Yeni Çağın Çocukları

Nur Eda Kasap

Hayykitap

Yeni Çağın Çocukları

Nur Eda Kasap

Kapak: Latif Çetinkaya

Sayfa tasarımı: Dursun Çavuş

Hayykitap

Zeytinoğlu Cad. Şehit Erdoğan İban Sok

No: 36 Akatlar Beşiktaş 34335 İstanbul

Tel: 0212 352 00 50 Faks: 0212 352 00 51

info@hayykitap.com

www.hayykitap.com

NUR EDA KASAP

1972 yılında İzmir'de dan Nur Eda Kasap, uzun süre profesyonel yönetici olarak görev yapmıştır.

Daha sonra kendini kişisel gelişim alanında yetiştirmeye karar verip, profesyonel iş yaşamına ara vermiştir.

Melih Arat ile tanışmasıyla hayatında yeni bir dönem başlamıştır. "Sıra Dışı Yaşam Becerileri", "Sıra Dışı Gelecek Mimarlığı", "İkinci Şans Kişisel Değişim Programı", "Sıra Dışı Çocuk Yetiştirme Bilim Sevgisi ve Yaşam Bilgisi Geliştirme Etkinlikleri Eğitmenlik Eğitimi" alarak yeni bir yaşama adım atmıştır.

Melih Arat'ın lisanslı konuşmacısıdır.

Hayatının ikinci büyük dönüm noktasını ise, Ferhan Efeçınar ile tanışması ile yaşar. Quantum Kişisel Gelişim Merkezi ile birlikte "Kişisel Gelişim" alanına girmiş olur.

Ferhan Efeçınar'dan, International Quantum Student & Life Coaching –Uluslararası Kuantum Öğrenci ve Yaşam Koçu ICF Membership: 1043269– eğitimi almıştır. Bu eğitim sayesinde, çoklu zekâ kuramı, sağ ve sol beyin işlevleri, duygusal zekâ, temsil sistemine göre öğrenme, odaklanma, motivasyon, zihni verimli çalıştırma, zihinde klasörleme ve ilişkilendirme, Kuantum imajinasyon tekniği, Kuantum bilinçaltı CD'leri, Kuantum ders çalışma tekniği, hafızaya kaydetme gibi konularda çalışma yapmıştır/yapmaktadır.

Bilinçaltı Programlama Meditasyonları eğitmenlik eğitimi, E.F.T Practitionerlik eğitimi, NLP Practitionerlik eğitimleri, Usui ve Kundalini Reiki Masterlık eğitimleri almıştır.

Psikolojik Danışman İsmail Sönmez'in önerisi ile, grup terapi ve meditasyon çalışmaları yapmaya başlamıştır. Bu çalışmaların ana konuları, "Özgüven", "İkili İlişkileri", "İşyeri İlişkileri"dir. Bu çalışmalar sayesinde özellikle özgüven ile ilgili birçok deneyim kazanmıştır.

Birlikte oluşturdukları, Varoluşcu Psikoterapi, Grup Psikoterapi, NLP ve Yaratıcı İmgelem'in kullanıldığı "Yeni Sen" adlı bir programları bulunmaktadır. Bu program sayesinde kişilerin beden dili, anlatım şekilleri, ifade tarzlarıyla, içsel dünyalarının çelişkilerini gözlemlemeyi ve bunun hayatımıza yansımasını öğrenmektedir.

İsmail Sönmez ile birlikte oluşturdukları "Çocuk Atölyesi" adlı programları bulunmaktadır.

Çocuk psikolojisi konusunda İsmail Sönmez'den bilgi almaktadır.

İşletme eğitimi görmüştür.

Uyguladığı Eğitim ve Seminerler:

• Yeni Çağın Çocukları: Aileler ve çocukları ile oyun uygulamaları yapmaktadır.

• Sıra Dışı Çocuk Yetiştirme, Bilim Sevgisi ve Yaşam Bilgisi Geliştirme Etkinlikleri: 5-10 yaş çocukları bilimle tanıştırıp, yaratıcılığa yönlendiren bir programdır. Grup çalışması olarak uygulamaktadır.

• Sıra Dışı Çocuk Oyunları: Fotoğrafik hafıza kartları ile hazırlanmış programda, dikkat artırmaya, yaratıcılığa yönelik oyunlar bulunmaktadır. Program 5-10 yaş arası çocuklarla, grup çalışması olarak uygulamaktadır.

• Uluslararası Kuantum Öğrenci Koçluğu: Zihnimizin çalışması, bilgileri kaydedilmesi ve depolanması, bilgileri geri çağırma, hedefe odaklı ders çalışma, sınav stresinden kurtulmak için gereken teknikleri içerir. Bireysel ve grup çalışması olarak uygulamaktadır.

• Çocuk Atölyesi: Psikolojik Danışman İsmail Sönmez ile birlikte uygulanmaktadır. Çocuklarda özgüven, bilişsel gelişim, öğrenme yetilerini artırmak, sosyal kimlik gelişimlerini geliştirme amaçlı oyunlar oynanmakta ve ailelere geri bildirimler verilmektedir.

• Grup Terapi ve Meditasyon ve "Yeni Sen": Psikolojik Danışman İsmail Sönmez ile birlikte uygulamaktadır.

• Sıra Dışı Yaşam Becerileri: Dünyayı yeni gözle görmek, içindeki hediyeleri keşfetmek ve daha fazlası içi grup çalışması olarak uygulamaktadır.

• İkinci Şans Kişisel Değişim Programı: Daha mutlu, daha başarılı bir yaşam için değişmeye ikinci şans veren program, grup çalışması olarak uygulanmaktadır.

• Bilinçaltı Programlama Meditasyonları: Değersizlik, güvensizlik, sevgisizlik... gibi olumsuz inançların değişimi ile, kendini affetme, başkasını affetme çalışmaları yapılmaktadır. Bireysel ve grup çalışmaları olarak uygulanmaktadır.

• "Çocuklarda Özgüven", "Çocuk ve Duygusal Şiddet", "Çocuklarda Yemek Alışkanlığı", "Çocuklarda Tırnak Yeme ve Parmak Emme" konuları, anaokulları ile özel merkezlerde ailelere seminer olarak sunulmaktadır.

Bu seminerler, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hastanesi Başhekimi, Sn. Prof. Dr. Sevgi Mir onayı ile, Ege Üniversitesi Çocuk Hastanesi'nde düzenli olarak sunulmuştur/sunulmaktadır.

Yeni Çağın Çocukları

"Yeni Çağın Çocukları"
İçin Ne Dediler?

Yeni Çağın Çocukları, günümüzde çocuğunu özenle yetiştirmek isteyen ancak hangi yöntemleri nerede, nasıl kullanacağını bilemeyen; güvenli, denenmiş örneklere gereksinimi olan ebeveynlere bir umut pınarı olacaktır. Kitapta bugüne kadar gözden kaçan çocuk oyunlarını ve yararlarını bulacaksınız. Bu uygulamaların çocukların üzerindeki etkisini görmüş ve değerlendirmiş bir kişi olarak, çocuklarla ilgilenmeyi ve iletişim kurmayı arzulayan herkes için önemli bir rehber olacağını düşünüyorum. Sevgili Nur'un, çalışmalarının yeni kitaplarla sürmesini dilerim.

Prof. Dr. Sevgi Mir
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi
Çocuk Hastanesi Baş Hekimi

Nur Eda Kasap'ın Yeni Çağın Çocukları isimli kitabı, 21. yüzyılda çocuk yetiştirmek için anne babalara ışık dolu bir yolun haritası.

Melih Arat

Nur Eda Kasap'ın, birikimlerini uzun süren çalışmaları ile harmanlayarak oluşturduğu bu kitap, çocuk yetiştiren, çocuklara ilgi duyan, geriye dönüp kendi çocukluğunda yolculuğa çıkmak isteyen ve çocukluk döneminin en önemli yılları olduğunu bilen herkese rehber olabilecek bir başucu kitabıdır. Bu değerli eserin her zaman çocuk kalmayı başarabilen, içindeki çocuğu yaşatabilen tüm okuyuculara ulaşmasını dilerim.

Ayfer Erbil
Prof. Dr. Üstün Dökmen
Küçük Şeyler Anaokulu Müdürü

Çağımızda en önemli unsur yetiştireceğimiz çocuklarımız, çünkü onlar geleceğimizin mimarları. Çocuklarımıza kaliteli bir eğitim vermenin yolu zekâ geliştiren ve yaşama hazırlayan oyunlardan geçmektedir. Bu konu hakkında Nur Eda Kasap'ın yazmış olduğu bu kitap bence her ailenin ve özellikle anaokulu öğretmenlerinin okuması gereken bir kılavuz niteliğinde.

Ferhan Efeçınar
Kuantum Sıçraması ve
Kuantum Koçluk Programı adlı kitapların yazarı

1992 yılında İzmir Milli Eğitim Müdür Yardımcısı (Halk Eğitimi Başkanı) olarak göreve başladığımda masamda duran AÇEP (Anne Çocuk Eğitimi Projesi) dosyası dikkatimi çekti. İncelediğimde çok etkilendim. Bu projede özel yetiştirilen öğretmenler anneleri, anneler de çocuklarını yine öğretmenlerin denetiminde eğitiyordu. Eğitim aracı, Nur Eda Kasap'ın kitabında bahsettiği gibi çocukların anlayacağı en temel dil olan oyunlardı. 25 hafta süren bu projenin sonunda ilköğretime başlayan çocuklar arasında bir araştırma yapıldı. Herhangi bir anaokuluna gitmeden, evde annesinin ve onu denetleyen öğretmenlerin nezaretinde AÇEP projesini tamamlayan çocukların anaokuluna giden çocuklara göre daha aktif ve başarılı olduklarını gözledik. Sebep annenin önce kendisini eğiterek doğruları davranışlarına yansıtması ve eğitim aracı olarak da oyunların kullanılmasıydı.

İşte Sayın Nur Eda Kasap'ın, yöneticiliğini yürüttüğüm anaokulumuzda hem öğrencilerimize hem de velilerimize uyguladığı eğitimlerde bunu görüyorum. Çoklu zekâ kuramı çerçevesinde, Yeni Çağın Çocukları kitabında da bunu çok güzel işlemiş. Kısaca diyor ki; çocuğunuzu sözle değil davranışlarınızla ve eğitici oyunlarla şekillendirin, eğitin ve yönlendirin.

Çocuklarımızın geleceği için okunması ve uygulanması gereken bilgiler içeren bir başucu kitabı.

Ellerine ve yüreğine sağlık Nur Eda Kasap.

Süleyman CAN
Emekli Eğitimci
Özel Selçuk Soyer Anaokulu Kurucusu

Nur Eda öğretmenimizle derslerimiz her zaman çok keyifli geçti. Yapmış olduğu deneyler, çocuklarımızın ufkunu açtı. Yaratıcılığını pekiştirdi. Biz derslerimizde sadece fiziği, kimyayı, coğrafyayı değil grup çalışmasının önemini, prensipli yaşamanın değerini, insanın isteyince her şeyi başarabileceğini, bunun için pes etmemenin gerekliliğini ve denemekten asla vazgeçmemeyi öğrendik. Kitabında da çocukların en iyi bildiği dil olan oyunları anlatmış. Anne ve babalar, siz de bu oyunları deneyin.

Teşekkürler...

Birsen Özdestan
Tedaş - Teiaş Anaokulu Müdürü

Nur Eda öğretmenimizle, Sıra Dışı Çocuk Yetiştirme programı  sayesinde tanıştık. İlk çocukluk döneminde sadece bilim sevgisinin ve temel fizik kurallarının kazanılmasına yardımcı bir paylaşım değil aynı zamanda, yaratıcı, akılcı ve bir o kadar da keyifli bir program... Çocuğun, kendisinin ve dünyanın neden-nasıllarının keşfine çıktığı yolculukta eğlenceli bir serüven! Kitabında da çocuklara oyunlar sayesinde nasıl ulaşabileceğimizi anlatmış.

Çocukça Çocukevi

Sevgili Nur'la bir yılı aşkın süredir hem iş arkadaşlığı hem de dostluk etme keyfini yaşayan şanslı insanlardan biriyim. Yazdığı kitabın yeni çağın çocuklarını yetiştiren dikkatli ve özenli ebeveynlere çocuk gelişimi ve eğitimi konusunda farklı perspektifler kazandıracağını düşünüyorum. Ayrıca Nur, çocuklar dahil tüm yaş grupları ile kolayca iletişim kurabilen, onları anlayabilen, çocuk ve eğitim konusunda yetkin diyebileceğimiz bir kişidir.

İsmail Sönmez
Psikolojik Danışman

Kendi seçimlerini yapabilen, yaptığı seçimlerin sorumluluğunu taşıyabilecek, yaşamı boyunca birilerinden bir şey beklemeden kendi istekleri için mücadele edecek, başkalarını suçlamanın rahatlığına sığınmadan kendine sorular sorabilecek ve kaderim bu demek yerine kaderini belirleyebilecek bireylerin yetişebilmesi için çocukluk yılları ve anne-baba çocuk ilişkisi büyük önem taşımaktadır.

Keyifle okunan ve çocuklarınızla ilişkilerinize çok katkısı olacak bu kitabı okurken çocuklarınızla ilişki kurmanın farklı yolları da olabileceğini göreceksiniz. Meraklı anne ve babalara öneririm...

Meltem Arıkan
Yazar

Önsöz

Öncelikle size teşekkür ediyorum. Bu satırları okuyabildiğinize göre, kitabımı almışsınız ya da içine göz atmaktasınız.

Yeni Çağın Çocukları nasıl oluştu?

Çocuklarla çalışmaya başladığımda anladım ki, çocuklara bir bilgiyi aktarabilmek için onların anladığı dili kullanmanız gerekiyor. Yoksa belli bir süreden sonra sizi dinlemiyorlar.

Anlatacaklarınızı onların en iyi bildiği "oyun" diliyle aktarabilirseniz her şeyi kolaylıkla öğreniyorlar.

Kendi kendime dedim ki, bu önemli bir anahtar. Madem oyunlar ve masallar ile çocuklara ulaşabiliyoruz, o zaman vermek istediğimiz her şeyi, çocuklara oyunlar aracılığı ile aktarabiliriz. Başladım okumaya ve araştırmaya.

Oyunlar aracılığı ile çocuklarla daha iyi iletişim kurulabildiğini gördüm. Oyun harici, çocukla daha iyi iletişim kurmak nasıl mümkün? Nelere dikkat edebilirsek çocuklarımızın daha iyi yetişmesini sağlayabiliriz? Bize yararlı olabilecek başka teknikler var mı?

Ve kitap yavaş yavaş oluşmaya başladı.

Yeni Çağın Çocukları'nı, okumuş, araştırmış olduğum, anne ve babalarda gördüğüm, anaokullarında ve okullarda karşılaştığım örnekler ile, birçok kaynaktan bilgileri harmanlayarak oluşturdum. Tüm yararlı bilgilerin özetlenmiş hali olduğunu söyleyebiliriz.

Okuyacaklarınızın bir kısmını biliyor olabilirsiniz.

Okurken, "Bunu biliyorum, evet okumuştum, aaa, ben de aynı fikirdeyim..." şeklinde içsel konuşmalar yaşayabilirsiniz. Önemli olan bilmeniz değil, YAPA-bilmenizdir. Bildiklerinizi eyleme geçirip, uygulayabiliyorsanız çok güzel.

Anne ve baba olarak, en değerli göreve, bir insanı günbegün biçimlendirme görevine sahipsiniz. Bu görev her şeyi doğru bilmekle, tüm becerilere sahip olmakla ilgili değildir. Tamamen bu yüce görevi yürekten istemek, arzu etmekle ilgilidir.

Çocuğunuzu yetiştirmek için sadece bunu istemek ve elinizden gelenlerin en iyisini yapmaya özen göstermeniz yeterlidir. Her çocuk (yani her birey) TEK ve ÖZEL'dir. Bu nedenle her kişiye aynı davranmak aynı sonucu vermeyebilir.

Sizlere hayat boyu sürecek olan bu görevinizde, çocuğunuzun ilk yıllarından itibaren onunla iyi iletişim kurabilmeniz için çeşitli bilgileri paylaşacağım.

Çocuklarınız ile iletişiminizin temeli anne karnında başlıyor. Sonrasında ise onun anlayabileceği "oyun"lar ile devam ediyor. Bu oyunlara dahil olup, bu dönemi keyifle geçirebilirsiniz.

Unutmayın ki, çocuğunuzu sadece "bir" kez yetiştirebiliyorsunuz...

Kısaca bu kitap, çağımızın "yeni" çocukları ve aileleri için.

Başlarken

Okumaya başlamadan önce, kitabın bölümleri hakkında bilgi vermek istiyorum.

İlk bölüm, "Yeni Çağın Bilgileri" adını taşıyor. Yenilenmekten söz ediyorum. Anne ve babaların öncelikle kendileri yenilemesi, yeni bilgilere açık ve sürekli gelişim içinde olması konusunu işliyorum.

Oyun kısmında; oyunun, çocuğun gelişimine etkisi anlatılıyor. Çocuk, doğduğu andan itibaren oynamaya başlıyor. Anne ve babalar da bu oyunlara ortak oluyor.

"Aç ağzını, yoksa bak baba yiyecekmiş mamayı."

"Annesi o bizim topumuz, biz oynuyoruz."

Bu cümleler sanırım tanıdık gelecektir. Kitabın birçok yerinde, size yabancı olmayan ifadeler bulacaksınız.

Okula başlamasıyla birlikte, aileler çocuklarını oyunlardan uzaklaşması için yönlendiriyor. Onlara elbette hak veriyorum. Ancak, ilk andan itibaren her şeyi oyunlarla yaptıran anne ve baba bir anda çocuğun en bildiği kavramı bırakmasını istiyor. Oysa oyun, çocuk için hayatın kendisi.

Bu bölümde, oyunun, çocukların zihinsel, ruhsal ve bedensel gelişimine faydası açıklanıyor. Ayrıca, çoklu zekâ kavramı ile ilgili bilgiler bulunuyor.

Oyun, çocuk ile iletişim kurmanın temel yolu. Çocuk için ciddi bir iş. İlk yaşlarından başlayarak çocuğunuz ile iletişim kurmanızın anahtarı. Bu dönemde kuracağınız iyi iletişim, ilerleyen yaşlarında sizinle kuracağı iletişim açısından büyük önem taşıyor.

Oyunlar sayesinde ona "rol modeli" olabilirsiniz.

İkinci bölümde, oynayabileceğiniz oyun örnekleri bulunuyor. Bu oyunlar ile vermek istediğiniz mesajları çocuklarınıza kolaylıkla aktarabileceksiniz. Tabii oynarsanız.

Üçüncü bölüm, NLP ile modelleme ve etkili iletişimi anlatıyor. Çocuğunuzun temsil sistemine göre, doğru ifadeleri kullanma hakkında size bilgi veriyor. Belli bir yaştan sonra isteseniz de çocuklar oyun oynamıyor. Üçüncü bölüm bu dönemde size yardımcı olacak bilgilerin özeti diyebiliriz.

Dördüncü bölümde, çocuğunuzun oyun çağından çıkıp yetişkinliğe adım atarken, kendine güvenen, sorumluluk sahibi bir birey olabilmesi için dikkat edilmesi gerekenler paylaşılıyor.

Beşinci bölüm ise yeni çağ anne ve baba davranış modellerini açıklıyor. Bu bölüm, bazı doğru anne-baba davranış modelleri ile örnek olmaması gereken davranış modellerini ele alıyor. Büyük olasılıkla kendi davranış modelinizi bu kategorilerden birinde bulabileceksiniz.

İşte başlıyoruz.

1. Bölüm

YENİ
ÇAĞIN
BİLGİLERİ

Yeni Çağ, Yeni Bilgiler

Her anne-baba çocuğunun sağlıklı, neşeli, mutlu, başarılı, kolay iletişime giren, kendini rahat ifade edebilen, aklını en verimli şekilde kullanan, nazik, iyi kalpli, belli değerlere sahip olan bir birey olmasını arzu eder. Tüm bunların sağlanmasında ailenin payı büyüktür.

Konu çocuklar olunca aileler (çok haklı olarak) her şeyin "en iyisini" arzu ediyor. Ancak bu "en iyi" kısmında bazen istemeden de olsa çocuklarımıza zarar verebiliyoruz.

Çocuklarımızı onları en az yıpratacak, aşındıracak şekilde yetiştirmek mümkün. Gelin şimdi bu yeni bilgilere başlayalım.

Neden yeni çağın çocukları?

Yeni bir çağdayız. Bilgiler sürekli yenileniyor. Artık kulaktan dolma bilgiler ile çocuk yetiştirmek, çağa uygun değil. Bu nedenle kitabı adını "Yeni Çağın Çocukları" koymayı tercih ettim.

Bu kitap, küçük yaşlardan itibaren çocuğunuza nasıl davranmanız gerektiğini, onunla doğru iletişim kurabilmeniz için gerekli davranış modellerini, yaşadığınız spesifik olaylara yeni bakış açılarını içeriyor. Okula başlamak (anaokulu ve ilkokul) çocuğunuzun yaşamında önemli bir başlangıç. Bu süreçte göstereceği davranışlara vereceğiniz tepkiler, onun okul hayatının en önemli dönemini oluşturuyor.

İlk kez yanında siz olmadan gireceği ortam küçük bir çocuk için önemli. Tanımadığı, bilmediği bir ortamda gününü geçirmek, takdir edersiniz ki kolay değil. Duygularını tam olarak açıklayamayan çocuk bunu farklı şekillerde ortaya koyar. Eminim ki, her anne-baba çocuğunu okul için duygusal olarak hazırlamaktadır. Ancak, çocuk bunun uygulama aşamasında beklemediğiniz tepkiler verir. Her sabah okula bırakılırken ağlamak, olmadık her şeye ağlamak vb.

Çocuklar iç dünyalarını ifade edemediklerinden, bunu farklı davranışlar ile dışa vururlar. Geceleri yalnız uyuyamamak, tuvaletini kaçırmak... Tüm bu davranışların temelinde kendi dünyasında oluşturduğu olumsuz bir inanç vardır (güvensizlik, öfke, ilgisizlik, sevilmediği düşüncesi gibi).

Eve geldiğinde ellerini yıkamamak, yemeklerden sonra dişlerini fırçalamamak, yalnız başına oynamamak, kitap okumamak gibi davranışları ile sizden daha çok ilgi beklediklerini anlatmaya çalışıyor olabilirler.

"Her çığlık bir yardım çağrısıdır."
Meltem Arıkan

Yaşadıklarınız karşısında nasıl bir davranış göstermeniz gerekiyor? Birlikte bunlara yenilenmiş olarak bakmaya çalışacağız.

Yeni bir bakış açısına, olumlu ifadelere, oyunlara ve destekleyici sözlere ihtiyacımız var.

NLP tekniği ile temsil sistemini tespit etmek de bize fayda getiriyor. Bunun nedeni, kullandığımız dilin çocuğunuzun temsil sistemine hitap ediyor olması. Elbette olumlu ifadeler her zaman çok önemli. Biz bu durumun etkisini daha da artırmayı amaçlıyoruz.

Bir sonraki bölümde bu konuya detaylı olarak değineceğim.

Artık geleneksel anlayışla çocuk yetiştirmek yetmiyor. Öncelikle anne ve babalar kendilerini yenileyebilmeli. Gelişen teknoloji ile gelişmeleri takip edebilmeli. Sürekli kendini geliştiren, kitap okuyan, araştıran anne ve babalar çocuklarına olumlu rol modeli oluyor.

"Biz nasıl büyüdük?"

"Aman bizim psikolojimizi düşünen mi vardı?"

"Annem o cahil haliyle üç çocuk büyütmüş, ne olacak yani."

"Şimdiki çocuklar doyumsuz. Suç ona yüz veren anne ve babalarda."

"Babamın bir bakışı yeterdi. Şimdi çocuklarda korku nerde..."

"Okumak insanın içinden gelir, zorluyorum da ne oluyor? Aklı fikri oyunda."

Bunlara benzer birçok cümle duymuşsunuzdur/söylemişsinizdir.

Elbette hepimiz bir şekilde yetiştirildik. Hepimize belli değerler verildi. Bunları kabul ediyorum. Ancak, artık günümüz, Daniel Pink'in de söylediği gibi "Bilgi ve Kavram Çağı"[1], güncellenmeyen bilgiler ile çocuklarımıza yeterli eğitimi veremeyiz.

Okul kitaplarına bakın. Öğrenme sistemi tamamen değişti. Bizim zamanımızdaymış sayfa sayfa çubuk yapmalar.

Çocuklar artık bilgiyi daha çabuk alıyorlar. Sistem farklılaştı ve yenilendi. Her türlü yeniliğe önce anne ve babaların açık olması gerekiyor.

Çocuklara bakın, birçok bilgiye sahipler. Küçük yaşlarından itibaren, bilgisayar başına geçip, sanki yıllardır kullanıyorlarmış gibi her şeyi kolaylıkla yapıyorlar. İstedikleri bilgilere/oyunlara çok çabuk ulaşıyorlar.

Bir çocuğun küçük yaşlardan itibaren merak etmesi, araştırma yapması, derslerini çalışması, okuması, yeni bilgiler öğrenmesi elbette arzu ettiğimiz davranışlar. Hatta anne ve babalar bu konuda çocuklarını sürekli olarak desteklemeli.

Peki durumun tersi olursa ne oluyor?

Ders çalışmayan ve tembel olarak nitelenen bir çocuk ortaya çıkıyor.

Şimdi, ders çalışmak yerine oyun oynamayı tercih eden ya da bir türlü masa başında derse odaklanamayan çocuğunuza sesinizi yükseltip, aşındırıcı ifadeler kullandığınızı düşünün. "Yok, ben öyle yapmıyorum" diyebiliyorsanız ne mutlu size.

"Çabuk otur şuraya, bitecek bu ödev."

"Hadi diyorum, hadi yazsana güzel çocuğum."

"Bak bitir şu derslerini, sonra istediğin kadar oyna."

"Otur diyorum!!!"

Bunlar yerine farklı bir tercih yapıp onunla birlikte oyun oynayabilirsiniz!

Evet, siz de onunla oynayın. Oyuna ortak olun.

Burada anlatmak istediğim, duruma uygun bir oyun oynanmalı.

Çocuğunuza şöyle dediğinizi düşünün:

"Şimdi sen öğretmensin. Ben okula yeni başladım. Bana bunların nasıl yazıldığını, okunduğunu öğretir misin?"

Başka bir kâğıtta siz deneyin. Hatta mahsustan, bilerek, yapamayın. Deneyin ve istediğinizi elde edinceye kadar denemekten vazgeçmeyeceğinizi söyleyin. Güzel bir mesaj da vermiş olursunuz.

