Kandaki Tel

Orjinal isim: The Wire In The Blood

Val McDermid

Oğlak Yayıncılık

Türkçe (Orijinal Dili:İngilizce)
448 s. -- 3. Hamur-- Ciltsiz -- 14 x 20 cm 
İstanbul, 2000
ISBN : 9799753293135

PROLOG

Cinayet sihir gibiydi, diye düşündü. Elinin çabukluğu gözü her zaman aldatırdı ve böyle de kalacaktı. Daha sonra kimsenin gelmediğine yemin ettikleri bir eve gelen postacı gibiydi. Bu bilgi benliğine bir kalp hastasına cihaz yerleştirilmesi gibi yerleşmişti. Sihrinin gücü olmadan ölü olurdu. Ya da ölü gibi.

Ona baktığı anda bir sonrakinin o olacağını anladı. Gözleri birleşmeden önce bile biliyordu. Duyular sözlüğünde mükemmellik kokan o çok özel bileşim her zaman var olmuştu. Masumluk ve kemale ermişlik, simsiyah saçlar, dans eden gözler. Henüz hiç yanılmamıştı. Onu canlı tutan içgüdü buydu. Ya da canlı gibi.

Onun kendisine bakmasını izledi ve kalabalığın uğultusu arasında zihninde müziğin yankılandığını duydu. “Jack ve Jill bir kova su almak için tepeye gitti. Jack düştü ve tacını kırdı...” Ezgi şişti, patladı ve bir kaynağın dalgakırana çarpması gibi beynine indi. Ya Jill? Jill’e ne oldu? Ha, Jill’e ne olduğunu biliyordu. Defalarca, barbar ninni gibi defalarca. Ama asla yeterli değildi.

Cezanın suça uygun olduğundan tam olarak hiç tatmin olmamıştı.

Bu yüzden hep biri daha olması gerekiyordu. İşte oradaydı, gözleriyle mesajını göndererek onu izliyordu. “Seni fark ettim. Yanıma gelmenin bir yolunu bul, seni daha çok fark edeyim” diyen mesajlar. Kız mesajı okudu.

Onu yüksek sesle ve açık okudu. O kadar berraktı ki, hayat beklentilerini henüz bozmamıştı. Ağzının köşesinde bilgiç bir gülümsemeyle uzun ve kendine göre heyecanlı acı ve keşif yolundaki ilk adımı attı. Ona göre acı yalnızca tek zorunluluk değildi ama kesinlikle zorunluluklardan biriydi.

Kız ona doğru ilerledi. Kızların yolları farklıydı, bunu fark etmişti.

Bazıları doğrudan ve cesurdu. Bazıları dolambaçlı, gözlerinin anlattığını yanlış okumuş olma endişesiyle temkinli. Bu kız, sanki ayakları dev bir deniz helezonu kabuğunun içine, iki boyuta sığdırılmış minyatür bir Guggenheim galerisine giriyormuş gibi, içe doğru daireler çizen, sarmal bir yolu seçti. Adımları ölçülü, kararlıydı. Gözleri aralarında ne bir kişi, ne engel ne de uzaklık varmış gibi üzerinden hiç ayrılmıyordu. Arkasına geçtiği zaman bile bakışını hissedebiliyordu, tam da böyle olmasını düşünmüştü.

Ona kız hakkında bir şeyler anlatan bir yaklaşımdı bu. Kız bu karşılaşmanın keyfini çıkarmak istiyordu. Onu mümkün olan her açıdan görmek, sonsuza kadar belleğine kazımak istiyordu, çünkü bu kadar ayrıntılı bir inceleme için bunun tek şansı olacağını düşünüyordu. Biri ona geleceğinin tam olarak nasıl gerçekleşeceğini anlatsa, heyecandan bayılırdı.

Kız çizdiği yörüngeyle sonunda yanına kadar geldi. Aralarında yalnızca yakın hayran çevresi vardı. Kızın gözlerine gözlerini kilitledi, bakışıyla büyüledi ve çevresindekilere nazik bir baş sallamayla ona doğru bir adım attı. “Sizinle tanıştığıma memnun oldum, izin verir misiniz?” derken çevresindeki vücutlar itaat ederek iki yana ayrıldı.

Kızın yüzünde bir tereddüt dolaştı. Onlar gibi hareket mi etmesi gerekiyordu, yoksa onun hipnotize edici bakışının çevresinde mi kalmalıydı? Hiç karşı çıkış yoktu, hiç olmamıştı. Kız tutsak alınmıştı, bu akşamın gerçekliği her rüyasının ötesindeydi. “Merhaba” dedi. “Adın ne senin?”

Bir an kızın dili tutuldu, bir ünlüye hiç bu kadar yakın olmamıştı, o muhteşem diş gösterisinin kendisi için sergilenmesinden afallamıştı. Adam alaylı bir tavırla, ne büyük dişlerim var değil mi, diye düşündü. Seni yemek için.

Kız sonunda kekeleyerek, “Donna” dedi. “Donna Doyle.”

Adam yumuşak bir sesle, “Ne güzel bir ad” dedi. Karşılığında kazandığı gülümseme kendisininki kadar parlaktı. Bazen çok kolay geliyordu ona. İnsanlar duymak istediklerini işitiyordu, özellikle de hayallerinin gerçek olduğunu sandıkları zaman, inanılmazlığın tam olarak askıda kalması, her zaman bunu başarırdı. Jacko Vance ve büyük adamla ilgisi olan herkesin televizyonda gösterilene uymasını bekleyerek izlemeye gelmişlerdi. Ünlünün çevresinde olan herkes aynı fırçayla yaldızlanmıştı. insanlar Vance’in açık samimiyetine, kamusal kişiliğine o kadar alışkındı ki akıllarından başka bir şey geçmezdi.

Neden geçsin ki, Vance’in, iyi Kral Wenceslas’in Scrooge gibi görünmesine neden olan popüler bir imajı vardı. Hayranlar konuşulanları dinlediler ve Jack ile Fasulye Ağacını duydular -Vance ya da dalkavuklarının diktiği küçük tohumdan tam yanındaki ağacın üstünde tomurcuklu bir yaşam çiçeğinin yetiştiğini hayal ettiler.

Bu açıdan Donna Doyle da tıpkı öbürleri gibiydi. Onun için yazdığı senaryoda rol alıyor olabilirdi. Megastar Vance’in imzalı bir fotoğrafını vermek istermiş gibi onu beceriyle bir köşeye sıkıştırdı. Sonra De Niro’nun repertuvarına girecek kadar doğal bir hareketle, “Ah Allah’ım” dedi. “Elbette. Elbette!” Bu sözler elinin tersiyle başına vurmanın sözlü ifadesiydi.

Kız kendisine sunulanı almak için uzanırken parmakları onunkinin hemen yanında, anlamadan kaşlarını çattı.

“Ne?”

Vance gülüşünü çarpıtarak kendini azarlıyormuş gibi bir tavır takındı. “Boş ver. Affedersin, geleceğin için eminim yüzeysel program yapımcılarının sunacağından daha başka planların vardır.” Bu cümleyi ilk kez elleri terleyerek, kulakları uğuldayarak söylediğinde, kimseyi aldatamayacak kadar basmakalıp olduğunu düşünmüştü. Ama içgüdülerine uymakta haklı çıkmıştı, kendisini kriminal açıdan değersiz olanların yoluna soktukları zaman bile. Birincisi, tıpkı ikincisi gibi, kendisine daha önce konuştuğu önemsiz kişiler için söz konusu olmayan bir şey önerildiğini anlamıştı.

“Ne demek istiyorsunuz?” Soluk soluğa, tereddütlü, yanlış anlayıp kendini utanç verici bir duruma sokma korkusuyla işittiklerini kabul etmek istemiyor.

Vance belli belirsiz omuz silkti: Kusursuz takım elbisesinin havasını bozmayacak en hafifinden bir omuz silkiş. Başını hafifçe, neredeyse belli olmayacak biçimde sallayarak, “Unut gitsin” dedi, üzgün bakışında hayal kırıklığı, parlak gülümsemesinde dalgınlık vardı.

“Hayır, söyleyin.” Şimdi umutsuzluğun eşiğindeydi kız; çünkü ne derlerse desinler herkes yıldız olmak isterdi. Hayatını bir anda değiştirebilecek, bir an gördüğü sihirli uçan halıya gerçekten binecek miydi?

Vance dinlenip dinlenmediklerini anlamak için çabucak iki yanına baktı, sonra sesi hem yumuşak hem de tutkulu bir hale büründü. “Yeni bir proje üzerinde çalışıyoruz. Sen buna uygunsun. Mükemmel olacaksın. Seni görür görmez aradığımızın sen olduğunu anladım.” Pişmanlık dolu bir gülümseme. “Şimdi, bize gönderilen yüzlerce umutlu adayla görüşme yaparken artık kafamda senin görüntün olacak. Belki şansımız yaver gider...”

Sesi giderek kısıldı, gözleri tatile çıkarken geride bırakılan köpek yavrusu gibi yaşlı ve iyilik doluydu.

“Ben... demek istiyorum ki, şey...” Donna’nın yüzü umutla aydınlandı, sonra hiçbir şey söylemeden şaşkınlık ve hayal kırıklığını anlattı.

Vance’in gülümsemesini hoşgörü bürüdü. Bir yetişkin bunu küçümseme olarak yorumlardı ama Donna birinin kendisine üstünlük tasladığını fark edemeyecek kadar gençti. “Olmaz. Çok büyük bir risk olur. Böyle bir proje, bu kadar kritik bir aşamada... Yanlış kulağa fısıldanmış bir söz projeyi ticari olarak mahveder. Ayrıca meslek deneyimin yok, değil mi?”

Önündeki olası geleceği bir an görüp sonra da kaybetmek Donna’nın umut volkanını harekete geçirdi, sözcükler lavla birlikte akan kayalar gibi birbirinin üzerine yuvarlanıyordu. Gençler kulübünde karaoke ödülleri, herkese göre harika bir dansçı, Romeo ve Juliet’i çok iyi okuması. Adam okulların gençlerin istek sularını bu tür ateşli dramalarla bulandırmaktan daha iyi şeyler yapacağını düşünmüştü ama yanılıyordu. Şu öğretmenler, tıpkı sorumlulukları altında olanlar gibi hiç ders almazlardı. Çocuklar Birinci Dünya Savaşı’nın nedenlerini özümseyebilirlerdi ama klişelerin gerçekliği yansıttıkları için bu biçime girdiğini asla kavrayamazlardı. Bildiğin şeytan daha iyi. Yabancılardan bir şey alma.

Hevesli ifadesine bakılacak olursa bu uyarılar Donna Doyle’un bir kulağından girip öbür kulağından çıkmıştı. Adam sırıttı ve “Tamam! Beni ikna ettin!” dedi. Başını eğerek kıza baktı. Sesi artık gizli bir işbirliği yapıyorlarmış gibi çıkıyordu. “Peki ama sır tutabilir misin?”

Kız hayatı buna bağlıymış gibi başını salladı. Gerçekten hayatının buna bağlı olduğunu bilemezdi. Koyu mavi gözleri parlayarak “Evet, tabii” dedi. Dudakları aralanmıştı, küçük pembe dili dudaklarının arasında hafifçe oynuyordu. Adam kızın ağzının kuruduğunu biliyordu. Tam tersi bir olayın yaşandığı başka delikleri olduğunu da biliyordu.

Adamın tartan, değer biçen bakışlarını skoç ve su gibi birbirine karışmış korku ve istekle karşıladı neredeyse, iç çeker gibi, “Acaba...” dedi. “Benimle yarın sabah buluşur musun? Saat dokuzda?”

Bir anlık kaş çatıştan sonra kızın yüzü parladı, gözlerinde kararlılık vardı. “Evet” dedi, okulu çoktan kafasından atmıştı bile. “Evet, gelebilirim. Nereye?”

“Plaza Oteli’ni biliyor musun?” Artık acele gitmesi gerekiyordu, insanlar etkisini kendi amaçları doğrultusunda kullanabilmek için umarsızca ona doğru gelmeye başlamışlardı.

Kız başını salladı.

“Yeraltında park yeri var. Beamish Sokağı’ndan girersin. Seni orada ikinci katta bekleyeceğim. Kimseye bir şey söyleme, tamam mı? Annene, babana, en yakın arkadaşına, hatta köpeğine bile söyleme.” Kız kıkırdadı. “Bunu yapabilir misin?” Vance ona bir televizyon profesyonelinin tuhaf bir biçimde samimi gelen bakışıyla baktı: Aklından sorunu olanları haber spikerlerinin onlara âşık olduğuna ikna eden bakışıyla.

“İkinci kat. Saat dokuz.” Donna sıkıcı yaşamından uzaklaşma şansını kaçırmamaya kararlı bir biçimde teyit etti. Hafta sonunda aynı sıkıcılık için ağlayıp bağıracağını, yalvaracağını! nereden bilebilirdi ki? Sıkıcı yaşam için ölümsüz ruhundan geri kalanları vermeye hazır olacaktı. Ama o sırada biri ona bunu söylemiş olsa bile anlayamazdı. O sırada adamın önerdiğinin şaşkınlığı ve hayali bütün dünyasıydı. Daha güzel bir gelecek olabilir miydi?

“Kimseye bir şey söylemek yok, söz mü?”

Donna ciddiyetle, “Söz” dedi. “Ölümü göreyim.”

BİRİNCİ BÖLÜM

Tony Hill yatağa uzanıp ördek yumurtası rengindeki gökyüzünde uzun bir bulut şeridini seyretti. Bu dar bahçeli evi almasına, tuhaf açıları olan çatıdaki yatak odası ve uyuyamadığı zamanlar bakacağı iki tavan penceresi neden olmuştu. Yeni bir ev, yeni bir şehir, yeni bir başlangıç ama sekiz saatliğine bilincinden sıyrılmak gene de zordu.

İyi bir uyku çekememiş olması şaşırtıcı değildi. Bugün hayatının geri kalanının ilk günü, diye hatırlattı kendine, içe çökük mavi gözlerinin çevresinde en iyi arkadaşının bile gülme çizgileri diyemeyeceği kırışıklıklara neden olan alaycı bir gülümsemeyle güldü. Gülme çizgileri oluşacak kadar gülmemişti hiç. Mesleği cinayet olunca da hiçbir zaman bu kadar çok gülmesi mümkün değildi.

İş her zaman kusursuz bir bahane olmuştu kuşkusuz. İki yıl boyunca içişleri adına, ülke çapında eğitimli bir psikolojik profil uzmanları ekibi oluşturmanın yararlı olup olmayacağı konusunda bir fizibilite çalışması yapmıştı. Bu ekip karmaşık vakalarda hızlı hareket etmeyi ve soruşturma ekiplerine yardımcı olmayı amaçlıyordu. Güvenli ruh ve sinir hastalıkları hastanelerinde psikolog olarak çalıştığı yıllar boyunca geliştirdiği bütün klinik ve diplomatik becerileri gerektiren bir iş olmuştu bu.

Bu işle birlikte hastane koğuşlarından kurtulmuş ama başka tehlikelere maruz kalmıştı. Örneğin can sıkıntısı tehlikesi. Bir masanın arkasına ya da sonsuz toplantılara takılıp kalmaktan usanarak, uzaktan bile çok özel olduğu belli olan bir vakayla uğraşma önerisinin çekiciliğine kapılarak elindeki işten uzaklaşmıştı. En korkunç kâbuslarında bile bu vakanın ne kadar istisnai olacağını göremezdi. Bu kadar yıkıcı olacağını da.

Her zaman bilincinin eşiğinde duran, savunmasını indirerek içeri girmeye izin vermesini bekleyen anılardan uzaklaşmak için bir an gözlerini sımsıkı kapadı. Uykusuzluk çekmesinin bir nedeni de buydu. Rüyalarında görebileceği şeyleri düşündüğünde, uyumak ve denetimi bilinçaltına vermek hiç de iyi bir fikir değildi.

Bulut ağır hareket eden bir balık gibi gözden kayboldu, Tony yataktan çıkarak mutfağa giden merdiveni indi. Kahve makinesine su koydu, orta kısmı dondurucudan aldığı yoğun kokulu çekilmiş kahveyle doldurdu, boş olan üst kısmı kapattı ve ocağın üzerine koydu. Kahve yaptığı her üç sabahtan birinde olduğu gibi gene Carol Jordan’ı düşündü. Olay bittikten sonra hastaneden eve gelince ağır alüminyum İtalyan demliği ona Carol vermişti. “Bir süre kafeye gidemeyeceksin” demişti. “Böylece evde doğru dürüst bir espresso yapabilirsin bununla.”

Carol’ı görmeyeli aylar olmuştu. Carol’ın terfisini kutlama fırsatını bile değerlendirmemişlerdi, bu da ne kadar ayrı düştüklerini gösteriyordu. Önceleri, Tony hastaneden çıktıktan sonra Carol, işinin baş döndürücü hızı ne zaman olanak sağlasa onu ziyarete gelirdi. Yan yana geldiklerinde aralarına bir soruşturmanın girdiğini, onlar için mümkün olabilecek her şeyi engellediğini yavaş yavaş kavramaya başladı her ikisi de. Tony Carol’ın kendisinde gördüklerini yorumlamak için pek çok kişiden daha donanımlı olduğunu biliyordu. İşinin kişiliğine ne kadar nüfuz etmiş olduğunu anladığında onu reddedebilecek birine açılmayı göze alamazdı.

Bunu yapmış olsaydı iş görme yetisinden kuşkuya düşerdi, Çalışamazsa da bu işi yapamazdı. Bu da oluruna bırakamayacağı kadar önemliydi. Tony gerçekten de insanların hayatlarını kurtarmıştı. İşinde iyiydi, olasılıkla en iyisi çünkü karanlık tarafı gerçekten anlıyordu. İşini riske atmak yapabileceği en sorumsuzca iş olurdu, özellikle de yeni kurulan Suçlu Profili Ekibi’nin tüm geleceği onun elindeyken.

Kahve koyarken, bazı insanların özveri olarak gördüğü şey aslında kazançtır, dedi kendi kendine. Son derece iyi olduğu tek şeyi yapmasına izin vermişlerdi ve bunun karşılığında ona para da ödüyorlardı. Yüzünde yorgun bir gülümseme belirdi. Allah’ım, ne kadar şanslıydı.

***

Shaz Bowman insanların neden cinayet işlediğini çok iyi anlıyordu. Onu oraya getiren işle ya da yeni bir şehre taşınmayla değil, Viktorya tarzı evin eski sahibi burayı dairelere dönüştürdüğü zaman su tesisatını kuran sorumsuz tesisatçılarla ilgiliydi bu. İnşaatçılar iyi iş yapmışlar, evin kendine özgü özelliklerini korumuş, geniş odaların güzel oranlarını bozacak bölmelerden kaçınmışlardı. Çıplak gözle bakıldığında, Shaz’ın dairesi sırf kendisine ait bir arka bahçeye açılan pencereli kapılarına kadar kusursuz görünüyordu.

Kötü halıları, kirli banyoları olan öğrenci evlerini yıllarca başkalarıyla paylaştıktan, ardından polis lojmanına, oradan da Batı Londra’da fazla pahalı bir pansiyona geçtikten sonra, Shaz insanın evinden duyacağı gururun çok önemli olup olmadığını sınama şansına sahip olmak istiyordu. Kuzeye taşınmak ona parasının yettiği ilk fırsatı sağlamıştı. Ama işe gitmek için erkenden kalktığı ilk sabah bütün hayalleri suya düştü.

Tam açamadığı gözleriyle, uykulu uykulu ısıyı ayarlamak için suyu yeterince akıtmıştı. Gür akan suyun altında dua eder gibi ellerini başının üstüne kaldırdı. Su sıcakken buz gibi olunca keyif inlemeleri birden çığlığa dönüştü. Suyun altından çıkarken kaydı ve dizini küvete çarptı, polis teşkilatında geçirdiği üç yıla borçlu olduğu bir akıcılıkla küfretti.

Ağzını açamadan, birkaç dakika önce durduğu köşede biriken buhara bakakaldı. Sonra buhar birden yok oldu. Elini dikkatle suyun altına soktu. Sıcaklık olması gerektiği gibi olmuştu tekrar. Yavaş yavaş suyun altına girdi. Bilinçsizce tuttuğu soluğunu bırakarak şampuana uzandı. Su serpintisinin buz gibi iğneleri çıplak omuzlarına indiği sırada kafasını bembeyaz köpüklerle kaplamıştı. Bu kez derin bir iç çekerek şampuan yuttu ve sabahın ses efektlerine bir de öksürük ekledi.

Bu talihsizliğin başka birinin aynı anda banyo suyunu açmasının sonucu olduğunu anlaması uzun sürmedi. Ne de olsa Shaz bir detektifti. Ama bunu anlamak mutsuzluğunu yok etmedi. Yeni bir işin ilk gününde uzun, yatıştırıcı bir duştan sonra kendini sakin hissedeceğine öfkeliydi, sinirleri bozulmuştu, boynundaki kaslar bir baş ağrısının başlamak üzere olduğunu haber veriyordu. Gözüne kaçan şampuandan çok, duygularından kaynaklanan gözyaşlarını yenmeye çalışarak, “Harika” diye homurdandı.

Shaz bir kez daha duşun altına girdi ve musluğu öç alır gibi kapattı, Dişlerini sıkarak, suyu duştan musluğa çevirdi. Artık dinginlik bir seçenek değildi ama yeni işine yüzüne bakılacak bir durumda gitmek için saçlarındaki köpükleri temizlemek zorundaydı. Görüntüsünden endişe etmek zorunda kalmadan sinir bozucu olacaktı zaten.

Küvetin içinde çömelmiş başını suyun altına uzatırken daha önceki coşkulu beklenti haline dönmeye çalıştı. “Bura olduğun için şanslısın, kızım” dedi kendine. “Başvuran bütün mankafaların arasında formu doldurman bile gerekmedi, seçildin. Tek tek seçilmiş, seçkin bir ekip. Bütün o boktan işler, bütün o saçmalıklara gülümseyerek göğüs germek sonunda meyvesini verdi. Kantindeki sorumsuzlar yerlerinde sayıyor, şimdi onlar boka battı. Senin gibi değil, Detektif Shaz Bowman. Suçlu Profili Ekibi Görevlisi Bowman.” Sanki bu kadarı yetmezmiş gibi, içgüdü ve deneyimin kusursuz bileşimi, profil uzmanlarının piri, dizi katiller üzerine son noktayı koyan ders kitabının yazarı Londra ve Oxon’dan mezun olmuş, ünlü Dr. Tony Hill’in yanı başında çalışacaktı. Shaz kahramanlara tapmaya bayılan bir kadın olsaydı, kişisel tanrılar panteonunun en tepesinde Tony Hill olurdu. Her zaman olduğu gibi onun kafasını ütüleme ve sanatını öğrenme fırsatı Shaz’ın memnuniyetle özveride bulunacağı bir şeydi. Ama hiçbir şeyden vazgeçmesi gerekmemiş, fırsat ayağına kadar gelmişti.

Koyu renk kısa saçlarını havluyla kurularken önünde uzanan hayatının en önemli fırsatını düşünmek sinirlerini değilse de öfkesini yatıştırmıştı. Shaz yaşayacağı güne yoğunlaşmaya kendini zorladı. Havluyu umursamazca banyonun bir tarafına atarak aynaya baktı. Yanaklarındaki ve küçük burnunun üzerindeki çilleri görmezden geldi, seksi olmayacak kadar ince dudaklarına aldırmayarak herkesin onda ilk fark ettiği özellik üzerinde yoğunlaştı.

Gözleri olağanüstüydü. Koyu mavi iris tabakasında bir safirin kesme yüzleri gibi ışığı yakalamaya çalışan yoğun, daha açık bir tonda çizgiler vardı.

Sorgulama sırasında karşı konulmazdı. Bu yoğun mavi bakış insanların üzerine yapışkan gibi sabitleniyordu. Shaz son amirinin bundan çok rahatsız olduğunu, vardiyanın çaylağı şöyle dursun deneyimli bir polis memurunda bile dikkate değer olan bir tutuklama ve gözaltı siciline rağmen onu sepetleme fikrinden hoşlandığını hissediyordu.

Yeni amiriyle yalnızca bir kez karşılaşmıştı. Nedense Tony Hill’in kolayca etkilenecek biri olduğunu sanmıyordu. Bu soğuk mavi savunmanın ardına sızabilirse neler göreceğini kim bilebilirdi ki? Shaz bir endişe ürpermesiyle aynanın önünden çekilip başparmağının tırnağını kemirdi.

***

Başdetektif Carol Jordan fotokopiden orijinal kâğıdı çıkardı, çıkan kopyayı aldı ve erkenden gelen iki polis memuruna “Günaydın çocuklar”dan daha açıklayıcı bir şey söylemeden açık bölmeler halinde düzenlenmiş bürosuna girdi. Memurların onu etkilemeye çalıştıkları için bu erken saatte geldiklerini düşünüyordu. Zavallı oğlanlar.

Kapısını arkasından sıkıca kapattı ve masasına geçti. Orijinal suç raporu gece dosyasına, dosya da masasının üzerine gitti. Fotokopiyi, masasının üzerinde durmadığı zamanlar evrak çantasında bulunan bir dosyanın içindeki benzer dört belgenin yanına koydu. Beş kritik bir sayı, diye düşündü. Harekete geçme zamanı geldi. Saatine baktı. Ama henüz değil.

Artık masasının üzerinde kalabalık yaratan tek iş İçişleri’nden gelen uzun bir yazıydı. Tarantino’yu bile sıkıcı kılacak kuru sivil hizmet diliyle Suçlu Profili Ekibi’nin resmi olarak kurulduğunu açıklıyordu. “Paul Bishop’ın gözetiminde olan ekip içişleri klinik psikoloğu ve profil uzmanı Dr. Tony Hill tarafından yönetilecektir. İlk başta ekip İçişleri kurallarıyla Dr. Hill ve Paul Bishop’ın yöneticiliğinde çalışacak altı deneyimli detektiften oluşacaktır.”

Carol içini çekti. “Bu ben olabilirdim. Ah, evet, ben olabilirdim” diye şarkı söyledi yavaşça. Resmi olarak davet edilmemişti. Ama yapması gereken tek şeyin istemek olduğunu biliyordu. Tony Hill onun ekibinde yer almasını istemişti. Carol’ı çalışmasına yakından tanık olmuş ve yeni ekibin etkili olma için doğru düşünce tarzına sahip olduğunu ona birçok kereler söylemişti. Ama bu kadar basit değildi. Üzerinde birlikte çalıştıkları vaka ikisi için de zor olmasının yanı sıra kişisel olarak yıkıcı olmuştu. Ve Carol’ın Tony Hill’e karşı duyguları da hâlâ o kadar karmaşıktı ki, birincisi kadar duygusal açıdan tüketici, zihinsel açıdan zorlayıcı olabilecek başka vakalarda onun sağ kolu olma düşüncesi Carol’ı rahatsız ediyordu.

Bununla birlikte istek de duymuştu. Sonra bu ortaya çıkmıştı. Yeni kurulan bir ekipte erken bir terfi Carol’ın kaçırmayı göze alamayacağı bir fırsattı.

Kaderin bir cilvesi sonucu, bu fırsat aynı dizi cinayetler katili avından kaynaklanmıştı. Tony Hill’in yardımına başvurma ve Carol’ı irtibat subayı olarak atama cesaretini gösteren John Brandon, Bradfield’da Komiser Yardımcısı’ydı.

Yeni ekibe başkomiser olarak atanınca Carol’ı da yanında istemişti. Zamanlaması daha iyi olamazdı, diye düşündü Carol, engellemek istemesine karşın belli belirsiz bir pişmanlık duymadan edemedi. Ayağa kalktı, üç adımda pencerenin yanına gidip aşağıdaki doklarda kendi işleriyle meşgul insanları izledi.

Carol ilk olarak Londra’da teşkilata girmiş, sonra Bradfield Metropolitan Polisi’ne geçmişti. Her ikisi de şehir içi suç oranının pompaladığı adrenalin seviyesi yüksek görevlerdi. Ama artık Doğu Yorkshire Polisi’nde İngiltere’nin kenarındaydı. Kardeşi Michael’ın alayla belirttiği gibi orada teşkilatın kısa adı geleneksel Yorkshire “Eyo” selamıyla neredeyse tıpatıp aynıydı. Burada görevleri arasında cinayet araştırmaları, otomobilden açılan ateşler, gangster savaşları, soygunlar ve tehlikeli uyuşturucu satışları yoktu.

Doğu Yorkshire’ın kasaba ve köylerinde suç eksik değildi. Ama düşük ölçekliydi. Carol’ın çavuşları ve müfettişleri Holm, Traskham ve onun olduğu Kuzey Denizi Seaford limanı gibi küçük şehirlerde bile bunlarla kolayca başa çıkabiliyordu. Carol’ın altındaki memurlar onun işlerine karışmasını istemiyorlardı. Kaldı ki bir şehir kızı koyun hırsızlığından ne anlardı? Ya da sahte kargo faturalarından? Hepsi çok iyi biliyordu ki, yeni amirleri geldiği zaman kimin yağcılık yaptığını, kimin burnundan kıl aldırmadığını öğrenmeye çalışacağından, başka şeylerle fazla ilgilenemeyecekti. Haklıydılar üstelik.

Carol’ın sandığından daha uzun sürüyordu bu iş ama yavaş yavaş ekibi hakkında kafasında bir fikir oluşmaya başlamıştı. Carol tekrar içini çekerek parmaklarını sarı saçlarında gezdirdi. Zor bir mücadeleydi ve yalnızca Yorkshire erkeklerinin bir kadın yöneticiyi ciddiye alma konusunda yüzyılların koşullanmasına karşı mücadele ettiği için de değil. Carol’ın hırs yüzünden korkunç bir hata yaptığından ve umut vaat eden kariyerini bir çıkmaza soktuğundan endişe etmesi ilk kez olmuyordu.

Omuzlarını silkerek pencereden çekildi, dosyayı evrak çantasından tekrar çıkardı. Profil ekibine girmemeyi seçmiş olabilirdi ama Tony Hill’le birlikte çalışmak ona çoktan birkaç hile öğretmişti. Bir dizi cinayetler katilinin imzasının nasıl bir şey olduğunu biliyordu. Böyle bir katilin izini bulmak için uzmanlardan oluşan bir ekibe ihtiyaç duymayacağını umuyordu yalnızca.

***

Çift kapılardan biri diğerinden bir saniye önce açıldı. İngiltere’deki evlerin ğ78’inde hemen tanınan (en son izleyici araştırmalarına göre) bir yüzü ve çorap reklamlarında modellik edebilecek bacaklarının güzelliğini vurgulayan yüksek topukları olan bir kadın makyaj bölümüne girerek omzunun üzerinden baktı ve “... bu da bana işleyeceğim bir şey vermez, bu yüzden Trevor’a sıradaki ikiyle dördün yerlerini değiştirmesini söyle, tamam mı?” dedi.

Betsy Thome başını sakince sallayarak onun peşinden gitti. Televizyonda çalışan biri olamayacak kadar kendine hakim duruyordu, aralarında gümüş rengi meçler olan koyu renk saçlarına mavi kadifeden bir Alice bandı takmıştı. Bir çoban köpeğinin akıllı gözlerine sahipti. Yarış atı gibi kemikleri ve Cox’un Orange Pippin’in cildine sahip yüzü İngilizlere özgüydü. “Sorun değil” dedi, arkadaşınınki kadar sıcak ve şefkatli bir sesle. Elini deki yazı tahtasına not aldı.

Morgan’la Öğle Vakti programının sunucusu ve izin verilebilen tek yıldızı Micky Morgan, dosdoğru her zaman oturduğu iskemlesine yürüdü. Programı bağımsız kanallarda öğlen yayınlanan iki saatlik bir haber-magazin programıydı. İskemleyi oturdu, bal rengi saçlarını geriye attı ve makyajcı yüzüne bir şeyler sürerken aynada kendisini inceledi. Micky, “Marla, geri dönmüşsün!” diye bağırdı, ses tonu ve gözleri keyiflendiğini gösteriyordu. “Allah’a şükürler olsun. Ülke dışına çıktığından burada olmadığın zaman bana neler yaptıklarını göremeyeceğinden korkuyordum. Bir daha tatile çıkmanı kesinlikle yasaklıyorum!”

Marla gülümsedi. “Ağzından bal akıyor, Micky.”

Betsy aynanın yanındaki tezgâhın üzerine tünerken, “Ora bunun için para veriyorlar” dedi.

Marla’nın cildine fondöten sürdüğü sırada Micky dişlerini sıkarak, “Bugünlerde iyi eleman bulmak zor” dedi. “Sağ şakağımda sivilce çıkıyor” diye de ekledi.

Marla, “Âdet mi göreceksin?” diye sordu.

Betsy sözcükleri yaya yaya, “Bunu bir kilometre öteden anlayan tek insanın ben olduğumu sanıyordum” dedi.

Marla dalgınca, tamamen işine konsantre olarak, “Ciltten dolayı. Esnekliği değişir” dedi.

Micky, “Talking Point” dedi. “Tekrarlasana, Bets.” Konsantre olmak için gözlerini kapayınca Marla göz kapaklarında çalışma fırsatını buldu.

Betsy yazı tahtasına baktı. “Bir bakanın daha yanlış yatakta bulunduğuna ilişkin son haberlere bakınca, ‘Kadınları metres olmaya iten şey nedir?’ diye soruyoruz.” Micky dikkatle dinlerken konukları okudu. Son konuğa gelince gülümsedi. “Bundan hoşlanacaksın: Dorien Simmonds, en sevdiğin yazar. Profesyonel metres, bir metres olmanın yalnızca müthiş bir eğlence değil, sıkıcı sevişmelere katlanmak zorunda kalan bütün evli kadınlara toplumsal bir hizmet de olduğunu savunuyor.”

Micky kıkırdadı. “Müthiş. Sevgili Dorien. Başka bir şey var mı, Dorien’in kitabının satması için yapmayacağı bir şey var mı?”

Marla, “Kıskanç bir kadın yalnızca” dedi. “Dudaklar lütfen, Micky.” Betsy yumuşak bir sesle, “Kıskanç mı?” diye sordu.

“Dorien Simmonds’ın Micky’ninki gibi bir kocası olsaydı metres bayrağını dalgalandırıyor olmazdı” dedi Marla. “Jacko gibi bir avı asla yakalamayacağı için hasta oluyor. Ayrıca kim olmaz ki?”

Micky, “Hımm” dedi.

Betsy onunla aynı fikirdeydi. O da “Hımmm” dedi.

Micky Morgan ve Jacko Vance’in ulusun bilincine balık ve patates kızartması ya da Lennon ve McCartney gibi kazınması için popülerlik makinesinin yıllarca çalışması gerekmişti. Reyting cennetinde yapılan iki ünlünün evliliği asla bozulamazdı. Dedikodu yazarları bile denemekten vazgeçmişti.

Kaderin garip bir cilvesiyle, onları bir araya getiren gazete dedikodusu korkusu olmuştu. Betsy ile tanışmak, Micky’ni hayatını tam kariyerinde yükselmeye başlamışken kökünden değiştirmişti. Micky kadar hızlı ve çabuk tırmanmak büyük kıskançlık duyanlardan hakları olduğuna inandıkları sahne ışıklarından dışlanan rakiplerine kadar çeşitlilik gösteren ilginç bir düşman grubu kazanmak demekti. Micky’nin profesyonel yaşamında pek hata olmadığı için de özel yaşamına yönelmişlere Seksenlerin başında lezbiyen şıklığı henüz icat edilmemişti. Kadınlar için, erkeklerden de fazla, eşcinsel olmak idama giden en hızlı yollardan biriydi hâlâ. Betsy’ye âşık olup heteroseksüel hayatını terk ettikten sonraki birkaç ay Micky avlanan hayvanların neler hissettiğini anladı.

Çözümü radikal ve çok başarılı oldu. Micky bunun için Jacko’ya çok şey borçluydu. Ona sahip olduğu için çok şanslıydı ve hâlâ da şanslıydı, makyaj aynasındaki görüntüsüne onaylayarak bakarken bunları düşündü.

Mükemmel.

***

Tony Hill eliyle tek tek seçtiği ekibe bakıp bir an üzüntü duydu. Bu yeni dünyaya gözlerini dört açmış olarak girdiklerini düşünmüşlerdi. Polisler kendilerini asla masum insanlar olarak görmez. Bunun için sokaklarda fazla zaman geçirmişlerdir. Sokaklarda her şeyi gördüklerine, her şeyi yaşadıklarına inanırlara Tony, gece yarısı çığlıkla uyanıp dua etmelerine neden olacak akla gelmez dehşetleri bildiklerini sanan yarım düzine polisi eğitmek için buradaydı. Onlar bağışlanmak için değil iyileşmek için dua ederlerdi. Tony onlar ne düşünürse düşünsün Suçlu Profili Ekibi’ne başvurdukları zaman hiçbirinin tam olarak bilgi sahibi olmadığını çok iyi biliyordu.

Belki Paul Bishop dışında hiçbiri. İçişleri profil çıkarma projesine yeşil ışık yaktığı zaman Tony isteyebileceği her tür yardımı istemiş ve polis şefinin üstlendiği görevin ciddiyetini bilen biri olduğundan emin olmuştu. Paul Bishop’ın adını politikacıların önünde inatçı bir katırın önüne konulan havuç gibi sallamış, onlara Paul’ün kameraların önünde ne kadar iyi göründüğünü hatırlatmıştı. O zaman bile Londra’nın alaycı politikacılarının Tecavüzcü Railcard ve Metroland Canisi adını taktıkları katiller için başarılı operasyonların başında olan bir adama saygı göstermeleri için uzun süre uğraşması gerekmişti. Bu soruşturmalardan sonra Paul’ün önündeki kâbusları tam olarak bildiğinden Tony’nin hiç kuşkusu yoktu.

Öte yandan ödüller olağanüstüydü. Bir sonuç alındığı zaman, birini gerçekten yakaladıkları zaman polisler hiç yaşamadıkları bir doyum yaşardı. Çabalarının bir katilin içeri tıkılmasına yardımcı olduğunu bilmek güçlü bir duyguydu.

Meslektaşlarının izleyeceği doğru yolu aydınlattığı için ne kadar çok hayatın kurtulduğunu bilmek daha da tatmin ediciydi. Saldırganın daha önce yaptıklarını bilmenin verdiği huzursuzluğuna karşın canlandırıcı bir duyguydu. Tony bu doyumu bir biçimde ekibe de aktarmak zorundaydı.

Şimdi Paul Bishop konuşuyor, ekibe kendisiyle Tony’nin hazırladığı eğitim programını anlatıyordu. “Sizi profil çıkarma süreci konusunda eğitecek, bu beceriyi kendi başınıza geliştirmeye başlamak için ihtiyaç duyduğunuz temel bilgileri vereceğiz” dedi. Kaçınılmaz olarak yüzeysel ama temel bilgileri içeren hızlı bir psikoloji kursuydu bu. Akıllı seçim yapmışlarsa çırakları kendi tercih ettikleri yönlere giderek bilgi edinmeye devam edecek, başka uzmanları keşfedecek, profil çıkarma konusunda onları ilgilendiren özel alanlarda uzmanlık geliştireceklerdi.

Tony yeni meslektaşlarını inceledi. Hepsi detektif eğitimli, biri dışında hepsi mezundu. Bir çavuş ve ikisi kadın olmak üzere beş polis memuru. İstekli gözler, not defterleri açık, kalemler elde. Akıllıydılar, bu açıktı. Burada iyi iş çıkarır ve ekip de başarılı olursa buradan alacakları güçle yükselebileceklerini biliyorlardı.

Tony onları incelemeyi sürdürdü. Bir parçası Carol Jordan’ın da onların arasında olmasını, keskin gözlemleriyle akı çözümlemelerini paylaşmasını, kasveti dağıtmak için zaman zaman bir espri patlatmasını istiyordu. Ama mantıklı zihni böyle bir karmaşa olmadan da yeterince sorunu olacağını biliyordu.

Tony ekipten kimin Carol’ın yeteneklerini özlettirmeye bir yıldız olacağı konusunda bahse girmiş olsa, gözleri soğuk bir ateşle parlayan tek kişiye yönelirdi. Sharon Bowman. En iyi avcılar gibi Sharon da gerekirse cinayet işlerdi.

Tıpkı kendisinin de yaptığı gibi.

Tony bu düşünceyi kafasından kovarak Paul’ün konuşmasına yoğunlaşıp işareti bekledi. Paul başını sallayınca Tony onun bıraktığı yerden hemen devam etti. “FBI, adamlarını saldırgan profili çıkarma konusunda eğitmek için iki yıl harcadı” dedi kasten soğukkanlı bir rahatlıkla iskemlesinde arkaya yaslanırken. “Biz burada daha farklı çalışacağız.” Sesinde hafif bir keskinlik. “Altı hafta içinde ilk olayımızı ele alacağız. Üç içinde İçişleri bizden tam bir olay raporu bekliyor. Bu çerçeve içinde bir teori dağını özümseyecek, kolunuz uzunluğunda bir protokol dizisini öğrenecek, ekip için özel olarak yazdırdığım bilgisayar programıyla tanışacak ve biz klinikçilerin dediği gibi aramızda kimin tamamen bombok olduğunu anlama içgüdüsü geliştireceksiniz.” Ciddi yüzlere beklenmedik bir biçimde pırıltı geldi. “Sorusu olan var mı?”

“İstifa etmek için çok mu geç kaldım?” Bowman’ın elektrikli gözleri sesinde olmayan bir mizahla parlıyordu.

“Kabul edecekleri tek istifa, patologların verdiği ölüm raporudur.” Alaycı cevap Simon McNeill’dan gelmişti. Glasgow Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nden mezun oldu, Stratholyd polisiyle dört yıl çalıştı, diye hatırlattı kendine Tony. Böylece fazla çaba harcamadan adları ve özellikleri hatırlayabildiğine bir kez daha ikna oldu.

“Doğru” dedi.

Gruptan başka bir ses, “Ya delilik?” diye sordu.

Tony ona, “Elimizden kurtulabilmen için fazlasıyla yararlı bir araç” dedi. “Aslında bu konuyu açtığına memnun oldum, Sharon. Bu bana ilk gün konuşmak istediğim konuya mükemmel bir giriş sağladı.” Gözleri ekip üzerinde dolaşıyor, kendi ciddiliğinin her yüzde yansıdığını görmeyi bekliyordu. Hangi kişilik ve davranışın uygunsa onu üstlenmeye alışkın bir insan olarak ekibini yönlendirmenin bu kadar kolay olmasına şaşırmamış olması gerekirdi ama şaşırmıştı. İşini doğru dürüst yaparsa birkaç ay içinde başarılı olmak çok zor olmayacaktı.

Ekip konsantrasyonu sağlayınca iskemlesinin kolundaki küçük masaya dosyasını koydu. “Yalnızlık” dedi. “Yabancılaşma. Başa çıkması en zor şeyler. İnsanoğlu, toplu halde yaşamayı sever. Biz sürü hayvanlarıyız. Yığınlar halinde avlanır, yığınlar halinde eğleniriz. İnsani ilişkileri bir insanın elinden alın, bakın davranışları nasıl bozulur. Bu konuda daha sonraki ay ve yıllarda çok şey öğreneceksiniz.” Artık onların ilgisini çekmişti. Öldürücü darbenin zamanı gelmişti.

“Dizi suç saldırganlarından söz etmiyorum. Sizden söz ediyorum. Hepiniz detektiflik deneyimi olan polislersiniz. Başarılı polislersiniz, uygunsunuz, sistemin sizin yararınıza çalışmasını sağlamışsınız. Bu yüzden buradasınız. Ekip çalışmasına alışkınsınız, sizi destekleyen sisteme alışkınsınız. Sonuç aldığınızda zaferi kutlamak için her zaman birlikte içki içebileceğiniz bir ekibiniz oldu. Her şey mahvolduğu zaman aynı ekip gelip sizinle birlikte üzüntü çekti. Biraz aileye benziyor, yalnızca canınızı çıkaran ağabeyi ve ne zaman evleneceğinizi soran teyzesi olmayan bir aile bu.” Onaylarını aldığını gösteren baş sallamaları ve yüzlerdeki ifadelere dikkat etti. Beklediği gibi bu onaylar daha çok erkeklerden gelmişti.

Bir an durduktan sonra öne eğildi. “Toplu olarak bundan mahrumsunuz artık. Aileleriniz öldü, artık asla, asla eve gidemezsiniz. Sahip olduğunuz tek ev bu, tek aileniz bu.” Artık onları avcunun içine almıştı. Bowman’ın kaşları şaşkınlıkla kalkmıştı ama bunun dışında hiçbirinin kılı kıpırdamıyordu.

“En iyi profil uzmanlarının dizi cinayet katilleriyle herhalde insan ırkının geri kalanından daha fazla ortak yanı vardır. Çünkü katiller de çok iyi profil uzmanları olmak zorundadır. Bir katil kurbanlarının profilini çıkarır. İnsan dolu bir alışveriş bölgesinde kurban olacak bir kişiyi nasıl seçeceğini öğrenmeli zorundadır. Yanlış insanı seçerse elveda, Viyana. Bu yüzden hata yapma lüksüne bizden daha fazla sahip değildir. Bizim gibi oluşturulmuş ölçütlere göre bilinçli olarak sınıflama yapar ama yavaş yavaş, eğer iyiyse, bir içgüdü geliştirir. Sizin de bu kadarı iyi olmanızı istiyorum.”

Zihnine istemediği görüntüler üşüşünce bir an kusursuz denetimini yitirdi.

En iyisiydi, artık bunu biliyordu. Ama bunu öğrenmek için yüksek bir bedel ödemişti. Bedeli tekrar ödemek zorunda kalacağı düşüncesi içkili olmadığı sürece reddetmeyi becerdiği bir şeydi. Tony’nin bir yıldır çok az içki içmesi rastlantı değildi.

Kendini toplayan Tony boğazını temizledi ve iskemlesinde doğruldu. “Çok geçmeden yaşamlarınız değişecek. Öncelikleriniz deprem görmüş Los Angeles gibi yer değiştirecek. İnanın bana, günlerinizi ve gecelerinizi öldürmeye programlanmış bir zihnin içine girmek için harcadığınız zaman, birden eskide önemli görünen bir sürü şeyin bütünüyle önemini yitirdiğini göreceksiniz. Son altı ayda hükümetten daha çok insanı kayıtlardan silmiş bir insanın faaliyetleri üzerinde yoğunlaşmışken işsizlik rakamlarıyla uğraşmak zordur.” Alaycı gülümsemesi ekibin son birkaç dakikadır gerilmiş kaslarını gevşetmesini sağladı!

“Bu tür bir iş yapmamış olan insanlar nasıl olduğunu bilemezler. Her gün bulguları gözden geçirerek son kırk yedi kez gözden kaçırdığınız o ipucunu ararsınız. Sıcak ipuçlarınızın bile o anki yüreği kadar soğumasını umutsuzlukla seyredersiniz. Katili gören ama onun hakkında hiçbir şey hatırlamayan tanığı sarsmak istersiniz, çünkü kimse ona üç ay önce bir gece benzin istasyonunda gördüğü, otomobiline benzin dolduran insanlardan birinin dizi cinayetler katili olacağını önceden söylememiştir. Saçmasapan işler yaptıklarını düşünen bazı detektifler sizin hayatınızın da onunki kadar berbat olması gerektiğini anlayamaz, bu yüzden sizden umut bekleyen kocalar, eşler, sevgililer, çocuklar, ana babalar, kardeşlere telefon numaranızı verir. Bu da yetmezmiş gibi medya tepenize binmiştir. Sonra katil bir cinayet daha işler.”

Oxford bursuyla Liverpool’un siyah gettosundan çıkan Leon Jackson bir sigara yaktı. Çakmağının sesi diğer iki tiryakinin de sigaralarına uzanmasına neden oldu. Bir kolunu iskemlenin arkasına atarak, “Temiz görünüyor” dedi. Tony hafif bir üzüntü duymadan edemedi. Ne kadar sert olurlarsa düşüş o kadar büyük olurdu.

Tony, “Kuzey Buz Denizi gibi” dedi. “Peki, Teşkilat’ın dışındaki insanlar sizi böyle görür. Ya eski meslektaşlarınız? Geride bıraktıklarınız karşınıza çıkınca, inanın bana, biraz tuhaflaşmışsınız gibi bakmaya başlarlar size. Artık ekipten değilsinizdir ve cüzamlı gibi sizden kaçınmaya başlarlar. Bir olay üzerinde çalışırken âdeta yabancı bir ortamda olacaksınız ve orada sizin olay üzerinde çalışmanızı istemeyen insanlar olacak. Kaçınılmaz olarak.” Tekrar öne eğilerek anıların ürpertici rüzgârına karşı omuzlarını büzdü. “Bunu size söylemekten ve hissettirmekten de korkmayacaklar.”

Tony, Leon’un alaycı gülümsemesinde üstünlük okudu. Siyah olduğu için, diye düşündü. Leon herhalde bunu yeterince tatmıştı ve dolayısıyla reddedilmek onu korkutmazdı. Anlamadığı tek şey, âmirlerinin bir siyah başarı hikâyesine ihtiyaçları olduğuydu. Kültürü kontrol eden polislere bunu açıkça söylemişlerdi, bu yüzden kimsenin Leon’u fazla zorlamamış olma şansı yüksekti. “İşler boktanlaştığında üstlerinizin arkanızda olacağını sanmayın” diye devam etti Tony. “Olmaz. Sizi iki gün severler, baş ağrılarını yok etmediğiniz zaman da sizden nefret ederler. Dizi saldırganlıkları çözmek ne kadar uzarsa, durum o kadar kötü olur. Öbür detektifler de sizden kaçar, çünkü sizde başarısızlık denilen bulaşıcı bir hastalık vardır. Gerçek orada olabilir ama siz bu gerçeği bulamamışsınızdır ve bulana kadar da cüzamlı gibi olursunuz.”

Son anda aklına gelmiş gibi, “Ha, bu arada” diye ekledi, “sıkı çalışmanız sayesinde orospu çocuğunu enseledikleri zaman da sizi partiye davet etmeyeceklerdir.”

Sessizlik o kadar yoğundu ki, Leon’un sigarasını içine çekme sesini duyabiliyordu. Ayağa kalktı ve siyah saçlarını alnından geriye itti. “Herhalde abarttığımı düşünüyorsunuz. İnanın bana, bu işin kendinizi ne kadar kötü hissetmenize neden olacağını ancak yüzeysel olarak anlattım. Bu işin size göre olmadığını hissediyorsanız, kararınızla ilgili şüpheleriniz varsa, şu an çekip gidebilirsiniz. Kimse sizi kınamaz. Suç yok, utanç yok. Amir Bishop’la konuşmanız yeterli olacaktır.” Saatine baktı. “Kahve molası. On dakika.”

Dosyasını eline aldı ve ekip iskemlelerini geriye iterek kapıya yönelirken kasten onlara bakmadı. Teşkilatın kendi adamlarının konaklaması için homurdanarak verdiği üç odadan büyüğü olan kahve bölümüne gittiler. Tony sonunda başını kaldırdığında Shaz Bowman’ın kapının kenarına yaslanmış beklediğini gördü.

“Bir şey mi var, Sharon?” diye sordu.

Shaz, “Bana Sharon denmesinden nefret ederim” dedi. “Karşılık almak isteyenler Shaz demek zorundadır. Böyle köpek muamelesine yalnızca profil uzmanlarının maruz kalmadığını söylemek istedim yalnızca. Söylediklerinizde, kadınların bu her zaman karşılaştıklarından daha kötü bir şey görünmüyor.”

Tony ister istemez Carol Jordan’ı düşünerek, “Bunu bana söylemişlerdi” dedi. “Bu doğruysa, oyunda epeyce öne geçmek gerekiyor.”

Shaz sırıttı ve dayandığı duvardan tatmin olarak uzaklaştı. “Bak da gör” diyerek döndü ve kapıdan bir yaban kedisinin sessizliği ve çevikliğiyle çıktı.

***

Jacko Vance açılıp kapanan masaya yaslanarak kaşlarını açtı. Açık ajandayı gösterdi. “Görüyor musun, Bill? Pazar günü yarım maraton koşmak zorundayım. Bundan sonra da Pazartesi ve Salı günü film çekiyoruz, Perşembe akşamı Lincoln’de bir kulüp açılış yapıyorum... Bu arada, buna sen de geliyorsun, değil mi?” Bill başını sallayınca Jacko devam etti. “Çarşamba arka arkaya toplantılarım var ve gönüllü işim için Northumberland’a dönmek zorundayım. Onları nereye sıkıştıracağımızı hâlâ anlamış değilim.” İçini çekerek prodüksiyon karavanının çizgili kumaştan rahatsız sedirine yaslandı.

Yapımcısı sakin bir sesle, mutfakta yaptığı iki kahveye kaymağı alınmış süt koyarken, “Tam da böyle, Jacko” dedi. Bill Ritchie, Vance’in Ziyaretleri programını o kadar uzun zamandır yapıyordu ki, bir kez karar verdiğinde yıldızının fikrini değiştirmeye çalışmanın pek yararı olmadığını öğrenmişti. Ama bu kez patronlarının baskısı altındaydı. “Bu kısa belgesel film seni meşgul göstermek, ‘İşte bu müthiş adam, profesyonel yaşamı zaten çok yoğunken hayır işleri için çalışacak zaman bulabiliyor, peki siz neden bulamıyorsunuz?’ demek için yapılıyor.” Kahveleri masaya koydu.

“Kusura bakma, Bill ama anlamış değilim.” Jacko kahvesini alarak sıcaklığına yüzünü buruşturdu. Fincanı hemen masaya geri koydu. “Buraya ne zaman doğru dürüst bir kahve makinesi alacağız?”

Bill alaycı bir kaş çatışla, “Bana kalırsa hiçbir zaman” dedi. “Kötü kahve yaptığın işten başını kaldırmanın tek yolu.”

Jacko başını pişmanlıkla iki yana salladı, fena yakalandığını kabul etmek zorundaydı. “Tamam. Ama gene de yapmayacağım. Birincisi, ensemde bir kamera ekibinin dolaşmasını istemiyorum, zaten yeterince kamera var. İkincisi, prime- time izleyicilerine gösteri yapmak için hayır işlerinde bulunmuyorum. Üçüncüsü, gecelerimi birlikte geçirdiğim zavallı hasta orospu çocukları, bir deri bir kemik boğazlarından el kamerası tutulmasına ihtiyaç duymayan ölümcül hastalar. Memnuniyetle başka bir şey yapabilirim, belki Micky ile bir şey ama sırf izleyicilere suçluluk duyurtarak birkaç bin papel daha tırtıklayabilmek için birlikte çalıştığım insanların sömürülmesine izin veremem.”

Bill ellerini teslim olmuş gibi havaya kaldırdı. “Bana hava hoş. Bunu onlara sen mi söylemek istersin, ben mi söyleyeyim?”

“Sen yapar mısın, Bill? Beni pis bir işten kurtarmış olursun.” Jacko’nun gülümsemesi kopkoyu bir bulutun arasına sızan güneş ışığı kadar parlaktı, ilk buluşmadan bir saat önce kadar vaatkârdı. İzleyicilerinin belleğinde iyice yer etmişti, kadınların kocalarıyla daha büyük bir keyifle sevişmesine neden oluyordu, çünkü Jacko’nun seksi davetkâr gözleri ve öpülesi ağzı onların göz kapaklarının arasında uçuşuyordu. Ergenlik çağındaki kızlar belli belirsiz erotik özlemlerinin birden bire ortaya odaklandığını görüyorlardı. Yaşlı kadınlar duygularını ona bağlamadan ona bayılıyorlardı.

Erkekler de ondan hoşlanıyordu ama onu seksi buldukları için değil. Erkekler Jacko Vance’i, her şeye rağmen onlardan biri olduğu için seviyorlardı, İngiliz, Commonwealth ve Alpa altın madalyalı ve dünya cirit rekorunun sahibiydi.

Olimpiyat birinciliğini kazanması onu arka sayfaların biricik konusu yapmıştı. Sonra bir gece, Gateshead’deki bir atletizm toplantısından dönerken Jacko, A1 yolunda yoğun bir sisin içine girdi. Giren tek kişi de o değildi.

Sabah gazete bültenleri zincirleme kazada yirmi yedi ile otuz beş arasında otomobil olduğunu duyurdular. Ne var ki en büyük haber altı ölü olması değildi. En büyük haber İngiltere’nin altın madalyalı atleti Jacko Vance’in trajik kahramanlığıydı. İlk darbede üç kaburgasının kırılmasına ve kanaması olmasına karşın Jacko akordeon gibi olmuş otomobilinden sürünerek çıkmış ve patlamadan birkaç saniye önce bir otomobilin arkasından iki çocuğu çıkarmıştı. Onları sert omuzlarının üstüne yerleştirerek kendi otomobilinin arkasına koymuş ve kasanın arasına sıkışan bir kamyon sürücüsünü kurtarmaya gitmişti.

Gerilen metalin gıcırdaması, kamyonun üzerinde baskı arttıkça ve tavan çöktükçe bir çığlığa dönüştü. Sürücünün şansı yoktu. Jacko Vance da içeriye soktuğu kolunu alamadı. İtfaiyecilerin onu etini ezen ve kemiklerini ortaya çıkaran metallerin arasından çıkarması üç korkunç saat sürdü. Daha da kötüsü, adam bütün bu sürenin büyük kısmında kendindeydi. Eğitimli adetler engelden atlamanın ne demek olduğunu bilirdi.

Bu George Cross haberi doktorlar ilk takma kolunu taktıktan sonra geldi. Bir düzine yıldır hayatının merkezi olan bir hayalin yanında küçük bir avuntuydu bu. Ama üzüntü onun doğal zekâsını bulandırmadı. Medyanın nasıl üstüne düşeceğini biliyordu. Avrupa unvanını almak için ilk girişiminde yazdıkları başlıkları hatırlayarak hâlâ acı çekiyordu. Daha bir gün önce KALPLERİN JACK’i olan adamın yüreğine saplanan en ince bıçak JACK DÜMDÜZ OLDU! olmuştu.

Zaferini hemen vurgulaması gerektiğini biliyordu, yoksa çok geçmeden dünün kahramanı olur, “Şimdi Neredeler?” sütununa düşerdi. Biraz yardım için birilerini aradı, Bill Ritchie ile tanışıklığından yararlandı ve kürsüye çıkması gereken Olimpiyatlar’da yorumcu oldu. Bir başlangıç olmuştu bu. Aynı zamanda da hayır işleri için çalışan yorulmak bilmez bir adam, ününün kendisinden daha az şanslı insanlara yardım etmesinin önüne geçmesine asla izin vermeyecek bir kişi olarak tanınmak için çalışmaya devam etti.

Şimdi onu silmeye bu kadar hazır bütün o aptallardan daha büyüktü. Kurbanlarından bazılarının soğukkanlılıkla dizlerinin kesildiğini hâlâ anlamadığı acımasız bir operasyonla spor sunucuları arasında hemen bir numara olmuştu. Bu rolü iyice sağlamlaştırdıktan sonra üç yıldır sürdürdüğü yüksek reytingli bir sohbet programını sunmaya başladı. Dördüncü yılda reyting sıralamasında üçüncü sıraya düşünce formatı değiştirip Vance’in Ziyaretleri programını hazırladı.

Program kendiliğinden olduğunu iddia ediyordu.

Jacko’nun halkla ilişkilerinin “sıradan hayatlar süren sıradan insanlar” dediği insanların arasına girmesi önceden planlanmış bir kraliyet ziyareti kadar planlanıyordu ama buna eşlik eden insanlar planlı değildi. Yoksa Windsor malikânesinden daha büyük kalabalıkları çekmiş olurdu. Özellikle de yanında eşi varsa.

Gene de bunlar yeterli değildi.

***

Carol kahveleri getirdi. Bu, rütbesinden kaynaklanan bir ayrıcalıktı. Amirleriyle yapacakları toplantıyı atlatmak için kimsenin üç KitKat’a ihtiyaç duymayacağını düşünerek çikolatalı bisküvi almamayı düşündü. Ama yanlış anlaşılacağını bildiği için sırıtarak parayı ödedi. Adamlarına, dikkatle seçtiği, plastik palmiyelerle kantinin geri kalanından ayrılan sakin bir köşe gösterdi. Detektif Çavuş Tommy Taylor, Detektif Lee Whitbread ve Detektif Di Earnshaw onu zekâları ve kararlılıklarıyla etkilemişlerdi. Yanıldığı ortaya çıkabilirdi ama bu üç polis Seaford Merkez’inden yaptığı özel bir seçimdi.

Bisküvileri üç polise dağıtırken, “Bunun birbirimizi daha iyi tanımak için sosyal bir sohbet olacağını söyleyecek değilim” dedi. Di Earnshaw onu izliyordu, gözleri puding üzerindeki kış üzümleri gibiydi, yeni âmirinin bumburuşuk bir keten takım içinde şık görünmeyi başarmasından nefret ediyordu. Kendi ise bir mağazalar zincirinden aldığı ütülü etek ve ceketiyle hantal görünüyordu.

Tommy hafifçe sırıtarak, “Allah’a şükürler olsun” dedi. “Tetley’s çikolatasının iyi bir ekip için önemini anlamayan yöneticimiz olduğundan endişelenmeye başlamıştım.”

Carol karşılığında alayla gülümsedi. “Ben Bradfield’dan geldim, unutma.” Tommy, “Tam da bu yüzden endişeliyiz, efendim” yanıtını verdi. Lee bastırılmış bir kahkahayla homurdandı, öksürük nöbetine tutuldu. “Affedersiniz, efendim.”

Carol hoş bir sesle, “Affedildin” dedi. “Üçünüze vereceğim bir iş var. Buraya geldiğimden beri gece raporlarını iyice inceledim ve açıklanmayan yangınlarla şüpheli kundaklanmaların yüksek oranı canımı biraz sıkıyor. Geçen ay beş şüpheli kundaklama saptadım ve üniformalılara sorduğum zaman yarım düzine açıklanamayan yangın daha olduğunu öğrendim.”

Tommy birkaç yıl önce moda olmaktan çıkmış bol ipek ceketinin içinde geniş omuzlarını silkerek, “Dokların civarında böyle olaylar hep olur” dedi.

“Teşekkür ederim ama ben bundan fazlası olduğundan kuşku duyuyorum. Tamam, birkaç küçük yangın her zamanki rutin şeyler ama burada başka bir iş dönüp dönmediğini merak ediyorum.” Carol kimin bıraktığı yerden alacağını görmek için sözlerini yarım bıraktı.

“Kasıtlı olarak yangın çıkaran bir deli mi var diyorsunuz, efendim?” Di Earnshaw’du, sesi hoştu ama ifadesi küstahlık sınırındaydı.

“Bir dizi kundakçı, evet.”

Anlık bir sessizlik oldu. Carol onların ne düşündüğünü bildiğini hissediyordu. Doğu Yorkshire Teşkilatı yeni bir ekip olabilirdi ama bu memurlar eski rejimde çalışmışlardı. Kendisi kente yeni gelmişti, onların sırtından parlamaya çabalarken onlar hep buradaydı. Bu yorumu kabul mu etsinler, raydan çıkarmaya mı çalışsınlar emin olamıyorlardı. Carol kendi vagonlarını bağlayacakları lokomotifin kendisi olduğuna onları bir biçimde ikna etmek zorundaydı. “Bir tarz var” dedi. “Boş binalar, sabahın erken saati. Okullar, hafif sanayi birimleri, depolar. Çok büyük yerler değil, buralarda gece bekçileri olur. Ama gene de ciddi. Hepsi de büyük yangınlardı. Büyük zarara neden oldu ve sigorta şirketleri istediklerinden daha çok para ödemek zorunda kaldı.”

Tommy sakin bir sesle, “Kimse saldırıya geçmiş bir kundakçıdan söz etmedi” dedi. “İtfaiyeciler böyle bir şey düşünürlerse bize ipucu verirler.”

Lee bir yandan ikinci KitKat’ını yerken bir yandan “Ya da paçavra gazeteler başımızı ağrıtır” dedi. Bisküvilere kahvesine attığı üç şekere karşın bir tazı gibi yağın zerresi yok, diye düşündü Carol. Hiperaktifliğine dikkat etmek gerek.

Carol soğuk bir sesle, “Bana kuruntulu deyin isterseniz ama gündemi gazetelerin ya da itfaiyenin değil bizim oluşturmamızı tercih ederim” dedi. “Kundakçılık bir Miki Fare suçu değildir. Cinayet gibi korkunç sonuçları vardır. Ve cinayet bir yığın potansiyel neden bulunur. Dolandırıcılık, kanıtları yok edilmesi, rekabeti ortadan kaldırma, intikam ve bir suçu örtbas etme yelpazenin “mantıklı” ucundakiler. Öbür uçta ise bunu cinsel doyum ve zevk için yapanlar var. Dizi cinayetlerin katilleri gibi bunların da hemen her zaman kendi iç mantıkları var. Bu mantık geri kalan hepimize anlamlı gelenlerin yerine konuluyor. Çok şükür ki dizi cinayet, dizi kundaklamalardan çok daha az yaygın. Sigortacılar İngiltere’deki bütün yangınların dörtte birinin kasten çıkarıldığını düşünüyor. Bütün ölümlerin dörtte birinin cinayet olduğunu bir düşünsenize.”

Taylor sıkılmış görünüyordu. Lee Whitbread, Carol’a boş boş bakıyordu, eli önündeki sigara paketine uzanmaktaydı. Di Earnshaw katkıda bulunmak istermiş görünen tek kişiydi “Kundakçılık oranının bir ülkenin ekonomik refahının göstergesi olduğunu duymuştum. Ne kadar çok kundaklama olursa ekonomi o kadar kötü durumdadır. Eee, burada hayli işsiz var” dedi göz ardı edilmeyi bekleyen birinin havasıyla.

Carol başını sallayarak, “Bu da aklımızda tutmamız gereken bir şey” dedi. “Şimdi, sizden şunu istiyorum: Son altı ayın gece raporlarını dikkatle inceleyin, bakalım bir şey bulabilecek misiniz. Aynı sigorta şirketi gibi belirgin bir ortaklık var mı diye kurbanların tekrar sorguya çekilmesini istiyorum. Kendi aranızda işbölümü yapın. Dördümüz tekrar bir araya gelmeden önce itfaiye şefiyle konuşacağım... üç gün diyelim mi? Tamam. Sorusu olan var mı?”

Di Earnshaw istekle, “itfaiye şefiyle ben konuşabilirim, efendim” dedi. “Onunla daha önce de konuşmuştum.”

“Önerin için teşekkürler, Di ama ben ne kadar erken tanışırsam kendimi o kadar mutlu hissedeceğim.”

Di Earnshaw’un dudakları onaylamıyormuş gibi içe büküldü ama yalnızca başını salladı.

Tommy, “Diğer işleri bırakmamızı istiyor musunuz?” diye sordu.

Carol’ın gülümsemesi bir buz kıracağı kadar keskindi. Fırsatçılara karşı hiç hoşgörüsü olmamıştı. “Ah, lütfen, çavuş” diye içini çekti. “Ne kadar iş yükünüz olduğunu biliyorum. Bu konuşmanın başında da belirttiğim gibi, ben Bradfteld’dan geldim. Seaford büyük bir şehir olmayabilir ama köy bekçisi hızıyla hareket etmemiz için hiçbir neden yok.”

Ayağa kalktı, yüzlerdeki şok ifadesini gördü. “Buraya insanlarla takışmak için gelmedim. Ama gerekirse takışırım. Birlikte çalışmak için sert bir orospu çocuğu olduğumu düşünüyorsanız, beni gözleyin. Siz ne kadar çok çalışıyorsanız, benim de o kadar çalıştığımı göreceksiniz. Bir ekip olmamızı istiyorum. Ama benim kurallarıma göre oynamak zorundayız.”

Sonra gitti. Tommy Taylor çenesini kaşıdı. “Bunu bize söylemişlerdi. Hâlâ onun yontulabileceğini düşünüyor musun, Lee?”

Di Earnshaw ince dudaklarını büzdü. “Falsolu şarkı söylemediğin sürece hayır.”

Lee, “Şarkı söylemeyi çok istediğini sanmıyorum” dedi. “Sonuncu KitKat’ı isteyen var mı?”

***

Shaz gözlerini ovuşturarak bilgisayar ekranından başını çevirdi. Bir gece önceki bilgisayar programı dersini gözden geçirebilmek için bu kadar erken gelmişti. Tony’yi makinelerden birini başında bulmak ise ikramiye olmuştu. Tony yediyi biraz geçe onun kapıdan içeriye girdiğini görünce şaşırıp, “Burada tek işkolik uykusuzun ben olduğumu sanıyordum” diye selamladı onu.

Shaz onu yalnız bulduğuna sevindiğini saklamaya çalışarak, “Bilgisayarlar konusunda çok geriyim” demişti. “Yetişme için her zaman iki kat çalışmam gerek.”

Tony’nin kaşları kalkmıştı. Polisler genellikle zayıflıklarını yabancıların önünde kabul etmezlerdi. Ya Shaz Bowman onun başta beklediğinden daha alışılmadıktı ya da sonunda kendisi yabancı konumundan çıkıyordu. “Otuz yaşın altında herkesin bilgisayar dehası olduğunu sanırdım” dedi yumuşak bir sesle.

“Sizi hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm. Anoraklar dağıtılırken kapının arkasında kalmıştım.” Ekranının önü oturarak pamuklu süveterinin kollarını çekti. “Önce şifreni hatırla” diye mırıldanırken Tony’nin onun hakkında ne düşündüğünü merak etti.

Shaz Bowman’ın sakin görüntüsünün altında sırayla onu yöneten iki güç vardı.

Bir yanda başardığı her şeyi, bütün özelliklerini baltalayan başarısızlık korkusu. Aynaya baktığı zaman hiçbir zaman iyi yanlarını değil, yalnızca dudaklarının inceliğini, burnunun biçimini görürdü. Başarılarını gözden geçirdiği zaman yalnızca eksik kaldığı yerleri, tırmanamadığı yükseklikleri görürdü. Buna karşı koyan güç ise hırsıydı. Kendisini yöneten hırsları tanımlamaya başladığı andan itibaren, amaçları bir biçimde özgüvenini onarmış ve zayıf yanlarını örtmüştü. Hırsı, burnu büyüklüğe varma tehlikesi yarattığında korku en kritik noktada ortaya çıkar, insancıllığını korurdu.

Ekibin kurulması onun hayallerinin yönüyle o kadar çakışmıştı ki, kaderin bir oyunu olduğunu hissetmeden yapamamıştı. Bu kendini bırakması demek değildi. Shaz’ın uzun vadeli kariye planı ekipteki herkesten daha parlak olması anlamına geliyordu. Buna ulaşma taktiklerinden biri de Tony Hill’in beynine bir çilingir gibi girmek, kullanabileceği her bilgiyi alırken, bir yandan da onun savunmalarını yıkarak yardıma ihtiyaç duyduğu zaman yardım etmesini sağlamaktı. Yaklaşımının bir parçası olarak ve geride kalıp kendisinden daha iyi olduklarına inandığı grubun içinde aptal durumuna düşmekten korktuğu için, bütün grup toplantılarını gizlice kasete alıyor, zaman buldukça tekrar tekrar dinliyordu.

Şimdi de şans ayağına kadar gelmişti.

Bu yüzden Shaz kaşlarını çatarak ekrana baktı, uzun bir saldırı raporunu doldurmaya, bilgisayarın belleğindeki eski suçların ayrıntılarını karşılaştırmaya başladı. Tony’nin koltuğundan kalktığını belli belirsiz hissetti ama kendini çalışmayı sürdürmeye zorladı. İstediği son şey Tony’nin kendisini sevdirmeye çalıştığını düşünmesiydi.

Konsantrasyonunun yoğunluğu, bilinçaltı belli belirsiz bir erkek kokusu alana kadar Tony’nin masasına geri döndüğünü anlamasına izin vermedi. Tepki vermemek için bütün gücünü kullanması gerekti. Tam tersine Tony’nin eli görüş açısına girerek masanın üstüne kek ve karton kahve bardağını koyana kadar tuşlara basmayı sürdürdü. “Mola zamanı gelmedi mi?”

Shaz gözlerini ovuşturarak başını ekrandan çevirdi. “Teşekkürler” dedi. “Bir şey değil. Anlamadığın bir şey var mı? İstersen sana gösterebilirim.”

Gene de Shaz kendini tuttu. Hemen üstüne atlama, diye uyardı kendini. Kesin bir zorunluluk olana kadar Tony Hill’in gözündeki kredisini tüketmek istemiyordu, tercihen karşılığında ona yararlı bir şey sunana kadar. “Anlamadığım için değil” dedi. “Yalnızca güvenmiyorum.”

Tony gülümsedi, Shaz’ın savunmaya yönelik inatçılığından hoşlanmıştı. “İki kere ikinin ampirik kanıtını talep eden çocuklardan biri miydin?”

Shaz onu eğlendirdiği için hissettiği keyfi hemen bastırdı Keki kutunun üstünden çekerek bardağın üzerindeki kapağı açtı. “Kanıtlara her zaman bayılmışımdır. Neden polis oldum sanıyorsunuz?”

Tony bilgiç bilgiç gülümsedi. “Varsayımda bulunabilirim. Seçtiğin alan yeni bir deneme alanı.”

“Tam olarak değil. Bu alanda zaten çığır açıldı. Amerikalılar bunu o kadar uzun bir süredir yapıyorlar ki ellerinde el kitapları ve bu konuda filmleri bile var. Yalnızca her zaman olduğu gibi bu konuda da neler olup bittiğini çok geç anladık. Ama siz konuyu zorlayanlardan birisiniz, bu yüzden bizim için geriye araştırılacak bir şey kalmıyor.” Shaz kekinden kocaman bir ısırık alarak kayısılı kekin tadını alırken onaylayarak başını salladı.

Tony kendi bilgisayarına geri dönerken alayla, “İnanabiliyor musun” dedi. “Tepkiler daha yeni başladı. Polisin yararlı olacağımızı kabul etmesi için uzun süre geçmesi gerekti ama birkaç yıl önce biz profil uzmanlarına Allah muamelesi yapan basın bütün kusurlarımızın üstüne atlıyor. Bizi fazlasıyla övdüler, bu yüzden başta yarattıkları beklentilere uymadığımız için şimdi de suçlamaları gerekiyor.”

Shaz, “Bilmiyorum” dedi. “Halk yalnızca büyük başarıları hatırlar. Geçen yıl Bradfield’da çözdüğün iş. Profil tıpatıp uyuyordu. Polis nereye gitmesi gerektiğini tam olarak biliyordu.” Tony’nin yüzünde beliren ifadenin farkına varmayan Shaz coşkuyla konuşmasını sürdürdü. “Bu konuyu işleyecek misin? Hepimiz ikinci elden bilgi sahibi olduk ama profil konusunda bir ders kitabı hazırlamanıza karşın literatürde buna benzer bir şey yok.”

Tony düz bir sesle, “O olayı incelemeyeceğiz” dedi.

Shaz birden başını kaldırıp coşkusunun onu kötü bir yere getirdiğini anladı. Bu defa fena pot kırmıştı. Hafif bir sesle, “Özür dilerim” dedi. “Fazla ileri gittim, taktik ve diplomasi, bunlar hikâye oldu. Düşüncesizce davrandım.” Ahmak diye azarladı kendini içinden. Tony bu özel karabasandan sonra terapi görmüş olsaydı, bunu meşru bilimsel ilgi olarak gizlese bile ayrıntıları anlatmak en son isteyeceği şey olurdu.

Tony yorgun bir sesle, “Özür dilemene gerek yok, Shaz” dedi. “Haklısın, kilit bir vaka bu. İşlemeyecek olmamızın nedeni kendimi ucube gibi hissetmeden bu konuda konuşamamam. Beni bağışlamanız gerek. Belki bir gün aynı duyguyu hissetmene neden olan bir iş çıkar karşına. Senin adına içtenlikle bunu ummuyorum!” Keke uzaydan gelmiş bir maddeymiş gibi bakarak bir yana itti, iştahı kaçmıştı.

Shaz keşke her şeye baştan başlayabilsem diye düşündü. O zaman Tony’nin kahveyi masasına koyduğu andan başlar ve bu ânı köprü kurmak için kullanabilirdi. Beceriksizce “Gerçekten özür dilerim, Dr. Hill” dedi.

Tony başını kaldırarak kendini gülümsemeye zorladı. “Gerçekten, Shaz, hiç gerek yok. Şu Dr. Hill’i de bıraksak diyorum. Dünkü toplantıda bunu söyleyecektim ama aklımdan çıkmış. Ben öğretmen siz de öğrenciymişsiniz duygusundan kurtulmak istiyorum. Şu an grubun lideri olmamın tek nedeni bu işi bir süredir yapmış olmam yalnızca. Çok geçmeden hepimiz yan yana çalışacağız ve aramızda engeller olmasının hiç anlamı yok. Bu yüzden bundan böyle yalnızca Tony, tamam mı?”

“Anlaşıldı, Tony.” Shaz onun gözlerinde ve sözlerinde mesaj aradı ve gerçekten bağışlandığından emin olunca kekini yutup ekranına geri döndü. Tony buradayken yapamazdı ama bilgisayar odasında yalnız kaldığı zaman gazete arşivlerini Çıkarmak için Internet’i kullanacak ve Bradfield dizi cinayetler katili olayına ait bütün yazıları kontrol edecekti. O dönemde birçoğunu okumuştu ama bu Tony Hill’le tanışmasından önceydi ve her şey değişmişti. Şimdi özel bir ilgi duyuyordu. İşini bitirdiği zaman, Tony Hill’in kamuya yansıyan kişiliği hakkında, anlayamadığı nedenlerle hiç yazılmamış olan kitabı yazacağı kadar bilgi sahibi olacaktı. Kaldı ki o bir detektifti, değil mi?

***

Carol Jordan, Seaford’a taşındığı zaman kardeşi Michael’ın armağan ettiği karmaşık krom kahve makinesini çalıştırmaya uğraştı. Konut piyasasının çökmesi yüzünden şansı birçok insana oranla yaver gitmişti. Michael’la ortak sahibi olduğu deponun yarısına da kolayca alıcı buldu. Kardeşinin yatak odasını paylaşan kadın satın almak için o kadar istekliydi ki, Carol onları sandığından daha fazla rahatsız ettiğinden kuşkulanmıştı.

Şimdi Seaford’un neredeyse tam karşısına düşen halicin üstünde yükselen tepenin yamacında küçük bir taş kulübesi vardı: Kendine ait bir yer.

Baldırındaki sert kafatasını hatırlayarak, tamam, ait sayılır, diye düzeltti. “Tamam Nelson” diyerek siyah kedinin kulaklarını kaşımayı bıraktı. “Ne dediğini duydum.” Kahve olurken bir kâseye kedi maması koydu ve karşılığında Nelson’dan gürültülü bir mırlama kazandı. Haliç manzarasına ve asma köprünün inanılmaz ince kemerine bakmak için oturma odasına geçti. Köprünün karayla bağlantısı yüzer gibi göründüğü puslu nehre bakarken itfaiye şefiyle yapacağı konuşmayı planladı. Nelson kuyruğunu dikerek içeriye girdi ve dosdoğru pencere pervazına atlayıp gerindi, başını Carol’a uzatarak okşanmayı bekledi. Carol kedinin tüylerini okşayarak, “Bu adamı neyin ne olduğunu bildiğime ikna etmek için tek bir şansım var, Nelson” dedi. “Onun benim tarafımda olmasına ihtiyacım var. Allah biliyor ya, birinin benim tarafımda olmasına ihtiyacım var.”

Nelson onun eline bir patisini attı, sanki sözlerine karşılık veriyordu.

Carol kahvesini bitirip kedininki kadar çevik hareketlerle ayağa kalktı. Detektif olmanın avantajlarından birinin de jimnastik salonuna ayda birkaç kez gidebilmesi olduğunu keşfetmişti ve şimdiden kaslarının sıkılaştığını, vücudunun biçime girdiğini hissediyordu. Yanında bunu paylaşacağı biri olsa daha iyi olurdu ama jimnastik yapma nedeni bu değildi. Kendini iyi hissetmesini sağladığı için yapıyordu. Güçlü ve enerjik vücudundan gurur duyuyordu.

Bir saat sonra itfaiye merkezinde yapılan bir geziye katlanırken bölge şefi Jim Pendlebury’nin uzun bacaklarının hızına yetişebildiği için jimnastik yaptığına memnun oldu. Sonunda şefin odasına geçtiklerinde Carol, “Bizden daha iyi örgütlenmiş görünüyorsunuz” dedi. “Verimliliğinizin sırrını benimle paylaşmak zorundasınız.”

“O kadar çok masraf kısıntısı oldu ki, yaptığımız her şeyi basitleştirip daha etkili bir duruma getirmek zorundaydık” dedi şef. “Bütün istasyonlarımızda yirmi dört saat esasına göre tam gün çalışan itfaiyeciler vardı ama aslında bu maliyetler açısından verimli değildi. Çocukların bu konuda çok homurdandığını biliyorum ama birkaç yıl önce yarım gün ve tam gün çalışan itfaiyeciler kullanmaya başladık. Alışmak birkaç ay sürdü ama benim için yöneticilik açısından büyük bir avantajdı.”

Carol suratını astı. “Bizim için böyle bir çözüm işe yaramaz.”

Pendlebury omuz silkti. “Bilmiyorum. Rutin işlerle uğraşacak çekirdek personeliniz ve gerektiği zaman kullanılacak yedek personeliniz olabilir.”

Carol, “Bu zaten var” cevabını verdi. “Çekirdek ekip gece vardiyasında, yedek ekip de gündüzde. Ne yazık ki birinin dinlenebileceği kadar sakinlik olmuyor.”

Konuşurlarken Carol bir yandan da zihninde itfaiye şefinin bir profilini çıkarıyordu. Konuşurken adamın düz, koyu renk kaşları mavi gri gözlerinin üzerine düşüyordu. Masa başında geçirmesi gereken saatlere bakılırsa cildi şaşırtıcı derecede kuruydu, gözlerinin çevresindeki kırışıklıklar gülmediği ya da kaş çatmadığı zamanlar beyaz duruyordu. Herhalde denizcilik ya da balıkçılık yapmıştır diye tahmin etti Carol. Şef Carol’ın söylediği bir şeyi onaylamak için başını eğdiği zaman, Carol onun koyu renk bukleleri arasında birkaç beyaz saç gördü. Her halde kırkına yakın diye düşünerek ilk tahminini değiştirdi. Yeni tanıdığı insanları polis bülteninde eşkallerinin nasıl verileceğini düşünerek analiz etme alışkanlığı kazanmıştı. Karşılaştığı bir kişinin eşkalini vermek zorunda kalmamıştı hiç ama bu alışkanlığı yüzünden polis ressamı için olası en iyi tanık olacağından emindi.

“Şimdi işleyişi gördükten sonra bir yangının şüpheli kundaklama olduğunu söylerken bütünüyle saçmalamadığımızı kabul etmeye daha istekli olduğunuzu düşünebilir miyim?” Pendlebury’nin ses tonu yumuşaktı ama gözleri ona meydan okuyordu, Carol, “Bize yaptığınız açıklamalardan hiç şüphe duymadım” dedi sakin bir sesle. “Bunu yeteri kadar ciddiye alıp almadığımızdan kuşku duydum.” Evrak çantasını açarak içinden dosyasını çıkardı. “Bu olayların ayrıntılarını sizinle birlikte incelemek isterdim, tabii bana zaman ayırabilirseniz.”

Şef başını bir yana eğdi. “Söylediğinizi sandığım şeyi söylüyorsunuz?”

“Yönetim tarzınızı gördükten sonra kafanızdan bir kundakçı düşüncesinin geçmemiş olduğuna inanamam.”

Şef, Carol’ı tartmaya çalışarak kulak memesiyle oynadı. Sonunda, “Sizinkilerden birinin ne zaman fark edeceğini merak ediyordum” dedi.

Carol burnundan soludu. “Bize doğru yönde bir işaret vermeniz yararlı olabilirdi. Kaldı ki uzman sizsiniz.”

Pendlebury, “Sizden önceki kişi böyle düşünmedi” dedi. Balık fiyatı üzerinde yorum da yapıyor olabilirdi şu an. Daha önce işi konusunda gösterdiği bütün coşku ifadesiz bir maskenin ardında yok olmuştu, Carol’ı kendi sonuçlarını çıkarmalı zorunda bırakıyordu ve bunlar hiç de hoş sonuçlar değildi.

Carol dosyayı Pendlebury’nin masasının üstüne koyarak açtı. “Dün dündür. Bugün de bugün. Bundan daha eski şüpheli kundaklama olduğunu mu söylüyorsunuz?”

Şef dosyanın en üstündeki kâğıda bakarak homurdandı. “Ne kadar geriye gitmemi isterdiniz?”

***

Tony Hill masasında tek başına oturuyor, görünürde ekiptekilerin ertesi günkü seminerini hazırlıyordu. Ama düşünceleri bu ayrıntılardan çok uzaktaydı. Henüz hiç tanımadıkları insanlara acı vermek için yola çıkan psikopat zihinleri düşünüyordu.

Psikologlar arasında şeytanın varlığını kabul etmeyen, en sosyopat adam kaçıranların, işkencecilerin ve katillerin en kötü aşırılıklarını geçmişlerindeki bir dizi koşul ve olaya bağlayan bir teori uzun zamandır vardı. Bu koşul ve olaylar birikerek onların, son bir stres yüklü olay sonrasında uygar toplumun hoşgörü sınırlarını aşmalarına yol açıyordu. Ama bu kuram Tony’yi hiçbir zaman tam olarak tatmin etmemişti. Geçmişlerinde benzer taciz ve yoksunluk olayları yaşamış başka insanların neden psikopat olmayıp da toplumla bütünleşmiş, yararlı, verimli hayat süren insanlar olduklarını açıklamıyordu.

Şimdi bilimadamları genetik bir yanıttan, bu farklılığı açıklayabilecek DNA şifresinde bir yanlışlıktan söz ediyorlardı. Tony bu cevabı da nedense fazla basmakalıp buluyordu. Bazı insanların kötü olduğu yolundaki eski moda düşüncenin bir tekrarı gibiydi bu. Tony’nin iğrenç bulduğu bir biçimde sorumluluğu üstlenmekten kaçınıyordu.

Her zaman özel ilgi duyduğu bir konu olmuştu bu. Yaptığı işte çok iyi olmasının nedenlerini biliyordu. Çünkü avının yöneldiği yolda o kadar çok insan geçmişti ki, o da onların ayak izlerini takip etmişti. Ama bir noktada yolların nerede ayrıldığını tam olarak tanımlayamıyordu. Onlar nerede doğrudan avcı oluyor, kendisi nerede avcı olup çizgiyi geçmelerinden sonra onları izliyordu. Gene de kendi hayatı onlarınkinde yansıyordu. Onları harekete geçiren fanteziler cinsellik ve ölümle ilgiliydi. Kendisinin cinsellik ve ölümle ilgili fantezilerine profil Çıkarma deniliyordu. Ürpertici derecede birbirlerine yakındılar.

Bazen bu konu Tony’ye yumurta-tavuk meselesi gibi geliyordu. İktidarsızlığı, cinselliğinin kısıtlayıcı bağlarından kurtulmuş ifadesinin onu şiddet ve ölüme götürebileceğinden korktu için mi başlamıştı? Yoksa cinsel güdünün bu kadar sık cinayete yol açtığını bilmesi vücudunda iktidarsız olmasına neden olacak etkilere mi neden olmuştu? Bunu hiçbir zaman bilemeyeceğinden şüpheleniyordu.

Devre nasıl tamamlanırsa tamamlansın, işinin hayatını derinden etkilediği inkâr edilemezdi.

Belirgin bir nedeni olmadan Shaz Bowman’ın gözlerine gördüğü coşku kıvılcımını hatırladı. İnsanların birbirlerine yaptıkları korkunç şeylerle tavlanmadan önce kendisi de büyülenmiş hissederdi. Belki bildiklerini ekibine kendisinin sahip olduğundan daha iyi bir zırh kazandırmak için kullanabilirdi. Onlarla başka hiçbir başarı elde edemese bile, tek başına bu bile değerliydi.

***

Şehrin başka bir tarafında Shaz bilgisayarın faresini klikleyerek programı kapattı. Otomatik pilota geçmiş gibi bilgisayarını kapattı ve ekran kararırken boş gözlerle baktı. Tony Hill’in misini keşfetme yolunda ilk durak olarak Internet’in kaynaklarını kullanmaya karar verdiği zaman bir avuç referansla ve eğer şanslıysa gazete arşivlerinden alınma birkaç haberle karşılaşmayı bekliyordu.

Tam tersine arama kutusuna “Tony, Hill, Bradfield, katil” sözcüklerini yazınca, Tony Hill’in bir yıl önce gazetelerin baş sayfasına çıkmasına neden olan olayla ilgili müthiş bir hazineyle karşılaştı. İçinde Tony Hill’in manşetlere çıkmış olayının da bulunduğu, sırf dizi cinayet katillerine ayrılmış birkaç web sitesi vardı. Öbürlerinde gazeteciler ve yorumcular kişisel web sitelerinde bu özel olayla ilgili makalelerini yayınlıyorlardı. Hattı bir suçlular albümü, dünyanın en ünlü dizi cinayet katillerinin fotoğraflarından oluşan bir toplama bile vardı. Tony’nin hedefi, İbne Katili denilen kişi, tuhaf sergide bir kılıktan fazla görünüyordu.

Shaz bulabildiği her şeyi bilgisayarına yükledi ve bütün akşamı bunları okuyarak geçirdi. Tony Hill’i neyin rahatsız ettiğini bulmak için akademik bir egzersiz olarak başlayan şey sonunda Shaz’ı hasta duygularla baş başa bırakmıştı.

Gerçekleri tartışmaya hiç gerek yoktu. Dört kişinin çıplak cesedi Bradfield’da eşcinsellerin çoğunlukta olduğu bölgelere bırakılmıştı. Kurbanlar öldürülmeden önce akla hayale sığmayan acımasız işkencelere maruz kalmıştı. Ölümden sonra cinsel organları kesilmiş, yıkanıp temizlenen cesetleri çöp gibi atılmıştı.

Tony son çare olarak danışmanlığa getirilmiş, bir profil çıkarması için Detektif Carol Jordan ile birlikte çalışmaya başlamıştı- Tam hedeflerine yaklaşmışlardı ki, avcı ava dönüşmüştü. Katil Tony’yi istiyordu. Yakalanan ve bağlanan Tony beş numaralı kurban olmak üzereydi, işkenceyle acı içinde kıvranıyordu. Silahlı güçlerin gelişiyle değil, yıllarca zihinsel rahatsızlığı olan saldırganlarla uğraşırken geliştirdiği sözel becerileri sayesinde tam zamanında kurtulmuştu. Ama kendi hayatını kurtarmak için katilini öldürmek zorunda kalmıştı.

Okurken Shaz’ın kalbi dehşetle, gözleri yaşla doldu. Tony’nin yaşadığı cehennemi canlandırabilmek için yeterince hayalgücüne sahipti, katil ve kurbanın rollerinin geri dönülmez biçimde değiştiği bu son kâbusun içine gömülmüş buldu kendini. Senaryo korku ve dehşetle titremesine neden oldu. Bununla nasıl yaşayabiliyor, diye merak etti. Nasıl uyuyordu? Gözlerini kapayınca birçok insanın düşünemeyeceği ya da dayanamayacağı imgelerin saldırısına uğruyor olmalıydı. Onlara geleceklerini nasıl yöneteceklerini öğretmek için kendi geçmişini kullanmaya hazır olmamasına şaşmamak gerekti. Onu deliliğin eşiğine getirmesi gereken bir mesleği hâlâ sürdürmesi bile bir mucizeydi.

Peki onun yerinde olsaydı kendisi bununla nasıl başa çıkardı? Shaz başını ellerinin arasına aldı ve profil ekibini duyduğundan beri ilk kez belki korkunç bir hata yapıp yapmadığını sordu.

***

Betsy gazeteci için bir içki koydu. Cini fazla, toniği az, tatlılığını alsın ve gücünü gizlesin diye bir çeyrek sıkılmış limon suyu. Micky’nin imajının skandalla lekelenmeden sürmesinin baş nedenlerinden biri de, Betsy’nin, sırlarını üçlü grupları dışında kimseye açmamakta ısrarlı olmasıydı. Suzy Joseph çekici ve hep gülümser olabilir, oturma odasını gevrek kahkahaları ve mentollü sigarasının dumanıyla doldurabilirdi gene de bir gazeteciydi. Renkli dergilerin en dalkavuğu ve en eğlencelisini temsil etse de, Betsy onun içki arkadaşları arasında güzel bir dedikodu malzemesi için elini cebine daldırmaya hazır bir magazin muhabirinin olacağını biliyordu. Bu yüzden Suzy’ye bugün bol bol içki içirilecekti. Jacko ve Micky ile öğle yemeğine oturduğu zaman keskin gözleri bulanmış olurdu.

Betsy, hastalık derecesinde zayıf gazetecinin yastıklarına gömülmüş halde oturduğu kanepenin koluna tünedi. Oradan Suzy’yi rahatça görebilirken, Suzy onu görebilmek için duruşunu belirgin bir biçimde değiştirmek zorundaydı. Ayrıca Betsy’nin, oturduğu yerden Micky’yi görülmeden uyarması da mümkündü. Suzy, “Ne kadar güzel bir oda” dedi. “Çok aydınlık, çok serin. Bu kadar zevkli, şık bu kadar... uygun bir şeyi sık sık göremiyor insan. İnanın bana, Şu Holland Park malikânelerinde emlakçılardan daha çok bulundum!” Beceriksiz hareketlerle dönüp Betsy’ye garsonla konuştuğu tonda, “Yiyecek servisinin ihtiyacınız olan her şeyi getirmelerini sağladınız mı?” dedi.

Betsy başını salladı. “Her şey kontrol altında. Mutfağa bir yıldılar.”

“Eminim bayılmışlardır.” Suzy tekrar Micky’ye döndü Betsy’yi gene bir tarafa bırakmıştı. “Yemek odanızı kendiniz mi dekore ettiniz, Micky? Ne kadar şık! Ne kadar aynı siz! Eğlence Dünyası için ne kadar mükemmel.” Sigarasını söndürmek için eğilince yapay bronzluğun ve pahalı bakım ürünlerinin olarak gizleyemediği buruşuk göğsünü istemediği halde Betsy’nin görmesine neden oldu.

Micky, hiç utanmadan yirmi yaş genç birisi için tasarlanmış kızıl siyah Moschino bir takım giyen bir kadının kendi zevki konusunda yorum yapmasının çok kötü bir iltifat olduğunu düşündü. Ama gene yalnızca gülümseyerek, “Aslında büyük oranda Betsy’nin hayal gücüydü” dedi. “Burada zevkli tek kişi o. Ona nasıl bir ortam istediğimi söylüyorum, o hallediyor.”

Suzy’nin karşılık veren gülümsemesinde hiç sıcaklık yoktu. Boşa gitmiş bir başlangıç daha, burada alıntı yapılacak hiçbir şey yok der gibiydi. Tekrar denemeye girişemeden Jacko odaya girdi, terzi elinden çıkma kusursuz giysisi içinde geniş omuzları uçan bir üçgen gibi öne çıkmıştı. Suzy’yi görmezden gelerek dosdoğru Micky’nin yanına giderek bir koluyla sarıldı, tam öpmese de kucakladı. Herkesin içinde kullandığı kalın sesiyle, “Sevgilim” dedi. “Geç kaldığım için özür dilerim.” Hafifçe dönerek kanepeye yaslanınca Suzy onun mükemmel gülümsemesinden nasibini aldı. “Siz Suzy olmalısınız” dedi Jacko. “Bugün burada bizimle olmanızdan mutluluk duyuyoruz.”

Suzy’nin yüzü aydınlandı. “Ben de burada bulunmaktan mutluyum” dedi kekeleyerek, boğuk sesi yok etmeye çalıştığı şaşmaz Batı Midlands aksanını ortaya çıkarmıştı. Jacko’nun kadınların üzerindeki etkisi Betsy’yi hep şaşırtmıştı. Jacko’nun yanında en huysuz kadın bile değişiyordu. Suzy Joseph’in, ünlülerle ilişkisi bok böcekleriyle bok arasındaki ilişki gibi olan bir kadının alaycılığı bile Jacko’nun çekiciliğine karşı yeterli bir zırh değildi. Suzy, “Eğlence Dünyası gerçekten hayran olduğum insanlarla zaman geçirme şansını fazla tanımıyor” diye ekledi.

Jacko hep gülümseyerek, “Teşekkür ederim” dedi. “Betsy, yemek odasına mı geçmemiz gerekiyor?”

Betsy saatine baktı. “İyi olur” dedi. “Yemek servisine başlamak istiyorlar.” Jacko ayağa fırlayarak Micky’nin kalkması için kibarca bekledi ve kapıda ona yol verdi. Suzy’ye de yol verdikten sonra Betsy’ye sıkılmış bir dehşet ifadesiyle gözlerini karıya kaldırarak baktı. Kıkırdamasını bastıran Betsy onların arkasından yemek odasına geldi, oturduklarını görünce dışarıya çıktı. Resmi eş olmamak bazen iyi oluyor, diye hatırlattı kendine. Ekmek, peynir alarak The World at One’nın karşısına kuruldu, Suzy’nin kocasıyla flört girişimlerine dikkat etmez gibi davranmak zorunda kalan Micky’nin böyle bir şansı yoktu. Micky yanı başındaki sıkıcı ayinsel dansa hiç aldırmayıp son ıstakoz etlerini bir tırnaktan ayırmaya çalıştı.

Suzy’nin ses tonundaki bir değişiklik konuşmanın vites değiştirdiği konusunda onu uyardı. Çalışma zamanı gelmişti, Suzy, “Kuşkusuz nasıl birlikte olduğunuzla ilgili gazete kupürlerini okudum” diyordu, eli Jacko’nun gerçek elinin üzerindeydi. Micky merhametsizce öbür eline dokunmakta bu kadar acele etmezdi, diye düşündü. “Ama sizden duymaya ihtiyacım var.”

İşte başlıyoruz, diye düşündü Micky. Resitalin ilk bölümü her zaman onundu. “Hastanede tanıştık” diye başladı.

***

İkinci haftanın sonunda profil ekibinin bürosu bütün ekibin evi gibi olmuştu. Ekip için seçilen altı kişinin hepsinin sicillerine ve Komutan Paul Bishop’ın kantinlerde ve polis kulüplerinde yaptığı resmi olmayan araştırmalara göre bekâr ve bağlantısı! olması rastlantı değildi. Tony, bilinçli olarak, eski yaşamlarından ayrılınca bir araya gelecek ve bir takım ruhu geliştirmek zorunda kalacak insanlardan oluşan bir grup istemişti. Seminer odasında onlar için hazırladığı polis dosyalarına başlarını eğmiş altı kişiye bakarken, hiç değilse buna hakkım vardı, diye düşündü.

Şimdiden arkadaşlık kurmaya başlamışlardı ve grubu telafi edilemeyecek biçimde bölecek kişilik çatışmalarından kaçmak için ellerinden geleni yapmışlardı. İlginçtir, arkadaşlıkları esnekti, katı çiftler halinde değildi. Bazı yakınlıkların diğerlerinden daha güçlü olmasına karşın, içlerinden birilerini dışlamaya yönelik bir girişim yoktu.

Tony’nin anlayabildiği kadarıyla Shaz tek istisnaydı. Onunla diğerleri arasında bir sorun olduğu için değildi bu. Daha çok Shaz, kendini diğerleri arasında gelişen samimiyetten ayrı tutuyordu. Şakalara katılıyor, ortak beyin fırtınasında yer alıyordu ama nedense onunla arkadaşları arasında hep bir mesafe vardı. Tony onda, diğerlerinde olmayan başarı tutkusunu seziyordu. Hepsi hırslıydı, bu inkâr edilemezdi ama Shaz’da bu hırs daha derindi. Bu ihtiyaç içinde yanıyor, her tür neşe izini tüketiyordu. Sabah ilk gelen ve akşam en son çıkan oydu, Tony’nin en son konuştuğu şeyi açımlaması için her fırsatı kullanıyordu. Ama tam da bu başarı ihtiyacı onu başarısızlığa aynı derecede açık kılıyordu. Tony’nin tehlikeli bir onay isteği olarak gördüğü şey, ona karşı yıkıcı bir etkiyle kullanılabilecek bir silahtı. Shaz empati geliştirebilmek için savunma mekanizmasını kaldırmayı öğrenemezse, bir profil uzmanı olarak potansiyelini hiçbir zaman tam olarak kullanamazdı. Kendini çok fazla riske atmadan rahatlayabileceğim öğretmek Tony’nin işiydi.

Tam o anda Shaz başını kaldırarak dosdoğru ona baktı. Gözlerinde ne utanma ne beceriksizlik vardı. Bir an ona baktı, sonra okuduğu yazıya geri döndü. Sanki eksik bir bilgi için onun bellek bankasına zorla girmiş, istediğini bulunca da çıkmış gibiydi. Biraz rahatsız olan Tony boğazını temizledi. “Dört ayrı cinsel taciz ve tecavüz olayı. Yorumu olan var mı?”

Grup sıkıcı sessizlikler ve başkalarına şans verme kibarlığından sıyrılmıştı artık. Alışılageldiği üzere Leon Jackson dosdoğru konuya girdi. “En güçlü bağlantının kurbanlar olduğunu düşünüyorum. Bir yerlerde dizi tecavüzcülerin kendi yaş grubundakilere tecavüz ettiğini okumuştum ve bu kadınların hepsi de yirmi beş yaşlarında. Artı, hepsi kısa sarı saçlı, hepsi vücutlarının güzelliğine dikkat ediyor. İki koşucu, bir hokey oyuncusu, bir kürekçi var. Hepsi spor yapıyor, dikkat çekmeden birinin onları gözlemesi zor olmaz.”

“Teşekkürler, Leon. Başka yorum var mı?”

Grubun içinde şeytanın avukatı olan Simon konuşmaya başladı. Glasgow aksanı ve kalın, koyu renk kaşlarının altından bakma alışkanlığı saldırganlık faktörünü artırıyordu. “Bunu öne sürebiliriz, çünkü bu tür sporlar yapan kadınlar, riskli yerlerde tek başlarına dolaşacak kadar kendine güvenen, başlarına hiçbir şey gelmeyeceğine inanan kadınlar olur. İki, üç, hatta dört saldırgan olduğunu rahatça söyleyebiliriz. Bu durumda da işe bir profil uzmanı sokmak tamamen zaman kaybı olacaktır.”

Shaz başını iki yana salladı. Kesin bir tavırla, “Mesele yalnızca kurbanlar değil” dedi.

“Kanıtları okursanız, her olayda saldırı sırasında gözleri kapatılmış. Her olayda saldırganın eylemini gerçekleştirirken onları sürekli sözlü olarak da taciz ettiğini söylüyorlar. Bu salt bir rastlantı olamaz.”

Simon teslim olmaya hazır değildi. “Haydi, Shaz” diye karşı çıktı. “Kendini iyi hissetmek için tecavüze başvuracak kadar güçsüz bir herif elbette konuşacaktır. Gözlerin kapanmasına gelince... Kurbanın kendi saç bandının kullanıldığı birinci ve üçüncü olaylar dışında ortak bir yan yok. Bak -kâğıtları salladı- iki numaralı olay, adam kadının başına tişörtünü geçirip düğüm atmış. Dördüncü olay, tecavüzcü, kadının başının çevresine bir paket bandı sarmış. Farklı yöntemler.” Arkasına yaslandı, iyi niyetli gülümsemesiyle sözlerinin gücünü azaltmıştı.

Tony sırıttı. “Bir sonraki konu için mükemmel bir giriş. Teşekkürler, Simon. Bugün size ilk ödevinizi vereceğim, imzayla MO’nun karşılaştırılmasına yeni başlayanların rehberi olacak bir giriş yazısı. Neden söz ettiğimi bilen var mı?”

Ekipteki öbür kadın olan Kay Hallam elini hafifçe kaldırarak sorgular gibi Tony’ye baktı. Tony başını salladı. Kay açık kahverengi saçlarını kulak arkası yaptı. Tony bu hareketi, eleştiriyi defetmek için dişi ve zayıf görünmeye yönelik tipik bir Kay hareketi olarak daha önce de görmüştü, özellikle kesinlikle emin olduğu bir noktayı açıklamak üzere olduğunda yapardı. “En dinamik, imza durağandır” dedi.

Tony, “Bu da bir ifade biçimi” karşılığını verdi. “Ne var ki aranızdaki çalışkanlar için biraz fazla teknik bir konu” diye de ekledi sırıtarak, parmağıyla tek tek diğer beş kişiyi gösterdi. İskemlesini geriye itti ve konuşurken odada dolaşmaya başladı. “MO modus operandi anlamına gelir. Latince. Çalışma yöntemi. Kriminal bağlamda kullandığımız zaman, amacına yani suça ulaşma sürecinde saldırganın yaptığı bir dizi eylem anlamına gelir- Profil çıkarma işinin ilk dönemlerinde polisler ve büyük oranda psikologlar dizi suç işleyenler için kesin bir tanım verirlerdi. Aynı sonuçlara ulaşmak için her seferinde aşağı yukarı aynı şeyleri yapan biriydi dizi suçlu. Genellikle suçu tırmandırmaları, diyelim bir fahişeyi taciz etmekten bir kadının beynini çekiçle dağıtmaya geçmeleri dışında tabii. Ama daha fazlasını keşfettiğimiz zaman, hatalarımızdan ders çıkaran bir tek bizler olmadık. Tam olarak aynı şeyi yapacak kadar akıllı ve yaratıcı suçlular vardı karşımızda. Dolayısıyla, saldırgan belirli bir hareket tarzının çok etkili olmadığını gördüğü için MO’nun bir saldırıdan diğerine fazlasıyla değişebilecek bir şey olduğu fikrini kafamıza sokmak zorunda kaldık. Bu yüzden saldırgan uyarlama yapacaktı. İlk cinayeti boğmak şeklinde olabilirdi ama belki katilimiz bunun fazla uzun, fazla gürültülü olduğunu, onu korkuttuğunu, keyif alması yerine gerilime soktuğunu düşünmüştür. Bir sonrakinde kadının kafatasını demirle parçalar. Fazla pis iş. Bu yüzden üçüncüsünde bıçak kullanır. Araştıranlar da üçünün ayrı cinayetler olduğu sonucuna varırlar, çünkü MO’lar çok farklı görünmektedir. Değişmeyen tek şey, imza olarak adlandırdığımız şeydir.” Tony yürümekten vazgeçip pencere pervazına yaslandı. İmza değişmez, çünkü saldırının raison d’étre’idir.* Saldırgana doyum hissini veren budur. Peki imza nelerden oluşur? Tamam, suç işlemek için zorunlu olanları aşan bütün davranışlardır. Saldırının ritüeli. Saldırganı tatmin etmesi için, suç işlediği her zaman imza unsurlarını kullanmalı ve her seferinde aynı tarzda kullanmalıdır. Bir katilde imza örnekleri şunlar olabilir: Kurbanı soyuyor mu? Kurbanın giysilerini düzgünce katlıyor mu? Öldürdükten sonra kurbana makyaj yapıyor mu? Öldürdükten sonra kurbanla sevişiyor mu? Göğüslerini, penislerini ya da kulaklarını kesmek gibi ritüel tarzı bir iş yapıyor mu?”

Simon belli belirsiz sararmıştı. Tony onun şimdiye kadar kaç cinayet kurbanı görmüş olduğunu merak etti. Ya derisini kalınlaştırmak zorunda kalacaktı ya da kurbanın üzerine kusunca meslektaşlarının alaylarına katlanmaya hazır olacaktı. “Bir dizi cinayetler katili kendini tatmin etmek eylemini anlamlı kılmak için imza unsurlarını kullanmak zorundadır” diye devam etti Tony. “Bu çok çeşitli ihtiyaçların giderilmesi içindir: Tahakküm kurmak, acı vermek, farklı tepkiler kışkırtmak, cinsel boşalmaya ulaşmak. Araçlar değişebilir ama amaç hep aynı kalır.”

Birinci elden tanık olduğu çok özel varyasyonları aklından çıkarmaya çalışarak derin bir soluk aldı. “Acı vermekten ve kurbanlarının çığlıklarını duymaktan zevk alan bir katil için onun...” kafasına karşı konulmaz görüntüler üşüşünce ne söyleyeceğini unuttu. “Onun...” Hepsi şimdi ona bakıyordu, Tony alt üst olmuş değil, bir anlığına aklı karışmış gibi görünmek için umutsuzca uğraştı. “Onun kurbanlarını bağlayıp bağlamadığı ya da kesip kesmediği önemli değildir... ya da onun...”

Shaz rahat bir sesle, “Onları telle kırbaçlayıp kırbaçlamadığı” dedi, ifadesi güven vericiydi.

Tony hemen kendini toplayarak, “Kesinlikle” dedi. “Hayal gücün olduğunu görmek ne hoş, Shaz.”

Simon homurtulu bir kahkahayla, “Tipik bir kadın, ha” dedi.

Shaz biraz utanmış gibi duruyordu. Şakanın devam etmemesi için Tony konuşmaya devam etti. “Yani fiziksel durumları çok farklı iki ceset olabilir. Ama senaryoyu incelediğiniz zaman öldürme eylemine ek olarak yapılan şeyler ve nihai zevk aynıdır. Bu sizin imzanızdır.”

Tony sustu, denetimi tekrar kurmuştu, hepsini etkileyip etkileyemediğini kontrol etmek için çevresine baktı. “En basitinden, küçük suç işleyenleri düşünün” dedi. “Video çalan bir hırsız var elinizde. Elde etmek istediği tek şey budur, yalnızca video çalar, çünkü iyi bir anlaşma sağlamış bir aracısı vardır. Tek katlı evleri soyar, arka bahçeden girer. Ama sonra yerel gazetede polisin insanları arka bahçeden giren video hırsızlarına karşı uyardığını ve mahallede arkadaki geçitleri gözleyecek ekipler kurulduğunu okur. Bu yüzden tek katlı evlerden vazgeçerek iki savaş arası yapılmış sıra sıra evlere gider ve alt katın yan pencerelerinden içeriye girer. MO’sunu değiştirmiştir. Ama gene de yalnızca video çalar. Onun imzası budur.”

Şüphelinin yüzü aydınlandı. Şimdi anlamıştı. Tatmin olan Tony altı desteye ayrılmış kâğıt yığınını eline aldı. “Bu yüzden bir dizi cinayetler katili olasılığını düşünürken içe dönük olmayı öğrenmek zorundayız. ‘Farklılık aracılığıyla eleme yapmak’ yerine ‘benzerlikler aracılığıyla bağlantı kurma’yı düşünün.”

Tekrar ayağa kalktı ve çalışma masalarının arasında dolaşarak kendini toplantının en önemli parçasına hazırladı. “Bazı kıdemli polisler ve profil uzmanları, Mason loncalarının sırlarından daha gizli varsayımlar geliştirmişlerdir.” İlgiyi tekrar yakalamıştı. “Tespit edilemeyen dizi cinayet katillerinden en az yarım düzinesinin son on yılda İngiltere’de iş gördüğüne inanıyoruz. Bazılarının ondan fazla kurban aldıklarını söyleyebiliriz. Otoyollar ve polisin bilgi verme konusundaki tarihsel isteksizliği yüzünden kimse oturup zorunlu bağlantıları kurmamış. Bizim ekip çalışmaya başlayınca, zaman ve personel bulduğumuzda ele alacağımız bir şey olacak bu.” Kalkmış kaşlar ve mırıldanmalar Tony’nin bir anlık suskunluğunu doldurdu.

Tony, “Demek ki burada bir deneme yapıyoruz” diye başladı. “Kayıp otuz genç. Hepsi de son yedi yıl boyunca bir dizi polis gücü tarafından ayıklanmış gerçek olaylar. Boş zamanlarınızda bunları incelemek için bir haftanız var. Sonra bir dizi saldırganın işi olabileceği kuşkusuna zemin sağlayacak kadar yanları olup olmadığı konusunda kendi kuramlarınızı sunma şansına sahip olacaksınız.” Tony hepsine kâğıtları dağıtarak incelemeleri için zaman tanıdı.

Koltuğuna geri dönerken, “Bunun yalnızca bir egzersiz olduğunu tekrar vurguluyorum” diye uyardı. “Bu kızlardan ya da erkeklerden herhangi birinin kaçırıldığı ya da öldürüldüğünü varsaymak için hiçbir neden yok. Bir kısmı şimdi ölü olabilir ama bu herhalde sokaklardaki yaşamın yıpratıcılığıyla ilgili bir sapığın planlarıyla değil. Aralarındaki ortak yan, bu gençlerden hiçbirinin aileleri tarafından evden kaçabilecek kişilikte görülmemeleri. Ailelerin hepsi kayıp gençlerin evde mutlu olduğunu, ciddi tartışmalar yaşanmadığını ve okulda da önel bir sorun olmadığını iddia etti. Gerçi bir ikisinin polisle ya da sosyal hizmetlerle bazı sorunları olmuş ama bunlar kaybolma dönemi için söz konusu olan olaylar değil. Ne var ki bu gençlerin hiçbiri daha sonra eviyle bağlantı kurmamış. Buna karşın birçoğunun Londra’nın parlak ışıklarına doğru gitmiş olma olasılığı da yüksek.”

Derin bir soluk alıp ekibe doğru döndü. “Ama burada belli başka bir senaryo olabilir. Eğer varsa bunu bulmak sizin işiniz.”

***

Shaz’ın midesinde hafif bir heyecan kendini duyuyordu. Tony’nin bir katille son yakın karşılaşması hakkında okuduklarını ikinci plana atacak kadar güçlü bir heyecan. Bu onun. şansıydı. Keşfedilmemiş cinayet kurbanları varsa onları Sharon bulacaktı. Daha da önemlisi onların avukatı olacaktı. Ve bir kamçısı.

Suçlular çoğunlukla rastlantıyla yakalanır. O bunu biliyordu. Televizyonda konuda programlar seyretmişti. On beş evsiz erkeğin katili olan Dennis Nilsen, insan eti kanalizasyonu tıkadığı için, on üç kadını doğrayan Yorkshire Canisi Peter Suttclifte, otomobilini gizlemek amacıyla çok sayıda plaka çaldığı için, kırk genç kadının katili nekrofil Ted Bundy, gece farını yakmadan hızla bir polis arabasını sollarken yakalanmıştı. Ek bilgiler onu korkutmadı ama kaçınılmaz olarak planına eşlik eden adrenalin yükselmesine artı bir gerilim ekledi. Onun nedenleri öbürlerinden çok farklı olabilirdi ama göze aldığı tehlike neredeyse onlarınki kadar büyüktü. Bir zamanlar yumuşak olan deri direksiyon eldivenleri her zaman gerilim kaynaklı ter nedeniyle nemliydi.

Gece bir sularında otomobilini dikkatle seçtiği bir yere park etti. Otomobilini asla evlerin bulunduğu sokakta park etmezdi çünkü yaşlıların uykusuzluk çektiğini, gençlerin geç vakit ortalıkta dolaştığını bilirdi. Tam tersine dükkânların park yerlerini, fabrikaların yanındaki mezbelelikleri, gece kapanan garajların önündeki boşlukları seçerdi. İkinci el otomobil galerileri en iyisiydi. Kimse geç vakitlerde orada fazladan bir otomobil olduğunu bir iki saat boyunca fark etmezdi.

Gecenin o saatinde şüpheli görüneceğini düşünerek çanta da taşımıyordu. Onu fark eden bir polis hırsızlığa çıktığını aklına bile getirmezdi. Gece devriyeye çıkmış bir polis can sıkıntısından ceplerini boşaltmakla oyalanmak istese bile şüphe uyandıracak bir şey bulamazdı. Uzun bir tel, eski moda pirinç bir çakmak, iki üç tanesi içilmiş bir sigara paketi, geriye birkaç tane çöp kalmış bir kutu kibrit, dünün gazetesi, çok amaçlı bir çakı, yağlanmış ve buruşuk bir mendil, küçük ama güçlü bir el feneri. Gözaltına alınmak için bunlar yeterli olsaydı hücreler her gece dolup taşardı.

