İlhan Arsel

ŞERİATÇIYLA

MÜCADELENİN

EL KİTABI

ÖNSÖZ

Yıllar önce, üniversitedeki hocalığım sırasında bir gün, öğrencilerden bir grup genç odama gelerek, kendi sınıflarında bulunan şeriat yanlısı bazı arkadaşlarından dert yandılar:

"Hocam!” dediler, "Hiçbir konu yok ki, şeriatçı arkadaşlarımız tartışma sorunu yapıp şeriat temelıne oturtmasınlar ve bizleri yanıt veremez durumda bırakmasınlar. Bilıyoruz ya da hiç değilse hissediyoruz ki, söyledikleri şeyler yalandır; safsatadır; akla ve mantığa sığmaz şeylerdir; ne var ki tartışıp onlara karşılık veremiyoruz; çünkü şeriatın içeriğinden habersiziz. Örneğin bize İslamın hoşgörü dini olduğunu, başka din ve inançlara saygılı olduğunu söylüyorlar; 'İslam'da zorlama yoktur; din adına ölüm fetvası verilmez' diyorlar: Oysa bilıyor ve görüyoruz ki, İslam adına cinayetler işleniyor; İslam'ı eleştirdi diye ya da İslam'dan çıktı diye insanlar öldürülüyor: Fakat şeriat verilerinin ne olduğunu bilmediğimiz için onların iddialarını çürütemiyoruz.

”Yine bunun gibi bizlere, İslam şeriatının kadın haklarına saygılı olduğunu, kadını yücelttiğini söylüyorlar ve örnek olarak, 'Kadınların ayakları altından cennetler geçer' şeklınde (ya da buna benzer pek çok) buyruklar olduğunu öne sürüyorlar Oysa bilıyoruz ki, istisnasız bütün İslam ülkelerinde kadın yüceltilmiş değil fakat küçültülmüştür, sömürülmüştür, zavallı yaratık durumuna indirilmiştir; fakat şeriatın içeriğinden habersiz bırakıldığımız için bunun dinsel nedenlerini onların yüzüne vurup, savunmamızı yapamıyoruz.

"Yine bunun gibi bize İslam'ın ana-baba ve çocuklar arasında sevgi bağları yarattığını söylüyorlar ve örneğin İslam ana-babaya sevgi ve saygıyı ve iyi davranmayı salık vermiştir' şeklınde buyruklar olduğunu eklıyorlar. Oysa bilıyoruz ki, nice kişiler, Islamdan başka bir din ve inanca bağlıdır diye ana ve babalarına ya da çocuklarına karşı ne sevgi ve ne de saygı beslemektedirler.

"Yine bunun gibi İslam şeriatının batıl denen şeylere karşı olduğunu, hurafelere savaş açtığını söylüyorlar. Fakat bilıyor vehissediyoruz ki, söyledikleri yalandır; fakat yalan olduğunu ortaya çıkaracak bilgiden yoksunuz vb."

Öğrencilerimin bu tür konuşmaları hâlâ hafızamdadır. Aradan yıllar geçtikçe ve incelemelerim sayesinde İslam şeriatının nasıl bir felaket kaynağı olduğunu her gün biraz daha fark ettikçe anladım ki, şeriatın içeriğinden habersizlık bu milletin başını yemiştir ve daha da yiyecektin Ve düşündüm ki, eğer bu gençler bilmiş olsalardı ki Kur'an'da, "İslam'dan başka dinlere rağbet edenler sapıktırlar" ya da "müşrikleri nerede görürseniz öldürün" ya da "Ey inananlar! Babalarınız, kardeşlerinizi - eğer küfrü imana tercih ediyorlarsa- dost edinmeyin" gibi ve daha bunlara benzer nice ayetler ve bu ayetler doğrultusunda buyruklar (hadisler v s...) vardır ve Muhammed bu tür hükümlere dayanarak "kâfirlere'’ savaş açmış, ganimetler/esirler almış, kılıç yoluyla insanları İslam'a sokmuştur, işte o zaman, ellerindeki bu m alzeme ve bilgiyle şeriatçıların hakkından gelebilırler ve onların, "İslam hoşgörü dinidir; İslamcla zorlama yoktur" şeklındeki yalanlarını ortaya çıkarabilırlerdi.

Yine düşündüm ki, eğer bu gençler, İslam'ı terk etmenin (irtidatın) ölüm cezasını gerektiren bir şey olduğuna dair K'uran ayetlerini ve Muhammed'in , "Her kim dinini (ki Müslümanlıktır) değiştirirse onu hemen öldürün" şeklındeki emirlerini ve bu hükümlerin 1400 yıl boyunca uygulanışını bilselerdi, şeriatçıların, "Din adına ölüm fetvası verilmez” şeklındeki yalanlarını sergileyebilır ve karşılarındakileri kolaylıkla susturabilırlerdi.

Yine düşündüm ki, eğer bu gençler, İslam şeriatının buyrukları arasında, " Kadınlar aklen ve dinen dûn yaratıklardır" ya da "(Sutresiz) namaz kılanın önünden köpek, eşek, domuz ve kadın geçerse namaz katledilmiş (bozulmuş) olur” ya da " Cehennemlerin çoğunluğunu kadınlar oluşturur" ya da "İki kadının tanıklığı bir erkeğin tanıklığına bedeldir" şeklınde olanları (ve daha bunlara benzer niceleri) bulunduğundan haberleri olsaydı, şeriatçının "İslam kadınları yüceltir" ya da "İslam'a göre cennet kadınların ayakları altından geçer" şeklındeki (ve daha nice benzeri) yalanlarını suratına vurup onu susturmakta güçlük çekmezlerdi.

Yine düşündüm ki, eğer bu gençler, İslam şeriatının batıla karşı olmak şöyle dursun, batıl inanışlara yer verdiğini, örneğin Kur'an 'da batılı destekler ayetler bulunduğunu ve Muhammed'in günlük yaşamının her yönünün batıl inançlarla oluştuğunu bilselerdi, şeriatçının yalanlarım çürütebilır ve örneğin, "Hak (İslam) geldi, batılsa yıkılıp gitti” ya da İslam batıla inanmayı yasaklar" şeklındeki konuşmalannın geçersizlığini kolaylıkla sergileyebilırlerdi.

Yine düşündüm ki, eğer bu gençler, kölelığin îslama göre Tanrısal bir kuruluş olarak benimsendiğini ve Muhammed'in dahi köleler edindiğini, köleleri hizmetinde kullandığını, köle alıp köle sattığını, ona buna köle hediye ettiğini bilmiş olsalardı, şeriatçının, "İslam şeriatı kölelık denen şeyi ortadan kaldırmıştır, hiç değilse kaldırmayı amaç kılmıştır" şeklındeki yalanlarını kolaylıkla ortaya vurabileceklerdi.

Yine düşündüm ki, eğer bu gençler, farklı din ve inançtaki ana-baba için Tanrı'dan mağfiret dilemenin yasaklandığını, kâfir olarak ölen ana-babanın cehennemi boylayacaklarını bilmiş olsalardı ve Muhammed'in bile, Müslüman olarak ölmediler diye kendi öz anası Amine için mağfiret dilemekten kaçındığını, babası Abdullah'ı ya da kendisine babalık etmiş olan amcası Ebû Tâlıb'i cehennemlık saydığını öğrenselerdi, hiç kuşkusuz şeriatçının, "İslam ana-babaya sevgi ve saygıyı ve iyi davranmayı salık vermiştir" şeklındeki sözlerinin yalana dayalı olduğunu kolaylıkla gözler önüne serebileceklerdi.

Kısaca fikir edinilsin diye belırttiğim yukarıdaki örnekleri, insan yaşamının her yönü itibariyle çoğaltmak ve İslam şeriatının olumsuzluklarını, çağdaşlığa ve uygarlığa aykırılıklarını gözler önüne sermek kolay. Konuyu ilerdeki sayfalarda daha da genişleterek ele almak üzere şimdilık şunu söylemek isterim ki, Atatürk'ün, mucize olarak şeriat bataklığından kurtarıp akılcılığa, müspet ahlaka, vicdan ve benlık duygusuna ve çağdaş uygarlığa ulaştırdığı Türk toplumu bugün, mübtezel çıkarlar uğruna her şeyi din açısından ölçüye vuran şer temsilcilerinin pençesindedir. Şeriatçılar, görülmedik bir pespayelıkle, sinsi ve hilelı usullerle devlet yönetiminin kilıt noktalarını ve bu arada laiklığin silahlı teminatı olan orduyu ele geçirme hevesindedirler. İnsanlarımız, tıpkı Cumhuriyet döneminden önce olduğu gibi, şeriatın insan beynini kemirici, aklı ve mantığı kemirici, düşünme gücünü yitirici, özgürlük duygusunu yok edici, yaratıcı zekâyı körle-tici, insan varlığını "kul" kertesine indirici, kadınları küçültücü ve daha doğrusu insan varlığını her türlü gelışme olasılığından uzak kılıcı verileriyle eğitilmekte, aklen ve ruhen şekillendirilmektedirler. Bu felaketlı gidişi önlemenin tek yolu, akılcılığın seslenişine kulak verip, laiklığe ve Atatürk devrimlerine sarılı olarak şeriatçının yalan kökenlı sahte saltanatına ve aydınlığa başkaldıran başıboş saldırılarına karşı savaşım vermektir. Bu savaşımı verebilmek için, her şeyden önce İslam şeriatının içyüzünü, daha doğrusu özünü öğrenmemiz ve öğretmemiz, şeriat verilerini akıl süzgecinden geçirecek cesareti göstermemiz gerekir.

Şeriatçının azgınlıklarına ve kandırmalarına engel olmanın tek yolu budur.

Bazı kimseler "inanç yanlısı" şeriatçı ile "akılcı düşünce yanlısı” aydının uzlaşamayacağını öne sürmekteler; örneğin, "modern görünümlü de olsa kim ki gericidir; konuşmayalım, tartışmayalım ve sakın ola ki onları yola getiririm diye uğraşmayalım” diye ahkâm kesmekteler. Oysa aksine, şeriatçıyı tehlıke olmaktan çıkarabilmek için onunla tartışmak gerek; onun 1400 yıllık yalanlarını, akıl dışılıklarım, uygarlıkla bağdaşmazlıklarını ortaya vurmak için tartışmak gerek; başkalarını da kendisi gibi gerici yapmasını önlemek için tartışmak gerek. Ama tartışabilmek için, biraz önce dediğim gibi, İslam şeriatının özünü, içyüzünü bilmek gerek; akla ve mantığa ters yönlerini, çağ dışılıklarını öğrenmek gerek ve biraz da medeni cesarete sahip olmak gerek. Ne yazık ki, aydın olarak bizler şeriat konularında tam bir bilgisizlığe, medeni cesaret alanında da sınırsız bir ürkeklığe saplanmışızdır. Bu bilgisizlık, cesaretsizlık ve ürkeklık içerisinde şeriatçıyı başı boş bırakmış, onunla tartışamaz, onun yalanlarına karşı çıkamaz olmuşuzdur. Örneğin şeriatçı kalkıp da bize, "Yaşamlarımızı din kurallarına uydurmalıyız, aksi takdirde Kur'an'ı inkâr etmiş oluruz" dediği zaman, kalkıp da kendisine, "Hayır yanılıyorsun ve yalan söylüyorsun, çünkü uymamız gereken şey din kuralları değil, hele Kuran hiç değil; uymamız gereken şey, her şeyden önce akıl kurallarıdır, akılcılıktır; çünkü şeriat verileri, özellıkle Kuran, akla ve çağdaş yaşamlara yer verm ez” diyemiyoruz. Çünkü şeriatm akla, mantığa ve çağdaşlığa ters yönlerini bilmiyoruz ya da bilsek de bunu söyleyecek cesareti gösteremiyoruz. Yine bunun gibi şeriatçı bize, "Şeriata inanan insanlar olarak ... cehaleti, ataleti ve meskeneti terk etmelıyiz ” dediği zaman, ”Hayır yalan söylüyorsun, çünkü cehaleti, ataleti ve meskeneti yaratan tek şey şeriatın ta kendisidir" deyip şeriatçıyı susturamıyoruz, zira şeriatın özünde ve içeriğinde cehalet, atalet ve meskenet yattığını bilmiyoruz; bilsek de söyleme cesaretini gösteremiyoruz.

Yine biraz önce değindiğim gibi, şeriatçı bize, " İslam dini, başka dinlere bile saygılı olacak kadar geniş görüşlüdür" dediği zaman, "Hayır öyle değil; İslam şeriatı başka dinlere saygılı olmak şöyle dursun, fakat Islamdan başka dinlere rağbet edenleri sapıklık ve ziyan içerisinde sayar; müşriklerin (puta tapanların) öldürülmelerini emreder; 'Kitap ehlı' olanların (Yahudilerin ve Hıristiyanların) İslam'ı kabul etmedikleri takdirde (etmemenin cezası olarak) kafa parası vermelerini ve bu iki şeyden birini yapmadıkları takdirde yok edilmelerini emreder” şeklınde bir şey diyemiyoruz, çünkü bunun böyle olduğuna dair Kur'an'da yer alan buyruklardan ve bu buyrukların Muhammed tarafından uygulanışından habersiz bırakılmışızdır; haberlı olsak da sergileme cesaretini gösteremiyoruz.

Yine şeriatçı bize, "İslam dini insan varlığım yüce bilır, insanın hak ve özgürlüklerine saygılıdır" dediği zaman, ona karşı sesimizi yükseltip: "Hayır yalan söylüyorsun, zira insan denen varlık İslam'a göre mübtezel bir kul kertesindedir; hak ve özgürlükten nasibsizdir; kölelık Tanrısal nitelıkte bir şeydir; Muhammed bile ömrü boyunca köle edinmiş, ona buna köle hediye etmiş, köleleri sömürü aracı bilm iştir" diyemiyoruz, çünkü bunun böyle olduğunu bilmiyoruz

Yine şeriatçı bizlere, "İslam şeriatı kadına önem ve değer verir, kadın haklarını ve özgürlüklerini gerçekleştirir" diye konuştuğunda, bizler, "Hayır yalan söylüyorsun, şeriat kadını aklen ve dinen dûn saymıştır; erkeği kadına üstün kılmıştır, iki kadının tanıklığını bir erkeğin tanıklığına eş tutmuştur, miras paylaşımında kadına yarım pay ayırmıştır; kadını aşağılatmak için: 'namaz kılanın önünden eşek, köpek, kadın geçerse namaz bozulur ya da 'Uğursuzluk karıda, ev'de ve at'ta bulunur şeklınde ve daha buna benzer nice hükümler sevketmiştir" diye söyleyemiyoruz, çünkü durumun böyle olduğunu bilmiyoruz, bilsek de ağzımızı açma cesaretini gösteremiyoruz.

Yine bunun gibi, şeriatçı bizlere, "Şeriat batıl inançlara yer vermez" dediği zaman, bizler bunun yalan olduğunu ve çünkü şeriatın baştan aşağı batıl ve hurafe nitelığindeki inanışlarla dolu olduğunu, Muhammed'in dahi bu inanışlara bağlı olarak yaşadığını ve örneğin bu doğrultuda olmak üzere Kur'an'a "Muavvizeteyn" surelerini (Felak ve Nâs surelerini) koyduğunu ve bu sureleri okuyarak nefes ettiğini, ellerine üflediğini ve elleriyle bütün vücudunu üfleyip sıvadığını söyleyemiyoruz. Çünkü halkımıza hurafe nitelığinde olmak üzere belletilen şeriat verilerinin ne olduğunu bilmiyoruz; bilsek de bunları ortaya çıkarma cesaretini gösteremiyoruz.

Yine bunun gibi, şeriatçı bize, "İslam dini ana ve babaya saygı ve sevgi gösterilmesini emreder" şeklınde bir şeyler söylediğinde, onun bu yalanına karşı, "Hayır öyle değil, çünkü Ku'ran , ana ve babaya sevgi ve saygı gösterilmesi için onların İslam dininden olmaları koşuluna yer vermiştir; İslam'dan gayrı bir inanca bağlı ana ve babaya karşı sevgi ve saygı değil, aksine düşmanlık beslenmesini emretmiştir. Nitekim Muhammed bile, İslam olarak ölmediler diye, kendi anası Amine için mağfiret dilememiş, babası Abdullah'ın cehennemlık olduğunu bildirmiştir" şeklınde bir yanıt veremiyoruz, çünkü şeriatın içyüzünü bilmiyoruz; bilsek de söyleme cesaretini kendimizde bulamıyoruz.

Buna benzer örnekleri çoğaltmak kolay. Anlatmak istediğim şudur ki, eğer bizler, İslam şeriatının özünün ne olduğunu kaynaklarıyla bilebilmiş olsak, şeriatçıyı kendi silahlarıyla susturup, insanlarımızı akıl çağma kavuşturmakta güçlük çekmeyeceğiz. İşte elınizdeki kitap bu maksatla, yani şeriatçının yalanlarını yüzüne vurmak ve insanlarımızı bu yalanlardan kurtarıp yaşantılarını akılcı düşünce yoluyla düzenlemeye alıştırmak amacıyla kaleme alınmıştır.

Her vesile ve fırsatta dile getirmeye çalıştığım inancım şudur ki, İslam şeriatını ve onu uygulamaya çalışan şeriatçıyı, Türkiye için giderek büyüyen bir tehlıke olmaktan çıkarmanın başlıca yolu, ister Kur'an olarak ve ister Kur'an olmayarak (örneğin hadis şeklınde) konmuş olan din verilerini akılcı eleştiriden geçirip sergilemektir. Bu yapılacak olursa, aklı başında hiçbir insanın "şeriat" yanlısı olmasına imkân kalmayacak ve şeriatçıyla savaşım, olumlu sonuç sağlayacaktır. Bu inancımın doğruluğunu, başımdan geçen iki basit olayla belırtmek isterim.

İlk kez 1987 yılında basılan ve 1998 yılına kadar 15 yeni baskı yapan ve en azından 80 bin nüsha satan Şeriat ve Kadın adlı kitabım, genellıkle Diyanet İşleri Başkanlığı yayınlarında yer alan İslami kaynaklara dayalı olarak şeriatın kadını aşağılayan hükümlerini eleştirmekteydi. Bu hükümler arasında, kadının "dinen ve aklen dûn" olduğundan tutunuz da, iki kadının tanıklığının bir erkeğin tanıklığına bedel olduğuna, sutresiz namaz kılanın önünden eşek, köpek ya da kadın geçtiğinde namazın bozulacağına, serkeşlığinden şüphe edilen kadına dayak atılabileceğine, uğursuzluğun evde, atta ve kadında bulunduğuna, cehennem halkının çoğunluğunun kadınlardan oluştuğuna dair olanları ve daha nice benzerleri vardır. 1988 yılında kitabın ikinci basımını üstlenen yayınevi, dizgi işini hanım memurlardan birine havale ediyor. Bu genç kızımız, çok çalışkan, iş bilıncine sahip, görevinde titiz ve pek muhtemelen ailesinin (ya da kocasının) baskısıyla, çatkısız sokağa çıkmayan, yüzünü boyamayan ve kendi patronu dahil erkek elı sıkmayan bir kimse! Ne var ki, bilgisayarda kitabı dizmeye başladıktan az sonra, daha doğrusu kitabın sonlarına geldiğinde, yaşam geleneğini değiştirmeye başlıyor: işyerine gelırken çatkısız, başı açık olarak gelmeye başlıyor. Bununla da kalmayıp, dudaklarını ve yanaklarını hafiften boyamaya, giyimine dikkat etmeye, saçlarına biçim vermeye özen gösteriyor ve günün birinde erkeklerle tokalaşmaya başlıyor. Kuşku edilemez ki, bu hanım kızımız, îslam şeriatınm içyüzünü öğrendikçe, bu verilerin kendi düşüncelerindeki bilınçaltı değerlere ters düştüğünü keşfedip akılcılığa yönelmekte güçlük çekmemiştir. Şeriat diye kendisine belletilen şeylerin isyan ettirici yönlerini akılcı gözle izlemek, onu bambaşka bir insan yapıvermiştir. 

Söylemek isterim ki, benzeri bir değişiklıği ben de, henüz genç denebilecek bir yaştayken geçirmiştim. İslam şeriatının, "özü” itibariyle iyi ve fakat bilgisiz din adamları yüzünden "kötü” uygulamaya sokulduğunu sanmaktayken, merak saikiyle araştırmalara giriştikçe gerçeklerin böyle olmadığını, asıl kötü olan şeyin, doğrudan doğruya bu "öz" olduğunu anladım. Çünkü akılcı eleştirilerim bana şunu öğretti ki, hoşgörüsüzlük, bağnazlık, insan varlığına saygısızlık, aklı dışlamıştık, özgür düşünceye yabancılık vs... gibi her türlü olumsuzluk bu "öz"de yatmakta.