Bana bunun kolay olmadığını söylediğinizi duyar gibiyim.

Kabul, ilk anda kolay olmayabilir. Denemeden bilemezsiniz. Ayrıca unutmayın ki, çocuk yetiştirmek büyük bir sabır ve tutarlılık gerektiriyor.

Aynı şeyleri deneyerek, sonucu değiştiremezsiniz. Çocuğunuzun ders çalışmasını kızarak, bağırarak, cezalandırarak belli bir süreye kadar sağlayabilirsiniz. Ancak sonrasında ders çalışmak çocuk için bir azap olacaktır. Zihninde oluşturacağınız ders çalışma modeli, okul hayatının önemli bir parçası halini alacaktır.

Önemli bir nokta da şu ki, ders çalışmak çocuğunuzun sorumluluğu, sizin değil! Bu sorumluluğu ona vermek yerine, sorumluluğu üstlenmek çocuğunuza yapacağınız en büyük olumsuzluk.

Yanlış anlaşılma olmaması adına yinelemek istiyorum: Ders çalışmazsa bırakın öyle kalsın demiyorum. Ders çalışmasını sağlayın. Bunun için yöntemler geliştirin, deneyin. (Hatta bu yöntemleri bulamıyorsanız gelin birlikte bulalım.)

Çocuğunuza ders çalışma sorumluluğunu verin. Diğer türlü sizin zorunuzla, sizin sorumluluğunuzda ders çalışması belli noktadan sonra yok olacaktır diyorum.

İlerleyen bölümlerde bu sorumluluk konusuna bol bol değineceğim.

"21. yüzyıl cahilleri okuma yazma bilmeyenler
olmayacak. Öğrenmeyi, yeniden yenilenerek
öğrenmeyi bilmeyenler olacak."
Alvin Toffler

OYUN

"Oyun yaşamı eğlenceli kılıyor."
Albert Einstein

Gaye yeni yıl hediyesi olarak bir bebek daha istiyordu. Sevdiği bebek serisinin yeni yıla özel farklı bir modeli çıkmıştı. Oysa onun çok sayıda bebeği vardı.

Bebekleri ve oyuncakları ile oynamayı çok sevmesine rağmen, iki üç gün sonra sıkılıyordu. Uzun zamandır eline almadığı, oynamadığı bebekleri ve oyuncakları vardı. Hatta bazılarını unutmuştu bile. Annesi bunu hatırlattığında, ağlayıp yenisini istediğini söyledi. Ayrıca "yeni yıl" hediyesi olarak istediği tek şey o bebekti.

Annesi "Peki," dedi. "Birlikte bir oyun oynayalım. Bu oyuna göre ikimiz de birbirimize karşılıklı söz vereceğiz."

Ardından annesi yeni bebeği alacağına söz verdi.

Gaye'den de bir söz aldı: "Gaye oynamadığı bebeklerini ayıracak ve oyuncak alamayacak durumda olan diğer çocuklara hediye edecekti."

Bazı bebeklerinin kolları ve bacaklarını çıkarmıştı. Bazılarının elbiseleri ve saçları darmadağındı. Hatta Gaye bazılarının yüzlerini renkli kalemlerle boyamış ve öyle bırakmıştı. Bunlar oyuncak sepetinde dağınık olarak durmaktaydı.

Annesi, Gaye sözünü tuttuğu zaman ona yeni bebeği alacaktı. Gaye ertesi gün odasına girdi. Önce bebeklerinin ayrılan parçalarını birleştirdi. Bebekleri yıkayıp, saçlarını taradı. Bazı bebekleri tamamlaması mümkün olmadı. Onların parçalarını diğer bebeklerinkilerle tamamladı. Bebekleri hediye paketi yapıp vereceklerdi. Bu hediye paketlerini de karton ve renkli kâğıtlardan Gaye yapacaktı. Gaye bu renkli kutulardan ve kâğıtlardan, bebeklerine ev bile yaptı. Bunları yapmak çok hoşuna gitmişti. Parçaları birleştirme işi, unuttuğu bir çok oyuncağı hatırlamasını sağlamıştı. Uzun zamandır bakmadığı, eline almadığı bebeklerini böyle yıkayıp düzeltmek keyifli bir gün geçirmesine neden oldu. Gerçekten çok fazla bebeği vardı. Ve bir yenisine ihtiyacının olmadığını o gün iyice anlamıştı.

Oynamayacağı bebeklerini de hazırlayıp hediye paketi yaptı. Annesi ile birlikte bu paketleri, başka çocuklar da oynayabilsin diye hediye ettiler.

Gaye yeni bebekten vazgeçmişti. Başka çocuklar ile oyuncaklarını paylaşmış olması güzel bir davranıştı. Artık oyuncakları ile daha verimli oynamaya, ayrılabilir parçaları başka oyuncaklarınkiyle birleştirmeye başladı. Böylelikle, oyuncakları ve bebekleri yenileniyordu. Yeni yıl daha keyifli başlamıştı.

Annesi Gaye'nin arzusunu doğrudan yerine getirmek için ondan eski bebeklerini vermesi konusunda söz istememiş olsaydı, yeni bebek hemen alınmıştı. Yeni bebek alındığında Gaye'nin davranışı değişecek miydi? Hiç sanmıyorum. Yeni bebeği ile de üç dört gün oynayıp sıkılacak ve onu da kenara atacaktı. Sonra yine yeni bebek ve oyuncaklar...

Annesi bu kez farklı bir yol izlemişti. Gaye'nin farkına varamadığı bir şey için onu oyun ile yönlendirdi. Bu sayede Gaye bebek ve oyuncaklarının ne kadar çok olduğunu anladı. Oyuncakları ile verimli oynamadığının farkına vardı. Çeşitli karton ve kâğıtlar ile yeni eşyalar yaratma fırsatı buldu.

Oyun aracılığı ile bebeklerini ve oyuncaklarını düzenledi. Kendisi gibi şanslı olamayan diğer çocuklarla paylaşma kavramını edindi. Yenilediği bebeklerini hediye ederek yeni yıla güzel bir başlangıç yaptı.

"Hayal gücü bilgiden daha değerlidir."
Albert Einstein

Oyun çocuğun hayal gücünü geliştirir. Çocukların sağlıklı gelişimi için sevgi ne kadar gerekliyse oyun ve oyuncaklar da o kadar gereklidir. Oyunun çocuğun bedensel, duygusal, sosyal, zihinsel ve dil gelişiminde önemli bir rolü vardır.

Oyun oynamak, sadece çocuğun zaman geçirmesi için gerekli bir faaliyet değildir.

Oyun yoluyla çocuklar;

• Yaratıcı düşünmeyi,

• Kendi başına karar vermeyi,

• Sorumluluk almayı,

• İşbirliği yapmayı ve paylaşmayı öğrenir.

• Hayal gücü ve becerilerini geliştirir.

• Dikkatini bir noktaya toplamayı ve becerilerini organize etmeyi öğrenir.

• Çocuk oyun oynayarak kendini tanır.

• Değişik sosyal rolleri deneme, duygularını dışa vurma imkânını elde eder.

• Oyun, kas gelişimini hızlandırır ve güçlendirir.

• Çevresini araştırma ve problem çözme imkânı sağlar.

• Çocuk kendini ifade etmeyi, sözlü olarak ifade edilenleri anlamayı öğrenir, yeni sözcükler kazanır.

• Toplu yaşam için gerekli olan kuralları oyunlar sayesinde öğrenir.

Bir oyunda çocuk rol seçer. Çocuklar seçim yapmayı öğrendikçe ve seçimlerinin sorumluluğunu kabul ettikçe, hayatları üzerindeki kontrolleri de o derece artacaktır. Oyunda çocuk girdiği rolü en iyi şekilde oynamak için çalışır. Sorumluluk bilinci oyun sayesinde gelişmeye başlar. Oyun, çocukların deneme-yanılma yoluyla öğrenmelerine de olanak sağlar.

Oyun, çocuğun oynarken geçen zamanının mutlu, neşeli ve öğretici olmasına yardımcı olur. Oyun düşünceler, duygu ve ilişkilerde beceri ve kontrol kazanmanın önemli bir yoludur. Oyuncak ise çocuğun beş duyusu ve duygularını uyaran, değerlendirme ve uygulama yetilerini geliştiren, hayal gücünü zenginleştiren, bedensel ve sosyal gelişimini hızlandıran bir aracıdır.

Yaz okullarında uzman bir ekiple uyguladığımız "Sıra Dışı Çocuk Oyunları" adlı yeni bir programımız var. Bu programda çocuklarla oyunlar oynuyoruz. Program sayesinde bir kez daha gördüm ki, oyunlar ile tüm çocuklara ulaşabiliyorsunuz.

Hazırlamış olduğumuz fotoğrafik oyun kartları ile onların hafızalarını geliştiriyoruz. Dikkat oyunları ile odaklanmalarını sağlıyoruz. Anlattığımız öyküler ise hayal güçlerini artırıyor. Ayrıca beyinlerinin sağ taraflarını tüm ders boyunca aktif olarak kullanmalarına olanak sağlıyor. Mantıksal kısımlarda ise beyinlerinin sol taraflarını kullanmış oluyorlar. Böylece tam kapasite ile beyinlerini kullanmalarına destek oluyoruz.

Bir eğlence olarak görülen oyun aslında farkına varmamış olsalar da onların zihinsel gelişimleri ve öğrenmeleri için büyük yarar sağlıyor.

Şimdi gelin, oyun çocuk için ne anlama geliyor, ona bakalım.

OYUNLAR ÇOCUKLARA
NE KAZANDIRIR?

Oyun çocuk için ciddi bir iştir.

Basit bir cümle gibi durmuş olsa da, çocukların dünyası oyunlarla şekillenir. Nasıl bir bayan için elbiseleri, takıları, ayakkabıları değerli ise, çocuk içinde oyuncakları aynı değeri taşır.

Oyuncakları konusundaki hassasiyetleri de bu yüzdendir. Oynayabilmeleri için oyuncaklarına ihtiyaç duyarlar.

Çocuk oyun sayesinde sosyalleşir.

Çocuk, oynamak için bir başkasının zorlamasını beklemez. Oyun oynamaya kendi karar verir, oyunu yine kendi özgür iradesiyle bitirir. Dikkat ederseniz çocuklar çok kısa sürede sokakta, parkta ya da oyun alanında arkadaş bulurlar ve oyun bitince de ayrılırlar. Oyunun bu özelliği çocuğa ileriki yaşlar için kendi başına karar verme alışkanlığını kazandırır, işbirliği yapma, yardımlaşma duygusunu geliştirir. Bazen çocuk oyuna yeni kurallar getirme kararı alır. Bu kararlar ileriki yaşlarda hangi durumlarda nasıl karar vermesi gerektiğini kavramasına yardımcı olur. Çocuk oyunları, çocuklar arasında iletişimin sağlıklı bir şekilde gelişmesine de yarar sağlar. Çocuklar oyunlar sayesinde sosyalleşir. Saygı duymaları gerektiğini, başkalarının haklarını da koruması gerektiğini öğrenirler. Aralarında iletişim kurulur ve bu iletişim onların gerçek hayatı anlamalarına yardımcı olur. Oyun çocuklarda yaratıcı düşünme gelişimini sağlar. Çocuk kurallar çerçevesinde düşünce ve duygularını rahatlıkla açıklar, yenilikler bulur. Oyun ortamındaki problemler yine çocuklar arasında tartışılarak çözülür. Oyunlardaki bu özgür ortam, çocuğun büyüdüğünde kişilikli, kendini rahat ifade eden, haklarını koruyan ve karşısındaki kişinin haklarına saygılı, toplumla uyum ve barış içinde yaşayan, gereğinde toplumu da yönlendiren bir kişi olmasını sağlar.

Oyun çocuğun yaşamının vazgeçilmez bir parçasıdır. Çocuklar oynadıkları oyunlar ve oyundaki kişilik rolleri ile yaşadıkları ortamı yansıtırlar, kendi hayal dünyalarını aktarırlar. Bu dünya onunların duygu ve düşüncelerini, isteklerini rahatlıkla gerçekleştirdiği bir dünyadır. Çocuğun oyundaki hayal dünyası onun gerçek yaşamı daha iyi görmesini ve kavramasını sağlayarak psikolojik olgunluğuna yardımcı olur.

Oyun alanlarına bırakılan çocuklar çok kolay kaynaşırlar. Hatta bu kaynaşma ve anında kurulan diyalog sayesinde dakikalarca oynayabilirler. Oyun sonrası anne ve baba yeni arkadaşı ile ilgili soru sorduklarında çocuğun arkadaşının adını dahi sormadığını öğrenirler. Küçük bir çocuk için ad, yaş, sosyal durum hiç önemli değildir. Onun için arkadaşı ile keyifli oyun oynaması yeterlidir.

İlerleyen dönemlerde ise, yeni girdiği ortamlarda küçük bir çocukken yaşadığı rahatlığı yazık ki yaşayamaz. Adını bilmediği biri ile dakikalarca vakit geçirmesi zordur. Kendinizi düşünün. Tanımadığınız kişilerle bir araya geliyorsunuz ve birlikte geçireceğiniz 40-60 dakikanız (oyun alanlarındaki süre bu kadar) var. Ne kadar eğlenebilirsiniz? Bu süreyi verimli olarak kullanabilmek için neler yaparsınız?

Kısaca anlatmak istediğim, çocukların bu kadar kolay iletişim kurabilme nedenleri "oyundur". Eğer sizin de tanımadığınız kişiler ile bir araya gelmek için ortak bir nedeniniz varsa süre sizin için verimli ve etkili geçecektir. Ortak bir amacınız ya da konuşma nedeniniz yoksa bu süre sizin için zorlayıcı olacaktır.

Oyun Çocuğu
Hayata Hazırlar

Oyun üzerine yapılan araştırmalar, oyunun birçok temel özelliği olduğunu belirlemiştir.[2]

1. Oyun kurallı özgür bir eylemdir.

Çocuklar oyun oynamaya kendi kendilerine karar verirler. Anne-babasının ya da arkadaşlarının diretmesiyle oyuna giren çocuk uyumsuzluk gösterir.

Oyun ortamı çocuğun en özgür olduğu ortamdır. Oyun kurallarına uyduğu, oyunun ciddiyetini bozmadığı, oyunbozanlık yapmadığı sürece, oyun içinde müdahale söz konusu değildir. Düşüncelerini, duygularını oyun içerisinde kurallara uygun olarak açıklayabilir. Her ne kadar oyun ciddi bir eylemse de, katılanın zevk alması esastır.

Marifet, kurallar çerçevesinde oyun oynayabilmektir. Bu aynı zamanda çocuğu sosyal kurallara uyması konusunda hayata hazırlar.

2. Oyun ciddi bir eylemdir.

Oyun eğlenirken öğrenmek, zevk almak, keyifli vakit geçirmek amacıyla oynanır ama bir ciddiyet içerir. Oyun oynarken kurallara uymak, başkasının hakkına saygı göstermek gerekir. Oyun oynayan çocuk ciddi bir iş yaptığı bilincini taşır. Çocuk oyundaki nesneleri gerçek yaşamdaki varlıklar olarak nitelendirir. Arabacılık oynayan çocuk, hareketleriyle, ses taklitleriyle kendisini arabasının yerine koymaktadır. Bebeğini uyutan kız çocuğu anne rolünü benimser. Yapılacak bir müdahale onu üzer. Çocuklar oyun oynarken büyüklerin izlemesinden rahatsızlık duyarlar. Çünkü büyüklerin müdahale etmesi, gülmesi onları rahatsız eder.

3. Oyunlar, oynayıp bitirildikten sonra aynı şekilde yeniden oynanır.

Çocuklar sıkılmadan aynı oyunu defalarca oynayabilir. Bu büyükler tarafından biraz zor anlaşılır.

"Doymadın hâlâ?"

"Yetmedi mi?"

Bol bol oyun oynayanlar, hayatlarında birçok şeye yeniden aynı hevesle başlayabilmeyi de öğrenirler. Örneğin yeni bir iş gününe.

4. Oyunlar başlar, sürdürülür ve biter.

Her oyunun bitiş süresi vardır. Bir oyun bittiğinde başka bir oyuna başlanabilir. Rekabete dayalı grup oyunları, genellikle bir grubun oyuncularının diğer grubun oyuncularını saf dışı bırakmasıyla son bulur. Her oyunun temposu başlangıcından itibaren yavaş yavaş artar ve oyun belirli bir heyecana ulaşır. Bu heyecan oyun içerisinde iniş çıkışlar gösterir, heyecan sona erdiği an oyun da bitmiş olur. Oyun zevkli olmaktan çıkmaya başladığında hemen bırakılır.

5. Çocuk oyunla mekân tercih etmeyi öğrenir.

Bu mekânlar açık ve kapalı mekânlar olabilir. Oyunun özelliğine göre oyun mekânları seçilir. Gerçi günümüz şartları gereği çocukların oyun alanları kısıtlanmış durumdadır. Modern yaşamının getirdiği tehlikeler çocukları evlerinde oynamaya zorlar. Apartman yaşamının güçlüğü çocukların ev içinde oynamasına da engel teşkil etmektedir. Komşuların rahatsız olmaması için anne ve babaların oyun oynayan çocuklara sürekli müdahele etmeleri, çocuklarda gerilim yaratmakta, onları huzursuz etmektedir. "Koşma, zıplama, sessiz oynayın..." Bu cümleler çok tanıdık sanırım.

Çocuklar, tercihleri konusunda bilgiler edinmeye, şartları değerlendirmeye, yaratıcı fikirler üretmeye başlar.

6. Her oyunun kendine göre kuralları vardır ve bu kurallara uygun olarak oynanmak zorundadır.

Kurallar genelde önceden konulmuştur. Kurallar bozulduğunda oyun, oyun olmaktan çıkar. Oyun içerisinde bu kurallara uymayan hemen oyundan atılır. Bu anlamda çocuk dünyası çok acımasızdır. Çünkü oyunbozanlık, mızıkçılık yapan çocuk oyunun büyülü dünyasını bozar. Ve bunun affedilebilecek yanı yoktur. Cezası da anında oyundan dışlanmaktır.

Çocuk kurallara uymadığında neler olabileceğini yaşayarak öğrenir.

7. Oyunda rekabet vardır.

Grup oyunlarında kazanma hırsı gerilim yaratır. Oyunlarda oyuncu bir çaba harcar. Bu çaba başarılı olmak için gösterilen bir çabadır. Başarılı olan kişi veya grup daha çok zevk alır, sevinç duyar. Grup oyunlarında kazanan çocuğun sevinci ve kaybeden çocuğun üzüntüsü vardır. Çocuk bir dahaki sefere kazanmak için kendini motive eder. Rekabet duygusu oluşur.

Çocuklarla her hafta buluşup, deneyler yaparak, oyunlar oynayarak öğrenmelerini desteklemeye çalışıyorum. Çalışmamızda, grup oyunları en keyifli ve en gerilimli zamanı oluşturuyor. Bir sonraki hafta gittiğimde son oyunu kaybeden grup oynadığımız oyunu tekrarlamak istiyor. Kazanma isteği ile motive oluyorlar.

Bu tatlı rekabet ortamı, onları hayattaki mücadeleleri için hazırlamaktadır.

8. Her oyunda bir ritim ve uyum söz konusudur.

Oyun başlar, gittikçe çabukluk ve hız kazanır. Çabukluk ve hızda inişler ve çıkışlar olur. Bu iniş ve çıkışlar hem oyunun oynanışına keyif verir hem de bir ritm katar. Bu ritm çocuğun bedeni ve zihni arasında bir uyum oluşturur.

Çocuklar bu sayede çabuk düşünüp, düşüncelerini hareketlerine yansıtmayı öğrenir.

Başta da belirttiğim gibi, oluşturduğumuz oyun programı ile çocuklarla bol bol oyun oynuyorum. Bir yetişkin olarak oynadığım oyunlar sayesinde, yaptığım işe sevgim zaman geçtikçe daha da artıyor.

Neden Oyun?

"Oyunlar en neşeli araştırma biçimidir."
Albert Einstein

Çocukların oyun oynaması, onların sinir hücrelerinin ve sinaps bağlantılarının gelişmesine katkıda bulunur; bütün o egzersiz beyinlerindeki patikaları güçlendirir. Bunun ötesinde, oyunculuk karizma yayar. Çocuklar, oyun deneyimi olan yetişkinlerle daha fazla zaman geçirmeye eğilimlidir.

Beynimizdeki sayısız kontrol sisteminin etkileşiminde, oyun deneyimi, kaygı, öfke, üzüntü gibi olumsuz hisleri ortadan kaldırır. Çocuk bu sayede daha neşeli, mutlu ve sakin olur.

Çocuk olgunlaştıkça, duygusal kontrol devreleri zamanla oynama dürtüsünü bastırmaya başlar. Beynimizdeki düzenleyici devreler, çocukluk döneminin sonlarında ve ergenliğin ilk yıllarında geliştikçe, çocuklar "ciddileşmeleri" yönündeki sosyal talepleri daha iyi yerine getirebilirler. Çocukluk oyunları birer anıya dönüştükçe, bu enerjilerini yavaş yavaş daha "yetişkin" tarzı zevklere yönlendirirler.

Yani, oyun çağı döneminden çıkıp yetişkinliğe adım atarlar. Belli bir yaştan sonra çocuğunuzla oyun oynamak isteseniz de artık mümkün değildir. Bu nedenle oyun çağını verimli geçirmeniz hem siz hem de çocuğunuz için önemlidir.

Görüldüğü gibi, oyunun çocuğun zihinsel-duygusal gelişimine katkısı çok fazla. Bu bilgileri paylaşmayı özellikle istedim. Çünkü, oyun zihinsel gelişimin önemli bir parçası. Oyun, sadece eğlenceli vakit geçirmek demek değil. Aynı zamanda, öğrenmek demek, gelişmek demek.

Oyunlar, çocukların zihinsel gelişimlerini desteklemektedir; sonraki bölümlerde bunu açıklamaya çalışacağım.

Beyin

Beyin, kafatasımızın içinde dış etkilere karşı korunmak amacıyla su ile çevrilidir. Beynimizde yaklaşık 100 milyardan fazla nöron (sinir hücresi) olduğu söylenmektedir.

Bir nöron, çok sayıda nöronla bağlantısal ağ demetine sahiptir. Ne kadar çok nöron iletişim halinde olursa, zihin işlevimiz de o kadar artmaktadır. Bilgi alışverişi bu ilişki noktaları ile gerçekleşir. (Nöronlar arasındaki ilişki ne kadar fazlaysa, o kadar zekiyiz demektir.) Bir nöronun diğer bir nöronla birleşmesi sinapslar yoluyla olur.

Beynimiz içinde yer alan 100 milyar nöron, tek bir çizgi haline getirilse ortaya çıkacak bütün tam 1000 kilometre uzunluğunda olurdu. Bunun anlamı şu ki, büyük bir mucizeyiz. Büyük bir potansiyel olarak dünyaya geliyoruz.

İnsan beyninin yüzeyi, insan zihninin gelişmişliğine paralel olarak diğer canlılarınkinden daha kıvrımlıdır. Bu kıvrımlar, daha fazla nöronun yerleşmesine imkân sağlar. Beyin ağı ne kadar büyük ve karmaşık olursa, beynimiz o kadar aktif olur.

Bebeğin beyin hücreleri, daha döllenmeyi izleyen üçüncü haftadan itibaren gelişmeye başlamaktadır. Yapılan araştırmalar, bebeklerin üç aydan itibaren öğrenmeye ve öğrendiklerini hafızada tutmaya başladıklarını gösteriyor.[3]

Beynin olgunlaşması yani kıvrımlaşması, doğumda henüz tamamlanmıştır ve tamamlanma süreci 4-5 yaşına kadar devam eder. Bu nedenle bu dönem çok çok önemlidir. Bebek doğum sonrası çok hızlı bir şekilde kendi "beyin ağını" oluşturmaya başlar.

Beynin gelişimini tam olarak tamamlaması 20'li yaşlara dek sürer. Beyin de, vücudun esneyebilen kasları gibi esneyebilir, güçlenebilir, yaratıcı olacak şekilde biçimlenebilir.

Beyin, bir dönüşüm ve değiştirme merkezidir. Dışarıdan bize gelen bilgi, beynimizde değişime ve dönüşüme uğrar. Öğrendiğimiz bilgiyi ve algıyı, yeni cismi, olduğu gibi kayıt etmez. Beş duyu organımız vasıtasıyla yaptığı deneyimleme temeline göre, ses, koku, görüntü, dokunuş öğesi olarak kodlar ve kayıt eder.[4]

Beynimiz, sağ ve sol lop olmak üzere iki kısımdan oluşur. Her iki lobun dünyayı algılayış biçimleri farklıdır. Sağlıklı bir birey beyninin her iki yanını da aktif olarak kullanır.

Bu keşif, 1981 yılında California Üniversitesi'nden Prof. Dr. Roger Spery'e Nobel Tıp Ödülü[5] kazandırmıştır.

Sağ ve sol beyin fonksiyonlarını sıralayalım:

Sol Beyin:
Bedenimizin sağ tarafını yönetir.
Mantıksal kısımdır.
Konuşma merkezimizdir.
Dizileri ve sayıları algılar.
Analiz yapabilmemizi,
analitik düşünmemizi sağlar.
Mantıklı ve doğrusal çalışır.
Kuralcıdır.
IQ (Zekâ katsayısı) bölgesidir.
Sağ Beyin:
Bedenimizin sol tarafını yönetir.
Hayal kurmamızı sağlar.
Müzik ve ritim gibi sanatsal faaliyetlerimiz yönetir.
Boyutlar ve hacimle ilgilidir.
Detaydan çok bütünle ilgilenir.
Beynimizin sanatsal tarafıdır.
Bilgiyi şekil ve hayal gücü ile işler.
Sezgiseldir.
Bilgiyi sorgular.
EQ (Duygusal Zekâ) bölgesidir.

İki lobun da gelişimi çocuğun yetişmiş olduğu aile ve çevresi ile ilişkilidir.

Sağ Beyin ve Biz

Sağ beyin hayal kurmamızı sağlar. Hayal kurmak, yaratıcılık için en önemli adımdır.

Sağ beyin bizim yaratıcı tarafımızdır. Oyun oynayan çocuk, bu sayede beyninin sağ tarafını kullanmaya başlar. Önceden eğitim sistemimiz ağırlıklı olarak sol beyin fonksiyonlarına dayanırdı. Sağ beyinin yaratıcı bölge olması ve zihin gelişim için önemi anlaşıldıktan sonra, bu dikkate alınarak yeni düzenlemeler yapıldı.

