleleri boş bırakıyorlar.”

Kasabadaki çok sayıda ateşten dumanlar yükseliyordu. Kekremsi

odun dumanı, Will’in burnuna kadar geliyordu.

FİDYE

Tüm mutfaklarda kahve pişiriliyordu. Kasabadan dışarı akan kadın

ve erkek gruplan kıvnmlı yolu kat ederek aşağı kesimdeki düzlüklere

ya da dağ tarafında kalan sıra sıra tarlalara gidiyordu. Will bunlar

kim, dercesine insanlan işaret etti.

“Tarla çalışanlan,” dedi Ömer, çocuğun dile getirmediği soruya

yanıt olarak. “Düzlüklerde mısır ve buğday, tarlalarda ise meyve ve

bazı sebzeler yetiştirilir.”

Maşava’da su sıkıntısı bulunmuyordu. Kasabanın dağlann içinden

geçen bir yeraltı kaynağına açılan bir dizi kuyusu vardı. Kuyulardan

bazılan borularla yüksekteki tarlalara, bazıları da alt kısımdaki

düzlüklere bağlanıyordu. Will bu kuru ve çorak ülkede geçirdiği süre

boyunca böylesine karmaşık bir sulama ve yetiştirme sistemine ilk kez

rastlıyordu.

“Tüm bunları kim inşa etti?” diye sordu.

Ömer, aldırmaz bir ifade takındı. “Kimse bilmiyor. Arridi- ler

yüzlerce, belki de binlerce yıldır burada olan tarla ve su kemerlerine

el koyup kasabayı baştan inşa ettiler.”

“Öyle ya da böyle, bu durum bize bir fırsat sunuyor,” dedi Will.

Ömer’in bakışları üstüne çevrilince devam etti. “Her gün kasabaya

bunca işçi girip çıkıyor. Adamlanndan bazılarının şehre sızmasını

sağlayabiliriz. Bir-iki kişilik gruplar halinde hareket etmeleri halinde,

bir günde elli adamımızı içeri sokmamız işten bile değil.”

“Ya sonra?” diye sordu Ömer.

“Kasabalılarla temas kurup aralannda saklanabilirler. Maşa-

valılar Tülagiler denen şu kann ağrısını kökünden halletmeye kararlı

insanlan bağırlanna basacaktır diye düşünüyorum?” Ömer’in

bakışlan kuşku doluydu. “Benim adamlarım ol-

JOHN FLANAGAN

maz,” dedi. “Yabancı oldukları hemen anlaşılır. Köylüler onlara

güvenmezler. Ha Tülagilere ihanet etmişler, ha Bedülinlere, onlar için

fark etmez.”

“Ama neden?” Duyduğu rahatsızlık nedeniyle Will’in sesi

yükselmişti. Ömer alelacele alçak sesle konuşmasını işaret etmek

zorunda

kaldı.

Sesler

dağlarda

uzak

mesafelere

kadar

yankılanabiliyordu. “Affedersin,” diye devam etti Will, “ama size

neden ihanet etsinler ki? Hepiniz aynı ulusun fertleri değil misiniz?”

Bedülin, başını iki yana salladı. “Aynı ülkede yaşıyor olabiliriz,

ama farklı kabilelerden geliyoruz. Bizler Bedüliniz. Onlar Arridi.

Aksanlarımız da farklı, âdetlerimiz de. Bedülinler ve Arridiler

birbirlerine pek güvenmezler. Adamlarım ağızlarını açtıkları anda

Bedülin oldukları anlaşılır.”

“Bu çok saçma,” diye gürledi Will. Bu kadar minik farklar

nedeniyle birbirlerinden ayrılmalarını insan zekâsına hakaret olarak

görüyordu.

Ömer omuz silkti. “Saçma belki. Ama işler böyle yürüyor.”

Will, aşağıdaki kasabaya bir göz atarak sokaklara dökülen çok

sayıda insanı izlemeye başladı. Düşünceli bir tavırla başparmağını

kemiriyordu.

“Ama dün gece oraya adamlarından birini gönderdin, değil mi?”

dedi.

Ömer, başıyla onayladı. Bedülin keşifçilerinden biri, karanlık

bastıktan sonra duvarı aşmıştı. Gece basınca geri dönecek ve

kasabada kulağına çalman gelişmeleri onlara aktaracaktı.

“Bir adam. Tek bir kişinin fark edilmeden hareket etmesi zor

değil, hele ki konuşmak zorunda olmadan yalnızca etrafına

FİDYE

kulak kabartmak zorundaysa. Ama aksanlan fark edilmeden oraya

elli adam sokmayı hayal bile edemeyiz.” Ömer, konuyu değiştirme

zamanının geldiğine karar verdi. Kasabanın arkasında kalan

kayalıklardaki mağaralardan birini işaret etti. Taze sabah havası içeri

girsin diye kapılan ardına dek açık bırakılan diğerlerinin aksine, bu

mağaranın kapısı kilitliydi ve önünde de bir düzine Tülagi askeri

aylaklık ediyordu.

“Arkadaşlannı depo görevi gören şu mağarada tutuyor olmalılar.”

Ellerini kaldınp gözlerine siper eden Will, kalabalık bir savaşçı

grubu tarafından korunan kapıyı gözlemeye başladı.

“Haklısın sanırım.” Birkaç dakika düşündükten sonra ekledi.

“Onlan kaçırmamızın bir yolu olup olmadığını merak ediyorum.”

Ömer, başını iki yana salladı. “Fark edilmeden ve yanında nöbetçileri

alt etmeye yetecek sayıda adamla depoya varsak bile, çıkaracağımız

sesler diğerleri tarafından duyulacaktır. Kasabanın içinden savaşarak

çıkmamız gerekir.”

Will’in gözleri tepelere, kasabanın üzerinde yükselen sarp

kayalıklara çevrildi.

“Ya tepeden aşağı insek? Ve aynı yöntemi kullanıp kaçsak?”

Ömer birkaç saniye düşündü. “İşe yarayabilir. Ama bunun için çok

sayıda halata ihtiyacın var. Yanımızda hiç halat yok,” diye konuyu

bağladı.

Will başıyla onayladı. “Öyleyse en iyisi, Halt ile diğerlerini şu

hücreden çıkarmalannı beklemek,” dedi-. Kendi kendine konuşuyor

gibiydi.

“Aklıma tutuklulan dışan çıkarmaları için bir tek neden geliyor,”

dedi Ömer. “Onları öldürmek.”

- 373 ~

JOHN FLANAGAN

Will bir şey söylemeden birkaç saniye Ömer’in yüzüne baktı.

“Aman ne kadar rahatladım, bilemezsin,” dedi.

m* -------------- ss~

Yusal, kasabadaki en büyük ve rahat eve el koymuştu. Evin sahibi

olan kasaba reisini ve ailesini zorla yanında bekletiyor, ona ve

muhafızlarına hizmet etmeye zorluyordu. Peçeli göçebe önderi

karşısında korkudan dehşete düşen karı kocanın hali, Yusal’a büyük

keyif

veriyordu.

İnsanların

kalplerine

korku

salmaktan

hoşlanıyordu. Ayrıca reis ve karısı gibi insanları aşağılamaya ve

hizmetkârların yerine getirmesi gereken ayak işlerini onlara

yaptırarak gururlarını yerle bir etmeye de bayılıyordu. Evin

salonunda bulunan kalın minderlere sereserpe yayılmış yatıyordu.

İçeri birkaç saniye önce giren reis, çökmek üzere olan karanlık

nedeniyle gaz lambalarını ve mumları yakmaya koyulmuştu. Yusal

gerekli miktarın iki-üç katı lamba ve mum yakılması konusunda

ısrar ediyordu. Gaz ve mum pahalı ve bu tür bir kasabada az

bulunan nesnelerdi. Bütün bu savurganlık karşısında çaresiz kalan

yaşlı adamın yılgın ifadesini görmeye bayılıyordu. Birkaç hafta içinde

üç aylık gaz ve mum stoğunu tüketmiş olacaklardı. Ama bu, Tülagi

liderinin umurunda bile değildi. Ne de olsa, kasabanın gaz, mum ve

gıda stokları tükenince yoluna devam edecekti.

Reisin karısı, kahve servisi yapmak için içeri girdi. Yusal’m talep

ettiği şekilde, fincanı uzatmak üzere diz üstü çöktü. Fincanı eline alan

Tülagi önderinin sert bakışları, kadının gözlerini kaçırmasına neden

oldu. Ağzını örten lacivert peçeyi kenara

- 374 -

FİDYE

çekerek kahveden bir yudum aldı. Ardından ayağıyla ittirdiği

kadının çamurlu zemine düşmesine neden oldu.

“Fazla hafif olmuş,” dedi.

Kadın yüzünü öteye çevirerek, odanın çıkışına doğru emeklemeye

başladı. Bir şeyler yemek ya da içmek için peçesini çıkardığında

Tülagi komutanına bakmaması gerektiğini çabucak öğrenmişti.

Gözlerini kaçırmakta yavaş kaldığı ilk seferinde Yusal, kadını

vahşice kırbaçlatmıştı.

Aslında kahvede hiçbir sorun yoktu. Reisin karısı, mükemmel bir

aşçıydı. Zaten Arridi kadınları kahve pişirmesini daha çocukken

öğrenirlerdi. Ama bu durum Yuşal’a otoritesini per kiştirmek için

güzel bir fırsat sunmuştu.

Evin dış kapısı açılıp Toshak’m içeri girmesiyle neşesi bir anda

kaybolup gitti.

Görgüsüz Kuzeyli’nin geldiği duyuruluncaya dek usulen

beklemesi ve Şeyh’e takdim edilmesi gerekiyordu. Peçesini hızla

yerine takan Yusal, dik bakışlarını Toshak’a çevirdi.

“Girmeden önce dışarıda beklemelisin,” dedi. “İçeri girmek için

iznimi beklemen gerekiyor.”

Toshak umursamazca omuz silkerek “Bir dahaki sefere öyle

yaparım,” dedi. Skandiyalının laubali tavrı, âdetlerin umurunda bile

olmadığını gösteriyordu. “Baksana,” diye merakla ekledi, “sen şu

peçeyi hiç çıkarıyor musun?”

İçeri girdiğinde Yusal’m çabucak peçeyi yerine taktığını fark

etmişti. Tülagilerin lacivert peçeleri bir süredir dikkatini çekiyordu.

Sadece Yusal peçesini hiç çıkarmıyormuş gibi duruyordu.

“Evet,” diye kestirip attı Yusal. Ses tonu, Toshak’a bu konuda

JOHN FLANAGAN

daha fazla konuşmayacağını söylüyordu. Aslında Yusal’ın peçesini

hiç çıkarmayışının bariz bir nedeni yoktu. Bazıları yüzünün çok

biçimsiz olduğuna, bazıları ise peçenin altında bir insan yüzü

bulunmadığına inanıyordu. Dedikoduların ve hakkındaki bu

belirsizliğin devam etmesi için peçeyi çıkarmamaya özen

gösteriyordu. Bu, insanların ondan korkmasını sağlayan o güç ve

gizem perdesinin daha da güçlenmesini sağlıyordu.

Yusal’m bu konuda daha fazla konuşmayacağını fark eden

Toshak, peçe hakkında soru sormaktan vazgeçti. Yeleğinin içinden

çıkardığı küçük bir nesneyi Şeyhle doğru fırlattı.

“Bak ne buldum. Yabancıların kampını araştırmaları için geride

birkaç adam bırakmıştım. Yanlarında bununla döndüler.”

Yusal, elinde tuttuğu nesneyi çevirip inceledi. Evanlyn’in yanında

taşıdığı mührün muhafaza edildiği kutucuktu bu.

“Mührün yanında olması gerektiğini biliyordum ama onu

eşyalarının arasında bulamamıştık. Bu da yalnızca bir tek anlama

geliyordu; teslim olmadan önce mührü saklamış olmalıydı. Çorak bir

arazi olduğu için adamlarım onu çabucak bulmuş.”

Yusal, peçesinin altında memnuniyetle gülümsedi. Kuzeylinin

hoyrat tavırlarını bu seferlik affetmeye karar vermişti.

“Mükemmel. Çok iyi düşünmüşsün,” dedi.

“Artık belgeyi tamamlayabiliriz,” diye ekledi Toshak. “Bu da

altmış altı bin gümüş demek.”

“Adam başı otuz üç bin,” diye fısıldadı Tülagi önderi. Kelimelerin

ve telaffuz ettiği rakamın adeta tadını çıkarıyordu. Ama Toshak

başını iki yana salladı.

“Hepsi senin olsun,” dedi. “Ben para istemiyorum. Telafi ücreti

olarak sayarsın.”

FİDYE

“Telafi mi? Neyin telafisi? Benden ne istiyorsun?” diye sordu

Yusal. İnsanların bu kadar yüksek miktarda paralardan

vazgeçmesine alışkın değildi. Ama Toshak içinde bulundukları

durumu fedakârlık etmeye değer buluyordu. Yüce Kontluk makamı

için otuz üç bin gümüşten kolayca vazgeçebilirdi.

“Fidyeleri unut,” dedi Toshak. “Bütün esirlerin öldürülmesini

istiyorum.”

Yusal’ın gözleri şaşkınlıktan faltaşı gibi açıldı. “Hepsinin mi?”

Skandiyalı başıyla onayladı.

Yusal, düşünmeye başladı. Seley el’ten epey para ederdi. Ama

altmış altı bin gümüşün yanma bile yaklaşamazdı. Ayrıca Wakir

yıllardan beri Yusal’m tekeline çomak sokan kişi olmuştu. Onun var

olmadığı bir dünya çok daha keyifli bir yer olacaktı. Yerine geçecek

olan kişi, Tülagilerin peşine takılmak konusunda o kadar hevesli biri

olmayabilirdi de.

Evet, diye düşündü, Seley el’ten’siz bir dünya çok daha yaşanası

bir yer olur. Skandiyalılar ile genç Araluenli savaşçı, umurunda bile

değildi. Ama kıza yazık olacaktı.

“Kızı niye öldürüyoruz?” diye sordu. “Köle pazarında çok para

eder.”

“İşin yarım kalmasını istemediğim için hepsinin ölmesini

istiyorum,” diye cevap verdi Toshak. “Kızın Araluen’de sözü geçen

tanıdıkları bulunuyor. Araluenliler de Erak’la çok yakınlar. Bir köle

kaçabilir ya da başka birilerine satılabilir. Yüce Kont olduğumda,

Erak’ın ortadan kaybolmasında parmağım olduğuna dair

dedikoduların çıkmasını istemiyorum. Kızın ölmesi, bu olasılığı sıfıra

indirecek.”

Yusal anlayışlı bir yüz ifadesiyle başını salladı. Duydukla-

- 377

JOHN FLANAGAN

n kulağına mantıklı geliyordu. Kızın bir gün kaçıp Araluen’e ulaşma

ihtimali çok düşüktü. Ama küçük de olsa bir risk alınmış olacaktı. Bu

tür durumlarda yüzde yüz emin olup kendini garantiye almak en

doğrusuydu. Hem toplu bir idam sahnesi, Maşavalılara da iyi bir

ders olur, diye içinden geçirdi. Tıpkı lacivert peçesi gibi bu katliam

da Yusal’ın etrafını saran esrarengiz ve efsanevi havayı

güçlendirecekti.

“Pekâlâ,” dedi sonunda. “Ama hepsini birden öldüreceksek, bunu

bir törenle yapmalıyız.”

Toshak umursamadığını belli edercesine omuz silkti. “Nasıl

istersen,” dedi. “Törenli ya da törensiz, her biri öbür dünyayı

boyladığı sürece bana göre hava hoş.”

Onları öldürecekler, ha? Hepsini mi?” diye sordu Will

kuşkuyla.

Ömer ile ikisi, Maşava’nın kuzeyindeki gözlerden uzak vadiye

kurulu Bedülin kampına dönmüştü.

Bütün günü Maşava’nın harap duvarlarının içinde geçiren

Bedülin casusu Şarık, başıyla onayladı.

“Rastladığım tüm Tülagiler aynı şeyi söylüyordu. Kasabalılara da

ilan ediyorlar. Bir tür gövde gösterisi yapmaya hazırlanıyor

olmalılar.”

Ömer, kaygıyla dudaklarını büzerek “Yusal’dan da bu beklenirdi

zaten,” dedi. Dehşet içindeki Will, Şeyh’e döndü.

“Ama onun tutsakları fidye karşılığında takas etmeyi tercih

edeceğini söylemiştin!” dedi. Ömer omuz silkti.

“Normal şartlar altında, evet. Ama belki de şu Toshak denen

adam, ona farklı bir öneride bulunmuştur.”

Şarık, onlara Tülagi kampında bulunan ve Yusal’m dengiy- miş

gibi hareket eden bir Skandiyalıdan da söz etmişti. Will, bunu

öğrenince adamın Toshak olduğuna kanaat getirmişti.

JOHN FLANAGAN

Svengal onlara haftalar önce Araluen’de, Erak’ın bu ihanetin

arkasında Toshak’ın bulunduğundan şüphe ettiğini anlatmıştı.

Ömer sözlerine devam etti: “Yusal ayrıca, acımasızlığını

kanıtlayabileceği bu tür fırsatlara bayılır. Bu şekilde ona daha kolay

boyun eğilmesini sağlıyor. Kasabada gerçekleşecek toplu bir idam,

bu civarlarda yıllarca hatırlanacaktır. Söylentiler kulaktan kulağa

yayılacak ve bir dahaki sefere bir köyü işgal etmeye kalkıştığında işi

çok daha kolaylaşacaktır.”

Will, olan bitenler hakkında kafa patlatmakla meşguldü. Toshak,

Tülagi önderine fidyeden vazgeçmesi için ne önermiş olabilirdi?

Sorunun bir tek mantıklı yanıtı bulunduğunu fark etti.

“Garanti mektubunu ve Evanlyn’in mührünü buldu,” dedi. Yine

kendi kendine konuşur gibiydi. Ömer ve Şarık'ın meraklı bakışları,

genç Orman Muhafızı’nın üstünde toplandı.

“Mektup mu?” diye sordu Ömer. Will çabucak Erak için ha-

zırlamış oldukları fidye ödemesinden söz etti. Bedülin önderi,

onaylarcasına başını salladı.

“Olabilir. Yusal’ı ikna etmek için yeterli bir meblağ.”

Will bir kez daha Şarık’a döndü. “Tutukluların ne zaman infaz

edileceğini öğrenebildin mi?”

“Altıncı Gün’de,” diye cevap verdi casus. “Törenli infazlar,

genellikle dokuzuncu ve onuncu saatlerin arasında gerçekleştirilir.”

Altıncı Gün dediği, haftanın altıncı günüydü. Dini törenlerin

düzenlendiği Yedinci Gün’ün öncesindeki tatil gününden söz

ediyordu. Altıncı Gün’de pazar meydanında gıda ve ticari mallar

sergilenir ve kasaba sakinleri dinlenip çarşı pazarın tadını

FİDYE

çıkarırdı. En azından kasabaları göçebe baskıncılar tarafından işgal

edilmeden önce öyleydi, diye geçirdi Will içinden.

“Öyleyse iki günümüz var,” dedi. Ardından akima bir fikir geldi.

“Pazann kurulmasını engellerler mi acaba?”

Ömer başını iki yana salladı. “Hiç sanmam. Yusal’ın mantığına

göre, ne kadar fazla insan evinden çıkıp infazları izlerse, o kadar

iyidir.”

Aklı düşüncelerle dolup taşan Will, eliyle çenesini ovuşturdu. “Bu

durumu avantajımıza kullanabiliriz”, dedi dalgınlıkla. “Etrafta daha

fazla sayıda insan olması, adamlarımızın içeri sızmasını

kolaylaştırır.”

“Sana söylemiştim,” diye araya girdi Ömer. “Ağızlarını açtıkları

anda adamlarımın yabancı oldukları anlaşılacaktır.” “Yanımızda

yirmi beş Arridi askeri olduğunu unutuyorsun galiba?” diye cevap

verdi Will. Ömer’in gözlerindeki anlayışlı bakışları fark edince,

fikirlerini dile getirmeye hızla devam etti. “Her birini seninkilerden

biriyle eşleştiririz. Pazara ürün getiren çiftçilerin arasına karışırlar.

Hatta bazıları bir gece önce bile yola çıkabilir. Kasabalıların Bedülin

aksanma tepki vermemeleri için tüm konuşmaları Arridiler yapar.

Böylece elli adamımızı içeride konuşlandırmış oluruz.”

“Bu dediğin işe yarayabilir,” dedi Ömer. “İyi iş çıkardın, Şarık,”

diye ekledi. Casusun yorgun olduğunu ve adamcağızı yatağından

daha fazla alıkoymaması gerektiğini fark etmişti. “Gidip yemek ye ve

biraz dinlen.” Ardından hemen yakınlarda oturup konuşmaları

dinleyen Hasan’a döndü. “Bize şu Arridi teğmenini bul,” diye

çmretti. “Yanımıza gelmesini söyle.”

~ 38i ~

JOHN FLANAGAN

IB»-

S*

Alum, plam hevesle kabul etti. Seleten’e adamlanyla birlikte çölde

hayatta kalacaklarına ve onu kurtarmak için peşinden geleceklerine

dair söz vermişti. Ayağına gelen fırsatı fazla düşünmeden kabul etti.

Yusal ile -bu kez silahlı bir şekilde- bir kez daha karşılaşmayı dört

gözle bekliyordu. Ancak Will ile Ömer, bir detayı gözden

kaçırmışlardı. Alum, Ömer’in başındaki kefiyeyi işaret etti.

“Şunları çıkarmanız gerekecek,” dedi. “Tüm adamlarınız sarılı

beyazlı kefiyeler takıyor. Maşavalılannkiler ise düz beyaz renkte.”

İyi bir noktaya değinmişti. Bedülinler başlıklarına son derece

alışkın oldukları için bu husus kolayca gözden kaçmıştı. Teğmenin

haklı olduğunu kavrayan Ömer, başını birkaç kez salladı.

“Kendimize beyaz kefiyeler hazırlarız,” dedi. Kasabaya gitmeyen

adamların pelerinlerini kullanırız. Yeterince beyaz kumaşımız var.”

“Bana kalırsa sen, kasabaya infazdan önceki gece gitmelisin,”

dedi Will, Alum’a dönerek. “Ben de seninle gelirim. Kasabayı

inceleyip ok atabileceğim yüksek bir nokta bulmam gerek. Birileri

bizi sorgulamaya kalkarsa, onlara çenelerini kapalı tutmalarını

söylersin.”

“Kulaklarına dövüş başladığında her türlü yardıma ihtiyaç

duyacağımızı da fısıldayabilirsiniz,” dedi Ömer kuru bir sesle. Ama

Alum başını iki yana sallıyordu.

“Hiç sanmam,” dedi. “Kasabalılar kendilerini savunmak

FİDYE

için parmaklarım bile kıpırdatmayacaklardır. Ayrıca resmi yetkililer,

bu tür kasabalarda pek sevilmezler. Bana kalırsa infazı iple

çekiyorlardır.”

“Benim nerede olmamı istersin?” diye sordu Ömer. Farkında

olmadan bu meselede ipleri Will’ in eline bırakmayı tercih etmişti.

Ömer’in savaşçılık bilgisi, açık arazide hızla hareket eden süvari

baskınlarına yönelikti. Sokak aralarında yaşanacak olan göğüs göğse

bir dövüşü planlamak konusunda acemiydi. Genç yabancının bu

işlerden anladığını sezmişti.

“Sen vereceğimiz işaretle birlikte kalan birliklerini kasabaya

sokacaksın,” diyen Will, saks bıçağının ucuyla toprağa çabucak kaba

bir harita çizdi. “Kasabanın kuzey kesiminde küçük bir dere yatağı

bulunuyor; bu sabah görmüştük, hatırlarsın.”

Başını kaldırıp Ömer’le göz göze geldi. Ömer başıyla onayladı.

Orayı hatırlıyordu. “Bir gece önce adamlarını oraya götürüp

saklayacağız. Kasabayla aralarında yalnızca yetmiş metre kadar

mesafe olacak. Tülagiler, Halt ile diğerlerini dışarı çıka- rıncaya

kadar bekleyeceğiz...” Açıklamaya ara verip tavsiye istercesine

Alum’a bir göz attı. “Tutukluları normalde teker teker mi yoksa hep

birlikte mi infaz ederler?”

“Hep birlikte,” dedi Alum. “Onları dokuzuncu saatten hemen

önce dışarı çıkaracaklardır.”