Boş sokaklarda sessizce duvara yakın yürüyerek ezberlediği yolda ilerledi. Bowling ayakkabıları hiç ses çıkarmıyordu. Bir kaç dakika sonra, uzun süredir gözüne kestirdiği küçük bir sanayi kompleksinin görünmeyen tarafına çıkan dar bir sokağa geldi. Burası eskiden yüzyıl başında yapılmış dört tuğla binadan oluşan halat fabrikasıyken, sonradan şimdiki kullanımlarına dönüştürülmüştü. Bir döşeme atölyesinin yanında bir oto elektrikçisi, onun karşısında su tesisatçısı, yanında da York Mystery oyunları kadar eski olduğu iddia edilen bir tarifle yapılan bisküviler üreten bir fırın vardı. Bir paket gevrek bisküviye böyle aptalca fiyatlar koyanların fabrikalarının yerle bir edilmesini hak ettiğini düşündü ama orada ihtiyaçları için yeterince yanıcı madde yoktu.

Bu gece döşeme atölyesi yıldızlı maytap gibi yanacaktı.

Daha sonra eski binanın tahta döşemeleri ve kirişlerinden gri ve kahverengi dumanlar savuran sarı ve kırmızı alevlerin görüntüsüyle heyecanlanacaktı. Ama öncelikle içeriye girmek zorundaydı.

Gün içinde önceden hazırlıklarını yapmış, atölyenin yan kapısında duran çöp kutusuna bir çanta bırakmıştı. Şimdi çantayı aldı ve içinden bir tüp yapışkanla lavabo pompası çıkardı, Binanın çevresini dolaşarak tuvalet penceresinin yanına geldi ve pompayı pencereye yapıştırdı. Yapışkanın sertleşmesi için birkaç dakika bekledikten sonra pompayı iki eliyle kavrayarak kendine çekti. Cam hafif bir çıtırtıyla kırıldı, parçalar ısıdan patlamış gibi pencerenin dışına döküldü. Cam yuvarlağını parçalamak için pompayı duvara vurdu, plastiğe gene de ince bir halka yapışık kaldı. Bu onu fazla telaşlandırmadı. Camı bir araya getirmek için bir adli tıp uzmanın gelerek ortada bir dairenin olmadığını keşfetmesi için bir neden olmayacaktı. Bunu yaptıktan sonraki birkaç dakika içinde içeriye girmişti. Orada hırsız alarmı olmadığını biliyordu.

El fenerini çıkarıp nerede olduğunu anlamak için çabucak odanın içine tuttuktan sonra ana çalışma alanına giden koridora geçti. Koridorun sonunda, bölgedeki atölyelerin kâr için satın aldığı iki büyük karton kutu dolusu hurda malzeme vardı. İtfaiye müfettişlerinin buranın işçilerin içki içmek için kullanacağı bir yer olduğundan kuşku duymaması için hiç neden yoktu.

Yangın çıkarma donanımını kurmak yalnızca birkaç dakika sürdü. Önce çakmağı açtı ve ipi daha önceden hafif bir sıvıyla ıslattığı tamponla ovdu. Sonra ipi lastik bir bantla gevşek bağlanmış yarım düzine sigaranın ortasına koydu. İp fitili en yakın karton kutunun çevresinden dolanacak biçimde yerleştirdikten sonra yağlı mendili buruşturulmuş gazete kağıdıyla birlikte yanına koydu. Son olarak da sigaraları yaktı. Fitil ateşlenmeden önce sigaralar yarıya kadar yanardı. Sonra kumaş dolu kutular, duman çıkacak biçimde sırayla yanacaklardı. Ama tutuştukları zaman da bu yangını söndürmek olanaksızdı. Görülmeye değer bir yangın olacaktı.

Güzel olacağını bilerek bunu sona saklamıştı. Birçok yönden tatmin ediciydi bu.

***

Betsy saatine baktı. On dakika sonra, Suzy Joseph’in konuşmasını Micky’nin bir randevusu olduğu bahanesiyle kesecekti. Jacko çekici davranmaya devam etmek isterse bu ona kalmıştı. Jacko’nun kaçma fırsatından yararlanmayı tercih edeceğini sanıyordu. Bir gece önce en son Vance’in Ziyaretleri çekimini bitirmişti, bu yüzden gönüllü danışman ve destek işçisi olarak çalıştığı hastanelerinden birindeki hayır işlerine dönebilirdi. Akşam üstü gitmiş olur, Micky ile kendisine sakin bir evde baş başa bir hafta sonu geçirme fırsatı tanırdı.

Yüksek sesle, “Ölümcül bir hastalığın varsa ya Jacko ya da Galler Prensesi seni mutlaka ziyarete gelecektir” dedi. Suçluluk duygusundan uzak bir hafta sonu için masasını düzenlerken dosya dolabının yanına gidip, “Ben şanslıyım” diye devam etti. “Bu filmi milyonuncu kez izlemek zorunda değilim.” Jacko’nun dramatik ses tonunu taklit etti. “Orada yatmış hayallerimin sona erdiğini, yaşamak için hiçbir şey kalmadığını düşünüyordum. Sonra derin bir depresyonun içinden bir görüntü çıkageldi.” Betsy, Jacko’nun gerçek eliyle sık sık yaptığını gördüğü el hareketini yaptı. “Bu, aslında sevginin görüntüsüydü. hastane yatağımın yanında kazadan beri gördüğüm ve hayatı yaşamaya değer kılabilecek tek şey duruyordu.”

Betsy’nin yaşadığı gerçeklikle hemen hiç ilişkisi olmayan bir hikâyeydi bu.

Micky’nin Jacko ile ilk karşılaşmasını hatırlıyordu ama bunun nedeni birbirlerinin ruh eşi olduğunu anlayan iki yıldızın yeri göğü sarsan birlikteliği değildi. Betsy’nin nedenleri çok farklı ve çok daha az romantikti.

Micky ana haber bülteninde ilk kez büyük bir yayın yapıyordu. Milyonlarca heyecanlı seyirci Jacko Vance’le, haber kanallarının en sıcak hikâyesinin kahramanıyla yapılan ilk röportajı izliyordu. Betsy yayını evde tek başına seyrediyordu, on milyon çift gözün âşığının üzerinde olmasından heyecan duyuyor, onu gözleriyle kucaklıyordu.

Bu keyif uzun sürmemişti. Birlikte videonun titrek ışıkları altında kutlama yaparlarken telefon keyiflerini yarıda kesmişti, telefona Betsy bakmıştı, sesi mutlulukla doluydu. Ona Micky’nin kız arkadaşı diyen gazeteci bütün mutluluğunu elinden almıştı. Betsy’nin buz gibi ve şiddetli inkârlarına, Micky’nin de hor görür bir tavırla alay etmesine karşın, her iki kadın da ilişkilerinin| en kötü türden boyalı basında teşhir edilmesinin eşiğine geldiğini biliyordu.

Micky’nin gazetecilerin sinsi taktiklerine karşı yürüttüğü sabırlı kampanya, yaptığı bütün kariyer hamleleri kadar dikkatle planlanmış ve acımasızca gerçekleştirilmişti. Her gece iki ayrı yatak odasında perdeler kapanır, ışıklar arkalarından söndürülürdü. Lambalar farklı aralıklarla sönerdi, yan odadaki ışık Betsy’nin her gece farklı bir saate ayarladığı bir zaman kontrol aygıtıyla söndürülüyordu. Her sabah perdeler farklı saatleri açılırdı, onları kapamış olan el tarafından. İki kadının kucaklaştığı tek yer pencereden görülmeyen perdelerin arkası, dışarıdan görülemeyen koridor olurdu. Her ikisi de evden aynı saatte çıkıyorsa neşeli bir el sallayışla ama vücut teması olmadan merdivenin altında birbirlerinden ayrılırlardı.

Varsayılan gözetleyicilere kullanabilecekleri bir şey vermek birçok insanın kendini güvende hissetmesi için yeterdi. Micky daha aktif bir yaklaşımı tercih etti. Boyalı basın bir haber istiyorsa, bu haberi elde etmelerini sağlayacaktı. Şimdi ellerinde olduğunu düşündüklerinden daha heyecanlı, daha güvenilir ve daha seksi bir hikâye olması gerekiyordu yalnızca, sevgilisinin huzurunu ya da ilişkilerini riske atmayacak kadar değer veriyordu Betsy’ye.

O uğursuz telefondan sonraki sabah Micky’nin boş bir saati vardı. Jacko’nun yattığı hastaneye gitti ve hemşireleri çekiciliğiyle etkileyerek içeriye girdi. Jacko onu gördüğüne memnun olmuş görünüyordu ve bunun tek nedeni elinde kulaklıklı küçük bir AM/FM radyo olması değildi. Ağrıları için hâlâ ağır ilaç tedavisi altında olmasına karşın koğuş hayatının sıkıntısından kurtulmak için oyalanabileceği her şeyle ilgiliydi. Micky orada yarım saat kalarak kaza ve elinin kesilmesi dışında her konuda sohbet etti, dostça alnından öpmek için üzerine eğildi. Hiç de zor olmamıştı, Jacko’ya ısındığını şaşırarak fark etmişti. Jacko, erkek spor kahramanlarıyla yaşadığı eski deneyimlerine göre oluşturduğu küstah maço erkek havasında değildi. Daha da şaşırtıcısı kendine acımayla dolu değildi. Micky’nin ziyaretleri çıkar amacıyla başlamış olabilirdi ama çok kısa sürede adamın direncine duyduğu saygı ve arkadaşlığından aldığı keyifle ona çekilmişti. Jacko ondan çok kendisiyle ilgili olabilirdi ama hiç değilse eğlendirici ve akıllı olmayı başarıyordu.

Beş gün ve dört ziyaret sonra Jacko, Micky’nin beklediği soruyu sordu. “Neden beni ziyaret edip duruyorsun?”

Micky omzunu silkti. “Senden hoşlanıyor olabilir miyim?”

“Bu yeterli değil” dercesine Jacko’nun kaşları inip kalktı.

Micky içini çekerek onun sorgular gözlerine bakmak için bendini zorlamak zorunda kaldı. “Hayal gücüm her zaman vardı. Başarılı olma itkisini anlıyorum. Bulunduğum yere gelmek için dişimi tırnağıma taktım. Fedakârlıklar yaptım, bazen normalde utanacağım biçimde davrandım. Ama istediğim yere gelmek hayatımdaki en önemli şey. Denetimim dışında bir dizi koşul amacıma ulaşmamı engellerse neler hissedeceğimi biliyorum. Senin için de sanırım empati hissediyorum.”

Jacko, yüzünden hiçbir şey okunmadan, “Bu ne demek şimdi?” diye sordu. “Acıma duymadan sempati mi?”

Jacko tatmin olmuş başını salladı. “Hemşire benden hoşlandığın için geldiğini söylüyor. Onun yanıldığını biliyorum.”

Micky omzunu silkti. Beklediğinden çok daha iyi gidiyordu. “Onu hayal kırıklığına uğratma. İnsanlar anlamadıkları nedenlere güvenmezler.”

Jacko sesinde Micky’nin daha önce hiç duymadığı bir acılıkla, “O kadar haklısın ki” dedi. “Ama anlamak her zaman kabul etmeyi mümkün kılmaz.”

Sözlerinin ardında başka şeyler vardı. Ama Micky ne zaman üstelememesi gerektiğini bilirdi. Bu konuyu tekrar açmak için önlerinde çok fırsat olacaktı. O gün hastaneden çıkarlarken hemşirenin onu Jacko’yu öperken görmesi için özel bir dikkat| sarf etti. Bu hikâyenin güvenilir olması için yayınlanması değil, bir yerlerden sızması gerekiyordu. Kendi gazetecilik deneyimlerine göre de bir hastanede dedikodu lejyoner hastalığından da ha hızlı yayılırdı. Oradan daha geniş kitlelere ulaşması için bir kurye yeterliydi.

Bir hafta sonra tekrar geldiğinde Jacko mesafeli görünüyordu. Micky onda kontrol altında tutmayı pek beceremediği şiddetli duygular sezdi ama bu duyguların ne olduğundan emin değildi. Sonunda sohbet yerine monolog yapmaktan yorulan Micky, “Bana söyleyecek misin, yoksa kan basıncının kriz geçirene kadar yükselmesine izin mi vereceksin?” dedi.

O öğleden sonra ilk kez Jacko doğrudan onun yüzüne baktı. Bir an Micky onun ateşler içinde yandığını sandı, sonunda müthiş bir öfke içinde olduğunu anladı. Jacko o kadar öfkeliydi ki konuşamıyordu, sözcükleri bulmak için uğraşmasını seyrederken bunu anladı. Sonunda Jacko büyük bir irade gücüyle öfkesini dizginleyerek, “Nişanlım olacak Allah’ın belası kadın” diye homurdandı.

“Jillie mi?” Micky adı doğru söylemiş olması için dua etti. Bir öğleden sonra Micky çıkarken şöyle bir karşılaşmışlardı. Aklında bayağı değil de baştan çıkartıcı görünmeyi kılpayı başaran koyu renk saçlı ince bir kadın olduğu kalmıştı.

Jacko ensesindeki tendonlar güneş yanığı teninin altında tel gibi gerilerek, “Orospu” diye hırladı.

“Ne oldu, Jacko?”

Jacko gözlerini kapattı ve derin derin soluk aldı, göğsü genişliyor, bir zamanlar mükemmel olan gövdesinin asimetrikliğini vurguluyordu. Sonunda, “Beni terk etti” dedi, sesi öfkeyle doluydu.

Micky, “Yo” dedi soluksuz. “Ah, Jacko.” Uzanıp sert yumruğa parmaklarıyla dokundu. Etinin altında atan nabzını hissedebiliyordu, elini öylesine sıkı yumruk yapmıştı. Micky adamın öfkesinin çok büyük olduğunu düşündü, gene de denetimi elden bırakacak gibi görünmüyordu.

“Bununla başa çıkamayacağını söylüyor.” Jacko alaycı bir kahkaha attı. “Bununla başa çıkamazmış. Benim için nasıl olduğunu sanıyor?”

Micky beceriksizce “Üzgünüm” dedi.

“Kazadan sonra buraya ilk geldiğinde bunu yüzünden okudum. Hayır, daha öncesinden biliyordum. Biliyordum, çünkü ilk gün yanıma hiç yaklaşmadı. Buraya gelmek için kıçını kaldırması iki gün aldı.” Sesi sertti, ağır sözler taş gibi düşüyordu. geldiğinde de beni görmeye dayanamadı. Her şey yüzünden okunuyordu. Onu kovdum. Gördüğü kişi ben değildim artık.” Yumruğunu sıkarak yatağa indirdi.

“Aptal kadın.”

Jacko’nun gözleri açıldı, Micky’ye baktı. “Sen de başlama şimdi. Aptal bir orospunun daha bana ukalalık taslamasına hiç ihtiyacım yok. Sahte neşeyle üstüme titreyen aptal hemşireler yeter de artar. Sakın yapma!”

Micky kılını bile kıpırdatmadı. Haber editörleriyle bu biçimde o kadar çok karşı karşıya gelmişti ki. Öfkeyle, “Saygı duymasını öğrenmek gerek” diye bağırdı. “Jillie’nin onda olması gereken özelliklere sahip olmadığına üzüldüm ama bunu ileride keşfetmek yerine şimdi öğrenmen daha iyi olmuş.”

Jacko afallamış gibi bakıyordu. Yıllarca ona sinirli savunma dışında sözler söyleyen tek kişi antrenörü olmuştu, diye hırladı, öfkesinin yerini büyük bir şaşkınlık almıştı. Micky onun tepkisine aldırmadan devam etti. “Şimdi bu oyunu nasıl oynayacağına karar vermek zorundasın.”

“Ne?”

“Bu ikimizin arasında sır olarak kalmayacak, değil mi? Söylediklerinden hemşirenin bildiğini çıkardım. Demek çay saatinde manşete çıkacak. İstersen acıma nesnesi -artık tam bir erkek olmadığı için kız arkadaşı tarafından terk edilen kahraman- olmaktan çıkabilirsin. Sempati oylarını toplayacaksın. ayrıca Büyük İngiliz Kamuoyu’nun önemli bir kısmı sokakta Jillie’nin suratına tükürecek. Bir yol daha var, önce öcünü alır sonra üste çıkabilirsin de.”

Jacko’nun ağzı açıktı ama bir an hiçbir şey söyleyemedi. Olimpiyat ekibi üyelerinin çıkış sinyali olarak anlayacağı alçak bir sesle, “Devam et” dedi sonunda.

“Her şey sana bağlı. İnsanların seni kurban ya da zafer kazanmış bir insan olarak görmesi bütünüyle sana bağlı.”

Micky’nin bakışı sanki onunla yarış sahasında karşılaşır gibi bir meydan okuma taşıyordu. Jacko, “Ne düşünüyorsun?” diye hırladı.

***

Leon, “Sana söylüyorum, adam, burası sıkıcı” dedi. Yalnızca restoranı değil, Yorkshire’ın Batı Riding’ini kastediyordu. Simon kuru bir sesle, “Belli ki Cumartesi akşamı hiç Grenock’a gitmemişsin” dedi. “İnan bana Leon, Leeds bile yanında kozmopolit kalır.”

Leon karşı çıktı. “Hiçbir şey burayı kozmopolit kılamaz.”

Kay, “O kadar da kötü değil” dedi. “Alışveriş için çok iyidir.” Shaz, Kay’in sınıfın dışında bile dosdoğru uzlaşmacı rolüne girdiğini, sohbetlerin kritik noktalarını düzeltirken saçını da düzelttiğini fark etmişti.

Simon teatral bir tavırla homurdandı. “Ah, lütfen Kay, bu nazik kadın muhabbetlerine rahatça kaymaya gerek yok. Devam et, gecemi şenlendir, Leeds’in body-piercingle gezmek için ne kadar müthiş bir yer olduğunu anlat.”

Kay dil çıkardı.

Shaz bir yandan Kingfisher şişesini sallarken tatlı bir sesle, “Kay’i rahat bırakmazsanız, biz kadınlar bu şişeyle anatominizin değerli yerlerine piercing yapmayı düşünebiliriz” dedi.

Simon ellerini havaya kaldırdı. “Tamam. Bana bir chapti ile vurmayacağınıza söz verirseniz ben de kendimi tutarım.”

Dört polis başlangıç yemeklerine yumulurken bir anlık sessizlik oldu. Dörtlü için Cumartesi gecesi Hint yemeği yemeye gitmek alışkanlık halini almaya başlamıştı, öbür ikisi ise yeni üslerini keşfetmek yerine eski evlerine dönmeyi tercih ediyordu. Simon bunu ilk önerdiği zaman Shaz meslektaşlarıyla bu kadar yakın olmak isteyip istemediğine emin değildi. Ama Simon ikna ediciydi ve ayrıca Bishop ispiyonculuk yapıyordu ve Shaz uyumsuz damgasıyla damgalanmak istemiyordu. Bu yüzden kabul etti ama yemeği izleyen gece kulübü faslından önce mazaret belirterek onlardan ayrılmasına karşın, şaşkınlıkla eğlendiğini fark etti. Şimdi ekipte geçirdikleri üç haftanın, sonunda birlikte çıktıkları geceleri dört gözle bekliyordu ve bunun nedeni yalnızca yemek değildi.

Tabağını ilk temizleyen, her zamanki gibi Leon oldu. “Bence burası çok ilkel.”

Shaz, “Bilmiyorum” diye karşı çıktı. “Burada bir sürü Hint lokantası var, evler tavşan kafesinden daha büyük bir de yaşayabileceğim kadar ucuz ve şehir merkezinin bir yerinden başka bir yere gitmek istersen metroda bir saat oturmak yerine yürüyebilirsin.”

“Ve kırlar. Kırlara gitmenin ne kadar kolay olduğunu da unutma” diye ekledi Kay. Leon koltuğunda homurdanıp gözlerini Black and White Minstrel’in korkunç bir karikatürü gibi abartıyla yuvarlayarak arkasına yaslandı. “Heathcliff “dedi yüksek perdeden.

Simon, “Shaz haklı” dedi. “Allah’ım, ne klişe adamsın, Leon. Senin sokaklardan uzaklaşıp temiz hava alman gerek. Yarın yürüyüşe ne dersin?”

Shaz güldü. “Ne? Şapkasız yürüyüşe çıkmak ve soğuktan ölmek mi istiyorsun?”

Diğerleri de onun kahkahasına katıldı. “Bak, adamım, burası ilkel, demin de söylemiştim. İki ayağının üstünde yürümekten başka yapacak iş yok. Saçmalık, Simon, klişe olan hiç de ben değilim. Buraya taşındığımdan beri üç kez eve giderken durdurulduğumu biliyorsun. Met bile doğru dürüst bir otomobile binen her siyahın uyuşturucu kaçakçısı olmayacağını bilecek kadar ırk açısından buradan daha aydınlanmış” dedi Leon. Sesinde acı vardı.

Leon sigara yakmak için susunca, Shaz, “Siyah olduğun için seni durdurmazlar” diye homurdandı.

Leon, “Durdurmazlar mı?” diye sordu.

“Hayır, öldürücü silah taşıdığın için durdururlar.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Üstündeki takım, bebek. Biraz daha keskin olsa giyinirken kendini keseceksin. İnsanın içine işliyorsun, elbette seni duracaklar.” Shaz çakması için Leon’a elini uzattı öbür ikisi kahkahadan kırılırken Leon somurtarak Shaz’ın eline vurdu.

Simon, “Senin kadar değil, Shaz” dedi. Shaz, Simon’ın normal olarak soluk renkli yanaklarının kızarmasına yalnızca baharatın acısının mı neden olduğunu merak etti.

Ana yemekler gelirken Kay araya girdi. “Keskinlikten söz ettik de” dedi, “Tony Hill’i asla geçemezsin, öyle değil mi?”

Simon terli alnından dalgalı siyah saçlarını çekerek, “Akıllı bir adam, orası kesin” diye ona katıldı. “Keşke biraz daha rahat olsa. Önüne kadar geldiğin ama içerisini göremediğin bir duvar var sanki.”

Shaz birden ciddileşerek, “Size nedenini söyleyeyim” dedi. “Bradfield. İbne Katili.”

Leon, “Kılpayı kurtulduğu o olay mı?” diye sordu. “Doğru.”

Kay, “Üzerinde hiç konuşulmayan olay, değil mi?” diye sordu. Meraklı yüzü Shaz’a küçük, tüylü bir hayvanı, sevimli ama gizli dişleri olan bir hayvanı hatırlatıyordu. “Gazeteler her tür imada bulundu ama hiçbir zaman fazla ayrıntıya girmedi.”

Shaz yarım tavuğuna bakıp keşke vejeteryan lokantasına gitseydik diye düşünerek, “İnan bana” dedi, “ayrıntıları bilmek istemezdin. Bütün hikâyeyi öğrenmek istiyorsan Internet’e gir. Oradaki bilgiler nezaket ya da yetkililerin gizli tutma istekleri gibi teknik şeylerle sınırlanmış değil. Sana söylüyorum, Tony Hill’in neler yaşadığını yaptığımız şey konusunda kafanda şüphe uyanmadan okuyabilirsen, benden daha cesursun demektir.”

Bir anlık bir sessizlik oldu. Sonra Simon öne eğilerek bir sır paylaşıyorlarmış gibi, “Bize anlatacak mısın, Shaz?” diye sordu.

***

Her zaman kararlaştırılan saatten on beş dakika erken gelirdi, çünkü kızın erken geleceğini biliyordu. Hangisini seçmiş olursa olsun hep randevudan önce gelirlerdi, çünkü onun samandan altın yapan Rumpelstiltskin, can sıkıcı hayatından yirmi dört kırat altın çıkaracak adam olduğuna inanırlardı.

Donna Doyle da -artık bir sonraki değil, en sonuncu- öbürlerinden farklı değildi. Park yerinin loş ışığında kızın silueti belirdiğinde kafasındaki aptal çocuk şarkısını duyabiliyordu. “Jack ve Jill bir kova su almak için tepeye gitti. Jack duştu ve tacını kırdı...”

Bir dalgıcın su yüzeyine çıkması gibi kulaklarından şarkıyı atmak için başını iki yana salladı. Kızın yaklaşmasını seyretti. Kız pahalı otomobillerin arasında dikkatle ilerliyor, hafifçe kaşlarını çatmış, iki yana bakınıyordu.

Sanki antenlerinin onun tam yerini neden göstermediğini anlamıyormuş gibiydi. Kızın güzel görünmek için elinden geleni yapmış olduğunu görebiliyordu. Biçimli bacaklarını göstermek için belinden kısaltılmış okul eteği, ailesinin ya da öğretmeninin herkesin içinde yapmasına asla izin vermeyeceği biçimde bir düğmesi daha açılmış okul gömleği, sırt çantasını gizlemek için omza atılmış blazer.

Makyaj bir gece öncesinden daha ağırdı, aşırılığı onu nerede orta yaşlı bir kadın gibi gösteriyordu. Gür siyah saçları parlıyor, park yerinin donuk ışığında kısa dalgalar sallanıyordu.

Donna otomobile yaklaşırken yolcu kapısını iterek açtı. Aniden yanan iç ışık kızın sıçramasına neden oldu, oysa parlak ışıkta onun şok edici yakışıklılıktaki profilini görmüştü. Kızla indirdiği camdan konuştu. “Gelip otur, ben de sana neler olacağını anlatayım” dedi sohbet eder bir tonla.

Donna bir parça tereddüt etti ama düşünmek için bekleyecek kadar onun yüzüne aşinaydı. Yanındaki koltuğa oturdu. Jacko kızın hareketleriyle açılan eteğine bakmamaya özen gösterdiğini anlamasını sağladı. Şimdilik nezaket en iyi politikaydı. “Bu sabah uyandığımda rüya görüp görmediğimi merak ettim” derken kızın gülümsemesi cilveli ama gene de masumdu.

Karşılığında Jacko da dalgınca gülümsedi. “Ben de sürekli böyle hissederim” dedi. Sahte uyumun sahte temeline bir tuğla daha koymuştu. “İkinci bir kez düşündün mü diye merak ettim. Televizyona çıkmak yerine topluma daha büyük katkıda bulunabileceğin o kadar çok şey yapabilirsin ki. İnan bana, biliyorum.”

Kız heyecanla, “Ama bunları siz de yapıyorsunuz” dedi. “Bütün o hayır işleri. Televizyon yıldızlarının bu kadar para toplamasını ünlü olmak sağlıyor. İnsanlar onları görmek için para ödüyorlar. Yoksa asla para vermezlerdi. Ben de bunu yapabilmek istiyorum. Onlar gibi olmak istiyorum.”

Olanaksız hayal. Ya da daha doğrusu kâbus. Gerçek nedenini bilmiyordu ama asla onun gibi olamazdı. Onun gibi insanlar o kadar azdı ki, Tanrı’nın varlığına karşı bir iddia gibiydi neredeyse. Papa’nın Vatikan’daki balkonundan gülümsediği gibi nur dolu bir yüzle gülümsedi. Doğru düğmelere basmıştı. “Peki, belki başlamana yardım edebilirim” dedi. Donna da ona inandı.

Kız bir yeraltı otoparkında yalnız ve her dediğini yapmaya hazır biçimde otomobilinde oturuyordu. Onu gidecekleri yere götürmekten daha kolay ne olabilirdi?

Uzun zaman önce ancak bir aptalın böyle düşüneceğini kavramıştı ama o hiç de aptal değildi. Birincisi, park yeri tam olarak boş değildi. İş adamları ve kadınları otelden çıkıyor, valizlerini otomobillerinin bagajına yerleştirip, dar park yerlerinden geri geri çıkmaya uğraşıyorlardı. Sanılacağından daha fazla şeye dikkat ederlerdi. İkincisi, dışarıda ortalık günlük güneşlikti, şehir merkezinde çok fazla trafik ışığı vardı ve insanların yanlarındaki otomobilin içindekilere bakmaktan başka yapacak işleri yoktu. Önce otomobili tanırlardı.

Gümüş rengi bir Mercedes, dikkat ve hayranlık çekici şıklıkta bir otomobil. Ya da gıpta ile bakılacak. Üçüncüsü, ön camda “Vance’in Ziyaretleri için Otomobiller Morrigan Mercedes of Cheshire’dan Alınmaktadır” yazılı yazıyı görürlerdi. Ünlü bir insana yakın olmanın beklentisiyle koyu renk camların ardında sürücüyü ya da yolcuyu görmeye çalışırlardı. Bunu hemen unutmazlardı, özellikle yolcu koltuğunda çekici bir genç kız görmüşlerse. Kızın fotoğrafı yerel gazetede çıktığı zaman hatırlarlardı, buna şüphe yoktu.

Son olarak da Jacko’nun önünde yoğun bir gün vardı. Programında kızı götürmesi gereken yere götürecek bir boşluk yoktu. Randevularına gitmeyerek, Vance’in Ziyaretleri’ne en az çabayla en fazla reyting kazandırmak üzere dikkatle planlı halk ziyaretlerini yapmayarak dikkat çekmenin hiç anlamı yoktu. Donna beklemek zorundaydı. Her ikisi için de beklenti daha tatlı olurdu. Peki, hiç değilse kendisi için. Kız için gerçeğin soluksuz beklentisini hastalıklı bir şakaya dönüştürmek uzun zaman almayacaktı.

Bu nedenle iştahını sonraya saklayıp kızı diken üstünde tutmaya devam etti. “Dün gece seni görünce gözlerime inanamadım. Programda yardımcı rolüne o kadar mükemmel uyuyorsun ki. İki kişilik bir gösteri için karşıtlığa ihtiyacımız var. Siyah saçlı Donna, düz saçlı Jacko. Küçük Donna, dev gibi kaba Jacko.” Jacko sırıttı, kız kıkırdadı. “Üzerinde çalıştığımı proje ana baba ve çocuk ekiplerinin bulunduğu yeni bir yarışma. Ama ekipler biz onları getirene kadar şovda olduklarını bilmeyecek. Tam bir sürpriz, İşte Hayatınız gibi. Çalışacağım kişinin kesinlikle güvenilir olmasını bu kadar istememizin nedenlerinden biri de bu. Tam bir ağzı sıkılık, anahtar bu.”

Donna heyecanla, “Ağzımı sımsıkı kapalı tutabilirim” dedi. “Gerçekten. Tek bir kişiye sizinle buluşmak için buraya geleceğimi söylemedim. Dün gece açılışta olan arkadaşım bu kadar uzun ne konuştuğumuzu sorduğu zaman, yalnızca televizyona girmek istersem bana bir öğütte bulunur musunuz diye soruyordum, dedim.”

“Peki bulundum mu?” diye sordu Jacko.

Kız çekici ve ayartıcı bir tavırla gülümsedi. “Ona kariyer konusunda karar vermeden önce bazı vasıflar kazanmam gerektiğini söylediğinizi anlattım. Annemden duyduğum bu sıkıcı saçmalıkları asla söylemeyeceğinizi bilecek kadar tanımıyor sizi.”

Jacko anlayışlı bir tavırla, “İyi bir düşünce” dedi. “Asla sıkıcı olmayacağına söz verebilirim, bu kesin. Şimdi, sorun şu ki, birkaç gün çok meşgul olacağım. Ama Cuma akşamı serbestim ve senin için kolaylıkla bazı deneme çekimleri ayarlayabilirim. Kuzeydoğuda bir prova stüdyomuz var, orada çalışabiliriz.”

Kızın dudakları aralandı, otomobilin loşluğunda gözleri parladı. “Gerçekten mi? Televizyona çıkabilir miyim?”

“Söz vermiyorum ama görüntün ve sesin iyi.” Kıza doğrudan bakabilmek için döndü. “Kendime kanıtlama ihtiyacı duyduğum tek şey, gerçekten sır saklayıp saklayamayacağın.”

Donna yüzünde ciddi bir ifadeyle, “Size söyledim” diye cevap verdi. “Kimseye bir şey anlatmadım.”

“Ama bunu sürdürebilir misin? Perşembe akşamına kadar sessiz kalabilir misin?” Elini ceketinin içine sokarak bir tren bileti çıkardı. “Bu Northumberland’daki Five Walls İstasyonu için bir tren bileti. Perşembe günü buradaki istasyondan 3:25 Newcastle trenine bin, sonra Newcastle’da 7:50 Carlisle trenine geç. İstasyondan çıkınca solda bir park yeri var. Seni bir Land Rover’da bekleyeceğim. Ticari gizlilik nedeniyle seni karşılamak için platforma çıkamam ama park yerinde olacağım, söz veriyorum. Gece için seni bir yere yerleştiririz, sonra sabah ilk iş deneme çekimine girersin.”

“Ama bütün gece dışarıda kalır ve nerede olduğumu söylemezsem annem endişelenir” diye karşı çıktı isteksizce.

“Stüdyoya gider gitmez ona telefon edebilirsin” dedi Jacko, sesi güven doluydu. “Düşün bir bakalım, öğrenmiş olsa deneme çekimine katılmana izin vermezdi herhalde, öyle mi? Bahse girerim, televizyondaki bir işin düzgün bir iş olmadığını düşünüyor, değil mi?”

Her zamanki gibi kusursuzluğu hedefliyordu. Donna hırslı annesinin bir yarışma programındaki hostes kız olmak için üniversite hayallerini bir kenara bırakmasını istemeyeceğini biliyordu. Kaygısı yok oldu, Jacko’ya kaşlarının altından bir göz attı. Ciddi bir tavırla, “Tek bir söz bile etmeyeceğim” diye söz verdi.

“Aferin sana. Umarım bu sözünü tutarsın. Tek bir yanlış sözcük bütün projenin yok olmasına neden olur. Bu da para demek ve insanları işlerinden de edebilir. En yakın arkadaşına sır verebilirsin ama o da kız kardeşine, kız kardeşi erkek arkadaşına, erkek arkadaş en yakın arkadaşına söyler, en yakın arkadaşın baldızı da her nasılsa bir muhabirdir. Ya da rakip bir televizyon şirketinin yöneticisi. Böylece şov güme gider. Senin büyük şansın da tabii. Bak sana ne diyeceğim. Kariyerinin başında kirazdan ancak bir ısırık alırsın. Yüzüne gözüne bulaştırırsan kimse seni bir daha işe almaz. Televizyon patronları küçük bir başarısızlığı affetmeden önce çok büyük başarılar göstermen gerekir.” Öne eğildi ve konuşurken bir elini kızın koluna koyarak cinsel heyecanı hissetmesini sağladı.

Donna gerçekten büyüdüğünü sanan ve yetişkinlerin onu kendi dünyalarına neden kabul etmediklerini anlamayan on dört yaşındaki bir kızın bütün yoğunluğuyla, “Anlıyorum” dedi. Bu dünyaya girme vaadi onu öyle kıvama getirmişti ki, Jacko’nun tezgâhı olduğu besbelli olan her şeyi yuttu.

“Sana güvenebilir miyim?”

Donna başını salladı. “Sizi hayal kırıklığına uğratmayacağım. Ne bunda ne de başka bir şeyde.” Cinsel ima kesindi. Her halde bakiredir, diye düşündü Jacko. Kızdaki çekingenlik bunu anlatıyordu. Tanrıçaların kurban edilmesi gibi kendini ona sunuyordu.

Jacko öne eğilerek kapalı dudaklarının altında hemen açılan yumuşak, istekli ağzını öptü. Geri çekildi ve kızın belirgin hayal kırıklığını silmek için gülümsedi. Onları hep böyle, daha fazlasını isterken bırakırdı. Eğlence dünyasındaki en eski klişeydi bu. Ama her seferinde işe yarardı.

***

Carol son ekmek parçasıyla tavuğun geriye kalan izlerini ve ağzına attığı lokmanın tadını çıkardı. Saygılı bir tavırla “Bu” dedi, “uğrunda ölünecek bir şeydi.”

Maggie Brandon ağır tencereyi ona doğru iterek, “Daha var” dedi. Carol, “Patlarım” diye inledi. “Midemde hiç yer kalmadı.”

Maggie, “Eve götürebilirsin” dedi. “Ne tuhaf saatlerde çalıştığınızı biliyorum. Yemek pişirmek zaman bulacağınız şey. John detektif olduğu zaman komiserden ailemizin Scargil Sokağı’nda bir hücreye taşınmasını istemeyi düşünmüştüm çünkü çocukların babalarını görmelerinin tek yolu buydu bence.”

Doğu Yorkshire Polisi Emniyet Müdürü John Brandon başını iki yana sallayarak, “Korkunç bir yalancıdır, karım yani” dedi. “Bu şeyleri senin bölümün için kaygılanmama gerek kalmayacak kadar çok çalışman amacıyla sende suçluluk uyandırmak için söylüyor.”

Maggie burnundan soludu. “Bak sen! Nasıl bu duruma geldiğini sanıyorsun, ha?”

Carol, Brandon’a kurnaz bir bakışla baktı. İyi bir soruydu bu. Mezar yüzlü doğmuş bir adam varsa o da Brandon’dı. Yüz hatlarının hepsi dikey, uzun ve dardı, çukur yanaklarındaki çizgiler, kaşları arasındaki çizgiler, kartal gibi burun, haritada demiryolu çizgisi gibi demir grisi düz saçlar. İnce uzun yapısı, hafif kambur duruşuyla Azrail’i oynamak için yalnızca bir orağa ihtiyacı vardı. Carol seçeneklerini gözden geçirdi. Bu gece “John” olabilirdi ama Pazartesi sabahı tekrar “Bay Brandon, efendim” olacaktı. Patronuyla resmi olmayan ilişkilerini bu kadar ilerletmemek daha iyiydi. Masum masum, “Ben de evliliği düşünüyordum” dedi.

Maggie gevrek bir kahkaha attı. “Hızlı olduğu kadar da diplomatik, ha?” Ayağa kalkarak kocasının omzuna hafifçe vurmak için uzandı. “Carol’ı Bradfield kurtlarının elinden kurtarmakla iyi yapmışsın, sevgilim.”

Carol, “Hazır bundan söz etmişken, yerleşebildiniz mi?” diye sordu.

Maggie, “Şey, burası bir polis evi” diyerek parlak beyaz duvarları ve badanayı gösterdi eliyle. Bradfield’daki oturma odalarının hareli boyasıyla büyük bir tezat oluşturuyordu. “Ama işimizi görüyor. Bradfield’daki evi kiraya verdik. John’un otuz yılı doldurmasına sadece beş yılı kaldı, sonra oraya geri dönmek istiyoruz. Köklerimiz orada, arkadaşlarımız orada. Beş yıl sonra çocuklar da okulu bitirmiş olacak, yani tekrar köksüz olmaları gerekmiyor.”

Brandon, “Maggie burada kendini Hotantular arasında kalmış bir misyoner gibi hissettiğini söylemiyor tabii” dedi.

“Şey, kabul etmek zorundasın ki, Doğu Yorkshire, Bradfield’dan biraz farklı. Manzara çok iyi ama yarım saatlik mesafe içinde doğru dürüst bir tiyatro bile yok. Bölgede çok satanlar dışındaki kitapları satan tek bir kitapçı var. Operaya gelince -bunu unutabilirsin!” diyerek karşı çıktı Maggie. Ayağa kalkıp boş tabakları toplamaya başladı.

“Çocukların kent merkezinin etkisinden uzakta yetişmesinden memnun değil misin? Uyuşturucu tacirlerinden uzakta?” diye sordu Carol.

Maggie başını iki yana salladı. “Burası o kadar dar fikirli ki, Carol. Bradfield’da çocukların her tür arkadaşı vardı -Asya’lı Çinli, Afrika-Karayipli. Hatta bir Vietnamlı çocuk. Burada hep kendin gibilerle birliktesin. Sokak köşelerinde dolanmak dışında yapacak bir şey yok. Doğrusunu söylemek gerekirse Bradfield’da sahip oldukları fırsatlar için kent merkezinin belalarından uzak kalacakları konusunda onlara güvenmeyi tercih ederdim. Bu kır yaşamı fazla abartılıyor.” Mutfağa yollandı.

Carol, “Affedersin” dedi. “Yarana parmak bastığımı bilmiyordum.”

Brandon omzunu silkti. “Maggie’yi bilirsin. Hiçbir şeyi içinde tutmaz. Ona birkaç ay ver, köyü yönetmeye başlar. Çocuklar burayı yeterince sevdi. Ya sen? Kulüben nasıl?”

“Hoşuma gidiyor. Evi satın aldığım çift kusursuz bir restorasyon yapmış.”

“Satmalarına şaşırdım.”

Carol kısaca, “Boşanma” dedi. “Ha.”

“Her ikisinin de evlilikten çok evi kaybettiklerine üzüldüklerini sanıyorum. Maggie ile birlikte yemeğe gelirsiniz.”

Maggie büyük bir tepsiyle içeriye girerken yüzünü asarak “Alışveriş yapmaya zaman bulabilirsen” dedi.

“Şey, en kötü olasılıkla Nelson’ı bize bir tavşan getirmeye yollarım.” Maggie, “Kırda yaşamanın sağladığı öldürme fırsatlarından hoşlanıyor mu?” diye sordu.

“Öldüğünü ve kedi cennetine gittiğini sanıyor. Siz şehri özlüyor olabilirsiniz ama o bir gecede köy çocuğu olup çıktı.” Maggie, John ve Carol’a kahve koyduktan sonra, “Sakıncası yoksa ikinizi biraz yalnız bırakacağım” dedi. “İşten konuşmak için öldüğünüzü biliyorum ve Karen’a Seaford’daki filmden sonra onu almaya geleceğime söz verdim. Burada sizi gün ağarana kadar uyanık tutmaya yetecek kadar kahve var ve karnınız acıkırsa buzdolabında da ev yapımı kek duruyor. Ama Andy’nin onda dönmesi gerek, bu yüzden o saate kadar işinizi bitirirseniz iyi olur. Yemin ederim o çocukta kurt var. Ya kurt var ya da içi boş bacaklar.” Brandon’ın üstüne eğilerek yanağına sevgi dolu bir öpücük kondurdu. “İyi eğlenceler.”

Profesyoneller tarafından oyuna getirildiği duygusuna karşı koyamayan Carol kahvesinden bir yudum alarak bekledi. Kelimelere döküldüğünde Brandon’ın sorusu hiç de sürpriz değildi. “Peki buraya alıştın mı?” Rahat bir sesle konuşuyordu ama gözleri tetikteydi.

“Öyle görünüyor ki benden bıktılar. Kadın olmakla kalmıyorum, Doğu Yorkshire’ın evrim ölçeğine göre bu, tazıyla gelincik arası bir yerde ama aynı zamanda da Emniyet Müdürü’nün adamıyım. Kamçıyı kullanmak için büyük şehirden getirildim” dedi alayla.

Brandon, “Korkarım buna alışman gerekiyor” dedi. “Ama işi aldığında nasıl olacağını bilmen gerekirdi.”

Carol omzunu silkti. “Pek şaşırdığımı söyleyemem. Ama beklediğimden daha az kötü davranışla karşılaştım. Belki hâlâ en nazik tavırlarını takınıyorlardır ama Seaford Merkez Suç Olayları Bölümü’nün kötü bir ekip olmadığını düşünüyorum. Yeniden örgütlenmeden önce geri kalmış bölgeye saplanıp kaldıklarından ve kimsenin onlara fazla aldırmamasından dolayı biraz tembelleşmişler. Bir ikisinin kazandığından daha fazlasını harcadığından kuşkulanıyorum ama kökleri derinde, sistematik bir çürüme olduğunu sanmam.”

Brandon tatmin olarak başını salladı. Carol Jordan’ın yargı gücüne güvenmesi gerektiğini çabucak öğrenmişti ve içgüdüsel olarak onun Bradfield’dan getirmesi gereken kıdemli memur olduğunu biliyordu. Carol, Seaford’un genel düzeyini belirleyebilirse, diğer bölümler de bundan etkilenecek ve buna göre biçimlenecekti. Brandon işin zaman almasından korkmuyordu. “Kayıtlarda sana sorun yaratan bir şey var mı?”

Carol kahvesini bitirerek fincanını tekrar doldurdu, Brandon’a da önerdi ama o başını sallayarak reddetti. Carol düşünceli bir tavırla kaşlarını çatarak bilgi dağarcığını kontrol etti. “Bir şey var” dedi. “Aramızda konuşuyoruz, değil mi?”

Brandon başını salladı.

“Peki, gece mesailerinde açıklanamayan yangınlar var, kuşkulu kundaklamalar olduğunu sanıyorum. Hepsi gece, okul, fabrika, kafe, depo gibi içinde geceleri insan bulunan yerlerde. Hiçbiri tek başına büyük değil ama hepsi bir araya gelince ortaya büyük bir zarar çıkıyor. Ekibi toplayıp daha önceki kurbanlarla yeniden görüşmelerini, bir bağlantı -mali açıdan ya da sigorta açısından- olup olmadığına bakmalarını söyledim. Kendim de bölge itfaiye şefiyle konuştum, adam dört ay geriye giden bir dizi olay olduğunu söyledi. Yangınların hiçbiri kesin olarak kundaklama şeklinde yorumlanamaz ama her ay kendi bölgesinde altı ile on iki arasında olası kasıtlı yangın olduğunu düşünüyor.”

Brandon yumuşak bir sesle, “Bir dizi kundakçı mı?” sordu. Carol başını salladı. “Başka bir yorum yapmak olanaksız.”

“Peki sen tam olarak ne yapmak istiyorsun?”

Carol dişlerini sıkarak, “Adamı yakalamak istiyorum” dedi. “Peki başka?” Brandon gülümsedi. “Kafanda özel bir şey var mı?”

“Emrimdeki ekiple çalışmaya devam etmek istiyorum bir profil çıkarmak istiyorum.”

Brandon kaşlarını çattı. “Bir profil uzmanı mı çağıracağız?”

Carol hemen, “Hayır” dedi. “Bu masrafı haklı çıkaracak kadar yeterli kanıt yok. Bunu kendim yapabilirim diye düşünüyorum.”

Brandon, Carol’a ifadesiz bir yüzle baktı. “Sen psikolog değilsin.”

“Hayır ama geçen yıl Tony Hill ile çalışırken çok şey öğrendim. Daha sonra da profil çıkarma konusunda bulabildiğim her şeyi okudum.”

Brandon gözlerini ondan ayırmadan, “Profil Ekibi’ne başvurmalıydın” dedi.

Carol kızardığını hissetti. Şarap ve kahvenin bunun için iyi bir mazeret olacağını umdu. “Benim rütbemde birini aradıklarını sanmıyorum” dedi. “Komutan Bishop dışında çavuş rütbesinin üstünde kimse yok. Kaldı ki ben bölge çalışmasını tercih ederim. İnsanları ve bölgeyi tanırım.”

Brandon, “Birkaç hafta içinde işe tam olarak başlayacaklar” diye devam etti. “Belki ondan önce kendilerini bilemek için yeni bir işi mutlulukla karşılarlar.”

Carol, “Belki de” dedi. “Ama bu benim olayım. Ve elimden bırakmaya da hazır değilim.”

Brandon, “İyi” dedi. Carol’ın Doğu Yorkshire polisindeki isleri şimdiden bu kadar şiddetle sahiplenmesini ilgiyle karşılamıştı. “Ama beni de bilgilendir, tamam mı?”

Carol, “Elbette” dedi. Hissettiği rahatlama, olayı aydınlattığı zaman kendisinin ve ekibinin kazanacağı başarı şansından ibaretti yalnızca. İçten içe bunun yalan olduğunu biliyordu.

***

Emlakçının Shaz’ın dairesinde konuk yatak odası dediği odada uyumak birçok insanın yapmayacağı bir şeydi, özellikle de uyumadan önce birkaç sayfa okumaya ihtiyaç duyanların. Oturma odasındaki kitaplıkta modern edebiyatın sıradan örnekleri bulunsa da, Shaz’ın çalışma odası olarak gördüğü odadaki raflar korku kitaplarıyla doluydu, bunların çoğu ders kitabı gibiydi. Barbara Vine ve Thomas Harris gibi acı anatomistlerinin ve psikopati patologlarının yazdığı birkaç roman da vardı ama Shaz’ın çalışma kitaplığının büyük kısmı romanın hiçbir zaman cesaret edemeyeceği kadar korkunç ve tuhaf kitaplardan oluşuyordu. Dizi cinayet katilleri için bir meslek kursu olsaydı, Shaz’ın kitaplığında bu kursu verecek kadar kitap vardı.

En alttaki raflarda onu biraz utandıran kitaplar duruyordu -yaratıcı takma adları olan ünlü dizi cinayet katillerinin özyaşam öykülerinin anlatıldığı biyografiler, yüzlerce insanın güvenini ve yaşamını çalan kariyerlerin sansasyonel anlatıları. Daha yukarıdaki raflarda aynı yaşamların daha saygın anlatımları, sosyolojik, psikolojik ve bazen mantıksız içgörüler ve açıklamalar sağlayan çeşitlemeleri vardı.

Shaz’ın not defterleri ve dizüstü bilgisayarının durduğu masada oturanların göz seviyesinde, dizi cinayet katillerine karşı savaş verenlerin öyküleri duruyordu. Saldırgan profili çıkarma işinin başlamasının üzerinden yirmi yıl geçtikten sonra öncüler emekli olmuştu ve hepsi kayda değer başarıları anlatıldığı ama başarısızlıklarının üstünün örtüldüğü vaka tarihleriyle en son bilime katkılarını anlatarak emekli gelirlerini artırmaya kararlıydı. Şimdiye kadar bunların hepsi de erkekti.

Bu otobiyografilerin üstünde ciddi kitaplar vardı: Cinsel Cinayetlerin Psikopatolojisi, Olay Mahalli Analizi ve Dizi Tecavüz: Klinik Bir Araştırma gibi başlıkları olan kitaplar. En üstteki raf Shaz’ın avlanan yerine avcı olma isteğinin tek göstergesiydi Bu rafta Polis ve Kriminal Kanıt Yasası’na ilişkin birkaç rehber kitabın da bulunduğu hukuk kitapları duruyordu. Bilgilendirici bir koleksiyondu ve Shaz profil ekibine girdiği için birkaç aydır kapaklarını açmamıştı. Bunları yıllardır biriktiriyordu, bir gün kitabını yazacağı kendi ünlü katilini bulacağı güne hazırlanıyordu. Yalnızca kitapları bilmekle suçlular yakalansaydı Shaz’ın sicili ülkedeki en iyi tutuklama sicili olurdu.

Öbür üçünün ısrarlarına karşın Hint yemeğinden sonra gece kulübüne gitmemişti. Yalnızca kulüpleri fazla sevmediğinden değil. Bu gece çalışma odası bir DJ ya da barmenin sunacaklarından çok daha çekiciydi. Doğrusu şu ki, akşam boyunca bilgisayarının başına dönerek, o öğleden sonra veri tabanı girmeye başladığı kıyaslamaları bitirmeyi dört gözle beklemişti. Tony’nin verdiği ödevden sonraki üç gün boyunca her boş vaktini otuz taslak olay notu kümesi üzerinde çalışarak geçirmişti. Okumalarından kazandığı bütün kuramları ve hileleri uygulamaya sokma fırsatını bulmuştu sonunda. Kâğıtları baştan sona bir kez değil üç kez okumuştu. Bilgisayarın başına geçerken aklında iyice netleşene kadar okumuştu.

Shaz kullandığı veri tabanını bir öğrencinin bilgisayarından kopyaladıktan sonra bilgisayar teknolojisinde birçok gelişme olmuştu ve artık veri tabanı bilgisayar müzesinde sergilenmeye aday durumdaydı. Ama en son yeniliklere sahip olmasa da işini görüyordu. Malzemeyi açıkça gösteriyordu, Shaz’ın bilgileri sınıflandırmak için kendi ölçüt ve sınıflamalarını yaratmasına olanak sağlıyordu. Shaz bu veri tabanının işlemlerini kendi içgüdü ve mantığına uygun buluyordu, dolayısıyla kullanması kolaydı. O sabah erkenden verileri girmeye başlamıştı. İşine o kadar yoğunlaşmıştı ki, öğle yemeği için bile ekranın karsısından ayrılmadı, yemek yerine bir muz ve yarım paket bisküvi yedi.

Sonrasında klavyeden kırıntıları çıkarmak için onu ters çevirdi.

Makyajını temizledikten sonra şimdi tekrar ekranın başına döndüğü için mutluydu. Parmakları tuşlara basarken imleç yanıp sönüyor, restoranda sunulan menüden çok daha fazla ilgi duyduğu menüleri çıkarıyordu. Evden kaçan kızları yaşlarına göre sınıflandırdı ve sonuçları görebileceği bir kâğıt çıkışı aldı. Aynı yöntemle coğrafi bölge, fiziksel tip, daha önce polisle ilişki, evdeki durumlarında çeşitli değişiklikler, içki ve uyuşturucu kullanımı, bilinen cinsel temaslar ve ilgilere göre de birer sınıflama yaptı. Soruşturmayı yürüten polisler kızların ilgi alanlarıyla fazla ilgilenmemişti ama...

Shaz çıkışları önce tek tek okuduktan sonra notlarını karşılaştırabilmek için kâğıtları masanın üstüne yaydı. Basılı listelere bakarken midesinde hafif bir heyecanın yükseldiğini hissetti. Çıkışları bir kez daha inceleyerek, var olmayan bir şeyi ortaya çıkarmadığından emin olmak için dosyadaki fotoğrafları bir daha karşılaştırdı. Derin bir iç çekerek kısık bir sesle, “Ah, seni güzel” dedi.

Gözlerini kapatıp derin bir soluk aldı. Tekrar baktığında bulduğu şey hâlâ oradaydı. Yedi kız. Önce olumlu benzerlikler. Hepsinin omuz hizasında koyu renk saçları ve mavi gözleri vardı.. Hepsi on dört on beş yaşındaydı ve uzun boylu sayılırlardı. Hepsi anne ya da babadan biriyle ya da ikisiyle birlikte oturuyordu. Hepsinde arkadaşları ve ailesi polise kızın kaybolmasına şaşırdıklarını, kaçmak için bir nedeni olmadığına inandıklarını söylemişlerdi. Hepsinde kızlar yanlarına hemen hiçbir şey almamışlardı ve en az bir giysi onlarla birlikte kayıp görünüyor ki, bu da polisin olası bir kaçırılma ya da cinayeti ciddi olarak düşünmemesinin temel nedeniydi. Bu görüşü kızların kaybolma saatleri de destekliyordu. Her durumda kız her zamanki okula gitmek üzere çıkmış ama bir daha geri dönmemişti. Akşamı geçireceği yer konusunda da yanlış bilgi vermişti. Gerçi bilgisayardan bunu tam olarak çözmek mümkün değildi ama hepsinde de ortak bir yan vardı. Bakışlarında flörtçü bir cinsellik, yüzlerinde çocukluk masumiyetinin geride kaldığını gösteren bilgiç bir ifade vardı. Bunu bilsinler ya da bilmesinler, seksi kızlardı.

Sonra olumsuz benzerlikler. Yedi kızdan hiçbiri bakımevine gitmemişti.

Hiçbirinin başı polisle derde girmemişti. Arkadaşları ara sıra eğlence kabilinden içtiklerini, hatta belki birkaç esrarlı sigara kullandıklarını ya da hız yaptıklarını itiraf etmişlerdi. Ama kayda değer bir uyuşturucu alışkanlığı yoktu. Yedi olaydan hiçbirinde kızların fahişelik yaptığını ya da cinsel taciz kurbanı olabileceklerini gösteren bir işaret bulunmuyordu.

Sınıflamalarda sorunlar vardı kuşkusuz. Üçünün erkek arkadaşı vardı, dördünün yoktu. Coğrafi konumlar arasında bağlantı yoktu -Sunderland en kuzeydeki nokta, Exmouth en güneydeki noktaydı. İkisinin arasında Swindon, Grantham, Tamworth, Wigan ve Halifax vardı. Kaybolma olayları altı yıla yayılmıştı. Kayıplar arasındaki zaman süreleri sabit değildi, gerçekten bir dizi cinayetler katiliyle karşı karşıyaysa Shaz’ın bekleyeceği üzere bu süreler zaman içinde azalmıyordu.

Öte yandan Shaz’ın henüz bilmediği başka kızlar da olabilirdi.

Shaz, Pazar sabahı uyandığında tekrar uyumaya çalıştı. Kuramsal kurbanları arasında bağlantı arama işini ilerletebilmek için yapabileceği tek bir şey vardı ve o da aceleye getirilemezdi. Geceyarısı yatağa yattığında öğle tatilinde bir telefonla bunu yapacağına söz vermişti. Ama yediye çeyrek kala tıkır tıkır işleyen bir beyinle gözleri faltaşı gibi açık yatarken bu kadar bekleyemeyeceğini biliyordu.

Başka birinin yardımı olmadan ilerleme kaydedemediğinden rahatsız olarak yorganı üstünden attı. Yarım saat sonra M1’in başladığı uzun yokuşta otomobilini hızla sürüyordu.

Duş yaparken, giyinirken radyodan haberleri dinleyip kahve içerken bu düşünceyi hep geri planda tutmaya çalışmıştı. Şimdi önünde uzanan üç şeritli boş yolda giderken başka bir şey düşünemiyordu. Radyo sunucusunun sesi yeterli değildi. Tony Hill’in bilgece sözleri bile bugün onu tutamazdı. Shaz sabırsızlıkla teybe bir opera aryaları kaseti koydu ve düşüncelerini toplamış gibi yapmaktan vazgeçti. Sonraki iki buçuk saat boyunca yağmurlu bir Pazar gününde seyredilen eski filmler gibi kafasından anıları geçirmekten başka yapacak işi yoktu.

Barbican sitesinin yeraltı otoparkına girdiğinde saat neredeyse ondu. Park görevlisinin, umut ettiği gibi, kendisini hatırlamasına memnun oldu, gerçi adam onun büronun kapısından gülümseyerek baktığını görünce şaşırmışçasına baktı.

Neşeli bir sesle, “Merhaba yabancı” dedi. “Seni uzun süredir görmüyoruz.”

“Leeds’e taşındım” dedi Shaz, neden taşındığına ilişkin bir ipucu vermemeye dikkat etmişti. Oraya gelmeyeli on sekiz aydan fazla zaman olmuştu ama bunun nedenleri ondan başka kimseyi ilgilendirmezdi.

Park görevlisi, “Chris seni beklediğini söylemedi” dedi. Bu arada ayağa kalkmış ve Shaz’a doğru yürümeye başlamıştı.Shaz geriledi ve görevliyle birlikte merdivenlerden indi.

Otomobilinin kapısını açarken kaçamak bir yanıt verdi, “Son dakikada karar verdim” dedi.

Bu görevliyi tatmin etmişe benziyordu. “Bütün gece burada mı kalacaksın?” diye sordu. Uygun bir yer bulmak için kaşlarını çatarak park yerini inceledi.

“Hayır, uzun kalmayı düşünmüyorum.” Shaz motoru çalıştırıp park edilmiş otomobillerin arasından görevliyi izleyerek otomobilini onun gösterdiği yere soktu.

Shaz otomobilden inerken görevli, “Seni içeri sokayım” dedi. “Peki donmuş kuzey nasıl?”

Shaz gülümsedi. “Futbol daha iyi” dedi. Görevli kocal cam ve metal kapıyı açarak onu içeriye soktu. Shaz beklerken, iyi ki bir terörist değilim, diye düşündü.

Üçüncü katta halı kaplı koridorun ortasında durdu, bir soluk alarak kapı ziline bastı. Bundan sonraki sessizlikte midesini jakuzi haline getiren gerilimi yatıştırmaya çalışarak burnundan düzenli soluklar aldı. Tam vazgeçmek üzereydi ki, belirsiz ayak sesleri duydu. Sonra ağır kapı aralandı.

Karışık kestane rengi saçlar, altlarında koyu halkalar ola kahverengi gözler, basık bir burun ve manikürlü bir elin saklamaya çalıştığı bir esneme aralıktan göründü.

Shaz’ın hafif gülümsemesi ilk kez gözlerine yansıdı. Sıcaklığı Chris Devine’ı eritti ve bu ilk kez olmuyordu. Elini ağzından çekti ama dudakları aralık kaldı. Önce şaşkınlık, sonra keyif, sonra düşünceli bir ifade belirdi yüzünde. Shaz, “Bir fincan kahve içme şansım var mı?” diye sordu.

Chris tereddütle geriye bir adım atarak kapıyı açtı. “Buyur, içeriye gir” dedi.

***

Değerli hiçbir şey kolay elde edilmez. Unutması pek olanaklı olmayan bir ders olsa da, iki günlük işkence sırasında düzenli aralıklarla kendine bunu hatırlattı. Çocukluğu baskıcı disipline, her isyan ya da mutluluk belirtisinin zorla bastırılmasıyla yaralanmıştı. Yüzeyin altındaki çalkantıyı göstermemeyi, insanların düşmanlığına karşı kabul edilebilir bir ifade sunmayı öğrenmişti.

Başka bir erkek olsa ne zaman Donna Doyle’u düşünse içinde beliren coşkunun belirtilerini gösterirdi, ama o göstermezdi. Gizlemeyi çok iyi biliyordu. Kimse zihninin bambaşka bir yerde olduğunu, çevresindekilerden tamamıyla uzak olduğunu anlamazdı. Geçmişte onu acıdan korumuş bir özellikti bu, şimdi ise onu güvende tutuyordu.

Kafasının içinde onunlaydı, sözünü tutup tutmayacağını merak ediyor, onun damarlarında da kanın hızlı aktığını hayal ediyordu. Onu değişmiş bir varlık, bilginin gizli silahıyla donanmış biri olarak düşündü. Geleceğini kesin olarak bildiği için magazin gazetelerindeki bütün falcılardan daha üstündü.

Kızınki onun bakış açısı gibi değildi kuşkusuz, bunu anlıyordu. Süreklilik üzerinde tek bir birleştirici etkenleri olamayacak kadar farklı, ayrı iki fantezi düşünmek zordu. Orgazm dışında.

Kızın yanlış bir geleceği hayal ettiği düşüncesi, sözünü tutmayacağı korkusuyla birlikte ayrı bir zevk veriyordu. Şu anda bile, Jacko kanserli çocuklar koğuşunun sakinleriyle bilgisayar oynarken Donna en yakın arkadaşına sırrını açıyor olabilirdi. Her seferinde oynadığı bir kumardı bu. Her seferinde de zarın kaç geleceğini hatasız tahmin etmişti. Bir kez bile ona gelen olmamıştı. Tamam, sorgu anlamında olmamıştı. Kayıp bir genç kızın perişan ana- babası televizyondan halka hitap etmek istediler bir keresinde, çünkü kızları her nereye kaçmışsa, haftalık Vance’in Ziyaretleri programını asla kaçırmazdı. Tatlı bir ironi, o kadar tatlı ki aylar sonra bile bunu düşününce cinsel olarak uyarılıyordu. Onlara kızlarıyla ancak bir medyum aracılığıyla konuşabileceklerini söyleyemezdi, değil mi?

Sonraki iki gece boyunca erken yattı ve gün doğarken nemli çarşaflara sarınmış, kalbi küt küt atar halde, gözleri kocaman açılmış olarak uyandı. Buharlaşıp yok olan rüya her neyse yeniden uyumasını engellemiş, otel odasının dört duvarı arasında heyecan ve korku içinde bir aşağı bir yukarı yürümesine neden olmuştu.

Ama hiçbir şey sonsuza kadar sürmez. Perşembe akşamı onu Northumberland’daki sığınağında buldu. Şehirden yalnızca on beş dakikalık bir araba uzaklığında olan ev gene de bir yayla evi kadar ıssızdı. Eskiden hiçbir zaman birkaç düzine kişiden fazlası gelmemiş olan küçük bir Metodist şapeli olan evi geriye yalnızca dört duvarı ve çökmekte olan çatısı kaldığındı satın almıştı. Bölgedeki inşaatçılar evi çok özel talimatlarla yenilerken nakit para almaktan mutlu olmuşlar, istenen özelliklerin nedeninden hiç kuşku duymamışlardı.

Ziyaretçisi için hazırlıklar yaptı. Çarşaflar temizdi, giysiler çıkarılmıştı. Telefonun fişi çekilmiş, telesekreter kısığa alınmış, faks çekmeceye tıkılmıştı. Fiber optikler bütün gece ona gelen çağrılarla seslenebilirdi ama o bunları sabaha dek duymayacaktı. Masanın üzerine karanlıkta parlayacak kadar bembeyaz keten örtü serilmişti. Üzerinde kristal, gümüş ve porselenler geleneksel biçimde düzenlenmişti. Kesme kristal vazoda kırmızı gül tomurcukları vardı, Kral George dönemine ait sade gümüş şamdanlarda mumlar yanıyordu. Donna’yı esir alacaktı. Kuşkusu kız çatal bıçağı son kez kullandığını anlamayacaktı.

Çevresine bakınarak her şeyin olması gerektiği gibi olup olmadığını kontrol etti. Zincirler ve deri kayışlar gözden uzaktaydı, ipek ağız tıkacı kaldırılmıştı, sürekli duvara asılı mengene dışında masum marangoz aletleri vardı. Çalışma tezgâhını kendisi yapmıştı, bütün aletler tezgâha doksan derece dik duran bir tahta üzerinde asılıydı.

Saate son bir bakış. Land Rover’ı tarlalardan boş B yoluna kararak ıssız tren istasyonuyla Five Walls Durağı’na gitme zamanı. Mumları yaktı ve keyifle gülümsedi, artık kızın sözünü tutup kimseye açılmayacağından emindi.

Oturma odama gelmez misin, dedi örümcek sineğe.

***

Tim Coughan sonunda dualarına karşılık almıştı. Kusursuz noktayı bulmuştu. Yükleme bölümü fabrika arazisinden biraz daha küçüktü, bir kenarda küçük bir girinti vardı. İlk bakışta kameriye düzleştirilerek üst üste dizilmiş karton kutularla kapatılmış gibiydi. Daha yakından bakma zahmetine katlananlar kartonların sıkıca bağlanmadığını ve biraz çabayla aralarından geçmenin zor olmayacağını görebilirdi. Daha da yakından bakanlar Tim Coughlah’ın yağlı ve paslı bir uyku tulumu ve çantadan oluşan yatma yerini keşfederdi. Birinci çantada temiz bir tişört, temiz bir çift çorap ve temiz bir iç çamaşırı vardı. İkincisinde ise kirli bir tişört, kirli bir çift çorap, kirli boxer don ve bir zamanlar koyu kahverengi olabilecek ama üzerine gelen yağlardan sonra deniz kuşları renginde olan biçimsiz bir kadife pantolon vardı.

Tim bir köşeye çömeldi, uyku tulumu kemikli poposuna altında yastık gibi toplanmıştı. Plastik bir kaptan cips ve köri sosu yiyordu. Bir litrelik elma şarabının büyük kısmını içtikten sonra uyuyabilirdi. Soğuk gecelerde sızmasına yardımcı olacak bir şeye ihtiyacı vardı.

Hayatını ondan çalan eroin sisinden çıkması için aylarca sokaklarda yaşaması gerekmişti. O kadar düşmüştü ki, hap bile bulamıyordu. İroniktir, hayatını kurtaran da bu oldu. Noel için kurulan bir yardım derneğinin evinde uyuşturucu krizindeyken sonunda köşeyi döndü. Sokak köşelerinde Big Issue satmak başladı.

Hayırsever mağazalardan giysi alacak kadar para biriktirmeyi becererek umutsuz evsizlerden çok yoksullara benzemeye başladı. Doklarda iş de bulmuştu. Keyfi, düşük maaşlı tam bir kaçak ticaret işiydi bu. Ama bir başlangıçtı. Gece bekçisi tutamayacak kadar para sıkıntısı çeken bir montaj fabrikasının yükleme bölümündeki yeri de o sırada buldu.

O zamandan beri yaklaşık üç yüz pound biriktirmeyi başarmıştı. Parayı herhalde geçmişiyle tek bağlantısı olan inşaat derneği hesabına yatırmıştı. Çok geçmeden doğru dürüst bir yerin depozitini ve bir aylık kirayı ödeyecek ve yaşamak için kendine ayıracak kadar parası olacaktı.

Tim dibe vurmuştu ve neredeyse boğuluyordu. Çok geçmeden tekrar gün ışığına çıkmak için yüzmeye hazır olacağına inanıyordu. Cips kutusunu büküp köşeye fırlattı. Sonra elma suyu şişesini açıp ağzına dayadı. Meyve suyunun tadını çıkararak içmek hiç mi hiç aklına gelmedi. Gelmesi için de bir neden yoktu.

***

Jacko Vance’in kapısını fırsatın çaldığı az görülürdü. Çoğunlukla kendisi fırsatı gırtlağından yakalar ve tekmeleyip çığlıklar atarak sahneye kadar sürüklerdi. Daha küçük bir çocukken şanslı olmanın tek yolunun şansını kendi kendine yaratmak olduğunu kavramıştı. Bir tür doğum sonrası depresyonu geçiren annesi onu olabildiğince ihmal etmişti. Aslında acımasız bir kadın değildi, yalnızca ilgisizdi. İlgi gösteren tek kişi babası olmuştu ama çoğunlukla onun ilgisi de olumsuz türdeydi.

Uçuşan sarı saçları, çıkık elmacık kemikleri, kocaman gözleri olan yakışıklı çocuk, hayal kurmanın bir yararı olmadığını, hayallerin gerçekleştirilebileceğini kavradığında okula başlayalı uzun zaman olmamıştı.

Kaybolmuş küçük oğlan görüntüsü bazı öğretmenler üzerinde buz kütlesi üzerindeki meşale gibi işe yaramıştı. Kendine özgü iktidar oyununda onları aksesuar olarak kullanmak üzere kandırabileceğini anlaması uzun sürmedi. Bu oyun evde yaşananları yok etmedi ama ona iktidar zevkini anlamaya başladığı bir alan sağladı.

Görüntüsüne çok önem vermesine karşın Jacko hiçbir zaman yalnızca çekiciliğinin gücüne dayanmadı. Yenmek için kime karşı farklı silahlar kullanmak gerektiğini doğuştan biliyordu sanki. Konuşmanın mesajlarını anlamaya başladığı andan itibaren bir çalışma ahlakı geliştirdiği için, etkili olmakta hiç zorluk çekmedi. Spor onun yöneleceği en iyi alandı, çünkü kesinlikle doğal bir yeteneği vardı ve spor parlamak için dar sınıf sahnesine oranla daha geniş bir alan sunuyordu. Çabanın karşılığının gözle görülür bir biçimde alındığı bir alandı aynı zamanda.

Güç sahibi olanlara onu sevdiren davranışları kaçınılmaz olarak yaşıtlarını ondan uzaklaştırdı. Kimse bir öğretmenin gözdesini sevmezdi. Jacko zorunlu kavgalar yaptı, bazılarını kazandı, bazılarını kaybetti. Kaybettiklerini de hiç unutmadı. Bazen yıllar sürdü ama sonunda bir tür tatmin edici öç almanın yolunu buldu. Çoğunlukla intikamının kurbanı olan kişi aşağılanmasının ardında Jacko’nun olduğunu hiç öğrenmedi ama bazıları da öğrendi.

Yetiştiği semtte herkes onun Danny Boy Ferguson’dan öcünü nasıl aldığını hatırlıyordu. Danny Boy on ile on iki yaşları arasında Jacko’nun belası olmuştu. Sonunda Jacko öfkeyle ona saldırdığında Danny Boy başının üstünde gösterişli bir biçimde tuttuğu eliyle onu yere çarpmıştı. Jacko’nun kırılan burnu iz kalmadan iyileşmiş ama öfkesi yetişkinlerin gördüğü çekici görüntünün ardında saklı kalmıştı.

Jacko ilk küçükler İngiltere şampiyonluğunu kazandığı zaman bir gecede bölgenin kahramanı oldu. Oradaki kimsenin fotoğrafı daha önce ülke çapındaki gazetelere çıkmamıştı, Gladstone Sanders’ın üstüne onuncu kattan beton bir blok atan Liem Gascoigne bile. Danny Boy’un kız arkadaşı Kimberley’yi kasabada birlikte bir gece geçirmeye ikna etmek zor olmadı.

Jacko onunla bir hafta şarap içti, yemek yedi, sonra bıraktı. O Pazar gecesi lokalde Danny Boy beşinci kadehini içerken Jacko lokal sahibine elli pound vererek Kimberley’nin konuşmasını kaydettiği kaseti çalmasını ayarladı. Kasette Kimberley Dany Boy’un çirkin bir piç olduğunu ayrıntılarıyla anlatıyordu.

Micky Morgan onu hastanede ziyaret etmeye başladığında birbirilerine benzediklerini anladı. Micky’nin ne istediğinden emin değildi ama bir şey istediğini adı gibi biliyordu. Jillie’nin onu bıraktığı ve Micky’nin yardım önerdiği gün bundan tam olarak emin oldu.

Micky koğuştan çıktıktan beş dakika sonra Jacko bir özel detektif tuttu.

Adam iyiydi, cevaplar beklediğinden de hızlı geldi. Micky’nin bütün boyalı basının manşetine çıkan eserini okuduğu sırada Micky’nin nedenlerini anlıyor ve onu en iyi nasıl kullanabileceğini biliyordu.

BİZİM JACK SEVGİLİSİNİ BIRAKTI! KALBİ KIRIK KAHRAMAN! TRAJİK JACK’İN AŞK GİRDABI!

Jacko gülümseyip okumaya devam etti.

İngiltere’nin en cesur adamı hayatının en büyük fedakârlığını yaptığını itiraf etti. İki çocuğun hayatını kurtarmak için Olimpiyat rüyasını kaybettikten günler sonra Jacko Vance çocukluk aşkı Jillie Woodrow ile nişanını bozdu.

Kalbi kırık Jacko, cirit attığı kolunun kesilmesinden sonra nekahat dönemini geçirdiği hastane yatağından, “Onu serbest bırakıyorum. Artık onun evlenmeyi kabul ettiği erkek değilim. Eskisi gibi olmasını ondan beklemek adil değil. Birlikte sahip olmayı beklediğimiz hayatı ona veremem ve benim için en önemli şey onun mutluluğu. Şimdi çok üzgün olduğunu biliyorum ama zaman geçtikçe benim doğru hareket ettiğimi anlayacaktır” dedi.

Artık Jillie kendini tam bir kaltak pozisyonuna düşürmeden bunları inkâr edemezdi.

Jacko oyalanıyor, Micky’nin yapmacık dostluğunun farkında değilmiş gibi davranıyordu. Sonra, zamanlamanın doğru olduğuna kanaat getirerek çıngıraklı yılan gibi birden soktu. “Peki, geri ödeme günü ne zaman?” diye sordu, gözleri gözlerinde.

Micky şaşırarak, “Geri ödeme günü mü?” dedi.

“Aşk fedakârlığı haberi” dedi Jacko. Konuşmasında büyük bir ironi vardı. “Bu tür masallara saman alevi gibi bir şey demezler mi?”

Micky hemşireden almak için bütün çekiciliğini kullandığı uzun vazoya getirdiği çiçekleri yerleştirmeye devam ederek, “Derler” dedi.

“Peki, haber çıkalı on gün oldu. Jacko ve Jillie artık manşet malzemesi değil. Faturayı ne zaman alacağımı merak ediyorum.” Sesi yumuşaktı ama onun gözlerine dimdik bakıyordu. Micky başını iki yana sallayarak yatağın kenarına oturdu kendini toplamıştı. Ama Jacko onun bir yandan kafasını işlettiğini, en iyi çözümü bulmak için hesap yaptığını biliyordu. “Ne demek istediğini pek anlayamadım” diye lafı dolandırdı.

Jacko’nun gülümsemesi küçümsemeyle doluydu. “Haydi, Micky. Ben dünkü çocuk değilim. Çalıştığın dünya, orada piranha olman gerekir. Senin çevrende geri ödeme günü bilinmeden iyilik yapılmaz.”

Micky’nin yalan söylemeyi düşünüp reddetmesini seyretti, doğruyu söylemeyi düşünüp bunu da reddetmesini bekledi. Micky, “Ben bankada geri ödeme yapılmasını tercih ederim” diye giriş yaptı. Jacko umursamaz bir tavırla, “Böyle oynamak istiyorsan tamam” dedi. Sol kolu birden uzanıp Micky’nin bileğine yapıştı. “Ama senin ve kız arkadaşının şimdi çok zor durumda olduğunuzu sanıyorum.”

Kocaman eli kadının bütün bileğini kavrıyordu.

***

Carol, “Bana güvenmiyormuşsunuz gibi görünecek” diye ısrar etti.

“Bu çok saçma. Senin yeteneklerine güvenmesem seni neden terfi ettirmiş olayım Allah aşkına?”

Carol başını duyduklarına inanamıyormuş gibi iki yana salladı. Brandon gerçekten anlamıyordu. “Kantinde oturup çene çalanların bu konuda yeni fikirler bulmakta zorluk çekmediğinden eminim, efendim” dedi acı bir sesle.

Brandon onun ne demek istediğini anlayınca gözleri büyüdü. “Sence onlar... Bu olamaz... Çok saçma! Bu kadar saçma bir şey daha duymadım!”

“Siz öyle diyorsanız, efendim.” Carol çarpık bir gülümsemeyi başardı ve elini sarı saçlarından geçirdi. “Bu kadar kaba görüneceğimi aklıma getirmedim.”

Brandon duyduklarına inanamadan başını iki yana salladı. “İnsanların senin terfini yanlış yorumlayacakları hiç aklıma gelmedi. Sen zaten çok iyi bir polissin.” İçini çekerek dudaklarını tekrar kemirdi. “Şimdi içeriye girdiğimden de daha kötü bir konumdayım.” Carol’a baktı ve kararını verdi.

“Söyleyeceklerim resmi değil. Paul Bishop, Leeds’deki bölge teşkilatıyla sorunlar yaşıyor. Teşkilat onun ekibini orada istemediğini ve ellerindeki olaylardan hiçbirine ekibi yaklaştırmayacağını açıkça anlattı. Ekibin işi öğrenmesi için gerçek bir olaya ihtiyaçları var ve çok açık nedenlerle dikkat çekici bir dizi cinayetler katili ya da tecavüzcü istemiyor. Beni aradı, çünkü onlara çok yakınız. Herhangi bir polisten resmi olarak olay almadan önce ekibin bilenmesine yardımcı olacak bir şey çıkarsa ona haber vermemi istedi. Doğrusunu söylemek gerekirse, ölüm olayı olmadan önce de senin dizi kundakçıyı onlara önerecektim.”

Carol öfkesini yüzüne yansıtmamaya çalıştı. Hep böyle olurdu. Tam ehlileştirildiğinizi düşündüğünüz anda Neanderthal oluverirlerdi. “Artık bir cinayet var. Bundan daha dikkat çekici bir şey bulamazsınız” dedi. “Bırakın ekibimin bana duyduğu saygıyı, benim kendime saygı duymam için soruşturma başında olmam gerek. Profil Ekibi’nin yardımına muhtaç görünmeye ihtiyacım yok” diye devam etti soğuk bir sesle. “Polisin ciddi suçları ele almasının en iyi yolunun olayı ziyarete gelen itfaiyecilere vermek olduğunu düşünseydim itfaiyeye girmek için başvuruda bulunurdum. Beni böyle yıpratacağınıza inanamıyorum. Efendim.” Bu son sözcük bir küfür gibi çıktı ağzından.

Brandon’ın tehditkâr itaatsizlikle uğraşma yöntemi Carol’ınkinden çok farklıydı. Onun konumundaki bir insanın örtülü tehditlere hiç ihtiyacı yoktu, daha yaratıcı olma lüksüne sahipti. “Emrimdekilerden hiçbiri yıpratmaya niyetim yok, DCI Jordan. Bu yüzden teşkilatta doğrudan bana ulaşabilen tek polis olacaksın. Sen Leeds’e onlara gideceksin, onlar sana gelmeyecek. Bishop’a emrindekilerinin bu olayı Doğu Yorkshire Teşkilatındaki hiçbir üst düzey memurla konuşmayacağını açıkça söyleyeceğim. Bunu tatmin edici bulacağına güvenebilir miyim?”

Carol amirinin bu kadar hızlı düşünmesine homurdanarak da olsa saygı duymaktan kendini alamadı. “Emirlerinizi çok net dile getirdiniz” dedi arkasına yaslanarak.

Sorunun Maggie’ye gönül rahatlığıyla söyleyebileceği bir biçimde çözülmesinden rahatlayan Brandon gülümseyerek ayağa kalktı. “Teşekkürler, Carol. Bunu takdir ediyorum. Çok tuhaf, Tony Hill’le tekrar çalışma şansının üstüne atlayacağı yemin edebilirdim. Bradfield cinayetleriyle uğraşırken ikiniz o kadar başarılı olmuştunuz ki.”

Carol belleğinden bir gülümseme çıkarabilmek için kaslarını göreve çağırdı ve gerçek gülümsemeye benzediğini umdu. “İsteksizliğimin Dr. Hill’le hiç ilgisi yok” dedi. Kendini bile inandıramazken Brandon’ın ona inanıp inanmadığını merak ediyordu.

“Onlara senin arayacağını söyleyeceğim.” Brandon çıkarken kapıyı kapattı.

Carol’ın minnet duyduğu bir jestti bu. Boş odaya üzgün bir tavırla, “Dört gözle bekleyeceğim” dedi.

Shaz ekibin yerleştiği karakolun kapısından hızla girdi ve danışmadaki üniformalı polise neşeli bir beklentiyle sırıttı. “Ben DC Bowman” dedi. “NOP ekibinden. Benim için bir paket olacaktı.”

Polis kuşkuyla baktı. “Burada mı?”

“Evet.” Shaz saatine baktı. “Dün gece kuryeyle gönderilmesi gerekiyordu. Sabah dokuzda teslim edilmek üzere. Saatim onu geçtiğine göre...”

“Öyleyse biri seni işletiyor, çünkü burada senin için bir şey yok canım” dedi polis. Sesindeki memnuniyeti saklayamamıştı. Tek bir vuruşta hem yabancı ekipten birine karşı puan alma hem de bir kadına ukalalık yapma fırsatı her zaman ele geçmezdi.

Shaz, “Emin misin?” diye sordu. Polisin kendinden hoşnutluğunu artıracağını bildiği için endişesini göstermemeye çalışıyordu.

“Okuma yazmam var, tatlım, inan bana, ben polisim. Burada sana gelen bir paket yok.” Artık sıkılmıştı, abartılı bir tavırla arkasını dönerek bir kâğıt yığınıyla ilgileniyormuş gibi yaptı.

Canı sıkılan Shaz asansörlerin yanından geçerek ekibin çalıştığı odalara gitmek için beş kat merdiveni çıktı. “Asla kimseye güvenme, asla kimseye güvenme” diyordu içindeki ses Merdivenleri çıkarken, kan beynine çıkmıştı.

Dosdoğru bilgisayarların durduğu odaya girip kendini bir iskemleye attı. Odadaki tek kişi olan Simon’a homurdanarak şöyle bir selam verdi. Telefonu kapıp Chris’in ev numarasını çevirdi. Telesekreter çıkınca, “Yalancı!” diye mırıldandı. Çantasından hırsla cep bilgisayarını çıkardı ve Chris’in adını girdi. İşaret parmağı New Scotland Yard’ın direkt numarasına uzandı. Telefon ikinci çalışta açıldı. “Devine.”

“Ben Shaz.”

“Neyin peşinde olursan ol yanıt hayır, bebek. Dünkü küçük idmandan sonra tırnaklarımdaki toz ve mürekkebi hiç çıkaramayacağım herhalde. ‘Boş günlerinde yapılacak keyifli işler’ listesinde kesinlikle yok.”

“Gerçekten çok minnettarım bunu biliyorsun. Ama...” Chris homurdandı. “Ne var, Shaz?”

“Paket gelmedi.”

Chris burnundan soludu. “Hepsi bu mu? Dinle, işimi bitirdiğimde -ki ancak eski kimliğimi göstererek yapabildiğimi söylemem gerekir- gece kuryesine vermek için saat çok geç olmuştu. En yakın teslim zamanı öğleydi. Yani bu sabah alamazsın. Tamam mı?”

“Tamam olmak zorunda” dedi Shaz. Teşekkür eder gibi çıkmıyordu sesi ama buna aldıracak durumda değildi.

“Rahatla, bebek. Dünyanın sonu değil. Yoksa ülser olacaksın.” Shaz, “Yarın öğleden sonra sunuş yapmam gerek” diye belirtti.

Chris güldü. “Öyleyse sorun nedir? Boşversene Shaz, Yorkshire havası seni tembelleştirmiş. Kıçını kaldırma zamanı geldi. Önünde bütün bir gece var. Erkenden uykunun geldiğini sakın söyleme.”

Shaz, “Güneşin batmasıyla doğması arasında biraz uyumak isterim” dedi. “Bu yüzden hiç birlikte olamadık, değil mi? Öğleden sonra paketi almazsan beni ara, bebek. Rahatla. Bundan kimse ölmemiş.” Shaz kapanmış telefona, “Umarım öyledir” dedi.

Simon onun yanına gelip bir kahve fincanı uzatırken, “Sorun mu var?” diye sordu.

Shaz omzunu silkerek kupaya uzandı. “Yarın sunuş yapmadan önce kontrol etmek istediğim bazı şeyler var yalnızca.”

Simon’ın ilgisi birden Shaz’la flört etmenin erotik olasılıklarının ötesine geçti. Aldırmaz gibi görünmeye çalışan ama bunu başaramayan bir tavırla, “Bir şey mi buldun?” diye sordu.

Shaz şeytani bir sırıtışla güldü. “Yani sen fark etmedin mi?”

“Elbette ettim. Hemen gördüm” dedi, kesinlikle blöf yapıyordu. “Doğru. O halde dış bağlantıyı da buldun?” Shaz, Simon’ın süt beyazı yüzünden bir an geçen bomboş ifadenin keyfini çıkardı. “İyi denemeydi, Simon.”

Simon başını iki yana salladı. “Peki, Shaz, sen kazandın. Bu gece sana yemek ısmarlarsam bana ne bulduğunu söyleyecek misin?”

“Ne bulduğumu yarın öğleden sonra herkesle birlikte sana da söyleyeceğim. Ama önerin ciddiyse ve yalnızca rüşvet değilse Cumartesi akşamı Hint lokantasına gitmeden önce bir içkiye evet derim.”

Simon elini uzattı. “Anlaştık, DC Bowman.” Shaz, Simon’ın elini sıkı sıkı tuttu.

Simon’la yemekten önce içki içme düşüncesi, heyecan verici olsa da paketten duyduğu heyecana baskın değildi. Kahve molasında öbürleri kahvelerini içerlerken Shaz danışmaya gitti. Paul Bishop’ın bir profilin, zanlı listesine uygulanmasını anlattığı bütün sabah boyunca, normalde öğrencilerin en dikkatlisi olan Shaz operaya götürülmüş dört yaşındaki bir çocuk gibi kıpırdandı durdu. Öğle yemeği arası verilir verilmez merdivenleri tuzaktan kurtulmuş bir tazı gibi indi.

Bu kez duaları kabul olmuştu. Her tarafı bantlanmış bir arşiv kolisi danışma tezgâhının üzerinde duruyordu. “Biraz daha gelmeseydin bomba ekibine telefon edecektim” dedi görevli. “Burası bir karakol, postane değil.”

“İyi ki öyle, bir postanenin temposuna asla ayak uyduramazdınız.” Shaz kutuyu tezgâhtan alıp hemen park yerine gitti. Otomobilinin bagajını açarak saatine baktı. Ortak yemek masasında bulunmaması yorumlara neden olmadan önce yaklaşık on dakikası vardı. Çabucak tırnaklarıyla bantı söktü ve kutunun kapağını açtı.

Kalbi durdu sanki. Kutuda yalnızca bir avuç fotokopi vardı. Bir an önsezisini bir kenara bırakmayı düşündü. Sonra yedi genç kızı, yaşam ne kadar hayal kırıklığı getirse de önlerinde uzun bir hayatları olduğu beklentisiyle aydınlanan yüzlerini düşündü. Bu yalnızca bir egzersiz değildi. Bir yerlerde taş kalpli bir katil vardı. Ve bunun farkında olan tek kişi de Shaz Bowman gibi görünüyordu. Bütün gecesini alsa bile hiç değilse kızlara çabayı borçluydu.

***

Onunla tekrar yüz yüze gelince Carol, Tony Hill’in yüzünün ardında acı olduğunu görerek sarsıldı. Onu tanıdığından beri yoğun ifadesine neyin yol açtığını hiç anlayamamıştı. Onun kendisi gibi olduğunu, yalnızca yakalama ve anlama isteğiyle dolu olduğunu, gördüğü, duyduğu ve yaptığı her şeyi analiz etme tutkusuyla hareket ettiğini varsaymıştı her zaman. Şimdi aralarındaki mesafe daha önce görmediği şeyi görmesini sağlamıştı. Bu kederli kara gözlerin ardında ne olduğunu gerçekten kavramış olsaydı ona karşı davranışı çok daha farklı olabilirdi.

Elbette Tony öyle bir ayarlama yapmıştı ki, aylar sonra ilk kez karşılaştıklarında yalnız değillerdi. Carol, Leeds’teki karakola geldiğinde Paul Bishop onu karşılamak üzere oradaydı, basının sevgilisi olmasına neden olan çekiciliğiyle onu selamlıyordu. Nazikliği dosya dolu iki evrak çantasını taşımayı önerecek kadar fazla değildi. Carol onun görüntüsünü kontrol etmeden yapamadığını, bir kaşını düzelttiğini, bir geniş omuzlarını titizlikle dikilmiş üniformasının içinde dikleştirdiğini eğlenerek fark etti. Bishop, “Sizinle karşılaştığım için ne kadar heyecanlandığımı anlatamam” dedi. “John Brandon’ın en iyi ve en parlak memuru. Kendi başına bile müthiş, sicilden söz etmeye ise hiç gerek yok. Bu her şeyi anlatıyor elbette. John kolejde birlikte okuduğumuzu söyledi mi? Bu adam tam bir polis, yetenekten de anlıyor.” Coşkusu bulaşıcıydı, Carol bütün niyetine rağmen onun iltifatlarına tepki verdiğini fark etti.

“Bay Brandon’la çalışmaktan her zaman keyif aldım” dedi, “Sizin ekipte işler nasıl gidiyor?”

Bishop asansöre binmesi için ona yol verirken, “Ah, bunu kendiniz göreceksiniz” dedi. “Tabii Tony sizi öve öve göklere çıkarıyor. Sizinle birlikte çalışmanın ne keyifli olduğunu, ne müthiş bir meslektaş olduğunuzu ve birlikte çalışması ne kadar kolay biri olduğunuzu.” Bishop, Carol’a sırıttı. “Ve bunun gibi şeyler.”

Artık Carol onun tam bir yalancı olduğunu öğrenmişti. Tony’nin ona mesleki saygı duyduğundan hiç kuşkusu yoktu ama kendisinden kişisel özellikleriyle söz etmeyeceğini bilecek kadar iyi tanıyordu onu. Tony’nin suskunluğunu bozabilmek için Paul Bishop’ta var olandan çok daha örtük ve becerikli bir tarz gerekirdi. Tony asla Carol hakkında konuşmazdı, çünkü bunu yapmak için onları bir araya getiren olaydan da söz etmesi gerekirdi. Bu da bir yabancının ikisi hakkında bilme hakkına sahip olduğundan çok daha fazlasını itiraf etmek anlamına gelirdi. Carol’ın ona ilgisi olduğunu ve kendi cinsel yetersizliğinin onu reddetmesine yol açtığını, birlikte olma umutlarının cani psikopatın son kurbanı olduğunu anlatmak zorunda kalırdı. Carol, Tony’nin bunları hiç kimseye asla anlatmayacağını adı gibi biliyordu ve Carol’ı meslektaşlarından farklı kılan bir şey varsa o da içgüdüleriydi. Aldırmaz bir tavırla, “Hımmm” dedi. “Dr. Hill’in profesyonelliğine her zaman hayran olmuşumdur.” Bishop beşinci kat düğmesine basarken Carol’ın kalçasına sürtündü. Carol, erkek olsaydım bana kaçıncı kata gideceğimizi söylerdi, diye düşündü.

Bishop metal kapının yansısında saçlarını inceleyerek, “Daha önce Tony ile çalışmış olmanız bizim için büyük bir şans” diye devam etti. “Yeni öğrencilerimiz süreci nasıl paylaştığınızı, nasıl iletişim kurduğunuzu, birbirinizden neler istediğinizi gözlemlerken çok şey öğrenecekler.”

Carol alaycı bir tavırla, “Benim yöntemlerimi bilirsin, Watson” dedi. Bishop bir an şaşkın şaşkın baktı, sonra yüzü aydınlandı. “Ha, evet.”

Asansörün kapısı açıldı. “Buradan. Birlikte kahve içeceğiz, yalnızca üçümüz, sonra siz ve Tony öğrencilerin önünde başlangıç görüşmesini yapacaksınız.” Koridorda çevik adımlarla yürüdü ve Carol’ın geçmesi için kapıyı tuttu. Bir okul dersliğine benzeyen odaya giren Carol’dan bir adım geride durdu.

Tony Hill bir elinde kahve filtresi, öbüründe bir kaşık hızla döndü. Carol’ı görünce gözleri büyüdü, Carol yüzünde kaçınılmaz bir gülümsemenin geçtiğini fark etti. Sesinin resmi çıkmasına özen göstererek, “Tony” dedi. “Seni görmek ne kadar güzel.”

Tony kaşığı masaya gürültüyle düşürerek “Carol” diye onu selamladı. “Sen... çok iyi görünüyorsun. Çok iyi görünüyorsun.”

Carol aynı şeyi ona söylemiş olsa yalan söylemiş olurdu. Tony hâlâ solgundu, gerçi Carol onu daha solgunken de görmüştü. Gözlerinin altındaki koyu halkalar son kez birbirlerine baktıkları zamankinden daha az çürük gibi duruyordu ama gene de sekiz saatlik uykuyu olanaksız bir hayal olarak düşünen bir insanın işaretleriydi. Tony’nin gözleri Carol’ın sonunda çözdükleri olaydan sonra görmeye alışmış olduğu gerilimden biraz kurtulmuştu ama gene de gergin görünüyordu. Bunlara rağmen Carol onu öpmek istedi.

Bunun yerine evrak çantalarını uzun kahve masasının üzerine koyduktan sonra, “Peki, kahve içmeye zamanım var mı?” diye sordu.

“Koyu, sütsüz, şekersiz” dedi Tony hafif bir gülümsemeyle.

Bishop, “Onun üzerinde iyi bir izlenim bırakmış olmalısınız” dedi. Carol’ın yanından geçerek iskemlelerden birine otururken buruşturmamak için pantolonunu dizlerden dikkatle çekmişti. “Benim nasıl sevdiğimi hiç hatırlamaz.”

Carol, “Birlikte çalışırken öyle bir durumdaydık ki, her ayrıntı sonsuza kadar belleğe kazındı” cevabını verdi.

Tony ona çabucak minnet dolu bir bakış gönderdikten sonra başını kahve makinesine çevirdi. “Dosyaları gönderdiğin için teşekkürler” diyerek külüstür kahve makinesinin çalışmasını seyretti. “Kopyalarını çıkardım ve gece üzerinde çalışmaları için ekibe dağıttım.”

“Güzel. Dersi nasıl yürütmeyi düşünüyorsun?” diye sordu Carol.

Tony hâlâ sırtı ona dönük durarak, “Rol oyunu oynayabiliriz diye düşünüyorum” dedi. “Bir masada karşılıklı oturup, gerçekte yapacağımız gibi olay dosyasının üzerinden geçeceğiz.” Hafifçe dönüp gülümseyince Carol’ın midesi bir an için kasıldı.

Kendisine öfkeyle topla kendini, dedi. Yapabilseydi bile seni istemezdi.

Unuttun mu? Ağzından, “İyi olur” sözlerinin çıktığını duydu. “Öğrencileri bu işe nasıl katmayı planlıyorsun?”

Tony kocaman elleriyle üç sıcak kupayı tuttu ve kahverengi halıya fazla dökmeden sehpanın üzerine koymayı başardı. Düşünceli halde kaşlarını çatarak, “Lekeleri göstermemek için özellikle seçildi” diye mırıldandı.

Bishop, “Yarım düzine öğrenci var” dedi. “Bu yüzden yeterince zamanınız olsa bile her birinin tek tek konuşması mantıklı olmaz.. Tony ile sizin dosyaları incelemenizi seyredecekler. Süreçle ilgili bir soruları olursa soracaklar. Siz gittikten sonra Tony profil çıkarmak için onlarla birlikte çalışacak, profil bir kaç gün içinde size iletilecek. Gözaltına alacağınız birini bulursanız sorgulama stratejileri konusunda Tony ile bağlantıya geçeceğinizi ve daha sonrasında teybe alınmış konuşmaları dinlememize izin vereceğinizi umuyoruz.” Gülümsemesi reddedilmeye alışkın olmadığını gösteriyordu.

Carol dikkatle, konumundan tam olarak emin olamadan, “Bu mümkün olmayabilir” dedi. “Bant kayıtlarına ulaşmak için duruşma sonrasını beklemek zorunda kalabilirsiniz ve ancak görüşülen kişi izin verirse. Bu konuda uyarı yapmak gerekecek.”

Bishop’ın yüzündeki kaslar hafifçe oynadı. “Bay Brandon’dan edindiğim izlenim bu konuda formalitelere gerek olmadığı yolundaydı” dedi hemen.

“Burada soruşturmayı yürüten polis benim, Bishop. Bu bir sınıf egzersizi değil. Korkunç bir ölümün olduğu bir soruşturma ve amacım sorumlunun hapse atılarak hüküm giymesi, bir yargılamayı kesinlikle riske atamam. Akıllı bir savunma avukatına açık kapı bırakmam.”

Tony beklenmedik bir tavırla, “Carol haklı” dedi.”Bu noktada fazla ileriye gitmiş oluruz. Önemli bir olay bu, biliyorsun, Paul. Önemli olan şu: Carol bu kundakçının mahkeme çıkmasını sağlamak zorunda ve bunu önleyecek bir şeyi kabul etmesini ondan bekleyemeyiz.”

Bishop sevimli bir tavırla, “Tamam” dedi. Kahvesine dokunmadan ayağa kalktı ve kapının yanına gitti. “Bunu size bırakıyorum. Toplantıya girmeden önce etmem gereken bazı telefonlar var. Daha sonra görüşürüz, DCI Jordan.”

Carol sırıttı. “Sırtını iskemleye dayamadan önce John Brandon’a telefon edeceğine bahse girer misin?”

Tony başını iki yana salladı, gözlerinde eğlenceli bir bakış vardı. “Büyük olasılıkla hayır. Paul çiğnenip geçilmekten hoşlanmaz ama barutunu önemli savaşlara saklar.”

“Meleklerin gitmekten korktuğu yere koşan benim gibi değil, ha?”

Tony ona bakınca gözlerindeki iyi niyeti gördü. “Kimse senin gibi olamaz, Carol. Buradaki ekibe katılmak istemediğin için gerçekten üzgünüm.”

Carol bir omzunu silkti. “Benim polislik tarzım değil, Elbette büyük olayları severim ama sürekli belirsizlik içinde yaşamaktan hoşlanmam.”

Bu sözler yabancı birinin anlayacağından daha fazla anlam yüklüydü. Tony başını çevirerek boğazını temizledi. “Tam da bu yüzden seninle bu olay üzerinde çalışma şansını bulduğuma memnunum. Ekip tam olarak kurulmuş ve çalışmaya başlamış olsaydı, âdeta şans eseri işleri kötü gitmiş bir dizi kundakçıyı yakalamak için bize başvurmazdın. Bu yüzden işinde senin kadar iyi bir polisi tanımaları ekip için artı bir şans oldu.”

Carol memnuniyetini alaycı bir tonla saklamaya çalışarak, “Biliyorsun, elimdeki olayla bağlantılı olarak bu ekibin sözü edileli beri bir politikacıyı boğmaya yetecek kadar iltifatla karşılaştım” dedi.

Tony yalnızca, “Ne zaman sana iltifat ettim?” cevabını verdi.

Carol’ın midesi tekrar büzüştü. “Belki de o kadar iyi bir fikir değildir” dedi. “Benim gibi bir polisle birlikte çalışmak diyorum.” Yüzüne bir gülümseme oturtmaya çalışarak, “Onlara gerçeği gösterip mağara adamlarından birini getirmeliydin” diye de ekledi.

Tony keyifle güldü. “Düşünebiliyor musun? Ne müthiş bir toplantı olurdu.” Sesini kısarak Yorkshire aksanıyla konuştu. “Tam bir saçmalık bu. Çocukken yataklarına işeyip işemediğini zanlılara sormamı mı istiyorsunuz yani?”

Carol, “Senin buralı olduğunu unutmuşum” dedi.

Tony, “Ben unutmadım” cevabını verdi. “West Riding’e geri dönmek, yeryüzünde olmak istediğim en son yere. Ama ekibi istiyordum ve İçişleri Londra dışında bir yerde üslenmemiz gerektiği konusunda ısrarlıydı. Allah korusun, profil ekibinin istihbarat örgütüyle bağlantı kurmak gibi mantıklı bir şey yapmalarını beklemek saçma. Sen Seaford’un Orta Çağ ortamını nasıl buluyorsun?”

Carol omuzlarını silkti. “Dinozorlar arasında yaşam. Altı ay sonra bu soruyu tekrar sor.” Saatine baktı. “Ne zaman başlayacağız?”

“Bir iki dakika sonra.”

“Yemekte bana katılmak ilgini çeker mi?” Carol, Leeds’e gelirken yolda en az elli kez bu umursamaz ses tonunu prova etmişti.

“Mümkün değil.” Tony gerçekten üzgün görünüyordu. “Ekiple birlikte yiyoruz. Ama sana soracaktım...”

“Evet?” Dikkat, Carol, fazla istekli görünme! “Geri dönmek için acelen var mı?”

“Hayır, hiç acelem yok.” Kalbi şarkı söylüyordu, evet, bana akşam yemeğini birlikte yememizi söyleyecek.

“Öğleden sonraki toplantıya da katılmak ister misin diyecektim.”

“Olur.” Sesi neşeliydi, umutları suya düşmüştü, gözlerindeki ışık söndü. “Özel bir nedeni var mı?”

“Geçen hafta onlara bir egzersiz verdim. Bugün sunuş yapmaları gerekiyor ve analizlerine vereceğin cevapların yardımcı olabileceğini düşündüm.”

“Güzel.”

Tony derin bir soluk alarak, “Ayrıca belki toplantıdan sonra bir içki içebiliriz diye düşünmüştüm” dedi.

***

Beklenti ve kaygı Shaz’ın adrenalini yükseltmişti. Geceden yalnızca üç saatlik uyku koparabilmiş olsa da yüksek dozda amfetamin almış gibi yerinde duramıyordu. Eve girer girmez gazete fotokopilerine saldırmış, oturma odasının halısı üzerine yaymıştı. Çalışmasına ancak pizzacıya telefon etmek için ara vermişti.

Çalışmasına öylesine dalmıştı ki, ona beş kişilik Margarita gönderdiklerini ve karşılığında on kişilik pizza parası aldıklarını fark etmemişti bile.

Gece birde bar ilanlarıyla spor sayfaları dışında her şeyi gözden geçirmişti. Dış bağlantının yerel gazetelerde saklı olduğu inancı eskisinden daha az sağlam bir önsezi haline gelmeye başlamıştı. Tutulan sırtını gevşetti ve uykulu gözlerini ovuşturdu. Ayağa kalkarak kahve yapmak için mutfağa geçti.

Tekrar canlanarak işine geri döndü ve önce spor sayfalarına bakmaya karar verdi. Belki sadık taraftarlarıyla ziyarete gelen aynı futbol takımı. Ya da kulüpten kulübe geçtikten sonra yönetici olan bir oyuncu. Belki yabancıları bölgeye çeken yerel golf şampiyonası ya da bir dizi briç turnuvası. Spor olasılıklarını elemek de birkaç saatini aldı ve Shaz’ı tükenmişlik duygusu, kafein ve başarısızlık korkusuyla baş başa bıraktı.

Bağlantı sonunda ortaya çıktığında Shaz’ın ilk tepkisi hayal gördüğünü düşünmekti. O kadar sıradışı bir düşünceydi ki ciddiye alamıyordu. Henüz başkalarının çektiği acıya uygun tepki göstermeyi öğrenememiş bir çocuk gibi sinirle kıkırdarken buldu kendini. Olmayan şeyler görmediğinden emin olmak için yedi gazete kümesini tekrar incelerken hafif bir sesle, “Çılgınlık bu” dedi.

Ayağa kalkarak kaslarını gevşetmeye çalıştı ve yatak odasına geçti, giderken bir yandan da giysilerini çıkarıyordu. Gecenin üç buçuğunda yapacak fazla şey kalmamıştı. Saatin alarmını altı buçuğa kuran Shaz kendini yatağa yüzükoyun attı. Dayak yemiş biri gibi hemen uyudu.

Shaz kazananın öldürülme yöntemini seçtiği televizyon binalarıyla ilgili rüyalar gördü. Alarm çaldığı zaman rüyasında elektrikli iskemleye oturtulduğunu görüyordu. Hâlâ uykudan uyanamamış halde gazetelerde keşfettiği şeyin anısı kâbusunun uzantısı gibiydi. Yorganı itti ve normal adım adımlarla keşfini korkutup kaçıracakmış gibi ayak ucuna basarak oturma odasına geçti.

Yedi fotokopi kümesi onu bekliyordu. Her bir yığının üstünde eğlence bölümünden bir sayfa duruyordu. Her sayfada ya aynı adamın şehre geldiği ilanı ya da bir röportajı vardı. Shaz nasıl bakarsa baksın ülkenin en sevilen kişilerinden biri bir biçimde en az yedi genç kızın kaybolması ve muhtemelen öldürülmesiyle bağlantılıymış gibi görünüyordu.

Artık Shaz keşfini diğerleriyle paylaşmak zorundaydı.

***

Micky çok geçmeden dedikoduları başlatmanın zor olmadığını keşfetti. Ne zaman Jacko’nun takma kolunu kullanmayı öğrendiği rehabilitasyon bölümüne gitse, oda kapısını kapatıyorlar ve öylesine yakın oturuyorlardı ki, bir doktor ya da hemşire onları rahatsız ederse sıçrayarak birbirlerinden ayrılıyorlar ve utanmış görünüyorlardı.

İşte, çevredeki masalarda insanlar varken ona telefon ediyor ve kulak kabartıldığına emin oluyordu. Konuşmalar düzenli aralıklarla Jacko’nun adının söylendiği canlı kahkahalar. meslektaşlarının ancak sevgililerin kullanabileceğini düşündüğü kısık, samimi ton arasında değişiyordu.

Tansiyonu yükseltmek için son olarak skandal ve dram hazırlamak kalmıştı. Micky orta düzeyde bir magazin gazetesindeki arkadaşlarından birini seçti. Üç gün sonra gazetede SAPIK JACKO’NUN YENİ SEVGİLİSİ BİR SAPIĞIN HEDEFİ OLDU manşeti yer aldı.

Hayat kurtaran kahraman Jacko Vance’in yeni kız arkadaşı korkunç bir saldırı ve nefret mektuplarının hedefi haline geldi.

İlişkilerinin başlamasından sonra televizyon muhabiri Micky Morgan

*      otomobiline boya atılması

*      mektup kutusuna atılmış ölü fareler ve kuşlar

*      evine gönderilen imzasız mektuplarla karşı karşıya kaldı.

Çift, muhabir Micky Morgan’ın dünya cirit atma rekorunun sahibi yıldızıyla zincirleme kazadan sonra hastanede yaptığı röportaj sayesinde tanıştı. Bu kazada Jacko’nun trajik kahramanlığı sağ koluna ve Olimpiyat rüyasının sona ermesine mal olmuştu. İlişkilerini gizli tutmaya çalışıyorlardı.

Ama Saat Altı’nın popüler muhabiri 25 yaşındaki çekici sarışın Micky’ye karşı kıskançlık duyan birine bu sırrın haber verildiğini yalnızca biz öğrendik.

Dün gece Batı Londra’daki evinde Micky, “Kâbus gibiydi. Bu işin arkasında kimin olduğunu bilmiyoruz. Bundan vazgeçsinler başka bir şey istemiyorum” dedi.

“İlişkimizi gizli tutuyorduk, çünkü başkaları öğrenmeden önce birbirimizi daha iyi tanımak istiyorduk. Birbirimizi çok seviyoruz. Benim tanıdığım erkek halkın gördüğü kişiden çok daha heyecan verici. Cesur ve yakışıklı. Nasıl çılgınca âşık olmam? Şimdi istediğimiz tek şey bu acımasız kampanyanın sona ermesi.”

Londra’nın lüks Martingale Kliniği’nde yoğun bir rehabilitasyon ve psikoterapi tedavisi gören Jacko’nun sözcüsü, “Jacko, Micky’ye böyle davranışlarda bulunulmasından kesinlikle iğreniyor” dedi. “Micky onun şimdiye kadar karşılaştığı en harika kadın. Bu işin arkasında her kim varsa Jacko’dan önce polisin eline düşmesi iyi olur.”

Jacko nişanını (devamı 4. sayfada)

Haber birkaç hafta olanca hızıyla sürdü, sonra yavaş yavaş eski hızını kaybetmeye başladı. Sözde âşıklara ne zaman bir şey olsa ortaya çıkar oldu. Jacko’nun rehabilitasyon ünitesinden çıkarak eski yaşamına geri dönmesi, spor spikeri olarak işe girmesi, Micky’nin sabah haberlerinde röportajcı olarak yeni işi, Jacko’nun kanserli hastalarla ilgili gönüllü çalışmaları, bütün bunlar sözde ilişkilerine ilgiyi tazeledi. Dedikodu sütunlarındaki spekülasyondan uzak durmak için haftada en az bir kez halk arasında birlikte görünmeleri gerektiğini çok geçmeden öğrendiler. Takip edildiklerini bildiklerinden birlikte bir gece kulübe ya da bir hayır işine gittikten sonra Jacko geceyi çoğunlukla iki kadınla aynı çatı altında geçiriyordu. Yaklaşık bir yıl böyle devam ettikten sonra Micky, Jacko’yu Betsy ile birlikte yemeğe çağırdı.

Yönetim kurulu toplantıları için ikram hizmeti yaptığı yıllardan bu yana Betsy’nin aşçılık yeteneği hiç eksilmemişti. Jacko son lokmasını yutarken iki kadına en çapkın gülümsemesini fırlattı. “Beni yumuşatmak için bu kadar iyi bir şey gerekiyorsa durum oldukça kötü olmalı” dedi.

Betsy’nin yüzünde şeytani bir gülümseme belirdi. “Henüz ev yapımı fındıklı dondurmak pudingimi tatmadın.”

Jacko şok geçiriyor gibi yaptı şakadan. “Ben bir polis olsaydım böyle bir öneriden dolayı gözaltına alınabilirdin.”

Micky, “Sana gerçekten bir önerimiz var” dedi.

Jacko iskemlesinin arka bacakları üzerinde yavaşça sallanarak, “İçimde bir şey yatakta üçlü olmaktan söz etmediğinizi söylüyor” dedi.

Betsy, “Biraz hayal kırıklığına uğramış gibi görünmeye çalışabilirdin” karşılığını verdi. “Hiç çekici olmadığımız düşüncesi biz Amerikalılar’ın özsaygı dediği şeye zarar verir.”

Jacko’nun gülümsemesi Micky’ye rahatsız edici derecede Jack Nicholson’ı hatırlattı. “Betsy, canım, kadınlarımla ne yaptığımı bilseydin, size ilgi göstermediğime büyük bir minnet duyardın.”

“Aslını ararsan tam da bu noktada bilgisiz olmamız sana getirmemizi zorlaştırıyor.” Betsy çabuk hareketlerle tabakları toplayıp küçük mutfağa taşımaya başladı.

Jacko öne doğru eğilip protez kolunu masaya dayadı, “Şimdi merak ettim işte” dedi. Micky’nin gözlerine ısrarla baktı. “Ağzındaki baklayı çıkar bakalım, Micky.”

Betsy mutfak kapısına gelerek pervaza yaslandı. “Sen ve Micky’nin eğlenmek için dışarıya çıkmak zorunda kalmanız hem zaman kaybı hem de aptalca bir iş.

Seninle dışarıya çıkmasından zerre kadar rahatsız olmuyorum. Yalnızca bulabildiğimiz sınırlı zamanı birlikte geçirmeyi tercih ediyoruz.”

Jacko kaşlarını çattı. “Her şeyi bir kenara bırakmamızı mı istiyorsunuz?”

Betsy tekrar masaya oturdu ve elini Micky’nin elinin üstüne koydu, “Tam tersi” dedi. “İkinizin evlenmesinin iyi bir fikir olabileceğini düşünmüştük.”

Jacko şaşırmış görünüyordu. Micky, Jacko’nun dikkatle kontrol ettiği yüz hatlarında hiç bu kadar samimi bir ifade görmediğini düşündü. “Evlenmek” diye tekrarladı Jacko. Bu bir soru değildi.

***

Shaz toplantı odasını gözden geçirerek izleyicilerini değerlendirdi, aptal durumuna düşmeyeceğini umdu. Hangi noktada itiraz edeceklerini tahmin etmeye çalıştı. Simon’ın prensip gereği boşlukları hemen fark edip işaret edeceğini biliyordu. Leon iskemlesini geriye iterek sigara içerdi, dudaklarında belli belirsiz alaycı bir ifadeyle Shaz’ın tezinde bir çıkıntı bulup yok ederdi. Kay ayrıntılara boğulur ama bütünü göremezdi. Tony, diye umut etti, bağlantıları bulmasından ve dış bağlantının peşinden koşmaktaki ısrarından çok etkilenecekti. Yaptığı çalışma daha büyük soruşturmanın başlangıcı olacak ve toz duman dinince geleceği güvence altına alınmış olacaktı. Ünlü dizi cinayetler katilini enseleyen kadın. Bütün ülkedeki karakollarda efsane olacaktı. Kendi yerini seçecek konumda olacaktı.

Carol Jordan denetlenemez bir karttı. Onunla Tony’nin birlikte çalışmasını izlemek, Carol’ın kuramına göstereceği tepki hakkında yeterli bilgi sağlamamıştı. İşi olabildiğince şansa bırakmamak için öne çıkmayıp önce birkaç meslektaşının konuşmasını bekleyecekti. Böylece diğerleri sunuşlarını ya Carol’ı dikkatle gözlemleme şansına sahip olurdu.

Önce Leon başladı. Shaz onun sunuşunun kısalığına şaşırmıştı ve buna şaşıran tek kişinin kendisi olduğunu sanmıyordu. Leon bazı olaylar arasında kesinlikle benzerlikler olmasına karşın bir yılda kayıtlara geçen evden kaçmış genç sayısına bakılırsa bunların istatistiksel bir önem taşıdığını öne sürmenin zor olacağını söyledi. West Country’den içinde Shaz’ın kümesinden birinin de bulunduğu dört kızı seçmişti. Aralarındaki ortak nokta dördünün de manken olmak istemesiydi. Leon fotomodel olma bahanesiyle porno film yapımcılarının onları kaçırmış olabileceğini, sonra porno oyuncuları ve kiralık kızlar haline getirildiklerini öne sürdü.

Kısa sessizliğin ardından odadan birkaç yorum yükseldi. Sonra Carol soğuk bir sesle, “Bu analiz üzerinde ne kadar çalıştınız, Bay Jackson?” diye sordu.

Leon’un kaşları kalktı. “Analiz edilecek fazla şey yoktu” dedi hemen. “Gerekeni yaptım.”

“Bu malzemeyi size vermiş olan polis ben olsaydım bu kadar yüzeysel bir analiz karşısında hiç etkilenmezdim” dedi Carol. “Hayal kırıklığı, aldatılmışlık hissederdim, adamlarımdan birinin bir öğleden sonrasını ayırarak hazırlayabileceğinden daha kayda değer bir çalışma çıkaramayan uzman birimi hakkında fazla iyi şeyler düşünmezdim.”