Sosyalleşebilmemiz için sağ beyin fonksiyonlarımızın aktif olması gerekmektedir. Sağ lop, vücut hareketlerimizin koordinasyonlarından da sorumludur. Sağ beyin adım adım düşünerek çalışmaz. Eşzamanlı olarak çalışır. Görüntülerle çalıştığı için aynı anda birçok bilgiyi işler. Küçük çocuklar, karışık gibi duran lego veya oyuncaklarını hızla birleştirebilir. Detayları görüp anında bütünlük oluştururlar. Etkili sağ ve sol beyin koordinasyonu vardır.

Ayrıca bir çocuk ne kadar çok ve değişik oyun oynarsa bu, çocuk için o kadar yararlıdır (nöronlar arası iletişim açısından). Oyun, yaşı ne olursa olsun çocuğun öğrenme becerisini geliştirir. Oyuna katılmak, çocuğun dünyasının dikkate alındığının göstergesidir. Bu da onun kendini değerli ve yeterli hissetmesini sağlar.

"Kerem, sürekli olarak oyuncak arabaları ile oynuyordu. Arabaları ile oynarken seslerini çıkarıyor, onları yarıştırıyordu. Arabaları ile saatlerce oynayabilirdi. Trafikte giderken araba modellerini öğrenmeye başladı. Bu konuda giderek kendini geliştirdi. Arabaların motor hacmi, beygir gücü, silindir sayısı, azami hızı, ve daha birçok ayrıntıyı öğreniyordu. Bunları öğrendikçe, büyüdüğünde alacağı arabanın hayalini kurmaya başladı. Porsche almak istiyordu. Porsche Boxster, Cayenne, Carrera, Cayman posterleri odasını süslemeye başlamıştı.

Yarış modellerinin hepsini ezberlemişti. Ama favorisi, klasik 911 modeliydi. 911 Turbo motor gücü, bir numaraydı. 4.2 saniyede 100 km/s hıza ulaşması ise, Kerem'i adeta büyülüyordu. Porsche araba koleksiyonunu günden güne geliştiriyordu. Artık değişik arabalar biriktirmek yerine daha seçici davranıyordu. 911 modelin 1964 yılından başlayarak neredeyse tüm modelleri vardı.

Porsche hayalini arkadaşları ile paylaştığında herkes ona gülüyordu. Arkadaşları arasında sevilen, aranan bir çocuktu. Konu arabalara ve Kerem'in hayaline gelince, gülüşmeler ve dalga geçmeler başlıyordu. Bu tutkusundan büyüdükçe de vazgeçmedi. Üniversite sınavına girdiği gün, yanına dergiden kesilmiş 911 fotoğrafını da almış, sınav başlamadan bu fotoğrafa bakıp kendini motive etmişti. Çok istediği tıp fakültesini iyi derece ile kazandı. Annesi ve babası, Kerem'in okul başarısından dolayı çok mutluydu. Bir de şu Porsche tutkusu olmasa her şey daha da kolay olacaktı. Her şeyi almayı düşlediği arabaya göre programlıyordu. Evet, insanın hayallerinin olması çok güzeldi. Ancak bu kadarı da fazlaydı. Hesap ortadaydı. Maddi durumları bu arabayı almaya yeterli değildi. Ara sıra araba koleksiyonundan bir Porsche seçip onu sürüyordu Kerem. Kendini gerçeğini sürerken düşlüyordu. Annesi ve babasına göre artık çocuk değil, tıp fakültesinde okuyan bir yetişkindi. Önceliğini okulunu bitirip, başarılı bir doktor olmaya vermeliydi.

Aradan yıllar geçti. Kerem uzmanlık sınavlarını da vermişti. Artık mesleğinde uzman bir doktordu. Akademik kariyerine devam etti. Doçent olmuştu. Yaptığı başarılı çalışmalar, yayımladığı makaleler sayesinde çok güzel bir transfer teklifi aldı. Özel bir hastanede bu çalışmalarına devam edebilecekti. Kerem, hastane yönetimi ile görüşmeye gitti. Hastane yönetiminden yüksekçe bir transfer bedeli istedi. Bu para çocukluktan beri hayallerini süsleyen birkaç yaşında bir Porsche'ye yetiyordu. Kerem yıllardır hayalini kurduğu arabasına sahip olmuştu. Bunu da başarılı iş kariyeri ile gerçekleştirebilmişti."

Bu hikâyeye baktığımızda, Kerem sürekli hayal kuruyor. (sağ beyin). Tıp fakültesini kazanıyor, yani sayısal ağırlıklı bir sınav kazanmış (sol beyin). Ailesi mantıksal yaklaşım içinde. Arkadaşları Porsche hayaline gülüyor.

Normal şartlar altında bu tutkusundan vazgeçip, mantıklı düşünmesi ve unutması gerekir, değil mi?

Unutmuyor. Vazgeçmiyor. Neden? Oyuncak araba koleksiyonu yüzünden. Yaşı büyümüş olsa da ilk çocukluk dönemi arabaları ve oyunları hayalini canlı tutmasını sağlıyor.

Hayallerinize dikkat edin, gerçekleşebilir.

Sağ ve sol beyin özelliklerinin keşfi ile, çoklu zekâ kuramı ortaya çıkmıştır. Bu kuram, beynin bilinmeyen yönlerinin açığa çıkarılmasıdır.

Çoklu Zekâ Kuramı

Çoklu Zekâ Kuramı[6], Harvard Üniversitesi öğretim üyelerinden Howard Gardner tarafından 1983 yılında geliştirilmiştir.

Gardner, zekâyı "problem çözme kapasitesi ya da değerli bir veya birden çok kültürel yapı ürününe şekil vermek" olarak tanımlamaktadır.

Zekânın farklı boyutları olmakla birlikte bu boyutlar birbirlerinden çok ayrı yapılar ya da özellikler değildir. Yaptığımız eylemlerde aynı anda birkaç zekâyı kullanmaktayız. Yürürken (bedensel), yolumuzun yönünü düşünürken (şekil-uzay), yolda gördüğümüz tanıdıklarımız ile konuşurken (sözel-dil-sosyal zekâ) kullandığımız gibi.

Çoklu zekâ kuramında 8 çeşit zekâ belirlenmiştir:

1. Sözel-Dilsel Zekâ

2. Mantıksal-Matematiksel Zekâ

3. Görsel-Mekânsal, Uzamsal Zekâ

4. Müziksel-Ritmik Zekâ

5. Bedensel-Kinestetik Zekâ

6. Sosyal Zekâ-Kişilerarası İletişim

7. Bireysel-Kişisel (İçsel, Öze Dönük) Zekâ

8. Doğacı-Doğa Zekâsı

Çoklu zekâ teorisi aşağıdaki temelleri esas alır (Armstrong, 1994):

1. Her çocuk/kişi, çeşitli zekâ alanlarının tümüne sahiptir. Çoklu zekâ teorisine de göre, çocuklarda/kişilerde tek bir zekânın geçerliliğini belirlemek yerine, her çocuğun/kişinin bütün zekâ alanlarında yeteneğinin olduğu görüşü benimsenmektedir.

2. Her çocuk/kişi, çeşitli zekâ alanlarından her birini yeterli düzeyde geliştirebilir. Çoklu zekâ teorisi, yeterli imkân, uygun destek ve eğitim sağlandığında, gerçekte her bireyin zekâ alanlarının hepsini oldukça yüksek bir düzeyde geliştirebilme kabiliyetine sahip olduğunu ileri sürmektedir. (Anımsarsanız, beyin yaratıcı olacak şekilde biçimlenebilir demiştik.)

3. Çeşitli zekâ alanları, genellikle, bir arada, karmaşık bir yapıda çalışırlar. Genellikle, gerçek hayatta hiçbir zekâ alanı tek başına var olmaz. Çeşitli zekâ alanları birbirleri ile sürekli olarak etkileşim içindedir.

Örneğin, Kerem bir Porsche'nin hayalini kurabilmek için önce onu görmeliydi (şekil-görsel zekâ alanı). Onun teknik özelliklerini anlayıp (mantıksal), ailesine, arkadaşlarına anlatabilmesi gerekliydi (sözel-dil zekâ alanı), hızı, motor gücü, silindir adedi gibi konuları öğrenip ne işe yaradığını kavraması gerekliydi (mantıksal-matematiksel zekâ alanı) ve kendi zevkine uygunluğunu tespit edebilmeliydi (kişisel zekâ alanı).

4. Bir çocuğun/kişinin her alanda zeki olabilmesinin birçok yolu vardır. Bir çocuğun/kişinin belli bir zekâ alanında zeki sayılabilmesi için ille de ilgili standartları karşılaması beklenemez.

Örneğin; sözel-dil zekâsına sahip bir çocuk/kişi okumayı çok iyi beceremeyebilir, ancak o çocuk, çok geniş bir kelime haznesine veya çok iyi hikâye yazma ve anlatma kabiliyetine sahip olabilir.

Şimdi bu 8 zekâ türünün özelliklerine bakalım:

1. Sözel-Dilsel Zekâ

Sözsel-dilsel zekâsı olan bir çocuk uzun hikâyeler anlatır. Sözcükleri iyi kullanır. Yaşıtlarına göre çok iyi kelime dağarcığı vardır. Okumayı sever, dinleme becerisi yüksektir.

2. Mantıksal-Matematiksel Zekâ

Mantıksal-matematiksel zekâsı olan çocuklar matematiği sever, bilgiler arası bağlantı kurarlar. Mantıksal bulmaca, satranç gibi oyunlar oynamayı sever, sebep sonuç ilişkisi kurabilirler. Zekâ oyunlarında başarılıdırlar.

3. Görsel-Mekânsal, Uzamsal Zekâ

Görsel-mekansal, uzamsal zekâsı olan çocuk resim ve şekillere düşkündür. Çok hayal kurar, görsel sunuşları sever. Resimli yayınlardan hoşlanır, renklere karşı duyarlıdır. Sanat aktivitelerini sever.

4. Müziksel-Ritmik Zekâ

Müziksel-ritmik zekâsı olan çocuk notalara ilgi duyar. Melodileri tanır, seslere duyarlıdır, bir iş yaparken ritim tutar, şarkıları kolaylıkla ezberler. Müzik çalan ortamda kolay öğrenir. Müzik aleti çalar.

5. Bedensel-Kinestetik Zekâ

Bedensel-kinestetik zekâsı olan çocuk bir ya da birden fazla sporla uğraşır. Uzun süre hareket etmeden duramaz. Hareket ederek öğrenir. Dokunmayı sever, el becerileri iyidir. Duygularını vücut diliyle kolaylıkla ifade eder.

6. Sosyal Zekâ-Kişilerarası İletişim

Sosyal zekâsı olan çocuk arkadaşları ile olmaktan hoşlanır. Doğal lider davranışları gösterir. İkna kabiliyeti yüksektir. Çevresinde çok arkadaşı vardır. Tüm faaliyetlerde yer alır.

7. Bireysel-Kişisel (İçsel, Öze Dönük) Zekâ

Bireysel-kişisel zekâsı olan çocuk özgürlüğüne düşkündür. Bireysel çalışmayı sever. Başarı ve başarısızlıktan ders alır. Yalnız kalmaktan hoşlanır. Kendi hakkında düşünmeyi sever.

8. Doğacı-Doğa Zekâsı

Doğa zekâsı olan çocuk insanların varoluş nedenlerini düşünür. Doğadaki canlıları incelemeyi sever. Araştırmalar yapmaktan hoşlanır.

Üçüncü bölümün "Temsil Sistemleri" başlığı altında, kimlikler ile bu zekâ türlerinin birbirini nasıl desteklediğini daha iyi anlayacağız.

Sinir Sistemimiz

Sizlere sinir sistemimiz hakkında da bilgiler vermeyi arzu ediyorum. Bu kısımda bulunan bilgiler Otizm[7] kitabından alınmıştır.

Beynimiz iki loptan oluşmaktadır demiştik. Beyin, fonksiyonlarına göre de farklı bölgelere ayrılır. Bu beyin bölgelerine de "lop" adı verilir.

Frontal lop (alın) karar verme, anımsama, muhakeme gibi zihnin temel yürütücü işlemlerinden sorumludur.

Temporal lop (şakak) dil ve bellek işlevlerimizden sorumludur.

Parietal lop (çeper) duyu işlevlerimizden sorumludur.

Oksipital lop (ense) görme işlevimizden sorumludur.

Bu bilgileri duyu merkezlerimiz hakkında fikir sahibi olabilmeniz açısından aktardım.

Esas üzerinde durmak istediğim ise "limbik sistem".

Limbik sistem, frontal, parietal ve oksipital lopların altında kıvrım şeklinde yer alır. Bu sistemde bizim için önemli olan hipotalamus, hipokampüs ve amigdal sinir hücreleri bulunmaktadır.

"Bu ne demek oluyor?" derseniz çok haklısınız.

Limbik sistemimizin iyi çalışması bizi cesaretlendirir. Heyecanımızı artırır. Biyolojik ritmimizi düzenler. Moral düzeyimizin yüksek, heyecanımızı ifade etme becerilerimizin yeterli olmasını sağlar. Ayrıca, sosyal ilişki kurmamızda büyük faydası vardır.

Limbik sistemde yer alan hipotalamus, gün içinde karşılaştığımız olayların yarattığı duygu ve heyecanları beden diline çeviren bölgedir. Hipotalamusun ön bölümü, parasempatik sinir sistemi aracılığıyla vücudumuza sakinleştirici, rahatlatıcı sinyaller gönderir. Parasempatik sistem sükunet durumunda oluşur. Hipotalamusun arka bölümü ve amigdal sinir hücreleri grubu ise, hoşumuza gitmeyen, bizi korkutan, kaygılandıran durumlar karşısında sempatik sinir sistemi aracılığı ile çeşitli fiziksel belirtiler gönderir. Bu fiziksel belirtiler, çarpıntı, yüz kızarması, gerginlik ve titreme olarak ortaya çıkar. Yani sempatik sistem stres aracılığı ile harekete geçer.

Şimdi tüm bu bilimsel veriler güzel, kabul de, neden bizi ilgilendiriyor derseniz, eminim vereceğim bilgiler ilginizi çekecektir.

Limbik sistemin ilginç bir özelliği var. Kadınlarda limbik sistem erkeklere oranla daha "büyük". Bu nedenle kadınlar, erkeklere göre daha fazla duygularıyla hareket edebilirler. Duygularını daha başarılı ifade edebilirler. Sosyal iletişim kurma becerileri, erkeklere oranla daha gelişmiştir. Bu sosyal yönden bağlanma yetileri nedeniyle "annelik duygusu" ile "fedakârlık" gerektiren bakım olaylarını kolaylıkla üstlenebilirler. Tüm toplumlarda çocuklara bakım veren birincil kişiler bu nedenle erkek değil, kadındır.

Kadınlarda limbik sistemin daha büyük olması, kadının kokuya karşı duyarlılığını artırır. Kadınlar özellikle hamilelik döneminde bunu somut olarak hissederler. Bu duyarlılık bebeğini kokusundan tanıma açısından da çok değerlidir.

Bu avantajlarının yanı sıra dezavantajları da vardır. Kadınlar, duygu ve heyecan güdüleri yüksek olduğundan, depresyona üç kat daha yakındırlar.

Limbik, kelime anlamı olarak "sınır" demektir.

(Zaten işlevsel olarak da sınırlarımızı belirler.)

Gerginlik ve depresyon, motivasyon kaybı, uyku ve yemek alışkanlığı sorunları, çekingenlik, sosyal iletişimsizlik gibi bizi olumsuz etkileyen her durum, limbik sistemin yeterli çalışmadığında/bozulduğunda ortaya çıkar.

Limbik sistemi çok yoğun çalışan kişilerde saldırganlık, dağınıklık vardır. Aynı zamanda cömertlik, empati ve sevgi çok fazladır.

Beynimiz, elektriksel ve kimyasal iletiler ile çalışan biyolojik bir bilgisayardır. Bazen çok mutlu, özlem dolu, enerjik ve heyecanlı oluyoruz. Bazen de üzgün, yorgun, hırçın oluyoruz. Bunun nedeni, beynimizdeki kimyasallar. Yani, hormonlar ruh halimizi etkiliyor.

Her türlü duyguyu tatmamızı sağlayan bu kimyasallar, "nörotransmitter" olarak tanımlanmakta. (Transmitter, iletici demektir, nörotransmitter ise sinir ileticileri.) Genellikle vücudumuz tarafından üretilen bu doping maddelerinin bazıları hipofiz bezinde, bazıları da böbreküstü bezlerde üretilir. İhtiyaç duyulduğunda salgılanır.

Dopamin, seratonin ve asetilkolin beynimizin işleyişinde bilgi aktarıcı maddelerdir.

Dopamin; motivasyonumuzu fazlaca etkiler. Bir şeyi yapma isteğimiz kalmadığında, enerjimiz azaldığında dopamine ihtiyaç duyarız. Dopamin düzeyini yükseltmenin en basit yolu hareket etmektir.

(Burada bir parantez açmak gerekir: Çocuklar sürekli hareket eder, yani onların motivasyonu, enerjileri hep yüksektir. "Allah'ım bu enerji neden geliyor?" diye sormuşsunuzdur mutlaka. Enerjinin sırrı dopaminde gizli.)

Ayrıca, dikkat eksikliğinde dopaminin az salgılandığı tespit edilmiştir. Dopaminin öğrenmenin dikkatle ilgili sürecindeki rolü ise, yeni bir araştırma konusu olmuştur.

Serotonin; mutluluk hormonu olarak bilinmiş olsa da, aslında bir "nörotransmitter"dır. Mutluluk hormonunun salgılanmasını tetikler. Uyku düzenimizi, ruh halimizi ve iştahımızı düzenler. Serotonin yeterli düzeyde salgılandığında, rahat, huzurlu, hoş ve keyifli oluyoruz. Az salgılanması ise bizi aşırı takıntılı, tedirgin, hırçın, sinirli ve huzursuz yapıyor. Açlık, yorgunluk, stres ve yemek, serotonin düzeyini etkileyen faktörlerdir.

(Burada yine bir parantez açmak istiyorum: Fark ettiyseniz, yaşadığımız her şey döngüsel. Aç, yorgun, mutsuz olduğumuzda, beynimiz yeterli kimyasal salgılayamadığından, daha mutsuz, daha sinirli ve daha yorgun oluyoruz. Döngüyü kırmak bizim tercihimiz. Biz bu ruh halinden çıkmaya niyet edip harekete geçtiğimizde, beynimiz ve bedenimiz bize destek olup, gerekli hormonların salgılanmasını sağlıyor.)

Serotonin, üretimi besinlerden etkilenen tek ileticidir. Çikolata, muz, ceviz bu anlamda bizim yardımcılarımızdır. Serotonin salgılanması gece azaldığından, çocukların tedirginlik hali artar. Bunu azaltabilmenin yolu, gece yatarken çocuklara çikolatalı süt veya muz yedirmektir. Bu hem rahat uyumalarına, hem de sakinleşmelerine yardımcı olur.

Asetilkolin; parasempatik sinir sistemimizde yer alan bir ileticidir. Öğrenme ve hafıza ile yakın ilişkisi vardır. Bu nedenle beynimizde asetilkolin içeren nöronlar bulunur. Ayrıca ağrıya duyarlılığımız ile yakın ilişkisi olduğu saptanmıştır.

Asetilkolin, uykunun ilk aşamasında azalır. Ram uykusuna geçtiğimizde asetilkolin en yüksek sevidedir. Bu ne demek? Burada çok önemli bir durum söz konusu. Uyurken zihnimiz yavaşlar ama öğrenme seviyemiz en üst noktadadır. Eğer uyku sırasında çocuklarımıza olumlu şeyler söylersek bu bilgiler zihinlerine direkt kayıt edilir. Bilgileri CD'ye kaydedip dinletmek ise mükemmel olur. (Öğrenci Koçluğu sürecinde bu yöntemden de yararlanıyoruz.)

Kısa süreli hafızanın daha çok elektriksel nitelikte, orta ve uzun süreli hafızanın ise kimyasal nitelikte olduğu saptanmış. Yani, beynimize duygular ve düşünceler kimyasal harfler ile yazılmıştır.

Peki hiç mi stres hormonu salgılanmamalı? Elbette salgılanmalı.

Stres hormonu da vücudumuz ve beynimiz için gereklidir. Az miktarda salgılanan stres hormonu, dikkatimizi artırır, zihnimizi açıp, öğrenmemizi hızlandırır. Fazla salgılanması ise, beyinde hücreler arası enerji transferini ve bilgi akışını bozar.

(Yine bir parantez açalım: Sınava giren çocuklar, "Bildiklerimi unuttum, yapamadım" diyor. Bunun nedeni bedenlerine göndermiş oldukları olumsuz sinyaller. Bu sayede beyin kimyasallarını etkileyip, kendilerine farkında olmadan zarar veriyorlar. Oysa, uyguladığımız bazı teknikler sayesinde bunları kolayca aşabilirler.)

Özetlersek, beynimiz iki yarım küreden (fonsiyonel açıdan dört loptan) oluşur. "Oyun"lar ile beyinlerinin sağ yarım kürelerini harekete geçirmek çocukların gelişimleri açısından gereklidir.

Oyun Çağı

"Kendi öykümüzün kahramanlarıyız."
Mary McCarty

Hepinizin bildiği gibi, çocuklarda 2-6 yaş arası "oyun çağı" olarak kabul edilir. Bu dönemde çocuk, oyunlar oynayarak, keşfetmeye başlar.

Oyun ve oyuncak çocukların yaşamı öğrenmesinde en önemli araçlardır. Oyun, çocukların keşif yapmasına, deneyerek öğrenmesine, yeni beceriler geliştirmesine olanak sağlar. Ailelerin de bu oyunlara katılarak, çocukların zihinsel, fiziksel ve ruhsal gelişimlerine katkıda bulunmaları çok önemlidir.

Kendine saygı, insanın hayatı boyunca gelişen bir şeydir. Kendine saygı, yetersizliklerimizi görüp kim olduğumuzu kabullenmekten ve yetersizliklerimize rağmen kendimizi sevmeyi tercih etmekten kaynaklanır. Çocuklardaki özsaygı, güvendiği ve sevdiği kişiler tarafından, kendisine söylenen sözlerle gelişir. Özsaygı, başarıya dayalı gelişmez. Kendine saygı, çocuk kendi hayatını düzenleyebildiği ve bunu iyi yapabildiğine inandığı an sağlanır. Bu süreç günlük küçük işlerle başlar.

Evde çocuğunuza vereceğiniz küçük işler ile onun kendisine saygı duymasını sağlamanız mümkündür.

• Sofrayı hazırlamada ve toplamada size yardım etmesi,

• Gazeteleri, dergileri toplaması,

• Çöp torbalarını kapının önüne koyması,

• Kirlenen havluları, kirli sepetine ayırması gibi.

Ailenizi ilgilendiren küçük işlerin sorumluluğunu çocuğunuza vermek ve bu işleri yaptığı için onu takdir etmek, çocuğumuzun gelişimi açısında yararlıdır. Bu sorumluluk çocuğa verildiği andan itibaren, onun her zaman bunu yapmasını takip etmeli, devamlılığını sağlamalısınız.

Çocuk hem küçük yaştan itibaren sorumluluk alacak hem de aile içinde özel bir görevi olduğunu için kendini değerli hissedecektir. Günlük küçük işlerin becerilerini kazanmış olmak ileriki dönemlerde alacağı sorumluluklar için de bir başlangıçtır.

Bunları alışkanlık haline getirmek için, böyle küçük tablolar hazırlayabilirsiniz.

DEMİRCİ AİLESİ İŞ BÖLÜMÜ TABLOSU
İSİM | GÖREV
Ali Demirci | Faturaları takip etmek. Alışveriş yapmak, tamirat işleri ile ilgilenmek.
Elif Demirci | Yemekleri hazırlamak, çamaşır ve ütü işlerini organize etmek.
Murat Demirci | Günlük gazeteyi almak, çöp torbalarını kapıya çıkarmak, sofrayı hazırlamak.
Merve Demirci | Kirli havluları kirli sepetine ayırmak, masayı toplamak, bulaşıkları lavabo içine koymak.

Buna benzer basit bir tablo hazırlayarak, ailece görülebilecek bir yere asmak, çocuk(lar) ve aile için etkili olacaktır. Bu, iletişim ve paylaşımlarının artmasını sağlar.

Böyle bir tablo için çocuğunuzun okuma yazma bilmesine gerek yoktur. Görsel öğeler de kullanılabilir. (Örneğin, çatal, bıçak resmi gibi.) Tablo ve iş bölümünü ailece hazırlamak ve asmak bile çocuğun kendini aile içinde "özel ve işe yarar" birey olarak görmesini sağlar.

"Ortalama 5 yaşından başlayarak
çocuğunuza günlük program yapın.
8 yaşından başlayarak programda onun
fikirlerine yer verin. 10 yaşından sonra
bırakın kendisi yapsın."
Acar Baltaş

Çocuklar yaptıkları şeyler arasında hoşunuza gidenleri, kesin ve açık bir ifade ile duymak ister. Duydukları zaman da yaptıklarını tekrarlamaya devam ederler.

Yeni bir şey öğrenmek, sonra bu beceriyi kullanabilmek, çocukların kendisi ile gurur duymalarına yol açar.

Şimdi kendinizi düşünün lütfen; müdürünüz, amiriniz yaptığınız bir iş için sizi takdir eden, övgü dolu sözler söylediğinde kendinizi nasıl hissediyorsunuz? Çocuklar da bu sözlere her yaşta ihtiyaç duyar.

Çocuklar için en değerli kişilerden takdir görmek, onları her zaman mutlu eder.

Neye inanıyorsan "o" sun.

Neye ve nasıl inandığınız hayatınız boyunca başarabileceklerinizle yakından ilişkilidir. İnançlarınız, dünyaya bakışınızın şekillenmesini sağlar.

Yaşadığımız olaylar hakkındaki yargılarımız, kendi gerçeğimizi yaratmamızı sağlar.

"İnsanın aklını kurcalayan olaylar değil,
olaylar hakkındaki yargılarıdır."
Epiktetus

İşte bu nedenledir ki, çocuğa çok küçük yaşlarından itibaren "yapabilirim" inancı verilmelidir. Her şeyi yapabileceğine inanan çocuk bunun için çaba gösterir. Olumsuz konuşmalara, aşındırıcı sözlere maruz kalan bir çocuk ise, yeni bir şey denemek bile istemez. Yenilikler onu korkutur.

Ancak sözler çocuk için tek başına yeterli değildir. Sizlere bu konuyla ilgili bir araştırmayı aktarmak istiyorum.

Sosyal öğrenme kuramının önde gelen isimlerinden olan, ABD'li ünlü psikolog Albert Bandura,[8] kişinin davranışlarının psikolojik bir sürece bağlı olduğunu düşünmüştür. Bu psikolojik süreçler aşağıdaki etkenlerden oluşmaktadır.