“Bu arada,” dedi hastalıklı bir meraka kapılan Will, “infaz hangi

yolla gerçekleşecek? Asılacaklar mı?”

Ömer başını iki yana salladı. “Bizim âdetimiz öyle değildir. Biz

infazda kılıç kullanırız. Yusal, arkadaşlarının kafalarını kestirecek.”

JOHN FLANAGAN

Şeyh'in sözleri, Will’in kalbinin sıkışmasına yol açmıştı. Gözünün

önüne cellâdın kılıcının önünde diz çöken Halt, Horace ve Evanlyn

geliyordu. Evanlyn! Midesi bulanmaya başlamış, nefes alıp verişi

hızlanmıştı. Gözlerini kapayarak bu korkunç görüntüyü akimdan

çıkarmaya çalıştı. Ya başarısız olursam? Sorunun zihninde

yankılandığını duyabiliyordu. Ya başarısız olursam?

Elinin üstünde sert bir temas hissedince, gözlerini açtı. Ömer,

yaklaşarak genç Orman Muhafızı ’nın elini yakalamıştı.

“Bunun olmasına izin vermeyeceğiz,” dedi Ömer. Will’i pençesine

almış olan ani korkuyu geçirecek kadar ikna edici bir sesle

konuşuyordu. Sakinleşen genç Orman Muhafızı, başını çöl

savaşçısına doğru minnettarlıkla sallayarak kendine geldi. Ömer,

genç adamın gözlerine yeniden o kararlı ifadenin yerleştiğini fark

edince, elini geri çekti.

“Kendine mevzi alacak bir nokta seçtin mi?” diye sordu.

Will, başıyla onayladı. “Kuzey duvarındaki gözetleme ku-

lelerinden birini düşünüyordum.”

İnfazların gerçekleştirileceği pazar meydanını iyice görebileceği

bir konuma ihtiyacı vardı. Ayrıca atışlarının başarılı olabilmesi için

yüksek bir yerde durması gerekiyordu. Yusal, büyük ihtimalle

çıkabilecek aksilikleri önlemek için adamlarını infaz alanının

yakınlarına konuşlandıracaktı. Belanın yüz metre yukarıdan

gelmesini beklemeyecekti.

“İyi fikir,” diye onayladı Ömer. Alum ile birlikte genç adamı

ilgiyle izliyorlardı. Ömer, Will’in nişancılığına kendi gözleriyle şahit

olmuştu. Alum ise Halt ile Gilan’ı iş başında iz

~ 384 ~

FİDYE

lemişti. Genç Orman Muhafızı arkadaşlarının yarısı kadar bile

yetenekliyse, çok ilginç bir sabah bizi bekliyor, diye düşündü.

“Yusal’ı vurmayı mı planlıyorsun?” diye sordu Alum. Aslına

bakılırsa Tülagi önderiyle bizzat ilgilenmeyi hedefliyordu, ama

Yusal’m bir okun ucunda can vermesi halinde pek de hayal

kırıklığına uğramayacağını fark etti. Dalgınlıkla alt dudağını dişleyen

Will, kuma çizmiş olduğu kasaba haritasına bakıyordu.

“Sanırım,” dedi. “Önceliğim cellâtta olacak. Arkadaşlarımın

yanına bile yaklaşmasına izin veremem. Adamlarımızdan infaz

alanının mümkün olduğunca yakınında durup kalabalığa

karışmalarını isteyeceğim. Cellâdın vurulmasını takiben, Ömer ile

adamları yetişinceye kadar Tülagileri meşgul etmeleri gerekebilir.

Ben de bir başkasının cellâtlığa soyunması ihtimaline karşın Halt ile

diğerlerini koruyacağım. Ortalıkta dolanmaya devam ederse,

Yusal’m da işini bitirebilirim.”

“Ne zaman saldırıya geçeceğimi bilmem için bir işarete ihtiyacım

olacak,” dedi Ömer.

“Adamlarımdan biri, bölüğün borazancısı,” diye cevap verdi

Alum. “Will cellâdı vurur vurmaz borusunu öttürür.”

“Öyle olsun,” dedi Will. “İşleri biraz daha kolaylaştıralım. Kuleyi

dikkatle izleyin. Benim oraya tırmandığımı gördüğünüz anda

adamlarınızı vadiden çıkarmaya başlayın. Nasıl olsa o tarafı gözleyen

kimse olmayacak. Herkes pazar yerindeki töreni izliyor olacak.”

“Tamam.” Zihinleri detayların üstünden geçerken, kuma çizilmiş

basit haritaya bakmakta olduklarını fark ettiler. Oldukça basit bir

planımız var, diye düşündü Will. Bu aslında

~ 385 -

JOHN FLANAGAN

iyiye işaretti. Basit planların aksama ihtimalleri çok daha düşük

olurdu.

Ömer, başını kaldırıp genç adamın yüzüne bir göz attı.

“Kasabaya bir gece önceden gideceksen, yüzünü biraz boyamamız

gerekecek,” dedi. Will’in yüzünü parmaklarının arasına alıp sağa

sola çevirdi ve ay ışığı altında inceledi. Will, Arrida’da geçirdiği

zaman boyunca oldukça yanmıştı ama sıradan bir Bedülinli kadar

koyu tenli değildi. Kahverengi saçları ve gözleri geçer not alırdı belki

ancak cildinin açık rengi, onu ele verecekti.

“Belki cildini karartmak için biraz kafay kullanabiliriz,” dedi

Ömer dalgınlıkla. Ardından da sırıtarak ekledi, “burnunun biraz

daha büyük olmaması ne kötü.”

Will, çölde Ömer’e burnu hakkında söylediklerini hatırlayarak

sırıttı. Şeyh, bunun üzerine Alum’a döndü.

“Adamlarını bilgilendirsen iyi olur, yüzbaşı. Ben de en iyi

savaşçılarımdan yirmi beşini yanlarına katacağım. Yarın eşleşerek

birbirlerini tanımaya başlasınlar.”

Alum, ayağa kalkarken tereddüt etti. “Yüzbaşı mı?” dedi. “Ama

ben yalnızca bir teğmenim.”

Ömer, başını iki yana salladı. “Şu an itibariyle rütbeni yükselttim.

Kasabalılara sözünü geçirmen gerekebilir. Bir teğmenin sözünü

kimse dinlemez.”

Alum, gülümseyerek “Haklısınız,” dedi kederli bir sesle. “Hem de

çok.”

~ 386 -

utuklular, gün boyu çekiç sesleri duymuşlardı. Tülagilerin

pazar meydanında bir şeyler inşa ettikleri anlaşılıyordu.

Daha doğrusu, elleri silahlarında bekleyen Tülagiler, kasaba

T

halkını inşaat işinde çalışmaya zorluyordu. Ama geniş mağara kapısı

her an kapalı ve kilitli tutulduğu için, esirlerin bunu bilmelerine

imkân yoktu. Gizemli sesler, Gilan’m dikkatini dağıtıyordu. Normal

şartlar altında bu tür gürültülere kafasını hiç takmazdı. Ama o eski

depoda oturarak geçirdikleri saatler boyunca çok sıkılmıştı.

Dolayısıyla dışarıdaki inşaat seslerini giderek şiddetlenen bir merakla

dinliyordu.

“Rahatla,” diye eski çırağım belki onuncu kez uyardı Halt. Genç

Orman Muhafızı, mağaranın kum zemini boyunca volta atıyordu.

“Yapamam,” dedi. “Dışarıda neler olup bittiğini bilmek is-

tiyorum.” Yanına gelip yüzünü Halt’a doğru çevirdi. “Olağandışı bir

şeyler olduğunun farkında değil misin?” dedi.

Halt, aldırmadığını belli eden bir hareket yaptı. “Eminim

~ 387 ~

JOHN FLANAGAN

öyledir. Ama ne olduğunu öğrenme şansım bulunmadığına göre,

kendimi yormayacağım.”

Gilan, loş bir ışıkla aydınlanan mağara boyunca bakınarak

kendisine destek aradı. Erak ile Svengal, bir köşeye bağdaş kurup

oturmuş, hayali paralar karşılığında bir tür zar oyunu oynamakla

meşguldüler.

“Siz ikiniz dışarıda olanları merak etmiyor musunuz?” diye sordu

Gilan.

Erak başını kaldırıp omuz silkerek “Büyük olasılıkla pazar yeri

için bölmeler inşa ediliyordur,” dedi.

Gilan, başını öfkeyle iki yana salladı. “Büyük olasılıkla, ha! Bu

kadarı sana yetiyor mu?”

Erak, birkaç saniye düşündükten sonra “Evet,” dedi sadece.

Gilan’ın elleri sıkıntıyla iki yana açıldı. “Peki, ama gerçeği

öğrenmek istemiyor musun?”

“Hayır.”

Büyük ihtimalle gerçekten de pazar yerinin bölmeleri inşa

ediliyordur, diye zihninden geçirdi Erak. O an için beynine başka bir

alanda ihtiyaç duyuyordu. Svengal’le oynadıkları oyun boyunca

kazandığı ve kaybettiği paraların hayali bir hesabını tutuyordu.

Keskin bir zekâ gerektiren bir işti, zira Svengal, kaybettiği para

miktarını kolay kolay unutmazdı.

“Sanırım şu ana dek bana on yedi bin üç yüz kron borçlandın,”

dedi yardımcısına.

“Doğru. Senin bana borçlu olduğun on yedi bin iki yüz kronu o

rakamdan düşeriz,” diye cevabı yapıştırdı Svengal.

~ 388 ~

FİDYE

Erak’ın kaşları çatıldı. “Borcumun o kadar çok olduğundan emin

misin?”

Svengal başıyla onayladı. “Kesinlikle eminim.”

Erak yine omuz silkti. Svengal haklıydı aslında, ama öğle yemeği

getirildiğinde, kazanmış olduğu dört yüz kronu belki unutmuştur

diye şansını denemişti. Maalesef şansı yaver gitmemişti.

“Öyleyse bana iki yüz kron borcun var,” dedi masum masum.

Zarlara uzandığı an, Svengal’in yüzünde kederli bir ifade belirdi.

“Yüce Kontların adamlarını alenen soyup soğana çevirmelerinin

bir gelenek olduğunu biliyorum, Erak. Ama şu işi matematik

hesaplan yerine vergiler aracılığıyla yapsan olmaz mı?” dedi Svengal.

“Son kontrol ettiğimde on yedi bin üç yüzden on yedi bin iki yüz

çıktığında geriye yalnızca yüz kron kalıyordu.” “Tamam, yahu,” dedi

Erak. Hatasını yeni anlamış numarası yapıyordu. Alaycı bir ifadeyle

homurdanan Svengal, önderinin elindeki zarlara uzandı.

“Aynca sıra da bende. Sende değil.”

“Tamam, yahu,” dedi Erak yine. Bakışlarını mağara tavanına

diken Svengal, zarlan alarak atmaya hazırlandı.

O sırada “Bir şey daha var...” diye söze başladı Gilan.

“Aman Tannm,” dedi Halt bıkkınlıkla.

Gilan, devam etmeden önce eski ustasına bir göz attı. “Bir şey

daha var,” diye tekrarladı. “Nöbetçiler bize tuhaf bakıyorlar, fark

edeniniz oldu mu? Yemeğimizi, getirdiklerinde, sanki. .. pis pis

gülüyor gibiler.”

- 389 -

JOHN FLANAGAN

“İçleri mutlulukla doludur da ondan,” dedi Halt.

Gilan, başım iki yana salladı. “Yılışık yılışık sırıtıyorlar. Orada

bir şeyler dönüyor. Hissedebiliyorum.”

“Dostum,” dedi Seleten, “enerjini endişe ederek harcaman hiç

doğru değil. Biraz rahatlasana.”

Gilan, inatçı bir tavırla başını yine iki yana salladı. “Hazır olmak

istiyorum,” dedi. Evanlyn’in meraklı bakışları genç Orman

Muhafızı’na döndü.

“Ne olduğunu bile bilmeden nasıl hazır olacaksın ki?” “Öyleyse

ben de her şeye karşı hazılıklı olurum,” dedi Gilan.

“Ki bu da hiçbir şeye karşı hazırlıklı olmamanla eşdeğer,” diye

mırıldandı Halt. Gerçi Gilan’m da duyabileceği kadar yüksek sesle

mırıldanmaya özen göstermişti.

Genç Orman Muhafızı, ona yanıt vermek üzere nefes aldı, ancak

tam o sırada kapıdan gelen anahtar tıkırtısı üzerine, tüm gözler

kapıya çevrilmişti. Kocaman kapı, paslı menteşelerinden çıkan sinir

bozucu gıcırtılar eşliğinde açıldı ve ellerinde akşam yemeklerini

taşıyan iki muhafız içeri girdi. Dışanda, akşamın son ışıkları da

kasabayı terk ediyordu. Kasabanın arkasındaki tepelerin batıdan

gelen ışıklan önlemesi nedeniyle hava, açık çöl arazisinde olduğundan

daha çabuk karanyordu.

Evanlyn, Gilan’in uyansını dikkate alarak soğuk kahve, pide ve

bir avuç hurmadan oluşan yemeklerini bırakan muhafızları

izliyordu. Adamlardan biri, kızın bakışlannı fark ederek ona sırıttı.

İşte, diye düşündü Evanlyn, Gilan’ın hakkı varmış. Nöbetçinin

suratında hiç de sevimli bir tebessüm yoktu. Daha çok başınıza berbat

bir şey geleceğini biliyorum, der gibi gülümsüyordu.

- 390 ~

FİDYE

Muhafızın boğazına doğru kaldırdığı eliyle yaptığı temsili kesme

işareti ve ardından da kendince ölü taklidi yapması ise şüphelerini

kesinlikle doğruluyordu.

Horace ise bu sırada dışarıya bir göz atabilmek üzere muhafızlar

ve diğer tutuklular tarafından fark edilmeden kapıya yaklaşmıştı.

Ayrılmak üzere arkalarım dönen ve durumun farkına varan Tülagi

nöbetçileri tarafından, kaba hareketlerle arkadaşlarının yanma itildi.

“Bundan hiç hoşlanmadım,” dedi Evanlyn endişeyle.

Horace bir an tereddüt ettikten sonra, gördüklerini dostlarıyla

paylaşması gerektiğini fark etti.

“İnşa ettikleri şeyin ne olduğunu duymak, hiç hoşunuza git-

meyecek. Meydanın ucuna, merdivenlerle çıkılan ve yerden iki metre

yükseklikte büyük bir platform kuruyorlar.”

“Bir tür sahne gibi mi yani?” diye sordu Erak. “Belki de bir

gösteriye hazırlanıyorlardır.”

“Ya da bir idam törenine,” dedi Horace.

m» ------------- s?-

Will ile Alum, kasabaya dönen sayısız tarla çalışanının arasına

karışmışlardı. Ana girişte Tülagi nöbetçileri bulunuyordu elbette,

ama yanlarından geçip giden Arridi işçilerine dikkat etmiyorlardı.

Çevredeki köy ve kasabalara zorbalıkla el koydukları zaman içinde

Tülagiler, hiç gerçek bir direnişle karşılaşmamışlardı. Arkalarında,

kasaba

sakinlerinin

yaşamlarına

devam

edip

kendilerini

toparlayabilecekleri kadar erzak bırakmaya özen gösterirlerdi.

Soyup soğana çevirdikleri bir kasaba

JOHN FLANAGAN

ya bir daha yıllarca uğramazlardı. Bunun bir sonucu olarak da

Arridiler, arada sırada yaşanan bu baskınları hayatlarının bir

parçası olarak kabullenmeye başlamışlardı. Hoş tecrübeler değildi

belki, ama uğrunda ölmeye de değmezdi.

Will, etraflarındaki kalabalığın içinde en az üç Arridi- Bedülin

çiftini seçebiliyordu. Alum’a bir göz attığında, teğmenin de askerleri

fark etmiş olduğunu anladı.

“Hadi kendimize bir kahvehane bulalım,” dedi usulca. “Sırtım

ağrımaya başladı.”

Her ikisi de sırtlarında çok miktarda yakacak taşıyordu. Bütün

öğleden sonrayı çevredeki dere yataklarıyla vadilerden odun

toplayarak geçirmişlerdi. Çorak çölün aksine, kuzeydeki dağların

yamaçları cılız ağaç ve çalılardan oluşan seyrek bir bitki örtüsüyle

kaplıydı. Tepeleri besleyen yeraltı akıntıları, bitkilerin büyümesi için

yeterli miktarda su taşınmasını sağlıyordu.

Odun demetleri, satış yapmak için girdikleri han ya da kah-

vehanelerdekiler tarafından güleryüzle karşılanmalarını sağla-

yacaktı. Arridilerin daima yakacağa ihtiyaçları oluyordu. Ayrıca

kapıdaki Tülagi nöbetçilerinin arasından geçerken, Will’in açık tenli

yüzünü saklaması da mümkün olmuştu. Taşıdığı yükün altında sırtı

kamburlaştığı için yüzünü öne eğerek kapıdan içeri girmişti.

Aslında odunları taşımalarının çok daha önemli bir nedeni vardı.

Will’in uzun yayı ve ok kılıfı, sırtındaki demetin içine gizlenmişti.

Şehir merkezini geçerken, Will batı ucundaki geniş platforma

kaçamak bir bakış attı. Platformun hangi amaçla kurulmuş olduğu

anlaşılıyordu.

FİDYE

“Hazırmış gibi duruyor,” diye fısıldadı. Alum da başıyla onayladı.

“Hadi buradan uzaklaşalım. Meydanda fazla göz önündeyiz.”

Pazar meydanı ve o korkunç ahşap platformdan uzaklaşarak, dar

sokaklardan birine daldılar. Yolun onları ne tarafa çıkaracağına dair

bir fikirleri yoktu. Ama her ikisi de dikkat çekmemeleri gerektiğinin

farkındaydı. Sabit adımlarla kıvrımlı sokak boyunca ilerlediler. Will,

arazinin doğal eğimli yapısını takip eden patikanın hafifçe yukarı

tırmandığını fark etti.

Alum kolundan çekiştirince, Arridi subayının işaret ettiği ara

sokağa bir göz attı.

Yaklaşık otuz metre ötelerinde, diğer evlere göre daha geniş ve

çift katlı bir yapı yer alıyordu. Sokağın üzerinde asılı duran tabelaya

silik Arridi harfleri boyanmıştı.

“İşte bir han,” dedi Alum ve binaya doğru yürümeye başladı.

Geceyi bir handa geçirme kararı almışlardı. Çifter çifter gezen

diğer askerler de kasabadaki han ve kahvehanelere dağılacaklardı.

Hanlarda elli adamı birden yatıracak kadar yer olmadığı ortadaydı.

Ancak bu tür ticaret kasabalarında, pazar yerini çevreleyen binaların

üstlerine meydana doğru uzanan tenteler açılması adettendi.

Kasabaya pazar yerinde tezgâh açmak için gelen gezgin işçi ve diğer

çalışanlar, geceyi tentelerin altında geçiriyordu. Arridi-Bedülin

askerlerinden çoğu da aynı şeyi yapacaktı.

Bu da ertesi sabah çatışma başladığında, Will’in tam da ol-

malarını istediği pazar yerinde hazır bulunacakları anlamına

geliyordu. Buna karşılık, Alum ile Will sabahleyin, surların ve

JOHN FLANAGAN

Will’in kendisine mevzi olarak seçmiş olduğu gözetleme kulesinin

yakınlarında olmak istiyorlardı.

Ana binaya yaslanan ahıra girip, yakacak demetlerini yere

bıraktılar. Will çabucak çıkardığı uzun yayıyla ok kılıfını yarısına

kadar kurumuş samanla dolu bir yemliğin içine sakladı. Ahırdaki iki

at ve bakımsız bir eşek ilgisiz bakışlarını yeni gelenlere çevirdikten

sonra, samanlannı yemeye devam etmişlerdi.

“Pek gelen giden olmadığı anlaşılıyor,” dedi Alum. “Boş odaları

vardır.” Odun yığınlarını bir kez daha sırtlarına vurup, ön kapıya

doğru yürümeye başladılar.

Kapıdan, hanın ana salonuna girdiler. Araluen ya da Galya’da

olsalar, müşterilerin bira ya da şaraplarını yudumladıkları meyhane

kısmına adım atmış olacaklardı. Ancak Arri- dilerin büyük bir kısmı

alkolden uzak duruyor, onun yerine sert ve acı kahve içmeyi tercih

ediyorlardı. Odun demetini yere bırakan Will, bakışlarını salon

boyunca gezdirdi. Alçak masaların başlarında, çoğu ikili ya da üçlü

gruplar halinde oturmakta olan sekiz-dokuz adam görülüyordu.

Başlarını kaldırıp şöyle bir baktıktan sonra, gelenleri tanımadıklarını

fark ederek sohbetlerine geri dönmüşlerdi. Başka bir masada ise çok

şişman bir adam tek başına oturuyordu. Alum, bara yönelip

taşıdıkları yakacakla küçük bir ücret karşılığında onlara oda ve

yemek ayarlarken, şişman adam, Will’i süzmeye devam etti.

“Seni buralarda daha önce hiç görmemiştim,” dedi hancı pa-

zarlığın ardından. Sesinden kuşkulandığı anlaşılıyordu. Alum,

adamın bakışlarına gözünü bile kırpmadan karşılık verdi.

“Başkalarının işine burnumu sokmadığım için olsa gerek,” dedi.

Daha fazla konuşmak istemediğini belli etmek

~ 394 -

FİDYE

için soğuk bir sesle cevap vermişti. Will’e önceden anlatmış olduğu

üzere, Arrida’nın taşra bölgelerinde yaşayan kişiler, özel hayatlarını

gizli tutmak için bin dereden su getirmelerine rağmen, başkalarının

işlerine burunlarını sokmaya can atarlardı.

Hancı, aldığı bu ters cevabı soğukkanlılıkla karşıladı. Kahve

doldurduğu fincanları taze bir pide tabağı, baharatlı soslar ve dört

adet kuzu şiş ile birlikte tahta bir tepsiye yerleştirdi.

Alum’un yiyecek ve içecekleri Will’in seçtiği masaya getirmesiyle

birlikte, yemeklerini yemeye başladılar.

Will, şişman adamın hâlâ ona baktığını hissedebiliyordu.

“İzleniyoruz,” dedi usulca. Arridi subayı başını kaldırır kal-

dırmaz, şişman adamla göz göze geldi.

“Bize bir şey mi söyleyecektin, dostum?” dedi sert bir sesle.

Adam işi yüzsüzlüğe vurdu. “Sizi tanımıyorum.”

Alum, başıyla onayladı. “Duyduğumuza göre handa fazlasıyla

vakit geçiriyormuşsun. Ondan olsa gerek.”

“Yolculuk nereden?” diye sordu adam. Alum’un soğuk bakışları

adamın üstüne kilitlenmişti. Minderinin üstünde yana kaydı ve kını

içindeki hançerini kemerinden çıkarıp masanın üstüne yerleştirdi.

“Bunun seni ilgilendirdiğini hiç sanmıyorum,” dedi. Will’e

dönerek herkesin duyabileceği bir sesle ekledi, “Tipik işgüzar kasaba

esnafı. İlla başkalarının işine karışacak.”

Will, ağzına tıktığı pideyle sıcak kuzu eti sayesinde cevap vermek

yerine homurdanmayı tercih etti.

“Arkadaşın hiç konuşmuyor mu?” diye sordu şişman adam.

JOHN FLANAGAN

Alum, etlerin etrafına dürüm yaptığı pide parçasını bırakarak

öfkeyle iç geçirdi.

“Bir keresinde, fazla soru soran birinin kulaklarını kestiğinde

ayy! dediğini duymuştum.” Bazı müşterilerin başları, sözlerini

onaylarcasına sallandı. Şişman adamın kahvehane sakinlerince pek

de sevilmediği anlaşılıyordu.

“Kes şunu, Sayid!” diye salonun ötesinden seslendi biri. “Bırak da

insanlar yemeklerini yesinler.”

Salondan onay mırıltıları yükseldi. Şişman adam, tiksinti dolu

bakışlarla etrafına bakındı. Dudak bükerek nihayet minderine

yerleşti ve kahvesini içmeye başladı. Fakat gözlerini yabancılardan

ayırmıyordu.

Yemeklerini bitirip üst kattaki odalarına çıkarken, Will, adamın

bakışlarını sırtında hissedebiliyordu. Aklında bu konuda bir şeyler

yapmalarjı gerekip gerekmediği sorusu dolanıyordu.