Leon’un ağzı şaşkınlıkla açık kaldı. Ne Tony ne de Bishop onların çalışmasını bu kadar açıkça eleştirmişti. Leon cevap verme fırsatı bulamadan Tony araya girdi. “DCI Jordan haklı Leon. Yeterince iyi değil. Seçkin bir ekip olmamız gerekiyor ve her görevi ciddi ve ilgimize değer bir şey olarak görmezsek dost edinemeyiz. Bazı olay gruplarını fasarya olarak görmemiz önemli değil. Soruşturmayı yürüten polislerin gözünde bunlar önemlidir. Kurbanlar için önemlidir.”

Leon “Bu yalnızca bir egzersiz” diye karşı çıktı. “Burada soruşturmayı yürüten polis yok. Yalnızca oyun. Bu biçimde abartmaya gerek yok.” Sesindeki sızlanma daha yüksek sesle, “Bu adil değil!” diyordu.

Carol sakin bir sesle, “Anladığım kadarıyla bu olayların her biri gerçek” dedi. “Bu çocukların her biri kayıp listesinde. Bazıları neredeyse kesin olarak ölü. Belirsizliğin acısı çoğunlukla gerçeği bilmekten daha fazla zarar verebilir. İnsanların acılarını gözardı edersek, onların bizim için hissettiklerini hak ederiz.”

Shaz, Tony’nin duygularını ele vermeyen yüzünde Carol’ın sözlerini onaylayan küçük bir işaret gördü, sonra onun Leon’a baktığını gördü. Leon’un dudakları ince bir çizgi halindeydi, iskemlesinde yarı dönmüştü, böylece Carol’a bakmak zorunda kalmıyordu. Tony, “Peki” dedi. “DCI Jordan’ın nezaket göstermediğini tespit etmiş bulunuyoruz. Sırada kim var?”

Shaz, Kay’in sunuşu sırasında sabırsızlığını gizleyemiyordu. Kay’inki çeşitli olası grupları bağlantılarıyla işleyen, sıkıcı ama çok ayrıntılı bir sunuştu. Gruplarından biri Shaz’ın kümesiyle aynıydı ama diğerlerine oranla buna daha fazla ağırlık verilmemişti. Sunuş bitmek üzereyken Tony daha mutlu görünüyordu. “Ayrıntılı bir çalışma” dedi, söylenmemiş “ama” havada asılı kaldı.

Carol meydan okumayı karşıladı. “Evet ama sanki suya sabuna dokunmamışsın gibi. Soruşturmayı yürüten polis bilginin özel inisiyatifleri belirtecek biçimde sunulmasını ister. Yani sonuçlarına öncelik sırası vermen gerekir. ‘Bu çok mümkün, bu dana az mümkün, bu yüzeysel, bu kesinlikle olanaksız.’ Böyle bir sıralama polislerin soruşturmalarını en üretken biçimde yapmalarını sağlar.”

Tony, “Adil olmak gerekirse bir sınıf egzersizinde bunu yapmak zor” diye ekledi. “Ama her zaman bunu yapmaya çalışmamız gerekir. Burada bakmamız gereken öncelik sıralamasıyla ilgili fikri olan?”

Shaz bundan sonraki ateşli tartışmaya hemen hiç katkıda bulunmadı. Bunun yaratabileceği izlenime aldırmayacak kadar gergindi. Birkaç kez Carol Jordan’ın sorgulayıcı bakışını yakaladı ve incitici olmayacak bir ifadeyle baktı.

Sonra birden kendi sırası geldi. Shaz boğazını temizledi kâğıtlarını önüne topladı. “Çeşitli potansiyel grupları bir getiren bazı yüzeysel benzerlikler olmasına karşın, daha yakından yapılan çözümleme, ortak unsurlarla bağlı tek bir grubun varlığını ortaya çıkarır” diye başladı söze. “Bu öğlede sonra size bu grubun ayrıca kayda değer bir ortak dış unsurla da bağlandığını ve kaçınılmaz bir sonuç olarak bu grubun üyelerinin tek bir dizi cinayetler katilinin kurbanları olduğunu göstermek istiyorum.”

Kay’den bir yutkunma, Leon’dan da kaba bir gülüş duyarak başını kaldırdı.

Tony şaşırmış görünüyordu ama Carol Jordan öne eğilmiş, çenesini ellerinin içine alarak onu izliyordu. Ağzının köşesinde küçük bir gülümseme belirdi. “Bunu uydurmuyorum, yemin ederim” diyerek zımbaladığı fotokopileri masaya dağıtmaya başladı.

“Yedi olay” dedi. “Elinizdeki ilk sayfada bu yedi kayıp olayındaki ortak özellikleri veren bir tablo var. Bana göre bağlantılardan biri yedi kızın yedisinin de yanına yedek giysi almış olmaları. Ama kaçıp sokaklarda yaşamayı planladığı seçeceğiniz türden giysiler almadılar. Her olayda kayıp giysiler onların ‘en iyi’ giysileriydi, özel bir yere gitmek için giyecekleri son moda giysilerdi, sokaklarda yürümek için spor ayakkabılar ya da gece ısınmak için giyilen kayak montları değil. Gençlerin giysiler konusunda fazla aklı başında olmadığını biliyorum ama unutmayın, bunlar sorumsuz, asi kızlar değillerdi.”

Başını kaldırıp Tony’nin de Carol Jordan kadar etkilenmiş olduğunu görerek sevindi. “Her olayda okula gitmediler ve okuldan sonra yapacakları konusunda yalan söylediler, bu da onlara on iki saat kazandıracaktı. Yalnızca birinin polis ya da sosyal hizmetle başı derde girmişti, bu da on iki yaşındayken mağazadan eşya yürüttüğü içindi. Çocuk suçlu değillerdi, kayda değer bir uyuşturucu ya da alkol alışkanlıkları yoktu.

Simdi, ikinci sayfayı çevirirseniz, aynı boyuta getirilmiş fotoğraflarını bulacaksınız. Dikkate değer bir fiziksel benzerlik olduğunu düşünmüyor musunuz?” Shaz yapacağı etkiyi bekleyerek sustu.

Simon, “Bu çok ürkütücü” diye mırıldandı. “Bunu görmediğime inanamıyorum.”

Carol belli belirsiz eğleniyormuş gibi bir sesle, “Fizikselden öte bir benzerlik” dedi. “Hepsinde aynı bakış var. Bir şey... neredeyse cinsel.”

Leon odaya, “Bekaretlerini kaybetmek üzereler” dedi. “Kesinlikle bu. Hiç şaşmaz.”

Shaz, “Her ne ise” diye araya girdi, “hepsinde bu var. Olaylar coğrafi olarak dağınık, zaman çerçevesi düzensiz aralıklarla altı yıl ama kurbanlar birbirlerinin yerine geçebilir gibi duruyor. Şimdi bu kendi başına güçlü bir bulgu. Ama Tony bize dış bağlantılara da bakmamız gerektiğini söyledi, kurbanın kontrolü ya da etkisi dışında ortak unsurlar. Kurbanla değil katille ilişkili faktörler. Kendime kurban grubumu birbirine bağlayacak sağlam bir dış bağlantıyı nereden bulabileceğimi sordum.” Shaz bir zımbalı fotokopi demeti daha çıkarıp dağıttı. “Yerel gazeteler. Her kaybolma hikâyesinin öncesinde ve sonrasında iki haftalık yerel gazeteleri taradım. Bugünün ilk saatlerinde aradığım şeyi buldum. Önünüzde. Bu kızların her birinin ölmesinden hemen önce çok ünlü bir kişilik onların kasabalarındaydı. Hiç unutmayalım, her biri gardroplarından bir erkeği etkilemeyi planlıyormuş gibi en iyi giysilerini seçerek gitti.”

Shaz’ın öne sürdüğü şey kafalarına dank ederken kulaklarına inanamayanların mırıltıları başlamıştı. “Doğru” dedi Shaz. “Ben de inanamıyorum. Demek istiyorum ki? Ülkenin en sevdiği spor kahramanı ve televizyon şahsiyetinin bir dizi cinayetler katili olduğuna kim inanır? Ve kim Jacko Vance’in sorgulamasına izin verir?”

***

Hafif inilti serin karanlık tarafından yutulmuşa benziyordu. Donna Doyle kısacık hayatında hiç bu kadar korkmamıştı. Korkunun uyuşturucu madde gibi etki edeceğini, korkunç acıyı bir sızıya dönüştüreceğini bilmiyordu. Şimdiye kadar yaşadıkları zaten yeterince korkunçtu. Ama gelecekte olacakları bilmemek neredeyse daha da kötüydü.

Her şey o kadar iyi başlamıştı ki. İçi içini yemesine, neredetse dudaklarına baskı yaparak dışarı çıkmak istemesine karşın, sırrını saklamıştı. Ama onun gizliliğin önemi hakkında söyledikleriyle ne anlatmak istediğini biliyordu ve bu da kaçırılmayacak kadar iyi bir fırsattı. Yeni geleceğinin yarattığı heyecanla yaptığı şeyin evde kargaşaya neden olacağını fazla aklına getirmemişti. Annesine planlarından söz etmemesini, her şey hayal ettiği gibi gerçekleştiği zaman neşenin bu sorunu unutturacağını düşünerek bahane bulmuştu. İçten içe bunun yalan olduğunu biliyordu ama bu bilginin keyfini kaçırmasına izin veremezdi.

Okulu asmak kolay olmuştu. Her zamanki gibi yola çıktıktan sonra okula giden yola dönmek yerine kent merkezine giden yola çıktı, orada umumi bir tuvalete girerek üzerindekileri okul çantasına kitap yerine dikkatle katlayıp koyduğu giysilerle değiştirdi. En iyi giysilerinin onu olduğundan daha büyük gösterdiğini, MTV’de gördüğü genç kadınlar gibi göründüğünü biliyordu. Tuvaletin loş ışığında makyaj yapıp aynaya baktı. Allah’ım, güzel görünüyordu. Ama bu onun için yeterli olacak mıydı?

Adam onu üzerinde sade giysiler varken fark etmişti. Onda bir yıldız potansiyeli görmüştü. Böyle giyinince onu nakavt edecekti. Değil mi?

Bu kaygısız özgüvenin anısı, karanlıkta acı ve korku içinde yatarken Donna’ya sinir bozucu bir şaka gibi geliyordu. Ama o zaman bütün günü geçirmesine de yardım etmişti. Manchester’a giden bir otobüs yakalamış, komşulardan birinin ya da annesinin sıkıcı bir arkadaşının otobüste olmadığından emin olana kadar dışarıda oyalanmıştı. Sonra üst kata çıkmış ve kimin inip bindiğini görebileceği arkada bir yere oturmuştu.

Tek başına hafta içi Manchester’da birkaç saat geçirmek başlı başına bir serüven sayılırdı. Mağazaları dolaşmış, atari salonlarında oyun oynamış, istasyon yakınındaki gazete bayisiden kazı kazan almış ve sonunda da kazanmasının yalnızca bir sonuç değil bir uğursuzluk olduğunu düşünmüştü. Trene bindiğinde bastırılmaz bir keyif duyuyor, annesinin ne diyeceğini düşündüğü zaman midesini yakan duyguyu aklına bile getirmiyordu.

Tren değiştirmek o kadar da eğlenceli değildi. Hava karamaya başlamıştı ve Donna, Newcastle istasyonu memurunun söylediği tek bir sözcüğü bile anlayamıyordu. Televizyondaki Jimmy Nail ya da Kevin Whately gibi değil yabancı mahluklar gibi konuşuyorlardı. Donna bir biçimde Five Walls Halt’a giden trenin platformunu bulmayı başardı ve kısa eteğine ve ağır makyajına yırtıcı gözlerle bakan yabancılar arasında olduğun. hissederek sinirle trene bindi. Donna’nın hayal gücü fazla mesai yapmaya, yorgun argın işten dönen insanları eli baltalı katillere ve tecavüzcülere dönüştürmeye başlamıştı.

Trenden inmek ve park yerinde tıpkı söylediği gibi kendisini beklediğini görmek onu çok rahatlatmıştı. Çok da sevinçliydi. Bütün doğru şeyleri söylemiş, onu yatıştırmış, doğru şeyi yaptığına Donna’yı ikna etmişti. Donna içinden çok tatlı, diye geçirdi, televizyondaki bir insandan bekleneceği gibi değil hiç.

Dar kır yollarından geçerlerken Jacko sabaha kadar deneme çekimi yapamayacaklarını ama onunla birlikte yemek yemeyi umduğunu açıkladı. Bir kulübesi vardı, Donna geceyi orada geçirebilirdi, misafir odası vardı, böylece bir iki şaraptan sonra tekrar otomobil kullanmak zorunda kalmazdı. Donna kabul ederse tabii. Yoksa onu bir otele de götürebilirdi.

Donna’nın iyi yetiştirilmiş yanı hemen bir otele gitmeyi ve annesine telefon ederek iyi ve güvende olduğunu söylemeyi istiyordu. Ama kimseyi tanımadığı, yanında televizyondan başka arkadaşın olmadığı yabancı bir yerde, telefonda annesinin sızıldanmalarıyla geceyi geçirmek fazla çekici bir seçenek değildi.

Kafasındaki öbür ses, serüvenci ses, böyle bir şansı asla kaçıramayacağını söylüyordu. Bütün akşam onunla birlikte olmak, deneme çekimini formalite yapacak ölçüde Jacko’yu etkilemek için mükemmel bir fırsat olacaktı.

Bastırdığı ses, bekaretini kaybetmek için daha uygun bir zaman olamayacağını belirtiyordu.

“Seninle kalmak harika olur” dedi.

Jacko gülümsedi, gözlerini bir an yoldan ayırdı. “Söz veriyorum, çok eğleneceğiz” dedi.

Yalan da söylemiyordu. Hiç değilse başlangıç kısmı için. Yemek harikaydı, annesinin her zaman alamayacaklarını söylediği Marks and Spencer’in çok pahalı eşyaları gibi. Şarap da içtiler. Birçok değişik şarap. Başlangıç olarak şampanya, mezelerle beyaz, ana yemekle kırmızı, puddingle kokulu sarı şarap içtiler. Donna bu kadar farklı tatta şarap olduğunu hiç bilmiyordu. Jacko yemek boyunca çok tatlıydı. Komikti, flörtçüydü ve Donna’yı güldüren hikâyeler anlatıyordu, çünkü televizyondaki insanların bütün sırlarını öğreniyordu.

Jacko da onu eğlenceli buluyora benziyordu. Hep ne düşündüğünü, ne hissettiğini, televizyonda kimi sevip kimden nefret ettiğini soruyordu. İlgiliydi, gözlerinin içine bakıp gerçekten ilgi gösteriyordu, senden hoşlandıkları zaman erkeklerin yapması gerektiği gibi, okuldaki çıktığı çocuklar gibi değil. Onlar futbolla ve nereye kadar ileriye gitmelerine izin vereceğinle ilgilenirlerdi yalnızca. Jacko’nun ondan hoşlandığı açıktı. Ama bazı pis yaşlı erkekler gibi salyalarını akıtmıyordu. Düşünceli davranıyor, ona insan muamelesi yapıyordu. Sohbetleri sırasında annesine telefon etmek aklına gelen son şeydi.

Yemeğin sonunda Donna çayırkeyif olmuştu. Sarhoş değil, Emma Lomas’ın partisinde beş şişe elma şarabı içip saatlerce sızdığı zamanki gibi değil. Yalnızca etraf biraz bulanıklaşmış, içi mutlulukla ve Jacko’nun sıcak etini etinde hissetme, yüzünü göğsüne gömüp kolonyasının kokusunu içine çekme hayallerini gerçekleştirme isteğiyle dolmuştu.

Jacko kahve yapmak için ayağa kalkınca Donna da peşinden gitti. Biraz sallanarak yürüyordu, odanın hafifçe sallanmasına neden olan çayırkeyifliğin farkındaydı. Jacko’nun arkası gidip kollarını beline doladı. “Muhteşem bir erkeksin” dedi. “Müthiş.”

Jacko döndü ve onu kollarına aldı, yüzünü saçlarına gömerek kulağına burnunu sürttü. “Çok özel bir kızsın” diye mırıldandı. “Çok özel.”

Donna karnında onun sertleşen cinsel organını hissetti Bir an içini korkunun neden olduğu heyecan kapladı, sonra Jacko onu öpünce Donna ilk öpücüğünün heyecanında kendini kaybetti. Ömür boyu sürdüğünü sandığı bir süre öpüştüler, gözlerinin önünde renkler uçuşuyor, cinsel uyarılma kanını hızlandırıyordu.

Donna neredeyse hiç farkına varmadan Jacko onu yavaş yavaş döndürdü. Öyle ki Donna’nın sırtı tezgâha yaslanmıştı ve Jacko hâlâ onu öperek, dilini ağzının içine sokup çıkararak karşısında duruyordu. Birden, hiç uyarıda bulunmadan eliyle kızın bileğini sıkı sıkı tutarak kolunu hızla yana açtı. Donna soğuk metalin etine değdiğini hissetti ve gözleri şimşek gibi açıldı. Aynı anda da ağızları birbirinden ayrıldı.

Şaşkınlıkla koluna baktı, neden büyük çelik bir mengenenin iki yüzü arasında sıkıştığını anlamamıştı. Jacko geriye çekilerek kolu hızla çevirdi, böylece çarkın dişleri Donna’nın çıplak koluna battı. Donna boş yere kolunu çekmeye uğraştı. Ama kaçış olanağı yoktu. Kelepçeye sıkı sıkıya bağlanmıştı. “Ne yapıyorsun?” diye bağırdı. Yüzünde incinmiş bir şaşkınlık vardı. Korku duymak için henüz erkendi.

Jacko’nun yüzü ifadesizdi. Donna’nın bütün akşam boyunca gördüğü ilgi ve şefkatin yerini duygusuz bir maske almıştı. “Hepiniz aynısınız, değil mi?” dedi sert bir sesle. “Hepiniz elde edebileceklerinizin peşinde koşuyorsunuz.”

Donna, “Sen neden söz ediyorsun?” diye sordu. “Bırak beni, bu komik değil.

Canım acıyor.” Serbest koluyla mengenenin koluna doğru uzandı. Jacko kolunu kaldırarak onun yüzüne elinin tersiyle öyle bir tokat attı ki Donna sersemledi.

“Ben ne dersem onu yapacaksın, seni hain orospu” dedi Jacko, sesi hâlâ sakin çıkıyordu.

Donna kanın tadını aldı. Boğazından bir hıçkırık koptu. “Anlamıyorum” diye kekeledi. “Yanlış bir şey mi yaptım?”

“Kendini kucağıma attın, çünkü istediğin şeyi benim sana vereceğimi sanıyorsun. Beni sevdiğini söylüyorsun. Ama yarın uyandığın zaman sana istediğini vermezsem kendini önünden geçen bir sonraki yemek biletine atacaksın.” Donna’ya doğru eğilerek vücudunu vücuduna bastırdı. Ağırlığı kızın mengeneyi gevşetme çabasını önlüyordu.

Donna, “Ne yapmak istediğini bilmiyorum” diye sızlandı. “Ben hiç... Aaaah!” Vance mengeneyi sıkarken sesi acı bir çığlıkla yükseldi. Kaslarıyla kemikleri sıkıştıkça, mengenenin kenarları kol etlerine acımasızca battıkça acı kollarına çıktı. Donna’nın çığlığı gözyaşlarıyla dolu yalvarmaya dönüştüğü zaman Vance ağırlığı hâlâ kızın serbest kolunun üstünde, hafifçe arkasına döndü ve elbisesini tek bir hareketle yırttı.

Şimdi Donna gerçekten korkuyordu. Adamın bunu neden yaptığını bilmiyordu, istediği tek şey onu sevmek, televizyonda görünmek için onun kendisini seçmesiydi. Böyle olması gerekmiyordu. Romantik, yumuşak ve güzel olmalıydı, ama bu anlamsız ve aptalcaydı, kolunun bu kadar acıdığına inanamıyordu ve istediği tek şey bu acının sona ermesiydi.

Vance daha başlamamıştı bile. Birkaç dakika içinde kızın külotu ayağının dibinde paramparçaydı, yırtılmadan önce kumaşın etine battığı yerlerde derin oyuklar vardı. Adam fermuarının önünü açıp cinsel organını kızın içine sokarken, hıçkırıklarla sarsılan, sesi anlamsız yalvarmalar mırıldanan Donna’nın direnecek gücü kalmamıştı artık.

Donna’nın hatırladığı bekaretini kaybetmenin acısı değildi. Vance kalçalarını üstüne bastırıp çekerken aynı ritimle mengeneyi de sıkıştırdığı zaman yaşadığı acıydı. Bilek ve kol kemiklerinin parçalanması ve etinin metal plakalar arasında ezilmesi arasında kızlık zarının yırtılması fark edilmeden geçti gitti.

Donna karanlıkta yatarken o sırada bayılmış olduğuna memnundu yalnızca. Nerede olduğunu ya da oraya nasıl getirildiğini bilmiyordu. Bildiği tek şey, yapayalnızdı. Bu da ona yeterdi. Şimdilik yeterdi.

***

Tony Bgriggate’de yürüyordu, soğuk nedeniyle ellerini ceplerine iyice sokmuş, otobüs durağına gitmeye çalışan alışveriş kalabalığı ve ayaklarını sürüyen satış elemanları dalgasından kaçınmaya çalışıyordu. Bir içkiyi hak etmişti. Zor bir öğleden sonra olmuştu. Farklı görüşler karşılıklı atışmalara dönüşen bir tartışma biçimini alırken ilk günde oluşan ekip ruhu geçmişte kalmış gibi göründü bir süre.

Shaz’ın dramatik varsayımına ilk tepki hayret dolu bir sessizlik olmuştu.

Sonra Leon bacağına vurarak iskemlesinde ileri geri sallanmıştı. “Shazza, bebeğim” diye bağırdı. “Bir lâğımdan daha çok bok dolusun ama kentteki en iyi şey sensin! Peki, bebeğim, yol senin yolun!”

Simon karşı çıktı. “Bir dakika dur, Leon. Kızı devirmek için fazla hızlı hareket etmedin mi? Ya haklıysa?”

Leon küçümseyen bir tavırla, “Ha, evet” dedi. “Jacko Vance’in kesinlikle psikopat bir dizi cinayetler katili olduğu gibi. Onu televizyonda izlemek yeter. Ya da boyalı basında oku. Evet, Bizim Jack, mükemmel bir evlilik, İngiltere’nin gururu, başkaları yaşasın diye kolunu ve Olimpiyat madalyasını feda etmiş bir kahraman. Tıpkı Jeffrey Dahmer, tıpkı Peter Sutcliffe. Hayır.”

Leon’un patlaması sırasında Tony’nin bir gözü Shaz’daydı, gözlerinin kararmasını, dudaklarının gerilmesini fark etmişti. Alayı, dolaysız eleştiriyi aldığı biçimde karşılayamazdı, Tony bunu anlamıştı. Leon soluklanmak için durunca Tony hafif bir alayla araya girdi. “Entelektüel tartışmanın sertliğine bayıldım” dedi. “Peki, Leon, gösterini bıraksan da Shaz’ın yorumuna karşı sağlam bir tez göstersen bize diyorum.”

Leon suratını astı, her zamanki gibi duygularını gizlemeyi başaramamıştı. Sigara yakma bahanesinin ardına saklanarak bir şeyler mırıldandı. Carol tatlı sesle araya girdi. “Bir kez daha söyleyebilir misin?”

Leon, “Jacko Vance’in kişiliğinin dizi saldırgan tanımımıza uymadığını düşündüğümü söyledim” diye tekrarladı.

Kay, “Bunu nereden biliyorsun?” diye araya girdi. “Bizim gördüğümüz Jacko Vance medya tarafından yaratılmış bir imajdır. Bazı dizi cinayet katilleri görünüş olarak çekici ve manülatif olabilir. Ted Bunny gibi. Başarılı bir atlet olmak için muazzam bir özdenetim geliştirmen gerekir. Belki Jacko Vance’de gördüğümüz de bu. Psikopat bir kişiliği gizleyen bütünüyle sentetik bir örtü.”

Simon, “Tam olarak” dedi.

Biri, “Ama on iki küsur yıldır evli. Psikopat olsaydı karısı onunla evli kalır mıydı? Demek istiyorum ki maskesini sürekli takamazdı” diye itiraz etti.

Carol, “Sonia Sutcliffe kocasının fahişeleri doğramaya başka erkeklerin futbol maçlarına gittiği gibi gittiğinin kesinlikle farkında olmadığını iddia etti her zaman” dedi. “Rosemary West de hâlâ Fred’in bahçe yolunda cesetleri temel harcı olarak kullandığını bilmediğini iddia ediyor.”

Simon, “Doğru, bir düşünün” diye zorladı, “Micky Morgan ve Jacko Vance gibi işlerde çalışan çiftler, bizler gibi değiller. Jacko’nun zamanının yarısı Vance’in Ziyaretleri için yollarda geçiyor. Sonra o gönüllü hastane işi var. Micky de programını hazırlanmak için stüdyoda çok zaman geçiriyor olmalı. Herhalde birbirlerini polislerin çocuklarını gördüklerinden daha görüyorlardır.”

Tony yüksek sesli itirazları keserek, “Bu ilginç bir nokta” dedi. “Sen ne düşünüyorsun, Shaz? Bu teori öncelikle sana ait.”

Shaz’ın çenesi isyankâr bir ifadeyle öne çıkmıştı. “Kimsenin grubu kendi başına anlamlı bir bütün olarak sunmamı eleştirdiğini duymadım” diye başladı.

Kay, “Peeekii” dedi. “Gerçekten ne kadar anlamlı olduğunu merak ediyorum. Demek: istiyorum ki, ben de belki bu kadar bağlantıları olan çeşitli gruplamalar yaptım. Örneğin polisin cinsel taciz gördüklerini düşündüğü kızlar.”

Shaz kesin bir dille, “Hayır” dedi. “Bu grup kadar çok bağlantı faktörü yok onda. Aralarındaki bazı bağlantıların alışılmadık özellikler olduğunu tekrar söylemem gerek. O kadar alışılmadık ki soruşturmayı yürüten polisler özellikle not almış. En iyi giysilerini yanlarına almaları gibi.” Tony onun Kay’in sürekli açık bulmasından hiç yılmadığını görmekten memnun olmuştu.

Ama bu savı çürütmesi ona kurtuluş getirmedi. Asla uzun süre yenilmiş durmayan Leon araya girdi. “Elbette bunu not edersin. Bir dizi cinayetler katili kurbanı yerine bir kaçak olduğunu gösteren tek unsur bu. Not almasaydın pek de iyi bir detektif olmazdın.”

Shaz ateşli bir tavırla, “Gruplamayı hiç fark etmeyen biri gibi mi?” diye sordu.

Leon gözlerini yuvarlayarak sigarasını söndürdü. “Siz kadınlar, kafanıza bir fikir girdi mi...”

Simon, “Allah aşkına, bazen öyle boktan konuşuyorsun ki” dedi. “Asıl konuya geri dönecek olursak... Vance’in bu kasabaları ziyaret etmesinin ne kadarının rastlantı olduğunu merak ediyorum. Demek istiyorum ki, ortalama bir haftada ne kadar çok yere gittiğini bilmiyorum. Belki sürekli yoldadır, bu durumda da onun o kasabada olmasının fazla bir anlamı olmaz.”

“Kesinlikle” diyen Kay, Simon’ı destekledi. “Vance’in oraya da gidip gitmediğini anlamak için grubunda olmayan kayıp kızların bulunduğu yerlerdeki yerel gazeteleri kontrol ettin mi?”

Shaz’ın bükülü dudakları ağzını açmadan da cevabı veriyordu. İsteksizce, “Fazla şansım yoktu” diye itiraf etti. “Belki bu küçük görevi sen üstlenmek istersin, Kay.”

Carol, “Gerçek bir soruşturma olsaydı Kay’in önerdiğini yapman gerekirdi” dedi. “Ama bunu yapmak için insan ve zaman gerekirdi ki, burada bunlara sahip değilsin. Bu kadar sınırlı bir zamanda ve eldeki kaynaklarla başardığın işten etkilendiğimi söylemek zorundayım.” Carol’ın övgüsü Shaz’ın koltuklarını kabarttı ama DCI konuşmaya devam edince endişeli görünmeye başladı. “Ne var ki bu gerçek bir bağlantı olsa bile, karanlıkta doğrudan Jacko Vance’i işaret etmek aşırıya kaçmak olur. Bu kayıplar ve varsayılan cinayetler onun orada bulunmasıyla bağlantılıysa, saldırganın Jacko’nun ekibinden biri, hatta geçmişindeki stresin başlangıcı Vance’la bağlantılı herhangi biri olması da muhtemel. En açık olasılığı söylüyorum, belki Jacko’nun büyük hayranı olan bir kadın tarafından reddedildi. Ben olsam Jacko’nun katil olduğu varsayımını yürütmeden önce ilk olarak bunlarla ilgilenirdim.”

Shaz, “Bu bir bakış açısı” dedi. Bir an manşetleri kapacak hikâyeye kendini aşırı kaptırdığı için bu olasılığı düşünemediğinden dehşete düştü. Tony onun taviz vermeye bu kadar yaklaştığını ilk kez görüyordu. “Ama grubun dikkate alınmaya değer olduğunu düşünmüyor musunuz?”

Carol umutsuzca Tony’ye baktı. “Ben... hı...”

Onun yardımına koşan Tony, “Bu yalnızca bir alıştırma, Shaz. Bu olaylardan hiçbirini soruşturmaya yetkimiz yok”

Shaz yıkılmış görünüyordu. “Ama burada bir grup var. Yedi kuşkulu kayıp. Bu kızlar, bunların aileleri var.”

Leon tekrar araya girdi, bütün alaycılığı geri gelmişti. “Aman haydi, Shaz. Bırak polisler yapsın bu işi. Bizim sokaktaki çocuklar için işleri netleştirmemiz gerekiyor, onlara daha fazla iş çıkarmak değil. Kimsenin istemediği özel bir birimden bir avuç aceminin çılgın hayal güçlerinin ürünü olarak hemen kenara bırakılacak bir teori üzerinde kargaşa kopardığımız için birilerinin bize teşekkür edeceğini gerçekten düşünüyor musun?”

Shaz acı dolu bir sesle, “Güzel” dedi. “Öyleyse benim konuştuklarımı unutalım, ha? Peki şimdi alevlerin araşma atılma sırası kimde? Simon mı? Şimdi senin bilge sözlerinden yararlanacak mıyız?”

Tony, Shaz’ın boyun eğmiş görüntüsünü devam etme işareti olarak aldı. Diğer ekip üyelerinin sunuşları çok daha az tartışmalıydı, bu yüzden Tony veri sınıflaması ve hammaddeden sonuçlar çıkarma konusunda yararlı ipuçları gösterme fırsatı buldu. Zaman geçtikçe Shaz’ın yıkılmış görüntüsünden yavaş yavaş uzaklaştığını fark etmişti. Bir kenarda oturmaktan vazgeçmiş, yılgınlıktan Tony’nin biraz endişe verici bulduğu inatçı kararlılık havasına bürünmüştü. Daha sonraki günlerde bir ara onunla biraz sohbet edecek zaman yaratıp, analizinin kalitesini belirtmesi ve önseziden daha somut bir destek bulana kadar çılgın sonuçlarını kendine saklamasının önemini açıklaması gerekecekti.

Tony ana sokaktan Whitelocks pub’ının bulunduğu dar geçite saptı. Burası şehir merkezi saat beş buçukta ıssızlaşırken nasılsa yaşamaya devam eden eski bir binaydı. Dürüst olması gerekirse şu anda yapmak istediği en son şey Carol’la içki içmekti. Aralarındaki geçmiş rahat bir ilişki kurmalarına izin vermiyordu ve bu gece Tony ona duymayı istemeyeceği bir şey söylemek zorundaydı.

Birasını alıp köşede sakin bir masa buldu. Sorumluluklarını bir kenara bırakan insanlardan olmamıştı. Ama Shaz’ın Jacko Vance’in hayranlarından ya da ekibinden birini olasılık olarak aklına getirmemesi, ona teorilerini başkalarının acımasız incelemesine sunmadan önce daha fazla veri edinmenin önemini hatırlatmıştı. Tony ilk kez Shaz’a vermeyi planladığı öğüdü kendisinin de tutup kanıt bulana kadar düşüncelerini açıklamaması gerektiğini düşündü.

Ekipteki iki kadının sorularından kaçabilmesi Carol’ın yarım saatini almıştı. Kesin bir tavır takınmış olmasa güzel olanı, Shaz, ilgili ilgisiz bütün bildiklerini öğrenene kadar onu esir alacaktı. Pub’ın cam kapısını ittiği zaman Tony’nin onun artık gelmeyeceğini düşünerek çıktığından emindi.

Bara yaklaşır yaklaşmaz Tony’nin el salladığını gördü. Salonun karşı köşesinde, ahşap panelli bir bölmede, önünde birayla oturuyordu. Bardağa vurma hareketini yapan Carol, “Gene aynı içki mi?” dedi konuşmadan.

Tony bir T harfi yapmak için işaret parmağını öbür parmaklarının üstüne koydu. Carol sırıttı. Birkaç dakika sonra Tony’nin önüne bir bardak Tetleys koyarak, kendisi de yarım bardak birayla karşısına geçti. Kısaca, “Otomobil kullanacağım” dedi.

“Ben otobüsle geldim” dedi Tony bardağını kaldırarak, “Şerefe” diye ekledi. “Şerefe. Seni görmek çok güzel.”

“Seni de.”

Carol’ın gülümsemesi alaycıydı. “İkimizin karşılıklı oturarak masada üçüncü bir insanın varlığını hissetmeyeceğimiz bir gün gelecek mi diye merak ediyorum.” Kendini tutamamıştı. Her seferinde kan akmayacağına inanarak koparması gereken bir yara kabuğu gibiydi.

Tony başını çevirdi. “Aslında” dedi, “böyle hissetmeme neden olmayan tek kişi sensin neredeyse. Bugün geldiğin için teşekkür ederim. Yeniden başlamak için bu yolu seçmezdin biliyorum.”

Carol acı bir ses tonunu engelleyemeden, “Tanışıklığımızı mı?” dedi. “Dostluğumuza?”

Başını çevirme sırası Carol’a gelmişti. “Umarım” dedi. “Dostluk olduğunu umarım.” Bu gerçeğin kendisi değildi ve ikisi de bunu biliyordu ama amaca da hizmet ediyordu. Carol hafifçe gülümsedi. “İlginç bir grup, senin bebek profil uzmanların.”

«Öyleler, değil mi? Sanırım hepsinin ortak yanını gördün.”

“Hırs yasadışı olsaydı hepsi müebbet hapse mahkûm olurdu. Paul Bishop’ın yanındaki hücrede.”

Tony neredeyse boğuluyordu, ağzındaki birayı masanın üzerine püskürttü ve az daha Carol’ın krem rengi ceketini de kirletecekti. “İçgüdülerini kaybetmemiş olduğunu görüyorum” dedi.

“Zor bir şey değil ki. Görmemek olanaksız. Aşırı hırs. Odayı bir gece kulübündeki testosteron gibi dolduruyor. Ekibi parlak kariyerlerinde bir atlama taşı olarak görmeleri seni endişelendirmiyor mu?”

Tony başını iki yana salladı. “Hayır. Belki yarısı daha yüksek yerlere çıkmak için sıçrama tahtası olarak kullanır. Diğer yarısı ise böyle yaptıklarını zannederek aslında profil çıkarmaya aşık olurlar ve bir daha başka bir şey yapmak istemezler.”

“Adlarını söyle.”

“Simon, Glasgowlu oğlan. Hiçbir şeye güvenmeyen şüpheci bir zihni var. Dave, çavuş. Yöntemli ve mantıklı olan ama gene de yeteneğe yer ayıran düşünceyi seviyor. Ama gerçek yıldız Shaz olacak. Bunu henüz bilmiyorum ama bu iş kanına girmiş bile. Sen de öyle düşünmüyor musun?”

Carol başını salladı. “Saplantılı bir işkolik ve sokaktaki sapıkları yakalamayı dört gözle bekliyor.” Başını bir yana eğdi. “Biliyor musun?”

“Neyi?”

“Bana seni hatırlattı.”

Tony bozulması mı, eğlenmesi mi gerektiğine karar veremeden duraksadı ve sonunda şaşırmış göründü. “Ne tuhaf”dedi. “Bana da seni hatırlattı.”

Carol şaşırarak, “Ne!” diye bağırdı.

“Bu öğleden sonraki sunuşu. Çalışması sağlamdı. Belirlediği grup kesinlikle bir olgu olarak görülmeyi hak ediyordu.” Elini iki yana açtı ve gözleri büyüdü. “Jacko Vance’in. Dizi cinayetler katili olduğu sonucuna atlamak, Bradfield olayında sergilediğin ustalıklı performanstan sonra eşi görülmeyen bir hayal gücü sıçramasıydı!”

Carol onun dramatik havasına gülmeden edemedi. “Ama haklıydım” diye karşı çıktı.

“Gerçek konusunda yanılmadın ama oraya varmak bütün mantık ve olasılık yasalarını ihlal ettin.”

Carol, “Belki Shaz haklıdır. Belki biz profil çıkarma işinde oğlanlardan daha iyiyizdir” diye kışkırttı onu.

Tony homurdandı. “Kızların bu konuda daha iyi olması olasılığını inkâr edemem” dedi. “Ama Shaz’ın haklı olduğu düşündüğüne inanmam.”

Carol suratını astı. “Altı ay sonra, böyle bir şey önerdiği için dehşete düşecek.”

“Polisleri tanıyorum, ekipten biri Vance’in Ziyaretleri’nde onları yüz yüze getirecektir.”

Carol ürperdi. “Şimdi gözümde canlandırabiliyorum. Jacko Vance o olağanüstü gözlerin bakışı altında kıpırtısız kalmış. Shaz, ‘17 Ocak 1993 gecesi neredeydeniz peki?’ diye soruyor.” Gülmeleri kesilince Carol, “Benim dizi kundakçım için ne bulacağını görmek isterdim” diye ekledi.

Tony, “Hımm” dedi.

Carol kadehini şerefe kaldırdı. “Büyülü ekibe.”

Tony alayla, “Şeytanlar gittiğimizi fark etmeden önce cennette uzun zaman kalalım” cevabını vererek içkisini bitirdi. “Bir tane daha?”

Carol saatine baktı. Bir yerlerde olması gerektiği için değil, her şeyi bu hoş havada bıraksın mı yoksa bir içki için daha kalıp sonunda aralarına mesafe koyma riskine mi atılsın karar vermek istiyordu. Şansa bırakmamaya karar vererek pişmanlıkla başını iki yana salladı. “Hayır, korkarım olmaz. Hepsi alacakaranlık kuşağında kaybolmadan önce gece ekibine yetişmek istiyorum.” Birasının son yudumunu da içtikten sonra ayağa kalktı. “Sohbet etme şansı bulduğumuza memnun oldum.”

“Ben de. Pazartesi gelince senin için bir şeyler hazırlamış olurum”

“Çok iyi.”

Çıkmak üzere arkasını dönerken, “Dikkatli sür” dedi Tony. Carol hafifçe döndü. “Sürerim. Sen de kendine dikkat et.”

Sonra gitti. Tony bir süre daha orada oturarak boş bardağa baktı ve neden cinsel heyecan isteği olmadan birinin yangın çıkarabileceğini düşündü. Kafasına bir fikir geldiği zaman ayağa kalktı ve ayak seslerinin yankılandığı sokakta tek başına yürüdü.

Shaz’ın gözlerini şampuan gibi yakan meslektaşlarının kahkahası değildi. Carol Jordan’ın söyledikleri bile değildi. Tony’nin sempatisiydi. Çalışmasının niteliği ve içgörülerinin keskinliğiyle alay etmek yerine nazik davranmıştı.

Shaz kendini tehlikeye atmanın cesaret gerektirdiğini, gerçekten inisiyatifli davrandığını ama rastlantılardan fazla etkilenme tuzağına düştüğünü duymak istememişti. Tony’nin ona hiç önem vermemesi, hatta üstünlük taslamasını bile daha rahat kaldırabilirdi ama şefkat göstermesi o kadar belirgindi ki, Shaz hayal kırıklığını öfkeyle saklayamamıştı. Hatta Tony profil çıkarma sürecinin başlarında hemen üstüne atladığı yanlış sonuçlarla ilgili birkaç hikâye bile anlatmıştı.

Shaz’ın başa çıkacak donanımı olmadığı bir ruh cömertliğiydi bu. Kızlarının duygusal ihtiyaçlarına pek dikkat etmeyecek kadar birbirine âşık bir çiftin tek ve kazayla olan çocuğu olarak Shaz beklenti, ilgi ve şefkat olmadan yaşamayı öğrenmişti. Yanlış davrandığı için azarlanmış, başarılı olduğunda şöyle bir övülmüş ama çoğunlukla ihmal edilmişti. Büyük hırsının kökleri, ana babasının onayını kazanmak için umutsuzca uğraştığı çocukluğundaydı. Onlar yerine öğretmenleri onay vermişti ve öğretmenlerinin profesyonel değerlendirmeleri Shaz’ın karşısında kendini rahat hissettiği tek cömertlik olmuştu. Şimdi içten kişisel yakınlık onu şaşırtmıştı ve rahatsız ediyordu. Carol Jordan’ın yaklaşımıyla başa çıkabilirdi ama Tony’nin sempatisi onu rahatsız etmiş ve onu bu sempatiyi gereksiz kılacak bir şeyler yapmaya itmişti.

Tartışmadan sonraki sabah Shaz meslektaşlarının sataşmalarına dayandı, hatta buz gibi mavi bakışlarını üzerlerine dikip özgüvenlerini sonuna kadar yok etmek yerine bu sataşmalara katılmayı bile başardı. Ama nazik görüntüsünün altında haklı olduğunu gösterecek bir yol bulmak için düşünceler kafasının içinde dönüp duruyordu.

Modele uyacak başka olaylar bulmak için kayıp kişiler. kayıtlarına ulaşmak söz konusu bile değildi. Shaz teşkilattaki günlerinden, bölgede her yıl bir milyon kişinin kaybolduğun ve bunların yüz bininin on sekiz yaşın altında olduğunu biliyordu. Kayıpların çoğu yalnızca nefret ettikleri işlerin baskısında. ve onlara hiçbir şey vermeyen ailelerinden uzaklaşmıştı. Bazıları katlanılmaz hayatlarından kaçmıştı. Bazıları taşı toprağı altı Londra’nın büyüsüne kapılmıştı. Az bir kısmı da tanıdıkta dünyadan istemeden koparılmış ve cehenneme atılmıştı, rapor özetini çabucak inceleyerek insanların hangi kategoriye girdiğini söylemek neredeyse olanaksızdı. Shaz kuşku duyan meslektaşlarını araştırmaya girmeye ikna etse bile, Shaz’ın dizi cinayet katilinin başka olası kurbanlarını ortaya çıkarmak halihazırda olandan çok daha fazla kaynak gerektirirdi.

Tony öğleden sonranın özel bir incelemeye ayrılacağını açıkladığı zaman Shaz sabırsızlığının biraz yatıştığını hissetti. Şimdi hiç değilse bir şey yapabilirdi. Simon’ın bir pub’ta öğle yemeği yeme önerisini geri çevirerek dosdoğru şehrin en büyük kitapçısına gitti. Birkaç dakika sonra kasanın yanında sivri kalemiyle ünlü Fleet Sokağı köşe yazarı Tosh Barnes’ın Jack Televizyonda: Anlatılmamış Hikâye ve Micky Morgan’ın Aslanyürek: Bir Kahramanın Gerçek Hikâyesi (evlenmelerinden kısa bir süre yazdığı kitabın gözden geçirilmiş baskısı) kitaplarıyla duruyordu. Tony, Shaz bağlantı konusunda haklı olsa bile katilin Vance’in kendisinden çok ekibinden biri olmasının daha yüksek bir olasılık olduğunu öne sürmüştü. Kitaplar Vance’i bir kenara bırakmaya ya da teorisine yeni destekler bulmaya yardım edebilirdi.

Kısa bir otobüs yolculuğundan sonra eve vardı. Diet Cola kutusunu açarak masasına oturdu ve karısının Jacko Vance’in parlak kariyerini hayranlıkla anlatmasına gömüldü hemen. Büyük atlet, fedakâr kahraman, yenilmez savaşçı, rakipsiz yayıncı, yorulmak bilmez iyiliksever ve müthiş koca. Shaz kendini kitabı okumaya zorladıkça, tiksinti verecek derecede mükemmel bir kişiliği yok etmenin hayli zevkli olabileceğini düşünmeye başladı. Eğer ilk varsayımı doğruysa, Vance tamamıyla sahte görüntüsünün altında çok şey saklıyordu.

Kitabın sonuna gelmek Shaz’ı çok rahatlattı, gerçi bu durumda sürekli zihninin gerisine attığı soruyla karşı karşıya kalacaktı. Dizi cinayetler katilleri soruşturmalarının klasik trajedisi miydi: Karısı nasıl olur da bilmezdi? Birbirlerinden bağımsız bu kadar yoğun yaşamlar sürerken bile Micky Morgan nasıl genç kızları kaçıran ve öldüren bir adamla aynı yatağı paylaşır ve zihninin normalden saptığını fark etmezdi? Ve biliyorsa, hatta kuşkulanıyorsa, nasıl her gün kameraların karşısına oturup kurbanlarla ve zafer kazananlarla profesyonel ilgi ve soğukkanlılıkla konuşabiliyordu?

Cevabı olmayan bir soruydu bu. Tabii Tony haklıysa ve katil Jacko’nun kendisi değil, bir hayranı ya da ekibinden biriyse. Bu soruları bastıran Shaz, Jack Televizyonda’ya geçti ama bu kitap da aynı mitin başka bir versiyonuydu yalnızca anekdotlar farklıydı. Profesyonel şapkasını başına geçirdiği zaman Jacko Vance’in mükemmeliyetçi olduğundan, televizyonun en sıkılarının bile koruyucu zırhını sıyırdığından daha uğursuz bir şey anlatmıyordu. Cinayet işleyen bir manyağın işareti hiç değildi.

Ama bir dizi cinayetler katili tanımına uyan unsurları arayan biri için, Shaz’ın tamamen yanlış düşünmemiş olabileceğini düşündüren ipuçları ve imalar vardı. En azından ortalama bir insanın göstereceğinden daha fazla belirti sergiliyordu. Kati Vance’in çevresindeki biri de olabilirdi ama şimdiye kadar Shaz’ın yaptığı araştırmadan ilk kuramını çürüten bir şey çıkmamıştı.

Shaz iki kitabı okurken notlar almıştı. İlk araştırmasının sonunda dizüstü bilgisayarını açtı ve profil çıkarma kursunda derlediği dosyayı açtı. Organize Saldırgan Kontrol Listesi adlı dosya adına tam uygundu: Bir araştırmacıya bir zanlının ciddi bir aday olup olmadığını gösterecek potansiyel göstergeler listesi. Shaz dosyanın kopyasını çıkardı, rehber olarak kendi notlarını kullanıp zaman zaman kitaplara başvurarak kendi envanterini hazırladı. İşi bittiğinde tatmin ve mutluluk doluydu. Hiç de çılgınca fikirleri yoktu. Ona sunmayı planladığı yeni dosyanın Birinci Bölüm’ünü oluşturduğu zaman Tony bunu gözardı edemeyecekti. Shaz yazdıklarının çıkışını aldı ve kontrol ederken tatmin olarak gülümsedi.

Özellikle son paragrafı çok beğenmişti. Anlatmak istediğini özlü biçimde anlatıyordu ama nereye bakması gerektiğin bilen okurlara da bilmek istedikleri her şeyi söylüyordu. Shaz, Jacko Vance ve Mick Morgan hakkındaki özellikle de magazin ve dedikodu sütunlarından kesilmişler gazete kupürlerine ulaşabilmek isterdi. Ama herhangi bir gazete kütüphanesine resmi bir başvuruda bulunmak çok fazla alarm zili çaldırırdı. Bu kadar büyük bir hikâyede kişisel bir haber kaynağına güvenme tehlikesini bile göze alamazdı.

Tony’e yeni analizini göstermeyi düşündü. İçten içe bunun Tony’nin fikrini değiştirtmek için yeterli olmadığını biliyordu. Ama biri küçük kızları öldürüyordu ve olasılık dengesi açısından, bu işin uzun zamandır sürdüğü ve geçmişinde ne kadar çok gösterge olduğu dikkate alınırsa, Shaz’a göre bu iş Jacko Vance’in işiydi. Bir yerlerde zayıf bir noktası olmalıydı ve Shaz da bunu bulacaktı.

***

Nöbetçi çavuş çay dolu kupasına ikinci kaşık şekeri attı ve gürültüyle karıştırarak masanın üzerinde duran kâğıt yığınına onu uzaklaştıracak kadar ilginç bir şey yapmasını istermiş gibi çayın üzerinde oluşan küçük girdaba baktı. Girdap yavaşladıktan sonra durdu. Başka bir şey olmadı. Karın boşluğunda başlayan bir iç çekişle ilk dosyayı alıp açtı.

Raporun iki sayfasını okumuştu ki telefon çaldı. Eli şimşek gibi telefona uzandı. Neşeli bir sesle, “Glossop Polisi, Çavuş Stone” dedi.

Telefondaki ses bir sinir krizinin eşiğindeymiş gibi çıkıyordu. Önüne karalama kâğıdı çekerken Peter Stone otomatik olarak, orta yaşlı bir kadın diye kafasına kaydetti. Kadın, “Kızım” dedi. “Donna. Eve gelmedi. Daha on dört yaşında. Arkadaşlarında hiç kalmaz. Nerede olduğunu bilmiyorum. Bana yardım edin! Bana yardım etmeniz gerek!” Ses tonu korkululu çığlığa dönüştü.

“Bunun sizi ne kadar rahatsız ettiğini anlıyorum” dedi Stone. Kendisinin de kızları vardı, onların başlarına gelebilecek olası felaketleri düşünmeyi kendine yasakladı. Yoksa bir daha uyku yüzü göremezdi. “Size yardım edebilmek için bazı ayrıntıları öğrenmem gerek.” Karşısındaki çılgına dönmüş kadı sakinleştirmek amacıyla kasten formaliteleri uzatıyordu. “Adınız...”

“Doyle. Pauline Doyle. Kızımın adı Donna. Donna Theresa Doyle. Corunna Sokağı’nda oturuyoruz. Corunna Sokağı No. 15. Yalnızca ikimiziz. Babası öldü. Üç yıl önce beyin kanaması geçirdi, birden düşüp öldü, aynen böyle. Donna’ma ne oldu?” Gözyaşları sesinin çıkmasını önledi. Stone, sakin kalma çabalarına karşın onun hıçkırıklarını duyabiliyordu.

“Bakın ne yapacağım, Bayan Doyle, ifadenizi alması için birini göndereceğim. Bu arada Donna’nın ne kadar zamandır kayıp olduğunu söyleyebilir misiniz?”

Pauline Doyle, “Bilmiyorum” diye sızlandı. “Bu sabah okula gitmek için evden çıktı ve arkadaşı Dawn’ın evine çaya gideceğini söyledi. Birlikte yaptıkları bir bilim projeleri vardı. Saat onda eve gelmeyince Dawn’ın annesini aradım, kadın bana Donna’nın oraya gitmediğini, Dawn okula da gelmediğini söyledi.”

Stone saatine baktı. On biri çeyrek geçiyor. Yani kız olması gereken yerde on beş saattir yok demekti. Henüz resmi bir endişe duyulmasına gerek yoktu ama teşkilatta geçirdiği on iki yıl önemli konularda içgüdü geliştirmesine neden olmuştu. Yumuşak bir sesle, “Kavga etmediniz değil mi?” diye sordu.

Bayan Doyle ağlayarak, “Ha-a-a-ayır” dedi. Hıçkırdı, Stone onun sakin bir sesle konuşabilmek için derin soluklar aldığını duyuyordu. Kadın yumuşak ve açması bir sesle, “Sahip olduğum tek şey o” dedi.

“Bunun basit bir açıklaması olabilir. Genç kızların gece eve gelmemeleri çok alışılmadık bir şey değil. Şimdi, çaydanlığı ocağa koyup güzel bir çay pişirin, çünkü on dakika içinde yanınıza birkaç polis gelecek, tamam mı?”

“Teşekkürler.” Umutsuz durumdaki Pauline Doyle telefonu kapattıktan sonra televizyonun üstündeki fotoğrafa boş gözlerle baktı. Donna, çocukla kadın arasındaki sınır çizgisinde olduğunu gösteren bilgiç ve flörtçü bir gülümsemeyle ona bakıyordu. Annesi yüksek sesle ağlamamak için elini dişlerinin arasına soktu, sonra ayağa kalkarak florasan lambasıyla aydınlanan mutfağa geçti.

O sırada Donna Doyle hayattaydı, iyiydi ve hafifçe sarhoş olmuştu.

***

Bir kez karar verildikten sonra geriye yalnızca ayrıntılar kalmıştı. Resmi teklif maksimum etki yaratmak için, muhtaç çocuk yararına düzenlenen bir program sırasında gerçekleşti. Jacko sekiz milyon seyircinin önünde bir dizinin üstüne çökerek Micky’ye evlenme teklif etti. Micky makul ölçüde afallamış göründükten sonra kıpırdadı. Gözlerinde yaşlarla evet dedi. Evliliklerinin diğer özellikleri gibi bütün süreç filme alınmıştı.

Evlilik evlenme dairesinde yapıldı kuşkusuz ama dedikodu sütunlarını günlerce meşgul edecek bir parti vermemek de olmazdı. Jacko’nun menejeri ve Betsy tanık oldular, her ikisi de yeni evlilerin işi mahvetmemesi için şampanya içmemesine özel olarak dikkat ettiler. Sonra balayı geldi. Seyşeller’de öze! bir ada, Betsy ile Micky bir kulübede, Jacko öbüründe. Bazen onu her seferinde farklı bir kadınla sahilde görüyorlardı ama Jacko dışında kimse yemekte onlara katılmadı ve kadınlardan hiçbiriyle tanıştırılmadılar.

Son gece üçü Hint Okyanusu’nun kenarında ay ışığında yemek yiyorlardı. Betsy beşinci şampanya kadehinden cesaret alarak, “Arkadaşların gitti mi?” diye sormuştu.

Jacko dikkatle, “Arkadaş değiller” dedi. Dudakları tuhaf bir gülümsemeyle çarpıldı. “Korkarım özel yardımcılar bile değil. Arkadaşlarımla yatmam. Seks ticari ilişkiler alanında tuttuğum bir şeydir. Kazadan sonra, Jillie’den sonra kendimi hiç kimsenin benden önemli bir şey alacağı konuma asla düşmeyeceğime söz verdim.”

Micky, “Bu çok acı” dedi. “O kadar çok şey kaybettin ki bir daha riske atılamazsın.”

Jacko’nun gözleri, içeridekileri göstermemek için kapanan koyu renk limuzin camı gibi parlıyordu sanki. Micky bu bakışın halk tarafından, hatta Jacko’nun zamanını ve enerjisini bol bol verdiği ölümcül hastalar tarafından asla görülmediğine emindi. Gözlerinin ardındaki bu karanlığı gören biri olsa hastalandığında ve ölürken onun yüz kilometre yakınına yaklaşmasına asla izin vermezdi. Bütün dünya onun çekiciliğini tanıyordu. Bu noktada Micky’nin de çoğunlukla gördüğü buydu. Ama Jacko ya isteyerek onun daha fazla görmesine izin veriyordu ya da Micky’nin onu bu kadar iyi tanıdığının farkında değildi.

Kocasının içindeki muammadan söz ettiği zaman Betsy bile onun abarttığını söylemişti. Ama Micky abartmadığını biliyordu.

Jacko karısının gözlerine gülümsemeden bakarak, “Çok fazla riske giriyorum, Micky” dedi. “Zarar olasılığını en aza indiriyorum yalnızca. Bu evliliği düşün örneğin. Bir risk ama oyun olduğu ortaya çıkarsa senin kaybedecek daha çok şeyin var. Benim için daha güvenli olduğuna emin olmasaydım seninle evlenmezdim.”

Micky kadehine hafifçe vurarak, “Belki öyledir” dedi. “Ama kendine aşk için fırsat tanımamanın üzücü olduğunu düşünüyorum. Jillie’den ayrılıp benimle oyun oynamaya başladığından beri yaptığın bu.”

Jacko, “Bu bir oyun değil” dedi, yüzünde yoğun ve kapalı bir ifade vardı. “Ama şefkat eksikliği çektiğimden kaygı duyuyorsan, hiç gerek yok. Kendi ihtiyaçlarımın sorumluluğunu kendim taşırım. Çözümlerimin seni asla utandırmayacağına da söz veriyorum. Ben inkâr kralıyım.” Sol elini kalbinin üstüne koyarak ciddiyetle gülümsedi.

Bu sözler Micky’yi hep rahatsız etti, gerçi Jacko ona bu sözleri yüzüne vurmak için hiçbir neden vermemişti. Ama bazen Jacko’nun gözlerinde onunla steril hastane odasında ilk karşılaştığında gördüğü öfkeyi hatırlatan ifadeler gördüğü zaman, Jacko’nun gizli dünyasında inkârı gerektirecek ne olabileceğini merak ediyordu. Ne var ki cinayeti hiçbir zaman aklına getirmedi.

Tek başına çalışmanın zorluğu, işlerin üstesinden çabucak gelememekti, birkaç gece doğru dürüst uyuyamayınca Shaz bunu kavradı. Bir günde yeteri kadar saat yoktu, tam bir soruşturma yapma yetkisine sahip değildi, Jacko Vance’in yetiştiği ya da yaşadığı bölgelerde çalışan polislerin istihbarat ağına girme olanağı yoktu. Dedikodu yapacak kimse yoktu. Kayda değer bir ilerleme kaydedecekse izlemesi gereken tek bir yol vardı.

İşleri biraz kızıştırması gerekiyordu. Bu da başka iyilik daha istemek demekti. Telefonu açıp Chris Devine’ın numarasını çevirdi. Üçüncü çalışta telesekreter devreye girdi. Çılgınca görünen girişimi Chris’e açıklamak zorunda kalmamak rahatlatıcıydı. Sinyal sesini duyunca, “Chris. Ben Shaz. Geçen günkü yardımın için teşekkür ederim. Çok yararlı oldu, bir yardımı daha ihtiyacım var. Jacko Vance’in ev numarasını bulma şansın var mı? Bütün gece evde olacağım. Harikasın, teşekkürler.”

“Kapatma.” Chris’in sesi devreye girdi. Shaz oturduğu yerde sıçradı, neredeyse kahvesini döküyordu. “Merhaba” dedi. “Chris, sen misin?”

“Duştaydım. Neyin peşindesin?” Chris’in sesi Shaz’ın hak ettiğini sandığından daha sıcaktı.

“Jacko Vance’den randevu almak istiyorum ve elimde numarası yok.”

“Resmi kanallarda bir sorun mu var, bebek?”

Shaz boğazını temizledi. “Tam olarak resmi bir soruşturma değil.”

“Sen daha iyi bilirsin. Benden istediğini yapmak için katletmek zorunda kaldığım yarım düzine ağaçla bir ilgisi var mı bunun?”

“Sayılır. Sana anlattığım egzersizi mi diyorsun? Şey, gerçekten bir grup çıkardım. Bence gerçekten de küçük kızları öldüren bir dizi cinayetler katili var. Ve Jacko Vance’la bağlantılı.”

“Jacko Vance mi? Bizim Jacko Vance mi? Vance’in Ziyaretleri’nin Jacko Vance’i mi? Onun bir dizi cinayetler katiliyle ne ilgisi olabilir?”

“Ben de bunu bulmaya çalışıyorum. Ne yazık ki bu soruşturmayı gerçek bir soruşturma olarak yürütme yetkimiz yok, bu yüzden de daha somut bir şey bulana kadar kimse harekete geçmeye hazır değil.”

“Bir dakika, bebek. Biraz dur, Jacko’yla bağlantılı olduğunu söyledin. ‘Bağlantılı’ derken ne kast ediyorsun?” Chris endişelenmeye başladı, diye düşündü Shaz. Sözünden dönmenin zamanıdır. Meslektaşlarının daha az dramatik önerilerini benimseme zamanı.

“Bir şey çıkabilir de çıkmayabilir de. Bu grupta şunu tespit ettim: Kızların kaybolmasından birkaç gün önce onların kasabasındaymış. Tuhaf bir rastlantı ve belki ekibinden birinin ya da sapık bir hayranının işidir. Belki Jacko’nun hayranı olan kızlara takmıştır.”

“Peki, dur bakalım doğru anlamış mıyım? Toplantıları sırasında ortalıkta manyakların dolaştığını fark edip etmediğini anlamak için Jacko Vance’i görmek istiyorsun. Ve bunu resmi kanallar dışında yapmak istiyorsun.” Chris’in sesinde hem inanamaz bir ton hem de kaygı vardı.

“Bunun gibi bir şey, evet.”

“Sen aklını kaçırmışsın, Bowman.”

“Bunun çekiciliğimin bir parçası olduğunu sanıyordum.”

“Yok canım, bebek, yanlış yere basarsan çekicilik seni boktan kurtarmaz.”

“Bana bilmediğim bir şey söyle. Bana yardım edecek misin, etmeyecek misin?”

Uzun bir sessizlik oldu. Shaz sessizliği bozmaya kalkmadı, gerçi sinirleri o kadar gerilmişti ki, az kalsın söze başlayacaktı. Sonunda Chris konuştu. “Etmezsem başka birine gideceksin, değil mi?”

“Yapmak zorundayım, Chris. Eğer haklıysam, biri çocukları öldürüyor. Bunu görmezden gelemem.”

“Ama yanıldığından endişe ediyorum, bebek. Seninle gelmemi ister misin, sana biraz destek çıkar, işin biraz daha resmi görünmesini sağlarım.”

Cazip bir teklifti. Shaz kısık bir sesle, “Sanmıyorum” dedi. “Ateşe atılacak olursam seni de yanımda sürüklemek istemem. Ama yapabileceğin bir şey var.”

Chris inledi. “Kütüphane işin içindeyse ben yokum.”

“Bana destek çıkabilirsin. Herhalde beni arayacakları bir numara vermek zorunda kalacağım. Vance gibileri hiçbir zaman güvenmezler. Ne yazık ki kursta telefon alamıyoruz, çünkü sürekli derslerde ya da grup toplantılarında falan oluyoruz. Büro numaranı kullanırsam, kontrol etmek için beni aradığında hiç değilse bir polis telefonu olduğunu görür.”

“Oldu.” Chris içini çekti. “Bana beş dakika izin ver.”

Shaz metanetle beş dakikaya göğüs gerdi. Sigara içenler; gıpta ettiği zamanlar olmuştu, gerçi bu başlaması için yeterlik neden değildi. Saatinin yelkovanına gözlerini dikti, altıncı dakikaya geldiğinde dudakları gerildi. Telefon çaldığında, ilk zil bitmeden açmıştı.

Chris, “Kalemin var mı?” diye sordu. “Evet.”

“Yaz öyleyse.” Notting Hill polis karakolunun danışmasında duran memurdan aldığı, gizli olması gereken numarayı tekrarladı. “Benden almadın.”

“Teşekkürler, Chris. Sana borçluyum.”

“Ne yazık ki ödeyebileceğinden daha fazlasını” dedi Chris üzüntüyle. “Kendine dikkat et, bebek. Yakında görüşürüz.

“Seni ararım. Hoşçakal.” Shaz kâğıda hafif bir zafer gülümsemesiyle baktı.

Hazır olayım ya da olmayayım, bu işi yapacağım, düşünerek tekrar telefona uzandı. Sekiz buçuk aramak için çok erken değildi.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra elektronik ses Shaz’a, “Telefonunuz yönlendirildi” dedi. Bir dizi klik sesinden ve sessizlikten sonra bir cep telefonunun çaldığı duyuldu. “Alo?” Shaz telefonu açan sesi anında tanıdı. Hep televizyondan duyduğu Micky’nin sesini telefonda duymak çok tuhaftı, özellikle de beklediği ses olmadığı için.

Tereddütle, “Bayan Morgan” dedi. “Benim. Siz kimsiniz?”

“Ben Metropolitan Polisi’nden Detektif Sharon Bowman. Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim ama kocanızla konuşmam gerekiyor.”

“Korkarım şu anda evde değil. Ben de değilim. Aslında yanlış numarayı aradınız. Bu benim özel hattım. Onunki farklı bir numara.”

Shaz kıpkırmızı olduğunu hissetti. “Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim.”

“Önemli değil. Benim yardımcı olabileceğim bir şey mi?”

“Sanmıyorum, Bayan Morgan. Eşinize ulaşabileceğim numarayı verebilirsiniz tabii.”

Micky tereddüt etti. “Vermesem daha iyi olur sakıncası yoksa. Ona mesaj geçebilirim, bu işinize yarar mı?”

Shaz yaramak zorunda, diye düşündü. Zenginler gerçekten de farklı davranıyorlardı. İyi ki Chris’ten telefon numarasını ayarlamıştı. “Yürüttüğümüz bir soruşturmayla ilgili bilgi verebileceğini sanıyorum. Çok meşgul olduğunu biliyorum ama onunla yarın ya da Pazar günü herhangi bir saatte görüşebilirim, yeri ve zamanı eşiniz seçsin. Şimdi, günün geri kalan kısmında büromda olmayacağım, bu yüzden şu numarayı ararsa...”

Chris’in direkt hattının numarasını verdi. “Ve Çavuş Devine’nı istesin. Ona randevuyu verebilir.”

Micky numarayı tekrarladı. “Doğru mu? Yarın ya da Pazar günü. Tamam, DC Bowman. Mesajı Jacko’ya ileteceğim.”

Shaz özür diler bir tavırla, “Sizi de işin içine kattığım için özür dilerim” dedi.

Telefondan tanıdık bir kıkırdama duyuldu. “Hiç önemli değil. Polise yardımcı olmaktan her zaman zevk almışımdır. Ama programı seyretmişseniz bunu siz de bilirsiniz.”

Bu Shaz’ın karşı koyamayacağı bir pastı. “Müthiş bir şov. Fırsat bulduğum zaman mutlaka seyrederim.”

Micky, “İltifat, mesajların her zaman yerine iletilmesini sağlar” dedi. Sesi öğle saatinde hep başardığı gibi ayartıcıydı.

Shaz, “Bay Vance’in telefonunu dört gözle bekliyorum” dedi. Hayatında hiç bu kadar ciddi olmamıştı.

***

Pauline Doyle televizyonun üstündeki boş çerçeveye baktı. Donna’nın kaybolduğu gece eve gelen polisler çoğaltmak amacıyla fotoğrafı almışlardı. Donna hakkında kaygılı görünüyorlardı, arkadaşları ve okulu hakkında, bir erkek arkadaşı olup olmadığı, hafta sonu neler yaptığı konusunda bir yığın soru sormuşlardı. Fotoğraf ve Donna’nın eşkaliyle birlikte evden çıktıkları zaman Pauline, polislerin isterisini denetim altına almakta yardımcı olduklarını hissetti. Bütün içgüdüleri geceyarısı sokaklarda kızının adını bağırarak dolaşmasını söylüyordu ama mutfağını doldurup onu sakinleştiren üniformalı polislerin ikisi mantıksızca hareket etmek için uygun bir zaman olmadığını söylemişlerdi. Yaşlı olanı, “Burada kalsanız iyi olur” dedi. “Eve telefon etmeye çalışırsa, onu kaçırmak istemezsiniz. Onu arama işini bize bırakın. Uzman biziz, ne yapacağımızı biliyoruz.”

Ertesi gün gelen kadın yaratılan bu güveni sarsmıştı. Pauline’i Donna’nın eşyalarını titizlikle gözden geçirmeye ikna etmişti. Donna’nın en sevdiği dans giysisinin -kısa siyah likra etek, yuvarlak yakalı siyah beyaz çizgili body ve siyah deri Doc Marten’s ayakkabı- eksik olduğunu anladıkları zaman, detektif görülür bir biçimde rahatladı. Polise göre kayıp giysiler genç kızın evden kaçmış olduğunu gösteriyordu. Artık rahatlayabilir, daha önceki varsayımları ceset arama kaygılarından vazgeçebilirlerdi.

Onların anlayabileceği bir biçimde nasıl açıklayabilirdi? Donna’nın kaçmaya ne ihtiyacı ne de nedeni olduğunu görmelerini nasıl sağlayabilirdi? Pauline ile arası kötü değildi. Tam tersi. Çok yakındılar, ona ergenlik çağındaki kızlarıyla yaşayan birçok kadından daha yakındı. Bernard’ın ölümü onları birbirlerine yaklaştırmış, birbirlerinin sırlarını paylaşmaya devam etmişlerdi. Pauline gözlerini sıkıca kapatıp yıllar önce inancını kaybettiği Meryem Ana’ya sert bir uyarı gönderdi. Polis onu dinlememişti, dua etmesinin ne zararı olabilirdi?

Güneş sol tarafından, trafiğin gürültüsü ve kendi sesi eşliğinde doğdu. Shaz M1’de giderken görüşmeyi prova edip durdu. Yalnızca yanıtlarını bildikleri soruları sorma lüksüne sahip oldukları için avukatlara hep gıpta etmişti. Rol yapmadan ve her olası cevabı keşfederek bir profesyonelin karşısına çıkmak delilik olurdu, bu yüzden Shaz otomatik pilota takmış gibi otomobili ürerken sorularını ve olası yanıtlarını prova etti. Batı Londra’ya vardığında olabildiği kadar hazırdı. Avukat ya ağzından bir şey kaçıracaktı, ki bunu yapacak kadar amatör olduğunu hiç sanmıyordu ya da Shaz’ın kendi kendine bulduğu her şeyi doğrulayacak bir önlem almaya itilecekti. Belki Shaz yanılıyordu ve diğerleri haklıydı, avukat varsayılan kurbanlar konusunda tespit ettiği fanatikliği gösterecekti ona. Akıntıya karşı kürek çekmiş olurdu ama eğer hayat kurtaracak ve katili parmaklıkların arkasına gönderecekse Shaz buna razıydı.

Chris Devine’in uyarılarına karşın, kendini ciddi bir tehlikeye atıyor olabileceği hiç aklına gelmedi. Yirmi dört yaşındaki Shaz için ölüm çok uzak bir düşünceydi. Polislikte geçirdiği üç yıl içinde zaman zaman saldırılara ve sürekli tehlikelere maruz kalmasına rağmen yenilmezlik duygusu hiç körelmemişti. Kaldı ki Holland Park malikânelerinde oturanlar polislere saldırmazlardı.

Özellikle de randevuyu veren eşleriyse.

Her zamanki gibi erken gelen Shaz, araç yoluna park etme talimatlarını görmezden geldi. Bunun yerine Notting Hill’de bir park yerine girdi ve Holland Park’a kadar yürüyerek onların sokağında dolaşmaya başladı. Dikkatle numaraları sayan Shaz, Jacko ile Micky’nin evini buldu. Londra’nın göbeğinde bu kadar muazzam büyüklükte bir yerin tek bir eve ait olmasına inanmak zordu ama Shaz okuduklarından bu malikânen dairelere bölünmediğini biliyordu. Bütün ev Jacko ve Micky ile Micky’nin uzun zamandır yardımcılığını yapan Betsy Thorne’a aitti.

Shaz kusursuz bir düğün pastası gibi bembeyaz eve yaklaşırken, müthiş, diye düşündü. Uzun çalılarla meraklı gözlerden gizlenen bahçeyi iyi görememişti ama elektronik kapılar ardındaki bölüm Chelsea Çiçek Gösterisi’ndeki kadar müthiş görünüyordu. Shaz midesinde anlık bir kuşku hissetti. Böyle bir mücevherin sahibinin, kendi hayal gücünün oluşturduğu korkunç suçların faili olduğundan nasıl kuşkulanabiliyordu? Onun gibi insanlar böyle şeyler yapmazdı, değil mi?

Kendisine olan inançsızlığına öfkelenerek dudaklarını ısıran Shaz geri dönüp otomobilinin yanına gitti, her adımda kararlılığı artıyordu. Adam bir suçluydu ve onunla işi bitince bütün dünya bunu öğrenecekti. Tekrar evin yakınına gelip bahçe kapısına doğru dönmek beş dakikadan az sürdü. Camını indirerek diyafon düğmesine bastı. Sert bir sesle, “DC Bowman, Bay Vance’i görmek istiyor” dedi.

Kapılar hafif bir elektronik vınlamayla açıldı ve Shaz düşman toprağı olarak düşünmeden edemediği eve doğru ilerledi. Otomobilini nereye bırakacağı konusunda bir an tereddüt ettikten sonra çift otomobillik garajın önünü kapatmamak için evin öbür yanındaki araç yolunu seçti. Ön basamakların kenarına park etmiş bir Range Rover’ı geçerek gümüş rengi bir üstü açık Mercedes’in yanında durdu.

Motoru susturdu ve bir an koltukta oturarak enerji topladı, hedefi üzerinde yoğunlaştı. Sonunda, “Haydi hareket et” dedi, sesi sert ve kısıktı.

Ön kapıya giden basamakları çıkıp zile bastı. Kapı anında açıldı ve Micky Morgan’ın yüzü belirdi. Micky aileden biri gibi ona gülümsedi. “Detektif Bowman” diyerek geri çekildi ve Shaz’a içeri girmesini işaret etti. “Buyrun. Biz de tam çıkıyorduk.” Micky bir kolunu yana uzatarak, aralarında gri tutamlar olan saçlarını arkasında örmüş orta yaşlı bir kadını gösterdi. “Betsy Thorne, özel yardımcım. Le Shuttle’a gidiyoruz.”

Betsy, “Le Touquet’ta geç bir mola” diye açıkladı.

Micky, “Deniz ürünleri ve kumarhane” diye ekleyerek Betsy’den deri çantasını almak için uzandı. “Jacko sizi bekliyor. Telefon konuşması bitmek üzere. Soldaki ilk kapıya girerseniz, bir dakika içinde yanınızda olur.”

Shaz sonunda konuşmayı başardı. “Teşekkürler.” Micky ve Betsy kapıda oyalanıyorlardı, Shaz nihayet onların doğru yere gittiğinden emin olmak için beklediklerini anladı. Acemi bir gülümsemeyle başını salladıktan sonra Micky’nin gösterdiği açık kapıdan içeriye girdi. Ancak kapıdan içeriye girdikten sonra ön kapının kapanma sesini duydu. Pencerenin yanına gidince kadınların Range Rover’a bindiklerini gördü.

“DC Bowman.”

Shaz hemen arkasını döndü. Birinin içeriye girdiğini duymamıştı. Odanın ortasında, televizyonda göründüğünden daha ufak tefek görünen Jacko Vance gülümsedi. Hayal gücünden beslenen Shaz avı iskelet haline gelmek üzere olan bir panterin sırıtışını gördü. İlk dizi cinayetler katiliyle yüz yüze olup olmadığını merak etti. Eğer öyleyse Vance’in Nemesis’i gördüğünü anlamayacağını umdu.

Gözleri olağanüstüydü. Arkadan o kadar sıradan görünüyordu ki. Kahverengi saçları koyu mavi ceketin omuzlarına dökülmüştü, blucin ve deri ayakkabı giymişti. Kalabalık bir barda ikinci kez bakmaya değecek bir özelliği yoktu. Ama Jacko’nun sesiyle irkilip döndüğünde mavi gözlerindeki ateş onu bütünüyle farklı bir varlığa dönüştürmüştü. Vance tuhaf bir tatminle hafif bir endişe hissetti.

Bu kadın neyin peşindeyse sıradan biri değildi. Bir hasımdı. “Sizi beklettiğim için özür dilerim” dedi, sesinde televizyonda kullandığı tanıdık tını vardı.

Shaz, “Ben erken geldim” karşılığını verdi.

Vance ona doğru yürüdü ve aralarında altı adım kalınca urdu. “Buyrun oturun” diyerek Shaz’ın arkasındaki koltuğu gösterdi.

Shaz, “Teşekkürler” diyerek onun işaretini görmezden gelip Vance’in oturmayı planladığı tek koltuğa yöneldi. Vance bu koltuğu minderi daha yüksek olduğu ve ışık arkadan geldiği için seçmişti. Kadını dezavantajlı bir konuma sokmayı planlıyordu ama kadın işleri ters yüz etmişti. Böcek ısırığı gibi yakıcı bir rahatsızlık hissetti ve oturmak yerine şöminenin yanın gidip süslemeli mermere yaslandı. Dosdoğru Shaz’ın yüzüne baktı, sessizliği Shaz’ın konuşmayı başlatmasını zorunlu kılıyordu.

Shaz uzun bir andan sonra, “Beni görmek için zaman ayırdığınız için teşekkür ederim” dedi. “Ne kadar yoğun olduğunuzu biliyorum.”

“Bana fazla seçenek tanımadınız. Kaldı ki polislere yardımcı olmaktan her zaman mutluluk duymuşumdur. Müdür yardımcınız kaç kez hayır balolarında yardımcı olduğumu ayrıntılarıyla size anlatabilir.” Gülümseme sesine yansımış ama gözlerine hiç yansımamıştı.

Mavi dik bakışta tek bir kıpırtı bile olmadı. “Eminim öyledir, efendim.”

“Bu bana neyi hatırlattı? Kimlik kartınızı.” Vance hareket etmeyerek Shaz’ı ayağa kalkıp cüzdanındaki kimliği göstermek için odayı bir uçtan öbür uca geçmeye zorladı. Shaz yaklaşırken Vance, “Bu kadar dikkatsiz olduğumuza inanamıyorum” dedi sohbet eder bir havada. “Bir yabancıyı söylediği kişi olup olmadığını kontrol etmeden içeriye aldık.” Metropolitan Polisi kimliğine dikkatle baktı. “Başka bir yerdensiniz, değil mi?”

“Anlayamadım. Bu Metropolitan Polisi memurlarının taşıdığı tek kimliktir. Kimlik kartımızdır” dedi Shaz. İçindeki endişe yüzünden okunmuyordu ama Vance’in çok şey bildiğini, işler yolundayken gitmesi gerektiğini de söylüyordu.

Vance bir tilki gibi gülümserken dudakları küçülür gibi oldu. Kıza kozların kimin elinde olduğunu gösterme zamanı gelmişti. “Ama artık Met’te değilsiniz, öyle değil mi DC Bowman. Görüyorsunuz ya, ev ödevini yapan tek kişi siz değilsiniz. Siz ödevinizi yaptınız mı?”

Shaz sert bir sesle, “Hâlâ Metropolitan Polisi’nin bir memuruyum” dedi. “Size kim farklı bir şey söylemişse yanılıyor, efendim.”

Vance sözle saldırdı. “Ama Met alanında çalışmıyorsunuz, değil mi? Özel bir birime bağlısınız. Neden bana yeni kimliğinizi göstermiyorsunuz, böylece ben söylediğiniz kişi olduğunuzu anlarım ve işimize devam edebiliriz.” Sırf ondan daha akıllısın diye kendini kaptırma, dedi kendine. Burada ne işi olduğunu henüz bilmiyorsun. Zafer kazanmış bir havayla omzunu silkerek kaşlarını kaldırdı. “Zorluk çıkarmak istemem ama benim konumdaki bir insan dikkatli olmak zorundadır.”

Shaz onu tepeden tırnağa süzdü, yüzü duygusuz bir maske gibiydi. “Çok doğru” diyerek fotoğraflı Ulusal Profil Çıkarma Ekibi kimliğini çıkardı. Vance kimliği almak için uzandı ama Shaz o dokunamadan kimliği çekti.

Vance sohbet eder bir havada, “Bunları hiç görmemiştim” dedi. “Profil çıkarma” kelimelerinden ve logodan başka bir şey görememenin doğurduğu öfkeyi ustalıkla saklıyordu. “Çok sözü edilen profil çıkarma ekibi, ha? Tam olarak kurulduktan sonra deneyimli memurlarınızdan biri eşimin programına çıkarak insanlara onları korumak için neler yapıldığını anlatmalı.” Şimdi Vance’in onun yeni başlayan bir öğrenci olduğunu bildiğini anlayacaktı.

“Buna ben karar veremem, efendim.” Shaz kasten arkasını dönerek iskemleye oturdu. “Şimdi, işimize dönecek olursak...”

“Elbette.” Vance sol kolunu iskemleye doğru abartılı bir biçimde uzattı. “Emrinizdeyim, Bayan Bowman. Belki bu ziyaretin tam nedenini söylemenizle başlayabiliriz.”

Shaz yanında taşıdığı dosyayı açarak, “Bir grup kayıp genç kız dosyasını yeniden açtık” dedi. “Başlangıç olarak aralarında güçlü benzerlikler olan yedi olay tespit ettik. Olaylar altı yıllık bir döneme yayılıyor ve henüz tespit edemediğimiz, aynı ortak özellikler gösteren başka olaylar olup olmadığını anlamak üzere soruşturmayı genişletiyoruz.”

Vance ikna edici bir tavırla kaşlarını çatarak, “Hiç anlayamadım, benim ne... Genç kızlar mı?”

Shaz kesin bir dille, “On dört, on beş yaşındaki kızlar” dedi. “Bu olaylar arasındaki bağlantıların ayrıntılarına giremem ama bağlantılı olduklarına inanmak için nedenlerimiz var.”

Şaşırmış görünen Vance, “Yani yalnızca evden kaçmadılar mı diyorsunuz?” diye sordu.

“Kaybolmalarının üçüncü bir şahıs tarafından planlandığına inanmak için nedenimiz var” dedi Shaz dikkatle. Konuşurken gözlerini Vance’den hiç ayırmamıştı. Bakışlarındaki yoğunluk Vance’i rahatsız ediyordu. Bakışlarından kaçmak istiyordu. Ama rahatmış gibi görünmeye zorladı kendini.

“Kaçırıldılar mı demek istiyorsunuz?”

Shaz’ın kaşları ve başının hafif bir hareketi bir omuz silkişi işaret ediyordu. Ani bir gülümsemeyle, “Daha fazla bilgi verecek yetkiye sahip değilim” dedi.

“İyi ama gene de bir şey anlamadım. Kayıp genç kızların benimle ne ilgisi var?” Sesine biraz huzursuzluk tınısı katmıştı. Bunu yapmak da zor değildi, yeterince gerilmişti.

Shaz dosyayı açarak içinden fotokopiyle çoğaltılmış fotoğrafların bulunduğu bir sayfa çıkardı. “Her olayda kızların kaybolmasından birkaç gün önce kızların yaşadığı kasabalarda bulundunuz. Kızların sizi görmeye gelenler arasında olduğuna inanmak için nedenimiz var.”

Vance içinde öfkenin yükseldiğini hissetti. Yüzünü kıpkırmızı yapan öfke ateşini durduracak gücü yoktu. Sakin olmak ve ses tonunu bozmamak için büyük çaba harcaması gerekti. “Beni görmeye yüzlerce insan geliyor” dedi, bir yandan kulakları uğulduyordu. “İstatistiksel olarak bunlardan bazılarının kaybolmuş olması çok mümkün. Düzenli olarak.”

Shaz onun sesindeki değişimi anlamış gibi başını yana eğdi. Tavşan olabilecek bir şeyin belli belirsiz kokusunu almış bir av köpeğine benziyordu. “Biliyorum. Bu iş yüzünden sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim. Ama şu var ki, amirim ya ekibinizdeki birinin ya da size hasta bir hayranınızın bu kızların kaybolmalarıyla bağlantılı olabileceğini düşünüyor.”

“Yani hayranlarımı kaçıran biri mi var demek istiyorsunuz?” Bu kez sesinin inanamıyormuş gibi çıkması hiç de zor olmadı. Bir bahane olarak çok saçmaydı. Bir gerizekâlı bile Shaz’ın gerçekten ilgilendiği insanın bir deli ya da ekibinden biri olmadığını görebilirdi. İlgilendiği kendisiydi. Saplantılı bir tavırla üzerine dikilen, her hareketini kaydeden, alnındaki belli belirsiz teri bile gören gözlerde bunu okumuştu. Bir amirle yapılan konuşma da aynı biçimde blöftü. Kendisi gibi yalnız bir kurttu o. Vance bunun kokusunu almıştı.

Shaz başını salladı. “Olabilir. Aktarma, psikologlar buna aktarma diyor. John Hinckley gibi. Onu hatırlıyor musunuz? Jodie Foster’ın onu fark etmesini istediği için Ronald Reagan’ı vuran adam.” Sesi tatlı, dostçaydı, Vance’in kendisini tehdit altında görmemesi için tonu özellikle ayarlanmıştı. Vance onun bu kadar basit bir tekniği fark etmeyeceğini düşünmesinden nefret etti.

Şöminenin yanından uzaklaşıp özel olarak seçtiği el dokuması ipek Buhara halısı üzerinde ileri geri yürürken, “Bu çok tuhaf” dedi. Ayaklarının altındaki gri ve krem rengi desenlere bakmak onu sakinleştirdi ve kadının yoğun gözlerine tekrar bakabilmesini sağladı. “Saçma. Bu kadar afallatıcı bir öneri olmasa komik olurdu. Gene de benimle ne ilgisi var anlayamadım.”

Shaz yatıştırıcı bir sesle, “Basit, efendim” dedi.

Kendisine üstünlük taslandığını düşünen Vance yürümesini kesip, “Ne?” diye hırladı, çekiciliği bir anda uçup gitmişti.

“Sizden istediğim tek şey bazı fotoğraflara bakarak kızları herhangi bir nedenle fark edip etmediğinizi söylemeniz. Belki size özellikle büyük bir hayranlık duyuyorlardı ve biri onları cezalandırmak istedi. Belki adamlarınızdan birinin onlarla sohbet ettiğini fark ettiniz. Ya da belki hiçbirini fark etmediniz. Yalnızca birkaç dakikanızı alacak, sonra buradan çıkıp gideceğim.” Shaz öne eğilerek fotokopileri sehpa büyüklüğünde, kilim kaplı bir pufun üzerine yaydı.

Vance ona doğru yürüdü, gözlerini fotoğraflara dikmişti. İşinin yalnızca küçük bir bölümünü keşfedebilmişti. Ama kendisine yönelen her gülümseyen bakış, yok ettiği bir kızdı.

Vance kendini bir kahkaha atmaya zorladı. “Binlerce kişi arasından yedi kişi. Kusura bakmayın, DC Bowman, zamanınızı boşa harcıyorsunuz. Bu kızlardan hiçbirini daha önce görmedim.”

Shaz, “Tekrar bakın” dedi. “Kesinlikle emin misiniz?” Sesinde daha önce hiç olmayan keskin ve heyecanlı bir tını vardı Vance gözlerini cezalandırdığı canlı kızların soluk yansılarından çekip Shaz Bowman’ın ısrarlı bakışlarına çevirdi. Biliyordu. Henüz elinde kanıt olmayabilirdi ama Vance onun bildiğini biliyordu. Onu yok edene kadar durmayacağını da biliyordu. Tam bir it dalaşı noktasına gelmişlerdi ve kadının hiç şansı yoktu.

Başını iki yana salladı, dudaklarında üzgün bir gülümseme vardı. “Kesinlikle eminim. Bu kızlardan hiçbirini daha önce görmedim.”

Shaz hiç bakmadan ortadaki fotoğrafı ona yaklaştırdı “Tiffany Thompson için ülke çapında çıkan bir gazetede, bilgisi olanların ailesine başvurmaları için açıklama yaptınız” dedi kesin bir dille.

Vance, “Aman Allah’ım” diye bağırdı, kendini zorlayarak yüzüne mutlu bir şaşkınlık ifadesi verdi. “Biliyor musunuz, bunu tamamen unutmuşum. Haklısınız, tabii, şimdi gördüm.”

Vance konuşurken Shaz gözlerini ondan ayırmamıştı. Vance ani bir hareketle protez kolunu kaldırdı ve Shaz’ın başına şiddetle vurdu. Shaz’ın gözlerinde anlık bir şok ve ardından panik belirdi. İskemleden düştü, alnı pufa çarptı.

Yere düşerken bayıldı.

Vance hiç zaman kaybetmedi. Koşarak bodruma indi ve oradan bir hoparlör teliyle lastik eldivenler aldı. Birkaç dakika sonra Shaz cilalı parke üzerinde iki büklüm bağlı yatıyordu. Sonra Vance üst kata koşup gardrobunu açtı ve aradığı şeyi bulana kadar dolabı alt üst etti. Alt kata dönünce Shaz’ın başına yeni deri evrak çantasını koyduğu yumuşak kumaş torbayı geçirdi. Sonra boynuna birkaç kez tel doladı, tel rahatsız edecek kadar sıkıydı ama soluk almasını engelleyecek kadar değil. Onun ölmesini istiyordu ama henüz değil. Burada ve kazayla olmazdı.

Shaz’ın bağlarından kurtulamayacağına emin olur olmaz onun omuz çantasını alarak kanepeye oturdu. Kanepeye giderken yerden fotokopileri ve dosyayı da almıştı. Dosyadan başlayarak her şeyi tek tek incelemeye başladı. Polis raporlarının özetlerini bir kenara ayırdı, bunları ayrıntısıyla inceleme fırsatı olacaktı daha sonra. Shaz’ın meslektaşlarına sunduğu analize gelince, bunun kendisi için ne kadar tehlikeli olabileceğini anlamak için iyice inceledi. Çok fazla bir tehlike olmadığına karar verdi. Söz konusu yerlere yaptığı ziyaretlerle ilgili gazete kupürlerinin fotokopileri anlamsızdı, kayıplarla ilgili her bağlantı için olmayan yirmi bağlantı gösterebilirdi. Bunları bir kenara bırakarak organize saldırgan kontrol listesini eline aldı. Shaz’ın vardığı sonucu okuyunca öyle öfkelendi ki, ayağa fırlayarak baygın detektifin karnına şiddetli bir tekme savurdu. Öfkeyle, “Kahrolası, orospu” diye bağırdı. Şimdi kadının gözlerini görmeyi çok isterdi. Gözler artık onu yargılayarak bakmaz, aman dilenir olurdu.

Öfkeyle kâğıtları fotokopilerle birlikte dosyaya tıktı. Bunları dikkatle incelemesi gerekecekti ama şimdi bunun sırası değildi. Bu orospunun iddialarına başka biri ilgi göstermeden önce işi durdurmakla doğru davranmıştı. Shaz’ın çantasına geri dönerek spiral ciltli defterini çıkardı. Sayfaları hızla gözden geçirince Micky’nin telefon numarası ve evlerinin adresi dışında ilginç bir şey olmadığını gördü. Shaz’ın evlerine geldiğini inkâr edemeyeceğine göre defterde bulunmalarının bir sakınca yoktu. Ama son yazıdan sonraki sayfaları yırttı, amacı birisi bir randevuyla ilgili ayrıntıları yırtıp almış gibi görünmesini sağlamaktı. Sonra defteri çantaya geri koydu.

Sıra içindeki kaset hâlâ dönen teybe gelmişti. Vance teybi durdurdu ve kaseti çıkararak öbür kâğıtlarla birlikte bir kenara koydu. Ian Rankin romanını boşvererek bir ajanda çıkardı. O günün tarihinin altında tek yazı “JV 9.30”du. Bu yazının altına başka bir şeyler yazmayı düşündü ama kendisiyle olan randevusunun altındaki tek “T” harfiyle yetindi. Bunu düşünüp dursunlardı.

Ajandanın iç kapağının içinde aradığı şeyi buldu. “Kaybolduğu taktirde S. Bowman, Hyde Park Hill Headingley, No. 17 Daire 1, Leeds’e iletiniz. ÖDÜL VAR.” parmakları çantanın dibini araştırdı. Anahtar yoktu.

Vance her şeyi çantaya geri tıktıktan sonra dosyayı alarak Shaz’ın yanına gitti. Pantolon cebinde bir demet anahtar bulana kadar üstünü aradı.

Gülümseyerek üst kattaki bürosuna çıktı ve dosyanın sığacağı kalın bir zarf buldu. Zarfın üzerine Northumberland adresini yazdı, pul yapıştırdı ve Shaz’ın araştırmasını zarfın içine koydu.

Saatine bakınca on buçuğu biraz geçtiğini gördü. Yatak odasına geçip blucin, kısa kollu tişört ve kot ceket giydi. Gardrobun arka tarafından bir çanta aldı. Profesyonel kalitede, ensesini kapatacak uzunlukta bir peruğa bağlı bir Nike beyzbol şapkasını başına geçirdi. Etki görülmeye değerdi. Numarasız camları olan bir pilot gözlüğü ve çukur yanaklarını dolduracak bir çift köpük parçası da ekleyince dönüşüm tamamlanmış oldu. Onu ele veren tek şey protez koluydu, Jacko’nun bunun için de kusursuz bir çözümü vardı.

Evden dışarıya çıktı, kapıyı arkasından dikkatle kapadı ve Shaz’ın otomobilini açtı. Koltuğun durumuna özellikle dikkat ettikten sonra otomobile bindi ve koltuğu uzun bacaklarına göre ayarladı. Kontrol panelini tanımak için birkaç dakika daha oyalandı, aynı anda hem vitesi hem de direksiyonu idare edebileceğine emin oldu. Sonra zarfı Ladbroke Grove’daki bir posta kutusuna atmak üzere yola çıktı. Saat on biri biraz geçe M1’in rampasına gelince hafifçe, özel bir biçimde gülümsedi, Bowman çok geçmeden onun yoluna çıktığına çok pişman olacaktı. Ama bu pişmanlık da uzun sürmeyecekti.

***

İlk acı sol bacağında baygınlığını delen müthiş bir ağrıydı. İçgüdüsel olarak bacağını uzatma ve kasılan kası gevşetme girişimi bileğine büyük bir acı verdi. Çekiçle vurulan parmak gibi sızlayan karışık aklı olanları hiç anlamıyordu. Shaz gözlerini açmak için kendini zorladı ama önündeki karanlık bir türlü yok olmuyordu. Sonra yüzünde ıslak bir şey hissetti. Kalın kumaştan yapılma bir tür kukuletaydı. Bütün başını kaplıyordu, boğazında sıkıca düğümlenmişti ve yutkunmasını zorlaştırıyordu.

Yavaş yavaş anlamaya başladı. Sert bir yüzeyin üzerinde yan yatıyordu, elleri arkasından etine acımasızca batan bir tür sicimle bağlanmıştı. Ayakları da bileklerinden bağlıydı ve bağlar fazla hareket olanağı vermiyordu.

Bacaklarını uzatmak ya da pozisyonunu değiştirmek gibi her tehlikeli hareket çok fazla acı veriyordu. Ne büyüklükte bir yerde olduğunu bilmiyordu, yana dönme girişiminin verdiği acıdan sonra bunu öğrenme isteği de kalmamıştı.

Ne kadar baygın kalmıştı, bilmiyordu. Hatırladığı en son şey, Jacko Vance’in üzerine eğilen gülen yüzüydü, sanki dünyada hiçbir şeye aldırmıyormuş, kimsenin bu beş para etmez detektifi ciddiye almayacağından eminmiş gibi. Yo, tam olarak böyle değildi. Aklına bir şey geldi. Shaz rahatlama tekniğini uygulayıp derin soluklar almaya ve gördüklerini zihninde canlandırmaya çalıştı. Anılar canlandı.

Görüş açısının kenarında Vance’in sağ kolu bir golf sopası gibi inip kalktı. Hatırladığı en son şey buldu.

Bu anıyla şimdiye kadar yaşadığı en korkunç paniğe kapıldı. Chris dışında kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu. Chris de zaten onun kendisini aramasını beklemiyordu. Kimseye söylememişti, Simon’a bile. Ne kadar dostça olursa olsun onların alaylarına katlanamazdı. Alay edilme korkusu hayatına mal olacaktı. Shaz bundan kesinlikle emindi Jacko Vance’e, onun dizi cinayetler katili olduğunu bildiğini anlamasına neden olan sorular sormuş ama Vance, Shaz’ın beklediği gibi paniklememişti. Tam tersine onun tek başına disiplinsiz davrandığını anlamıştı. Shaz’ın çıkarsamaları ona karşı tehdit oluştursa da, tek kişilik bir avın sıcak takibine düşmüş dönek bir polisten kurtularak cezalandırılmaktan kurtulabilirdi. Shaz’ı ortadan kaldırmak, en kötü olasılıkla ona izlerini yok edecek, hatta ülkeyi terk edecek zaman kazandırırdı.

Shaz her yanına ter bastığını hissetti. Bundan hiç kuşkusu yoktu. Ölecekti.

Tek sorun, nasıl öleceğiydi.

Haklı çıkmıştı. Ve haklı olmak onun ölümüne neden olacaktı.

***

Pauline Doyle umutsuzdu. Polis Donna’nın kaybolmasını tipik bir evden kaçan genç kız olayından başka bir biçimde görmeyi reddediyordu. Bir gece karakolda yakalayabildiği üniformalı polislerden biri, sabrı tükenmiş bir tavırla, “Belki de Londra’ya gitmiştir. Onu burada aramanın bir anlamı yok” demişti.

Pauline kızının kaçırıldığını haykırabilirdi ama kayıp giysi kanıtı fazla mesai yapan polisleri Donna Doyle’un evinden sıkılan ve daha cazip başka bir yerin büyüsüne kapılan gençlerden biri olduğuna inanmasına yetmişti. Kızın, zavallı bilgisiz annenin inanmak istediği kadar masum olmadığını anlamak için fotoğrafındaki o bilgiç gülümsemeye bir bakmak yeterdi.

Polisin Donna’nın fotoğrafını kayıp listesine koymaktan öte bir ilgi göstermemesi Pauline’i sarsmıştı. Kayıp kızı için televizyonlara tutkuyla başvuruları yanıtsız kalmış, resmi destek alamamıştı. Gerçi kadın editör evden kaçan gençlerle ilgili bir dizi hazırlama fikrine sıcak bakmıştı ama yerel gazete bile ilgilenmemişti. Ama polis gibi Pauline de Donna’nın fotoğrafına bakınca bir kez daha düşündü. Onu masum bir kız olarak görmeye yönelik her tür girişimi boşa çıkaran bir şey vardı Donna’da. Ağzının çizgilerinde, çenesinin kalkıklığında çizgiyi geçmiş olduğunu gösteren bir şey. Kadın editör, Donna Doyle’un birçok kadına kocalarının gözünde atgözlüğü olmasını istetecek bir tür Lolita olduğunu söylemişti.

Geceler boyu gözyaşlarıyla uyuyamayan Pauline bu işi tek başına halletmeye karar verdi. Emlakçıdaki işinin karşılığında çok iyi para kazanmıyordu.

Kendisiyle Donna’nın geçinmesine ve oturacak bir yerleri olmasına yetecek kadardı ama hepsi bu kadar. Bernard’ın sigortasından kalan birkaç bin vardı. Zorluk çekeceklerini bilen Pauline, bu parayı Donna’nın eğitimi için ayırmıştı.

Ama Donna geri dönmeyecekse, parayı ayırmanın da bir anlamı yoktu. Onu eve getirmeye çalışmak daha iyiydi, yüksek eğitim için nasılsa bir çare bulunurdu. Bu nedenle Pauline, Donna’nın fotoğrafını bölgedeki bir matbaaya götürdü ve bir yüzünde kızının fotoğrafı olan binlerce el ilanı hazırladı. Fotoğrafın arkasında “BU KIZI GÖRDÜNÜZ MÜ? Donna Doyle, 11 Ekim Perşembe günü kayboldu. En son sabah sekizi çeyrek geçe Glossop Kız Lisesi’ne giderken görüldü. Kırmızı etek, kırmızı hırka, beyaz bluzdan oluşan okul forması giyiyordu. Ayakkabıları siyah Kickers’dı ve siyah bir anorak vardı. Siyah Nike sırt çantası taşıyordu. Onu bu saatten sonra gördüyseniz, lütfen annesi Pauline Doyle’u arayın” diye yazıyordu. Ayrıca Corunna Sokağı’ndaki adres ve evle emlakçının telefonu yazılıydı.

Pauline işten bir hafta izin aldı ve gün doğumundan batımına kadar ilanları posta kutularına attı. Şehir merkezinde başlayarak, almaya istekli herkese fotoğraflı ilanı dağıttıktan sonra banliyölere geçti. Ne tırmandığı yokuşların dikliğinini ne de ayakkabılarının içinde şişen ayaklarının sızısını fark ediyordu.

Kimse aramadı.

***

Shaz Bowman yalnızca korku ve acının bilincinde olarak Londra’da Vance’in sert döşemesinde yatarken, Jacko Vance da onun evini keşfediyordu. Yalnızca benzin almak ve istasyonlarda özürlü tuvaletlerini kullanmak için durarak Leeds’e vaktinde ulaşmıştı. Shaz’ın teybinden çıkardığı kasetten kurtulmak için tuvaletin pet atma paketini kullanmak istiyordu. Park yerinde kaseti ayağının altında parçalayarak Midlands’de esen sert rüzgâra bıraktı parçalarını.

Shaz’ın evini bulmak, onun yeni aldığı A’dan Z’ye haritasında sokağı mavi kalemle daire içine almış olması nedeniyle çok kolay olmuştu. Jacko otomobilini köşeye park edip sokakta gezinir gibi yürümek için kendini zorladı. Karşı kaldırımda kriket oynayan birkaç küçük çocuk dışında kimsecikler yoktu. 17 numaranın kapısını açtı ve ağır Viktorya tarzı ön kapıda iki Yale kilitten birini denedi, ilk denemesinde başarmasıyla şansının yaver gittiğine ikna oldu.

Kendini kapının iki tarafındaki ince pencerelerin biraz aydınlattığı kasvetli bir koridorda buldu. Başını uzatınca önünde geniş ve sade bir merdiven sahanlığı gördü. Her iki tarafta da birer daire olmalıydı. Soldakini seçti ve yine haklı çıktı. Her şeyin yolunda gittiğine inandığı için rahat nefes almaya başlayan Vance daireye girdi, içeride fazla uzun kalmayı planlamıyordu, yalnızca biraz keşif yapacaktı. Bu nedenle hızla odaları dolaştı. Oturma odasını görür görmez Shaz’ın, kendi amacına daha uygun bir daire seçemeyeceğini anladı.

Pencereli kapıları yüksek duvarlarla çevrili bir bahçeye açılıyordu, bahçe yüksek meyve ağaçlarının gölgesindeydi. Bahçenin sonunda tuğla duvardaki tahta kapının dış hatlarını seçebiliyordu.

Geriye yapılacak tek bir iş kalmıştı. Ceketini çıkardı ve protezini açtı.

Çantadan birkaç yıl önce şaka yapacağını söyleyerek dekor bölümüne hazırlattığı bir nesne çıkardı. Artık kullanmadığı eski tip yapay kollarından birinin parçalarını kullanarak, ucundan rahatsız edici derecede gerçeğine benzeyen parmaklar fırlayan alçı bir kalıp yapmışlardı. Bu kol takıldığı zaman, özellikle üzerinde ceket varsa ve kol askısıyla sabit duruyorsa, tıpatıp kırık bir kol gibi gözüküyordu. Doğru yaptığından emin olduğunda çantasını topladı, derin bir soluk aldı ve gitme zamanının geldiğine karar verdi.

Pencereli kapılardan çıkarak arkasından itti, sonra güvenle çakıllı yoldan bahçe kapısına yürüdü. Peruğun altında ensesi ürpermişti, pencerelerden ona bakan olup olmadığını merak ediyordu: İş bittikten ve ortaya çıktıktan sonra gördüklerini hatırlayabilecek olan gözler. Rahatlamak için Jacko Vance’e hiç benzemeyecek bir eşkal vereceklerini hatırlattı kendine.

Dönene kadar kimsenin kapamayacağını düşünerek arka kapının sürgüsünü açtı. Kendini arka bahçelerin duvarlar, arasında uzanan ve şehir merkezine doğru giden ana yola çıkan dar bir yolda buldu. İstasyona yürümek bir saate yakın sürdü ama Jacko, Londra’ya giden treni ancak on dakika bekledi. Holland Park’a geri döndü ve yedi buçukta tekrar Jacko Vance olmuştu.

Son hazırlıkları yapmadan önce kalın bir pizzayı fırına koydu. Cumartesi gecesi bunu pek yapmazdı ama karbonhidratın midesinin attığı taklaları önleyeceğini düşünmüştü. Gerilim her zaman onu midesinden vururdu. Ne zaman heyecan bir beklenti içine girse, kramp ve düğümlere, bulantıya katlanmak zorunda kalırdı. Canlı yayın yorumcusu olarak gurultu ve yanmaları önlemenin tek yolunun önceden önlem almak olduğunu ilk günlerde öğrenmişti. Televizyonda işe yarayan cinayette de yarardı, çok geçmeden bunu keşfetti. Şimdi hedeflerini seçmeden önce mutlaka yemek yiyordu. Kuşkusuz cinayetten önce onlarla birlikte de yiyordu.

Pizza pişerken Mercedes’ini yükledi. Boş mideyle güç sarfetmek daha kolaydı. Şimdi Shaz Bowman’ın son gösterisi için her şey hazırdı. Yapması gereken tek şey onu sahneye çıkarmaktı.

***

Donna Doyle da yalnızdı. Ama acıdan çıldırmış haldeyken kendini inceleme lüksüne sahip değildi. Tavşan uykusundan ilk uyandığında cezaevini keşfedecek kadar güçlü hissetti kendisini. Korkusu hâlâ çok büyüktü ama artık felç edecek derecede değildi. Her neredeyse mezar kadar karanlıktı ve evdeki küçük kömürlüğün nemli kokusu vardı. Sağlam kolunu nerede olduğunu ve çevresinde neler bulunduğunu anlamak için kullandı. Üstü plastik kaplı bir şiltenin üstünde yattığını anladı. Parmakları şiltenin kenarlarını ve soğuk karoları hissetti.

Evdeki banyonun seramik karoları kadar pürüzsüz değildi, daha çok Sarah Dyson’ın annesinin limonluk merdivenlerindeki cilalı terrakotaya benziyordu.

Arkasındaki duvar pürtüklü taş bir duvardı. Donna ayağa kalkmaya çalıştı ve ilk kez bacaklarının titrediğini tam olarak anladı. Eğilip ayak bileklerinin çevresindeki demir kelepçeyi parmaklarıyla elledi. Kelepçeler ağır bir zincire bağlıydı. Tek kollu olunca zincirin ne kadar uzun olduğunu anlamak olanaksızdı. Duvar boyunca attığı dört tereddütlü adımla bir köşeye vardı. Doksan derece dönerek yürümeye devam etti. İki adım sonra göğsü acıyla sert bir şeye çarptı. Temas ve koku sayesinde buranın tuvalet olduğunu anlamakta zorluk çekmedi.

Acınası bir minnet duyarak çömeldi ve bağırsaklarını boşalttı.

Bu ona ne kadar susadığını hatırlattı. Açlıktan bu kadar emin değildi ama susuzluk kesinlikle büyük bir sorundu. Ayağa kalktı ve duvarda birkaç adım attıktan sonra bileklerinin çevresindeki zincir daha fazla yürümesini önledi. Zincirin çekişi kolundan boynuna ve kafasına bir acı dalgası iletti, Donna yutkundu. Yaşlı bir kadın gibi iki büklüm bir halde geri geri gitti ve tek eliyle duvarı yoklayarak şiltenin öbür tarafına geçti.

Birkaç adım sonra yiyecek ve içecek sorularına cevap buldu. Bir musluktan buz gibi su akıyordu, Donna başını musluğun altına sokmak için diz çökerek kana kana su içti. İçerken arkasında bir şeye çarptı. Susuzluğunu giderdikten sonra kör gibi çarptığını elleriyle keşfetmeye çalıştı. Araştıran parmakları hepsi büyük ve hafif dört kutu buldu. Kutuları sallayınca mısır gevreğinin tanıdık çıtırtısını tanıdı.

Bir saatlik bir incelemeden sonra başına neler geldiğini kabul etmek zorunda kaldı. Dört kutu mısır gevreği -her birini tatmıştı-ve içebileceği kadar buz gibi su. Titreyen kolunun üzerine su akıtmaya çalışmış ve acıyla başı dönmüştü. Orospu çocuğu onu köpek gibi zincirleyerek bırakmıştı. Onu ölmeye mi terk etmişti?

Baldırlarının üzerine oturarak evladını yitirmiş bir anne gibi feryat etti. Ama bu ona sonsuz gibi gelen birkaç gün önce olmuştu. Şimdi acıdan deliye dönmüş bir halde inliyor, anlaşılmaz sözler söylüyor, zaman zaman sızıyor, zaman zaman da tükenerek azap dolu bir uykuya dalıyordu. Nasıl bir durumda olduğunu kavrayabilmiş olsaydı Donna yaşamak istemezdi.

***

Otomobil durdu. Shaz arka koltuğu dar bagajdan ayıran boşluğa kayarak bilekleriyle omuzlarını tekrar çarptı. Birinin dikkatini çekmek amacıyla umutsuzca bir girişimle başını kapağa çarpmak için dik tutmaya çalıştı ama başarabildiği tek şey yeni bir acı dalgası oldu. Hıçkırmamaya çalıştı.

Sümüklerin burnunu tıkayacağından ve Vance’in onu büyük acı verecek biçimde sert bir zeminden halı kaplı bir alandan ve birkaç kısa basamaktan yuvarlayarak geçirip, otomobilin bagajına atmadan önce kukuletanın üstüne bağladığı ağız tıkacının arasından soluk alamayarak boğulacağından korkuyordu. Bu tek kollu adamın gücüne ve becerisine dehşet duyacak derecede şaşırmıştı.

Yapabildiği kadar derin soluk aldı, o kadar derin ki, genişleyen göğsü omuz kaslarının protestosuyla karşılaştı. Ancak ve ancak irade gücüyle kendi idrarının kokusuna dayanabiliyordu. Zafer kazanmış bir havayla bu kokudan kurtul bakalım, diye düşündü, hayatını kurtarmak için bir şey yapamazdı ama gene de Jacko Vance’in suçlarından paçayı kurtarmasını önlemek için her fırsatı değerlendirmeye kararlıydı. SOCO bu noktaya kadar gelirse çiş kokan döşemeyle bayram ederlerdi.

Birden kısık sesli müzik durdu. Yola çıktıklarından bu yana Jacko altmışların hit parçalarını dinlemişti. Shaz kendini dikkat etmeye zorlamış ve parçaları saymıştı. Her şarkı ortalama üç dakika verirse ilk yirmi dakikadan sonra otoyol olduğunu sandığı bir yolda üç saattir gittiklerini hesapladı. Bu büyük olasılıkla kuzey yönünde yol alıyorlar demekti, batıya gitselerdi otoyola daha çabuk çıkmaları gerekirdi. M25’te daireler çizerek kafasını karıştırmış olması da mümkündü kuşkusuz, tamamen yanlış bir hükme varması için Londra’da dönüp duruyor da olabilirdi. Shaz onun böyle yaptığını sanmıyordu, Shaz’ı yanıltma ihtiyacı duymazdı. Nasıl olsa bunu anlatacak kadar yaşatmayacaktı onu.

Herhalde artık karanlık basmıştı, Vance onunla ilgilenmek üzere geri dönmeden önce evde birkaç saat olduğunu sandığı bir süre bağlı yatmıştı. Kırsal kesimdelerse onları ne duyan de gören olurdu. Shaz herhalde Vance’in planı da buydu, diye düşündü. Yakalanmamak için kurbanlarını ıssız yerlere götürüyor olsa gerekti. Ona neden farklı davransındı ki?

Bir otomobil kapısı hafifçe kapandı. Sonra metalik ses yaklaştı ve bir bagaj açılırken duyulan hafif hidrolik ses çıktı. Vance iğrenir gibi, “Allah’ım, kokuyorsun” dedi ve onu ileriye sürükledi.

“Dinle” diye devam etti. “Ayaklarındaki bağı açacağım. Serbest bırakacağım. Bıçak çok, çok keskin. Bu bıçağı çoğunlukla et doğramak için kullanırım. Ne demek istediğimi anladın mı?” Sesi neredeyse bir fısıltı halindeydi, sıcak nefesi kukuletanın içinden kulağına geliyordu. Shaz’ın başına korkunç bir ağrı daha saplandı. “Koşmaya kalkarsan seni kasap çengelindeki domuz gibi doğrarım. Kaçacak hiçbir yer yok, görüyorsun ya. Sonsuzluğun ortasındayız.”

Shaz’ın kulakları farklı bir şey söylüyordu. Trafik seslerinin, şehir gürültüsünün uzakta olmadığını şaşırarak fark etti. Bir şansı varsa deneyecekti.

Bıçağın soğuk ucunun ayak bileğine değdiğini hissetti, sonra ayaklan mucizevi bir biçimde serbest kaldı. Bir an tekme atıp kaçabileceğini sandı. Sonra kan dolaşımı tekrar devreye girdi ve her yanına iğneler batmaya başladı. Ağız tıkacının ardındaki kuru ağzından bir inleme çıktı. Daha kramp geçmeden fendini bagajın kenarında buldu. Bir çuval gibi yere düştü. Vance bagajın kapağını kapadı ve onu ayağa kaldırdı. Shaz’ı yarı sürükleyerek yarı taşıyarak onu bir boşluk ya da bahçe kapısı bir yerden geçirdi bir patikadan yürüyüp birkaç basamak çıktılar. Orada Shaz’ı sertçe itti. Shaz halı kaplı bir döşemeye düştü, bacakları hâlâ işe yaramayan lastik protezler gibiydi.

Acı ve yönsüzlük duygusu içinde olmasına rağmen kapının kapanma sesi ve çekilen perdelerin hışırtısı Shaz’a tuhaf biçimde tanıdık geldi. Yeni bir korkuya kapıldı ve kontrol edilmez biçimde titremeye başladı. Bir saat içinde ikinci kez altına etti.

Vance, “Allah’ım, iğrenç bir orospusun sen” diye hırladı. Shaz gene yukarıya çekildiğini hissetti. Bu kez aniden sert, dimdik bir iskemleye fırlatıldı. Omuz ve kollarındaki yeni acıya alışamadan bacaklarına yeni bağların bağlandığını fark etti. Kırık bir bacağın tahtaya bağlanması gibi bir iskemleye bağlanmıştı. Özgürlüğüne kavuşma çabasıyla öbür bacağıyla bir tekme savurarak Vance’in sürpriz bir acıyla bağırmasına neden oldu. Çenesine yediği yumruk omurgasına müthiş acılar vererek bir çatırtıyla başını çarpmasına yol açtı. “Seni kahrolası aptal” dedi Vance ve serbest bacağını tutarak iskemleye sıkıca bağladı.

Shaz dizlerinin arasında bacaklarını hissetti. Vücudunun sıcaklığı şimdiye kadar yaşadığı en kötü şeydi neredeyse. Vance kollarını acı verecek biçimde kaldırdı ve dimdik oturması için iskemlenin arkasında kavuşturmaya zorladı.

Sonra kukuleta yüzünden çekildi, Shaz kumaşın üzerinde jilet keskinliğinde bir bıçağın hışırtısını duydu. Afallatıcı parlaklıktan dolayı gözlerini kırpıştırmak zorunda kalan Shaz, en büyük korkusunun gerçek olduğunu anlayınca karnındaki krampla sarsıldı. Kendi oturma odasındaydı, daha on gün önce Ikea’dan satın aldığı dört iskemleden birine bağlanmıştı.

Vance kukuletayı ağız tıkacının üstünden keserken gövdesini ona yaslamıştı. Kukuletanın kesilmesiyle Shaz rahatça görebiliyor ve duyabiliyordu ama boğuk bir inleme dışında çıkarması olanaksızdı. Vance geriye çekilerek yapay koluyla göğüslerini acımasızca çimdikledi.

Shaz’ın karşısına dikilerek ona baktı, kasap bıçağının ucunu masanın kenarına sapladı. Duruşu, ifadesi her şeyiyle haklı olduğuna ilişkin sonsuz bir güven duyduğunu gösteriyordu. Şikayet eden bir tonla, “Hafta sonumun içine ettin” dedi. “İnan bana, Cumartesi akşamını böyle geçirmeyi planlamamıştım. Ameliyat giysileri ve eldivenler giyip Leeds’de iğrenç bir dairede olmak benim iyi zaman geçirme kavramıma uygun değil, orospu.” Başını vah vah der gibi salladı. “Bunun bedelini ödeyeceksin, Detektif Bowman. Bu kadar aptal küçük bir orospu olmanın bedelini ödeyeceksin.”