• Kişinin dikkatini verme becerisi

• Kişinin hatırlama becerisi

• Kişinin olayları ve bunların sonucunu hayal etme becerisi

Bandura modelleme[9] kuramını geliştirmiştir. Onun deneyleri çocukların bir davranışı başkasını izleyerek öğrendiğini göstermiştir. Bandura'ya göre bu davranış modelinde pekiştirme şart değildir.

Bazı davranışların hiçbir pekiştirmeye gerek olmadan gerçekleştiğini söyler. Çocuklar hiçbir şartlanmaya gerek duymadan başkalarından gözledikleri davranışları büyük bir hevesle yapmaktadırlar.

En bilindik deneyi palyaço Bobo deneyidir.

Bobo, plastik bir hacıyatmazdır. Yumrukla devrilse bile hemen eski haline döner. Bandura, bir grup çocuğu toplayıp, onlara bir öğrencisinin (rol modeli) Bobo'yu dövmesini izlettirir. Bu rol modeli olan kişi belli bir süre sonunda Bobo'nun yatmamasından rahatsızlık duyup, ona çekiçle vurur.

Daha sonra çocuklar büyüklerin olmadığı bir odada çekiç ve Bobo ile yalnız bırakılır.

Neler olabileceğini tahmin etmişsinizdir. Bobo çekiçle parçalanır. Çocuklar konuyla ilgili pekiştirme almamışlardır. Sadece olayı gözlemleyerek buna karar vermişlerdir.

Bandura bu modelleme yöntemini tedavilerde de kullanmıştır. Onun davranış modelleme çalışmaları, pekiştirme olmaksızın öğrenmenin nasıl gerçekleştiğini ortaya koyar.

Şimdi bu bilgiler ışığında bir kez daha yineleyelim. Eğer çocuğunuza "yapabilirim" inancını vermeye çalışıyor ancak siz işinizde yeterli cesareti gösteremiyorsanız, çocuğunuz buna ne kadar inanır ve söylediklerinizi uygular?

AGU (A: Anlat, G: Göster, U: Uygula) sistemi denilen sistem ile anlattıklarımızı desteklemeliyiz.

Çocuğunuza binlerce kez sigaranın kötü bir alışkanlık olduğunu söyleyin, anlatın. Eğer sizi sigara içerken görürse, aldığı mesaj sigaranın zararlı olmadığı yönündedir. Ve davranışınızı tekrarlama olasılığı çok yüksektir.

Eğer çocuğunuzun herhangi bir davranışı yapmasını istemiyorsanız, bunu öncelikle kendiniz yapmamalısınız.

Küçüklükten itibaren sayısız mesaj alırız.

Kimi çocuklar, doğdukları andan itibaren dünyanın güvenli, sevgi dolu olduğu mesajını alırlar. Yaşam şartları bunun böyle olmadığını onlara gösterse bile onların algıları sevgi ve güven üzerinedir.

Bazı çocuklar ise, farklı şartlarda dünyaya gelir. Hırpalanır, aşağılanır, istismar edilir. İhmal edilen, terk edilen bu çocuklar, etrafındaki kişilere karşı korku dolu, güvensiz olarak yetişir. Çocuk belli bir yaşa gelinceye kadar, kendisine bakan kişilere bağımlıdır. Anne-baba, dede, bakıcı, teyze, hala...

Eğer çocuğun bağımlı olduğu bu kişiler küçük yaşlardan itibaren onların inançlarını olumsuz etkilemişse, bu çocuklar güvensiz olacaktır. Çünkü en yakındakiler bile onları bu kadar çok üzüyorsa, diğer kişiler neler yapmaz ki.

Bu ilk mesajlar, aklımıza girdiği andan itibaren pekişmeye başlarlar. Bu pekişmelerden sonra, onlara inanmamak gibi bir şansımız kalmaz. Pekiştirme aynı mesajları defalarca almamızla gerçekleşir. Anne ve babaların bu nedenle çocuklarına çok değerli ve özel olduğunu söylemesi önemlidir.

Mesaj ne olursa olsun (ister olumlu, ister olumsuz) çocuk artık duyduğunun doğruluğuna inanmaya başlar. Mesaj sadece sözel olmak durumunda değildir. Davranışlarınız da çocuğunuz üzerinde etkilidir. Onu sabahları nefretle uyandırmanız, sözleriniz tam aksini söylemiş olsa da daha etkili olacaktır. Davranışlarınızın ve sözlerinizin tutarlılık göstermesi, çocuğunuza vereceğiniz mesajlarda önemlidir. İfadelere ve mesajlara yüklenen anlam temel inançları oluşturur. Temel inançlar da kişiliğimizi etkiler.

(Burada bir parantez açmayı arzu ediyorum. Sıra Dışı Çocuk Oyunları adlı programımda çocuklar ile bir çalışma yapıyorum. Hepsine bir kâğıt verip, "Sabah anneniz sizi uyandırdığında yüzü nasıl oluyor? Lütfen çizer misiniz?" diyorum. Kâğıtları dağıtırken çocukların neredeyse hepsi, "Annem beni gülümseyerek uyandırıyor" diyor. Ancak çizdikleri resimleri görmenizi isterim. Bazılarının çizdiği resimlerde ağız bile yok. Bu üzücü bir durum tabii.)

Temel inançlarımız, düşünce ve davranışlarımızı, yani kişiliğimizi oluşturur. Birkaç kişilik tipi örneğine bakalım.[10]

• Canlı ve Dışadönük: Bu kişiler yaşamlarından ve ilişkilerinden zevk alan kişilerdir; olumlu bakış açısına sahiptirler. Temel inançları, kıymetli oldukları yönündedir. Hem kendilerini hem de başkalarını mutlu etmeye özen gösterirler.

• Utangaç ve Çekingen: Yapılan araştırmalar, utangaçlığın kalıtımsal bir durum olduğunu ve bazı insanların doğuştan utangaç olma eğiliminde olduğunu göstermektedir. Yapıları gereği böyle olabilirler. Veya başkaları kendilerini beğenmeyeceği için böyle davranırlar. Mümkün olduğu kadar az dikkat çekmek isterler. Temel inançları, değersiz, kötü, çirkin oldukları yönündedir.

• Aksi ve Kaba: Büyük olasılıkla kötü bir çevrede yetişmişlerdir. Temel inançları değersiz oldukları yönündedir. Rahatsız edilmemek, toplumdan uzaklaşmak adına aksi ve kaba davranışlarda bulunarak etraflarındaki kişileri kendilerinden uzaklaştırırlar.

"Ne iyi var ne de kötü; hepsi
düşüncelerimizin eseri."
William Shakespeare

Bunları kısa birer örnek olarak vermek istedim. Herke-sin, kişiliğini etkileyen, kişiye özel inançları bulunmaktadır.

Ayrıca, temel inancınıza bağlı olarak otomatik düşünceler oluşur. Otomatik düşünceler, bir olay karşısında aklınıza ilk gelen düşüncelerdir. Temel inançlarınızın sonuçlarıdır. Bu inançlar yaşamınızın ilk dönemlerinde meydana gelir ve süreklilik gösterir. Otomatik düşünceler fark edilip, üzerinde çalışılırsa değiştirilebilir.

Tüm bunları neden anlattım?

Çünkü, kişiliğiniz nasıl bir anne-baba olacağınızı etkiler. Kişiliğiniz ve anne-babanızdan aldıklarınız kendi çocuğunuzu yetiştirmenizde büyük rol oynar.

Anne-baba olmak büyük sorumluluktur. Ve bunun okulu da yoktur. Eğitimimizi yaşayarak ediniriz. Bu nedenle hata yapmamız kaçınılmazdır. Kitabımın başında da belirttim, önemli olan bu hatalarımızın farkına varıp, düzeltmeye çalışmamızdır.

İşyerinde yanlış rapor düzenlerseniz, yetkili kişi sizi ikaz eder, raporu baştan hazırlarsınız. Ya da ilk kez bir yemek tarifini denerken yemeği yaktığınızda/bozduğunuzda baştan deneme şansına sahipsiniz. Ancak çocuk yetiştirirken işler bu kadar kolay değildir.

Çocuk yetiştirme şeklimiz, kişiliğimize ve kişiliğimiz de temel inançlarımıza bağlıdır. Bu inançlar zorlayıcı olabilir ancak iyi bir çocuk yetiştirmek için üstesinden gelinemez değildir. Çocuğunuzu yetiştirirken çocukluğunuza ait olayları, kendi anne ve babanızın size karşı tutumlarını anımsarsınız. Böyle anlarda duygularınız güç kazanır ve çocuğunuza davranışınızı etkiler.

Temel inancınız sevilmeyen biri olduğunuz yönündeyse, öncelikle bu konu üstüne biraz çalışmanız ve bu inancınızı değiştirmeniz gerekir. Çünkü, büyük olasılık siz de çocuğunuza bunun mesajını vereceksiniz.

Çocuk eğitiminde herkes hata yapabilir. Çocuk yetiştirmek yaşarken öğrenilir. Hataların olması da doğaldır. Önemli olan bunun farkına varıp, üzerinde düşünmek ve değiştirmek için çaba harcamaktır. Değişmek ve yenilenmektir. Birden fazla çocuğu olanlar ne demek istediğimi daha iyi anlayacaktır.

"Ah o zaman bilemedim. Oysa ikinci çocuğumda yapmadık bu hataları."

Anne-baba olarak, çocuğunuzda görmek istediğiniz davranışı önce siz ona göstererek işe başlamak en doğru olanıdır. Bir kez daha belirtmek istiyorum.

Çocuğunuza insanlara karşı saygılı ve nazik ol derken, otoparkta yerinizi kapan kişiye söylediğiniz olumsuz sözler ve el kol hareketleriniz, tüm söylediklerinizi etkisiz hale getirecektir.

Örnek olmak söz konusu olduğunda, davranışlar sözlerden önce gelir. Çok agresif bir baba, başkalarının haklarına saygı gösterme konusunda zorluklar yaşayabilir.

Çocuklarınızın size karşı saygılı, nazik, düşünceli olmasını istiyorsanız, siz de onlara karşı böyle davranın. Sesinizi yükselterek "Bana karşı nazik ol" diye bağırmak çelişkilidir.

Ve çocuk, davranışı model olarak alır. Verdiğiniz mesajlara dikkat edin.

Her anne-baba iyi olmak için özen gösterir. Ancak bazen nedenler buna izin vermez.

Bazı kişiler duygusal olarak anne-baba olmaya hazır değildir. Ya da ekonomik, kültürel ve diğer yönlerden çocuklarına gereken ilgiyi veremezler. Veya "Biz nasıl büyüdük, onlar da büyür" inancı ile anne ve babalarının kendilerine yaptıkları hataları devam ettirirler. Bu geleneksellik nesilden nesile aktarılarak devam eder.

İyi modelleme, olumlu pekiştirme, iletişim gibi tüm becerileri göstermiş olsanız bile, bazen çocuğunuz tüm bunları aynı anda öğrenemeyebilir. Durum böyle olduğunda denemekten vazgeçmeyin. Ve çocuğunuzun çabalarını ödüllendirmeyi ihmal etmeyin.

Eğer çocuğunuzda dikkatinizi çeken, ters giden
bir durum varsa, bunun farkına vardıysanız
ve farklı yöntemler denemenize rağmen durumu
değiştiremediyseniz; lütfen bir uzmana danışın.

Tüm yönlendirmelerinize rağmen, sonuçları değiştiremiyorsanız, bu sizin aşabileceğiniz bir durum değilse, lütfen zaman kaybetmeden uzman kişilerden destek alın.

Elbette öncelikle siz dikkat edin bakalım, çocukları hangi sözlerinize, davranışlarınıza tepki veriyor?

Aşina olduğunuz sözlere tepki geliyor mu?

"Yemeğini bitir."

"Çabuk ol. Hadi ye artık."

"Bu tabak bitecek, bitmeden sofradan kalkmak yok."

"Çok su içme."

"Koşma, terleyeceksin."

"Yeter artık, çok oynadın, biraz da ders çalış."

"Kalk artık oyuncaklarının başından."

"Hadi giyinsene yavrum."

"Kapat artık şu televizyonu, geliyorum şimdi!!!"

Size her dakika bu tarz veya benzeri cümleler söylenmiş olsa ne olur?

Kendinizi nasıl hissedersiniz?

Basit bir kural vardır: Her cismin belli bir hacmi vardır. Bu hacmi aşarsanız cisim patlar.

Siz çocuklarınızın hacmini nereye kadar zorluyorsunuz?

Hangi davranışlarına sürekli müdahale ediyorsunuz?

Onları elbette yönlendirin. (Gaye'yi yeniden anımsayın. Annesi onu olumluya yönlendirdi. Karşılıklı birbirlerine söz verdiler. Zorlama yoktu.) Ancak lütfen söz hakkı da tanıyın.

Onun yerine tercih yapar ya da kararlar alırken onun da fikirini alın. Karşılıklı olarak bu konuda açık konuşun.

Burada işinize en çok "empati" yeteneğiniz yarayacaktır. Empati yeteneğiniz ne kadar gelişmişse, çocuğunuzla (eşinizle/sevdiklerinizle/arkadaşlarınızla) iletişiminiz o kadar kolay olacaktır.

Kendinizi çocuğunuzun yerine koyun: Doymuş, tek lokma alacak hali kalmamış. Ancak karşısında sinirle, elini sallayan yüzü asık bir anne ya da baba, "O tabak bitecek!!!" diyor. Ne düşünürsünüz? Neler hissedersiniz?

Eğer o gergin anlarda ya da tepki duyduğumuz olaylar karşısında kendimizi karşımızdaki kişinin yerine koyabilmeyi becerebilsek, iletişimimiz daha kolay ve keyifli olacaktır.

Lütfen unutmayın, çocuğunuz ayrı bir "birey". Onun kendine has bir kişiliği var.

Yaşadığınız tatsız olaylar ya da gergin anlardan sonra, çocuğunuza ders/nasihat vermemeye özen gösterin lütfen. Bu durumda onunla konuşmaya çalışmak fayda getirmeyecektir. Olayların üzerinden biraz zaman geçtikten sonra, iki taraf da sakinleştiği an durum hakkında konuşun. Ayrıca bilin ki, bir çocuğun kucaklanmaya en çok ihtiyaç duyduğu an, onu en çok dışladığınız zamandır. Siz nasıl üzgün, sıkkın, kırgın olduğunuzda sevdiğiniz, güvendiğiniz bir kişiyle birlikte olmak, hatta ona sarılarak ağlamak isterseniz, çocuğunuzun da aynı duyguları taşıdığını unutmayın.

Yine empatiden söz ediyoruz. (Bkz. 2. Bölüm/Sen Bensin, Ben Sen oyunu.)

Siz Olsanız Ne Yapardınız?

1. "Barış'ın babası çok sinirli bir yapıya sahipti. Sürekli gergindi ve etrafında olan kişilere aşındırıcı sözler söylerdi. Barış da zamanla böyle davranmaya başladı. Annesinin tüm uyarılarına rağmen durumu değişmiyordu. Bir gün Barış annesine bağırırken babası içeri girdi. Babası durumu görünce çok şaşırdı. Küçücük oğlu annesine karşı geliyor ve uygun olmayan bir şekilde konuşuyordu."

Anneler, böyle bir durumu siz yaşasaydınız tavrınız ne olurdu?

a) Eşinize çocuğunuza "rol modeli" olduğunu söyler, sinirli halinin değişmesi, daha sakin davranabilmesi için ona destek olurdunuz.

b) Eşinize, "Bu çocuk, bu davranışları senden öğreniyor" diye söylenirdiniz.

c) Bunun normal olduğunu düşünürdünüz, "Büyüdükçe saygılı olmayı öğrenecek" der ve ilgilenmezdiniz.

d) Çocuğunuza sert bir şekilde bağırırdınız.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

2. "Arda okuldan eve gelmişti. Defterinde hiçbir ödevi yazılı değildi. Annesi defalarca uyarmış olsa da hâlâ aynı şeyi yapıyor ve ödevlerini not almıyordu. Annesi her zaman olduğu gibi, sınıf arkadaşını arayıp ödevlerini öğrendi. Arda ertesi gün yine aynı şekilde eve geldi. Bu kez annesi çok kızmıştı. Bağırdı, tatsız sözler söyledi, hatta kulağını bile çekti. Telefonun başına geçerek, ödevini yine arkadaşından öğrendi. Annesinin uyarılarına, bağırmalarına, cezalarına rağmen durum değişmedi. Annesi Arda'ya bir türlü bu sorumluluk kazandıramamıştı."

Bu durumda siz olsanız ne yapardınız?

a) Arkadaşından ödevlerini almaya devam ederdiniz. Diğer türlü hiç ödev yapmayacak.

b) Ödevini arkadaşından öğrenmez birkaç gün ödevini yapmadan okula gitmesine izin verirdiniz. Böylelikle sorunu fark etmesini sağlardınız.

c) Aile bireylerinin sorumluluklarını gösteren bir tabloyu ailece birlikte hazırlayıp, herkesin görebileceği bir yere asmayı denerdiniz.

d) Öğretmeni ile konuşurdunuz, onun çocuğunuzla konuşmasını isterdiniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

3. "Zeynep ve ailesi uygun oldukları hafta sonlarında alışveriş merkezine gidiyorlardı. Ailece yemek yemek, gezmek, birlikte vakit geçirmek için bu iyi bir fırsattı. Zeynep bu merkezde oyuncakların bulunduğu alandan çıkmak istemiyordu. Hatta bazen bunun için ağlıyor, kendini yere atıyordu. O hafta sonu da dışarı çıkacaklardı. Annesi ile evde konuştular. Anne ve babasını dinleyeceğine, ağlamayacağına, yemeğini yiyeceğine söz verdi. Ancak oyuncakları gördüğü an, tüm sözlerini unuttu. Oyun alanından çıkmak istemediği için yine ağladı. Bu duruma hem annesi hem babası çok sinirlenmişti. Yine sesler yükselmiş, keyifleri kaçmıştı."

Bu manzara pek çoğunuzun aşina olduğu bir durum sanırım. Peki siz ne yapardınız?

a) Sen bize ne söz vermiştin diye sorup sakin bir şekilde konuşmaya çalışırdınız.

b) O anda orada bir oyun yaratır, kurallarını da Zeynep'le oluşturmaya başlardınız.

c) Sesinizi iyice yükseltip, kızgınlığınızı belli ederdiniz.

d) "Bir daha asla gezmeye gelmiyorsun" derdiniz. (Ancak bu sözü geçen defa da söylemiştiniz.)

e) Yeni bir oyuncak alarak onu ikna ederdiniz.

f) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

4. "Akşam için beklemedikleri bir misafirleri olacağını öğrenmişlerdi. Annesi 6 yaşındaki Oya'ya hemen önce salondaki oyuncaklarını toplamasını, daha sonra da kendi odasını toplamasını söylemişti. Oya ise sanki duymamış gibi, yeni oyuncakları salona getirerek oyununa devam etti. Salon, Oya'nın dağıttığı oyuncaklardan dolayı felaket durumdaydı. Annesi salonun durumunu görünce, 'Sen bir daha benden bir şey iste. Bak o zaman neler olacak' dedi."

Bu durumda siz olsanız ne yapardınız?

a) Bağırıp, söylenmeye devam edersiniz.

b) Sinirle tüm oyuncakları toplarsınız.

c) Sakinleşerek, "Canım, şu anda senin yardımına ihtiyacım var. Salonu ve odanı toplayabilir misin?" dersiniz. "Hayır" cevabı karşısında yine sesinizi yükseltirsiniz.

d) Biraz sakinleşerek, "Oya'cım seninle mutfakta biraz oynayalım mı? Önce birlikte senin çok sevdiğin çikolatalı keki yapalım. Sonra da kampçılık (2. Bölüm'de geçen eşya toplama temalı "Kamptayız" oyunu) oynayalım" demeyi denersiniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

5. "Efe küçük yaşlarından itibaren müzikle ilgilenmeye başlamıştı. Daha çok küçükken bile eline ne geçse onu müzik aleti gibi kullanıyordu. Tencere, tava, bardak onun için müzik aleti olabilirdi.

Büyüdükçe müziğe olan ilgisi arttı. Piyano ve gitar çalmayı öğrendi. Çok iyi bir kulağı vardı. Özellikle klasik müziğe olan ilgisi günden güne artıyordu. Babası ise, Efe'nin kendisi gibi iyi bir tıp doktoru olmasını arzu ediyordu. Bunun için sürekli Efe ile konuşuyordu. Efe ise babasına saygı duyuyor ancak müzikten vazgeçmek istemediğini anlatıyordu. Onun ilgisini tıp değil, müzik çekmekteydi."

Çocuğunuz bu durumda olsa ne yapardınız?

a) Çocuğunuzun müzik zekâsına sahip olduğunu kabul eder ve onu desteklerdiniz.

b) Çocuğunuzun matematiksel zekâsını geliştirmek için ona zorla dersler aldırırdınız.

c) O bir çocuk, kendisi hangi eğitimi alması gerektiğini nereden bilecek? Tabii ki son karar size ait.

d) Hem siz hem de çocuğunuz için iyi bir uzlaşma yolu olarak; tıp eğitimi alıp, hobi olarak müzik ile ilgilenmesini tavsiye edersiniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

6. Eğer çocuğunuzu baştan yetiştirme şansına sahip olsaydınız, çocuğunuzun daha çok oyun oynamasına izin verir miydiniz?

a) Evet.

b) Hayır.

7. Küçüklüğünüzde yeterince "oyun" oynadığınızı düşünüyor musunuz?

a) Evet, doya doya oynadınız.

b) Hayır, yeterince oynamadınız.

c) Hatırlamıyorsunuz.

d) Bu konu hakkında hiç düşünmediniz.

Çözümlemeler

1. Bu durumda (a) şıkkında olduğu gibi eşinize "rol modeli" olduğunu anlatıp daha sakin olabilmesi için ona destek olurdunuz.

2. Her olayda tek bir doğru yok. Bu sorumuzda (b),(c) ve (d) şıklarında bulunan uygulamaların hepsini denemekte fayda var.

3. Yeni bir oyun yaratarak çocuğu bulunduğu durumdan çıkarmak en uygun olanı (b). Ancak yineliyorum, her durumda tek bir doğru bulunmuyor. Sakin bir şekilde çocuğunuzla konuşmaya çalışmak da bir seçenek (a).

4. Bu durumda çocuğunuzla oyun oynamayı denemeniz (d), bağırıp sinirlenmenize oranla daha makul olanı.

5. (a) ve (d) seçenekleri bu durum için uygun olan yöntemler.

6. Bu kadar bilgiden sonra yanıtınızın (a) olduğunu düşünmekteyim.

7. Bizler sokakta oyunlar oynayarak büyüdük. Umarım siz de doya doya oynayıp büyüyen bir yetişkinsinizdir.

2. Bölüm

YENİ ÇAĞIN
OYUNLARI

Çocuklarla İletişimde
Oyunların Gücü

Anne-babalar sıklıkla çocuklar karşısında çıkmaza girebiliyor. Basit bir olay, kocaman bir probleme dönüşebiliyor.

Örneğin, bir çocuk Cumhuriyet Bayramı'nda babasından bayrak almasını istiyor. Babası ise, "Oğlum kâğıt bayraklar yırtılıyor, kumaş bayrak alalım" diyerek almayı erteliyor. Sonra bir kır lokantasına gidiyorlar. Çocuk yemek boyunca bayrağın alınması için huysuzluk ediyor. Babası, sonunda, son derece hırçınlaşmış olan çocuğu alıyor ve lokantadan çıkıyorlar. Nereye gidiyoruz diyen çocuğa, "Bayrak yapmaya, kırmızı sonbahar yaprakları bulup onlardan bayrak yapacağız" diye cevap veriyor. Kır lokantasına kucaklarında bir sürü yaprakla döndüklerinde çocuğun sakin haline annesi çok şaşırıyor. Babasına, "Ona hangi sihirli sözü söyledin?" diye sorduğunda babası, "Sihirli bir sözüm yok ama oyunların sihri var" diye cevap veriyor.

Bu bölümde size bazı oyun örnekleri sunuyorum. Okuduğunuzda bazı oyunlar size tanıdık gelecek. Oyunların belli bölümlerini değiştirerek[11] yeni bir biçimle aktarıyorum. Bu oyunların hemen hemen hepsini çocuklar ile oynadım, oynamaya da devam ediyorum. Size de tavsiye ederim.

Sinemaya Gidiyoruz

Oyun kahramanları, işten eve yorgun gelmiş anne-baba ve çocuk.

Tüm gün okulda ya da kreşte olan çocukların, akşam eve geldiklerinde enerjileri hâlâ yerindedir. Eve geldiğinizde televizyon karşısına geçip, dinlenmeyi ya da sevdiğiniz bir programı izlemeyi düşünürken, çocuğunuz sizinle oynamak ister. Bu durumda ona ters yanıtlar verip, kendisini "değersiz" hissettirmeden, çocuğunuzla oyun oynayarak, bu isteğinizi gerçekleştirebilmeniz mümkün.

Odanın ışıklarını söndürüp dışarı çıkın. Çocuğunuza şimdi sinemaya (tiyatroya) geldik deyin. Sinemada sessiz ve karanlık bir ortamın olduğunu, bu nedenle buna uygun davranmanız gerektiğini söyleyin. Baba biletleri alsın. Çocuk meyve suyu, süt ya da sadece su alabilir.

Televizyon karşısında hepiniz yan yana sessizce oturup, onun yaşına uygun bir filmi izleyebilirsiniz. Zaten belli bir zaman sonra uyuyup kalacaktır. Bu hem onun için oyun olacaktır, hem bu sayede birlikte özel zaman geçirmiş olursunuz ve böylece kendinize biraz olsun dinlenme imkânı yaratırsınız.

Küçük Pastacı

Eminim ki, birçok anne bu oyunu oynamaktadır. Misafiriniz gelecek ve mutfakta işiniz varken, çocuğunuz onunla ilgilenmenizi ister. Bu durumda çocuğunuzu mutfağa, yanınıza alın. Misafirlere ikram edilmek üzere birlikte kurabiye, poğaça yapın. Bu çeşit bir ikram hazırlamayacaksanız bile, ona bir parça hamur yoğurup verin. O hamur ile çeşitli oyunlar yapması ve yaratıcı olması için önerilerde bulunun. Aşındırıcı konuşmalar yapmak yerine, böyle küçük çözümler bulmak sizin de kendinizi iyi hissetmenizi sağlayacaktır.

Kamptayız

Çocuğunuz odasını veya salonu toplamıyorsa, bağırıp çağırmak, onu üzecek sözler söylemek yerine, haydi kampçılık oynuyoruz deyin. Kampta görev dağılımı yapın. Mıntıka toplamak onun görevi olsun. Yemek hazırlamak ya da çamaşırları asmak da sizin göreviniz.