Alum, genç Orman Muhafızı’nın endişesini fark etmişti. “Boş

ver,” dedi merdivenleri çıkarlarken, “yarına ikimizi de unutmuş olur.

Dedikodusunu yapacak başka bir şey bulacaktır.”

Will ise bundan o kadar emin değildi. Alum’un haklı çıkmasını

umut ediyordu.

- 396 ~

sirler, kilitte dönen anahtarın tıkırtısı üzerine, başlarını

tembel tembel kaldırdılar. Hava, daha birkaç saat önce ay-

E

dınlanmıştı. Kahvaltı her gün bu saatlerde getiriliyordu. İşler

artık rutinleşmişti. Geçirdikleri günler, onlara verilen yemek-

lerle üçe ayrılıyordu. Tatsız tutsuz bayat pideler ve bir avuç

hurma, gerçek bir yemeğin yerini kesinlikle tutmuyordu.

Ama en azından kahveleri vardı. Getirildiğinde soğumuş olsa da

Horace, Halt ve Gilan, kahvenin keyfini çıkarıyorlardı. Svengal ile

Erak, her zamanki gibi sert bir bira içemedikle- ri için sızlanıp

duruyorlardı. Svengal bazen birkaç hafta önce Kurt Rüzgârı ’nda

bırakmış olduğu, yarısına dek dolu fıçıyı özlemle hatırlıyordu. El

Şebah’daki adamlarının durumunu da merak ediyordu. Büyük

ihtimalle rahatları benden çok daha yerindedir, diye aklından geçirdi

kederle.

Diğer tutsaklar da düşüncelere dalmışlardı. Gilan, hâlâ Horace’in

sözünü ettiği platformu düşünüyordu. İdam töreni için, demişti genç

savaşçı. Gilan, Tülagilerin Halt ile ikisinden nefret ettiklerinin

farkındaydı. Birileri idam edilecekse, bunlar mutlaka Orman

Muhafızları olacaktı. Soğukkanlılığını

JOHN FLANAGAN

koruyarak düşünmeye başladı. Orman Muhafızları bu tür zor

durumlarla sık sık karşılaşırlardı. Ayrıca düşmanlarının öncelikli

hedefi olmaya da alışkınlardı. O ana dek hayatını bu tür ihtimallere

karşı hazırlıklı bir şekilde yaşamıştı. Artık tek yapabileceği, karşısına

bir kaçış fırsatının çıkmasını beklemekten ibaretti.

Halt’un konuyla ilgilenmiyormuş numarası yaptığının far-

kındaydı. Tecrübeli Orman Muhafızı, Evanlyn’in hiçbir şeyden

şüphelenip korkmasını istemiyordu. Bu durumu fark eden Gilan,

önceki gün “her ihtimale hazırım” türünden sözler ettiğine pişman

olmuştu. Karşısına çıkan her türlü fırsatı kullanmaya hazırdı.

Halt’un da onun gibi düşündüğüne emindi. Konu hakkında

konuşmak şanslarını artırmayacağı gibi, Evanlyn’in endişelenmesine

yol açabilirdi de.

Horace ise sakinliğini koruyordu. Halt ve Gilan’a son derece

güveniyordu. Bir çıkış yolu varsa, eğer, Orman Muhafızları’mn o

yolu bulacaklarına dair inancı tamdı. Gilan gibi o da Halt’un

durgunluğunun arkasında yatan nedenleri fark etmişti. Beyninde

fırtınalar kopan usta Orman Muhafızı harekete geçmeye

hazırlanıyor olmalıydı.

Kahvaltının verildiği saatte içeri nöbetçilerin hücum etmesiyle bir

şaşkınlık anı yaşandı. Ellerinde yemek tepsisi ve kahve sürahisiyle

her zamanki gibi iki nöbetçiyi beklerlerken, kılıçlarını çekmiş halde

içeri dalarak etraflarını saran bir düzine savaşçı, onları gafil

avlamıştı.

Sırtını duvara dayayarak oturan Halt, doğrulmaya başladı.

Ancak kabaca boğazına dayanan kıvrımlı bir kılıcın ucu tarafından

durduruldu.

- 398 -

FİDYE

“Olduğun yerde kal,” diye emretti Tülagi yüzbaşısı. Gözlerini

kesinlikle üstünden ayırmadan Halt’a işaret etti. “Ellerini öne uzat.”

Halt denileni yapınca da adamlarından birine döndü: “Bağla şunu.”

Halt’un elleri çabucak önden bağlandı. Tülagi savaşçısı kayışlarla

uğraşırken Halt da yola çıktıktan sonra ipleri gevşetebilmek üzere

kol ve bileklerindeki kasları iyice şişirmişti. Ancak Tülagi yüzbaşısı

bu eski numaraya karşı hazırlıklıydı. Bıçağının keskin olmayan

tarafıyla Halt’un parmak eklemlerine hızla vurdu.

“Bu kadarı yeter,” diye bağırdı sertçe. Halt, umursamaz bir

ifadeyle ellerini gevşetti. Yalnızca şansını denemek istemişti. Ar-

kadaşlarının ellerinin de aynı şekilde bağlandığını fark edince,

yüzünü buruşturdu. Neden hepsini birden bağlıyorlardı? Gilan ile

onun ellerini bağlamalarını anlayabiliyordu. Hatta Horace’ın bile.

Fakat diğerleri, değerli birer tutsaktı. Tüm yol arkadaşlarının sü-

rüklenerek ayağa kaldırıldığını fark edince, midesine bir ağn sap-

landı. Yüzbaşı, ellerini bağlayan ipi çekerek, onu ayağa kaldırdı.

“Nereye gidiyoruz?” diye sordu ama savaşçı, karşılık olarak

kahkaha atmakla yetinerek Halt’u kapıya doğru itti.

“Durum hiç de iyi görünmüyor,” dedi kır sakallı Orman

Muhafızı’nın ardından iteklenen Horace.

SBi ----------------- is~

Will ile Alum, oldukça geç bir saate kadar uyumuşlardı. Handaki

diğer müşterilerin büyük bir kısmı ilk ışıkların ardından

kahvaltılarını ederek handan ayrılmıştı.

~ 399 -

JOHN FLANAGAN

Dokuzuncu saate kadar beklemeleri gerektiğinden, gözetleme

kulesi ya da duvarın etrafında dolaşıp dikkat çekmemek için erken

kalkmamaya karar vermişlerdi. Müşterilerin hanı terk edişinden bir

saat kadar sonra, ana salona adımlarını attılar.

Han, henüz tamamen boşalmamıştı. Dün geceki şişman adam hâlâ

odasındaydı. Kapısını hafifçe aralamış, merdivenlerden aşağı

inmekte olan iki genç adamı gözlüyordu. Sayid, kendini beğenmiş

adamın tekiydi. Zengin bir kumaş tüccarıydı ve pazar yerinde

tamamı maaşlı adamları tarafından işletilen birçok tezgâhı

bulunuyordu. Müşterileriyle muhattap olmaya tenezzül bile

etmiyordu. O tür kaba pazarlıklar için fazlasıyla zengin ve önemli bir

kişiydi. Zamanını kahvehanelerde geçiriyor, etrafındakilerden

sıfırdan zengin olmuş bir insana gösterilmesi gereken saygıyı

bekliyordu.

Tüm bunlara Alum’un önceki gece takınmış olduğu haşin ve

saygısız tavır eklenmişti. Sayid, kendisini tanıştığı insanların

saygısını, hatta ona yaltaklanmalarını hak eden bir kişi olarak

görüyordu. Alum’un savurduğu üstü kapalı tehditlere hiç alışkın

değildi. Ayrıca kahvehanedeki diğer müşterilerin de yabancıdan

yana çıkmalarından hiç hoşlanmamıştı.

Bu ikili, bana hiç güven vermiyor, diye geçirdi içinden. Bu bilgiyi

edinince memnun olacak kişileri tanıyordu.

Alum ile Will, aşağıdaki kahvehaneye doğru merdivenleri inerken

usulca odasından çıktı ve yavaşça kapıyı kapattı. Kilidin çıkardığı ses

nedeniyle irkildi. Çıkardığı gürültüleri duymuşlar mıydı acaba?

Hayır. Aşağı inerken konuştuklarını duyabiliyordu. Vücu

dunun ağırlığı nedeniyle döşemeleri gıcırdatmamak için duvarın

kenarından ilerleyerek, dikkatle merdivenlere yöneldi.

Hanın giriş kapısının açılıp kapanması üzerine durdu. Bir an için

aklından ikilinin hanı terk ettikleri geçti. Hemen sonra yaşça büyük

olanın hancıyla konuştuğunu duydu. Öyleyse genç olan dışarı çıkmış

olmalı, diye düşündü. Peki, ama neden çıkmıştı?

Çocuğun içeri girmesi ihtimaline karşı kulaklarını dört açarak

dikkatle birkaç basamak daha indi. Giriş kapısı bir kez daha açıldı ve

merdivenlerin dibindeki holden geçen genç yabancı, yeniden

kahvehaneye girdi.

Çocuğun sağ elinde, uzun bir asayı andıran beze sarılı bir paket

duruyordu. Sayid, daha önce hiç o tür bir asa görmemişti. Kalan

basamaklan parmak ucunda indi ve bir yan kapıdan geçerek sokağa

çıktı.

Birkaç metre sağında küçük bir ara sokak bulunuyordu. Sokağa

girdi ve gölgelere karışıp saklanarak, ikilinin handan ayrılmasını

beklemeye başladı.

Birkaç dakika sonra hanın kapısında beliren yabancılar, sola

dönerek kuzeye doğru ilerlemeye başlamışlardı. Sayid de meraklı

bakışlarla onları takip ediyordu. Sekizinci saati neredeyse otuz

dakika geçiyordu artık ve Maşavalılann büyük bir kısmı, pazar

meydanında toplanmaya başlamıştı. İdam edilecekleri duyurulan

tutuklularla aralarında bir husumet olmamasına karşın, idam

merasimi büyük bir gösteri anlamına geliyordu ve kasabalıların

büyük bir kısmı da bu gösteriyi izlemek istiyordu.

Öyleyse bu ikisi meydandan neden uzaklaşıyorlardı? Ka-

JOHN FLANAGAN

sabanın kuzey kesiminde ilgi çekici hiçbir şey bulunmuyordu; fareler

tarafından işgal edilmiş bir dizi derme çatma baraka hariç. Ayrıca

parçalanmaya başlayan eski surlar ve köhne gözetleme kuleleri de o

taraftaydı.

Kumaş tüccarı, aniden dönerek aksi yöne yürümeye başladı. Bu

olanlar Taliş’in ilgisini çekebilir, diye düşündü. Taliş, bir Tülagi

savaşçısıydı; yanında daima iki adamıyla dolaşan, düşük rütbeli bir

subaydı. Şantaj ve hırsızlıklarıyla kısa zamanda kasaba çapında ün

yapmıştı. Arridili tüccarların paralarını ya da en kaliteli ürünlerini

sakladıkları zulaları bir şekilde hep buluyorlardı. Sayid, aslında

onlara muhbirlik yapıyordu. Tülagi savaşçılarıyla bir anlaşma

yapmıştı. Tezgâh ve depolarını rahat bırakmaları karşılığında,

komşularını ve rakiplerini onlara gammazlıyordu.

Pazar yerinin kıyısında Taliş ve adamlarının sık sık ziyaret

ettikleri bir kahvehane bulunuyordu. Sayid, adımlarını hızlandırdı.

Taliş’i bulmak üzere dar sokaklar boyunca şişman vücuduyla

hoplaya zıplaya ilerliyordu. Eğer Taliş ikili hakkında anlattıklarıyla

ilgilenmezse, adamların ağzına dek altın dolu bir kese taşıdıklarını

söyleyecekti. Bu onların ilgisini kesinlikle çekerdi.

Ne de olsa, daha sonra yabancıların keseyi kaybettiklerini ya da

saklamış olduklarını iddia edebilirdi. Taliş’in altını bulamayıp

öfkelenmesi halinde başı derde girecek olanlar, yalnızca bu garip

yabancılardı. Sayid’e göre hava hoştu.

IS» --------- S*-

~ 402 -

FİDYE

Will ile Alum, çöp yığınlarıyla devrik taşların arasından ilerli-

yorlardı. Kasabanın kuzey kısmının tamamıyla yeniden elden

geçmesi gerekiyordu. Çürüyüp yıkılmaları için kendi haline bırakılan

evler fakir, işsiz ve suça eğilimli kasabalılar tarafından işgal edilmişti.

Ara sıra yıkık dökük kapı aralıklarından uzanarak etrafa kaçamak

bir bakış atan yüzlere denk geliyorlardı. Mahalle sakinleri

yabancıları fark eder etmez, geri çekilerek evlerine saklanıyorlardı.

Daracık sokaklar, bu evlerin arasından düzensiz bir şekilde

kıvrılıyordu. Harap haldeki evler, bir süre sonra biçimsiz taş

yığınlarına dönüşüyordu. Will, yön duygusunu yitireli epey zaman

olmuştu. Tamamen, kendinden emin bir tavırla yolun başını çeken

Alum’a güveniyordu.

Nihayet kıvrımlı, kafa karıştıran bir yan sokaktan çıkıp kuzey

surlarının kalıntılarıyla karşılaşınca, rahatlayarak iç geçirdi.

Duvar inşa edildiğinde, iç kesimdeki geniş ve açık patika nedeniyle

çevredeki binaların duvardan en az üç metre uzaklıkta olmaları şartı

koşulmuştu. Ama son yıllarda duvarın dibine barakalar ve çıkıntılı

sundurmalar inşa edilmişti. Küçük ve karanlık yapılar, genellikle

duvardan kopan kerpiç tuğlalarla yapılmışlardı.

Harap evlerin arasından izledikleri, sürekli zik zak çizen yolun

sonunda, planladıklarından daha doğudaki bir noktaya çıkmışlardı.

Will mevzilenmek için seçmiş olduğu gözetleme kulesinin iki yüz

metre kadar uzağında olduğunu görebiliyordu. Gözetleme

balkonlarından birinin korkuluğuna devrilen çatı kirişi sayesinde

kuleyi tanımıştı. Kiriş dar bir açı yapacak şekilde dışarı doğru

uzanıyordu.

JOHN FLANAGAN

Başını kaldırıp gökyüzüne bir göz attı. Güneş doğudan yük-

selmeye devam ediyordu. Kuleyle aralarında uzun bir mesafe vardı.

Yaklaşık elli metre ötelerinde ise bir başka kule bulunuyordu.

Devrilmiş moloz yığınlarıyla barakaların arasından j geçmeyi

denemesi halinde, seçtiği kuleye zamanında yetişe- meyebilirdi.

Kasabanın yıkık dökük kuzey kesimini geride bırakmak,

tahminlerinden fazla sürmüştü.

Yakınlardaki kuleyi işaret ederek “Buraya çıkmak zorundayım,”

dedi. Alum, başım salladı. Endişeli görünüyordu.

“Geç oluyor,” dedi. “Törenin başlaması an meselesidir.”

Devrik duvar taşlarıyla barakaların oluşturduğu karmaşanın j

arasından geçerek, hızla önlerindeki kuleye doğru ilerlemeye başladılar.

ere yatağının başındaki sert bir kayanın arkasına uzanan

Ömer, gözlerini kısmış, Will’in tırmanacağı kuleyi gözet-

liyordu. Yarı yarıya devrik çatı kirişi, kuleyi uzak mesafeden

D

bile seçebilmesini sağlıyordu.

Arkasından gelen sesler üzerine döndü ve Hasan’la yüz yüze geldi.

Genç adam, sessiz sedasız bekleşen ana Bedülin kuvvetini saklayan

dere yatağından çıkıp yanına gelmişti.

“Bir gelişme var mı, Şeyhim?” diye sordu Haşan.

Ömer başım iki yana salladı. “Kulede mevzilenmiş olması gerekir.

Saat neredeyse dokuz.”

“Belki de infazlar ertelenmiştir?” diye sordu Haşan. Ömer,

düşünceli bir tavırla sakalını sıvazladı.

“Olabilir. Ama o şeytan Yusal’ın kasabalıları korkutma şansını

geri tepeceğinden şüpheliyim.” Elini kaldırdı ve sesleri dinlemek için

başını hafifçe yana eğdi. Maşava’nın içinden gelen ahenkli ve tok

davul sesleri, sabah esintisiyle kulaklarına kadar geliyordu.

- 405 -

JOHN FLANAGAN

“Hayır,” dedi. “İnfazlar zamanında gerçekleştirilecek. Will ile

Alum ne cehennemdeler acaba?”

“Adamları yola çıkartayım mı, Şeyhimi'’'1 diye sordu Haşan.

Ömer, tereddüt etti. Büyük ihtimalle bulundukları tarafı kontrol

eden hiçbir birlik yoktu. Kasabaya uzanan tozlu yolun bir kısmını

geride bırakarak dövüşe zamanından önce dâhil olma şansı

ayaklarına kadar gelmişti. Ama sonra bu düşünceyi akimdan

çıkardı. Tek bir çift meraklı göz bile alarm verilmesine ve planın

suya düşmesine yol açacaktı.

“Orman Muhafızı’nı bekleyeceğiz,” dedi.

m» --------------s*-

Etrafları muhafızlarla çevrili yedi tutuklu, mağaradan çıkmış

kasabanın sokaklarına açılan uzun, toprak rampadan aşağı iniyordu.

İtilip kakıldıkları için engebeli toprakta tökezleyerek tek sıra

halinde ilerleyen esirlerin kendi aralarında konuşması yasaklanmıştı.

Kasaba halkından bazıları esirlere acıyarak bakarken, bazıları da

onları kayıtsızlıkla izliyordu. Yine de her toplulukta olduğu gibi,

burada da alaylı kahkahalar koparıp idam mahkûmlarına taş,

toprak ve çer çöp fırlatanlar mevcuttu. Halt, yirmilerindeki bir grup

delikanlıyı süzüyordu. Birçok Arridili- nin aksine gençlerin Arariki

olarak da bilinen güçlü alkolden bolca tüketmiş oldukları

anlaşılıyordu. Kıpkırmızı kesilmiş gözleri ve uyuşuk çeneleriyle

esirlere hakaretler yağdırırken tökezleyip birbirlerine çarpıyorlardı.

Halt, dönerek hemen arkasındaki Seleten’le göz göze geldi.

~ 406 -

FİDYE

“Dininizin alkolü yasakladığını sanıyordum,” dedi.

Seleten, onları yuhalayan gürültücü gruba tiksintiyle baktıktan

sonra umursamazlıkla omuz silkti.

“Her toplumda kusurlu kişiler bulunur,” dedi. “Bu gençler, idam

edilenlerin yerinde olmadıkları için bu kadar coşkulular herhalde.”

O sırada muhafızlardan biri öne çıkarak, elindeki halatın

düğümlü ucunu üstlerine doğru savurdu.

“Kesin sesinizi!” diye bağırdı. “Konuşmak yok dedik size!”

Meydan tıklım tıklım dolu olduğundan, muhafızlar kendilerine

yol açabilmek için insanları itip kakmak zorunda kalıyorlardı. Halt

izleyicilerin yarısının Tülagi savaşçılarımdan oluştuğunu fark etti.

Anın keyfini çıkarıyor, tutuklulann son anda iradelerini kaybederek

af dileyen çığlıklara boğulmalarını umut ediyorlardı.

Ne yaparlarsa yapsınlar, affedilmeleri elbette ki söz konusu

değildi. Merhamet ve acıma, Tülagilerin kelime dağarcığında yer

almıyordu.

Meydanın ötesinden, artık net bir biçimde görebildikleri o

yükseltilmiş ahşap platformun hemen yanından tok bir davul sesi

yükselmeye başladı. Hafif davul temposu, bir kalbin atışını

andırıyordu.

Etraflarını

saran

kalabalık

davul

seslerinin

başlamasıyla birlikte daha da gürültüyle tezahürat yapmaya

başlamıştı.

Tutuklular, ite kaka meydanın içinden geçirilip platforma uzanan

basamakların yanma getirildiler.

Halt, başını platforma doğru kaldırdı. Dökümlü lacivert

JOHN FLANAGAN

cübbesinin içindeki Yusal, çizmeli ayaklarını iki yana açmış, ellerini

beline koymuş esirleri bekliyordu. Yüzü her zamanki gibi lacivert

peçesinin ardına gizlenmişti. Yalnızca o soğuk bakışların hâkim

olduğu gözleri açıktaydı. Bakışlarıyla kalabalığı ve hemen önündeki

yüzleri tarıyor, sessizlik sağlanmasını bekliyordu.

Nihayet azalan tezahürat, yerini tek tük haykırışlara bırakmaya

başladı. Tülagi askerlerinin kaba güç kullanmaya başlamasıyla

birlikte çığlıklar da bir süre sonra kesildi. Meydanın üzerine, garip

bir sessizlik çökmüştü.

“Tutuklulan yukarı getirin,” dedi Yusal. Acımasız sesi, artık

meydanın dört bir yanından net bir şekilde duyuluyordu.

Muhafızların arkadan dürtüklemeleriyle birlikte Halt merdiveni

tırmanmaya başladı. Hemen arkasındaki Seleten ve onun

arkasındaki Svengal’in adımlarını atmasıyla, ayaklarının altındaki

merdivenin titremeye başladığını hissetti.

Yusal, arkadakilerin rahat hareket edebilmeleri için Halt’u

omzundan tutup yanına çekti.

“Kal orada,” dedi. “İlk sırada sen varsın.”

Kalabalığın içindeki Tülagi savaşçıları, öfkeyle homurdandılar.

Diğer infazların özel bir amacı yoktu. Orman Muhafızları ise tüm

nefretlerin ilgi odağmdaydı.

Uğursuz sesleri geçici olarak kesilen davullar, bir kez daha

gümbürdemeye başladı.

Yusal, Erak ve Evanlyn’in ardından platforma tırmanan Gilan’a

Halt’un yanma geçmesini işaret etti. İzleyen Tülagi- lerden bir diğer

keyif mırıltısı yükseldi.

Kalabalığın içinde bir hareketlenme oldu. Toshak etrafına

FİDYE

dirsekler atarak ön tarafa yaklaşıyordu. Başını kaldırıp Halt’a

bakarak gülümsedi.

“Hapı yuttuğunun resmidir, Orman Muhafızı!” diye seslendi.

Halt, Skandiyalıya aldırmadan bakışlarını öteye çevirdi. Bir

yerlerde Will’i görebilme umuduyla gözleriyle kalabalığı tarıyordu.

Mantıksızca da olsa, çırağının hayatta kalmayı başardığına ve bir

kurtarma operasyonu düzenleyeceğine inanıyordu.

O an, bu inanca nasıl kapılmış olduğu sorulsa, verebileceği

mantıklı bir yanıtı yoktu. İnanıyordu işte. Oğlu gibi sevdiği genç

adamın zekâsına ve cesaretine olan inancı tamdı. Will yardımlarına

koşacaktı çünkü o an ona ihtiyaçları vardı. Genç çırak, ustasını daha

önce hiç yarı yolda bırakmamıştı.

Uzaklardan Erak’ın Toshak’a cevap verdiğini, Skandiyalıyı

platformun üstüne çağırdığını duydu.

“Ellerim bağlıyken bile o hain kafanı kırabileceğimden eminim,

Toshak!” diyordu Erak. Toshak’m yüzüne sinir bozucu bir tebessüm

yerleşti.

“Kafanı Skandiya’ya götüreceğim, Erak,” dedi. “Kafatasından

bira içeceğim.”

Yusal, kuzeylileri düşmanca bakışlarla izliyordu. Gerektiği yerde

sözü ele almasını iyi bilirdi ve tiyatro oynamak konusunda da

yetenekliydi.

“Kesin sesinizi!” diye emretti. Toshak, ona bir göz atarak omuz

silkti ve platformun direklerinden birine yaslandı. Sözünün daha

fazla kesilmeyeceğine ikna olan Yusal’in eli havaya kalktı.

“Hasson öne çıksın artık!” diye bağırdı. Seslendiği kişinin adı,

meydanı dolduran Tülagiler tarafından yinelenmeye başlandı.

JOHN FLANAGAN

Hasson! Hasson! Hasson!

Davulun kesintisiz gümbürtüsüne ayak uydurran çığlıklar,

binaların cephelerinden yankılanıyordu. Bazı kasabalılar da

kendilerini kaptırarak koroya katılmışlardı. Daha önce birkaç idam

töreni izledikleri için neler olacağını çok iyi biliyorlardı. Çığlıklar

hızlanarak şiddetlenmeye başladı.