Bıçağı bırakarak ceketinin ceplerini araştırdı. Shaz onun küçük bir çantanın fermuarını açarak bir CD-ROM çıkardığını gördü. Vance başka bir şey söylemeden odadan çıktı. Önce bilgisayarının, sonra yazıcının açılma seslerini duydu.

Kulaklarını dikerek farenin ve tuşların sesini duyduğunu hayal etti. Sonra yazıcının çalıştığını anlatan o şaşmaz sesler geldi kulağına.

Vance geri dönünce Shaz’ın gözünün önünde bir kâğıt tuttu. Resimli bir ansiklopediden basılmış bir sayfaydı. Sayfadaki çizimin simgelediği şeyi anlamak için sözleri okumasına gerek yoktu. Vance, “Bunun ne olduğunu biliyor musun?” diye sordu.

Shaz yalnızca ona baktı, gözleri kan çanağı gibiydi ama gene de kararlı bir bakış vardı. Ona asla boyun eğmemeye kararlıydı.

“Bu bir eğitim aracı, öğrenci detektif Bowman. Üç maymun. Şeytanı görme, duyma, konuşma. Bunu ders sloganı olarak görmen gerekirdi. Benden uzak durman gerekirdi. Burnunu işlerime sokmaman gerekirdi. Bunu bir daha yapamayacaksın.”

Kâğıdı bırakarak yere uçmasını seyretti. Birden öne fırladı, elleriyle Shaz’ın başını geriye itti. Sonra protez parmağını Shaz’ın gözlerine batırdı ve kasları zorlayarak göz küresini dışarıya çıkardı. Çığlık yalnızca Shaz’ın beynindeydi. Ama onu rahat bir baygınlığa sürükleyecek kadar da yüksekti.

Jacko Vance eserini gözden geçirdi ve iyi olduğunu gördü. Normal cinayetleri tamamen farklı ihtiyaçlardan kaynaklandığı için daha önce hiç bütünüyle estetik açıdan düşünmemişti. Ama bu simge yüklü bir sanat eseriydi. Bıraktığı mesajı okuyacak ve okuduktan sonra önem verecek kadar akıllı biri olup olmadığını merak etti. Nedense bundan kuşkuluydu. Öne eğilerek Shaz’ın kucağındaki kâğıdın açısını biraz düzeltti. Tatmin olarak gülümseme lüksüne izin verdi. Şimdi yapması gereken tek şey Shaz’ın kimseye mesaj bırakmadığından emin olmaktı. Daireyi yöntemli bir biçimde, santim santim aramaya başladı, çöp kutularına bile baktı. Cesetlerin yanında olmaya alışık olduğundan Shaz’dan geriye kalanlar onu hiç etkilemiyordu. Mutfağı titizlikle ararken o kadar rahattı ki, bir şarkı bile mırıldandı.

Shaz’ın çalışma odası haline getirdiği odada istediğinden de fazlasını buldu. Gazete fotokopileri dolu bir kutu, bir not defteri, dizüstü bilgisayarının harddisk’inde dosyalar, disketler de dosyaların kopyaları, Shaz’ın yanında getirdiği dosyada önceden gördüğü taslak analizlerin çıkışları. Daha da kötüsü bu çıkışların büyük kısmı bilgisayardaki dosyalarda yoktu.

Diskette kopyaları vardı ama harddisk’te yoktu. Kâbus gibiydi. Vance modemi görünce neredeyse paniğe kapılacaktı. Dosyaların harddisk’te olmama nedeni başka bir yerde, muhtemelen Ulusal Profil Çıkarma Ekibi bilgisayarında olmasıydı. Ve bu bilgisayara girmesinin hiç yolu yoktu. Tek umudu Shaz Bowman’ın bilgisayar dosyaları konusunda da düşüncelerini meslektaşlarıyla paylaşma konusunda olduğu kadar paranoyakça davranmış olmasıydı. Her iki durumda da bu konuda yapabileceği bir şey yoktu. Orada olduğunun bütün izlerini silecek ve kimsenin kızın işteki bilgisayar dosyalarına bakmayacağını umut edecekti. Tanıdığı aptal polisleri düşününce kimsenin aklına Shaz’ın alınganlık eğilimi olduğu gelmezdi. Hem olaylar üzerinde çalışma yetkisinin de olmaması gerekiyordu. Görüşmelerinin önce dikkatle ve çok doğal bir tavırla onun hakkında bağlantılarından topladığı bilgilere yaptığı bakılırsa böyle bir şey olmayacaktı. Herhangi birinin böylesine korkunç bir ölümü profil çıkarma eğitimine bağlaması için bir neden yoktu. Ama bütün bu malzemeyle nasıl uğraşacaktı? Malzemeyi yanında götüremezdi, çünkü yolda bir trafik polisi durdurup otomobilini arayabilirdi. Ardında da bırakamazdı, bu suçun ona ait olduğunu gösteren dev bir parmak olurdu. Artık şarkı söylemiyordu.

Çalışma odasının bir köşesine çömelerek deli gibi düşündü. Yakamazdı. Fazla uzun sürerdi ve koku komşuların kesinlikle dikkatini çekerdi. Bir itfaiye arabası ihtiyaç duyduğu en son şeydi. Tuvalete de atamazdı, küçük parçalara ayırmadığı takdirde boruları tıkardı ama o zaman da gün doğana kadar parçalaması gerekirdi. Bahçede çukur kazıp gömemezdi, çünkü orospunun cesedinin bulunması büyük bir araştırmanın başlangıç noktası olur, bu araştırma da önce cesedin yakın çevresinden başlardı.

Sonunda tek çözümün kanıtları yanına alması olduğuna karar verdi. Korkutucu bir düşünceydi bu ama kendisine sürekli şansın ve tanrıların ondan yana olduğunu, şimdiye kadar olabilecek her önlemi aldığını ve kaderin eline çok küçük bir parça bıraktığını söyleyip duruyordu.

Vance malzemeyi çöp torbalarına doldurdu ve zorlukla torbaları otomobile kadar taşıdı. Detektif Shaz Bowman’la yaklaşık on beş, on altı saattir uğraşıyordu, fiziksel ve zihinsel enerjisi tükenmişti. Çalışırken asla uyuşturucu kullanmazdı, bunların yarattığı sahte güç ve yetenek duygusu aptalca hatalar yapmasına neden olabilirdi. Ama ilk kez cebinde düzgünce katlanmış bir kokain paketi olmasını istedi. Bir iki nefes çekseydi yorgun bedenini bu Allah’ın belası çakıllı yoldan Leeds sokaklarına sürüklemek yerine geriye kalan işleri uçarcasına yapmış olurdu.

Hafif bir rahatlama homurtusuyla ikinci torbayı da bagaja attı. Bir an durdu ve iğrenerek burnunu çekti. Öne eğilip koklayınca şüpheleri doğrulandı. Orospu otomobiline pislemiş, döşemeyi batırmıştı. Kurtulunması gereken bir şey daha, düşündü, bu probleme hazır bir çözümü olduğuna memnundu. Ameliyat giysisini ve eldivenlerini çıkararak yedek lastiğin yanına attıktan sonra kapağı hafif bir metal sesiyle kapattı. Yorgun argın direksiyona geçerken, “Allahaısmarladık, DC Bowman” diye mırıldandı. Gösterge panelindeki saat neredeyse iki buçuktu.

Gecenin geç saatlerinde gözalıcı bir otomobilin içinde olduğu için polisler tarafından durdurulmazsa yarım saatte gideceği yere varırdı. Tek zorluk kendisiyle sanat eseri arasına olabildiğince mesafe koymak için pedala basma isteğiyle savaşmaktı. Bir eli terli, öbür eli gece havası kadar soğuk, şehirden çıktı ve kuzeye doğru ilerledi.

Planladığından on dakika önce gelmişti. Royal Newcastle Hastanesi’nin bakım alanı ıssızdı. Pazar sabahı vardiyası saat altıda gelene kadar ıssız olacağını biliyordu. Vance otomobilini hastanenin ameliyat atıklarının yakıldığı yere giden kapının yanındaki servis alanına soktu. Çoğunlukla hastalarla gönüllü. çalışması bittikten sonra buraya inip servis personeliyle kahve içerek dedikodu ederdi. Personel Jacko Vance gibi bir ünlünün onlarla arkadaşlık etmesinden gurur duyuyordu ve istediği gibi girip çıkması için ona kimlik kartı çıkarmak onuruna erişmiş olmak onlara büyük mutluluk vermişti. Gece vakti ortada kimseler yokken tek başına gelerek onları yakma işinde onlara yardım etmesine, klinik, koğuş ve ameliyathanelerden gelen mühürlü atık torbalarını ocağa yüklemesine izin verecek kadar tanıyorlardı onu.

Vance’in alevlere kendi yakıtını da attığı hiç akıllarına gelmemişti.

Jacko Vance’in keşfedilmekten hiç korkmamasının birçok nedeninden biri de buydu. Evinin temelini cesetlerle yapan Fred West değildi o. Kurbanlarından zevk almaktan vazgeçince kızlar sonsuza kadar hastane fırınının yok edici ateşinde kayboluyorlardı. Bütün bir şehir hastanesinin atıklarını düzenli olarak yutan bir aygıt için Shaz Bowman’la dolu iki çöp torbası yalnızca bir amuse bouche olacaktı. Oraya yirmi dakikada girip çıkardı. Sonra iş biterdi. En sevdiği yatağa, cinayet yuvasındaki yatağına yatıp bütün sorunları unutur ve adaletin yerine geldiğinden emin, rahat uykusunu uyurdu.

İKİNCİ BÖLÜM

Paul Bishop sabırsızca “Bowman’ı gören var mı?” diye sordu. İki dakika içinde saatine beş kez bakmıştı. Beş tane yüz, boş boş baktı.

Leon sırıttı. “Ölmüş olmalı, değil mi? Asla geç kalmaz, Shazza bebeği geç kalmaz.”

Bishop alaycı bir tavırla, “Ha, ha, Jackson” dedi. “İyi bir çocuk ol da danışmayı ara, bak bakalım ondan bir mesaj var mı.”

Leon iskemlesini öne itip kapıdan çıktı. Gittikçe incelen ceketinin geniş omuzları sıskalığını meydan okur bir havaya çevirmeyi başarmıştı. Bishop parmaklarıyla videonun uzaktan kumanda aygıtında trompet çalmaya başladı. Bu toplantıyı hemen başlatmazsa geç kalacaktı. Videodan çeşitli olay yeri görüntüleri gösterdikten sonra öğle yemeğinde bir içişleri yetkilisiyle buluşacaktı. Allanın belası Bowman, tam da geç kalacak günü bulmuştu. Jackson geri dönene kadar ona şans verecek, sonra toplantıyı onsuz yapacaktı. Bu kadar önemli bir şeyi kaçırmış olması onun adına kötüydü.

Simon fısıltıyla Kay’e, “Cuma’dan beri Shaz’la hiç konuştun mu?” diye sordu.

Kay başını iki yana salladı, açık kahverengi saçlarının bir yanağını örtmesiyle kış otlarının arasından bakan bir tarla faresi gibi görünüyordu. “Yemek randevumuza gelmeyince ona mesaj bıraktım ama beni aramadı. Dün gece yüzmede onu görmeyi bekliyordum ama oraya da gelmedi. Zaten kesin bir şey de konuşmamıştık.”

Simon başka bir şey söyleme fırsatı bulamadan Leon geri döndü. “Hiç haber yok” dedi. “Arayıp hasta olduğunu falan söylememiş.”

Bishop, “Peki onsuz da yapabiliriz” dedi. Sabah programını kısaca anlattıktan sonra videonun “play” düğmesine bastı.

Gözlerinin önündeki kontrolsüz şiddet ve kötülük görüntüleri Simon’ın üzerinde hiç etki yapmadı. Daha sonraki tartışmaya da fazla katkıda bulunmadı.

Kafasından Shaz’ın gelmemesini atamıyordu. Cumartesi akşamı kararlaştırdıkları gibi yemekten önce içki içmek için onu almaya evine gitmişti Ama zili çalınca kapıyı açan olmadı. Kabul etmek gerekir ki, oraya erken gitmişti, bu yüzden duş yaptığı ya da saçını kuruttuğu için kapıyı duymadığını düşünerek ana caddeye çıkmış ve bir telefon kulübesi bulmuştu. Telefon otomatik olarak kesilene kadar çaldırmış, sonra iki kez daha denemişti. Tek söz etmeden onu ektiğine inanmadığı için yokuşu tırmanıp dairesine gitmiş ve yine zili çalmıştı.

Giriş katındaki hangi dairenin Shaz’ınki olduğunu biliyordu -bir akşam hep birlikte içki içtikten sonra onu evine götürmüş ve birlikte çıkmayı teklif edecek cesareti toplamayı umarak hangi dairenin ışığının yandığını görecek kadar etrafta oyalanmıştı. Dolayısıyla evin ön tarafındaki ana yatak odasının perdelerinin karanlık çökmemesine rağmen kapalı olduğunu görebiliyordu. Demek ki Shaz dışarıya çıkmak üzere hazırlanıyordu. Ama öyle görünüyor ki onunla değil.

Tam vazgeçip pub’ta aşağılanmasını Tetley birasıyla unutmaya çalışmak üzere giderken binanın yan tarafındaki dar geçidi fark etmişti. Kendisine düşünme fırsatı tanımadan dökme demir kapıdan geçerek arka bahçeye doğru yürüdü.

Binanın köşesinden döndü ve bahçeden pencereli kapılara giden birkaç basamağı görmeyerek tökezledi. Son anda kendini topladı ve öfkeyle “Allah kahretsin” dedi. Pencereden içeriyi gözetledi, yan kapıdan gelen ışığı kesmek için ellerini gözlerinin çevresine kapatmıştı. Hole açılan başka bir odadan geldiğini sandığı loş ışıkta mobilyaların karanlık biçimlerini görebildi. Ama evde hiç hayat belirtisi yoktu. Birden üst kattan bir ışık yandı ve Simon’a doğru tutuldu.

Simon sıradan bir gözlemciye polisten çok hırsız gibi görüneceğini hemen fark ederek duvarın kenarından karanlık bölüme geçerek sokağa çıktı. Başka kimsenin dikkatini çekmemiş olmayı umuyordu. Yerel üniformalıların profil ekibindeki röntgenciler hakkında dalga geçmesi istediği en son şeydi. Shaz’ın kendisini reddetmesine şaşırarak Sheesh Mahal’e üzüntüyle gitti ve kararlaştırılan yemek için Leon ve Kay’le buluştu. Onların Shaz’ın daha iyi bir teklifle karşılaştığı varsayımına katılacak halde değildi, bunun yerine Kingfisher’ı gırtlağından yapabildiğince hızlı dökmekle meşguldü.

Şimdi, artık Pazartesi sabahı olmuştu. Simon ciddi bir kaygı duymaya başlamıştı. Onu kaygılandıran bir şey vardı. Herhalde Shaz fazla zorlanmadan ondan çok daha iyisini bulabilirdi. Ama bir eğitim dersini kaçırmak ona hiç mi hiç uymuyordu. Paul Bishop’ın söylediklerini dinlemeden kaşlarını çatarak oturdu, koyu renk kaşlarının arasında çizgiler belirmişti. İskemlelerin yere sürtünme sesleri oturumun sonunun geldiğini ilan eder etmez, Tony Hill’i aramaya gitti.

Psikologu kantinde profil ekibinin sahiplendiği masada otururken buldu. “Bir dakikan var mı, Tony?” diye sordu. Yüzündeki yoğun ve sıkıntılı ifade öğretmeninin yüzündekinin aynısıydı.

“Elbette. Bir kahve alıp yanıma gel.”

Simon omzunun üzerinden tereddütle baktı. “Hemen gelebilirler de... şey, biraz... biliyorsun, biraz özel.”

Tony kahvesini ve okuduğu dosyayı aldı. “Sorgu odalarından birini bir dakikalığına kullanabiliriz.”

Simon onun ardından koridorda yürüyerek kırmızı ışık yanmadan ilk kez bir tanık sorgu odasına girdi. Odanın havası ter, geceden kalma sigara ve belli belirsiz yanmış şeker kokuyordu. Tony iskemlelerden birini ters çevirip oturdu ve volta atan Simon’ı bir an gözledi. Simon, “Shaz” dedi. “Onun için endişeleniyorum. Bu sabah gelmedi, telefon falan da etmedi”

Tony o söylemeden de bundan daha fazlası olduğuna inanıyordu. Ne olduğunu bulmak onun işiydi. “Katılıyorum, Shaz’ın yapacağı bir işe benzemiyor. Shaz çok dakiktir. Ama beklenmedik bir şey çıkmış olabilir. Bir aile sorunu belki.”

Simon’ın alt dudağı aşağıya sarktı, isteksizce de olsa, “ben de öyle sanıyorum” dedi. “Ama böyle olsaydı birine telefon etmez miydi? Çok dakiktir, saplantılı derecesinde. Bunu biliyorsun.”

“Belki bir kaza geçirmiştir.”

Simon sıçradı. “Kesinlikle. Ben de kesinlikle böyle düşünüyorum. Onun için endişelenmemiz gerekir, değil mi?”

Tony omzunu silkti. “Bir kaza geçirmiş olsa hemen duyardık. Ya kendisi telefon ederdi ya da başka biri.”

Simon dişlerini sıktı. Neden bundan daha acil olduğun açıklamak zorunda kalacaktı. “Bir kaza geçirmişse bile bu sabah geçirmiş olacağını sanmam. Cumartesi gecesi bir tür randevumuz vardı. Leon, Kay, ben ve Shaz, Cumartesi geceleri hep pilav yemeye ve bira içmeye gideriz. Ama Shaz’la önceden bir içki içmeyi ayarladım, yalnızca ikimiz. Onun evinde buluşacaktık Bir kez başladıktan sonra gerisi çorap söküğü gibi geldi. Oraya gittiğimde Shaz’dan hiç iz yoktu. Başka bir plan yapmış olabileceğini düşündüm. Başka biriyle çıkmak falan gibi. Ama bugün Pazartesi ve hâlâ ortalıkta yok. Başına bir şey geldiğini düşünüyorum ve bu her neyse önemsiz bir şey değil. Evde bir kaza geçirmiş olabilir. Duşta kayıp başını çarpmış olabilir. Ya da dışarıda. Bir hastanede yatıyordur ve kimse onun kim olduğunu bilmiyordur. Bir şey yapmamız gerektiğini düşünmüyor musunuz? Bir ekip olmamız gerekiyor, değil mi?”

Tony’nin aklına korkunç bir önsezi geldi. Simon haklıydı, Shaz Bowman gibi bir kadın iki gün ortalıktan kaybolmazdı. Ayağa kalktı. “Ona telefon ettin mi?” diye sordu.

“Defalarca. Telesekreteri de açık değil. Bu yüzden evde gelmiş olabileceğini düşündüm. Biliyor musun? Eve gelip, telesekreteri kapatmış olabileceğini ve sonra başına bir şey geldi düşündüm ve... bilmiyorum” diye ekledi sabırsızca.

“Bu durum utanç verici, biliyor musun? Kendimi yeni yetme bir gibi hissediyorum. Hiç yüzünden yaygara koparmak.”

Simon omzunu silkerek uzaklaştı ve kapıya doğru yürüdü.

Tony, Simon’ın koluna elini koydu. “Sanırım haklısın. Bir şeylerin ters gittiğini hissedebilme içgüdüsüne sahipsin. Bu yüzden de bu ekiptesin zaten. Haydi, Shaz’ın dairesine gidip bir bakalım.”

Otomobilde Simon daha çabuk gitmelerini sağlayabilirmiş gibi öne eğildi. Her tür konuşma girişiminin yararsız olacağını anlayan Tony, genç polisin kısa yön tariflerine verdi dikkatini. Shaz’ın evinin önüne park ettiler, daha Tony motoru susturmadan Simon kaldırıma inmişti bile. Tony yanına gelir gelmez, hemen, “Perdeler hâlâ çekili” dedi. “Yatak odası sol tarafta. Cumartesi gecesi ben buradayken de perdeler çekiliydi.”

“Daire 1: Bowman” yazılı zile bastı. Her ikisi de zilin rahatsız edici sesini duyabiliyordu.

Tony, “Hiç değilse zilin çalıştığını biliyoruz” dedi. Geri çekilerek taşları kararmış büyük binaya baktı.

Simon sonunda zili çalmayı bırakarak, “Arkadan dolanabiliriz” dedi. Cevap beklemeden dar yola girmişti bile. Tony arkasından gitti ama onun kadar hızlı değil. Köşeye gelince acı çeken bir kedininkine benzeyen bir inleme duydu. Ve hemen arkasından Simon’ın yüzüne yumruk yemiş gibi pencereli kapıdan sendeleyerek uzaklaştığını gördü. Genç polis diz üstü çöktü ve sürekli inleyerek midesindekileri otların üstüne çıkardı.

Şok geçiren Tony birkaç tereddütlü adım attı. Pencerelere gelen basamakların hizasına gelince Simon McNeill’i erkek gibi davranmaktan alıkoyan görüntü midesini alt üst etti. Düşünemeden, hiçbir şey hissedemeden, insandan çok bir psikopatın yaptığı bir Bacon resmi taklidine benzeyen bir şeye baktı. Başta zihni gördüklerini kavrayamadı.

Bir an sonra kavrayınca daha önceki düşüncesinin gerçek olması için ruhunu bile satabilirdi.

Tony’nin gördüğü ilk parçalanmış ceset değildi bu ama ilk kez kurbanla kişisel ilişkisi vardı. Bir an ellerini gözlerinin üstüne koyarak baş ve işaret parmaklarıyla kaşlarını ovuşturdu. Yas tutma zamanı değildi. Shaz Bowman için kimsenin yapamayacağı şeyler yapabilirdi ve otların üzerinde yaralı bir köpek yavrusu gibi sürünmek bunlardan biri değildi.

Derin bir soluk alarak Simon’a döndü ve, “Çağrı çık Sonra ön tarafa giderek olay yerini emniyet altına al” dedi.

Simon başını kaldırıp yalvarır gibi ona baktı, çektiği acıyı görmemek olanaksızdı. “Bu Shaz mı?”

Tony başını salladı. “O Shaz. Simon, dediğimi yap. Çağrı çıkar. Ön tarafa git. Bu önemli. Diğer memurları buraya çağırmamız gerekiyor, hemen. Dediğimi yap.” Simon’ın sendeleyerek ayağa kalkmasını ve sarhoş gibi geçitten geçmesini bekledi. Sonra arkasını dönerek Shaz Bowman’dan kalan enkaza baktı. Daha yakında olmak, cesedin yanında olmak, ona yapılan şeyin korkunç ayrıntılarını görmek istiyordu. Ama olay yerine el sürülmemesi gerektiğini çok iyi biliyordu.

Gördükleriyle yetinmek zorundaydı. Bu birçok insan için yeterli olurdu ama Tony için fazlasıyla kısmi bir görüntüydü Yapması gereken ilk iş bu enkazı Shaz Bowman olarak düşünmekten vazgeçmekti. Soruşturmayı yürüten memurlara bir yardımı olacaksa mesafeli, analitik ve açık zihinli olmak zorundaydı.

İskemledeki cesede tekrar bakarak, kendini Shaz’ın anılarından uzaklaştırmanın o kadar zor olmadığını fark etti. Ona bakan biçimi bozulmuş ucube başı, insana hemen hiç bir benzerlik taşımıyordu.

O güzel gözlerinin ona baktığı yerdeki koyu çukurları görünüyordu. Yara yerinden çıkan lif ve doku gibi görünen şeylere bakarak gözlerinin oyulduğunu tahmin etti. Akan kan gözlerinin çevresinde kurumuş, yüzdeki maskeyi daha da tuhaf bir hale getirmişti. Ağzı bir düzine pembe ve eflatun renkli toplastik bir yığın gibi duruyordu.

Kulakları yoktu. Saçları kulakların olması gereken yerin yanında ve yukarısında fışkıran kanın kuruduğu yerlerde yapış yapıştı.

Gözleri Shaz’ın kucağına yöneldi. Göğsüne bir kâğıt konmuştu. Tony sözcükleri okuyamıyordu ama çizimi kolayca görüyordu. Üç maymun. Tepeden tırnağa ürperdi. Söylemek için henüz erkendi ama görebildiği kadarıyla cinsel taciz belirtisi yoktu. Ölümcül üç maymun çizimiyle bunu bir araya getiren Tony sahneyi okudu. Çılgına dönen birinin işlediği bir seks cinayeti değildi bu. Shaz, şans eseri psikopat bir yabancının dikkatini çekmemişti. Bu, infazdı.

Kendine kendine, “Bunu zevk için yapmadın” dedi. “Ona bir ders vermek istedin. Hepimize bir ders vermek istedin. Bizden daha iyi olduğunu söylüyorsun bize. Gösteriş yapıyorsun, burnumuzun ucuna geliyorsun, çünkü seni suçlayacak bir kanıt bulamayacağımıza eminsin. İşine burnumuzu sokmamamızı söylüyorsun bize. Küstah bir orospu çocuğusun, değil mi?”

Önündeki sahne Tony’ye, yalnızca fiziksel ipuçlarına bakmak için eğitilen bir polis memuruna asla söyleyemeyeceği şeyler söylüyordu. Psikologa kararlı ve zeki bir zihni ortaya koyuyordu. Bu çılgınca, cinsel amaçlı bir saldırı değil, soğukkanlılıkla işlenmiş bir cinayetti. Tony’ye göre bu katilin Shaz Bowman’ı bir tehdit olarak gördüğünü düşündürüyordu. SOCO’lar gelmeden bile önce Tony onlara bu saldırganın kimliğine ilişkin hiç bir önemli somut ipucu bulamayacaklarını söyleyebilirdi. Bu cinayetin çözümü adli tıp laboratuvarında değil, kendi zihninde vardı. “Sen iyisin” diye mırıldandı. “Ama ben senden daha iyi olacağım.”

Sirenler sessizliği bozduğu ve üniformalı polisler de üşüştüğü sırada Tony hâlâ pencerelerin kenarında duruyor, ihtiyaç duyduğunda tekrar canlandırabilmek için sahneyi kafasına kazıyor, bütün ayrıntıları özümsüyordu. Ancak bunları yaptıktan sonra evin ön tarafına geçerek Simon’a vereceği teselliyi vermeye hazır oldu.

Adli tıp doktoru çantasını açıp bir çift lastik eldiven alırken, “Amma da acilmiş” diye homurdandı. “Haline bak bir saat geç kalsan ne olur kalmasan ne olur. Hayatta olmadığını söylemek için doktor olmaya gerek yok, ha? Lanet çağrı cihazı, lanet hayatımın kâbusu oldu.”

Tony tombul doktora bir yumruk atmamak için kendini zor tuttu. Sert bir sesle, “O bir polisti” dedi.

Doktor ona kurnazca baktı. “Hiç tanışmadık, değil mi! Burada yeni misiniz?”

Yerel Di, “Dr. Hill, İçişleri’nde çalışıyor” dedi. Tony adamın adını çoktan unutmuştu. “Yeni profil çıkarma ekibini yönetiyor, duymuşsunuzdur. İçerideki, öğrencilerinden biriydi.”

“Eh, peki, benden bir Yorkshire’lı birinin göreceği muameleyi görecek” dedi doktor ve kasvetli işine geri döndü.

Tony açılmış olan pencereli kapıların dışında duruyor, bir fotoğrafçıyla bir SOCO ekibinin çalıştığı olay yerine bakıyordu. Gözlerini Shaz Bowman’dan geriye kalan enkazdan ayıramıyordu. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın, zaman zaman aklına Shaz’ın gerçek görüntüsü geliyordu. Bu onun kararlılığını pekiştiriyordu, yine de hiç olmasaydı çok daha mutlu olacağı bir tahrikti.

Simon için daha da kötü, diye düşündü acıyla. Simon titreyen ve solgun haliyle polis merkezine götürülmüştü. Cumartesi akşamıyla ilgili ifade verecekti. Tony, cinayet bölümünü çalışma tarzını biliyordu onu büyük olasılıkla baş zanlı olarak göreceklerini tahmin etti. Bu konuda hemen bir şeyler yapsa iyi olurdu.

Adını hatırlayamadığı Di basamakları inerek yanına geldi, “ korkunç bir şey” dedi.

Tony, “çok iyi bir polisti” cevabını verdi. DI güvenle, “O orospu çocuğunu bulacağız” dedi. “Bu konuda hiç kaygınız olmasın.”

“Yardım etmek isterim.”

Di bir kaşını kaldırdı. “Buna ben karar veremem” dedi. “Seri cinayetler katili değil, biliyorsunuz. Bölgemizde böyle bir olayla daha önce hiç karşılaşmadık.”

Tony öfkesini bastırmak için uğraştı. “Detektif, bu ilk kez işlenen bir cinayet değil. Bunu kim yapmışsa bir uzman. Sizin bölgenizde cinayet işlememiş ya da bu yöntemi daha önce kullanmamış olabilir ama bu bir amatörün işi değil.”

Memur cevap verme fırsatı bulamadan konuşmaları kesildi Çavuş işini bitirmişti. “Tamam, Colin” dedi onlara doğru yürüyerek. “Kesinlikle ölmüş.”

Tony’ye şöyle bir bakan polis memuru, “Şu berbat espri anlayışına biraz hakim ol doktor. Saati konusunda bir fikrin var mı?”

Doktor öfkeyle, “Patologuna sor, Wharton” cevabını verdi. “Soracağım. Ama bu arada bir tahminde bulunabilir misin?”

Doktor lastik eldivenlerini çıkardı. “Pazartesi öğle saati... dur bir düşüneyim... Cumartesi akşam yediyle Pazar gecesi dört arasında, sıcaklığa ve yönteme bağlı olarak değişir.”

Di Colin Wharton içini çekti. “Bu çok geniş bir tahmin. Biraz daha daraltabilir misin?”

Doktor sert bir sesle, “Ben doktorum, lanet olası bir medyum değil” dedi. “Şimdi de sakıncası yoksa golf oynamaya gidiyorum. Sabah raporumu alırsın.”

Tony içgüdüyle elini adamın koluna koydu. “Doktor bir konuda yardımınıza ihtiyacım var. Söylemeye yetkili olmadığınızı biliyorum ama bu tür şeylerde kesinlikle özel bir uzmanlık geliştirmişsinizdir.” Kuşkudaysan iltifat et. “Yaralar... sağken mi olmuş, öldükten sonra mı?”

Doktor dolgun kırmızı dudaklarını yaladı ve Shaz’ın cesedine dikkatle baktı. Ne kadar bahşiş kazanacağını hesap eden evde kalmış teyzesine yaltaklanan küçük bir çocuğa benziyordu. Sonunda, “Her ikisi de” dedi. “Gözlerin hâlâ hayatta iken oyulduğunu sanıyorum. Ağzına tıkaç bağlanmış olmalı çığlıklarından yer gök inlerdi. Büyük olasılıkla o sırada şok acıdan dolayı baygındı. Boğazından aşağıya dökülen şey ise yakıcı bir maddeydi ve onu öldüren şey de bu. Solunum yolunun paramparça olduğunu bulacaklar açtıkları zaman. Buna maaşım üzerine bahse girerim. Akan kana bakılırsa, kulaklarının ölmek üzere olduğu sırada kesildiğini sanıyorum. Ama çok düzgünce kesilmişler. Keskin bir bıçağı ve sağlam sinirleri olmalı Üç maymun gibi görünmesini sağlamaya çalışmışsa, en doğrusunu yapmış.” İki adama başını salladı. “Şimdi gidiyorum. Gerisini size bırakıyorum. Onu ararken iyi şanslar. Tam bir kaçık var elinizde.” Ayaklarını sürüyerek uzaklaştı.

Colin Wharton iğrenerek, “Bu orospu çocuğu tüm West Riding’in adını kötüye çıkaracak” dedi. “Bunun için çok üzgünüm.”

Tony başını iki yana salladı. “Bu kadar barbarca bir şeyi güzel sözlerle süslemenin yararı ne? Hiçbir şey birinin Shaz Bowman’ı öldürdüğü ve nedenini bilmemizi istediği gerçeğini değiştiremez.”

Wharton, “Ne?” diye sordu. “Bir şey mi kaçırdım? Ne demek istiyorsunuz nedenini biliyoruz demekle? Ben kesinlikle nedenini bilmiyorum.”

“Çizimi gördünüz, değil mi? Üç maymun. Şeytanı görme, duyma, konuşma. Katil gözlerini çıkarmış, kulaklarını, ağzını kesmiş. Bu size bir şey anlatmıyor mu?”

Wharton omzunu silkti. “Katil ya erkek arkadaşı ve bu durumda tescilli bir kaçık ve nasıl bir bok düşünerek bunu yaptığı belli değil. Ya da onu kendi haline bırakmak yerine işlerine burnumuzu soktuğumuz için polislere kafayı takmış başka biri.”

“Burnunu ait olmadığı bir yere soktuğu için özellikle Shaz’a yönelen biri olamaz mı sizce?” diye sordu Tony.

Wharton bu olasılığı hiç düşünmeden, “Hiç sanmıyorum” dedi. “Burada hiç çalışmadı, değil mi? Siz henüz kimseyi yakalamadınız, bu yüzden bölgedeki bir kaçığın işlerine burnunu sokma şansını bulmuş olamaz.”

“Yeni kişiler yakalamış olmasak bile bazı eski gerçek olaylar üzerinde çalışıyorduk. Shaz geçen gün önceden tespit edilmemiş olan bir dizi cinayetler katiliyle ilgili varsayımda bulunmuştu.”

“Jacko Vance hikâyesi mi?” Wharton sırıtmasını engelleyemedi. “Hepimiz buna iyice güldük.”

Tony’nin yüzü sertleşti. “Bu konuda hiçbir şey duymamanız gerekirdi. Kim baklayı ağzından çıkardı.”

“Hayır, doktor, kimseyi ele vermem. Kaldı ki bir karakolda hiç sır olmadığını bilirsiniz. Bu seferki gizli tutulamayacak tadar komikti. Jacko Vance, dizi cinayetler katili. Ben de Ana Kraliçeyim!” Kahkahaya boğularak Tony’nin omzuna vurdu. “Kabul edin, doktor, erkek arkadaşını seçmemekle hata yaptınız. On olayın dokuzunda hep böyle olduğunu size söylememe hiç gerek yok.” Bir kaşını şüpheyle havaya kaldırdı. “Cesedi bulan kişiden ise hiç söz etmedim.”

Tony burnundan soludu. “Simon McNeill’ın üstüne yıkmaya çalışırsanız vaktinizi boşa harcamış olursunuz. Bu işi o yapmadı.”

Wharton, Tony’ye bakmak üzere dönerken Marlboro paketinden dişleriyle bir sigara çıkardı. Dudaklarının arasına yerleştirerek adi bir çakmakla yaktı. “Bir kez dersinizi izlemiştim, doktor” dedi. “Manchester’da. En iyi avcıların kürk çok benzeyenler olduğunu söylemiştiniz. Madalyonun tersi dediniz. Sanırım haklıydınız. Tek farkla, avcılarınızdan biri işi iyice benimsemiş.”

***

Jacko özel asistanına gitmesini söyleyen bir el hareketi yaparak uzaktan kumandanın bir düğmesine bastı. Karısının yüzü ekranda belirdi. Micky izleyicilerini öğle haberi için haber odasına bağladı. Hâlâ hiçbir şey yoktu. Ne kadar uzarsa o kadar iyi olur, diye düşünmekten kendini alamadı. Patolog ölüm konusunda ne kadar tereddütlü olursa, aptal orospunun ev geldiğini öğrenme olasılıkları o kadar azalırdı. Televizyonu kapatıp önündeki senaryoya geri dönerken bir an kimsenin iki gün ölüsünü keşfetmediği bir insanın nasıl bir hayatı olabileceğini düşündü. Bu asla kendi başına gelmezdi. Uzun zamandır insanların yaşamında önemli bir yer tutuyordu.

Onun annesi bile kaybolduğunu fark ederdi. Kaybolması annesinin çok hoşuna gidebilirdi ama gene de fark ederdi. Donna Doyle’un annesinin kızının kaybolmasına nasıl bir tepki verdiğini merak etti. Haberlerde hiçbir şey yoktu ama kadının diğerlerinden daha fazla gürültü koparması için de bir neden yoktu.

Kendisine yapılandan dolayı onları, hepsini cezalandırmıştı. Bunu asıl hak edene dokunamayacağını biliyordu. Bu suçu baştan kabullenmek olurdu, bütün parmaklar kendisim gösterirdi. Ama her yerde sahte Jillie’ler bulabilirdi: Onu ilk gördüğü ve bekaretini kendi gücüne teslim ettiğini hissetti. O zamanki kadar olgun ve tatlı. Hepsine kendisinin neler yaşadığını öğretebilir, lanet orospunun hiç anlamadığını düşündüğü şeyleri hissettirebilirdi. Kızları onu asla terk edemezdi, yaşam ve ölüm üzerinde gücü olan tek kişi kendisiydi. Ve onun borcunu defalarca ödetebilirdi.

Bir zamanlar bu kopyaların ölümlerinin yeterli olduğu bir günün geleceğine inanmıştı. Ama katarsis hiçbir zaman sona ermedi, ihtiyaç her zaman yeniden başgösterdi. Bunu bir güzel sanat seviyesine getirebildiği için şanslıydı. Bütün bu yıllar boyunca, bütün bu ölülerden sonra yalnızca tek o salak polis ondan kuşkulanmıştı.

Jacko kendine özgü, hayranlarının hiç görmediği bir gülümsemeyle güldü. Shaz Bowman için geri ödeme aracı farklı olmuştu ne yazık ki. Ama gene de tatmin ediciydi. Yönteminde bir değişiklik yapma zamanının gelip gelmediğini düşünmeden gitmişti onu.

Rutinin kölesi olmamıştı asla.

***

Tony basamakları ikişer ikişer çıktı. Kimse onu Simon’ın yanına sokmuyordu. Colin Wharton taştan duvar örmüştü sanki, soruşturmaya yardımcı olması için Tony’ye izin verme yetkisinin olmadığını iddia ediyordu. Paul Bishop bitmek bilmez ve en gerekli olduğu zamanda ortaya çıkan toplantılardan biri için bina dışındaydı ve Başkomiser Tony’yi göremeyecek kadar meşgul olduğunu iddia ediyordu.

Tony seminer odasının kapısını hızla açtı, ekibindeki dört polisin yararlı bir şeylerle uğraştığını görmeyi bekliyordu. Bunun yerine Carol Jordan önündeki dosyadan başını kaldırdı. “Yanlış günde geldiğimi düşünmeye başlıyordum” dedi.

Tony en yakın iskemleye çökerek, “Ah, Carol” diye içini çekti. “Bu öğleden sonra geleceğini tamamen unutmuşum.”

Carol boş iskemleleri göstererek, “Öyle görünüyor ki unutan tek kişi sen değilsin” dedi. “Ekip nerede? Pişti mi oynuyorlar?”

“Kimse sana söylemedi, değil mi?” Tony acılı yüzünde öfkeli gözlerle Carol’a baktı.

Carol, “Ne oldu?” diye sordu, göğsü sıkışmıştı. Tony’yi bu kadar üzüntüye sokacak ne olmuştu?

“Shaz Bowman’ı hatırlıyor musun?”

Carol pişmanlık yansıtan bir gülüşle başını sallarken, “ayaklı hırs. Delici mavi gözlerini, kulaklarını ve ağzını doğru tık kullanıyor.”

Tony yüzünü buruşturdu. “Artık kullanamıyor.”

“Shaz’ın başına bir şey mi geldi?” Carol’ın sesindeki şey hâlâ Shaz’dan çok Tony’ye yönelikti.

Tony yutkundu ve gözlerini kapatarak ölüm manzarasını gözlerinin önünde canlandırdı. Sesine duygularını yansıtmaya çalışarak, “Bir psikopat yaptı. O parlak mavi gözleri oymanın, o dikkatli kulakları kesmenin ve o akıllı ağızı sakıza dönüştürecek yakıcı bir şey dökmenin eğlenceli olacağını düşünen biri. Öldü, Carol. Shaz Bowman öldü.”

Carol’ın yüzünde inanılmaz bir dehşet belirdi. “Hayır!” dedi zorlukla. Bir an suskun kaldı. Sonunda, “Korkunç bir şey” dedi. “Ne kadar hayat doluydu.”

“Ekibin en iyisiydi. En iyi olmak için çalışıyordu. Bunu yaparken de küstah değildi. Eşeklerin arasındaki yarış atı olduğunu açıkça ilan etmeden diğerleriyle çalışabiliyordu. Ona yaptıkları, doğrudan kişiliğine bir saldırı.”

“Neden?” Daha önce birlikte çalıştıkları olayda sık sık yapmış olduğu gibi Carol en önemli soruyu seçti.

“Kucağına bir bilgisayar çıkışı bırakmış. Bir çizim ve üç bilge maymunla ilgili ansiklopedi maddesi” dedi Tony.

Carol’ın gözlerinde bir anlayış ışığı çaktı, sonra hemen şaşkınlık dolu bir kaş çatışa dönüştü. “Gerçekten böyle düşünüyor... Geçen günkü o teorisi. Bununla bir ilgisi olamaz, değil mi?”

Tony parmak uçlarıyla alnını ovuşturdu. “Sürekli buna geri dönüyorum. Başka ne var? İlgilendiğimiz tek güncel şey senin kundakçı ve henüz kimse birini tehdit edecek bir şey bulmadı.”

“Jacko Vance.” Carol başını iki yana salladı. “Gerçekten buna inanabilir misin? Land’s End’li büyükannelerden John O’Groats’a kadar herkes onu seviyor. Tanıdığım kadınların yarısı onu Sean Connery kadar seksi buluyor.”

Tony, “Ya sen? Sen ne düşünüyorsun?” diye sordu. Sesinde hiçbir art niyet yoktu.

Carol cevap vermeden önce soruyu kafasında evirip çevirip, doğru sözcükleri bulmaya çalıştı. Sonunda, “Ben ona güvenmezdim” dedi. “Fazla cilalı. Kokmaz yapışmaz. Kalıcı bir etki bırakmıyor. Çekici, sempatik, sıcak, anlayışlı olabilir. Ama bir sonraki görüşmeye geçer geçmez, sanki bir önceki hiç olmamış gibi oluyor. Bunu söyledikten sonra...”

Tony ifadesiz bir sesle, “Onu asla bir dizi cinayetler katili olarak düşünmedin” dedi. “Ben de. Göz önünde olan insanlar arasında cinayetle suçlanmasına şaşırmayacağın bazı insanlar var. Jacko Vance bunlardan biri değil.”

Odada birbirlerine bakarak sessizce oturdular. Carol sonunda, “O olmayabilir” dedi. “Ekibindeki biri olabilir mi? Şoför, danışman, araştırmacı. Yanındakilerden biri, onlara ne diyorlardı?”

“Maiyet.”

“Evet, tamam, maiyet.”

“Ama bu gene de sorunu cevaplandırmıyor. Neden?” Tony ayağa kalkarak odayı arşınlamaya koyuldu. “Burada söylediği bir şey Jacko Vance’in çevresine nasıl ulaşabilir ki? Öyleyse teorideki katilimiz onun iz üstünde olduğunu nereden biliyordu?”

Carol, Tony arkasından geçerken onu görebilmek için iskemlede arkasını döndü. “Başarılı olmak istiyordu, Tony. Bu işi bırakmaya hazır olduğunu sanmam. Geliştirdiği düşüncenin izinden gittiğini sanıyorum. Öyle ya da böyle katili bir biçimde uyarmış oldu.”

Tony köşeye gelince durdu. “Biliyor musun...” derken kapı açıldı ve Başkomiser Dougal McCormick içeriye girdi. Geniş omuzları kapı pervasını kaplıyordu neredeyse.

Aberdeen’liydi ve topraklarından kaçan siyah Aberdeen Angus sığırına benziyordu: Kara bukleler geniş alnına düşmüştü, koyu renk gözleri her zaman kırmızı kumaş arıyordu, geniş elmacık kemikleri etli burnunu yüzüne yaymış gibi duruyordu, dolgun dudakları her zaman ıslaktı. Tek tutarsızlık sesindeydi.

Ciğerlerinden derin bir kükreme yerine melodili bir tenor tınısı çıkıyordu. Kapıyı hiç bakmadan arkasından kapatırken, “Dr. Hill” dedi. Gözleri bir an Carol’a kaydı, sonra Tony’ye soru sorar gibi baktı.

Tony, “Başkomiser McCormick, sizi Doğu Yorkshire Teşkilatı’ndan DCI Carol Jordan ile tanıştırayım. Bir kundakçılık soruşturmasında ona yardım ediyoruz” dedi.

Carol ayağa kalktı. “Tanıştığımıza memnun oldum, efendim.”

McCormick’in baş sallayışı belli belirsizdi. “Bizi mazur görürseniz Dr. Hill ile özel görüşmek istiyorum.”

Carol ne zaman çıkması gerektiğini bilirdi. “Kantinde bekleyeceğim.”

McCormick, “Dr. Hill bu binada kalmayacak” dedi. “Park yerinde bekleşeniz daha iyi olur.”

Carol’ın gözleri büyüdü ama, “Tabii efendim. Dışarıda görüşürüz, Tony” dedi yalnızca.

Carol kapıyı arkasından kapatır kapatmaz Tony, McCormick’e döndü. “Şimdi bu tam olarak ne demek, Bay McCormick?”

“Ben ne dediğimi biliyorum. Burası benim bölgem ve bir cinayet soruşturması yürütüyorum. Bir polis memuru... korkunç bir cinayete kurban gitti ve bunu kimin yaptığını bulmak benim görevim. Sharon Bowman’ın dairesine zorla girildiğine dair belirti yok ve Bowman kesinlikle aptal değildi. Yani katilini tanıma olasılığı yüksek. Bu noktada bildiğim kadarıyla, Sharon Bowman, Leeds’te yalnızca ekipteki arkadaşlarını tanıyormuş ve de sizi, Dr.Hill.”

Tony onun sözünü kesti. “Shaz. Kendisine Sharon denmesinden nefret ederdi. Shaz, ona böyle derdik.”

“Shaz, Sharon, her ne haltsa, artık pek anlam ifade etmiyor.” McCormick bir boğanın üzerine konan sineğe kuyruğuyla kovalar kadar zarif bir tavırla itirazı geçersiz saydı. “Önemli onun tanıdığı tek insanların siz olmanız. Bu yüzden cinayet memurları her birinizle görüşme şansı bulana kadar birbirinizle konuşmanızı istemiyorum. Yeni bir emre kadar bu bölüm askıya alınmıştır. Polis binalarında bulunmanıza ve birbirinizle ilişki kurmanıza izin verilmeyecek. Bu konuyu Bay Bishop ve İçişleri’yle konuştum bile, hepimiz en uygun yolun bu olduğuna karar verdik. Anlaşıldı mı?”

Tony başını iki yana salladı. Bu kadarı fazlaydı. Shaz ölmüştü, korkunç bir biçimde ölmüştü. Şimdi de McCormick katili bulmakta yardımcı olabilecek bir avuç insanı gözaltına almak istiyordu. “Ekibimdeki polisler üzerinde hayal gücünüzü ıslayarak bir yetki kurabilirsiniz. Ama ben polis değilim, McCormick. Size cevap vermem. Bizim yeteneklerimizi kullanmalısınız, bize eziyet etmek değil. Biz yardım edebiliriz, bunu anlayamıyor musun?”

“Yardım mı?” McCormick’in sesi küçümseme doluydu. “Yardım mı? Ne yapmayı planlıyordunuz? Sizin grubun geliştirdiği taslak düşüncelerden bazılarını duydum. Adamlarım ipuçlarının peşinden giderler, şakaların değil. Jacko Vance, Allah Aşkına! Sonra da Sooty’yi tutuklamamızı isteyeceksiniz.”

Tony, “Aynı taraftayız” dedi, kızarıklık yanaklarına kadar yayılmıştı. “Belki öyledir ama bazı yardımlar daha çok engellemedir. Şimdi buradan çıkmanızı istiyorum ve adamlarımı rahatsız etmenizi istemiyorum. Yarın sabah onda bu karakola geleceksiniz, böylece adamlarım sizi Sharon Bowman konusunda resmi olarak sorgulayabilirler. Anlaşıldı mı, Dr. Hill.”

“Dinle, size bu noktada yardım edebilirim. Ben katilleri tanırım, neden öldürdüklerini bilirim.”

“Tahmin etmesi zor değil. Hepsi kafadan kontaktır çünkü.”

“Kesinlikle ama kafadan kontaklığın da kendine özgü çeşitleri var. Bu mesela. Bahse girerim Shaz’a cinsel tacizde bulunmamış, öyle değil mi?”

McCormick kaşlarını çattı. “Bunu nereden biliyorsunuz?”

Tony bir elini saçından geçirerek tutkuyla konuştu. “Söylendiği için biliyor değilim. Biliyorum, çünkü bir olay yerinde senin adamlarının göremediği şeyleri görebilirim. Bu sıradan bir seks cinayeti değil, Başkomiser, bu bize gönderilen kesin bir mesaj. Bu katilin bizim çok ötemizde olduğunu ve asla yakalanmayacağını düşündüğünü söyleyen bir mesaj. Onu yakalamanıza yardım edebilirim.”

McCormick başını sallayarak, “Bana öyle geliyor ki, kendi durumunuzu kurtarmakla daha çok ilgileniyorsunuz” dedi. “Olay yerinden bazı bilgiler topladınız ve bunu şık bir teoriyi dönüştürdünüz. Beni ikna etmek için bundan fazlası gerek: Yeni dedikoduyu öğrenmenizi bekleyecek halim de yok. Bu karakol açısından işiniz bitti. İçişleri’ndeki amirleriniz de benimle aynı fikirde.”

Öfke Tony’nin her zamanki iltifat ve hoş tutma araçlarını toprak altına gömdü. “Korkunç bir hata yapıyorsun, McCormick” dedi, sesi öfkeden kısılmıştı.

İri yarı detektif bir kahkaha attı. “Bu riski göze alacağım evlat.” Başparmağıyla kapıyı gösterdi. “Şimdi gidebilirsiniz”

Bu cephede savaşı kazanamayacağını anlayan Tony yanağındaki etleri hırsla ısırdı. Aşağılanmanın tadı, taze kanındaydı.

Başını dik tutarak dolabının yanına gitti, evrak çantasını aldı ve içinde kayıp kişi dosyalarıyla ekibin analizlerini bulunuyordu. Kapağını çarparak kapadı ve topuklarının üzerinde dönerek odadan çıktı. Karakoldan çıkarken yanından geçtiği polis memurları sessizdi. Carol bu töreni görmediği için memnundu. Tony’nin geriye kalan tek silahı olan sessizliği korumayı asla beceremezdi Carol.

Ön kapı arkasından kapanırken tanımadığı bir sesin söylendiğini duydu. “Gidişin olsun da dönüşün olmasın.”

***

Acı okyanusundaki ender bir zihin açıklığı ânında Donna Doyle, kısa yaşamını ve onu buraya getiren aptalca güveni düşünüyordu. Pişmanlık içinde tuhaf bir ur gibi büyüyor, karşılaştığı her şeyi yutuyordu. Bir hata, gökkuşağının altından geçmeye girişip, Pazar papazın anlattığından daha abes olmayan bir inanç değil mi... işte buradaydı. Bir zamanlar yıldız olma şansı için her şeyi yapacağını söylerdi. Şimdi bunun doğru olmadığını biliyordu. Adil değildi bu. Sanki ünlü olmayı sırf kendisi için istemişti. Ünle birlikte para da gelecek, böylece annesi, babası öldüğünden beri yaptığı gibi çok çalışmak ve harcadığı her kuruşu düşünmek zorunda kalmayacaktı. Donna bunun bir sürpriz olmasını istemişti: Harika, esrarengiz, heyecan verici bir sürpriz. Şimdi bu asla olmayacaktı.

Buradan çıksa bile asla bir yıldız olmayacağını biliyordu. Şarkının dediği gibi on beş dakikalığına ünlü olabilirdi ama Jacko Vance gibi tek kollu bir televizyon yıldızı olduğu için değil. Onu bulsalar bile işi bitmişti artık.

Hâlâ onu bulma şansları vardı, kendine böyle dedi. Sırf benim hüsnü kuruntum değil, diye düşündü isyankârca. Artık kesinlikle onu aramaya başlamışlardı.

Annesi polise giderdi, fotoğrafı gazetelerde çıkardı, hatta belki televizyonda gösterilirdi. Ülkenin dört bir yanındaki insanlar onu görüp belleklerini yoklarlardı. Biri onu hatırlardı. Trende birçok insan vardı. Yarım düzine yolcu onunla birlikte Five Walls Halt’da inmişti. İçlerinden en az birinin onu hatırlaması gerekti. En iyi giysisi içinde de dikkat çekici olduğunu biliyordu. Elbette polis de sorular sormaya başlayacak, kimin Land Rover’ına bindiğini öğrenecekti. Öyle değil mi?

İnledi. İçten içe bunun yattığı son yer olduğunu biliyordu. Donna Doyle, mezarının içinde tek başına ağlamaya başladı.

***

Tony iskemlede kamburunu çıkartarak oturdu ve sahte şöminenin titrek gaz alevlerine gözlerini dikti. Carol’ın evine döndüklerinden beri elinde bir bardak Theakston’s ile oyalanıp duruyordu. Carol itiraz kabul etmemişti. Tony şok geçirmişti, olayı konuşacak birine ihtiyacı vardı ve Carol da kundakçı konusunda onun görüşlerine ihtiyaç duyuyordu. Beslenmesi gereken bir kedisi vardı onun, Tony’nin ise yoktu, yani mantıksal olarak gitmeleri gereken yer, otoyoldan bir saatlik uzaklıkta Seaford’un dışına gitmekti.

Geldiklerinden beri Tony pek konuşmamıştı. Gözlerini ateşe dikerek oturmuş, Shaz Bowman’ın ölüm filmini kafasında oynatmıştı. Carol onu kendi haline bırakmıştı. Bu arada buzdolabından bir paket tavuk göğsü, doğranmış soğan, bir kavanoz hazır meyve kokteyli ve elma sosu çıkarmıştı. Hazırladığı yemeği patatesle birlikte fırına koydu ve kısık ateşe ayarlayarak konuk odasını hazırlamaya gitti. Tony’den bir şey beklemenin pek yararı olmadığını biliyordu.

Kendine büyük bir bardak cin tonik hazırladı, içine birkaç dilim limon ekledi ve oturma odasına döndü. Hiçbir şey söylemeden bacaklarını altına topladı ve Tony’nin karşısındaki iskemleye gömüldü. Nelson aralarında uzun siyah bir şömine kilimi gibi uzanmış yatıyordu.

Tony başını kaldırıp Carol’a baktı ve hafifçe gülümsedi, “sakinlik ve huzur için teşekkürler” dedi. “Çok rahatlatıcı bir havası var, evinin yani.”

“Burayı satın almamın nedenlerinden biri de bu. Bu ve bu. Hoşuna gittiğine sevindim.”

“Ben... düşünüp duruyorum” dedi Tony. “Onları bağlıyor, ağzına tıkaç koyuyor. Shaz’ın oradan sağ çıkmayacağını bilerek, ne bildiğini bilmeden ona işkence ediyor.”

“Shaz her ne biliyorsa.”

Tony başını salladı. “Her ne biliyorsa.”

Carol yumuşak bir sesle, “Her şey tekrar geri geldi” dedi.

Tony derin bir soluk aldı. Sıkıntıyla dudaklarının arasından “Kaçınılmaz olarak” dedi. Carol’a baktı, çattığı kaşlarının altında meraklı gözleri parlıyordu. Tekrar konuştuğunda sesi bazen yaşadıkları kadar kötü olan anılardan kaçmak istediğini anlatıyordu. “Carol, sen bir detektifsin. Shaz’ın sunuşunu duydun, yorumda bulunanlardan biri de sendin. Eleştirilerin öbür ucunda kendinin olduğunu düşün. Mesleğinin başında olduğa kanıtlayacak çok şeyin olduğunu düşün. Çok da fazla düşünmeden ilk tepkini söyle. Ne yapardın?”

“Sizin yanıldığınızı, kendimin haklı olduğumu kanıtlamak isterdim.”

Tony sabırsızlıkla, “Evet, evet” diye onayladı onu. “Bu kesin. Ama ne yapardın? Peşine düşer miydin?”

Carol içkisini içerek düşündü. “Şimdi ne yapacağımı biliyorum. Küçük bir ekip kurardım -yalnızca bir çavuş ve birkaç detektif- ve bu kaybolma olaylarının her birinin üzerinden geçerdim. Geri dönüp arkadaşlarıyla, ailesiyle konuşurdum. Kayıp kızların Jacko Vance’in hayranları olup olmadığını, Vance’i görmeye gidip gitmediklerini öğrenirdim. Eğer gitmişlerse kiminle gittiklerini. Arkadaşlarının orada fark ettiği şeyleri.”

“Shaz’ın böyle bir çalışmayı yapacak ne zamanı ne de ekibi vardı. Genç ve başarı hırsı içindeyken nasıl olduğunu düşün” diye zorladı Tony.

“Yeni başladığımda neler yaptığıma gelince... Elinde olanak yoksa yalnızca kendi elindekilerle yetinmek zorundayımdır.”

Tony, teşvik edici bir biçimde başını salladı. “Yani?”

“Ayaklarını ve ağzını çalıştır. Haklı olduğunu biliyorsun, önemli olan bu.

Gerçeğin bir yerlerde kanıtlanmayı beklediğini biliyorsun. Ben mi? Ben ağacı sallar ve bakalım ne düşecek diye beklerdim.”

“Yani tam olarak ne yapardın?”

“Bugünlerde bir gazeteci arkadaşımın kulağına kar suyu kaçırır ve normal bir okuyucudan çok katilimize anlamlı gelen bir haber yazdırtırdım. Ama Shaz’ın bu tür bağlantıları olduğuna ve eğer varsa bunları kullandığına dair bir işaret görmedim. Herhalde ben onun yerinde olsam, yeterli cesaretim de varsa bizzat adamla görüşmeye çalışırdım.”

Tony arkasına yaslandı ve birasından büyük bir yudum aldı. “Bunu söylediğine sevindim. Seninkiler güler diye dile getirmekten kaçındığım bir fikir bu, çünkü kendine saygısı olan hiçbir polis hayatını ya da kariyerini riske atacak bir şey yapmanın hayalini kurmaz.”

“Yani Jacko Vance’la bağlantı kurduğunu mu düşünüyorsun?” Tony başını salladı.

“Ve sence Shaz adama her ne dediyse...”

Tony, “Ya da çevresindeki birine” diyerek Carol’ın sözünü kesti. “Vance olmayabilir. Menejeri, sekreteri, hatta karısı bile olabilir. Ama evet, sanırım o çevreden birine bir şey söyledi ve katilin korkmasına neden oldu.”

“Her kimse hiç zaman kaybetmemiş.”

“Hiç zaman kaybetmedi ve anlaşılan onu kendi oturma odasında öldürecek kadar cesurdu. Bir çığlık, bir haykırış, devrilen bir mobilyanın gürültüsü, bir apartmanda tuhaf görünecek herhangi bir şeyin tehlikesini göze alarak.”

Carol içkisini yudumladı, donmuş limon bütünüyle çözüldüğü için limon tadını daha çok alıyordu. “Önce Shaz’ı oraya gitmesi gerekiyordu.”

Tony şaşkın şaşkın baktı. “Neden böyle dedin?”

“Dizi cinayetler işlediğinden şüphelendiği bir insan kendi evine çağırmayı asla kabul etmezdi. Gençlik atılganlığı olsa bile. Bu tilkiyi kümese davet etmek gibi olurdu. Resmi görüşmeden sonra adam oraya gelmişse Shaz paniğe kapılıp, içeriye almazdı. Hayır, Tony, eve geldiğinde çoktan adamın tutsağı olmuştu.”

Carol Jordan’la çalışmayı daha önce büyük bir zevk haline getiren de, olanaksız bir mantıkla desteklenen bu tür yeni düşünce kıvılcımlarıydı, Tony hatırladı. “Haklısın tabii. Teşekkür ederim.” Hiç konuşmadan bardağını şerefe kaldırdı. Şimdi nereden başlayacağını biliyordu. Birasını bitirince, “Bir tane daha alma şansım var mı? Sonra senin küçük sorunun hakkında konuşmamız gerekiyor sanırım” dedi.

Carol iskemleden kalkarak Nelson gibi gerindi. “Shaz hakkında daha fazla konuşmak istemediğinden emin misin?” Tony’nin yüzündeki hoşnutsuz ifade ona bilmesi gereken her şeyi anlatmıştı. Bira almak için mutfağa gitti.

Tony arkasından seslendi. “Konuşmamı yarın sabah Batı Yorkshire’daki meslektaşlarına saklayacağım. Çay saatine kadar benden haber alamazsan bana doğru dürüst bir avukat bulman gerekebilir.”

Carol tekrar iskemleye oturunca, Tony dalgın gözlerini şömineden ayırdı ve evrak çantasından birkaç çizgili kâğıt çıkardı. “Hafta sonuna doğru ekiptekiler senin için profil çalışmaları yaptı. Tek başlarına bir profil geliştirmek için bir günleri vardı. Cuma günü de ortak bir profil üzerinde çalıştılar. Yanımda bir kopyası var, daha sonra sana göstereceğim.”

“Mükemmel. Önceden bir şey söylemek istemedim ama ben de kendi profilim üzerinde çalışıyorum. Birbirlerine benzeyip benzemediklerini görmek ilginç olacak.” Carol kaygısız bir sesle konuşmaya çalışmıştı ama Tony gene de onun övülme isteğini sezdi. Bu durum söyleyeceklerini hepten zorlaştırırken, keşke sigara içseydim diye düşünürdü. Bu tür zamanlarda eli ve ağzıyla yapacağı bir şey olması iyi olurdu. Bunun yerine bir eliyle yüzünü sıvazladı. “Carol, boşuna harcadığından şüphelendiğimi söylemek zorundayım.”

Carol’ın çenesi bilinçsizce öne fırladı. “Yani?” Sözcük ses tonundan daha saldırgandı.

“Yani yangınların bilinen bir kategoriye uyduğunu sanmıyorum “

“Yani kundakçılık değil mi diyorsun?”

Tony cevap veremeden kapının küt küt vurulması bütün evde yankılandı. Carol bir an afallayarak içkisinden birkaç damla döktü. Tony, “Ziyaretçi bekliyor muydun?” diye sordu. Dışarıdaki karanlıkta birini görebilirmiş gibi başını pencereye çevirmişti.

Carol, “Hayır” dedi ve ayağa fırlayarak küçük taş verandaya açılan ağır ahşap kapıya gitti. Kilidi açarken içeriye soğuk bir rüzgâr esti. Carol şaşırmış görünüyordu. Tony onun arkasında iri yarı bir erkek silueti gördü. Carol, “Jim” dedi şaşkınlıkla. “Seni beklemiyordum.”

“Bu öğleden sonra sana telefon etmeye çalıştım ve Çavuş Taylor’dan sürekli orada olmadığın mesajını aldım. Bu yüzden bizzat gelip seni bulmak istedim.” Carol geri çekilince Pendlebury arkasından içeriye girdi. “Aaa, özür dilerim, misafirin varmış.”

“Hayır zamanlaman bu kadar iyi olamazdı” diyen Carol eliyle şömineyi gösterdi. “İçişleri’nden Dr. Tony Hill. Biz de kundakçılık olaylarından söz ediyorduk. Tony, seni Seaford itfaiye şefi Jim Pendlebury ile tanıştırayım.”

Pendlebury, Tony’nin elini kemiklerini kıracak kadar sert sıktı. Tony bu meydan okumayı reddederek yumuşak bir sesle, “ tanıştığımıza memnun oldum” dedi.

Carol, “Tony, Leeds’teki yeni Suçlu Profili Ekibi başında” dedi.

“Zor iş.” Pendlebury ellerini modaya uygun buya paltosunun derin ceplerine daldırdı. Her iki cebinden de iki şişe Avustralya Shiraz’ı çıkardı. “Ev ısıtıcısı. Şimdi bizim ateş böceğini biraz mazot alarak konuşabiliriz.”

Carol bardakları ve tirbuşonu çıkardı, kendisine ve Pendlebury’ye şarap koydu. Tony biraya devam edeceğini söylemek üzere bardağını sallıyordu.

Pendlebury, “Peki, Tony, senin öğrenciler bize ne hazırladılar?” diye sordu. Uzun bacaklarını öne uzatarak Nelson’ı yana kaymaya zorlamıştı. Kedi ona kötü kötü baktıktan sonra Carol’ın iskemlesinin yanına kıvrıldı.

“Anladığım kadarıyla Carol’ın kendi başına bulamayacağı bir şey değil. Sorun şu ki, yaptıkları çalışmanın geçersiz olduğundan kuşkuluyum.”

Pendlebury’nin kahkahası küçük evde yankılandı. “Neler duyuyorum?” dedi.

“Bir profil uzmanı her şeyin saçmalık olduğunu itiraf mı ediyor? Carol teybini çalıştırdın mı?”

Hayatının işine böyle saldırılırken daha kaç kez nazikçe gülümsemek zorunda kalacağını merak eden Tony, konuşmadan önce Pendlebury’nin yatışmasını bekledi. “Yere çit direği çakmak için tornavida kullanır mıydın?”

Pendlebury başını bir yana eğdi. “Profil çıkarma işinin bu iş için yanlış araç olduğunu mu söylüyorsun?”

“Tam olarak böyle söylüyorum. Motivasyonun bir derece ye kadar psikopatça olduğu bazı suçlarda profil işe yarar.”

Pendlebury, “Yani?” diye sordu. Bacaklarını kendine çekmiş ve öne eğilmişti.

Yüzünde kuşkulu bir ifade vardı, bütün ilgisini Tony’ye yöneltmişti. “Otuz ikinci versiyonunu mu istersin, tam bir ders mi?”

“Bir itfaiyeci olduğumdan aptal kılavuzu kullansan daha iyi olur.”

Tony bir elini gür siyah saçlarından geçirdi: Çizgi romanlardan fırlamış kaçık bir bilim adamı gibi görünmesine yol açarken, “Tamam. Bu ülkede birçok suç ya çıkar ya anlık bir sinir nedeniyle ya da uyuşturucu ve içkinin etkisiyle işlenir. Ya da bütün bunların bir bileşimi nedeniyle. Suç ama giden yol değil, araçtır -nakit para ya da uyuşturucu elde etmek, öç almak, kabul edilmez bir davranışa son vermek. Bazı suçların kökleri daha tuhaf bir zemindedir. Suçlunun psikolojik zorlamayla ortaya çıkarlar. Bir şey insanı -ve en her zaman erkektir- bizzat amaç olan bazı eylemleri yapmaya iter. Bu eylem çamaşır iplerinden kadın çamaşırı çalmak kadar küçük de olabilir, dizi cinayetler kadar ciddi de olabilir. Dizi kundakçılık böyle bir suçtur. Burada bir dizi kundakçı olsaydı, psikolojik profilin değerini savunan ilk kişi ben olurdum. Ama sen gelmeden hemen önce Carol’a dediğim gibi, Seaford’da heyecan peşinde koşan bir ateş böceği olduğunu sanmıyorum. Yangın çıkarması için kiralanmış biri de değil. Muhtemelen çok farklı renklerde bir yaratık. Daha çok bir melez.”

Pendlebury ikna olmamışa benziyordu. “Bununla ne demek istediğini açıklayabilir misin?”

Tony arkasına yaslanıp bardağını sallayarak, “Memnun olurum” dedi. “Öncelikle kiralık kundakçıyı bir tarafa bırakalım. Bir avuç yangın mal sahiplerinin dualarına yanıt vermiş olabilir ama olayların çoğunda maddi bir kazanım yok gibi görünüyor. Çoğunlukla büyük bir rahatsızlıkla karşı karşıyayız ve bazı durumlarda da işyerleri ve bazı toplum kesimlerine de zarar gelmiş durumda. İntikam yangınları da değiller -farklı sigorta şirketleri, çok geniş bir yelpazede yer alan binalara birinin böyle bir ilgi göstermesinin anlaşılır nedeni yok. Hiç ortak bağ yok, bir tek yangınların hepsinin gece olması ve sonuncusuna kadar eski binalarda çıkarılması var. Yani alevlerin ardında profesyonel bir kundakçının olduğunu düşünmek için hiç neden yok.”

Carol şarap şişesini almak için öne eğildi ve bardağını doldurdu. “Ben karşı çıkamam.”

Pendlebury inatla, “Ya kiralık adam bulmanın ardında neden karışımı varsa? Bazen kazanım, bazen intikam için olmuşsa?” diye sordu.

Carol, “Gene de geriye açıklanamayan çok şey var” dedi. “Ekibim baştan itibaren kiralık bir kundakçı olasılığını bir tarafa bıraktı. Peki, Tony, neden duygusal açıdan geri yapmasın?”

Tony, “Yanılıyor olabilirim” dedi.

Carol, “Ha, evet. Sicilin hatalarla dolu” cevabını verdi alayla.

“Teşekkür ederim. Bak, neden bir kaçığın işi olduğunu düşünmüyorum, biliyor musun? Bu yangınların hepsi dikkatle çıkarılmış. Birçok durumda hemen hiç adli tıp izi yok, yalnızca yangının başladığı yerin saptanması, çakmak yakıtı ve fitil yeri var. Çoğunlukla binaya zorla girildiğine dair bir belirti de yok. Görece kısa bir dönem içinde yangınlar peş peşe olmasaydı, çoğunun kaza ya da dikkatsizlik olarak bir kenara bırakılma olasılığı yüksekti. Bu da profesyonel bir kundakçıyı işaret ediyor ama başka nedenlerle bunu zaten bir kenara bıraktık.” Daha önce iskemlenin kenarına bıraktığı kâğıtları aldı ve notlarına bir göz attı.

“Yani denetimli ve örgütlü biriyle karşı karşıyayız ve ateş böcekleri hiçbir zaman böyle olmazlar. Malzemeyi yanında getiriyor ve ayrıca var olan malzemeleri de kullanıyor. Ne yaptığını biliyor, gene de çöplüklerde, inşaat alanlarında çıkardığı küçük ölçekli yangınlardan bu noktaya geldiğine ilişkin bir işaret yok. Ayrıca birçok ateş böceğinin cinsel dürtülerle hareket ettiğini de dikkate almak durumundasınız. Yangın çıkardıklarında çoğunlukla mastürbasyon yaparlar, işer ya da bağırsaklarını boşaltırlar. Bunun ya da herhangi pornografik bir malzemenin izini bulamadınız. Yangına bakarak otuz bir çekmemişse muhtemelen bir yerden yangını seyretmiştir. Gene halktan yangınlarda birini gördüklerine dair bir duyum gelmedi. Yani bu da-”

Carol sözünü kesti. “Ya zamanlama? Başladığından daha artmaya başladı. Bu tipik bir dizi saldırgan davranışı değil.”

Pendlebury, “Evet dizi katillerle ilgili bütün kitaplarda bu yazar” diye ekledi.

Tony. “Ateş böcekleri için daha az doğrudur” dedi. “Özelik de bunun gibi daha ciddi kundaklamalar yapanlar için. Aradaki süreler öngörülemez. Haftalarca, aylarca, hatta yıllarca büyük bir yangın olmadan bekleyebilirler. Ama diziler içinde aralıklar olur, o zaman evet, yangınların zamanlaması bir dizi saldırgan fikrini destekler. Ama ben bu yangınların birkaç kişinin işi olduğunu öne sürmeye çalışmıyorum. Tek bir kişi bence. Yalnızca heyecan peşinde koştuğunu sanmıyorum.”

Carol, “Peki ne diyorsun?” diye sordu.

“Bu yangınları kim çıkarıyorsa psikopat değil. Bunun için geleneksel bir nedeni olduğuna inanıyorum.”

Pendlebury kuşkuyla, “Peki bu sözde neden nedir?” diye sordu. “Bunu henüz bilmiyoruz.”

Pendlebury homurdandı. “Küçük bir ayrıntı.”

Carol araya girdi. “Aslında bir anlamda öyle, Jim. Çünkü kendine özgü ve benzersiz bir mantıkla hareket eden bir psikopat olmadığını saptadığımız zaman, yangınların ardında ne olduğunu ortaya çıkarmak için mantık yürütebiliriz. Bunu da yapınca- Şey, sağlam bir araştırma meselesi olur yalnızca.”

Jim Pendlebury’nin yüzüne hava haritasındaki soğuk hava dalgası gibi rahatsız bir ifade yerleşti. “Bu yangınların haz almacında başka hangi nedenle çıkarılacağını düşünemiyorum.”

Tony neredeyse keyif alarak, “Ah, ben de bilmiyorum” dedi. Carol onu zorladı. “Anlat bakalım, Sherlock.”

“Gece bekçilerini azaltmamak için kasten yangın., bir güvenlik şirketi olabilir. Zor günler geçiren bir yangın ya da yangın söndürme şirketi olabilir. Ya da...” sustu ve itfaiye şefine sorgular gibi baktı.

“Ne?”

“Jim, yarım gün itfaiyecin var mı?”

Pendlebury dehşete düşmüş gibi baktı. Sonra Tony ağzının kenarındaki hafif gülümsemeyi gördü ve tamamen yanlış yorumladı. Belirgin bir biçimde rahatlayarak sırıttı. Bir parmağını Tony’ye uzatarak, “Benimle dalga geçiyorsun” dedi.

Tony, “Öyle diyorsan öyledir” dedi. “Ama var mı? Sırf meraktan soruyorum.”

İtfaiyecinin gözlerinde tereddüt ve kuşku belirdi. “Var, evet.” Carol, “Belki yarın bana onların listesini verebilirsin” dedi.

Pendlebury başını ileriye uzatarak Carol’ın ifadesiz yüzüne dikkatle baktı. Yumruklarını sıkınca geniş omuzları daha da genişlemiş gibi oldu. “Allah’ım” dedi hayretle. “Gerçekten buna niyetlisin, değil mi Carol?”

Carol sakin bir sesle, “Hiçbir olasılığı gözardı edemem” dedi. “Bu kişisel bir konu değil, Jim. Ama Tony geçerli bir araştırma yolu gösterdi. Bunun peşinden gitmezsem görevimi ihmal etmiş olurum.”

“Görevini ihmal mi?” Pendlebury ayağa kalktı, “ekibim görevini ihmal etseydi bu şehirde tek bir bina ayakta kalmazdı. Bu kaçık gece şehirde ne zaman eğlenmeye çıksa, adamlarım hayatlarım tehlikeye atıyor. Siz de burada bu işin arkasında onlardan birinin olabileceğini öne sürüyordunuz.”

Carol ayağa kalkarak Jim’in karşısına geçti. “Namussuz bir polis olsaydı ben de aynı şeyi hissederdim. Bu aşamada hiç kimseyi suçlamıyoruz. Tony ile daha önce çalışmıştım ve yanıltıcı, üstünkörü önerilerde bulunmadığına mesleğimin üzerine bahsederim. Neden oturup bir bardak şarap daha almıyorsun?” Carol elini adamın koluna koydu ve gülümsedi, “Haydi, böyle olmaya hiç gerek yok.”

Pendlebury yavaş yavaş rahatladı ve yine iskemlesine oturdu. Carol’ın bardağını doldurmasına izin verdi, hatta hafifçe gülümsemeyi bile başardı. “Adamlarıma karşı daima koruyucumdur” dedi.

Carol’ın potansiyel olarak tehlikeli bir durumu böylesine ustaca idare etmesinden etkilenen Tony omzunu silkti. “Senin gibi birine sahip oldukları için şanslılar” dedi yalnızca.

Üçü bir biçimde sohbeti Carol’ın Doğu Yorkshire’a nasıl yerleştiği gibi daha tarafsız bir alana kaydırmayı becerdiler. İtfaiye şefi profesyonel Yorkshire’lı havasına girdi ve bir dizi hikâye allatarak herkesi güldürdü. Tony için bu Shaz Bowman’ın son saatlerini düşünmesini önleyen harika bir kurtuluş oldu.

Daha sonra gecenin ilerleyen saatlerinde, Carol’ın konuk odasının yalnızlığında, hayal gücünün alevlerine dalmayı engelleyen hiçbir şey yoktu. Tony, Shaz’ın kâbus gibi paramparça olmuş görüntüsünü zihninden uzaklaştırırken, Shaz Bowman’a bunu yapan adamı bulacağına söz verdi. Bedeli ne olursa olsun. Ve Tony Hill bedel ödemenin ne olduğunu bilirdi.

***

Jacko Vance evin en üst katındaki ses geçirmez ve elektronik korumalı projeksiyon odasındaydı, kapıyı kilitlemişti. Saplantılı bir tavırla çeşitli kanallar ve uydu kanallarındaki son akşam olan bitenlerinin kayıtlarını bir daha izledi. Hepsinde ortak şey, Shaz Bowman’ın ölüm haberiydi. Kadının mavi gözleri ekrana defalarca bakmıştı: Son görüntüsüyle heyecan verici bir çelişki.

Onun bu haldeki görüntüsünü göstermezlerdi. Olay sonrasında bile.

Donna Doyle’un neler hissettiğini merak etti. Televizyonda onunla ilgili bir haber yoktu. Hepsi kendilerinde yıldız kalitesi olduğunu düşünüyordu ama aslında hiçbiri Jacko dışında kimsenin en ufak ilgisini çekmemişti. Jacko için ideal kadının kusursuz, nihai temsilcisiydi onlar. Onların uysal olmalarını istediği şeye tam olarak inanma isteklerini seviyordu. Ve bu tanışmanın seks ve ün değil acı ve ölüm olduğunu anladıkları ânın mükemmelliğini. Gözlerindeki o bakışı seviyordu. Bu bakışın hayranlıktan paniğe dönüştüğünü gördüğü zaman yüzleri bütün bireyselliğini kaybediyordu sanki. Artık, yalnızca Jillie’ye benzemiyorlar, o oluyorlardı. Bu da cezalandırmayı çok kolay ve çok haklı kılıyordu.

Adil olmayışı da haklı çıkarıyordu. Kızların hemen hepsi ailelerinden sevgiyle söz etmişti. Bir ergenlik heyecanı ve dikkatsizliği altında saklanmış olabilirdi ama Jacko onları dinlerken annelerinin, babalarının ya da kardeşlerinin onlara önem verdiğini kesinlikle anlıyordu, oysa Jacko’nun her istediğini yapmak için bir orospu gibi hazır olmaları bu önemi hak etmediklerini gösteriyordu. Kendisi onların hayatlarına layıktı oysa ama eline ne geçmişti?

İçinden bir öfke dalgası geçti ama bir termostat gibi özdenetimi araya girerek alevleri söndürdü. Jacko kendine, böyle bir enerjinin ne yeri ne de zamanı, diye hatırlattı. Öfkesini çeşitli yararlı yönlere yöneltebilirdi. Yoksun bırakıldığı şey hakkında anlamsızca sayıklamayı düşünmek ise bunlardan biri değildi.

Derin derin nefes aldı ve duygularını başka bir kalıba sokmayı denedi.

Tatmin. Bunu duymalıydı. İyi yapılmış bir işin, bir tehlikenin yok edilmesinden gelen tatmin.

Küçük Jack Homer

Köşede oturur

Pudingini kekini yer

Uzatır başparmağını

Ve bir erik çıkarır

Sonra der ki, “Ne iyi bir çocuğum!”

Vance hafifçe kıkırdadı. Parmağını uzatmış ve Shaz Bowman’ın gözlerini çıkarmış, bu sırada da titreşen sessiz çığlığı duymuştu. Sandığından da daha kolay olmuştu. Bir gözü liflerinden çıkarmak için şaşırtıcı derecede az güç gerekiyordu.

Üzüntü duyduğu tek konu, asiti dökerken ya da kulakları keserken yüzündeki ifadeyi görememesiydi. Bir sonraki seferinde böyle bir ihtiyaç olacağını sanmıyordu ama eğer olursa törenin sırasını dikkatle düşünmesi gerekirdi.

Tatmin duygusuyla içini çekerek kaseti başa sardı.

Micky sabah rutini konusunda bu kadar titiz olmasaydı Shaz’ın ölümünü radyo haberlerinde ya da uydu yayınlarında duyabilirdi. Ama stüdyodaki bürosunun kapısını kapatana kadar günün haberlerini kesinlikle dinlememekte ısrar ederdi. Bu yüzden Mozart eşliğinde kahvaltı ettiler ve Wagner eşliğinde otomobilde yol aldılar. Program kadrosundaki kimse park yerinden masasına doğru hızlı hızlı yürüyen Micky’ye bir gazete uzatacak tadar aptal değildi. Hiç değilse iki kez uzatacak kadar.

Bu nedenle, güne erken başlamaları onları, Jacko’yu haberdar eden gece bülteninden önce yatmaya zorladığı için, Shaz’ın fotoğrafını tanıyarak şok geçiren ilk kişi Betsy oldu. Shaz’ın mavi gözleri siyah beyaz gazete baskısında bile fark edilen ilk şeydi. Betsy, “Allah’ım” diye mırıldanarak ön sayfayı daha iyi incelemek için Micky’nin masasının arkasına geçti.

***

Micky artık alışkanlık halini almış olan ceketini çıkarma, askıya asma ve eleştirel gözle kırışıklıkları inceleme sürecine hiç ara vermeden, “Ne var?” diye sordu.

“Bak, Micky.” Betsy, Daily Mail’i ona doğru uzattı. “Cumartesi günü eve gelen kadın polis değil mi bu? Tam biz çıkarken?”

Micky fotoğrafa bakmadan önce kalın siyah yazıyı gördü. KATLEDİLDİ yazıyordu. Gözleri Shaz Bowman’ın bir Metropolitan Polisi şapkasının altında gülümseyen yüzüne kaydı “Aynı kişiden iki tane olamaz” dedi. Masasının karşısındaki konuk iskemlelerinden birine çöktü ve Shaz’ı anlatan melodramatik yazıyı okudu. “Kâbus”, “kanlı”, “kan gölü içinde”, “korkunçlar” ve “feci biçimde” gibi sözler sayfadan fırlıyordu sanki Micky kendini tuhaf bir biçimde rahatsız hissetti.

Savaş bölgeleri, katliamlar ve bireysel trajedilere tanık olmuş bir televizyon kariyerinde, haber yaptığı hiçbir felaket Micky’nin yaşamını kişisel olarak etkilememişti. Shaz Bowman’la kurduğu küçük ilişki, daha önce bir benzeri olmadığı için daha da şok ediciydi. Heceleri yaya yaya, “Aman Allah’ım” dedi.

Başını kaldırıp, yüzünde şok ifadesiyle Betsy’ye baktı. “Cumartesi sabahı bizim evdeydi. Bu yazıya göre Cumartesi akşamıyla Pazar sabahı arasında öldürülmüş. Onunla konuştuk. Ve birkaç saat içinde öldü. Ne yapacağız, Betsy?”

Betsy masaya gelerek Micky’nin yanında diz çöktü, ellerini onun kalçalarına koyarak yüzüne baktı. “Hiçbir şey yapmayacağız” dedi. “Bizimle bir ilgisi yok. Jacko’yu görmeye geldi, bizi değil. Bizimle hiçbir ilgisi yok.”

Micky afallamış gibi bakıyordu. “Hiçbir şey yapmadan duramayız” diye karşı çıktı. “Onu kim öldürdüyse, bizim evden çıktıktan sonra peşine takılmış olmalı. Hiç değilse polis Cumartesi sabahı Londra’da özgür iradesiyle gezdiğini ve hayat olduğunu bilir. Bunu bir kenara bırakamayız, Betsy.”

“Sevgilim, derin bir soluk al ve söylediklerini bir düşün. Bu herhangi bir cinayet kurbanı değil. Bir polis. Yani meslektaşları, kadın evimize geldikten sonra çıktığımızı bildiren bir sayfalık bir ifadeyle tatmin olmazlar. Bilmeleri gereken bir şey var mı diye hayatımızı didik didik ederler. Bu biçimde bir mercek altına alınmayı kaldıramayacağımızı sen de ben de biliyoruz. Ben diyorum ki, bu işi Jacko’ya bırakalım. Ben onu ararım, kadının gelmeden önce çıktığımızı söylemesini isterim. En basit yol bu.”

Micky şiddetle kendini geri çekti. İskemle halıda kaydı ve neredeyse yere düşüyordu. Micky ayağa kalkarak hırsla arşınlamaya koyuldu. “Peki komşuları sorguya çekmeye başlarlar da meraklı turşuculardan biri DC Bowman’ın geldiği ya bizim çıkmakta olduğumuzu söylerse ne olacak? Onunla konuşan ben oldum. Ya bunu defterine not almışsa? Ya görüşmeyi banda kaydetmişse, Allah aşkına? Ağzımızı kapatmamız gerektiğini düşünmene inanamıyorum.”

Betsy ayağa kalkmaya uğraştı, yüzüne inatçı bir ifade yerleşmişti. “Böyle lanet bir biçimde işi büyütmekten vazgeçersen mantıklı konuştuğumu görürsün” dedi kısık, öfkeli bir sesle. Böylesine kritik bir zamanda bırakamayacak kadar uzun süredir Micky’ye akıl veriyordu. Uğursuz bir havayla, “Bu işin sonu kötü” dedi.

Micky masanın yanında durarak telefonu kaldırdı. Saatine bakarak, “Jacko’yu arıyorum” dedi. “Henüz kalkmamıştır. Hiç değilse haberi gazetelerden daha yumuşak bir biçimde verebilirim.”

Betsy, “İyi. Belki o senin mantıklı düşünmeni sağlar” dedi iğneleyici bir tavırla.

“İzin istemek için aramıyorum, Betsy. Polise telefon edeceğimi söylemek için arıyorum.” Kocasının özel numarasını çevirirken sevgilisine üzgün üzgün baktı. “Allah’ım, doğru şeyi yapmaktan vazgeçmeye kendini kandıracak kadar korktuğuna inanamıyorum.”

Betsy acı dolu bir sesle, “Buna aşk denir” diyerek aniden fışkıran öfke ve aşağılanma yaşlarını saklamak için arkasını döndü.

“Hayır, Betsy. Buna korku denir... Merhaba, Jacko. Beni dinle, sana çok kötü bir haber vereceğim...”

Betsy başını çevirdi ve Micky’nin ipeksi sarı çevrelediği değişken yüzünü seyretti. Yıllar boyu hayalinin çok ötesinde ona zevk vermiş bir görüntüydü bu. Şimdiyse hissettiği yaklaşan mantıksız, bilinmez bir felaket duygusuydu.

***

Jacko yastıklara yaslanıp Micky’nin söylediklerini düşündü. Polisi arayıp aramamak konusunda kendisi de tereddüt içinde kalmıştı. Bir yandan masum olduğunu işaret ediyordu, çünkü kendi evinin dışında kimse, DC Bowman’ın ona geldiğini kimse bilmiyordu. Öte yandan göz önündeki bir cinayet soruşturmaya katılmaya fazla istekli gibi görünecekti. Psikopat katiller hakkında kitap okuyan herkesin, katillerin çoğunlukla soruşturmanın içine girmeye çalıştığını bilirdi.

İşi Micky’ye bırakmak daha güvenli görünüyordu. Masum olduğunu ikinci elden gösteriyordu, dürüstlüğüyle tanınan ve dolayısıyla olayları anlatmasına güvenilecek sevgili karısıydı o Shaz’ın fotoğrafını görür görmez Micky’nin dosdoğru polise gideceğini varsaymak güvenliydi, normal uyanma saatinden önce gitmiş olacağı için Jacko’nun olayı bilmediği ve bir yorum yapmadığı konusunda en küçük bir kuşku olmayacaktı. Çünkü, memur bey, Jacko dün akşam haberlerini seyredemeyecek kadar meşguldü tabii. Neden olmasın ki, bırakın karısınınkini, kendi programını seyredecek zamanı bile olmuyordu bazen!

Şimdi kendi stratejisini oluşturmak zorundaydı. Soruşturmayı yürüten polislerle konuşmak için Leeds’e gitmek zorunda kalmayacağına hiç şüphesi yoktu. Polis ona gelecekti, bundan emindi. Yanılmışsa bile henüz kimseden yardım istemek zorunda değildi. Saklayacak hiçbir şeyi olmayan masum insanı oynayacaktı. Kuşkusuz eşiniz için imza alabilirsiniz, memur bey.

Şimdi önemli olan plan yapmaktı. Her sorunu düşün, en iyi nasıl çözeceğini önceden planla. Planlama başarısını sırrıydı. Zorlukla öğrendiği bir dersti bu. İlk seferinde gelecekteki olayları önceden planlamamıştı aslında. Önünde beliren fırsatlardan büyülenmiş, bütün mantıksal sonuçlan düşünüp nasıl çözüleceklerini planlamanın zorunlu olduğunu aklına getirmemişti. O sırada Northumberland’daki evi satın almamıştı, aptalca, gençliğinde yaylalarda yürüyüşlerinden hatırladığı bir kulübeye güvenmişti.

Kışın ortasında kimsenin orayı kullanmayacağını biliyordu. Eski patikadan otomobilini ta kulübenin önüne kadar sürebilirdi. Onu canlı bırakmaya cesaret edemediğinden, kızı oraya götürdüğü gece işini bitirmek zorunda kalmıştı. Ama kız son nefesini verdiğinde neredeyse gün doğmuştu. Kızı oraya götürürken kolunu kanlı bir kukla haline getirecek ağır mengeneyi takmış, sonra gitar telinden yaptığı (düşünüyordu da kaybettiği başarılardan birinin simgesiydi bu) bağla öldürme çabasından tükenen Jacko gömme törenini planlayacak durumda değildi. Kızı olduğu yerde bırakmaya ve ceset sorununu çözmek için ertesi gece geri dönmeye karar verdi.

Jacko anıları düşünerek soluğunu tuttu. Yerel haber bülteni bir saat kadar önce bir grup yürüyüşçünün genç bir kız cesedi bulduğunu haber verdiğinde ana yolda gidiyordu, sapaktan yalnızca birkaç mil uzaktaydı. Geçirdiği şokla Land Rover’ı neredeyse yoldan çıkıyordu.

Bir biçimde kendini denetlemiş ve ter içinde eve dönmüştü. Şaşırtıcı ama kendisinden şüphelenilecek kadar iz bırakmamıştı. Ondan hiç kuşkulanılmadı. Bildiği kadarıyla kimse onu aklına bile getirmedi. Aralarındaki bağlantı önemli olmayacak kadar küçüktü.

Bu deneyimden üç önemli şey öğrenmişti. Birincisi, kızın yaşadığı acıdan daha fazla keyif alabilmesi için daha uzun yaşamını sağlayacak bir yöntem bulması gerekiyordu.

İkincisi, aslında öldürme işinden hoşlanmamıştı. Süreçte yaşananlardan, acı ve panikten hoşlanıyordu, bir insanın hayatı sorumlu olmanın getirdiği denetim duygusunu seviyordu ama güçlü, sağlıklı bir genç kızı doğramak hiç de eğlenceli değildi. Çok fazla çaba gerektirdiğine karar verdi. Septisemden mi yoksa umutsuzluktan mı öldükleri umurunda değildi, öldürmek zorunda kalmamayı tercih ediyordu.

Üçüncüsü de, hem mecazi hem de gerçek anlamda güvenli bir yere ihtiyacı vardı. Micky, Northumberland ve ölümcül hastalarla gönüllü çalışması üçlü bir yanıt oldu. Bu yanıtlamak için geçirdiği altı ay boyunca yalnızca sabırlı olması gerekmişti. Kolay olmamıştı ama bir sonrakinin çok daha tatlı olmasını sağlamıştı.

Sırf Shaz Bowman ondan daha akıllı olduğunu sandığı için bu tatlı ve gizli zevkten vazgeçecek değildi. Gereken şey biraz planlamaydı.

Jacko gözlerini kapatarak düşündü.

***

Carol derin bir soluk alarak kapıya vurdu. Tanıdık bir ses içeriye girmesini söyledi. Carol, Jim Pendlebury’nin odasına aralarında hiç gerilim yokmuş gibi girdi. Hemen, “Günaydın, Jim” dedi.

“Carol” dedi Jim. “Yeni haberlerin mi var?”

Carol başını iki yana sallayarak onun karşısına oturdu “Dün gece konuştuğumuz yarım gün çalışan itfaiyecilerin listesi için geldim.”

Jim’in gözleri büyüdü. Azarlar gibi, “Sabahın soğuk ışığında da mı o saçma fikri düşünüyorsun hâlâ?” diye sordu. “Sırf konuğunu eğlendirdiğini düşünmüştüm.”

“Bir soruşturma söz konusu oldu mu, Tony Hill’in düşüncelerine her zaman seninkilerden daha fazla önem veririm.”

“Arkama yaslanarak adamları mı günah keçisine çevirmene yardım mı edeyim?” Alçak sesle konuşuyordu. “Ne zaman yangın olsa hayatlarını tehlikeye atan insanları mı?”

Carol içini çekti. “Ben de bu tehlikeye bir son vermeye çalışıyorum. Sırf senin itfaiyecilerin için değil aynı zamanda bunu hiç bilmeyen Tim Coughlan gibi zavallılar için de. Bunu anlıyor musun? Bu bir cadı avı değil. Masum kimseye komplo kuruyor değilim. Böyle yapacağımı düşünüyorsan, evime davet etmeden ve haber vermeden gelip içeri girmeyi bekleme hakkını kendinde göremezsin bir daha.”

Birkaç saniye öylece birbirlerine baktılar. Sonunda Pendlebury başını teslimiyetle iki yana salladı, ağzı ince bir çizgi halindeydi. Her sözcüğün üstüne bastıra bastıra, “Listeyi sana verdim” dedi. “Ama kundakçını bu listede bulamazsın.”

Carol sakin bir sesle, “Umarım öyledir” dedi. “Bana inandığını biliyorum ama senin adamlardan biri olmasını istemiyorum, tıpkı namussuz bir polisi ortaya çıkarmaktan hiç hoşlanmayacağım gibi. Bu hepimize zarar verir. Ama bu kadar ikna edici bir tarzda gösterilen olasılığı gözardı edemem.”

Jim arkasını dönerek bir dosya dolabının yanına gitti. Alttaki çekmeceyi çekerek bir kâğıt çıkardı. Kâğıdı masanın üzerinden Carol’a attı. Kâğıdın üzerinde Seaford’un yarım gün çalışan on iki itfaiyecisinin adları, adresleri ve telefon numaraları vardı.

Carol, “Teşekkür ederim” dedi. “Gerçekten minnettarım.” Çıkmak üzere arkasını döndükten sonra aklına bir şey gelmiş gibi geri döndü. “Bir şey daha, Jim. Bu yangınlar. Hepsi bir itfaiye bölüğünün bölgesinde mi, yoksa değişik yerlerdeler mi!”

Jim dudaklarını yaladı. “Hepsi Seaford Merkez’de. Böyle olmasaydı bu kapıdan o kâğıtla çıkamazdın.”

Bu sözler Carol’ın düşündüğünü doğruluyordu. “Ben de öyle bir şey olabileceğini düşünmüştüm” dedi, sesinde bir ateşkes önerisi vardı. “İnan bana Jim, adamlarının temize çıkmamdan benden daha memnun olacak kimse olmaz.”

Jim başını çevirdi. “Temize çıkacaklar. Bu adamları tanıyorum. Hayatımı onlara emanet ettim. Senin psikolog, o bu konuda hiçbir şey bilmiyor.”

Carol kapının yanına gitti. Kapıyı açarken, Jim de ona dikkatle bakıyordu. “Görüşürüz, Jim.”

Otomobilinin güvenliğine sığınmak üzere koşarken kahverengi botlarının topukları merdivenlerde takırdıyordu. Pendlebury’nin, adamlarından birini günah keçisi haline getireceğinden emin olmasının verdiği acı çok büyüktü, “Allah kahretsin” diyerek kapıyı sertçe kapadı ve anahtarı öfkeyle kontağa soktu. “Allah bin kere kahretsin.”

Ünvanına layık her psikologun, manipülasyon girişimlerini hemen görebileceği ilkesiyle hareket ederek kurnazlığı bir yana bırakmaya karar vermişlerdi anlaşılan. Ne var ki Tony’ye rütbe saygısı da göstermişlerdi. Başkomiser McCormick ve Baş Detektif Colin Wharton sorgu odasındaki dar masada omuz omuza oturuyordu. Teyp çalışıyordu. Banta alınmasının onun yararına olduğunu söyleme zahmetine bile katlanmamışlardı.

Önce cesedin bulunmasından başlamışlardı, sorulan Tony’nin daha önce Shaz’ın evine hiç gitmediği ve hangi pencerelerin onun evine ait olduğunu bilmediği iddiasını çürütmeye yönelikti. Şimdi de gerekçeleri daha az açık alanlara girmişlerdi. Tony hazırlıksız değildi. Ona zor saatler yaşatmalarını bekliyordu. Birincisi Tony bir polis değildi, bu yüzden bir günah keçisi arıyorlarsa ekibindekilere göre daha uygun bir seçimdi. Buna İçişleri’nden bir bilimadamının (satanik ayin liderinden yalnızca bir adım uzakta olduğunu düşünüyorlardı) başında olduğu bir grup yabancıya yer ve kaynaklarını ayırmak zorunda kalmaya yerel teşkilatın içerlemesini de ekleyince Tony’nin akıntıya karşı kürek çektiği açıktı. Bunları aklından çıkartarak, neredeyse gözlerini açmadan önce zihninden alternatif senaryolar geçirmeye başlamıştı. Sorguyla ilgili kaygıları Carol’ın rutin bir sorgudan öte bir şey olmayacağını söyleyerek onu rahatlatma çabalarına karşın, kahvaltı boyunca sürmüştü.

Leeds’e geri dönmek için bindiği trende, katili Shaz’ın arkadaş ve meslektaş çevresi dışında aramalarını sorgucuların bir yolunu bulmak zorunda olduğu dışında hiçbir düşünmeden ve görmeden pencereden bakıp durmuştu.

Simdi gerçekle karşı karşıyaydı ve keşke bir Londra trenine binmiş olsaydım diye düşünüyordu. Omuzlarındaki kaslar çok kasılmıştı. Boynunun ve omurgasının tutulmak üzere olduğunu hissediyordu. Korkunç bir başağrısı başlamak üzereydi.

McCormick, “Tekrar başa dönelim” dedi.

Wharton, “DC Bowman’la ilk kez ne zaman karşılaştınız?” sordu. Hiç değilse “iyi polis, kötü polis”i oynamıyorlardı.

Her ikisi de saldırgan olarak gerçek renklerini açıkça sergiliyordu.

“Paul Bishop ve ben, sekiz hafta kadar önce onunla Londra’da görüşme yaptık. Tam tarih kayıtlarda var.” Sesini yalnızca irade gücüyle sakin çıkartabiliyordu. Yalnızca bir Ses Stres Çözümleyicisi yüzeyin altındaki mikro titreşimleri kaydedebilirdi.

Neyse ki teknoloji henüz buraya kadar girmemişti.

“Onunla ikiniz birlikte mi görüştünüz?” Bu kez soran McCormick’ti. “Evet. Görüşmeden sonra Paul Bishop çıktı, ben bazı psikolojik testler uyguladım. Sonra DC Bowman gitti ve eğitim süreci başlayana kadar onu bir daha görmedim.”

“Bowman’la ne kadar yalnız kaldınız?” diye yineledi McCormick. Wharton arkasına yaslanmış, kuşku ve aşağılama karışımı profesyonel bir bakışla gözlerini Tony’ye dikmişti.

“Testleri yapmak yaklaşık bir saat alır.”

“O halde birini tanımak için yeterince uzun bir süre.”

Tony başını iki yana salladı. “Sohbet etmeye vakit kalmadı. Aslında bu sohbet zararlı olabilir. Seçim sürecinin olabilence tarafsız olmasını amaçlıyorduk.”

“Peki Bowman’ı ekibe alma kararı oybirliğiyle mi verildi?” Tony bir an tereddüt etti. Paul Bishop’la önceden konuşmalarını bunu biliyor olmalıydılar. Yalan söylemenin bir anlamı yoktu. “Paul’ün bazı çekinceleri vardı. Onun fazla hırslı olduğunu düşünüyordu. Ekipte farklı kişiliklere ihtiyaç olduğunu ileri sürdüm. Böylece Paul, Shaz’ı kabul etti, ben de heyecan duymadığım bir seçimini kabul ederek taviz verdim”

McCormick, “Bu kimdi?” diye sordu.

Tony bu tuzağa düşmeyecek kadar akıllıydı. “Bunu ona sorsanız iyi olur.”

Wharton aniden öne eğilerek kaba yüz hatlarını Tony’nin burnunun dibine soktu. “Onu çekici buluyordunuz, değil mi? “

“Ne tür bir soru bu?”

“Olabildiğince basit bir soru. Evet ya da hayır deyin. Kadını çekici buluyor muydunuz? Ondan hoşlandınız mı?”

Tony bir an durarak dikkatli bir yanıt bulmaya çalıştı. “Bakışlarının pek çok erkeğe cazip geleceğini düşündüm, evet. Ben kendim ona karşı cinsel anlamda bir yakınlık hissetmedim.”

Wharton dudaklarını büktü. “Bunu nasıl söyleyebiliyorsunuz? Duyduklarıma göre kanı kırmızı akan heriflerin büyük kısmı gibi tepki vermezmişsiniz, değil mi?”

Tony tokat yemiş gibi irkildi. İçinden bir ürperti geçti, midesi alt üst oldu. Bir yıl önce Carol Jordan’la çalıştığı olayın ardından, gelen kaçınılmaz soruşturmada cinsel sorunlarından söz etmesi gerekmişti. Kendisine bunun kesinlikle gizli tutulacak güvencesi verilmişti ve o zamandan beri karşılaştığı polisleri tepkileri ona bu sözün tutulduğunu düşündürmüştü. Şimdi bu gecede Shaz Bowman’ın ölümüyle bu hakkı elinden almıştı. Ez azından bu bilgiyi nereden edindiklerini merak ederek iktidarsızlığının yaygın bir dedikodu olmadığını umdu. “Shaz Bowman ile yalnızca iş ilişkim vardı” dedi, sesinin sakin çıkması için kendini zorlaması gerekmişti. “Özel hayatımın bu soruşturmayla bir ilgisi yok.”

McCormick çekinmeden, “Buna biz karar veririz” yanıt verdi.

Wharton hiç ara vermeden devam etti. “İlişkinin yalnızca iş ilişkisi olduğunu söylüyorsunuz. Ama Bowman’la ekipteki diğerlerinden daha çok zaman geçirdiğinizi gösteren ifadeler var elimizde. Memurlar sabah gelince ikinizi sohbet ederken görürmüş. Grup toplantılarından sonra Bowman geride kalıp özel olarak sizinle konuşurmuş. Aranızda çok yakın bir ilişki geçmişe benziyor.”

“Shaz’la benim aramda uygunsuz bir şey yoktu. Sabah hep erken kalkarım. Benimle çalışmış olan herkese bunu sorabilirsiniz. Shaz’ın kullandığımız bilgisayar programıyla ilgili bazı soruları vardı, bu yüzden daha fazla çalışmak için erken gelirdi. Ah, evet, grup toplantılarından sonra soru sormak için beklerdi ama bunun nedeni gizli bir amaç değil, işini çok benimsemiş olasıydı. Cinayet soruşturmanız size Shaz Bowman hakkında bir şey öğrettiyse, âşık olduğu tek şeyin işi olduğunu öğrenmişsinizdir-” Derin bir soluk aldı.

Uzun bir an sessizlik oldu. Sonra McCormick, “Cumartesi günü neredeydiniz?” diye sordu.

Tony başını üzüntüyle iki yana salladı. “Bununla boşa zaman harcıyorsunuz. Bizi katili yakalamak için kullanmalısınız oysa içimizden birini suçlu göstermeye çalışıyorsunuz. Bu katilin Shaz’a yaptıklarının anlamını konuşmamız gerekir, neden cesedinin üzerine üç maymun resmi bıraktığını, neden ceset üzerinde cinsel taciz ya da adli neden hiç iz kalmadığını.”

McCormick’in gözleri kısıldı. “İzlerin yokluğundan bu kadar emin olmanız ilgimi çekti. Bunu nereden biliyorsunuz bakalım?”

Tony homurdandı. “Bilmiyorum. Ama cesedi ve olay yerini gördüm. Psikopat katillerle ilgili deneyimlerime dayanarak gerçeğe en yakın senaryo olabileceğini düşündüm.”

McCormick alaylı bir tavırla, “Bir polis memuru ya da polise yakın çalışan biri adli bulguların önemini bilirdi” dedi.

Tony itiraz etti. “Televizyonu olan ya da okumasını bilen biri adli bulguların önemini bilir.”

“Ama bir olay yerindeki bulguları bozmamaya SOCO’ları izlemeye alışkın bir insan gibi hepsi varlık bütün izleri nasıl sileceklerini bilmez, değil mi?”

Tony önemli görünen tek bilgiye tutunarak meydan okudu. “Yani hiçbir adli bulgu olmadığını mı söylüyorsunuz?”

McCormick zafer kazanmış bir ifadeyle, “Bunu söylemiyorum, hayır” dedi. “Sharon Bowman’ı kim öldürmüşse geride hiç iz bırakmadığını sanıyor. Ama yanılıyor.”

Tony hızla aklını çalıştırdı. Parmak ya da ayakkabı izi olamazdı. Bu, katilin titizliğiyle bütünüyle çelişirdi. Saç ya da giysi lifi olabilirdi. Saçlar ancak karşılaştırma yapılacak ciddi zanlı varsa yararlı olurdu. Öte yandan giysi lifleri bir adli tıp uzmanınca takip edebilirdi. Batı Yorkshire’ın en iyi adli tıp uzmanını kullandığını umdu. Yalnızca, “İyi” dedi. McCormick somurttu.

Wharton bir dosya açtı ve Tony’nin önüne bir kâğıt koydu. “Kaydedilmesi için, Dr. Hill’e DC Bowman’ın günlüğünden, ölüm haftasında aldığı notların fotokopisini gösteriyorum. Öldürüldüğü gün için iki kayıt var. J V, dokuz buçuk. Ve T harfi. Bundan, Dr. Hill, Shaz Bowman’la Cumartesi günü buluşmayı kararlaştırdığınızı çıkarıyorum. Gerçekten de onunla Cumartesi günü buluştuğunuzu.”

Tony bir elini saçlarının arasından geçirdi. Shaz’ın Vance’in karşısına bildikleriyle çıktığını öne süren Carol’ın doğrulanması ona hiç de tatmin duygusu vermemişti. “Detektif, ben böyle bir randevu vermedim. Shaz’ı en son Cuma günü mesai bitiminde gördüm. Cumartesi benim ne yaptığımın bu soruşturmayla pek bir ilgisi yok.”

McCormick öne eğilerek yumuşak bir sesle konuştu, “ Ben bundan o kadar emin değilim. T harfi Tony’nin karşılığı- SB le buluşuyor olabilirdi. İş saatleri dışında sizinle buluşmuş olabilir ve erkek arkadaşı bunu öğrenerek sinirlenmiş olabilir. Belki de Bowman’ın karşısına çıktı ve Bowman sizden daha çok hoşlandığını itiraf etti.”

Tony’nin dudakları küçümser gibi büküldü. “Aklınıza gelen en iyi tahmin bu mu? Felaket bir şey bu, McCormick. Daha iyi fanteziler kuran hastalarım var. Burada en önemli şeyin JV, dokuz buçuk notu olduğunu anlamıyor musunuz? Shaz bu görüşmeden sonra benimle konuşmayı amaçlamış olabilir ama bunu yapmadı. Katilin Cumartesi günü ne yaptığıyla ilgileniyorsanız, Jacko Vance ve ekibini araştırmalısınız.” Daha bu ad ağzından çıkar çıkmaz Tony işi berbat ettiğini gördü. McCormick acır gibi başını iki yana salladı ve Wharton ayağa fırladı, iskemlesi ucuz marley üzerinde çirkin bir sürtünme sesi çıkardı.

“Jacko Vance hayat kurtarmaya çalışır, almaya değil. Burada sabıkası olan sizsiniz” diye bağırdı. “Daha önce birini öldürmüştünüz, değil mi Dr. Hill? Ve siz psikologların her zaman dediği gibi, tabu bir kez kırıldığında hepten yok olur. Bir kere katil olan... Boşlukları siz doldurun, Doktor. Lanet boşlukları siz doldurun.”

Tony gözlerini kapadı. Diyaframına yediği yumrukla havasız kalmış gibi göğsü acıyordu. Geçen yıl kaydettiği bütün ilerleme yok oldu ve tekrar kan ve ter kokusu almaya, ellerine bulaştığını hissetmeye, kendi boğazından yırtılan çığlıkları duymaya, ihanet öpücüğünün tadını hissetmeye başladı. Gözlerini aniden açtı ve Wharton’la McCormick’e unutmuş olduğu bir nefretle baktı. Ayağa kalkarak, “Buraya kadar” dedi. “Bir dahaki sefere benimle konuşmak isterseniz önce gözaltına almanız gerekir. Bunu yaptığınızda da avukatımın binada olduğundan emin olun.”

Sorgu odasından ve karakoldan temiz havaya çıkarken onu ayakta tutan tek şey onlara tatmin duygusu vermeme isteğiydi. Kimse onu durdurmaya çalışmadı. Midesi kahvaltıyla yaptığı savaşı kaybetmeden önce sokağa çıkmak için can atarak yerine doğru gitti. Tam kaldırıma varmıştı ki yanına bir araba yanaştı ve yolcu penceresi indi. Simon McNeill’ın esmer yüzü ona baktı. “Götürmemi ister misin?”

Tony darbe yemiş gibi büzüştü. “Hayır... ben..teşekkürler.”

Simon, “Haydi, gel” diye ısrar etti. “Seni bekliyordum. Gecenin yarısına kadar beni tuttular. Bu olayı bana yüklemeye çalışıyorlar. Gözaltına alma zamanının geldiğine karar vermeden önce Shaz’ı öldüreni bulmamız gerek.”

Tony otomobile eğildi. “Simon, beni çok dikkatli dinle. Katilin bizden biri olmasını istedikleri konusunda haklısın. Herhangi birimize karşı kanıt üretecek kadar ileri gideceklerinden emin değilim. Ama arkama yaslanıp böyle bir şeyin olmasını beklemek niyetinde değilim. Bu işin arkasında kimin olduğunu bulmak istiyorum ve seni yanıma alamam. Bu adamın Shaz’a yaptıklarını gördün, böyle bir adama karşı çıkmak yeterince tehlikeli zaten. Kendimin yanı sıra seni de kollamak daha da tehlikeli olur. İyi bir detektif olabilirsin ama iş bunun gibi psikopatlarla kafa kafaya gelince, kesinlikle yeni yetmesin. E, yüzden ikimize de bir iyilik yap. Lütfen. Eve git. Yitirdiklerinle başa çıkmaya çalış. Bir kahraman olmaya çalışma, Simon. birinizi daha gömmek istemiyorum.”

Simon gözyaşlarına boğulacak ve Tony’ye vuracakmış gibi baktı. “Ben çocuk değilim. Eğitimli bir detektifim. Cinayette ekiplerinde çalıştım. Ona önem veriyordum. Beni dışlayamazsın. Bu orospu çocuğunu enselememi engelleyemezsin.”

Uzun bir iç çekiş. “Hayır, engelleyemem. Ama Shaz da eğitimli bir detektifti. Cinayet bölümlerinde çalışmıştı. Bir katilin kafesine girdiğini biliyordu. Gene de başına bunlar geldi. Yalnızca öldürülmekle kalmadı, imha edildi. Bu işi normal polis yöntemleriyle çözemeyiz, Simon. Bunu daha önce yapmıştım. İnan bana, nasıl bir şey olduğunu biliyorum ve başka kimsenin başına gelmesini istemem. Evine git, Simon.”

Simon’ın otomobili asfalt üzerindeki lastik gıcırtılar kaldırımdan uzaklaştı. Tony onun hızla sola döndüğünü gördü. Shaz’ın katili bulunana kadar Simon’ın karşılaşacağı en tehlikenin bu olmasını umdu. Bir trafik kazasının kendi kaygılarının en önemsizi olacağını biliyordu.

Hezeyan anı için söylenecek bir şeyler vardı. Ateşten kaynaklanan yüzünden aktığı ve yapış yapış cildini kaplayan ölü tabakanın bir katman daha kattığı zaman, gerçeklere tercih ettiği onlara kaçabilecek demekti.

***

Donna Doyle duvarın yanında büzüşmüş duruyor, onu rahatlabileceklermiş gibi çocukluk anılarını düşünüyordu. Bir seferinde annesiyle babası onu Leeds’teki Valentine Fuarı’na götürmüştü Pamuk helva, sosisli sandviçler, dans pistindeki kaleyloskop ışıkları, soğuk gece havasında yukarıya tırmanan dönme dolaptan gördüğü şehir ışıkları, ayaklarının altında halı gibi ışıkların neon parlaklığı.

Babası ona büyük bir oyuncak ayı kazanmıştı. Bu ölmeden önce babasının ona verdiği son armağan olmuştu. Donna, hep onun hatası, diye düşündü. Babası ölmemiş olsaydı bunların hiç biri olmazdı. Yoksul olmazlardı, Donna televizyon yıldızı olmayı düşünmek zorunda kalmazdı, annesini dinleyip okuluna devam eder ve üniversiteye giderdi.

Gözlerinin kenarından yaşlar süzüldü, sol yumruğunu duvara vurdu. “Senden nefret ediyorum” diye ağladı, kızına tapan ölü yüzlü bir adamın titrek görüntüsüne bağırdı. “Senden nefret ediyorum, orospu çocuğu!”

En sonunda hıçkırıklar onu tüketti ve bilincini kaybetmesine izin verdi.

***

Akranları arasında Leon’un eylemlerini niteleyen cüretkarlık yok olmuştu. Bunun yerine gözaltında ya da sokakta birçok genç siyahın yüzündeki boşluğun ardına saklanmıştı. Onun sokağı. Cebinde onlardan biri olduğunu göster kimliği olabilirdi ama sorgu odasında karşı karşıya oturduğu Yorkshirelı’nın kendi ırkından olmadığının da farkındaydı. Wharton görünürde rahat bir tavırla, “Peki, Leon” diyordu, “DC Hallam’dan duyduklarımızla senin anlattıkların aynı. İkiniz saat dörtte buluştunuz ve bowlinge gittiniz. Sonra Carnigan Arms’da bir içki içtiniz ve daha sonra Hint yemeği yemek için Simon McNeill’la buluştunuz.” Teşvik edercesine gülümsedi.

McCormick, “Yani ikiniz de Shaz Bowman’ı öldürmediniz” dedi. Leon onun ırkçı olduğunu anlamıştı, kırmızı yüzünde hiç anlayış yoktu, gözleri sert ve soğuktu, ıslak dudakları hakaret edermiş gibi sürekli bükülü duruyordu.

Leon kasten son sözcüğü yayarak, “Hiçbirimiz Shaz’ı öldürmedik adamım” dedi. “O bizden biriydi. Belki uzun zaman önce kurulmuş bir ekip değiliz ama birbirimize bağlıyız. Bizle uğraşarak boşa zaman harcıyorsunuz.”

Wharton, “Yapmamız gerekenleri yaparız, evlat, bunu biliyorsun” dedi. “Sen bir profil uzmanı olacaksın, cinayetlerin yüzde doksanının aileler ya da sevgililer tarafından işlendiğini biliyorsun. Şimdi, Simon geldiği zaman nasıl görünüyordu?”

“Ne demek istediğinizi anlayamadım.”

“Tamam. Tedirgin bir hali var mıydı?”

Leon başını iki yana salladı. “Böyle bir şey yoktu, hayır. Biraz sessizdi ama ben bunu Shaz’ın orada olmamasına yordum, hoşlandığını tahmin ediyordum, Shaz gelmeyince hayal uğramıştı.”

“Ondan hoşlandığını düşünmenin nedeni nedir?”

Leon ellerini iki yana açtı. “İşte bazı şeyler. Bilirsiniz işte. Onu etkilemeye çalışması. Hep onu kollaması. Her zaman onu konuşmaya katmak istemesi. İlgi duyduğu zaman bir erkeğin yapacağı türden şeyler, ne demek istediğimi anlıyor musun?”