Araştırmalarım sayesinde bilgim arttıkça, mensup bulunduğum toplumun geri kalmışlığının nedenlerinin, hep bu "öz"de yattığını her gün biraz daha görür oldum. Ve şuna inandım ki, kötü olan bu "öz"ü eleştiri yoluyla sergilemek bir insanlık görevidir. Şeriat ve Kadın adlı kitabım bu düşüncemin ürünlerinden biridir. Hemen eklemelıyim ki, kitabımın yukarda değindiğim sonucu yaratmış olması, yani genç bir kızımıza rehberlık sağlaması, yaşamımın en tatlı anılarından biri olmuştur. Hemen eklemelıyim ki, bu mutluluğum, benzeri örneklerin çoğalmasına tanık olmakla giderek artmıştır. Ne yazık ki, on yılı içine alan bu güzel gelışme, bir gecenin sabahında "rüya" oluverdi: 15. baskıya ulaşmış olan kitabım, şeriatçı bir yargıç kararıyla toplatıhverdi. Bellı ki aydınlanma yoluna yönelen insanlarımızın uykudan uyanmaya başlamaları şeriatçıları ürkütmüştü; kitabın okunması daha kim bilır kimleri uyandırabilırdi ve bu nedenle kitabı toplatmak gerekirdi!

Ama kuşku etmiyorum ki, bir gün gelecek, kitap toplatmayı çözüm yolu sanan köhne zihniyet, İslam şeriatının içyüzünü ortaya koyan aydınlarımız sayesinde yok olup gidecektir. 

ŞERİATÇIYA CEVAP

İslamcılar, İslam'ın "Hoşgörü" Dini Olduğunu, Zorlamaya Başvurmayıp İkna Yoluyla İş Gördüğünü Söylerler: Yalandır

Şeriatçılar İslam dininin hoşgörü dini olduğunu, diğer bütün din ve inançlara saygılı olduğunu, zorlama usullerine asla başvurmadığını, her şeyi ikna yoluyla yapmaya çalıştığını söylerler.

İddialarını kanıtlamak üzere Muhammed'in, zorlayıcı olarak gelmediğini, sadece öğüt verici olarak gönderildiğini söylerler. Söylediklerini kanıtlamak üzere Kur'an’dan verdikleri örnekler arasında:

"Ey Muhammedi Sen öğüt ver. Esasen sen sadece öğüt vericisin. Sen onlara zor kullanacak değilsin" (Gâşiye Suresi, ayet 21 -22) Yada:

"Benim dinim bana, senin dinin sana..."

Ya da:

"Dinde zorlama olmaz" (Bakara Suresi, ayet 256)

şeklınde olanları vardır. Oysa bu tür iddiaların ve örneklerin, yalan ve kandırma siyasetini sürdürmekten başka işe yarayan bir yönü yoktur. Çünkü İslam, tıpkı diğer dinler gibi, fakat onlardan çok daha kararlı olarak, hoşgörüsüzlük temelı üzerine oturtulmuştur.

Her ne kadar İslam tarihinde hoşgörü görünümünde uygulam alar olmuşsa da (örneğin 15. yüzyılda İspanya'dan kovulan Yahudilerin Osmanlı devleti tarafından kabulü gibi)¹ bu uygulamaların İslami buyruklarla ilgisi yoktur; olsa olsa Osmanlı padişahlarından bazılarının (örneğin Fatih Sultan Mehmed gibi) kişisel tutum ve davranışlarıyla ilgisi vardır. Bu itibarla İslam'ın hoşgörü dini olduğunu söyleyenlere karşı yapılacak ilk şey, İslam'ın, diğer din ve inançları aşağılamak ve yok saymak üzere sevkettiği buyrukları ortaya koymak ve Kur'an'daki Tann'nın, İslamm yayılması ve bütün insanlar tarafından tek din olarak kabul edilmesi için savaşmayı öngören buyruklarını ve bu buyruklara dayalı olarak Muhammed'in İslami yaymak için giriştiği saldırı ve savaşları gözden geçirmektir. Bu yapıldığı zaman görülecektir ki, İslam dini kendi kendini tek ve en üstün din olarak ilan etmiştir, İslam'dan gayrı " gerçek din" diye bir şey kabul etmez; başka dinleri (örneğin Yahudilıği, Hıristiyanlığı) "tahrif edilmiş dinler" ve bu dinlere yönelenleri "kâfir" ve "cehennemlık" ve hatta "öldürülmelık" olarak görür. Bütün bunlar bir yana, yeryüzünde İslam'dan gayrı bir din kalmayıncaya ve bütün insanlar İslam olana kadar savaşmayı emreder (Bakara Suresi, ayet 190-191).

Gerçekten de, bir kere, Muhammed'in Kur'an olarak ya da Kur'an olmayarak (yani hadis vb. şeklınde) yerleştirdiği buyruklara göre, Tanrı İslam dinini, diğer bütün dinlere üstün olmak üzere indirmiş ve İslam'dan başka "gerçek" din olmadığını söylemiştir; İslam'dan başka bir dine yönelenleri "kâfir" ve dolayısıyla "cehennemlık" ilan etmiştir (bkz. Tevbe Suresi, ayet 1-40;

Âlı-îmrân Suresi, ayet 19; Fetih Suresi, ayet 28). Örneğin Fetih Suresi’nde İslam'ın diğer bütün dinlerden üstün olduğuna dair şunlar yazılıdır:

"Bütün dinlerden üstün kılmak üzere, Peygamberini (Muhammed'i), doğruluk rehberi Kur'an ve hak dîn (İslam) ile gönderen O'dur. Şahid olarak Allah yeter" (Bkz. Fetih Suresi, ayet 28).

Âl-i İmrân Suresi’nde,

" Kuşkusuz, Tanrı katında 'din (sadece) İslam'dır..." (Âl-i İmrân Suresi, ayet 19-20)

diye yazılı. Mâide Suresi’nde İslam, Tanrı’nın beğenisini kazanan tek din olarak tanımlanmakta:

"Bugün size dininizi bütünledim ,... din olarak sizin için Islamiyeti beğendim...” (Mâide Suresi, ayet 3)

Ve İslam, Tanrı’nın "gerçek” ve en "üstün" tek dini olunca, bu dine girmeyenler (yani Muhammed'i "peygamber" olarak kabul etmeyen, onun, "Tanrı sözleridir" diyerek ortaya koyduğu Kur'an' ı benimsemeyen ve başkaca bir dine yönelenler) "kâfir" sayılırlar. "Kâfirler" hem bu dünyada ve hem de ahirette ceza görecek olanlardır. Örneğin K u ran da şöyle yazılıdır:

"Kim İslamiyetten başka bir dine yönelırse, onunki kabul edilmeyecektir. O , ahirette de kaybedenlerdendir" (Âl-i İmrân Suresi, ayet 85.)

Bütün bunlar bir yana, fakat yeryüzünde İslam'dan başka bir din kalmayıncaya ve bütün insanlar Müslüman olana kadar savaş emrini verir:

"...Hem bir fitne kalmayıp din yalnız Allah'ın oluncaya kadar onlarla çarpışın...” (Bakara Suresi, ayet 191).

Burada geçen "fitne" sözcüğü "şirk, neşri küfür" (İslam'dan başka bir din yaymak), Müslümanları yurtlarından çıkarmak, "irtidat" (İslam'dan çıkmak) gibi anlamlara gelmektedir. 

Ve buna dayanarak Muhammed şöyle demiştir:

"Ben nasa 7 ailaheisllallah' diyecekleri âna kadar kitale memur edildim . Onu dedikleri zaman benden canlarını kurtarırlar. "²

Daha başka bir deyimle, kâfirler için ceza, ahiretten önce dünya yaşamları bakımından öngörülmüştür, ki bu cezalar arasında "ölüm", "asılmak", "el ve ayakların çaprazlama kesilmesi" ya da "sürgün" gibi dehşet saçıcı olanları vardır. Bu cezalar kâfirlerin "kâfirlık" durumuna göre uygulanır. Kâfirlık çeşitlıdir.

Örneğin:

1) Müşriklık (puta tapmak, ki "Tanrı'ya eş/ortak koşmak" sayılıyor) kâfirlıktir;

2) Mürtedlık (irtidat etmek/İslam'dan çıkmak, din değiştirmek, Tanrıyı ve M uhammed’i inkâr etmek) kâfirlıklıktir; 3) Münafıklık (Müslümanmış gibi görünüp içten, yani kalben Müslüman olmamak) kâfirlıktir;

4) Kitaplılardan (yani kendilerine Tevrat ya da İncil verilenlerden) olup Muhammed'i "peygamber" saymamak ve Kur'an'a.

uymamak kâfirlıktir.

Şimdi kısaca bunları ele alalım:

1) MÜŞRİKLİK

Puta tapanlara (yani Tanrı'ya ortak koşanlara) "müşrik" deniyor; bunlar ne M uhammed'i "peygamber" bilırler ve ne de Kur'an'ı Tanrı sözü olarak benimserler [bir bakım a Tanrısızları da bu kategoriye katmak gerekir] (Müşriklerle ilgilı birkaç örnek olmak üzere bkz. Furkan Suresi, ayet 3-6; Nemi Suresi, ayet 64-69; Sebe' Suresi, ayet 31; Zümer Suresi, ayet 3; Âl-i İmrân Suresi, ayet 149-151; En'âm Suresi, ayet 107 vb...). Muhammed'in getirdiği buyruklara göre müşrikler mutlaka öldürülmelıdirler; nerede bulunurlarsa yakalanmalı ve yok edilmelıdirler; meğer ki Müslümanlığı kabul etsinler. Kur’an'da şöyle yazılı:

"Haram aylar çıkınca, müşrikleri bulduğunuz yerde öldürün; onları yakalayın, onları hapsedin ve onları her gözetleme yerinde oturup bekleyin. Eğer tevbe eder, namazı dosdoğru kılar, zekâtı da verirlerse (yani Müslüman olurlarsa), artık yollarım serbest bırakın..." (Tevbe Suresi, ayet 5) 

Ve işte Muhammed, özellıkle Medine döneminde (yani çete saldırıları ve ganimet siyaseti sayesinde güçlendiği dönemde) yerleştirmiş olduğu bu tür buyruklara dayanarak müşriklere karşı saldırılara girişmiş ve onların tümünü kılıç zoruyla Müslüman yapmıştır.

İslamcılar, Muhammed'in Müşrikleri Kılıçtan Geçirmesini Haklı Bulurlar, Çünkü Güya "Müşrik"ler "Kötü"dürler ve Bu Nedenle Öldürülmeleri Gerekir!

"Müşrik"lerin öldürülmelerini öngören hükümleri gereklı (zaruri) imiş gibi göstermek üzere İslamcılar, onların puta tapar olduklarını, Tanrıya eş koştuklarını, pis, kötü ve ahlaksız olduklarını öne sürerler. Oysa yalandır. Çünkü putatapar olmanın kötülükle hiçbir ilışkisi yoktur. Aksine, daha Muhammed zamanında puta tapan nice kimseler vardı ki, Müslümanlardan çok daha iyi kalplı, çok daha insancıl, çok daha ahlaklı, çok daha "gerçek, anlamda dindardılar. Verilecek nice örneklerden biri, Muhammed'in amcası Ebu Tâlıb’dir. Muhammed'e babalık yapmak bir yana, onun farklı bir inanca bağlanmasını hoşgörüyle karşılamış, onu müşriklere karşı korumuş, kendi çocuklarından ikisinin (ki bunlardan biri Alı'dir) Müslüman olmalarına ses çıkarmamıştır. Ebu Tâlıb gibi daha nice müşrik gösterilebilır ki, fazilet ve hoşgörü örneği olmuşlardır!

2) MÜRTEDLİK (İRTİDAT/DİNDEN/İSLAMDAN ÇIKMAK)

İslam'dan çıkanlara ya da İslami terk edip başka bir dine girenlere " mürteci" (irtidat eden) deniyor. Muhammed bunlara ölüm cezasını uygun görmüş ve şöyle demiştir:

"... Her kim dinini (ki Müslümanlıktır) değiştirirse onu hemen öldürünüz"

Bu doğrultuda olmak üzere Muhammed'in şöyle dediği de kabul edilır:

"Dinini değiştiren ve cemaatten (İslam cemaatinden) ayrılan kimsenin (kanının dökülmesi caizdir)

Kaynakların bildirmesine göre bu buyruk daha ilk anlardan itibaren uygulanmıştır. Örneğin Muhammed tarafından Yemen'e valı olarak gönderilen Muâz İbn-i Cebel, îslamdan çıktığını öğrendiği bir kişinin bulunduğu bölgeyi ziyareti sırasında, "Bu mürted öldürülmedikçe devemden inmem" demiş ve dediği derhal yerine getirilmiştir. Mürted kişinin öldürülmesi üzerine Muâz devesinden inmiştir.⁴ Hemen ekleyelım ki, îslamdan çıkmak, sadece "Ben Müslüman değilım" demekle ya da başka bir dine geçmekle değil, İslam dinini ya da Muhammed'i ya da Tanrı'yı eleştirmek suretiyle de olabilır. Muhammed, kendi döneminde bunun pek çok örneklerini vermiş, örneğin kendisiyle alay eden ya da kendisini peygamber kabul etmeyen kişileri öldürtmüştür. Nice örnekten biri şöyle: Nadr b. Haris, daha Mekke dönemindeyken M uhammed’in sözüne inanmayanlardan biridir Tanrı’dan ona vahiy inmediğini, anlattığı masalların Yahudilerden alınma olduğunu vs. söyler (bkz. Enfâl Suresi, ayet 22, 70). Bedir Savaşı sırasında esir olarak Muhammed'in elıne geçer. Muhammed, yıllarca önce Nadr'ın kendisi hakkında söylediklerinin intikamını almak üzere onun kafasını kestirir.⁵ Bir diğer örnek Ukbe b. Ebu Muayt'la ilgilıdir. Muhammed, yıllar önce kendisiyle alay etti ve kendisini eleştirdi diye Muayt'm kafasını kes tirtmiştir (Muayt, Bedir Savaşı'nda esir olarak Muhammed'in elıne geçenlerden biridir).

İslam tarihinde bunun nice örneklerine rastlamaktayız. Fakat asıl ilginç olan çağdaş örneklerdir ki, bunların başında Şeytan Ayetleri adlı kitabın yazarı Salman Rüştü gelır. Bilındiği gibi Muhammed'le ilgilı görüşleri yüzünden İranlı bir Molla'nın ölüm fetvasına muhatap olmuştur.

Şeriatçılar, Müslüman olmamanın ya da İslam'dan çıkmanın cezasının, bu dünyada değil fakat sadece ölüm sonrasında cehenneme atılmak suretiyle verileceğini söylerler ve Bakara Suresi'nin 217. ayetini örnek verirler. Ayet şöyle:

”...Sizden kim, dininden döner ve kâfir olarak ölürse, onların yaptıkları işler dünyada da ahirette de boşa gider. Onlar cehennemlıktirler ve orada devamlı olarak kalırlar..." (Bakara Suresi, ayet 217).

Oysa yine yalan. Çünkü bir kere bu ayet, sadece cehenneme atılmayı değil, cezanın "bu dünyada da" verileceğini belırtiyor. Zira ayette şu tümce bulunmakta:

"... onların yaptıkları işler dünyada da... boşa gider...”

Öte yandan Muhammed, pek açık ve seçik olmak üzere belırtmiştir ki, İslam'dan çıkanlar öldürülür. Nitekim biraz yukarda değindiğimiz gibi:

"Her kim dinini (ki Müslümanlıktır) değiştirirse onu hemen öldürünüz"

ya da:

"Dinini değiştiren ve cemaatten (İslam cemaatinden) ayrılan kimsenin (kanının dökülmesi caizdir)"

diye konuşmuştur. Burada geçen "dinini değiştiren" ve "İslam cemaatinden ayrılan" deyimlerinden anlaşılması gereken şey, Muhammned'in getirdiği buyrukların uygulanmaması gerektiğini öne sürmek gibi eylemleri de kapsar. Nitekim Muhammed'den bu yana uygulama bu doğrultuda olmuştur. Günümüzde dahi, İslam ülkelerinde İslam'ı eleştirenler hep "dinden çıkmış" sayılarak öldürülmüşlerdir.

Nice örneklerden biri, 1992 yılında M ısır'da İslamcılar tarafından sokak ortasında öldürülen Farac Fuda adındaki aydın bir yazarla ilgilı olarak şöyle:

Farac Fuda, İslam şeriatını bilımsel şekilde eleştiren ve şeriatın bugün artık çağımızın gerisinde kaldığını, uygulanmasının mümkün bulunmadığını düşünen ve düşüncelerini kitap ve m akale yoluyla yayınlayan Mısırlı aydın bir kişiydi. Sırf bu görüşleri nedeniyle şeriatçılar tarafından 1992 yılının Ağustos ayında sokak ortasında ve herkesin gözleri önünde öldürülmüştür. Kısabir zaman sonra Mısır polısi tarafından ele geçirilen caniler hakkında dava açılır. Dava sırasında suçlarını itiraf eden sanıkların avukatı, ortada suç diye bir şey bulunmadığını, çünkü müvekkillerinin şeriat emirlerini yerine getirdiklerini söyleyerek beraat isteğinde bulunur. Gerekçe olarak ileri sürdüğü hususlar şunlardır: 

Öldürülen kişi, yani Farac Fuda, şeriatın uygulanamayacağını söylemekle Tanrı'yı ve Muhammed'i inkâr etmiştir; inkâr etmekle dinden çıkmış demektir. Dinden çıkanın öldürülmesi ise İslam'ın temel emirlerindendir. Bundan dolayıdır ki, Farac Fu-da'yı öldürenler İslam'ın bu emrini yerine getirmişlerdir. İslam şeriatı Mısır kanunlarının temel kaynağı olduğu için, bu kişilerin davranışları suç değil, aksine kanuna uygun sayılmalıdır.

Katillerin avukatı tarafından öne sürülen bu hususların geçerlılığini saptamak amacıyla Mahkeme, Mısır'ın en ünlü din bilginlerinden Şeyh el-Gazalî'yi bilırkişi seçer. Bu "ünlü" Gazalı, davanın 10 Kasım 1972 tarihlı duruşmasında ifade verirken Farac Fuda'nın, gazetelerde yazı yazarak şeriatın bugün artık uygulanamayacağını öne sürdüğünü ve bunu yapmakla Tanrı'ya karşı savaş açtığını, yani dinden çıkmış olduğunu, dinden çıkanların ise öldürülmelerinin şeriat gereği olduğunu söyler ve onu öldürenlerin cinayet suçu işlemediklerini ekler. Dolayısıyla sanıkların işledikleri cürmün, basit bir kanun ihlalınden ibaret olduğunu ve aslında devlet organlarınca tatbik edilmesi gereken bir cezayı onların uyguladıklarını belırtir; bu sebeple, Farac Fu-da'yı öldürenlerin işledikleri cürmün "ölüm" değil, olsa olsa "tazir" (dayak) cezasını gerektirici bir eylem olduğunu bildirir. D ayanağı özellıkle Kur'an ayetleri ve Muhammed'in sözleridir. M ısırlı Şeyh Gazalî efendi, daha sonraki bir tarih itibariyle, al-Ma-calla adlı bir dergiye vermiş olduğu beyanında (3 Aralık 1997) Farac Fuda'nın öldürülmüş olmasından dolayı duyduğu m utluluğu da dile getirmekten geri kalmamıştır. Hemen eklemelıyim ki, şeriatın içyüzünün ve uygulanmasının ne olduğunu bilenler için Mısırlı Gazalî'nin bu davranışının şaşırtıcı bir yönü yoktur. Bu tür öldürmelere girişirken şeriatçıların amacı, korku ve dehşet havası yaratıp şeriatın içyüzünün ortaya çıkarılmasını önlem ektir. Kuşku edilemez ki, bu tür vicdan sızlatıcı ve tiksinti yaratıcı davranışlar, şeriat ülkelerinin bir türlü gerilıklerden kurtulamamaları sonucunu doğurmuştur.

Hemen ekleyelım ki, yukarıdaki ilkel zihniyetin temsilcisi olan Mısırlı Gazalî, bizim ilahiyatçılarımızın hayranlık duyduğu bir kimsedir; onu "Kur'an ilminin en büyük üstadı" olarak başlarına taç etmişlerdir.

3) MÜNAFIKLIK

İslam şeriatının "kâfirlık"le suçladığı diğer bir grup vardır ki, "münafıklar" diye bilınirler. Bunlar, İslam'a dıştan inanır gibi görünen, fakat içten asla inanmayıp düşman olanlardır. Muhammed’in söylem esine göre, Tanrı onlara karşı savaşmayı ve sert davranmayı emretmiştir. Bu konuda Kur'an'a koyduğu ayetlerden biri şöyle:

"Ey Peygamber! Kâfirlerle ve münafıklarla savaş ve onlara serî davran. Yerleri Cehennemdir. Orası ne kötü bir varış yeridir..." (Bkz. Tevbe Suresi, ayet 73; Tahrîm Suresi, ayet 9 vb.)

Muhammed, kendisine kafa tutan M üslüman kişileri "münafık” olarak damgalamış ve onlara mağfiret dilenmemesini istemiştir.