Kelime Bul

Çocuğunuzun hem kelime dağarcılığı geliştirecek, hem de onu düşünmeye teşvik edecek bir oyun. Bir harf belirleyin. Bunun için okuma-yazma bilmesi gerekmez. Diyelim "A" harfi.

A harfi ile ilgili 5 kelime üretmesini isteyin. Bu konuda ona biraz destek olup örnekler verdiğinizde, öğrenmek ve uygulamak hoşuna gidecektir.

Örneğin: Anne, Araba, At, Atkı, Askı.

Sonra onun size bir harf vermesini isteyin. Bu oyunu arabada yolculuk ederken, yolda yürürken oynamanız keyifli olacaktır. Çocuğunuz hem yaratıcılığını hem de kelime dağarcığını geliştirecektir.

Eğer okuma yazma biliyorsa, oyunu daha farklı oynamanız da mümkün. Oyuna "A" harfi ile (ya da başka harf ile) başlayan bir kelime ile başlayın.

Diyelim başladığınız kelime,

"Armut", son harfi "T" ile bittiğinden bir sonraki kelime "T" ile başlamalıdır.

"Teneke", sonra "E" ile başlayan bir kelime gelmelidir.

"Eldiven", son harfi "N" olduğu için yeni kelimemiz "N" ile başlamalıdır.

"Nefes", son harfi "S"... diyerek devam eder.

Bu sayede çocuğunuzun kelime dağarcığı gelişecektir. Özellikle bu oyunu ilkokul birinci sınıfa giden çocuklar ile oynamak, onları yaratıcı düşünmeye teşvik etmek açısından olumlu olmaktadır. Kelimelerin tekrarlanmamasına özen gösterin.

Hikâye Yaratma

Kâğıtları küçük küçük kesin. Her bir kâğıda birbirinden bağımsız kelimeler yazın. 30-40 kelime yeterli olacaktır. Hatta bu kelimeler için çocuğunuzun da önerilerini alın. Eğer okuma-yazma biliyorsa onun yazması daha da iyi olur. Sonra kâğıtları katlayıp bir kutu ya da kaba koyun. İçinden çocuğun yaşına uygun olarak 5-20 arası kelime çekmesini isteyin. Çektiği bu kelimeler ile bir hikâye yaratsın.

İşte bir örnek, kelimeler şöyle:

Çiçek

Eldiven

Uyumak

Masa

Koltuk

Köfte

Toka

Elif

Arı

Televizyon izlemek

Okul

Masal

Askı

Ispanak

Kalem

Örnek hikâyemiz

Hafta sonu olduğundan okul tatildi. Arkadaşım Elif'in doğum günü partisine davetliydim. Annemle birlikte alışveriş merkezine gittik. Hava soğuk olduğundan pembe eldivenlerimi giydim. Elif'e çok güzel bir toka hediye aldım. Karnım acıkmıştı. Köfte menü aldık. İçinden hediye oyuncak olarak arı maya çıkması beni mutlu etti. Annem beni Elif'lerin evine bıraktı. Birçok arkadaşım ordaydı. Masanın üstü hediyeler ile doldu. Oyunlar oynadık. Biraz dinlenmek ve televizyon izlemek için koltuklara oturduk. Tuğba'nın getirdiği pembe kalem ile İrem'in aldığı çiçekli askı çok hoşuma gitti. Daha sonra masal okuduk. Eve geldik. Annem akşam yemeği için çok sevdiğim ıspanak yemeği hazırlamıştı. Çok geç olmuştu. Uyumak için odama geçtim. Güzel bir hafta sonu geçirdim.

Ya da daha farklı, basit hikâyeler de olabilir.

Örneğin:

Annem alışveriş listesini masanın üstüne bıraktı. Alınacaklar fazla idi. Kardeşim için eldiven, toka ve kalem, dolabımıza koymak için askı, börek yapmak için ıspanak. Hepsini ayrı ayrı yerlerden aldım. Yoruldum, hem yemek yemek hem de dinlenmek için bir kafeye gittim. Orada okul arkadaşım, Elif ile karşılaştım. Birlikte köfte yedik. Eve gelirken anneme çiçek aldım. Kardeşim ona masal okumamı rica etti. Ona arıların anlatıldığı bir masal okudum. Biraz televizyon izledim. İzlerken koltuğun üzerinde uyuyup kalmışım.

Bu oyun çocuğunuzun yaratıcılığı geliştirecektir.

Yaşı ne olursa olsun çocuğunuzla bu oyunu oynayabilirsiniz. 5 yaşındaki çocuklar 6-7 kelime ile çok güzel ve anlamlı hikâyeler oluşturabiliyor. Okullarda çocuklar bu oyunu benden defalarca tekrarlamamı istiyor. Hem çok eğleniyorlar, hem de birbirlerinin yarattığı hikâyeleri keyifle dinliyorlar. Ayrıca biri 7 kelime çektiyse, diğeri ben 10 kelime ile hikâyemi oluşturabilirim diyor.

Dikkat ederseniz bu oyunlarda çocuğun hayal edebilmesi amaçlanıyor. Bu oyun sayesinde çocukları yaratıcılığa yönlendiriyoruz. Yani "sağ" beyni aktif olarak çalışıyor. Ayrıca bir mantık sıralaması gerektiğinden, çocuk, "sol" beynini kullanıyor. Ayrıca oyunlar çocuğun ifade yeteneğini de geliştiriyor.

Alışveriş Bizim İşimiz

Aileler en sıkıntılı zamanı, markette alışveriş yaparken yaşıyor. Çocuklar haklı olarak sıkıldıklarından anne ve babalarına zorluk yaşatıyorlar. Çocuklar ya olmadık şeyler almak için ağlıyor ya da "sıkıldım, gidelim" sızlanmalarına başlıyor.

Evden alışverişe giderken birlikte liste oluşturun. Onun fikrini de alın. Hatta kendisi için gerekenleri (yaşı küçükse yönlendirin) o söylesin.

Markette ona da bir alışveriş arabası alın. Ve kendi alışverişini yapmasına izin verin. Listeye uyması gerektiğini anımsatın.

Evde birlikte market oyunu oynarsanız, listeye uyması gerektiğini, harcamalarının belli ölçüde yapılabileceğini öğrenecektir. Kâğıtları para olarak kesip alışveriş yaparsanız limitleri ve bütçe yapmayı öğrenmeye başlayacaktır.

Sözsüz İletişim

Sözsüz iletişim oyunu, bildiğimiz sessiz sinema oyununa benziyor. Ancak burada farklı bir durum var. Film adı anlatmıyoruz. Akşam, anne ve babasıyla birlikte olabilen çocuk için, hem keyifli hem de beden dilini kullanmayı, yaratıcılığını geliştirecek bu oyunu oynamak yararlı olacaktır.

Ayrıca, ailesi ile ortak bir oyun, çocuğa duygusal anlamda katkı sağlayacaktır.

Kelimeleri kâğıtlara yazın. Bir kutuya atın. Sırası gelen, kelimeyi çekip anlatsın.

Oyuna başlamadan, oyunu sonlandırmak için süre belirlemeniz de mümkün. Ya da herkes 3 kelime anlatınca oyun bitecek de diyebilirsiniz.

Örnek kelimeler:

Televizyon izlemek

Ders çalışmak

Yorgan

Halı temizlemek

Kitap okumak

Müzik dinlemek

Koltuk

Yemek pişirmek

Bulaşık yıkamak

Ceket

Üşümek

Diploma...

Bu oyun da beden dilini kullanmayı geliştiriyor.

Ve çok renkli görüntüler yaşanıyor.

Zıtlıkları Çizelim

Çocuklara zıt kelimeleri anlatarak öğretmenin yanında, ona bu kelimeleri söyleyip çizim yapmasını da sağlayabilirsiniz.

Kâğıtları belli büyüklükte kesin. Kelimeleri birlikte bulun. Eğer okuma ve yazmayı biliyorsa bırakın kelimeleri de kendi yazsın. Çizimlerini de kendi yapsın.

Zıt kelimelere örnekler:

Gece-gündüz

Uzun-kısa

Şişman-zayıf

İnce-kalın

Açık-kapalı

Siyah-beyaz

Büyük-küçük

Çocuklar iki nesneyi mukayese ederek uzunluk-kısalık, büyüklük-küçüklük kavramlarını öğrenebiliyorlar.

Ayrıca kartları çizip hazırlamış olmaları bu kavramı görsel olarak da hafızalarına almalarını sağlıyor. Tek bir kelime için zihninde ne kadar farklı data kaydı oluşturulabilirse, yani sinaps ilişkilendirilebilirse, zekâ kapasitesi o kadar artıyor. (Sinapslar ile ilgili bilgiyi 1. Bölüm'de aktarmıştım.)

Gözleri Kapalı,
Cisimleri Tanıma

Koyu renk bir torba ya da kutunun içine 8-10 cisim koyun. Çocuğunuzun gözlerini bağlayın, ondan dokunarak, koklayarak, tahmin ederek cisimleri tanımasını isteyin.

Örnek cisimler:

Elma

Portakal

Limon

Soğan

Silgi

Çay süzgeci

Kaşık

Mandal

Toka

Balon

İlk turdan sonra, torbanın içindeki cisimlerden bir tanesini çıkarın. Hangisinin yok olduğunu bilmeye çalışsın.

Bu oyun onları çok eğlendiriyor.

Günlük Tutalım

Her gün çocuğunuzun onu mutlu eden, üzen, onun için önemli olan olayları, yeni öğrendiği kelimeleri, bilgileri not edebileceği ve hayallerini yazabileceği bir günlük oluşturun. Çocuğunuz okuma-yazma biliyorsa günlüğe kendisinin yazmasını sağlayın. Bilmiyorsa çizmesini rica edin. Çizdiklerinin altını siz yazın. Bu sayede duygularını tanımayı, kendini ifade edebilmeyi, günlük olayları anlatabilmeyi öğrenecektir. Kişisel gelişimlerini de gösterir nitelikte olacaktır.

Ayrıca, hayal gücü teşvik edilirse, gelişimi ve yaratıcılığı artacaktır. Unutmayın, bir gün hayal ettiğiniz kişi olabilirsiniz.

Yapmayacağınızı bilsem de, unutulmaması gereken bir ayrıntıyı anımsatmak isterim. Bu günlük onun özel yaşamının bir parçası olduğu için, lütfen izni olmadan başkasına göstermeyin.

"Yapamamlar"lar
Listesi Oluşturma

Çocuklar bazı şeyleri yapamayacaklarına inanır. Bunları bilmek, ona karşı nasıl bir tutum izleyeceğiniz konusunda size yardımcı olur. Çocuğunuza destek vererek, onu bu şeyleri yapamayacağı inancından kurtarabilirsiniz. Bunun için okuma-yazma bilmesi gerekmez.

Birlikte oturup "yapamam"lar listesi oluşturun. Sonra bu listede yer alan olmazları nasıl çözebileceği konusunda küçük çalışmalar yapın. Liste tamamlandığında bu listeyi yırtıp atın. Yırtıp atmak bunların onun zihninden de yok olması anlamını taşıyacaktır.

Belli zamanlarda bu listeyi oluşturmak ve birlikte bu "yapamam"ları çözmek, kendine olan güvenin artıracaktır. Hatta çocuğunuz zamanla bunun kendi zihin engeli olduğunu da kavrayacaktır.

Başkalarının bizi takdir etmesi ve olumlu yönlerimizi söylemesi yetmez, buna inanmamız gerekir. Öncelikle bizler kendimizi sevmeliyiz. Kendimizle barışık olmalıyız. Çocuklarımızın da kendilerini sevmesi, bizi örnek alarak gerçekleşecektir.

Amaç Kartları

"Yapamam"lar listesinde yer alan bir konu için, amaç kartı oluşturmasına yardımcı olun.

Amaç kartının bir yüzünde amaç, diğer yanında bu amaca ulaşmak için neler yapabileceği yazılı olsun. Ve tabii ki bir sonuç tarihi. Bu sayede, hangi adımları atması gerektiğini birlikte belirleyebilirsiniz. Her yeni adımda tarih atmanız onu motive edecektir. Bazı amaçlar çok kısa süre de, bazıları daha uzun sürede gerçekleşebilir. Burada önemli olan, hedefe ulaşması için belirlediğiniz tarih ve izleyeceği yoldur. Bunu alışkanlık haline getirebildiği takdirde, kendi hedeflerini belirleyip, çözümü için düşünme alışkanlığı kazanacaktır.

Engelleri aşabilmek, kişisel motivasyondur. Hedefler koymak ve bu hedeflere ulaşmak, kişisel motivasyonumuzu artırır. Hele ki bu motivasyon kişinin içinden geliyorsa, kişi engeller karşısında olumsuzluğa kapılmaz.

Amaç kartları, çocuğunuza bu içsel motivasyonu kazandırmak açısından da büyük yarar sağlayacaktır.

"Fırtınalardan korkmuyorum, çünkü gemimin
yelkenini nasıl kullanacağımı biliyorum."
Louisa May Alcott

Benim Elim,
Benim İfadelerim

Daha önceki bölümlerde belirttiğimi gibi, kişinin kendine inancı, kendisinin iyi özelliklerini görmesiyle yakından ilgilidir. Bu olumlu özelliklerin yazılması çocuğunuzun özgüven gelişimi açısından da önemlidir.

Kendisine olan özsaygısının gelişimi açısından da bu oyun oldukça değerlidir. Özsaygı çok büyük başarılar gerektirmez. Çocuğun bir şeyi iyi yapabildiğine inanmasıyla gelişir.

Aile bireyleri ayrı kâğıtlar üstüne ellerini koyup şeklini çizsin. Sonra bu el şekli üzerine "olumlu" özelliklerini belirtsin. Çocuğunuz el şeklini çizdikten sonra, kendisinde olumlu bulduğu özellikleri yazsın. Daha sonra diğer aile bireyleri, onun unuttuğu, yazmadığı olumlu özelliklerini söylesin. Bunu birlikte yapmak, aile içinde kendi değerini bir kez daha görmesini, hissetmesini sağlayacaktır.

Bazen birbirimize sadece olumsuz özelliklerimizi söylüyoruz. Bu etiketlemeler zamanla kişilik özelliği halini alıyor. Bir çocuğa sürekli "dağınıksın", "tembelsin" demek bunların bilinçaltında kayıtlanmasını sağlıyor. Bu durumun farkına varamayan aileler sonra,

"Bu çocuk neden bu kadar tembel?" veya

"Neden bu kadar dağınık anlayamıyorum" gibi ifadeler kullanıyor.

Kullandığımız ifadelere dikkat etmemiz gerekir. Bu nedenle çocuğumuzun olumlu özelliklerini daha fazla dile getirmeliyiz. Ayrıca bu oyun sayesinde, çizdiği için görüyor, unuttuğu söylendiği için duyuyor ve hissediyor. Yani duygularla bilinçaltına tam kayıt gerçekleşmiş oluyor. (Konuyla ilgili detaylı bilgiler için, "Çocuklar ile İletişimimizi Engelleyen İfadeler" bölümüne bakabilirsiniz.)

Ben bu uygulamayı "yapamamlar" listesinden sonra yaptırıyorum. Sonuç daha çabuk geliyor. Kendi yazdığını diğer yazdığı ile eşleştirip, "yapamam" dediği konu hakkında yeniden düşünmesini sağlıyor.

Şöyle örnek vereyim. Elinin üstüne "çalışkanım" yazmışsa ve "yapamamlar" listesinde, "Matematikten asla yüksek not alamam" demişse, sorular sormaya başlıyorum.

Kısa bir zaman sonra, "Demek ki ben matematiğe yeterli çalışmıyorum" diyor.

Burada önemli olan, çocuğunuzun sorununu kendinin dile getirebilmesi. Sorunu bu sayede fark edebiliyor.

Anne ve babaların söylediği, "Tembellik ediyorsun ve matematiği yeterince çalışmıyorsun" cümlesi onu, yazık ki daha çok çalışmaya yönlendiremiyor.

(Konuyu "Çocuk Yetiştirmede Yeni Çağ Tekniği: NLP" bölümünde detaylarıyla ele alacağız.)

YÜZÜME BAK,
DUYGUMU ANLA

Çocuğunuzdan bir kâğıda sadece boş bir yüz çizmesini rica edin. Sonra, yaşadığınız bir olayı anlatarak bu duygunun yüzüne nasıl yansıdığını çizmesini isteyin. Böylece, yaşadığı duygunun iç dünyasına nasıl yansıdığını öğrenmiş olacaksınız.

Yüz ifadesi çizmeyen çocuk duygularını da ifade edemiyor. Çocuğunuzun duygularını tanıyabilmek adına bu etkinliği zaman zaman yinelemenizi öneririm.

Örnek:

"Bu sabah evden çıkarken sana, acele etmediğin için söylediklerim kendini nasıl hissettirdi? Lütfen bunun yüzüne yansımasını çizer misin?" deyin.

Veya, "Bu sabah sana o sözleri söylerken benim yüzüm nasıldı? Bunun da çizebilir misin?"

Bu sayede çocuk, kendi duyguları ile karşınındaki kişinin duygularını tanımayı öğrenecektir. Karşımızdaki kişinin duygularını yüzünden anlamaya başladığımız zaman, tam anlamıyla onunla birlikte olduğumuzu hissedebiliriz. Bu duyguları yüzünden anlamaya başladıkça aramızdaki bağ güçlenir. (Böylece empati yeteneğini de geliştirmiş oluyoruz. Bkz. "Çocuklarla Etkili İletişim" bölümü.)

Çocuklar, duygularını bazen sözel olarak ifade edemeyebilir. Çizmek, yazmak onlara bu anlamda yardımcı olacaktır. Duyguları ifade etmek ve bilmek, sorunların büyümesini de engelleyecektir.

Yergi, özsaygıyı azaltan eleştirilerdir.

Bazen anne ve babalara hatalarından dolayı çocuklarından "özür" dilemek zor gelmektedir. Böyle bir paylaşım, karşılıklı olarak duyguların açıklanmasını sağladığından, kırgınlık, öfke... kalmayacaktır.

Bazen kuru bir "özür" yeterli olmuyor. Karşınızdaki kişi gerçekten üzgün olduğunuzu eylemlerinizle de görmek isteyebiliyor. Konuşurken hissettiklerinizi ifade edebilmeniz ilişkileriniz açısından önemlidir.

BENİM GAZETEM

Çocuklar, okuma-yazmayı öğrenirken bazı harfleri/kelimeleri karıştırıp yanlış yazarlar.

Doğru yazmasını ya da pekiştirmesini istediğiniz harfleri/kelimeleri bir kâğıda yazın. Daha sonra çocuğunuza bir gazete verin. Hatalı yazdığı/okuduğu kelimeleri bulup kesmesini ve kâğıtlara yapıştırmasını isteyin. Bu kâğıtlar onun gazetesi olsun. Yapabildiği kadar, anlamlı bir bütün oluşturmasını sağlayın.

Eğer dilerseniz, bir konu belirleyip, onu bu konu hakkında bir gazete oluşturması için yönlendirebilirsiniz. Bu durumda konuya uygun kelimeleri bulması ve anlamlı bir bütün oluşturmasını sağlamanız gerekir.

Bu oyunu çocuklarla oynuyorum. Çocuklar göz kaslarını hızla çalıştırıyorlar. Böylece hızlı okuma derslerine hazırlık yapmış oluyoruz. Ve çocukların görsel kanallarını da desteklemiş oluyoruz.

SEN TAMAMLA

Bir hikâye oluşturun. Kahramanlarını ve özelliklerini anlatın. Hikâyenin olayına giriş yapıp, sonrasını "sen tamamla" deyin.

Bu sayede çocuğumuz, parçalar ile bütünü birleştirmeyi öğrenecektir. Dikkati, olayları takip edebilmesi ve kurgulama yeteneği artacaktır.

SEN BENSİN, BEN SEN

Çocuğunuz ile tatsız bir olay yaşadığınızda ya da ona karşı nasıl davranacağınız konusunda kararsız kaldığınızda veya çocuğunuzun gözüyle nasıl bir anne ve baba olduğunuzu görmek istediğinizde bu oyunu oynayabilirsiniz.

Çocuğunuzu karşınıza alıp, "Şimdi sen bensin, bende sen" diyerek yaşadığınız o tatsız olayı canlandırma yapın. Bu, konuyu çocuğunuzun gözüyle görmenizi sağlayacaktır.

ÇOCUK GÖZÜYLE
GÖREBİLMEK

Baktığınız her şeyi "tam" anlamıyla görebildiğinizi düşünüyor musunuz?

Ya da gördüğünüzü düşündüğünüz şey aslında size anlatılmak istenen mi?

Sorular çoğaltılabilir.

Anlatmak istediğim, her olayda, durumda, resimde... görebileceğimiz şeyleri algılıyoruz.

Yaşadığımız deneyimlerle zihnimizde oluşan filtreler bize bakabildiğimiz kısmı gösteriyor. Elbette bunları yeniden programlayabiliriz.

Oysa küçük bir çocuğu düşünün, onun bakış açısını, saflığını. En önemlisi, sevgiyle ve tertemiz bakan gözlerini.

Çocuklarla yaptığım çalışmalarda, o saflığı ve zekâ fışkıran bakışları görmek için onların gözlerinin içine bakıyorum. Bulundukları ortamda oluşturdukları enerji bana büyük mutluluk veriyor.

Sizinle beğendiğim bir hikâyeyi paylaşmak istiyorum:

"Babası İsrail'in en ağır siyasi cezalarının verildiği bir hapishanede mahkûmdu. Küçük kız, fırsat bulduğu her hafta sonu babasını ziyaret için annesiyle birlikte hapishaneye giderdi. Yine bir ziyarete giderken babası için çizdiği bir resmi yanında götürdü, ancak hapishane kurallarına göre özgürlüğü çağrıştıran her türlü şeyin mahkûmlara verilmesi yasaktı. Bu sebeple, kâğıda çizdiği kuş resmini kabul etmemişler ve oracıkta yırtmışlardı... Çok üzülmüştü küçük kız...

Babası, 'Üzülme kızım, yine çizersin, bu sefer çizdiklerine dikkat edersin, olur mu?' dedi. Küçük kız diğer ziyaretinde babasına yeni bir resim çizip götürdü. Bu sefer kuş yerine bir ağaç ve üzerine siyah minik benekler çizmişti.

Babası keyifle resme baktı ve sordu:

'Hmmm! Ne güzel bir ağaç bu, üzerindeki benekler ne? Zeytin mi?'

Küçük kız babasına eğilerek, sessizce, 'Hşşşşşşt! O benekler ağacın içinde saklanan kuşların gözleri!' dedi."

Çocuk saflığımızı kaybedip, yıllar sonra adına "öz" dediğimiz saflığa ulaşabilmek için emek harcıyoruz. Çocuklar için vakit varken, onların görebildiği güzellikleri bozmayalım.

3. Bölüm

ÇOCUK
YETİŞTİRMEDE
YENİ ÇAĞ
TEKNİĞİ: NLP

ÇOCUKLARLA İLETİŞİMDE
YENİ ANAHTARLAR

Bu bölümde çocuğunuzla, eşinizle, sevdiklerinizle daha kolay ve etkili iletişim kurabilmeniz için, çağımızın yeni tekniği NLP hakkında bilgi vereceğim. Ancak, amacım NLP'yi anlatmak değil. Çocuk yetiştirmede çağımızın yeni tekniğinden yararlanabileceğimiz yönleri paylaşmak. Bu nedenle de, NLP'nin çocuk yetiştirmede uygulanabilir kısımlarını anlatacağım.

Çocuk yetiştirmede "modellemenin" ne kadar önemli olduğunu önceki bölümlerde açıklamıştım. (Bkz. "Oyun Çağı" bölümü, Albert Bandura'nın Bobo deneyi.) NLP'nin özü de modellemeye dayanır. Bu anlamda NLP'yi çocuk yetiştirmede nasıl kullanabiliriz, bunlara bakacağız.

Çocukların ilk eğitim aldıkları yer ailedir. Aile yapısı, aile bireyleri arasındaki iletişim dolayısıyla çocuğun ilk rol modellerini belirlediği yerdir. Birbirine karşı sevgi dolu, birbirini aktif dinleyen bir ailede yetiştirilen çocuk ile, birbirlerini dinlemeyen aile bireylerinin olduğu ortamda büyüyen çocuk elbette farklı olacaktır. Çünkü, gördükleri ilk rol modelleri farklıdır.

NLP öncelikle kişinin doğal olarak neler yaptığına bakar. Bu davranışlar için, başka tercihlerin neler olabileceğini ortaya koyar. Davranışlarımızdaki kalıpları ve alışkanlıkları tanımaya başladıkça, yaşamımızda bunları nasıl değiştirebileceğimiz konusunda bize yardımcı olur. Bu konuları yaşamımızın her alanında kullanmaya başlamak bizim için yeni bir dönemi de beraberinde getirir. Esnek olabilme kapasitemizi geliştirir. Bu esneklik çocuk yetiştirme konusunda bizim için önemlidir.

İlk bölümde belirttiğim gibi, çocuk yetiştirebilmek için geleneksel davranışlar ile sınırlı kalmak, bizim gelişebilmemiz ve değişebilmemize engel olur. Burada önemli bir noktayı vurgulamak istiyorum. Elbette belli bir değer setimiz olmalı. Anlatmak istediğim, olaylara ve durumlara esnek bakabilmek. Vereceğimiz tepkiler, sınırlı kalmamalı.

Yani, kızdığınızda o anda çocuğunuza ters tepki vermeniz de bir seçenek, olayın başlangıcına bakıp, sakin olmak da. Çocuğunuzu kucaklayıp ona neden böyle davrandığını sormak da seçeneklerden biri.

Temel inançlar konusunu işlerken açıklamaya çalışmıştım. Otomatik tepkiler, temel inançlarımız ile belirlenir.

Ailede kişiler arası iletişim ne kadar etkili ise, çocuk kendini o kadar rahat ifade edecektir (elbette bu diğer aile bireyleri arasındaki iletişim için de geçerli). İletişim ilk önce aktif dinleme ile başlar. Aile içinde çocuk aktif dinleniyorsa, kendini değerli hissetmeye başlayacaktır. (Bu konuya "Çocuklarda Özgüven" bölümde daha detaylı değineceğim.)

NLP NEDİR?

Size kısaca NLP tekniğinden[12] söz etmek istiyorum.

NLP (Nöro Linguistic Programming/Sinir Dili Programlaması) 1970'li yıllarda dilbilimci John Grinder ve matematikçi Richard Bandler'in çalışmaları ile ortaya çıkmıştır.

Başta da belirttiğim gibi, özü modellemedir. Bandler ve Grinder, yüksek performansa sahip başarılı kişilerin nasıl bu denli başarılı olabildikleri üzerinde yoğunlaşmışlardır. Tüm insanların belli becerileri vardır. Ancak bazı kişilerin becerileri çok daha iyidir.