“Sence Shaz da onunla ilgileniyor muydu?”

“Shaz’ın kimseyle fazla ilgilendiğini sanmam. Normal anlamda değil. Bana sorarsanız işine kafayı fazla takmıştı. Simon’ın fazla şansı olduğunu sanmıyorum. Bir dizi cinayetler katilinin izini bulması gibi Shaz’ın çok istediği bir şeye sahip olmadıkça.”

McCormick, “Simon onun evine gittiğini söyledi mi?” diye sordu.

“Bundan hiç söz etmedi, hayır. Ama kim olsa söz etmezdi, değil mi? Demek istiyorum ki, bir kadının seni ektiğini düşünseydin, bunu insanlara anlatmazdın. Bir şey söylememek tuhaf bir davranış değil. Bir şey söylemek, büroda herkesin alay konusu olmasına neden olacak bir şey söylemek, asıl tuhaf olan bu.” Leon bir sigara yaktı ve McCormick’e boş gözlerle baktı.

Wharton, “Ne giyiyordu?” diye sordu.

Leon hatırlamak için kendini zorlayarak kaşlarını çattı. “Deri ceket, yeşil polo gömlek, siyah blucin siyah bot.”

“Flanel gömlek değil mi?”

Leon başını iki yana salladı. “Onunla buluştuğumuzda üzerinde flanel gömlek yoktu. Neden? Shaz’ın giysilerinin üzerinde flanel iplikleri mi buldunuz?”

Wharton, “Bowman’ın giysilerinde değil” dedi. “Düşünüyoruz ki Bowman...”

McCormick kesin bir sesle araya girdi. “Şu anda adli tıp bulgularının ayrıntılarına girebileceğimizi sanmıyorum. Bowman sizin o büyük gece buluşmanıza gelmeyince merak etmediniz mi?”

Leon omzunu silkti ve sigarasının dumanını üfledi “Endişelenmedik, hayır. Kay onun daha iyi bir teklif aldığını düşündü. Ben ise herhalde bilgisayarının başında ev ödevini yapıyordur diye düşündüm.”

Wharton, “Biraz öğretmenin parlak öğrencisiydi, değil mi?” diye sordu, sesinde gene sempati vardı.

“Hiç de değil. Shaz yalnızca çalışkandı, hepsi bu. Bak, bizimle boşa zaman harcamak yerine bunu yapan orospu çocuğunu yakalamanız gerekmiyor mu? Bizim ekipte onun katilini bulamazsınız. Biz bunun gibi boklukları çözmeye ant içtik, bu boklukları yapmaya değil, adamım.”

Wharton başını salladı. “O halde bu iş ne kadar çabuk çözülürse o kadar iyi olur. Bu noktada yardımına ihtiyacımız var Leon. Sen eğitimli bir detektifsin ama aynı zamanda eğitimin, içgüdülerin de var, yoksa bu ekipte olmazdın. Bize içgörülerini anlat. Tony Hill hakkında ne düşünüyorsun? Demek istiyorum ki, senin ekibe girmeni istememiş, bunu biliyor musun, ha?”

***

Tony koyu mavi ekrana baktı. McCormick ve Wharton onun karakola girmesini yasaklamış olabilirlerdi ama ya grubun bilgisayar sistemini bilmiyorlardı ya da bu sisteme girmesini nasıl önleyeceklerini. Sistem çok kolaydı. Öyle olması gerekiyordu bu sistemi kullananlar bilgisayarlar hakkında yedi yaşındaki çocuklardan daha az şey biliyorlardı. Bürodaki bütün PC’ler merkezi bilgiişlemci ve depolama ünitesi aracılığıyla birbiri bağlıydı. Modem bağlantısıyla büro dışında çalışan bir üyesi, kendi kişisel verilerine girebilir ve herkese açık genel malzemeye erişebilirdi. Güvenlik nedenleriyle herkesin şifresinin yanı sıra bilgisayarı açmak için ayrıca bir giriş şifresi vardı. Öğrencilere olası sızmaları önlemek için haftada bir şifreyi değiştirmeleri söylenmişti.

İçlerinden bu zahmete katlanan olup olmadığı ayrı konuydu.

Ekipteki kimse Tony’nin bütün giriş şifrelerinin listesine olduğunu bilmiyordu. Aslında Tony büro bilgisayarına girip, onlardan biriymiş gibi davranabilirdi. Tabii şifre olmadan dosyalara giremezdi ama sisteme girmiş olurdu.

Sorgudan sonra evine döner dönmez bilgisayarını açmıştı. Önce Shaz’ın başvuru formunu ve test sonuçlarını açtı. Shaz ekibe kabul edilir edilmez bütün bilgiler bilgisayara yüklenmişti. Dosyaların ve ayrıca kendisiyle Paul Bishop’ın hazırladığı gelişme raporlarının çıkışını aldı.

Sonra sistemden çıkıp, Shaz olarak girdi. Ama iki saat ve bir termos kahveden sonra en küçük bir ilerleme kaydedemedi. Aklına gelebilecek her şeyi denemişti. SHAZ, SHARON, BOWMAN, ROBIN, HOOD, WILLIAM, TELL, ARCHER, AMBRIDGE...

Radyodaki pembe dizilerden aklına gelen bütün karakterleri denedi. Shaz’ın ana babasının adlarını, başvurusunda belirttiği her kasaba, şehir, kurum ve sokak adını denedi. Hatta JACKO, VANCE gibi belirgin adları ve MICKY, MORGAN gibi daha az belirgin adları bile denedi. Ama hâlâ, “Suçlu Profili Ekibi’ne hoşgeldiniz. Lütfen şifrenizi girin:” yazan bir ekrana bakıyordu. İmleç o kadar uzun süredir yanıp sönüyordu ki, hiç epilepsi eğilimi olmadığını tam bir kesinlikle söyleyebilirdi.

Ayağa kalkarak odada dolaştı. Kafasında oluşmuş bir fikir yoktu. Çileden çıkarak, “Yeter” diye mırıldandı. Ceketini attığı iskemleden aldı ve üstüne giydi. Akşam gazetesi almak için bayiye kadar yürümek zihnini rahatlatırdı. “Ön kapıyı açarken, kendini kandırma” dedi. “Bu ahmakların en son basın toplantılarında ne dediğini öğrenmek istiyorsun yalnızca.”

Gül tomurcuklarının hem insan hem de endüstriyel duşlarına karşı artçı bir mücadele sürdürdüğü iki çiçek tarlası arasındaki patikada yürüdü. Sokağa çıkarken karşıdaki sıradan bir otomobilde birkaç kişinin oturduğunu fark etti. Biri telaşla çalıştırılan motor sesiyle yolcu koltuğundan dışarı fırladı. Tony şaşkınlıkla, amatör bir takibin bütün işaretlerini tanıdı. Gerçekten de onu izlemek için insan gücü harcamış olabilirler miydi?

Köşede ikinci el mallar satan Bric’n’Brac’ın vitrinine bakmak için durdu. Dükkânın gururlu sahibi vitrin camını tuttuğu için Tony sokağın karşı tarafını görebiliyordu. Otomobilden fırlayan adam oradaydı, otobüs saatlerini okurmuş yaparak durakta oyalanıyordu. Bu onun büsbütün yabancı olduğunu belli eden bir hareketti, bölge sakinleri otobüs saati tabelasının kötü bir şakadan başka bir şey olmadığını bilecek kadar rakip otobüs firmalarının anarşik uygulamalarını bilirdi.

Tony köşeye kadar yürüdü. Karşıya geçerken omzunun üzerinden baktı. Otomobil yola çıkmıştı ve elli metre kadar gerisinden yavaş yavaş geliyordu. Hiç kuşku yoktu. Yerel polis teşkilatının yapabileceğinin en iyisi buysa, Shaz Bowman’ın katilinin kaygılanacak bir şeyi yoktu.

Sözde meslektaşlarından uzaklaşan Tony semtin gazete bayisinden bir akşam gazetesi aldı ve yürürken bir yandan da okuyarak eve döndü. Hiç değilse polisler aptalca görünebilecek bir şey söylememişlerdi. Aslında fazla bir şey de söylemiyorlardı. Ya çok gizli oynuyorlardı ya da ellerinde oynayacak bir şey yoktu. Tony olayın aslının bu olduğunu biliyordu.

İçeri girince bilgisayar ekranını parlak güneş ışığından korumak için perdeleri çekme numarasıyla kendisini gözetleyen adamlara baktı. Her ikisi de daha önceki yerine park ettikleri otomobilin içindeydiler. Ne bekliyorlardı? Onun ne yapacağı sanıyorlardı?

Olası sonuçları açısından bu kadar korkunç olmasa, komik bile sayılabilirdi. Telefonu kaldırıp Paul Bishop’ın cep telefon numarasını çevirdi. Bishop telefonu açınca Tony dosdoğru konuya girdi. “Paul? Olanlara inanamayacaksın. McCormick, sırf burada bizden başka kimseyi tanımadığı için ekiple bağlantılı birinin öldürdüğüne inanıyorlar.” Bishop üzgün bir sesle, “Biliyorum” dedi. “Ama ne yapabilirim? Bu onların soruşturması. Kendini daha iyi hissedeceksen, teşkilatın da bağlantıya geçtiklerini biliyorum. Onu buraya kadar izleyecek bir düşmanı olup olmadığını kontrol etmelerini istediler. Şimdiye kadar bir şey çıkmadı. Ama Suç Olaylarını Soruşturma Dairesi’nin eski çavuşu onunla ilişkisini sürdürmüş Bowman’a Cumartesi sabahı Vance’ten bir randevu ayarlamak için aracılık yaptığını söylüyor. Öyle görünüyor ki genç kızlarla ilgili o çılgın fikrini geliştirmeye kararlıymış.”

Tony rahatlayarak içini çekti. “Bunun için Tanrı’ya şükürler olsun. Şimdi belki bizi ciddiye almaya başlarlar. Yani Shaz’ın fotoğrafları bütün gazetelerde yer almışken hiç değilse Vance’in neden gelip bunu açıklamadığını sormaları gerekiyor.”

Bishop, “Bu kadar basit değil” dedi. “Vance’in karısı gerçekten de aradı ve Bowman’ın Cumartesi sabahı evlerine geldiğini söyledi. Kocasının henüz gazeteleri görmediğini belirtti. Bu yüzden aslında kimse bir şey saklamıyor.”

“Ama en azından onunla konuşacaklar, değil mi?”

“Konuşacaklarından eminim.”

“Bu durumda ona zanlı muamelesi yapmak zorundalar.”

Tony, Bishop’ın derin bir iç çektiğini duydu. “Kim bilir? Sorun şu, Tony, yumuşak önerilerde bulunabilirim ama bu sokturmayı kendi istedikleri gibi yürütmelerini önlemeye yetkim yok.”

Tony, “Ekibin fiilen askıya alınması gerektiğini kabul ettiğin söylendi bana” diye belirtti. “Bunu kabul etmek zorunda değildin aslında.”

“Haydi, Tony, ekibin politikasının ne kadar zor olduğunu biliyorsun. İçişleri, çalıştığımız bölgede hiçbir sorun çıkarmamamız gerektiğinde ısrarlı. Küçük bir tavizdi bu. Ekip dağılmadı. Kimse adamları eski birimlerine geri göndermiyor, bu iş çözülene ya da manşetlerden inene kadar askıya alındı yalnızca. Bunu tatil gibi gör.”

Sabrı tükenen Tony sadede geldi. “Kapımda acemi polislerinin nöbete yatmasını da içeren tuhaf bir tatil bu.”

“Dalga geçiyorsun.”

“Keşke geçseydim. Bu sabah, zaten birini öldürdüğüm beni ellerindeki en iyi zanlı olmakla suçladıkları sorgudaydım. Şimdi de Beavis ve Butthead kuyruğumda. Bu katlanılmaz bir şey, Paul.”

Bishop’ın derin bir soluk aldığını duydu. “Kabul ediyorum ama bizden sıkılana ve doğru dürüst bir soruşturma yürütmeye başlayana kadar katlanmak zorunda kalacağız.”

Tony, “Sanmıyorum, Paul” dedi, sesi otoriter çıkıyordu “Ekibimdekilerden biri öldü ve onu öldüren kişiyi bulmama izin vermeyecekler. Onlardan biri olmadığımı, bir yabancı olduğumu bana hemen hatırlattılar. Bu işi iki açıdan da engelliyor. Adamları çekmeleri için onları ikna edemezsen yarın sabah bir basın toplantısı yapacağım. Söz veriyorum, bu işten en az Wharton ile McCormick kadar hoşlanmayacaksın. Harekete geçme zamanı geldi, Paul.”

“Seni duydum, Tony.” Bishop içini çekti. “Bu işi bana bırak.”

Tony telefonu kapadıktan sonra perdeyi tekrar açtı. Masa lambasını yaktı ve pencerenin önünde takipçilerine dikkatle bakmaya başladı. Paul Bishop’ın verdiği bilgiyi gözden geçirerek olay yerinde öğrendikleriyle bir araya getirdi. Bu katil öfkeliydi, çünkü Shaz burnunu onun işine sokmuştu. Bu da Shaz’ın genç kızları öldüren bir dizi cinayetler katili olduğu kuşkusunda haklı olduğunu gösteriyordu. Shaz’ın yaptığı bir şey katilin paniğe kapılmasına neden olarak onu bir sonraki kurban yapmıştı. Shaz’ın, teorisiyle bağlantılı olarak yaptığı tek şey, ölümünden birkaç saat önce Jacko Vance’i ziyaret etmekti.

Tony artık Shaz Bowman’ın katilinin Vance’in çılgın hayranlarından biri olamayacağını biliyordu. En tedbirli suçlular Shaz’ın öldürülmesinden bu kadar kısa süre önce onun kiminle olduğunu ve Vance’in evini neden ziyaret ettiğini öğrenebilirdi.

Tony, Shaz ile Vance arasındaki görüşme hakkında daha çok şey öğrenmek zorundaydı. Katil Vance’in ekibinden biriyse görüşmede muhtemelen o da bulunmuştu. Ama Shaz Jacko’la yalnız görüşmüşse geriye yalnızca o kalırdı. Shaz evden çıkar çıkmaz telefona sarılıp kuşkularını başka birine bildirmiş olsa bile, bu kadar kısa sürede üçüncü şahsın Shaz’ın izini bulması, nerede oturduğunu keşfetmesi ya da kapıyı açmaya ikna etmesi mümkün değildi.

Tony bu sonuca varırken dışarıdaki adamlar uzaklaştı, Tony ceketini çıkararak ekranın karşısındaki iskemleye yığıldı. Küçük bir zaferdi bu ama mücadele iştahını kabartmıştı. Şimdi Shaz’ın haklı olduğunu ve bu haklılığın onun ölümüne neden olduğunu gösterecek kanıtı bulmak zorundaydı. Shaz Bowman şifre olarak ne kullanmış olabilirdi. Bir kurgu kahramanı mı? Warshawski ve Scarpetta çok uzundu. KINSEY, MILLHONE, MORSE, WEXFORD, DALZIEL, HOLMES, MARPLE, POIROT da işe yaramadı. Kötü adamlardan biri? MORIARTY, HANNIBAL, LECTER. Gene başarısızlık. Normalde dışarıya park eden bir otomobilin sesi dikkatini çekmezdi. Ama yaşadığı günden sonra motorun sesi alarm zilinden daha yüksek çıkıyordu.

Pencereden baktı ve derin bir iç geçirdi. Tanıdık kırmızı Ford’dan en son görmek istediği üç kişi iniyordu. Leon Jackson, Kay Hallam ve Simon McNeill onun pencereden kaşlarını çattığını görerek suçlu suçlu bahçe yolunda ilerledi. Tony homurdanarak ayağa kalktı, kapıyı açtı, arkasını dönerek koridordan çalışma odasına geçti.

Adamları onun peşinden küçük odaya doluştular ve izin istemeden yerleşecek yerler buldular: Simon pencere pervazına otururken Leon dosya dolabına zarifçe yaslandı, Kay de karşı köşedeki iskemleye oturdu. Tony hissettiği teslimiyeti kabul etmemeye çalışarak iskemlesinde döndü ve gençlere baktı. “Şimdi insanların neden işlemedikleri suçları itiraf ettiklerini anlıyorum” dedi, yarı şaka yarı ciddi konuşmuştu. Adamları gençlikleri ve kararsızlıklarına karşın etkileyiciydiler.

Simon, “Sen beni ciddiye almazdın, bu yüzden yanımda destek getirdim” dedi. Tony onun solgun göründüğünü fark etti, ilk kez burnunun üstündeki hafif çilleri görüyordu.

Leon patladı. “Şu McCormick’le Wharton, üstümüze düştükçe düştüler. Bütün öğleden sonra oradaydım, kıçımı yalayarak, ‘Haydi, Leon, Tony Hill ve Simon McNeill hakkında gerçekten neler düşündüğünü bize söyleyebilirsin’ diyorlardı. Adamım bak sana ne diyeceğim, onlar hasta orospu çocukları. ‘McNeill Bowman’dan hoşlanıyordu ama Bowman, Hill’e âşıktı, bu yüzden McNeill onu kıskançlık nedeniyle öldürdü, sen ne diyorsun? Ya da Hill, Bowman’la yatmak istiyordu ama Bowman, McNeill’la olan randevusuyla daha çok ilgileniyordu ve Hill kıskançlık krizine girerek onu öldürdü.’ Bu saçmalık beni hasta ediyor.” Sigarasını çıkardı ve sustu, “İçmemde sakınca var mı?” Tony bir raf üzerinde duran saksıyı göstererek başını salladı. “Yalnızca altındaki tabağını kullan.”

Kay öne eğilip dirseklerini dizlerine dayadı. “Burunlarının ucundan ötesini göremiyorlar. Size karşı kanıt bulmaya çalışırken de başka bir yere bakmıyorlar. Shaz’ın araştırdığı şeye ise hiç bakmıyorlar. Genç kızları avlayan bir dizi cinayetler katil teorisinin ancak kızların aklına gelebilecek bir aptallık olduğunu düşünüyorlar. Bu durumda, madem yapılması gerekeni onu yapmıyor, bari biz yapalım.”

Tony, “Ben de mi davet ediliyorum?” diye sordu. Leon abartılı bir tavırla, “Konuğumuz olun” dedi.

“Neler hissettiğinizi anlıyorum. Ve isteğinize saygı duyuyorum. Ama bu bir sınıf egzersizi değil. ‘Bir Psikopatı Yakalamaya Giden Beşler’ değil. Çok tehlikeli bir oyun. En son bir katiliyle karşılaştığımda neredeyse hayatımdan oluyordum. Polis olarak yeteneklerinize büyük saygı duymakla birlikte üçünüzün toplamından daha fazla bilgiye sahibim. Ben resmiyet dışı çalışmanızın sorumluluğunu üstlenmeye hazır değilim.” Bir eliyle saçını sıvazladı.

Kay karşı çıktı. “Bu olayın gerçek olduğunu biliyoruz. Senin de bu alanda en iyi olduğunu biliyoruz. Bu yüzden sana geldik. Ama senin yapamayacağın işleri biz yapabiliriz. Polis kimliğimiz var. Senin yok. Yabancı polisler yalnızca başka polislere açılırlar. Sana güvenmezler.

Simon çenesini inatla dikleştirerek, “Yani eğer sen bize yardım etmezsen, biz sensiz de elimizden geleni yapmak zorunda kalacağız” dedi.

Telefonun çalması Tony’yi kurtardı. Dikkatle, patlamamış bir bombaymışlar gibi üçünü gözetleyerek, “Alo” dedi.

Carol, “Benim” dedi. “Nasıl olduğunu sormak için aramıştım.” Tony kısaca, “Yüz yüze anlatmayı tercih ederim” dedi.

“Şu anda konuşamıyor musun?”

“Bir işin tam ortasındayım. Daha sonra görüşebilir miyiz?”

“Evimde. Saat altı buçuk olur mu?”

“Şunu yedi yapsak daha iyi” dedi Tony. “Yapmam gereken çok iş var.”

“Seni bekleyeceğim. İyi yolculuklar.”

“Teşekkürler.” Tony telefonu yavaşça kapadı. Bir an gözlerini yumdu. Kendini bu kadar yalnız hissettiğini fark etmemişti. İşini katlanılabilir hale getiren tek şey, Carol gibi polislerin varlığı ve bir gün onların çoğunluğu oluşturacağı inancıydı. Gözlerini açtığında ekibindeki üç genç polisin dikkatle ona baktığını gördü. Aklında bir fikir gelişmeye başlıyordu. “Diğerleri nerede?” diyerek kasten oyalandı. “Sağduyulu davrandılar, değil mi?”

Leon sigarasının dumanını üfledi. “Cesaretleri yok, terfi hayalleri suya düşer diye gemiyi karaya oturtmaktan kaçtılar.”

“Shaz gibi bir insan öldürülmüşse ve kimse katili bulmaya çalışmıyorsa terfi kimin umurunda?” dedi Simon tükürür gibi.

Tony, “Özür dilerim” dedi. “Yanıtım gene de hayır.”

Kay, “Tamam” dedi. Gülümsemesi bir bifteği kesebilirdi. “Bu durumda B Planı’na geçeceğiz. Oturma grevi. Bizi kabul edene kadar kuyruğundan ayrılmayacağız. Sen nereye gidersen biz de oraya geleceğiz. Günde yirmi dört saat. Biz üç kişiyiz, sense bir.”

“Fazla iyi bir denge değil.” Leon sonuncu izmaritin hâlâ yanarken bir sigara daha yaktı.

Tony içini çekti. “Tamam. Beni dinlemeyeceksiniz. Belki işi gerçekten bilen birini dinlersiniz.”

Gösterge panelindeki saat yediyi biraz geçiyordu, radyoda The Archers’ın jenerik müziği çalıyor, saatin üç dakika geri olduğunu belirtiyordu. Tony’nin otomobili yoldan engebeli bir patikaya girince sarsıntılarla yola devam ettiler. Son dönemeci de dönerek Carol’ın evinde ışıkların yandığını memnunlukla gördü.

Otomobilin kapısını kapatırken Carol kapıya çıktı. Tony başka birinin alanına girmekten en son ne zaman bu kadar memnun olduğunu hatırlamıyordu. Tony’nin yanındaki kişileri hiç beklemediğini gösteren tek işaret, Carol’ın kaşlarının belli belirsiz kalkmasıydı.

Carol, Tony’nin kolunu hafifçe tutarak, “Su sıcak, bira soğuk” diye karşıladı onları. “Bunlar senin korumaların mı?”

“Pek öyle değil. Şu anda onların elinde rehineyim” Tony ve kapıdan içeriye girdi. Yanındakiler davet beklerken Tony’nin burnunun dibinden ayrılmıyorlardı. “Kay, Leon ve Simon’ı hatırlıyor musun? Shaz’ı öldüreni bulmak için onlarla çalışmayı kabul edene kadar yanımdan ayrılmayacaklar.”

Oturma odasında baş parmağıyla kanepeyi ve iskemleleri gösterdi, üç polis oturdu. “Onları ikna etmek için bana yardımcı olacağını umuyorum.”

Carol eğlenerek başını iki yana salladı. “Gerçek bir olayda üzerinde mi çalışmak mı istiyorlar?. Allah’ım, son günlerde dedikodu çarkları yavaş çalışıyor olmalı.”

Tony, “Önce kahve” diyerek elini kaldırdı ve hafifçe Carol’ın omuzuna koyarak onu mutfağa itti. “Hemen geliyor.”

Kapıyı arkalarından kapadı. “Bu biçimde rahatsız ettiğim için özür dilerim. Ama beni dinlemiyorlar. Sorun şu ki, Batı Yorkshire, Simon’ı baş zanlı olarak görüyor, ben de ikinci sıradayım. Bu adamlar bunu kabul etmeyecek. Ama dizi cinayetler olayı üzerinde çalışırken olayın kişiselleşmesinin nasıl olduğunu bilirsin. Bu işi çözecek deneyimleri yok. Vance ya da ona yakın biri aralarındaki en parlak ve en iyi öğrenciyi öldürdü. Vicdanımı sızlatacak başka ölü olmasını istemiyorum.”

Carol filtreye kahve koyarken bir yandan da konuştu. “Kesinlikle haklısın” dedi. “Ne var ki... tamamen yanlış yorumlamamışsam, gene de bu işin peşini bırakmayacaklar. Bir ölü daha vermemenin en iyi yolu denetimi ele almak. Bunu yapmanın yolu da onlarla birlikte çalışmak. Genç detektiflerin bilecekleri geçmişle ilgili araştırmalar yaptır onlara. Tehlikeli bulduğunu ya da uzman sorgulama teknikleri gerektirdiğini düşündüğümüz her şeyi biz hallederiz.”

“Biz mi?”

Carol elini alnına vurup sırıttı. “Neden kandırıldığımı düşünüyorum?” Tony’nin koluna vurdu. “Kafam atmadan önce bir tepsiye şeker, süt ve fincan koy ve içeriye götür.”

Tony kendisine söyleneni yaptı. Birkaç saat içinde Yalnız Kovboy’dan ekip kaptanlığına geçmekten tuhaf bir biçimde memnunluk duyduğunu hissetti. Carol kahveleri koyarken, kendinden emin ekibe yeni anlaşmayı anlattı.

Dizüstü bilgisayarını yemek masasının üzerine koydu, modemi telefon hattına bağladı ve transformatörü en yakın elektrik prizine soktu. Öbürleri ekranı görecek biçimde oturdu. Carol, Tony’ye, “Sorgu ne kadar kötüydü?” diye sordu.

Tony bilgisayarın başlangıç işlemlerini yapmasını beklerken kısa ve öz olarak, “Sonunda oradan çıktım” dedi “ Düşmanca denilebilecek bir tavırdı. Onlarla aynı tarafta olduğumu düşünmüyorlar, biliyorsun. Ama baş zanlı olma şerefini Simon’a ayırmışlar. Ne yazık ki Simon, Shaz’ın öldürüldüğü gün, o onunla randevulaşmak gibi bir talihsizliğe uğradı. Ama cinayet ekibindeki bazı çokbilmişlerin kitabında ikinci olası favori benim.” Başını kaldırınca Carol onun alaycı ifadesinin ardındaki incinmeyi gördü.

“Aptal orospu çocukları” diyerek Tony’nin fincanını bilgisayarın yanına koydu. “Ama Yorkshire erkeklerinden başka ne beklenir ki? Sizden yararlanmamalarına inanamıyorum.”

Leon neşesiz bir kahkaha attı. “Bir de bize sor. Burada sigara içiliyor mu?”

Carol ona bakınca parmaklarıyla baldırında tempo tuttuğunu fark etti. Bunu yapmak yerine tütün tüketmesi daha iyiydi. “Çaydanlığın üstündeki dolapta bir fincan altlığı bulacaksın” dedi. “Yalnızca bu odada, lütfen.” Leon mutfağa gidince Carol onun iskemlesini alarak Tony’nin yanına oturdu. Tony tuşlara vurdukça ekranın değişmesini seyretti.

Tony, Shaz’ın giriş şifresiyle ekibin bilgisayar sistemi girdi. Yanıp sönen imleci gösterdi. “Bütün öğleden sonra bunun için kafa patlattım. Shaz olarak sisteme girebiliyorum ama kişisel şifresini bulamıyorum.” Yaptığı girişimleri tekrarladı. ona, Kay ve Simon ölü meslektaşları hakkında bildiklerine dayanarak önerilerde bulunmaya başladılar.

Carol dikkatle dinledi, sol eli ensesindeki sarı saçları parlıyordu. Tony ve diğerlerinin düşünce depoları boşalınca, “En göz önündeki kaçıyor, değil mi?” dedi. “Shaz kimi örnek alıyordu? Kim gibi olmak istiyordu.”

“Scotland Yard’ı yönetmek olabilir mi? Ünlü Met komiserlerini deneyeyim mi sence?”

Carol uzanarak bilgisayarı kendine çekti. “Ünlü profil uzmanları.” RESSLER, DOUGLAS, LEYTON yazdı. Ekranda bir değişiklik olmadı. Carol dudaklarını üzüntüyle büzdükten sonra TONYHILL yazdı. Ekran bir an karardı, sonra bir menü belirdi. “Allah kahretsin, keşke bahse girseydim” dedi alayla. Çevresindeki acemi profil uzmanları alkışladılar, Leon ıslık çaldı.

Tony şaşırarak başını iki yana salladı. “Seni ekibe almam için ne yapmam gerekiyor?” diye sordu. “Bu zekâ düzeyiyle sıradan işlerde harcanıyorsun. Psikopatları yakalamak için bu esin gücü sende varken bizimle olmalıydın.”

Carol bilgisayarı tekrar onun önüne iterken alayla, “Doğru” dedi. “Bu kadar iyiysem kundakçımın kaçık değil düzenbaz olduğunu nasıl bulamadım?”

“Çünkü tek başına çalışıyordun. Psikolojik analiz yaparken hiçbir zaman en iyi yol bu değildir. Profil uzmanlarının detektif ve psikolog olarak birbirini tamamlayan yeteneklerle ikili olarak çalışmaları gerektiğini düşünüyorum.” İmleci “Klasör” seçeneğine getirerek “ENTER” tuşuna bastı.

Zihinlerinin buluşmasının niteliği Carol’ın istediği sohbet değildi, özellikle de bu kadar zeki bireylerden oluşan bir grubun eşliğinde. Konuyu ustaca değiştirerek Leon, Kay ve Simon’a Tony’nin kundakçının geleneksel nedenlerle suç işleyen yarım gün çalışan bir itfaiyeci olduğu teorisini anlattı.

Kay, “Ama amacı ne?” diye sordu. “Bu önemli bir şey, değil mi!”

Leon, “Adam sıradan bir suçluysa bundan kimin yararlandığını öğrenmek gerekir” diye belirtti. “Ortak mülk sahibi ya da sigorta şirketi de olmadığına göre belki çalışan kısıntısına gidildiğinde istemeyen üst düzey bir itfaiye görevlisi olabilir.”

Tony dosya adlarından başını kaldırarak çevresin bakındı. “İyi fikir” dedi. “Ama şeytanca. Ben en basit teoride olacağım. Borç.” Gözlerini tekrar ekrana çevirdi.

“Borç mu?” Carol’ın sesi kuşku doluydu.

“Doğru.” Tony tekrar Carol’a döndü. “Herkese borçlu biri, kredi oranı hızla dibe vuran biri. Evine ipotek konmuş ya da konulmak üzere, aleyhine bir sürü icra davası açılmış, Paul’e ödeme yapmak için Peter’dan borç alıyor.”

“Ama bir gecelik iş için ne alıyor olabilir? Ne kadar zaman harcadığına bağlı olarak elli, bilemedin yüz papel. Bu kadar küçük bir para karşılığında kendi özgürlüğünü, arkadaşlarının hayatlarını tehlikeye atacağını düşünmüyorsun ya?”

Tony omzunu silkti. “Köşeye sıkışmışsan, tefecilerle gırtlak gırtlağa gelmişsen, haftada fazladan yüz kâğıt tek parça almak konusunda büyük farklılık yaratabilir. Bacağının kırılmasını, otomobilinin alınmasını, elektriğinin kesilmesini bankanın seni iflasa sürüklemesini istemezsin. Bir borca yirmi kâğıt, öbürüne elli, birine on, öbürüne beş verirsin. Uğraştığını gösterirsin. Herkes tependen iner. Gerçekten çaba gösterdiğine ikna olurlarsa mahkemeler büyük adımlar atmakta isteksiz davranır. Aklı başında olan herkes bunun son saati ertelemekten başka bir şey olmadığını bilir ama boğazına kadar borca batmışsan doğru düşünemezsin. Bu sıkıntıyı atlattıktan sonra durumunu düzelteceğini hayal edersin. Kimse kendini boğazına kadar borçlu birinden daha iyi kandıramaz. Tefeciye yirmi bin papel borcu varken hâlâ eve temizlikçi ve bahçıvan alan aptallar gördüm, çünkü bunları almamak hayatlarının tamamen kontrolden çıktığının itirafı olacaktı. İflasın eşiğinde olan birini ara Carol.”

Ekrana bakarak, “Bir bakalım...” diye mırıldandı. “KAY-Lİ.001. Sunuş için hazırladığı rapor olacak bu, değil mi?”

“Öyle görünüyor. KAYKİJV.001 de Jacko Vance araştırmaları olabilir.”

“Haydi bakalım.” Tony dosyayı açtı. Shaz’ın sözcükleri tekrarlayarak ölülerle iletişim kuruyormuş gibi tuhaf bir kapılmasına neden oldu. Sanki o olağanüstü gözleriyle Shaz bakışıyla üstüne dikilmişti. “Allah’ım” diye fısıldadı.

“Oyun oynamıyormuş.”

Simon onun omzunun üzerinden ekrana baktı. “Allah kahretsin” dedi. “Seni lanet büyücü.” Shaz’ın mezardan yaptığı brifinge bakarlarken hepsinin hissettiklerinin özetiydi bu.

SALDIRGAN KONTROL LİSTESİ

Jacko Vance

Konu: Kayıp kişiler grubu

Kardeş durumu: Tek çocuk.

Babanın işi sabit İnşaat mühendisi -çoğunlukla uzun dönemli sözleşmelerde evden uzakta. Babanın yokluğu: Yukarıya bakınız.

Tutarsız olarak algılanan ana baba disiplini: Yukarıya bakınız. Ayrıca anne doğum sonrası depresyonu geçirmiş, JV’yi reddetmiş ve daha sonra katı bir disiplinle yetiştirmiş görünüyor.

Ortalamadan yüksek IQ

Öğretmenleri tarafından parlak öğrenci olarak görülmüş ve beklenen akademik başarıyı gösterememiş, sınavlardaki performansı kötü.

Kalifiye meslek, tutarsız çalışma geçmişi

Önce cirit atma şampiyonu, sonra televizyon sunucusu. Mükemmelliyetçi, ve takımın gençlerine karşı öfke patlamaları var, televizyon izleyicilerinin madalyalı popülerliği olmasa küstah tavırlarıyla birkaç sözleşmesi iptal olurdu.

Sosyal açıdan becerikli, iyi bir konuşmacı olabilir ama duygusal bağlantı kuramıyor

Yukarıya bakınız. Yüzeysel düzeyde halkla çok iyi ilişki kuruyor, ne var ki evliliğinin bu kadar basa görülmesinin nedenlerinden biri de bu ilişki dışında iki cinsle de hiçbir yakın ilişki kurmamış olması

Eşiyle birlikte oturuyor

Eşi Micky ile on iki yıldır beraber. Halka mal olmuş bir evlilik. İngiliz televizyon kanallarının altın çifti. Ne var ki iş ya da hayır işleri nedeniyle çoğunlukla evden uzakta.

Cinayet işlerken ruh hali kontrollü: Bilinmiyor: Ama Vance’in baskı altında soğukkanlı davrandığı iş çevrelerinde biliniyor.

Cinayet işlerken alkol ya da uyuşturucu alma: Bilinmiyor. Geçmişinde içki sorunu yok, Vance’in kolunu kaybettiği kazadan sonra ağrı kesici alışkanlığı edindiğine ilişkin bazı ipuçları var.

Hareketli, otomobili: iyi durumda, Vance’in üstü açılabilen gümüş rengi bir Mercedes’i ve bir Land Rover’ı var. Her ikisi de otomatik vitesli ve özürlü haline göre düzenlenmiş.

Medyada suçları takip ediyor: Bunu yapmak için mükemmel bir konumda -medyanın bütün alanlarına doğrudan ulaşabilir. Yakın arkadaş çevresinde birçok gazeteci var.

Kurbanların ortak özellikleri var: Evet -bakınız ilk yedi kurban grubu hakkında Ek A.

Şüphe uyandırmayan davranış tarzı: Milyonlarca insan hayatlarını ya da kızlarını ona emanet edebilir. Dört yıl önce yapılan bir kamuoyu yoklamasında İngiltere’de Kraliçe ve Liverpool Piskoposu’ndan sonra üçüncü en güvenilir insan seçildi.

Ortalama görünüş: Tarafsız yorum yapmak olanaksız. Bakımlı, giydiği pahalı giysiler görüntünün altında yatanı yorumlamayı zorlaştırıyor.

Yakın aile çevresinde akıl hastalığı: Hiçbir şey bilinmiyor, annesi sekiz yıl önce kanserden öldü.

Yakın aile çevresinde alkol ya da uyuşturucu sorunu: Hiçbir şey bilinmiyor.

Sabıka kaydı olan ana-baba: Hiçbir şey bilinmiyor.

Duygusal taciz: Annesi, çirkin ve beceriksiz olduğunu ona sık sık yinelemiş. “Tıpkı baban gibisin” dediği söyleniyor. Annesi babasının yokluğundan dolayı onu suçluyor gibi.

Cinsel yetersizlik -başka bir yetişkinle olgun, duygusal ilişki kuramama: Bunu destekleyecek hiçbir veri yok: Evliliği fazla göz önünde. MM’nin evliliğinden mutsuzluk duyduğu ya da bir âşığının olduğunu gösteren bir şey yok.

??? Gazetelerin dedikodu sütunlarını kontrol et ??? Yerel devriye ekibindekileri kontrol et -herhangi bir işaret???

Soğuk, mesafeli anne, çocukken çok az temas ya da duygusal sıcaklık Her iki kitapta da ima edilmiş.

Benmerkezci dünya görüşü

Bütün bulgular -MM’nin hayranlık dolu ifadesi bile.-bunu destekliyor.

Çocukken dayak: MM onun babasının yolculuktan eve döndüğünü ve notları iyi olmadığı için ona vurduğunu anlattığını söylüyor, bunun dışında bir şey bilinmiyor.

Çocukken cinsel şiddete tanık olma, örneğin evlilik içi tecavüz, fahişelik yapan anne: Hiçbir şey bilinmiyor.

Çocuklukta ya da ergenlik çağının başında boşanan ana baba: Vance on iki yaşındayken ana babası boşandı. MM’nin kitabına göre atletizme olan saplantısı babasının ilgisini çekmek içindi.

Otoerotik ergenlik: Hiçbir şey bilinmiyor.

Tecavüz fantezileri: Hiçbir şey bilinmiyor.

Pornografi saplantısı: Hiçbir şey bilinmiyor.

Röntgencilik eğilimleri: Özel bir şey bilinmiyor, ama Vance’in Ziyaretleri, her şeye burnunu sokan program örneği.

Cinsel/duygusal ilişkilerin anormal olduğunu düşünme ve buna içerleme: Hiçbir şey bilinmiyor.

Saplantılı: Meslektaşlarına ve rakiplerine göre böyle.

Mantık dışı fobiler: Hiçbir şey bilinmiyor.

Kronik yalancı: Geçmişte yaşadığı bazı olayları “uydurduğu”nu gösteren bazı durumlar, iki kitabı karşılaştır.

Gerilimi başlatan şeyler?

Jacko Vance’in ilk kız arkadaşı Jillie Woodrow’du. Daha önce kızlar konusunda başarısız olmuştu ve birlikte olmaya başladıklarında Jacko on altı yaşlarında, kız ise yalnızca on dört yaşındaydı. Spor yapma saplantısı dışında tek ilgisi Jillie idi. Zorlayıcı, tüketici ve kimseninkine benzemeyen bir ilişkileri vardı. Vance’in kızın üzerinde egemenlik kurduğu görülüyor. Kızın ana babasının ve Vance’in annesinin itirazlarına rağmen Jillie on altı yaşına basar basmaz nişanlandılar. Vance o sırada artık babasıyla görüşmüyordu. MM’nin kitabı Vance’in kolunu kaybettiği kazadan sonra Jillie’yi artık onun evlenmek istediği kişi olmadığı için serbest bıraktığını iddia ediyor. TB’nin kitabı ise Jillie’nin bir süredir bu boğucu ilişkiden kurtulmanın bir yolunu aradığını ve kazayı kurtuluş olarak gördüğünü söyleyerek, Jillie’nin protez kollu bir erkekle birlikte yaşayamayacağı bahanesiyle Vance’den ayrıldığını iddia ediyor. MM ve Vance kazadan kısa süre sonra birlikte olmaya başladılar. Evlenmeden hemen önce Jillie, News of the World’e çıkarak Vance’in onu sadomazohist seks yapmaya zorladığını, korktuğunu söyleyerek karşı çıkmasına rağmen onu bağladığını itiraf etti. Vance programı yasaklatamadı ama hukuki sürece para yetiremeyeceğini iddia ederek tazminat davası da açmadı. (Muhtemelen kariyerinin bu aşamasında bu doğruydu.) Ya Jillie ile ilişkisinin böyle gerilimli bir ortamda bitmesi ya da Jillie’nin sonraki itirafları Vance’in dizi cinayetlerinin ilkini işlemesine yetecek güçte gerilim yaratmış olabilir.

Carol, Shaz’ın analizinin sonuna gelince, “Vay” dedi. “İnsan gerçekten de merak ediyor!”

Kay, “Sence Jacko Vance bir dizi cinayetler katili mi?” diye sordu. “Shaz öyle düşünüyordu. Haklı olabilir bence” dedi Tony üzüntüyle.

Simon, “Bu konuda beni rahatsız eden bir şey var” diye belirtti. Tony’nin sorgulayıcı bakışına karşılık devam etti. “Vance bir sosyopatsa, nasıl oluyor da kolunu kaybettiği kazada o çocukları kurtardı ve o kamyon şoförünü kurtarmaya çalıştı Neden onları orada bırakıp gitmedi?”

Tony, “İyi bir nokta” dedi. “Verilerden önce teori oluşturmaktan nefret ettiğimi bilirsiniz ama şimdiye kadar öğrendiklerimizden yola çıkarak Jacko’nun çocukluğunu ilgi ve onay görmek için umutsuzca çırpınarak geçirdiğini söyleyebilirim. Kaza olduğunda otomatik olarak yola indi, bu başkalarının gözünde iyi bir yer kazanmasını sağlayacaktı. Kahramanlık gibi görünen bir şeyin ilgiye yönelik umutsuz bir özlem olduğu sık sık görülür. Bence orada da olan buydu. Hâlâ yanlış kapı çaldığımızı düşünüyorsanız, size bu öğleden sonra Bishop’la yaptığım konuşmayı anlatayım.” Onlara Shaz’ın Vance’la olan randevusunu ve bundan çıkardığı sonuçları anlattı.

Carol, “McCormick ve Wharton’a bu dosyayı gösterecek misin?” diye sordu. “Bana davranış tarzlarından yola çıkarak bunu yapacağımı pek sanmıyorum.”

“Shaz’ın katilini yakalamalarını istiyorsun, değil mi?”

Tony kesin bir sesle, “Shaz’ın katilini yakalamak istiyorum.” dedi. “Bu ikisinin ellerindeki bilgiyi doğru dürüst değerlendirecek hayal gücü olmadığını düşünüyorum yalnızca düşünsene, Carol. Burada bulduğumuzu onlara söylesem olarak bize inanmak istemeyeceklerdir. Shaz’ın dosyalarında tahrifat yaptığımızı düşüneceklerdir. Vance’in sorguya çekilmesini burnumun önünde canlandırabiliyorum.” Kolayca çocukluk Yorkshire aksanını benimsedi. “Pekâlâ, Bay Vance, sizi rahatsız ettiğimiz için özür dileriz ama sanırsak geçen Cumartesi buraya gelen bir arkadaş sizin dizi cinayetler katili olduğunuzu düşünüyordu. Saçma, siz de biliyorsunuz ya ama o gece söz konusu detektif ölmüş, biz de buraya gelip sizinle konuşmayı düşündük. Belki tuhaf birinin onu takip ettiğini görmüş olabilirsiniz rastlantıyla.”

Carol istememesine rağmen kahkahadan kırılarak, “O kadar da kötü olamazlar” diye karşı çıktı.

Leon, “Bana sorarsan iyi niyetli bile davrandı” diye mırıldandı.

Simon, “Gidip Jacko Vance’i sorguya çekmeyecekler” dedi. •Hayranlıkla önünde eğilip onun tarafında olacaklar. Yapacakları tek şey ondan imza almak olacak.”

Tony, “Bizim Jacko da kurnaz bir orospu çocuğu” diye devam etti. “Şimdi Shaz’ın ziyaretini bildiklerini öğrendiği için iyilik meleği. Yani bir parçam hayır diyor, onlara söyleme.”

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra Simon, “Peki sonra ne yapacağız?” diye sordu.

Tony bilgisayar çantasından bir not defteri çıkararak bir şeyler karalamaya başladı. “Bunu yapacaksak, doğru dürüst yapmamız gerek. Bu da benim denetimci ve koordinatör rolüne soyunmam demek. Carol, buralarda yemek ısmarlayabileceğimiz bir yer var mı?”

Carol homurdandı. “Burada mı? Bana bir iyilik yap. Ekmek, peynir, salam, ton balığı ve salata malzemesi var. Bana yardım edin, ekip. Liderimiz düşünürken biz de sandviç yapalım.”

On beş dakika sonra sandviçlerle ve bir kâse cipsle geri geldiler. Tony hazırdı. Bira şişeleri ve tabaklarla odaya yayılarak, Tony’nin açıklamalarını dinlediler.

“Olasılıklar dengesi konusunda hepimizin aynı fikirde olduğumuzu düşünüyorum. Shaz, Leeds’e geldiğinden beri yaptığı iş yüzünden öldürüldü. Bu noktaya kadar kişisel tehdit edici deneyimler yaşadığına ilişkin bir belirti yok, bu yüzden Shaz Bowman’ın genç kızları hedef alan ve kimi henüz bilinmeyen bir dizi cinayetler katilinin varlığını saptadığı varsayımını başlangıç noktası olarak alıyoruz.” Soru sorar gibi kaşlarını kaldırdı ve dört baş sallaması gördü.

“Bu olaylarda dış bağlantı Jacko Vance’la ilgili. Shaz katil olduğunu varsaydı, gerçi hedefimizin ekibindeki biri olabileceğini de dikkâte almak zorundayız. Benim fikrimi sorarsanız, ben Jacko Vance’ten yanayım.”

“Hiç de karmaşık bir ilke yüzünden değil” diye devam etti. “Benim görüşüm, bu cinayetlerin işlendiği sürenin uzunluğundan etkileniyor. Bu kadar uzun bir süre Vance’le birlikte çalışmış biri olup olmadığını bilmiyorum. Varsa bile, ilk bakışta evden kaçmış görünen genç kızları cezbedecek karizmaları olup olmadığından emin değilim. Elimizde Shaz’ın Vance profili var. Kaçınılmaz olarak yüzeysel bir profil. Shaz ancak halihazırdaki kaynakları kullanabildi. Bu da asıl olarak iki kitaptan ibaretti, birini karısının diğerini fasa fiso bir yazarın yazdığı iki kitap. Bu adamın dizi cinayetlerden gerçekten sorumlu olup olmadığını anlamadan önce çok daha derine inmemiz gerekiyor. Bu biz profil uzmanları için alışılmadık bir çalışma. Genel olarak suçtan saldırgan çıkarsamalar yaparız. Bu kez saldırgan adayından varsayımsal cinayetlere gideceğiz. Dürüst olmak gerekirse bu konuda kendime çok güvenmiyorum. Benim için yeni bir alan. Bu yüzden siperden başımızı çıkarmadan önce çok dikkatli olmamız gerek.”

Baş sallamalar. Leon ayağa kalktı ve kimsenin yemeğini dumanla kirletmeden sigara içmek için kapıya gitti. Leon ağır ağır, “Mesajı aldık” dedi. “Kabul ettiğimiz takdirde bizim görevlerimiz?..”

“Vance’in nişanlısı Jillie Woodrow’un izini bulmamız gerek. Jilie ile röportaj yapan kişide kadının geçmişiyle ilgili geniş bir araştırma da vardır: Aile, komşular, okul arkadaşları, öğretmenler, hâlâ görev başında olan ya da yeni emekli olmuş polisler. Simon, bu işi yapar mısın?”

Simon endişeli görünüyordu. “Tam olarak ne yapacağım?”

Tony gözleriyle Carol’a bir işaret çaktı. Carol, “Jacko hakkında bulabileceğin her şeyi bul” dedi. “Derinlemesine bir araştırma yap. Jillie dışındaki insanlar için bir bahanen gerekirse Jacko’ya karşı tehditleri soruşturduğumuzu ve nedenlerin geçmişinde yatabileceğimizi düşündüğümüzü söyle. İnsanlar melodramdan hoşlanır. Jillie’de bu işe yaramayacaktır. Bir fahişenin Jacko’ya yönelik iddialarını soruşturduğumuzu söylemek, belki bunların kötü niyetli yalanlar olduğu imasında bulunmak işe yarayabilir.”

“Tamam PNC’ye ulaşamayacağımı düşünürsek onu nasıl bulacağım hakkında bir fikri olan var mı?”

Tony, “Ben bunu hemen hallederim” dedi. “Leon, Jacko’nun kolunu kaybettiği kaza sırasında hayatında neler olup bittiğini araştırmanı istiyorum. Bunu ve televizyon kariyerinin başladığı dönemi. Eski antrenörünü bulmaya çalış, spor yayıncılığına başladığı sırada çalıştığı insanları bul. Milli takımdaki atletleri, bu tür şeyler. Tamam mı?”

Leon ilk kez soğuk ve ciddi bir tavırla, “Gör bakalım” dedi. “Bunu benden istediğine pişman olmayacaksın, adamım.”

“Kay, senin işin Shaz’ın grup içinde belirlediği kızların ailelerine gidip onlarla tekrar konuşmak. Her zamanki kayıp işler, artı Jacko Vance hakkında bulabileceğin her şey.”

Carol araya girdi. “Bölge polisleri dosyaları sana vermekten büyük mutluluk duyacaklar. Başka birinin bu çözülmesi imkansız olayların sorumluluğunu almaya hazır olmasından öyle memnun olacaklar ki herhalde sana kodesin anahtarını bile verebilirler.”

Tony, “DCI Jordan bütün bunları sizin için önceden ayarlayacak” diye devam etti. “Size yardım edecek, öbür kattaki üst düzey memurlarla o konuşacak ve soruşturmalarınıza başlamanız için size bilgi sağlayacak. Jillie Woodrow’un nerede olduğu, Vance’in antrenörüne ne olduğu, hangi kurbanın ailesinin Scunthorpe’ye taşındığı gibi şeyler.”

Carol uzun bir an ona ağzı açık bakakaldı. Leon, Simon ve Kay kavganın eşiğine gelmiş yetişkinleri seyreden çocukların keyfiyle onlara baktılar. Carol sonunda, “İyi” dedi, sesi doluydu. “İşimde yapacak o kadar az şey var ki, bir de bunu kabullenmek büyük zevk olacak. Peki, Tony, ekibin geri kalanı bütün zor işleri yaparken bu arada sen ne yapacaksın?”

Tony bir sandviç almak için uzandı, içindekileri inceledi, sonra kurnazlıktan tamamen uzak görünen bir gülümsemeyle başını kaldırdı. “Ben de ağacı sallayacağım” dedi.

***

Detektif Colin Wharton’ın kanalların gece haberleriyle kapanma saati arasındaki boşluğu doldurmak için oynattığı sıkıcı hırsız-polis dizilerinden fırlamış gibi durduğunu düşündü. Bir zamanlar yakışıklıydı belki ama aşırı içki ve kötü beslenme yüz hatlarını bozmuş, mavi gözlerinin altına koyu renk halkalar eklemişti. Micky onun kötü gitmeye başlamış ikinci evliliğini yaptığını hayal etti. İlk evliliğinden olan çocukları sorunlu gençlerdi herhalde ve Wharton içorganlarından birinde belli belirsiz ama endişe verici bir ağrı hissediyor olmalıydı. Micky bacak bacak üstüne atarak binlerce stüdyo konuğunu rahatlatan gülümsemesiyle baktı. Adamın buna bayılacağını çok iyi biliyordu. O ve imzasını istedi isteyecek gibi duran Başkomiser Kafadarı.

Saatine baktı. “Jacko her an gelebilir. Trafik herhalde, Betsy de geç kaldı. Özel yardımcım.”

Wharton, “Bunu söylemiştiniz” dedi. “Sizin için sakıncası yoksa başlayabiliriz. Geldikleri zaman da Bayan Thorne ve bay Vance ile konuşuruz.” Kucağında sıkıcı tuttuğu dosyaya bakarak, “dün DC Bowman ile konuştuğunuzu söylediler. Bu nasıl oldu?”

“İki telefon hattımız var: Biri benim, öbürü Jacko’nundur. Rehberde bulunmazlar, özel numaralardır. Bu numaraları çok az kişi biliyor. Dışarıya çıktığımda telefonu cep telefonuma yönlendiririm, DC Bowman da bu numarayı aradı. Cuma sabahı altı buçuk suları olmalı -o sırada araştırmacılarımdan biriyle birlikteydim, o bunu teyid edebilir.” Sinirlilik işareti olduğu, belli bir biçimde konuştuğunu fark eden Micky bir an sustu.

Wharton, “Ama araştırmacınız değildi” diyerek onu konuşmaya teşvik etti. “Hayır. Tanımadığım bir sesti. Metropolitan Polisi’nden detektif Sharon Bowman olduğunu ve Jacko’dan randevu almak istediğini söyledi. Kocamdan.” Wharton teşvik edercesine başını salladı. “Peki siz ne dediniz?”

“Yanlış numarayı çevirdiğini söyledim, Bowman da özür dileyerek kocamın özel numarası diye bu numaranın verildiğini söyledi. Jacko’nun orada olup olmadığını sordu, olmadığını söyleyince de mesaj bırakmak istediğini söyledi. Normal olarak Jacko’nun sekreterliğini yapmam ama polis olduğu için ve konunun ne olduğunu bilmediğim için mesajı almamın en iyisi olacağını düşündüm.” Otoriteyle karşılaşınca tereddütlü davranan bir kadın havasıyla gülümsedi. Berbat bir performanstı ama Wharton farkına varmış gibi durmuyordu.

“Sağduyulu bir yaklaşım, Bayan Morgan” dedi. “Mesaj neydi?”

“Yalnızca bir formalite olduğunu ama üzerinde çalıştığı bir konuyla ilgili olarak Jacko’yla konuşmak istediğini söyledi. Diğer işleri nedeniyle Cumartesi günü olması gerekiyordu ama kocamın programına rahatlıkla uyabilirdi. Yeri ve zamanı kocam bildirecekti. Ve onu aramamız için bir numara bıraktı.”

Wharton standart bir soru olarak, “O numara hala duruyor mu?” diye sordu.

Micky bir not defteri alarak Wharton’a uzattı. “Görüyorsunuz ya, her gün için yeni bir sayfaya geçiyoruz. Her şey var burada: Telefon mesajları, program fikirleri, evle ilgili şeyler.” Sayfanın üstüne yakın bir yerdeki satırları gösterdi.

Wharton, “Det. Sharon Bowman. Jacko. i/v ??? Cumartesi ??? Pazartesi ??? zamanı ve yeri sen belirle. 307 4676 Çavuş Divine.” Bu, Chris Devine’ın onlara verdiği ifadeye uyuyordu ama Wharton iki kez kontrol etmek istedi. “Bu numara, Londra mı?”

Micky başını salladı. “Evet. 0171. Bizimkiyle aynı kod bu yüzden yazmaya zahmet etmedim. Öyle olması gerek, değil mi? Bayan Bowman, Met’te çalışıyordu.”

Wharton ciddi bir sesle, “Leeds’deki bir birime nakledilmişti” dedi. “Bu yüzden burada oturuyordu, Bayan Morgan.”

Micky dalgınca, “Ha, evet, elbette” dedi. “Biliyor musunuz, nedense bunu düşünmemiştim. Ne tuhaf.”

Wharton, “Gerçekten de” dedi. “Demek kocanıza mesajı ilettiniz, hepsi bu mu?” dedi.

“Mesajı Jacko’nun sesli mesajına bıraktım. Jacko daha sonra Bayan Bowman’a Cumartesi günü için evde randevu verdiğini söyledi. Benim için uygun olacağını biliyordu, çünkü Betsy ile ben Le Shuttle’a gidiyorduk. Bedava. İşin avantajları.” Tekrar gülümsedi. Wharton hayatındaki kadınların neden bu kadar hoş görünmeyi beceremediğini acı acı merak etti. Bir soru daha soramadan holün parke döşemesinde ayak sesleri duydu.

Arkasındaki kapı açıldığında Wharton dönmek üzereydi. Jacko Vance ile ilgili ilk izlenimi, terzi elinden çok pahalı bir elbisenin içine hapsedilmiş muazzam bir enerji. İnsana karşı konulmaz bir seyretme isteği veriyordu, odada yürür ve sol elini hoşgeldin demek için uzatmak gibi sıradan bir iş yaparken bile insan gözlerini ondan ayıramıyordu. Vance yumuşak bir sesle, “Detektif Wharton, olmalısınız” dedi. Polisin ayağa kalkarken kızardığını, yanlış elini uzattıktan sonra kağıtları öteki eline kaydırıp uzatılan eli beceriksizce sıktığını fark etmemiş gibi yaptı. Micky’nin kendisininki kadar sahte olduğunu fark ettiği bir alçakgönüllülükle, “Ben Jacko Vance” dedi.

“Korkunç bir olay.” Başını çevirerek detektifin yanındaki memura dostça bir baş hareketiyle selam verdi ve kanepede karısının yanına oturdu. Micky’nin baldırına hafifçe vurdu. “Her şey yolunda mı, Micky” Sesinde ölümcül hastalara kullandığı kaygı tonu vardı “DC Bowman’ın telefonunu anlatıyordum” dedi Micky.

“Tamam. Geç kaldığım için özür dilerim. West End’de trafiğe sıkışıp kaldım” dedi, dudakları kendini azarlar gibi tanıdık bir gülümsemeyle yukarıya kıvrıldı. “Peki, size ne anlatabilirim, memur bey?”

“Bayan Morgan size DC Bowman’dan bir mesaj geçti, doğru mu?”

Vance kendinden emin bir sesle, “Kesinlikle doğru” dedi. “Bıraktığı numarayı aradım ve adını tamamen unuttuğum bir detektif çavuşla konuştum. DC Bowman Cumartesi sabahı dokuz buçuk ile on iki arasında bir saatte eve gelirse onu görebileceğimi söyledim.”

Wharton, “Sizin gibi meşgul bir insan için büyük cömertlik” dedi.

Vance kaşlarını kaldırdı. “Ben elimden geldiğince yetkililere yardım etmeye çalışırım. Bana hiç rahatsızlık vermedi. Gün için tek planım bazı kişisel işleri hallettikten sonra gece erken yatmak için vaktinde Northumberland’daki kulübeme yönelikti. Çünkü Pazar günü Sunderland’de bir hayır maratona başlayacaktım.” Arkasına teklifsizce yaslandı, söylediklerine dikkat edilmesini, inanılmasını ve masumluğu lehine dosyalanmasını bekliyordu.

Wharton, “DC Bowman saat kaçta geldi?” diye sordu.

Vance kafası karışmış gibi yüzünü buruşturarak Micky’e döndü. “Ne zamandı. Siz tam çıkıyordunuz, değil mi?”

Micky, “Doğru” diye onu doğruladı. “Dokuz buçuk olmalı. Betsy muhtemelen daha kesin bir saat söyleyebilir, içimizde zaman duygusu olan tek kişi o.” Alayla gülümsedi, bu polisin canlı yayınlarda sunuculuk yapan iki tanınmış televizyoncunun içgüdüsel olarak yarım dakikayı bile ölçemeyeceğini kabullenmeye bu kadar hazır olmasına şaşırmıştı. “Kapı ağzında karşılaştık sayılır. Jacko üst katta telefondaydı, bu yüzden Bayan Bowman’ı buraya aldım ve çıktık.”

Jacko hiç ara vermeden devam etti. “Onu birkaç dakikadan fazla bekletmedim. DC Bowman hafta sonu olduğu için özür diledi ama ben ona bu işte aslında haftasonumuz olmadığını anlattım. Olanak bulduğumuzda kendimize zaman ayırıyoruz, değil mi, sevgilim?” Taparcasına Micky’ye baktı ve kolunu kadının omuzlarına doladı.

Micky, “Yeterince sık değil” diyerek içini çekti.

Wharton boğazını temizleyerek, “DC Bowman’ın sizinle ne konuşmak istediğini söyleyebilir misiniz?” diye sordu.

Micky içindeki haber muhabirinin harekete geçtiğini hissederek, “Yani bilmiyor musunuz?” diye sordu. “Bir polis memuru Jacko kadar göz önünde birini sorguya çekmek için Yorkshire’dan Londra’ya kadar geliyor ve siz bunun nedenini bilmiyorsunuz.” Şaşırmış görünüyordu, öne eğilmiş kollara baldırlarına dayamıştı, elleri iki yana açıktı.

Wharton koltukta kıpırdayarak iki yüksek pencere arasındaki duvarın bir noktasına gözünü dikti. “DC Bowman yeni bir birime atanmıştı. Tam olarak söylersek, aktif görevde değildi. Ne üzerinde çalıştığını bildiğimizi sanıyoruz ama henüz bunun bağımsız bir teyidini bulamadık. Bay Vance Cumartesi sabahı aralarında geçen konuşmayı bize anlatırsa bize çok yardımcı olmuş olur.” Burnundan derin bir nefes verdi ve hem utanma hem yalvarma içeren bir bakışla baktı.

Vance hemen, “Önemli değil” dedi. “DC Bowman sorularıyla özel hayatıma girdiği için özür diledi ama kayıp kızlarla ilgili bir olayda çalıştığını söyledi. Hepsinin aynı kişi tarafından kandırılarak kaçırıldığını sanıyordu. Bu kızlardan bazıları kaybolmadan kısa süre önce benim toplantılarımdan birine bulunmuşlardı ve DC Bowman bir kaçığın hayranlarımı hedef alıp almadığını merak ediyordu. Bana kızların fotoğrafını göstermek istediğini söyledi, belki onları belirli bir kişiyle konuşurken görmüşümdür diye.”

Wharton, “Maiyetinizden biri mi demek istiyorsunuz?” diye sordu. Doğru sözcüğü bildiği için gurur doluydu.

Vance gür bir kahkaha attı. “Sizi hayal kırıklığına uğratalım için üzgünüm, Detektif ama aslında bir maiyetim yok. Programı yaparken benimle çok yakın çalışan bir ekibim var. Bazen HA’lar -halka açık programlar yani- yaptığım zaman da yapımcım ya da araştırmacım yanımda gelir ve destek verir. Ama bunun dışında her şeyi kendi cebimden karşılarım. Yaptığım işin büyük kısmı hayır kurumları için nakit para kazanmayı da içerdiği için gerekli olandan fazlasını harcamak çılgınlık gibi geliyor. Yani, DC Bowman’a da anlattığım gibi sadık adamlarım falan yok. Ama çok sıkı bir hayran kitlesi var. Sanırım birkaç düzine hayranım yaptığım hemen her etkinliğe düzenli olarak geliyor. Tuhaf insanlar ama onları her zaman zararsız olarak görmüşümdür.”

Micky bir gerçeği dile getirir havayla, “Bu ünlü olmanın yan etkisi” dedi. “Sizinle her yere giden tuhaf insanlar olmasa, hiç olurdunuz. Anorak giymiş erkekler, polyester pantolon ve akrilik buluzlar giymiş kadınlar. Benden duymuş olmayın, ortalama bir genç kızın birlikte kaçacağı tipler değil.”

Vance, “Ben de DC Bowman’a aynen bunları anlattım” devam etti. Ne kadar doğal ve rahatız, diye düşündü. Belki televizyonda program yapmanın zamanı gelmişti. Yapımcısıyla bu konuşmayı kafasının bir yerine yazdı. “DC Bowman bana söz ettiği kızların fotoğrafını gösterdi ama hiçbiri tanıdık gelmedi.” Omuz silkmesi muhteşemdi. “Hiç şaşırtıcı değil. Günde kesinlikte üç yüzden fazla imza dağıtırım. Şey, imza değil dedi daha çok bir çiziktirme.” Protez koluna üzüntüyle bakarak, “Çünkü yazı yazmak doğru dürüst yapamadığım birçok şeyden biri artık.”

Bir anlık bir sessizlik oldu. Wharton’a göre Anma Günü kadar uzun sürdü.

Anlamlı bir soru bulmak için uğraştı, “Bowman ne yanıt verdi, efendim? Kızları tanımamanıza demek istiyorum.”

Vance, “Hayal kırıklığına uğramış görünüyordu”

“Ama fotoğrafların uzun zaman önce çekilmiş olduğunu fark etti. Daha fazla yardımcı olamadığım için üzüntü duyduğumu söyleyince buradan ayrıldı. Ne kadardı... ha, on buçuk sıraları mı?”

“Yani burada bir saat kadar mı kaldı? Bu birkaç soru içi hayli uzun bir süreye benziyor.” Wharton’ın sesi kuşkuludan çok dikkatliydi.

“Öyle, değil mi?” diyerek Vance kabul etti. “Ama onu birkaç dakika bekletmiştim, sonra ikimize kahve yaptım ve biraz sohbet ettik. İnsanlar Vance’in Ziyaretleri’nin perde arkası dedikodularını hep merak eder. Sonra bütün o fotoğrafları teker teker incelemem gerekti. Epeyce oyalandım. Kayıp kızlar hafife alınmayacak kadar ciddi bir konu. Yani demek istiyorum ki, bu kadar zaman içinde -DC Bowman’a göre bazı durumlarda yıllar önce- aileleriyle temas kurmadıkları düşünülürse öldürülmüş olma olasılıkları yüksek. Dikkate değerdi.”

Wharton sormamış olmayı isteyerek, “Elbette, efendim” dedi. “Günün geri kalanındaki planlarından söz ettiğini sanmıyorum.”

Vance başını iki yana salladı. “Üzgünüm, Detektif. Başka bir randevusu olduğu izlenimini edindim ama nerede ya da kiminle olacağını söylemedi.”

“Size bu izlenimi veren nedir, efendim?” Wharton rutin işlerin ötesine geçtiğini hissederek başını kaldırdı.

Vance düşünüyormuş gibi bir an kaşlarını çattı. “Fotoğrafları incelemem bittikten sonra yeni kahve yapmayı önerdim. DC Bowman saatine baktı ve şaşırmış göründü. Sanki saatin ne kadar geç olduğunu anlamamış gibi. Gitmesi gerektiğini ve kadar uzun süredir konuştuğumuzu fark etmediğini söyledi. Ve iki dakika içinde de kapıdan çıktı.”

Wharton not defterini kapadı. “Ben de öyle olduğunu düşünmüştüm, efendim. Benimle konuşmak için zaman ayırdınız, gerçekten çok teşekkür ederim. Başka bir şey olursa, ki bundan kuşkuluyum, sizi ararız.” Ayağa kalkarken genç polise bir baş hareketiyle “haydi gidelim” işareti çaktı.

Micky, “Betsy ile konuşmanız gerekmiyor mu?” diye sordu. “Fazla geç kalmaz.” Wharton, “Gerekli olacağını sanmıyorum” dedi. “Doğrucu söylemek gerekirse DC Bowman’ın ziyaretinin ölümüyle bir ilgisi olmadığını hemen hemen kesin olarak söyleyebilirim. yalnızca boşlukları doldurmak zorundaydık.”

Vance kapıya giderek çıkmaları için açtı. “Yorkshire’da sizi bu kadar iş beklerken buraya kadar gelmek zorunda kalmanız çok kötü” dedi. Sempatik gülümsemesi sesindeki acımaya daha bir ağırlık katıyordu.

Micky “güle güle” dedi ve Vance’in polisleri geçirmesini pencereden seyretti. Kocasının ne sakladığından emin değildi. Ama söylediklerinin gerçeğin, yalnızca gerçeğin ancak bir kısmı olduğunu bilecek kadar onu iyi tanıyordu.

Jacko odaya geri dönünce Micky’yi şömineye yaslanmış buldu. “Bana onlara söylemediğini söyleyecek misin?” diye sordu. Gözlerinde delip geçici kavrayış vardı.

Vance sırıttı. “Sen bir cadısın, Micky. Evet, onlara söylemediğimi sana söyleyeceğim. Bowman’ın bana gösterdiği fotoğraflardaki kızlardan birini tanıdım.”

Micky’nin gözleri büyüdü. “Tanıdın mı? Nasıl? Nereden?”

Jacko ayıplar gibi, “Paniklemeye hiç gerek yok. Tamamen masum bir şey. Kız kaybolduğunda ana babası benimle temas kurdu. Kızın benim en büyük hayranım olduğunu söylediler falan filan, tek bir programı kaçırmazmış falan filan onlarla temas kurması için bir duyuru yapmamı istiyorlardı.”

“Peki yaptın mı?”

“Elbette hayır. Programın formatına hiç uymuyordu. Bürodan biri onlara özür dileyen bir mektup gönderdi ve gazetelerden birine ‘Jacko kayıp kızın evine telefon etmesi rica ediyor’ diyen bir haber yayınlamasını sağladık.”

“Peki bunu Wharton’a neden söylemedin? Basına da açıklama yaptıysan bir yerlerde kupürü olacaktır! Bunu bulabilirler o zaman da başın derde girer.”

“Nasıl? Bowman’ın ne yaptığını bile bilmiyorlar, budala kadının dosyalarına girmedikleri anlamına geliyor, değil mi? Bak Mick, kayıp kızla hiç tanışmadım. Onunla hiç konuşmadım Ama DC Komplo’ya onu hatırladığımı söyleseydim... Mick, polisin bu kentteki en çok bilgi sızdıran kurum olduğunu bilirsin. Bunu söylediğim anda bir de bakacaktın ki sekiz sütün manşet ‘Jacko Cinayet Soruşturmasında’ başlığı atılmış. Hayır, teşekkürler. Bu olmadan da yapabilirim. Bowman’ın kaçaklarından bir tekiyle bağlantımı kuramazlar. İnkâr kralı, hatırladın mı?”

Micky başını salladı, elinde olmadan onun cüretine hayran olmuştu. “Hakkını vermeliyim, Jacko. İzleyicileri avucunun içine almada, ben bile eline su dökemem.”

Jacko onun yanına gelerek yanağını öptü. “Asla bir yalancıya yalan söyleme.”

***

Carol ertesi sabah bürosuna girdiğinde ekibinin ondan önce gelmekle kendisini yanılttığını gördü. Tommy Taylor masanın karşısındaki iskemleye uzanmış, bacaklarını erkekliğini vurgulamak istermiş gibi iki yana açmıştı. Lee pencereyi açmış, sigarasını trafik egzozuna karşı üflüyordu. Di her zamanki gibi yaslanmış, kollarını üstüne hiç oturmayan giysisinin üzerinde kavuşturmuştu.

Carol ona Ocak ayı ucuzluğundan, üstündeki pahalı ve zevksiz giysiler yerine hem üstüne olacak ama onu güzel gösterecek giysiler alma isteği duydu. Dosdoğru masasının arkasına geçerek otururken evrak çantasını açtı. “Tamam” dedi. “Bizim dizi kundakçı.”

“Fındıklı mısır gevreği” dedi.

Carol. “Aslında değil” cevabını verdi. “Öyle görünüyor ki ateş böceği senin benim kadar aklı başında. Peki, hiç değilse benim kadar, çünkü siz üçünüz adına konuşamam. Yargılarına güvendiğim bir psikologa göre karşımızda bir psikopat yok. Yani yangınları çıkaran kişinin basit bir nedeni var. Bu da Jim Pendlebury’in yarım gün çalışan itfaiyecilerini işaret ediyor.” Üç polis, Carol birden İsveççe konuşmaya başlamış gibi bakakaldı.

“Ne?” Konuşmayı ilk başaran Lee oldu. Carol itfaiye şefinin vermiş olduğu listenin fotokopilerini dağıttı. “Bu adamlar hakkında derin bir araştırma istiyorum. Özelikle mali ayrıntılara dikkat edin. İlgilendiğimizi anlamalarını istemiyorum.”

Tommy Taylor sonunda konuşmayı başardı, “itfaiyecileri mi suçluyorsunuz?”

Carol yumuşak bir sesle, “Bugünlerde onlara yangınla savaşanlar dememiz gerektiğini düşündüğünüzü biliyorum. Hem kimseyi suçlamıyorum, Çavuş. Yeterli bilgi toplamaya çalışıyorum ki bir karara varabilelim.”

Di Earnshaw dikkatle, “İtfaiyeciler yangınlarda ölüyorlar. Yaralanıyorlar, duman altında kalıyorlar. Bir itfaiyeci neden yangın çıkarsın? Gerçekten hasta olması gerekir ve biraz önce herifin öyle olmadığını söylediniz. Kesin bir çelişki yok mu?”

Carol kararlı bir tavırla, “Hasta değil” dedi. “Çaresiz belki ama zihinsel bir hastalığı yok. Nasıl kurtulacağından başka bir şeyi düşünemeyecek kadar borca batmış biri var. Arkadaşlarını tehlikeye atmak istediğinden değil, ya da hesaba onları katmıyor.”

Taylor kuşkuyla başını iki yana salladı. “İtfaiyeye kesinlikle hakaret bu” diye karşı çıktı.

“Polisin yozlaştığı iddialarının dışarıdan soruşturulmasından daha fazla değil. Hepimiz bunun olduğunu biliyoruz” Carol’ın sesi kuruydu. Kâğıtları toplayıp tekrar evrak çantasına koyduktan sonra başını kaldırdı. “Siz hâlâ burada mısınız?”

Lee sigarasını gösterişli bir hareketle aşağıya attı ve ayaklarını sürüyerek kapıya gitti. “İş üstündeyim” dedi.

Taylor ayağa kalktı ve penisini dikkatle düzeltti. Lee arkasından çıkarken, “Ben de” dedi ve Di Earnshaw’a arkasından gelmesini işaret etti.

Carol onların sırtlarına, “Yavaş, yavaş” dedi. İnsanların sırtı konuşabilseydi Di Earnshaw’inki akıcı bir biçimde konuşurdu. “Siktir git.” Kapı arkalarından kapandı. Carol arkasına yaslanarak ense kökündeki sert düğümlere bir eliyle masaj yaptı. Uzun bir gün olacaktı.

Tony düşünmeden telefona uzatarak, “Tony Hill, bir dakika bekler misiniz” diye mırıldandı ve bilgisayarına yazdığı cümleyi tamamladı. Elindeki almaca nasıl oraya geldiğinden emin değilmiş gibi baktı. “Evet, özür dilerim, ben Tony Hill.”

“Ben DI Wharton.” Sesi ifadesizdi. Tony, “Neden?” diye sordu.

“Ne?” Wharton afallamıştı.

“Neden aradığını sordum. Bunun neresi tuhaf?”

“Ha, tamam. Şey, kibarlıktan arıyorum.” Wharton bunu sözleriyle çelişen bir kabalıkla söylemişti.

“Bu alışılmadık bir şey.”

“Kurnazlığa hiç gerek yok. Amirim sizi yeni bir ziyarete getirtmekte hiç zorluk çekmez.”

“Bunu avukatımla halletmesi gerek. Tek serbest atışı yap, peki bu nezaketin nedeni ne?”

“Televizyon sunucusu Micky Morgan’dan bir telefon aldık, belki biliyorsunuzdur Bayan Jacko Vance’tir. Bowman’ın Cumartesi sabahı kocasıyla görüşmek üzere Londra’daki evlerine gittiğini söylemek için kendiliğinden aradı. Bu yüzden biz oraya gittik ve bizzat Bay Vance’le görüştük. Adam temiz. ululan küçük grubunuzun önünde kendini aptal yerine koyulabilir ama adamın karşısında da aynı şeyi yapacak kadar aptal değildi. Yalnızca etkinliklerinde bu kayıp kızların peşinde birini görüp görmediğini sormak istediği ortaya çıktı. Adam görmemişti. Haftada kaç kişiyle karşı karşıya geldiğini düşünürsek hiç de şaşırtıcı değil bu. Görüyorsunuz ya, Dr. Hill, adam temiz. Onlar bize geldiler, biz onlara gitmedik.”

“Hepsi bu mu? Jacko Vance size Shaz Bowman’a kapı ağzında güle güle dediğini söyledi ve bu da sizin için yeterli oldu, öyle mi?”

Wharton sert bir sesle, “Başka türlüsünü düşünmek için bir neden yok” dedi. “Onu canlı gören son insan mı? Genellikle bir incelemeyi hak etmezler mi?”

“Kurbanla bir bağlantısı olmadığı, asla sarsılmayan dürüstlükle nam saldığı ve suç işlenmeden on iki saat önce birbirlerine güle güle dedikleri zaman değil” dedi Wharton, sesi buz gibiydi. “Özellikle de tescilli bir özürlü, eğitimli ve sağlam bir polisin rahatlıkla alt edebileceği tek kollu bir adamsa.”

“Bir soru sorabilir miyim?”

“Sorabilirsin.”

“Bu konuşmanın bir tanığı var mıydı, yoksa Vance, Bowman’la yalnız mı görüştü?”

“Eşi Bowman’ı eve aldıktan hemen sonra çıktı. Bowman Vance’la yalnız konuştu. Ama bu adam yalan söylüyor ani gelmez, biliyorsun. Uzun zamandır bu işin içindeyim. Ne zaman yalan söylendiğini anlarım. Kabul et, doktor, hiç de iyi bir atış değil. Hedef saptırmaya çalıştığınız için sizi suçlayamam ama biz Bowman’ın tanıdığı insanlar üzerinde duralım.”

“Haber verdiğiniz için teşekkür ederim.” Tony başka şey söyleme konusunda kendine güvenemeden telefonu kapattı. İnsan hayvanın körlüğü onu şaşırtmaktan vazgeçmiyordu bir türlü. Wharton aptal bir adam değildi, polislikte geçirdiği onca yıla karşın Jacko Vance gibi insanların şiddet suçluları olamayacağına inanmaya koşullanmıştı yalnızca.

Wharton’ın araması bir açıdan beklediği bir şeydi. Polis Shaz Bowman’ın intikamını alıp onun tarafını tutamazdı. Artık her şey ona kalmıştı ve bunda insanın içine işleyen bir doyum vardı. Kaldı ki Wharton’ın sorusuna verdiği cevap Tony’nin gözlerinde Vance’in baş zanlı olduğunu doğrulamışı Vance olmak zorundaydı. Tony psikotik bir hayranı çoktan bir tarafa bırakmıştı, artık Vance’in ekibindekileri de bir tarafa bırakabilirdi. Bu buluşmaya kimse tanık olmamışsa kimse evden çıktıktan sonra Shaz’ın peşine takılamazdı.

Almacı tekrar kaldıran Tony, Bilinmeyen Numaralardan daha önce almış olduğu numarayı çevirdi. Bu ânı bekliyordu Santral çıkınca, “Beni Morgan’la Öğle Vakti yapım odasına bağlar mısınız?” dedi. Beklerken arkasına yaslandı, dudaklarında acı bir gülüş belirmişti.

John Brandon kahve fincanının kulpuyla oynadı. “Bundan hoşlanmadım, Carol” diye itiraf etti. Carol yanıt vermek için ağzını açtı ama Brandon onu susturmak için parmağını salladı. “Ah, bu fikirden en az benim kadar hoşlanmadığını görüyorum. Gene de büyük bir adım bu, itfaiyeyi hedef alarak, korkunç bir hata yapmadığımızı umarım.”

“Tony Hill daha önce de haklı çıkmıştı” diye hatırlattı, “analizine baktığımızda başka her şeyden daha anlamlı bu”

Brandon başını umutsuzca iki yana salladı, sanki dünyanın yükü omuzlarındaydı. “Biliyorum. Ama çok rahatsız edici düşünce. Bu kadar az şey karşılığında bu kadar çok insanın hayatını tehlikeye sokmak. Polisler rüşvet aldığı zaman hiç değilse ölüm olmaz.” Kahvesini yudumladı. Koku masadan Carol’a kadar geldi, ağzı sulandı. Normal olarak Brandon ona da ikram ederdi, ikram etmemesi Carol’ın raporundan duyduğu şaşkınlığı gösteriyordu. “Peki, tamam” dedi. “Ekibinin yaptıkları konusunda beni haberdar et. Bir gözaltı olursa önceden haber verilmeyi tercih ederim.”

“Tabii ki efendim. Bir şey daha var, efendim.”

“İyi haber mi kötü haber mi?”

“Kötü olduğunu sanıyorum. Diğer konu hakkında ne düşündüğünüze bağlı, efendim.” Carol’ın gülümsemesinde hiç neşe yoktu.

Başkomiser içini çekerek halice bakmak için büro kokulunu çevirdi. Her zamanki gibi en iyi manzara amirin, diye düşündü Carol. Brandon, “O halde duyalım bakalım” dedi.

“Tony Hill’le ilgili. Ekibindeki cinayeti biliyor musunuz?”

Brandon, “Korkunç bir iş” dedi. “Bu işte başına gelebilecek en kötü şey bir memurunu kaybetmektir. Ama böyle kaybetmek... herkesin en büyük kâbusudur.”

“Özellikle de Tony Hill gibi anıların varsa.”

“Haksız sayılmazsın.” Brandon kurnaz bir bakışla baktı. “Ona olan ortak sevgimizin dışında bunun bizimle ne ilgisi ne?”

“Resmi olarak hiçbir ilgisi yok.”

“Ama gayrı resmi olarak?”

“Tony, Batı Yorkshire Teşkilatı’yla bazı sorunlar yaşıyor. Ona ve öğrencilerine etkili bir kaynak yerine zanlı muamelesi yapıyorlar. Tony keyfi nedenlerle engellendiğini düşünüyor, sırf soruşturmayı yürüten polisler at gözlüğü takıyor diye Bowman’ın katilini elinden kaçırmamaya kararlı.”

Brandon’ın yüzüne ister istemez bir gülümseme belirdi. “Bunlar onun sözleri.”

Carol’ın gülümsemesi işbirlikçi değildi. “Sözcüğü sözcüğüne ne değil, efendim. Aynı anda not almadım.”

Brandon, “Neden harekete geçmek istediğini anlıyorum” dedi dikkatle. “Soruşturma yürüten her polis aynı tepkiyi verirdi. Ama polislik hizmetinde kişisel bir ilgileri varsa memurları soruşturmadan alma gibi bir kuralımız var. Bu da çok mantıki çünkü kendi yaşamını etkileyen suçlar memurun yargı gücünü etkiler. Bu işi Batı Yorkshire’a bırakmanın en iyisi olmayacağından emin misin?”

Carol kesin bir ses tonuyla, “Bir psikopatın sokaklarda dolaşmasına izin veriyorlarsa hayır” dedi. “Tony’nin böyle düşünmesinde hiçbir yanlışlık göremiyorum.”

“Gene de bana bunun bizimle ne ilgisi olduğunu anlatmadın.”

“Tony’nin yardıma ihtiyacı var. Ekibindeki bazı öğrencilerle birlikte çalışıyor ama ekip askıya alındığı için resmi kanallara ulaşma olanakları yok. Ayrıca ona görüş verebilecek deneyimli bir polise de ihtiyacı var. Batı Yorkshire’dan bunları bulamaz. Yapmak istedikleri tek şey adamı ya da ekibinden birini parmaklıkların arkasına tıkmak için bir neden bulmak.”

Brandon, “Zaten baştan beri o ekibi aralarında istemediler” dedi. “Onları alevlerin arasına atmak için bunu bir bahane olarak görmeleri hiç de şaşırtıcı değil. Ne var ki bu onların görevi ve yardım için bize başvurmadılar.”

“Hayır ama Tony başvurdu. Ve ona borçlu olduğunu hissediyorum, efendim. Ekibine ad ve adresler gibi bilgiler bulmak için biraz araştırma yapacağım yalnızca. Onlara yapabileceğim bütün yardımı yapmak istiyorum. Bunu sizin onayınızla olmasını tercih ederim.”

“Yardım derken?..”

“Batı Yorkshire’dan ayrılmayacağım. Tony’nin ilgilendiği açı onların soruşturmalarından kilometrelerce ötede. Benim kim olduğumu bilmeyecekler. Sizi bir yetki savaşının içine sokmayacağım.”

Brandon kahvesinden son yudumu aldı ve fincanı uzağa itti. “Sokmasan iyi olur doğrusu. Carol, yapman gerekeni yap. Ama gayri resmi yapıyorsun. Aramızda böyle bir konuşma geçmedi ve her şey açığa çıkarsa seni daha önce hiç görmedim.”

Carol sırıtarak ayağa kalktı. “Teşekkür ederim, efendim.”

Brandon, “Başını derde sokma, detektif” dedi homurdanarak, eliyle ona çıkmasını işaret etti. Carol kapıyı açarken ekledi: “Yardımıma ihtiyacın olursa telefonumu biliyorsun.”

Carol’ın kullanmak zorunda olmayacağını umduğu bir olanaktı bu.

Sunderland en kuzeyde, Exmouth en güneydeydi. Aralarında Swindon, Grantham, Tamworth, Wigan ve Halifax vardı. Her bulunan yerde bir genç kızın kaçırılması Shaz Bowman’ın dikkatini çekmişti. Kay Hallam, bu araştırmalardan Tony’nin Jacko Vance’i kıstırmak için bulduğu ikincil kanıtları destekleyecek bilgileri çekip alması gerektiğini biliyordu. Kolay bir görev değildi. Aradan yıllar geçmiş ve bu yıllarla birlikte anıların tazeliği de yok olmuştu. Tek başına yapmak da iyi bir seçim değildi. İdeal bir dünyada iki kişi olurlar, görevi tamamlamak için önlerinde haritalar olur, ülkeyi boydan boya dolaşmaktan yorulmayan beyinlerle soruşturma yaparlardı.

Böyle bir lüksü yoktu. Oyalanmak istediği için değil. Shaz’ı kim öldürmüşse bir dakika bile daha fazla özgür kalmamalıydı. DCI Jordan’ın ettiği telefonların sonuçlarını hiçbir şey yapamadan beklemek yeterince zordu zaten. Kay, Carol’ın Viktoryan tarzı evinde odadan odaya dolanırken, artık bir rol modelim var, diye düşündü. Carol Jordan ne yapmışsa belli ki doğru yapmıştı. Kay, “Başarılı olmak istiyorsan başarılı insanlarla zaman geçir ve onların yaptıklarını yap” dedi Amerikan kendini geliştirme kasetlerinin tanıdık sloganını hatırlayarak.

Telefon öğle yemeği saatinde geldi. Carol, kayıp kızlarla ilgilenen bütün CID bölümleriyle konuşmuştu. Hatta üç da soruşturmayı yürüten polisi bile bulmuştu, gerçi soruşturmada bulunmak istemediği besbelli kayıp kız hakkındaki gelişme araştırmalar için fazla abartılı bir sözcüktü. Carol, Kay’in bu dosyaları incelemesi iznini almış, hatta ana babaların adreslerini ve telefon numaralarını almayı bile başarmıştı.

Kay telefonu kapadıktan sonra bir yol haritasını inceledi. Öğleden sonra Halifax’a, akşam da Wigan’a gidebileceğini tahmin etti. Sonra yola devam ederek gece bir otelde kalırdı. Tamworth’de kahvaltı, öğleden sonra da Exmouth.

Swindon’da gecelemek için otoyola dönüş, ardından ülkeyi baştan aşağıya geçerek Grantham. Ertesi gün Tony’ye rapor vermek için Leeds’e dönüş, bundan sonra da Sunderland’de işi bitirme. Korkunç bir yol filmi gibi görünüyordu. Thelma ve Louise’in yolculuğu bile bundan daha parlaktı, diye düşündü.

Ama zaten Kay de bazı meslektaşlarının tersine hiçbir zaman parlamayı istememişti. Kay polislikten yalnızca zor iş, can güvenliği ve doğru dürüst bir maaş beklemişti. Detektiflik iç onun için sürpriz olmuştu. Takdir yetenekleri daha az olan meslektaşlarının pek önem vermediği ayrıntı merakı sayesinde detektiflikte de iyiydi. Profil uzmanlığı gözlem yeteneklerini tam olarak kullanabileceği ideal alan gibi görünmüştü. İlk görevinin bu kadar kişisel, bu kadar özel olabileceğini hiç aklına getirmemişti. Kimse Shaz Bowman’ın yaşadıklarını hak etmiyordu ve kimse bundan kurtulmayı da hak etmemişti.

İngiltere’yi baştan başa kat eden otoyollarda dolaşırken Kay’i ayakta tutan bu düşünceydi. Gideceği bütün yerler otollardan birine ya da benzin istasyonlarının yanındaki fast-food dükkanların bulunduğu büyük bir caddeye yakın olduğunu fark etti. Bunun bir önemi olup olmadığını merak etti. Vance kurbanlarıyla servis alanlarında mı buluşmayı ayarlamıştı? İki günlük dolaşmanın ardından bulduğum tek yeni fikir bu, diye düşündü sıkıntıyla. Bu ve belli belirsiz kendini gösteren bir tarz. Ama ana-babaların hikâyeleri rahatsız edici bir benzerlik taşıyordu. Vance söz konusu olduğunda önemli ayrıntılardan hemen hemen yoksundu. Kay, kayıp kızların arkadaşlarıyla konuşmayı başarmıştı ama onlar da pek yardımcı olamadı. Yardım etmek istemediklerinden değildi, Kay insanların konuşmaya istek duyacakları türden bir polisti. Silikliği zekâsı konusunda yanıltıcı oluyordu, kadınlara karşı tehdit oluşturmuyordu ve erkeklerde koruma isteği uyandırıyordu. Hayır, sakladıkları bir şey olduğu için değil, söylenecek fazla şey yoktu yalnızca. Evet, kızlar Jacko’nun hayranıydı, evet, onun etkinliklerine giderlerdi ve evet, bu konuda çok heyecanlıydılar. Ama bundan öte bir şey yoktu.

Grantham’a geldiğinde otomatik pilota takılmıştı sanki. Yatakları çok yumuşak, çift camın biraz azalttığı ama yok edemediği trafiği gürültüleriyle motellerde iki gece, verimli bir soruşturmanın reçetesi değildi ama hiç uyumamaktan da daha iyiydi. Kay kapının zilini çalmadan önce ağzı ayrılır gibi esnerken kendini azarladı.

***

Kenny ve Denise Burton onun yorgun halini fark etmemişe benziyordu. Stacey ön kapıdan çıkıp bir daha geri dönmeyeli iki yıl, yedi ay ve üç gün olmuştu.

Gözlerinin altındaki halkalar, o zamandan beri doğru dürüst uyku uyumadıklarını gösteriyordu. Çift ikize benziyordu. Her ikisi de kısa ve tıknazdı, soluk tenleri ve tombul parmakları vardı. İnce uzun, parlak gözlü kızlarının duvardaki fotoğraflarına bakınca, insan genetik çekimine inanmakta zorluk çekiyordu. Herkesin ve her şeyin yerli yerinde olduğunun anıtsal ifadesi olan bir oturma odasında oturmuşlardı. Oda eşya doluydu: Köşe büfeleri, sayısız bibloların durduğu raflar, kenarında nişler olan bir şömine. Klastrofobi yaratan, titizlikle döşenmiş bir odaydı. Elektrikli sobanın yanında oturan Kay soluk alamaz hale gelmişti. Stacey’nin kalmak istememesine şaşmamak gerekti.

Denise dalgın dalgın, “Tatlı bir kızdı” dedi. Kay’in nefret ettiği bir nakarattı bu, ergenlik çağındaki bir kızın kişiliğinin yararlı olabilecek her özelliğini gizliyordu. Kay’e gerçek kişiliğini bu ifadeyle sonsuza kadar muğlaklaştıran kendi annesini hatırlatmıştı.

Kenny, “Diğer kızlar gibi değildi” diyerek kır saçlarını kafasında çizgi filmlerdeki yumrular gibi fırlayacak görünen k bölgeye doğru sıvazladı. “Her zaman sınırlar dahilinde davranırdı.”

Denise, “Kendi isteğiyle gitmiş olamaz” dedi. Aynı nakarattan zamanlaması mükemmel, yeri mükemmel bir başka dize “Buna gerek yoktu. Kaçırılmış olmalı. Bunun başka bir açıklaması yok.”

Kay acı verecek derecede belirgin gerçekten kaçındı. “Stacey’nin kaçırılmasından önceki günlerle ilgili bazı sorular sormak istiyorum” dedi. “Okula gitmek dışında o hafta hiç evden çıktı mı?”

Kenny ve Denise hiç durup düşünmediler. Aynı anda, “Sinemaya gitti” dediler. “Kerry ile.”

“Kaçırılmasından önceki hafta sonu.”

“Tom Cruise.”

“Tom Cruise’u sever.” Gerçeği inkâr eden şimdiki zaman. “Pazartesi günü de çıktı.”

“Normal olarak hafta içi dışarıya çıkmasına izin vermezdik.”

“Ama bu özeldi.”

“Jacko Vance.”

“Onun kahramanı yani.”

“Kasabadaki bir pub’ın açılışına gelmişti.”

“Normal olarak pub’a gitmesine izin vermezdik.”

“Henüz daha on dört yaşında olduğu için tabii.”

“Ama Kerry’nin annesi yanlarındaydı, bu yüzden bir sorun olmayacağını düşündük.”

“Olmadı da.”

“Zamanında eve döndü, Kerry’nin annesinin döneceklerini söylediği saatte.”

“Çok heyecanlıydı, Stacey’imiz yani. Elinde imzalı bir fotoğraf vardı.”

“Özel imzalı. Özel olarak ona.”

“Bu fotoğraf da yanındaydı. Gittiği zaman.” Kenny ile Denise susarak üzüntüyle yutkundular.

Kay hemen üstüne atladı. “O geceden sonra nasıl görünüyordu?”

“Çok heyecanlıydı, değil mi, Kenny? Bir hayalin gerçek olması gibiydi, Jacko Vance’le konuşma.”

“Gerçekten onunla konuşmuş mu?” Kay sesinin kayıtsız çıkması için kendini zorladı. Her görüşmeyle birlikte, keşfettiği belli belirsiz kalıp güçleniyordu.

Stacey’nin babası, “Şaşkın ördek gibi dolanıyordu” diye doğruladı. “Televizyona çıkmayı hep isterdi.” Arka arkaya konuşmaya tekrar başlamıştı.

Kenny küçümseyerek, “Sizinkiler onun gösteri dünyasına girmek için Londra’ya kaçtığını düşündüler” dedi. “Hiç değil. Stacey yapmaz. O çok duyarlıydı. Bizim görüşlerimizi kabul etti. Okula devam et, A’ları al, sonra bakarız.”

“Televizyona çıkabilirdi.” Denise artık dalgınlaşmıştı. “Onda bu yetenek vardı.”

Tekrar aynı kanala dönmeden Kay araya girdi “Vance’le ne konuştuğunu size anlattı mı?”

Denise, “Gerçekten çok dostça davrandığını” Stacey’ye özel bir şey söylediğini sanmam, söylemiş midir, Ken?”

“Kişisel bir ilgi gösterecek zamanı yok. Meşgul bir adam. Düzinelerce insan, hayır, yüzlerce insan onunla birkaç dakika konuşmak, fotoğraf çektirmek istiyor. “

Sözler havada asılı kaldı. Kay hafifçe, “Fotoğraf çektirmek mi?” diye sordu. “Stacey’nin onunla çekilmiş fotoğrafı var mı?”

İkisi de aynı anda başlarını salladılar. “Kerry’nin annesi çekti.”

“Görebilir miyim?” Kay’in kalbi birden küt küt atmaya başlamıştı, havasız odada elleri ter içindeydi.

Kenny sehpanın altından kalın bir albüm çıkardı. Becerikli hareketlerle hızla son sayfayı açtı. Jacko Vance ve çevresindeki bir grup insanı gösteren ona sekiz boyutlarında silik bir fotoğrafı gösterdi. Açı kötüydü, yüzler pusun içinden çekilmiş gibi bulanıktı. Ama Jacko Vance’in, yanında duran, Vance’in açıkça konuştuğu kız kesinlikle Stacey Burton’dı. Adamın eli kızın omzundaydı, başını kıza doğru eğmişti, kız ise taparmış gibi ona bakıyordu.

***

Detektif Çavuş Chris Devine’la konuşmak Wharton’ın sandığından daha zor oldu. Devine’ın bürosunu aradığı zaman, kadının telefonla verdiği ilk ifadesinden sonra iki gün izin aldığı öğrendi. Wharton ilk kez Shaz Bowman için gerçekten üzüntü duyar görünen biriyle karşılaşmıştı, Shaz’ın yıkılan ana-babasına haberi götürme görevi verilen kişi kendisi değildi.

Chris telesekreterindeki mesajı alıp onu aradığında Wharton Londra’da, Vance ve karısıyla görüşüyordu. Sonra da Chris’in evinde buluşmayı ayarlamak kolay olmuştu.

Wharton’ın içindeki sıkı polis, kapıyı açıp “O orospu çocuğunu enseleyeceğinizi gerçekten umuyorum” diyerek selamlarken, Wharton Chris Devine’e ısınmıştı. Dairesinin duvarlarını kaplayan kadın fotoğrafları onu rahatsız etmemişti. Daha önce eşcinsellerle çalışmıştı ve teşkilattaki normal kadınların çoğundan çok daha az sinir bozucu olduklarını düşünürdü. Yargısı ise daha az umutluydu, modern apartmanların ortasında görkemle duran eski kiliseye bakan boydan boya cama bakacak biçimde oturmayı tercih etti.

“Ben de” diyerek yamuk yumuk kanepeye tünedi ve insanların bu tür şeyler üzerinde nasıl uyuduğunu bir an merak etti.

Daha Wharton’ın karşısındaki büyük iskemleye oturmadan, Chris, “Jacko Vance’i gördünüz mü?” diye sordu.

“Dün karısıyla konuştuk. Bay Vance, DC Bowman’ın öldüğü gün ondan aldığı randevu hakkında bize anlattıklarınızı doğruladı.”

Chris başını sallayarak gür kestane rengi saçlarını yüzünden çekti. “Vance’in her şeye dikkat eden bir tip olduğunu anlamıştım.”

Wharton, “Peki bütün bunlar ne demek?” diye sordu. “Neden DC Bowman’ın bir Met memuru olduğu izlenimi vermesine yardımcı oldun?”

Chris’in gözlerinin arasındaki çizgi derinleşti. “Affedersiniz?”

“CID büronuzdaki direkt hattınız DC Bowman için temas numarası olarak bırakılmış. Bu onun hâlâ bir Met memuru oluğunu izlenimini veriyor.”

Chris, “O hâlâ bir Met polisiydi” diye belirtti. “Ama numaramı vermesinde garip bir şey yoktu. Eğitim döneminde profil ekibindeki polisler çalışma saatleri içinde telefon alamazlar. Shaz bu işi benim yapmamı rica etti, hepsi bu.”

“Neden sen, Çavuş? Neden karakolundaki danışma memuru değil? Neden ev numarasını bırakıp akşam aramasını istememiş?” Wharton’ın tavırları düşmanca değildi, alacağı cevabı gerçekten ilgiyle bekliyordu.

Chris, “Sanıyorum ki olayla ilgili olarak daha ön bağlantı kurmuş olduğumuz için” dedi. İçinde bir huzursuzluk yükseldi ama renk vermedi. Polislikte geçirdiği yıllar her bir ima arama eğilimi ve tepkisini göstermeme becerisi arttırmıştı.

“Öyle mi? Hangi açıdan?”

Chris başını çevirdi ve koyu renk gözleriyle Wharton’ın omzunun üzerinden gökyüzüne baktı. “Yardımımı istemişti Bazı gazetelerin fotokopilerinin çekilmesine ihtiyaç duyuyordu ve bunu yapmak için ben de Colindale’e gittim.”

“O paketi gönderen sen miydin?”

“Bendim, evet.”

“Bunu duymuştum. Yüzlerce sayfa olmalı, o ağırlıkta ve büyüklükte bir kutu. Senin kadar meşgul olması gereken bir polis memuru için epey bir iş bu” dedi Wharton. Artık görünenden daha fazla şey olduğundan kuşkulanmaya başladığı için biraz öne eğilmeye başlamıştı.

“Boş zamanımda yaptım. Tamam mı, memur bey?”

Wharton, “Alt kadrondaki bir polis memuruna ayırmak için epeyce fazla bir zaman bu” diye ileri sürdü.

Chris’in ağzı bir an kasıldı. Kalkık burnuyla Yedi Cüceler’in Aksi’sine benziyordu. “Shaz’la ben uzun süre gece devriyesinde birlikte çalıştık. Hem meslektaş hem arkadaştık. Herhalde şimdiye kadar çalıştığım en yetenekli genç polisti, doğrusunu söylemek gerekirse, Bay Wharton, boş zaman ona yardım etmeye ayırmaktan mutluluk duymamı sorgulamanızın katilini yakalamaya nasıl yardımcı olacağını anlamış değilim.”

Wharton omuzlarını silkti. “Arka plan. Hiç bilinmez ki.”

“Ben biliyorum, inanın bana. Jacko Vance’i soruşturmanız gerekir”

Wharton kendini tutamayarak alayla sırıttı. “Sakın senin bu tuzağa düştüğünü söyleme.”

“Kastettiğiniz Shaz’ın Jacko Vance’in küçük kızları öldürmesi teorisini benimseyip benimsemediğimse, cevap bilmediğimi gösterir. Shaz’ın bulgularını gözden geçirme şansım olmadı. Ama Vance’in Cumartesi erkenden onu evine çağırdığını ve ertesi sabah Shaz’ın ölü bulunduğunu çok iyi biliyorum. Şimdi, bu işleri şöyle yaparız: Bir cinayet kurbanını en son canlı gören kişiye büyük önem veririz ve Shaz’ın annesine göre, Vance’in evinden çıktıktan sonra onu gören kimse yok gibi görünüyor, bu da Jacko Vance’e büyük ilgi duymama neden olurdu. Profil ekibi bu işe ne diyor?”

“Soruşturmamızdan yakın mesai arkadaşlarını bütünüyle çıkarana kadar bu olayın soruşturmada onları kullanamayacağımızı anlayacağından eminim.”

Chris’in ağzı açık kaldı. “Tony Hill’i kullanmıyor musunuz?”

“DC Bowman’ın katilini tanıdığını düşünüyoruz ve onun Leeds’teki tek tanıdıkları birlikte çalıştığı kişilerdi. Sen tecrübeli bir detektifsin. Onları içine sokarak soruşturmanın güvenliğini riske atamayacağımızı anlaman gerekir.”

“Elinizde ülkenin en yetenekli profil uzmanı var, kurbanı tanıyan ve ne üzerinde çalıştığını bilen bir adam ve siz onu görmezden mi geliyorsunuz? Shaz’ın katilini yakalamak istemememin bir nedeni mi var? Bahse girerim, Tony Hill, Jacko Vance’i bir kenara bırakmamanız gerektiğini düşünüyordur.”

Wharton hafifçe gülümsedi. “Bu olayda biraz duygusal olmanı anlıyorum.” Chris için için kaynıyordu ama Wharton konurken hiçbir şey söylemedi. “Ama seni temin ederim, Bay Vance ile konuştum ve cinayetle ilişkisi olduğunu düşündürecek hiçbir şey yok. Bay Vance’e göre, DC Bowman evine düzenli olarak gelenler içinde kayıp kızlar grubu dediği kızlardan birini görüp görmediğini sormuş yalnızca. Bay Vance, görmediğini söylemiş, hepsi bu kadar.”

“Siz de onun sözüne inandınız? Öyle mi yani?”

Wharton omzunu silkti. “Dediğim gibi, neden inanmayayım? Şüphe duymayı gerektirecek bir bulgu var mı?”

Chris aniden ayağa kalkarak köşedeki masadan bir sigara aldı. Sigarasını yaktıktan sonra Wharton’a döndü “Onu canlı gören son kişi o” dedi, sesi sertti.

Wharton’ın gülümsemesi yatıştırıcı olma niyetinde ama tam tersine Chris’i daha da öfkelendirdi. “Bunu bilmiyorum ama. Ajandasında, Vance’le görüşmesinin altına ‘T’ harfi yazılı. Sanki başka bir yere gidecekmiş gibi. ‘T’nin kim olduğunu, bilmiyorsun, değil mi, Çavuş?”

Sigaradan derin bir nefes, sonra üflenen yoğun duman ardından Chris, “Aklıma kimse gelmiyor. Kusura bakmayın.”

“Tony Hill olabilir mi sence?”

Chris omzunu silkti. “Olabilir, sanırım. Her şey olabilir. Lazer oyunları oynamak için Trocadero’ya gidiyor da olabilir. Bana başka planlarından söz etmedi.”

“Buraya gelmedi mi?”

Chris kaşlarını çattı. “Neden gelsin?”

“Arkadaş olduğunuzu söyledin. Londra’daydı. Uğrayabileceğini düşünmüştüm, özellikle de ona bu kadar yardımcı olduğun için.” Wharton’ın sesinde sert bir tını vardı ve çenesini öne çıkarmıştı.

“Shaz buraya gelmedi.” Chris ağzını sıkı sıkı kapadı.

Zayıf bir nokta sezen Wharton bastırdı. “Neden, Çavuş? Aranızda bir mesafe bırakmayı tercih mi ediyordu? Özellikle bir erkek arkadaşı olduğu için.”

Chris sert hareketlerle kapıya yürüdü. “Güle güle, Wharton.”

“Bu çok ilginç bir tepki, Çavuş Devine” dedi Wharton. Oyalanarak ayağa kalktı ve adamının not alıp olmadığını kontrol etti.

“Shaz’ın anısına ve benim zekâma hakaret etmek istiyorsanız, bunu benim evimde yapamayacaksınız. Bir dahaki sefere, resmi olarak gelin. Efendim.” Kapıya yaslanarak iki polisin asansöre doğru yürümesini seyretti. Ağzının içinde, “Orospu çocuğu” diye mırıldandı. Sonra ağır kapıyı küt diye kapatarak telefonun yanına gidip İçişleri’ndeki eski sevgilisini aradı. “Dee? Chris ben. Hey, bebek, bir iyilik yapsana. Sizde çalışan bir psikolog var, Tony Hill denen bir herif. Özel telefonunu istiyorum.”

***

Jimmy Linden altıncı sıradaki koltuğa daha oturmadan siyah genci fark etmişti. Yıllarca umut vaat eden genç atletlerle çalışmak yabancıları hemen fark etme içgüdüsünü geliştirmişti. Yalnızca cinsel sapıklara dikkat etmek yetmezdi.

Uyuşturucu satın alan da en az onlar kadar tehlikeliydi. Jimmy’nin gençleri de onların tuzaklarına düşmeye çok yatkındı. Cirit, çekiç, disk ya da atlamada en iyi olmak isteyen herkesin, steroid’lerin, eğitimden çok daha kolay sağlayabileceği kaslara ihtiyacı vardı.

Hayır, yabancılara dikkat etmek hiç zararlı olmamıştı, özellikle de İskoç gençler takımına antrenörlük yaptığı Meadowbank Stadyumu’nda. Bu çocuklar şampiyon olmalarını sağlayacak her şeye umutsuzca sarılırdı. Jimmy yabancıya tekrar baktı. Vücudu oldukça iyi görünüyordu gerçi sporcu olma hayali kurmuş olsa uzun zaman önce başlaması gerekirdi.

Çalışma bitip genç atletler eşofmanlarını giymeye başladılar. Jimmy yabancının ayağa kalkarak merdivenlerde kaybolduğunu fark etti. Birkaç dakika sonra koşu yerine gelip orada olmak için resmi bir nedeni olduğunu belli edince Jimmy ensesindeki kasların biraz gevşediğini hissetti, gerildiklerini ancak o zaman fark etmişti. Alayla, yaşlılık insanı böyle yapıyor, diye düşündü.

Ter içindeki atletlerin ardından soyunma odasına gidemeden yabancı önüne geçti ve kimlik kartını gösterdi. O kadar hızlı hareket etmişti ki, Jimmy adamın hangi teşkilata bağlı olduğunu göremedi ama kartın ne olduğunu biliyordu. “DC Jackson” dedi. “Sizi işte rahatsız ettiğim için özür dilerim ama yarım saatinizi alacağım yalnızca.”

Jimmy uzun yüzünü hoşnutsuzlukla buruşturdu. “Burada uyuşturucu bulamazsınız” dedi. “Temiz takım çalıştırırım, hepsi de bunu bilir.”

Leon başını iki yana sallayarak gülümsedi. “Gençlerle bir ilgisi yok. Geçmiş konusunda bilginize ihtiyacım var yalnız hepsi bu.” Profil eğitimindeki arkadaşlarıyla konuşurken gösterdiği bilgiç tavırdan eser yoktu.

“Ne tür geçmiş?”

Leon, Jimmy’nin gözlerinin öğrencilerinin üzerinde olduğunu gördü ve antrenörün onlara söyleyecek şeyleri olduğun anladı. Hemen, “Aslında kaygı duyulacak bir şey değil” dedi. “Bakın yolda iyi bir kafe var. Neden buradaki işiniz bittikten sonra benimle orada buluşmuyorsunuz? Biraz sohbet ederdik.”

Jimmy homurdanarak, “Evet, tamam” dedi. Yarım saat sonra Leon’un karşısına oturmuş çay içip İskoçya’ya Pasta Diyarı ünvanını kazandıran ürünlerden yiyordu. Ufak tefek adi hindistancevizi kaplı kurabiyeleri kurt gibi yalayıp yutan Leon, müthiş bir antrenör olmalı, diye düşündü. Leon’un bildiği bütün fırlatma sporcuları iri yarı, geniş omuzlu, beli kalın adamlardı. Ama Jimmy Linden bir Orta Çağ dervişine, klasik uzun mesafe koşucusuna, maratonlarda bitiş çizgisine kolayca sıçrayan kemik ve kastan yapılmış şu yaratıklardan benziyordu: İstediği tek şey önündeki yirmi altı milmiş gibi kan gözler.

Jimmy ağzını eşofman üstünün kolundan çıkardığı pamuklu mendiline silerken, “Peki ne hakkında konuşacağız?” diye sordu.

“Anlayacağınız nedenlerle fazla ayrıntıya giremem. Kökenleri geçmişte olabilecek bir olayı soruşturuyoruz. Bize yararlı bilgi verebileceğinizi düşündük.”

“Ne hakkında? Benim bildiğim tek şey atletizmdir, evladım.”

Leon başını sallayarak bir bezenin ağızda yok olmasını seyretti. “On iki yıl kadar önceye gideceğim.”

“O zaman güneydeydim. Buraya gelmeden önce.”

“Doğru. Jacko Vance’in antrenörüydünüz” dedi Leon.

Jimmy’nin yüzünden bir gölge geçti. Sonra başını bir yana eğerek, “Bana birinin Jacko’ya hıyarlık yaptığını ve cezasını almadığını söyleme sakın.” Mavi gözleri eğlenmiş gibi parladı.

Leon göz kırptı. “Bunu benden duymadınız, Bay Linden.”

“Jimmy, evlat, herkes bana Jimmy der. Peki, Jacko Vance, ta! Harika çocuk hakkında sana ne söyleyebilirim?”

“Hatırlayabileceğiniz her şeyi.”

“Ne kadar zamanın var?”

Leon’un gülümsemesi sıkıntılıydı. Neden Edinburgh’a geldiğini unutmamıştı. “Ne kadar gerekiyorsa, Jimmy.”

“Bir bakalım. Henüz on üç yaşındayken on beş yaş altı İngiliz şampiyonluğunu kazandı. O dönemde milli takıma antrenörlük yapıyordum ve onun atışını görür görmez bir kuşaktan beri elimize geçen en büyük Olimpiyat Madalyası şansı olduğunu anladım.” Başını iki yana salladı. “Yanılmıyordum. Zavallı Jacko. Yapay kolu nasıl kullanacağını öğrenirken, kazanması gereken karşılaşmayı televizyondan seyretmeyi kimse hak etmez.”

Leon söylenmeyen ama ima edilen “Jacko Vance bile”yi anladı. “Özürlü oyunlarına katılmayı hiç düşünmedi mi?” diye Jimmy alay edercesine homurdandı. “Jacko mu? Sakat olduğunu kabul etmek anlamına gelirdi.”

“Demek Bay Vance on üç yaşındayken onun antrenörüydünüz.”

“Evet. Çok çalışırdı, bunu söyleyebilirim. Londra’da yaşadığı için şanslıydı, çünkü bana ve malzemelere kolayca ulaşabilirdi ve Allah biliyor ya bunları çok iyi kullandı. Ona hep sorardım, senin gidecek bir evin yok mu, diye.”

“Peki o buna ne yanıt verirdi?”

“Ah, omzunu silkerdi yalnızca. Annesinin, eteğine dolanmadığı sürece onun ne yaptığına aldırmadığı izlenimini edindim. Kadın o sırada kocasından ayrıydı elbette. Ayrı yaşıyor ya da boşanmıştı, her ne ise.”

“Öyleyse ana babası anlaşamıyordu.”

Jimmy başını iki yana salladı. “Anneyi hiç görmedim. Bir kere bile. Babası bir kez toplantıya geldi. Sanırım Jacko’nun İngiliz küçükler rekorunu kırmaya hazırlandığı sıradaydı ama kıramadı. Babasının bu işte bir etkisi olduğunu sanıyorum. Adamı kenara çekip oğlunu destekleyemezse bir daha buraya gelemeyeceğini söyledim.”

“Adam bunu nasıl karşıladı?”

Jimmy çayından bir yudum aldı ve, “Ah, aptal orospu çocuğu bana serseri dedi. Ona siktirip gitmesini söyledim, bu onu son görüşüm oldu.”

Leon bunu kafasına yazdı. Tony’nin bununla ilgileneceğini biliyordu.

Anladığına göre genç Jacko çaresizce ilgi istiyordu. Annesi kayıtsızdı, babası yanında değildi ve Jacko bir biçimde onun onayını kazanmak umuduyla sporda başarı odaklanmıştı.

“Yani Jacko yalnızdı?” Antrenörün ince yüzündeki onaylamaz ifadeyi görmezden gelerek bir sigara yaktı. Jimmy bu soruyu düşündü. “En iyilerle yan yana gelirdi ama aslında ‘çocuklardan biri’ değildi, ne demek istediğimi anlıyor musun? Kendini çok fazla işine vermişti. Yeterince gevşemiyordu. Yalnız olduğu için değil. Hayır, yanında hep Jillie Jacko’nun peşinde ayrılmaz, ona harika olduğunu söylerdi.”

“Demek birbirlerine bu kadar âşıktılar?”

“Jillie ona âşıktı. Jacko kendine âşıktı ama tapınılmayı seviyordu.. Köpeğin hayranlığı gibi, koşulsuz, inan bana, Jillie’nin bazen tepesi atardı. Onları bir arada tutmak için akla karayı yerdim. Jillie eğitimde ya da yarışmalarda ne zaman arka tarafta oturmaktan bıksa, Jacko olimpiyat madalyasını aldığı an ne kadar gurur duyacağını söyleyip dururdum. Birçok kızların görüp göreceği tek altın alyans olur, derdim ama o altın madalya alacaktı.”

“Bu da yeterliydi, öyle mi?”

Jimmy omuzlarını silkerek Leon’un savurduğu dumanı savuşturdu. “Dürüst olmak gerekirse zamanla, ilişkilerini tutan tek şey bu oldu. Gençler klasmanına geçtiği zaman Jillie de artık biraz büyümüştü, diğer çocukların sevgililerine nasıl davrandıklarını fark etmeye başladı. Bu kıyaslamada Jacko fazla iyi bir yerde değildi. Kolunu kaybetmemiş olsa, Jillie alkışlar ve para karşılığında buna katlanırdı, çünkü atletler o sıralarda büyük paralar kazanmaya başlamışlardı ve gelirleri daha da artacak gibi görünüyordu. Ama Jillie sevgilisinin bir para makinesi ya da herkesin hayran olduğu bir kişi olamayacağına karar verir vermez ondan kurtuldu.”

Leon’un kulakları dikildi. “Jacko’nun onu bıraktığını sanıyordum. Artık, Jillie’nin en başta evlenmeyi kabul ettiği kişi olmadığı için nişanı bozduğunu okumuştum? Buna benzer bir şey olmadı mı?”

Jimmy’nin ağzı hor görür gibi büküldü. “Demek sen de bu tuzağa düştün? Jacko’nun, terk edilen üzgün orospu çocuğu yerine, yüce gönüllü bir insan gibi görünmek için basına sızdırdığı bir haberdi bu yalnızca.”