4) "KİTAPLILAR”DAN OLMAK

İslam şeriatının "kâfir" olarak tanımladığı kitaplılara gelınce, bunlar, genellıkle Yahudilerle Hıristiyanlardır. (Kur'an'da, birde ayrıca "Sâbiîler" diye bir grup zikredilmiştir ki, bunların kimler olduğu kesin olarak bilınmez.6) Muhammed, Yahudilerle Hıristiyanları da İslam'a sokmak istemiş, fakat sokamayınca onlara karşı düşmanca bir siyaset izlemiştir. Bu siyasetin amacı, İslam'ı kabul etmelerine ya da "kendi elleriyle ve küçülerek cizye (kafaparası) vermelerine kadar" onlarla savaşmak olmuştur. Bu maksatla yerleştirmiş olduğu buyrukları kısaca şöyle özetleyebilıriz: 

Muhammed'in söylemesine göre Tanrı, güya Musevilere ve Hristiyanlara, daha önce İslam dinini vermiş, Müslüman peygamberler göndermiş, İslam'ın temel esaslarını içeren kitaplar (Tevrat, İncil) indirmiş, fakat onlar, " Kendilerine verilen kitapları tahrif ve Allah'ın ayetlerini inkâr etm işler" ve "...Tanrı tarafından indirilen din birlığini bozmuşlardır". (Örneğin bkz. Tevbe Suresi, ayet 34-35; Beyyine Suresi, ayet 1-8; Al-i İmrân Suresi, ayet 69-78, 83, 85; Enbiyâ Suresi, ayet 92-93; En'âm Suresi, ayet 159; Mu minûn Suresi, ayet 53 vb.) 

Yine Ku'ran'a göre Hristiyanlar ve Museviler için "doğru yola girmek", yani kurtuluşa çıkabilmek, ancak Muhammed’i "Peygamber" olarak kabul etmek ve Kuran' a uymak suretiyle mümkün olabilır. Örneğin îmrân Suresi’nde şöyle yazılı: "Allah katında din, şüphesiz Islamiyettir. Ancak kitab verilenler (yani Hristiyanlar ve Museviler)... kendilerine ilım (Kur'an/İslamiyet) geldikten sonra, aralarında ihtiras yüzünden ayrılığa düştüler... Ey Muhammed... Kendilerine kitap verilenlere: 'Siz de İslam oldunuz mu?' de; şayet İslam olurlarsa doğru yola girmişlerdir..." (Bkz. Âl-i İmrân Suresi, ayet 19-20; ayrıca bkz. Mâide Suresi, ayet 67-69; A'râf Suresi, ayet 157). Yine bunun gibi Nisâ Suresi’nde Tanrı, Kur'anı kabul etmeleri için Yahudilere ve Hristiyanlara tehdit savurmakta: "Ey ehi kitap (Yahudiler ve Hristiyanlar)! Biz, birtakım yüzleri silıp dümdüz ederek arkalarına çevirmeden, yahut onları... lanetlemeden önce, size gelenleri doğrulamak üzere indirdiğimiz Kur'an a iman edin..." (Nisâ Suresi, ayet 47.) Burada anlatılmak istenen şey şu: Ey Yahudiler ve Hristiyanlar, Kur'an'a. iman edin ve İslam olun; aksi takdirde biz sizin yüzlerinizi kılığından çıkarıp yüz denemeyecek hale sokar, sizi lanetleriz! Ve bu tehdit "hem dünyevi ve hem de uhrevi felaketleri" içermekte; hatta asıl dünyevi bir cezayı gerektirmekte.⁷ Yine Kur'an'da. , İbrahim ’den Musa'ya ve İsa'ya varıncaya kadar gönderilmiş bütün peygamberlerin "Müslümanlıkla emrolundukları" , fakat buna rağmen Musevilerin ve Hıristiyanların, onları Müslüman saymadıkları, bu nedenle "kâfir” oldukları bildirilmiştir (örneğin Bkz. Âl-i İmrân Suresi, ayet 67; Bakara Suresi, ayet 131-132). Yine  Ku'ran'da, Müslümanların, Hıristiyanlarla ve Musevilerle dost olmaları yasak edilmiş, şöyle denmiştir:

”Ey (Müslümanlar)! Yahudi ve Hıristiyanları dost olarak benimsemeyin; onlar birbirlerinin dostudurlar. Sizden kim onlara dost olursa o da onlardandır..." (Bkz. Mâide Suresi, ayet 51).

Bir başka ayete göre Müslümanların görevi, kitaplılara (Hıristiyanlara ve Musevilere) karşı savaş açıp, onları Müslüman yapana ya da kendi elleriyle (ve hem de "küçülerek") cizye (kafa parası) vermeye zorlayana kadar" savaşı sürdürmektir; ayet aynen şöyle:

"Kitab verilenlerden, Allah'a, ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve peygamberinin (Muhammed'in) haram kıldığını haram saymayan, hak dini (İslam dinini) din edinmeyenlerle, boyunlarını büküp kendi elleriyle cizye verene kadar savaşın” (Bkz. Tevbe Suresi, ayet 29).

İşte bu tür ve daha nice benzeri buyruklara dayalı olarak, İslam şeriatı yeryüzünü "Dar'ül-İslam" ve "Dar'ül Harb" diye ikiye ayırmıştır. "Dar'ül-İslam" Müslümanların diyarıdır; "Darul Harb" ise İslam'dan başka bir din ve inanca bağlı olanların diyarıdır. Ve amaç, yeryüzünün tamamı İslam olana kadar kâfirlere cihad açmaktır. [Diyanet İşleri Başkanlığı’nın yayınlarında yer alan ve insanlarımıza belletilen bu tür örnekleri çoğaltmak kolay. Bunları benim İslam'a Göre Diğer Dinler ve Kur'an'daki Kitaplılar adlı yayınlarımda bulabilırsiniz.]

Şeriatçılar, İslam'ın İkna ve Sevgi Yoluyla Yerleşmiş Bir Din Olduğunu Söylerler; Yalandır! İslam Şeriatı, Korku, Dehşet ve Ölüm Saçarak Kılıç Yoluyla Yerleşmiş Bir Dindir

İslamcılar, İslam'ın kaba kuvvetle, kılıç yoluyla değil, ikna yoluyla, fikir ve sevgi yoluyla yerleşmiş bir din olduğunu söylerler. Yalandır; çünkü İslam, Muhammed'le birlıkte ve o tarihten bu yana, esas itibariyle korku, dehşet ve ölüm saçıcı usullerle insanlara kabul ettirilmiş bir dindir. Muhammed, bizzat kendisi, Medine'de bulunduğu son 10 ya da 13 yıllık yaşamı boyunca, İslami yayacağım diye 29 savaş yapmış, 45 çete yollamış ve bu savaşlara elınde kılıç bizzat katılmıştır. Her ne kadar şeriatçılar bu savaşları "saldırı" amacına değil, fakat "savunma" amacına dayalı olduğunu söylerlerse de yine yalandır. Çünkü bunların hepsi, İslami kabul etmeyenlere (müşriklere ve "kitab ehlı" diye bilınen Yahudilere ve Hristiyanlara) karşı saldırı amacıyla girişilmiş savaşlardır. Medine döneminde, "müşriklere” (putatapanlara) Müslüman olmaları için iki ay süre vermiş8 ve Kur'an a, "Müşrikleri bulduğunuz yerde öldürünüz...” (Tevbe Suresi, ayet 5) şeklınde ayetler koymuştur. Yahudilere ve Hristiyanlara karşı saldırılar tertipleyerek onları İslami kabul ya da "cizye” (kafa parası) vermek gibi olumsuz iki tercih karşısında bırakmıştır (Tevbe Suresi, ayet 29). Bu saldırılar sayesinde hem bir yandan bol miktarda ganimetler, esirler edinmiş ve böylece zenginleşmiş ve hem de İslam'ın yayılmasını sağlamıştır. İslam'dan başka bir din ve inanca yönelık olanlara karşı hoşgörüsüzlüğü o kerteyi bulmuştur ki, Kur'an' a, "Müslüman olmayanları dost edinmeyin...” şeklınde ayetler koymuş (örneğin Mâide Suresi, ayet 51) ve farklı din ve inançta olanların ellerini bile sıkmamıştır.⁹ Diğer Müslümanların da kendisi gibi yapmalarını istemiştir.

Ölüm döşeğinde, "Arap ceziresinde iki din bir arada olmayacak" diyerek İslam dünyasına hoşgörüsüzlük duygusunu miras bırakmıştır. Onun bu vasiyetini yerine getirmek için 1400 yıl boyunca İslam devletlerinin amacı "cihad" olmuştur. "Müşrik" bildikleri halkları kılıçla Müslüman yapmışlardır; örneğin Orta Asya’daki yüz binlerce Türk'ün kafaları kesilmiştir.10 Kitaplılardan (yani Yahudilerden ve Hıristiyanlardan) İslam'a girmeyenleri "cizye" (yani "kafa parası") vermeye zorlayıp ikinci sınıf insan durumunda tutmuşlardır. Şimdi durum buyken, İslam şeriatının hoşgörü dini olduğunu ya da başka dinlere saygılı olduğunu ya da zorlamaya başvurmadığını söylemek mümkün olur mu? Pek muhtemeldir ki, bu soruya karşı İslamcılar, hoşgörü kılığındaki bazı buyrukları öne süreceklerdir, ki bunlar arasında, "Ey Muhammed! Sen öğüt ver. Esasen sen sadece öğüt vericisindir. Sen onlara zor kullanacak değilsin" (Gaşiye Suresi, ayet 21-22) ya da "Benim dinim bana, senin dinin sana..." ya da "Dinde zorlama olmaz" (Bakara Suresi, ayet 256) gibi örnekler bulunmakta. Hemen belırteyim ki, bu tür buyrukların hoşgörüyle ilgisi yoktur. Bunlar, Muhammed'in henüz güçlü bulunmadığı dönemde (örneğin Mekke döneminde) ortaya koyduğu şeylerdir. Medine’ye geçip de güçlenmeye başlayınca ölüm ve dehşet sa çan bir siyaset izlemiştir [bu konuda benim Kuran'ın Eleştirisi ve ayrıca İslam'a Göre Diğer Dinler ve Kurandaki Kitaplılar adlı kitaplarıma bakınız].

"Dinde Zorlama Olmaz" Kandırması

İslamcılar "İslam'da ikrah (zorlama) yoktur" derler; "İslam her şeyi ikna yolu ile yapar" derler. "İslam, hiç kimseyi bir dine zorlamadığı gibi, dinden çıkmaya da zorlamaz" derler. İslami terk edip din değiştirenlerin cezaları bu dünyada değil fakat ölüm sonrasında Tanrı tarafından verilecektir!" derler. Bu söylediklerini kanıtlamak üzere Kur'an ve hadis kaynaklarından örnek verirler. Bu örneklerin başında Bakara Suresinin şu ayeti bulunmakta: "Dinde ikrâh (zorlama) yok..." (Bkz. Bakara Suresi, ayet 256.) Buna destek olmak üzere şu tür ayetleri örnek gösterirler:

"Eğer yüz çevirirlerse, biz seni onlar üstüne bekçi göndermedik. Sana düşen, açık ve net bir biçimde bildirmektir." (Şûrâ Suresi, ayet 48)

"Eğer rabbin dileseydi yetyüzündeki insanların tümü mutlaka iman ederlerdi. Hal böyle iken sen insanları mümin olsunlar diye ikraha mı maruz bırakacaksın?" (Yunus Suresi, ayet 99)

"...Sizden kim, dininden döner ve kâfir olarak ölürse, onların yaptıkları işler dünyada da ahirette de boşa gider. Onlar cehennemlıktirler ve orada devamlı olarak kalırlar..." (Bakara Suresi, ayet 217.) 

Ne var ki bütün bu iddialar, yine kandırmadan başka bir şey değildir. Bunun böyle olduğunu göstermek için yapılacak ilk iş, İslamcıları kendi kaynaklarıyla yüz yüze getirmek ve sonra şöylece sorguya çekmektir:

Eğer İslam'da zorlama yoksa, müşriklerin Müslüman olmaya zorlanmalarını, olmadıkları takdirde öldürülmelerini emreden buyruklara ne demelı? Örneğin Tevbe Suresi'nin 5. ayeti aynen şöyle: "Haram aylar çıkınca, müşrikleri bulduğunuz yerde öldürün; onları yakalayın, onları hapsedin ve onları her gözetleme yerinde oturup bekleyin. Eğer tevbe eder, namazı dosdoğru kılar, zekâtı da verirlerse (yani Müslüman olurlarsa) artık yollarını serbest bırakın..." (Tevbe Suresi, ayet 5). Ve bu tür ayetlere dayalı olarak değil m idir ki Muhammed, Arap müşriklerini, ölüm tehdidiyle İslam olmaya zorlamış, olmayanları kılıçtan geçirmiştir. Her ne inançta olursa olsun, bir kimseyi zorla, hem de kılıç yoluyla Müslüman yapmak "zorlama" sayılmaz mı? Böyle bir örnek ortadayken "İslam'da zorlama yoktur" demek, yalan ve kandırma olmaz mı? 

Eğer İslam'da zorlama yoksa, İslam'dan çıkan ya da din değiştirenlere karşı Muhammed'in, "... Her kim dinini (ki Müslümanlıktır) değiştirirse onu hemen öldürünüz" ya da Dinini değiştiren ve cemaatten (İslam cemaatinden) ayrılan kimsenin (kanının dökülmesi caizdir)" şeklındeki buyuklarına ve bu buyrukların 1400 yıl boyunca uygulanmasına ne demelı? Eğer İslam'da zorlama yoksa, Muhammed'in, Medine dönemindeki yaşamının son 10/13 yıllık zamanında, bir yandan müşrik Arapları, diğer yandan Yahudileri (ve Hıristiyanlan) Müslüman yapmak üzere giriştiği 45 çete saldırısına ve 29 savaşa ne demelı?

Eğer İslam'da zorlama yok ise, Yahudileri ve Hıristiyanları Müslüman olmaya çağıran ve olmadıkları takdirde "kendi elleriyle ve küçülerek cizye" vermeye zorlayan ve bu cizyeyi "Müslüman olmamalarının cezası" olarak kabul eden ve ayrıca da Müslüman olmamaları ve cizye vermemeleri halınde öldürülmelerini öngören buyruklara (örneğin Tevbe Suresi, ayet 29) ne demelı?

Eğer İslam'da zorlama yoksa, Müslüman kişileri Yahudilerle ve Hıristiyanlarla dost olmamaya zorlayan Kur'an buyruklarına (örneğin Mâide Suresi, ayet 51) ne demelı? 

Eğer İslam dini zorlama dini değilse, yeryüzü İslam olana kadar Müslümanları savaşmaya zorlayan buyruklara ne demelı?[Örneğin Bakara Suresi'nin 191. ayeti şöyle: " Fitne (kâfirlık) kalmayıp, yalnız Allah'ın dini (İslamiyet) ortada kalana kadar onlarla (kâfirlerle) savaşın. Eğer vazgeçerlerse (kâfirlıkten vazgeçip İslam olurlarsa) sataşmayın.."].

Eğer İslam'da zorlama yoksa, Muhammed'in nice buyruklarından biri olan şu sözlere ne demelı: " İnsanlar 'Lailahe illallah' deyinceye kadar onlarla cihada memur oldum; şimdi her kim: -Allah'tan başka ilah yoktur derse canını ve malını benden korumuş olur."¹¹

Eğer İslam'da zorlama yoksa, insanları daha 13 yaşından itibaren namaz kılmaya zorlamak üzere Muhammed'in, "(Çocuk 13 yaşına geldiğinde) namaz kılması için dövülür" şeklındeki buyruklarına ne demelı?¹²

Bütün bu saydıklarımız ve daha sayabileceğimiz örnekler İslamın zorlama dini olduğunu göstermez mi?

I) "Dinde Zorlama Olmaz" Şeklındeki Buyruk, "Hoşgörü” ya da "Vicdan Özgürlüğü" ile İlgilı Olmayıp Dinsel Zorunlukları Kolaylaştırmak Amacına Yönelıktir

Kur'an'daki ”Dinde zorlama olmaz" buyruğu, esas itibariyle dinsel uygulamada kolaylık sağlamayı amaçlar; "hoşgörü" ya da din ve vicdan özgürlüğüyle ilgisi yoktur. Örneğin dinin gerektirdiği şeyleri yerine getirmek hususunda hiç kimseye gücünden fazlasını yüklememek ya da ibadet ve namaz gibi işlerde bazı kolaylıklar sağlamak, dinde zorlama olmaz anlamına gelır. Araplar, zahmetlı şeyleri sevmedikleri ve genellıkle zora gelemedikleri için, Muhammed onları bu yönleriyle ele almış ve kazanmaya çalışmıştır. Örneğin Kur'an'a şu tür ayetler koymuştur:

"Allah size kolaylık diler; size güçlük istemez." (Bakara Suresi, ayet 185)

"Biz Ku'ran'ı sana zahmet çekesin diye indirmedik" (Tâ- Hâ Suresi, ayet 2)

"Biz herkese ancak gücü yeteceği kadar yükleriz ." (Mü'min Suresi, ayet 62)

"... Kimseye gücünden fazla bir şey teklıf edilemez." (Bakara Suresi, ayet 233) 

Bu tür ayetlerden pek çoğu, ibadet, namaz, oruç vs. gibi hususlarda zorlama yoluna gitmeyip kolaylık sağlama siyaseti için öngörülmüştür. Enes'in rivayetine göre, bir gün Müslümanlardan bir grup Muhammed'in yanına gelır; aralarından biri bütün ömrü boyunca geceleri namaz kılacağını söyler. Bir diğeri bütün bir yıl oruç tutacağını bildirir. Bir diğeri kadınlardan uzak duracağını, asla evlenmeyeceğini ekler. Muhammed onlara kendisini örnek vererek ibadet vesilesiyle zorlanmamalarını tavsiye eder.13 Böylece onları kendisine biraz daha bağlayacağını düşünür.

Bir başka vesileyle kendisine ömrü boyunca geceleri namaz kılacağını söyleyen bir kimseye, "Senin buna gücün yetmez. Bazen oruç tut, bazen ye, bazen uyu, bazen (teheccuüd) için kalk, her aydan üç gün oruç tut... Bu bütün seneyi oruçlu geçirmek gibidir" der.¹⁴

Daha başka bir deyimle, Muhammed, Müslümanlara şunu bildirmiştir ki, namaz kılarlarken kendilerini fazla zorlamayıp dinlenmeleri ya da yatmaları gerekir. Enes'in rivayeti şöyle: Bir gün Muhammed Mescid'e girdiğinde iki direk arasında çekilıp gerilmiş bir ip görür: " Bu ip nedir?" diye sorar: "O ip Zeynep binti Cahş'ındır, namazda yorulduğunda ona tutunur" derler. Muhammed ipin çözülmesini emrederek şöyle der: " Sizden biri dinç ve isteklı olduğunda namaz kılsın. Yorulunca da yatıp istirahat etsin."¹⁵

Yine bu doğrultuda olmak üzere Muhammed şöyle demiştir:

"Sizden birisi, namaz kılarken uykusu gelırse, kendisinden uyku geçinceye kadar yatsın, uyusun..."¹⁶

Namaz sırasında uykusu gelen kimselerin zorluk çekmemeleri için her türlü kolaylığı düşünmüştür. Namazdayken uykusu gelen kimselere yatıp uyumaları için hadisler bırakmıştır. Bu hadislerden biri şöyle:

"Biriniz namaz kılarken uyuklarsa, uykusu dağılıncaya kadar yatsın. Zira uyuklayarak namaz kılarsa istiğfar edeyim derken belki kendine sebkeder" (Tann'dan bağışlanma isterken belki boşuna iş görmüş olur).¹⁷

Bu doğrultudaki diğer bir hadis de söyle:

"Biriniz namazda uyuklarsa uyusun. Ta ki ne okuduğunu bilsin!"1*

Görülüyor ki, namaz kılarken yorulan ya da uyuklayan kişilere kolaylık sağlamıştır. Bununla beraber Gazalî, 13 yaşına gelen çocuğun namaza zorlanabileceğini, hatta namaz kılması için dövülebileceğini söyler.¹⁹

Öte yandan "cünüb" iken yatıp uyumanın mümkün olduğunu anlatmak maksadıyla Muhammed bazı hükümler koymuştur. Koymasının nedeni, pislığe ve tembellığe düşkün Arap'a, kolaylık sağlayarak iş gördürmektir.²⁰ Ebu Hüreyre'den Buharî'nin rivayetine göre M uhammed, kendisi dahi çoğu zaman cünüb olduğunu unutup namaza durur, fakat hatırlayınca yıkanırmış.²¹

İbadet kolaylığı sağlamanın bir başka yolu "teyemmüm" dür, ki su bulunmadığı yerde toprak ya da taş gibi şeyleri kullanmak suretiyle temizlenmektir. Bu husus Mâide Suresi’nde şöylece açıklanmıştır:

"Ey îman edenler... su bulamazsanız yeryüzünde temiz bir şeyle (toprak, taş vs.) teyemmüm edin. Onunla yüzlerinizi, ellerinizi sıvayın. Allah size zorluk ve darlık vermek istemez. Sizin temiz olmanızı, hakkınızda nimetini tamamlamasını ister, ta ki şükredesiniz" (Mâide Suresi, ayet 6).