Bu iki bilim adamı, üç ünlü terapistin davranışlarını çok detaylı olarak incelediler. İnceledikleri üç ünlü terapist, Satir, Perls ve Erickson'du. Modelleme sonucunda üç kişinin tarzları farklı olmasına rağmen kullandıkları kalıpların birbirine çok benzediğini gördüler.

Grinder ve Bandler, işlerinde başarı elde etmiş başka kişiler ile çalışmalarına devam ettiler. Sonuçta diğer insanların da performanslarını geliştirmek, kişiliklerini olumlu yönde değiştirebilmek, iletişim sorunlarını olabildiğince ortadan kaldırmak için uygulayabilecekleri bir model geliştirdiler.

Bugün NLP, kişisel alanda kendini geliştirmek ve değiştirmek isteyen birçok kişi tarafından uygulanmaktadır.

Biz de bu bölümde, çocuklarımızla daha etkili iletişim içinde olabilmemiz için nelere dikkat edebileceğimizi göreceğiz. Başta da belirttiğim gibi, çocuk yetiştirirken bizim için yararlı olabilecek NLP tekniklerini aktaracağım.

ÇOCUK YETİŞTİRMEDE NLP

"Oyun Çağı" bölümünde de anlattığım gibi, kişilik yapımız çocuklarımızı yetiştirmede belirleyicilik taşımakta. Kendimizde hoşnut olmadığımız davranışları değiştirerek, kendimizi geliştirerek, olaylara esnek bakmaya çalışarak çocuklarımızı daha iyi yetiştirebilmek mümkün.

Davranışlarımızın, özünde, temel inançlarımızdan kaynaklandığını artık biliyoruz.

Olumsuz davranışlarımız, çocuklarımızın yetişmesi sürecinde neleri engelliyor?

Neleri arzu ettiğimiz gibi değiştirebiliriz?

Çocuklarımız ile nasıl daha kolay ve etkili iletişim kurabiliriz?

ÇOCUĞUNUZU YETİŞTİRMEYE
KENDİNİZDEN BAŞLAYIN

Önce kendimizde değiştirmek, geliştirmek istediğimiz yönlerimizi tespit etmeliyiz. Temel inancımız değersiz olduğumuz yönündeyse, önce biz bunu değiştirmeliyiz ki, çocuğumuza değerli olduğunu aktarabilelim. Kendinize olan özgüveniniz düşükse, bunu da çocuğunuza yansıtırsınız. Yani önce siz özgüveninizi kazanmalısınız ki, bunu çocuğunuza modelleyebilesiniz.

Değiştirmek, geliştirmek istediğiniz yönlerinizi belirledikten sonra, niyet edip eyleme geçmeniz yeterli.

Başarının özgüvenle geliştiği varsayılır. Şimdi, özgüveninizi kazanmak, geliştirmek ve daha sonra da çocuklarınıza aktarabilmek için uygulayabileceğiniz yolları sıralayalım.

Çocuğunuzu Yetiştirmeye Kendinizden Başlayın:

1. Olumsuz tecrübelerinizi, kötü deneyimlerinizi hafızanızdan silin.

2. Kendinizle konuşun.

3. Yapacaklarınızı ertelemeyin.

4. Başarmak istediğiniz şeyi düşünün.

5. Geçmişte başardığınız işleri düşünün.

6. Sorunlarınızı gözünüzde büyütmeyin.

7. Hareket edin, gezinin!

8. İstediğiniz şeyi gerçekmiş gibi hayal edin.

9. Giysilerinizi iyi seçin.

10. "Hayır" demeyi öğrenin.

11. Sizi başarısızlığa iten davranış kalıplarınızı tespit edin.

12. Olumsuz düşüncelerden kurtulun.

13. Hedefinize odaklanın.

14. Bu "oyunun" keyfini çıkarın.

1. Olumsuz tecrübelerinizi, kötü deneyimlerinizi hafızanızdan silin. Yazıldığı kadar kolay değil dediğinizi tahmin ediyorum, denemeden lütfen karar vermeyin. Siz adım atın, gerisi kendiliğinde gelecek. Kötü bir çocukluk geçirmiş olabilirsiniz. Bu deneyimlerinizden, gerekliyse bir uzmandan da yardım alarak kurtulmaya çalışın. Bunları unutarak yeni bir başlangıç yapabilmek, çocuğunuzu yetiştirmeniz için çok önemli. Unutmayın, çocuğunuzun hayatına şekil vereceksiniz.

2. Kendinizle konuşun. Kendinizle iletişiminiz çok önemli. Ben zaten kendimle yeterince konuşuyorum diyorsanız, lütfen konuşmalarınızı takip edin. Sözünü ettiğim konuşmalar kendinizi yargılayıp, suçladığınız konuşmalar değil. "Ben başarılıyım", "Ben değerliyim", "Ben çok güçlüyüm" mesajları içeren konuşmalar. İçsel konuşmalarınızda mümkün olduğu kadar olumlu ifadeler kullanın. Ve çocuğunuza da bunları defalarca tekrarlayın.

3. Yapacaklarınızı ertelemeyin. Yapmayı arzu ettiğiniz işleri gün gün yazıp kendi otokontrolünüzü yapmaya özen gösterin. Yaptığınız işleri yarım bırakmak başarısızlık korkunuzdan kaynaklanıyor olabilir. Yarım bıraktığınız işleri tamamlamak kendinize güven duymanıza yardımcı olacaktır. Ayrıca bunu çocuğunuza da aşılayın. İşlerini yarım bırakmaması için ona destek olun. (Amaç Kartları oyununu birlikte oynayın.)

4. Başarmak istediğiniz şeyi düşünün. Bunun için kendinize zaman ayırın. Detaylandırmak ve başarma hissini yaşamak sizi olumlu bir ruh haline getirecektir. Çocuklar bir işi başardıkları zaman daha mutlu olurlar. Onların başarılarını takdir edin. Başarmanın tadını birlikte yaşayın.

5. Geçmişte başardığınız işleri düşünün. Hatta bunları yakınlarınıza anlatın. (Burada bir parantez, toplum olarak acılarımızı, dertlerimizi paylaşmayı seviyoruz. Dikkat edin tüm dertleşme konularımız genelde üzüntüler, sıkıntılar, tatsızlıklar üzerine. Sevinçlerimizi, başarılarımızı da paylaşıyoruz ama bunların konuşulma süresi ile tatsız konuşmaların süresi çok farklı. Nedense, başarılarımızdan daha az söz ediyoruz. Yaptığınız konuşmalarda başarı ve sevinçlerinizi anlatırken cömert olun. Elbette çocuklarınızın başarılarını da anlatmayı ihmal etmeyin.

6. Sorunlarınızı gözünüzde büyütmeyin. Olayları büyüttükçe işin içinden çıkamayacakmışsınız gibi hissetmeye başlarsınız. Bu da kendinize olan güveninizi aşağıya çeker. Daha önce yaşadığınız ve üstesinden geldiğiniz olayları hatırlayın. Çocuğunuzun da başarılı olduğu anları, ona hatırlatın. Başarılı olduğu zaman neler hissettiğini aklında canlandırmasına yardımcı olun.

7. Hareket edin, gezinin! Sürekli aynı ortamda bulunmak enerjinizin düşmesine neden olur. Çok bunaldığınızı düşündüğünüzde yürüyün, egzersiz yapın. Unutmayın, duyu organlarımızın da enerjiye ihtiyacı var. Yürümek ya da spor yapmak seratonin ve endorfin hormonlarınızı (Bkz. "Neden Oyun?" bölümü) artıracağından, kendinizi daha iyi hissedersiniz. Mümkünse çocuğunuzla birlikte yürüyün, yüzün, bisiklete binin. Hem birlikte vakit geçirin, hem de ortak bir eylem yapmanın tadına varın.

8. İstediğiniz şeyi gerçekleşmiş gibi hayal edin. Bu, bilinçaltınızı harekete geçirir. Bilinçaltımız emirlerimiz ile eyleme geçer. İmgeleme tekniğini kullanın. Çocuklarınızı hayal kurma konusunda rahat bırakın. Ve lütfen onların hayallerine gülmeyin.

9. Giysilerinizi iyi seçin. Kendinizi mutlu, rahat hissedeceğiniz giysiler giymek kendinizi iyi hissetmenize neden olacaktır. Çocuğunuz dışarı çıkarken giysi konusunda sizinle inatlaşırsa, onu rahat bırakın. İstediğini giymesine izin verin.

"Okula da pijamasıyla gitmek istiyor, yine de izin mi vereceğim" demişti bir kez bir anne. Evet diye cevaplamıştım. "Nasıl olur Nur Hanım?" diye itiraz etti doğal olarak. Beş dakikacık bir canlandırma yapın dedim (yine oyun yani). Şimdi okula geldik. Arkadaşların ve öğretmenlerin seni pijama ile gördü. Sence ne yapacaklar? Tabii ki gülecekler, sen kendini nasıl hissedeceksin? İyi hissedeceksen bence tamam. Ayakkabılarını giyebilirsin.

Bir sonraki hafta anne ile karşılaştık. Ne oldu diye sordum? Önce ikna etmeye çalışmış. Sonra da söylediğimi denemiş. Sonuçta sesini yükseltmeden, ağlamadan üstünü değişmiş. Hatta gülüşmüşler. Aslında orada çocuğun istediği, annesinin onunla biraz daha ilgilenmesi, o ilgiyi aldığı an sorun bitiyor. Demiştik ya, her çığlık bir yardım çağrısıdır.

10. "Hayır" demeyi öğrenin. Başka birini mutlu etmek adına, kendinizi üzecek bir şey yapmayın. Sizi olumsuz ruh haline götüren şeyleri yapmak enerjinizi aşağıya çekecektir. Hayır dedikten sonra da pişmanlık duyup geri dönmeyin. Çocuğunuz "hayır" dendiğinde bunun geri dönüşsüz olduğunu bilmeli. Tutarlılık çocuk yetiştirmede çok önemli.

11. Sizi başarısızlığa iten davranış kalıplarınızı tespit edin. Bunları ortadan kaldırmak için yöntemler geliştirin. Değişimi kendiniz yapabilirsiniz. Başka biri sizin yerinize, sizde bir değişim gerçekleştiremez. Size belli yöntemleri, uygulamaları anlatabilir, öğretebilir. Bunları uygulayacak ve kendi üzerinde çalışacak olan sizlersiniz. Kimse sizin zihninizde değişim yapamaz!!! Bu tarz olumsuz kalıpları çocuğunuzda da tespit ederseniz, onu bu konuda erken yaşta kendini geliştirmeye, değiştirmeye yönlendirebilirsiniz.

12. Olumsuz düşüncelerden kurtulun. Olumsuz kelimeler ve düşünceler beyninizde yer ederek kalıplaşır. Kullanıldıkça beslenir ve yine olumsuzluk olarak size geri döner. Sonuç olarak, kullandığımız kelimelere dikkat etmeliyiz. Her kullandığımız olumsuz kelime, bize geçmiş olumsuz deneyimlerimizi anımsatır. Bu kelimeleri dilimizden çıkarmamız gerekmektedir.

13. Hedefinize odaklanın. Hayatınıza yön verecek olan sizsiniz. Başarıya kanalize olmuş ruh hali size enerji ve mutluluk olarak geri dönecektir. Bu davranış, çocuğunuzun da başarı konusundaki modeli olacaktır.

14. Bu "oyunun" keyfini çıkarın. Bu süreci bir zorlu sınav gibi değil, kendi kendinize oynadığınız bir "oyun" gibi görün. Oyunlar sadece Yeni Çağın Çocuklarına yönelik değildir!

Algılama filtreleri bireyseldir ve kişiye özgüdür. Herkesin kendi deneyimlerine, varsayımlarına, yetiştirilme tarzına, inançlarına göre değişir. Filtreleri değiştirerek dünyayı ve olayları algılayışımızı değiştirebiliriz.

Dünyanızda bulduğunuz her şey, bilinçli ya da bilinçsiz olarak zihniniz tarafından yaratılmaktadır.

NLP'de gerçeklik haritaları diye bir bölüm vardır. Bu da az önce belirttiğim gibi, dünyayı algılayışımızla ilgilidir. İnsanlar ile iletişim kurma aşamasında haritalar kullanılır. Haritalar bize her bireyin kendi kişisel gerçeğini yansıtır. İletişim sırasında karşımızdaki kişinin haritasını anlayabilmek ve ona anlayış gösterebilmek durumundayız. Her kişinin çok farklı bir dünya haritasına sahip olduğunu aklımızdan çıkarmamalıyız. Çocuklarınız arasında farklılıkları bu nedenle anlamaya çalışın. Her birey, her çocuk ayrı ayrı özeldir.

Burada bir küçük uygulama yapalım. Bunun için en az iki kişi olmanız gerekiyor. Elinize kâğıt kalem almanızı rica ediyorum. Bir çizim yapacağız. Lütfen çizimi yaparken birbirinizin kâğıtlarına bakmayın.

Büyük bir masa düşünün (çiziyoruz). Masanın üstünde kareli bir masa örtüsü var. Örtünün üstünde hasırdan bir meyve tabağı bulunmakta. Bu tabağın içinde muz, siyah üzüm, armut, elma ve portakallar var. Meyve tabağının yanında kare bir tepsi var. Desenli olan bu tepsinin içinde çay bardakları bulunuyor. Tepsinin arkasında içi su dolu bir şişe ve boş bir su bardağı var.

Şimdi kâğıtlarınıza bakın lütfen. Nasıl? Aynı şeyleri duyduğunuz halde ortaya çıkan resim ya da resimler ne kadar farklı değil mi?

Anlatmak istediğimi bu uygulama ile daha iyi görmüşsünüzdür. Herkesin algılaması ve deneyimleri birbirinden farklıdır.

Çocuğunuzla iletişimde bu gerçeği anımsayın lütfen. Anlatmak istediğinizi şeyi açık bir ifade ile belirtin. Ve anlattığınız konuyu onun nasıl algıladığını öğrenmeye çalışın.

ÇOCUKLAR İLE
ETKİLİ İLETİŞİM

İletişim, diğer insanlarla her türlü sözlü ve sözsüz etkileşim kurmaktır. En az iki kişiyi gerektiren dinamik bir süreçtir. İletişim, söylenen sözlerden fazlasını içerir.

Araştırmalara göre iletişim,

%55 beden dili,

%38 ses tonu ve

%7 oranında söylenen kelimelerden oluşmaktadır.[13]

Elbette oranlar değişiklik gösterebilir. Ancak anlaşılan şu ki, karşı tarafa anlatmak istediğimizi ulaştırırken ne söylediğimizden çok nasıl söylediğimiz önem kazanır.

"Düşündüğünüz, Söylemek istediğiniz,
Söylediğini sandığınız, Söylediğiniz,
Karşınızdakinin duymak istediği, Duyduğu,
Anlamak istediği, Anladığını sandığı, Anladığı...
arasında farklar vardır. Dolayısıyla insanların
birbirini yanlış anlaması için en az
dokuz (9) ihtimal vardır."
Sylviane Herpin

Karşınızdaki kişi ve çocuklarınız ile etkili iletişim kurabilmek için, o kişiye anlaşıldığı duygusunu hissettirmeniz gerekir. Bu o kişiyle aynı fikirde olduğunuz anlamına gelmez. İletişimde uyum sağlayabilmek önemlidir.

İnsanların düşünceleri ve duyguları davranışlarına yansır. İletişim içindeyken duyularınızı elinizden geldiğince açın. Böylece karşınızdaki kişinin beden dili ve ses tonundan nasıl bir ruh hali içinde olduğunu ve anlatmak istediğinin tam olarak ne olduğunu anlayabilmeniz kolaylaşır. (Büyüklerimiz boşuna "Dört kulağını aç, öyle dinle" dememiş.)

Kuracağınız etkili iletişim sayesinde çocuğunuzla karşılıklı anlaşma içinde olursunuz. Anne ve babası tarafından anlaşılan çocuk kendini daha değerli hissedecektir.

Karşınızdaki kişinin beden dili ve ses tonuna ayak uydurarak uyum yaratabilirsiniz. Böylece karşınızdaki kişi onunla aynı tarafta olduğunuzu hisseder ve etkili iletişim için gerekli olan güven ortamı sağlanmış olur. Kişiler arasındaki bu ahenk, iletişim sanatını oluşturur.

Burada size birkaç sorum olacak.

Çocuklarınızla, eşinizle, sevdiklerinizle yeterince açık ve kolay iletişim kurabildiğinizi düşünüyor musunuz?

Çocuklarınızın, eşinizin düşünceleri ve duygularını anlayabiliyor musunuz? (Yüzüme Bak, Duygumu Anla oyununu hâlâ oynamadınız mı?)

Empati yapabiliyor musunuz?

İlk bölümde empatiden kısacık söz etmiştim. Burada biraz daha detaylandıralım.

Empati, kişinin kendini karşısındaki kişi yerine koyarak onun duygularını ve düşüncelerini anlaması demektir. Basit gibi görünse de tam anlamıyla tanıma ulaşmak belli bir zaman alır. Bir kişi ile empati kurulabilmesi için üç temel öğe gerekir.

Empatinin 3 Öğesi:

1. Karşımızdaki kişinin bakış açısıyla bakabilmeliyiz. Her insan çevresini kendine özgü bir biçimde algılar. Bu algısal yaşantı kişiye özgüdür. Herkes birbirinden farklıdır. Empatiyi gerçekleştirebilmek için onun rolüne girebilmeli, durumları onun açısından değerlendirebilmeliyiz.

2. Empati kurmuş olabilmek için karşımızdaki kişinin duygu ve düşüncelerini tam anlamıyla anlamış olmamız gerekir. Karşımızdaki kişinin (çocuğumuz ya da eşimiz) sadece düşüncesini anlamış olmak da yeterli değildir. Empatiyi, hem duygu hem düşüncesini anlamış olmak gerçekleştirir.

3. Son olarak da, empati kuran kişinin bunu empati kurduğu kişiye iletmesi gerekir. Karşımızdaki kişinin hem duygusunu hem de düşüncesini anladığımızı ifade edemezsek, empati sürecini tamamlamış sayılmayız. Empatik tepki verebilmek için hem beden dilimizi hem de duygularımızı dile getirerek onu anladığımızı ifade etmeliyiz.

Sempatik olmak "yandaş"lıktır. Sempati duyduğumuz kişi ile sevinir, üzülürüz. Onun yanındayızdır. Ancak onun duygu ve düşüncelerine sahip olmayız. Anlamaktan ziyade paylaşmak vardır. Empati yapabilmek onu duygusal olarak ve düşündükleri ile anlamak demektir. Empati duyduğumuz kişi ile aynı görüşlere sahip olmamız gerekmez. Onu anlamaya çalışmamız yeterlidir. Bu nedenle çocuklarımızı anlamaya çalışmak, onlarla iletişimizde büyük önem taşımaktadır.

Anlaşılan çocuklar, anlayışlı yetişkinler olarak büyürler.

ÇOCUKLAR İLE İLETİŞİMİMİZİ
ENGELLEYEN İFADELER

Bazen farkına varmadan çocuklar ile yapılan konuşmalarda iletişimimizi engelleyecek ifadeler kullanıyoruz. Bunlardan bazılarını birkaç örnek cümle ile görelim. Bakalım içlerinden tanıdık gelecekler var mı?

Tanımlamaları detaylı açıklamak yerine direkt örnekler vermeyi tercih ediyorum. Böylelikle ne demek istediğimi daha kolay ifade edebileceğimi düşünüyorum.

Yargılar:

"Doğru ders çalışmanın tek yolu, masanın başından kalkmamak."

"Alp tembel ve yaramaz bir çocuk, sen de ona uyuyorsun."

Çarpıtmalar:

"Beni dinlemiyorsun, söylediklerime aldırış etmiyorsun."

– Sus, bana laf yetiştirme.

– Anne bir şey demedim zaten.

– Bak hâlâ konuşuyorsun, bana cevap verme.

Genellemeler:

"Her zaman beni böyle üzüyorsun."

"Hiçbir zaman ödevlerini doğru almıyorsun ki."

"Ne zaman girsem odan hep dağınık."

Etiketlemeler:

"Çok tembelsin."

"Dağınıksın."

"Sakar kızım/oğlum."

Zorlayıcı ifadeler:

"İlle arkandan eşyalarını ben mi toplamak zorundayım?"

"Tanımadığın kişiler ile asla konuşmamalısın."

Olanaksızlık içeren ifadeler:

"Bu şekilde ders çalışma ile sınıfını geçmen imkânsız."

"Böyle gidersen başarılı olman mümkün değil."

Bu tarz ifadeler çocukların özgüveni açısından da aşındırıcıdır. Bir sonraki bölümde özgüven konusuna değineceğim.

Ayrıca yargılanmadan dinlenilen çocuk, güvende olduğunu bilir. Anne ve babasına karşı daima kendini açık olarak ifade eder.

TEMSİL SİSTEMLERİ

Deneyimlerimizi algılarken beş duyumuzu kullanıyoruz. Bu nedenle, NLP temsil sistemi, beş duyumuz ile adlandırılıyor. Ancak ben burada üç temsil sistemimizden söz edeceğim.

Görme | <–> | Görsel | <–> | G
Duyma | <–> | İşitsel | <–> | İ
Dokunma | <–> | Dokunsal | <–> | D

Her temsil sistemi bir ağın bölümüdür. Herkesin ağırlıklı temsil sistemi farklıdır. Bir insanın temsil sisteminin doğumundan sonraki ilk üç ayında oluştuğu tahmin edilmektedir. Temsil sistemi bulunduğumuz ortama göre de oluşmaktadır. Çok kucağa alınan bir bebek, kuvvetle muhtemel "dokunsal" bir kimlik olacaktır. Aynı şekilde çok müzik dinletilen bir bebek "işitsel" temsil sistemine sahip olacaktır. Etrafında bol oyuncaklar ile bırakılan bebeğin "görsel" yönü gelişecektir.

Herkes bu temsil sistemlerinin üçüne de sahiptir. Ancak sistemler herkeste eşit oranda gelişmediği için kişiye göre farklılık gösterir.

Temsil sistemini bilmek neden önemli?

Çok basit ve açık olarak yanıtlarsak, sağlıklı iletişimimiz için.

Anne ve babaların çocukları ile iletişiminde, temsil sistemini bilmek önemlidir. Bu elbette iletişim halinde olan herkes için geçerli.

Temsil sistemini bilmek önemli dedik. Şöyle örnekleyebiliriz:

"Çocuk dokunsal bir kimlik ise, yerinde duramaz. Kıpır kıpırdır. Hareket halinde olmak onların doğal yapısıdır. Bitmek tükenmek bilmeyen enerjileri vardır. Oyuncaklarını bozup tekrar tamir etmekten hoşlanırlar. Etrafın dağınık olması onları rahatsız etmez. Eşyalarını genellikle yığınlar halinde toplarlar."

Görsel kimlik olan anne veya baba bu çocuğa, "Odanı topla, burası çok dağınık" demiş olsa da çocuk bunu yapmakta zorlanacaktır. Dağınıklık onu rahatsız etmez. Hatta o dağınıklık içinde size istediğiniz eşyayı kolaylıkla bulabilecektir. Aynı şekilde, ders çalışırken masalarının üstü de bu şekilde dağınıktır.

Anne veya baba çocuğa görsel temsil sistemine ait kelimeler kullandığı sürece, aralarında tatsız konuşmaların yaşanması olasıdır. Dokunsal kimlik olan çocuklara, "hissetmek", "dokunmak", "tutmak" gibi kelimeler kullanarak odasını toplamasını söylemeyi deneyin.

Unutmayın, eylem yoksa sonuç da yoktur... Temsil sistemine göre kullanacağımız ifadeler, çocuklarımız ile iletişimimizde bize yardımcı olacaktır.

NLP temsil sistemini tespit etmek için çeşitli testler uyguluyoruz. Bu testler ile çocuğun ve ailenin temsil sistemini bulup iletişimde düştükleri yanlışlıkları düzeltmek için gerekenleri paylaşılıyoruz.

Şimdi size temsil sistemlerine göre kişilikler hakkında "genel" bilgiler vereceğim. Bu bilgiler ışığında siz de, çocuğunuzun ve kendinizin temsil sistemi hakkında fikir sahibi olacaksınız.

ÇOCUĞUNUZ HANGİ TİPTE?

NLP temsil sistemine göre 6 temel kişilik tiplemesi geliştirilmiştir.

Önceki bölümde bu kişilik tiplerinin özelliklerini verdim. Daha sonra da onları hangi davranışlarla desteklemeniz gerektiğini anlattım.

Kişilik Tipleri

Empatikler: Görsel-Dokunsal-İşitsel Tipler

Hikâyeciler: Görsel-İşitsel-Dokunsal Tipler

Konuşkanlar: İşitsel-Görsel-Dokunsal Tipler

Gevezeler: İşitsel-Dokunsal-Görsel Tipler

Rahatına Düşkünler: Dokunsal-Görsel-İşitsel Tipler

Yerinde Duramayanlar: Dokunsal-İşitsel-Görsel Tipler

Bu bölüm tüm kişilik tiplerini içeriyor. Çocuğunuz ve kendinizin kişilik tipi hakkında fikrinizin oluşması için önce basit bir uygulama yapalım.

Çocuğunuza bazı sorular sorun ve soruları yanıtlarken gözlerine dikkat edin.

Gözlerimiz belirli bir sistematik içinde hareket eder. Gözlerimiz temsil sistemlerimiz ile bağlantılıdır. Yaşadığımız bir olayı, deneyimi anlatırken gözlerimiz hareket ediyor. Konuşma sırasında, bazı kişiler yukarı doğru bakarken, bazıları yana, bazıları da aşağıya doğru bakıyor.[14]

Gözlerimizle yukarı doğru yaptığımız hareketler görsel, yana yaptığımız hareketler işitsel, aşağı doğru yaptığımız hareketler dokunsal temsil sistemimizle olan bağlantıyı ifade etmektedir.

Ayrıca çocuğunuzun kullandığı kelimeler de temsil sistemi hakkında size fikir verecektir.

Kullandığı ifadelere dikkat edin.

Temsil sistemi kelimelerine ait örnekler ifadelere bakalım:

Görsel İfadeler: Bakmak, görmek, bakış açısı, senin yanındayım, kıpkırmızı oldum, hayal meyal...

İşitsel İfadeler: Anlatmak, haykırmak, bağırmak, duymak, dedi ki, söylemek, kulağımda çınlıyor...

Dokunsal İfadeler: Hissetmek, dokunmak, tutmak, canım acıdı, kalbim kırıldı, yumuşak kalpli...

Daha önce de ifade ettiğimi gibi, çocukların ve ailelerin temsil sistemlerini tespit etmek için çeşitli testler uyguluyoruz.