Leon, demek Shaz haklıydı, diye düşündü. İki travma üste binmişti. Birincisi Vance kolunu ve geleceğini kaybetti. Sonra ona bir cirit atma makinesi değil de insan olarak ona inanan tek kişiyi de kaybetmişti. Bundan yara almadan çıkmak için çok güçlü olmak gerekirdi, sapkın bir insan ona bunu yapan dünyadan öç alma ihtiyacı duyardı. Leon sigarasını söndürerek, “Size gerçeği o mu anlattı?” diye sordu.

“Hayır. Jillie anlattı. O gün onu hastaneye ben götürmüştüm. Jillie ona haberi verdikten sonra Jacko’yu gördüm”

“Bunu nasıl karşıladı?”

Jimmy’nin gözlerinde küçümseme vardı. “Ha, tıpkı bir kek gibi. Jillie’nin tek bir şeyin peşinde koşan kalpsiz bir orospu olduğunu söyledi. Ona yaralarına boyun eğmemesi gerektiğini, özürlü yarışmaları için eğitim görebileceğini ve Jillie’yle ilgili gerçeği geç olmadan öğrenmesinin iyi olduğunu söyledim. Jacko bana çekip gitmemi ve bir daha yanına yaklaşmamamı söyledi. Bu onu son görüşüm oldu.”

“Hastaneye bir daha gitmediniz mi?”

Antrenörün yüzü allak bullak oldu. “Bir hafta boyunca her gün gittim. Beni kabul etmedi. Kesin olarak reddetti. Benim de hayallerimi kaybettiğimi anlamış görünmüyordu. Her neyse, o sıralarda İskoçya’da bu işi bulduğum için buraya geri döndüm ve her şeye yeniden başladım.”

“Televizyonda ünlü olunca şaşırdınız mı?”

“Şaşırdığımı söyleyemem, hayır. Birilerinin ona harika olduğunu söylemesine ihtiyacı var. Milyonlarca izleyici bile yeterli mi diye merak ederim bazen, belki kendisine hayran olunmasına eskisi kadar ihtiyaç duyuyordum. Başkalarının gözlerine yansımadıkça kendinde hiçbir değer göremez.” Jimmy başını iki yana salladı ve bir çay daha getirmelerini işaret etti. “O halde düşmanı, karanlık sırları olup olmadığını öğrenmek istiyorsun.”

Bir saat sonra Leon, Jimmy Linden’ın konuşmalarının çok önemli olduğunu öğrenmişti. Daha sonrasında otomobiline bindiğinde iyi ki böyle olmuş, diye düşündü. Küçük teybi bir nedenle otomatik olarak kasetin öbür yüzüne geçmemiş ve konuşmanın yalnızca ilk bölümünü kaydetmişti. Gene de kendi kendinden hoşnut olan Leon güneye doğru uzun yolculuğuna başlarken şimdiye kadar kimin en başarılı olduğunu merak etti. Bunun bir rekabet olmadığını biliyordu Shaz’ı onun uğruna bunları yapacak kadar severdi. Ama sokakta iyi olmanın ona zarar vermeyeceğini bilecek kadar da insanca duyguları vardı. Özellikle de artık, Tony Hill’e kanıtlaması gereken çok şey olduğunu bildiği için.

***

Spor stadyumunu ve eğlence merkezi kompleksini bulmak zor olmadı. Karanlık Malvern Tepeleri’nin önündeki ışıl ışıl kompleksli otoyolda kilometrelerce öteden görülüyordu. Ama ara yollara saptıktan ve küçük kavşaklara boğulduktan sonra Tony önceden tarifi aldığına memnun oldu. Kompleks yeni yapıldığından bölge insanları yerini bilmiyordu, bu yüzden telefonda konuştuğu kişi ona yeri iyice tarif etmişti.

Aynı yöne giden herhangi bir otomobili takip etmiş olsa da güvenle oraya gidebileceği sonradan belli oldu. Park yeri kalabalıktı ve “Açılış - Özel Konuklar Jacko Vance ve İngiltere Takımı’ndan Yıldızlarla” yazılı ana girişten birkaç yüz metre öteye park etmek zorunda kaldı. Asfalt yolda hızlı adımlarla yürürken, erkekler için futbolcular, kadınlar için Jacko diye düşündü, stadyumun serin gece rüzgârına karşı kalkan görevi görmesi iyi olmuştu.

Biletleri kontrol eden personeli gözleyerek kendilerini pikelere atan heyecanlı insanların arasına karıştı. Anaç ve becerikli görünen orta yaşlı bir kadını seçti ve onun gişesine dönmek için bedenlerin arasından sıyrıldı.

Cebinden İçişleri kartını çıkararak kadına gösterdi, bu arada yüzüne üzüntülü, telaşlı bir ifade kondurdu. “Dr. Hill, İçişleri, spor araştırma grubu. VIP kartımın olması gerekiyordu ama hâlâ gelmedi. Sanmıyorum ki...”

Kadın bir an kaşlarını çattı. Tony’yi hızla tepeden aşağı süzerek bir şeyler çevirip çevirmediğini düşündü ama arkasındaki kuyruğun uzadığını görerek bunun başkasının sorunu olduğuna karar verdi ve kapıyı açma düğmesine bastı. “Yo odasına gidebilirsiniz. Sağda, ikinci kat.”

Tony kalabalığın onu tribünün geniş alana sürükleme, izin verdi. Sonra geniş stadyumu incelemek için bir kenara gitti. Burayı kim tasarlamışsa, hangi açıdan bakılırsa sahanın k önce aldığı programa göre canlı müzik olacak, beş kişilik bir futbol gösterisi yapılacak, sonra İrlanda dansları yer alacak Elli pound daha verenler ya da yerel televizyonun, radyonun gazetelerin yaptığı yarışmalardan birini kazananlar için ünlülerle tanışma şansı olacaktı. Tony de bunu görmek istiyordu. Kalabalığın arasından sıyrılarak asansöre doğru ilerledi Lobi, kırmızı renkli ağır iplerle çevrelenmişti. Bir gardiyan gibi başına indirdiği kasketinin altından sert sert bakan ve kemerinde bir depoyu dolduracak kadar malzeme olan bir güvenlik görevlisi duruyordu. Tony bunun anlamsız bir önlemden başka bir şey olmadığının farkındaydı. Görevliye kartını hızla gösterdi, sanki karşı çıkılmasına çok şaşıracakmış gibi kendinden emindi. Adam gerileyerek, “Bir dakika” dedi.

Tony çoktan asansörün yanına gidip çağırma düğmesine basmıştı bile. “Bir şey yok” dedi. “İçişleri. Bizi hiç beklemedikleri anda ortaya çıkmayı severiz.

Hazırlıksız yakalamak için, bilirsin.” Göz kırptı ve asansöre bindi. “Bir Hillsborough daha istemeyiz, değil mi?” Kapı görevlinin gülümseyen yüzünün üstüne kapandı.

Bundan sonrası kolay oldu. Asansörden indi, koridordan ve açık kapılardan geçti, en yakın üniformalı garsondan sarı rengi köpüklü bir içki aldı ve yerine yerleşti. Karşı duvar boyunca uzanan uzun pencerelerin yanına gitti. Aşağıdaki bando şeflerini görebiliyordu. Salonun kenarlarında küçük gruplar birikmişti.

Karşı köşede, pencerenin kenarında Jacko Vance bir grup orta yaşlı kadın ve birkaç erkeğin ortasında duruyordu. Saçları tepedeki spot lambalarının yumuşak ışığı altında parlıyordu, gözleri pırıl pırıldı. O gün iki hayır işi yapmaktan geldiği halde vücut dili hâlâ sıcak, canayakındı, gülümsemesiyle herkese eşitiymiş gibi davranıyordu. Hiç tenezzül göstermeden kullarıyla konuşan bir tanrıydı sanki. Tony hafifçe gülümsedi. Jacko’nun peşine düştüğü üç olayda da altın bulmuştu.

Onunla avcıyla avını bağlayan görünmez bir ip, bir bağlantı vardı. Ama bu kez rollerin asla tersine dönmemesini kesin olarak sağlayacaktı. Bir kez yeterli olmuştu.

Tony bir kenara geçerek konukları kalkan gibi kullanıp salonda dolaştı.

Birkaç dakika sonra odayı boydan boya geçmiş, Vance’in karşı tarafında ama biraz arkasında bir köşeye yerleşmişti. Televizyon yıldızının yakın çevresini inceliyor, uzun süre aynı yere bakmıyor ama gözlerini Vance’in üzerinden de ayırmıyordu.

Fazla beklemesi gerekmedi. John Lennon gözlüğü takmış ve dudağı kıpkırmızı boyalı sarı uzun saçlı genç bir kadın SHOUT! FM yazısıyla süslenmiş çantasını sürükleyerek salonda sıçraya sıçraya yürümeye başladı. Başını ikide bir çevirip arkasındakilerin gelip gelmediğini kontrol ediyordu. Kadının ardından frapan giyimli, ağır makyajlı üç genç kız, spor giyimli birkaç genç ve saçları dik dik yaşlıca bir kadın geliyordu. Üç adım arkalarında cepleri patlayacakmış gibi duran bir yelek giymiş, boynundan fotoğraf makinesi sarkan bir beyinsiz vardı. Tony, aptal bir telefon yarışmasının kazananları, diye düşündü. Yarışmada asla sorulmayacak bir soruyu aklına getirdi: Jacko Vance kaç genç kız öldürmüştü?

Sarışın, Vance’in tebasını kabul ettiği yere doğru yürüdü. Tony, Vance’in kadına baktığını sonra daha önceden konuştuğu turkuaz rengi bir sari giymiş orta yaşlı bir kadınla ilgilendiğini gördü. Sarışın, Jacko’nun çevresindeki dairenin içine atıldı. Tony’nin adamın peşine takıldığından beri Jacko’yu çekip çevirdiğini fark ettiği kadın onu hemen dairenin dışına attı. Kafa kafaya verdiler, sonra özel yardımcı başını salladı ve Vance’i dirseğinden tuttu. Vance dönerken profesyonel bakışları salonu taradı ve Tony’yi gördü. Gözlerinde bir an farklı bakış belirdi ama sonra ifadesinde hiçbir şey değişmeden işini sürdürdü.

Sarışının yarışma birincileri idollerine tanıtıldılar. Vance gruba gülümsedi: Çekiciliğin vücut bulmuş haliydi. Sohbet etti, imza verdi, el sıktı, yanak aldı ve fotoğraf çektirdi. Her saniyede bir gözleri dalgınlaşıyor ve duvara yaslanarak şampanyasını yudumlayan Tony’ye bakıyordu.

Yarışma birincilerinin sonuncusu da işini bitirince Tony bulunduğu yerden ayrılarak hâlâ Vance’in yanında duran küçük gruba doğru ilerledi. Gruptakilerin yüzlerindeki ifadeden ne kadar “soğukkanlı” olduklarına bağlı olarak, kendinden geçmeden etkilenmiş kayıtsızlığa kadar değişiklik gösteriyordu. Yüzüne sevimli bir ifade veren Tony onların arasına karıştı. “Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim” dedi. “Ama bana yardım edebilirsiniz diye düşündüm. Adım Tony Hill ve psikolojik profil uzmanıyım. Jacko gibi yıldızların her zaman rahatsız edildiğini bilirsiniz. Şey, gerçekten sorun yaratmadan bunları tespit etmek için bir polis ekibiyle birlikte çalışıyorum. Yapmak istediğimiz şu, mükemmel hayranın psikolojik profilini çıkmak. Sizin gibiler, her ünlünün yanında olmasını istediği türden hayranlar. Bir kontrol profili oluşturmak için buna ihtiyacımız var. Kısa bir görüşme yeterli olur. En fazla yarım saat. Biz de size gelebiliriz siz de bize, size 25 pound ödeyeceğiz ve Mark Chapman gibi birini durdurabileceğinizi bilmenin huzurunu yaşayacaksınız.” Paradan söz ettiği zaman yüz ifadelerinin değişmesi horuna gitti.

Tony iç cebinden adının ve adres yazılarının bulunduğu kâğıtlar çıkardı. “Bu nasıl? Küçük bir anket, bir hayat kurtarmaya yardım edecek ve 25 pound kazanacaksınız. Yalnızca bunlardan birinin üzerine adınızı ve adresinizi yazın, araştırmacılarımdan biri sizinle temasa geçer.” Suçlu Profili Ekibi’nin kartvizitlerinden çıkardı. “Ben buyum işte.” Kartları dağıtan gençlerden biri dışında hepsinin elinde bir form vardı. Kalem dağıtarak, “Haydi işe koyulalım” dedi.

Vance’e doğru baktı. Adamın yüzü hâlâ gülümsüyor, ağzından sözcükler dökülüyor, elini kâh bir dirseğe kâh bir omza koyuyordu ama gözleri Tony’nin üstündeydi: Esrarlı, sorgulayıcı, düşmanca.

***

Simon otomobilini park ederken, evin hiçbir özelliğinin olmadığını düşündü. Hayatın kırkında başladığı deyişini çürütür gibi görünen otuz yıllık bir sitede üç yatak odalı bir ev. Jacko’yla ayrılmamış olsaydı çok daha iyi yaşardı. DIY hipermarketinde yemek yemenin iyi zaman geçirme olarak algılandığı Wellingborough gibi bir kasabada olmazdı, bu kesindi.

Simon, Carol Jordan’ın Jillie Woodrow’un yerini bu kadar çabuk bulmasına şaşırmıştı, özellikle de kadın ikinci evliliğinde üç yılı doldurduğu için. Simon ona iltifat ettiği zaman Carol, “Hiç sorma” demiş, bu kadar ilerleme kaydetmesinin günler alacağını kabul etmişti. Simon, Tony Hill’in Carol’ın bilgisayar işinde çalışan bir erkek kardeşi olduğunu söylediğini hatırladı ve ekiplerinin tuhaflıklarına bir de veri hırsızlığı ekleyip eklemediğini merak etti.

Otomobilin içinde oturarak dar sokağın karşı tarafından Jillie ve Jeff Lewis’e ait eve baktı. Mükemmel biçilmiş çimleri ve çiçeklerle dolu bahçesiyle tam bir banliyö eviydi. Garaj yolunda bir yıllık bir Metro, üst kat penceresinde ağ işi perdeler vardı. Jillie Lewis otomobil sesini fark etmişse onu seyrediyor olabilir, Simon da bunu hiç fark etmezdi.

Bu, şimdiye kadarki kariyerindeki en önemli görüşme olacaktı. Bu zor işe kendini hazırlarken bunları düşünüyordu. Ne yapacağını hiç bilmiyordu ama Jillie Lewis’in elinde Jacko Vance’i Shaz Bowman cinayetiyle suçlayacak bir bilgi varsa ağzından almaya kararlıydı, öyle ya da böyle. Shaz’a borcunu birden fazla ödemesine izin verilip verilmeyeceğini öğrenme şansı olmamıştı. Ama bu bile onun için yeterli bir borçtu. Simon otomobilden indi ve Marks and Spencer takımının ceketini giydi. Kravatını düzeltip ve omuzlarını dikleştirek derin bir soluk aldı ve bahçeye girdi.

Zili çaldıktan hemen sonra kapı açıldı ama zincir takılı olduğu için tam açılmadı, Simon bir an temizlikçi ya da dadıyla karşı karşıya olduğunu sandı. Ona bakan kadının eski gazete fotoğraflarındaki Jillie Woodrow’la en ufak bir benzerliği bile yoktu, hatta kaçırılan kızlara bile benzemiyordu. Saçları beklediği gibi koyu renk değil, arasına tutam tutam tonlar atılmış açık sarıydı, öyle sıskaydı ki Simon onun kocası olsa kadının zayıflık hastalığı olup olmadığını merak ederdi. Tam özür dilemek üzereydi ki kadının gözlerini fark etti. Gözlerindeki ifade sertleşmiş, göz kenarlarında çizgiler oluşmaya başlamıştı ama bunlar kesinlikle Jillie Woodrow’un koyu mavi hüzünlü gözleriydi. Simon, “Bayan Lewis” dedi.

Kadın başını salladı. “Siz kimsiniz?” Simon kimlik kartını gösterince kadın soluğunu tuttu. “Jeff mi?”

Simon onu hemen yatıştırdı. “Kocanızla bir ilgisi yok. Ben Leeds’deki özel bir soruşturma ekibindeyim ama asıl teşkilatım Strathclyde’da. Burayla bir bağlantım yok.”

“Leeds mi? Ben hiç Leeds’e gitmedim.” Jillie kaşlarını çattığı zaman yüzünde huzursuz bir ifade vardı.

Simon gülümsedi. “Çok şanslısınız. Son zamanlarda keşke aynı şeyi söyleyebilseydim dediğim zamanlar oluyor, Bayan Lewis, bu çok rahatsız edici bir durum ve kapı ağzından çok içeride bir fincan kahveyle açıklamam işleri çok daha kolaylaştıracak, içeriye girebilir miyim?”

Jillie tereddütle durdu, saatine bakar gibi yaptı. “İşyerinde olmam gerekiyor” dedi ama zamanını söylememeye dikkat etti.

Simon, “Önemli olmasaydı buraya gelmezdim” diyerek özür diler gibi gülümsedi. Onu mesleğinde bu noktaya kadar getiren özelliklerinden biri olan cazibesini kullanıyordu.

Jillie, “O halde içeriye girseniz iyi olacak sanırım” dedi ve kapıyı açarak geri çekildi. Simon hiç kullanılmamış gibi görünen bir hole girdi. Tertemiz ve zevksiz hol içinde kimsenin yemek pişirmezmiş gibi göründüğü bir mutfağa açılıyordu. Jillie mutfağa gitti ve bir köşeye sıkışmış yuvarlak masayı gösterdi. Lavabonun arka tarafındaki fayanslara uyan koyu yeşil renkteki su ısıtıcısını eline alırken, “Oturun lütfen” diye mırıldandı. “Kahve?”

Simon, “Lütfen” diyerek masanın arkasına sıkıştı. “Sütlü, şekersiz.”

Jillie, “Sanırım kendinizin yeterince tatlı olduğunu düşülüyorsunuz” dedi tatsız bir sesle. Dolaptan ucuz kahve kavanozu alarak iki kupanın içine kahve koydu. “Jacko Vance’le ilgili bir şey herhalde, değil mi?”

Simon şaşırdığını belli etmemeye çalıştı. “Neden böyle dediniz?”

Jillie dönüp tezgâha yaslandı. Kollarını kendini korumak istermiş gibi göğsünde kavuşturdu. “Başka ne olabilir? Jeff dürüst ve çalışkan bir satıcı, ben yarım gün veri işlemcisiyim. Suçlularla işimiz olmaz. Bu dört duvar dışında birinin ilgisini çekebilecek tek şey, Jacko Vance’in kız arkadaşı olmamdı. Özel bir soruşturma birimini ilgilendirecek tek şey Jacko lanet Vance’dır, beni rahatsız etmek için geri dönmesidir.” Ani bir patlamaydı. Jillie arkasını dönüp kahveleri koyarak sözlerine son verdi.

Şimdi ne yapacağından tam emin olamayan Simon, “özür dilerim. Belli ki çok hassas bir konu” dedi.

Jillie kupayı onun önüne koydu. Pırıl pırıl mutfaktan yola bakan Simon, Jillie’nin kahve dökülen tezgâhı bezle silmediğine şae cko lanet Van-yordu.

Jillie şaşırmıştı. Bunun yerine Jillie tezgâha yaslanarak kupasına biberon tutan bir çocuk gibi sıkı sıkı sarıldı. “Jacko Vance hakkında söyleyecek bir şeyim yok. Leeds’den buraya gelmekle boşuna vakit harcadınız. Gene de iyi para aldığınızı umarım, çünkü faturasını ödeyen vergi mükellefleri, ensesi kalın bir şirket değil.”

Sesindeki acılık kahveye yansımış gibi, diye düşündü Simon. Kahvesini yudumlarken yanıt arandı. “Bu ciddi bir soruşturma” dedi. “Yardımınız işe yarayabilir.”

Jillie kupasını sertçe tezgâha bıraktı. “Bak. Onun ne dediğine hiç aldırmıyorum. Onu taciz eden ben değilim, Jeff’le evlenmemden sonra artık gına getirdiler. Polisler en az altı kez geldi. Jacko’ya imzasız mektuplar gönderiyor muydum? Karısına taciz telefonları ediyor muydum? Köpek pisliklerini kutuya koyup bürosuna postalamış mıydım? O zamanki cevabın aynı, vereceğim şimdi de. Yağlı direğin tepesine giden bencil yokluğunda Jacko Vance’in kızdırdığı tek kişinin ben olduğumu sanıyorsanız, ciddi bir hayal gücü eksikliğiniz var demektir.” durdu ve Simon’a öfkeyle baktı. “Ona şantaj da yapmıyorum Kontrol edebilirsiniz. Bu eve girip çıkan her kuruşun hesabı vardır. Bu suçlamayla yeterince karşılaştım zaten.” Başını iki yana salladı. “O domuza inanamıyorum” dedi.

Simon teslim olur gibi ellerini kaldırdı. “Hey, bekleyin bir dakika. Her şeyi yanlış anladınız. Buraya Jacko şikâyette bulunduğu için gelmedim. Elbette Jacko hakkında konuşmak istiyorum ama yalnızca onun yaptıklarıyla ilgileniyorum, sizin yaptıklarınızla değil. Yemin ederim!”

Jillie ona sert sert baktı. “Ne?”

Bu kadar ileriye gitmekten rahatsız olan Simon, “Dediğim gibi, bu çok hassas bir konu” dedi. “Jacko Vance’in adı bir soruşturmada gündeme geldi, benim işim de geçmişle ilgili araştırmalar yapmak. Bay Vance’i uyandırmadan tabii.” Hissettiği kadar gergin gözükmediğini umdu. Her ne bekliyorsa, beklediği bu değildi.

“Jacko’yu mu soruşturuyorsunuz?” Jillie kulaklarına inanamıyordu ama neredeyse neşelenmiş görünmeye başlamışa benziyordu.

Simon kıpırdandı. “Dediğim gibi adı ciddi bir konuyla ilgili olarak gündeme geldi...”

Jillie baldırına bir yumruk attı. “Evet! Fazla geç olmadan. Söyleme, dur ben tahmin edeyim. Zavallı bir kadını canını yakmış ve ağzını kapalı tutmasını önleyecek kadar korkutmamış, öyle değil mi?”

Simon konuşmanın denetiminden çıktığını sezdi. Artık bileceği tek şey tırnaklarıyla tutunup yanlış bir şey yapmasını ummaktı. “Neden böyle dediniz?” diye sordu.

“Bir gün olacaktı bu” dedi Jillie, sesi çok neşeliydi. “Peki, ne bilmek istiyorsun?”

***

Eve döndüğünde Tony’nin gözleri gece otoyola bakmaktan yorulmuştu. Telesekreterine bakmak aklına gelmemişti ama çalışma adasına geçerken makinenin yanıp sönen ışığı dikkatini çekti, yorgun argın çalıştırma düğmesine bastı. “Merhaba. Adım Chris Devine. Detektif Çavuş Chris Devine. Bir süre Londra’da Shaz Bowman’la birlikte çalışmıştım. Jacko Vance’den randevu almasına aracılık yaptım. Eve gelir gelmez beni arayın. Saat ne kadar geç olursa olsun önemli değil.”

Tony hemen bir kalem kaparak telefon numarasını yazdı ve mesaj biter bitmez telefona sarıldı. Telefon altı kez çaldıktan sonra açıldı. Tony sessizlikte, “Chris Devine’ı arıyorum” dedi.

“Tony Hill misin?” Bu ses tam bir Güney Londra şivesiydi. “Telesekretere mesaj bırakmışsınız. Shaz hakkında.”

“Evet. Dinle, buraya Batı Yorkshire’dan şu dallamalar geldi ve bana seninle çalışmadıklarını söylediler. Doğru mu?”

Tony vakit kaybetmeyen insanları severdi. “Beni ya da Shaz’ın yakın çalışma arkadaşlarını dahil etmelerinin soruşturmanın güvenliğini tehlikeye atacağını düşünüyorlar” dedi.

Chris iğrenerek, “Saçmalık” dedi. “Ellerinde tek bir ipucu”

“Yok. Peki, kendi araştırmalarınızı yapıyor musunuz?”

Tony, büyük bir ağırlıkla duvara yapıştırılmak gibi, diye düşündü. “Shaz’ın katilinin yakalandığını görmeyi tabii ki çok istiyorum.” dedi.

“Peki bu konuda ne yapıyorsun?”

“Neden soruyorsunuz?”

“Fazladan yardımcıya ihtiyacın olup olmadığım anlamak için” dedi Chris. “Shaz harika bir çocuktu ve harika bir polis olacaktı. Şimdi, ya Jacko Vance henüz tam olarak bilinmeyen nedenlerle onu halletti ya da başka biri yaptı. Her iki durumda da takip onun kapısının önünden başlıyor, haksız mıyım?”

Tony, “Haklısın” dedi. Bir silindir altında çimentonun neler hissettiğini biliyordu artık.

“İşin üzerinde misin?”

“Öyle de denebilir.”

Chris’in iç çekişi Shipping Forecast’tan fırlamış gibiydi. “Peki, ben de yardım edebilirim denebilir öyleyse. Ne yapmamı istersin?”

Tony hızla düşündü. “Vance ve karısı üzerinde kullanacak fazla şeyim yok. Onları birbirinden ayıracak bir şey işime yarayabilir.”

“Micky Morgan’ın aslında eşcinsel olduğu gibi mi?”

“Bu tür bir şey, evet.”

Chris, “Yani bu kadarı yeterli değil mi?”

“Bu söylediğin doğru mu?”

Chris homurdandı. “Elbette doğru. Çok uzun zamandır gizliyorlar ama onlar lezbiyen.”

“Lezbiyen mi?”

“Doğru söylüyorum. Fi tarihinden beri Betsy ile birlikte Jacko ile tanışmasından bile önce.”

“Betsy Thorne mu? Özel yardımcısı?”

“Özel yardımcısıymış. Sevgilisi yani. Betsy eski sevgilisiyle küçük bir yiyecek-içecek şirketi kurmuştu, sonra Micky Morgan ile tanıştı ve yıldırım aşkı. İlk başlarda ortalıkta görünürlerdi. Sonra yok oldular, bir de baktık ki Micky, Jacko Vance ile evli. Ama Betsy hâlâ yanında. Bak, Micky çok ünlendi basının eşcinsel olduğunu ortaya çıkaracağı söylentileri dolaşıyordu.”

“Sen bütün bunları nereden biliyorsun?” diye sordu.

“Sence nasıl bilebilirim? Allah’ım, on iki, on beş sene önce birbirinle dayanışmazsan yok olurdun. Eskiden onlarla aynı yere giderdim. Herkes aynı gemide olduğu için kimsenin kimseyi ele veremeyeceği yerler. Benden duymuş olma, Jacko kimi düzüyorsa, bu karısı değil. Doğrusunu söylemek gerekirse Shaz’ın bir iz üzerinde olduğunu bu nedenle düşündüm.”

“Shaz sana bu konuda bir şey söyledi mi?”

“Micky Morgan’ı yıllardır aklıma getirmemiştim. Görüşmeyi ayarladıktan sonra aklıma geldi. Jacko’yla işlerin nasıl gittiğini anlatmak için aradığı zaman Shaz’a söyleyecektim. Yani bunu ona söyleyemedim. Bunun senin için bir yararı olur mu?”

“Chris, bu müthiş bir şey. Müthişsin.”

“Hep öyle derler, bebek. Peki, yardım etmemi istiyor musun,istemiyor musun?”

“Ettin bile.”

***

Carol odasına girdiği zaman üç polis de çoktan her zamanki yerlerini almıştı. Lee’nin sigarasının dumanı pencereden çıkmaktaydı. Carol sigara içmenin bir meydan okuma anlamına geldiğini sezdi. Ama Carol hiç sigara içmese de -ya da belki içtiği için- hafif sigara kokusu onu pek rahatsız etmezdi. Carol gülümseyecek enerjiyi bir biçimde buldu ve iskemleye oturduğu zaman omuzlarını çökertmemeye çalıştı. “Peki, elimizde ne var?”

Tommy Taylor sol ayak bileğini sağ dizine koyarak iskemlesinde kaykıldı. Carol daha sonraki yıllarda baş gösterecek sırt ağrıları için ona özenmedi. Tommy Carol’ın masasına umursamaz tavırla bir dosya fırlattı. Dosya Carol’a doğru düştü, içindeki kâğıtlar döküldü. “Adamların mali durumunu karılarından daha iyi biliyoruz.”

“Yorkshire hakkında duyduklarıma bakılırsa bu fena şey sayılmaz” dedi Carol.

Tommy ve Lee Whitbread Di Earnshaw’un aksi ifadesi hiç değişmedi.

Lee, “Özür dilerim, efendim, bunun cinsiyetçi bir yorum olabileceğini düşünüyorum” dedi.

“Öyleyse bana tazminat davası aç. Elimizde ne var!”

Tommy başparmağını ona doğru uzatarak, “Hepsi dosyada var” cevabını verdi. “Özetle.”

Tommy, “Di” dedi. “Konuşma konusunda sen yeteneklisindir.”

Di kollarını açtı ve ellerini yeşil ceketinin cebine soku “Bay Pendlebury fazla hevesli olmamasına rağmen bordroları edinmemize izin verdi, buradan zanlılarımız hakkında banka ayrıntıları, adresler ve doğum tarihlerini içeren bilgileri aldık. Bu bilgiyle de mahkeme kararlarını inceleyebildik...”

Lee araya girdi. “Ve küçük bir kuş kredi kartı bilgilerini getirdi.” Tommy onları susturmak için, “Ama bundan söz etmeyeceğiz” dedi.

Carol, “Bu zırvaları kesip sadede gelsek” dedi.

Di’nin dudakları artık tanıdık bir hoşnutsuzlukla bükülüydü. “İki aday öne çıkıyor. Alan Brinkley ve Raymond Watson, her ikisinin de borcu dağları aşmış, kendiniz de göreceksiniz Her ikisi de buralı. Watson bekâr, Brinkley yaklaşık bir yıl önce evlenmiş. Her ikisinin de evlerine haciz konulmak üzere, her ikisinin de mahkeme kararları yığınla, her ikisi de Paul’e ödemek için Peter’ı soyuyor. Bu yangınlar ikisi için de yararlı olmuştur.”

Taylor, “Bir şanssızlık” diye ekledi.

Carol dosyayı açarak iki itfaiyeciye ait kâğıtları çıkardı. “İyi iş başarmışsınız. Bu kadar ayrıntıyı bulmanız çok iyi.”

Lee omuzlarını silkti. “Bu açıdan Seaford büyük bir köy. İyilik yapılır, iyilik görülür.”

“Maaş gününde çizgiyi aşmadığımız sürece” dedi.

Tommy kelimeleri yaya yaya, “Bize güvenmiyor musunuz, ?” diye sordu. “Güvenmem için bana beş iyi neden söyle.”

Lee, “Peki onları sorguya çekmemizi istiyor musunuz?” dedi.

Carol soruyu biraz düşündü. Aslında Tony’ye danışmak istiyordu ama adamlarının amirlerinin kendi kararlarını veremediğini bilmesini de istemiyordu. “Ayrıntılı inceleme olanağı bulduğum zaman karar veririm. Onlara ter döktürmekten daha tutarlı seçenekler olabilir.”

Lee tekrar, “Arama emri çıkarabiliriz” dedi, ekibin isteklisi.

Carol, “Sabah bu konuyu tekrar ele alırız” diye söz verdi. Adamlarının odadan çıkmasını seyrettikten sonra, dosyayı şişkin evrak çantasına tıktı. Detektif odasında hızlı bir tur atarak memurlarının geri kalanının masalarındaki yığınlarla işi nasıl yaptıklarına bakma zamanı gelmişti. Kimsenin ondan öğüt istemeyeceğini umut etti. Onlara sunabileceği tek şey ter kokusuydu anda.

Telefon çaldığında kapıdan çıkmak üzereydi. “DCI Jordan” dedi. “Ben Brandon.”

“Buyrun efendim.”

“Batı Yorkshire’daki bir meslektaşla konuştum biraz önce. Sohbetimiz sırasında konu o polis memurunun öldürülmesine geldi. Baş zanlının kaçak olduğunu söyledi. Simon McNeill adlı bir polis. Öbür teşkilatlardan McNeill’ı aramaları ve bulurlarsa gözaltına almaları için herhalde yarın sabah bir iç bülten göndereceklermiş.”

“Hıh.”

Brandon, “ilgilenebileceğini düşündüm” dedi. “Bölgemiz onlarınkinin hemen yanı başında olduğu için.”

“Kesinlikle efendim. Resmi bir yazı alır almaz ekibe katılacağım.”

“Buraya geleceğini sanmam gerçi.”

“Hımmm. Teşekkürler, efendim.” Carol telefonu aceleyle kapattı. Hafif bir sesle, “Ah, lanet olsun” dedi.

***

Tony parmağını yaladı ve sol kaşını düzeltti. Aynada kendine eleştirel gözle inceledi. Ayna, bir çift turuncu plastik tabure dışında, beklemesi söylenen gardroptan biraz daha büyük odadaki tek mobilyaydı. Gerçi Carol ona yaşlanmış bir futbolcuya benzediğini söylemişti ama tek doğru dürüst takımı içinde yeterince ciddi göründüğünü düşündü. Ama Carol bile gri gömleği ve koyu kırmızı kravatına kusur bulamazdı.

Kapı açıldı ve sakin yüzlü bir kadın belirdi. Kadın kendini Micky’nin özel yardımcısı olarak tanıttı ama Tony onun, Chris’in verdiği bilgilerle, Micky’nin sevgilisi Betsy olduğun anladı. Betsy, “Her şey yolunda mı?” diye sordu.

“Fena değil.”

“İyi.” Betsy’nin sesi sıcak ve teşvik ediciydi, ilkokul öğretmenlerinin en iyileri gibi. Ama Tony, onun gülümsemesinin resmiyet gereği olduğunu, aklının başka yerlerde dolandığını fark etti. “Bu bizim için pek alışılmış bir şey değil, çünkü normal olarak konukları hakkında bilgisiz olmaktan hoşlanmaz. Ama çünkü... şey, çünkü kendini ne kadar kıyısından olsa trajik kaybınızla bağlantılı hissettiği için, önceden sizin konuşmak istiyor. Buna bir itirazınız yoktur sanırım.”

İtiraza hiç yer bırakmayan tam bir üst sınıf sesiydi bu. Ev kapısında böyle bir dişi aslan olduğu için Micky şanslı,” düşündü. “Memnun olurum” dedi, bunda da samimiydi. “İyi. Birkaç dakika içinde gelir. Bir şeye ihtiyacınız var mı, kahve? Maden suyu?”

Tony. “Makine kahvesi mi var?” diye sordu.

Bu kez gülümseme içtendi. “Korkarım öyle. Çay, sıcak çikolata ve tavuk çorbasından ayırt edilemez.”

“Öyleyse almayayım.”

Kafa çekildi ve kapı kapandı. Tony’nin midesine bir sancı girdi. Göz önünde olmak onu hep gerginleştirirdi. Ama bugün Jacko Vance’i hata yapacağı noktaya getirme çabası gibi ek bir gerginlik de vardı. Vance’in etkinliklerinde görünmek yalnızca bir başlangıçtı. Vance’in karısının televizyon programına katılmak ise tam bir meydan okumaydı. Başka bir şey olduğu konulunda kendisini kandırmaya çalışmanın hiç yararı yoktu.

Boğazını temizledi ve aynadaki görüntüsünü tekrar kontrol etme gereği duydu.

Kapı çalınmadan açıldı ve Micky Morgan odanın içindeydi. Tony ona bakmak için kendini yavaşça dönmeye zorladı. Elini uzatarak, “Merhaba, Bayan Morgan” dedi.

Micky, “Dr. Hill” karşılığını verdi. Tony’le hızlı, soğuk ve mesafeli bir biçimde tokalaştı. “Programa geldiğiniz için teşekkür ederim.”

“Asıl ben teşekkür ederim. Yaptığımız iş o kadar yanlış anlaşılıyor ki, düzeltme şansını hep hoşnutlukla karşılarım. Özellikle de yanlış nedenlerle haber olduğumuz zaman.” Kasten gözlerini bir an yere indirdi.

“Tabii. DC Bowman’a gerçekten çok üzüldüm. Onunla şöyle bir tanışmıştım ama çok zeki, ne yaptığını bilen bir kadın izlenimini uyandırdı bende. Çok güzel olmasının dışında tabii.”

Tony başını salladı. “Onu özleyeceğiz. Birlikte çalışma ayrıcalığına kavuştuğum en iyi genç polislerden biriydi.”

“Bunu anlayabiliyorum. Polislerin aralarından birini kaybetmeleri korkunç bir şey.”

“Her zaman büyük öfke duyulur, aile içindeki bir ölümü yetersizliklerinin bir sonucu olarak görürler. İşlerini doğru düzgün yapsalar bunu önleyebileceklerini hissetme eğilimleri var. Bu olayda aynı suçluluğu ben de paylaşıyorum.”

Micky, “Eminim bunu önlemek için yapabileceğiniz bir şey yoktu” diyerek elini düşünmeden Tony’nin koluna koydu. “Kocama programa katılacağınızı söylediğim zaman o da aynı şeyi söyledi ve onun kendini sorumlu hissetmek için daha da nedeni var.”

Tony, “Aslında hiç yok” dedi. Sesinin bu kadar sakin çıkmasına kendisi de şaşırmıştı. “Shaz’ın katilinin onunla Leeds’de değil de Londra’da ilişki kurmuş olabileceğini düşünüp duruyoruz gerçi. Aslında tanıklara bir çağrı yapma şansı vermenizi umuyordum.”

Micky’nin eli zayıflığını şaşırtıcı derecede gösteren bir hareketle boğazına gitti. “Katilin onu bizim evimizden takibe bağladığını düşünmüyorsunuz, değil mi?”

Tony telaşla, “Bunu düşünmek için hiçbir neden yok” dedi. “Yok mu?”

“Yok.”

“Beni yatıştırdığınız için teşekkür ederim.” Derin bir soluk alarak sarı saçlarını geriye itti. “Şimdi, gelelim görüşmeye. Size birimin nasıl kurulduğunu, nasıl oluşturulduğunu, hangi suçlarla ilgilendiğinizi ve ekibin ne zaman faaliyete geçeceğini soracağım. Sonra Sharon konusuna geçeceğim...”

Tony sözünü kesti. “Shaz. Ona Shaz deyin. Sharon denmesinden nefret ederdi.”

Micky başını salladı. “Shaz. Shaz konusuna geçeceğin zaman istediğiniz yardım çağrısını yapabilirsiniz. Olur mu? Özellikle söylemek istediğiniz başka bir şey var mı?”

Tony, “Eminim vermek istediğim mesajı verebilirim” dedi.

Micky kapı kolunu tuttu. “Betsy, özel yardımcım -daha önce onunla konuşmuştunuz- yayına girmeden önce gelip size bilgiler verecek. Haber bültenine geçmeden önce son konuğum siz olacaksınız.”

Tony, “Teşekkürler” dedi. Aralarında köprü kuracak bir şey söylemek istiyor ama bunun ne olacağını bilmiyordu. Micky’nin fark etmeden kendisine yardım etmesini sağlayabilecek, Jacko Vance’in savunmasını geçmenin en iyi yolu bu kadın olacaktı.

Micky, “Rica ederim” dedi. Sonra gitti, ardında belli belirsiz bir kozmetik kokusundan başka bir şey bırakmamıştı. Tony onu yanına çekmek için yalnızca bir şansı daha olacağını biliyordu. Bundan istediği gibi yararlanacağını umdu.

***

Vance, inşallah buna değer, diye düşündü. Bunun için Marco Pierre White’ın bizzat hazırladığı öğle yemeğini iptal etmişti ve sinirliliğiyle ünlü şef buna kızacaktı. Vance büro kapısını kilitleyip jaluzileri çekti. Sekreteri telefon bağlamaması gerektiğini biliyordu ve ne yapımcısı ne de özel yardımcısı onun hâlâ binada olduğundan haberdardı. Morgan’la Öğle Vakti programına vereceği tepkiyi kimse görmeyecekti.

Odanın bir tarafını boydan boya kaplayan uzun deri kanepeye oturup ayaklarını uzattı. Yüzünde huysuz bir ifadeyle dev televizyonu uzaktan kumandayla açtı. O sırada tanıdık jenerik yazılan başlamıştı. Korkacak bir şeyi yoktu, bunu biliyordu, Shaz Bowman bir şeyler bildiğini düşünmüş olabilirdi ama meslektaşlarını ikna etmeyi başaramamıştı. Kendisi polisle konuşmuştu.

Söylediklerini yutmuşlardı. Yarım teorilerle ortaya çıkan bir akademisyen psikolog kanıt bulmadan onu tehdit edemezdi. Bununla birlikte bugüne kadar dikkatli olmak onu güvenlikte tutmuştu ve böyle başarılı bir kariyerin getirebileceği kibir havasına girmeyecekti.

Kendi kaynaklarından Tony Hill hakkında bazı edinmişti ama ne yazık ki bunlar istediği kadar çok değildi, sorularını rastgele bir tavırla, merak uyandırmamaya dikkat ederek sormuştu. Öğrendikleri ilgisini çekmişti. Tony Hill Shaz Bowman’ın başvurduğu saldırgan profili ekibinin kurulmasına yol açan tartışmalı İçişleri araştırmasını yürütmüştü. Bradfield’da bir dizi cinayetler katili avına karışmış ve yeterince akıllı olmadığı için ellerine kan bulaştırmıştı. Cinsellik konusunda sınırda bir sapıklığı olduğu söylentileri dolaşıyordu. Bu Vance’in adrenalini gerçekten de yükseltmişti ama bu noktan fazla üzerine gidemezdi, yoksa haber kaynağı onun psikoloğu neden bu kadar çok ilgilendiğini merak etmeye başlardı.

Vance, Tony hakkındaki yorumlara ilgi göstermesine rağmen düşünceleri televizyon ekranıyla rekabet edemezdi. Televizyonun sağladığı parıltıya duyduğu istek kameranın öbür ucunda olduğu yıllarda da azalmamıştı. Medyayı seviyordu ama asıl olarak bütün risklerine rağmen canlı yayından hoşlanıyordu. Gerekirse Tony Hill’i nasıl etkisiz hale getireceğini düşünmek zorunda olmasına rağmen, Micky’ye karşı koyamıyordu. Micky’ye alışınca kadının mesleki becerilerine ve yeteneğine saygısı artmıştı. Micky gerçekten en iyilerden biriydi. Bunu en başında anlamıştı, Micky’nin kendi tarafında olmasını istediği kişi olduğunu biliyordu. Onu yanında tutmak işine çok yaramıştı.

Eskiden de iyiydi ama zamanla daha da iyi olmuştu, buna hiç kuşku yoktu. Bunun bir nedeni özgüvense, bir nedeni de Betsy idi. Micky’nin sevgilisi ona yumuşak ilgi görüntüsünü ardındaki saldırganlığı gizlemesini öğretmişti. Micky Morgan’ın kurbanlarının çoğu, daha sonra kaydı izleyene kadar nasıl yenilip yutulduklarını anlamıyorlardı bile. Tony Hill’in görüntüsünü bozacak bir şey varsa o da Micky idi. Vance konuğunun sakin görüntüsünün ardında gizli yönleri olabileceğini ima etmişti. Şimdi her şey Micky’ye kalmıştı.

Programın ilk beş dakikasını bir uzman gözüyle seyretmiş, karısının ve meslektaşlarının performansını değerlendirmişti. Bu Inlands muhabiri gitmeli, diye karar verdi. Bunu Micky’ye söylemesi gerekiyordu. Vance, uzaklardaki savaşları da bakanlar kurulundaki karışıklıkları ve pembe dizi haberlerini de aynı nefes nefese aceleyle anlatan muhabirlerden nefret ederdi. Bir- çok başarılı medya mensubunun daha baştan gizlemeyi öğrendiği empati yokluğunu ortaya çıkarırdı bu.

Karısına karşı en küçük bir cinsel istek duymaması ne kadar tuhaftı. Doğru, Micky onun tipi değildi ama böyle olsa bile Vance tipi olmayan kadınları da zaman zaman çekici bulurdu. Ama Micky’yi asla bulmamıştı. Onu çıplak gördüğü ender zamanlarda bile. İlişkilerinin niteliği açısından bu da iyi olmuştu herhalde. Kadınlardan ne beklediğini şöyle bir ima etse Micky tarih olurdu.

Vance de bunu kesinlikle istemiyordu. Hele şimdi hiç.

Micky, Vance’in işsiz gençleri ereksiyona geçirdiğinden kuşkulandığı iç gıcıklayıcı bir sıcaklıkla, “Ve reklamlardan sonra günlerini dizi suçlar işleyenlerin zihinlerine girerek geçiren bir insanla konuşacağız” dedi. “Psikolojik profil uzmanı Dr. Tony Hill yeni ulusal polis biriminin sırlarını bize anlatacak. Ve bu savaşta trajik şekilde hayatını kaybeden polis memurunu da saygıyla anıyoruz. Bütün bunlar ve haberler reklamlardan sonra.”

Reklamlar başlayınca Vance uzaktan kumandayla videonun kayıt düğmesine bastı. Ayaklarını yere indirerek öne eğildi, gözlerini ekrandan ayırmıyordu. Son reklam ve Morgan’la Gün Ortası logosu bittikten sonra karısı hayatının tek ışığıymış gibi ona gülümsedi. Micky, “Tekrar merhaba” dedi. “Şimdiki konuğumuz ünlü klinik psikolog Dr. Tony Hill. Buraya geldiğin teşekkür ederim, Tony.”

Yönetmen kamera açısını değiştirerek Vance’e Shaz Bowman’ın amirini ilk kez gösterdi. Önce yanaklarından renk çekildi sonra yüzü kıpkırmızı oldu. Tony Hill’in kendisi için tamamen yabancı biri olmasını bekliyordu. Ama ekrandaki bu adamı tanıyordu. Onu ilk kez jüri üyesi olarak katıldığı dans yarışmasında görmüştü. Kenarda duruyor, etkinliklerinin müdavimleriyle konuşuyordu. Başta onu her zaman izleyen hayranlarına katılan biri sanarak fazla önem vermemişti. Ama bir gün önce, spor merkezinde adamı öbürlerine kartvizit dağıttığını gördüğü zaman merakı uyanmıştı. Bakması için yanına birini göndermesi düşünmüştü ama nasılsa sonradan aklında çıkmıştı bu. Şimdi o yabancı bir kanepede oturmuş, milyonlarca izleyicinin önünde Vance’in karısıyla konuşuyordu.

Bu normal bir rastlantı değildi. Kesin bir plandı. Bu Shaz Bowman’ın amiriydi. Bir hasım olabilirdi.

Micky, “Öğrencilerinizden birinin trajik ölümü ekibi nasıl etkiledi?” diye sordu, öne doğru eğilirken gözleri duyduğu sempatiyi mükemmel yansıtıyordu.

Tony gözlerini kadından kaçırdı, çektiği acı çok belirgindi. “Korkunç bir darbeydi” dedi. “Shaz Bowman, birlikte çalışma ayrıcalığına kavuştuğum en parlak polislerden biriydi. Saldırgan profili çıkarma işinde gerçekten yetenekliydi, yerini doldurmak olanaksız. Ama katilini yakalamaya kararlıyız.”

Micky, “Olayla ilgili olarak soruşturmayı yürüten polislerle yakın bir çalışma içinde misiniz?” diye sordu. Rutin olduğunu sandığı soruya Tony’nin verdiği tepki ilginçti. Adam kaşlarını kaldırdı ve bir an gözleri büyüdü.

Aceleyle, “Profil çıkarma ekibindeki herkes yardım etmek için elinden geleni yapıyor” dedi. “İzleyiciler de bize yardım edebilirler.”

Micky onun kendini bu kadar hızla toplamayı başarmasından etkilenmişti.

Milyonlarca izleyiciden birinin en küçük bir şey fark ettiğini sanmıyordu. “Bu nasıl olacak, Tony?”

“Bildiğiniz gibi Shaz Bowman, Leeds’deki evinde öldürüldü. Ne var ki bunun rastgele bir cinayet olmadığına inanmak için nedenlerimiz var. Katili orada oturan biri bile olmayabilir. Shaz Cumartesi sabahı Londra’ydı, öldürülmesinden yaklaşık iki saat önce- Cumartesi sabahı on buçuktan sonra nereye gittiğini ya da kimi gördüğünü bilmiyoruz. Katilinin onunla o sabah ilişki kurmuş olması mümkün.”

“Yani onu takip eden biri olabilir mi diyorsunuz?”

“Londra’dan Leeds’e dönerken takip edilmiş olması mümkün diye düşünüyorum.”

Bu tam aynı şey değildi ama Micky bu konuyu açacak zamanı olmadığını biliyordu. “Birinin buna tanık olduğunu umudunuz demek ki.”

Tony başını salladı ve dosdoğru kırmızı ışık yanan kameraya baktı. Micky önündeki monitörden onun içten olduğunu »görebiliyordu. Allah’ım, adam ne kadar da doğaldı, dokunaklı çağrısını yaparken bütün gerginliği yok olmuştu. “Cumartesi sabahı on buçuktan sonra Shaz Bowman’ı görenleri arıyoruz. Çok dikkat çekici bir görüntüsü vardı. Parlak mavi gözleri vardı, çok dikkat çekici. Onu yalnız ya da katiliyle birlikte, belki otomobiline benzin doldururken görmüş olabilirsiniz -siyah birVolkswagen Golf kullanıyordu. Ya da Londra ile Leeds arasındaki benzin istasyonlarından birinde belki. Ona dikkat çekici ölçüde ilgi gösteren birini fark etmiş olabilirsiniz. Bu durumda bizi aramanızı bekliyoruz.”

Micky, “Leeds’deki karakolun telefon numaralarını veriyoruz” derken ekranın altındaki kuşakta numaralar belirdi. Micky ve Tony’nin görüntüsünün yerini Shaz’ın kameraya güldüğü bir fotoğrafı aldı. “Shaz Bowman’ı Cumartesi günü bir anlığına bile görmüşseniz, polisi arayıp haber verin.”

Tony, “Tekrar cinayet işlemeden katili yakalamak istiyoruz.” diye ekledi. “Bir yardımınız dokunursa Batı Yorkshire polisini, hatta kendi bölgenizdeki karakolu aramaktan çekinmeyin. Tony, gelip bizimle konuştuğun için teşekkürler.” Micky’nin gülümsemesi kameraya kaydı, çünkü yönetmen kontrol odasından işaret ediyordu. “Ve şimdi de öğle haberleri için haberlere bağlanıyoruz.”

Micky arkasına yaslanarak rahat bir nefes aldı. “Teşekkürler, Tony” diyerek mikrofonunu çıkardı ve dizleri Tony’nin dizlerine temas edecek biçimde öne eğildi.

Betsy’nin hızlı adımlarla onlara doğru ilerlediğini gören Tony aceleyle, “Asıl ben teşekkür ederim” dedi. Betsy mikrofonunu çıkarmak için Tony’nin omzunun üzerinden uzandı.

Betsy, “Sizi dışarıya alayım” dedi.

Micky ayağa fırladı. “Çok iyiydi” dedi. “Keşke daha fazla zamanımız olsaydı.”

Yakaladığı fırsatın üstüne atlayan Tony, “Birlikte yemek yiyebiliriz” dedi.

Micky, kendi söylediklerine kendisi de şaşırarak, “Memnun olurum” cevabını verdi. “Bu akşam boş musun?”

“Evet. Evet, boşum.”

“Öyleyse bu akşam buluşalım. Altı buçuk uygun mu? Bu işten dolayı akşam erken yemem gerekiyor.”

“Masa ayırtırım.”

“Hiç gerek yok. Betsy bu işi halleder, değil mi, Betsy?”

Tony kadının yüzünden belli belirsiz bir muziplik gelip geçtiğini düşündü.

Ama hemen sonra profesyonel maske geri dönmüştü. “Hiç sorun değil. Ama öncelikle Dr. Hill’i dışarıya çıkarmam gerekiyor, Micky” dedi. Yüzünde özür dileyen bir ifade vardı.

“Tamam. Görüşürüz, Tony.” Gerçekten ilginç birini incelemenin iyi bir değişiklik olacağını düşünerek Betsy’nin adam uğurlamasını seyretti.

Kulaklığındaki bip sesi onu programın soğuk gerçeğine geri döndürdü. Kontrol odasına başını kaldırarak, “Doğrudan okuldaki anarşi haberine gireceğiz, değil mi?” dedi. Aklını tekrar işine vermiş, Shaz Bowman çoktan gerilerde kalmıştı.

***

Carol odasının penceresinden aşağıdaki limana baktı. Hava çok soğuk olduğu için yürüyüşe çıkanlar ortalıkta görünmüyordu. Ortalıkta olanlar da aceleyle yürüyordu, köpeklerini dolaştıranlar bile. Carol detektiflerinin de aynı biçimde çalıştığını biliyordu. Tony’nin ona bıraktığı otel numarasını çevirdi. Hem kendi haberlerini vermek hem de televizyondaki görüşmeyi öğrenmek için can atıyordu.

Dokuzuncu Senfoni’yi uzun süre dinlemek zorunda kalmadı. Tony’nin “Alo” dediğini duydu. “Morgan’la Öğle Vakti harikaydı, Tony. Sen ne düşünüyorsun? “

“Bizim Jack’i gördün mü?”

“Hayır, görmedim ama kadından beklediğimden daha fazla hoşlandım, işini iyi yapıyor. Önce sahte bir güvenlik duygusu veriyor, sonra zor sorularla terletiyor. Ama söylemek istediklerimi söyledim.”

“Peki Vance ortalıkta mıydı?”

“Stüdyoda değildi, hayır. Ama Micky ona beni konuk olarak çağıracağını söylemiş, dolayısıyla Bizim Jack’in bugünkü programı kaçırmadığına bahse girerim.”

. “Sence kadın biliyor mu?”

“Kocasından şüphelendiğimizi mi?” Tony soruya şaşırmış gibiydi.

“Kocasının bir dizi cinayetler katili olduğunu.” Tony bu gece biraz yavaştı.

Normalde her tür konuşmayı önceden senaryoyu görmüş gibi okurdu.

“En küçük bir fikri olduğunu sanmıyorum. Bilseydi onun yanında olacağından şüpheliyim.” Tony alışılmadık derecede kesin konuşuyordu. Genellikle siyah beyaz gibi sınıflandırmalar yapmak Tony’nin tarzı değildi oysa.

“Adam temiz çalışıyor.”

“İpek gibi pürüzsüz. Şimdi arkamıza yaslanıp onu rahatsız edecek başka neler yapabileceğimizi düşünmek gerek. Bu geceden başlayarak. Karısını yemeğe çıkarıyorum.”

Carol hafif bir kıskançlık hissetmekten kendini alamadı ama sesinden belli etmedi. Tony ile çok pratik yapmıştı. “Gerçekten mi? Bunu nasıl becerdin?”

“Galiba kadın profil çıkarma işiyle gerçekten ilgili” dedi Tony. “Umut edelim de kullanacağımız bazı bilgiler alabileyim ağzından.”

“Bunu yapabilecek tek kişi de sensin. Tony, sanırım bir sorunumuz var.

Simon’la.” John Brandon’la yaptığı konuşmayı özetleyerek aktardı. “Ne düşünüyorsun? Onu teslim olmaya mı ikna etmeli miyiz?”

“Kararı ona bırakmamız daha iyi olur bence. Sence bir sakıncası yoksa. Bu işler bitmeden önce tekrar senin salonunda oturuyor olabilir, bunu bir düşün.”

Carol, “Sorun olacağını sanmam” dedi. “Söz konusu olan yalnızca bir iç bülten. Fotoğrafının gazetelerde çıkacağı, ülke çapında bir insan avı gibi değil. Şey, hiç değilse birkaç gün böyle olmayacak. Önümüzdeki hafta evine dönmezse ya da ailesiyle ve arkadaşlarıyla temas kurmazsa iş ciddiye binebilir, bu durumda da onu ortaya çıkmaya ikna etmemiz gerekecek.”

“Simon Leeds’teki karakola kuzu kuzu gitmez mi yani?” Carol alayla homurdandı. “Sen ne düşünüyorsun?”

“Yaptığımız işe çok şey bağladı bence. Ha, hazır söz etmişken, ekip nasıl gidiyor?”

Carol ona Kay’in yaptığı turu anlattı. Kenny ve Denise Burton’ın ellerinden zorlukla aldığı fotoğraf konusuna geline Tony’nin derin bir nefes aldığını işitti.

“Fanatikler” dedi Tony. “Anlayamadım.”

“Fanatikler. Jacko Vance’in müritleri. Şimdiye kadar etkinliğe gittim ve her gösteriye giden birkaç saplantılı tip var. Üç ya da dört kişi. Onları hemen fark ettim.”

Carol, “İşine son verirlerse, mahalleli nöbetine katılırsın” dedi. “Buna Kaçık Nöbeti adını verebilirler.”

Tony güldü. “Önemli olan şu, iki tanesi fotoğraf çekiyordu”

“Enseledin mi?”

“Olabilir. Çok mümkün. Bu çok, çok iyi. Bu bize bir üstünlük kazandırır. Adam kurnaz, Carol. Şimdiye kadar duyduğum, gördüğüm, okuduğum herkesten daha iyi. Bir biçimde biz daha iyi olmak zorundayız.” Sesi yumuşak ama kararlıydı.

“Daha iyiyiz. Biz beş kişiyiz. O işleri yalnızca bir açıdan görüyor-”

“Çok haklısın. Seninle yarın konuşuruz, tamam mı?”

Carol onun harekete geçme isteğini hissedebiliyordu. Onu suçlayamazdı. Micky Morgan, Tony’nin becerilerine karşı tam bir meydan okumaydı ve Tony meydan okumalara bayılan bir adamdı. İster kadından yeni bilgiler alsın, isterse yemeği yalnızca Jacko Vance’in tarafında bir tartışmaya neden olmak için kullansın, Carol’ın aklına bu işte Tony’den daha etkili olabilecek biri gelmiyordu. Ama henüz telefonu kapatamazdı. “Bir şey daha var... kundakçı.”

“Ah, Allah’ım, evet, tabii, özür dilerim. Bir gelişme var mı?”

Carol ekibinin bulduklarını özetledi ve iki zanlının özelliklerini anlattı. “Bu aşamada her ikisini de sorguya çekmek ve arama emri çıkartmak mı, yoksa gözetim altında tutmak mı data iyi olur emin değilim. Bu işi sana havale etmeyi düşünmüştüm.”

“Nasıl para harcıyorlar?”

“Brinkley ile karısı aşırı bir tüketim içindeler. Yeni otomobiller, ev eşyaları, mağaza kredi kartları. Watson kumarbaza benziyor. Bulabildiği bütün parayı kumara yatırıyor.”

Tony bir an hiç konuşmadı. Carol onun kaşlarını çatıp, ellerini gür siyah saçlarında gezdirdiğini hayal etti. Soruyu zihninden geçirirken koyu renk gözleri dalgınlaşırdı. En sonunda, “Ben Watson olsaydım, bahsi Brinkley üzerine oynardım”

“Nasıl yani?”

“Watson gerçekten bir kumarbazsa bir sonraki bahsin, bir sonraki piyangonun bütün sorunlarını çözeceğine inanır inançlı biri. Brinkley bu inanca sahip değil. Biraz daha para bulup harcamaları kısarsa, geleneksel yöntemlerle bu kargaşa kurtulabileceğini düşünür. Ben böyle yorumluyorum. Ben haklı olayım ya da olmayayım, onları sorgulayarak istediğin sonucu alamazsın. Yangınlara son verebilir ama kimse bu yangınlardan ötürü suçlanmış olmaz. Bir arama emri de işe yaramaz, yangınların başlama şekli konusunda anlattıklarından bunu çıkarıyorum. Bunun duymak istediğin yanıt olmadığını biliyorum ama adamları takibe almak yakalamak için en iyi yol. Tabii yanıldığımı hesaba katarak her ikisini de takip etmen gerekiyor.”

Carol homurdandı. “Bunu söyleyeceğini biliyordum” diye sızlandı. “Takip. Bir polisin en sevdiği iş. Tam bir bütçe kâbusu.”

“Hiç değilse yalnızca gece takip etmeniz gerekiyor. Sık sık harekete geçtiğinden dolayı fazla uzun süreceğini sanmam.”

“Bu sözlerin kendimi daha iyi hissetmemi sağlaması mı gerekiyor?”

“Elimden gelen bu kadar.”

“Tamam. Senin hatan değil. Yardımın için teşekkür ederim, Tony. Yemeğin keyfini çıkar. Ben dondurulmuş pizzayla ve umarım ki Simon ve Leon’dan gelecek yeni bilgilerle eve gideceğim. Ve lütfen Allah’ım, erken yatacağım. Uyku...” Son sözcük bir okşama gibi çıktı.

Tony güldü. “Keyfini çıkar.”

Carol ateşli bir sesle, “Ah, çıkaracağım” dedi. “Ve Tony. İyi şanslar.”

“Mucizelerin yokluğunda buna da şükür.”

Kapanan telefon sesi Carol’ın ona başka bir şey söyleme şansını elinden aldı. Neden yapmak zorunda hissettiğini tam bilmiyordu ama içgüdüleri bunun önemli olduğunu söylüyordu. Geçmiş acı deneyimleri de içgüdülerine bazen mantığından daha fazla güvenmesi gerektiğini öğretmişti. Gün içindeki öbür işlerin ortasında, ülkenin bütün diğer polis teşkilatlarına bir yazı gönderene kadar aklını bir şey meşgul edip durmuştu. Doğu Yorkshire Polisi’nden DCI Carol Jordan, yakın zamanda bildirilmiş kayıp genç kız olup olmadığını öğrenmek istiyor.

***

Barmen kız, “Mike McGowan mı? İşte şurada, köşedeki bölmede” diyerek işaret etti.

Leon, “Ne içiyor?” diye sordu. Ama barmen kız çoktan başka bir müşteriye dönmüştü bile. Pub hemen hemen doluydu, müşterilerin çoğu erkekti. Bunun gibi küçük bir Doğu Midlands kasabasında erkeklerin kadınlarla vakit geçirmek için gittiği publarla bu zorunluluktan kaçmak için gittikleri publar arasında kesin ayrımlar vardı. Bu pub’ı ele veren şey, dışarıda “Gün boyu uydudan spor yayını, dev ekranlar” yazılı büyük tabelaydı.

Leon içkisini yudumlayarak bir süre Mike McGowan’ı izledi. Jimmy Linden, Jacko Vance konusunda medya uzmanı olarak onun adını vermişti. “Benim gibi Mike da onu çok erken keşfetti ve zaman içinde onun hakkında çok şey yazdı” demişti.

Leon, McGowan’ın Londra’daki eski gazetesiyle temas kurunca adamın üç yıl önce emekli olduğunu öğrendi. Boşanmış, çocukları büyüyüp evden ayrılmış adamı pahalı başkentte tutacak hiçbir şey kalmadığından gençliğini geçirdiği Nottinghamshire kasabasına geri dönmüştü.

Eski muhabir, Leon’un şimdiye kadar gördüğü gazetecilerden çok bir Oxbridge öğretmeninin karikatürüne benziyordu, otururken bile uzun boylu olduğu belliydi. Gözlerinin üstüne düşen sarı gür saçları, kahverengi siyah çerçeveli gözlüğü ve beyaz cildi ona Alan Bennett’la David Hockney’deki çocuksu görüntüyü veriyordu. Ceketi, giyilebilir gözük on beş, bir yıpranma belirtisi göstermesi için bir yirmi y3l geçmesi gereken türden tüvit kumaştandı. Ceketinin altında gri gömlek ve sıkıca düğümlenmiş çizgili bir kravat vardı. Köşedeki dar bölmede tek başına oturmuş, büyük ekrandaki basket maçını izliyordu. Leon ona bakarken McGowan piposunun içindekileri küllüğe boşaltı ve gözlerini ekrandan ayırmadan tekrar doldurdu.

Leon yanına gelince de gözlerini ekrandan ayırmadı. “Siz Mike McGowan mısınız?”

“Benim. Peki sen kimsin?” dedi adam. Yerel şivesi barın kızınkine çok benziyordu.

“Leon Jackson.”

McGowan şöyle bir baktı ona. “Billy Boy Jackson’la bir akrabalığın var mı?” Şaşıran Leon neredeyse haç çıkaracaktı. “Amcamdı” diye düşünmeden konuştu. “Başınızın biçimi aynı. Bunu anlamalıydım. Marty Pyeman’ın amcanın kafatasını kırdığı gece ringin kenarındaydım Ama buraya bunun için gelmedin, değil mi?” Bu kez bakışı kurnazcaydı.

“Size bir içki ısmarlayabilir miyim, Bay McGowan?” Gazeteci başını iki yana salladı. “Buraya içki için gelmem. Spor için gelirim. Emekli aylığım çok az. Uydu kanalına abone olamıyorum veya böyle bir televizyon alamıyorum. Buranın sahibinin babasıyla aynı okula gittiğim için günün büyük kısmın da tek bir içki içmeme aldırmıyor. Otur da bana ne istediğini anlat.”

Leon itaat ederek kimliğini çıkarttı. Çabucak gösterip kapamaya çalıştı ama McGowan ondan daha hızlıydı. “Metropolitan Polisi” dedi. “Liverpool aksanlı bir Londra polisinin Notinghamshire’da oturan emekli bir gazeteciyle ne işi olabilir ki?”

Leon, “Jimmy Linden bana yardımcı olabileceğinizi söyledi.”

“Jimmy Linden mi? Geçmişten bir ad.” Kimlik kartını kartını Leon’a uzattı. “Peki Jacko Vance’le neden ilgileniyorsun? “

Leon takdirle başını iki yana salladı. “Onunla ilgilendiğimi söylemedim ki.

Ama ondan söz etmek istiyorsanız, buyrun.”

McGowan iğneleyici bir sesle, “Bugünlerde bunlara kurnazlık öğretiyorlar” diyerek piposunu yaktı. Leon’un zayıf sigara dumanını yutan yoğun mavi bir duman bulutu üfledi. “Jacko ne yapmış olabilir? Her ne yapmışsa, bahse girerim onu kodese atmayı asla başaramazsınız.”

Leon sessiz kaldı. Bu onu neredeyse öldürecekti ama ağzını açmadı. Bu akıllı yaşlı orospu çocuğu beni asla faka bastıramaz, diye düşündü, neredeyse kendi de buna inanacaktı.

McGowan en nihayet, “Jacko’yu yıllardır görmedim” dedi, “Bütün organları yerindeyken nasıl olduğunu hatırlayan kişileri görmeye pek meraklı değildir. Kaybettiği şeyin hatırlanmasından nefret eder.”

Leon, “İnsan bunu yeterince telafi ettiğini düşünüyor” defi. “Harika bir iş, harcayacağından fazla para, müthiş bir eş, malikâne büyüklüğünde bir ev. Demek istiyorum ki, Olimpiyat madalyası kazanan kaç kişi bu kadar başarılı olmuştur?”

McGowan yavaşça başını iki yana salladı. “Tanrı olduğunu düşünen bir insanın zayıflığını keşfetmesini hiçbir şey telafi etmez. Sevgilisi ondan kurtulduğu için çok şanslı. Tanrıların Jacko Vance’e yaptığını birine ödetmek gerektiği zaman ilk sevinen o olurdu.”

“Jimmy sizin Jacko’yu herkesten iyi tanıdığınızı söyledi.”

“Yalnızca yüzeysel olarak. Meslek yaşamında onu izledim, onunla röportaj yaptım. Herhalde maskesinin altındakileri şöyle bir gördüm ama onu tanıdığımı söyleyemem. Gerçekten tanıyan biri olduğunu da sanmıyorum. Aslında Jacko Vance hakkında bildiğim her şeyi yazılarımda ifade ettim.”

McGowan piposundan bir nefes daha çekti. Leon Rain Forest tütünü olduğunu düşündü, çikolatalı ve çilekli, pipo içmeyi istemeyi düşünemiyordu bile. “Jimmy sizi gerçekten ilgilendiren atletler hakkındaki haberleri biriktirdiğinizi söyledi.”

“Vay, Jimmy’den çok şey öğrenmişsin. Onu epey etkilemiş olmalısın. İnan bana, Jimmy siyah atletlere hep büyük saygı gösterdi. Yükselmek için öbürlerinden iki kat daha fazla çalışmak zorunda olduklarını biliyordu. Aynı şeyin polisler için geçerli olduğunu düşünmüştür herhalde.”

Leon kuru bir sesle, “Ya da belki de ikna gücüm fazladır” dedi. “Gazete kesiklerini görme şansım var mı?”

McGowan, “Aradığın özel bir şey var mı, detektif?” diyerek onu sıkıştırdı. “İlginç olanlar konusunda sizin yol gösterici olmanızı isterim, efendim.”

Gözlerini maçtan ayırmayan McGowan, “Benimki kadar uzun bir kariyerde ilginçleri seçmek zordur” dedi.

“Bunu başaracağınızdan eminim.”

“Maç on dakika içinde bitecek. Belki benimle eve gelip dosyalarıma bakmak istersin.”

Yarım saat sonra Leon, McGowan’ın iki yatak odalı müstakil evinde oturuyordu. Ev hem az eşyalı hem dağınık olma bir biçimde başarmıştı. Odadaki tek mobilya, İspanya İç Savaşı’nda hizmet vermiş gibi görünen eski bir deri döner iskemle ve üstü çizik içindeki gri metal masaydı. Dört duvar metal raflarla kaplıydı ve üzerlerinde etiketli ayakkabı kutuları vardı. Leon “İnanılmaz bir şey bu” dedi.

McGowan, “Emekli olduğum zaman kitap yazacağım diye söz verdim kendime” cevabını verdi. “Kendimizi böylesine kandırmamız kadar şaşırtıcı. Büyük spor karşılaşmaları için dünyayı dolaştım” Şimdi dünyam pub’daki uydu ekranlarıyla sınırlı. Sıkıldığımı düşünüyorsundur. Ama komik olan da bu, sıkılmıyorum. Hiç bu kadar kendimden memnun olmamıştım. Bana oyunun en iyi yanının seyretmek olduğunu hatırlatıyor. Sorumluluk olmadan özgürlük, şimdi buna sahibim.”

Leon, “Tehlikeli bir karışım” dedi.

“Özgürleştirici bir karışım. Üç yıl önce senin ortaya çıkman bana bir haber kokusu verirdi. Şimdi ise hiç aldırmıyorum, Jacko Vance’in yaptığı ya da söylediği bir şeyden çok Cumartesi günkü Vegas dövüşünden heyecan duyuyorum.” Bir rafı gösterdi, “Jacko Vance. On beş ayakkabı kutusu. Keyfine bak, evlat Pub’da bir tenis maçıyla randevum var. Ben dönmeden işin biterse, kapıyı arkandan çekmen yeterli.”

Mike McGowan geceyarısından biraz önce döndüğünde Leon hâlâ sistematik incelemesini sürdürüyordu. Gazeteci ona kahve getirerek, “Umarım fazla mesai parası veriyorlardır, evlat” dedi.

Leon alayla, “Daha çok görev aşkı diyebiliriz” cevabını verdi. “Seninki mi, amirininki mi?”

Leon bir an düşündü. “Arkadaşlarımdan biri. Şeref borcu diyebiliriz.”

“Ödemeye değer bir borç. Seni yalnız bırakacağım. Giderken kapıyı çarpmamaya çalış.”

Leon McGowan’ın yatmaya hazırlandığının pek farkına varmadı: Döşemeler gıcırdadı, musluklar açılıp kapandı, sifon çekildi. Sonra sarı gazete kesiklerinin hışırtısı dışında hiçbir ses duyulmadı.

Leon aradığı şeyi bulduğu sırada saat neredeyse iki olmuştu. Yalnızca tek bir gazete kesiğiydi. Ama bir başlangıçtı. Karanlık ve boş sokağa çıktığında Leon Jackson ıslık çalıyordu.

***

Gözleri Tony’nin hatırladığı kadar içtendi. Çatalına son tütsülenmiş ördek parçasına batırdı ve, “Ama zaman ve en çok böyle hastalıklı zihinlere girerek geçirmek seni etkiliyor kuşkusuz” dedi.

Tony ağzındaki lokmayı bitirmek için oyalandı. “Çin setti yapmayı öğreniyor insan” dedi sonunda. “Biliyorsun ama bilmiyorsun. Hissediyorsun ama hissetmiyorsun. Haber muhabir olmak da buna benzer bir şey sanırım. Lockerbie olayı ya A Dunblane katliamı gibi konularda haber verdikten sonra gece nasıl uyuyorsun?”

“Evet ama biz her zaman olayın dışındayız. Sen içine girmek zorundasın, yoksa başarısız olursun değil mi?”

“Ama siz de her zaman olayın dışında değilsiniz, değil mi? Jacko ile tanıştığın zaman senin hayatını işgal etti. Adamla ilgili özel bilgilerinle dünyaya duyurdukların arasına hikâyemsi bir duvar örmek zorunda kalmış olmalısın. Eski kız arkadaşı basına açıklamalarda bulunurken, buna yalnızca bir başka haber olarak bakamazsın. Bu dünyaya bakışını etkilemedi mi?” İlk kez Micky’nin kocasından söz etme şansını yakalamıştı.

Micky saçlarını yüzünden çekti. On iki yıl geçtikten sonra Jillie Woodrow’a olan öfkesinin hâlâ yatışmamış olduğunu Tony rahatlıkla görebiliyordu. “Tam bir orospu” diye mırıldandı Micky. “Ama Jacko, anlattıklarının çoğunlukla uydurma olduğunu söyledi, ben de ona inanıyorum. Yani aslında beni çok fazla etkilemedi.”

Garsonun gelişi Micky’yi kurtardı. Garson tabaklan sessizce önlerinden aldıktan sonra Tony sorusunu tekrarladı.

Micky çantasına uzanıp bir paket Marlboro çıkarırken, “Psikolog sensin” dedi. “Sence sakıncası yoksa...”

Tony başını iki yana salladı. “Sigara içtiğini bilmiyordum.”

“Yalnızca akşam yemeğinden sonra. Günde en fazla beş tane” dedi Micky, dudakları hafifçe kıvrılmıştı. “Tam bir denetleme hastası, bu benim işte!”

Bu sözler Tony’yi irkiltti. Bu ifadeyi ilk ve son olarak neredeyse hayatını elinden alacak bir katil hakkında konuşurken işitmişti. Bu sözleri Micky’nin ağzından duymak tuhaftı.

Micky hazla ilk nefesini çekerek, “Hayalet görmüş gibi duruyorsun” dedi.

Tony, “Kötü bir anı yalnızca” diye yanıtladı. “Kafamın içinde bir sürü tuhaf titreşimler var.”

“Bahse girerim öyledir. Bir profilin doğru olup olmadığını nasıl anladığınızı hep merak etmişimdir.” Sigarasından derin bir nefes alarak dumanı burnundan çıkardı: Yüzündeki ilgi anlatımı.

Tony onu iyice tarttı. Ya şimdi ya da hiçbir zamandı. Herkes insanlar hakkında bir şeyi nasıl anlıyorsa öyle. Bilgi ve deneyimin bileşimi. Artı sorulacak doğru soruyu bilmek.

“Örneğin...”

Micky’nin ilgisi o kadar samimiydi ki, Tony geçirdikleri güzel akşamı mahvedeceği için suçluluk duyuyordu. “Jacko, Betsy’nin sana âşık olmasına aldırmıyor mu?”

Micky dondu kaldı, burun delikleri bir refleksle genişledi. ilam bir andan sonra yutkunarak belli belirsiz gülümsedi. “Beni faka bastırmaya çalıştıysan, kesinlikle başardın.” Tony’nin şimdiye kadar gördüğü en iyi kendini toplama gösterisinden biliyordu ama Micky’nin gözlerindeki itiraf gerçekti.

Yumuşak bir sesle, “Senin için bir tehdit değilim” dedi. Sırrını açığa çıkarmayı düşünmem bile. Ama aptal da değilim. Sen ve Jacko, kalb para kadar sahtesiniz. Önce Betsy vardı. Ha, ferttiler de vardı. Ama sen ve Jacko, Charles ve Diana’dan sonra en göz önündeki flörtü yaşadınız. Bu dedikoduları bastırdı.”

Micky, “Neden bu konuyu açtın?” diye sordu.

“Her ikimiz de meraklı olduğumuz için buradayım. Bana sorduğun bütün soruları yanıtladım. Sen de aynı inceliği gösterebilirsin.” Gülümsemesinin sıcak olduğunu umut etti.

Micky şaşırarak, “Allah’ım, ne kadar cüretlisin” dedi. “Nasıl en iyi oldum sanıyorsun?”

Micky, Tony’yi gözleriyle tarttı ve tatlı mönüsünü göstermek için yaklaşan garsonu bir el işaretiyle geri gönderdi. Biraz düşündükten sonra, “Bize bir şişe Zinfandel daha getir” Biraz öne eğilerek kısık bir sesle konuştu. “Ne sormak istiyorsun?”

“Bu işte Jacko’nun kazancı ne? Eşcinsel değil herhalde”

Micky başını iki yana salladı. “Jillie kazadan sonra Jacko’yu terk etti, çünkü özürlü bir erkekle birlikte olmak istemiyordu. Jacko bir daha asla duygularını da katarak cinsel ilişki kurmayacağına yemin etti. Onun kadınları kendinden uzak tutmak için bir yeme, benim de Betsy’yi arkasına saklayacak bir erkeğe ihtiyacım vardı.”

“Karşılıklı çıkar.”

“Ah, evet, karşılıklı çıkar. Ve Jacko’ya adil davranmam gerek, hiçbir zaman anlaşmayı bozmaya çalışmadı. Seks konusunda ne yaptığını bilmiyorum ama işin içinde pahalı telekızların olduğundan şüpheleniyorum. Doğrusunu söylemek gerekirse beni utandırmadığı sürece ne yaptığına aldırmıyorum.” Sigarasını söndürdü ve genelde kameraya yönelttiği bakışla Tony’ye baktı.

“Başkalarını merak etmek için para alan bir insanın kendi kocasını merak etmemesine çok şaşırdım.”

Micky’nin gülümsemesi ironi doluydu. “Jacko’yla on bir yıllık evliliğin bana öğrettiği bir şey varsa, kimsenin Jacko tanıyamayacağıdır. Yalan söylediği için değil, yalnızca doğruyu tam olarak söylemiyor diye düşünüyorum. Farklı insanlar Jacko gerçeğinden küçük parçalar ediniyorlar ama kimsenin bütünü öğrendiğini sanmam.”

“Ne demek istiyorsun?” Tony gelen şarap şişesini alarak Micky’nin boşalan bardağını tekrar doldurdu ve kendi kadehinin üstüne şarap ekledi.

“Jacko’nun herkesin içinde mükemmel, ilgili kocayı oynamasını görüyorum ama bunun göstermelik olduğunu biliyorum, üçümüz yalnızken Jacko öyle uzaktır ki, son on iki yıldır aynı çatı altında yaşadığımıza inanmak zor olur. Çalışırken insanların ünlü bir televizyon yıldızından beklediği gibi davranır: Mükemmelliyetçidir, işler istediği gibi olmayınca ekibe ve özel yardımcısına bağırır. Ama herkesin içinde Bay Cazibe’dir. Para işlerinde tam bir işadamı olur. Hayır işleri için harcadığı her kuruşun karşılığında iki kuruş kazandığını biliyor musun?”

Tony başını iki yana salladı. “Başka türlü elde edemeyecekleri hayır fonları yarattığını ileri sürüyordur herhalde.”

“Ve neden parasız çalışsın? Doğru. Ben ise hayır işleri yaptığım zaman masraflarımın bile karşılığını alamam. Ama işin başka bir tarafı daha var, Jacko’nun ölümcül hastalarla ya da kazalardan sonra çok ciddi yaralanmalara uğrayanlarla yaptığı gönüllü çalışma. Onların baş uçlarında saatler geçirir, konuşur, dinler, kimse aralarında neler olup bittiğini bilmez. Bir keresinde bir gazeteci Jacko Vance’in gizli yüreğini ortaya çıkarmak için içeriye bir teyp sokmaya çalıştı. Jacko bunu öğrendi ve teybi parçaladı. Paramparça etti. Aynı şeyi gazeteciye de yapacağını sandılar ama adam kaçacak kadar sağduyuya sahipti.”

Tony, “Mahremiyetine düşkün bir adam” dedi.

“Ha, fazlasıyla var. Northumberland’da bir evi var, ıssız bir yerde. On iki yıl boyunca orayı bir kez gördüm ve bunun tek nedeni de Bets’le İskoçya’ya gidiyorduk ve ona uğramaya karar verdik. Bize çay yapması için onu neredeyse zorlamak zorunda kaldım. Hayatımda beni gördüğüne hiç bu kadar az memnun olan birini görmemiştim.” Micky hoşgörüyle gülümsedi. “Evet, Jacko’nun mahremiyetine düşkün olduğunu söyleyebilirsin. ama benim açımdan bir sorun yok. Sürekli eteğime dolanmasından daha iyi.”

Tony, “O halde polisin, hayatına burnunu sokması memnun olmamıştır herhalde” dedi. “Shaz Bowman’ın ziyaretinden sonra demek istiyorum.”

“Kesinlikle. Aslında polisi arayan bendim, biliyor musun? Betsy ile Jacko’nun verdiği tepkiyi görseydin, gören onları gammazladığımı sanırdı. Kâbus gibiydi, bu zavallı kadının öldürülmeden kısa süre önce bizim evimizde olduğunu görmezden gelemeyeceğimizi anlatana kadar canım çıktı.”

Tony kuru bir sesle, “İyi ki içinizden birinin görev bilinci varmış” dedi. “Şey, evet. Kaldı ki onun evimize geldiğini en az bir kişi biliyordu: Jacko’nun konuştuğu öbür polis. Gizli tutmayı umabileceğimiz bir şey değildi.” Tony hafifçe dönerek, “Shaz konusunda kendimi o kadar suçlu hissediyorum ki”

dedi. “Kendince bir teori geliştirdiğini biliyordum ama bana anlatmadan harekete geçeceğini düşünmemiştim.”

Micky, “Yani sen de mi ne üzerinde çalıştığını bilmiyor musun?” diye sordu kulaklarına inanamadan. “Eve gelen polislerin elinde fazla ipucu yok gibi görünüyordu ama senin kesinlikle bildiğini sanmıştım.”

Tony omuzlarını silkti. “Pek değil aslında. Genç kızları hedef seçen bir katil olduğu ve bu katilin bir ünlü olabileceği fikrini geliştirdiğini biliyorum. Ama elimde ayrıntılar yok. Bu yalnızca bir eğitim egzersiziydi, gerçek bir araştırma değil.”

Micky ürperdi ve içkisini bitirdi. “Konuyu değiştirebilir miyiz? Cinayetten konuşmak sindirim için kötü.”

Tony ilk olarak karşı çıkmayacaktı. Kumar iyi bitmişti. Tony de hiçbir zaman açgözlü olmamıştı. “Tamam. Bana Tarım Bakanı’na o biyoteknoloji şirketiyle olan ilişkisini nasıl itiraf ettirdiğini anlat.”

***

Carol karşısındaki üç asi yüze baktı. “Kimsenin takip işini sevmediğini biliyorum. Ama adamımızı böyle yakalayacağız. Yangınların arasındaki süreler çok kısa, bu yüzden birkaç gün için şansımızın yaver gitme olasılığı yüksek. Şimdi, bu biçimde çalışmanızı istiyorum. Bunu yardım almadan yapacağız, işi zorlaştırdığımı biliyorum ama bütçenin nasıl olduğunu biliyorsunuz. Üniformalılarla konuştum, gündüz saatlerinde bize adam vermeyi kabul ettiler. Her gece saat onda iki kişi takibe başlayacak- İki gece çalışıp bir gece boş kalacaksınız. Bir şey bulduğunuzu fark edince öbürünü destek olarak kullanacaksınız. Bugün işe başlıyoruz. Şu anda ilk nöbetçiler orada. Sorusu olan var mı?”

Lee, “Fark edilirsek ne olacak?” diye sordu.

Carol, “Fark edilmeyeceğiz” yanıtını verdi. “Eğer beklenmedik bir şey olursa kenara çekilin, ortağınızı arayın ve ilk fırsatta hedeflerinizi değiştirin. Bunun zor bir görev olduğunu biliyorum. Ama başaracağınıza güveniyorum. Beni hayal kırıklığına uğratmayın, lütfen.”

Di, “Efendim” dedi. “Evet?”

“Personel konusunda bu kadar sıkıntımız varsa, neden iki zanlıyı inceleyerek bütün kaynaklarımızla en muhtemel olan kişi üzerinde odaklanmıyoruz?”

Bu zekice ve zor bir soruydu. Carol bunu o sabah kahvaltıda Nelson’la tartışmıştı. Saplantı haline gelecek derecede büyüyen bir korkuyu böyle kafasından atabilmişti. Şimdi ise “İyi bir soru” dedi. “Bunu ben de düşündüm. Sonra ya yanlış kişiye gider de bir ölümcül yangın daha olursa ne yaparız, dedim kendi kendime.” Soru havada asılı kaldı. “Bu yüzden her iki zanlıyı da araştırmanın kamu yararı açısından daha iyi olacağına karar verdim.”

Di başını salladı. “Yeterince doğru bir tespit. Ben yalnızca merak etmiştim.”

“Doğru. Aranızda işbölümü yapın ve şimdi saat ona kadar dinlenin. Beni bilgilendirin. Bir şey olursa yalnızca bir telefon uzaklığındayım. Beni habersiz bırakmayın.”

Tommy sözcükleri yaya yaya, “Bir telefon uzaklığı derken, efendim...” dedi ama sözlerini bitirmedi.

“Tutuklamayı yaparken orada olmak istiyorum.”

“Ha, ben de bunu kastettiğinizi tahmin etmiştim.” Tommy’nin abartılı hayal kırıklığı Carol’ı rahatsız etmeyi amaçlıyordu, Carol bunu biliyordu. Başarılı olduğunu göstermemeye kararlı bir tavırla tatlı tatlı gülümsedi. “İnan bana Tommy, bunun için bana minnet duyman gerekir. Şimdi buradan çıkın da ben de biraz çalışayım.” Daha sözleri bitmeden eli telefona gitti. Seaford’un en iyileri valyum almış birer sümüklü böcek gibi dışarıya çıkarken önündeki listenin ilk numarasını çevirdi, bir yandan da kalemle defterine vuruyordu. “Lütfen kapıyı kapatın” diye seslendi. “Alo. Ben Doğu Yorkshire’dan DCI Jordan. Kayıplar konusunda biriyle konuşmak istiyorum... Genç kızlarla ilgili bilgi almak için başvurmuştum...”

***

Tony yokuşa park ederken eski Opel yerine reklamlarda gördüğü şu lüks otomobillerden birini kullansa şoförlükten daha mı çok hoşlanırdı diye merak ediyordu. Nedense bundan kuşkuluydu. Ama silecekleri Yorkshire yağmurunu camlardan silip Bradford’u uzaktan gösterirken düşünmesi gereken bunlar değildi. Kendisine verilen ayrıntılı tarife dikkatle uyarak müstakil bir evin önünde durdu sonunda. Evin saplantılı düzenine ancak bahçedeki askeri titizlik yetişebilirdi. Perdeler bile pencereni iki tarafında aynı miktarda keten görünecek biçimde çekilmişti.

Kapı zili çirkin ve ısrarlı bir vızıldamaydı. Kapı açtı. Tony, gittiği her Jacko Vance etkinliğinde fark ettiği adamı gördü. Ünlüler değil hayranların gözünden ünlüler olgusunu araştırdığını ileri sürerek onu ve birkaç meraklıyı ad ve adreslerini vermeye ikna etmişti. Anlamsız bir saçmalıktı ama işbirliği yaparlarken kendilerini önemli hissetmelerine yetmişti.

Philip Hawsley, en yakında oturması nedeniyle, ilk kişiydi ve onun arkasından mobilya cilası ve hava temizleyicisi inanılmaz düzenli bir odaya girdi. Oda 1962’lerin alt orta sınıf yaşamını yansıtan bir müzeye benziyordu. Tony saplantılı birisinin bütün belirtilerini fark etti. Otuzla elli arasındaki herhangi bir yaşta olabilecek olan Hawsley, hepsinin yerli yerinde olup olmadığını anlamak için elini sürekli bej ceketinin düğmelerinde gezdiriyordu. Son gördüğünden bu yana pislenmediklerinden emin olmak için en az dakikada bir tırnaklarını inceliyordu. Kırlaşmış saçları kısa, asker tıraşı kesilmişti ve ayakkabıları ayna gibi parlıyordu. Tony’ye oturmasını istediği iskemleyi gösterdi ve içecek bir şey sunmadı. Psikologun tam karşısına oturup dizlerini ve ayak bileklerini sımsıkı birleştirdi. Tony odaya bir göz atarak, “iyi bir koleksiyon” dedi. Bir duvar tümüyle video kasetlere ayrılmıştı. Her kasetin üzerinde tarih ve program adı yazılıydı. Tony oturduğu yerden bile kasettin büyük kısmının Vance’in Ziyaretleri olduğunu görebiliyordu. Lamine bir duvar ünitesinde albümler vardı. Ünitenin üstündeki rafta yarım düzine kitap duruyordu. Evin şeref köşesi, duvara monte edilmiş gaz sobasının üstünde duran büyük çerçeveli bir fotoğraftı. Fotoğrafta Hawsley, Jacko Vance ile tokalaşıyordu.

Hawsley titiz bir sesle, “Küçük bir koleksiyon ama hepsi benim” dedi. Tony ergenlik çağındayken adamla nasıl dalga geçtiklerini gözüyle görmüş gibi hayal edebiliyordu. “Biliyor musunuz, aynı yaştayız. Gününe kadar. Kaderlerimizin açıklanamaz bir biçimde birbirine bağlı olduğunu hissediyorum. Aynı elmanın iki yarısı gibiyiz. Jacko görünürdeki yüz, ben ise mahvolanı.”

Tony, “Bütün bunları toplamak yıllar almış olmalı” dedi.

Hawsley gururla, “Kendimi arşiv oluşturmaya adadım” dedi. “Jacko’nun hayatını kendisinden daha iyi gördüğümü düşünmekten hoşlanıyorum. Yaşamakla bu kadar meşgulken benim gibi oturup düşünmeye zamanı olmaz. Kahramanlığı, sokak insan gibi olması, sıcaklığı, şefkati. Çağımızın mükemmel insanı. Bu seçkin yeri kazanmak için bir parçasını kaybetmek zorunda kalması hayatın küçük paradokslarından biri.”

Tony, “Buna karşı çıkmam mümkün değil” dedi. Gayrı ihtiyari olarak zihinsel özürlülerle çalışırken öğrendiği konuşma tekniklerini kullanıyordu. “O bir esin kaynağıdır, Jacko yani.” Oturdu. Masum ve hastaların her tuzağına düşmesini sağlayacak kadar kendini başarıyla gizleyen bu katile karşı iğrenme duygularıyla doluyken büyülenmiş gibi yaparak Hawsley’in yaltaklanmalarını dinledi. Sonunda Hawsley biraz rahatladıktan sonra, “Fotoğraf albümlerinizi görmek isterdim” dedi.

Önemli tarihler adamın belleğine kazınmıştı. Hawsley dolabı açıp albümleri çıkarmaya başlarken, Tony, “Araştırmamızın amacı açısından insanların kariyerlerindeki önemli dönüm noktalarına bakıyoruz” dedi. Tony ne zaman bir ay ve bir yıl söylese, Hawsley belirli bir albümü açıyor ve Tony’nin önündeki sehpaya koyarak uygun sayfaları buluyordu. Jacko Vance belli ki çok yoğun bir insandı, bir ayda beş ile yirmi arasında değişen etkinliğe katılıyordu. Bunların çoğu da hayır işleri için para toplamakla ilgiliydi, genellikle de gönüllü çalıştığı Newcastle Hastanesi için.

Hawsley’in idolüyle ilgili belleğindeki ayrıntılar müthişti: Tony için karışık bir durum. Olumlu yanı ona önündeki görüntüleri incelemek için epeyce zaman tanımasıydı, olumsuz yanı da adamın can sıkıcı sesinin Tony’nin uyumasına neden olacak gibi olmasıydı. Ama çok geçmeden Tony bir heyecan ürpertisi geçirerek bütün dikkatini topladı. Oradaydı, Shaz Bowman’ın saptadığı grubun ilk kızı kaybolmadan yalnızca iki gün önce Jacko Vance, Swindon’da bir düşkünlerevi açıyordu. Hawsley’in gösterdiği açılış gününe ait dört fotoğrafın ikisinde, Tony, Jacko Vance’in hemen sağında belleğine yazdığı kızı gördü: Debra Cressey. Kaybolduğu zaman on dört yaşındaydı. Kaybolmasından iki gün önce kendisine imza veren Jacko Vance’e hayranlıkla bakarken cennete girmiş bir kız gibi duruyordu.

İki saat sonra Tony, Vance’in yanında başka bir kayıp kız gördü, bu kez adamın kızla konuştuğu açıktı. Üçüncü bir tanesi kızın gülümseyen Vance’den bir öpücük almak için ayak uçlarında yükseldiğiydi. Ama kızın başı kameraya tam dönük olmadığından Tony emin olamadı. Şimdi yapması gereken tek şey Hawsley’den fotoğrafları almaktı. “Bazı fotoğrafları ödünç alabilir miyim acaba?” diye sordu.

Hawsley başını şiddetle iki yana salladı, büyük bir şok geçiriyormuş gibiydi. “Elbette hayır” dedi. “Arşivin bütünlüğünün korunması büyük bir önem taşır. Ya istedikleri zaman envanterde kayıp malzemeler olursa? Hayır, Dr. Hill, korkarım bu söz konusu olamaz.”

“Ya negatifler? Onları da saklıyor musunuz?”

Hakarete uğramış gibi duran Hawsley, “Elbette saklıyorum” dedi. “Gelişigüzel çalıştığımı mı sanıyorsunuz?” Ayağa kalktı ve duvardaki dolabı açtı. Negatif kutuları raflarda duruyordu, her biri videolar gibi düzgünce etiketlenmişti.

Tony belli etmeden ürperdi, adamın kutudaki her negatif adını tek tek yazmış olduğunu düşünemiyordu bile.

Sesindeki sabırsızlığı saklamayı başararak, “Ya negatifleri ödünç alsam da çoğaltsam?” diye sordu.

Hawsley inatla, “Elimden çıkaramam” dedi. “Negatifler önemlidir.”

Uygun bir çözüm bulmak on beş dakika daha aldı. Tony, Philip Hawsley’i ve değerli negatiflerini bölgedeki fotoğraf banyosuna götürdü. Fotoğrafların hemen basılması için büyük bir para ödedi. Sonra Philip Hawsley’i evine götürdü, arkadaşları gittiklerini anlamadan önce negatifleri yerine koydu.

***

Listesindeki bir sonraki kişiye giderken kısa süreliğine bir zafer duygusu yaşama izni verdi kendine. “Seni ele geçireceğiz, Bizim Jack” dedi. “Seni ele geçireceğiz.”

Simon McNeill’ın Tottenham hakkında bildiği tek şey ikinci ligde bir futbol takımları olduğu ve seksenlerde kendisi ilkokuldayken bir ayaklanma sırasında bir polisi öldürdükleriydi. Yerli halkın dostça davranmasını beklemiyordu, bu yüzden seçmen bürosunda kötü karşılanmasına şaşırmadı. Ne istediğini söyleyince tezgâhın ardındaki takım elbiseli görevli gözler devirerek içini çekti.

Homurdanarak, “Bunu sen kendin yapmak zorundasın” dedi. “Sana ayıracak personelim yok, özellikle de elinde resmi yazı yokken.” Simon’a tozlu arşivleri gösterdi dosyalama sistemini kısaca anlattı ve çekip gitti.

Araştırmasının sonuçları cesaret verici değildi. Jacko Vance’in büyüdüğü sokak altmışlarda yaklaşık kırk evden ibaretti. 1975’te yirmi iki ev, muhtemelen Shirley Williams House denen site yüzünden yıkılmıştı. Geriye kalan on sekiz evde oturanlar seçmen listelerine göre sürekli değişmişti, çok az insan orada birkaç yıldan fazla oturmuş görünüyordu, özellikle de seksenlerin ortalarındaki kelle vergisi yıllarında. Değişmeyen tek bir ad vardı. Simon başlamakta olan başağrısını dindirmek için burnunu ovuşturdu. Tony Hill’in haklı olduğunu, bütün bunların Shaz’ın katilini enselemeye yarayacağını umuyordu. Shaz’ın yüzü gözlerinin önüne gelip ona acı veriyordu, insanı irkilten mavi gözleri kahkahayla parlıyordu. Katlanabileceğinden daha büyük bir acıydı bu. Düşünmeye zaman yok, dedi kendi kendine ve deri ceketini giyip Harold Adams’ı bulmaya gitti.

Jimson Sokağı No. 9, kirli sarı tuğladan küçük bir evdi Evi sokaktan ayıran küçük bahçe boş bira kutuları, cips paketleri ve fast-food kaplarıyla doluydu. Simon bahçe kapısını açarken kapkara bir kedi kötü kötü baktı, sonra dişlerinin arası bir tavuk kemiğiyle fırlayıp gitti. Sokak çürümüşlük kokuyordu. Menteşeler gıcırdadıktan ve birkaç kilit çevrildikten sonra, Vance çocukken de yaşlı bir adammış gibi duran biri tarafından açıldı. Simon’ın kalbi duracaktı neredeyse.

Anlamlı bir yanıt alma umudunu fazla taşımadan, “Bay Adams” dedi.

Yaşlı adam başını dik tutmak için epeyce çaba sarfederek Simon’ın gözlerinin içine baktı. “Belediyeden misin? O kadına söylemiştim, evde yardımcıya ihtiyacım yok ve yemek falan da istemiyorum.” Sesi yağlanması gereken bir menteşe gibi çıkıyordu.

“Ben polisim.”

Adams hemen, “Ben bir şey görmedim” diyerek kapıyı kapamaya davrandı. “Hayır, bekleyin. Böyle bir şey değil. Yıllar önce burada yaşamış biri hakkında konuşmak istiyorum: Jacko Vance. Jacko Vance hakkında konuşmak istiyorum.”

Adams durdu. “Gazetecisin sen, değil mi? Yaşlı bir adamı kandırmaya çalışıyorsunuz. Polisi arayacağım.”

Simon soluk gri gözlerin önünde kimliğini sallayarak, “Ben kendim polisim” dedi. “Bakın.”

“Tamam, tamam, kör değilim. Hep söylemez misiniz, çok dikkatli olun diye. Jacko Vance hakkında ne konuşmak istiyorum. Burada... bir bakalım, on yedi, on sekiz olmalı, bu kadar süredir oturmuyor.”

“İçeriye girip konuşabilir miyiz?” Simon, Adams’ın onu hemen defetmesini umuyor gibiydi.

“Olabilir.” Adams kapıyı açtı ve yana çekilerek Simon’ın içeriye girmesine izin verdi. Oturma odasına girmeden önce Simon yaşlı adamın kaçırılmış idrar ve bayat bisküvi koktuğunu fark etti. Ama şaşırarak odanın tertemiz olduğunu fark etti. Küçük televizyonun üzerinde tek bir toz zerresi yoktu, koltukların dantel kenarlı kolları lekeli değildi, şöminenin üzerindeki fotoğraf çerçevelerinin camları tertemizdi. Harold Adams haklıydı, yardıma ihtiyacı yoktu. Simon yaşlı adamın kendi iskemlesine oturmasını bekledikten sonra oturdu.

Adams gururla, “Geriye kalan son kişi benim” dedi, “1947’de buraya geldiğimizde bu sokak büyük bir aile gibiydi. Herkes birbirini tanırdı ve tıpkı bir ailede olduğu gibi her zaman kavgalar olurdu. Şimdi ise kimse kimseyi tanımıyor ve gene de kavga ediyorlar.” Sırıttığı zaman adamın yüzü canlı gözleriyle bir alıcı kuşa benziyordu.

“Bahse girerim öyledir. Demek Vance ailesini epeydir tanıyordunuz.”

Adams alayla güldü. “Bana sorarsan pek de aile değillerdi. Babası, kendine mühendis diyordu ama gördüğüm kadarıyla haftalarca ortadan yok olmak için bir bahaneydi bu, o kadar. İnan bana, bir iki kuruş kazanmış olsa şaşırmazdım. Her zaman herkesten daha iyi giyinirdi, ne demek istediğimi anlıyorsundur. Ama evine, çocuğuna veya karısına gerekmedikçe bir kuruş sarfetmedi.”

“Kadın nasıldı?”

“Kafadan çatlak. O çocuk için hiç vakti yoktu, kundakta bebekken bile. Onu arabasıyla evin önüne koyar, sonra saatlerce orada bırakırdı. Bazen yağmur başladığında bile içeri almayı unuturdu. Joan’ın ya da başka bir kadın gidip kapılarını çalar, kadına hatırlatırdı. Joan’ın bazı günler kadının akşam saatinde hâlâ gecelikle dolaştığını söylerdi.”

“Demek içki içiyordu.”

“Bunu hiç duymadım, hayır. Yalnızca çocuğu sevmiyordu. Havasını bozuyordu galiba. Jacko büyüdükçe kadın onu kendi haline bıraktı, sonra insanlar şikâyete gidince de artık bir dayak, bir dayak. Kapalı kapılar ardında neler olup bittiğini bilmiyorum ama bazen çocuğun hıçkırdığını duyardık. Hiç iyi şeyler yapmadı.”

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Pis bir oğlandı, o Jacko Vance. Onun hakkında kahraman sporcu falan demeleri beni hiç alakadar etmiyor, pis bir insandı. Ha, bir işe yarayacağını düşünürse bütün şirinliğini takınır, sokaktaki bütün kadınları küçük parmağının ucunda oynatırdı. Kadınlar ona hep iyilik yaparlar, annesi çekip gittiği zaman evlerinde televizyon seyretmesine izin verirlerdi.” Adams konuşmadan keyif alıyordu. Simon adamın zehrini yeterince serbestçe akıtamadığından kuşkulandı. Bundan elinden geldiğince yararlanmaya kararlıydı.

“Ama siz farklı tanıyordunuz.”

Adams tekrar alayla güldü. “Bu sokakta olup biten her şeyi bilirdim ben. O küçük serseri Vance’i bir kere Boulmer Sokak garajların arkasında yakaladım. Bir kediyi ensesinden yakalamıştı, kedi kendini kurtaramıyordu. Ben köşeyi dönerken kedinin kuyruğuna benzin kavanozu bağlıyordu. Yanında bir kutu kibrit vardı.” Bir anlık sessizlik oldu. “Kediyi bıraktırdım, sonra kıçına da iyi bir tekme attım. Ama onu durdurabildiğimi zannetmem. Bu çevrelerde sürekli kediler kaybolurdu. İnsanlar bu konuda yorum yaparlardı. Benim kendi fikirlerim vardı tabii.”

“Dediğiniz gibi, pis iş.” Doğru olamayacak kadar iyiydi. Simon, Leeds’teki görevine hazırlanmak için çok şey okumuştu, insanların geçmişindeki psikopat eğilimleri tanıyordu. Hayvanlara işkence etmek ders kitabı malzemesiydi. Ve bu adam buna birinci elden tanık olmuştu. Haftalarca arasa daha iyi bir kaynak bulamazdı.

“Tam bir kabadayıydı. Küçük çocukları seçerdi hep, onlara tehlikeli işler yaptırır, canlarını yaktırır ama kendisi küçük tırnağını bile değdirmezdi. Sahneyi kurar, sonra geri çekilip öderdi. Ben ve Joan iki çocuğumuzun büyüyüp buradan kaçtığına memnunduk. Torunlar geldiğinde de Vance aptal mızrağı herkesten daha ileriye atabileceğini keşfetmişti. Ondan sonra onu pek görmedik, bana sorarsan pislikten kurcumuz iyi oldu.”

Simon yumuşak bir sesle, “Bu adam hakkında kötü şey söyleyecek fazla insan yok” dedi. “Hayat kurtardı, buna karşı çıkamazsınız. Bir sürü hayır işleri yapıyor. Zamanının bir kısmını ölümcül hastalara ayırıyor.”

Adams burun kıvırdı. “Sana söyledim, seyretmeyi seviyor, onların çok yakında öleceklerini ve kendisinin de televizyon Bok Tanrısı gibi dolaşmaya devam edeceğini bilmekten zevk alıyordur herhalde. Sana söylüyorum, oğlum, Jacko Vance tehlikeli bir adamdır. Peki sen neden onun peşindesin?”

Simon gülümsedi. “Onun peşinde olduğumu hiç söyledim mi?”

“Peki öyleyse neden onun hakkında konuşmak istiyorsun?”

Simon göz kırptı. “Şimdi, biliyorsunuz ki bir polis soruşturmasının ayrıntılarını açık edemeyiz, efendim. Bana çok yardımcı oldunuz, bu kadarını söyleyebilirim. Yerinizde olsam, birkaç gün televizyona dikkat ederdim. Şansımız yaver giderse buraya neden geldiğimi öğrenirsiniz.” Ayağa kalktı. “Şimdi, gitsem iyi olacak. Amirim söylediklerinizle çok ilgilenecek, Bay Adams.”

“Bunları anlatmak için senelerdir bekliyordum, evlat. Senelerdir bekliyordum.”

***

Barbara Fenwick on beşinci doğumgününden beş gün önce öldürülmüştü. Yaşasaydı şimdi yirmi yedi yaşında olacaktı. Parçalanmış cesedi şehrin yukarılarındaki tepelerde bir kulübede bulunmuştu. Boğularak öldürülmüştü. İsteğine karşın cinsel ilişkiye girdiğinin belirtileri vardı ama cesette ya da dışında hiçbir sperm izi yoktu. Cinayeti alışılmadık kılan, yaraların niteliğiydi. Birçok psikopat katil kurbanlarının cinsel organlarını keserdi ama bu katil kızın sağ kolunu ezmişti, kemik ve kaslar o kadar parçalanmıştı ki hangi parçanın nereye ait olduğunu anlamak zordu. Daha da ilginci, patolog yaraların tek, korkunç bir darbeyle değil, giderek artan bir basınç uygulanması sonucunda olduğunda ısrar ediyordu.

Bu, soruşturmayı yürüten polisler açısından bir anlam ifade etmedi.

Barbara’nın cesedini bulanlar temize çıkmıştı, altı gündür kamp yapıp bisiklete biniyorlardı. Beş gündür ortada olmamasından yıkılan ana babası da şüpheliler arasında değildi. Kız, kayıp olduğu bildirildikten sonraki birkaç gün hayattaydı ve ana-babasının yanında o zamandan beri karısı ve en az bir polis vardı. Ana baba kızlarının evde mutlu olduğunu, hiç kaçmadığını, kaçırılmış olması gerektiğini söylediler sürekli. Polis kuşkuyla yaklaştı, Barbara’nın en iyi giysisinin de kayıp olduğunu ve kaybolduğu gün okuldan sonra ne yapacağına ilişkin yalan söylediğini belirtti. Bunlara ek olarak Barbara okulu da kırmıştı ve bunu ilk kez yapmıyordu.

Bu, soruşturmayı yürüten polisler açısından bir anlam ifade etmedi.

Barbara Fenwick zor, sorun yaratan bir genç kız değildi. Polisle başı derde girmemişti, arkadaşları meyve kokteyli dışında içki içmediğini söylediler ve kimse onun uyuşturucu aldığını ya da cinsel ilişkiye girdiğini sanmıyordu. Bir ay önce başkasıyla çıkmak için onu bırakan son erkek arkadaşı hiç sonuna kadar gitmediklerini ve kızın seksi görüntüsüne rağmen herhalde bakire olduğunu söyledi. Barbara okulda fena bir öğrenci değildi ve hemşire olmak istiyordu. Onu en son kaybolduğu sabah Manchester’a giden otobüste gördüler. Yirmi yaş dişini çektirmek için randevu almak üzere Diş Hastanesi’ne gideceğini söylemişti komşusuna. Annesi Barbara’nın yirmi yaş dişi olduğuna dair bir belirti olmadığını söyledi, bunu patolog da doğruladı.

Bu, soruşturmayı yürüten polisler açısından bir anlam ifade etmedi.

Davranışlarında yanlış yola sapacak bir kız olduğunu düzdürecek hiçbir şey yoktu. Kaybolmasından önceki Cumartesi gecesi arkadaşlarıyla birlikte diskoya gitmişti. Jacko Vance da oradaydı, yardım toplamak için imza veriyordu. Arkadaşı Barbara’nın harika bir gece geçirdiğini söylediler.

Bu, soruşturmayı yürüten polisler açısından bir anlam ifade etmedi. Ama Leon Jackson için çok şey ifade ediyordu.

Taş yerine o kadar iyi oturtulmuştu ki, korku filmlerindeki sürtünme seslerini çıkarmadı bile. Belirli bir noktaya küçük bir elektrik akımı verildiğinde sessizce 180 derece dönerek, şapelin dönme evin altında olduğundan kimsenin şüphelenmeyeceği küçük bir boşluğa inen merdivenleri ortaya çıkarıyordu. Jacko Vance boşluğu parlak florasan ışığıyla aydınlatan düğmeyi çevirerek basamakları indi.

Fark ettiği ilk şey kokuydu, başı bir zamanlar Donna Doyle olan yaratığı görecek kadar içeriye girmeden önce koku burnuna çarptı. Kangren olmuş et kokusu yıkanmamış vücut kokusuna ve keskin dışkı kokularına karışmıştı. Jacko midesinin bulandığını hissetti ama koğuşta kangrenli hastaların daha kötü koktuğunu hatırlattı kendine. Bu yalandı ama enerjisini arttıran bir yalan.

Basamakların altında durdu ve itip kaçabilirmiş gibi soğuk duvara yaslanmış olan acınası yaratığa baktı. Ayıplar gibi “Allah’ım, iğrençsin” diyerek karanlıkta oraya buraya çarpmaktan oluşmuş yaralarına, pis saçlarına baktı.

Ona kutularca mısır gevreği bırakmıştı, musluktan da su içebilirdi. Bu durumda olması için hiçbir neden yoktu, kendi pisliğiyle dolu şilteye oturmak yerine temizlenmek için çaba sayabilirdi, diye düşündü. Bacaklarındaki zincirler bunun için yeterli hareket serbestisi sağlıyordu ve kolundaki acı yetmesine engelleyecek kadar fazla değildi, kızın çevresindeki açık paketlerden bu açıkça belli oluyordu. Plastik kaplı bir şilte seçmiş olmasından memnunluk duydu, böylece kızla işi bitince onun iğrenç izlerini hortumla yıkayıp silebilirdi.

“Kendine bir bak” diye hırlayarak ona doğru giderken ceketinin düğmelerini açtı ve kızın ulaşamayacağı bir iskemlenin üzerine attı. “Böyle berbat haldeyken seni neden isteyeyim ki?”

***

Donna’nın yaralı dudaklarından çıkan inleme anlamlı değildi. Donna sakat olmayan koluyla çıplaklığını örtmek için battaniyeyi tuttu. Jacko tek bir hızlı adımla kaba yün örtüyü kızın elinden hemen aldı. Protez koluyla kızın yüzüne bir tokat attı. Donna şiltenin üzerine düştü, gözlerinden dökülen yaşlar burnundan akan kan ve sümüğe karışıyordu.

Vance geri çekilerek kızın yüzüne tükürdü. Soğukkanlı hareketlerle soyundu, giysilerini katladı ve düzgünce iskemlenin üstüne yerleştirdi. Cinsel organı sertleşmişti, buraya gelme nedenine hazırdı. O orospu Bowman yüzünden her zamankinden daha uzun süre, istediğinden daha uzun süre beklemişti Bowman’ın cesedinin bulunmasından sonra polisle işi bitene dikkatlerini başka yöne çekene kadar buranın yakınına gelmeye cesaret edememişti. Tony Hill elinde onunla ilgili bir şey olduğunu düşünse bile hiç kanıt yoktu ve artık kimse ona dikkat etmiyordu. Hayatını yaşamaya değer kılan şey için, tatlı intikam ateşi ve acı çekme keyfi için geri dönmekte bir sakınca yoktu.

Şiltenin üzerinde dizüstü çökerek genç kızı bacaklarını açmaya zorladı.

Kızın yararsız karşı koymaları, küçük çığlıkları hiç işe yaramadı. İçine girerken bütün ağırlığını kızın yaralı koluna verdi.

Donna Doyle sonunda anlamlı bir ses çıkardı. Küçük kasvetli odada yankılanan çığlık, kesinlikle “Hayır!”dı.

***

Carol kapıyı sonuna kadar iterek açtı ve neredeyse yakasına yapışıp Tony’yi evin içine çekti. “Senin kaybolduğunu düşünmeye başlıyorduk” diyerek yemek masasına gitti. Masanın üstünde geniş ağızlı bir termosun içinde çorba, yanında da zeytinli ekmek dilimleri ve çeşitli peynirler vardı.

Tony bir dosyayı masanın üstüne bırakıp iskemleye yığılır otururken, “Otoyolda kaza vardı” dedi. Orada değilmiş gibi duruyordu.

Carol iki kupaya çorba koyarak birini Tony’ye verdi. “Diğerleri gelmeden önce seninle konuşmam gerek. Tony, bu artık akademik bir egzersiz değil. Sanırım Shaz’ı öldürmeden birkaç gün önce birini daha kaçırmış.”

Aniden Tony’nin bütün ilgisi üzerinde toplanmıştı. Kapıdan içeriye girerken aklında her ne varsa bir kenara bırakmış, koyu mavi gözleriyle Carol’ınkilere yakıcı bakışlarla bakıyordu. “Kanıt?” diye sordu.

“Bir önsezim vardı, bu yüzden ülke çapında bir kayıp kişi incelemesi yaptım. Bu öğleden sonra Derbyshire’dan bir telefon aldım. Donna Doyle. On dört yaşında. Glossop’dan. M57’nin burdan beş mil kadar uzakta.” Carol, yerel detektifin ona gönderdiği faksın bir kopyasını verdi. “Bu ilanı anne hazırlamış çünkü polis çok kaygılı değilmiş. Her zamanki davranış, görüyorsun ya. Sabah okula gitmek için evden çıkıyor, gece geç geleceği konusunda mazeret uyduruyor. En iyi kıyafetleri kayıp. Önceden planlanmış kaçış, fazla üzerinde düşünülmeden kapatılmış bir olay. Ama ilgileri kaybolmadan önce anneyle görüşen memurla sohbet ettim. Onu yönlendirmedim, kadın kızın kaybolmadan birkaç gece önce en yakın arkadaşlarından biriyle Jacko Vance’in onur konuğu olduğu bir yardım toplantısına gittiğini kendisi anlattı.”

Tony, “Allah kahretsin” dedi. “Carol, adamın kızlarla yaptığına bağlı olarak, kız hâlâ hayatta olabilir.”

“Bunu düşünmek bile istemiyorum.”

“Olabilir. Öldürmeden önce bir yerde tutuyorsa -ve bir çok dizi cinayetler katilinin, sağladığı iktidar şarjından dolayı böyle yaptığını biliyoruz- Shaz’ı öldürdükten sonra kızın yanına gitme riskine atılmama olasılığı yüksek. Ah, cinayetleri işlediği yeri bulmak zorundayız. Ve de hemen.” Başka bir yaşamın işlerini iyi yapmalarına bağlı olduğunu kavramalarının ağırlığıyla birbirlerine baktılar. Tony, “Northumberland’da bir evi var.” dedi.

Carol karşı çıktı. “Bu işi kendi evinde yapıyor olamaz.”

“Herhalde yapmaz ama cinayetleri işlediği yerin oradan uzak olmadığına bahse girerim. Ekip ne buldu?”

Carol saate baktı. “Bilmiyorum. Her an burada olabilirler. Leeds’te buluşup buraya birlikte gelecekler. Hepsi arayıp haber verdi ve biraz ortalığı karıştırmışlar gibi görünüyor.”