Görülüyor ki Muhammed'in Tann'sı, Müslüman kişiye temizlenme konusunda zorluk yaratmaktan kaçınmaktadır.

Yine bunun gibi, namaz kılarken tükürmek isteyen kişi, tükürüğünü ağzında tutmak, saklamak zorunda değildir, tükürebilır. Çünkü kolaylık olsun diye Muhammed kendisine bu olanağı sağlamıştır; yeter ki önüne ya da sağına doğru tükürmesin, sola doğru tükürsün. Çünkü Enes’in rivayetine göre Muhammed şöyle demiştir:

"(Namaz kılan kimse)... tükürdüğü vakit... ne önüne ne sağına tükürsün.”²²

Sol tarafa olmak üzere ceketinin içine de tükürebilır, çünkü Muhammed böyle yapılması için kendisinden örnekler vermiştir.

Müslüman kişi, abdestini yaptıktan sonra temizlenmek için su bulamamış ise kendisini sıkıntıya sokmamalıdır, çünkü Muammed "İslam'da zorlama yoktur" demiştir [bu konuda benim Şeriat, İnsan ve Akıl adlı kitabıma bakınız).

Öte yandan sıcakların arttığı mevsimde namaz kılmak zor olacağı için, öğle namazını serinlığe bırakmak mümkün kılınmıştır, çünkü Muhammed, " Sıcak şiddetlendiği vakitte salat (-ı Zuhru) serinlığe bırakınız. Zira sıcağın şiddeti Cehennem'in kaynamasındandır... " demiştir.²³

Görüldüğü gibi, şiddetlı sıcaklarda namaz kılma hevesine kapılmayı önlemek amacıyla işe cehennemi karıştırmış, böylece Arap bedevisinin batıl inanışlara bağlılığından yararlanma yolunu seçmiştir.

Yatsı namazını kolaylaştırmak maksadıyla, "Ümmetime meşakkat verme korkusu olmasaydı yatsı namazını da gecenin sülüsüne kadar tehir ederdim” demiştir.²⁴

Her ne kadar namaz ve abdest almadan önce misvaklenmeyi (bellı bir ağacın yaprağı ile dişleri yıkamayı) emretmiş ise de, bazı kimselerin bunu "zorluk" olarak görmeleri üzerine Muhammed, "Ümmetime meşakkat vermek korkusu olmasaydı, kendilerine her namaz kılarken misvak (istim alıni) emrederdim"25 diyerek ümmetine zorluk çıkarmamayı seçmiştir. Aynı sözleri abdest alma konusunda da tekrarlamıştır.²⁶

Yine bunun gibi "zorlama olmasın" diye Müslüman erkeğine oruç gecesinde kadınlarına yaklaşma kolaylığı sağlamış ve Kuran' a ayet koymuştur (Bakara Suresi, ayet 187). Gerçekten de ilkönceleri Tanrının, Ramazan süresince kadınlara yaklaşmayı Müslüman erkeklerine yasak ettiğini söylemiş ve bunun Müslümanlara ağır ve uyulması zor bir yasak olarak göründüğünü fark etmiştir. Nitekim bazı kimseler bu yasağa rağmen kadınlarıyla cinsî münasebette bulunmuşlardır. Bunun üzerine Muhammed, Tanrı'nm Müslüman kullarına acıdığım ve kolaylık olmak üzere Bakara Suresinin ayetini indirdiğini bildirmiştir. Ayet şöyle: "Oruç gecesi kadınlarınıza yaklaşmak size helal kılındı. Onlar sizin için birer elbisey siz de onlar için birer elbisesiniz. Allah sizin kendinize kötülük ettiğinizi bildi ve tövbenizi kabul edip sizi bağışladı. Artık (Ramazan gecelerinde) onlara yaklaşın...” (Bakara Suresi, ayet 187). Böylece "Dinde zorlama olm az” kurlarını bu alanda da işler tutmuştur.

Öte yandan köle azadlamak yerine dua etmeyi öngörürken, bu hususu dahi kolaylığa bağlamak istemiştir. Gerçekten de köle azadlama Araplar için çok zor bir şey sayılırdı; çünkü köle sayesinde işlerini ücretsiz olarak gördürürler, onlardan yararlanırlardı. Bunun böyle olduğunu bildiği için Muhammed, köle azad-lamanın, "sarp yokuşa tırmanmak” kadar zor bir şey olduğunu söylerdi. Kuran a şu ayeti koymuştu: ”Ama o (insanoğlu) 'sarp yokuş'a tırmanmayı göze alamadı. O sarp yokuşun ne olduğunu bilır misin? 'Köle azadlamaktır' o...” (Beled Suresi, ayet 11-16.)

Ve işte böylesine zor olan bir işi biraz kolaylaştırmak üzere "dua" usulüne yer vermiştir. Günde yüz kere Tann’ya dua eden kişilerin on köle azadlamış sayılacaklarını bildirmiştir.²⁷ Fakat günde yüz kere dua etmenin de fazla bir zorluk olduğunu düşünerek bunu kolaylaştırmak maksadıyla yüz kez dua etmeyi günde on duaya indirmiştir.²⁸

Evlılıkte babaya ve anaya düşen görevler ya da emzirme suresi ve benzeri hususlar bakımından kolaylıklar sağlamak üzere Bakara Suresi’ne şunları eklemiştir:

"Anneler çocuklarını, emzirmeyi tamamlatmak isteyen baba için, tam iki sene emzirirler. Anaların yiyecek ve giyeceğini sağlamak, uygun bir şekilde, çocuk kendisinin olan babaya borçtur. Herkese ancak gücü nispetinde teklıfte bulunulur . (Bakara Suresi, ayet 233) 

Yani anneler, çocuklarını iki yıl süre boyunca emzirecekler-dir. Ancak bu sure azami olup, babanın isteğine göre kısaltılabilır. Fakat baba, çocuğunun anasının yiyecek ve giyeceğini sağlamakla yükümlüdür. Ne var ki bu yüküm işi, babayı güç durumda bırakmayacak şekilde ayarlanmalıdır.

Öte yandan domuz eti gibi bazı yiyecekleri haram saymış ve yemek zorunluğunda kalınacak olursa (örneğin ölecek derece aç kalan bir kimsenin domuz eti yemesi gibi) bunda günah olm adığını anlatmak amacıyla Kur'an a ayetler koym uştur (bkz. Bakara Suresi, ayet 173; M âide Suresi, ayet 3; Nahl Suresi, ayet 115).

Bütün bu ve buna benzer hususlar " Dinde zorlama olmaz" hükmünün kapsamına giren şeyler olmakta. Bundan anlaşılması gerekir ki, bu hükmün "dinsel hoşgörü" ya da "vicdan özgürlüğü” ile ilgisi yoktur; sadece dinsel görevleri kolaylaştırmakla ilgisi vardır. Daha başka bir deyimle, "Dinde zorlama yoktur" ayetinin "Hiç kimse İslam'a zorlanamaz" ya da "Herkes dilediğidine girmekte ya da dilediği gibi dinini terk etmekte özgürdür" şeklınde bir anlamı yoktur; çünkü İslam, İslam'dan başka bir din olmadığına, başka bir dine yönelenlerin sapık sayıldıklarına, İslam'dan çıkanların ölüm cezasına çarptırılacaklarına, kâfirlerin cehennemlık olduklarına dair hükümler yanında insanları İslam'a sokmaya ve İslam'da tutmaya zorlayan "cihad" hükümlerle doludur. Muhammed'in uygulaması da bu doğultuda olmuştur. Muhammed’den sonra iktidara gelenlerin yaptıkları da budur.

II) "İslam'da Zorlama Yoktur" İddiasına Satılanlar, Aklı Şaşırtıcı Bir Mantığa Saplıdırlar

İslamcılar, o kendilerine özgü mantıksızlıklarıyla, insanları İslam dinine sokmak üzere cihad ve öldürme tehditlerine başvurmayı "zorlama" olarak kabul etmezler. Çünkü güya İslam'a girmeyen kişi, girmemek suretiyle kendi nefsini zorlama altında tutmaktadır. Ve işte cihad yolu ile onu İslam yapmak, bu zorlamadan kurtarmak demek olur; yani kişi, M üslüman olmak sayesinde "ikrah" durumundan uzak kalır. Ve yine güya İslam "ikrahı" (zorlamayı) kabul etmeyen bir din olduğu için, kişiyi bu dine sokmakla, ona "ikrah" olmayan bir ortamda yaşama olanağı sağlanmış olur! Daha başka bir deyimle, İslam'ı hâkim kılmak üzere cihad etmek, insanları "zorlanma" durumundan kurtarmak demektir. İslamcıların söylemesi şöyle:

"... cihadın hikmeti, insanları ikrahtan korumak, ikrahı kabul etmeyen dini hâkim kılarak i'lâi kelımetullah etmek demektir (İslam'ı yüceltmektir)... Bunun için İslam'da gayeyi harb, intikam, katil, tebdilı dine icbar değil, (fakat) hasmı mağlup etmek ve kuvvei cebriyesini alıp dininde serbest olarak hükmi hakka tabi' tutmaktır ki i'lâi kelımetullah bundadır. Bu sebeble, her ne zaman Müslümanlara za'f tari olur, Dini hak müdafaa edilmezse fitneler kopacak, cebr-ü ikrah çoğalacak, frutân beşeriyet herc-ü merce uğrayacaktır...!"²⁹

Türkçesi şöyle oluyor: Cihada girişmekten amaç, "zorlama denen şeyi kabul etmeyen" İslam dinini egemen kılarak İslami yüceltmektir. Bundan dolayı İslam'da cihad intikam, öldürmek (katil) gibi eylemler insanları din değiştirmeye zorlamak değil, fakat hasmı yenmek ve onu, cebir gücünden yoksun kılıp özgür olarak Tanrı dinine (İslam'a) tabi tutmaktır ki, bu da İslami yüceltmektir. Bunu yapmamamak Müslümanlar için tehlıkelı sonuçlar doğurur. Çünkü her ne zaman Müslümanlara güçsüzlük arız olur ve bu yüzden İslam dinini savunamazlarsa, fitne kopar, zorlama çoğalır, bütün insanlık felakete uğrar.

Şimdi gelın bu tuhaf mantığın altından çıkın!³⁰

Şeriatçılar, Muhammed'in Zorlayıcı Olarak Değil Uyarıcı (Tebliğ Edici) Olarak İş Gördüğünü Söylerler: Yalandır

Biraz yukarda belırttiğimiz gibi, şeriatçıların iddialarına göre Tanrı, zorlamayla değil, fakat "ikna" yoluyla iş görür. Yani insanları şu ya da bu inanca girmeye zorlamaz; sadece peygamber göndererek doğru yolu gösterir; peygamberlerin görevi sadece "teblığ" etmektir. Bu iddialarını kanıtlamak için Kur'an dan örnekler verirler ki, bunlardan biri şöyle:

"... Peygamberlere apaçık teblığden başka bir vazife düşer mi?..” (Nahl Suresi, ayet 35-37)³¹

Hemen belırtelım ki, bu iddianın, tıpkı benzeri diğer iddialar gibi kandırmadan öteye geçen bir yönü yoktur. Çünkü bir kere, eğer Muhammed "teblığ” için gönderilmiş olsaydı, müşrikleri (puta tapanları) kılıç yoluyla Müslümanlığa zorlamaz ve Kur'an a, ”Müşrikleri nerede bulursanız öldürün” (Tevbe Suresi, ayet 5) şeklınde ayetler koymazdı. İslam'dan çıkanların boyunlarını vurmazdı. Ya da Medine'ye geçtikten sonra sırf insanları Müslüman yapmak ya da ganimet almak vs... için saldırı savaşlarına başlamazdı. Oysa tarihi gerçek şu ki, ömrünün son 13 yılını geçirdiği Medine dönemi boyunca, elınde kılıcıyla 29 savaş yapmış ve çeşitlı yerlere 45 çete yollamıştır. Bu savaşlar, savunma amacına değil, saldın amacına dayalıdır.

Öte yandan Kur'an da, Muhammed'in "teblığ” için gönderildiğine dair hükümler olmakla beraber, "korkutmak" ve Tanrı'nın buyruklarını mutlaka ve zorla uygulamak üzere gönderildiğine dair hükümler pek çoktur ve bunlar İslami düzenin temel taşları sayılır. Örneğin A 'râf Suresi’nde Muhammed'in, "korkutucu" olmak üzere gönderildiği şöyle anlatılıyor:

”... (Muhammed) yalnızca apaçık bir korkutucudur (nezir ) ” (A'raf Suresi, ayet 184) 

En'âm Suresi’nde Muhammed'in "korkutma" amacıyla gönderildiğine dair şu var: 

"(Ey Muhammed!) İndirdiğimiz bu kitap, mübarektir... Mekke ve çevresindekileri onunla korkutasın diye gönderilmiştir" (En’âm Suresi, ayet 92) 

Şûrâ Suresi’nde şöyle yazılı:

"(Ey Muhammed!) İşte böyle sana Arapça okunan Kur'an vahyettik. Mekke ve çevresini korkutasın diye. . (Şûrâ Suresi, ayet 7; ayrıca bkz. Meryem Suresi, 97) 

Secde Suresi’nde şöyle diyor:

"... (Ey Muhammed!) Senden önce kendilerine  bir korkutucu (peygamber) göndermediği toplumu korkutasın diye Tanrı (Kur'an'ı) göndermiştir..." (Secde Suresi, ayet 1-3)

A'râf Suresi’nde şu var:

"... Sana indirilen bir Kitap'tir ... Onunla korkutasın diye indirildi..." (A’râf Suresi, ayet 1-2. Ayrıca bkz. Kehf Suresi, ayet 1-4; Ahkaf Suresi, ayet 12) 

Mâide Suresi’nde Muhammed'in, Yahudilere ve Hristiyanlara dahi korkutucu olarak gönderildiğine dair şu var:

"Ey kitab ehlı! Peygamberlerin kesilıp gönderilmez olduğu dönemin araya girmesi üzerine size Peygamberimiz (Muhammed) geldi... size müjdeci ve korkutucu geldi artık..." (Mâide Suresi, ayet 19)

Her ne kadar bazı çevirilerde (örneğin Diyanet çevirisinde) "korkutma" yerine "uyarma" ve "korkutucu" yerine "uyarıcı" sözcükleri yer almış olsa da, Kur'an daki amaç "korkutma" ve "korkutuculukta" bulunma yönündedir, çünkü Kur'an'da, yer alan Arapça sözcükler "inzâr" ve "nezîr" dir. "İnzâr"m karşılığı "korkutma" ve "nezîr"in karşılığı da "korkutucu"dur.³²

Öte yandan şunu bilmemiz gerekir ki, Muhammed'i "teblığ edici" şeklınde tanımlayan ayetler,«genellıkle onun güçsüz durumda bulunduğu zamanlara, daha doğrusu Mekke dönemine aittir. Mekke döneminde Muhammed, henüz güçlü olmadığı ve başka şekilde hareket etmeye de imkân bulamadığı için, kendisini sanki "uyarmak", "teblığ etmek" için gönderilmiş gibi gösterirdi. Fakat bu tutumunu Medine'ye geçip de güçlendikten sonra değiştirmiş ve İslam'ı, kılıç yoluyla zorla yaymaya başlamıştır. Daha önceki Mekke döneminde yapamadığını, güçlenmeye başlayınca yapmış, çeteler yollayarak, savaşlar yaparak iş görmüştür. Henüz güçlü bulunmadığı dönemde Kur'an' a:

"Öğüt ver, çünkü sen yalnızca bir öğütçüsün, onların üzerinde bir zorba değilsin" (Gaşiye 22-23) 

ya da:

"Kendilerine kitab verilenlere ve kitapsızlara -'Siz de İslam oldunuz mu?-’ de, şayet İslam olurlarsa doğru yola girmişlerdir, yüz çevirirlerse sana yalnız teblığ etmek düşer..." (Al-i İmrân Suresi, ayet 20; ve ayrıca bkz. Mâide Suresi, ayet 92,99; Ra'd Suresi, ayet 40; Nahl Suresi, ayet 35,82; Nûr Suresi, ayet 54; Ankebût Suresi, ayet 18; Fâtır Suresi, ayet 23; Yâsîn Suresi, ayet 17; Teğâbün Suresi, ayet 12)³³

şeklınde yumuşak ve hoşgörü havası yaratıcı ayetler koyarken, daha sonra güçlenip de saldırgan bir siyasete girişince bu sefer putperestlere ve münafıklara karşı:

"Müşrikleri nerede görürseniz öldürün" (Tevbe Suresi, ayet 5)

ya da:

"Onları nerede bulursanız orada öldürün” (Bakara Suresi, ayet 191, Nisâ Suresi, ayet 89, 91)

ya da:

"Ey Peygamber, kâfirlerle ve münafıklarla savaş. Ve onlara katı-sert davran! Varacakları yert cehennemdir. . (Tevbe Suresi, ayet 73; Tahrim Suresi, ayet 9; ayrıca bkz. Mâide Suresi, ayet 35; Tevbe Suresi, ayet 41, 79; Hac Suresi, ayet 78; Furkan Suresi, ayet 52)

şeklınde ya da Yahudilere ve Hristiyanlara karşı:

"Kitap verilenlerden Allah'a ve âhiret gününe inanmayan, Allah'ın ve peygamberinin haram kıldığını haram saymayan, Hak dini din edinmeyenlerle, boyunlarını büküp kendi elleriyle cizye verene kadar savaşın" (Tevbe Suresi, ayet 29)

şeklınde zorlayıcı, dehşet verici, öldürtücü buyruklar getirmiştir. Bunu da yeterlı bulmamış, bir de kendi kendini, bütün insanları Müslüman olmaya zorlamak için tehdit etme yetkisiyle donatmıştır. Verilebilecek örneklerden biri şöyle:

"De ki; Artık Müslüman olacak mısınız?., tehdit olunduğunuz şeyin yakın mı, uzak mı olduğunu bilmem." (Enbiyâ Suresi, ayet 108-111)

Bir diğer örnek şöyle:

"Onlar Müslüman olana kadar savaşmaya çağırılacaksınız (Fetih Suresi, ayet 16) 

Burada sözü edilen milletler Romalılar ya da Acemlerdir.

Bütün bu şiddet hükümleri, Muhammed'in ilk başlarda, yani henüz güçsüz bulunduğu dönemde koyduğu yumuşak ve hoşgörü kılıklı hükümleri ortadan kaldırmıştır. İslam hiçbir dönemde ve hiçbir yerde hoşgörü yoluyla yerleşmemiştir; hep kılıç zoru, korkutma ve dehşet yoluyla yayılmıştır. Türklerin, vuruşmalosavaş yoluyla Müslüman kılınmaları, verilebilecek örneklerin başında gelır.

Türklerin Kılıçla Müslümanlaştırılmaları da Muhammed'in Getirdiği Cihad Buyrukları Yoluyla Olmuştur

Muhammed'in kılıçla İslam'ı yayma siyasetini, ondan sonra gelen halıfeler de izlemişlerdir. Bu siyasetin kurbanları arasında Türkler başyeri işgal ederler. Şu bakımdan ki, Hazar bölgesindeki Türklere karşı Arap saldırıları Halıfe Osman zamanında ve hicretin 32. yılında başlar. Öte yandan Kuteybe'nin Horasan valılıği sırasında Araplar Türkleri kılıçla Müslümanlığa zorlamışlardır. Kuteybe, Ceyhun nehri ile Buhara kenti arasında bulunan Baykent’i yağma ettikten sonra her şeyi yakıp yıkar, halkı İslam'a zorlar, İslam olmayanları öldürtür. Kuteybe'nin yerini alan Yezit bin Muhalleb aynı yöntemlerle aynı siyaseti sürdürür. Daha sonra Emevi orduları, Türk topraklarında yağma ve talan işini aynı şiddetle izlerler. Giderek artan bu şiddet siyaseti Samanilerin Maveraünnehirde bir İslam devleti kurmaları sonucu Türklerin kitle halınde İslam'a girmeleri yolunu açtı. 963 tarihinde Türklerden 200 bin çadır halkın hep birden İslam dinini kabul ettiği görülür.³⁴

Söylemeye gerek yoktur ki, Muhammed'in Medine dönem inde yerleştirdiği ve ömrünün sonuna kadar bizzat uyguladığı bu şiddet usulleri ve bu usulleri Tanrı emri olarak öngören Kur'an ayetleri, daha önceleri Mekke döneminde konmuş olan ve sanki ikna usullerine yer veriyormuş gibi görünen hükümleri geçersiz kılmıştır; daha doğrusu ikna usullerini kandırma aracı olarak kullanma olasılığını sağlamıştır. Bundan dolayı, seçim usullerini uygulayan Müslüman ülkelerde kökten dinci partiler, iktidara gelebilmek için kuzu postuna bürünüp sanki hoşgörülü imiş gibi ve sanki ikna yöntemleriyle iş göreceklermiş gibi kandırma yollarını denerler. İktidara geldikleri an "İslam'dan başka dine yönelenler sapıktırlar" şeklındeki buyruklarından başlayıp kişinin tüm yaşamını cendereye sokucu şeriat verilerini uygulamaya çalışırlar.