Aşağıdaki ifadelerde ilk kelime çocuğunuzun/kendinizin ağırlıklı temsil sistemini, izleyen ikinci kelime, ikincil ağırlıklı temsil sistemini ve son kelime üçüncül ağırlıklı temsil sistemini anlatıyor.

EMPATİKLER: GÖRSEL-
DOKUNSAL-İŞİTSEL TİPLER

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin empati enerjileri (karşısındakinin duygularını anlayabilme, kendini karşısındakinin yerine koyabilme yeteneği) karşısında şaşırıp kalabilirsiniz. Etraflarında olup bitenleri çok iyi gözlerler, gördüklerini de çok iyi hissedebilirler. Bazen kalabalık bir grup içinde sessiz kalan bu kişiler, bazen de aniden konuşmaya başlayıp, yaşadıkları bir olayı uzun uzun anlatmaya başlarlar. Anlattıklarını takip etmede zorlanabilirsiniz. Hatta bazen bir türlü konuya gelemezler. Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, konuşurken ellerini kullanmak ve hareket etmek isteyebilirler.

Kararlarını almakta zorlanabilirler. Bu nedenle, dahil oldukları grubun onlara hükmetmesi kolay olabilir. Yaşadıkları olaylar istedikleri gibi olmadığında, söylenmeye başlayabilirler.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin elleriyle gözleri arasında çok iyi bir uyum vardır. Bir işi, izleyerek kolaylıkla öğrenebilirler. Daha sonra da kendi başlarına yapabilirler. Yalnız çalışmaktansa grup içinde çalışmayı severler. İşbirliği yapmaktan hoşlanırlar. Hisler konusunda çok başarılıdırlar. Karşısındaki kişinin duygularını hemen anlarlar.

Görsel Özellikler

Bu tipler görsel konularda çok titizdirler. Giysilerinin, kişisel eşyalarının ve çevrelerinin düşledikleri şekilde olmasını isterler. Görsel karışıklık içinde rahat düşünemezler.

El yazıları okunaklı, imlaları düzgündür. Hatalarını kolayca düzeltebilirler. Nesneleri detaylı olarak çizmek ve tasarlamaktan hoşlanırlar.

Yapacakları işleri, alacakları malzemeleri yazarak listelerler. Not tutmak işlerini kolaylaştırır.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerle en kolay iletişimi göz teması ile sağlayabilirsiniz. Uzun süreli göz teması kurabilseler de, dinleme süresi uzadıkça bakışları donuklaşabilir. Bir konu hakkında düşünürken ve dikkatle dinlerken gözlerini kapatmak isteyebilirler. (Burada biraz düşünün bakalım, uzun süre bir konu hakkında konuştuğunuzda, eşiniz, çocuğunuz sizi dinlerken gözlerini kapattığı için ya da göz temasını kaybettiği için ona, "Beni dinlemiyorsun" dediniz mi?)

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler gördükleri ve okuduklarını kolay hatırlarlar. Kişilerin isimlerini unutsalar da, yüzlerini anımsayabilirler. Onlar için bir işi en kolay öğrenme yolu, işi yapan başka birini izlemektir. Ya da yapılacak işin talimatları okurlar. (Dinlemez okurlar.) Çok iyi modelleme yaparlar.

Çocuğunuzun bir işi kendisinin denemesine/yapmasına izin verin. Gerekirse tekrar gösterin. Uygulamak, Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler için önemlidir. Eleştirilmekten hoşlanmazlar. Aşındırıcı sözler bu kişilerin öğrenme sürecini etkiler. (Aşındırıcı konuşmalar her kişi için yıpratıcıdır. Lütfen bunu unutmayın.)

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin bazıları iyi bir kitap okuyucusu olurken, bazıları da okumaktan hoşlanmayabilirler. Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler okumayı öğrenirken, duygularını, ellerini, bedenini de bu sürece dahil ederler. Sesli olarak bir metni okumak onlar için zorlayıcı olabilir. Hatta sesli olarak okumaktan rahatsızlık duyarlar.

Bu kişiler not almaktan hoşlanırlar. Anlatılanları kelime kelime yazmakta zorlanmazlar. Bir şeyi ezberlemelerinin ve öğrenmelerinin kolay yolu, onu tekrar tekrar yazmaktır.

Fiziksel Özellikler

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin elleri ve gözleri arasındaki uyum çok iyidir. Her türlü eşyanın (karmaşık makine, araba vb) nasıl işlediğini merak ederler. (Böylece oyuncaklarını ya da evdeki elektronik eşyaları açmaya meraklı çocukları biraz daha iyi anlayabilirsiniz.)

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler için fiziksel hareketler, duygularını ifade etmenin, enerjilerini dışa vurmanın önemli bir yoludur. Fiziksel temas konusunda çekingendirler. Dokunmadan önce göz teması kurmuş olmaları gerekir.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, duygularını iyi tanırlar. Aynı zamanda, yanlarındaki kişilerin de neler hissettiğini kolaylıkla anlayabilirler.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, duygularını kolay ifade etmek isterler. Kolay ifade edebilecekleri bir yol bulamazlarsa öfkelenebilirler. Duygularından nasıl kurtulacaklarını bilmediklerinde uzun süre kin besleyebilirler. Sinirlendiklerini sert bakışlarla ya da rahatsız edici notlar yollayarak ifade ederler.

Konuşurken ellerini ya da bedenlerini hareket ettirirlerse, söyleyecekleri kelimeleri bulmaları kolaylaşır.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin çoğu, tek başlarına oynamak ya da çalışmaktansa, başkalarıyla işbirliği içinde olmaktan hoşlanır. (Sizinle birlikte iş yapmak isteyen çocuğunuzu düşünün.)

Sosyal ilişkiler kurmayı ve duyguları hakkında konuşmayı severler. Çok iyi bir ortak veya yardımcı olabilirler.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, iki tercih arasında kaldıkları zaman bocalarlar. Seçenekleri görüp denemek isterler. Seçim yaparken en çok deneyimlerinden faydalanırlar. Seçim yapmaktansa, çoğunluğun aldığı karara uymayı da tercih edebilirler. Ancak tercih ettikleri durumdan hoşlanmadıkları zaman şikâyet edebilirler.

(Yaşı ne olursa olsun, lütfen çocuğunuz hakkında karar alırken onun da fikrini sormayı tercih edin.)

Dilsel özellikler

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, kalabalık ortamlarda ya da tartışma ortamlarında sessiz kalmayı tercih ederler. Ara vermeden konuşmak onlar için zordur. Duraksarlar. Uzun süre dinlemeleri gerektiğinde ya da ne dinledikleriyle ilgili soru sorulduğunda dikkatleri dağılıp kafaları karışabilir. (Çocuğunuza, "Sen beni dinlemedin mi?" demeden önce ne anladığını sorun. Bu çocuklar için en kolay ifade yolu, göstermektir.) Görsel-İşitsel-Dokunsal kişiler yakın arkadaşları ile beraber olduklarında oldukça konuşkandırlar. (Arkadaşları ile çok konuşup eve gelince susan bir çocuğunuz mu var?)

Söyleyecekleri lafları çok dolandırırlar. Bu nedenle konudan konuya hızla atlar, konular arasında dinleyenin anlayamayacağı bağlantılar kurarlar; bazen de asıl konuya hiçbir zaman gelemezler.

Görsel kavramları sıklıkla kullanırlar. "Bakmak, görmek, göstermek, bakış açısı, hayal meyal" gibi imge oluşturan kavramlarla, "Gözümde canlandırabiliyorum" ya da "Sonra görüşürüz" gibi ifadeleri sık sık kullanırlar. Arka arkaya, cevaplanamayacak sorular sorarlar. Bu sorulara cevap vermeye çalıştığınız zamansa "Evet, ama..." diye konuşmaya başlarlar.

Görsel-Dokunsal-İşitsel çocuklar, kendileri hakkında söylenen bir şeyi (olumlu ya da olumsuz) uzun süre unutmazlar. Sert bir ses tonu ya da eleştiri yüzünden kolayca incinebilirler.

Bu tip çocuklara nasıl davranmalı?

Görsel Kanallarını Destekleme

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerle iletişim kurmak için, konuşmaktan ziyade onlara bir şeyler yazmak daha etkilidir. Yazmış olmanız, anlatmak istediklerinizi kolaylıkla anlamasına neden olur. İletişim kuramadığınızı düşündüğünüzde ona notlar yazmak iletişim için bir adım olabilir. Onları da yazmaya teşvik edin. Yazdıkları zaman kolaylıkla iletişim kurabileceklerdir.

Yazarak, kendi düşünce ve duygularını kolaylıkla ifade edebilirler. Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplere mektup, not ve kart yazmak onlarla ilgilendiğinizi hissettirmenin en iyi yoludur. (Değer verildiğini hissetmek her kişi için önemlidir.)

Dokunsal Kanallarını Destekleme

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler kendi duygularını analiz etmede, başkalarının duygularını tanımakta gösterdikleri başarıyı gösteremeyebilirler. Bu nedenle, önce kendi duygularını anlamaları çok önemlidir. Kendileri ile olan iletişimleri açısından da duygularını anlamaları gereklidir.

Görsel-Dokunsal-İşitsel kişilere ne hissettiğini anlayabilmesi için zaman tanıyın. "Şimdi ne hissediyorsun?", "Bu sende nasıl bir duygu uyandırıyor?" gibi sorular sorarak, ilgisini kendi içine yönlendirmesini sağlayın. Cevapları bulabilmesi için rahat hareket etmesini önerin.

Ritm, dokunsal bir olgudur. Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin kendilerine özgü bir ritim bulmalarına yardım edin. Kendi ritmini bulduktan sonra, söyleyeceği sözcükleri seçmesi de kolaylaşacaktır.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin gerçekten ne istediğini bulmasına yardımcı olun. Yalnız kalmak, tercihlerini bulmalarına yardımcı olacaktır.

Kendilerine özgü bir tarz edinemediklerinde, başkalarının hayatını yaşıyormuş gibi hissedebilirler. Başkalarının davranışlarını kendilerininkiymiş gibi göstermek onlar için çok kolaydır. Onların kendi değerlerinin farkına varmalarına ve duygularını anlamalarına destek olun.

İşitsel Kanallarını Destekleme

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, kendileri hakkında söylenilenlerden kolay etkilenirler. Ses tonunuzun ve sözlerinizin kendilerine olan güveni olumlu yönde etkilemesine dikkat edin. Söyleyecekleriniz onu derinden etkileyecektir. Eleştirilerinizi yazılı yapmanız uygun olabilir.

(Yazının başında ona duyduğunuz sevgiyi, güveni, değeri belirterek başlamayı ihmal etmeyin lütfen.)

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler, ses tonunuzdaki alaycılığı anlayabilir ancak ne demek istediğinizi tam olarak anlayamazlar. ("Seni anlamıyorum" diyen birini şimdi sanırım biraz anlayabildiniz.) İğneleyici sözler kullanmamaya özen gösterin.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tipler için onları dinlemeniz çok önemlidir. Konuşmaları için zaman tanıyın, dolambaçlı laflarını sabırla dinleyin. Onları can kulağıyla dinleyin ve söylediklerini sözlü olarak ya da yazarak kendilerine geri yansıtın.

Görsel-Dokunsal-İşitsel tiplerin, kendi sözlerine, deneyimlerine ya da görüşlerine yönlenmesini sağlayın. Konuşurken ihtiyaç duydukları sessizliğe ya da duraksamalara saygı gösterin; cümlelerini tamalamayın, lafını kesmeyin. ("Tamam, tamam, uzatma konuyu" dediğinizde, çocuğunuzu kırmış olabilirsiniz.)

Onlara, "... hakkında ne düşünüyorsun?" diye sormaktansa "... hakkında ne hissediyorsun?" diye sormak daha yararlı olacaktır. Böylece duygularına odaklanmaları daha kolay olacaktır.

HİKÂYECİLER: GÖRSEL-
İŞİTSEL-DOKUNSAL TİPLER

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, okumayı, gördüklerini işaret etmeyi severler. Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplerin çoğu, kıyafetlerinin nasıl göründüğüne önem verir, genellikle de iyi görünmek için renkli, uyumlu kıyafetler seçer. (Bir türlü giysi beğenmeyen çocuğunuzu düşünün lütfen.) El yazıları okunaklıdır. Liste oluşturmayı severler.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler hikâye anlatmayı çok severler, anlattıklarında hayli inandırıcıdırlar. Her konu hakkında sizi ikna etmeye çalışırlar. Sözlerinin arkasında pek çok anlam gizlidir, yüzlerindeki ifadelerinden ne hissettiklerini anlayabilirsiniz.

Fiziksel bir faaliyeti öğrenmeleri için onu tekrar tekrar yapmaları gerekebilir. Başkalarıyla rekabet içinde olacakları faaliyetlere katılmaktan kaçınırlar. Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler duyguları konusunda çok hassastırlar; dokunuş onlar için sıradan bir olay değildir, bu yüzden fiziksel temas kurmaktan çekinirler. (Bir çocuğu ısrarla öpmek konusunu yeniden düşünün lütfen.)

Görsel Özellikler

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler meraklı ve heveslidirler. Konuşurken uzun süreli göz teması sağlayabilirler. Görsel ayrıntıları incelemeyi severler. Seçenekleri görmeyi isterler. Kataloglara göz atmaktan, vitrinlere bakmaktan ya da insanları izlemekten çok hoşlanırlar. (Saatlerce vitrin bakan kişileri anlamaya çalışın lütfen.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, etraflarındaki her şeyin düzenli olmasını isterken, kendi eşyalarını düzenli tutmakta sıkıntı yaşayabilirler. Etrafındaki kişilerin eşyalarını düzenlemekten hoşlanırlar. Yardım etmeyi severler.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, kolay ezberleyebilirler. Görsel detayları kolaylıkla hafızalarına alırlar. (Çocuğunuzun size aylar sonra üstünüzdeki kıyafeti, yediğiniz yemeği, gittiğiniz mekânı tüm detayları ile anlatabildiği olmuştur mutlaka.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplerin çoğu okumaya düşkündür. Buldukları her türlü yazı, gazete, dergiyi okumak isterler. Bir konuyu öğrenmelerinin en kolay yolu okumaktır. Ayrıca sözcükleri doğru yazmada, yapılan hataları düzeltmede oldukça başarılıdırlar. El yazıları okunaklı ve düzenlidir.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplerin yüzlerine bakarak hissettikleri anlayabilirsiniz.

Dilsel Özellikler

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler oldukça sosyal, girişken insanlardır. Konuşmaktan keyif aldıkları pek çok arkadaşları ya da tanıdıkları vardır. Kalabalık bir odaya girdiklerinde, konuşacak birilerini bulmak onlar için çok kolaydır. (Oyuna bir anda dahil olabilen çocuğunuzu düşünün.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler düşüncelerini kolaylıkla ifade edebilirler. Sözleri enerji ve duygu doludur. Bir konuyu vurgulamak istediklerinde el kol hareketlerine başvururlar. Bir şeyi açıklamayı, öğretmeyi çok severler. Ayrıntılı hikâyeler anlatırken, dinleyicinin gözlerinde tam olarak canlandırabilmek için sayısız görsel mecazdan yararlanırlar.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, konuşurken görsel imgeler oluşturan "görmek, bakmak, renkli, gösteri" gibi sözcükler ile, "Görebiliyorum" ya da "Sonra görüşürüz" gibi ifadele kullanmayı tercih ederler. Konuşurken düşünceleri arasındaki boşlukları doldurmak için "eee" ya da "yani" gibi ifadeler kullanırlar.

Kendi görüşlerini istikrarlı bir şekilde savunabilirler. İki seçenek arasında karar vermeleri gerektiğinde ya da bir konu hakkında ne düşündüklerini anlamaya çalışırken, bir başkasıyla konuşarak düşünmeyi tercih ederler.

Görsel-İşitsel-Dokunsal bir kişiye duyguları hakkında soru sorduğunuzda, konuşması gözle görünür bir şekilde yavaşlayacaktır. Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplerin ses tonlarına bakarak neler hissettiğini anlayabilirsiniz.

Bu kişiler duydukları şeyleri çok derinlerde hissedebilirler. Rahatsız edici sesler ya da sert bir ses tonu duygularını derinden etkileyebilir. Müzik, ruh hallerini ya da enerji seviyelerini değiştirebilir. (Çocuğunuza karşı sesinizi yükseltirken bir daha düşünün lütfen.)

Fiziksel Özellikler

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, bedenlerini yüzeysel bir biçimde algılarlar. Bazen bir bedenleri olduğunu bile unutabilirler! Hiç kıpırdamadan uzun süre oturabilirler. ("Bak Seda'ya, nasıl da uslu uslu oturuyor" demeden önce bir kez daha düşünün lütfen. Sizin çocuğunuz görsel-işitsel-dokunsal olmayabilir. Onu başkalarıyla kıyaslamayın.)

Genel olarak bedenlerinde neler olup bittiğini fark edebilseler de, belli bir bölgedeki hislerini belirtmekte güçlük çekerler. Kolunun ağrıdığını bilirler, fakat ağrının tam olarak hangi noktada olduğunu göstermeyebilirler.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler fiziksel rekabetten kaçınırlar. Genellikle yürümek, sallanmak, bisiklet sürmek, yüzmek ya da kayak yapmak gibi serbestçe yapabilecekleri faaliyetleri severler. Kendi başlarına evde kalıp kitap okumayı fiziksel faaliyetlere tercih ederler.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler için kuralları olan fiziksel faaliyetleri öğrenmek oldukça zordur. Elleri ya da bedenleriyle yapılacak bir işi öğrenirken kendilerini sakar ve beceriksiz hissedebilirler. ("Sakar", "beceriksiz", "uyuşuk" gibi olumsuz etiketlere dikkat lütfen. Kendileri hakkında bu tarz etiketleme yapmalarına izin vermeyin ve siz de böyle tanımlamalar kullanmamaya özen gösterin lütfen.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler sürekli aynı işi yapmaktan çabuk sıkılırlar. Bir işi aynı şekilde yapmak yerine, kendilerine has bir tarz geliştirirler. Bu nedenle, bir işi uzun süre yapmakta zorlanabilirler. Başladıkları bir işi yarıladıktan sonra bile fikir değiştirebilirler, hatta bazen o işi tamamlamakta güçlük çekebilirler.

Bu kişiler için dokunmak sıradan bir olay değildir. Olumlu veya olumsuz her tür fiziksel temas, onları derinden etkiler. Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler sizi iyi tanımadıkları sürece onlara dokunmanızdan rahatsız olurlar. Rahatsızlık verici bir dokunuş onları derinden etkileyebilir, uzun süre hafızalarından silinmeyebilir. (Sizi iyi tanımayan bir çocuğa yaklaşırken, dokunurken, onun bundan rahatsız olabileceğini bir kez daha anımsatmak isterim.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, derin hisler besleyen kişilerdir fakat hisleri konusunda çok hassastırlar. Duyguları ifade eden sözcüklerden kolaylıkla etkilenebilirler. Sinirlerini sert bir bakışla, mimikle ya da kaba bir not yazarak belli ederler.

Bu tip çocuklara nasıl davranalım?

Görsel Kanallarını Destekleme

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler göz önünde olmak, seslerini duyurmak isterler. Yaptıklarının, okuduklarının, yazdıklarının, görsel olarak ürettiklerinin takdir edilmesini beklerler. Not yazmak ve birilerinin onlara not yazması çok hoşlarına gider. Yazdıklarının birileri tarafından okunabileceğini bilmek, onlara keyif verir.

Yazı yazmak bu kişilerin bir konuya odaklanmalarını kolaylaştırır. Onlarla, özellikle de kafalarını karıştıran bir konu hakkında, kâğıda yazı yazarak konuşun. Yapmak, okumak, satın almak, söylemek ya da öğrenmek istediklerini hatırlatacak notlar yazın. (Eşinize, çocuğunuza almasını rica ettiğiniz şeyleri unutuyor diye kızmayın. Belki de o Görsel-İşitsel-Dokunsal tipte biri. Not yazmayı deneyin.) Bu kişilere bir şey hatırlatmak istediğiniz zaman, not bırakın.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler için dış görünüş çok önemlidir.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler için göz teması önemlidir. Ancak bunu uzun süre devam ettirmeleri mümkün değildir. ("Gözümün içine bak" demek yeterli değil demek ki.)

İşitsel Kanallarını Destekleme

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler, yaşadıkları hakkında uzun uzun konuşmaktan büyük keyif duyarlar. Yaptıkları işlerden, duygularından, sevinçlerinden ya da sıkıntılarından bahsetmeyi severler. (Okuldan gelince, en küçük detayına kadar yaşadıklarını anlatan "küçük hikâyeci" çocuğunuzu şimdi anlayabiliyorsunuz, değil mi?) Herhangi bir konuyu tüm ayrıntılarıyla konuşmaya bayılırlar.

Genellikle tavsiye almakta ya da yönlendirilmekten hoşlanmazlar. Sadece serbest bırakılmayı isterler. ("Beni biraz rahat bırak" cümlesi size tanıdık geliyor mu?)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplere karşı daima dürüst olun. Bir konu onları kızdırmış, kırmış, üzmüş olsa bile ona karşı dürüst olmanız çok önemlidir.

Dokunsal Kanallarını Destekleme

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipler çok duygusaldır. Sessiz kalıp kendilerini dinlemeye ihtiyaç duyarlar. Neler olup bittiğini yalnızca konuşarak değil, gözyaşlarıyla, kahkahalarla ya da vücut diliyle de ifade etmelerine izin verin. (Oğlunuza erkekler ağlamaz demeyin, bırakın hislerini dışa vursun.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplere ne hissettiklerini anlatmayın. Davranışlarında, ses tonunda, ifadesinde bir değişiklik olursa, bunun sebebini kendisine sorun. Bir şey yapmasını emretmeyin, rica edin. Herhangi bir işi onun yerine yapmaktan kaçının. (Bu davranış modelini genel olarak her kişiye gösterebilmeniz onlarla iletişiminiz için çok yararlı olacaktır.)

Görsel-İşitsel-Dokunsal tiplere fiziksel beceri kazandırmaya çalışırken sabırlı olun. Bu alanda bir şey öğrenmesi için onu zorlamayın, sadece yönlendirin. Kendi yönteminizi öğretin. Sonra, sizin yönteminizi kendine uyarlamasına izin verin. Gösterdiği çabayı, kat ettiği mesafeyi, ilerlemeyi sözlü olarak övün. Öğrendiğini kendi kendine, istediği hızda tekrarlamasına izin verin.

Görsel-İşitsel-Dokunsal tipte birinin yapacağını söylediği işi zamanında yapması için destekleyin. Sözlerini kendisine hatırlatacak bir tablo, liste ya da şema gibi şeyler hazırlayın. Altından kalkabileceği işlere girişmesini sağlarsanız, bunları tamamladığında kendine olan güveninin de pekişmesine yardım etmiş olursunuz.

Sorumluluğunu aldığı işlerde kendine has değişiklikler yapmasına izin verin. Sabit bir programa saplanıp kalmak onu mutlu etmeyecektir. Onu motive edip harekete geçirecek sözler ya da resimler bulun ve bunları rahatça görebileceği bir yerde bulundurun. Başardığı her iş için onu destekleyin. (Takdir sözcükleri hepimiz için çok değerlidir.)

KONUŞKANLAR: İŞİTSEL-
GÖRSEL-DOKUNSAL TİPLER

İşitsel-Görsel-Dokunsal çocukları belirlemek pek kolay değildir çünkü pek çok yetişkini susturabilirler. Düşündüklerini kelimelere dökmek onlar için kolaydır. Sözlerini her zaman mantıklı bir sırayla anlatabilirler. Kelime dağarcıkları yaşıtlarına göre fazladır. Çok konuşurlar. Her türlü konudan söz etmeyi severler.

Yabancı dile yatkınlardır ve kolaylıkla öğrenebilirler. Hikâye anlatma, mizah ve kelime oyunları da, bu kişilerin büyük zevk aldıkları konular arasındadır. Müziğe ilgi duyarlar.

Her konu hakkında konuşmaktan, açıklama yapmaktan, tartışmaktan, fikir belirtmekten hoşlanırlar. (Her konu hakkında yorum yapan bir çocuğunuz mu var?) Yakınlarındaki kişilerin de başarılı olabilmesi için, onlara yardım ederler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler için okumak büyük bir zevktir. Akademik konularla yakından ilgilenirler. Ancak, el becerisi gerektiren işler, fiziksel beceriler edinme ya da sportif faaliyetlere katılma, onlar için oldukça can sıkıcı olabilir.

Kendilerine dokunulmasından pek hoşlanmazlar. Duygularını ifade etmede güçlük çekebilirler.

Dilsel Özellikler

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler kelimeleri çok iyi kullanırlar. Konuşma konusunda tereddüt ettikleri pek görülmemiştir. Özellikle de kendilerinden daha bilgili gördükleri kimselerle (yetişkinler ya da daha büyük kişilerle) fikir tartışması yapmaya bayılırlar. "Duymak", "söylemek", "anlamak" gibi işitsel kavramlar ifade eden sözcükler ya da söz grupları kullanırlar: "Kulağıma bir yerden tanıdık geliyor'', "sözün gelişi", "söyle hadi'' gibi.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, şaka yapmaktan, komik hikâyeler anlatmaktan, mizahi yorumlar yapmaktan, karşısındakileri eğlendirmekten büyük zevk alırlar. Ayrıca, fark ettirmeden büyüklerin konuşmalarına kulak misafiri olmaya çalışırlar. (Oyuncakları ile oynarken tüm konuşmayı size tekrar edebilen çocuğunuzu düşünün lütfen.)

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, sordukları sorularla, özellikle de "neden?" sorusuyla, bazen fazla talepkâr olabilirler. Kendilerini dinletmeyi, sorularına cevap bulmayı çok severler. Öğretmenlerle ebeveynler genellikle onları çok konuşmakla ya da başkalarına söz hakkı tanımamakla suçlar.

Karşısındakilerin lafını sürekli keserek, herhangi bir diyaloğu, monolog şekline getirebilirler. Dinlerken oldukça seçicidirler, sadece merak ettikleri sorunun cevabını alana kadar dinlerler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler için yalnız kalmak zor bir durumdur. Tanımadıkları bir ortama girdiklerinde, katılabilecekleri en ilginç sohbeti keşfetmek için etraftaki kişileri dinlemeye başlarlar.