“İyi.” Tony başka bir şey söyleyemeden evin bulunduğu yokuşu çıkan otomobilin sesini duydular. “Sese bakılırsa süvari alayı geliyor.”

Carol kapıyı açtı. Üçlü içeriye girdi, üçü de kendilerinden oldukça hoşnut görünüyordu. Masanın çevresindeki iskemlelere oturdular ve ceketleriyle paltolarını çıkarıp yere bıraktılar. Üçü de hemen başlamaya istekliydi. Tony elini saçlarında gezdirip, “Shaz’ı öldürmeden hemen önce bir kızı daha kaçırdığını sanıyoruz. Kız hâlâ hayatta olabilir” dedi. Ekiptekilerin gözlerindeki ışığın söndüğünü, yüzlerinin parlaklığının kaygı solgunluğuna dönüştüğünü görmek ona hiç keyif vermedi.

Carol, Tony’ye anlattıklarını ekibe de özetledi. Bu arada Tony mutfağa giderek kahve koydu. Odaya geri dönünce, “ayrıntılı bir profil çıkarma lüksüne sahip olamayacağız. Kanıt bulmak için işe koyulacağız ve bir hayat kurtarmak için elinizden ne geliyorsa yapacağız. Peki. Şimdi de siz yaptıklarınızı anlatın. Kay, neden başlamıyorsun?”

Kay perişan ana babalarla yaptığı konuşmayı kısaca anlattı. “Önemli olan, hepsinin aynı hikâyeyi anlatması. Olayın en başında polise anlattıklarıyla daha sonraki anlattıkları arasında büyük farklılıklar yok. Kızlardan birinin Jacko Vance’le çekilmiş fotoğrafını aldım ve kaçırılmalarından birkaç gün önce hepsinin kendi bölgelerindeki etkinliklere gittiğini saptadım. Ama bundan daha güçlü bir bağlantı yok. Özür dilerim.”

Tony, “Özür dileyecek bir şey yok” dedi. “İyi iş çıkarmışsın. Çocukları kayıp listesinde olduğu için hâlâ acı çeken insanlardan bu kadarını alabilmek kolay olmamıştır. Fotoğraf da işimize yarayacak, çünkü çok özel bir bağ kurabiliriz. İyi iş, Kay. Simon”

“Carol’ın verdiği bilgilerle, kazadan sonra Jacko’yu terk eden nişanlının izini bulmayı başardım. Hatırlıyorsanız Shaz, idamı cinayet işleme noktasına kazanın şokuyla birlikte duygusal bir olayın getirdiği teorisini ileri sürmüştü. Şey, bana söylenenlerden, cinayet işlemesi için bu kadarına bile gerek olmayabileceği anlaşılıyor.”

***

Jillie Woodrow’a göre Jacko’nun yatak odası alışkanlıkları normal değildi.

“Cinsel yaşamlarının başından itibaren Jacko iktidar sahibi olmak istiyordu. Jillie’nin pasif ve tapan kişi olması gerekiyordu. Jacko kadının ona cinsel ilişki sırasında dokunmasından nefret ediyordu ve birkaç kez kendisine elini sürdüğü için ona tokat attı. Sadomazohist pornografiyle giderek daha çok ilgilenmeye başladı ve dergiler, kitaplar ve kendi hayal gücünden beslediği fantezilerde kadını da kullanmak istedi. Jillie’nin bağlanmaya bir itirazı yoktu, öyle diyor, kamçıya da fazla aldırmıyordu ama Jacko sıcak balmumu, meme başı kelepçeleri ve battal boy vibratörlere başladığı zaman Jillie çizgiyi çekti.” Simon önemli bir şey atlamadan raporunu verdiğinden emin olmak için kısa notlara göz attı.

“Jacko’nun atlet olarak öne çıktığı ve büyük paralar kazanmaya başladığı dönemlerde fahişelere gitmeye başladığını söylüyor. Bir batakhane ya da sokak köşesindekiler değil. Ağzından kaçırdıklarından pahalı telekızlar kullandığını sanıyor. Yani Jacko’nun istediği aşırılıkları kabul edecek ya da işleri berbat ettiğinde önemsemeyecek kadınlar. Cankiler, bu tür kadınlar. Jillie onu terk etmeye can attığını söylüyor ama Jacko’nun tepkisinden çok korkuyormuş. Yatak odası dışında Jacko mükemmel sevgiliydi. Düşünceli, nazik, cömert ve inanılmaz sahiplenici. Kazadan sonra Jillie istediği fırsatı bulmuş. Hastanedeyken söylerse tepki göstermeye fırsat bulamayacağını düşündü. Hastanede sakinleşecek zaman bulacaktı nasılsa” Simon başını kaldırınca Tony’nin ne kadar sıkkın durduğunu şaşırarak fark etti.

Tony, “Sonra ne olduğunu biliyoruz, değil mi?”

“Micky Morgan. Anlaşmalı evlilik.”

Tony önce Chris Devine’dan sonra Micky’den duyduklarını anlattıkça masanın etrafındaki yüzlerde başta anlayamamazlık, ardından şok ifadesi belirdi. “Yani burada ilgi çekici bir sapkınlık söz konusu. Henüz polislerin gözaltına almasını sağlayacak bir bilgi yok elimizde ama artık biliyoruz, değil mi?” Bir şey söylemelerine gerek yoktu. Yanıt gözlerinden okunuyordu.

Simon, “Dahası da var” diyerek Harold Adams’ın anlattıklarını aktardı.

Leon içeri girdiğinden bu yana üçüncü sigarasını yakarken, “Ne kadar çok şey öğrenirsek, Bizim Jack’in hâlâ sokaklarda dolaşıyor olması o kadar inanılmaz geliyor” dedi. “Benim bulduklarımı duyana kadar bekleyin.” Jimmy Linden’dan öğrendiklerini aktardı. “Sonra bana o emekli gazeteciyi anlattı, Mike McGowan. Bu adamda bir arşiv var ki Devlet Kütüphanesi hasedinden çatlar. Size söylüyorum, Jack’le ilgili malzemeleri incelemek yarım gecemi aldı. Sonra bunu buldum.”

Leon gösterişli bir tavırla bir gazete kesiği ve yazının bej fotokopisi çıkardı. Yazı Manchester Evening News’dan alınmıştı ve Barbara Fenwick cinayetiyle ilgiliydi. Sarı flomaster kalemi çizilmiş bir paragraf hemen göze çarpıyordu. “Barbara arkadaşlarına göre gezmeyi seven bir kız değildi. Geçen Cumartesi gecesi tipik bir geceydi. Spor kahramanı Jacko Vance’in hayır işleri için bulunduğu bir diskoya giden grubun içindeydi. Yani kazadan yalnızca on dört hafta sonrası” dedi Leon.

Simon, “Fazla oyalanmamış, değil mi? Hayır işlerine hemen başlamış” dedi. Tony, “Tahrik altında olduğundan hiç kuşku duymadık ki” diye yorumunu yaptı.

“Peki Vance’in bu kızla gerçekten tanıştığının kanıtı var mı?”

“Kızın oraya gitmesinin asıl amacı Jacko’nun imzasını almak.” Leon, polis kanıt dosyalarından hazırladığı özetin kopyalarını dağıttı. “Dosyaların fotokopilerini almama izin vermediler, bu yüzden ben de oturup yazdım. Sanırım bu kız ilk kurbanıydı” dedi güvenli bir tavırla.

Tony, “Haklısın herhalde” cevabını verdi. “Çok iyi, Leon, gerçekten iyi. Bundan sonra yöntemlerini geliştirdi. Allah’ım, o yürüyüşçüler ona rastlamış olmalılar. Bak, tam tepeye çıktıkları sırada Land Rover olduğunu sandıkları bir otomobilin patikadan aşağıya indiğini gördüler. ‘Bizim Jack’ paniğe kapıldı. Doğru dürüst bir öldürme yerine ihtiyacı olduğunu kavradı, rahatsız edilmeyeceği bir yere. Bu arada, bu yerin Northumberland’da olabileceğini düşünüyoruz. Evinin yakınlarında. Ama daha fazla bilgi olmadan...” Elleriyle yüzünü ovuşturdu. “Ama on iki İplide bir olay. Kanıt nerede?”

Leon biraz hayal kırıklığına uğramış gibi duruyordu. “Bilmiyorlar. Beş yıl kadar önce bütün faili meçhul olayları yeni bir yere taşımışlar ve bu olaydaki bütün adli bulgular ya kaybolmuş ya da yanlış dosyaya girmiş. Özete bakılırsa fazla bir şey de yokmuş. Parmak izi yok, vücut sıvısı yok. Lastik izleri var ama on iki yıl geçtikten sonra bu da işe yaramaz.”

“Soruşturmayı yürüten polisler. Onlarla konuşmamız gerek. Ama bundan sonra ne yapacağımızı konuşmadan önce size bulduklarımı anlatsam iyi olacak. Üçünüzün başardıklarının yanında çok küçük ama elimize somut kanıtlar veriyor.” Tony dosyasını açarak fotoğrafları masanın üzerine dizdi. “Adamın hayranlarını dolaştım. Kendimi tekrar güvenli bir ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde çalışıyor gibi hissettiğimi söylemek zorundayım. Sizi mesleki jargonla sıkmak pahasına söyleyeyim, hepsinin bir tahtası eksik. Ama Jacko Vance takıntılarını anlatmalarına katlandıktan sonra, kurbanlarımızın da orada olduğu bildiğimiz yerlerde çekilmiş Jacko Vance fotoğraflarını almayı başardım. Fotoğraflardan dördünde kayıp kızlarımızdan birinin yanında. Öbür fotoğraftaki kızın bizimkilerden biri olması mümkün ama bilgisayarla büyütmeden tam emin olamayız.” Eğildi ve bir lokma ekmek kopardı.

Carol, “Kay’in elindekiyle beş eder. Hepsi bir araya gelince de...” dedi.

Tony fazla bir şey umut etmeden, “Resmi bir araştırma başlatmak için yeterli olur mu?” diye sordu. Peynir kesmeye başladı.

Carol suratını astı. “Sorun şu ki benim bölgemle bir bağlantısı yok. Kayıp kızlardan biri Doğu Yorkshire’dan olsaydı hemen harekete geçerdim ama yok. Olsaydı bile soruşturmaya nereden başlayacağımızı bilmiyorum. Elimizdekiler hayli ikincil kanıtlar, bırakın arama emrini, adamı sorgulamaya bile yeterli değil.”

“Yani elimizde bu kadar şey varken bile Batı Yorkshire’ı Vance’i sorgulamaya ikna edemeyiz diyorsun, öyle mi?” diye sordu Kay.

Simon homurdandı. “Dalga mı geçiyorsun? Benim hakkımda düşündüklerinden sonra mı? Yolda ne zaman bir devriye arabası görsem terlemeye başlıyorum. Katilin ben olduğuma ve sizin de beni koruduğunuza inandıkları için ortaya koyacağımı! hiçbir bulguya inanmayacaklar. Söylediğimiz tek bir söze bile inanacaklarını sanmıyorum.”

Kay, “Mesaj alınmıştır” dedi.

“Shaz’ın evden ayrıldığını söylediği saatten sonra onu Shaz’la gören bir tanığa ihtiyacımız var. Daha da iyisi, onları Leeds’te gören bir tanık olurdu” dedi Leon.

Carol alayla, “İdeal olarak İngiltere Kilisesi piskoposun” dedi. “Unutma, halk kahramanına karşı sözüne güvenilir biri olmalı.”

Peyniri kesmekte olan eli kaydı ve Tony işaret parmağın ucunu kesti. Ayağa fırladı, yaradan kan damlıyordu. “Allah kahretsin, lanet şey, bok” diye patladı. Parmağını ağzına sokarak emdi.

Carol hemen bir kâğıt peçete alarak parmağın çevresine bağladı ve sıkı sıkı tuttu. “Seni sakar” dedi.

Tony iskemleye otururken, “Senin hatandı” yanıtını verdi. “Benim hatam mı?”

“Söylediklerin. Sözüne güvenilir tanıklar hakkında.”

“Ne olmuş onlara?”

“Kamera yalan söylemez, değil mi?”

Carol alayla, “Dijital olup olmamasına bağlı” dedi.

“Zorluk çıkarma. Suçluları mahkûm etmek için kullanılan kameralardan söz ediyorum.”

“Ne?”

“Otoyol kameraları, Carol. Otoyol kameraları.”

Leon alayla dudak büktü. “Bu tuzağa düştüğünü söyleme sakın.” Tony, “Ne?” diye sordu, şaşırmıştı.

“Zamanımızın kırk yedi sayılı büyük efsanesi. Otoyol kameraları haydutları yakalar. Hiç de değil.” Leon arkasına yaslandı, alay etme havasındaydı.

“Ne demek istiyorsun? Televizyondaki o programlan seyrettim, otomobil takibiyle ilgili polis videolarını gördüm. Ya otoyol kameralarından alınan fotoğraflarla hız sınırını aşanların mahkûm olmasına ne demeli?” diye diretti Tony.

Carol içini çekti. “Kameralar mükemmel çalışır. Ama ancak bazı durumlarda. Leon da bunu söylemeye çalışıyor. Sabit kameralar yalnızca hız sınırını aşan araçların fotoğrafını çeker. Doksanın altında gidenleri yakalamaz. Videolar da ancak bir olay ya da trafik akışında sorun varsa çalıştırılır. Geri kalan zamanlarda kapalıdırlar. Çalıştıkları zaman bile, mahkûmiyet için en son yazılımlarla bilgisayarda uğraşmak gerekir.”

Simon, “Kardeşin birilerini tanıyordur” dedi. “Bilgisayar uzmanı olduğunu sanıyordum.”

Carol karşı çıktı. “Şey, evet ama henüz elimizde ona gösterecek bir şey yok ve olacak gibi de görünmüyor.”

“Ama IRA Manchester şehrinin merkezini bombaladığında polis bombacıların kullandığı minibüsün izini otoyol kameralarıyla bulmadı mı?” Tony ısrarcıydı.

Kay başını iki yana salladı. “Hız sınırını aşanların fotoğrafları arasında bu minibüsü saptayabileceklerini düşündüler ama yeterince ayrıntı yoktu...” Sesi yavaşladı, yüzü aydınlandı.

Carol, “Ne oldu?” diye sordu.

Kay soluk soluğa, “Özel CCTV videoları” dedi. “Hatırlasana. Manchester Polisi, CCTV kamerası olan bütün garaj ya da marketlerden kayıtlarını vermelerini istemişti. Otoyol kameralarıyla Vance ya da Shaz’ı bulamayız ama benzin almak için durdukları yerde bulabiliriz. Mantıksal olarak Shaz, Leeds’den ayrılmadan önce deposunu doldurmuştur. Londra’ya kadar gidebilir ama benzin almadan bütün o yolu geri dönmüş olamaz. Ve sırf benzin almak için otoyoldan sapmaktansa otoyol üzerindeki servis alanını kullanmış olma olasılığı yüksek.”

“Peki siz bu bantlara ulaşabilir misiniz?”

Carol homurdandı. “Asıl sorun ulaşmak değil. Birçok şirket işbirliği yapmaktan mutlu olur. Genellikle ne işe yarayacağını sorma zahmetine bile katlanmazlar. Asıl sorun saatler boyunca titrek video görüntülerini seyretmek zorunda kalacağımızı düşünmek. Düşüncesi bile başıma ağrı veriyor.”

Tony boğazını temizledi. “Aslında Carol, ben de sana Barbara Fenwick cinayetini soruşturan polislerle konuşmaya benimle birlikte gelmeni önerecektim.” Öbür üç kişiye özür diler gibi gülümsedi. Simon ve Kay pek hayal kırıklığına uğramış görünmüyordu ama Leon her an isyan edebilirmiş gibi görünüyordu. “Özür dilerim ama bu iş için deneyimli bir polis gerekir. Ve fazla dikkat çekmemesi de gerekir. Adamları uyandırmak istemeyiz. Kötü bir iş çıkardıkları ve pisliği temizlemek için biz yedek kuvvetin çağrıldığı izlenimini vermek istemeyiz. Bu ben ve Carol’ın işi. Otoyoldaki bütün servis istasyonlarını kontrol etmenizi istiyorum.” Şimdi üçü de umutsuz görünüyordu. Tony sempatik bir tavırla, “Yapabilseydim ben tek başıma yapardım” dedi. “Ama bunun için polis kimliği şart.”

Masadan homurtular yükseldi. Simon sert bir sesle, “Biliyoruz” dedi. Carol, “Donna Doyle da hâlâ hayatta olabilir” diye belirtti.

Üçlü birbirine baktı, gözleri ciddi ve kaygılıydı. Leon yavaşça başını salladı. “Hayatta değilse bile ondan sonraki hayatta kalacak.”

Tony Hill’in bir profil uzmanı olarak öğrendiği ilk derslerden biri, hazırlık yapmanın her zaman işe yaradığıydı. Carol’la birlikte tozlu polis arşivindeki dosya yığınları arasında coşkuyla çalışmaları zordu ama her ikisi de dosyaları tararken dikkatli olmanın ne kadar önemli olduğunu biliyordu. Küçücük bir bilgi parçası bile katilin eksiksiz portresini çıkarmada yaşamsal önem taşıyordu.

Sabırla çalışmakla iyi bir profil uzmanı olunmazdı, karizma da yeterli değildi. Tony, Leon konusunda yanılmasının kanıtlanmış olmasından mutluydu. Leon’un eğitim egzersizine yüzeysel yaklaşımı Tony’nin önyargılarını doğrulamıştı, ama yalnızca ekibin gözünde aşağılanmış olmaktan ders çıkarmıştı ya da ancak işler gerçek olunca harekete geçen insanlardandı, her iki durumda da Tony, onun yaptığı işte bir hata bulamadığını düşündü.

Birkaç saat sonra neredeyse aynı anda arkalarına yâslandılar. Tony, “Öyle görünüyor ki Leon tek bir şeyi bile kaçırmamış” dedi.

“Bence de. Ama olayı soruşturan polisle konuşacaksak, bunu kendimiz bilmek zorundaydık.”

Tony kâğıtları düzeltirken yumuşak bir sesle, “Bu işte bize yardım ettiğin için gerçekten teşekkür ederim, Carol” dedi. “Ama zorunlu değildin.”

Carol’ın ağzı hem gülümseme hem de acı ifadesi olabilecek bir biçimde büküldü. Yalnızca, “Zorundaydım, bunu biliyorsun” dedi. Söylemediği şey, ister kişisel ister mesleki olsun, Tony’nin isteğine sırtını asla dönemeyeceğini her ikisinin de bildiğiydi. Bu duygunun karşılıklı olduğunu da biliyordu, elbette, her ikisinin de kendilerini korumak için koymuş görünmeleri sınırlar içinde kalması koşuluyla.

Tony dile getirilmemiş olanı anlayarak, “Kundakçılık soruşturmasından zaman ayırabileceğine emin misin?” diye sordu.

Carol kâğıtları bir kutuya doldurmaya başladı. “Bir şey olacaksa bu gece olacak. Konuk odamı darmadağın ettiğin için ödemek zorunda kalacağın bedel bu olabilir.”

Tony yüzünü buruşturarak, “Sanırım bu kadarını yapabilirim” dedi. Carol’ın arkasından giderek dosyaları üniformalı bir polise verdi. Polis otuzuna merdiven dayamış ama kolay kolay varamayacakmış gibi duruyordu.

Carol polise en güzel gülümsemesiyle baktı. “Soruşturmayı yürüten polis - detektif Scott. Anladığım kadarıyla artık emekli olmuş.”

Polis ağır kutuları kaldırıp ait oldukları raflara koyarken “On yıl önce pili bitti” dedi.

Carol sırtı dönük polise, “Herhalde onu nerede bulacağımızı bilmiyorsunuzdur” dedi.

Polisin sesi rafların arasından zorlukla onlara ulaştı. “Buxton Yolu’nda oturuyor. Countess Stemdale denen bir yerde. Orada topu topu üç ev var.”

Haritalarında görünmeyen Countess Stemdale’in tarifini almak birkaç dakika sürdü, gitmekse otuz beş dakikalarını aldı. Tony, çimenlerin arasındaki üç evle noktalanan tek şeritli yolun sonunda, “Demek yalan söylemiyormuş” dedi.

Karşılarında yıkık dökük bir Kraliçe Anne tarzı malikâne vardı, yapının solunda ise kalın alçı duvarlarıyla iki alçak küçük kulübeler duruyordu. “Sence hangisi?”

Carol omzunu silkti. “Anladığım kadarıyla malikâne değil. İni mini tosi...” Sağ taraftaki kulübeyi gösterdi.

Otların üzerinde yürürlerken Tony, “Sen önden git. Kapı polise daha kolay açılır” dedi.

Carol alaycı bir sesle, “Kadın olsam bile mi?” diye sordu.

“Mesajı aldın. Nasıl istiyorsan öyle oyna.” Tony güzel boyanmış bahçe kapısını açarken kapı hiç gıcırdamadı. Eve giden patika kırmızı tuğlaydı ve aralarında tek bir yabani ot yoktu. Siyah demir kapı tokmağını kaldırıp bıraktı. Ses kapının arkasında yankılandı. Tam o sırada ağır ayak sesleri yaklaştı ve kapı açılarak gri saçlarını briyantinle bir tarafa yatırmış, bıyıklı, iri yarı bir adam belirdi. Carol gülmesini zor önleyerek kırkların tiplerine benziyor, diye düşündü. “Sizi rahatsız ettiğimiz için özür dilerim ama emekli detektif Scott’u arıyorduk” dedi.

“Ben Gordon Scott’um” dedi adam. “Peki siz kimsiniz?”

İşin zor noktasına gelmişlerdi. “DCI Carol Jordan, efendim. Doğu Yorkshire Polisi. Bey de Ulusal Profil Çıkarma Ekibinden Dr. Tony Hill.” Scott’un yüzünün keyifle aydınlandığını şaşırarak gördü.

Adam hemen, “Barbara Fenwick’le mi ilgili?” diye sordu.

Şaşıran Carol çaresizce Tony’ye baktı. Tony, “Neden böyle dediniz?” dedi.

Adam kıkırdadı. “On yıldır teşkilattan ayrı olabilirim ama iki günde üç kişi faili meçhul kalan tek dosyama bakmak için ortaya çıkınca işler değişir. Gelin, gelin.” Carol’la Tony’yi rahat bir oturma odasına sokarken kapı pervazına çarpmamak için başını eğdi. Şöminenin karşısında birbirine bakan iki koltuğun yanına yığılmış dergi ve kitaplarla oda yaşanan bir yere benziyordu. Scott onlara iskemleleri gösterdi. “İçecek alır mısınız? Karım Buxton’a alışverişe gitti ama çay yapmasını bilirim. Ya da bira?”

Tony, “Bira harika olur” dedi. Scott’un çay pişirmesini beklemek istemiyordu. Carol da başını salladı. Birkaç dakika sonra Scott elinde üç Boddingtons kutusuyla geri döndü.

Kocaman bir kediyi kaldırarak pencerenin kenarına oturttu. Koca gövdesiyle odanın ışığını epeyce azaltmıştı. Bira kutusunu açtı ama içmeden konuşmaya başladı. “Barbara Fenwick cinayetiyle ilgilendiğinizi duyunca çok memnun oldum. En az iki yıldır o olayı kafamda döndürüp duruyordum. Geceleri beni tutmuyordu. Kızının cesedini bulduğumuzu haber verdiğimde annesinin yüzündeki o bakışı asla unutamam. Çözümün gözümün önünde olduğunu düşündüm hep, yalnızca bakmasını bilmiyorduk. Telefon gelince ve profil ekibi olduğunu da duyunca... şey, söylemek zorundayım, umutlarım arttı. Neden Barbara’yı araştırıyorsunuz?”

Tony, Scott’un coşkusundan yararlanmaya ve ona karşı dürüst davranmaya karar verdi. “Bu pek geleneksel bir soruşturma değil” dedi. “Ekibimden birinin öldürüldüğünü duymuşsunuzdur.”

Scott kocaman başını üzgün üzgün salladı. “Evet, duydum. Başınız sağolsun.”

“Ama DC Bowman’ın, genç kızları hedef seçen ve hiç şüphe uyandırmayan biri dizi cinayetler katili teorisi üzerinde çalıştığını okumamışsınızdır. Bir sınıf ödevi olarak başladı ama Shaz işin peşini bırakmadı- Ekibim ve ben onun bu yüzden öldürüldüğüne inanıyoruz. Ne yazık ki Batı Yorkshire Polisi bizimle aynı fikirde değil. Bunun ana nedeni Shaz’ın işaret ettiği kişi.” Resmi görünen bir destek bekleyerek Carol’a baktı.

Carol damdan düşer gibi, “Jacko Vance’i işaret eden önemli ikincil kanıtlar var” dedi.

Scott kaşlarını kaldırdı. “Televizyoncu mu?” Hafif bir ıslık çaldı ve eli otomatik olarak kediye uzanıp ritmik bir hareketle okşamaya başladı. “Bunu kabul etmek istememelerine şaşırmadım. Peki bunun Barbara Fenwick’le ilgisi ne?”

Carol, Leon’un araştırmalarının sonucunda bulduğu gazete kesiğinin onları Gordon Scott’un dosyasına nasıl getirdiğini anlattı. Sözleri bitince Tony, “Kayıtlara hiç geçmemiş şeyler olacağını umut ediyoruz” dedi. “Carol’la çalıştığım için cinayet bölümünün nasıl olduğunu biliyorum. İçinizde bir duygu, ortağınızdan başka kimseye güvenip açamayacağınız bir önsezi olur. Olayı soruşturan polislerin duygularını öğrenmek istedik.”

Scott birasından büyük bir yudum aldı. “Elbette etmişsinizdir. Çok da haklı olarak. Ne yazık ki size söyleyebileceğim fazla bir şey yok. Birkaç kez yanlış koku aldım ama hep yanıldığımı anladım sonunda. Dürüst olmak gerekirse, köşeye sıkıştığımızı hissettik. Herifi kıstıramıyorduk. Hiçlikten çıkıp gelip, aynı biçimde buhar olup uçmuşa benziyordu. Okulu kırmış bu kıza bölge dışından birinin rastladığına karar verdik sonra. Siz de olsanız böyle düşünürdünüz, değil mi?”

Tony, “Genellikle, tek farkla ki adamın bundan daha dikkatli biçimde plan yaptığını sanıyoruz” dedi.

“Peki ne yapalım, denemeye değerdi.”

Carol, “Efendim, adli tıp fazla bir şey bulamamış gibi görünüyor” dedi. “Hayır. Bu da bizi engelledi. Doğrusu adli tıp açısından bu kadar dikkatli bir seks manyağıyla karşılaşmamıştım daha önce. Çoğunlukla anlık güdülerle davranırlar, her türlü iz bırakırlar, çamur ve kana bulaşmış olarak evlerine giderler. Bu olayda ise hemen hiçbir iz yoktu. Tek ayırt edici nokta patologa göre ezilen koldu. Patolog belgelere yazmadı ama kızın kolunun bir mengeneyle ezildiğini düşünüyordu.”

Tony’nin midesi böyle soğukkanlılıkla yapılan işkenceyi düşünerek kasıldı. “Ah” dedi.

Scott elinin tersiyle alnına vurdu. “Tabii! Vance’in da kolu yok, değil mi? Tam Olimpiyatlar’a gidecekken kolunu kaybetti. Çok anlamlı, neden o zaman bunu düşünmedik? Allah’ım, ne kadar aptalım!”

Tony, “Böyle düşünmeniz için hiçbir neden yoktu” dedi. Yıllar önce işe bir psikolog karışsa ne kadar çok hayatın kurtulacağım düşünerek söylediklerine samimiyetle inanmak istedi.

Carol, her zamanki gibi konudan hiç sapmayarak, “Patolog hâlâ görev başında mı?” diye sordu.

“Şimdi Londra’da bir üniversite hastanesinde hoca. Bir yerlerde kartı olacaktı.” Scott ayağa kalkarak odadan çıktı.

“Allah’ım, neden kola daha fazla önem vermedim?” Carol, “Onun hatası değil, Tony” dedi.

“Biliyorum. Psikologların yalnızca büyücü doktorlar olmadığını kavramadan önce kaç kişinin daha yok olması gerektiğini merak ediyorum bazen” dedi. “Dinle, Carol, hız kazanmak açısından Chris Devine’ın bu patologun izini sürmesini sağlamamız gerekir. Chris yardım etmek için can atıyor ve bir şey bulması gerektiğini bilecek kadar tecrübeli. Ne diyorsun?”

“Bence iyi bir fikir. Doğruyu söylemek gerekirse şu sıralarda Londra’ya gidemeyeceğimi söylemeye korkuyordum. Kundakçı harekete geçmeye karar verirse diye bu gece görevim başında olmam gerek.”

Tony gülümsedi. “Hatırlıyorum.” Bir profil uzmanı olarak mesleğinde herhalde ilk kez kafasını taktığı olay dışında bir şeyle ilgileniyordu. Carol Jordan’la çalışmanın zorluğu da buydu. Carol onu kimsenin yapamadığı ölçüde etkiliyordu.

Onu görmediği zaman Tony rahatlıkla kafasından silip atabilirdi Ama bu kadar yakın çalışırken gözardı etmek olanaksızdı. Acı acı gülümsedi. “Kundakçıyı yakalama işini mahvetmene John Brandon’ın izin vermemesinden korkuyorum” diye yalan söyledi.

“Biliyorum.” Carol onun yalan söylediğini fark etti ama hiç belli etmedi.

Bazı gerçeklerin ne yeri ne zamanıydı.

***

Kay saymaktan vazgeçmişti. Yedinci kaseti mi sekizinci kaseti mi izlediğini hatırlayamıyordu. Bölgelerin paylaşılmasında en kısa çöpü seçtikten sonra gün ağarmadan önce Leeds’den MI yoluna çıkmış ve Londra’ya kadar gitmişti. Sonra geri dönerken yol üzerindeki bütün servis istasyonlarına uğramıştı. Artık akşam üzeri olmuştu ve Kay, ter ve sigara kokan berbat bir büroda oturmuş, kasetleri ileriye sararak önünde dans eden görüntülere bakıyordu. Kötü kahve içip duruyordu, Scratchwood Benzin İstasyonu’nda ettiği kahvaltıdan beri ağzında kötü bir tat vardı. Gözleri kızarmış ve yorulmuştu, keşke başka bir yerde olsaydım diye düşünüyordu.

Hiç değilse zamanı kısaltmayı başarmışlardı. Shaz ya da Vance’in en erken sabah on birde, en geç akşam yedide bir benzinciye uğradıklarını tahmin ediyorlardı. Her servis alanına bu süre içindeki kasetleri izlemek zor değildi.

Bantlar gerçek süreden çok daha az sürüyordu, çünkü onlara sürekli kayıt yapmak yerine saniye başına belirli sayıda durağan resim çekiyordu. Bu durumda bile Kay siyah bir Volkswagen Golf ya da Jacko Vance’in üstüne kayıtlı otomobillerden gümüş rengi bir Mercedes ya da bir Land Rover görene kadar kaseti hızla ileri sarmak için saatler harcamıştı. Golf çok yaygın bir otomobil olduğu için sık sık durmak zorunda kalıyordu, diğerleriyle bu kadar sık karşılaşmamıştı.

Şimdi başladığından daha hızlı çalıştığını fark etti. Gözleri aradığı şeye uyum sağlamıştı, gerçi dalıp önemli bir şeyi kaçıracağından da korkuyordu.

Kendini yoğunlaşmaya zorlayarak tanıdık siyah Golf görünene kadar ileriye sardı. Kaseti normal hızda izlemeye başladı ve sürücünün beklediği kişiler yerine kır saçları bir beyzbol şapkasının altından çıkan bir erkek olduğunu görür görmez parmağı hızlı ileri sarma düğmesine gitti. Sonra birden görüntüyü dondurdu çünkü adamda bir tuhaflık fark etmişti-

Ama daha yakından inceleyince dikkati çeken ilk şey sürücü koltuğundan inerek pompanın yanına giden adam değildi, çok daha farklı bir şey fark etmişti. Otomobil pompaya ters açıda durmasına rağmen plakadaki son iki rakamı gördü.

Shaz’ın plakasındaki son iki rakamla aynıydı.

“Ah, tamam” dedi hafif bir sesle. Kaseti geriye sardı ve tekrar izledi. Bu kez sürücüde göze batan bir şey fark etti. Adam bir kolunu beceriksizce kullanıyordu, öyle ki sağ kolu hemen hiç hareket etmemişti. Tıpkı protez kolunu takmamışsa Jacko Vance’in kaçınılmaz olarak yapacağı gibi.

Kay kaseti birkaç kez daha inceledi. Adamın yüzünü tam olarak görmek zordu ama Kay, Carol Jordan’ın bu küçük zorluğun üstesinden gelecek birini tanıdığına bahse girebilirdi. Gece bitmeden Jacko Vance’le ilgili bir şey bulmuş olurlardı: Yüksek ücret alan savunma avukatlarının bile Vance’i kurtaramayacağı bir delil. Bunu da kendisi yapmış olacaktı, dostluk kurduğu bir kadına ödeyebileceği en büyük şükran borcunu ödeyecekti.

Cep telefonunu çıkararak Carol’ı aradı. “Carol. Ben Kay. Sanırım kardeşinin görmek isteyeceği bir şey buldum.”

***

Chris Devine patologların izin yapmasına karşı değildi. Ama bu patologun boş zamanını bardaktan boşanırcasına yağan yağmur altında Allahın unuttuğu bir yerlerde, Norveç’te olması gereken ama nedense kaybolmuş aptal bir kuşu görmeyi bekleyerek geçirmesine kızmıştı. Yağmurun içine işlediğini hissederek, kuşun kaybolmasında bir anormallik yok, diye mırıldandı. Acı acı, lanet Essex, diye düşündü.

Kuş gözlemcisinin ona çizdiği basit haritaya bakmak için bir yerin altına sığındı. Pataloğun bulunduğu yerden uzak değildi herhalde. Bu lanet gizlenme yerlerini neden bu kadar gizli yaparlardı ki? Neden büyükannesinin evi gibi yapmazlardı? Büyükannesinin arka bahçesinde Chris’in kırlarda bütün öğleden sonra gördüğünden daha çok kuş vardı. Kuşlar böyle bir günde ortaya çıkmayacak kadar sağduyu sahibidir, diye homurdandı ve haritayı arka cebine tıkarak yola koyuldu.

Gizlenme yerini neredeyse fark etmeyecekti, o kadar iyi kamufle edilmişti. Chris tahta kapıyı açtı ve yüzündeki asıklığı yok etmeye çalıştı. İçerideki üç kişiye, “Rahatsız ettiğim için özür dilerim” dedi, hiç değilse rüzgârdan kurtulduğuna memnundu, “içinizde Profesör Stewart var mı?” Doğru yerde olduğunu umuyordu, kalın ceketler, yün şapkalar içindekilerin cinsiyetlerini anlamak olanaksızdı.

Bir el havaya kalktı. “Ben Liz Stewart’ım” dedi. “Neler oluyor?”

Chris rahatlayarak iç geçirdi. “Detektif Çavuş Devine, Metropolitan Polisi. Biraz konuşabilir miyiz acaba?”

Kadın başını iki yana salladı. “Görevde değilim” dedi, İskoç aksanı hayli belirgindi.

“Bunu anlıyorum. Ama bu biraz acil.” Chris rüzgârın içeriye girmesi için kapıyı iyice açtı.

Öbür şapkalardan birinin altından bir erkek sesi, “Aman Allah aşkına, Liz git de bak bakalım kadın ne istiyormuş” dedi. “İkiniz böyle bağırırken görülmeye değer bir şey göremeyiz ki.”

Homurdanan profesör öbürlerinin yanından zorlukla geçerek Chris’i dışarıya çıkardı. “Ağaçların altı daha korunaklı diyerek Chris’i çalıların arasından geçirdi. Chris ağaçların arasındaki alanda kadının şahin gibi amber renkli gözlerini, keskin kaşlarını, kırk yaşlarında olduğunu görebildi. Kadın, “Neler oluyor anlatın bakalım” dedi.

“On iki yıl önce bir olay üzerinde çalışmıştınız. Manchester’da faili meçhul bir genç kız cinayeti, Barbara Fenwick. Haklıyor musunuz?”

“Kolu ezilmiş olan kız mı?”

“Doğru. Bu olay başka bir soruşturmayla bağlantılı olarak tekrar ortaya çıktı. Bir dizi cinayetler katili olduğunu sanıyoruz ve Barbara Fenwick’in cesedi bulunan tek kurbanı olması mümkün. Bu da otopsi raporunuzu çok önemli kılıyor.”

Profesör, “Pazartesi sabahı da önemi azalmaz” dedi.

“Evet ama adamın elinde olduğunu sandığımız kız o kadar yaşamayabilir” cevabını verdi Chris.

“Ha, o zaman açıklasanız Çavuş.”

“Emekli Başkomiser Scott meslektaşlarıma sizin kolun kazayla değil kasten, mengeneye benzer bir aletle ezilmiş olabileceğini düşündüğünüzü ama rapora yazmadığınızı söyledi, bu doğru mu?”

“Böyle düşünmüştüm ama ben yalnızca fikir yürüttüm. Düşüncemi destekleyecek somut veriler olmadıkça resmi raporuma yazacağım bir şey değildi.”

“Ama sizi zorlasaydık ne derdiniz?”

“Doğrudan mümkün olup olmadığını sorsaydınız, evet, kabul etmek zorunda kalırdım.”

Chris, “Yalnızca bir fikir olduğu için rapora yazmadığınız bir şey var mıydı?” diye sordu.

“Aklıma geldiği kadarıyla yok.”

“Resmi rapora yazmadığınızı söylediğinizi biliyorum ama notlarınızda bu anlama gelecek bir şey yazmış mıydınız?”

Profesör sanki dünyadaki en doğal şeymiş gibi, “Ha, evet” dedi. “Böylece, daha sonra önem kazanırsa mahkemede kullanılabilirdi.”

Chris kısa bir dua etmek için bir an gözlerini kapattı. “Notlarınızı hâlâ saklıyor musunuz peki?”

“Elbette. Aslında elimde bundan daha iyi bir şey var.”

M62 yolundaki Hartshead Moor’da bulunan benzincinin kafeteryası, Cumartesi gecesini geçirmek için hiç kimse için mükemmel bir yer değildi, bu da amaçları açısından çok uygundu. Kendiliğinden kurulan soruşturma ekibine şimdi Chris Devine da katılmıştı. Chris sanki hep oradaymış gibi anında onlara uyum sağlamıştı. Teşkilattaki ortam deneyimleri nedeniyle ve ekipteki en kıdemli polisler oldukları için Chris’le Carol kan kardeşi olmuş gibiydiler.

Grup, sigara içilen alanın tam sınırında olduğu için kimsenin onları dinlemeyeceği ya da rahatsız etmeyeceği uzak bir köşede toplanmıştı. Leon, Kay’in bulduklarına bayılmıştı. Ama Simon’ın yüzünde, adı kaçak listesinde olan bir insanın göstereceği kaçınılmaz gerginlik işaretlerini gösteriyordu. Tony genç adamın yargı gücü tehlikeli bir işe yol açmadan ne kadar dayanabileceğini merak etti.

Carol, Tony’nin düşüncelerini böldü. “Kay’in kardeşimin bir arkadaşıyla buluşmasını ayarladım. Adam resimleri büyütecek, kuşkuyu epeyce azaltacak.”

Kay biraz kaygılı görünerek, “Sen gelmiyor musun?” diye sordu.

Tony, “Carol’ın bu gece Doğu Yorkshire’da yapacak işleri var” dedi. “Bir sorun mu var, Kay?”

Kay utanmış görünüyordu. “Pek sorun denemez. Şey...adamı tanımıyorum ve bunu bir iyilik olarak yapıyor, değil mi?”

Carol, “Doğru” dedi. “Michael adamın kendisine borçlu olduğunu söylüyor.”

“Demek istiyorum ki... şey, biraz zorlamak istersem, biliyorsun, zahmet etmeyeceği ya da fazla pahalıya patlayacağı için gereken çabayı sarfetmediğini hissedersem, Carol’ın yapabileceği şekilde adamın üstüne varamam.”

Chris, Leon’la birlikte oturduğu sigara içilebilir masadan, “Kay haklı” dedi. “Yardımı isteyen kişi o değil. Ve Cumartesi ortamındayız. Bilgisayar delilerinin bile, bizzat gelme zahmetine patlanmayan birine iyilik yapmaktan daha iyi programları vardır. Durum bu. Carol’ın oraya gitmesi gerektiğini düşünüyorum.”

Carol kahvesini karıştırdı. “Haklısın. Mantığına karşı çıkmam. Ama bu gece bölge dışına çıkma lüksüne sahip değilim” Saatine baktı ve hızla hesaplamalar yaptı.

Tony boşuna nefes tükettiğini bilmesine rağmen çaresizce, “Hayır, Carol” dedi.

“Şimdi çıkarsak... dokuzda orada oluruz... en geç birde Seaford’a dönebilirim. O saatten önce de hiçbir şey olmaz...” Kararını veren Carol mantosunu ve çantasını kaptığı gibi ayağa fırladı. “Tamam. Haydi, Kay, gidiyoruz.” Arkasından koşturan Kay’le kapıya doğru yürürken geri döndü. “Chris -iyi avlanmalar.”

Leon saldırgan bir tavırla, “Peki şimdi ne yapıyoruz?” diye sordu. İçtiği sigaranın ateşiyle bir sigara daha yaktı. “Otoyol kameralarıyla bütün günü öldürdük gibi hissediyorum. Yapmaya değer bir iş istiyorum, biliyor musunuz?”

Tony, Chris Devine’ın onlara katılmasından memnun olmuştu; diğerleri artık yorgunluk belirtileri gösterdiğinden onun deneyimine güvenmek zorunda kalacağını hissediyordu. Sakin bir sesle, “Kimse boşa zaman geçirmedi, Leon. Bugün büyük bir mesafe katettik” dedi. “Bunun üzerine yeni şeyler koymalıyız. Chris’in patologtan aldığı bilgi büyük bir adım. Ama kendi başına yeterli değil. Adam profile tam uyuyor. Onun hakkında öğrendiğimiz her şey yeni bir onaylama işareti. Ama hâlâ varsayımların ötesine geçemedik.”

Simon duyduklarına inanamadan, “Sağ kolu ezilmiş bir kurban varken bile mi?” diye sordu. “Haydi, bu çok önemli olmalı. Başka neye ihtiyacımız var, Allah aşkına?”

“Bizim Jack’in avukatlarının yapabileceklerini düşünsek mahkemede bize kargalar güler -tabii bu kadar ilerleme kaydedeceğimizi varsayarsak” dedi Tony. “Kusura bakma ama böyle.”

Chris, “Ezilmiş kol iyi bir malzeme” dedi. “Ama tek başı fazla bir yararı olmaz. Şimdiye kadar tek bir ceset bile yok, değil mi?” Öbürleri başını salladı. “Ama Shaz’ı öldürmeden önce bir kızı daha kaçırdığını sanıyorsunuz. O halde kızın işini henüz bitirmemiş olma olasılığı yüksek. Dolayısıyla kızı bulur ve Vance’le bağlantısını kurarsak adamı enselemiş oluruz. Bu söylediklerimde bir yanlış var mı?”

Tony, “Hayır, yalnızca kızları öldürmeden önce nerede tuttuğunu bilmiyoruz” dedi.

“Elbette bilmiyoruz. Yoksa biliyor muyuz?”

Köpek olsalardı hepsinin kulakları dikilmiş olurdu. Tony “Devam et” diyerek onu cesaretlendirdi.

“Benim yaşımda bir lezbiyen olmanın en harika yanı ne biliyor musunuz? Ben bu çevrelere girdiğimde mesleği olan herkes cinsel tercihini gizlerdi. Şimdi birlikte içki içtiğim kadınların yarısı patron oldu. İçlerinden biri, Jacko’nun halkla ilişkilerini düzenleyen şirketin ortağı.” Ceketinin iç cebinden bir faks kâğıdı çıkardı. “Jacko’nun son altı haftalık programı. Şimdi, adam Supermen olmadığı ya da karısı da bu işin içinde olmadığı sürece bu kızı tutabileceği tek bir yer var.” Arkasına yaslanarak öbürlerini seyretti.

Tony bir elini saçlarında gezdirdi. “Şehir dışında bir evi olduğunu biliyorum. Ama çok büyük bir bölge. Alanı nasıl küçültebiliriz?”

Leon, “Kendi evini kullanıyor olabilir” dedi.

Simon istekle araya girdi. “Evet. Haydi oraya gidelim, gizli yerine bir göz atalım.”

Chris, “Bilmiyorum” dedi. “Diğer her şeyde o kadar dikkatli ki, bu kadar riskli bir şey yapacağına inanamam.”

Tony, “Risk nerede?” diye sordu. “Kızları karanlıkta getirdiğinden bir daha onları ne gören ne de duyan oluyor. Cesetlerden iz yok. Ama Bizim Jack, Newcastle’daki hastanede gönüllü çalışıyor. Orada bir çöp yakma yeri olmalı.

Kolayca ilişki kurulabilen bir insan görüntüsü veriyor hep kendine. Kazan dairesine sürekli inip işçilerle laflıyordur bence. Zaman zaman kazanı doldurmalarına yardım da etmişse, bir torba daha olsa kim fark eder?”

Grubun üzerine ürperme dolu bir sessizlik çöktü. Tony çenesini ovuşturdu. “Bunu daha önce düşünmem gerekirdi. Adam titizlik hastası. Güveneceği tek yer tam kontrol kurabileceği yer olabilir.”

Simon bardağını itip ceketine uzanarak, “Öyleyse gidelim” dedi.

Tony kesin bir ses tonuyla, “Hayır” dedi. “Simon, Action Man taktiklerinin zamanı değil. Dikkatle plan yapmamız gerekiyor. Desteksiz gidip bulduklarımızın davranışımızı mazur göstereceğini umut edemeyiz. Avukatları bizi lime lime eder. Bir stratejimizin olması gerekir.”

Leon, “Senin için bunu söylemesi kolay, adamım” dedi. “Polislerin gözaltına almak üzere aradığı sen değilsin. Gece kendi yatağında uyuyabiliyorsun. Simon için bu işin çözülmesi gerek.”

Chris yumuşak bir sesle, “Tamam, tamam” dedi. “Donna Doyle’un fotoğraflarıyla o bölgede dolaşmanın bir zararı olmaz. Vance’in programına bakılırsa kız oraya kendi başına gitmiş olmalı. Bahse girerim kızı trenle falan göndermiştir. Otobüs terminaline ve tren istasyonuna gitmeli, görevlilerle konuşmalıyız. Ve bölge halkıyla. Bizim Jack’in gizli yerine yakın küçük bir istasyon varsa biri kızın trenden indiğini görmüş olabilir.”

Simon ayağa kalktı, koyu renk gözleri alev alevdi. “Peki ne bekliyoruz?” Chris, “Sabahtan önce gitmenin anlamı yok” dedi.

“Buradan iki buçuk saat sürer. Yapacak daha iyi bir işimiz yok, değil mi? Haydi şimdi gidelim, ucuz bir otel bulalım ve sabah ilk iş başlayalım. Var mısın, Leon?”

Leon sigarasını söndürdü. “Senin otomobille gitmediğimiz sürece. Senin otomobilin ne marka, Chris.”

“Benim müziğimden hoşlanmazsınız. Bütün otomobilleri alacağız. Tamam mı, Tony?”

“Tamam. Jacko’nun evinden uzak durmanız koşulluyla. Söz verir misin, Chris?”

“Veririm, Tony.”

“Bu ikiniz için de geçerli. Chris’in teknik olarak amirin olduğunu aklınızda tutacak mısınız?”

Leon homurdandı ama gene de başını salladı.

Simon da kabul etti. “Tamam. Herhalükârda karar vermemem gerekiyor”

Chris, “Sen ne yapmayı planlıyorsun, Tony?” diye sordu.

“Şimdi öğrenmiş olduklarımıza dayanarak tam bir profil çıkarmak üzere eve gideceğim. A1’den gitmek istediğiniz için sizi suçladığımı söyleyemem ama Carol ve Kay iyi sonuçlarla geri dönerlerse sabah ilk iş Batı Yorkshire’a gitmemizi ve polisleri resmi bir arama emri çıkartmaya ikna etmeyi önereceğim. Yani tekrar konuşana kadar bölgede araştırma yapma dışında bir şey yapmayın. Tamam mı?”

Chris ciddiyetle başını salladı. “Bana güven, Tony. Shaz bu işi riske edemeyecek kadar çok şey ifade ediyordu benim için.”

İki erkek polisin gözlerindeki çılgınlığı silmeye çalışıyorsa, bunu başarmıştı. Leon bile bacaklarını oynatmaktan vazgeçti. Tony, “Bunu unutmadım” dedi. “Ya da Shaz’ın Bizim Jack’i yakalamayı ne kadar istediğini.”

Chris, “Biliyorum” dedi. “Lanet çılgın orospu, görse bu çok hoşuna giderdi.”

Bir zamanlar bilgisayarı iyi bildiğimi düşünüyordum, diye geçirdi içinden Carol. 1989’da CP/M ve DOS hakkında neredeyse kardeşi kadar çok şey bilirdi. Ama polis teşkilatına girmiş ve polislik hayatını yutmuştu. Kendisi Polis Vazife ve Selahiyetleri Yasası ile boğuşurken, Michael neredeyse günlük değişen ayar yazılım ve donanımını özümsüyordu. Şimdi Carol 20/20’lik görüntü krallığında tek gözlü bir kadındı. Nasıl hesap dizgi yapacağını, kaybolmuş dosyaları nasıl bulacağını biliyordu. Ama kardeşi Michael ve arkadaşı Donny’le geçirdiği on dakika pusunca aslında hiçbir şey bilmediğini görmüştü. Kay’in yüzündeki ifadeye bakılırsa o da kendisiyle aynı durumdaydı. İyi ki onunla birlikte gelmişim diye düşündü. Çocukların ne zaman kendi dünyalarına dalacağını ve ne zaman onları tekrar işe başlatmak için otoritesini kullanması gerekeceğini biliyordu hiç değilse.

Dev bir televizyon büyüklüğünde bir bilgisayar ekranının karşısında oturan iki erkek video sürücüleri, ekran kartları ve ses kayıtları konusunda anlaşılmaz bir sohbet ediyorlardı. Carol sözlerin ne anlama geldiğini biliyordu ama onların klavye ve fareyle yaptıklarıyla bunlar arasındaki bağlantıyı kuramıyordu.

Michael ona, Donny’nin bilgisayarda fotoğraf büyütme ya da video fotoğrafları konusunda kuzeydeki en iyi uzman olduğunu söylemişti. Donny, Michael’ın yazılım şirketinin bulunduğu binada çalışıyordu. Chris’in inanışının tersine Donny’nin öylesine sıkıcı bir yaşamı vardı ki, oyuncaklarıyla gösteriş yapabilmek için Gizli Dosyalar ve mikrodalgada pişirilen yemekten uzaklaşmaktan heyecan duymuştu.

Carol ve Kay ikisinin omzunun üzerinden ekrana baktılar. Tony plaka konusunda yapabileceği her şeyi yapmış, son iki rakkamı doğrulamış ve üçüncüsünün de uyacağına dair güçlü bir olasılık belirmişti. Şimdi sürücü üzerinde çalışıyordu. Adamın ekrandaki görüntüsü üzerinde oynayıp ortaya tatmin edici bir görüntü çıkarmış, birkaç renkli çıkış almıştı bile. Carol ne kadar çok bakarsa, Nike beyzbol şapkası ve gözlükler arkasındaki kişinin Jacko Vance olduğuna o kadar inanıyordu. Kay’e, “Ne düşünüyorsun?” diye sordu.

“Onu teşhis sırasına soksak tanır mıyız bilmiyorum ama kimi aradığını biliyorsan o olduğunu söyleyebilirsin bence.”

***

Donny kadınlardan hiçbir teşvik almadan, Shaz Bowman’ın öldüğü Cumartesi günü öğle vakti Golf’e benzin koyan adamın başı ve omuzları üzerinde çalışıyordu. Benzin deposuna eğilmediği zaman da şapka yüzünü kapadığı için iyi bir görüntü bulmak zordu. Donny ancak kare kare ilerleyerek, sonunda şapkalı adamın ne kadar benzin aldığına bakmak için pompaya şöyle bir göz attığı tek bir kare yakalayabildi.

Donny’nin fotoğrafın kalitesini artırmak için uğraşmasını seyretmek içine fenalık veriyordu. Carol gözlerini saatinden ayıramıyordu, başka bir yerde olması gerektiğini ve Seaford’da bir şey olursa başının büyük derde gireceğini çok iyi biliyordu. Güçlü bilgi işlemci ekrandaki fotoğraflara bir sonraki en iyi alternatif bulmak için muazzam belleğini araştırırken dakikalar geçiyordu.

Bilgisayar saniyede insan beyninden çok daha hızlı hesap yapmasına karşın, Carol’a göre çok yavaş çalışıyordu. Donny sonunda ekrandan başını çevirip başındaki beyzbol şap. kasını geriye itti. “En iyisi ancak bu kadar olur” dedi. “Komik tanıdık birine benziyor. Kim olabilir?”

Carol, “Yarım düzine kopya çıkartabilir misin?” diye sordu. Donny’nin iyiniyetli sorusunu gözardı ettiğini hissediyordu ama Donny’ye inkâr edilmeyecek derecede dolgun yanakların dışında bu yüzün ülkenin en ünlü televizyon yıldızına ait olduğunu söylemenin ne yeri ne zamanıydı.

Michael’ın kavrayışı ya çok hızlıydı ya da medyayı iyi takip ediyordu. Masum masum, “Jacko Vance’e benziyor, bunun için kafan karıştı, Donny” dedi.

Donny, “Evet, haklısın, o mankafa” cevabını vererek iskemlesini çevirip kadınlara gözlerini kırpıştırarak baktı. “Allah kahretsin, onu gözaltına almayacak olmanız ne fena. Dünyaya bir iyilik yapmış olurdunuz, bu bok herifi aptal kutusundan almakla. Özür dilerim ama daha iyi bir görüntü alamadım, ne yazık ki malzeme yeterli değildi. Kaseti nereden aldım demiştiniz?”

“M1’deki servis alanları. Watford Gap” dedi Kay. “Evet, doğru. Adamınızı Leeds’te aramamanız yazık”

“Leeds mi?” Carol hemen üzerine atladı. “Neden Leeds?”

“Çünkü en modern CCTV şirketi orada. Seesee Vision. Müthiş işler yapıyorlar. Sivil özgürlüklerin Londra’da mağaza olduğunu sanıyorlar.” Kendi kötü şakasına güldü. “Lanet adamlar onlar. Onlardan kaçamazsınız. Otoyolun bitiminden hemen sonra o buzlu camı olan büyük taş bina. M1’den Leeds’e sapan birini istiyorsanız, onlar kaydetmiştir.”

“Leeds’te sapan biri derken kastettiğin ne?” Donny’yi gömleğinin yakasından kavrayıp sadede getirme isteğiyle Carol’ın parmakları kaşınmaya başlamıştı.

Donny zihinsel özürlülerle uğraşıyormuşçasına gözlerini devirdi. “Tamam. Tarih dersi. On dokuzuncu yüzyıl İngiltere’si. Bir çok su, gaz, demiryolu şirketleri. Yavaş yavaş birleşerek ülke çapında şirketler haline geldiler. Buraya kadar tamam mı?”

“Ben de bilgisayar manyaklarının Charles Babbage dışında Victoria dönemi hakkında hiçbir şey bilmediğini sanırdım” dedi Carol. “Tamam, Donny, Sanayi Devrimi’ni okulda gördük. CCTV’ye gelebilir miyiz?”

“Tamam, tamam, sinirlenme. CCTV şu anda küçük bir şirket. Ama çok geçmeden öyle olmayacak. Çok geçmeden özel güvenlik sistemleri ve otoyol kameralarına bağlanan bütün bu şehiriçi sistemlerine sahip olacağız ve ülke çapında bir CCTV ağı kurulacak. Bu sistemler o kadar gelişmiş ki, seni ve otomobilini tanıyabiliyor ve olmaman gereken bir yerdeysen o içine ettiğimin güvenlik görevlileri seni gelip alıyor. Diyelim ki hüküm giymiş bir hırsızsın ve Marks and Sparks yiyecek bölümünde dolaşmanı istemiyor ya da bilinen bir sapıksın ve semtindeki çamaşırhane iç çamaşırlarını ellemeni istemiyor...” Boğaz kesme hareketi yaptı.

“Peki bütün bunların M1 ile ilgisi var?”

“SeeSee Vision teknoloji konusunda dünya çapında uzmandır. Bütün yeni aletlerini M1’deki trafikte test ediyorlar. O kadar gelişmiş aletler kullanıyorlar ki, bırak plaka gibi bebek işlerini, sürücülerin ve ön koltukta oturan yolcuların net fotoğraflarını verebilirler.” Donny büyülenmiş gibi iki yana salladı. “Oraya iş için başvurdum ama hoşuma gitmedi. Bir martı kenti gibi.”

Carol hafif bir sesle, “Martı kenti mi?” diye sordu.

“Patronlar uçarak geliyor, bir dolu çığlık atıyor, sahip olmaya değer her şeyi kapıyor, herkesin tepesine biniyor ve tekrar uçarak gidiyorlar. Bana göre değil.”

“Sence benimle işbirliği yaparlar mı?”

“Bayılırlar bile. Sizlerin üzerinde iyi bir izlenim bırakmaya can atıyorlar. Bu ağ tam olarak kurulduğunda ön koltukta olmak istiyorlar. Seçkin şirket.”

Carol saatine baktı. Onu geçiyordu. Seaford’a dönmesi, ekibi harekete geçmişse başlarında olması gerekiyordu. Kaldı ki gecenin bu saatinde SeeSee Vision’da yetkili kimse olmazdı.

Donny onun bakışını yakalayarak aklından geçenleri okudu. “Merak ettiğin buysa, bu saatte açık olacaktır. Bir telefon et. Kaybedecek bir şeyin yok.”

Carol, ama Donna Doyle’in olabilir, diye düşünürken Kay’in yalvaran bakışını yakaladı. Kaldı ki Leeds, Manchester ile Seaford’un arasındaydı. Ekibi yetişkinlerden kuruluydu. İlk kez kendi başlarına karar vermek durumunda kalmayacaklardı.

Önce kurbanlar. Başlama noktası her zaman buydu. Burada sorun, birilerini kurban olduklarına ikna etmekti. Yanılmış olmaları da her zaman mümkündü. Shaz’ın haklı olmasını o kadar çok istiyorlardı ki, onu öldüren insanı durdurmak amacıyla bir şeyler yapmaya öylesine can atıyorlardı ki, buldukları malzemelerin değeri konusunda hepsi de kendilerini kandırıyor olabilirlerdi. Jacko Vance’e karşı biriken ikincil kanıtların bundan öteye gitmemesi de mümkündü.

Ama bu yönde delilik yatıyordu. Delilik ve zavallı Simon’ın evinin kapısından adımını atar atmaz gözaltına alınma olasılığı. Tony, “Kurbanlar” dedi. Dizüstü bilgisayarının ekranına baktı ve yazmaya başladı.

BİR DİZİ CİNAYETLER KATİLİ OLAYI

Bu aday grupta bilinen ilk kurban Barbara Fenwick’tir. Bu cinayet on iki yıl önce işlendi (cinayet ayrıntıları için bkz. detektif Leon Jackson’ın hazırladığı ilişikteki özet). Bunun katilin ilk cinayeti olduğunu belirli bir kesinlikle söyleyebiliriz, çünkü imzasını attığı davranışın, yani sağ kolun alt tarafının ezilmesi, daha önce kaydı yoktur. Bu kesinlikle bir imza davranışıdır, cinsel tacizde bulunmak ya da cinayet işlemek için böyle bir şey yapmaya gerek yoktur. Konu dışıdır, ritüelistiktir ve dolayısıyla saldırgan için bunun özel bir önem taşıdığını varsayabiliriz. Bu imza davranışın törensel niteliği göz önüne alındığında, bütün kurbanlarında bunu yapmak için aynı aleti kullanmış olma olasılığının yüksek olduğu söylenebilir, dolayısıyla diğer kurbanların hepsinde benzer bir yaranın olması beklenebilir.

Bunun bir ilk cinayet olduğunu gösteren en az bir belirti daha vardır. Katil rahatsız edilmeden cinayet işlemek için yeterince ıssız ve güvenli olarak gördüğü bir yer seçmiş ama aslında neredeyse suçu işlerken yakalanmıştır. Bu onu epeyce korkutmuş ve gelecekte işleyeceği cinayetlere güvenli bir yer bulmak için acil önlemler almaya itmiş olmalıdır. Bunda başarılı olduğu, daha sonraki kurbanların cesetlerinin bulunamamasından belli olmaktadır.

Cesetler yoksa, bir dizi cinayetler katilinin olası cinayet yerleri nereleri olabilir?

Tony yazmaya ara verdi ve Shaz’ın profil ekibine bir asır kadar uzun gelen bir zaman önce sunduğu ortak özellikler listesine baktı. Hiç değilse artık Shaz’ın geride bıraktığı çalışmanın boşa gitmemesini sağlayabilirdi. Birkaç değişiklik ve eklemeyle listeyi bilgisayara yazdıktan sonra devam etti.

Böyle bir grupta iki ya da üç ortak özellik beklenmesine karşın, burada saptanan sayı ve uyum rastlantı olamayacak kadar yüksek bir derecededir.

Kurbanlar arasındaki fiziksel benzerlik de özel bir önem taşımaktadır. Hepsi de kız kardeş sanılabilecek kadar birbirine benzemektedir.

Belki daha da önemlisi, bunların Jillie Woodrow adlı bir kadının on beş on altı yıl önceki halinin, yani şüpheli Jacko Vance’in bilinen ilk sevgilisi olduğu halinin kız kardeşleri olabilirler. Bana göre bir kazada Vance’in sağ kolunun alt kısmını kullanılamayanı derecede ezildiği zaman parlak atletizm kariyerinde olması rastlantı değildir.

Üstelik Barbara Fenwick’in öldürülme tarihi Jacko Vance’in geçirdiği kazadan yalnızca on dört hafta sonraya rastlamaktadır. Bu süre içinde Vance hastanede tedavi ve ardından psikoterapi gördü. Vance hastanedeyken, Jillie Woodrow giderek baskıcı ve rahatsız edici bir hal alan ilişkisini bitirmek için bu fırsatı kullandı (bkz. detektif Simon McNeill’ın JW ile yaptığı görüşme notları). Bu iki olayın yarattığı stres, sosyopatik tepkilerini şiddet içeren davranışlarla veren bir kişide cinsel amaçlı cinayetler işleme isteği uyandırmaya yeterli olur.

O zamandan sonra Vance cinsel güdülerini normal bir biçimde doyurmadı. Göz önündeki evliliği bir aldatmacadır, karısı bir lezbiyendir ve “özel asistanı” olan kişi aslında âşığıdır ve düğünden sonra da öyle kalmıştır. Vance ve karısı hiçbir zaman cinsel ilişkide bulunmadı. Karısı cinsel tatmin için kocasının “kaliteli telekız” kullandığını düşünmektedir. Onun cinayet eylemlerinden kuşkulandığına ilişkin bir belirti bulunmamaktadır.

Vance’in çocukluk ve gençliği, deneyimin cinayete eğilimli sosyopatlar arasında ortak özellikler olduğunu gösterdiği ölçütlere vurulduğunda, dikkate değer bir benzerlik olduğu açıktır. Kendisini reddeden bir anneyle zor bir ilişki, öznemizin etkilemeye çalıştığı. çoğunlukla yanında olmayan bir baba, küçük çocukları korkutma, hayvanlara karşı zalimce davranışlar ve sadist, denetimi elinde tutan bir cinsel davranışa işaret eden tanık görüşmeleriyle güçlü ve sapkın cinsel fantezi bulguları var elimizde. Spordaki başarısı, yaşamının diğer bütün alanlarında hissettiği değersizliğin aşırı bir telafi aracı olarak tanımlanabilir ve bu başarının kaybolması zaten çok zayıf özsaygısına yıkıcı bir darbe indirmiştir.

Bu koşullarda kadınlar en yakın kurban cinsi olur. Annesini ve daha sonra nişanlısını, kendisini hadım etmiş kişiler olarak algılar. Ama öfkesini açık hedeflere yöneltmeyecek kadar akıllıdır ve bu nedenle bir dizi vekil seçer.

Bunlar, Jillie Woodrow’un Vance ile birlikte olduğu yaştaki haliyle büyük benzerlik taşıyan kızlardır.

Yakalanan dizi cinayetler katillerinin genel olarak ortalamadan daha yüksek, bazı koşullarda epeyce yüksek bir zekâ düzeyine sahip olduğu akılda tutulmalıdır. Bu yüzden zekâlarını daha etkili bir biçimde kullanan yakalanmamış ve şüphe uyandırmayan katiller olduğuna şaşırmamamız gerekir. Bana göre Jacko Vance bu ilkenin bir örneğidir.

Arkasına yaslandı. Psikoloji buraya kadardı. Denk düşen önkoşullarla ilgili daha ayrıntılı bir tablo oluşturması gerekiyordu. Carol ve Kay’in bu gece bulacaklarını umduğu somut kanıtı da eklerse, Tony on iki saat içinde Batı Yorkshire’ın Jacko Vance’i ciddiye almaya başlamasını sağlayacak malzeme olacağından emindi.

***

Detektif Çavuş Tommy Taylor başlar başlamaz yaptığının saçma bir iş olduğunu anladı. Ve yarım gün çalışan itfaiyecileri izlemek uzun zamandır gördüğü en büyük saçmalıktı. Önceki geceyi Raymond Watson’ı gözleyerek, yani aslında Raymond Watson’ın evini gözleyerek geçirmişti. Ev de mimari ayrıntılarla dolu değildi ki, zihnini meşgul etsin. Küçücük bir teras, kuzeydoğu rüzgârlarının modern heykel biçimleri verdiği güllerle bezenmiş küçücük bir bahçe. Boyalar dökülmüş, ön kapının cilası kazınmıştı.

Watson eve on birde, son yarıştan sonra gelmişti Taylor’dan önceki üniformalılara göre bu gece toplantı olmadığı için yediyi biraz geçe gelmişti. Ondan sonra hiçbir şey. Büyük bir olay olarak süt şişelerini dışarı bırakmayı saymazsanız tabii.

Bu olaydan on dakika sonra ışıklar sönmüştü. Bir saat sonra da hiçbir hayat belirtisi kalmadı. Seaford’un arka sokakları saat on ikiden sonra canlılıklarıyla ünlü değildi. Taylor, Raymond Watson’ı sıcak yatağından çıkaracak tek şeyin büyük bir yangın olacağını düşündü. Homurdanarak direksiyonda kıpırdandı, kasıklarını kaşıdıktan sonra parmaklarını kokladı.

Sıkıntıyla telsizini açtı ve Di Earnshaw’u aradı. “Senin tarafta bir şey var mı?” diye sordu.

Yanıt “Olumsuz” oldu.

“Kontrol’ü arayıp bizim çocukların göreve çağrıldığı haberini verirse, beni ara, olur mu?”

“Neden? Yaya olarak takip etmek için otomobili mi bırakıyorsun?” Di’nin sesi istekli çıkıyordu. Herhalde Taylor kadar sıkılmış, ikinci elden bile olsa hareket düşüncesiyle heyecanlanmıştı.

Taylor, “Hayır” dedi. “Bacaklarımı çalıştırmam gerek. Bu küçük otomobiller benim gibiler için değil. Dediğim gibi, bir şey olursa beni ara. İyi geceler.”

Anahtarı kontağa soktu. Motor tekleyerek çalıştı, sakin ara sokakta sesi çok gürültülü çıkıyordu. Carol Jordan’ın saçma fikirlerine lanet olsun. Bir mil kadar ötede, genellikle yabancı gemilerin denizcilerine hizmet veren geç saatlere kadar açık bir kulüp vardı. Yanılmıyorsa orada Tommy Taylor’a ayrılmış bir şişe bulunuyordu. Bunu araştırmanın zamanı gelmişti.

***

Carol ve Kay göz kamaştıracak kadar beyaz koridorlarda güvenlik görevlisini izlediler. Adam bir kapıyı açarak geri çekildi ve büyük, loş odaya girmelerini işaret etti. Hemen her yerde bilgisayar ekranları vardı. Blucin ve polo gömlek giymiş, küt kesimli saçlarını platin sarısına boyamış genç bir kadın omzunun üzerinden arkasına baktı, gelenleri gördükten sonra başını tekrar yana çevirdi. Parmakları tuşlara vurdukça ekrandaki görüntüler değişti. Carol göz ucuyla bir hareket fark edince başını o tarafa çevirdi. Ben pahalıyım diye bağıran bir takım elbise giymiş uzun boylu bir adam bir bilgisayar masasının kenarına tünemişti. Carol onun kavuşturduğu kollarını açarak onları karşılamak üzere masadan kalktığını gördü.

Adam ısrarla gözünün üzerine düşen perçemi geriye iterek onlara doğru ilerledi. Carol, çocuksu olmaya çalışıyorsa bu şansı çoktan kaçırmış, diye düşündü. Adam bariton bir sesle, “DCI Jordan” dedi. “Ve DC Hallam. Geleceğe hoş geldiniz.”

Carol, Allah’ım bana yardım et, diye düşündü. Kendini gülümsemeye zorlayarak, “Siz Philip Jarvis olmalısınız” dedi. “Gecenin bu saatinde bize yardım etmeyi kabul etmeniz beni çok etkiledi.”

Deyimi kendisi bulmuş gibi bir gururla, “Zaman kimseyi beklemez” dedi adam. “Kadınları da tabii. Çalışmanızın önemimi biliyoruz ve sizin gibi biz de günde yirmi dört saat çalışıyoruz. Hepimiz aynı işi yapıyoruz zaten, suçu önleme işini ve bunu yapamazsak sorumlu olanı yakalamayı.”

Carol kayıtsız bir tavırla, “Hımmm” dedi. Anlaşılan yanıt vermesi beklenmiyordu.

Jarvis, Yorkshire’da değil de New York’ta insanın sıkça gömebileceği türden parlak beyaz dişlerini göstererek gülümsedi. Eliyle odayı göstererek, “Burası manzara odası” dedi. “Ya tam otomatik kütüphanemizden ya da yol testi yaptığımız kameraların canlı yayınlarıyla beslenir. Operatör kaynağı seçer ve bakmak istediği görüntüleri çağırır.”

Carol ile Kay’i bilgisayar başındaki kadının arkasına götürdü. Carol yakından bakınca kadının cildinin yüzüne göre daha yaşlı durduğunu gördü, doğal ışığın yokluğu ve monitörlerin radyasyonundan kaynaklanan sağlıksız bir solgunluğu vardı, Jarvis, “Bu Gina” dedi. Sanki kadın kraliyet ailesindenmiş gibi bir tonla konuşuyordu. “Bana ilgilendiğiniz gün ve saatle öğrenmek istediğiniz otomobilin plaka numarasını verdiğiniz zaman Gina’yı hemen işe koştum.”

“Dediğim gibi, gerçekten teşekkür ederim. Bir şans mı?”

Jarvis hafif bir kendini beğenmişlikle, “Bu işte şansın hiç yeri yok, Baş Detektif” dedi. “Bizimkisi gibi mükemmel bir sistemle yok. Gina.”

Gina gözlerini ekrandan ayırarak dönerken masanın üzerinden bir kâğıt aldı. “Söz konusu öğleden sonra ikiyi on yedi geçe.” Sesi etkileyiciydi. “Siyah Volkswagen Golf M1’den çıkıp şehir merkezine yöneldi. Sonra akşam on bir otuz ikide gümüş rengi üstü açık Mercedes de aynı şeyi yaptı. Her iki olayın, tarihli ve zamanlı kasetleriyle fotoğraflarını verebiliriz.”

Kay, “İki aracın sürücüsünü belirlemek mümkün mü?” diye sordu. Sesindeki heyecanı bastırmaya çalışıyordu. Gina ilgilendiğini belli edecek biçimde bir kaşını yukarı kaldırdı.

Jarvis araya girdi. “Bu açıdan gün ışığı biraz sorun yaratır. Ama şu an geceleri çok mükemmel deney makineleri kullanıyoruz ve bilgisayarla büyütme teknolojimizle şaşırtıcı derecede iyi görüntüler elde etmek mümkün.”

Gina, “Kime baktığınızı biliyorsanız tanıyabilirsiniz. Crimewatch UK’da ‘bu kişiyi tanıyor musunuz’ türünden bir şey yapmayı planlıyorsanız, biraz sorun çıkabilir” diye açıkladı.

“Bu sistemin deneme aşamasında olduğunu söylediniz. Mahkemede bu kanıt sizce nasıl algılanır?” diye sordu Carol.

Gina, “Araç konusunda yüzde yüz işe yarar. Sürücü konusunda ise yüzde yetmiş beş diyebiliriz” dedi.

“Aman Gina, bu kadar kötümser olma. Her kanıt gibi jüriye nasıl sunulduğuna bağlı olur bu” diye karşı çıktı Javis. “Sistemin güvenilirliğine mesleki itibarımı koyacağımı mahkemede memnuniyetle söylerim.”

Carol, “Peki siz uzman tanık mısınız, efendim?” diye sordu. Adama çelme takmaya çalışmıyordu ama zaman kısaydı ve ayağını bastığı zeminin ne kadar sağlam olduğunu öğrenmesi gerekiyordu.

“Değilim ama bazı meslektaşlarım öyle.”

Gina, “Benim gibi” dedi. “Bakın, Bayan Jordan, neden yaptıklarımıza bakıp yeterince destekleyici kanıtlar olup olmadığını kendiniz görmüyorsunuz? Böylece jürinin teknolojimiz hakkında ne düşündüğü önemini yitirir.”

Yarım saat sonra oradan çıktıklarında Kay’in elinde video kasetler ve her iki kadınında Jacko Vance’i kıstıracağını iliklerinde hissettiği lazer çıkışlı fotoğraflar vardı. Donna Doyle hayattaysa en son umudu kendileri olacaktı. Carol bunları Tony’ye anlatmaya can atıyordu. Otomobile döndüğü zaman saatine baktı.

Saat yarımdı. Tony’nin bunları görmek isteyeceğini biliyordu ama Seaford’a geri dönmesi gerekiyordu. Kay malzemeleri ona götürebilirdi. Karar veremeden otomobilin yanında durdu.

Canı cehenneme, diye düşündü. Kanıtları Tony’yle konuşmayı gerçekten istiyordu. McCormick ve Wharton konulunda Tony’nin tek bir şansı vardı ve Carol onun doğrudan polisteki kanıt kavramına hitap edecek biçimde hazırlandığından emin olmak istiyordu.

Kaldı ki ona ihtiyaçları olursa cep telefonu numarasını biliyorlardı.

DC Di Earnshaw omuzlarını koltuğa iyice bastırarak kasılmış sırtını gevşetmek için boşuna uğraştı, resmi plakasız otomobillinde rahat bir konum bulmaya çalıştı. Keşke koltuğuna alışkın olduğum küçük Citroen’imle gelmiş olsaydım, diye düşündü. Polis otosunu kim tasarlamışsa, belli ki kalçaları çok daha dar ve bacakları uzundu.

Hiç değilse rahatsızlık nedeniyle uyuyamıyordu. Di’nin işini sürdürme kararlılığında bir tür kindar gurur vardı. Bu gözetleme işinin tam bir zaman ve para kaybı olduğuna Tommy Taylor kadar inanıyordu ama bunu tepedekilere göstermenin daha ince ve etkili yolları olduğunu da biliyordu. Şafağa doğru yavaş yavaş ilerleyen sıkıcı saatleri geçirmek için iyi bir yol bulduğunu bilecek kadar tanıyordu çavuşunu. Carol Jordan bunu öğrenirse Taylor daha ne olduğunu anlayamadan kendini tekrar üniforma içinde bulurdu. Suç Olaylarını Araştırma Dairesi öyle bir dedikodu fabrikasıydı ki, er ya da geç bu keşfedilecekti. Bu işte değilse bir başkasında, belki gerçekten önemli olan bir işte.

Di, Jordan’ın otoritesini zayıflatmak için bu kadar açık bir şey yapmayı hayalini bile kurmazdı. Onun parolası, öfke olacağına üzüntü olsun, idi.

Jordan’ın arkasından acıyan gülümsemeler, arkadan bıçaklama, her fırsatta, “Aslında bunu söylememeliyim ama..” Her başarısızlık Jordan’ın emirlerinden gelmiş, her başarı kendi inisiyatiflerinden kaynaklanmış gibi gösterme. Sürekli zayıflatma kadar yıkıcı bir şey olamazdı. Di bunu biliyordu. Batı Yorkshire polisinde yılları geçmişti.

Esnedi. Hiçbir şey olmayacaktı. Alan Brinkley, lüks bir sitenin içindeki gösterişli modern kutusunda karısıyla birlikte yatağa girmişti. Temizliği ve bakımı daha kolaydı belki ama Di eski limanın yakınındaki küçük evini tercih ederdi. Gerçi orası da son zamanlarda turistlere gezdirilen bir yer olup çıkmıştı. Di arnavut kaldırımı kaplı sokaklardan, havadaki tuz kokusundan ve kuşaklar boyu Yorkshire’lı kadınların kapı ağızlarında durup, erkeklerinin yolunu gözlediklerini düşünmekten hoşlanıyordu. Bir an kendinden nefret ederek, şanslı olmalıyım, diye düşündü.

Kendi saatiyle gösterge panelindeki saati karşılaştırdı. Son baktığından bu yana geçen on dakika içinde iki saat arasında tam beş saniyelik bir fark vardı. Esneyen Di küçük portatif radyosunu açtı. DJ’nin izleyicilerle sohbeti bitirip doğru dürüst şarkılar çalacağını umuyordu. Tam Gloria Gaynor aşkı bildiğini anlatırken, Di, Brinkley’in ön kapısının buzlu camlan birden aydınlandı. Di direksiyonu sımsıkı kavrayıp aceleyle doğruldu. Bu neydi? Yoksa uykusuzluk çeken biri bir bardak çay içmeye mi gidiyordu.

Işık yandığı kadar çabuk söndü. Di içini çekerek tekrar koltuğa yerleşti.

Ama bu kez garaj kapısının altından ince bir ışık sızdı. Şaşıran Di radyoyu kapatarak pencereyi açtı. Gece havasını soluyarak dinledi. Evet, kesinlikle buydu. Bir otomobil motorunun şaşmaz sesi.

Birkaç dakika içinde garaj kapısı yukarıya doğru açıldı ve araba yoluna bir otomobil çıktı. Brinkley’inkiydi bu, hiç şüphe yoktu.

Daha doğrusu Brinkley’in kiraladığı üç otomobilden biriydi ve para vermediği için repocular Brinkley’in garajına giren elinden alacakları bir yol buldukları anda elinden gidecekti. Di, Brinkley’in otomobilden indiğini, garaja geri gittiğini, muhtemelen garajın kapısını kapatan düğmeye bastığını gördü.

Di Earnshaw penceresini kapatarak, “Aman Allah’ım” dedi. Küçük teybinin kayıt düğmesine basarak heyecanlı bir sesle, “Jan Brinkley saat bir yirmi yedide otomobille evinden çıkıyor” dedi. Teybi yanındaki koltuğa bırakarak, Tommy Taylor’la bağlantı kurmasını sağlayan telsizi kaptı. “Ben Tango Charlie. Tango Alpha, beni duyuyor musun?. Tamam.” Motoru çalıştırdı ama farları yakma refleksinden dikkatle kaçındı. Brinkley şimdi araba yolundan çıkmış, çıkmaz sokakta geri geri gidiyor, sağ sinyal veriyordu. Di debriyajdan ayağını çekti, hâlâ farlarını yakmadan ilerliyordu. Siteden ana yola çıkan virajlı sokakta Brinkley’i yakaladı.

Giderken telsizle çavuşuna aynı mesajı tekrarladı. “Tango Charlie’den Tango Alpha’ya, beni duyuyor musun? Tamam.” Ana yolda Brinkley sola döndü. Di beşe kadar saydıktan sonra farlarını yakarak adamın peşine takıldı. Brinkley üç mil ötedeki şehir merkezine gidiyordu. Hız sınırının hemen altında seyrediyordu. Ne aşırı dikkatli bir sarhoş şüphesiyle kenara çekilerek kadar yavaş ne hız sınırını aştığı için yakalanacak kadar hızlı. “Tango Charlie’den Tango Alpha’ya.” Amirine içinden küfretti. Desteğe ihtiyacı vardı ve adam yerinde değildi. Kontrol’ü aramayı düşündü ama onlar da her kundakçıyı üç mil öteye kaçırtacak kadar devriye arabası göndermekle kalırdı.

Brinkley ana yoldan küçük bir sanayi sitesinin loş sokaklarına girerken, Di, “Ulan ben senin” diye sızlandı. Tekrar farlarını kapatarak dikkatle arkasından gitti. Sitenin yüksek duvar-patının arasında üniformalı destek istemesi gerektiğine karar verdi. Telsizinin sesini açarak mikrofonu aldı. “Delta Üç’ten kontrole, stop.”

Bir cızırtı oldu, sonra birden o da durdu. Şehir merkezinizi telsiz sinyallerini engelleyen bir avuç alandan birinde olduğunu kavrayınca Di’nin göğsü sıkıştı. Destek alma konusunda tam bir kara delikteydi. Yapacak bir şey yoktu. Tek başınaydı.

***

Donna Doyle artık hiç acı hissetmiyordu. Ilık bir delilik sıvısında yüzüyor, görüntüleri bozan gözlerle anıları hatırlıyordu. Babası hâlâ hayattaydı.

Hayattaydı ve onu ağaçların ona el salladığı parka götürüyordu. Ağaçların dalları kollarını uzatıyordu ve Donna arkadaşlarının ortasında oyun oynuyordu. Her şey olduğundan daha büyüktü, çünkü kendisi yalnızca altı yaşındaydı ve bu kadar küçükken eşyalar hep daha büyük görünürdü Renkler birbirine karışıyordu ve İyi Giyinme haftasıydı, karnaval ekipleri güneş altında kalmış dondurma gibi sokaklara akıyordu.

Gösterinin ortasında da kendisi vardı: Ateşler içindeki deliliğinde lahana çiçekleri gibi kocaman krapon kâğıdından çiçeklerle kaplı bir kamyonetin üzerinde. Gül Prensesi’ydi, giysisinin içinde parlıyordu. Sıcak yaz öğleden sonrasında kaşındırıcı kumaşın ve kulaklarının arkasındaki yumuşak deriyi kesen plastik tacın verdiği rahatsızlığı yok eden görkem. Hayalle gerçek arasındaki puslu belirsizlikte Donna güneşin neden böyle terlemesine neden olan bir sıcaklıkta olduğunu merak etti, sonra üşüyerek titredi.

Farkında olmadığı, yan tarafından yararsızca sarkan şişmiş, renk değiştirmiş et çürümeye devam ediyor, vücuduna zehir saçıyor, toksitise ile yaşamak arasındaki dengeyi sürekli değiştiriyordu. Çürüme kokusu ve çürümüş et daha derin kangrenin tek dış işaretleriydi.

İstekli bedeni ölümün çözülme işine başlamasını bekleyemiyordu.

***

Garaj kapısını kapatmak için otomobilden çıkan Alan Brinkley gece havasında ağzından duman çıktığını fark etti. Keskin bir soğuk olduğu kesindi. Kış fena bastırıyordu, iyi ki uzun bir yürüyüşe çıkmamıştı. Parmaklarının uyuşması en son istediği şeydi. Ama bir insanı iliklerine kadar ısıtacak iyi bir ateş gibisi yok, diye düşündü alaycı bir gülümsemeyle. Isıtıcıyı açmak için motoru çalıştırdı.

Kasabanın dış sınırındaki küçük sanayi kompleksinin kenarındaki boya fabrikasına gidiyordu. Seçtiği park yerinden yürümek zorunda kalmayabilirdi, çünkü gittiği yerin yanında bir kaporta atölyesi vardı. Orada kazadan sonra tekrar boyanan ya da tamir edilen yarım düzine otomobil park etmiş olurdu her zaman. Fazladan bir otomobili kimse fark etmezdi. Fark edecek biri olacağı için değil. Kompleksi koruması için tutulan güvenlik görevlisinin iki ile üç buçuk arasında orada olmayacağını çok iyi biliyordu. Brinkley adamın açgözlü patronların kurbanı olduğu öğrenecek kadar çok gözlemişti onu. Koruması gereken o kadar çok yer vardı ki, hepsini doğru dürüst korumaya yeterli zamanı yoktu.

Komplekse giden, yüksek depolar arasındaki dar yola girdi ve kaporta atölyesine çıkan yan yola döndü. Motoru susturdu, farları söndürdü, sonra cebindeki malzemeleri kontrol etti. Hepsi oradaydı: Tel, benzin kokan pirinç çakmak, on yedi sigaralık paket, kibrit kutusu, dün gecenin gazetesi, yedi bıçağı olan Swiss Army çakısı ve benzin lekeli buruşuk bir mendil. Öne eğilerek torpido gözünden küçük ama güçlü feneri aldı. Gözlerini kapatarak üç derin soluk aldıktan sonra hazırdı.

Otomobilden indi ve hızla çevresini kolaçan etti. Tamirhanenin çevresindeki otomobilleri bakışlarıyla taradı. Giriş yolunun dönemecindeki bir deponun gölgesine park etmiş bir Vauxhall’un burnunu görmeden baktı. Onu uyaracak bir sesi ya da yanık farlar olmadığından ne gördüğünü tam anlayamadı. Ortada hareket eden hiçbir şey olmadığından emin olunca boya atölyesine giren Tarmac apronu geçti. Allah’ım, tam bir şenlik olacak, diye düşündü hoşnutlukla. Yangın başladığında yanındaki bir iki binayı da götüreceğine bahse girerdi. Bunun gibi birkaç yangın daha olursa Jim Pendlebury “Bütçenin can cehenneme” diyerek onu kadroya alacaktı. Bu para Maureen’le birlikte kedi üzerindeki pireler gibi çoğalan borçların faizini ödemeye bile yetmezdi ama kafasını suyun üstünde tutmaya çalışırken alacaklıları da bir kenarda tutmasını sağlardı.

Brinkley, dağ gibi borcu ne zaman aklına gelse üstüne basan sıkıntı ve endişeyi atmak için başını iki yana salladı. Kafasını toplayamazsa bu işi yapamazdı ve öbür tarafa tek parça halinde gitmeyi hayal bile edemiyordu. Kendisine sürekli yaptığı işin hayatta kalmak için tek yol olduğunu söyleyip duruyordu. Ölen adam, Brinkley sahneye çıkmadan önce de bu mücadeleden vazgeçeli çok olmuştu. Kendisi farklı olacaktı. Hayatta kalacaktı. Bu yüzden sıkıntıyı bir kenara bırakıp yakalanmadan başarılı olmaya yoğunlaşması gerekiyordu.

Yakalanmak bütün amacını mahvederdi. O zaman borçlarını ödeyemezdi. Maureen yakalandığı için onu asla affetmezdi.

Brinkley ellerini sanayi tipi çöp bidonlarıyla fabrika duvarının arasına soktu, parmaklarıyla daha önce oraya koymuş olduğu torbayı yokladı. Bu kez danışma penceresi en iyi giriş yeri olacaktı. Buranın yürüyen ya da otomobiliyle geçen birinin çok kolay göreceği bir yer olması onu hiç kaygılandırmıyordu.

Hiçbir birim gece vardiyasında çalışmıyordu, güvenlik görevlisi bir saat daha görevinin başına gelmeyecekti ve boya fabrikası güvenlik çitinin en sonundaki binaydı. Kimse buraya gelmezdi.

İçeriye girmek beş dakikadan az sürdü ve standart fitilini idmanlı elleriyle yerleştirmek de yedi dakika aldı. Sigara dumanı yukarıya doğru yükseldi, çevresindeki en güzel kokuydu bu, fabrikanın havasında hissedilen kimyasal boya kokularına sigara kokusu karışmıştı. Boyalar şenlik ateşi gibi yanacak, diye düşündü Brinkley. Gözlerini dumanı tüten fitilden hiç ayırmada karanlık koridorda geri geri yürüdü.

Girdiği büronun açık kapı ağzında bir şey hissetti. Paraları kumaşa değdi. İrkilerek arkasını döndü ve bir fenerin ışığı gözlerine fırlatılmış bir bardak şarap gibi çarptı. Hiçbir şey göremeden gözlerini kırpıştırarak ışıktan kaçmaya çalıştı. Kapıdan geri dönmek için uğraştı ama yolunu kaybederek duvara. Işık ilerledi, Brinkley kapının kapanma sesini duydu.

Bir kadın sesi, “Seni orospu çocuğu” dedi. “Alan Brinkley, seni kundakçılık şüphesiyle gözaltına alıyorum...”

Brinkley köşeye sıkıştırılmış bir hayvan gibi, “Hayır” diye bağırarak kendini ışığın üstüne fırlattı. Çarpıştılar ve mobilyaların üstüne düştüler. Altındaki kadın deliye dönmüş bir kedi gibi mücadele etti ama Brinkley ondan daha ağır ve daha güçlüydü, gövdesi yıllarca aldığı itfaiyeci eğitimiyle çok gelişmişti.

Kadın fenerle ona vurmaya çalıştı ama Brinkley omzuyla darbeyi kolayca önledi ve feneri bir dosya dolabının yanına fırlattı. Fenerin ışığı hafifçe sallanarak üzerlerine vurdu. Brinkley artık kadını görebiliyordu, kadın kurtulmaya çalışırken ağzını kararlılıkla sıkmıştı. Ben kadını görebiliyorsam o da beni göremiyor, diye haykırdı panikleyen zihni.

Yakalanmak bütün amacı mahvederdi. O zaman borçlarını ödeyemezdi. Maureen yakalandığı için onu asla affetmezdi.

Bir dizini karnına çekerek kadının ciğerlerindeki havayı çıkarmak için yaslandı. Kolunu kadının boğazına dayayarak onu yerde kıpırdamaz hale getirdi. Kadının dili hava almak için dışarıya çıkarken Brinkley onun saçını serbest eliyle kavradı ve onu yere çarptı. Bir çıtırtıyı işitmekten çok hissetti. Birden kadın hareket etmez oldu. Boğuşma sona ermişti.

Brinkley ana karnındaki bebek gibi büzüşerek yere yattı, boğazında bir hıçkırık yükseldi. Ne yapmıştı? Yanıtı çok iyi biliyordu ama bu soruyu sürekli kafasının içinde tekrarlamak zorundaydı. Dizlerinin üstüne kalktı, başı azarlanmış bir köpek gibi sarkmıştı. Onu burada bırakamazdı. Hemen bulurlardı, bir yere götürmesi gerekiyordu.

Dudaklarından bir inleme çıktı. Hayalinde çoktan ölü ve olarak düşündüğü bedene dokunmak için kendini zorladı. Bir biçimde geleneksel itfaiyeci kaldırışıyla kadını omuzuna aldı. Tökezleyerek ayağa kalktı, yangın yerine geçti. Artık iyice kokmaya başlayan fitilin arkasından kamyonlara yüklenmeyi bekleyen boya tenekelerinin yanına gitti. Yangının tam yeri burası olacak, geriye çok az adli bulgu kalacaktı. Onunla ilişkisini kurabilecekleri bir şey kalmayacaktı geriye, kesinlikle. Cesedi yere bıraktı.

Gözlerinden akan yaşları silerek dönüp gecenin rahatlatıcı soğuğuna koştu.

Nasıl bu noktaya gelmişti? Kısa süre iyi zaman geçirme, iyi yaşam isteği onu nasıl buraya getirmişti? Yere çöküp kurt gibi ulumak istiyordu. Ama ayağa kalkmak, otomobiline gitmek, itfaiyeden aradıklarında çağrıya cevap vermek zorundaydı. Bütün bunları yapmak zorundaydı. Kendisi için değil ama Maureen için. Çünkü yakalanmak tüm amacını mahvederdi. O zaman borçlarını ödeyemezdi. Maureen yakalandığı için onu asla affetmezdi.

***

“Senin Seaford’da olman gerekmiyor mu?” diye sordu.

“Telefonum yanımda. Evden yola çıkmak yerine otoyoldan gitmek yalnızca yarım saat daha uzun sürüyor. Ayrıca elimizde olanı ve bundan sonra yapacaklarımızı konuşmamız gerekiyor.”

“O halde içeriye girsen iyi olur.”

Carol’ın Tony’nin raporunu okuması, Tony’nin fotoğrafları inceleyip kasetleri seyretmesinden daha uzun sürdü ama Tony buna hiç aldırmadı. Kaseti defalarca seyretti, tarih atılmış fotoğrafları karıştırdı. Dudaklarında sert bir gülümseme, gözlerinde ateş vardı. En nihayet Carol’ın okuması bitti.

Birbirlerine bakışları ikisine de haklı olduklarını ve olayı artık gözardı edilemeyecek biçimde ortaya koyabileceklerini anlatıyordu. Carol, “İyi iş çıkarmışsın, doktor” dedi.

Tony, “İyi iş çıkarmışsın, Baş Detektif” diye onu taklit etti. “İntikam benim,” dedi profil uzmanı.

Tony başını onaylarcasına yana eğdi. “Keşke Shaz ilk öne sürdüğünde daha fazla önem verseydim. Belki bu kadar büyük bir bedel ödemeden bu noktaya gelebilirdik.”

Carol içgüdüsel olarak uzanıp Tony’nin elini tuttu. “Bu çok saçma, Tony. Bir sınıf egzersizinde Shaz’ın ortaya attıkları genelinde kimse bir araştırma başlatmazdı.”

“Ben aslında bunu kastetmemiştim.” Parmaklarını saçlarından geçirdi. “Benim bir psikolog olmam gerekir demek istiyordum. Bu işten vazgeçmeyeceğini görmem gerekirdi. Bu konuyu onunla konuşmalı, önem verildiğini hissetmesini sağlamalı, hayatını tehlikeye atmadan konuyu ele almanın yollarını bulmalıydım.”

Carol hemen, “Chris Devine’ın hatası da diyebilirsin” deli, “Chris, Shaz’ın onunla görüşmeye gideceğini biliyordu ve tek başına gönderdi.”

“Peki sen Chris’in neden değerli zamanını Leon ve Simon’la Northumberland’da geçirerek harcadığını sanıyorsun? Yalnızca görev bilinciyle değil. Suçluluk duygusundan.”

“Hepsinin sorumluluğunu alamazsın. Shaz bir polisti. Riski düşünmesi gerekirdi. Böyle gitmesine hiç gerek yoktu, yani onu durdurmaya çalışsaydın bile herhalde seni dinlemeyecekti. Oluruna bırak, Tony.”

Tony başını kaldırdı ve Carol’ın gözlerindeki sevecenliği gördü. Üzgün üzgün başını salladı. “Shaz kadar denetim dışı olduğumuz suçlamalarına maruz kalmak istemiyorsak artık bu konuyu resmiyete dökmemiz gerek.”

Carol elini onun elinden çekti. “Bunu söylediğine sevindim, çünkü soruşturmayla resmi bir ilişkim ve ‘Çantamda, olacak efendim’ demek dışında fiziksel kanıtlar üzerinde hakkım olmadan bu tür somut kanıtlar konusunda kendimi çok rahatsız hissetmeye başladım. Savunma avukatının beni tanık sandalyesinde parça parça edeceğini düşünüp duruyorum. Peki, DC Jordan, bu felaket adalet arayışında -bütün Batı Yorkshire polisine karşılık tek sizin yapabileceğiniz-, müvekkilimi DC Bowman cinayetini, yani bir saatten az gördüğü bir kadının öldürülmesiyle ilişkilendiren tek bir kanıtı rastlantıyla bulduğunuza jürinin inanmasını mı bekliyorsunuz? Peki kardeşiniz ne iş yapar, Bayan Jordan? Bilgisayar dahisi, bu doğru bir tanım olur mu? İstediği dijital görüntüyü yaratabilen bir dahi. Doğru dürüst bir iddianame oluşturacaksak bunu Batı Yorkshire şemsiyesi altında yapmamız gerekir.”

“Biliyorum. Yalnız Kovboy’u oynamaktan vazgeçmek zorunda olduğun bir nokta gelir ve biz şimdi o noktadayız. Senin de arkanı da kollamamız gerek. Sabah hemen cinayet bölümüne gideceğiz. Bu nasıl?”

Carol, “Elimi bu işten çekmek istediğim için değil, Tony” dedi. “Resmiyete dökmezsek kaybedeceğiz diye düşünüyorum.” Tony içinde ona karşı birden bir sıcaklık hissetti. “Bunların hiçbirini tek başıma yapamazdım. Jacko Vance jürinin karşısına çıktığı zaman senin orada olman çok iyi olacak.”

Carol yanıt veremeden telefonu çalarak aralarındaki yakınlığı bıçak gibi kesti. Carol, “Ah, Allah kahretsin” diyerek telefonunu açtı. “DCI Jordan.”

Jim Pendlebury’nin tanıdık sesini duydu. “Bir tane daha oldu gibi görünüyor, Carol. Boya fabrikası. Çıra gibi yanıyor.”

“En kısa zamanda geleceğim, Jim. Bana adresi verebilir misin?” Tony istenmeden Carol’ın önüne kalem ve kâğıt koydu, Carol da aceleyle adresi yazdı. “Teşekkürler” dedi. Telefonu kapadıktan sonra bir an gözlerini kapadı. Sonra telefonunun bellek tuşuna basarak iletişim odasını aradı. “Ben DCI Jordan. DS Taylor ya da DC Earnshaw’dan bir şey var mı?”

“Yok, efendim. İzleme nöbetlerinde özel bir şey olana kadar telsizlerini kapalı tutmaları gerekiyordu.”

“Bak bakalım onları bulup Hold Sanayi Sitesi’ndeki boya fabrikası yangın yerinde benimle buluşmalarını sağlayabilir misin? Teşekkürler. İyi geceler.” Tony’ye kafası karışmış bir halde baktı. “Öyle görünüyor ki yanıldık” dedi. “Kundakçı mı?”

“Tekrar harekete geçmiş. Ama ne Tommy Taylor ne de Lee Earnshaw telsizle aramamış, yani öyle görünüyor ki iki zanlı da değil.” Başını iki yana salladı. “Tekrar başa dönüyoruz böylece. Oraya gidip neler olduğuna baksam iyi olacak.”

Carol mantosunu giyerken, Tony, “İyi şanslar” dedi.

“Wharton ve McCormick’le konuşurken asıl şansa ihtiyacı, olan sensin” dedi Carol. Kapıda durdu ve içgüdüsel bir davranışla elini Tony’nin koluna koydu.

“Shaz konusunda kendini yiyip bitirme.” Tony’ye yaslanarak yanağından öptü. “Bizim Jack’i yiyip bitirmeye yoğunlaş.”

Arkasında gece havasında hafif bir koku bırakarak gitti.

***

Sodyum ve neon pusunun üstünde berrak, yıldızlı bir geceydi. Holland Park’taki evinin çatı katında Jacko Vance Londra gecesini seyrediyor ve Northumberland yıldızlarını hayal ediyordu. Koruyucu zırhının sıyrılmasına neden olacak tek bir gevşek uç vardı. Donna Doyle’un ölme vakti gelmişti.

Aslında uzun süredir kimseyi öldürmek zorunda kalmamıştı. Hoşuna giden öldürme eyleminin kendisi değildi. Süreçli hoşuna giden. Acı ve hastalıkla aşağılanarak bir insanın insanlıktan çıkmasıydı. Bir tanesi küstah çıkmıştı. Yemek yemeyi ya da su içmeyi, hatta kimyasal tuvaleti kullanmayı reddetmişti. Tam bir meydan okumaydı ama uzun sürmemişti. Yerlere yaptığı idrar ve dışkısından enfeksiyon kapma olasılığını hesap etmemişti. Düşündüğü tek şey kendisini iğrenilecek bir duruma getirmek ve onun kendisine dokunmamasını sağlamaktı ama bunda da yanılmıştı.

Ama Jacko, bu Jillie’den hemen kurtulmak zorundaydı. Kızın varlığı onu endişelendiriyordu, bir sinek ısırığı gibi sürekli bir kaşıntı. Ama Shaz Bowman’ın ölümünden sonra polis ortalıkta dolaşırken yanlış bir hareket yapmak istememişti. Nortemberland’e program dışı gitmesi dikkat çekerdi. Kıza yaptığı ziyaret orospuyla doğru dürüst ilgilenecek kadar uzun olmamıştı. Sonra Tony Hill’in işin içine girmesini de dikkate alması gerekiyordu. Adamın elinde bir şey mi vardı, yoksa niyeti, onun ortaya çıkmasını sağlayacak bir şey yapmaya mı zorlayacağını bilmiyordu.

Her iki durumda da kız gitmeliydi. Hâlâ hayatta olma Jacko’yu korkunç bir tehlikeye atıyordu. Bowman’ı öldürdüğü gece kızdan kurtulmalıydı ama davranışlarının gözaltına alınacağından korkmuştu. Kaldı ki işi doğru dürüst yaptığında emin olamayacak kadar yorgundu.

Kızın gizli yerinin kimse tarafından bilinmemesine güvenmek zorundaydı. Eski sığınağı bilen tek kişi elektronik kapıyı takmaları için tuttuğu iki inşaat işçisiydi. On iki yıl önce insanlar hâlâ nükleer tehlikeye inanıyordu. Bir sığınak yaptırmak istediğinden söz etmesi bölge insanları tarafından yalnızca tuhaf olarak görülmüştü. Kesinlikle emindi ki bu konu çoktan unutulmuştu.

Gene de kızın ölmesi gerekiyordu. Bu gece değil. Sabah erkenden çekimi vardı ve endişelerinin izin verdiği ölçüde uyumaya ihtiyaç duyuyordu. Ama bir iki gün içinde bir gece kaçıp kızı görebilirdi.

Elinden geleni yapmak zorundaydı. Kendisiyle tekrar ilgilenmeye başlaması için biraz süre gerekecekti. Aklına bir fikir geldi. Kendini tekrar güvende hissetmesi için, belki Tony Hill’e Shaz Bowman’ınkinden daha özel bir ders verilmesi gerekiyordu. Jacko Vance şehre baktı ve Tony’nin hayatında bir kadın olup olmadığını merak etti. Sabah karısına Hill’in yemekte sevgilisi konusunda bir şey söyleyip söylemediğini sormayı aklına yazdı.

Shaz Bowman’ı öldürmek hiç de zor olmamıştı. Tony Hill’in kız arkadaşına aynısını yapmak daha da kolay olurdu.

Ellerini iyice mantosunun cebine sokmuş, sert rüzgâra karşı yakasını kaldırmış Carol Jordan boya fabrikasının hâlâ dumanı tüten enkazına boş gözlerle baktı. Neredeyse üç saattir oradaydı ama henüz oradan ayrılmaya hazır değildi. Sarı kaskları yağlanmış itfaiyeciler binanın kenarına gidip geliyorlardı. İçeride bazıları yangının asıl yerine girmeye çalışıyordu. Di Earnshaw’un yangın yerine gelmesini söyleyen telsiz mesajlarına neden yanıt vermediğini bilmek için kanıtı kendi gözleriyle görmesine ihtiyacı yoktu Carol’ın.

Di Earnshaw zaten oradaydı.

***

Carol arkasında bir otomobilin durduğunu duydu ama başını çevirmedi. Olay yerini çevreleyen şeritler hışırdadı, sonra Lee Whitbread yanına gelerek ona kahve ve burger getirdi. “Bunlara ihtiyacınız vardır diye düşündüm” dedi.

Carol başını salladı ve tek kelime etmeden kahveyi adamın elinden aldı. “Yeni bir haber yok demek?” diye sordu Lee. Normalde neşeli olan gözleri kaygılıydı.

Carol, “Hiçbir şey” dedi. Kahve bardağının plastik kapağını açarak bir yudum aldı. Kahve sert ve sıcaktı, şaşırtıcı derecede lezzetliydi.

Lee bir sigara yakarken, “Karakolda da bir şey yok” dedi. “Vazgeçip eve gitmiştir diye bakmak için evine gittim ama hiç belirti yok. Yatak odası perdeleri hâlâ kapalı, yani belki yorganı başına çekip kulaklık takmıştır.” Bir polis cenazesi yapılacakmış gibi göründüğünde, her polis gibi onun da mesleki kötümserliğine umut karışıyordu.

Carol kulaklık gibi zayıf bir umudu paylaşacak durumda değildi. Di Earnshaw’un kayıp listesine girecek biri olmadığını kendisi biliyorsa, Lee de arkadaşının bir daha göreve çıkamayacağını biliyor olmalıydı. Carol, “DS Taylor’ı gördün mü?” diye sordu.

Lee yüzündeki ifadeyi sigarayı tutan elinin ardında sakladı. “Di’nin hiç aramadığını söylüyor. Karakola geri döndü, bir şey çıkar mı diye bekliyor.”

Carol üzüntülü bir sesle, “Umarım bundan biraz daha yaratıcı bir şey bulur” dedi.

Fabrikanın karanlığından üç kişi çıktı ve ağızlarından maskeleri çıkardılar.

Bir tanesi öbür ikisinden ayrılarak onlara doğru yürüdü. Jim Pendlebury, Carol’dan birkaç adım ötede durarak kasketini çıkardı. “Ne kadar üzgün olduğumu anlatamam, Carol” dedi.

Carol başını yana eğdi, sonra başını yorgunca salladı. “Hiç şüphe yok demek ki.”

“Adamların işleri bitene kadar her zaman şüpheye yer var. Ama kadın olduğunu ve yanında erimiş bir telsiz olduğunu anladım.” Sesi sempatiyle yumuşamıştı.

Carol adamın şefkatli bakışına baktı. Sorumlu olduğu insanları kaybetmenin ne demek olduğunu Jim biliyordu. Carol keşke tekrar aynaya bakmak için ne kadar zaman geçmesi gerektiğini de söyleyebilse, diye düşündü. “Onu görebilir miyim?”

Jim başını iki yana salladı. “İçerisi hâlâ çok sıcak.” Carol kısa, keskin bir soluk aldı. “Biri beni ararsa büromda olacağım.” Kahve kutusunu attı, arkasını döndü, şeritlerin altından geçerek otomobiline doğru körcesine koştu. Arkasında kahve küçük bir havuz oluşturdu. Lee Whitbread sigarasını dibine kadar içip izmariti yerdeki birikintiye fırlattı. Jim Pendlebury’ye baktı. “Ben de. Şimdi enselememiz gereken polis katili bir orospu çocuğu var.”

***

Colin Wharton videodan alınan resimleri karıştırdıktan sonra öne eğilerek kaseti videodan çıkardı. Tony’nin ekibinin bir ömür gibi gelen bir süre önce terk etmek zorunda kaldığı eğitim bölümündeydiler. Wharton gözlerini Tony’nin gözlerinden kaçırarak, “Bu hiçbir şey kanıtlamaz. Tamam, biri Shaz Bowman’ın otomobilini Londra’dan geri getiriyor. Bu kılığın ardında herhangi biri olabilir. Adamın yüzünü pek göremiyoruz ve bilgisayarda büyütülen resimler... Bunlara güvenmem ve jüriler bu konuda benden daha da katıdır. Savunma avukatı işini bitirdiğinde, bilgisayardan çıkan her şeyin göstermek istediğimizi gösterdiğini düşünürler.”

“Ya kol? Bunu hazırlayamazsın. Jacko Vance’in sağ kolunda protez var. Depoya benzin koyan adam asla o kolu kullanmıyor. Gerçekten dikkat çekici bir şey” diye bastırdı Tony.

Wharton omzunu silkti. “Bunun bir sürü nedeni olabilir. Söz konusu adam solak olabilir. Bowman’la boğuşurken kolunu incitmiş olabilir. Bowman’ın Jacko Vance için düşündüklerini bilerek onun kimliğine bürünmeye karar vermiş bile olabilir. Bu video kameraları herkes biliyor, Dr. Hill. Vance bu işte çalışıyor, gerçekten de kameraları hiç aklına getirmez miydi sanıyorsunuz?”

Tony bir elini saçında gezdirerek öfkesini yatıştırmaya çalıştı. “Kritik saatte Vance’in kendi aracıyla Leeds’teki otoyolda olduğunu biliyorsunuz. Bu da mı rastlantı?”

Wharton başını iki yana salladı. “Sanmıyorum. Adamın Northumberland’da evi var. Orada gönüllü çalışmalarını yürütüyor. Tamam, A1 daha kısa bir yol olabilir ama MI daha hızlıdır ve şehrin kuzeyinde A1’e geçmek de kolaydır. Yol üzerindeki Byran’ın Yeri’nde balık ve cips yemeye karar vermiş bile olabilir.” Bu son sözleri ortamı yumuşatmaya yönelik zayıf bir çabayla söylemişti.

Tony içindeki öfkeyi yatıştırabilirmiş gibi kollarını kavuşturarak, “Neden bunu ciddiye almıyorsunuz?” diye sordu.

“Simon McNeill kaçak olmasaydı önümüze getirdiğiniz her şeyin şaibeli olduğunu varsaymazdık” dedi Wharton öfkeyle.

“Simon’ın bununla bir ilgisi yok. Shaz Bowman’ı o öldürmedi. Jacko Vance öldürdü. Soğukkanlı bir katil o. Psikoloji hakkında bildiğim her şey onun Shaz Bowman’ı, oyun evini başına yıkmakla tehdit ettiği için öldürdüğünü söylüyor. Shaz’ın otomobilini kullanırken çekilmiş görüntüleri var elimizde, Shaz ortalıkta yok. Aynı bölgede kendi otomobilinin içindeyken çekilmiş görüntüleri de var. Hazırladığım psikolojik profili gördünüz. Sizi hiç değilse adamla ilgili ciddi bir araştırmaya ikna etmek için başka ne yapmamız gerekiyor?”

Arkasındaki kapı açıldı. DCS Dougal McCormick koca gövdesini içeriye soktu.

Yüzü öğle vakti fazla alkolden kaynaklanan koyu kırmızı bir renkteydi, etli yanakları terle parlıyordu. Alçak ses tonu alkolle yarım oktav daha alçalmıştı. “Biz sizi çağırana kadar buraya girmenizin yasak olduğunu sanıyordum” dedi parmağını Tony’ye uzatarak.

Tony, “Size Shaz Bowman’ın katiline dava açabilmeniz için kanıt getirdim” dedi, sesi artık yorgun çıkıyordu. “Ne yazık kim Bay Wharton bunun önemini kavramış gibi görünmüyor.”

McCormick omzunu zorlukla kapıdan geçirdi. “Doğru mu? Buna ne diyorsun, Colin?”

“Bilgisayarla büyütülmüş ilginç birtakım görüntüler var. Öldürüldüğü günün öğleden sonrasında Bowman’ın otomobilini kullanan biri.” Sessizce fotoğrafları McCormick’in önüne koydu. Başkomiser koyu renk gözlerini kısarak fotoğrafları dikkatle inceledi.

Tony, “Bu Jacko Vance” diyerek ısrar etti. “Shaz’ın otomobilini Leeds’e götürdü, sonra muhtemelen Shaz’ı bagaja koyarak Leeds’e bir daha geri dönmeden önce Londra’ya geri geldi.”

McCormick, “Jacko Vance’i boşver” dedi aldırmaz bir tutumla. “Elimizde bir tanık var.”

“Bir tanık mı?”

“Evet, bir tanık.”

“Tam olarak neyin tanığı?”

“Sizin mavi gözlü Simon McNeill’ı, öldürüldüğü gece Shaz Bowman’ın dairesinin arkasında dolanırken gören ama tekrar ön tarafa geldiğini görmeyen bir komşu. Şu anda bir ekip McNeill’ın evine gidiyor. Onu zaten arıyorduk ama artık resmi olarak arayabiliriz. Belki siz onu nerede bulacağımızı biliyorsunuzdur, ha, Dr. Hill?”

“Ekibimi dağıtan sizsiniz. Simon’ın nerede olduğunu nasıl bilebilirim?” dedi Tony, sesi içinde kaynayan öfkenin soğuk bir kılıfıydı.

“Ah, peki, boşverin. Er ya da geç onu yakalarız. Bizim çocukların, mahkemeye göstermek için kız arkadaşınızın kardeşinin yarattığı video kasetlerden daha iyi bir şey bulacağına hiç kuşkum yok.” Tony’nin şaşkın ifadesine bakarak ciddiyetle başını salladı. “Doğru, DCI Jordan’la sizin hakkınızda her şeyi biliyorum. Bu teşkilatta birbirimizle konuşmadığımızı mı düşünüyordunuz?”

Tony, “Bana sürekli varsayımla değil kanıtla ilgilendiğinizi söyleyip duruyorsunuz?” dedi. Kendini ancak büyük bir irade gücüyle toplamıştı. “Kaydedilmesi için söylüyorum, DCI Jordan ne şimdi ne de geçmişte benim kız arkadaşım olmamıştır. Ve Vance’in katil olduğu inancım yalnızca video görüntülerine dayanmıyor. Size işinizi nasıl yapacağınızı öğretmeye çalışmak değil niyetim ama hiç değilse yazdığım rapora bir göz atın. Orada somut kanıtlar var,”

McCormick dosyayı masanın üzerinden alarak şöyle bir göz attı. “Psikolojik bir profile ben kanıt demem. Dedikodu, ima, kıskanç insanların birbirlerine sataşmaları. Burada bunlara dayanıyorsunuz.”

“Kendi karısı onunla hiç birlikte olmadığını söylüyor. Sizce bu, Batı Yorkshire’da normal bir davranış olarak görülür mü?”

McCormick kayıtsız bir tavırla, “Size yalan söylemek için bir sürü nedeni olabilir” dedi. Dosyayı hafif bir hışırtıyla masaya bıraktı.

“Kaçırılıp öldürülmesinden birkaç gün önce Barbara Fenwick ile tanıştı. Bu bilgi Manchester Polisi cinayet dosyalarında yer alıyor. Hayallerini yıkan kazadan sonraki ilk hayır işlerinden birinde. Daha sonraki olaylarda kaybolan ve bir daha haber alınamayan öbür kızlarla çekilmiş fotoğrafları var.” Tony’nin sesi artık eski cesaretini kaybetmişti. İki polisin oturup söylediklerini dinlemesini sağlayacak uyumu kuramamıştı onlarla. Daha da kötüsü, McCormick’le öyle yabancılaşmıştı ki, kendisi “siyah” dese McCormick “beyaz” diyecekti.

“Onun gibi bir insan bir haftada yüzlerce insanla tanışır ve o insanların başlarına hiçbir şey gelmez” dedi McCormick. Bir iskemleye oturdu. “Bakın, Dr. Hill, İçişleri’ne bağlı bir psikolog olarak gözlerinizin üzerine perde çekildiğini kabul etmenin zor olduğunu biliyorum. Ama McNeill denen adama bir bakın. Kadına âşıktı, kadın ise onunla aynı duyguları paylaşmıyormuş gibi görünüyor. Öbür ikisiyle buluşmadan önce McNeill’la içki içmek üzere buluşacağını ancak McNeill’ın söylediklerinden biliyoruz. Bowman’ın öldürülmüş olabileceği saatlerde evinin arka tarafında görüldü. Kapılarda parmak izleri var. Şimdi de ortadan kayboldu. Kabul etmek zorundasınız, ulusal kahraman olan bir insana karşı bir dizi göstermelik kanıtın yanında bunlar çok daha ikna edici. Yapmaya çalıştığınız son derece anlaşılır bir şey, Dr. Hill. Benim adamlarımdan biri olsaydı herhalde ben de aynı şeyi hissederdim. Ama kabul edin, bir hata yaptınız. Kötü elmayı seçtiniz.”

Tony ayağa kalktı. “Aynı gözle bakmadığımız için üzgünüm. Jacko Vance’in elinde bir genç kız daha olduğunu ve kızın hâlâ hayatta olabileceğini düşündüğüm için daha da üzgünüm. Beyler, görmek istemeyen gözler kadar kör olanı yoktur Körlüğünüzün Donna Doyle’un hayatına mal olmayacağını samimiyetle umut ediyorum. Şimdi, beni mazur görürseniz yapacak işlerim var.”