Birden, meydanın yan tarafında, izleyicilerin tepesinde bir siluet

göründü. Halt, adamın bir an için havada süzüldüğünü sandı ama

sonra kalabalığın içinden geçerek infaz yerine doğru yürümekte olan

dört Tülagi savaşçısının omuzlarında taşıdıkları ahşap bir tahtta

oturduğunu fark etti.

Davul sesleri ve çığlıklar artık iyice şiddetlenmişti. Dev gibi bir

cüsseye sahip olan Hasson, siyahlara bürünmüştü. Döküm- lü, uzun

cübbesi sabah esintisinde uçuşuyordu. Kara kefiyesinin uçları ise onu

taşıyan dört askerin peşi sıra sürükleniyordu. Yüzünün alt tarafı,

lacivert Tülagi peçesiyle örtülüydü.

Göğüs hizasındaki elleriyle keskin kısmı kapkara parlayan devasa

kılıcının çift kabzasını kavramıştı.

a» ------------- ss-

Will ile Alum kuleye ulaştıklarında, davul sesleri duyulmaya

başlamıştı.

“Başlıyorlar!” diye çığlığı bastı Alum. “Acele et! Fazla zamanımız

yok!”

Will bir cevap vermedi. Uzun yayma sanlı örtüyü çıkartıp yayı

sağ baldınyla büktükten sonra sol ayak bileğiyle düzeltti. Yayın

gerektirdiği elli kiloluk gerilim kuvveti karşısında hafifçe zorlanarak

kirişi yuvasından geçirdi.

~ 410 -

FİDYE

Pelerinini bir tarafa atarak içinde iki düzine okun bulunduğu ok

kılıfını omzuna attı ve çürük ahşap kuleye tırmanmaya başladı.

Yavaş tırmanıyordu. Alum’un uyanları ve içinden gelen acele

etme isteğine rağmen, tutunacağı ve basacağı noktaları dikkatle

seçmesi gerektiğinin farkındaydı. Kule, beklediğinden de kötü

haldeydi. Ani bir hareket yapması halinde devrilecekmiş gibi

duruyordu.

Surlan aşacak şekilde dört metre tırmandıktan sonra, önündeki

bir taş parçasına dikkatle basarak gözleme platformuna geçti.

Davul sesi kesileli birkaç dakika olmuştu olmasına, ancak

uzaklardan daha hızlı bir tempoyla yine çalınmaya başladıklarını

duyabiliyordu. Hemen sonra kulağına yüzlerce gırtlaktan çıkan

tezahüratlar çalındı:

Hasson! Hasson! Hasson!

“Hasson da kimin nesi acaba?” diye mınldandı. Her an çö-

kecekmiş gibi duran ahşap bir köşeye doğru parmakucunda

ilerliyordu.

Vücut ağırlığını kollanyla çaresizce dengeleyip havadaki ayağını

daha sağlam gözüken platforma doğru uzatmıştı ki, arka taraftan bir

ses duyuldu.

“Siz de kimsiniz be? Burada ne işiniz var?”

Aşağıya bir göz attı. Alum, geldikleri yöne doğru dönmüştü. On

metre ötesindeki üç Tülagi savaşçısı, kuşkulu bakışlarla onları

izliyordu. Önceki gece handa rastlamış oldukları şişman tüccar ise

adamların hemen arkasında durmuş, kurnaz bir ifadeyle sırıtıyordu.

evasa cellât, onu kalabalık pazar meydanından geçirerek

idam sehpasına götürmekte olan dört Tülagi savaşçısının

D

omzundaki tahtında kolaylıkla dengede duruyordu. Araların-

dan geçtiği Tülagilerin elleri hayranlıkla havaya kalkıyor ve

silahlar havaya savruluyordu.

Savaşçılar, platformun yanında durunca Hasson, tahtının

üstünden platforma sıçradı. Bu hareketiyle bir diğer tezahürat

dalgasının kopmasına neden oldu.

Halt, artık daha yakından görme şansı bulduğu cellâdın gerçek bir

dev olduğunu fark etti. Adamın boyu iki metrenin üstündeydi ve

omuzlarıyla vücudu da boyuyla orantılı bir şekilde genişti. Çift

kabzalı kocaman kılıcını başının üstüne doğru kaldırdı ve esirlere

aldırış etmeksizin platformun ön kısmında toplanan kalabalığa doğru

savurdu.

Ortalık bir kez daha cellâda yapılan tezahüratlarla doldu.

Hasson! Hasson! Hasson!

Platformu ileri geri adımlayan Hasson, kalabalığın ilgisini

üzerinde toplayarak yeniden orta kısma geldi. Başının üstüne

- 412 ~

FİDYE

kaldırdığı kılıcını güçlü bileklerinden aldığı kuvvetle platforma

saplayıverdi.

Ahşaba gömülen kılıcı darbenin etkisiyle bir o yana bir bu yana

savrulurken geriye doğru bir adım attı.

Uzanıp bağcıklarım çözdüğü cübbesinin, arkasına kocaman bir

yığın halinde düşmesine izin verdi.

Artık üzerinde yalnızca bel ve ayak bileklerinden sıkılarak

toplanmış dalgalı, bol bir pantolon, kara bir kefiye ve lacivert Tülagi

peçesi vardı. Çıplak göğsü, sürdüğü yağ nedeniyle hafifçe parlıyor,

muazzam kaslarla kaplı kollan, göğsü ve kamı gözler önüne

seriliyordu.

Öne doğru bir adım attı ve en ufak bir çaba bile harcamıyor- muş

gibi, ahşaptan çekip aldığı kılıcıyla başının üzerinde daireler çizmeye

başladı. Devasa kılıcı bir oyuncak gibi rahatlıkla kavrıyordu. Rahat

ve kendinden emin hareketleri, biraz olsun silah bilgisine sahip olan

ve uzun, ağır kılıcın ağırlığını tahmin edebilen kişilere adamın kol,

vücut ve bilek kaslannın ne kadar güçlü olduğuna dair çok şey

söylüyordu. Sabah güneşi, parlak siyah kılıçtan yansıyıp kalabalığın

gözlerini kamaştırıyordu. Adam o kadar süratli hareket ediyordu ki,

insanlar havada savrulanı kılıç değil, kapkara bir perde gibi

izliyorlardı.

Hasson! Hasson! Hasson!

Çığlıklar, yeniden yükselmeye başlamıştı. Tülagi devinin güç

gösterisinden etkilenen çok sayıda kasabalı da tezahürata eşlik

ediyordu. Ne de olsa platformun üstündeki yedi tutukludan altısı

yabancıydı ve Arridilerin umurunda değillerdi. Yedinciye gelince,

Seleten’in unvanı kulaktan kulağa dolaşmaya başlamıştı. Ancak

Maşava gibi iç kesimlerdeki kasabalarda yaşayanlar

JOHN FLANAGAN

Emrikir’’ i ya da onun altında şehirleri yöneten Wakir‘> leri pek sevmezlerdi. Halt’un birkaç gün önce gözlemlemiş olduğu üzere,

Arrida devlet yetkililerinin büyük bir kısmı fırsatçı insanlardan

oluşuyordu. Onlardan alt seviyede bulunan kişilerle ilişkileri,

tamamen aldıkları rüşvetlere dayalıydı. Seleten bir istisnaydı elbette,

ancak Maşavalılann bunu bilmelerine imkân yoktu. Uzaktaki bir

şehrin yöneticisi olduğu için onu tanımıyorlardı.

Ayrıca yöneticilerle vatandaşlar, genellikle kasabalıların sene

boyunca elde ettikleri gelirin belli bir yüzdesini askerlere teslim

etmek zorunda oldukları vergi toplama günlerinde karşılaşırlardı. O

günlerde devlet yetkilileri Tülagi akıncıları tarafından yağmalanan

Maşava gibi kasabalara hiç de anlayışlı davranmazlardı.

“Onlar Fafas’ta göbek büyütürken biz burada açlıktan ge-

beriyoruz,” diyordu eski bir taşra özdeyişi. Maşavalılar bu sözlerde

doğruluk payı olduğuna inanıyorlardı. Dolayısıyla dolgun maaşlı,

kamı tok bir devlet görevlisinin kafasının kesilmesi, içlerinden çok

azınm canını sıkacaktı. Basit çiftçilere özgü kadercilik anlayışıyla

gidenin yerini bir başkası alır diye düşünüyorlardı.

Hasson gibi bir “sanatçı” tarafından gerçekleştirilecek ilgi çekici

ve vahşi bir toplu infaz töreni, neşelenip tezahüratlara

boğulmalarının önde gelen nedeniydi.

Hasson, kalabalığın dileklerini yerine getirmeye hazırdı. İleri geri

attığı adımlarla dans etmeye, bir yılanın dilini andıran devasa kılıcını

yukarıdan ve yandan savurmaya, derin saplama denemeleri yapmaya

başlamıştı bile. Bir o yana bir bu yana koşarak platformu

turluyordu.

FİDYE

Bir an sonra havaya sıçrayıp kılıcıyla geniş bir yay çizdi ve önüne

diz çökmüş kurbanının kafasını kesiyormuşçasma boşluğa son bir

darbe indirdi. Ardından da ahşaba saplanan kılıcını darbenin

etkisiyle titrer halde bırakıp, yeniden geriye doğru sıçradı.

Aynı çeviklikle hareket ederek iki eliyle birden kavradığı kılıcını

saplandığı noktadan çıkardı ve platform boyunca ilerlemeye başladı.

Bir yandan da kılıcını oraya buraya savuruyor, sahte kesme

hareketleri yapıyordu. Adının geçtiği tezahüratlar şiddetlenmeye,

cellâdın adımlarıyla ahenkli bir hale gelmeye başlamıştı artık.

Hasson, birden diz çöktüğü yerden yukarı sıçradı. Ardından

havada dönüp iki kez savurduğu kılıcıyla görünmez bir çarpı işareti

çizdi ve kurbanlarıyla yüz yüze gelecek şekilde platforma indi.

Hemen sonra yüzünü bir kez daha kalabalığa döndü. Tüm o

cüssesine rağmen, inanılmaz çevik ayaklara sahipti. Onu platforma

taşıyan adamlardan birine işaret etti. Savaşçı, tezgâhlardan birinin

üstünde duran karpuzu kaldırıp dev cellâda doğru fırlattı.

Kılıç farklı yönlere doğru iki kez savruldu. İlk darbe karpuzu iki

parçaya ayırmıştı. İkincisi ise büyük parçayı platforma düşmeden

önce yarıp geçmişti.

Asker işaret beklemeksizin bir diğer karpuzu havaya fırlattı.

Hasson, bu kez yatay bir darbeyle karpuzu ikiye ayırdı. Bunu, yanm

parçalardan birini darmadağın eden dikine darbe takip etti.

İzleyicilerden memnuniyet dolu uğultular yükseldi.

Hasson, bu coşkuya havada döndürdüğü kılıcını bir elinden

JOHN FLANAGAN

diğerine geçirerek yanıt verdi. Bir sağ eline, bir sol eline fırlattığı

kocaman kılıcı, her defasında uzun kabzasından yakalamayı

başarıyordu.

Döne döne havaya fırlattığı kılıcı aşağı düşerken yeniden

kabzasından yakaladı ve sıçrayarak havada yüz seksen derece

döndükten sonra yüz yüze geldiği kurbanına doğru şiddetli bir darbe

indirdi.

Şans eseri, karşısındaki kişi Horace’dı.

Dev cellâdın sıçrayıp kendi etrafında dönerek darbesini

indirmesiyle birlikte kalabalığın sesi bir anda kesilivermişti. Herkes

yabancının kafasının kopmasını bekliyordu. Ama Hasson muazzam

bir güç gösterisi sergilemiş ve son saniyede darbeyi engelleyerek,

kocaman kılıcını Horace’m saçlarına milim kala durdurmuştu.

Kalabalığın tezahüratları, yabancının hareket etmediği, hatta

yerinden bile kımıldamadığının fark edilmesi üzerine yerini derin bir

sessizliğe bıraktı. Horace korkunç darbeyi engellemek amacıyla bağlı

ellerini çaresizce yukarı kaldırmayı bile denememiş, tiksinti dolu

bakışlar eşliğinde cellâdı izleyerek bir kaya gibi olduğu yerde

beklemeye devam etmişti.

Horace’m nabzı hızlanmış ve damarlan boyunca adrenalin

pompalanmaya başlanmıştı. Ama bunu belli etmiyordu. İriyarı cellât

hemen önünde havaya sıçrayıp kendi etrafında dönmeye

başladığında bir şekilde olacakları tahmin etmişti. Adamın ha-

reketleriyle eşzamanlı olarak savurduğu kılıcı onu uyarmıştı.

Geldiğini fark ettiği darbe karşısında gözünü bile kırpmamaya karar

vermişti. Bunu yapmak, büyük bir irade gücü gerektirmişti ama

başarmıştı işte. Pişmiş kelle gibi sırıttı.

FİDYE

İstediğin kadar hoplayıp zıpla dostum, diye geçirdi içinden, bir

Araluen şövalyesi neymiş, göstereceğim sana.

Hasson, bir tereddüt anı yaşadı. Genç adamın sırıttığını fark

edince, suratı buruştu. Geçmişte bu numarayı her çekişinde ellerini

başlarına kapatan kurbanları yere devrilir ve af dilemeye

başlarlardı. Bu delikanlı ise nazikçe gülümsemekle yetiniyordu.

Horace bağlı ellerini avuçları tepede olacak şekilde yukarı kaldırdı.

“Bu gerçekten de çok heyecanlıydı,” dedi. “Acaba ben de bir

şansımı deneyebilir miyim?”

Hakikaten de Hasson’un kılıcı ona uzatmasını bekliyor gibiydi.

Cellât serseme dönerek geriledi. Durumun kontrolünden çıkmaya

başladığını hissediyordu. Sakallı Skandiyalıların lafa karışmalarıyla

birlikte işler iyice sarpa sarmaya başlamıştı.

“İyi i? çıkardın, Horace,” dedi memnuniyetle kıkırdayan Erak.

Svengal de aynı fikirdeydi. “Aferin sana, evlat! Korkunç

Hasson’a haddini bildirdin!”

Hasson, öfkeyle çığlık atarak kahkahalarla gülen Skandiya- lılara

doğru döndü. Başının üstünde çevirdiği kılıcım doğrudan Erak’ın

boynunu hedefleyerek yatay bir şekilde savurdu. Tıpkı bir önceki

denemesinde olduğu gibi, savurduğu kılıcını Skandiyalmm

boynundan birkaç milim ötede durdurdu. Ancak tıpkı Horace gibi

Erak da yerinden bile kımıldamamıştı.

Yüce Kont hiçbir şey olmamış gibi yanındaki arkadaşına döndü.

“Adamın bilekleri epey kuvvetli. Zamanında durmasını başardı.

Savaş baltası ile neler yapacağını görmek isterdim.”

Onunla aynı fikirde olmayan Svengal, yüzünü buruşturdu.

JOHN FLANAGAN

“Baltanın kafasına saplı olmasını tercih ederim, şef,” dedi.

Korkusuzca, teklifsizce bir kez daha kahkahalara boğuldular.

Hasson, kalabalığın şaşırmaya ve sabırsızlanmaya başladığının

farkındaydı. Ona yapılan gürültülü tezahüratlar, yabancıların

cesaretine duyulan saygıdan ötürü durmuştu. Zorlu yaşam

koşullarının hüküm sürdüğü Arrida ülkesinde, bu tür vahşi ölümlere

çok sık rastlanırdı. Ölümü bu kadar soğukkanlılıkla karşılayabilen

kişiler, hem Arridilerin hem de Tülagilerin hayranlığım kazanırdı.

Hasson, kalabalığın kontrolünü yeniden ele geçirmenin hayati önem

taşıdığının farkındaydı. Esirlerin arasında dolanarak zayıf bir nokta

aramaya başladı.

Birden kızı fark etti.

Kız, bu hareketime dayanacak kadar güçlü olamaz, diye mantık

yürüttü. Onu gözyaşlarına boğulmuş bir paçavraya çevirmesi için

birkaç saniye yeterliydi. Bu sayede diğer tutuklu- lar kızı teselli

etmek zorunda kalacak ve o ilgisiz, umursamaz tavırlarından

vazgeçeceklerdi.

İçinde kabarmasına izin verdiği öfkesini nihayet salıvermesiyle

birlikte kılıcım kaldırdı ve adeta havada asılı kalan bir çığlık

eşliğinde kurbanına doğru sıçradı. Kızın etrafında, başının üstünde

kesme ve saplama denemeleri yapıyor, ayaklarım yere vurdukça

platformun şiddetle sarsılmasına neden oluyordu. Kılıcı bir kez daha

havayı yardı ve uç kısmı kızın yüzünden yalnızca birkaç milim

uzakta durdu. İzleyenlere dehşet veren öfke ve güç gösterisi, nihayet

sona ermişti. Yalnız ortada bir sorun vardı.

Kız yerinden bile kımıldamamıştı.

Korkunç kılıç yüzüne ve vücuduna milim kala ileri geri

FİDYE

savrulan Evanlyn, hareket etmemesi, irkilmemesi hatta göz bile

kırpmaması gerektiğinin farkındaydı. Darbelerin her biri vücudunu

ikiye

ayırabilecek

kadar

şiddetliydi.

Ama

korkusunu

göstermeyecekti. Kalbi göğsünde güm güm atmasına rağmen, hiçbir

şey belli etmiyordu. Horace’m vücudunu yalayıp geçen kılıç

darbelerinden nasıl olup da etkilenmediğini merak etti. Büyük

ihtimalle genç savaşçı da korkularını gizlemişti. Önlerinde hoplayıp

zıplayan ve kalabalığa pozlar veren şu budala heriften intikam

almalarının tek yolu buydu.

Horace’ın yolundan gitmeye kararlıydı. Mantığı ona Hasson’un

tüm hareketlerinin bir oyundan ibaret olduğunu söylüyordu. İlk

öldürülecek kişinin Halt olacağını onlara birçok kez söylemişlerdi.

Öyleyse tüm bu kılıç oyunlarının tek amacı onu korkutmaktan

ibaretti. Öte yandan, Hasson’un yapacağı en küçük hatanın bile

hayatım kaybetmesine neden olacağının farkındaydı. Öfkeden

dengesini bir an için kaybedip hedefini bir santim bile şaşırsa,

Evanlyn’i istemeden doğrayabilirdi.

Neredeyse bir buçuk metre boyundaki keskin kılıç yüzünün,

boynunun ve vücudunun etrafından tıslayıp geçerken ardına dek

açtığı gözlerini kasıtlı bir şekilde başka taraflara çeviriyordu.

Hasson, nihayet yenilgiyi kabullenmişti. Terden parlayan

vücuduyla geri çekilerek kılıcım yere indirdi. Peçenin tepesindeki

gözlerinden şaşkınlığı okunuyordu. İzleyicilerin sesi kesilmişti.

Birden kalabalığın ortasından bir ses duyuldu.

“Kızı salıverin!”

Buna bir diğeri, ardından da bir diğeri katıldı. Birkaç sa

~ 419 ~

JOHN FLANAGAN

niye içinde giderek artan bir topluluk, hep bir ağızdan aynı

tezahüratı yapmaya başlamıştı. Bağıranların çoğu Arridiliydi.

Adamlarından bazılarının da elleri havada koroya katıldığını fark

eden Yusal’ın gözleri öfkeden kısıldı.

Küplere binerek öne çıktı ve sözlerini vurgulamak üzere kılıcını

çekti.

“Bu kadarı yeter!” diye bağırdı. “Yeter dedim!”

Yusal’ın kara gözleri kalabalığı tararken, Evanlyn’in salıve-

rilmesini isteyenler sustular. Halt, o an Evanlyn’in büyük bir

tehlikeyle burun buruna olduğunu fark etti.

Yusal’m başka bir protesto yaşanmaması için kızın işini bir anda

bizzat bitirmesi, işten bile değildi. Adamın dikkatini Evanlyn’den

kendi üstüne çekmesi gerekiyordu. Öne doğru bir adım atarak

sıkıldığını belli eden yüksek bir sesle Tülagi liderine seslendi:

“Yusal, bu iş çok sıkıcı bir hale gelmeye başladı. Artık devam

edebilir miyiz lütfen?” Sesinde bariz bir hakaret vardı.

Yusal, Evanlyn’i anında unutarak Halt’a doğru döndü. As-

kerlerinin bu adamdan nefret ettiklerini hatırlamıştı. Hiçkimse

Halt’un salıverilmesi için tezahürat yapmayacaktı. Kontrolü yeniden

ele almak için çok uygun bir fırsat yakalamıştı. Kılıcını kır sakallı,

saçları karmakarışık Orman Muhafızı’na doğru çevirdi.

“Öldür şunu!” diye emretti Hasson’a. “Hemen, şimdi öldür onu!”

Adamlarından ikisi Halt’u platformun ucuna doğru sürüklerken,

bir üçüncüsü de idam sehpasını öne çıkarıyordu. Sehpa dedikleri şey,

ahşap bir kütük parçasından ibaretti. Diz çöken

FİDYE

kurban, vücudunun üst kısmını kütüğün koni şeklindeki eğimli

ucuna dayıyor, cellâdın kesebilmesi için başını uzatıyordu. Orman

Muhafızı Tülagi askerleri tarafından diz üstü çökmeye zorlanırken,

sehpanın yüksekliği ayarlandı. Bağlı kollan sehpanın etrafından

geçirilen Halt, arkasından itilerek sehpaya yaslandı. Etrafına bir göz

atınca Gilan’m dehşet dolu yüz ifadesini fark etti. Acı acı gülümsedi.

“Will işi iyice ağırdan alıyor,” dedi. “Şu iş bir bitsin, dünyanın

kaç bucak olduğunu göstereceğim ona.”

“Sessizlik!” diye bağırdı Yusal. Coşkudan sesi hafifçe tizleşip

çatlamaya başlamıştı. Ardından daha sakin bir sesle “Döndürün

şunu!” diye işaret etti adamlarına. Tülagi askeri, elleriyle Halt’un

başını ön tarafa doğru çevirdi.

Halt, kendini hemen önündeki kalabalığı incelerken buldu.

İzleyicilerden artık çıt çıkmıyordu. Oldukları yerde donakalmalardı.

Ama kurbana acıdıklan da yoktu. Yalnızca ölmek üzere olan bir

adamın gözlerine bakmaktan dolayı çarpık bir keyif hissediyorlardı.

Halt, ona tanıdık gelen bir yüz görünce durdu. Bakışlarına karşılık

veren adam, başını yavaşça salladı. Halt zihnini zorlayınca hatırladı;

Yusal’m çöle bıraktığı Arridi askerlerinden biriydi bu! Orada

durmuş, Halt’u selamlıyordu. Bundan emindi!

Öne doğru hareketlenen Hasson’un devasa kılıcı alıp sağ

omzunun üstüne kaldırmasıyla birlikte izleyicilerin nefesleri tutuldu.

Bir saniye sonra Halt’un kulaklan, havayı yahp geçen bir şeyin

vızıltısıyla doldu. Tanıdık bir sesti bu. Yoksa kafasını kesmek üzere

olan kılıcın sesi miydi?

~ 421 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, hayatının ne şekilde sona ereceğini ve o an neler his-

sedeceğini hep merak etmişti. Sorularıma cevap almama az kaldı,

diye geçirdi içinden.

aliş’in kuşkuları, başını kaldırıp omzundaki uzun yayı ve

ok kılıfıyla birlikte gözetleme kulesine tırmanan Will’i

f T

ark etmesiyle bir anda doğrulanmıştı.

Genç adamı tanımıyorlardı ama taşıdığı silahlara her biri aşinaydı.

Arkadaşlarıyla birlikte Arridi kampına taarruz ettiklerinde de

karşılarına buna benzer uzun yaylar çıkmıştı.

“Yabancılardan biri bu!” diye bağırdı kılıcını çekerek. “Ya-

kalayın!”

Kılıçlarını çeken adamlarıyla birlikte öne atıldı. Alum duvardan

uzaklaşıp pelerininden kurtuldu ve yollarını tıkamak üzere silahını

çekti.

“Devam et, Will!” diye seslendi. “Ben onların icabına bakarım!”

Ancak karşısında üç tecrübeli savaşçı vardı ve kılıç darbeleri bir

anda yağmur gibi üstüne geldi. İnatla yerini korudu ama yenilmesi

kaçınılmazdı. Sırtını duvara verip, üç yandan üstüne yağan darbeleri

savuşturmak için çaresizce mücadele vermeye başladı. Savunması bir

noktada ister istemez kırılınca, kılıç

~ 423 ~

JOHN FLANAGAN

kullandığı kolunun üst kısmından yaralandı. Hemen ardından da

bacağının üstüne derin bir kesik yedi. Kafasını uçurmayı hedefleyen

son darbeden ise tökezleyerek, tam zamanında kurtulmasını başardı.