Şeriatçılar "İslam'da Zulüm Yoktur” Derler. Yalan ve Kandırmadır!

Kur'an’ da "zulm" (zulüm) denen şeyin kötülüğünden söz eden ayetler bulunmakta. Örneğin Bakara Suresi'nden şöyle yazılı:

"... Zulmedenlerden başkasına düşmanlık yoktur." (Bakara Suresi, ayet 193)

Bu ayetin bir başka okunuşu şöyle:

"...Fitne tamamen yok edilınceye ve din de yalnız Allah için oluncaya kadar onlarla savaşın. Şayet vazgeçerlerse zalımlerden başkasına düşmanlık ve saldırı yoktur."

Burada geçen "fitne" sözcüğü " mihnet ve belaya sokmak" demektir ki, " zulmetmek" anlamına gelmektedir.³⁵

Yine bunun gibi Nisâ Suresi’nin 75.ayet’inde şu yazılı:

"Size ne oldu da Allah yolunda ve -Rabbimiz! Bizi, halkı zalım olan bu şehirden çıkar; bize tarafından bir sahip gönder; bize katından bir yardımcı yolla- diyen zavallı erkekler, kadınlar ve çocuklar uğruna savaşmıyorsunuz!" (Nisâ Suresi, ayet 75)

İslamcılar bu tür ayetleri örnek vererek, İslam dininin "zulme" karşıt olduğunu ve dünyanın neresinde olursa olsun, zulme uğramış çaresizlere, Müslümanların yardım etmeleri, hatta onlar için savaşmaları gerektiğini iddia ederler. Oysa bu iddiaların yalan ve kandırmadan öteye giden bir yönü yoktur. Şu bakımdan ki:

"Zulm" sözcüğü, kişileri fikren ve bedenen özgürlükten yoksun kılmak, eziyet ve haksızlık altında tutmak anlamına gelır. Örneğin bir insanı, bağlı bulunduğu inançlar nedeniyle (faraza Tanrı'sızdır diye) hapsetmek ya da öldürmek " zulüm yapmak" demektir ve yapana da "zalım" denir.

Oysa İslam'a göre bu zulüm değildir. Aksine Tanrı buyruğunu yerine getirmek demektir. Çünkü İslam'a göre "zulm" denen şey, " Tanrı ve peygamber buyruklarına aykırı eylemlerde bulunmak" ya da Tanrıya karşı yalan uydurmak ya da Muhammed’e rakip çıkmaktır. Örneğin, Muhammed, kendisine rakip bildiği kimseleri "zalım" diye tanıtırdı. Nitekim "Bize de vahiy geldi" diye konuşan Müseylemetü’l-kezzâb ve Esved-i Ansî adındaki iki kişiye düşman olmuş ve Kur'an'a şu ayeti koymuştur:

" Allah'a karşı yalan uydurandan, yahut kendisine hiçbir şey vahyedilmemişken - 'Bana da vahyolundu - diyenden ve - "Ben de Allah'ın indirdiği ayetlerin benzerini indireceğim'- diyenden daha zalım kim vardır?.." (En'âm Suresi, ayet 93)³⁶

Öte yandan Kur'an'daki buyruklar yerine başka buyrukları (örneğin insan yapısı kanunları) uygulamak, zulmetmek demektir. Nitekim Mâide Suresi’nde şöyle yazılı:

"...Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyenler, işte onlar zâlımlerdir" (Mâide Suresi, ayet 45). Bazı ayetlerde "zalım” sözcüğü yerine "fâsık" ya da "kâfir" sözcükleri kullanılmıştır.

Yine bunun gibi Bakara Suresi’nde şu var:

"... Zulmedenlerden başkasına düşmanlık yoktur” (Bakara Suresi, ayet 193)

Burada geçen "zulmedenler" deyimi, Tanrı’nın buyruklarını benimsemeyenler (örneğin müşrikler/puta tapanlar) için kullanılmıştır. Nitekim ayet aynen şöyle:

"Fitne (kâfirlık) kalmayıp, yalnız Allah'ın dini (İslamiyet) ortada kalana kadar onlarla (kâfirlerle) savaşın. Eğer vazgeçerlerse (kâfirlıkten vazgeçip İslam olurlarsa) sataşmayın. Zulmedenlerden başkasına düşmanlık yoktu r...” (Bakara Suresi, ayet 193) 

Yine bunun gibi En’âm Suresi’nde şöyle yazılı:

"...Kur'andaki buyruklara benzer buyruk indireceğim diyenden daha zalım kim var ki?" (En'âm Suresi, ayet 93) Görülüyor ki, Kur'an daki buyruklar yerine, Kuran dışı buyrukları (örneğin insan yapısı kanunları) uygulamak, zulmetmek oluyor; bu tür buyruklar altında yaşayan Müslümanlar, zulüm altında yaşıyor sayılırlar ve onları İslami buyruklar dışındaki buyruklar altında tutanlar da "zalım" sayılırlar. Örneğin Kur'an'da "müşrikleri öldürün" diye buyruk var (Tevbe Suresi ayet 5). Söylemeye gerek yok ki, farklı bir dinsel inanca bağlıdırlar diye müşrikleri öldürmek akla ve vicdana ters düşer. Ne var ki, Kurandaki bu buyruğu geçersiz sayıp bunun yerine, örneğin " Müşrikler öldürülmezler" şeklınde bir buyruk koyacak olursanız, "zalım lerden sayılırsınız.

Yine bunun gibi, Kur'an da, iki kadının şahitlığinin bir erkeğin şahitlığine bedel olduğuna dair ayet var; Muhammed'in söylemesine göre ayet, "Kadınlar aklen ve dinen dûndurlar (eksiktirler)" şeklındeki bir gerekçeye dayalı. Söylemeye gerek yok ki, böyle bir buyruk, kadınlar bakımından eziyet ve haksızlık yaratan bir buyruktur. Ne var ki, bu ayet yerine "Kadının şahitlıği erkeğin şahitlığine eşittir" şeklınde bir hükmü uygulamaya kalkışacak olursanız, İslam'a göre zulüm yoluna başvurmuş sayılırsınız. Örnekleri çoğaltmak kolay. Fakat anlatmak istediğimiz şudur ki, Muhammed, "zulüm" sözcüğünü, eziyet ve haksızlığa uğramışlık açısından değil, Müslümanların, İslami buyruklara göre yaşayıp yaşamamalarına göre değerlendirmiştir. Bu değerlemeye göre, eğer Müslümanlar Tanrı buyruklarına (örneğin Kur'an ayetlerine) bağlı olarak yaşamıyorlarsa zulüm altında sayılırlar. Ve yine, eğer iktidarlar, Tanrı buyruğu sayılan hükümlere göre hükmetmiyorlarsa "zalım" olarak iş görüyorlar demektir!

Yine bunun gibi İslam'dan çıkmak öldürülmeyi gerektirir. Bu hükmü kaldırıp yerine "İslam'dan çıkmak suç ve günah sayılmaz" şeklınde bir hüküm getirecek olursanız, zulüm yolunu tutmuş sayılırsınız. Örnekleri çoğaltmak kolay. Fakat söylemek istediğimiz şey, Kur'an1 daki "zulüm" ve "zalım" sözcükleriyle anlatılmak istenen şey, özgürlüklerden yoksun edilmekle ilgilı değil, İslam'dan yoksun kılınmakla, İslam'ın dışında tutulmakla, İslam'dan gayri bir rejim altında yaşamak zorunda bırakılmaktır.

***

Şimdi bu gerçeği göz önünde tutarak, gelıniz biraz yukarda zikrettiğimiz Nisâ Suresi’nin 75. ayetini tekrar ele alalım:

"Size ne oldu da Allah yolunda ve -Rabbimiz! Bizi, halkı zalım olan bu şehirden çıkar, bize tarafından bir sahip gönder; bize katından bir yardımcı yolla- diyen zavallı erkekler; kadınlar ve çocuklar uğruna savaşmıyorsunuz!” (Nisâ Suresi, ayet 75)

İslamcılar bu ayeti, zulm altında tutulmuş, yani "özgürlüğünden yoksun kılınmış", "haksızlığa uğramış" ya da "eziyet görmüş" insanlar için konmuş gibi göstermeye çalışırlar. Oysa Muhammed bu ayeti, her kim olursa olsun zulüm ve haksızlığa uğramış olanlar için koymamış, sadece Müslümanların, İslam'dan başka bir dine bağlı yönetim altında kalmalarının "zulm'e uğramak” olduğunu anlatmak için koymuştur. Daha doğrusu, Mekke’den Medine’ye hicret ettikten sonra, kendisiyle birlıkte (ya da daha sonra) hicret etmeyen ya da edemeyen Müslümanlarla ilgilı olmak üzere koymuştur. Koyarken de taraftarlarını, Mekke’de kalan bu Müslümanları kurtarmak üzere savaşa zorlayıp Mekke'yi fethetme amacını gütmüştür. Mekke’de kalan ve müşriklerle birlıkte yaşama zorunluğunda bulunan Müslümanların "zulüm altında yaşadıklarını, Kureyş tarafından hapsedildiklerini ve göç etme olasılığına sahip kılınmadıklarınt" söylemiş ve bunu bahane edip taraftarlarını Mekke'yi fetih savaşına hazırlamaya çalışmıştır. Nisa Suresi'ne koyduğu ayetlerle (örneğin ayet 75) Mekke'deki Müslüman erkek ve kadınların ve onların çocuklarının işkence hayatı yaşadıklarını, Tanrı'dan yardım için feryatta bulunduklarını söylemiştir. "Çocukları" da zikretmiştir ki, Kureyşlıle-rin insanlık dışı hareket ettikleri kanısını yaratıp taraftarlarını biraz daha kışkırtsın ve Mekke'nin fethine katılmaları olasılığını yaratsın diye! Oysa Mekke'de kalan Müslümanlar, Kureyşlıler tarafından haksızlığa ve eziyete uğramış değillerdi.

Esasen yukarıdaki (ve benzeri) ayetlerin, Müslümanları, zulüm ve haksızlık gören bütün insanların ya da halkların yardımına koşmalarını sağlamakla ilgisi yoktur. Sadece hicret etmeyip Mekke’de kalmış olan Müslümanlarla ilgisi vardır ki, kıyasen yabancı egemenlıği altında yaşayan Müslümanları kurtarmakla da ilgilıdir.

Daha başka bir deyimle bu tür ayetler, zulüm ve haksızlık gören Hristiyanlara ya da Yahudilere, Müslümanların yardımını sağlamakla hiçbir ilgisi yoktur. Yine tekrar edelım ki, İslami anlamda "zulüm” ve "haksızlık" deyimleri, Müslümanların İslami olmayan hükümlere ya da iktidara tabi tutulmaları şeklındeki eylemleri kapsar. Eğer Müslüman olmayanlar (örneğin Hristiyanlar ve Yahudiler), kendi diyarlarında ve kendi yönetimleri altında zulüm ve haksızlık görüyorlarsa, onları bu zulüm ve haksızlıktan kurtarmak için Müslümanların savaşmaları söz konusu değildir. Müslümanların görevi onları kurtarmak değil, aksine müşrikleri öldürmek ya da Yahudilere ve Hristiyanlara karşı, onlar ”hak dini"ni (yani İslami) kabul edene ya da "cizye" (kafa parası) verene kadar savaşmaktır (Tevbe Suresi, ayet 5, 29).

Şeriatçılar "Kur'an da dini yaymak için ayet yoktur" der; yalandır.

"Cihad saldırganlık amacına değil fakat savunma amacına dayalıdır” derler;³⁷ yalandır.

"Cihad, vuruşmalı, öldürüşmelı çatışmayı değil, fikir yolu ile savaşımı gerektirir” derler; yalandır!

İslamcılar, İslam dinini hoşgölü ve barışçı ve silahlı savaşa yer vermez bir dinmiş gibi göstermek için Kur'an'ın:

"...Kâfirlere boyun eğme ve bununla (Kur'an ile) onlara karşı olanca gücünle büyük bir savaş ver. (Furkan Suresi, ayet 52)

şeklındeki ayetlerini örnek verirler ve "cihad" sözcüğünün vuruşmalı ya da öldürüşmelı savaş anlamına gelmeyip sadece "çaba sarfetme" (cehd'de buluma) demek olduğunu ve Kur'an' da dini yaymak için savaş emri bulunmadığını iddia ederler. 

Oysa Kur'an' da Müslümanların kâfirlere karşı malları ve canları ile savaşmaları gerektiğini, ve daha başka bir deyimle cihad sözüğünün öldürüşme ve saldırı yolu ile dinin yayılmasına cevaz verdiğini öngören pek çok hüküm vardır. Örnek olarak verilecek ayetlerden biri şöyle:

"...ve mallarınızla ve canlarınızla savaşın Tanrı yolunda. ..” (Tevbe suresi, ayet 41) 

Yine aynı surenin 5. ayetinde "Müşrikleri nerede bulursanız öldürün..." diye yazılı. Yine bu aynı Tevbe Suresi’nde Hıristiyanlarla ve Yahudilerle İslam'ı kabul etmelerine ya da etmedikleri takdirde küçülerek cizye (kafa parası) vermeye razı olmalarına kadar savaşmak gerektiği yazılıdır.

Yine bunun gibi Bakara Suresinin 191. ayetinde İslam'dan başka din kalmayıncaya kadar savaş emredilmiştir. Saff Suresi’nde İslam'ın tek gerçek din olduğu ve Muhammed'in bu dini bütün dinlere üstün kılmak, yani yaymak için savaş vermekle ve Müslümanları mallarıyla ve canlarıyla bu savaşa katmakla görevlendirildiği bildirilmekte (ayet 9-11).³⁸

Bütün bunlar bir yana, fakat bir de şu var ki, Muhammed İslam dinini yaymak için ömrü boyunca silahlı cihad yoluna başvurmuştur. Bu konuda verilebilecek nice örneklerden biri şudur ki, Beni Kaynuka'yı İslam'a girmek için çağırmış, kabul etmedikleri için üzerlerine saldırmıştır. Silahlı olarak verdiği savaşların sayısı 29 olup gönderdiği çetelerin sayısı ise 40'tır.³⁹

İslamın İlım Öğrenimine Önem Verdiği ve Batı Dünyasının İslam Sayesinde İlme Kavuştuğu İddiasındaki Yalanlar

Şeriatçılar, İslam dininin "ilme", "okumaya", "araştırmaya" büyük önem verdiğini, çünkü Tanrı’nın "oku" diye emrettiğini ve bununla her Müslüman kişiye ilım öğrenmeyi, araştırma yapmayı farz kıldığını söylerler. Bu iddialarını desteklemek üzere Kur'an dan şu tür ayetleri örnek verirler:

"Ey Muhammed! Yaratan, insanı pıhtılaşmış kandan yaratan Rabbinin adıyla OKU! Kalemle öğreten insana bilmediğini bildiren Rabbin en büyük kerem sahibidir." (Alak Suresi, ayet 1-5)

Bu doğrultuda olmak üzere Muhammed'in:

"İlım öğrenmek her Müslüman a farz dır. İlım, müminin yitiğidir. Onu nerede bulursa alsın"

şeklınde konuştuğunu eklerler. Oysa bu iddialar da yalan ve kandırmaya dayalıdır. Çünkü, bu buyruklarda yer alan "oku" ve "ilım" sözcüklerinin, akıl ve deney ürünü kitapları okumakla ya da akılcı ilımleri öğrenmekle ve araştırma yapmakla hiçbir ilgisi yoktur. Bu buyruklar, M uhammed’in okuma-yazma bilmediğini ve bu nedenle başka kitaplardan (örneğin Tevrat'tan ya da İncil'den) aktarmalar yapmadığını, sadece Tanrı’dan gelen vahiylere göre iş gördüğünü ve Ku'ran'ın Tanrı sözlerinden oluştuğunu anlatmak üzere konmuştur. Bakınız nasıl:

Bir kere Kuran'da geçen "ilım" sözcüğü, araştırma ve deney yoluyla elde edilen bilgiler anlamında değil, fakat sadece Kur'an karşılığı olmak üzere kullanılmıştır; böylece Kur'an'ın kendisi her türlü ilmin kaynağı sayılmıştır. Hem de öylesine ki, Kur'an dışında ilım olmadığı kanısı yaratılmıştır. Anımsatalım ki, vaktiyle İskenderiye Kitaplığı’nı yakanlar, bu zihniyetin insanlarıydılar.

Öte yandan Kur'an'daki ”oku” emri, Tann’mn indirdiği vahiylerin Muhammed tarafından okunması gerektiği anlamına gelmekte. Tanrı güya Cebrail'i göndermiş ve onunla Muhammed'e ”oku” emrini vermiştir. Nitekim yukarıdaki ayete göre Tanrı, Cebrail aracılığıyla gönderdiği vahyi okusun diye Muhammed'e şöyle demekte:

"Ey Muhammed! Yaratan... Rabbinin adıyla OKU ..." (Alak Suresi, ayet 1-5)

(Anlaşılan o ki, Muhammed bu ayeti Kitab-ı Mukaddesten esinlenerek koymuştur. Kitab-ı Mukaddes’in İsaiah 40: 6 bölümüne bakınız. Ayrıca bkz. W. Muir, The lıfe of Mohamad, 1923, Edinburg, s.560, not 1.)

Ne var ki Muhammed, Tanrı'nın bu emrine karşı, "Ben okuma bilmem...” diyerek yanıt veriyor. Hani sanki o her şeyi bildiğini söyleyen Tanrı, Muhammed'in okuma bilmediğinden habersizdir. Nitekim Muhammed, "Ben okuma bilmem" deyince Tanrı da kendisine, "O halde bu gönderdiğim vahiyleri ben sana okurum..." diye karşılık vermekte.

Eğer Muhammed'in Tanrısı, bilımsel gerçeklerin akılcı yollardan, yani araştırma ve deney yöntemleriyle bulunmasını isteseydi, bu takdirde Muhammed'e yukarıdaki şekilde konuşmaz, hiç değilse, "Okumayı öğren" der ve başkalarına örnek olmasını ondan isterdi.⁴⁰

Esas amaç Kur'an ın okunmasını sağlamaktır. Yoksa serbest akıl yolu ile araştırma yapmaya, her şeyi eleştirici bilımsel faalıyetlerde bulunmaya teşvik edici bir anlam taşımaz. Örneğin Kur'an ı eleştirici ya da Kur'an'da. yazılanlara ters düşücü fikirsel faalıyetlerde bulunmaya izin vermez. Daha başka bir deyimle, Kur'an daki "oku" sözcüğü akılcı yönde bir işaret ya da Muhammed'den başkalarına yönelık bir emir değildir. Bu sözcük, Kur'an'daki şeklıyle, sadece Muhammed'e hitaben sarfedilmiş olup, gönderilen vahiylerin onun tarafından okunmasını öngörür. Yani Tanrı güya Muhammed'e hitaben, "Sana vahiyler gönderiyorum, bunları oku" demiştir ve derken de başka kitapları okuyup bilgi edinmesini öngörmemiştir. Çünkü bilginin ve ilmin sadece Kur'an'da olduğunu anlatmak istemiştir.

Batı dünyasının İslam sayesinde ilme kavuştuğu iddiasına gelınce, Aydın ve Aydın adlı kitabımda etraflıca belırttiğim gibi, gerçek bunun aksine olup İslam dünyası ilmi Eski Yunan'dan (Aristo, Sokrat, Galen vs...) almıştır. İslam uygarlığı diye bilınen gelışmeyi sağlayan temel kaynak Kuran değil, Eski Yunan bilginlerinin ortaya koydukları bilımsel verilerdin Bunun böyle olduğunu İslam bilginleri açıkça belırtmişlerdir.

Hıristiyanlığın gelışiyle Ortaçağ karanlıklarına gömülen Batı dünyası İslam aracılığı ile eski Yunan kaynaklarına kavuşmuş ve akılcılığa yönelmek suretiyle uygarlık yaratmıştır. Bağnazlık nedeniyle Eski Yunan kaynaklarından kopan İslam dünyası ise akılcılık yerine Kur'an'a saplanmışlık yüzünden gerilıkler vadisine sürüklenmiştir.

Şeriatçılar İslam şeriatının insanlar arası sevgi temelıne dayalı olduğunu söylerler; yalandır. 