Wharton ve McCormick onu durdurmak için hiç çaba göstermedi: Tony kapının yanına gelince, Wharton, “Tutuklanmayı beklememesi McNeill için daha iyi olur” dedi.

Tony, “Nedense ben hiç öyle düşünmüyorum” yanıtını verdi. Park yerinde otomobilinin kapısına yaslanarak başını ellerinin arasına aldı. Geriye yapacak ne kalmıştı. Kanıtlarına inanan tek üst düzey polis Carol’dı ve onun da Batı Yorkshire polisinin gözünde hiç saygınlığı yoktu, bu kadarı açıktı. Televizyon ve ulusal basından gelecek kanıtlara ihtiyaçları vardı ama bunlara da gözden düşmüş bir psikolog, ülkenin karşıt uçlarından bir çift tuhaf polis ve üç kıdemsiz detektif ulaşamazdı.

***

Geleneksel yöntemler işe yaramamıştı. Kural kitabını bir kenara bırakma zamanı gelmişti artık. Bunu daha önce de yapmış ve hayatını kurtarmıştı. Bu kez de başka birinin hayatını kurtarabilirdi.

Carol detektif odasının kapısında durdu. Elleri kalçalarında odayı öfkeyle inceledi. Haber karakola ondan önce gelmişti ve orada bulunan iki detektifin bundan çok etkilendiği açıktı. Biri bilgisayarda notlar alıyor, öbürü dalgın dalgın kâğıt yığınlarını düzenliyordu. Her ikisi de yalnızca gözlerini çevirerek geldiğini gördüklerini belirttiler.

Carol, “Nerede o?” diye sordu.

İki detektif birbirlerine baktılar ve konuşmadan ortak bir karara vardılar. Bilgisayarın başında olan gözlerini işinden ayırmadan, “DS Taylor mı efendim?” diye sordu.

“Başka kim olabilir? Nerede? Daha önce burada olduğunu biliyorum ama şu anda nerede olduğunu bilmek istiyorum.”

“Di’nin haberi geldikten hemen sonra çıktı” dedi öbür adam.

“Peki nereye gitti?” Carol vazgeçmeyecekti. Bunu göze alamazdı. Yalnızca gelecekteki otoritesi için değil, kendine olan saygısı için de. Her şey ona bağlıydı ve Carol bu sorumluluktan kaçmak istemiyordu. Ama operasyonun nasıl böyle yıkıcı bir biçimde ters gittiğini öğrenmesi gerekiyordu. Ancak bir kişi bunu ona söyleyebilirdi ve Carol onu bulmaya kararlıydı. “Haydi bakalım” diye zorladı. “Nerede?”

İki detektif bir kez daha bakıştılar. Bu kez teslim oldular. Bilgisayarın başında olan, “Harbormaster’s Kulübü” dedi.

Carol öfkeyle, “Gecenin bu vaktinde bir inde mi içiyor?” diye sordu. “Orası yalnızca bir bar değil, bir kulüp, efendim. Eskiden ticaret gemilerindeki görevliler giderdi. Orada yemek yiyebilirsiniz ya da kahve içerek gazete okuyabilirsiniz.” Carol çıkmak üzere döndü ama adam konuşmaya devam etti. “Efendim, oraya gidemezsiniz” dedi, sesi paniklemiş gibi çıkıyordu.

Carol’ın ona fırlattığı bakış tecavüzcüleri itirafa zorlamıştı. Genç detektif kekeleyerek, “Yalnızca erkekler için” dedi. “İçeriye girmenize izin vermezler.”

Carol, “Aman Allah’ım!” diye patladı. “Yerli halkın geleneklerini bozmaktan Allah bizi korusun. Peki, Beckham, yaptığın işi bırak ve Harbourmaster’s Kulübü’ne git. Seni ve DS Taylor’ı yarım saat içinde burada istiyorum yoksa onunkinin yanında senin yaka kartını da geri alırım. Söylediklerim anladın mı?”

Beckham bilgisayarı kapatarak ayağa fırladı, aceleyle çıkarken Carol’a sürtündü ve çabucak bir özür diledi. Carol öbür detektife, “Büromda olacağım” dedi hırlar gibi. Kapıyı arkasından çarpmaya çalıştı ama menteşeler fazla sertti.

Mantosunu bile çıkarmadan iskemleye çöktü.

Ert duygusu onu ezmeye başladı, kımıldayamıyordu. Di Earnshaw’un brifing sırasında durduğu duvara boş gözlerle bakmaya başladı. Onun boş bakışını, üstüne hiç uymayan giysisini, kalkık burnunu hatırladı. Hiç arkadaş olmayacaklardı, Carol bunu içgüdüsel olarak biliyordu ve bir açıdan bu, durumu daha da kötüleştiriyordu. Ters giden operasyonda Di Earnshaw’un ölümünden duyduğu suçlulukla birlikte, kadından fazla hoşlanmamış olduğunu bilmenin suçluluğu da vardı. Kendi ekibinden bir kurban seçmek zorunda kalsa Di’nin listenin sonunda gelmeyeceğini iyi biliyordu.

Carol olayları gözden geçirerek nerede yanlış yaptığını düşündü. Hangi karar Di Earnshaw’un ölümüne neden olmuştu? Nasıl düşünürse düşünsün her seferinde aynı noktaya geliyordu. Soruşturmayı yeterince sıkı yürütmemişti. Gevşek davranmakla onu gözden düşürmek kaygısını hiç taşımayan adamlarının üzerinden gözlerini ayırmadan çalışmalıydı. Tony Hill ile parlak zırhlı şövalye oyunu oynamakla fazla meşguldü. Ona karşı duygularının yargı gücüne müdahale etmesine ilk kez izin vermiyordu. Bu kez sonuçlar ölümcül olmuştu.

Telefonun sesi kendi kendini azarlamasını yarıda kesti. Carol telefonu ikinci zilin ortasında açtı. Önemli bir suçluluk krizi bile masasındaki çalan telefonu görmezden gelebileceği noktaya kadar içgüdülerini köreltemezdi. “DCI Jordan” dedi, sesi donuktu.

“Efendim, ben Lee.” Sesi olması gerekenden daha neşeli çıkıyordu. Di Earnshaw gibi ters bir kişilik bile yakın mesai arkadaşlarından biraz daha fazla üzüntüyü hak ederdi.

Carol pencereden ıssız rıhtıma bakmak için iskemlesini çevirerek, “Ne buldun?” diye sordu.

“Otomobilini buldum. Öbür depolardan birinin yanına park etmiş, gözden uzakta. Efendim, küçük teybi de yanında. Yolcu koltuğunda duruyordu, trafik polislerinden birinden yardım isteyip otomobilin içine girdim. Her şey orada, ad, zaman, rota, varış yeri, fabrika. Brinkley’i enselemek için gerekenden daha fazlası var!”

Carol donuk bir sesle, “iyi iş çıkarmışsın” dedi. Hiç yoktan iyiydi ama gene de suçluluğu yok edecek kadar değildi. Tony’ye haklı olduğunu söylediği zaman onun da bunu adil bir alışveriş olarak görmeyeceğini biliyordu. “Buraya getir, Lee.”

Telefonu kapatmak için dönünce John Brandon’ın kapı ağzında durduğunu gördü.

Yorgun argın ayağa kalkmaya çalıştı ama Brandon ona oturmasını işaret etti. Rahatsız ziyaretçi iskemlelerinden birine uzun bacaklarını zorlukla katlayarak oturdu. “Kötü bir iş” dedi.

Carol, “Tek suçlu benim” dedi. “Gözlerimi üzerlerinden ayırdım. Zaman kaybı olarak gördükleri bir operasyonda adamlarımı tek başlarına bıraktım. Bu işi ciddiye almıyorlardı ama simdi Di Earnshaw öldü. Onların peşlerinden ayrılmamalıydım.”

Brandon, “Onu oraya destek olmadan göndermene şaşırdım” dedi. Sözler yüzündeki kınama bakışı olmadan da yeterince sansürlüydü.

Carol ifadesiz bir sesle, “Niyetim bu değildi” dedi.

“Her ikimiz açısından bunu kanıtlayabileceğini umarım.” Bu tehdit değildi, Carol onun gözlerindeki pişmanlık sıcaklığını görerek bunu anladı.

Carol masasının çizilmiş yüzeyine görmeyen gözlerle baktı. “Nedense şu anda bu gücü kendimde bulamıyorum, efendim.”

Brandon’ın sesi sertleşti. “Peki, sana bulmanı öneririm, Detektif. Di Earshaw kendisi için üzülme lüksüne sahip değil. Onun için yapabileceğimiz tek şey katilini bulmak. Ne zaman bir gözaltı bekleyebilirim?”

Carol iğne batmış gibi sıçrayarak Brandon’a sert gözlerle baktı. “DC Whitbread kanıtla birlikte buraya döner dönmez, efendim.”

“İyi.”

Brandon ayağa kalktı. “Dün gece orada neler olduğu hakkında daha net fikrin, olunca konuşalım.” Yüzünden bir gülümseme geçer gibi oldu. “Kendini suçlama, Carol. Günde yirmi dört saat görev başında olamazsın.”

Brandon gittikten sonra boş kapıya bakarak John Brandon’ın oluruna bırakmayı kaç yılda öğrendiğini merak etti Adamı hakkında bildiklerini tartınca belki de hiç öğrenmediğini ya da yalnızca daha iyi saklamayı öğrendiğini düşündü.

Leon keyifle çevresine bakındı. “Newcastle’in erkeklerin erkek olduğu koyunların da korkup kaçtığı yeryüzündeki son yer olması gerektiğini düşünürdüm.”

Chris Devine yumuşak bir sesle, “Vejetaryan pub’ından memnun değil misin?” diye sordu.

Simon sırıttı. “O yalnızca eti çiğ severmiş gibi yapıyor.” İçkisinden bir yudum alarak tadını denedi. “Ama bira kötü değil. Burayı nasıl oldu da buldun?”

“Sorma da sonra utanma, bebek. Amirine güven yeter, özellikle kadınsa. Peki, ne yapıyoruz? İstasyon civarında Donna’nın fotoğraflarını göstererek bir yere varamadım. Büfede ya da bilet gişesinde ya da kitapçıda da onu hatırlayan çıkmadı.”

Simon, “Otobüs terminali de aynıydı” dedi. “Tek bir şey bile. Sadece bir şoför, birkaç yıl önce Sunderland’de kaybolan kız bu değil mi, dedi.” Üçü ironiyi sıkıntıyla düşündüler.

Leon, “Ben bir koku aldım” dedi. “Garın güvenlik görevlilerinden biriyle konuştum, adam beni bütün şoförler ve güvenlik görevlilerinin molalarda kahve içip sandviç yemeye gittiği bir kafeye götürdü. Adamların yanına oturup fotoğrafları gösterdim. İçlerinden biri kızı Carlisle treninde gördüğünden kesinlikle emin olduğunu söyledi. Kız trenin saat kaçta Five Walls Hak’ta olacağını ve zamanında varıp varmayacağını iki kez sorduğu için iyi hatırlıyordu.”

Chris ona bir teşvik sigarası uzatarak, “Bu ne zamandı?” diye sordu. “Emin değil. Ama geçen hafta değil ondan önceki hafta olduğunu sanıyor.”

Leon’un bu zamanın Donna Doyle’un kaybolmasına mükemmel uyduğunu hatırlatması gerekmedi.

Simon, “Five Walls Halt nerede?” diye sordu.

Chris, “Hexham’ın ortasında ıssız bir yer” dedi. “Hadrian’s Wall yakınlarında. Bunu da nereden bildiğimi sorma, tamam mı?”

“Peki Five Walls Halt’ta Donna’nın gitmek isteyeceği neresi var?”

Leon, Chris’e baktı. Chris omuzlarını silkti. “Yalnızca tahminde bulunuyorum ama Jacko Vance’in evinin yakınlarında bir yer olduğunu söylerdim ben olsam. Orası da, size söylemek zorundayım, yaklaşmamız gereken bir yer.” Leon, “Ama Five Walls Hall’a gidebiliriz” dedi.

Simon, “O bardağı bitirene kadar gidemeyiz” diye onu kışkırttı.

Chris, “O bardağı bırak” diye emretti. “Trenden orada inen tek insan Donna olamaz. Kapıları çalmamız gerekecekse bira kokmak istemeyiz.” Ayağa kalktı. “Haydi gidelim de Northumberland kırlarının güzelliğini keşfedelim. Welly’lerinizi getirdiniz mi?”

Leon’la Simon panik içinde bakıştılar. Chris’in peşi sıra hafif çiseleyen yağmura çıkarlarken Leon alayla, “Teşekkürler, Chris” diye mırıldandı.

***

Alan Brinkley duşun altında uzun süre kaldı. Kararları veren kişi sonunda boya fabrikasındaki korkunç yangını söndürmeye çalışan itfaiyecilerin geri çekilmesine ve yerine daha küçük bir ekip gelmesine karar vermişti. Artık bir ceset olduğundan hiçbir yetkili işi şansa bırakmıyordu.

Cesedi düşününce Brinkley tepeden tırnağa titredi. Suyun sıcaklığına rağmen dişleri takırdadı. Cesedi düşünmeyecekti. Normal olması gerekiyordu. Ama normal neydi? Ölümcül bir yangın varken genellikle nasıl davranırdı? Maureen’e ne derdi? Sonrasında kaç bira içerdi? Arkadaşları yüzünde ne görürlerdi?

Duş kabininin ıslak karolarına yaslandı, gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Yeni itfaiye binasının sağladığı mahremiyete şükürler olsun, burası mesleği öğrenirken kullandıkları eski ortak duş yerlerine hiç benzemiyordu. Artık duşta kimse ağladığını göremezdi.

Burnundaki kokuyu, ağzındaki tadı atamıyordu. Bunun hayalinde ürettiği bir şey olduğunu biliyordu, boya fabrikasındaki kimyasal maddeler yanmış et kokusunu bastırırdı. Ama gene de gerçek gibiydi. Kadının adını bile bilmiyordu ama nasıl koktuğunu biliyordu, şimdi tadını da biliyordu.

Ağzını açıp sessiz bir çığlık attı ve yumruklarını hiç ses çıkarmadan duvara vurdu. Arkasındaki duş perdesinin kancaları fıkırdadı. Brinkley yavaş yavaş döndü ve duşun pençesine sığındı. Adamla kadını daha önce yangın yerlerinde görmüştü. Kadının dudaklarının oynadığını gördü, sesini duydu ama ne söylediğini çıkaramadı.

Önemli değildi. Birden rahatladığını fark etti. Duvarda kayarak iki büklüm çömeldi. Sesini buldu ve yaralanmış bir çocuk gibi hıçkırmaya başladı.

***

Chris Devine’ın cep telefonu çaldığında Newcastle’dan birkaç kilometre ötedeydi yalnızca. “Benim, Tony. Bir şey var mı?”

Chris ona sabahki sınırlı başarılarını anlattı, Tony de Wharton ve McCormick’i kendisini ciddiye almaya ikna etmeyi başaramadığını söyledi. “Kâbus gibiydi” dedi. “Sonsuza kadar böyle sürdüremeyiz. Donna Doyle hayattaysa, geçen her saat önemli. Chris, bana göre yapılacak tek şey adamın karşısına kanıtlarla çıkmak ve onu telaşlandırıp bir itirafa ya da iş üstünde yakalayacağımız bir harekete zorlamak.”

Chris, “Shaz’ı da bu öldürdü” dedi. Onun adını söylemek fiziksel bir darbe gibi üzüntüyü geri getirdi. Shaz’ın hayatındaki yerini ve yokluğunun getirdiği boşluğu gözardı edebilse, normal olarak soğukkanlı Chris Devine olarak bu işin de üstesinden gelirdi. Ama ne zaman Shaz’ın adı geçse soluğu kesiliyordu. Bu tepkiyi gösteren tek kişinin kendisi olmadığından şüpheleniyordu, bu yüzden Shaz’ın adını pek ağızlarına almıyorlardı.

“Tek başıma gitmeyi planlamıyorum. Desteğe ihtiyacım var.”

“Carol olmaz mı?”

Uzun bir sessizlik oldu. “Carol dün gece bir memurunu kaybetti.”

“Allah kahretsin. Kundakçı mı?”

“Kundakçı. Kendini yiyip bitiriyor, çünkü bu olayla ilgilenmesinin görevini ihmal etmesine yol açtığını düşünüyor. Yanılıyor tabii ama bugün Seaford’daki sorumluluklarını bırakması mümkün değil.”

“Öyle görünüyor ki Carol’ın şu anda sorunları bizimkinden fazla. Evet, Carol’ı unutalım.”

“Sana burada ihtiyacım olacak Chris. Biraz ara verip Londra’ya dönebilir misin? Hemen.”

Chris’in bir an bile tereddüt etmedi. Shaz Bowman’ın ruhunu yok etmeden önce güzel yüzünü parçalayan adamı yakalamak söz konusu olunca Chris’in reddedeceği fazla şey yoktu. “Sorun değil. Çocukları bulup durumu anlatayım.”

“Kay’in de onlara katılacağını söyleyebilirsin. Bu sabah Leeds emniyet müdürlüğünden döndüğümde Kay beni bekliyordu. Onu arayıp Five Walls Hall istasyonuna gitmesini söyleyeceğim. Orada Simon ve Leon’la buluşabilir.”

Chris alaylı bir sesle, “Biraz sağduyusu olan bir kişi olduğu için Tanrı’ya şükürler olsun” dedi. “Bu iki sabırsızı zaptedebilir.”

“Biraz ileriye gidiyorlar, değil mi?”

“Jacko Vance’in kafasına tekme atmaktan daha hoşlarına gidecek bir şey olamaz. Bunu başaramazlarsa adamın ön kapısıyla da yetinebilirler.” Çift şeritli yolu gördü ve duracağı işaretini verirken aynadan Simon’la Leon’un gelip gelmediğini kontrol etti.

“Ben bu zevki kendime saklamayı düşünüyordum.”

Chris alaylı bir homurtuyla güldü. “Kuyruğa gir, bebek. BM25’e girdiğimde seni ararım.”

Carol’la Lee Whitbread içeriye girince kantindeki polisler alkışa başladı. Carol soğuk bir biçimde başını salladı, Lee ise sırıtıyordu. Carol’ın ikramı iki kahve, iki çikolatalı kekten, sonra oradan çıkıp CID odasına döndüler. Alan Brinkley’in avukatının gelmesine en az bir saat vardı, o zamana kadar sahipsizdi. Merdivenin yarısında Carol dönüp Lee’nin yolunu tıkadı “O nerede?”

Lee rahatsızlandı. “Bilmiyorum” diye mırıldandı. “Telsizin almadığı bir noktada olmalı.”

Carol, “Saçma” dedi. “Kendine gel, Lee. Bu sadakat gösterme zamanı değil. Taylor yapması gerektiği gibi ona destek olmuş olsaydı Di Earnshaw bugün hayatta olabilirdi. Onun yerinde sen de olabilirdin. Bir dahaki sefer sen olabilirsin. Peki nerede? Diğer tarafta mı?”

Lee kaşını kaşıdı. “Birlikte olduğumuz akşamlar geceyarısına kadar görev başında kalırdı. Sonra arar ve Corcoran’ın Yeri’nde bira içmeye gittiğini söylerdi.”

“Di’yle birlikteyken de bunu yapmışsa, neden Di telsizden destek destek diye bağırıyordu?” diye sordu Carol.

Lee kıpırdadı, ağzı tuhaf bir biçimde büküldü. “Di’ye söyleyemezdi. Çocuklardan biri değildi o, öyle değil mi?”

Carol bir an gözlerini kapattı. “Geleneksel Yorkshire erkek şovenizmi yüzünden mi memurlarımdan birini kaybettiğimi söylüyorsun” dedi kulaklarına inanamadan.

Lee gözlerini yere indirdi ve durduğu basamağı inceledi. “Hiçbirimiz böyle bir şey olacağını düşünemedik.”

Carol hiddetle geri dönerek üst kata çıktı. Lee de arkasından. Bu kez detektif odasının kapısını omuzlayarak açtığında Tommy Taylor ayağa fırladı. “Efendim” diye başladı.

“Baş Detektif. Büroma. Hemen.” Tommy’nin önüne geçmesini bekledi. “Biliyor musun, Taylor? Seninle aynı ekipte çalıştığım için utanç duyuyorum.” Odadaki diğer detektifler birden işlerine büyük bir bağlılık göstermeye başladılar.

Carol kapıyı tekmeleyerek kapattı. “Oturma zahmetine katlanma” diyerek masasına geçti ve iskemlesine oturdu. Bu görüşme için astı otururken kendisinin ayakta durması gibi yapay yardımcılara ihtiyacı yoktu. “DC Earnshaw morgta yatıyor, çünkü sen çalışman gerekirken eğlendiriyordun.”

Taylor, “Ben hiç...” diye başladı.

Carol sesini yükselterek devam etti. “Resmi soruşturmada telsizin kapsamadığı bir alanda olduğun saçmalıklarını istediğin kadar söyleyebilirsin. Bu arada ben de Corcoran’daki her ayyaştan ifade alacağım. Başını yakacağım, Taylor. Bu teşkilattan resmi olarak atılana kadar görevden alındın. Şimdi detektif, odamdan çık git ve memurlarımdan uzak dur.”

Taylor beceriksiz bir tavırla, “Asla tehlikede olduğunu düşünmedim” dedi. Carol hırlar gibi, “Maaş almamızın nedeni her zaman tehlikede olmamızdır” cevabını verdi. “Şimdi gözümün önünden kaybol ve görevine iade edilmemen için dua et, çünkü yanarsan, Doğu Yorkshire’da üzerine işeyecek tek bir polis yok.”

Taylor geri geri giderek kapıyı dikkatle arkasından kapadı. Carol ağzının içinden, “Şimdi kendini daha iyi hissediyor musun?” dedi. “Üstelik asla tongaya basmayacağını söyleyen kadınsın.” Başını ellerinin arasına aldı. Soruşturmada suçlanmayacağını biliyordu. Gene de Di Earnshaw’ın kanının Taylor’ınki kadar kendi ellerine de bulaştığını hissetmeden yapamıyordu. Teşhis resmi olarak yapıldığında da ailesine haberi vermesi gereken kişi kendisi olacaktı.

Hiç değilse artık Jacko Vance ve Donna Doyle konusunda kaygı duymayacaktı.

Tanrı’ya şükürler olsun, bu artık başka birilerinin sorunuydu.

Chris Devine kapıları çalmaktan söz ettiği zaman, Simon’la Leon iki üç sokaklık küçük ve düzgün bir köy canlandırmışlardı kafalarında, ikisi de Carlisle’la Hexham arasındaki küçük bir benzin istasyonunun hizmet verdiği alanı düşünmemişlerdi. Five Walls Hall’ı oluşturan evlerden başka çiftlikler, küçük tarım alanları, şehirde çalışanların tatillerde geldiği köy evleri ve dar adilerin uzak köşelerine dikilmiş belediye konutları da vardı.

Sonunda bir turist enformasyon bürosuna giderek harita almak zorunda kaldılar.

Kay gelince bölgeyi kendi aralarında paylaştılar. Akşamüstü istasyonun arkasında buluşmayı kararlaştırdılar. Bedeli olmayan bir işti ama Kay bunda diğerlerinden daha başarılıydı. İnsanlar kapı ağzında kadınlarla daha kolay konuşurlardı. Akşamüstü Donna Doyle’u gören iki kişiye rastlamıştı. Her ikisi de onu akşam eve dönerken trende gördüklerini söylediler ama ikisi de günden emin değildi.

Kay, Jacko Vance’in gizli evinin yerini de keşfetmişti. Çaldığı kapılardan biri, beş yıl önce eski şapelin siyah çatısını tamir etmiş bir çatı ustasına aitti. Kay konuyu dedikodu yapar gibi açarak Vance’den şüphelenilmemesini sağlamıştı. Çatı ustası o gece pub’a gidince hoş gülümseyen ve şişkin bir banka hesabı olan bir ünlünün karşısında kadın polislerin de başka kadınlardan farklı olmadığını söylerdi yalnızca.

Üçü bir araya geldiği sırada Kay bilgi dağarcığına ufak tefek şeyler daha eklemişti. Vance evi on iki yıl kadar önce, belki kazadan altı ay sonra almıştı. Aldığında dört duvar ve bir çatıdan başka bir şey yoktu ve bu hale getirmek için çok para harcamıştı. Micky ile evlendiği zaman bölge halkı onların burayı hafta sonu kullanmalarını beklemişti ama Vance evi daha çok bir kaçış yeri olarak kullanıyordu, Newcastle’daki hastanede yaptığı gönüllü çalışma için uygun bir üs. Kimse onun neden burayı seçtiğini bilmiyordu. Bildikleri kadarıyla ne burada ne bir bağlantısı ne de bir tanıdığı vardı.

Leon ve Simon, Kay’in verdiği bilgilerden heyecanlandılar. Onlar, Donna’yı görmüş olabileceklerini söyleyen birkaç kişi dışında fazla bir şey bulamamışlardı. Biri kızı istasyonun park yerinde bir otomobile binerken görmüştü. Ama tanık günü, saati ya da otomobilin markasını hatırlayamıyordu.

Leon, “Tanıkların bu kadar benzer şeyler söylemeleri rastlantı değil” dedi. “Bu boktan bilgilerle bir yere varamayacağız. Haydi Vance’in evine gidelim.”

Simon karşı çıktı. “Tony oradan uzak durmamızı söyledi.” dedi.

Kay de ona katıldı. “Bunun iyi bir fikir olduğundan emin değilim.”

“Ne zararı olabilir ki? Dinleyin, kızı burada alıp evine götürmüşse, bölge halkından birinin onu görmüş olma şansı yüksek bence. Bu kadar şey öğrenmişken Leeds’e geri dönemeyiz.”

Simon inatla, “Önce Tony’yi aramalıyız” dedi.

Leon gözlerini yukarıya kaldırdı. “Tamam” diyerek içini çekti. Telefonunu çıkarak tuşlara başarmış gibi yaptı. Diğer ikisi Tony’nin numarası olup olmadığını kontrol etmeyi düşünmediler. Telefon kesintisiz çalmaya devam edince Leon zafer kazanmış bir ifade takındı. “Yanıt vermiyor, tamam mı? Peki, gidip bir kontrol etsek ne zararı var? Allah kahretsin, o kız hâlâ hayatta olabilir, Noel’e kadar kıçımızın üzerinde oturup duracak mıyız? Haydi, bir şeyler yapmamız gerek.”

Kay ve Simon bakıştılar. İkisi de Tony’nin emirlerine karşı gelmek istemiyordu. Ama genç bir kızın hayatı söz konusuyken de hiçbir şey yapmadan oturmaya katlanamayacak kadar kendilerini takibin heyecanına kaptırmışlardı. Kay, “Tamam” dedi. “Ama yalnızca bir bakacağız. Tamam mı?”

Leon heyecanla, “Tamam” dedi.

Simon usanmış bir tavırla, “Umarım öyledir” dedi. “Gerçekten umarım ki öyledir.”

Chris Devine yorgunluğa yenilmemek için duble espressoyu yudumlayıp bir sigara daha yaktı. Bir Pazar günü çay saatinde, Shepherd’s Bush kafeteryası bir cenazeevinden daha az canlıydı. Tony’ye, “Bir kez daha anlat” dedi.

“Ben eve gidiyorum. Senin adamın verdiği programa göre Vance’in bu öğleden sonra Kensington’da hayır için düzenlenen bir moda gösterisinde olması gerekiyor, yani Northumberland’a gidemez.”

Chris, “Önce oradaki evine gitmemiz gerekmediğinden emin misin?” diye sözünü kesti. “Donna Doyle hâlâ hayattaysa...”

“Ya orada değilse? Kimsenin dikkatini çekmeden soruşturamayız, adamlar dosdoğru Vance’i ararlar. O zaman da her şey suya düşer. Şu an kendisine bu kadar yakın olduğumuzu hiç bilmiyor. Bildiği tek şey, benim burnumu soktuğum. Elimizdeki tek üstünlük bu. Doğrudan karşı karşıya gelmemiz gerekiyor.”

“Ya karısı evdeyse? Shaz hakkında söyleyeceklerini onun duymasını göze alamaz.”

“Micky ve Betsy oradaysa tek bir şey söylemeden beni onların yanından uzaklaştırmayı başarır. Bir açıdan onların olmaları benim için daha güvenli, çünkü oradan tek parça halinde çıkmak istiyorum.”

“Ben de öyle. O halde beni de içeriye sok” dedi Chris. Sigarasından derin bir nefes çekti.

“Jacko’ya polisten bağımsız olarak çalıştığımı ve Shaz Bowman’ın ölümüyle ilgili bazı önemli video kayıtları bulduğumu, bize yardım edebileceğini umduğumu söyleyeceğim. Adam beni içeriye alacak, çünkü yalnızım ve gerçekten yalnız kahraman olduğumu görürse Shaz’dan kurtulduğu şekilde benden de kurtulabileceğini hesaplayacak. Ona videoyu ve fotoğrafları göstererek suçlayacağım. Sen otomobilde bir radyo alıcısı ve teyple oturacak ve mikrofondan gelen her sesi kaydedeceksin. Mikrofon, buraya gelirken Tottenham Court Yolu’nda aldığım bu küçük kalemin içinde.” Tony kalemi Chris’in burnunun dibinde salladı.

“Teslim bayrağını çekeceğini mi cidden düşünüyor musun?”

Tony başını iki yana salladı. “Eğer yalnızsa beni öldürmeye çalışacak. Bu yüzden buradasın ya, şövalye gibi koca koca binaları bir vuruşta devireceksin.” Sözleri hafifti ama ses tonu ciddiydi. Birbirlerine sıkıntıyla baktılar.

Chris, “Haydi o zaman iş başına” dedi. “Orospu çocuğunu bir ağaca çakalım.”

Kendilerini belli etmeden Jacko Vance’in evini gözetlemenin olanaksızlığını anlamaları on dakikadan az sürdü. Leon, “Lanet olsun” dedi.

Simon, “Böyle bir yeri şans eseri bulduğunu sanmıyorum” diyerek evin karşısındaki kasvetli tepelere baktı. İnce uzun binanın önündeki çakıllı dairenin iki yanında koyun otlakları vardı. Karanlık çökerken bile ortalıkta ne insan ne de hayvan olduğu görülüyordu.

Kay, “Çok komik” dedi. “Normal olarak ünlüler mahremiyetten hoşlanır. Bahçe kapıları, duvarlar, yüksek ağaçlar. Ama tepelerde yürürken burayı kilometrelerce ötelerden görebilirsin herhalde.”

Leon, “Diğeri de geçerli” dedi. “Onlar seni görebiliyorlar ama sen de biri yaklaştığı zaman çok iyi görebilirsin. Şu yola bak. Lanet Romalılar haksız değillerdi, değil mi? Biri bela çıkartmaya gelirse hemen görebilirsin.”

Leon, “Ne olduğuna bakmamız gerektiğini düşünüyorum” dedi.

Uzun bir an bakıştılar. Kay başını iki yana salladı. Simon, “Jacko Vance’in kapısını tekmeleme partisine katılmamın hiç yolu yok” dedi.

Leon, “Kapısını tekmelemekten kim söz etti?” yanıtını erdi. “Kay, sen buranın çatısını yapan adamla konuştun. Burada çalışan kimseden söz etti mi? Bahçıvan, temizlikçi, aşçı. Bunlara benzer birileri.”

Simon küçümser bir havayla, “Ha, tabii, kurbanlarını öldürdüğü eve temizlikçi alıyordur” dedi.

“Bu adam blöf yapmayı seviyor. Aptal durumuna düşürmekten hoşlanıyor. Bir çocuğu arkasında zincirle tutarken gizli bir paneli cilalatmaktan daha hoş bir şey olamaz onun için. Adam ne dedi, Kay?”

“Bir şey söylemedi” dedi Kay. “Ama en yakın komşunun bunu bilmesi gerekir.”

Leon dosdoğru Simon’a bakarak, “Kim en iyi taşralı aksanıyla konuşur?” diye sordu.

Simon, “Bu iyi bir fikir” diyerek karşı çıktı. On dakika sonra karşılaştıkları ilk evin kapısını çalıyordu. Burası bir milden az bir uzaklıktaki Hadrian’s Wall’a bakan büyük bir çifti, eviydi. Simon ağırlığını öbür ayağına kaydırdı.

Kay, “Sakinleş” dedi. “Sadece kimlik kartını hızlı çek. Asla yakından incelememeleri gerekir.”

Simon sıkılı dişlerinin arasından, “İşimizden olacağız” diye mırıldandı. “Shaz’ın katilinin serbest kalmasındansa bunu tercih ederim.” Kapı açılıp ufak tefek esmer bir adam belirirken Kay’in kaş çatışı parlak bir gülümsemeye dönüştü. Atalarının Romalılar’ın hayatını mahvettiklerini düşünmek zor değildi.

“Evet? Ne var?”

Aynı anda kimlik kartlarını açıp kapadılar. Adam bir an kafası karışmış gibi baktı, sonra eski haline döndü. Simon, “Northumbria polisinden DC McNeill” dedi. “Bay Vance’in evine giren birileri olduğunu haber aldık. Evin içine girme izni alamıyoruz, anahtarı olan biri olup olmadığını biliyor musunuz acaba?”

Kay’in hemen hiç anlamadığı bir aksanla adam, “Bölgedekiler size söylemediler mi?” diye sordu.

Simon, Newcastle aksanını vurgulayarak, “Nedenmiş o, hayır” dedi. “Böyle bir Pazar gününde onu bulamıyoruz.”

“Doreen Elliott’u arıyorsunuz. Vance’in evini geçin, soldaki ilk yola girin, kulübesi en dipte. Bay Vance için evi düzenler.” Kapı kapanmaya başladı.

Simon zayıf bir sesle, “Teşekkürler” dedi.

Adam kapıyı suratlarına sıkıca kapatırken, “Tamam” dedi.

Yarım saat sonra Jacko Vance’in evinin anahtarlarını almışlardı. Ne yazık ki Bayan Doreen Elliot’u da Kay’in arabasına almak zorunda kalmışlardı. Kadın polislerin beceriksiz elleriyle Jacko’nun değerli mallarına zarar vermemelerine dikkat etmeye kararlıydı. Kay, Jacko Vance’in ağır tahta kapısının ardında korktuğu şeyi bulmamalarını yaşlı kadın adına çaresizce umdu.

***

Adını söylemesiyle birlikte kapı açıldı ve Tony araba yolunda yürümeye başladı. Her adımla birlikte görüşme için seçtiği kişiliğe daha da çok bürünüyordu.

Vance’in, kendinden kesin emin olmadığını ve safdışı edilebileceğini düşünmesini istiyordu. Ondan daha zayıf görünerek kontrolü ele alacaktı. Tehlikeli bir stratejiydi ama bunu başaracağına güveniyordu.

Vance kapıyı gülücüklerle açtı, Tony’yi adıyla selamladı. Tony belli belirsiz şaşkın bir bakışla içeriye girmek zorunda kaldı. “Çok özür dilerim, Micky’yi kaçırdınız” dedi Vance. “Hafta sonunu arkadaşlarıyla kırda geçiriyor. Ama sizinle yüz yüze tanışma fırsatını kaçırmadan sizi göndermek istemedim” diye devam etti Tony’yi eve sokarken. “Tabii sizi geçen gün karımın programında görmüştüm ama son zamanlarda sizi bütün etkinliklerimde fark ediyordum. Gelip kendinizi tanıtsaydınız daha önce sohbet etme şansı bulurduk, ta Londra’ya kadar gelmek zorunda kalmazdınız.” Tam bir zariflik timsaliydi, sakin ve yumuşak bir tavırla konuşuyordu.

“Aslında görmeye geldiğim Micky değildi. Sizinle Shaz Bowman hakkında konuşmak istiyordum” dedi Tony. Eli ayağına dolanmış gibi görünmeye çalışıyordu.

Bir anlık şaşkın bir bakış. Sonra Vance, “Ha, evet, trajik bir biçimde ölen o detektif. Tamam. Aklıma gelmişti... Demek polisle birlikte çalışıyorsunuz.”

“Eşinizle yaptığım görüşmeden hatırlayacağınız gibi, Shaz’ın bağlı olduğu birimin başındayım. Yani doğal olarak soruşturmada bir rol oynadım.” Formalitenin arkasına saklanmak, Vance’in, rahatsız olduğunu sanmasına neden olurdu.

Vance’in kaşları çatıldı, mavi gözleri televizyondakine benzer biçimde alay eder gibiydi. “Soruşturmadaki rolünüzün tam tersi olduğunu duymuştum” dedi yumuşak bir sesle. “Soru sormak yerine soruları yanıtlıyormuşsunuz.”

Vance’in içeriden aldığı bilgi, ne kadar ayrıntılı olursa olsun işime yarayabilir, diye düşündü Tony. Bir açıdan Chris’e özetlediği stratejiyi uyguluyordu aslında. Hoşnut olmamış gibi bir ses çıkararak, “İyi kaynaklarınız varmış” dedi. “Ama polisten bağımsız çalışmama rağmen elimdeki kanıtların tam zamanda onlara teslim edileceğine güvenebilirsiniz.” Böylece tek başına çalıştığı düşüncesini yerleştirmişti.

“Peki bütün bunların benimle ilgisi nedir?” Vance rahat bir tavırla merdivenin tırabzanına yaslandı.

Tony ceket cebine hafifçe vurarak, “Elimde açıklayabileceğinizi düşündüğüm bazı video çekimleri var” dedi.

Karşılaşmalarından beri Vance ilk kez biraz rahatsız olmuş gibiydi. Ama hemen yüzü değişti ve altın çocuk gülümsemesi tekrar geri geldi. “O halde benimle üst kata gelmenizi öneririm. Üst katta küçük ve seçkin izleyiciler için kullandığım bir odam var.” Bir kenara çekildi ve gerçek kolunu uzatarak Tony’nin ondan önce merdivenleri çıkması gerektiğini anlattı.

Tony merdiveni tırmandı. Kendisine hangi odada olduklarının önemi olmadığını söylüyordu, Chris gene de onları duyabilirdi ve tehlike ânında yardımına koşacak zamanı olurdu. Böyle umuyordu.

Sahanlıkta durdu ama Vance bir kat daha yukarıya çıkması gerektiğini sessizce işaret etti. Üçüncü katın sahanlığında, “Sağdaki ilk kapı” dedi. Burası dört taraflı pramit biçimli tavan penceresiyle şaşırtıcı derecede aydınlıktı.

Tony’nin içeriye girdiği oda ince ve uzundu. Karşı duvarda kocaman bir video ekranı vardı. Solunda, üzerinde bir video kayıt cihazıyla bir film projektörü olan tekerlekli masa duruyordu. Arkasındaki raflar, video kasetler ve film bobinleriyle tıka basa dolu bir montaj masasının çevresindeydi. Mobilyaları ahşap iskeletti, rahat görünüşlü deri koltuklar tamamlıyordu.

Pencere Tony’nin içine büyük bir korku saldı. Saydamdı ama üzerinde kesinlikle bir tür kaplama vardı. Biraz daha dikkatli bakmış olsa konuşulanların gizli kalması için hükümet binalarında aldıkları önlemleri fark ederdi. Kaplama sayesinde pencereler telsiz sinyallerini almıyor, elektronik dinlemeyi önlüyordu. Duvarları kaplayan levhaları da eklerseniz oda dış dünyaya tamamen kapalıydı. Tony istediği kadar bağırabilirdi Chris Devine artık onu duyamazdı.

***

Chris, Holland Park malikânesinin önünde dururken ne yapacağını düşündü. Tony ve Vance’in sesleri yüksek ve net gelirken birden hiçbir şey duyulmaz olmuştu.

Chris’in duyduğu en son şey, Vance’in “Sağdaki ilk kapı” sözüydü. Hangi odada olduklarını çıkaracak kadar bile bilgisi yoktu, çünkü merdivenin hangi tarafa döndüğünü bilmiyordu.

Başta alette bir terslik olduğunu sandı -gevşek bir kablo, bitmiş piller. Chris telaşla kontrol ederken korkunç saniyeler geçirdi. Kaset hâlâ dönüyordu, ne var ki alıcıdan gelen bir şey yoktu. Chris alnını ovuşturarak neler olduğunu anlamaya çalıştı. Kesinlikle bir boğuşma sesi, vericinin bulunduğuna dair bir işaret yoktu. Tony kapatmış da olabilirdi. Örneğin kendisini cızırtının ele vereceği bir durumda bulursa. Vance özel bir odadan, hassas elektronik aletlerin bulunabileceği bir yerden söz etmişti.

Kendisinden nefret ediyordu. Tony’nin başına her şey gelebilirdi. Bir katille birlikte evdeydi, onu öldürmesi çok muhtemel bir adamla birlikte.

Cep telefonunu kullanmayı düşündü. Ancak son çare olarak telefonu kullanmayı kararlaştırmışlardı. Verici suskun olduğuna göre yapabileceği başka bir şey yoktu. Hafızadan Tony’nin numarasını çağırdı ve “ara” düğmesine bastı. Birkaç dakika sessizlikten sonra tanıdık üç sinyal ve ardından insanı çıldırtacak kadar sakin bir kadın sesi, “Aradığınız numara kapalı ya da kapsama alanı dışındadır. Lütfen tekrar deneyin” dedi.

Chris, “Lanet, lanet, lanet” diye tısladı. Yapacak başka bir §ey kalmamıştı. Tony’nin hayatını büyük riske sokabilirdi ama böyle tereddüt ederek hayatına mal olmaktansa bu daha iyiydi. Chris otomobilden atladı ve Vance malikânesine doğru giden yolda koşmaya başladı.

İçine girdiği tehlikeye karşı kayıtsız kalan Tony, Vance’e bakmak için döndü. “Akıllıca düzenlenmiş bir yer” dedi.

Vance övünmekten kendini alamadı. “Paranın satın alabileceği en iyi donanım. Peki, benim neye bakmamı istiyordunuz?”

Tony ona video kaseti verdi ve makineye takmasını seyretti. Kendi mekânında Vance’in özürünün hemen hiç belli olmadığını fark etti. Bir jüri, Shaz Bowman’ın otomobiline benzin koyarken bu kadar beceriksiz olacağına inanmakta güçlük çekebilirdi. Tony mahkemede hareketlerin tekrar edilmesini önermeyi aklının bir köşesine yazdı.

Vance, “Oturun” dedi.

Tony göz ucuyla Vance’i görebileceği bir iskemle seçti. Kaset oynamaya başlarken Vance ışıkları uzaktan kumandayla kıstı. Tony kendini bir sonraki yüzleşmeye hazırladı. Birinci bölümde kılık değiştirmiş Vance otoyoldaki benzin istasyonunda büyütülmemiş biçimde görünüyordu. Otuz saniye geçmemişti ki Vance’den homurtuya benzer boğuk bir ses geldi. Kaset devam ederken ses tizleşti. Tony adamın güldüğünü anladı. Kahkahalar arasında, “Yani bu ben mi oluyorum?” diye sordu sonunda. Tony’ye sırıtan yüzünü dönmüştü.

“Sensin. Bunu sen de biliyorsun, ben de biliyorum. Çok geçmeden bütün dünya da öğrenecek.” Tony doğru duyguya, cesaretle sızlanma arasındaki duyguya bastığını umut etti. Vance denetimin elinde olduğuna güvendiği sürece yanlış yapabilirdi.

Vance’in gözleri ekrana gitti. Yavaş çekimle görüntüler büyüdü. Aradığı kişinin kim olduğunu bilen herkes, görüntüdeki erkekle uzaktan kumandalı adam arasındaki benzerliğe karşı koymak çok zordu. Vance alayla, “Vay, vay, vay” dedi. “Kurgulandığı bu kadar belli olan bir şeyin üzerine bir dava mı açılır sanıyorsun?” dedi.

Tony yumuşak bir sesle, “Bu kadarı değil” cevabını verdi. “Seyretmeye devam et. İşini bitirmek için Leeds’e geri döndüğün bölüm çok keyifli.”

Onu duymazdan gelen Vance kaseti durduran düğmeye bastı. Kaseti çıkartarak tek eliyle sergileyebileceği bütün seriliğiyle kaseti Tony’ye fırlattı. Hor görür gibi, “Ben böyle hareket etmem” dedi. “Özrüme bu kadar kötü adapte olsaydım kendimden utanırdım.”

“Tanımadığın bir otomobil, tuhaf bir durum.”

“Daha iyisini göstermek zorundasın.”

Tony raporunun bir kopyasını Vance’e fırlattı. Adamın sol eli eğitimli bir refleksle uzanarak raporu tuttu. İlk sayfayı açıp göz attı. Bir an ağzının ve gözlerinin çevresindeki deri gerildi. Tony daha güçlü bir tepkiyi ancak büyük bir irade gücüyle önleyebildiğini sezdi. Tony, “Her şey orada yazılı” dedi. “Kurbanlarından bir seçme. Birlikte fotoğraflarınız. Jillie’ye olan inanılmaz benzerlikleri. Barbara Fenwick’in sakatlanması. Her şey sende düğümleniyor.”

Vance yakışıklı yüzünü kaldırarak acır gibi başını iki yana salladı.

Küçümsemeyle, “Hiç şansın yok” dedi. “İkincil derecede pislikler. Bir sürü kurgulanmış fotoğraf. Bir yıl içinde kaç kişinin benimle fotoğraf çektirdiği hakkında bir fikrin var mı? İstatistik açıdan tek şaşırtıcı yanı birçoğunun öldürülmemiş olmasıdır. Boşuna zaman kaybediyorsunuz, Dr. Hill tıpkı sizden önce gelen DC Bowman gibi.”

Tony, “Bundan kurtulamazsın” dedi. “Rastlantının ötesinde bir şey bu. Hiçbir jüri bunu yutmaz.”

“İçinde yarım düzine hayranım olmayan bir jüri de olamaz. Onlara bunun bir cadı avı olduğunu söylersem bana inanırlar. Bu konuda tek bir söz daha duyarsam avukatlarımı yollamakla kalmaz, basına giderek İçişleri’nde çalışan bu zavallı adamın karıma kafasını taktığını söylerim. Kendini kaybetmiş elbette, tıpkı televizyon ekranında gördükleri imaja âşık olan bütün o küçük zavallılar gibi. Sırf onunla yemek yediği için, ben sahneden çekilirsem kollarına düşeceğini sanıyor. Bu yüzden de beni hiç var olmayan dizi cinayetler için tuzağa düşürmeye çalışıyor. Bakalım o zaman kim aptal durumuna düşer, Dr. Hill.” Dosyayı sağ koltuğunun altına sokarak yırttı.

Tony, “Sen Shaz Bowman’ı öldürdün” dedi. “Birçok başka kızı da öldürdün ama Shaz Bowman’ı öldürdün ve bundan kurtulamayacaksın. Raporumu istediğin kadar yırtabilirsin ama seni ele geçireceğiz.”

“Hiç sanmam. Bu dosyada kanıta benzer bir şey yok burada bir polis ekibi olurdu. Bunlar hayal, Dr. Hill. Yardıma ihtiyacınız var.”

Tony cevap veremeden kapının yanında bir yeşil ışık yanıp sönmeye başladı. Vance hızla giderek telefonu açtı. “Kimsiniz?” Hattın diğer ucundakini dinledi. “Buraya gelmenize hiç gerek yok, Detektif. Dr. Hill çıkmak üzere.” Telefonu kapatarak Tony’ye ölçülü bir bakışla baktı. “Peki, Dr. Hill. Gidiyor musunuz? Yoksa DC Bowman konusunda Çavuş Devine’dan daha mantıklı davranacak polisleri mi çağırmalıyım?”

Tony ayağa kalktı. “Bu işten vazgeçmiyorum” dedi.

Vance koca bir kahkaha attı. “İçişleri’ndeki arkadaşlarım sizin umut vaat eden bir kariyeriniz olduğunu sanıyorlardı. Size öğüdüm, Dr. Hill, tatile gidin. Bowman’ı unutun. Bir hayat kurun. Belli ki çok çalışıyorsunuz.” Ama gözleri gülmüyordu. Dünyaya gösterdiği yüzü konusunda çok deneyimli olmasına karşın Jacko Vance bile ifadesinin ardından sızan öfkeyi önle-yemiyordu.

Tony hissettiği sevinci gösterme dürtüsüne karşı koydu ve merdivenleri yenilgiye uğramış bir adam havasıyla inmeye başladı. İstediği şeyi neredeyse tam olarak başarmıştı. Bu amacını Chris Devine’a açıklamamıştı, çünkü başarıyla yürütüp yürütemeyeceğinden emin değildi. Tatmin duygusuyla holden ve Jacko Vance’in ön kapısından çıktı.

Şapel küçük ama tutkulu bir imanlı grubu için yapılmıştı. Sade ama gerçekten güzel, diye düşündü Kay kapı ağzında dururken. Boşluk duygusu zevkli bir biçimde korunarak yaşama alanına dönüştürülmüştü. Vance yalın mobilyalar, kesiksiz çizgiler seçmişti, tek süs taş döşemeye yayılmış parlak renkli kilimlerdi. Büyük alanın içinde açık mutfak, küçük bir yemek alanı ve büyük bir sehpanın çevresine yerleştirilmiş kanepeleriyle bir oturma alanı vardı. Karşı köşede yükseltilmiş bir yatak bölümü yapılmıştı. Altında aletler bulunan bir tezgâh vardı. Kay, Simon’la Leon odada uydurma saldırganın izlerini arar gibi yaparak dolanırken midesinde bir yanma hissetti.

Yanında duran Doreen Elliott sakindi. Elli yaşlarında, dikili taşa benzeyen kadının yüzü Hadrian’s Wall’un büyük taşları kadar ifadesizdi. “Size kim saldırgan olduğu haberini verdi?” diye sordu. Jacko Vance’in özel hayatının bekçisi olarak haklarını kıskançlıkla koruyordu.

Kay, “Tam olarak bilmiyorum” dedi. “Araç telefonundan aradılar. Buradan geçen biri içeride ışık görmüş, meşale gibi.”

“Böyle bir şey için üç kişi birden geldiyseniz sakin bir gece olmalı.” İğneleyici ses tonu bölge polisinin genellikle onun standartlarına uymadığını gösteriyordu.

Kay, “Bu bölgedeydik” dedi. “Başka memurlar göndermektense bizi buraya kaydırmaları kolay oldu. Kaldı ki” diye ekledi sır verir gibi bir gülümsemeyle, “Jacko Vance işin içine girdi mi, şey, sanırım biraz daha fazla ilgilenmeye çalışıyoruz.”

“Hımmm. Şunlar ne aradıklarını sanıyorlar, şu ikisi?”

Kay, Simon’ın döşemeyi arar gibi göründüğü odaya baktı. Simon ayağının ucuyla halıların köşelerini kaldırıyor, altına bakıyordu. Leon sistemli bir biçimde mutfak dolaplarını ve çekmeceleri açıyordu. Kay onun Donna Doyle’un orada olduğunu gösteren bir belirti aradığını biliyordu.

“Yalnızca çok belirgin bir şeyin kayıp olup olmadığını ve birinin saklanıp saklanmadığını” dedi. Simon kilimlerden vazgeçmiş, tezgâha bakmaya gitmişti. Kay yaklaştıkça onun sırtının dikleştiğini gördü. Simon neredeyse ayak ucunda dolaşıyordu, dikkatini çeken şeyi daha iyi incelemek için başını bir yana yatırdı. Onlara doğru dönünce, Kay onun gözlerinde keşfetmenin parlaklığını gördü.

Simon başını Leon’a doğru çevirerek, “Öyle görünüyor ki Bay Vance ağaç işçiliğine çok meraklı” dedi.

Bayan Elliot, sanki kendi oğlundan söz edermiş gibi bir gururla, “Hastanedeki çocuklar için tahta oyuncaklar yapar” dedi. “Hiç yetiştiremiyor. Bırakın George Cross’u, ölümün eşiğindeki insanlara ayırdığı saatler için ona madalya vermeliler. Bu insanları ne kadar rahatlattığını bilemezsiniz.”

Leon, Simon’ın yanına gitti. “Bayağı ciddi aletler var burada” dedi. “Adamım, bu keskiler jilet kadar keskin.” Yüzü ciddi ve sıkıntılıydı. “Peki bu mengeneye ne demeli, Kay. Hiç böyle bir şey görmemiştim.”

Bayan Elliot sert bir sesle, “Tahtayı tutmak için bu alete ihtiyacı var” dedi. “Kolu bu durumdayken kendisi tutamıyor. Bu alete ikinci elim diyor.”

Tony, başı önünde, Vance’in bahçesinde yürürken kapının sertçe kapanma sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu. Gözlerini kaldırınca Chris’in kaygılı bakışıyla karşılaştı. Ona göz kırparak elektronik kontrollü kapıdan çıkana ve yüksek çitler yüzünden evden görülemeyen bir noktaya gelene kadar omuzlarını dikleştirmedi.

Chris, “içeride ne bokluk oldu?” diye sordu.

“Ne demek istiyorsun? Tam çıkıyordum ki sen aradın” diye karşı çıktı. “Verici çalışmadı. Ne cehennemlik işler döndüğünü bilmiyordum?”

“Verici çalışmadıyla ne kastediyorsun?”

“Sustu kaldı. Vance ‘Sağdaki ilk kapı’ dedi, sonra tam bir sessizlik. Tek bildiğim senin tepene bindiğiydi.”

Tony neler olduğunu anlamaya çalışırken kaşlarını çattı. Sonunda, “O oda elektronik korunmalı olmalı” dedi. “Elbette. İstediği en son şey birilerinin, bilgisi dışında onu dinlemesi olmalı. Hiç aklıma gelmemişti.”

Chris rüzgâra karşı korunmak için ellerini ovuşturdu ve bir sigara yaktı. Dumanı üflerken hafif bir sesle, “Allah’ım” diye patladı. “Bir daha asla beni böyle korkutma. Peki ne oldu? Öttü mü? Bana öttüğünü ve kaydedemediğimizi söyleme sakın.” Tony otomobilini Vance’in evini cepheden görmek için bıraktığı yere doğru yürürken başını iki yana salladı. Arkasını dönünce hedefinin üst kattaki bir pencereden onlara baktığını görmekten memnun oldu. “Şimdi benim otomobile binelim, açıklayacağım” dedi.

Motoru çalıştırarak köşeyi döndü. Başka bir sokağa dönerken, “Bir dolu kanıt verdi bana” dedi. Vance’in evinden birkaç yüz metre ötede, evden görülmeyen bir yerde duran Chris’in otomobilinin yanına gidiyordu. “Elimizde ona karşı hiçbir şey olmadığını ve köpekleri geri çekmezsek üstüme geleceğini açıkça söyledi.”

“Seni öldürmekle tehdit etti mi?”

“Hayır, gazetelere gitmek ve beni aptal durumuna düşürmekle tehdit etti.”

Chris, “Büyük gösterisini böyle berbat eden biri için kendinden çok memnun olmalısın” dedi. “Ya tuzağa düşüp döküleceğini ya da tepene bineceğini sanmıştım.”

Tony omuzlarını silkti. “Aslında itiraf etmesini beklemiyordum. Beni öldürecek olsaydı da, orada yapacağını sanmam. Wharton ile McCormick’i, Shaz’ın ölmeden önce kendisini ziyaretinde uğursuz bir durum olmadığına ikna edebilir ama Vance’in evine girdikten sonra öldürülürsem sanıyorum onlar bile ilgi göstermek zorunda kalacaklardır. Hayır, benim yaptığım onu rahatsız ederek izlerini ne kadar iyi örttüğünü merak etmeye zorlamaktı.”

“Peki ne kadar işe yaradı?” Chris külünü silkmek için pencereyi hafifçe araladı.

“Şans biraz yardım ederse saat yönünde dönen bir fare gibi dosdoğru cinayet işlediği yere götürür. Polisi arama emri çıkarmaya ikna etmek gibi olmayacak bir durumda onu ele verecek bir şey olmadığına emin olmaya ihtiyacı var.”

“Sence şimdi mi gidecek?”

“Bahse girerim. Programına göre yarın saat üçteki bir toplantıya kadar bir işi yok. Bundan sonra hafta korkunç görünüyor. Şimdi gitmek zorunda.”

Chris homurdandı. “Yine mi M1’den gidecek.”

“Hazır mısın?”

Chris yorgun bir tavırla, “Hazırım” dedi. “Planın ne?”

“Şimdi gideceğim. Seninle gittiğimi gördü, bu nedenle ortalığın temiz olduğunu sanıyor. Northumberland’a gideceğim, sen de evden çıktığında onun peşine takılacaksın. Telefonla temas kurabiliriz.”

Chris, “Hiç değilse karanlık çöktü” dedi. “Umalım ki dikiz aynasında aynı farları fark etmesin.” Kapıyı açıp dışarıya çıktıktan sonra konuşmak için eğildi. “Bunu yaptığıma inanamıyorum. Sırf dönüp tekrar oraya gitmek için ta Northumberland’dan Londra’ya geldim. Biz delirmiş olmalıyız.”

“Hayır. Yalnızca kararlıyız.”

Chris otomobiline doğru yürüyüp Tony’nin geldiği yola dönmesini seyrederken, o kararlı olabilir tabii, diye düşündü. Allah’ım, saat yedi olmuştu bile.

Northumberland’a dönmek için beş altı saat gerekiyordu. Yolculuğun sonunda fazla hareket olmayacağını umut etti, çünkü yorgunluktan ölüyor olacaktı.

Radyoyu eski şarkılar istasyonuna çevirdi ve altmışların şarkılarıyla şarkı söylemeye koyuldu. Vance’in evinin bahçe kapıları açılarak Mercedes’inin uzun gümüş rengi burnu belirmeden önce fazla şarkı söylemesi gerekmedi. Chris, “Seni lanet güzel şey” diyerek adamı gözden kaçırmamak için kontak anahtarını çevirdi ve yola koyuldu. Holland Park Bulvarı, sonra A40. Acton ve Ealing’den geçerlerken Chris belli belirsiz bir rahatsızlık hissetmeye başladı.

Northumberland’a giden yol bu değildi. Sapa bir yoldu bu. Adamın sırf kuzeye giden M1’in çevresini dolanmak için ta M25’e kadar gideceğine inanamıyordu.

Işıklarda onu kaybetmemek için otomobilden fazla uzak durmadı ama her zaman da aralarında bir otomobil tutmaya dikkat etti. Zor bir yolculuktu ama hiç değilse sokak ışıkları yardımcı oluyordu. Sonunda M25 levhaları göründü, Vance yoldan sapacağına ilişkin bir işaret vermese de Chris sapmaya hazırlandı.

Herhalde son dakikada şerit değiştirecek, diye düşündü, belki takip edilebileceğini düşünüyordur.

Ama Vance şerit değiştirmedi, son dakika kurtuluşunu yapması gereken Chris oldu. Mercedes’in arka farlarını kaçırmamak için gazı kökledi. Bunu yapmak zorundaydı, çünkü Vance, hız sınırını aştığı için yakalanmak istemeyen bir insan gibi, sınırın biraz üstünde sürüyordu. Chris telefonu kaparak Tony’nin numarasını çeviren hafıza düğmesine bastı.

“Tony. Ben Chris. Dinle, M40’da batıya doğru gidiyorum. ‘Bizim Jack’in peşindeyim. Her nereye gidiyorsa, kesinlikle Northumberland değil.”

Mengenenin keşfi araştırmaya yeni bir enerji kattı. Doreen Elliott’ın bunu ne kadar tuhaf bulduğunun farkında olan Kay çaresizce kadının dikkatini dağıtmaya çalıştı. Neşeli bir sesle, “Burayı çok güzel restore etmişler” dedi.

Kesinlikle doğru sözcükleri kullanmıştı. Bayan Elliott mutfağa dönerek ahşabın cilalı pürüzsüzlüğünde elini gezdirdi. “Mutfağı Derek’imiz yaptı. Hiçbir masraftan kaçınmadı. İsteyebileceğin her şey var, en son teknoloji.” Mutfak dolaplarının ön kapaklarını gösterdi. “Bulaşık makinesi, kurutma makinesi, buzdolabı, derin dondurucu, hepsi dolapların ardında.”

Kay, “Karısını buraya daha sık getirdiğini sanmıştım” diye konuşma kapısı açtı.

Kesinlikle yanlış şeyi söylemişti. Bayan Elliott kaşlarını çattı. “Şey, Bay Vance burayı hafta sonu evi olarak kullanacaklarını söyledi. Ama karısı hiç gelmedi. Bay Vance onun tam bir şehir kızı olduğunu söyledi. Kırsal bölgeyi sevmiyormuş kadıncağız. Şey, bizlere hiç benzemediğini görmek için televizyon programında ona bir bakmak yeter. Bay Vance gibi değil.”

“Ne, Bayan Vance buraya hiç gelmedi mi?” Kay sanki bunu yeni öğrenmiş gibi konuşmaya çalıştı. Dikkatinin yarısı Simon ve Leon üzerindeydi ama bir yandan Bayan Elliott’un tepkilerini de gözlüyordu. Yaşlı kadının yüzünün değiştiğini görünce aceleyle ekledi, “Kimde anahtar olabileceğini anlamaya çalışıyoruz da. Güvenlik nedenleriyle.”

“Onu burada hiç mi hiç görmedik.” Sonra yılışık bir sırıtma. “Bu demek değil ki buraya hiç kadın eli değmedi. Şey, karısı ilgilerini paylaşmıyorsa bir erkek bunu telafi etme hakkına sahiptir.”

Kay sohbet eder bir tarzda konuşmaya dikkat ederek, “O halde onu burada başka kadınlarla gördünüz” dedi.

“Tam olarak görmüş değilim, hayır ama buraya on beş günde bir gelip evi temizlerim ve birkaç kez bulaşık makinesini boşalttım, ruj izleri olan bardaklar vardı. Makinede her zaman çıkmıyor bunlar, siz de bilirsiniz. Yani ikiyle ikiyi topladım ve bir kız arkadaşı olduğu sonucuna vardı. Ama Bay Vance bizim ağzımızı kapalı tutacağımıza güvenebilir.”

Kay alayla, yalnızca kimse sormadığı için, diye düşündü. “Dediğiniz gibi, karısı böyle bir yere gelmiyorsa...”

Bayan Elliott kendi kulübesindeki karanlık mutfağıyla karşılaştırarak, “Burası bir saray” dedi. “Size bir şey söyleyeceğim: Bahse girerim, Northumberland’da özel nükleer sığmağı olan tek yer burasıdır.”

Bu sözler ortaya bomba gibi düştü.

Kay bayılacakmış gibi, “Bir nükleer sığmak mı?” diye sordu. Simon ve Leon durdukları yerde donup kaldılar.

Bayan Elliott onların şaşkınlığını kuşku sandı. “Tam ayağımın altında” dedi. “Bunu kesinlikle uydurmuyorum, çocuklar.”

Chris, Tony’le konuşmasını henüz bitirmişti ki, önündeki sinyal lambasının Vance’in bir sonraki sapağa sapacağı işareti verdiğini gördü. Olabilecek en son anda saparak peşine takıldı. Sonra kuzeye döndüler, otoyolda birkaç mil gittikten sonra Vance sol sinyal verdi. Kavşakta Chris yavaşladı ve futbol izleyicisi gibi küfretmesine neden olan bir şey gördü.

Farlarını kapadı ve dar yolda dikkatle ilerledi. Dönemeci dönünce solunda Jacko Vance’in gideceği yeri gördü.

Özel havaalanı iyi aydınlatılmıştı. Uçak iniş yolunun kenarına park eden Chris, dört hangarın önünde bir düzine küçük uçağın durduğunu gördü. Vance’in farlarının karanlıkta ilerlemesini seyretti, sonra otomobil bir uçağın arkasına geçince parlak ışık nedeniyle gözden kaybetti. Pilot kabininden bir adam inip el salladı. Vance otomobilinden indi ve pilotu omzuna vurarak selamlayıp uçağa doğru yürüdü.

Chris, “Lanet olsun” dedi. Bir saat içinde ikinci kez ne yapacağını bilemiyordu. Vance her tür olası takibi atlatarak Northumberland’a gitmek için uçak kiralamış olabilirdi. Ya da ülkeden ayrılmak için kiralamıştı. Kanal’ın üzerinden Avrupa’nın açık sınırlarından birini geçse sabah herhangi bir yerde olabilirdi. Dramatik bir müdahale mi yapmalıydı, yoksa adama hiç dokunmamalı mıydı?

Bir kumardı bu, sorumluluk almak istemediği bir kumar. Gözleri havaalanını taradı ve en uzak hangarın ötesindeki küçük kontrol kulesinde karar kıldı. Sonra Vance ile pilotun uçağa bindiğini gördü. Birkaç saniye sonra uçağın motoru çalıştı. Chris, “Lanet olsun” diyerek otomobili vitese taktı. Hızla havaalanının çevresindeki çitten dolaşıp küçük uçak kalkışa geçerken kontrol kulesine vardı.

Koşarak içeriye girince bir bilgisayarın başında oturmakta olan adamı şaşırttı. Chris kimlik kartını adamın suratına tuttu. “Şu giden uçak. Bir uçuş planı var mı?”

Adam, “Evet, evet, var” dedi kekeleyerek. “Newcastle’a gidiyor. Bir sorun mu var? Demek istiyorum ki, bir sorun varsa, geri dönmesini söyleyebilirim. Biz polise her zaman yardımcı olmak isteriz...”

Chris sert bir ifadeyle, “Problem falan yok” dedi. “Beni gördüğünü unut tamam mı? Uçağa mesaj falan göndermeye kalkma, tamam mı?”

“Hayır, yani tamam demek istedim, siz öyle diyorsanız peki efendim. Mesaj yok.”

Chris bir iskemle çekip sıkı adamların ağzından itiraf alan gülümsemesini takınarak, “Ve bundan emin olmak için” dedi, “Burada kalacağım.” Telefonunu çıkarıp Tony’yi aradı. “Çavuş Devine” dedi. “Hedef özel uçağa bindi, Newcastle’a gidiyor. Bundan sonrasıyla siz ilgilenmek zorundasınız. Varacağı yerde bir karşılama komitesi kurmanızı öneririm. Tamam?”

Tony otoyolda önündeki ışıklara bakarak, “Ha, ne, bir uçak mı? Anladığım kadarıyla rahat konuşamıyorsun” dedi.

“Doğru. Hedefin kontrol kulesi tarafından uyarılmadığından emin olmak için burada duruyorum.”

“Ona uçağın Newcastle’a ne kadar sürede varacağını sor.”

Mırıltılı konuşmalar oldu, sonra Chris hatta geri döndü. “Bir Aztek’le uçtuklarını söylüyor, yani yaklaşık iki buçuk ile üç saat içinde orada olmaları gerekirmiş. Yetişme şansın yok.”

“Elimden geleni yapacağım. Ve Chris... teşekkürler.” Telefonu kapadı ve otomatik pilota takmış gibi sürmeye devam etti. Demek iki buçukla üç saat arasında. Sonra Five Walls Hak’a gitmenin bir yolunu bulmak zorundaydı, ya taksiyle ya da otomobil kiralayarak ki bu da bir Pazar gecesi saat onda çok kolay değildi. Bu durumda bile Tony, Chris’in haklı olduğunu anladı. Vance’den önce oraya varmasının hiç yolu yoktu.

Yüksek sesle, “Bunun için uçağa bindi zaten” dedi. Vance hiç aptal değildi.

Tony’nin öbür evini bildiğini ve işleri karıştırdıktan sonra oraya gideceğini düşünmüştü. Vance’in bilmediği, Tony’nin Northumberland’a üç polis profil uzmanı göndermiş olmasıydı. Adamlarının orada soruşturmaya devam ettiklerini varsayabilirdi hiç değilse, çünkü aksi bir mesaj gelmemişti. Aslında akşamüstünden beri hiçbir haber gelmemişti. Akşamüstü Simon’la konuştuğunda, kapı kapı dolaşıp Donna Doyle’u gören var mı diye sorduklarını öğrenmişti.

Ama bu yeterli değildi. Üç genç CID polisi, hiçbiri bölge teşkilatından değil, hiçbirinde komuta deneyimi yok. Vance’e ne zaman meydan okuyacaklarından ya da meydan okuyup okumayacaklarından emin olamazlardı. Ne zaman geri çekilip ne zaman öne çıkmak gerektiğini bilmezlerdi. Oraya zamanında giderek Leon, Simon ve Kay’i kontrol altına alabilecek tek bir kişi vardı.

İkinci çalışta telefonu açtı. “DCI Jordan.”

“Carol. Benim. Nasıl gidiyor?”

“İyi değil. Dürüst olmak gerekirse bir insan sesi duyduğuma minnettarım. Kendimi cüzamlı gibi hissediyorum. Beni dışladılar, çünkü Di Earnshaw’ın ölümünden kısmen sorumlu olduğumu düşünüyorlar. John Brandon da beni terk etti, çünkü etkilerken görülmek istemeyeceği bir soruşturma olacak. Kişisel nedenlerle sorgulamayı tehlikeye sokarım diye Alan Brinkley’in sorgusunun da dışında tutuldum. Haberi Di’nin ana babasına vermenin bana Eski Yunanlıların yöntemlerini hatırlattığını söylemeliyim. Eski Yunanlılar kötü haberlerin bazen ulağa rahatlama vermesi gerektiğini düşünürlerdi.”

“Özür dilerim. Şimdi seni keşke Vance işine zorla sokmasaydım diyorsundur” dedi Tony.

Carol kesin bir sesle, “Demiyorum” cevabını verdi. “Birileri Vance’i durdurmalı ve kimse seni dinlemiyor. İşlerin Seaford’da ters gitmesinden ötürü seni suçlamıyorum. Bu benim sorumluluğum. Onları gevşek bırakmamalıydım. Senin haklı olduğunu biliyordum ve bunu aklımda tutarak adamların işlerini doğru dürüst yapmalarını istemeliydim. Bunu yapsaydım, Di Earnshaw hâlâ hayatta olacaktı.”

Tony karşı çıktı. “Bundan emin olamazsın. Her şey olabilirdi. En önemli anda ortağı işemeye gidebilirdi, binayı kuşatmak için birbirlerinden ayrılabilirlerdi. Suçlanacak biri varsa, o da çavuş. Yalnızca birbirlerine göz kulak olmaları gerektiği için değil, bu olayda çavuş onun âmiriydi, işini dikkatle yapmak zorundaydı ve bunu yapmadı.”

“Ya benim işimi dikkatle yapma sorumluluğum?” Tony başını iki yana salladı. “Ah, Carol, rahatla biraz.”

“Yapamıyorum. Ama bu kadar yeter. Sen neredesin? Vance işinde yeni gelişmeler var mı?”

“M1’deyim. Karışık bir gün oldu.” Trafikten ve telefondaki kadından başka hiçbir şeye dikkat etmeden giderken Carol’a gelişmeleri anlattı.

Carol, “O halde şu anda Londra ile Newcastle arasında bir yerde olmalı” dedi.

“Doğru.”

“Oraya zamanında varamayacaksın, değil mi?”

“Hayır.”

“Ama ben varabilirim.”

“Herhalde. Mavi ışığını takarsan çok mümkün. Senden bunu isteyemem ama...”

“Burada yapacak bir işim yok. Görevden alındım ve bu gece kimse cüzamlı CID’i çağırmayacak. Burada oturup kendime acıyacağıma hareket etmeyi tercih ederim. Bana yolu tarif et. Newcastle’a yaklaştığım zaman seni ararım.” Sesi konuşmanın başına oranla daha güçlü çıkıyordu. Tony karşı çıkmak istese bile anlamsız olacağını anladı. Carol tam bildiği gibi bir kadındı ve meydan okumadan kaçmazdı.

Yalnızca, “Teşekkürler” dedi.

“Konuşarak zaman kaybediyoruz.” Aniden telefon kapandı.

Tony’nin becerisinin değeri, bu tür durumlara getirdiği empatiydi. Carol’ın neler yaşadığını tam olarak biliyordu. Çok az insan başka birinin ölümünden haklı bir sorumluluk hissetme duygusunu yaşamıştır. Carol’ın sahip olduğundan emin olduğu her şey birden sarsılmıştı ve benzer bir deneyim yaşamayan kimse onu tekrar sağlam zemine geri getiremezdi. Ama Tony anlıyor ve bunu deneyecek kadar önem veriyordu. Telefon konuşmasının bu yöndeki ilk adım olduğunu düşündü. Haklı olduğunu umarak daralan tünele gözünü dikti ve kuzeye olan yolculuğuna devam etti.

Bodrumdaki sığınağın girişi konusunda Bayan Elliott tereddütlüydü. “Buranın altında olmalı. Bakınca görülmeyecek biçimde takılması için Newcastle’dan adam getirtmişti.”

Üç polis döşemenin üzerindeki bir metrekarelik taşlara sıkıntıyla baktılar.

Sonra Simon, “Görülemiyorsa içeri nasıl giriliyor?” diye sordu. “Derek’imiz elektrikli bir motor taktıklarını söylemişti.”

“Peki, bir motor varsa bir açma kapama düğmesi de olmalı” diye mırıldandı Leon. “Peki, Simon sen kapının sağ tarafından başla. Kay, sen de soldan. Ben yatak kısmına gideceğim. İki adam düğmeleri çevirmeye başladılar ama Bayan Elliott’ın eli Kay’i kolundan tuttu.

“Sığınağı niçin bulmanız gerekiyor?” diye sordu. “Bir hırsız aradığınızı sanıyordum. Aşağıda olamazlar ki.”

Kay en rahatlatıcı gülümsemesiyle baktı. “Bay Vance gibi bir ünlü söz konusuyla, özellikle dikkatli olmak gerekir. Bu evdeki bir hırsız normal bir hırsızlıktan çok daha ciddi olabilir. Örneğin biri Bay Vance’i takip ediyorsa burada saklanıp onu bekleyebilir. Bu yüzden çok dikkatli olmamız gerekiyor.” Kadının elini tuttu. “Neden biz dışarıda beklemiyoruz?”

“Niçin?”

“Aşağıda bir şey varsa, çok tehlikeli olabilir.” Kay’in gülümsemesi gerginleşti. Donna Doyle bodruma kapatılmışsa, kızın bulunması Doreen Elliott gibi sağlam bir kadına bile hayatı boyunca kurtulamayacağı bir kâbus yaşatırdı. Kay bunu biliyordu. “Halkı korumak bizim görevimiz, bunu biliyorsunuz. Sizin eli bıçaklı bir kaçık tarafından rehin alınmanıza izin verirsem âmirim buna nasıl tepki gösterir sizce?”

Bayan Elliott, elektrik düğmelerini açıp kapatan Simon ve Leon’a şöyle bir bakarak küçük verandaya çıktı. Heyecanla, “Demek Bay Vance’in takip edildiğini düşünüyorsunuz” dedi. “Buraya kadar mı?”

Kay, “Buralardan biri olması şart değil ki” yanıtını verdi. “Bu insanlar saplantılıdır. Haftalarca, aylarca bir ünlüyü takip ederek yaşamının her ayrıntısını öğrenirler. Evin çevresinde gezinen yabancılar oldu mu hiç?”

“Şey, turistler ve bisiklete binenler olur ama çoğunlukla buraya yalnızca duvarı görmeye gelirler. Ortalıkta dolaşmazlar.”

Kay başka bir şey söyleyemeden telefonu çaldı. “Affedersiniz, hemen döneceğim” diyerek geriye çekildi. “Alo.”

“Kay. Ben Tony. Neredesiniz?”

Ah, lanet olsun, diye düşündü Kay. Neden ben? Neden Leon’a telefon etmedi. “Eee... Northumberland’da Jacko Vance’in evinin içindeyiz” dedi. Simon ona baktı ama Kay eliyle aramaya devam etmesini işaret etti.

Tony öfkeyle, “Ne?” diye bağırdı.

“Beklememizi söylediğini biliyorum ama Donna Doyle’u düşünmeden edemiyorduk...”

“İçeriye zorla mı girdiniz?”

“Hayır. Burada olmak için her tür yetkimiz var. Evin anahtarı bir kadında. Ona evin çevresinde geçen insanlar olduğunu haber aldığımızı söyledik, kadın da bizi içeriye soktu.”

“Peki, en kısa zamanda oradan çıkın.”

“Tony, Donna burada olabilir. Burada gizli bir bodrum var. Vance inşaatçılara nükleer sığınak istediğini söylemiş.”

“Nükleer sığınak mı?” Tony’nin kulaklarına inanamadığı sesinden belli oluyordu.

“On iki yıl önce. İnsanlar hâlâ Rusya’nın bizi bombalayacağına inanıyordu” diye hatırlattı Kay. “Olay şu, Donna aşağıda olabilir ve tam üstünde dururken bile onu duyamıyoruz. Kapıyı bulmamız gerekiyor.”

“Hayır. Her şeyi bırakın. Vance oraya gelmek üzere. Özel uçak tuttu, Kay. Herhalde hiçbir şeyi atlamadığından emin olmak için oraya gelecek. Kay, onu iş üzerinde yakalamamız gerek. Evi göz hapsine almamız ve el değmemiş cinayet yerine girmesini beklememiz gerek.”

Tony konuşurken Kay şaşkınlıkla ayağının birkaç santim ötesindeki döşemenin oynadığını gördü. Simon’ın çevirdiği bir düğmeyle birlikte bir döşeme taşı sessizce açıldı. Kötü kokulu hava karşısında Kay öğürdü. Kendini toplayarak, “Artık çok geç” dedi. “Kapıyı bulduk.”

Simon girişe gelmişti bile taş merdivenlere bakıyordu. Araştıran elleri bir düğme buldu ve bodrumu aydınlattı. Uzun bir andan sonra Kay’e döndü, yüzü bembeyazdı. “Telefondaki Tony ise, Donna Doyle’u bulduğumuzu söylesen iyi olur.”

Parmaklarıyla baş dayanağının üzerinde trompet çaldı: Sıçramaya hazır bir aslan gibi hareketsiz bir vücudun tek hareketi. İki motorlu küçük uçağın zaman zaman girdiği hava akımlarında bile vücudunu akışa bırakıyordu. Bir zamanlar sinirli olduğunda sağ elinin tırnaklarını yerdi. Kolunu kaybetmek kötü alışkanlığı için tam bir tedavi olmuştu, halkın içinde alayla bunu söylemeye bayılırdı. Gerginlik tiklerinin hiçbir şeyi hızlandırmadığını ya da yavaşlatmadığını bilerek hareketsiz oturuyordu şimdi. Kaldı ki hareketsizlik başkaları için çok rahatsız edici olabilirdi.

Pilot inmeye hazırlanırken motor sesi değişti. Jacko pencereden hafif yağmur altında köyün sokak lambalarını gördü. Tony Hill’i alt etmişti. Uçağa yetişmesi mümkün değildi. Birlikte çalıştığı kimse yoktu, Jacko bunu yaptığı soruşturmalardan biliyordu ve hem Micky hem de Tony’nin kendisi bunu doğrulamıştı.

Tekerlekler yere indi ve emniyet kemerine karşın Jacko yerinden sıçradı.

Küçük bir sarsıntı, tekrar dengeyi bulma, sonra hangara doğru gideceklerdi. Tam durdukları anda Jacko kapıyı açtı. Piste atlayıp çevresine bakındı, gözleri Land Rover’ını arıyordu. Sam Foxwell ve kardeşi, ne zaman Land Rover’ına havaalanında ihtiyaç duysa yirmi papel kazanmaktan hep mutluluk duymuşlardı. Onlarla araç telefonundan konuştuğunda kendisini karşılayacakları sözünü vermişlerdi.

Otomobili göremeyince telaşla ürperdi. Böyle bir gecede onu yüzüstü bırakamazlardı. Pilot düşüncelerini bölerek hangarın karanlık köşesini gösterdi. “Land Rover’ı arıyorsanız, şurada durduğunu sanıyorum. Buraya gelirken fark etmiştim.”

“Sağol.” Jacko elini cebine sokarak cüzdanından yirmi pound çıkardı. “Benim adıma bira iç. Görüşürüz, Keith.”

Gerçek evi olarak gördüğü yere en kestirme yol olan dar Northumberland sokaklarında giderken, Tony Hill gelmeden önceki birkaç saat içinde ne yapması gerektiğini planladı. Önce orospunun hâlâ hayatta olup olmadığına bak ve eğer hayat-taysa olmamasını sağla. Sonra onu bağladığın zinciri çıkar, kızı çantaya koy ve Land Rover’a taşı. Bodrumu yüksek basınçlı hortumla yıka ve hastaneye doğru yola çık. Buna zamanı olacak mıydı? Yoksa bodrumun kapağını açan motoru bozması mı gerekiyordu yalnızca? Kaldı ki Hill’in bodrumdaki sığınağı bilmesinin hiç yolu yoktu ve bölge polisi onun sözüyle arama emri çıkartmazdı, hele Jacko Vance gibi önemli bir vergi mükellefi söz konusuyken. Ayrıca Tony Hill’in geleceğinin garantisi de yoktu.

Belki kızın öldüğünden emin olmak ve temizliği sonraya bırakmak yeterli olurdu. Tony Hill’in en son kurbanından yalnızca birkaç adım ötede olduğunu düşünmek ona haz veriyordu. Dudakları çirkin bir gülümsemeyle büküldü. Donna Doyle uzun süre en son kurbanı olarak kalmak zorundaydı. Lanet olsun. Tony Hill arı kovanına çomak sokmamalıydı. Ama Jacko’nun Tony Hill için de planları vardı. Bir gün ortalık sakinleşince ve Tony Hill başarısız olduğu gerçeğini kabul edince, bu planı devreye sokacak ve adamı başkasının işine burnunu soktuğuna pişman edecekti.

Farlar kır yolunun karanlığını delip geçti ve sığınağına çıkan tepeye doğru ilerledi. Karanlıktan başka bir şey olmaması gereken yerde, araba yolunda ışık vardı. Jacko frene bastı ve Land Rover’ı acı bir fren sesiyle durdurdu. Bu ne saçmalıktı?

Zihnini hızla çalıştırarak orada otururken tam arkasında bir çift uzun far durdu. Otomobil öyle durmuştu ki Jacko’nun geri geri gitme şansı yoktu. Jacko yavaşça ayağını frenden çekti ve Land Rover’ı evine doğru sürdü. Arkasındaki otomobil de hareket etti. Jacko eve yaklaşırken bahçe kapısının tam arkasında, park etmiş bir otomobil daha gördü. Arkadaki yolu tıkamıştı.

Vance evine doğru ilerlerken midesindeki korku kasılmasını hissetti. Evin önünde--durup hemen araçtan indi. Her haliyle öfkeli bir ev sahibiydi. Kapı ağzında duran siyah gencin önüne geçti. “Burada neler oluyor?” diye sordu.

Leon saygılı bir tavırla, “Korkarım size dışarıda beklemenizi söylemem gerek, efendim” dedi.

“Ne demek istiyorsunuz? Burası benim evim. Bir hırsızlık falan mı var. Neler oluyor? Siz ne cehennemden çıktınız?”

“Ben Metropolitan Polisi’nden DC Leon Jackson.” Kimlik kartını çıkardı. Vance hemen olanca çekiciliğini takındı. “Evinizden çok uzaktasınız.”

“Bir soruşturma yürütüyoruz, efendim. Elektronik iletişim çağında bir ipucunun bizi nerelere götürdüğünü tahmin bile edemezsiniz.” Leon’un sesi ifadesizdi ama gözlerini Vance’den ayırmıyordu.

“Bak, elbette kim olduğumu biliyorsun. Buranın benim evim olduğunu biliyorsun. Hiç değilse neler olup bittiğini söyleyemez misin?”

Bir klakson çalınca Vance yokuşta onu takip eden otomobilin kapının dışında durarak öbür çıkışı da kapattığını gördü. Tam bir tuzağa düşmüştü. Allah’ım, inşallah orospu ölmüştür. Otomobilden genç bir adam daha indi ve çakıllı yolda onlara yaklaştı. Vance profesyonel tavrını korumaya çalışarak, “Siz de Thames Valley Polisi’nden misiniz?” diye sordu.

Simon, “Hayır” dedi. “Ben Strathcylde’danım.”

“Strathclyde mı?” Vance’in kafası karışmıştı. Birkaç yıl önce Reading’den birileriyle tanışmıştı ama İskoçya’dan tanıdığı olmamıştı, İskoç aksanından nefret ederdi. Ona Jimmy Linden’ı hatırlatırdı. İskoçyalı bir polis buraya gelmişse kızların peşine düşmüş olamazlardı, işler iyi gidecek, dedi kendine. Bundan sıyrılabilirdi.

“Evet, efendim. DC Jackson ve ben aynı olayın farklı yönlerini araştırıyoruz. Bölgedeydik ve burada motorlu birilerinin dolandığı haberini aldık. Gelip bir bakalım dedik.”

“Çok iyi yapmışsınız, beyler. Belki içeriye girip kayıp ya da kırılmış bir şey var mı diye baksam iyi olacak.” Leon’un yanından geçmeye yeltendi ama Leon ondan daha hızlıydı. Kolunu uzatarak Vance’in yolunu kapadı ve başını iki yana salladı.

“Korkarım olmaz, efendim. Burası bir suç mahalli. Kimsenin girmesini istemiyoruz.”

“Suç mahalli mi? Neler oluyor?” Kaygılan, kaygılanmış görünmeye çalış, diye uyardı kendini. “Bu senin evin, sen masum bir insansın ve kendi evinde neler olduğunu bilmek istiyorsun.” Simon soğuk bir sesle, “Korkarım burada şüpheli bir ölüm olayı var” dedi.

Jacko geriye doğru sendelermiş gibi yaptı, rahatlama ifadesini polisin görmemesi için elleriyle yüzünü kapattı. Ölmüştü, yaşasın. Ölü bir kadın asla ifade veremezdi. Yüzüne kaygılı bir ifade yerleştirip başını kaldırdı. “Ama bu korkunç bir şey. Bir ölü mü? Burada? Ama kim... Nasıl? Burası benim evim. Benim dışımda kimse buraya giremez. Burada nasıl bir ölü olabilir?”

Leon, “Biz de bunu bulmaya çalışıyoruz, efendim” dedi. “Ama kim? Bir hırsız falan mı?”

Simon, “Hırsız olduğunu sanmıyoruz” dedi. Shaz’ı öldüren ve kilerdeki çürüyen cesetle hiçbir ilgisi yokmuş gibi davranan bu adama karşı hissettiği öfkeyi göstermemeye çalışıyordu.

“Ama... anahtarı olan tek kişi Bayan Elliott. Dene Cottage’daki Doreen Elliott. O... o değil, değil mi?”

“Hayır, efendim. Bayan Elliott’ın sağlığı yerinde. Bizi içeriye sokan ve arama iznini veren Bayan Elliott’du. Meslektaşlarımızdan biri onu evine götürdü.” Siyah polis bunları söylerken bakışında Vance’in sinir sistemine korku ürpertileri gönderen bir şey vardı. Söylenen ve söylenmeyen sözler arasında mesaj net ve yüksek sesle geliyor, ilk savunma hattının parçalandığı uyarısında bulunuyordu. Bu yasadışı bir giriş ve arama değildi.

“Tanrı’ya şükürler olsun. Peki kim?”

“Bu noktada herhangi bir şey söyleyemeyiz efendim.”

“Ama bana kadın mı erkek mi olduğunu söyleyebilmeniz gerekir, değil mi?”

Simon’ın dudakları büküldü. Artık kendini tutamayacaktı. “Sanki bilmiyormuşsun gibi” dedi, sesi öfkeli bir hakaret doluydu. “Hepimizi enayi mi sanıyorsun?” Arkasını döndü, ellerini yumruk yapmıştı.

Vance, “Neden söz ediyor bu?” diye sordu. Birilerinin kavgasına karışmak üzere olduğunu sezen masum bir seyircinin kızgın tavrına bürünmüştü.

Leon omuz silkerek bir sigara yaktı. “Sen söyle” dedi. Vance’in omzunun üzerinden bakarak, “Ha, iyi, süvari gelmişe benziyor.”

Simon’ınkinin arkasına park eden otomobilden inen kadın, Vance’e pek süvari gibi gelmedi. Otuzdan büyük olamazdı. Kısa sarı saçları gür ve kabarık olan kadın kocaman bir manto içindeyken bile, kesinlikle zayıf ve güzeldi. Kadın hemen, “İyi akşamlar, beyler” dedi. “Bay Vance, ben DCI Carol Jordan. Bize biraz izin verir misiniz, meslektaşlarıma danışmam gerekiyor. Leon, Bay Vance’e eşlik eder misin? İçeriye bir göz atmak istiyorum. Simon, biraz konuşalım, lütfen.”

Simon’a bir şey söyleme şansı vermeden içeriye soktu ve Vance’in görmemesi için kapıyı çok az açtı. Vance, “Neler olup bittiğini anlamıyorum” dedi. “Burada suç mahallinde çalışması gereken insanların olması gerekmez mi? Ve üniformalı polislerin.”

Leon tekrar omuzlarını silkti. “Hayat pek televizyona benzemez.” Sigarasını dibine kadar içtikten sonra veranda basamağına attı ve üstünü ezdi.

Vance, “Biraz dikkatli olur musunuz?” dedi. “Burası benim evim. Benim verandam. Sırf içeride biri öldürüldü diye polis evimi mahvedemez.”

Leon bir kaşını kaldırdı. “Doğrusunu isterseniz, efendim, şu anda en son endişeniz bu olduğunu düşünüyorum.”

Vance, “Bu çok çirkin bir şey” dedi.

“Bense şüpheli ölümü yeterince çirkin bulurum.”

Kapı hafifçe aralandı ve Simon’la Carol dışarıya çıktı. Kadın ciddi, adam biraz hasta gibi duruyor, diye düşündü Vance. İyi. Kadın iyi bir ölümü hak etmiyordu, orospu. “Detektif, ne zaman bana burada neler olduğunu açıklayacaksınız?”

Carol’ı izlemeye o kadar dalmıştı ki, iki adamın iki yanına geçtiğini fark etmedi. Carol soğuk bakışlı mavi gözlerini Vance’in üzerinden ayırmadı. “Jacko Vance, sizi cinayet şüphesiyle tutukluyorum. Hiçbir şey söylememe hakkına sahipsiniz ama sorgulandığınız zaman daha sonra mahkemede delil olarak kullanılacak bir şeyi şimdi söylememenizin savunmanıza zarar verebileceği konusunda size uyarıyorum. Söyleyeceğiniz her şey aleyhinize delil olarak kullanılabilir.”

Simon ve Leon üzerine kapanınca Vance’in yüzünden olanlara inanamıyormuş gibi bir ifade geçti. Bu kadının onu tutuklamakla kalmadığını, bu aptalların da iki yanına yapıştığını tam olarak kavrayamadan çelik kelepçe sol bileğine sımsıkı takıldı. Adamlar onu Land Rover’a doğru itip kakarak götürmeye çalıştığı zaman kendini topladı, kendini kurtarma çabasıyla ellerinin altında şiddetle sarsıldı. Ama dengesini kaybetti, çakıl taşları üzerinde ayağı kaydı.

Carol, “Düşmesine izin vermeyin” diye seslendi ve Leon tam yeri öperken Vance’i tutmayı bir biçimde başardı. Simon kelepçenin öbür ucunu sıkıca tutarak Vance’in kolunu hızla çekti, adamı bağırttı.

Simon, “Beni keyiflendir, manyak herif diye bağırdı. “Shaz’a yaptıklarını sana tattırmam için bana bir neden ver.” Vance’in kolunu yukarıya doğru çekerek onu ayağa kalkmaya zorladı.

Leon doğruldu ve Vance’i göğsünden itti. “Beni gerçekten ne mutlu eder biliyor musun? Kaçmaya çalışman beni kendimden geçirir, çünkü o zaman seni tekmelemek için bir bahane bulmuş olurum.” Vance’i tekrar göğsünden itti. “Devam et, haydi git. Devam et, yap bakalım.”

Vance hem Leon’un sesindeki zehirden kaçmak hem de kolundaki acıdan kurtulmak için geriledi. Güm diye Land Rover’a çarptı. Simon onun kolunu çekerek kelepçenin öbür ucunu otomobile taktı. Derin bir soluk aldıktan sonra Vance’in yüzüne tükürdü. Carol’a döndüğünde gözlerinde yaşlar vardı. “Acele bir yere gitmeyecek” dedi boğuk sesle.

Vance, “Bu geceden dolayı pişman olacaksın” dedi. Sesi kısık ve tehditkârdı. Carol öne çıkarak elini Simon’ın koluna koydu. “İyi iş çıkardın, Simon. Şimdi, daha iyi fikri olan yoksa, polisi çağırmanın zamanı geldi diye düşünüyorum.”

Tony, karakollarda kalıtsal bir şey var, diye düşündü. Kantinlerde asla salata olmazdı, yıllardır sigara içmek yasak olmasına rağmen bekleme alanları hep sigara kokardı ve dekor asla değişmezdi. Gecenin üçünde Hexham karakolundaki sorgu odasında çevresine bakınca Penzance’dan Perth’e kadar her yerde olabileceğini düşündü. Tam bunu düşünürken kapı açıldı ve Carol iki kahve bardağıyla içeriye girdi. “Koyu, sütsüz ve geçen hafta pişirilmiş” diyerek Tony’nin karşısındaki iskemleye oturdu.

“Neler oluyor?”

Carol homurdandı. “Hâlâ yok yere gözaltına alındığını haykırıp duruyor. Bir ifade verdim biraz önce.”

Tony kahvesini karıştırdı ve Carol’ın gözlerinin çevresindeki yorgunluk işaretlerini fark etti. “Ne dedin?”

“Soruşturma bölgesinde çocuklar etrafta dolaşan biri olduğu haberini aldılar. Bizzat gidip bakmanın daha kolay olacağını düşündüler -teşkilatlar arası işbirliği nedeniyle- bu yüzden anahtarı olan kadını buldular. Kadın memnuniyetle onları içeriye soktu ve arama izni verdi.” Carol arkasına yaslanarak görmeden tavana baktı. “Saldırganın saklanmış olabileceğini düşünerek bodruma indiler ve orada genç, beyaz bir kızın cesedini buldular. Kız kayıp listesinde olduğunu bildikleri Donna Doyle’un eşkaline uyuyordu. Bay Vance eve sık sık geldiği bilinen tek kişi olduğu için, şüpheli olduğu belli ölümün zanlısı olması gerektiği açıktı. Kaçma riski olduğunu düşündüm. Takibi olanaksızlaştıracak kadar hızlı bir araçla olay yerindeydi. Yetkim Northumbria Polisi’nin görev alanına uzanmıyorsa da, bir yurttaşı gözaltına alma hakkına sahibim. Bay Vance’i çok az sıkıntı vererek sabit bir yerde tutmak, birlikte çalıştığım memurların aşırı tepkisine neden olabilecek bir hareket yapmaya bırakmaktansa daha iyi bir seçenek olarak göründü. Onu Land Rover’a kelepçelemek aslında onu korumak içindi.”

Konuşması bittiğinde her ikisi de sırıtıyordu. “Her neyse, bölge teşkilatındakiler oraya geldiklerinde Vance’i tekrar gözaltına almakla bana iyilik yaptılar.”

“Onu neyle suçluyorlar?”

Carol sıkıntıyla baktı. “Vance’in avukatının gelmesini bekliyorlar. Ama çok korkmuş durumdalar. Senin dosyanı gördüler ve Kay, Simon ve Leon’la görüştüler ama gene de kaygılılar. İş bitmedi, Tony. Hiç bitmedi. Henüz kara görünmedi.”

“Keşke o bodrumu açmasalardı. Evi göz hapsine alıp adamın bodrumu açtığına ve Donna’nın cesediyle çıktığına tanık olsalardı.”

Carol içini çekti. “Öleli çok olmamış, biliyor muydun?”

“Hayır.”

“Polis doktoru yirmi dört saatten az olduğunu düşünüyor.” Sessizce oturdular, ikisi de daha iyi ya da daha hızlı hareke edip edemeyeceklerini merak ediyordu. Sessizliği Carol bozdu. “Vance’i içeri tıkmayı başaramazsak, artık polis olmak isteyeceğimi sanmıyorum.”

Tony elini onun koluna koyarak, “Di Earnshaw’un başına gelenler yüzünden böyle hissediyorsun” dedi.

“Vance öldürücü bir silah olduğu ve onun gibileri etkisiz bir hale getiremezsek trafik polislerinden daha öte bir durumda olmadığımız için böyle hissediyorum” dedi acı acı.

“Ya etkisizleştirebilirsek?”

Carol omzunu silkti. “O zaman belki kaybettiklerimizden kendimizi geri alabiliriz.”

Sessizce oturup kahvelerini yudumladılar. Sonra Tony bir elini saçında gezdirerek, “İyi bir patologları var mı?” diye sordu.

“Hiç fikrim yok. Neden?”

Tony cevap veremeden kapı açıldı ve başkomiser Phil Marshall endişeli yüzüyle içeriye girdi. “Dr. Hill. Biraz konuşabilir miyiz?”

Carol, “Gelin gelin, dükkân açık” diye mırıldandı.

Marshall kapıyı arkasından kapattı. “Vance sizinle konuşmak istiyor. Yalnız. Konuşmanın kaydedilmesine itirazı yok ama yalnızca ikiniz olun istiyor.” Carol, “Avukatını istemiyor mu?” diye sordu.

“Yalnızca kendisi ve Dr. Hill olsun istiyormuş. Ne diyorsunuz, Doktor? Onunla konuşacak mısınız?”

“Kaybedecek bir şeyimiz yok, değil mi?”

Marshall yüzünü buruşturdu. “Bulunduğum yer açısından aslında bizim kaybedecek çok şeyimiz var. Doğrusunu söylemek gerekirse, Vance’i suçlayacak kanıt istiyorum yoksa gün içinde bırakmam gerekecek. Bana şimdiye kadar gösterdikleriniz temelinde hiçbir savcıdan Jacko Vance’i kilit altında tutmak için izin alamam.”

Tony defterini çıkararak bir kâğıt yırttı, kâğıdın üzerine bir ad ve bir telefon numarası yazdı. Kâğıdı Carol’a verdi. “Bu kişinin buraya gelmesi gerek. Ben Bizim Jack’le uğraşırken sen onlara açıklayabilir misin?”

Carol kâğıdı okudu ve yorgun gözleri aydınlandı. “Elbette.” Uzanıp elini sıktı, “iyi şanslar.”

Tony başını salladıktan sonra Marshall’ın arkasından koridora çıktı.

Marshall, “Kaydedeceğiz elbette” dedi. “Bu işte tertemiz olmamız gerekiyor. Bay Vance, DCI Jordan’a dava açmaktan söz etmeye başladı bile.” Bir sorgu odasının dışında durup kapıyı açtı. Köşedeki üniformalı polise başını sallayınca adam odadan çıktı.

Tony odaya girdi ve hasmına baktı. Adamın küstah görünüşünde en küçük bir çatlak, çekici yüzünde en küçük bir gedik olmadığına inanamıyordu. Vance profesyonel sesinde en küçük bir titreme olmadan, “Dr. Hill” dedi. “Keşke sizi gördüğüme memnun olduğunu söyleyebilseydim ama bu kimsenin yutmayacağı bir yalan olur..Tıpkı sizin çılgın suçlamalarınız gibi.”

Marshall araya girdi. “Dr. Hill sizinle konuşmayı kabul etti. Konuşmayı banda kaydedeceğiz. Ben şimdi çıkıyorum.”

Başkomiser çıkınca Vance, Tony’ye oturmasını işaret etti. Psikolog başını iki yana salladı ve kollarını kavuşturarak duvara yaslandı. “Beni neden çağırdın?” diye sordu. “İtiraf için mi?”

“İtiraf etmek isteseydim bir papaz çağırırdım. Buradan çıkar çıkmaz size ve DCI Jordan’a hakaret davası açacağımı söylemek için yüz yüze konuşmak istedim.”

Tony güldü. “Devam et. Biz yıllık kazancının yüzde biri bile etmeyiz. Hukuki harcamalarda servet kaybedecek olan sensin. Ben ise tanık iskemlesinde yemin ederek seni yakalama fırsatı sağlayacağım.”

“Bunu asla yapamayacaksın.” Vance arkasına yaslandı. Gözleri soğuk, gülümsemesi yılan gibiydi. “Bu saçma suçlamaların bir temeli yok. Elinde ne var? Kurgulanmış fotoğraflar ve rastlantılardan oluşan bir dosya. ‘Burada Jacko Vance, Shaz Bowman’ın öldüğü gece Leeds’den gelirken M1 Yolu’nda.’ Peki, evet, çünkü ikinci evim Northumberland’dadır ve oraya gitmek için en iyi yol M1’dir.” Etkili sesi alay doluydu.

“Ya ‘işte Jacko Vance bir cesetle bodrumda’ya ne dersin? Veya ‘İşte Jacko Vance’in bodrumundaki ölü kızla, kız hâlâ hayatta, soluk alır ve gülerken çektirdiği resmi’ne?” Tony’nin sesi yumuşak ve sakindi. Bırak Vance uğraşsın, özdenetimini kurmaya o çalışsın.”

Vance’in tepkisi alaylı bir gülümseme oldu. “Buna sizin polisler cevap verdi” dedi. “Etrafta dolaşan biri olasılığını ortaya koyan da onlardı. Hiç de olmayacak şey değil. Bu tür adamlar hedeflerine kafalarını takarlar. Beni Northumberland’a kadar izleyen birini düşünmek hiç de zor değil. Burada yaşayan herkes Doreen Elliott’da benim anahtarlarım olduğunu bilir ve buradaki birçok insanın bildiği gibi Bayan Elliott yan komşuya çay içmek ya da sebze bahçesine patates ekmek için çıktığı zaman kapıyı kilitlemez. Anahtarları alıp çoğaltmak çocuk işi.”

Kurgusuna ısınırken gülümsemesi genişledi ve vücut dili biraz gevşedi. “Şapelin altında bir nükleer sığınak olduğunu da çok insan bilir. Bu barış günlerinde biraz utanç verici ama bununla yaşayabilirim.” Vance konuşurken öne eğilmiş, protez kolunu masaya yaslamıştı, öbür kolu ise iskemlenin arkasına dayalıydı. “Ayrıca haklı olarak belirttiğiniz gibi zavallı kayıp kızlara çok benzeyen eski nişanlımla açıktan yaşanan kan davasını da unutmayalım. Demek istiyorum ki, bana kafayı takmışsanız, onun görüntüsünü öldürerek bana iyilik yapmayı düşünmez misiniz?” Sırıtışı tam bir zafer havasındaydı.

“Düşünürsünüz, değil mi, Dr. Hill? Ya da dünya basınına açıklamaktan büyük bir zevk alacağım üzere siz kafanızı karıma taktınız, buna inanıyorum. Shaz Bowman’ın trajik ölümü size hayatımıza zorla girme fırsatı sağladı ve sevgili, tatlı Micky sizinle yemek yemeyi kabul ettiği zaman da ben olmazsam karımın kollarınıza düşeceğini düşündünüz. Zavallı çılgın fikriniz de bizi bu noktaya getirdi.” Güvenli başını acıyarak iki yana salladı.

Tony başını kaldırdı ve içerdiği insanlık açısından Mars’tan gelmiş olabilecek bir çift göze baktı. “Shaz Bowman’ı sen öldürdün. Donna Doyle’u sen öldürdün.”

Vance, “Bunu asla kanıtlayamazsınız. Tamamen kurgu olduğu için asla kanıtlayamazsınız” dedi kayıtsız bir havayla. Sonra kolunu kaldırdı ve önce gözlerini, sonra ağzını, son olarak da kulaklarını kapattı. Sıradan bir gözlemci için bu yalnızca yorgun bir adamın hareketleriydi. Tony ânında sataşmayı anladı.

Duvardan çekildi ve iki uzun adım attı. Yumruklarını sıkarak Vance’e doğru başını uzattı. Televizyon yıldızı istemeden başını kabuğuna çekilen bir kaplumbağa gibi geri çekti. Tony, “Haklı olabilirsin” dedi. “Seni Shaz Bowman ya da Donna Doyle için asla içeri tıkamayabiliriz. Ama sana bir şey söyleyeceğim, Jacko. Her zaman bu kadar iyi değildin. Barbara Fenwick cinayeti için seni enseleyeceğiz.”

Vance küçümseyerek, “Neden söz ettiğiniz hakkında hiç fikrim yok” dedi.

Tony ayağa kalkarak küçük odada bir parktaymış gibi keyifle gezinmeye başladı. “On iki yıl önce Barbara Fenwick’i öldürdüğün zaman adli tıbbın yapamayacağı bir sürü şey vardı. Alet izleri örneğin. O dönemde karşılaştırmalar hayli kabaydı. Ama bugün elektron mikroskopları var. Bunların nasıl çalıştığını bana sorma ama bir aletle bir yarayı karşılaştırıp ikisinin birbirine uyup uymadığını söyleyebiliyorlar. Birkaç gün içinde Donna Doyle’un ezilen kolunu evindeki mengeneyle karşılaştıracaklar.” Saatine baktı. “Şansımız yaver giderse patolog şimdi yola çıkmıştır. Profesör Elizabeth Stewart. Adını duydun mu bilmiyorum ama patolojinin yanı sıra adli antropolojide de müthiş bir ünü var. Mengenenle Donna arasında eşleme yapabilecek bir insan varsa, o da Liz Stewart’tır. Şimdi, burada açıkladığın hayali kabul edecek olursak, bunlar seni suçlamaya yetmez.”

Yavaşça Vance’e doğru döndü. “Ama mengene Barbara Fenwick’in kemiklerindeki izlere uyarsa yeter, değil mi? Dizi cinayetler katilleri çoğunlukla bütün cinayetlerinde aynı silahı kullanır. Ama bir kişinin on iki yıl boyunca cinayet işlemek için peşinize düştüğünü ve asla yanlış yapmadığını düşünmek zor, sence de öyle değil mi?”

Bu kez Vance’in güvenli maskesinde bir an bir tereddüt gördü. “Ne büyük saçmalık. Tartışma adına söylüyorum, cesedi mezardan çıkarma izni alsanız bile, hiçbir Kraliyet Savcısı on iki yıldır mezarda olan bir kemik parçasındaki izlere dayanarak iddianame hazırlamaz.”

Tony, “Kesinlikle katılıyorum” dedi. “Ama Barbara Fenwick’in ölüm raporunu hazırlayan patolog izleri bu biçimde yorumlamadı. Ceset çok ilgisini çekti. Bu patolog bir üniversite profesörü. Profesör Elizabeth Stewart. Derslerinde kullanmak için Barbara Fenwick’in kolunu İçişleri’nden istedi. Ezilmeden kaynaklanan travmanın kemik üzerindeki etkisini göstermek için. Çok komik, yaralara neden olan aletin alt kenarında hafif bir kusur fark etti. Kemikte parmak izi kadar ayırt edici bir iz oluşturan küçük bir metal kusuru.” Sözcükler havada asılı kaldı. Vance gözlerini ondan hiç ayırmadı.

“Profesör Stewart, Londra’ya taşındığı zaman kolu orada bıraktı. On iki yıl boyunca Barbara Fenwick’in kolu Manchester Üniversitesi anatomi bölümünde mükemmel biçimde korundu.” Tony hafifçe gülümsedi. “Seni bir cinayet kurbanı üzerinde kullanılan bir alete bağlayan, sağlamlığı tartışılmaz bir kanıt, birden ikincil kanıtlar çok farklı görünüyor, öyle değil mi?”

Kapıya gidip açtı. “Bu arada... karınıza en küçük bir ilgi duymuyorum. Bir lezbiyenin arkasına saklanacak kadar yetersiz hissetmedim kendimi.”

Koridora çıkınca kapının kenarındaki üniformalı polise sorgu odasına girmesini işaret etti. Vance’le konuşmanın tükenmişliğiyle duvara yaslandı, çömeldi, dirseklerini dizlerine koyarak ellerini yüzüne kapattı.

Orada on dakika durduktan sonra Carol Jordan bitişik odadan çıktı.

Marshall’la birlikte avcıyla katil arasındaki görüşmeyi izlemişlerdi. Tony’nin önünde diz çöktü ve adamın başını ellerinin arasına aldı. Tony onun yüzüne baktı. Gerginlikle, “Ne düşünüyorsun?” diye sordu.

“Phil Marshall’ı ikna ettin” dedi Carol. “Profesör Stewart’la konuştu. Kadın gece yarısı uyandırılmaktan fazla hoşlanmadı ama Marshall olayı anlatınca gerçekten heyecanlandı. Dokuzda Londra’dan kalkan trene biniyor. Yaralar konusunda ünlü bir kadın. Marshall birini Manchester Üniversitesi’nden Barbara Fenwick’in kolunu almaya gönderdi. Aletle kol birbirine uyarsa onu mahkemeye çıkaracağız.”

Tony gözlerini kapattı. “İnşallah aynı mengeneyi kullanıyordur.”

Carol heyecanla, “Ha, bence kullanıyor” dedi. “Sizi seyrediyorduk. Sen durduğun yerden göremezdin ama Profesör Stewart’la saklanan kolu anlattığın zaman adamın sağ bacağı atmaya başladı. Kontrol edemiyordu. Hâlâ aynı mengeneyi kullanıyor. Hayatım üzerine bahse girerim.”

Tony ağzının köşesinde bir gülümseme belirdiğini hissetti. “Turnayı gözünden vurduk galiba.” Carol’a sarılarak ayağa kalktı ve onu da kaldırdı. Biraz uzağında tutarak sırıttı.

“Harika bir iş çıkardın. Ekibimde olduğun için gerçekten gurur duyuyorum.” Carol’ın yüzü ciddi, gözleri üzüntülüydü.

Tony kollarını indirerek derin bir soluk aldı. “Carol, uzun bir süredir senden kaçıyorum” dedi.

Carol başını salladı. “Bunun nedenini biliyorum sanırım.” Başını eğdi, en sonunda bu konuşmayı yaparlarken gözlerine bakmak istemiyordu.

“Ya!”

Carol’ın çenesindeki kaslar gerildi, başını kaldırıp Tony’ye baktı. “Benim elimde kan yoktu. Bu yüzden senin neler hissettiğini anlayamam. Di Earnshaw’un ölümü bunu değiştirdi. Ve hiçbirimizin Donna’yı kurtaramadığı gerçeği...”

Tony dalgın dalgın başını salladı. “Ortak bir yanımızın olması rahatlatıcı değil.”

Carol aralarında böyle bir ânın geçtiğini sık sık hayal etmişti. Ne yapmak istediğini bildiğini sanıyordu. Şimdi tepkilerinin düşündüğünden farklı olduğunu keşfedince şaşırmıştı. Elini Tony’nin koluna koyarak, “Sevgili olmaktansa arkadaş kalmak daha kolay, Tony” dedi.

Tony ona kaşlarını çatarak uzun bir an baktı. Jacko Vance’in ölümcül hastalarla ilgilendiği hastanede yaktığı cesetleri düşündü. Shaz Bowman’ın başaracaklarının boşa gitmesini düşündü. İkisini de bekleyen bütün yeni ölümleri düşündü. Çalışarak değil arkadaşlıkla bunların yükünden kurtulmayı düşündü. Yüzü aydınlandı, gülümsedi. “Biliyor musun, senin haklı olabileceğini düşünüyorum.”

SONSÖZ

Cinayet sihir gibiydi. Elinin çabukluğu gözleri her zaman aldattı, böyle de kalacaktı. Onu yakaladıklarını, bir çantaya tıkarak suçluluk zincirleri taktıklarını sanıyorlardı. Onu kanıtlarla kıstırdıklarını sanıyordu. Ama o Houdini’ydi. Beklemedikleri bir anda zincirlerini kırabilirdi.

Jacko Vance dar hücre yatağında yatıyordu, gerçek kolunu başının altına sokmuştu. Tavana bakarak hastanede neler hissettiğini hatırladı: Hareketsiz yatmaktan başka çaresinin olmadığı tek yer. Büyük bir çaresizlik ve boşaltamadığı bir öfke hissetmişti, buradan ve benzeri yerlerden kurtulmadan önce gene aynı şeyleri hissedecekti herhalde. Ama hastahaneden bir gün oradan çıkacağını biliyordu ve güçlü zihnini o noktayı planlamaya odaklamıştı.

Doğru, o sırada Micky ona yardım ediyordu. Hâlâ Micky’ye güvenip güvenemeyeceğini merak etti. Güvenilir bir şüphe yaratabildiği sürece Micky’nin kendi yanında olacağını düşündü. İşler sarpa sarar gibi görünür görünmez Micky giderdi. Bunun olmasına hiç niyeti olmadığı için herhalde Micky’den emin olabilirdi.

Kanıtlar fazla somut değildi. Ama Tony Hill’in etkileyici olduğunu da inkâr edemezdi. Vance önceden psikoloğu Micky’ye kafayı takmakla suçlayan yazılar çıkarmayı basarsa bile mahkemede adamın kanıtlarını çürütmek zor olacaktı. Bu konuda da risk vardı. Hill her nasılsa Micky’nin lezbiyen olduğunu öğrenmişti. Ona yaptığı suçlamaya tepki olarak bu haberi sızdırırsa hem Micky’nin ününe hem de tapılası karısından başka bir kadına ihtiyaç duymayan bir koca olarak kendi imajına büyük bir zarar vermiş olurdu.

Hayır, iş mahkeme aşamasına gelirse, televizyon tiryakilerinden oluşan bir jüriyle bile Vance risk altında olurdu. Hazırlık duruşmasından öteye geçmemesini sağlamak zorundaydı. Kendisine karşı kanıtları yok etmek, bir dava olmayacağını göstermek zorundaydı.

En büyük tehdit patologdan ve onun alet izlerini yorumlamasından geliyordu.

Bunu çürütebilirse geri kalanlar önemsiz ayrıntılardı. Bir arada ağır çekiyorlardı ama tek tek çürütülebilirlerdi. Mengene çürütülemeyecek kadar sağlam bir kanıttı.

İlk adım üniversitedeki kolun gerçekten Barbara Fenwick’e ait olduğu konusunda şüphe yaratmaktı. Bir üniversitenin patoloji bölümünde, bir polis kanıt odasındaki kadar güvenle korunmuş olamazdı. Herkes oraya girebilirdi. Hatta, diyelim ona tuzak kurmaya kararlı bir polis tarafından, kendi mengenesiyle kasten ezilmiş başka bir kol bile konulabilirdi yerine. Ya da şaka yapmak isteyen öğrenciler tarafından. Evet, küçük bir çalışmayla, saklanan kolun güvenilirliği konusunda insanların içine kurt düşürebilirdi.

İkinci adım, Barbara Fenwick öldüğü sırada mengenenin kendisine ait olmadığını kanıtlamaktı. Sert şilte üzerinde yatıp çözüm bulmak için beynini zorladı. Sonunda, “Phyllis” dedi, yüzüne kurnaz bir gülümseme yayıldı. “Phyllis Gates.”

İyileşmesi olanaksız kansere yakalanmıştı. Kanser sol göğsünde başlamış, sonra lenf sistemine ve omuriliğine yayılmıştı. Jacko geceler boyu kadının başucunda oturarak bazen konuşmuş, bazen de sessizce elini tutmuştu. Can çekişenlerin kendisinde yarattığı güçlülük duygusunu seviyordu. Onlar gideceklerdi ama kendisi orada kalacaktı, dünyanın tepesinde. Phyllis Gates öleli çok olmuştu ama ikiz kardeşi Terry hâlâ yaşıyordu. Herhalde marketini çalıştırmaya devam ediyordu.

Terry alet satardı. Yeni ve ikinci el. Terry, kız kardeşinin son haftalarında tek mutluluk kaynağı olduğu için Vance’e büyük değer veriyordu. Vance için ölüme giderdi. Terry jüriye mengeneyi Vance’e borcunu hiç değilse böyle ödeyebilmek için birkaç yıl önce satmış olduğunu söylerdi.

Vance doğruldu, kollarını kalabalığın hayranlığını kabul eden bir kahraman gibi uzattı. Bulmuştu. Özgür bir insan kadar iyi hissediyordu kendini. Cinayet gerçekten de sihir gibiydi. Çok yakında bir gün Tony Hill bunu bizzat öğrenecekti. Vance bunun için sabırsızlanıyordu.