Sarsak adımlarla kuleye tırmanmaya çalışan Will’in arkadaşına

yardımcı olacak vakti yoktu. Bunu istese de dengesini kollarıyla

etrafına tutunarak sağladığı için atış yapamazdı. Ancak Alum’un

birkaç saniye içinde hayatını kaybedeceğinin de farkındaydı. Cesur

Arridi subayı, artık darbeleri zorlukla karşılıyordu. Alnının

ortasında açılan bir diğer çizikten gözlerine dolan kan nedeniyle

önünü göremez haldeydi.

Meydandan gelen tezahüratlar ise giderek şiddetlenip hız-

lanıyordu.

Hasson! Hasson! Hasson!

Yüzlerce gırtlaktan aynı anda yükselen ses kasaba boyunca

gümbürdüyor, etraftaki dere yatakları ile dağlardan yankılanıyordu.

Will, bir an için tereddüt etti. Hemen bir şey yapmazsa, Alum,

gözünün önünde can verecekti. Öte yandan, kalabalıktan yükselen

tezahüratlar, ona meydandaki törenin başlamak üzere olduğunu

söylüyordu. Halt’un ona ihtiyacı vardı...

Fakat Alum burada, hemen yambaşmdaydı ve Will’i korumak

için çaresizce dövüşüyordu. Will, sonunda kararını verdi. Mesafeyi

ölçtü ve bu adil olmayan dövüşe katılmak için aşağıya atladı.

Yere düşerken, Tülagi önderinin omuzlarına sertçe çarptı. Acı ve

şaşkınlık dolu bir çığlık atan adam, dört metre yukarıdan üstüne

çullanan beden nedeniyle yere serilmişti. Will’in

FİDYE

kulakları önce kırılan bir kemik sesi, ardından da adamın sert, taşlık

zemine çarpan kafasından çıkan berbat gürültüyle doldu. Düşmenin

etkisini azaltmak için yana doğru kıvrıldı ama Tülagi savaşçısının

bedeni, bu işi zaten halletmişti.

Ayağa fırlarken, diğer iki askerin ona doğru döndüklerini fark

etti. Beklenmedik gelişme karşısında bir tereddüt anı yaşıyorlardı.

Yakın dövüş için fazla uzun bir süreydi bu. Will, aradaki mesafeyi

kapatarak ona yakın duran savaşçının kılıç menziline girmişti bile.

Seçme şansın varsa, daima öne doğru ilerlemeyi tercih et.

Halt’un yüzlerce kez tekrar etttiği öğretileri, beynine kazınmıştı.

Öne doğru ilerleyen bir savaşçı, dövüşü kontrol eder. Will adeta

düşünmeden hareket ederek öne doğru hareketlen- mişti. Kınından

hışırtıyla çıkardığı saks bıçağını tek savuruşta yakındaki savaşçının

vücuduna sapladı.

Tülagi savaşçısı, şaşkınlık ve acı dolu kısa bir çığlık atarak duvara

doğru geriledi ve kılıcını düşürdü.

Birden meydanda kulakları sağır eden bir gürültü koptu. Bunu

Hasson’a yapılan çılgın tezahüratlar takip etti. Bir an sonra ise sesler

tamamen kesilmişti. Bu durum Will’in hiç hoşuna gitmemişti.

Zamanı daralıyordu ama hâlâ dize getirmesi gereken bir Tülagi

savaşçısı daha vardı.

Will, kuleden Taliş’in tepesine atladığında, Alum da kanamasını

durdurmak için duvara doğru gerilemişti. Genç Orman Muhafızı’nın

birkaç saniye içinde iki Tülagi savaşçısını etkisiz hale getirdiğini,

üçüncüsünün de yakınlarında olduğunu fark edince, arkadaşına

yardım etmek istedi.

Dizlerinin üstünde doğrularak kılıcını adama doğru savurdu,

JOHN FLANAGAN

ama güçlü ve dengeli bir hamle yapamamıştı. Tülagi savaşçısı, bu

darbeyi kolaylıkla savuşturdu ve Alum’un kılıcı elinden fırlayıp gitti.

Ardından da Arridilinin işini bitirmek üzere kılıcını havaya kaldırdı.

Tecrübeli bir savaşçıydı ve dönüp yabancıyla yüz yüze gelmeden önce

hızlı bir darbeyle rakibini öldürebileceğini hesaplamıştı.

Will saks bıçağını beş seneden bu yana zihnine adeta kazınan

içgüdüleri sayesinde adeta gözü kapalı takip ettiği hedefine doğru

çaktırmadan fırlattı.

Saks bıçağı Will ile arasındaki mesafeyi kat ederken, Tülagi

savaşçısının kolu ölümcül darbeyi vurmak üzere havaya kalkmıştı.

Vücuduna aniden sertçe saplanan bıçak, adamın olduğu yerde

tökezlemesine neden oldu.

Bir an sonra vücuduna muazzam bir acı dalgası yayılmaya

başladı ve savaşçı neler olup bittiğini anlayamadı bile.

Gözü karan ver di.

Will, Alum’a doğru bir adım attı ve tereddüt ederek durdu.

Meydandaki çığlıklar yeniden başlamıştı. Tek tek çığlıklar halinde

başlayan sesler başkalannm da katılmasıyla yoğun bir tezahürata

dönüşmüştü. Kaşlarını çatarak söylenenleri dinlemeye başladı.

Kızı salıverin! Kızı salıverin!

Tezahüratın Evanlyn için yapıldığını fark etti. Bir an için

umutlandı; arkadaşlarını serbest bırakacaklardı. Ancak hemen

sonra, Yusal’m taviz vermeyen ses tonu kalabalıktan yükselen

gürültüleri bastırdı.

“Bu kadarı yeter! Yeter dedim! ”

İzleyicilerin sesi kesilmişti. Yüzünü acıyla buruşturan

FİDYE

Alum, bitkin bir halde Will’e yeniden kuleye tırmanmasını işaret etti.

“Git! Hadi! Acele et! Zamanın kalmadı!”

Öksürmesiyle birlikte ağzından akan kan, cübbesinin ön kısmını

kızıla boyadı. Fakat hâlâ inatla gözetleme kulesini işaret ediyordu.

Will, Alum’un haklı olduğunu kavradı. Yoldaşının yaralan daha

sonra da tedavi edilebilirdi, ancak o an arkadaşlarını kurtarması ve

Ömer’e birlikleriyle saldırıya geçmesi için işaret göndermesi

gerekiyordu.

Ağırlığının altında inleyip gıcırdayan çürük tahtalara al-

dırmaksızın kuleye tırmanmaya başladı. Yavaş ve dikkatle hareket

ettiği önceki denemesinin aksine bu kez bir örümcek gibi hızlı

hareket ediyor, ağırlığım ahşabın üstüne ne kadar az verirse

devrilme riskinin de o kadar az olacağına dair mantık yürütüyordu.

Aslına bakılırsa, Will’in üstlerine basarak geçtiği kirişlerin bir kısmı

bel verip parçalara ayrılmaya başlamıştı bile. Parçalanan tahtalar,

aşağıya düşüyordu.

"Hemen, şimdi öldür onu!” Yusal’ın emrini duymasıyla birlikte,

bir şekilde Halt’tan söz edildiğini anladı.

Ayakları, kulenin nispeten sağlam bir yerine basıyordu artık.

Hafifçe silkinerek yayını sol eline aldı. Sağ eli, ne yaptığının farkına

bile varamadan içgüdüsel bir şekilde ok alıp kirişe yerleştirmişti bile.

Bulunduğu yerin yüksekliği sayesinde, kasabanın o tarafındaki

alçak, teraslı evlerin üstünden meydanı görebiliyordu. Yüzlerce

kişiden oluşan kalabalığın gerisinde, Halt’un sürüklenerek öne

getirildiğini ve cellât sehpasının yanında diz çökmeye zorlandığını

fark etti. Yan yana dizili yol arkadaşları da Orman

JOHN FLANAGAN

Muhafızı’nın hemen arkasında duruyorlardı. Koyu renkli cübbesi ve

peçeli yüzüyle korkutucu görünen Yusal da kenara çekilmiş

bekliyordu. Bir hilkat garibesi platformun diğer tarafını kaplamıştı.

Kafası ve yüzü örtülü, belinden yukarısı çıplak, dev bir Tülagi

savaşçısı. Kaslı vücudu sürdüğü yağlar nedeniyle parıldayan ucube,

muazzam kılıcını iki eliyle birden kavramıştı.

Cellât. Hasson bu olmalı, diye düşündü Will.

Halt’un diz çöktüğünü ve dönüp Gilan’a bir şeyler söylediğini

fark etti. Yusal’ın işaretiyle birlikte iki Tülagi savaşçısı öne çıktı ve

Halt’un yüzü kalabalığa doğru çevrildi.

Cellât, öne doğru bir adım attı. Kılıcım başının üstüne doğru

kaldırmaya başlamıştı.

Will, yayını sağ başparmağının uç kısmı ağzının kenarına

değinceye dek gerip nişan aldı. Zihni ve sezgileri, atış koşullarını

saniyeden de küçük zaman dilimleri içinde hesaplıyordu. Mesafe?

Yüz yirmi metreden biraz daha fazlaydı. Okun ucu hafifçe havaya

yükseldi. Rüzgâr? Dikkate alınacak kadar güçlü bir esinti yoktu.

Cellât, kılıcı iyice yukarı kaldırmıştı artık. Darbesini ölçüp biçiyor

olmalıydı. Will, bu atışın başarılı olması gerektiğinin farkındaydı.

İkinci bir deneme için zamanı olmayacaktı. Kararsızlığını arttıran o

karanlık düşünceleri aklından çıkardı.

Atışı kaçıracağından endişe edersen, o atışı büyük olasılıkla zaten

kaçırırsın, diyordu Halt’un öğretileri.

Beklentiyle dolu kalabalıkta nefeslerin tutulduğunu fark etti.

Zihnini endişe ve belirsizliklerden arındırdı. Kirişin parmakları

arasından kayıp gitmesine, neredeyse kendi iradesiyle okunu

hedefine göndermesine izin verdi.

- 428 ~

ilan, Hasson’un çift kabzalı kılıcının yükselişini çaresizce

izliyordu. Genç Orman Muhafızı’nın yüzü, yaşadığı deh-

G

şett

en dolayı çarpılmıştı. Öğretmeni ve arkadaşı olan adamın

ölümünü, hiçbir şey yapamıyor olmanın verdiği çaresizlikle yü-

reği burkularak izliyordu. Halt’un adını haykırmak istediyse de

boğazı tıkandı ve gözyaşlarının akmaya başladığını fark etti.

Kılıç hâlâ yükseliyordu. Aşağı inip hızla hedefine varması an

meselesiydi artık.

Ancak birden, kılıç daha da yükselmeye, cellâdın ölümcül dar-

besine başlayacağı noktanın da gerisine doğru düşmeye başladı.

Kalabalığın içinden şaşkın feryatlar yükseldi. Gilan, kaşlarını çattı.

Hasson ne yapıyordu böyle?

Kollarını başının üstüne kaldırmış olan cellât geriye doğru hafifçe

sendeleyerek büyük bir gürültüyle sırt üstü platforma devrildi.

Platformdakiler de artık meydanda toplanan kalabalık gibi cellâdın

göğsüne derinlemesine saplanan gri uçlu oku görebiliyordu. Yaşamım

o anda yitiren Hasson’m kılıcı elinden kayarak gürültüyle platformun

zeminine düştü.

JOHN FLANAGAN

“Will bu!” diye bir çığlık attı Gilan. Arkadaşının mevzilen- diği

noktayı bulabilmek için deli gibi kalabalığı tarıyordu.

Sehpanın yanında diz çökmüş bekleyen Halt, başını öne eğip

gözlerini kapattı ve fısıltıyla bir dua okudu.

Etraflarında ise kıyamet kopuyordu. Yusal, oracıkta can veren

cellâdı şaşkınlıkla izliyordu. Adamın göğsüne saplanan oku fark

edince bir sonraki atışın hedefinde kimin olduğunu anlayıverdi. Kılıcı

hâlâ elindeydi. Bir an için diz çökmüş bekleyen Orman Muhafızı’mn

başını uçurup uçurmamak arasında gidip geldi. Ama buna zamanı

olmadığının farkındaydı. Kaçmak için sağ tarafına döndü.

İkinci ok, ilki henüz Hasson’a isabet etmeden önce hedefine

gönderilmişti bile. Will, cellâdı hedef alan atışı yapar yapmaz devreye

giren usta nişancı içgüdüleri sayesinde hedefini vuracağını biliyordu.

Göz açıp kapayıncaya dek yeni bir ok çekip kirişe yerleştirmiş ve

kara cübbeli Yusal ’ı hedefleyerek fırlatmıştı.

Yusal’ın hayatım kurtaran şey, son anda sağa dönmesi olmuştu.

Havadaki ok, aslında tam kalbini hedef alıyordu. Aniden dönünce sol

kolunun üst kısmından vuruldu. Acı ve öfke dolu bir çığlık attı ve

kılıcım yere düşürüp sağ eliyle yarasını kavradı. Kanayan kolunu

tutarak acıdan iki büklüm halde kaçmaya yeltendi.

Will, mevzilendiği noktadan adamın hareket ettiğini görmüş ve

atışın başarılı olmayacağını anlamıştı. Ama o an halletmesi gereken

başka sorunlar vardı. Yusal saf dışı kalmıştı belki, ancak platformun

dört bir yanı, arkadaşları açısından tehdit anlamına gelen silahlı

Tülagilerle doluydu. Elleri takip

FÎDYE

edilemez bir süratle hareket etmeye ve okları çektiği gibi ardı ardına

nişan alıp fırlatmaya başladı. Meydanın tepesinden birbirini takip

eden yarım düzine ok geçti ve platformdaki muhafızlardan acı dolu

çığlıklar duyulmaya başlandı.

Çevredekiler kendilerini toparlaymcaya kadar dört Tülagi

savaşçısı ölü ya da yaralı halde yere devrilmişti. Platformun üstünde

kalmaları halinde ölümcül oklara hedef olacaklarını anlayan

diğerleri, aşağı atlayıp kaçmaya başladılar.

O anda, kasabaya sızan Bedülin ve Arridi birlikleri, pelerinlerini

bir kenara atıp kılıçlarını çekerek Tülagi savaşçılarına saldırdılar.

Böylece meydanda küçük çatışmalar başladı. Meydan, dövüşen

savaşçılarla kısa sürede bir arenaya dönmüştü. Maşava- lılar savaş

alanından kaçmaya çalışsalar da, bir kısmı, hayatları uğruna savaşan

ve ani saldırının nereden geldiğini anlayamayan Tülagilerin

körlemesine savurdukları kılıçlarla yaralandılar.

Platformun üstündeki çok az sayıda muhafızın da fazla zamanı

kalmamıştı artık. Erak ile Svengal’in güç birliği edip kaldırdıkları

yaralı bir askeri ötede bekleyen üç arkadaşına doğru fırlatmalarıyla

birlikte Tülagilerin dördü birden, aşağıdaki kargaşanın içine

düştüler. Tüm bunlar olurken, Gilan da Yusal’ın yere düşen kılıcını

almış, Evanlyn’in bağlarını kesmeye çalışıyordu.

İlk şoku atlatan Horace da eğitimli bir savaşçıya yakışır hızda

hareket etti ve ayağa kalkarak bağlı kollarını sehpanın etrafından

geçirmeye çalışan Halt’un yanma geldi. Tecrübeli Orman

Muhafızı’nın o karmaşadan kurtulmasını sağlayıp birkaç metre

ötelerinde Erak ile Svengal’in bağlarını kesmekle meşgul olan

Gilan’a doğru döndü.

~ 431 ~

JOHN FLANAGAN

“Gilan seni bağlarından kurtaracak,” dedi ve Halt’u o tarafa

doğru hafifçe itti. Hemen sonra meydanı ve gerisindeki bölgeyi

gözleriyle tarayarak arkadaşını aramaya başladı. Gözetleme

kulelerinden birinde gözüne bir siluet ilişti. Kuledeki şahsın

kıyafetleri tanıdık değildi ama elindeki uzun yay, kimliğini ele

veriyordu. Horace derin bir nefes alarak arkadaşına seslendi.

“Will!”

Sesini savaş alanının diğer ucuna kadar duyurabilmenin eğitimini

almıştı. Horace sesini zorlanmadan duyan arkadaşının ona el

salladığım görebiliyordu. Bağlı ellerini birkaç saniyeliğine yukarı

kaldırarak işaret etti. Öne doğru eğildi ve bileklerini saran iplerin

iyice açığa çıkması için birbirinden uzakta tuttuğu ellerini idam

sehpasının uzak tarafına yerleştirdi. Başını çevirip gözlerini kapadı

ve arkadaşının mesajım anlamış olması için içinden dua etti.

Tıssssss-Güm!

Bağları bir anda gevşedi ve gözlerini açtığında idam sehpasına

saplı oku fark etti. Will, Horace’m bileklerini sarmalayan iplerin

birini kesmişti. Diğer ikisi ise henüz sağlamdı.

“Formunu kaybediyorsun,” diye mırıldandı Horace. Fakat

sorunun çözümü, tahtaya saplanan okun keskin ve geniş ucunda

yatıyordu. Kalan ipleri okun ucuna sürtüp kesmek ve ellerinin

serbest kalmasını sağlamak Horace’ın yalnızca birkaç saniyesini aldı.

Bu sırada meydanda yeniden bir araya gelen yarım düzine kadar

Tülagi savaşçısı, savaş düzeni alarak platformun merdivenlerine

doğru yaklaşıyordu. Horace yüzünü buruşturdu ve uzanıp cellâdın

çift kabzalı kocaman kılıcını kavrayarak başı

- 432 -

FİDYE

nın üstünde birkaç kez savurdu. Kılıcın ağırlığını ve dengesini

anlamaya çalışıyordu.

“Fena değilmiş,” dedi.

Merdivenleri tırmanan ilk iki Tülagi savaşçısının karşısına en

korkunç kâbuslarından fırlayan bir görüntü çıkmıştı. Uzun boylu

genç savaşçı, dudaklarında bir ölüm şarkısıyla devasa kılıcım

savurarak üstlerine çullandı. En öndeki Tülagi, savaşçısı darbeyi

kalkanıyla önlemeyi başardı. Devasa kılıç, tam ortasına çarptığı

metal ve tahtadan kalkanı yamyassı etmişti. Darbenin etkisiyle

merdivenlerden savrulan adam, hemen arkasından gelen iki

arkadaşının üstüne devrildi.

Sağ tarafındaki ikinci Tülagi askeri ise Horace’a doğru hamle

yapabilmek için kılıcını çekmişti. Ancak genç savaşçı karşı darbesini

çoktan vurmuş ve kabzasının birkaç santim ötesine çarptığı Tülagi

kılıcım paramparça etmekte zorlanmamıştı. Horace’ın bu seferki

rakibi, yoldaşlarına göre daha tecrübeli bir savaşçıydı. Silahını, aldığı

hasara aldırmadan bir kenara fırlattı ve çift kabzalı kılıcın

menzilinden kaçmak için eğilerek öne doğru hücum etti.

Kemerindeki hançeri çekerek, ters bir darbeyle Horace’ı omzundan

yaraladı.

İnce, kırmızı bir çizgi halinde beliren kesikten kan damlıyordu.

Bıçağın vücuduna girdiğini bile hissetmeyen Horace, yaralandığını

ancak damlayarak üstünü başını berbat eden kan nedeniyle

anlayabildi. Yaranın derinliği hakkında hiçbir fikri yoktu. Zaten

devasa kılıcının menziline giren Tülagi savaşçısı nedeniyle bunu

düşünecek zamanı da kalmamıştı.

Tabii elindeki kılıcın meziyetleri, uzunluğuyla sınırlı değildi.

Horace, kılıcın hafifçe savurduğu kocaman, pirinç kabzası-

~ 433 -

JOHN FLANAGAN

m rakibinin yüzüne gömdü. Adamın kefiyesi, darbeyi karşılasa da

yeterli olmamıştı. Gözlerini deviren Tülagi savaşçısı, Horace

tarafından bir omuz darbesiyle platformdan aşağı, basamakların

dibinde kendilerine gelmeye çalışan arkadaşlarının yanına

gönderildi.

Horace ayaklarını iki yana açıp merdivenin başma geçerek kılıcı

kısa ve tehditkâr bir şekilde ileri geri savurmaya başladı.

Arkadaşlarının başına gelenler, diğerlerinin platforma tırmanma

hevesini çoktan kaçırmıştı.

Halt ile Seleten, platformun arka kısmında bekliyorlardı.

Maşavalılarm geçit ve ara sokaklara kaçışmaları nedeniyle meydan

giderek boşalıyor, dövüş halindeki Arridi, Bedülin ve Tülagi grupları

yalnız kalmaya başlıyordu. Böylece Tülagilerin sayıca üstünlükleri

ortaya çıkmaya başlıyordu.

“Kasabalıların bize yardım elini uzatmaları ne hoş oldu,” diye

mırıldandı Halt. Wakir ile ikisi, ölen muhafızlardan aldıkları kılıçları

kuşanmışlardı. Gilan’m elinde de bir kılıç belirmişti. Skandiyalılar,

bir zamanlar muhafızlara ait olan mızrakları sağa sola savurmakla

meşguldüler. Evanlyn ise belindeki geniş deri kemerin üstünde

çaprazlamasına süslü bir desen oluşturan kayışı çözmekle meşguldü.

Halt, meraklı bakışlarla kızı izlemeye başladı. Seleten’in aniden

verdiği yanıt, dikkatinin dağılmasına neden oldu.

“Bu insanlar savaşmaya değil, güç karşısında boyun eğmeye

alışkınlar.

Yalnızca

kendilerini

düşünürler,”

dedi

Wakir.

Maşavalılardan bundan fazlasını beklemiyordu. İçlerinden bazıları

Seleten’in idam edilmesi fikri karşısında neşelenip tezahürat bile

yapmıştı.

FİDYE

Arridi ve Bedülin savaşçıları, önceden yapmış oldukları plana

uyarak yavaş yavaş gerilemeye ve platformun etrafını sarmaya

başlıyordu. Seleten, endişeyle meydan boyunca bakındı.

“Sayıları elliden fazla olamaz,” dedi. “Nereden çıktı bunlar

böyle?”

“Onları Will getirdi,” diye yanıt verdi Halt. Yan yanya yıkılmış

gözetleme kulübesinde, elindeki uzun yayla mevzi almış bekleyen

ufak tefek silueti işaret etti. El salladığı çırağı ona aynı şekilde

karşılık verince, içi huzurla doldu. Ortadan kaldınlması gereken

hayati bir hedef bulunmadığından Will oklannı saklıyor, Yusal’m

yeniden ortaya çıkmasını bekliyordu.

“Will mi?” dedi Seleten. Yüzünde şaşkın bir ifade vardı. “Senin

şu çırak mı? Bizi kurtaracak bu kadar adamı nereden buldu ki?”

Halt gülümsedi. “Will işini bilir.”

Seleten yüzünü buruşturdu. “Keşke daha fazla adam bula-

bilseymiş.”

“Sence aşağı inip askerlere yardımcı olmamız gerekmez mi?” diye

soran Halt, platformun etrafında inatçı bir hat oluşturmaya başlayan

savaşçılan işaret etti. Seleten, arkadaşına bir göz attı ve kılıcını ileri

geri savurarak denedikten sonra başıyla onayladı.

“Bence tam zamanıdır.”

se»-----------------

Haşan, Ömer’i omzundan yakalayarak izlemekte oldukları kulenin

sol tarafını işaret etti.

- 435 -

JOHN FLANAGAN

“İşte!” dedi. “Will şu kulede!”

Hasson’un ölümünü takip eden ani sessizlik, o mesafeden bile fark

edilmişti; gerçi seslerin neden kesildiğini bilmiyorlardı. Ardından da

silah seslerini ve kalabalıktan yükselen çığlıkları duymuşlardı.

Dövüşün başlamış olduğu ortadaydı, ama kuledeki Will’den hâlâ bir

işaret yoktu. Alum’un borazancısı da ortalarda görünmüyordu.