Söylemeye gerek yoktur ki, insanları "İslam olanlar" ve "İslam olmayanlar" diye ikiye ayıran ve bunları birbirlerine düşman yapıp savaştıran bir dini "İnsanlar arası sevgi yaratan bir din" olarak kabul etmek olası değildir. (Nice örnekten biri olarak, Kur'an'ın insanları "Müslümanlar" (Diyarı İslam) ve "Müslüman olmayanlar (Diyarı Harb) diye ikiye ayırdığını verebilıriz.) Müslümanların, kâfirleri Müslüman yapana kadar (öldürme yoluyla) savaşmalarını ya da Müslümanların Yahudilerle ve Hıristiyanlarla dostluk kurmalarını yasaklayan, müşriklerin öldürülmelerini öngören bir dini insanlar arası sevgiye yer veriyormuş gibi göstermek yanlış olur (bu konuda benim diğer kitaplarıma bakınız).

İslam Şeriatının Ana-Babaya Karşı Saygı ve Sevgi Yarattığı ve Her Türlü İsyankâr Davranışı (Hatta Örneğin "Öf" Demeyi Bile) Yasakladığı İddialarındaki Yalanlar ve Yanlışlar 

Ahkaf Suresinde (ayet 17) şöyle yazılı:

"Ve o kimse ki, -'İkinize de öf! Diriltilıp ortaya çıkarılacağımı söyleyerek mi beni korkutuyorsunuz? Oysa benden önce nice kuşaklar (çağlar) gelıp geçmiştir. (Öyleyken kimse dirilmemiştir)'-, demişti. Onlarsa Tanrıya sığınıyorlardı. - Yazık sana! İnanmalısın! Kuşku yok ki Tanrı'nın sözü gerçektir- diyerek. ..O da şöyle diyordu: -'Bu (Kur'an'ın anlattıkları) eskilerin masallarından başka bir şey değildir'-..." (Ahkaf Suresi, ayet 17; ayrıca bkz. İsrâ Suresi, ayet 23.)

Muhammed'in de şöyle dediği öne sürülür:

"Allah size analara isyanı haram kıldı..."⁴¹

Şeriatçılara göre İslam, özellıkle anaya isyan gibi davranışları önleyici buyruklar getirmekle kadına üstünlük sağlamıştır. Oysa yalandır, çünkü İslam, çocukların analarına karşı asla isyan etmemelerine özellıkle yer verirmiş gibi görünürken, gerekçe olarak kadınların aklen ve fikren eksik olduklarını öne sürer. Şöyle ki:

Şeriatçıların iddialarına göre İslam, ana ve babaya karşı isyan etmenin haram olduğunu hükme bağlamakla beraber bu konuda anaya biraz daha üstünlük vermiş ve anaya isyanın haram olduğunu özel olarak belırtmiştir. Bunun böyle olduğunu belırtmek üzere Buharî’nin M uğire’den rivayetine göre Muhammed'in şöyle söylediğini öne sürerler:

"... Allah size analara isyanı... haram kıldı..." (Sahih- i Buhârî..., c.VII, s.292, hadis no. 1078).

Ve eklerler ki, her ne kadar babalara karşı serkeşlık (itaatsizlık, kafa tutmak vb.) de haram olduğu halde Muhammed anaları hassaten zikretmekle analara, babalardan fazla değer verdiğini ortaya koymuştur. Oysa yalan. Çünkü Muhammed, bu sözleriyle anaları yüceltici değil, aksine aşağılatıcı bir gerekçeye sarılmıştır. Şu bakımdan; analara karşı isyanı haram kılarken, kadınların aklen ve fikren eksik olduklarını ve çocukların bundan yararlanarak analarına karşı daha fazla isyankâr olacaklarını düşünmüştür. Nitekim hadisle ilgilı olarak Diyanet'in görüşü şöyle:

"Babalara karşı serkeşlık de haram olduğu halde, hadiste anaların hassaten zikredilmesi, kadınların derkar olan fıtrî zafından bi'l-istifade çocukların analarına karşı daha fazla isyankâr olmalarına mebnî'dir denilebilır.. ,"⁴²

Muhammed, Kendi Anası İçin Mağfiret Dilememiş ve Gerekçe Olarak, "Tanrı Bana Bu İzni Vermedi” Demeyi Yeğlemiştir

Şeriatçı, uygarca tartışma nedir bilmez. Bundan dolayıdır ki, îslam konusunda soru soranlara ya da îslam şeriatını eleştirenlere verecek bir yanıt bulamadığı zaman küfür eder, tehdit eder, korkutma yoluyla susturmak ister ya da soru sormanın ve eleştiri yapmanın haram olduğuna dair Muhammed'in "Allah sizin için kil-ü kâlı (çok konuşmayı, dedikoduyu), çok sualı (çok soru sormayı)... kerih gördü (haram kıldı)” şeklındeki sözlerini hatırlatır.43 Hoşgörüsüzlüğünün bu tezahürlerini kendi bakımından meziyet sanır. Çünkü şeriat onu hoşgörüsüzlükle yoğurmuştur; farklı inanç ve düşüncede olanlara karşı düşmanlık duygularıyla dokumuştur.

Her ne kadar "Dinde zorlama yoktur" şeklındeki Kur'an ayetini ağzından eksik etmezse de, bunun gerçek anlamda ve fikirsel nitelıkte bir hoşgörü ile ilgilı olmadığını bilmek dışında (çünkü bu ayet genellıkle ibadeti kolaylaştırıcı hususlarla ilgilıdir), Kur'an'ın İslam'dan başka gerçek din tanımadığını ve örneğin, "Kesin olarak Tanrı katında (gerçek) din yalnızca İslamdır..." (Âl-i İmrân Suresi, ayet 19) ya da ' İslam'dan başka dinlere rağbet edenler tam bir sapıklık ve ziyan içindedirler" (Al-i İmrân Suresi, ayet 85) ya da "...Müşrikleri nerede görürseniz öldürün" (Tevbe Suresi, ayet 5) ya da "Ey inananlar! Yahudilerle Nasranileri dost edinmeyin. .. sizden kim onları dost edinirse şüphe yok ki o da onlardandır" (Mâide Suresi, ayet 51) şeklınde ve daha buna benzer nice hükümleriyle hoşgörü denen şeyin söz konusu olamayacağını düşünmez. Muhammed'in, Medine dönemi boyunca insanları Müslüman yapmak için 29 savaş ve 45 çete savaşı yaptığını hesap etmez: "Bu savaşlar savunma savaşlarıdır" diye yalan yollarını seçer. Onun ölümünden sonra Arap ordularının, sırf İslami yaymak (ve tabii ganimetler toplamak) amacıyla savaşlar yaptığına, yüzbinlerce insanı (özellıkle Asya'daki Türkleri) hoşgörüsüzlük nedeniyle kılıçtan geçirdiğine aldırmaz.

Fakat şunu hemen eklemek gerekir ki, şeriatçının hoşgörüsüz oluşunun asıl nedeni Muhammed’dir; Muhammed ona her hususta hoşgörüsüzlük örneği olmuştur. O Muhammed ki, kendi öz anasına, kendi öz babasına ve altı yaşında yetim kaldığı andan itibaren kendisine bir babadan da fazla babalık eden (onu ölümlerden kurtaran) amcasına, sırf Müslüman olarak ölmediler diye "mağfiret" dilememiştir. Mağfiret dilemek şöyle dursun, onlara cehennemi uygun görmüştür. Örneğin, İbn Malık gibi kaynakların bildirmesine göre, "Benim babam d a... Cehennemdedir" demiştir.44 Yine İslam kaynaklarının bildirmesine göre amcası hakkında şöyle demiştir: " Ebu Tâlıb (Cehennemde) topuklarına kadar -dibi yakın- ateşten bir çukur içindedir."⁴⁵

Anası Emine için de, "Vâlıdeme istiğfâr etmek için Rabbimden izin diledim. Müsaade buyurulm adı..."⁴⁶ demiştir.

Muhammed'in kendi babası Abdullah ve amcası Ebu Tâlıb hakkında yukarıdaki şekilde konuşmasının nedenini İslam kaynakları, her ikisinin de "müşrik" olarak ölmüş olmasına bağlarlar. ["Müşrik" sözcüğü, her ne kadar "Tanrı’ya eş koşanlar", "putperestler" anlamına gelırse de, aslında "Tanrı’nın peygamber aracılığıyla bildirdiklerini kabul etmeyen, benimsemeyen" ya da "gerçeği örten", "kâfir" kişiler için kullanılır.]

Anası için mağfiret dilememesine gelınce, şeriatçılar bu hususta genellıkle, "Bu konu tartışılmaz" şeklınde konuşurlar. Fakat bir kısmı bunun nedenini, Emine'nin "müşrik" olarak, bir kısmı da "Yahudi" olarak ölmüş olmasına bağlar. Bu konuda, örneğin, Beyzavî, Envarut-tenzil ve Esrâru't-tevil adlı yapıtında Kur'an'ın " Akraba bile olsalar müşrikler (kâfirler) lehine mağfiret dilemek peygambere ve mu minlere yaraşmaz" (Tevbe Suresi, ayet 113) şeklındeki ayetinin Emine ya da Ebu Tâlıb için indiğini söyler.

Her ne kadar Kur'an a göre "müşriklık", "Yahudi" olmaya nazaran daha kötü bir şey sayılırsa da, şeriatçılardan pek çoğu, Emine'nin Yahudi olarak öldüğünü söylemenin daha büyük bir günah olacağını sanırlar. Oysa ki Kur'an'da müşrikler (putperestler) hakkında kayıtsız ve şartsız ölüm öngörüldüğü halde (örneğin Tevbe Suresi, ayet 5), Yahudiler (ve Hristiyanlar) hakkında "cizye" (kafa parası) verme zorunluğu öngörülmüştür (İslâmî kabul etmeyip cizye de vermediği takdirde Ölüm cezası uygulanır. Bkz. Tevbe Suresi, ayet 29).

Söylemeye gerek yoktur ki, önemlı olan şey Muhammed'in ana ve babasının m üşrik olarak mı, yoksa Yahudi olarak mı öldükleri değildir. Önemlı olan şey, Müslüman olarak ölmediler diye Muhammed'in onlar hakkında hoşgörüsüz davranması ve bu bakımdan olumsuz bir örnek sağlamasıdır.

Hele anası ve babası hakkında, Müslüman olarak ölmediler diye yukarıdaki şekilde davranması ve Tanrı'nın kendisine, anası için mağfiret dileme iznini vermediğini söylemesi Tanrı fikrini bile zedelemeye yeterlıdir. Çünkü kendisini "peygamber" olarak göndereceğini bilen ve hem de dilediğinin kalbini açıp Müslüman yapabilecek olan bir Tanrı'yı (En'âm Suresi, ayet 125), Emine'yi kâfir olarak bırakmış gibi bir duruma sokmuştur. Bundan başka yine Tanrı'yı, bir de Müslüman olarak ölmeyişinde hiçbir günahı olamayan Emine'yi cezalandırmak gibi bir durumda bilmiştir.

Şu bakımdan ki, anasını ve babasını kaybettiği tarihte Muhammed çok küçüktü; anası öldüğünde altı yaşındaydı. O tarihte ortada Araplar için Müslümanlık henüz söz konusu değildi. Muhammed, anasının ölümünden 34 yıl sonra İslami yaymamaya başlamıştır. O halde anasının ve babasının, Müslüman olmadan ölmeleri bakımından günahları yoktur. Şu durumda Tanrı'nın kalkıp da M uhammed’e, "Anan için mağfiret dileyemezsin, çünkü o Müslüman olarak ölmedi" şeklınde konuşabileceğini düşünmek, Tanrı'yı haksızlık eder duruma sokmak olur. Hele Muhammed'in söylemesine göre Tanrı, "Biz peygamber göndermedikçe kimseye azab etmeyiz" (İsra Suresi, ayet 15) dedi ise, bu durumda Muhammed'e "Anana mağfiret dileyemezsin (çünkü o Müslüman olarak ölmedi)" şeklınde bir şey diyemez, çünkü Emine'nin öldüğü tarihte Araplara "peygamber" göndermiş değildir.

Fakat maksat şudur ki, Muhammed, Müslüman olmadan öldü diye anasına ve babasına mağfiret dilememekle, örnek yaratmak ve başkalarını da öyle davranmaya ve bu yoldan onları, kendi ana ve babalarını Müslüman yapmaya zorlamak istemiştir.

Muhammed, Kendi Anasını Erdemlik Örneği Olarak Görmemiş ve Erdemlı Bildiği Kadınlar Arasında Zikretmemiştir 

Öte yandan Muhammed'in verdiği ömek sadece hoşgörüsüzlük bakımından değil, aynı zamanda vefasızlık, kadir bilmezlık bakımından da insanları etkilemeye yöterlıdir. Çünkü M uhammed, kendi anasını "faziletlı" saymamış ve fazilet timsalı olarak gösterdiği kadınlar arasına dahi katmamıştır. Fazilete erişmiş olarak Kur'an da belırttiği kadınlar sadece İsa'nın anası Meryem ile Firavun'un karısı Asiye'dir. Bunları "kemale ermiş" ve "peygamber" nitelığinde kadınlar olarak görmüştür. Nitekim Kur'an ın Tahrim Suresi’ne koyduğu ayetlerden biri şöyle: "Allah inananlara da Firavun'un karısını misal gösterdi. O -’Rabbim, bana katında, cennette bir ev yap; beni Firavun’dan ve beni onun (kötü) işinden koru ve beni zalımler topluluğundan kurtar’- demişti." (Tahrim Suresi, ayet 11).

Burada "Firavun'un karısı" diye geçen deyimle Asiye kastedilmiştir. Bilındiği gibi efsaneye göre Firavun'un karısı olan Asiye, güya nehre atılan Musa'yı kurtarmıştır; ona inanmış olduğu için yine güya Firavun tarafından kazığa bağlatılmış, göğsüne taş konmuş ve öylece yakıcı güneşe bırakılmıştır; işkence sırasında yukarıdaki duayı ederken ruhunu teslım etmiştir.

Yine Tahrim Suresinde İsa'nın anası Meryem’le ilgilı şu var:

"İffetini korumuş olan İmran kızı Meryem'i de (Allah örnek gösterdi). Biz ona ruhumuzdan üfledik ve Rabbinin sözlerini ve kitaplarım tasdik etti. O gönülden itaat edenlerdendi." (Tahrim Suresi, ayet 12) 

Mâide Suresi’nde de, "(İsa’nın) anası da çok doğru bir kadınd ır..." (Mâide Suresi, ayet 75) diye yazılıdır. İsa'nın anası M eryem'in adı Kur'an' da defalarca geçer; 34 ayet ondan sitayişle söz eder.

Buna karşılık Muhammed'in anasının adı bir kez olsun Kur’an'da geçmez.

Bundan başka Muhammed, Asiye ile Meryem'i yüceltici nitelıkte olmak üzere pek çok hadis bırakmıştır. Bunlardan biri Ebu Mûse Eşâri'nin rivayeti olarak şöyle: "Erkeklerden çoğu (fazilette) kemale erdi. Halbuki kadınlardan yalnız Firavun'un kadını Asiye ile İmrân'ın kızı Meryem’den başka hiçbiri kemale erişemedi..."⁴⁷

Bir başka hadisinde de şöyle der: "Zamanındaki dünya kadınlarının hayırhsı İmran kızı Meryem 'dir..."⁴⁸

Asiye ile Meryem'i böylesine yüceltmesinin nedeni, güya onların "inananlardan" olmalarındandır; güya Tanrı onları Müslüman kılmış, onlara ruhundan üflemiştir.

Bunlardan başka Muhammed, kendi eşlerinden Hatice ile Ayşe'yi ve kızı Fatima'yı da "faziletlı" olarak tanımlamıştır. Örneğin tirid yemeğinin başka yemeklere karşı faziletini örnek vererek Ayşe için şöyle demiştir: "(Ümmetimin kadınlarına karşı) Aişe'nin fazileti de tirid'in başka yemeklere karşı fazileti gibidir."⁴⁹

Bu örnekleri çoğaltmak ve konu üzerinde daha uzun konuşmak mümkün. Fakat anlatmak istediğimiz şudur ki, Muhammed kendisini dünyaya getiren ve binbir zahmet ve mahrumiyete katlanarak altı yaşma kadar getiren anası Emine’yi ne Asiye ve Meryem kertesine getirmiş ve ne de eşlerinden Ayşe ve Hatice ya da kızlarından Fatima’ya denk değerde görmüştür: Müslüman olarak ölmedi diye!

"Acaba neden Tanrı, 'peygamber' olarak göndereceğini bildiği Muhammed'in anası Emine’ye ruhundan üflememiştir, neden onu inananlardan yapmamış, faziletlıler arasına katmamıştır?" diye sormaya kalkışmayın. Şeriatçının hışmına uğrarsınız. Ancak şundan emin olun ki, Asiye ya da Meryem'in Kur'an da "kemale ermiş" olarak gösterilmelerinin birtakım nedenleri vardır ki şeriatçının bundan pek haberi yoktur.

Şeriatçılar, "...ayet aynı zamanda peygamberin amcasını da kapsıyor. Amcasının Yahudi olduğunu düşünüyor musun? Peki Hıristiyan olduklarını niye düşünmüyorsun?" diye akıllarınca "espri" yaparlar. Onlara şunu hatırlatmak gerek:

Tevbe Suresi’nin 113. ayetinin, Beyzavî gibi Kur'an yorumcularına göre, Muhammed'in anası Emine ya da amcası Ebu T âlıb için indiğini belırtmiştik. Ebu Tâlıb, "müşrik" olarak ölm üştür. Emine'ye gelınce, İslam kaynakları onun "müşrik" ya da "Yahudi" olarak öldüğünü söylemekte. Beyzavi, Emine’nin müşrik olarak öldüğünü düşünerek ayetin, Ebu Tâlıb için olduğu kadar onun hakkında da inmiş olabileceğine deyinmekte.

Öte yandan Muhammed, Yahudilerin ve Hıristiyanların cehennemlık olduklarını, onlar için dua etmek şöyle dursun, onlarla dost olmanın bile günah sayıldığını söylemiştir.

Fakat bizim şimdi üzerinde durduğumuz husus bu değil; önemlı olan husus Muhammed'in, Müslüman olarak ölmediler diye, kendi öz anası ve babası için "mağfiret" dilememesi, onları cehennemlık görmesi, Tanrı'yı da bu doğrultuda göstermesidir.

Hiç "yüce", "iyilık" ve "hoşgörü kaynağı" olduğu kabul edilen bir Tanrı, insanları "inanmıyorlar" diye cezalandırır mı? Üstelık de onlan dilediği gibi "kâfir" ya da "Müslüman" yapabilır olduktan sonra (Kur'an'ın En'âm Suresi, 125. ayetine göre Tanrı dilediğinin kalbini açıp Müslüman, dilediğininkini kapatıp kâfir yapıyor).

Hoşgörü demek, hangi inançta olursa olsun insanlara iyilıkle davranmak demektir ve kuşkusuz ki "hoşgörülü" ve "iyilık kaynağı" olan Tanrı, hangi inançta olursa olsunlar insanlara karşı iyilıkle davranır. İnsanları bağlı oldukları inançlar için değil, yaptıkları kötülükler dolayısıyla cezalandırır. Kaldı ki, Emine'nin ve Abdullah'ın öldükleri tarihte, Muhammed'in kendi kavmi için getirdiğini söylediği Müslümanlık bile henüz yoktu.

Söylemeye gerek yoktur ki, Tann'nın böyle bir durumda onları cezalandırabileceğini ya da "Anan için mağfiret dileyemezsin" diye emir verebileceğini düşünmek için şeriatçı mantığına sahip olmak gerekir.

Şeriatçılar İslam şeriatının ana/baba/çocuklar arası sevgi ve bağlılık esasına yer verdiğini söylerler; yalandır.

Şeriatçılar, İslam şeriatının kadın hak haklarına saygılı olduğunu, kadını yücelttiğini söylerler; yalandır

İslam şeriatı kadını "Aklen ve dinen dûn (aşağı/eksik) ve erkeğin emrinde görür; iki kadının şahitlığini bir erkeğin şahitlığine denk bilır; erkeği "efendi", kadını ise "hami" (erkeğin koruması altında) kabul eder. (Bu konuda benim Şeriat ve Kadın [Kaynak Yayınları, 16. basım, Ekim 2006] adlı kitabıma bakınız.)

İslam ve Ahlak

Şeriatçılar, İslam şeriatının ahlakilık temelıne oturduğunu ve her hususta ahlaka yatkın hükümler getirdiğini öne sürerler; örneğin yapılan iyilıği başa kakmanın ahlakilık adına yasaklandığını söylerler; Yalandır. Çünkü şeriatın ahlakilığe ters düşen diğer tüm hükümleri gibi bu hükmün de savunulabilecek bir yanı yoktur. Şu bakımdan ki:

Kur'an' da, Müddessir Suresi’nde şöyle yazılı:

"Yaptığın iyilıği çok görerek başa kakma." (Müddessir Suresi, ayet 6)

Şeriatçılar bu tür hükümleri öne sürerek, yapılan iyilıği başa kakmanın kötü bir şey olduğunu ve İslam'ın bunu ahlakilık adına yasakladığını söylerler. Oysa yalandır, çünkü bu hükümleri Muhammed, ahlakilık adına koymuş değildir; kendi günlük siyasetinin gereksinimleri nedeniyle koymuştur. Şu bakımdan ki, kendisi, başa kakılmaktan hoşlanmayan, fakat buna karşılık başa kakmaktan geri kalmayan bir kimseydi. "İyilık" diye yaptığını iddia ettiği şeyleri başkalarının başına kakardı, ama başkalarının kendisine yaptığı iyilıklerin başına kakılmasını istemezdi.