Adamcağız, aslında büyük bir şanssızlık eseri, savaşın daha ilk

saniyelerinde kazayla yaralanmıştı. Savaşa katılanlarm er ya da geç

öğrendiği üzere, akacak kan damarda durmuyordu.

Ardından da Hasan, Will’in okları hedeflerine gönderdiği yan

kuledeki hareketlenmeyi fark etmiş ve Ömer’in dikkatini o noktaya

çekmişti.

“Yanlış kuleye çıkmış!” diye şikâyet edercesine bir çığlık attı

Ömer. Hasan’m başı iki yana sallandı.

“Ne fark eder ki? Kuleye tırmanmış işte. Daha ne bekliyoruz?”

Ömer homurdanarak kılıcını çekti. Arkasında dere yatağına

çömelmiş bekleyen adamlara döndü.

“İleri!” diye bağırdı ve savaş çığlıkları eşliğinde Maşava’ya

uzanan tozlu yolun başını çekti.

se> ------------- ss-

Gilan, platformun etrafını çevreleyen zayıf savunma hattına

karışarak çok aşina olmadığı kıvrımlı kılıcını tüm hayatı boyunca

kullanmışçasma ustalıkla öteye beriye savurmaya başladı. Süratli ve

kuvvetli darbeleri, Tülagi savunmalarını hallaç pamuğu gibi

atıyordu. Rakipleri ya oracıkta devriliyor ya da

- 436 ~

FİDYE

aldıkları yaralarla iki büklüm olup zemine çöküyordu. Fakat

etrafındaki tüm bu karmaşaya rağmen, Gilan’ın gözleri peçeli bir

yüzü -Maşava’ya gelirken onu zevkle döven o Tülagi savaşçısını-

arıyordu.

Adamı nihayet buldu ve gözlerinden onu hatırladığını anladı.

Tülagi savaşçısı, genç Orman Muhafızı’yla yüzleşmek için dövüş

halindeki adamları dirsekleyerek ilerlemeye başlamıştı. Gilan’ın

yüzüne son derece soğuk bir tebessüm yerleştii.

“Tekrar karşılaşırız diye umuyordum,” dedi. Tülagi savaşçısı

cevap vermedi. Lacivert peçesinin üstünden Gilan’ı süzüyordu.

Zaten nefretle andığı şu yabancı okçular, bu sabah da yarım düzine

arkadaşını öldürmüşlerdi. Artık intikamın zamanıydı. Fakat o daha

hareket bile edemeden Gilan yeniden söze girdi.

“Artık şu çirkin suratını görme zamanımız geldi, ne dersin?”

Elindeki kıvrımlı kılıcı kurbanına saldıran bir yılanın hızıyla

neredeyse gelişigüzel denebilecek bir üslupla ileri doğru savurdu.

Kefiyeye bağlandığı noktadan kestiği lacivert peçe hafifçe aşağı

düştü ve adamın yüzü açığa çıktı.

Adamın olağandışı bir yüzü yoktu aslında. Genellikle örtülü olan

alt taraf, rüzgâr ve güneş altında yanıp bronzlaşan üst tarafa göre

birkaç ton daha açıktı, o kadar. Savaşçının Gilan’ı ve tüm

yabancıları nefretle süzen gözleri, artık öfkeden parlıyordu. Öne

doğru sıçrayarak kılıcıyla ölümcül bir darbe savurdu.

Gilan, hamleyi kılıcıyla karşıladı ve Tülagi savaşçısı bir sonraki

darbesine hazırlanmak üzere geriledi. Ancak Gilan

- 437 -

JOHN FLANAGAN

kılıcının orta kısmıyla yakaladığı rakip silahı kuvvetle yana iterek

göz kamaştırıcı bir hızla hücuma geçti. Aynı anda farklı açılardan

geliyormuş gibi görünen hamlelerle rakibine ardı ardına darbeler

indirmeye başladı. Hızla indirdiği düz, ters, tepe ve yan darbeler

nedeniyle elindeki kılıç bulanık bir lekeyi andırıyordu.

Rakibi tecrübeli bir savaşçı olmasına rağmen Gilan, gerçek bir

kılıç ustasıydı. Rakibi hafifçe gerileyince, her iki yanındaki

savunmacılar da onu korumak amacıyla öne çıktı. Yorulan Tülagi

savaşçısı, artık hırıltıyla nefes alıp veriyordu. Gilan, savrulup duran

parlak kılıcını engellemeye çalışan adamın yüzünde beliren ter

damlacıklarını görebiliyordu. Bitkin düşen rakibinin savunması bir

an için kırıldı ve sağ ayağının üstünde yaylanan Gilan, klasik saldırı

konumunu aldı. Kıvrımlı kılıcını bir bilek hareketiyle ters açıdan

savurup, Tülagi savaşçısının omzuna sapladı.

Rakibinin silahını düşürmesi üzerine kılıcını geri çekti. Adamın

cübbesi, yaradan akmaya başlayan kanla ıslanmaya başlamıştı.

Gilan, kılıcının ucunu yere çevirdi. Etraflarını saran dövüş, dile

getirilmemiş bir anlaşma yapılmışçasına durdu ve herkes onları

izlemeye başladı.

“İstersen teslim olabilirsin,” dedi Gilan sakin bir sesle. Gözleri

hâlâ öfkeden parlayan Tülagi savaşçısı, başını onay- larcasma salladı.

“Teslim oluyorum,” dedi fısıltıyı andıran kısık bir sesle. Gilan da

başıyla onayladı. Geriye doğru bir adım attı ve savaşta hayatını

kaybetmiş bir Bedülin cengâverinin koluna takılarak tökezledi.

Dikkatinin dağılması bir saniye bile sürmemişti ama

~ 438 ~

FİDYE

az önce yenik düşen Tülagi askeri için yeterli b r süreydi bu. Sol

eliyle kemerinden kıvrımlı bir hançer çıkardı ve genç Orman

Muhafızı’na saldırdı.

Birden muazzam bir ıslık ve ardından da bir saplanma sesi

duyuldu.

Tülagi savaşçısı, Horace’ın bir yay çizerek savurmuş olduğu

devasa kılıcın etrafında iki büklüm olmuştu. Horace’ın kılıcı geri

çekmesiyle birlikte, hiçbir canlılık emaresi göstermeyen savaşçı,

meydanın taş zeminine yığılıverdi.

“Gözlerini onlardan asla ayırma,” diye konuştu Horace nasihat

edercesine. “MacNeil sana bundan hiç söz etmemiş miydi?”

Gilan, başını sallayarak arkadaşına teşekkür etti. Tülagi sa-

vaşçısının ölümüyle birlikte dövüşe verilen ara da sona ermişti.

Arridi-Bedülin gücünün bu havayla zafere ulaşması işten bile değildi

aslında ama meydanın ötesinden gelen bir ses, fırsatın kaçmasına

neden olacaktı.

Yusal, son bir saldın için birliklerini bir araya topluyordu.

- 439 -

Peçeli Süvariler! Tülagi savaşçıları! Dinleyin beni!”

Yusal’ın kulakları tırmalayan sert sesi, savaşa verilen arayı

takip eden ani sessizlikte meydanda çınladı. Tülagi, Arridi ve Bedülin

yüzleri, aynı anda sesin sahibine döndü.

Yusal, herkese birden hitap edebilmek için meydanın doğu

tarafındaki bir tezgâha çıkmıştı. Halt, Tülagi önderinin kolunun kaba

bir bandajla sarılı olduğunu fark etti. Yusal, Will oklarını fırlatıp

karmaşayı başlattığı sırada idam platformundan kaçıp gitmişti. Ama

artık kendini toplamış gibi duruyordu. Yüzleri o bildik lacivert

peçelerle örtülü yirmi adamı, silahlarını hazırda tutacak şekilde

etrafını sarmıştı.

Meydanda artık, dövüş sırasında gafil avlanarak kanlı yığınlar

halinde yerde yatmakta olan ölüler hariç, kasaba halkından kimse

yoktu.

Gözetleme kulesine tünemiş bekleyen Will de adamın sesini

duyabiliyordu. Fakat meydanın kuzey kesiminde kalan binalar

nedeniyle Yusal’ı göremiyordu.

“Etrafınıza bir bakın! Düşmanınıza bir göz atın! Kırk kişi

FİDYE

bile değiller!” diye devam etti Yusal. Haklıydı da. Akıncı müfrezesi,

savaşın tam ortasında kalmış ve birçoğu dövüş sırasında bir daha

kalkmamak üzere devrilmişti. Kalan savaşçılar ise meydan okuyan

bakışlarla idam platformunun önünde toplanmıştı.

“Sayımız çok fazla! Birlikte hareket edersek onları ezip ge-

çebiliriz!”

Tülagi savaşçıları, homurdanarak bunu onayladılar. Çetin

savaşta onlar da çok adam kaybetmişti. Ama dövüşün başındaki

dörde birlik sayı üstünlüklerini koruyorlardı. Yusal’ın bunu dile

getirmesiyle, karşılarına çıkan bu küçük grubu parça parça etme

kudretine sahip olduklarını anlamaya başlıyorlardı.

“Seley el’ten! Sana bir şans daha vereceğim. Son bir şans.

Silahlarım bırak ve teslim ol!”

Seleten, kaba bir kahkaha attı. “Teslim olmak mı? Merhamet

göstereceğine inandığımızı mı sanıyorsun, Yusal? Bizi neredeyse

öldürecektin be!”

Yusal ellerini iki yana açarak “Sana göstereceğim merhamet, hızlı

bir ölümden ibaret,” diye cevap verdi. “Aksi takdirde, günlerce acı

içinde yaşayacaksınız. Adamlarımın birer işkence ustası olduklarını

bilirsin.”

Seleten, hafifçe dönerek Halt’a bir göz attı. “Doğru söylüyor,”

dedi usulca. “Bana kalırsa savaşırken ölmemiz, hepimizin hayrına

olacak.”

Halt tam bir cevap verecekken durdu. Kulağına bir uğul tu -

şiddeti giderek artan bir uğultu- geliyordu. Ne olduğuna dair hiçbir

fikri yoktu. Tuhaf sesi aklından çıkartarak başını iki yana salladı.

- 441 ~

JOHN FLANAGAN

“Seninleyim,” dedi. “Sonuna dek savaşacağız. Kim bilir, belki de

karşımıza bir fırsat çıkar.”

Yusal, Seleten’e düşünmesi için birkaç dakika vermişti. Karşı

taraftan bir cevap gelmediğini görünce kolunu kaldırdı ve küçük

gruba saldırıp son bir darbe vurmaları için adamlarına işaret

vermeye hazırlandı.

“Pekâlâ. Demek teklifimi reddettiniz. Bedelini ödeyeceksiniz.

Tülagi süvarileri, hiçbirini...”

Birden sözleri, acı dolu bir inlemeyle kesildi ve Yusal’m elleri

alnına gitti. Tok bir çarpma sesi duyulmuştu. Yusal’ın ellerini

indirmesiyle birlikte alnının kanla kaplı olduğu ortaya çıktı.

Tereddüt ederek bir adım attı, ancak üstünde durduğu tezgâhın

ucunu kaçırarak boylu boyunca zemine kapaklandı ve sert zeminde

hareketsiz kalakaldı.

Tülagiler, kolay galeyana gelen bir halktı. Önderleri, konuş-

masının ortasında vurulmuştu. Ama nasıl bir silahla vurulduğunu

anlayamamışlardı. Tek duydukları şey, o berbat çarpma sesiydi.

Hemen arkasından ortalık kan gölüne dönmüştü.

Çöl süvarileri, batıl inançlı insanlardı. Bu kadim dağlarda

cinlerin, ifritlerin ve ruhların yaşadığına inanırlardı. Önderlerinin

aldığı darbenin ardında doğaüstü yaratıklardan biri olmalıydı.

Kendi aralarında mırıldanıp Yusal’ın başına gelenleri tartışarak

Arridi ve Bedülin savaşçılarının oluşturduğu savunma hattından

uzaklaşmaya başladılar. Yusal’m diğerlerinden daha cesur çıkan bir

teğmeni, savaşçıları yeniden toparlamak amacıyla önderinin yerine

tezgâha tırmandı.

“Tülagi savaşçıları!” diye bağırdı çatlak bir sesle. “Artık

düşmanlarımızı...”

- 442 ~

FİDYE

Güm! O tok çarpma sesi, bir kez daha duyuldu ve Yusal gibi

teğmeni de bir anda alnında beliren o berbat yarayı kavramak üzere

ellerini başına götürdü. Sendeleyip tezgâhın tentesine tutunmak

istese de başarılı olamadı ve yere düştü. Diz üstü çöküp, iki büklüm

halde yüzünü kavradı ve acıyla inlemeye başladı.

Platformun gerisinde sapanım usulca indiren Evanlyn, bu kez

Halt’un gözünden kaçmamıştı. Göz göze geldiklerinde, prensesin

yüzüne zalim bir tebessüm yerleşti. Halt, ağır mermer taşlardan

oluşan gerdanlığın artık kızın boynunda olmadığını fark etti.

“Bu da neyin nesiydi böyle yahu?” diye sordu numaradan.

Morallerini yitiren ve esrarengiz yaratıklardan korkarak şaşıran

Tülagiler, gerilemeye başlamışlardı.

Ömer’in önderliğindeki Bedülin kuvvetlerinin savaş çığlıkları ve

silah şıkırtıları eşliğinde meydana doluşması da tam bu ana

rastlamıştı. Bedülin savaşçıları hızla yarım daire şeklinde

sıralandılar ve Ömer ile adamları arkada, kırk kararlı savunmacı ise

önde olacak şekilde Tülagilerin etrafı sarıldı.

Tülagi savaş birliği, aslında haydut ve hırsızlardan oluşuyordu.

Yalnızca kazanma ihtimallerinin yüksek olduğu savaşlarda amansız

savaşçılara dönüşüyorlardı. Dövüş sırasında şimdi olduğu gibi dörde

birlik sayısal üstünlük kurmak işlerine geliyordu. Sayıların fiilen eşit

olması ve onları teşvik edecek bir önderlerinin bulunmaması, dövüşe

karşı duydukları arzunun yok olmasına neden olmuştu.

Başta birer birer, ardından da gruplar halinde silahlarını

ayaklarının dibine bırakmaya başladılar.

~ 443 -

JOHN FLANAGAN

SB» ..................

“Halledilmesi gereken küçük bir mesele daha var...” dedi Erak.

Ömer’in birlikleri, geri kalan Tülagilerin silahlarım almış ve

ellerini arkalarından bağlayarak meydana oturtmuştu. Henüz

kendine gelemeyen Yusal’ın da elleri bağlanmış ve muhafızlar

eşliğinde hapishane olarak kullandıkları depoya götürülmüştü.

Evanlyn’in sapanmdan fırlayan ağır taş, adamın şiddetli bir beyin

sarsıntısı geçirmesine neden olmuştu.

“Toshak mı?” diye sordu Svengal.

Erak başıyla onayladı. “Evet, Toshak. Hain domuz, kargaşa

sırasında sırra kadem bastı.”

“Tören başlarken platformun ön kısmmdaydı,” diye hatırlattı

Halt.

Evanlyn, başıyla onayladı. “Ama Will ok fırlatmaya başlayınca

sütunlara doğru hareketlendi,” dedi. Etrafına bakındı. “Bu arada,

Will nerede? Bir sorun mu var acaba?”

m» --------------------------- ss-

Will, gözetleme kulesinin dibindeki molozların arasına çömel- miş,

yayını ve ok kılıfını bir kenara bırakıp, Alum’un başını dizlerinin

üstüne yerleştirmişti. Arridi subayı ölmek üzereydi. Almış olduğu

birçok yara nedeniyle çok kan kaybetmişti. Arkadaşına yardımcı

olmak için duvardan yavaşça atlayan Will, başını kaldırınca onları

ihbar eden ve kımıldamadan ikisini izleyen şişman tüccarı fark etti.

- 444 -

HD YE

“Git bir doktor bul,” dedi. Adam tereddüt edince, emrini yineledi.

“Hadi! Git bir doktor getir! Çabuk ol!”

Şişman adam, gözlerini Will’den kaçırarak uzaklaşmaya başladı.

Will’in buz gibi sesini duyunca yeniden durdu.

“Dur!”

Tüccar arkasını döndü. Orman Muhafızı ile göz teması kurmaya

hâlâ yanaşmıyordu.

“Yüzüme bak,” diye emretti Will. Bunun üzerine adamın

bakışları ona kaydı. “Eğer kaçıp gidersen ve geri dönmezsen,

peşinden geleceğime emin olabilirsin,” dedi Will. “Yemin ederim

hayatı sana zindan ederim.”

Adamın gözlerindeki hain ifade, yerini korkuya bırakmıştı.

Tüccar çabucak başını salladı ve dönüp hemen arkasındaki yan

sokağa girerek ortadan kayboldu.

Alum hararetle bir şeyler mırıldanıyordu. Will adamın ke-

merindeki küçük mataranın kayışlarını çözerek ağzına birkaç damla

su akıttı. Alum’un gözleri birkaç saniyeliğine açıldı ve başını kaldırıp

Will’e bir göz attı.

“Kazandık mı?” diye sordu.

Will başını sallayarak “Kazandık,” dedi. Alum’un bakışlarından

rahatladığını fark etti. Subay bu haber üzerine doğrulmaya çalıştı

ama Will, onu nazik bir şekilde engelledi.

“Dinlen,” dedi Will. “Doktor yolda.”

“Ya WakirT’ dedi Alum. Durup sanki konuşmaktan bile yo-

ruluyormuşçasına hırıltılı birkaç nefes aldı. “Güvende mi?”

Will, bir kez daha başıyla onayladı.

“Durumu iyi. Savaş kazanıldığında Halt’un yanındaydı.

- 445 -

JOHN FLANAGAN

Yusal’ın başma bir haller geldi,” diye alâkasız bir ayrıntıyı eklemeyi

de ihmal etmedi. Meydanda olan bitenleri hâlâ anlayabilmiş değildi.

Yusal’m konuşmasının yarısında atmış olduğu acı dolu çığlık

kulaklarına gelmişti. Ancak ne Gilan’ın ne de Halt’un yayı

yanlarında değildi ve adamı kimin vurmuş olabileceğine dair hiçbir

fikri yoktu.

Alum, efendisinin güvende olması onun için yeterliymiş- çesine

yeniden sayıklamaya başlamıştı. Kollan ile bacakları istemsizce

seğiriyordu. Hınltılı ve hızlı nefesler alıyordu.

O sırada Will, yan sokaktan gelen yumuşak ayak sesleri duydu ve

kuleden indiğinde öldürdüğü Tülagi savaşçısının cesedinden aldığı

saks bıçağına uzandı. Sokağın ucunda iki kişi belirmişti. Şişman

tüccarın yanında deri çanta taşıyan yaşlıca bir adam geliyordu.

“Bu adam bir şifacı,” dedi tüccar. Yaşlı adam öne çıkarak

mırıldanan subayın yanında diz üstü çöktü. Etrafına bakındı ve

Will’in çıkanp atmış olduğu pelerinini alıp hastası için eğreti bir

yastık hazırlayarak Alum’un başının altına yerleştirdi. Yaralıyı şöyle

bir inceledikten sonra başını kaldırıp Will’e bir göz attı.

“Arkadaşın mı?” diye sordu.

Will başıyla onayladı. Alum’u yalnızca birkaç gündür tanıyordu

ama cesur savaşçı, ona arkadaşlarını kurtarma fırsatı verebilmek için

üç silahşora tek başma kafa tutmuştu. Daha iyi bir arkadaşlık

düşünemiyordu.

Doktor başını iki yana salladı.

“Acısını dindirecek bir şey verebilirim. Elimden başka bir şey

gelmez,” dedi. “Çok kan kaybetmiş.”

FİDYE

Will, kederle başını salladı.

“Tamam, verin,” dedi ve çantasından çıkardığı şişecikten

Alum’un diline birkaç damla damlatan şifacıyı izlemeye koyuldu.

Arkadaşı birkaç saniye içinde daha rahat nefes almaya başlamıştı.

Göğsü artık düzenli bir şekilde inip kalkıyordu. Bir süre sonra nefes

alıp verişi yavaşladı ve tamamen durdu.

Doktor, başını kaldırıp Will’e bir göz atarak “Maalesef öldü,”

dedi.

Will, kederle başını salladı. Bakışlarını kaldırdığında, tüccarın

korku dolu gözlerle onu izlediğini fark etti. Adamın yabancıları

Tülagilere gammazlayan kişi olduğu için sıkıntılı anlar yaşadığı

anlaşılıyordu. Yabancılardan biri hayatını kaybetmişti ve diğeri de

genç olmasına rağmen çetin ceviz olduğunu kanıtlamıştı. Tüccar,

ellerini yumruk yaparak öne çıktı ve dizlerinin üstüne çökerek

merhamet dilenmeye başladı.

“Lütfen efendim... Sizin kim olduğunuzu bilmiyordum...” diye

yalvardı.

Will, küçümseyici bir el hareketiyle şişman tüccarı susturdu. Evet,

adam onları Tülagilere gammazlamıştı... ama gidip doktoru getiren

de oydu. Will, birden o gün yeterince kanın akmış olduğuna karar

verdi.

“Çekil git hadi,” dedi usulca. “Git buradan.”

Tüccarın gözleri fal taşı gibi açıldı. Ne kadar şanslı olduğuna

inanamıyordu. Usulca ayağa kalkarak arkasını döndü. Will’in fikrini

değiştirip

değiştirmediğini

anlamaya

çalışıyordu.

Nihayet

değiştirmediğinden emin olarak hızlı adımlarla yan sokağı

adımlamaya başladı. Will, adamın yumuşak ayakkabılarının kırık

taşların üstünde çıkardığı sesleri duyabiliyor-

JOHN FLANAGAN

du. Bir süre sonra sesler kesildi. Doktorun anlayışlı bakışları,

karşısındaki genç delikanlıya dikiliydi. Alum’un ellerini göğsünün

üstünde birleştirmişti. Will, pelerinini artık ona ihtiyaç duymayan

arkadaşının başının altından aldı. Teğmenin Arridi pelerinini

bularak yüzünü de kapatacak şekilde cesedin üstünü örttü.

Cüzdanına uzanarak doktora bir gümüş uzattı.

“Onunla kalmanız mümkün mü?” diye sordu. “Ben dönün- ceye

dek yanında kalın lütfen.”

Uzanıp yayıyla ok kılıfını aldı ve pazar meydanına doğru

yürümeye başladı.

oshak, meydana açılan dar bir sokağın köşesinde etrafına

bakınıyordu. Ana kapıya açılan geniş caddenin kırk metre

T

uzağındaydı. Erak ile arkadaşlarının meydanın ötesinde sıra-

lanan sütunlara doğru hareketlendiklerini fark etti. Birileri o

yöne doğru koştuğumu görmüş olmalı, diye düşündü.

Acı acı gülümsedi. İlk başta o tarafa doğru ilerlemiş, ama daha

sonra dolambaçlı sokak ve geçitlerden şimdi bulunduğu noktaya

dönmüştü. Meydanın birkaç bina ötesindeki ahırda eyerlenmiş hazır

bir at, onu bekliyordu. Düşmanları o bölgeden uzaklaşarak kaçmasını

kolaylaştırıyordu. Orman Muhafızlarının o lanet olası uzun yaylarının

yanlarında olmadığını memnuniyetle gözlemlemişti. Tek yapması

gereken, atını bulunduğu yere getirmek ve oradan kaçıp kurtulmaktı.

Bir kez Maşava’nın dışına çıktıktan sonra olacakları kim

bilebilirdi ki? Dinlenmiş atı ve yanma alacağı bol miktarda suyla

avantaj onda olacaktı. Altmış kilometre ötede bulunan sahile inmesi

yeterliydi. Kurt Pençesini minik bir koya demirlemişti. Toshak

yıldızlara bakarak yönünü bulmak konusunda son derece

tecrübeliydi. Lanet olası Orman Muhafızları onu

~ 449 ~

JOHN FLANAGAN

takip edemesinler diye geceleri yol alacak ve iki gün içinde gemisine

ayak basacaktı.

Fakat önce Maşava’dan ayrılması gerekiyordu. Kaçmak için

ayağına çok uygun bir fırsat gelmişti. Usulca birkaç adım geriledi ve

arkasını dönerek koşar adımlarla ahıra doğru yürümeye başladı.

SS»~'

...

“Sorun şu ki, buraya kadar geldikten sonra herhangi bir yöne gitmiş

olabilir,” dedi Horace. Dalgınlıkla dudaklarını çiğneyen Halt da

başıyla onayladı. Pazar meydanını sınırlayan sütunların gerisinde

karşılarına dolambaçlı, dar sokaklar ile kalabalık binalardan oluşan

bir labirent çıkmıştı.

“Öyleyse onu buluncaya kadar aramamız gerekecek,” dedi. “En

azından tipinden dolayı kalabalıkta kolayca seçilecektir.”

“Bu bağrışmalar da neyin nesi?” diye araya girdi Evanlyn.

Meydandan seslerin yükseldiğini ve alarm verildiğini duya-

biliyorlardı. Grup halinde henüz terk ettikleri kahvehanenin arka

kapısından içeri doluşarak bir kez daha meydana çıktılar.

“Toshak bu!” diye bağırdı Svengal.

Skandiyalı hain, meydanın öteki tarafında atının sırtına binmiş,

elindeki savaş baltasını onu durdurmaya çalışan Bedülin

savaşçılarına doğru sağlı sollu savuruyordu.

Rakiplerinden ikisini kesip biçerek atını ana kapıya açılan yolun

geniş girişine doğru sürdü. Svengal birkaç adım koşup hızlandıktan

sonra elindeki mızrağı kaçmakta olan atlıya doğ

FİDYE

ru fırlattıysa da nafileydi. Mızrak, tıngırtıyla Toshak’m yirmi metre

gerisine düştü.

Halt’un kulağına, bir kez daha giderek tizleşen bir uğultu doldu.

Etrafına bakındığında bacaklarını açmış, başının etrafında çevirdiği

uzun deri sapanın hızlanmasını bekleyen Evanlyn’i fark etti.

“Miğferi başında,” diye uyardı kızı. Toshak kapıya varmak için

savaşması gerekeceğini bildiği için hazırlıklıydı. Tepeden tırnağa

silahlıydı ve Halt, sapanın kalın demir miğfer karşısında etkisiz

kalacağının farkındaydı.

“Biliyorum,” dedi Evanlyn kısaca. İşine odaklanan yüzünde

kararlı bir ifade vardı.

Bir ıslık sesi duyuldu ve gözle takip edilemeyecek bir hızla

meydanı aşan taş, Evanlyn’in belirlemiş olduğu hedefe -yani

Toshak’ı taşıyan atın sağrısına- sertçe çarptı.

Ani darbenin etkisiyle şahlanan hayvan, kaybettiği dengesini

yeniden sağlamak üzere hafifçe yana doğru tökezledi. Bu şiddetli ve

beklenmedik sarsıntıyla ani yön değişikliği Toshak’ı sersemletmişti.

Atın omzundan kayarak gürültüyle yere düştü.

“İyi atıştı,” dedi Halt.

Evanlyn hafifçe sırıtarak “Atın sırtına Skandiyalılar gibi eğreti

oturacağını tahmin etmiştim,” dedi.

Ayağa kalkan Toshak, etrafının intikam peşindeki bir dizi

Bedülin savaşçısı tarafından sarıldığını fark etti. Kocaman savaş

baltasından çekinen çöl savaşçıları, dikkatle etrafında çember

oluşturmuşlardı. Gerçek bir Skandiyalı olan Toshak ise düştüğünde

bile silahını elinden bırakmamıştı. Kolay ko

- 451 ~

JOHN FLANAGAN

lay teslim olmayacağını belli eden gözleriyle düşmanlarını

gözlüyordu. Bir haindi belki, ama kesinlikle korkak bir tavuk değildi.

“Pekâlâ,” dedi sonunda ortaya doğru. “İlk kim şansını denemek

istiyor?”

“Sanırım o kişi ben olacağım.”

Erak, Bedülin savaşçılarım yararak düşmanının karşısına dikildi.

Toshak, gülümseyerek başını birkaç kez salladı. Bu işten paçasını

sıyıramayacağının farkındaydı, ama en azından nefret ettiği Yüce

Kont’u da beraberinde götürme zevkini tadacaktı. Erak’ın elindeki

Tülagi kılıcına küçümsercesine bir göz attı. Kılıç, Yüce Kont’un

kocaman elinde bir hançeri andırıyordu.

“Baltama elindeki o kürdanla mı karşı koyacaksın, Erak?” diye

alay etti. Elindeki silahı inceleyen Erak’ın dudakları, küçümsercesine

büzüldü. Bakışlarını izleyicilerin üzerinde gezdirerek kendine daha

iyi bir seçenek aradı. Kefiyesini çıkartarak sol elinin avucuna ve

parmaklarına sardı. Ardından da kıvrımlı kılıcı yere bırakıp, sağ

elini Horace’a uzattı.

“Senin şu azmanı ödünç alabilir miyim, Horace?” diye sordu.

Horace Öne doğru bir adım atarak ters çevirdiği, cellâdın kılıcını

Erak’a uzattı.

“Kendi malınmış gibi kullan.”

Erak, kılıcı birkaç kez ileri geri savurduktan sonra memnuniyetle

başını salladı.

“Bu işimi görür,” dedi. “Şimdi biraz geri çekilin bakalım, millet.

Şu işi halledelim.”

- 452 ~

FİDYE

İzleyicilerin alelacele birkaç adım gerilemeleriyle birlikte

Toshak’ın üstüne atıldı ve haini ortadan ikiye ayırabilecek şiddette

bir darbe savurdu.

Toshak, rakibinin bu hamlesini çift uçlu baltasıyla kulak tır-

malayıcı bir tıngırtı eşliğinde karşıladı. Bir bilek hareketiyle kılıcı

yana doğru savurdu. Hamle sırası ondaydı artık. Baltasını hafifçe

döndürüp, ileri doğru savurdu.

Erak’m tam zamanında geri çekilmesi sonucu, çift uçlu balta,

kaburgalarını santimlerle sıyırdı. Kılıcıyla çoktan karşı saldırıya

geçmişti bile. Bu kez Toshak kenara çekilerek devasa kılıcın havayı

dövmesine ve zemindeki taşlara çarparak kıvılcımlar çıkarmasına

neden oldu.

Yukarıdan aşağıya doğru vuracağı balta darbesi için hareketlendi

ve Evanlyn, Erak’m kefiyesini eline neden sardığını o an kavradı.

Kılıcı sağ eliyle kaldırıp yatay tutan Yüce Kont, soluyla da balta

darbesini karşılamak üzere keskin uç kısmını yakalamıştı. O kadar

şiddetli bir darbeyi tek eliyle savuşturması mümkün değil, diye

düşündü Evanlyn.

Silahları birbirine kilitlenen iki rakip, birkaç saniye boyunca

birbirlerinin gücünü denediler. İriyarı vücutlarıyla her ikisi de birer

öküz kadar güçlüydü. Ancak birkaç haftadır esaret hayatı yaşayan

Erak hem berbat beslenmiş hem de Tülagilerden gördüğü eziyet

nedeniyle eski formunu kaybetmişti. Yalnızca bilek gücünün

sınandığı bu açık düelloda daha avantajlı olan Toshak, Yüce Kont’u

adım adım geriletmeye başlamıştı.

Rakibinin ondan kuvvetli olduğunu fark eden Erak, atik

davranarak Toshak’m baldırına sağlam bir tekme attı. Böyle-

- 453 -

JOHN FLANAGAN

ce, aldığı darbenin etkisiyle tökezleyen Toshak’m hızla savurduğu

baltasından kaçmayı başardı.

Bir kez daha birbirlerinin üstüne atılarak silahlarını karşılıklı

savurmaya başladılar. Her ikisi de diğerinin darbelerine karşılık

veriyor, üstüne gelen silahtan kaçınarak yana çekiliyor ve eneıj isinin

son kırıntılarını kullanarak diğerine saldırıyordu. Bu dövüşte teknik

ya da kurnazlığın yeri yoktu. Her ikisi de silahlarının avantajını

kullanıyordu. Erak, kılıcının uzaklara erişebilmesinden, Toshak ise

baltasının ağırlığından faydalanıyordu.

Ardı ardına vurduğu darbeler sonucu Yüce Kont’u geri çekilmeye

zorlayan şey de Toshak’ın baltasının ağırlığıydı zaten.

Svengal, giderek gerilemeye başlayan önderini acıyla izliyordu.

Erak’ın bocaladığını ve dengesini kaybetmeye başladığını fark eden

Toshak’m gözlerinde zafer dolu bir parıltı belirmişti. Baltasını daha

da sert bir biçimde savurmaya başladı. Erak’m azalan direncini ve

her darbesinde dizlerinin bağının biraz daha çözüldüğünü

görebiliyordu. Erak’ın kılıcını her sa- vuruşuna karşı baltasıyla iki

darbe birden indiriyordu. Dövüşün kontrolünü tamamen eline

almıştı. Rakibinin işini bitirmesi, artık an meselesiydi.

Erak’m gözleri kararıyor, hırıltıyla nefes alıp veriyordu. Kılıcına

aldığı son bir güçlü balta darbesiyle dizlerinin bağı çözüldü ve

meydandaki taşlara düştü.

Yüce Kont’un düşüşünü izleyen seyircilerden bir homurtu

yükseldi. Toshak, bir zafer çığlığı eşliğinde sıçrayarak muazzam

baltasını iki eliyle birden ölümcül darbe için kaldırdı. Birden gözüne

tuhaf bir görüntü ilişti.

Erak, ona sırıtıyordu.

FİDYE

Oyuna getirildiğini anladığında, artık iş işten geçmişti. Erak’m

birkaç saniye önceki yorgun ve sarsak halinden eser yoktu. Ayrıca

elinde herhangi bir baltaya kıyasla çok daha uzağa erişebilen bir

silah tutuyordu. Sol kolunu vücudunu yukarı kaldırmak için

kullanan Erak, görkemli bir kükremeyle kılıcını Toshak’ın açıkta

kalan vücuduna sapladı. Silahını orada bırakıp, yaklaşık yarım

saniye geç gelen balta darbesinden kaçmak üzere kendisini yana attı.

Ardından aldığı korkunç yara nedeniyle tökezleyip baltasını düşüren

ve yere devrilen rakibini izledi.

Toshak’ın gözleri, çektiği acıdan ve yaşadığı korkudan dolayı fal

taşı gibi açılmıştı. Meydanın taşlarını tırmalıyor ve Erak’a bir şeyler

söylemeye çalışıyordu. Yüce Kont, mesajı alarak başını salladı.

Çizmesinin ucuyla baltasını, rakibinin taşları tırmalayan eline doğru

itti. Toshak’ın parmakları silahın sapma kenetlendi ve hain, teşekkür

edercesine başını salladı.

Horace, Skandiyalılann savaşta ellerinde silahlan olmadan

ölmeleri halinde ruhlarının sonsuza dek başıboş dolaşacağına

inandıklarını biliyordu. Toshak gibi bir hain bile elinde silahı

olmadan ölmeyi hak etmiyordu.

“Teşekkür... ederim...” diye inledi Toshak kısık sesle. Ardından

gözleri kapandı ve hayata veda etti.

“Bıraksaydm da ruhu sonsuza kadar başıboş dolansaydı keşke,”

dedi Svengal soğuk bir sesle. Erak, kuşkuyla yardımcısına baktı.

“Sen olsan öyle mi yapardın?” diye sordu. Svengal, tereddüt etti.

Ne de olsa, Toshak iyi bir dövüş çıkarmıştı ve bu Skandi- yalılar

açısından çok önemli bir noktaydı.

“Hayır, yapmazdım,” diye itiraf etti.

- 455 -

eniş kafile, yavaş adımlarla Koreş Bediilin kabilesinin

kamp kurduğu vahaya doğru ilerliyordu.

G Atlı Bediilin savaşçılarının önlerinde kelepçeli bir dizi Tü- lagi esiri

yürüyordu. O eski, korku saçan hallerinden eser kalmayan Tülagiler,

artık yürümekten ayakları ağrıyan, bir grup zavallı çöl dilencisine

dönüşmüştü. Lacivert peçeler Seleten ve üç subayı tarafından bir

zafer simgesi olarak haydutların suratlarından çekilerek bir köşeye

fırlatılmıştı. Wakir ayrıca adamlarına gösterilen muameleyi

unutmamış ve çizmelerini çıkarttırdığı esirleri seyahat boyunca yalın

ayak yürümek zorunda bırakmıştı.

Bununla birlikte, kendi esaret günlerinin aksine, esirlere yeterince

su veriliyordu.

Maşava’dan ayrılmadan önce Seleten, kasabalıları pazar

meydanına çağırmıştı. İdam edilmesi için hazırlanmış olan platforma

çıkarak halka bir söylev vermiş, onlara birkaç gün önce idamını

istediklerini hatırlatmıştı. Kasabalılar, utançlarından başlarını

önlerine eğiyordu. Seleten, bölgenin Wakir’ i

FİDYE

ile temas kurup ve kasabadan ağır bir vergi alınmasını sağlayacağını

söylemişti onlara. Verginin ilk taksidi olarak da Maşa- valılardan

kasabanın sur ve gözetleme kulelerini onarmalarını, buna ek olarak

da etkili bir savunma gücü kurmalarını talep etmişti. Kasabalılar,

kederli kederli onaylamakla yetiniyordu. Surlar, harabeden

farksızdı. Tamirat için yakıcı güneşin altında aylarca çalışmaları

gerekecekti. Fakat Seleten’in uyanları, soğukkanlılıkla kabul

ediliyordu. Ne de olsa tüm söylediklerinde haklıydı. Eşkıyalara karşı

ileride kendilerini daha iyi savunabilmeleri gerekiyordu.

Kasabalılann moralini yükseltecek iyi bir haber de yok değildi.

Seleten, Tülagi esirlerinden otuzunu, ağır işlerde çalışmaları için

kasabada bırakmaya karar vermişti.

“Çok zorlanacaklar,” dedi anlaşmayı duyan Erak. Seleten,

Skandiyalıya sert sert baktı.

“Sana refakat eden adamlanmı katlettiklerini hatırlıyorsun, değil

mi?” dedi soğuk soğuk. Erak başıyla onayladı. Tülagilere ziyan

edecek kadar merhamet sahibi değildi.

Kalan esirler, Jass Par Vahası’ndan hayatlarının kalanını ağır

işlerde çalışarak geçirecekleri Fafas’a götürülecekti. Seleten, Bedülin

savaşçılanndan oluşan bir grubun esirlere refakat etmesi için

Ömer’le pazarlık etmişti. Ömer, teklifi hevesle kabul etmişti. Bu

kadar çok sayıda düşmanının zincirlenip uzağa götürülmesini

görmekten memnuniyet duyuyordu. Erak gibi onun da Tülagilere

merhamet göstermeye hiç niyeti yoktu.

m» ------------------- is-

~ 457 -

JOHN FLANAGAN

Bediilin savaşçılarıyla kafileye eklenen üyeleri, vahada coşkulu bir

kalabalık karşıladı. Erkekleri atlarını ağaçların gölgelerine doğru

sürerken, iki sıra halinde yola dizilen Bedülin kadınlan zılgıtlar

çekiyordu.

Hemen arkalarından gelen Tülagi esirleri ise meşum bir sessizlik

içinde karşılandı. Dış dünyaya yüzlerini göstermeye henüz

alışamayan esirler, sessizliklerini koruyan kadınların arasından ayak

sürüyerek başlan önlerinde ilerliyorlardı. Hayatlarının artık bıçak

sırtında olduğunun farkındaydılar.

Eski önderleri Yusal, bir deve tarafından çekilen sedyenin

üstünde seyahat ediyordu. Evanlyn’in fırlattığı ve alnına sertçe

çarpan kocaman mermer taş nedeniyle hâlâ kendine gelememişti.

Bilincini yeniden kazandığı nadir anlarda anlaşılmaz şeyler

mırıldanıyor ve çılgınca bağınp çağırmaya başlıyordu. Zaman zaman

gözünden yaşlar boşandığı görülüyordu. Evanlyn, adamın bu halini

kuşkuyla izliyordu.

“Sence bir daha eski haline dönebilecek mi?” diye sordu Bedülin

savaş kafilesine eşlik eden şifacıya. Yaşlı adam, Tülagi savaşçısının

alnındaki kocaman, berbat çürüğe dokunarak omuz silkti.

“Kafaya alman yaraların neye yol açacağı bilinmez,” dedi. “Belki

de yarın iyileşir. Belki bir sene içinde iyileşir. Belki de hiç iyileşmez.”

Kıza dönerek gülümsedi. “Fazla endişe etmeyin, hanımefendi.

Merhametinizi hak etmiyor.”

Evanlyn, adamı başıyla onayladı ama vicdanı tam olarak

rahatlamamıştı. Sapasağlam bir adamı -ne kadar kötü yürekli olursa

olsun- ağzından salyalar akan bir ahmağa dönüştürmüş olması, hiç

de hoşuna gitmiyordu.

- 458 ~

FİDYE

Vahada geçirdikleri ikinci akşam, Koreş Bedülinler tarafından

düzenlenen kutlama ziyafeti sırasında morali yerine geldi.

Baharatlı kuzu çevirmeden, sert dış kabukları soyulun- caya

kadar ateşte kızartılmış biberlerden, ardından da Be- dülinlerin

kuskus adını verdikleri çeşnili pilavdan yediler. Safran, kimyon ve

diğer baharatların bolca konduğu kuskus, tombul kuru üzümler ve

ince ince doğranmış kızarmış bademlerle süslenmişti. Tajin adı

verilen koni şeklindeki kaplarda daha da bol baharat, hurma, kayısı

ve sebzeyle karıştırılmış tavuklu ya da kuzu etli yemekler de

bulunuyordu. Taj inlerin kapakları yemeğin suyunun korunmasını

sağlıyor, eti kemikten yeni sıyrılmışçasına yumuşak ve lezzetli bir

hale getiriyordu.

Yemek elle yeniyordu. Hepsinin önüne bölünmüş taze pideler

yerleştirilmişti. Herkesin fazlasıyla doyduğu ve parmakların yağla

kaplandığı mükemmel bir yemek yendi. Çöldeki maceraları boyunca

yaşadıkları zorlukların ardından, bu kadarım hak ediyorlardı.

Halt, Gilan, Evanlyn, Horace ve Skandiyalılar, ateşin etrafındaki

oturma düzeninde öncelikli bir yere yerleştirilmişti. Seleten ile Will

ise Ömer ve eşi Cielema’nın hemen yanında birer şeref konuğu

olarak ağırlanıyordu. Evanlyn Horace’a gülümseyerek, parmağıyla

Bedülin önderi ve karısı ile hararetli bir sohbete dalmış olan genç

Orman Muhafızı’nı işaret etti. Karı-koca, Will’in anlattığı bir şeye

kahkahalarla gülüyorlardı. Sırıtan Will, ev sahiplerini eğlendirdiği

için memnuniyetle başını önüne eğdi.

“Nereye giderse gitsin, dört ayağının üstüne düşüyor, değil

~ 459 -

JOHN FLANAGAN

mi?” dedi Evanlyn efkârlı bir sesle. Horace, ateşin öteki tarafında

bulunan eski dostuna bir göz atarak başıyla onayladı.

“İnsanlar ondan hoşlanıyor,” diye yanıt verdi. Ardından da

ekledi, “Sevilmeyecek gibi de değil hani.”

“Öyle,” dedi gözlerini Will’den ayırmayan Evanlyn. Horace, bir

an için Evanlyn’in yüzünde belirip kaybolan kederli ifadeyi fark etti.

Terbiye sınırlarını zorlayacak şekilde, kızı dirseğiyle dürttü.

“Sapanınla şu ağaçtan bir şeftali vur da yiyelim,” dedi.

Evanlyn’in yüzüne şüphe dolu bir ifade yerleşti.

“Bunu yapmamı gerçekten istemiyorsun, değil mi?” dedi. Horace

yalnızca arkadaşını o melankolik ruh halinden kurtarmak istemişti.

Evanlyn’in sapanlı şakasına dayanamayıp ona kızacağını biliyordu.

Sahte bir korkuyla ellerini havaya kaldırdı.

“Aman! Kalsın, sakın ha!” dedi ve karşılıklı birer kahkaha attılar.

Bedülinler, genellikle alkollü içki tüketmeyen bir halktı, ancak

Skandiyalılara olan saygılarından dolayı etrafta birkaç şişe arariki -

mayalanmış hurma ve şeftalilerden üretilen bir tür konyak-

geziniyordu. Erak ile Svengal, toplanan grubu eğlendirmek üzere,

kendi kendilerine bir denizci şarkısı söyleme karan almışlardı.

Sarsak adımlar atarak gür sesleriyle kambur bir balinaya çaresizce

âşık olan penguene dair, açık saçık bir şarkı söylediler.

Çöl sakinleri, adı geçen hayvanlann ikisini de daha önce

görmediklerinden ve balinanın penguenden çok daha büyük

olduğunu bilmediklerinden, şarkıya pek gülmediler. Ezgi de

FİDYE

kulaklarına yabancı geliyordu. Ancak yine de hevesli şarkıcıları ve

gür seslerini coşkuyla alkışladılar. Skandiya’nın onurunu

koruduklarına inanan deniz kurtları, yerlerine oturdular.

Halt ne kadar da sessiz, diye düşündü Gilan. Gerçi Halt, böyle

eğlencelerde zaten pek sesini çıkarmazdı. Tecrübeli Orman

Muhafızı’nın gözleri, Bedülin Şeyhi ve eşiyle sohbet edip gülüşen

çırağının canlı ve genç yüzüne odaklanmıştı.

“İyi iş çıkardı,” dedi Gilan. Halt, sakallı yüzünde nadiren görülen

bir tebessümle eski çırağına döndü.

“Bence de,” diye hemfikir oldu.

“Sana öyle olacağını söylemiştim,” dedi sırıtan Gilan.

Halt da söylenenleri başıyla onayladı. “Evet, öyle. Haklıydın.”

Halt’un birkaç gün önce söylemiş olduğu bir şeyi hatırlayan

Gilan, eski ustasına doğrudan bakabilmek için hafifçe yana kaydı.

“Fakat sen bunu zaten biliyordun, değil mi? Maşava’dayken

bizlere Yusal’m Will’i hesaba katmadığını söylemiştin. Yani Will’in

hayatta kalacağını biliyordun. Nereden biliyordun peki?”

Halt’un yüzü, akima yerleşen düşüncelerle birlikte ciddileşti.

“Biliyordum demek çok kesin bir ifade olur. Sezgilerim öyle

söylüyordu. Will benim için hep farklı oldu. Yanıma ilk geldiği

günden beri, onu değişik bir kaderin beklediğini hissediyorum.”

“Ama artık onu kendi başına bırakma zamanın geldi,” dedi Gilan

nazikçe. Halt’un gözlerinde hem kederli hem de gurur dolu bir ifade

vardı. Kır saçlı Orman Muhafızı, derin bir iç geçirdi.

JOHN FLANAGAN

“Evet, öyle,” dedi.

SB» ------------------------- 55^

Ziyafetin sona ermesinin ardından, Evanlyn’in ekibi Ömer ve

Seleten’le birlikte daha küçük bir ateşin başına geçti. Cielema,

gruptakilere kahve dağıtıyordu.

“Sanırım biraz iş konuşmanın vakti geldi,” diyerek söz aldı

gözlerini Evanlyn’e diken Seleten. “Şu minik fidye meselesini

halledelim. Erak’ın başına konan fidyeden söz ediyorum.” Garanti

mektubunu ve mührü çıkarması için, bakışlarını beklentiyle

Evanlyn’e çevirdi. Mektup ve yüzük, Yusal’dan geri alınmıştı. Ancak

Evanlyn hiç oralı olmuyordu.

“Erak’ın başına konan fidye mi?” diye sordu kız. Wakir sa-

bırsızlıkla başını salladı.

“Evet. Fidye konusunda sizinle anlaşma yapmıştık. Hatırlı-

yorsunuz herhalde,” diye ekledi Seleten alaylı bir dille.

Evanlyn, başını birkaç kez salladıktan sonra konuşmaya başlar

gibi oldu, ama birden eli havada durdu. Hemen sonra, emin değilmiş

gibi Wakir’e döndü. “Şu fidye dediğiniz şeyi bana bir açıklayın, olur

mu?”

Seleten’in kaşları, bir anda çatıldı. Meseleyi aceleye getirip kimse

üzerinde fazla düşünmeden parasını almayı planlamıştı. Ancak faka

bastığını kavramaya başlıyordu.

“Sanırım fidyenin ne anlama geldiğini hepimiz biliyoruz,” dedi

kaçamak bir yanıtla.

Evanlyn, adama içtenlikle gülümsedi. “Olsun. Siz bana bir daha

anlatın.”