Örneğin Müslümanlığı kabul eden Araplar, "Biz Müslüman olduk, seni Peygamber saydık" şeklınde konuşarak onun gözüne gireceklerini, onu minnet altına sokacaklarını ve bu sayede birtakım çıkarlar sağlayacaklarını (örneğin ganimetten fazla pay alacaklarını) düşünürlerdi. Onlara bu fırsatı vermemek için M uhammed, Müslüman olmanın kişinin istek ve iradesiyle değil, Tann'nın isteğiyle olduğunu söyler ve hiç kimsenin "Ben Müslüman oldum" diye başa kakmaya kalkışmaması gerektiğini anlatırdı. Bu maksatla Tanrıyı şöyle konuşurmuş gibi göstermiştir: 

"İslam'a girdiklerini senin başına kakıyorlar. De ki: - 'Müslümanlığınızı benim başıma kakmayın; belki sizi iy- mana hidayet buyurduğundan dolayı Allah sizin başınıza kakar'-..." (Hucurât Suresi, ayet 17).

Dikkat edileceği gibi Muhammed, başa kakmanın ahlakilık bakımından değil, kendi çıkarları bakımından kötü bir şey olduğu görüşünü izlemiştir.

Bunun böyle olduğunu kanıtlayan örneklerden bir diğeri Bakara Suresi'nin 261-264. ayetlerinde yer alıyor: Bu ayetlerde, mallarını Allah yolunda (yani İslam yolunda) sarf edip de, sarf ettikleri şeyin ardından başa kakmayanların Tanrı'nın lütfuna ve mükâfatlarına kavuşacakları yazılı. Ayetlerden ikisi şöyle:

"Mallarını Allah yolunda sarf edenlerin durumu, her başağında yüz tane olmak üzere yedi başak veren tanenin durumu gibidir. Allah dilediğine kat kat verir..." (Bakara Suresi, ayet 261)

"Mallarını Allah yolunda sa rf edip, sonra sarf ettikleri şeyin ardından başa kakmayan ve eza etmeyenlerin ecirleri Rablerinin katindadır:.." (Bakara Suresi, ayet 262)

Burada geçen "Allah yolu", İslam dini anlamına gelıyor, ki "cihad" demektir. Yani cihada katılan ve katılırken kendi malından sarf eden kişiye Tanrı, bunun karşılığında kat kat verecektir: tıpkı her başağında yüz tane olmak üzere yedi başak veren tane gibi. Cihada bizzat katılmayıp, diğer bir mücahide (yani savaşa katılana) malından veren kişiye de Tanrı mislıyle mükâfatta bulunacaktır, yeter ki sarf ettiği malın ardından başa kakmaya kalkışmasın.⁵⁰

Bu ayetleri Muhammed şu maksatla Kur'an'a koymuştur: Her hangi bir sefere hazırlanırken, savaşa katılacak olanlardan, ordunun teçhizi için mallarıyla yardımda bulunmalarını isterdi. Bunu sağlayabilmek için Tanrı'nın onlara fazlasıyla karşılığını vereceğini söylerdi: "Ya Rab, ümmetimi daha arttır" diye de dualar ederdi. Onun bu çağrısına uymayı kârlı bir iş sayanlar, kendi silahlarını kendileri tedarik ederler, kendi hayvanlarını kullanırlardı. Eğer kendileri cihada katılmayacaklarsa, cihada katılmak isteyen kimselere mallarıyla yardımda bulunurlardı. Çünkü Allah yolunda mallarını sarf ettikleri için, nasıl olsa karşılığını fazlasıyla geri alacaklarını düşünürlerdi. Örneğin Tebük Seferi hazırlığı sırasında Muhammed'in damadı Osman çullarıyla bin deve ve Abdurrahman İbn-i Avf adında bir kişi de dört bin dirhem sadaka vermişlerdir. Kaynakların bildirmesine göre yukarıdaki ayetlerden birincisi (yani Bakara Suresi, ayet 261) bu kişileri taltif için konmuştur.⁵¹

Ne var ki, cihada katılmak üzere mallarından sarf eden kişilerden bir kısmı, bu "iyilık lerin i başa kakma vesilesi yaparlardı. Böylece Muhammed’i minnet altında bırakıp, muhtemelen ganimetten daha fazla pay koparmayı beklerlerdi. Ve işte bunu önlemek için Muhammed;

"Mallarını Allah yolunda sarf edip, sonra sarf ettikleri şeyin ardından başa kakmayan ve eza etmeyenlerin ecirleri Rablerinin katindadır..." (Bakara Suresi, ayet 262)

şeklındeki ayeti getirmiştir. Görüldüğü gibi bunu, ahlakilık adına değil, fakat kendi çıkarları adına yapmıştır.

Fakat biraz önce dediğimiz gibi, her ne kadar kendisi başa kakılmasını istemezse de, "iyilık" diye başkalarına yaptıklarını onların başına kakma alışkanlığından vazgeçmezdi. Örneğin savaşlarda ele geçirilen ganimetin paylaşılması sırasında En-sar'dam bazı kişiler tarafından paylaşımın hakkaniyet içersinde yapılmadığı iddialarını geçersiz kılmak için vaktiyle onlara büyük iyilıklerde bulunduğunu yüzlerine vururdu.

Şunu da ekleyelım ki, Muhammed, kendisi gibi Tanrı'yı da, başa kakılmaktan hoşlanmayan ve iyilık diye kullarına yaptıklarını onların başına kakmaktan geri kalmayan bir karakterde tanımlamıştır. Örneğin, bir yandan Tanrıyı, yukarda değindiğimiz gibi, "Yaptığın iyilıği çok görerek başa kakma" (Müddessir Suresi, ayet 6) şeklınde konuşurmuş gibi gösterirken, diğer yandan insanlar için ekinler, zeytinler, hurmalar, üzümler ve türlü meyveler, atlar, katırlar ve eşekler yarattığını ya da herkesi verdiği nzıkla beslediğini söyleyerek övünen ve bu yaptıklarını kullarının başına kakan olarak tanımlamıştır (Bkz. Nahl Suresi, ayet 5-13; Zâriyât Suresi, ayet 58; Ankebût Suresi, ayet 60).

Bütün bunlar bir yana, şeriatın ahlakilık getirdiğini iddia edenleri susturmak için birkaç soru sormak yeterlıdir: Örneğin farklı inançtandırlar diye müşriklerin öldürülmelerini emreden bir hükmü (Tevbe Suresi, ayet 5) ahlakilıkle bağdaştırabilır m isiniz? Ya da yeryüzünü "Müslümanlar" ve "Müslüman olmayanlar" diye ikiye bölen ve Müslümanların yaşadıkları yeri "Darül İslam" ve Müslüman olmayanların yaşadıkları yeri "Darül Harb" (savaş alanı) olarak belırleyen ve bunları birbirlerine boğazlatan bir dini sevgi dini imiş gibi ahlakilık temelıne oturtabilır misiniz? Ya da hülle usulüne yer veren bir sistemi ahlakilık doğrultusunda sayabilır misiniz? Örnekleri çoğaltmak kolay, fakat hepsinin de ortaya koyacağı sonuç şudur ki, İslam şeriatını ne insanlar arası sevgi ve saygı ile ve ne de ahlakilık kurallarıyla uzlaştırmak mümkündür. Ve hele bütün bunlar birer gerçekken şeriatçıların yaptıkları gibi kalkıp da, ".. Allah, dini birbirimizi sevelım, etrafımızı sayalım diye bize göstermiş. Birbirimizi görmesek dahi, dünya üzerinde atan her kalbi, her canı sevelım" diye konuşmak dürüstlük olur mu?

Yine tekrar edelım; insanın insana sevgisini kökünden yok eden ve edebilmek için İslam'dan başka gerçek din tanımayan, başka dinden olanları "sapık" ve "cehennemlık" sayan, tüm insanları "Müslümanlar" ve "kâfirler" (Müslüman olmayanlar) diye iki grupta toplayan, yeryüzünü "Dar-ül İslâm" (M üslümanların yeri) ve "Dar-ül Harb" (kâfirlerin oturdukları savaş yeri) diye ikiye bölen ve tüm yeryüzü Müslümanların yeri olana kadar cihat buyruklarını içeren ve "müşrikler" için ayrıca "Onları bulduğunuz yerde öldürün" diyen, öte yandan eğer farklı inançta iseler ana/baba/kardeş ve yakın akraba arasında dahi düşmanlık" yaratan bir dini, bu bizim yarı cahil aydınlarımız ne yazık ki "sevgi" dini olarak kabul edebilıyorlar. Yıllar var ki, bu konuları çeşitlı kitaplarımda Kur'an'a dayalı olarak işlemişimdir.⁵²

"İslam'da Terörizme Yer Yoktur" Kandırması

Terörist saldırıların ülkemize de sıçrayarak tırmandığı şu günlerde dinsel ve siyasal kesim temsilcileri, İslam'ın terörle ilgisi olmadığını, İslam şeriatında "bir insanı öldürmenin Allah'ın binasını yıkmak ve tüm insanlığı öldürmek anlamına geldiğini" söylemekteler. Diyanet İşleri Başkanı, "Terörü dinin gereği gören düşünce hastalıklıdır" diye konuşmakta. Bir önceki Diyanet Başkanı da, aynı doğrultuda olmak üzere şöyle demekteydi:

"İlahi dinlerden birine mensup akl-ı selım sahibi hiç kimse, terör ve şiddet eylemlerinin içinde olamaz... Dinimiz İslam'da, şiddet ve terör yoluyla insanlara fiilı saldırıda bulunmayı yasaklamıştır. Hiçbir gerekçe terör ve şiddet olaylarını haklı kılamaz." Ne var ki bu sözler, Diyanet'in insanlarımıza bellettiği şeriat verileriyle tam bir çelışme halınde! Şu bakımdan ki, Diyanet yayınları, şeriat adına şiddet ve terör olaylarını haklı kılacak buyruklarla dolu. Bunların tümünü dar bir yazı çerçevesine sığdırmak kolay değil. Bir iki örnekle yetineceğim: Bilındiği gibi "terör" sözcüğü, korku yaratmak, dehşet salmak, ölüm saçmak gibi anlamlara gelır. Şimdi gelıniz hep birlıkte, Diyanet'in yayınlarında yer alan ve insanlarımıza belletilen şu buyruğu okuyalım: "... Her kim dinini (ki Müslümanlıktır) değiştirirse onu hemen öldürünüz. "53 Bu buyruk, "Dinini değiştiren ve cemaatten ayrılan kimsenin (kanının dökülmesi caizdir)" şeklındeki bir başka buyrukla bağlantılıdır. Diyanet'in aynı yayınının 10. cildinin 349. sayfasında, söz konusu buyruğun geçmişteki uygulamasıyla ilgilı örnekler bulunmakta. Hemen eklemelıyim ki, yukarda değindiğim,

"... Her kim dinini (ki Müslümanlıktır) değiştirirse onu hemen öldürünüz" şeklındeki buyruk, Müslüman kişinin İslam'ı eleştirir nitelıkteki eylemlerini de kapsar sayılmaktadır. Mısırlı Şeyh el-Gazalî gibi çağımızın en ünlü din bilginlerinin görüşü bu doğrultudadır. Örneğin bundan bir süre önce (1972 yılında) Farac Fuda adındaki Mısırlı bir genç yazar, "İslam şeriatı günümüzün koşullarına ters düştüğü için artık uygulanamaz" şeklınde konuştu diye şeriatçılar tarafından öldürüldüğünde, bu ünlü el-Gazalî, katillerin savunmasını yapmış ve bilırkişi olarak ifade verirken Farac Fuda'nm, o sözleri söylemekle Tanrıya ve Kur’an'a karşı savaş açtığını, böylece İslam'dan çıktığını (irtidat ettiğini), İslam'dan çıkanların ise öldürülmelerinin Kuran gereği olduğunu ve bu nedenle onu öldürenlerin işledikleri cürm un "cinayet” değil, olsa olsa "tazir" (dayak) cezasını gerektirici bir eylem olduğunu eklemiştir.

"Yukarda verdiğim örneklerden başka Diyanet’in yayınlarında, " Allah ve peygamberleriyle savaşanların ve yeryüzünde bozgunculuğa uğraşanların cezası öldürülmek, veya asılmak, yahut çapraz olarak el ve ayakları kesilmek ya da yerlerinden sürülmektir: Bu onlara dünyada bir rezillıktir. Onlara ahirette de büyük azab vardır..." şeklınde buyruklar bulunmakta. Burada "suç" diye anlatılmak istenen şey, sadece silahlı eşkıyalık gibi toplum ve devlet düzenini bozan davranışları değil, şeriatı şu veya bu şekilde eleştirici davranışları da kapsamakta. Yine aynı Diyanet yayınının 8. cildinin 449-451. sayfalarında, Hıristiyanlardan ve M usevilerden İslami kabul etmeyenlere karşı savaşmak ve onları cizye (kafa parası) vermeye zorlamak gerektiği hakkında şu buyruk var: " Ey mü'minler! Kendilerine kitap verilıp de Allah'a ve ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve re-sûlünün haram kıldığı şeyleri haram tanımayan ve hak dîni (İslâmî) din edinmeyen şu kimseler (Yehûd ve Nasârâ yok mu? İşte onlar) kendi elleriyle Cizye (getirip) zelîlâne verinceye kadar onlara karşı cihad ediniz" Yani Diyanet'in belletmesine göre, Museviler ve Hristiyanlar, İslam şeriatını din olarak kabul etmedikleri takdirde kendi elleriyle ve " zelîlâne" (aşağılanmış) şekilde "cizye” vermelıdirler; aksi takdirde onlara karşı cihad açmak gerekir. Yine Diyanet'in açıklamasına göre söz konusu "cizye", hem onların " İslam diyarında oturmalarının karşılığı olan bir vergidir" ve hem de, Müslümanlıktan imtinalarının (kaçınmalarının) cerem esidir. . ” Ve yine Diyanet'in açıklamalarına göre ”cizye”nin ödenme şeklı, Musevilere ve Hıristiyanlara, "Müslümanlıktan kaçınmış olmalarının kötülüğünü anımsatacak nitelıktedir", çünkü bu parayı bizzat kendileri getirip "aşağılanmış olarak" ödemek zorundadırlar. D iyanet’in açıklaması aynen şöyle:

"... bu vergiyi deruhde eden muahidlerin vergilerini bizatihi kendileri getirip zelîlâne bir vezle vermelerinin şart kılınmış olması da bunu tey'id etmektedir ki, muâhidlere her vergi verdikçe Müslümanlıktan imtinâlarının fenâlığı ihtâr edilmiş olacaktır,"⁵⁴

Burada geçen ”muâhidler” deyimi ile Museviler ve Hıristiyanlar kast edilmiştir.

Bütün bunlardan gayrı Diyanet yayınlarında, "... Yalnız Allah'ın dini (İslam) kalana kadar (kâfirlerle) savaşın...” ya da "Kim İslamiyet'ten başka bir dine yönelırse, onunki kabul edilmeyecektir O ahirette de kaybedenlerdendir" ya da "Ey Müslümanlar! Yahudileri ve Hıristiyanları dost olarak benimsemeyin... Sizden kim onlara dost olursa, o da onlardandır...” ya da "... Müşrikleri nerede bulursanız öldürün..." diye ya da hatta ana-baba-çocuklar arasında (İslam'dan başka bir inanca bağlı olmak bakımından) düşmanlıklar yaratan buyruklar var (Diyanet bunları, örneğin Bakara Suresi, ayet 193; Âl-i İmrân Suresi, ayet 85; Mâide Suresi, ayet 51; Tevbe Suresi, ayet 29 gibi buyruklar olarak belletmekte). Hemen eklemelıyim ki, Diyanet yayınlarında, bu ve benzeri nice buyrukları yerine getirmek üzere ölen ve öldürülenlerin, bütün günahlardan sıyrılmış olarak cennetlere gideceklerini ve orada " cilvelı, iri siyah gözlü, şirin sözlü ve göğüsleri tomurcuk gibi kabarmış hûrilere...” sahip olacaklarını müjdeleyen buyruklar da var (örneğin Diyanet bunları Nebe' Suresi, ayet 30-33 buyrukları olarak belletmekte). Şimdi şöyle bir düşünelım: İnsanlarımızın beyinlerini, bu yukarıdaki (ve daha nice benzeri) verilerle yıkayacak olursak (ki Diyanet'in yaptığı budur), onları terörist birer yaratık halıne getirmiş olmaz mıyız?

Şeriatçının "Reformculuğu" ve "Atatürkçülüğü" Konusunda

Ülkemiz bakımından giderek ciddileşen bir sorun var ki, o da şeriatçıların "reformcu" ve "Atatürkçü" olarak görünmeyi yeğlemiş olmaları ve bu yoldan halkımızı vahyin üstünlüğü fikrine inandırıp tüm yaşantılarımızı şeriat buyruklarıyla yoğurmaya çalışmalarıdır. Aslında ne reformcu, ne Atatürkçü ve ne de laik zihniyete yönelıktirler. Çünkü reformcu ve Atatürkçü olabilmek için her şeyden önce insan akimın kutsallığına, yaratıcılığına ve rehberlığine inanmış olmak gerekir. Siz hiç reformcu bir kimsenin, " ateistler ya da müşrikler öldürülmelıdir" şeklınde bir şey söyleyebileceğini düşünebilır misiniz? Ve yine siz hiç Atatürkçü bir kimsenin, Atatürk düşmanlarını alkışlayıp yüceltmesini kabul edebilır misiniz? İşte güncel iki ilginç örnek: 

Fethullah Güven adındaki bir şeriatçı, geçenlerde gazetecilere verdiği bir beyanında, " Allah'ı ve Peygamber'i kabul etmeyen insan, yani ateist ne ise insan öldüren de onunla eş değerdedir" diyerek Kur'an' da geçen "inanmayan" (inkârcı) deyim inin "ateist" anlamına geldiğini bildirdi. Daha başka bir deyim le, ateistlerin, "katil", "cani" ruhlu kimseler olarak ölüm cezasına layık olduklarını anlatmış oldu. Söylemeye gerek yoktur ki, bu tür bir anlayışa saplandığımız takdirde, Aristo'dan başlayıp, yüzyıllar atlayarak Voltaire'lere ve çağım ızda Einstein'lara ve daha nice benzerlerine varıncaya kadar akılcı uygarlığın m imarları sayılan bütün düşünürleri ve bilım adamlarım kâfir sayıp isimlerini tarih sayfarından silmek (çünkü hepsi de ateist sayılabilecek görüşlere yönelmişlerdir) ve yeryüzünün 350 m ilyona yaklaşık nüfusunu oluşturan Budistlerin kellelerini kesmek (çünkü Budistler Tanrı diye bir şey kabul etmezler); ayrıca da sayıları 900 m ilyonu aşkın dinsizi yok etm ek gerekin Muhtemelen bu gerçeklerin kendisine hatırlatılması nedeniyledir ki, Fethullah Efendi, sözlerinin saptırıldığını, yanlış anlaşıldığını söyleyerek geri adım atar göründü.⁵⁵

Kendisini, "İslam" konusunda "Türkiye'yi ve bütün dünyayı yönlendirenlerden biri" olarak ilan eden ve ayrıca da Atatürkçü olmakla övünen Yaşar Nuri adındaki bir başka ilahiyatçı ise, Fethullah Efendi'nin sözlerini düzeltiyor görünerek şöyle dedi:"... Kur'an insan öldürenlerin cezalarım ateistlerle değil müşriklerle bir tutmuştur. .."56 Hani sanki müşrikleri öldürmek, ateistleri öldürmekten daha erdemlı, daha kutsal ve daha İslam'a yaraşır bir eylemmiş gibi! [Kuşkusuz ki dayanağı müşriklerin öldürülmelerini emreden Kur'an ayetleriydi (bkz. 4: 47, 115; 9: 5, 114 vd.; 21: 22; 28: 62; 19: 82; 21: 98 vb.]