- 462 -

FİDYE

Ateşin öbür tarafında oturan Cielema, gülümsemesini eliyle

gizledi. Will sayesinde önceki tartışmalardan haberdar olan Ömer,

yardımcı olabilmek amacıyla öne doğru eğildi.

“Ben anlatayım. Örnek vermek gerekirse, A kişisinin fidye

ödemesi için B kişisinin C kişisini rehin almış olması gerekmektedir.”

“Amma da kişi var ha,” diye Will’in kulağına fısıldadı Horace.

Genç Orman Muhafızı arkadaşına dönerek sırıttı.

“Y-a-a-a-n-i,” dedi Evanlyn, “ben A kişisiysem eğer, C kişisini

rehin tutan B kişisiyle ödeme yapmak üzere anlaşıyorum. Doğru

mu?”

“Doğru,” dedi söyleyecek başka bir şey bulamayan Seleten.

Evanlyn şaşkın şaşkın kaşlarını çatarak Wakir’e dödnü.

“Yusal’a altmış altı bin gümüş ödememi beklemiyorsunuz

herhalde, değil mi?”

“Yusal’a mı?!” diye bir çığlık attı Seleten. Neredeyse ağzındaki

kahve nedeniyle boğulacaktı. “Tüm kutsal olanlar adına, parayı

neden Yusal’a ödeyecekmişsiniz ki?”

Evanlyn, ellerini maharetle iki yana açtı. “Eh, B kişisi Yusal’dı,

değil mi? Erak’ı bulduğumuzda onu rehin tutan kişi Yusal’dı. Siz

değildiniz,” diye ekledi bir an durduktan sonra.

“Bu yalnızca teknik bir ayrıntı,” diye geçiştirmeye çalıştı Seleten.

Fakat içinde kötü bir his vardı. Ondan daha zeki bir rakibesi

olduğunun farkındaydı. Konuyu değiştirip fidye meselesini daha

sonra dile getirmeye karar verdi. “Hem Yusal'ın geleceği şu an için

belirsiz.”

“O konuya değindiğin iyi oldu,” diye araya girdi Halt. “Yusal’a

ne olacak?”

- 463 ~

JOHN FLANAGAN

Seleten, Ömer’i işaret etti. “Bana kalırsa Bedülinlerin kararına

kalmış. Şeyh Ömer, sen ne düşünüyorsun?”

Ömer, omuz silkti. “Onu burada istemiyorum. İsterseniz sizin

olsun.”

Seleten, tartışmanın başından beri ilk kez gülümsedi.

“İsterim tabii, hem de nasıl. O isyankâr katil için Fafas’ta bir

hücre hazırlandı. Hatırlayamadığım kadar uzun bir süredir

ayağımıza dolanıyor. Yusal’m ortadan kalkmasıyla birlikte Tü-

lagilere karşı elimiz rahatlayacak. Aslma bakarsanız, Emrikir

hazretleri o pis herifin başına azımsanmayacak bir mükâf...”

Birden gereğinden fazla bilgi verdiğini fark ederek sustu.

Cümlesini yarıda kesmesini, sahte öksürüklerle geçiştirmeye çalıştı.

Evanlyn, öksürüklerin bitmesini bekledikten sonra koluna asıldığı

Seleten’i, onunla göz teması kurmaya zorladı.

“Azımsanmayacak bir ‘mükâf... dedi adamın tereddütlü halini

taklit ederek. “O yarıda kalan kelime sakın ‘mükâfat’ olmasın?”

“Evet.” Kelime, Seleten’in buz kesen dudaklarından adeta zorla

çıkmıştı.

“Öyleyse şunu bir anlayalım,” dedi Evanlyn düşünceli bir

ifadeyle. “Yusal’ı esas ele geçiren kim? Yani diyorum ki, onu saf dışı

bırakan kişi kim?” Akıl yürütüyormuşçasma bakışlarını gökyüzüne

kaldırdı. Birden bir şey hatırlamış gibi neşeyle, “Hey, hatırladım! O

kişi benim! Şu küçük sapanımı kullanmıştım ya hani!” dedi.

“Kız haklı,” dedi sert bir ifadeyle gülümseyen Ömer. “Yu- sal’m

kaderini belirleyecek bir kişi varsa, o da Evanlyn’dir.”

FİDYE

“Öyleyse şu sözü edilen ‘azımsanmayacak mükâfat’ı alma hakkı

da bana ait, öyle mi?”

Seleten, çok zor bir durumda kalmıştı. Tartışmayı El Şe- bah ya

da Fafas’ta yürütüyor olsalar, yanında büyük bir silahlı kuvvetle

müzakere avantajına sahip olacaktı. Fakat bu vahada tek büyük

silahlı kuvvet Bedülin güçleriydi ve önderleri de Evanlyn’le

hemfikirmiş gibi duruyordu. Wakir ayrıca kızın iddiasında doğruluk

payı olduğunu da kabul ediyordu. Kurtarıldığında Erak, onun

rehinesi değildi. Yusal’ı bertaraf eden kişi de Araluen prensesi

olmuştu. Tülagi savaş önderi, kâğıt üstünde kızın esiriydi. Evanlyn’in

kâğıt üstünde Seleten’e hiçbir borcu yoktu ve mükâfatı almaya da

hak kazanmıştı. İşler hiç de planladığım gibi gitmedi, diye geçirdi

içinden.

“Peki şu işi bitirelim,” dedi küçük kız rolünü bir yana bırakıp

aniden ciddileşen Evanlyn. “Seleten, sana borcumuz olduğunu kabul

ediyorum ama ödeyeceğimiz miktar altmış altı bin gümüş değil.

Ayrıca Ömer ve Bedülinlere de borçluyuz, zira onlar olmasaydı,

Erak, hâlâ Yusal’m elinde olacaktı.”

“Biz size para için yardım etmedik. Dostlarımıza faydamız

dokunsun istedik,” dedi dostlarımız kelimesi ağzından çıkarken

Will’i işaret eden Ömer. Evanlyn onaylarcasma başını salladı.

“Eğer istemezseniz parayı almama hakkınız var,” dedi. Ömer

aceleyle elini hayır anlamında sallayınca, adama bakarak gülümsedi.

“Teklifim şu: Ömer ve halkına yardımları için yirmi bin gümüş

ödemeye hazınm.”

Sözlerine ara verip, bakışlarını ateşin başındaki onaylayan

yüzlerde gezdirdi. Yirmi bin gümüş, adil bir meblağdı. Konuşmaya

devam etti:

JOHN FLANAGAN

“Sana da aynı rakamı ödeyeceğim, Seleten. Yirmi bin gümüş.

Sana da bir borcumuz var.” Wakir ağzını açıp bir şey söy- leyemeden

ekledi, “Ayrıca Yusal’ın başına konan şu ‘azımsanmayacak

mükâfat’tan da feragat ediyorum. Yusal senin olsun. İster

kulaklarını kes, istersen de bir kuyunun dibine at. Onu istemiyorum.

Kabul mü?”

Seleten, bir an tereddüt etse de içindeki adalet duygusu devreye

girdi. Teklif sayesinde kırk binden fazla gümüş kazanacaktı. Prenses

istese, ona hiçbir şey ödemeden çekip gidebilirdi de.

“Teklifinizi kabul ediyorum,” dedi.

Erak da bu rakamı onayladığım belli edercesine başını salladı.

Evanlyn’in meseleyi tecrübeli bir devlet adamı gibi idare ettiğini

düşünüyordu. Devlet kadını, diye düzeltti kendi kendini.

“Çok cömertsiniz, Prenses,” dedi hoşgörüyle gülümseyerek.

Evanlyn, tek kaşını kaldırarak Yüce Kont’a baktı.

“Hayır, hiç de değilim,” dedi. “Cömert olan sensin. Kırk bin

gümüşü babama geri ödeyeceksin, unuttun mu?”

“Şey, evet... elbette,” dedi Erak. Bir anda kalbinden bıçaklanmıştı

sanki. Skandiyalılar para kaybettiklerinde, kendilerini genellikle

böyle hissederlerdi. İçinden hiç de tebessüm etmek gelmiyordu artık.

XS* --------------------

Toplantı kısa bir süre sonra sona erdi. Evanlyn, Halt’un koluna

girerek çadırına doğru yürümeye başladı. Bedülinlerle ve Ar-

FİDYE

ridilerin onları duyamayacakları mesafeye geldiklerinde, biraz da

endişeyi; Orman Muhafızı’na döndü.

“Sence durumu iyi idare ettim mi?”

Herkes gibi ben de Halt’un vereceği onayı her şeyin önünde

tutuyorum, diye düşündü. Orman Muhafızı sakallı, sert yüzünü ona

dönerek başını iki yana salladı.

“Tanrı yardımcım olsun, korkarım bir canavar yarattım,” dedi

Halt.

Sonra gülümseyerek hafifçe kızın eline vurdu. “Seninle gurur

duyuyorum.”

- 467 -

ill ile Halt, ormanın kıyısındaki kulübede bulunan sade

tahta masada karşılıklı oturmuş, birbirlerini süzüyorlar-

W

dı.

Will, kim bilir kaçıncı kez üniformasının temiz ve düzgün, kemeri

ile çifte bıçak kınının cilalı ve parlak görünüp görünmediğini kontrol

etti. Elinden geldiğince dikkat çekmeden uzanarak saçlarını düzeltti.

Ardından da tırnaklarına bir göz atarak son kontrolünden bu yana

geçen kırk saniye içinde kirlenip yağlanmadıklarından emin oldu.

“Defileye çıkmıyoruz,” dedi Halt. Son derece rahat görünüyordu.

Ama Halt zaten her zaman rahat görünürdü. Will ise heyecandan

yerinde duramıyordu. Memnun olduğu bir şey varsa, o da

Crowley’nin Halt’un düğünü için tasarlamış olduğu şu yeni

üniformayı giymek zorunda kalmayışıydı. Geleneklere göre çıraklar

Mezuniyet Günü’nde gündelik üniformalarını giyerlerdi. Will bu tür

bir günde o beyaz ipek gömlek ile saf deri tuniğe katlanabileceğini hiç

sanmıyordu. Şimdiye dek kesinlikle üstüne bir şeyler dökmüş olurdu.

FİDYE

“Crowley neden bu kadar gecikti acaba?” dedi Halt tembel bir

ifadeyle. Tam o sırada, kulübenin ön kısmındaki sundurmadan ayak

sesleri duyuldu. Kapı birden açılıverdi ve kolunun altına deri bir

dosya sıkıştırmış olan Crowley içeri daldı.

“Evet! Evet! Sizleri beklettiğim için üzgünüm. Yolda bir şeylere

takıldım, ama sonunda gelebildim, ha?”

Will, Birlik Komutanı aniden içeri girince sandalyesinden

kalkarak hazırola geçmişti. Daha önce Crowley’nin karşısında

kendisini hiç böyle hissetmediğini fark etti. Biraz şaşırdığı anlaşılan

Crowley, Will’e bir göz attıktan sonra yeniden sandalyesine

oturmasını işaret etti.

“Otur bakalım sevgili Will. Biliyorsun ki bizler resmiyete pek

önem vermeyiz.”

“Evet, efendim,” dedi Will.

Halt, tek kaşını kaldırıp Crowley’ye baktı. “Bana daha önce hiç

efendim diye hitap etmemişti.”

Crowley, duruma aldırmadığını belli eden bir işaret yaptı.

“Muhtemelen bana kendini beğendirmeye çalışıyordun Fikrimi

değiştirip çıraklığa bir sene daha devam etmesine falan karar

vermeyeyim diye.”

Halt, bilgece başını salladı. “Olabilir.”

Will’in endişeli bakışları, ikili arasında gidip geliyordu.

Mezuniyet Günü’nden ne beklemesi gerektiğini bilmiyordu. Daha

resmi bir tören olacağını sanmıştı. Ancak Crowley’nin de dile

getirdiği üzere, Will, Orman Muhafızları Birliği’nin bir üyesiydi.

Belki de Mezuniyet Günü’nün diğer günlerden bir farkı yoktu. O

gün mezun olması hariç tabii.

Crowley, bir sandalye çekip oturarak deri dosyanın içinden

JOHN FLANAGAN

birtakım kâğıtlar çıkarmaya başladı. Yanında ayrıca tüylü bir kalem

ve kapalı bir mürekkep şişesi de getirmişti. Şişenin tıpasını açarak

resmi belgeleri okumaya ve kendi kendine mırıldanmaya başladı.

“Pekâlâ! Hadi şu işi bitirelim! Evet...Will...son beş yıl boyunca

Redmont Baronluğu’ndan Orman Muhafızı Halt’un yanında çıraklık

eğitimi gördün vesaire, vesaire. Orman Muhafızı silahlarını

kullanmak konusunda gerekli becerileri gösterdin -yani uzun yay,

saks bıçağı ve fırlatma bıçağından söz ediyorum.”

Sözlerine ara verip Halt’a döndü. “Silahları kullanabiliyor, değil

mi? Elbette ki kullanıyor,” diye devam etti Halt yanıt veremeden.

“Ayrıca, Kral’ın emrinde güvenilir bir memur olarak ve benzeri ıvır

zıvır şeyler...” Başını yeniden kaldırdı. “Bu formlar da amma sıkıcı

oluyor, değil mi? Ama içinde yazılanları sana okuyormuş gibi

yapmam gerekiyor. Vesaire, vesaire, vesaire.” Susup birkaç kez

başını salladıktan sonra devam etti.

“Yani kısacası...” Birkaç sayfa çevirip aradığını buldu ve devam

etti. “Araluen Krallığı sınırları içerisinde tam teşekküllü bir Orman

Muhafızı olabilecek durumdasın. Doğru mu?”

Kaşlarım kaldırıp çocuğa baktı. Will, Crowley’nin bir yanıt

beklediğini fark etti.

“Doğru,” dedi aceleyle ve yeterli olmamasından korkarak ekledi.

“Evet. Yani... Öyle... Öyleyim. Evet.”

“Eh, iyi o zaman. Bir ayrıntı daha var. Birlik’te üç Will daha

olduğu için sana Orman Muhafızı Will’den farklı bir isim vermemiz

gerektiğini biliyorsun. Halt’un böyle bir sorunu yok

FİDYE

tabii, çünkü birlikte ondan başka Halt yok. Asl .nda normalde bu

durumlarda kişinin soyadı kullanılır ama bir yetim olarak

büyüdüğün ve soyadın olmadığı için biz de son beş sene boyunca elde

ettiğin başarılan yansıtan bir isim aradık. Önce aklımıza Will Domuz

Katili geldi.” Tiksinti dolu bir hareketle dudaklannı büzdü. “Bu pek

de hoşumuza gitmedi. Birileri Morgarath’ın köprüsünün yok

edilişinin anısına Will Köprücü adını önerdi. Ama ondan da bir

Orman Muhafızı’nı çağrıştırmadığı için vazgeçtik.”

“Nihayet akıl hocanın aklına,” diye başını Halt’a doğru salladı,

“Krallığa yapmış olduğun en anlamlı katkıyı çağnştıran bir isim

geldi. Araluen ile Skandiya arasında imzalanan anlaşmanın -ülkemiz

açısından tarihi bir dönüm noktası olan şu anlaşmanın- ortaya

çıkmasında büyük katkın olduğuna dikkat çekti. Dolayısıyla

önerimiz, bugünden itibaren senin Will Arabulucu adını kullanman

yönünde. Ne düşünüyorsun?”

Will usulca başını salladı. “Çok beğendim. Teşekkür ederim,

Crowley... yani, efendim,” diye düzeltti durumun resmi bir dil

gerektirdiğini hissederek.

“Mükemmel! Will Arabulucu olsun o zaman!” Crowley, ismi

altına not ettiği formu ve tüylü kalemi Will’e uzattı. “Şu aşağısını

imzala ve hepsi bu kadar.”

Parşömenin altına imzasını atarken Will’i izledi, sonra ellerini

memnun bir tavırla masaya vurdu.

“Tamamdır öyleyse! Tebrikler Will, artık bir Orman Muha-

fızısın. İçecek bir şeyiniz var mı?” Son soruyu Halt’a dönerek

sormuştu.

Will, afallamış bir halde sandalyesinde oturuyordu. Bir tö

- 47i -

JOHN FLANAGAN

ren olmayacak mıydı? Beklemişti ki... ne beklediğini kendisi de

bilmiyordu aslında, ama beklediği şey bu neşeli ve doğaçlama

“Şurayı imzala ve bir Orman Muhafızı ol,” değildi kesinlikle.

“Hepsi bu kadar mı?” diye kaçırıverdi ağzından.

Crowley ile Halt, şaşkın şaşkın bakıştılar. Crowley, ardından

düşünceli bir ifadeyle dudaklarını büzdü.

“Şey... öyle görünüyor... Eğitiminden söz ettik, elde ettiğin

başarılara değindik, okun keskin ucunun hangi tarafta kaldığını

bildiğinden emin olduk... yeni adına karar verdik... Sanırım hepsi...”

Birden aklına bir şey geldi ve gözlerini ardına dek açtı.

“Tabii ya! Şu gümüş zımbırtıdan istiyorsun, değil mi?”

Boynundaki Gümüş Meşe Yaprağı’mn asılı olduğu zinciri

yakalayarak hafifçe salladı. Gümüş yaprak, sahibinin tam teşekküllü

bir Orman Muhafızı olduğunu belli ediyordu. Bir an sonra yüzünü

buruşturup, ceplerini aramaya başladı.

“Buradaydı! Buradaydı yahu! Ne halt etmeye... dur. İçeri

girerken bir tıngırtı duymuştum! Sundurmaya düşürmüş olmalıyım.

Şu dışarısını bir kontrol et bakalım Will, olur mu?”

Konuşamayacak kadar şaşkın halde olan Will, ayağa kalkarak

kapıya yöneldi. Elini kapının mandalına koyarak döndü ve hâlâ

masanın etrafında oturmakta olan Orman Muhafızları’na bir göz

attı. Crowley, elinin tersiyle dışarı çıkmasını işaret ediyordu. Will

kapıyı açıp sundurmaya çıktığında, bakışları hâlâ kulübenin içine

dönüktü.

“TEBRİKLER!”

En az kırk ağızdan aynı anda yükselen çığlıklar karşısında

FİDYE

şaşkınlıkla önüne bakan Will, tüm dostlarının dışarıda, ziyafet için

hazırlanan bir masanın etrafında toplandıklarını fark etti. Hepsi ışıl

ışıl yüzleriyle ona gülümsüyordu. Baron Arald, Sör Rodney, Leydi

Pauline ve Chubb Usta da oradaydı. Jenny, George ve diğer eski

koğuş arkadaşları da öyle. Son beş sene içinde tanışarak birlikte

görevlere çıkmış olduğu bir düzine Orman Muhafızı da

üniformalarının içinde hazır bekliyordu. Erak ve Svengal de mucize

kabilinden diğerlerine katılmış, devasa baltalarını başlarının üstünde

savurarak adını haykırıyorlardı. Hemen yanlarındaki Horace ile

Gilan’m kılıçları da havadaydı. O dörtlüden bir kaza çıkmasa bari,

diye düşündü Will.

İlk toplu çığlığın ardından dostları tezahüratlar yapmaya, ona

seslenerek gülüp el sallamaya başlamışlardı.

Halt ile Crowley de sundurmadaki çiçeği burnunda Orman

Muhafızı’na katıldılar. Birlik Komutanı gülmekten kınlıyordu.

“Kendini o an bir görebilseydin!” diye bir kahkaha attı. “Yüzün!

Yüzün çok komikti! Paha biçilmezdi! ‘Hepsi bu kadar mı?’” Will’in

dokunaklı ses tonunu taklit ederek, bir kez daha gülmekten iki

büklüm oldu.

Will, Halt’a sitem edercesine baktı. Eğitmeni pişmiş kelle gibi

sırıtıyordu.

“İçerideyken pek mutsuz görünüyordun,” dedi Halt.

“Bu numarayı tüm çıraklara yapıyor musunuz?” diye sordu Will.

Halt içtenlikle başını salladı. “Her birine. Mezun olunca

kendilerini dev aynasında görmelerini engelliyor. Hiçbir çırağa

sırrımızdan söz etmeyeceğine dair yemin etmen gerek.”

Will’in koluna dokunarak, yaklaşanları işaret etti.

JOHN FLANAGAN

“Ama böylesi, yalnızca en şanslılarımızın başına geliyor.”

Bakışlarını ustasının gösterdiği yöne doğru çeviren Will’in

boğazına bir yumru oturdu. Aralarında küçük kırmızı bir saten

yastık taşıyan Alyss ile Evanlyn, açıklığın diğer tarafından yavaş

adımlarla yanlarına geliyorlardı.

Zarif Haberci cübbesi içindeki uzun boylu, kül sarısı saçlı

harikulade Alyss.

Sırıtarak ilerleyen, tavırları erkeksi, açık san saçlı muhteşem

Evanlyn.

Ve aralanndaki yastıkta, ağaçların arasından yolunu bulmayı

başaran öğlen güneşinin ışıltılan arasında, zincire takılı basit bir

gümüş meşe yaprağı yatıyordu. Will’in beş yıldan beri gösterdiği

bütün çabaların sembolüydü bu... ve Will, sonunda ona kavuşmuştu.

Kızlar tarafından yastıktan kaldırılan zincir, toplanan kalabalığın

tezahüratları altında genç Orman Muhafızı’nın eğdiği başından

geçirildi. Anın coşkusuna kapılan kızlar, Will’in ya- naklanna birer

öpücük kondurdular. Alyss sol, Evanlyn ise sağ yanağından öpmüştü.

Hemen ardından da öfkeli bakışlarla birbirlerini süzmeye

başladılar.

“Parti başlasın artık!” diye bir çığlık attı Crowley. Will’in

kolundan yakaladığı gibi tebrik kuyruğunda bekleyen dostlan- mn

yanma götürdü.

s» ------------ s*-

Parti, Redmont Şatosu’nun kayıtlarına geçecek kadar güzel

- 474 -

FİDYE

geçiyordu. Güneş yükselmeye başladığında kalan son konuklar,

eğlenmeye hâlâ devam ediyorlardı. Will ile en eski dostu Horace

sundurmada oturmuş, dans eden sön konuklann da açıklıktan

uzaklaşarak evlerine dağılmalarını izliyorlardı.

“Sonunda kendini bir Orman Muhafızı gibi hissediyor musun?”

diye sordu Horace.

Will, başını kederle iki yana salladı. “Bu olanlar benim boyumu

aşıyormuş gibi hissediyorum,” dedi. Birkaç saniye sonra da ekledi.

“Birkaç hafta önce Orman Muhafızlığına hazır olmadığımı

düşünüyordum.”

“Ya şimdi?” diye ısrar etti Horace.

“Artık hazır olmayı beklersen, hayat boyu beklersin,” diye

düşünüyorum.

Genç şövalye başıyla onaylayarak “Daha iyi ifade edilemezdi,”

dedi. “Skandiya’dan dönüp Duncan tarafından şövalye ilân

edildiğimde hissettiğim şey tam olarak buydu. İçimden sürekli olarak

‘Buna hazır değilim,’ demek geçiyordu.”

“Ama hazırdın,” dedi Will.

Horace, arkadaşını başıyla onayladı. “Evet. Belki de eğit-

menlerimiz işlerini biliyordur. Halt sana çok değer veriyor,

biliyorsun. Maşava’dayken bir şekilde bizi kurtarmaya geleceğini

biliyordu. Mezun olduğun, onun izinden ilerlediğin için seninle çok

gurur duyuyor olmalı.”

“Takip etmek için biraz fazla büyük izler,” dedi Will. “Sanırım

hazır olmadığımı sanmamın nedeni de buydu. Hiçbir zaman Halt

kadar bilge, yetenekli ya da cesur olamayacağımı biliyordum. Asla

onun gibi olamayacağımın farkındaydım. Crowley de bugün bundan

söz etti: Yalnızca bir tane Halt var.”

- 475 ~

JOHN FLANAGAN

Horace, ağırbaşlı bir tavırla arkadaşını süzüyor, son beş yıl içinde

bu dikkat çekici genç adam hakkında öğrenmiş olduğu gerçekleri

aklından geçirip değerlendiriyordu.

“Hiçbir zaman onun aynısı otamayabilirsin,” dedi “ama bunun

çok da önemi yok.”

İki arkadaş, arkalarına yaslanarak güneşin ağaçların arasından

sıyrılıp yükselmesini izlemeye koyuldular.

“Günün en keyifli vakti,” dedi Will.

“Bence de,” dedi Horace. “Kahvaltıda ne yiyoruz?”

- 476 -