Hemen belırtmelıyim ki, "müşrik" deyimi "Tanrı'ya eş koşmak", "Allah yanında başka bir Tanrıya tapmak" (çok tanrıcılık) anlamına gelır ki, yorumculara göre K u ran da geçen "kâfir" tanımı ile uyumludur. Aslında müşrikler "Tanrı" kavramım inkâr etmiş değillerdi; o kadar ki, putlarını bile Allah katında "şefaatçi" olarak kabul etmişlerdi; kabul etmedikleri şey Muhammed'in "Peygamberlık" iddiası ve Tanrı anlayışıydı. Ekleyelım ki, "müşrik” diye küçümsenen bu insanların ahlaksal ve insancıl birtakım gelenekleri vardı ki, Muhammed bile bunlardan bazılarını benimsemişti. Fakat her ne olursa olsun şu muhakkak ki, müşriklerin, ateistlere nazaran daha olumsuz bir zihniyete yönelık oldukları söylenemez. Söz konusu olan şey, nihayet farklı bir inanç, farklı bir zihniyettir. Bu itibarla Yaşar Nuri Efendi'nin, " Kur'an insan öldürenlerin cezaların ı... müşriklerle bir tutmuştur" şeklındeki sözlerinin ne vicdana yatkın ve ne de İslam'a değer kazandıran bir yönü vardır. Kendisini "aydın" sayan bir kim senin, farklı inançta olan kimselere ölüm yolunu yeğlemesine akıl erdirmek kolay değil!

Yukardaki iki örneğimiz gösteriyor ki, şeriatçıların reformcu ve Atatürkçü görünüme özlem duymalarının, özentiden ileri geçen bir yönü yoktur. Hele "Atatürkçülük" iddiasında hiçbirinin sözünü ciddiye almak doğru olmaz. Çünkü hiçbiri, Atatürk’ün aklı vahye üstün kılan ve akılcılığı her şeyin temelı yapan düşüncelerini ve hele hele din ve Tanrı anlayışını paylaşabilecek kerteye gelmiş değildir. Konuyu bu kısa yazı çerçevesine sığdırmak mümkün değil, fakat çarpıcı örnek olmak üzere her şeyden önce Atatürk’ün "Tanrı" kavramı konusundaki şu sözlerini anımsatalım: " Masum ve cahil insanları, yüzlerce Allah'a taptırmak veya Allah'ları muayyen (bellı) gruplarda toplamak ve nihayet bir Allah kabul ettirmek, siyasetin doğurduğu neticelerdir. . . ”

Bu satırları okuduktan sonra şimdi gelıniz Atatürk’ün "İslamiyet ve Türkler" konusundaki şu sözlerini okuyalım:

" ... Türkler Arapların dinini kabul etmeden evvel de büyük bir millet idi. Arap dinini kabul ettikten sonra bu din ...Türk milletinin millı rabıtalarını (bağlarını) gevşetti; millı hislerini, millı heyecanını uyuşturdu. Bu pek tabii idi. Çünkü Muhammed'in kurduğu dinin gayesi bütün millıyetlerinfevkinde, şamil, bir Arap millıyeti siyasetine müncer oluyordu. Bu arap fikri ‘üm m et’ kelımesi ile ifade olundu. M uhammed'in dinini kabul edenler, kendilerini unutmaya, hayatlarını Allah (sözcüğünün) her yerde yükselmesine hasretmeye mecburdular. Bununla beraber Allah'a, kendi millî lısanında değil, Allah'ın Arap kavmine gönderdiği Arapça kitapla ibadet ve münacatta (Tanrı'ya yalvarıda) bulunacaktı. Arapça öğrenmedikçe, Allah'a ne dediğini bilemeyecekti. Bu (durum) karşısında Türk milleti birçok asırlar ne yaptığını, ne yapacağını bilmeksizin, adeta bir (sözcüğünün anlamını) bilmediği halde Kur'an \ ezberlemekten beyni sulanmış hafızlara döndüler..."⁵⁷

Dikkat edileceği gibi Atatürk, İslam şeriatının Türk’ün bünyesine yatkın düşmediğini, Türk milletini gerilettiğini bildirmekte. Bütün bunlar bir yana, fakat bir de Atatürk'ün, genel olarak dinler konusundaki görüşünü ve daha doğrusu, bütün dinler yerine yeni bir dünya dinine özlem duyar olduğunu belırten şu konuşmasına göz atalım:

"Baylar, bütün insanlığın görgü, bilgi ve düşünüşte yükselıp olgunlaşması, Hıristiyanlıktan, Müslümanlıktan, Bu-dizmden vazgeçerek yalınlaştırılmış bir dünya dininin kurulması ve insanların şimdiye değin kavgalar, pislıkler, kaba i stek ve eğilımler arasında bir bataklıkta yaşadıklarını kabul ederek, bütün gövdeleri ve usları ağılayan kötülük etkenlerini ortadan kaldırmaya karar vermesi gibi koşulların gerçekleşmesini gerektiren Birleşik Dünya Devleti kurma düşünün tatlı olduğunu yadsıyacak değilız... "⁵⁸

Söylemeye gerek yoktur ki, bu yukarıdaki sözler, kendisini koyu bir Atatürkçü olarak gösteren Yaşar Nuri adındaki ilahiyatçının benimseyebileceği şeylerden değildir. Atatürk'ün bu görüşlerine ters düşmek bir yana, fakat o, bir de Atatürk düşmanlarına (örneğin Mısırlı Gazalî ya da Bosna lıderi Alı İzzetbegoviç gibi) hayranlık duyduğunu açıkça söyleyen bir kimsedir. Örneğin Mısırlı Gazalî, Atatürk’ü Adolph Hitler’e benzetmiş, "Kemalızmin bir bela olup son nefesini vermekte olduğunu" söylemiş, ayrıca da Türk toplumunu "fikren ilkel" olmakla ve ' Arap zekâsından yararlanmamakla” suçlamıştır. Ve işte bu sözleri söyleyen Mısırlı Gazalî'yi alkışlamak üzere Yaşar Nuri Efendi şöyle demiştir: "(Mısırlı Gazalî'yi) Ruh ve iman dünyamızın boyutlarını tutan önderler gibi kucaklamak borcundayız..."

Yine bunun gibi, Bosnalı lıder İzzetbegoviç, Atatürk devrimlerini "Barbarlık ve ihanet” olarak nitelendirmiş, "Türk toplumunun Kemalızm nedeniyle cahil ve geri kaldığım” iddia etm iştir. Yalan nitelığindeki bu çirkin iddiaları savuran Alı İzzetbegoviç i, Yaşar Nuri adındaki şeriatçımız hayranlıkla bağrına basarken şöyle demiştir:

”Alı İzzetbegoviç'i selamlıyorum; Onu Kuran düşüncesinin yüksek boyutlu bir düşünce adamı olarak da selamlıyorum. Izzetbegoviç'i, imanda gönüldaşım, ıstırapta yürekdaşım, bilım ve düşüncede meslektaşım olarak selamlıyorum. .. onu saygı ve hayranlıkla selamlıyorum...”⁵⁹

Söylememe gerek yoktur ki, bu tür örnekleri sergilemek, şeriatçıyı etkilı olmaktan çıkarmanın ve ülkemizi Atatürkçü ve çağdaş nitelıkte tutmanın en başarılı yoludur.

***

1 Benim Islam'a Göre Diğer Dinler (Kaynak Yayınlan, 1999) adlı kitabıma bakınız.

2 Elmalılı Hamdi Yazır, Hak Dini Kuran Dilı, Bedir Yayınlan, İstanbul, 1993, c.I, s.698.

3 Sahih-i Buhârî Muhtasarı Tecricl-i Sarih Tercemesi, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, c.8 , s.388.

4 Bkz. age, c. 10, s.349.

5 Tarih-i Taherî Tercem esi, c.II, 398; İbn Hişam , Siret, (1980 ), 135-136, 304, 308: Sahih-i Buhârî Muhtasarı..., c.V II, s. 101 ve c.X , s .84.

6 Bu konuda bkz. Turan Dursun, Kur'an Ansiklopedisi, Kaynak Yayınları, 1994, c.7, s. 132.

7 Bkz. Elmalılı Hamdi Yazır, age. c.2 , s. 1365.

8 Taberi, Milletler ve Hükümdarlar Tarihi, Millı Eğitim Bakanlığı, 1966, c.II, s.801 .

9 Bkz. Taberi, age , İstanbul, 1966, c.II, s.808; ayrıca benim İslam'a Göre Diğer Dinler (Kaynak Yayınları, 1999) adlı kitabıma bakınız.

10 Bu konuda bkz. Erdoğan Aydın, Nasıl Müslüman Olduk?, Başak Yayınları, İstanbul, 1994.

11 Bkz. Sahih-i Müslım , İstanbul, 1401, c . l , s.51 -52 , hadis no. 32; Elmalılı Hamdi Yazır, age , c .l, s.698.

12 Bkz. İmâm Gazalî, Ihyâu 'Ulûm i’d-Dîn, Bedir Yayınevi. İstanbul, 1975, c.II, s.551.

13 Riyazus..., İstanbul, 1992, c.I, s. 180.

14 Riyazus..., İstanbul, 1992, c.I, s. 185 vd.

15 Buharî'nin Kitab’ut- Teheccud, Müslım 'in Kitab'ul-Musâfırin adlı yapıtlarında bulunan bu hadis için bkz. Riyâzü's...,İstanbul, 1992, c.I, s. 182.

16 Riyazus..., c.I, s. 182.

17 Sahih-i..., c.I, s. 173, hadis no. 160 ve s. 182.

18 Sahih-i Buhârî. ., c.l, s . 173, hadis no. 161.

19 Gazalî, İhyan..., c.II, s.551.

20 Sahih-i Buhârî.. , c .l, s.214, hadis no. 200.

21 Sahih-i Buhârî. ., c.l, s.211, hadis no. 195.

22 Sahih-i Buhârî..., c.II, s.4 7 5 -4 7 6 , hadis no. 321.

23 Enes'in rivayeti için bkz. Sahih-i Buhârî..., c.II, s.476 -477 , hadis no. 321.

24 Sahih-ı Buhârî..., c.II, s.5 1 8 v e c.III, s.484.

25 Sahih-i Buhârî..., c.IIIT s.35.

26 Sahih-i Buhârî..., c.III, s.35.

27 Sahih-i Buhârî..., c.XII, 350, hadis no. 2157 ve c.IX , 26 , hadis no. 1133.

28 Sahih-i Buhârî..., c.XII, 350, hadis no. 2157 .

29 Elmalılı Hamdi Yazır, age, c.l , s .864-865.

30 Celâleddin gibi ünlülerin yorum una göre "Din de zorlama yok " ayeti, güya Muhammed'e ilk inanan kimselerin, putperestlıkle ya da Yahudilıkle yetiştirilmiş olan kendi çocuklarını İslam'a zorlamamaları için konmuştur. Bkz. Elmalılı H. Yazır, age, c .l, s.866.

31 Nahl Suresi nin 35. ayetinde puta tapanların, "Allah dileseydi, biz de, babalarımızda Ondan (Tanrıdan) başkasına tapmaz, Onun emri olmadan bir şeyi de haram kılmazdık" dedikleri yazılı. Onların bu şekilde konuşmalarına karşı da güya Tanrı, "Onlardan evvel gelenlerde (böyle söylemişler), böyle yapmışlardı. Peygamberlere apaçık teblığden başka bir vazife düşer mi?.." (Nahl Suresi, ayet 35-37) diye konuşur.

32 Turan Dursun, Kur'an Ansiklopedisi, Kaynak Yayınları, c.V II, s. 185.

33 Ayrıca bkz. Turan Dursun, age, c.I, s. 187.

34 Bkz. Türk Tarihinin Ana Hatları, 1930, İstanbul, Devlet Matbaası; ayrıca bkz. "İslam ve Şiddet", İkibin'e Doğru dergisi, 7-13 Haziran 1987, s. 17.

35 Elmalılı H. Yazır, age, c.I, s.695 vd.

36 Elmalılı H. Yazır, age , c.III, s. 1976.

37 Örneğin Ömer Rıza Doğrulun Kur'an çevirisine (s.55, not. 168) bakınız.

38 Bu konuda Turan Dursun'un Kur'an Ansiklopedisi adlı yapıtında "Cihad" bölümüne bakınız. Ayrıca bkz. Elmalılı, age, c.l, s.698.

39 Siyer İbn İshak, s.368.

40 Bu konuda benim Muhammed'e Göre Muhammed (Kaynak Yayınları, 2000,s.301); ayrıca bkz. Kur'an'ın Eleştirisi (Kaynak Yayınları, 1999, c . l , s. 162, 262; c.3, s.311) kitaplarıma bakınız.

41 Buhari’nin Muğire'den rivayeti için bkz. Sahih-î Buhârî.... c.V II, s.292 , hadis no.1078.

42 Sahih-i Buhârî..., c.V II, s .300.

43 Sahih-î Buhârî..., c.V II, s .292 , hadis no. 1078.

44 Bu konuda bkz. Sahih-î Buhârî Muhtasarı..., Diyanet Yayınları, c.IV, s.537.

45 Sahih-î Buhârî.... c.X . s.52 vd.

46 Sahih-î Buharı Muhtasarı..., c.IV, s.536 . Ayrıca bkz. İbn Sad'ın Kitâbu’-Tabakat adlı kitabı.

47 Sahih-î Buhârî..., c.IX , s. 148, hadis no. 1391.

48 Sahih-î Buhârî..., c.IX , s. 167.

49 Sahih-î Buhârî..., c.IX , s. 148-150, hadis no. 1391.

50 Elmalılı H. Yazır, age, c .l, s.899 vd.

51 Elmalılı H. Yazır, age , c.I, s.901 .

52 Bu konuda bkz. İslam'a Göre Diğer Dinler ve Kur'an'daki Kitaplılar (Kaynak Yayınları, 1999), Müslümanlık Sınavı (Kaynak Yayınları, 2002) adlı kitabım.

53 Sahih-î Buhârî Muhtasarı Tecrid-i Sarîh Tercemesi, c.8, s.388.

54 Sahih-î Buhârî Muhtasarı Tecrid-i Sarîh Tercemesi, c.8, s.451.

55 Hürriyet gazetesinden alınmıştır.

56 Hüriyet gazetesi, 18 Nisan 2004.

57 Bu satırlar Atatürk'ün kendi elyazısıyla kaleme alınmış olup Türk Tarihinin Ana Hatları adlı kitapta yer almıştır. Özgün Belgesi "Anıtkabir Kütüphanesi"nde, fotokopisi "Türk Tarih Kurumu"nda ve ayrıca "Genelkurmay Başkanlığı’na Bağlı Askerî Tarih ve Stratejik Etüdler Başkanlığı"nda ve Aydınlık dergisinin arşivinde bulunmakta. Bu belgeler ve fotokopiler için bkz. Doğu Perinçek, Kemalıst Devrim -2I Din ve Allah, Kaynak Yayınları, 1995, 3. baskı, s.239. Ayrıca bkz. Prof. Dr. Afetinan, Medenî Bilgiler ve M. Kemal Atatürk'ün El Yazıları, Türk Tarih Kurumu Basım evi, Ankara, 1988, s.366 vd.

58 Bu konuda daha geniş bilgi ve kaynaklar için benim Şeriat Devletinden Laik Cumhuriyet’e (Kaynak Yayınlan, 5. basım , 2004) adlı kitabıma bakınız.

59 Bu konudaki kaynaklar için, 18 Kasım 20 0 2 tarihlı Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan "Deniz Baykal’a” başlıklı yazıma bakınız.

YAŞAMÖYKÜSÜ

Cenevre (İsviçre) Üniversitesi Hukuk Fakültesinden "La Responsabilıte Polıtique Ministerielle et la Chambre des Lord (Bakanların Siyasi Sorumlulukları ve Lord’lar Kamarası)" adlı çalışmasıyla "Hukuk Doktoru" unvanını alan Prof. Dr. İlhan Arsel, otuz yıllık bir süre boyunca Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Anayasa Hukuku dersleri verdi. 1955 yılında, Ankara Üniversitesi ile New York Üniversitesi arasında yapılan "Öğretim Üyesi Mübadelesi" sözleşmesi gereğince 1955-1956 öğretim yılında "School of Publıc Administration and Social Services"te çalıştı. 27 Mayıs 1960 İhtilalı nden az önce, o zamanlar iktidarda bulunan Demokrat Parti’nin Türkiye’yi şeriat felaketine sürükleyen tutumu nedeniyle öğrencilerine, "Bu ülkede artık Anayasa Hukuku öğretimi yapılamaz!” diyerek derslerini kesti. İhtilal’den sonra yeni bir "Anayasa Ön Tasarısı" hazırlamakla görevlendirilen Ord. Prof. Sıddık Sami Onar'ın başkanlığındaki on kişilık "İstanbul Komisyomi’na atandı. Az sonra "Kurucu Meclıs Ön Tasansi'nı hazırlamak üzere kurulan beş kişilık bilım komisyonuna üye seçildi. 1966 yılında, ders vermekte bulunduğu Ankara Polıs Enstitüsünden istifa etti; istifa nedeni, Enstitü yöneticilerinin iki öğrenciyi, fikir özgürlüğünden yoksun eder nitelıkteki kararlarını protesto etmekti. 1966 yılında Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından Türkiye Büyük Millet Meclısi Senatosu'na "Kontenjan Senatörü" olarak atandı.

1969 yılında, Ankara Hukuk Fakültesindeki görevinden istifa etti; bu kez istifa nedeni, üniversite öğretim üyelerinden pek çoğunun, toplum sorunları karşısındaki susmuşluklannı ve ülkenin şeirat karanlığına sürüklenmesine karşı nemelazımcılıklannı protesto etmekti.

Üniversiteden ayrıldıktan sonra, merkezi New York (ABD) olan "Inter-University Assoc" adlı kuruluşta danışman (Senior Consultant) olarak görevlendirildi ve bu kuruluşun yayımladığı "Constitutions of the Countries of the World (Dünya Ülkeleri Anayasaları)" adlı çalışmalara katıldı; 20 ciltlık bu yaymiann "Türkiye" ve "Belçika" bölümlerini hazırladı (1971 itibariyle). 

Prof. Dr. İlhan Arsel, İslam şeriatını akılcı eleştiriden geçiren ve serbest düşüncenin öncülüğünü yapan yayımlarıyla tanınıyor.

Yazarın Kaynak Yayınlarından çıkan diğer kitapları şunlardır:

Arap Millıyetçilıği ve Türkler; Şeriat ve Kadın; Toplumsal Gerilıklerimizin Sorumluları: Din Adamları; Biz Profesörler; Aydın ve "Aydın"; Şeriat Devletimden Laik Cumhuriyete; Diyanet'e Cevap; Turan Dursun a Mektuplar; Müslümanlık Sınavı; Şeriat ve Kölelık; Şeriattan Kıssalar 1; Şeriattan Kıssalar 2; İslam'a Göre Diğer Dinler; Kur an daki Kitaplılar; Tevrat ve İncilın Eleştirisi; Kuranın Eleştirisi 1; Kur'an'ın Eleştirisi 2; Kuranın Eleştirisi 3; Muhammed'e Göre Muhammed; Şeriat, İnsan ve Akıl; Cahilıyye; Şeriat ve Eşitsizlık; Kurandaki Tanrı.

İlhan Arsel

İlhan Arsel

ŞERİAT VE KADIN

ŞE R İA T VE K A D IN

Kadın şahsiyetini korumak için mücadele edenlere ithaf olunan bu kitap, şeriatın kadın hakkındaki değer ölçülerinin eleştirisiyle ilgilıdir. Yazar bunları incelerken, başta Kur’an olmak üzere İslam’ın temel kaynaklarından yararlanmış olup, Diyanet İşleri Başkanlığı gibi devlet kuruluşları ve din adamları tarafından şeriat eğitimi olarak ve “din” diye halkımıza “uhrevî” ve “dünyevî” gıda şeklınde verilmektedir...

İLHAN ARSEL

İLH A N ARSEL

Diyanet'e Cevap

Diyanet'e Cevap

Diyanet’in yayınlarında; kadınların aklen ve dinen “eksik” yaratıldıkları; iki kadının tanıklığının bir erkeğin tanıklığına bedel olduğu; namazı bozan şeyler arasında köpek, eşek, domuz, vs... gibi hayvanlar yanında kadınların da yer aldıkları; kadınların insanın karşısına şeytan gibi çıktıkları; erkeklerin kadınlar üzerinde hâkim kılındıkları; erkek tepeden tırnağa cerahat olmuş olsa ve kadın da dilı ile onu yalasa, yine de erkeğin hakkım ödeyememiş sayılacağı; kadında, tıpkı evde ve atta olduğu gibi uğursuzluk bulunduğu; erkekler için kadından daha zararlı bir fitne olmayacağı; cehennemin çoğunluğunu kadınların oluşturduğu vb . hükümler yer almaktadır. Adana Milletvekilı Cüneyt Canver, bunun üzerine TBMM’e bir Soru Önergesi verir. Canver’in soruları üzerine, Diyanet’ten cevap istenir. Diyanet, 14 sayfalık cevabında, Önerge’de adı hiç geçmemesine rağmen İlhan Arsel’e hücum eder. Prof. Dr. İlhan Arsel, Başbakanlığa bir mektup yazar ve şeriatın kadına bakışı konusunda çarpıtmalarla dolu bu yazıya cevap verir. Bu kitap, işte bu belgeleri bir araya getirmektedir.