Duyduklarını kolayca ezberleyebilirler. Sürekli sorular sorup, kendi fikirlerini geliştirmeye çalışırlar. Öğrenmek için konuşmaları gerekir. Bu nedenle karşılıklı tartışıp konuşarak istedikleri konuyu daha iyi öğrenirler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, sorulan sorulara çabuk cevap verebilirler; zaten her durum için söyleyebilecekleri bir şeyler vardır. ("Bir konuda da yorum yapma güzel kızım/oğlum" cümlesini söylemeden önce bir kez daha düşünün. Elinde değil, yapacaktır.) Karşısındaki kişi onlar kadar seri bir şekilde konuşamazsa sabırsızlanırlar.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, yürürken konuştuklarında kendilerini rahat ifade edebilirler. Konuşurken el hareketlerine pek başvurmazlar. Başvurdukları zaman da amaçları, bir konuyu vurgulamaktır.

Görsel Özellikler

İşitsel-Görsel-Dokunsal tiplerin çoğu okumayı kolay öğrenirler, fonetik yaklaşım onlar için oldukça yararlıdır. Kelime dağarcıklarını zenginleştirmek, sorularına yeni sorular eklemek için kitapları kullanırlar. Kitabı hem sesli bir şekilde okumayı, hem de başkasına okutmayı severler. (Defalarca masal, hikâye okuyorsanız ve çocuğunuz hiç sıkılmıyorsa, şimdi onu anlayabilirsiniz.)

Bu kişiler hikâye ve bilimsel konularda yazı yazmayı severler. Yazı yazma konusunda başarılı, imla ve noktalama gibi konularda da yetkindirler. El yazılarını okumak kolay olmayabilir. ("Daha özenli ve güzel yazmaya çalış lütfen" demek bazen işe yaramayabilir.)

Sürekli göz teması sağlayabilseler de, uzun süre bakmaları gerektiğinde gözlerini başka noktaya çevirebilirler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, aynı anda bir nesnenin hem bütününü görüp hem küçük ayrıntısına dikkat edebilirler. Örneğin bir dönem ödevi yazarken, söz ettikleri her bir noktanın etkili olmasını sağlamaya çalışırken, aynı zamanda bu noktaların ödevin tamamı içerisinde birbiriyle tutarlı olmasını da sağlayabilirler.

Gözleri kapalıyken kolaylıkla görsel imgeleri canlandırabilirler. Zihinlerinde bir nesneyi farklı açılardan canlandırmak onlar için kolaydır.

Aynı anda pek çok seçeneği düşünmek, kafalarının karışmasına neden olur.

Fiziksel Özellikler

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler yeni bir fiziksel faaliyeti öğrenirken sakarlaşabilirler ya da cesaretleri kırılabilir. Ellerini kullanarak uygulayacakları çeşitli hobiler, deneyler çok ilgilerini çekmesine rağmen, sakarlıkları morallerini bozabilir.

Herhangi bir fiziksel hareketi ya da el becerisini öğrenebilmeleri için, sözcüklere ya da örneklere ihtiyaç duyarlar. Anlayabilmek için talimatları duymak isterler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, fiziksel rekabete girmekten kaçınırlar. Kurallı yapısı olan fiziksel becerileri öğrenmek onlar için kolay değildir; bu yüzden genellikle koşma, dans, kayak ya da yüzme gibi serbest davranabilecekleri faaliyetleri tercih ederler. Kitap okumak, tatil yapmak her zaman tercihleri arasındadır.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, yapacakları işlerde pek çok seçeneklerinin olmasını isterler. Bu yüzden, davranışları bazen tutarsızmış gibi görünebilir. Tekrarlanarak yapılan işleri sıkıcı bulurlar. Sıkıcılığı aşmak için, bir faaliyetten ötekine geçip, sonra tekrar bir öncekine dönebilirler. Sıradan işleri hep aynı şekilde yapmamak için farklı yaklaşımlar geliştirirler.

Bazı İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler bir işi (özellikle de yeni ya da uzun zaman alacak bir işi) ne kadar sürede yapacaklarını tahmin etmekte güçlük çekebilirler. Ayrıca, ne yapmak istediklerine hemen karar vermeleri de kolay olmayabilir, bu yüzden, yeni başladıkları bir işi tamamlamadan bırakabilirler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tiplerin sessiz kaldıkları tek an, duyguları ya da bedensel hisleri sorulduğu zamandır. Öğrenme modellerinde, sözcüklerle hisler arasında (İşitsel-Dokunsal) doğrudan bağlantı yoktur; aradaki bağlantıyı sağlayacak görsel bir kanala ihtiyaç duyarlar. Bir süre sessiz kalarak, zihinlerinde bu iki kanalı birbirine bağlayacak görsel bir imge oluşturmaya, bu yolla bilgi edinmeye çalışırlar.

Çoğunlukla size duygularını anlatmak yerine, duygularının sebeplerini anlatmayı tercih edeceklerdir. Gördüklerini çok derinden hissedebilirler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, fiziksel beğeni gibi dokunsal kanalı ilgilendiren herhangi bir konuda konuşmaktan çok çekinirler. Onlar için beğeni ifade etmenin en rahat yolu, sizde hoşlarına gidenin ne olduğunu söylemektir.

Sinirlendikleri zaman genellikle bağırır ve tartışırlar. Onlara dokunduğunuzda, ne yapmak istediklerini ya da kendilerini nasıl hissettiklerini sorduğunuzda dikkatleri dağılır. Sizi yakından tanımıyorlarsa, onlara dokunduğunuzda oldukça tedirgin olurlar. (Dokunduğunuz için sizden kaçan çocukları düşünün.)

Olumlu ya da olumsuz, her tür fiziksel teması uzun süre hatırlarlar. İtme ya da buna benzer rahatsızlık verici bir dokunuş, onları derinden etkileyip, hafızalarından uzun süre çıkmayabilir.

Bu çocuklara nasıl davranmalıyız?

İşitsel Kanallarını Destekleme

İşitsel-Görsel-Dokunsal tiplerle konuşurken yapmanız gereken en önemli şey, onların sizi anladığından emin olmanızdır. Konuşurken onları küçümsemekten, aynı konuyu tekrar tekrar vurgulamaktan kaçının. Anlayıp anlamadıklarından emin olmak için kendinizi tekrar etmektense, onlara sorun. Mümkün olduğunca anlaşılır sözcükler kullanın. Anlam inceliklerini fark etmek onlar için kolay ve eğlenceli bir iştir. Sözlü talimatları kolaylıkla anlayabilirler.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipleri dinlemek için onlara zaman ayırın. Gerçekten onu dinlediğinizi bilmekten mutluluk duyacaktır. Onu kandırmayın. Dinlemeyecekseniz, bunu ona açık açık söyleyin ve konuşmaya daha sonra devam etmek isteyin. ("Şu anda dikkatimi sana veremiyorum, özür dilerim. 10 dakika sonra tüm dikkatimle seni dinleyeceğim.") Söylediklerine karşılık vererek onu dinlediğinizin farkına varmasını sağlayın. (Şu anda seni dinleyemeyeceğim demek, dinlememekten daha az zarar veren bir davranış. Çünkü, dinlenmediğini bilmek, çocukta değersizlik hissini yaratır.)

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipleri daha kibar bir dinleyici olmaları için teşvik edin. Başkalarının sözünü kesmemesi gerektiğini hatırlatın. Ona sürpriz sonlarla biten hikâyeler anlatın, böylece başından sonuna dek sözünüzü hiç kesmeden dinlemesini sağlamış olursunuz. İletişim kurmak için sözcüklerden öte bir yol bulunduğunun farkına varmasını sağlayın. (Yüzüme Bak, Duygumu Anla oyununu deneyebilirsiniz.)

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, karşısındakinin sözlerinden ya da ses tonundan etkilenecek duyarlılığa sahiptirler. Bazen kendi konuşmalarının da başkalarını etkileyebileceğini fark edemeyebilirler. Söylediklerini aynen tekrar etmemiz, neyi nasıl söylediklerini görmelerini sağlayabilir.

Görsel Kanalları Destekleme

İşitsel-Görsel-Dokunsal tiplerle görsel faaliyetler paylaşın: Beraberken farklı görüşler içeren kitap ya da makaleler okuyup tartışın, Benim Gazetem oyununu deneyin, seyahat edin ya da gördüklerinizi tartışın.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipleri, görsel kanallarını keşfetmeleri ve hayatta onları zorlayan şeylere karşı kullanabilmeleri için destekleyin. Kendileri için bir günlük tutmalarını sağlayın; böylece, yazarak düşünme yetenekleri gelişecektir (Bkz. Günlük Tutalım oyunu). Onlara farklı sonlarla biten kısa hikâyeler yazmalarını önerin, ya da Sen Tamamla oyunu oynayın. Böylece hangi seçeneğin hoşlarına gittiğini keşfedeceklerdir.

Önemli olayları ayrıntılarıyla incelemesini, aynı zamanda da olayların bir bütün olarak hayatını ne şekilde etkilediğini keşfetmesini sağlayın.

Dokunsal Kanallarını Destekleme

Çocuğunuz/eşiniz çok hızlı konuşuyor ya da kavga ediyorsa, konuşmasını yavaşlatmak için dokunsal ya da görsel değişim yaratmaya çalışın, ses tonunu yumuşatması için ona yardım edin.

Ona yürüyüşe çıkmayı önerin ya da karşılıklı oturmak yerine yanına oturun. Neler olup bittiğini daha iyi anlatabilmesi için resim ya da şema çizmesini ya da renklerden faydalanmasını isteyin. (2. Bölüm'e bakmaya devam ediyoruz, Yüzüme Bak Duygumu Anla oyunu.)

Onun elini tutmak ya da elinizi omzuna atmak da konuşma hızını değiştirmenize yardım edecektir. Ayrıca onu çeşitli sorular sorarak da yavaşlatabilirsiniz. Ona neler hissettiğini sorabilirsiniz. Bu sorunun cevabını bulabilmek için bir süre sessizleşecektir. Hareket ve hislerini ifade edecek sözcükleri bulmak onu yavaşlatacaktır.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tipler, fiziksel işleri kendi kendine yapabilmek ya da öğrenebilmek için saygı ve anlayış beklerler. Beraber iş yaparken onun sizi yönlendirmesine izin verin. Yürürken, bisiklet sürerken ya da yüzerken bunun ne hızda yapılacağını, ne kadar süreceğini o ayarlasın.

İşitsel-Görsel-Dokunsal tiplere fiziksel temasta bulunarak şaka yapmaktan, onları gıdıklamaktan ya da itmekten kaçının. Sadece sözlü esprileri tercih edin, bundan çok daha fazla hoşlanacaklardır.

GEVEZELER: İŞİTSEL-
DOKUNSAL-GÖRSEL TİPLER

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, konuşkan, enerji dolu kişilerdir. Liderlik etmeyi, ilgi göstermeyi, herkese ne yapmaları gerektiğini anlatmayı çok severler. Anlaşılır bir şekilde ve neredeyse hiç durmaksızın konuşurlar; sözleri enerji, duygu, ritim yüklüdür. Konuşmadıkları zaman bile genellikle birtakım sesler çıkarırlar; ya ıslık çalarlar ya mırıldanırlar ya da her durum için ses efektleri vardır. (Evin içinde sürekli mırıldanan, kendi kendine bile konuşabilen bir çocuğunuz olabilir.)

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler için dinlemek pek de kolay değildir, özellikle de heyecanlı olduklarında, başkalarının sözünü kesebilirler. Yoğun fiziksel enerjileri vardır.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tiplerin çoğu, bir şeyler toplamaktan, küçük hazineler biriktirmekten zevk alır. Bu modele sahip kişiler, göz teması kurma konusunda çekingendirler, uzun süreli göz teması sağlayamazlar.

Genellikle, pek çok "büyük fikre" sahiptirler, fakat hayallerini gerçekleştiremediklerinde ya da nasıl gerçekleştireceklerini bilemediklerinde hayal kırıklığına uğrarlar. (Amaç Kartları oyununu deneyin.) Kelime dağarcıkları hayli geniş de olsa, okuma yazmayı öğrenmeleri zaman alabilir. (Benim Gazetem oyunu işinize yarayacaktır.)

Dilsel Özellikler

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, küçük yaşlardan itibaren dile oldukça hâkimdirler. Herhangi bir konu hakkında tartışma yapmaktan, sorular sormaktan, şaka yapmaktan, sözcüklerle oynamaktan büyük keyif alırlar. Hiç zorluk çekmeden sözlü imada bulunup, bunları anlayabilirler; ayrıca söylenen bir şeye anında cevap verebilirler. (Hazırcevap oğlunuza/kızınıza bir daha bakın lütfen.)

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, sık sık taklit yaparlar. Başkalarının ses tonunu ya da aksanını kolaylıkla taklit etmede başarılıdırlar. İğneleyici sözlerle sözlü şaka yapabilirler. Genellikle değişik, kendilerine has bir ses tonları vardır.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler kendilerine söyleneni olduğu gibi hatırlar, hatta duyduklarını banda kaydetmiş gibi kelimesi kelimesine tekrarlayabilirler. Bunlara, şiirler, şarkı sözleri, tekerlemeler, şakaların yanı sıra, reklam müzikleri, hakaretler, hatta aile "sırları" da dahildir. (İşitsel-Dokunsal-Görsel çocuktan al haberi.) Anlam incelikleri ve vurgular onlar için önemlidir. Bu çocukların kolaylıkla ifade edebilecekleri güçlü duygu ve düşünceleri vardır. Kızdıklarında bağırmaya ya da tartışma çıkarmaya meyillidirler. Sözlerini el kol hareketleri takip eder, ifade ettiklerini bu yolla belirginleştirirler. Kendilerine söylenen birkaç sözle, duyguları kolaylıkla incinebilir, fakat kendi sözlerinin de başkalarını yaralayacak gücü olduğunun farkına varamazlar. (Yüzüme Bak Duygumu Anla oyununu deneyebilirsiniz.)

Fiziksel Özellikler

İşitsel-Dokunsal-Görsel tiplerin, kolaylıkla açığa çıkmayan, sonsuz bir fiziksel enerji depoları vardır. Bedenleri neler hissettiklerini açığa vururken, yüz ifadelerinden hisleri nadiren belli olur.

İşitsel-Dokunsal-Görsel çocuklar zaman zaman sözlü olarak yönlendirilebilir; sözlü talimatlar alarak fiziksel birtakım beceriler kazanabilirler. Spor yapmayı sevdikleri gibi, koçluk yapmada da başarılıdırlar; birine ne yapacağını öğretmek için gereken sözleri kolaylıkla bulabilirler.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, duydukları gördükleri ya da söyledikleri şeye tamamen dalıp gitmişlerse, durmadan hareket ederler. Sıra ya da benzeri dar bir alanda uzun süre oturmaları gerektiğinde (özellikle de yazılı bir metinle uğraşmaları gerekiyorsa), kendilerini rahatsız hissederler. Genellikle okul ortamlarında öğretmenler, bu tür çocuklardan yerlerine oturup sessiz olmalarını ister.

İşitsel-Dokunsal-Görsel çocuklar genellikle bağımsızdırlar, yapacakları işin sorumluluğunu başarıyla üstlenebilirler. Aslında ihtiyaçları olan, yaptıkları işin sorumluluğunu taşıdıklarını hissetmektir. Yapacaklarına kendi kendilerine karar verebilirse kendilerine olan güveni artar. (Sorumluluğu yeter ki siz verin. Bkz. Oyun Çağı, ailede iş bölümü.) En sıradan, günlük işlerde bile kendilerine seçenek sunulduğu takdirde seçim yapmayı öğrenirler.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, bir sonuca ulaşmak için genellikle, her bir olasılık hakkında konuşup, teker teker hepsini deneyerek, neler hissettiklerini görmeye çalışırlar. Bu yüzden zaman zaman kafaları karışabilir. Örneğin, genç bir İşitsel-Dokunsal-Görsel okuldan sonra yarım gün garsonluk yapacağı iki işyeri arasında seçim yaparken, iki işverenle de konuşup, iki lokantayı da gezer; bu da yetmezse kendisine en uygun olanı seçmek için her ikisini de bir süreliğine dener.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, fiziksel temas konusunda biraz tereddütlüdürler. Yeni tanıştıkları bir insanın kendilerine dokunmasına izin vermeleri için önce onunla bir süre konuşmaları gerekir.

Görsel Özellikler

İşitsel-Dokunsal-Görsel tiplerin, eşyalarını düzenlemede kendilerine has bir yöntemleri vardır. Genellikle eşyalarını, içinde neler olduğu görünebilen yığınlar halinde toplarlar. Eşyalarının düzenli olması gerekmez; genellikle görsel karışıklık içinde yaşayabilirler.

İşitsel-Dokunsal-Görsel kişiler koleksiyoncudurlar, yazdıkları, çizdikleri ya da yazılı olarak ilgilerini çeken her şeyi biriktirirler. ("Bu gereksiz kâğıtları neden biriktiriyorsun güzel kızım/oğlum? Bunları niye atmıyorsun? Temizle şu odayı biraz" sözleri size tanıdık geliyor olabilir.)

Zihinlerinde oluşturdukları görsel imgeler, sade, benzersiz ve derindir; resim çizerken ya da boyama yaparken ifade etmeye çalıştıkları şeyleri bir bütün olarak ele alırlar. Yazı yazmakta güçlük çekebilirler, el yazıları düzgün olmayabilir. (Günlük Tutalım oynayarak bu becerisini geliştirmeye yardımcı olabilirsiniz.)

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler genellikle, kendilerine has bir yazı yazma tarzları olduğunu iddia ederler. Genel amaçları olan görsel mükemmelliğe ulaşmazlarsa hayal kırıklığına uğrarlar.

Bu kişiler, başkalarını dinlerken göz teması kurmaya çekinirler. Konuşurken uzağa bakar ya da gözlerini kırpıştırırlar.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, seçtikleri görsel imgeler konusunda (filmler, televizyon şovları, oda dekorasyonları vb) oldukça hassastırlar, çünkü gördüklerinden bir hayli etkilenirler.

Herhangi birinin rahatsız edici bakışları, üzerlerinde ömür boyu unutamayacakları bir etki bırakır. Gördükleri bir şeyin, örneğin çizgi film ya da televizyon şovundaki karakterlerin fiziksel görünümüne ya da ritmine bürünebilirler.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler çok fazla görsel ayrıntı içeren bir malzemeye (özellikle de kendilerinin seçmediği bir malzemeye) bakmaları istendiğinde, olaydan uzaklaşırlar. Neler gördüklerine dair bir soru yöneltildiğinde ise bakışlarını kaçırırlar.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, görsel olarak hayal kurabilirler. Pek çoğunun hayal dünyasında, nesnelerin nasıl daha farklı olabileceğine dair parlak fikirler vardır. Hayallerini hemen gerçekleştiremedikleri takdirde, üzüntü duyarlar. (Amaç Kartları ile adım adım hedefine ulaşmasına yardımcı olabilirsiniz.)

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler için okumayı öğrenmek uzun ve yorucu bir iş haline gelebilir. Sözcükleri görsel olarak çözümlemede, hatta en basit sözcüklerin yazılışını ezberlemede bile güçlük çekebilirler. (Bu durumda, Benim Gazetem oyununu deneyebilirsiniz.)

Konuşurken kullandıkları kelime dağarcığı, yazarken kullandıklarından daha geniştir. İşitsel-Dokunsal-Görsel kişiler, yazılı bir metni okumaktansa, bir başkasına okutup dinlemeyi tercih ederler. Çok nadiren okurlar, ama okudukları zamanda kendilerini yaptıkları işe iyice kaptırırlar. Okuma alışkanlığı kazanmak, onlar için eğlenceli bir hayal kurma oyunu olacaktır.

Bu tipte olan çocuklara nasıl davranmalıyız?

İşitsel Kanalları Destekleme

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, birilerinin onlarla konuşmasını, onları dinlemesini, fikirlerine değer vermesini isterler. Onunla konuşmak için ona zaman ayırın. O gün başından geçen olayları, sosyal ilişkilerini hatırlamasına yardım edin; neler söylediğini, duyduğunu, hissettiğini ya da yaptığını size anlatması için ona cesaret verin. Örneğin, başlangıç olarak, "Bugün okulda ne yaptın?" sorusu yerine, "Bugün okulda ne hakkında konuştun?" gibi soruları kullanmaya çalışın.

Ona sık sık ne düşündüğünü ya da son zamanlarda merak ettiği bir şeyler olup olmadığını sorun. Anlattığı konu hakkında sorular sorarak ya da anlattığı şeyler içinde ilginç bulduğunuz konulara dair yorum yaparak, onu dinlediğinizi hissettirin.

Konuşmaya başlarken belli bir giriş cümlesi kullanmanız, İşitsel-Dokunsal-Görsel çocukların, sizi daha iyi dinlemelerini sağlar. Örneğin, "Seninle Türkçe dersinde yaptıklarınız hakkında konuşmak istiyorum" gibi bir cümleyle giriş yapabilirsiniz. Sonra bir soru sorabilir ya da onun soru sormasını sağlayabilirsiniz. Onlara uzun uzadıya ders vermek, emretmek ya da sessizce sizi dinlemelerini istemek yerine, onlarla tartışmayı deneyin. Ailecek bir tatile gitme ya da yeni bir evcil hayvan alma gibi konularda bir karar verileceği zaman mutlaka onların da fikrini alın; karar alma sürecine onları da dahil edin. Düşüncelerine değer verdiğinizi onlara hissettirin.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, açık, anlaşılır açıklamalardan hoşlanırlar. Yeni ya da gelecek bir olayı eski bir olayla ilişkilendirin. Mizahı çok severler: Duygusal konuşmalarda dikkatini çekmek istediğinizde bile, komik seslerden, aksandan ya da şakalardan faydalanabilirsiniz.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, duyduklarını tekrar etme ihtiyacı duyarlar; bu konuda sabırlı olun. Aynı hikâyeyi üç kişiye ayrı ayrı anlatabilirler. Bu yolla, konuyu anladıklarından emin olurlar, siz de söyleneni alıp almadıklarından bu şekilde emin olabilirsiniz.

Bu kişiler, konuşulan şeyi rahatlıkla anlayabilirler. Her zaman, sizi duyduklarını ve anladıklarını varsayın. Karmaşık bir dil kullanmaktan çekinmeyin. Pek çoğu, yeni duyduğu sözleri anlamaya çalışmaktan zevk alır. Çoğu, anlamadığı bir sözcüğün anlamını size soracaktır.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipin sözlü yeteneğini bir güç olarak değerlendirin, bunu geliştirmesi için ona yardımcı olun.

Bu gruba giren çocuğunuza, konuşurken kibar olması gerektiğini öğretin, zira başkalarının lafını kesmeye eğilimlidir. Her zaman, herkesin onu dinleyemeyeceğini anlatın. Başkalarının lafını kesmemesi gerektiğini de sık sık hatırlatın, siz de onun lafını kesmemeye dikkat edin.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tiplerin etkili dinleme becerilerini geliştirin; ondan, sizin söylediğiniz şeyi tekrar etmesini isteyin, böylece sizi dinleyip dinlemediğini anlamış olursunuz.

Ses tonunu ve konuşmasının içeriğini sınırlaması gerektiğini anlatın ona. Örneğin şöyle diyebilirsiniz: "Lütfen benimle ilgili fikirlerini söylerken daha saygılı bir ses tonu kullanır mısın? Hükmedici bir ton ile konuştuğun zaman söylediklerine kendimi veremiyorum." Ayrıca, sizin ses tonunuzdan da neler hissettiğinizi kolayca anlayabileceğini aklınızdan çıkarmayın.

Dokunsal Kanallarını Destekleme

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, yaptığı işin sorumluluğunu alabilir, işi nasıl yapacağına da kendisi karar verebilirse, kendine olan güveni pekişir. Bu tür bir kişi, yaratılmasına katkıda bulunduğu kurallara kolaylıkla uyar. Sokağa çıkma ya da yatma zamanını belirlerken, onunla pazarlık edip, makul bir saat seçmesini sağlayın; atıştıracağı yiyecekleri ya da izleyeceği televizyon programını kendisinin seçmesini sağlayın.

Yapacağı işleri sıraya koyarken, hem kendi kendine, hem de karşısındakiyle konuşmayı sevdiğinden, hangi işleri ne zaman yapacağını haftada bir kez karşılıklı tartışarak programlamasını sağlayın.

Müzik, bu gruba giren bir kişilerin ruh halinde önemli değişikliklere yol açar. Müzik ya da hikâye dinlemek, şarkı söylemek, sakinleşmesini sağlayabilir. Dinlerken eşlik edebileceği ya da dans edebileceği bir müzik, onun için eğlenmenin, aynı zamanda da içindeki enerjiyi yaratıcı bir biçimde açığa çıkarmanın güzel bir yoludur. Ayrıca, seçtiği müzik türü de size kendisini nasıl hissettiğine dair ipucu verebilir.

İşitsel-Dokunsal-Görsel birinin fiziksel enerjisini açığa çıkarması için ona fırsat yaratın. Kendi seçeceği bir dalda spor yapması için destekleyin.

Onunla duygusal konuları konuşmak istediğiniz zaman, beraber yürüyüşe çıkmayı önerin. Duyguları hakkında konuştuğunda, hareket etmek isteyecektir. (Seratonin, dopamin için hareket etmesi şart. Bkz. "Neden Oyun?" bölümü.) Çünkü bu yolla duygularına ulaşması çok daha kolay olacaktır. Onunla yan yana yürüyün ki istediği rahatlıkla bakabilsin. Sabit bir göz teması kurması için ısrar etmeyin. Göz temasını uzun süre sürdüremediği gibi, bu durumdayken sizi dinleyemez.

İşitsel-Dokunsal-Görsel çocuğa/kişiye dokunarak, sakinleşmesini, sessizleşmesini sağlayabilirsiniz. Ancak, dokunmadan önce onun fikrini almanız çok önemlidir. Ne tür bir fiziksel temas kurmak istediğini bırakın, kendisi seçsin. Kendisini nasıl hissettiğini ona anlatmaktan kaçının; bunun yerine ona kendini nasıl hissettiğini sorun.

Görsel Kanallarını Destekleme

İşitsel-Dokunsal-Görsel tipler, mucit olmaya yatkındır, aklından geçen pek çok düşünce vardır. Düşüncelerini keşfetmesi için onu destekleyin. Çocuğunuzdan, kendi hakkındaki düşüncelerini ayrıntılı bir şekilde anlatmasını isteyin; böylece hayal gücünün sınırlarını keşfederken, kendi hakkında oluşturduğu olumsuzlukları da öğrenmiş olursunuz. Kendi hakkındaki düşüncelerini öğrenmek için Benim Elim Benim İfadelerim oyununu deneyebilirsiniz.

İşitsel-Dokunsal-Görsel çocuktan, nerede olduğunu gösterdiğiniz bir nesneyi bulmasını beklemeyin. "Bak şurada" diye göstermektense, "Üst çekmecenin içinde, giysi dolabının yanında" gibi sözlü yönlendirmeler ona daha çok yardımcı olacaktır. Eğer ona bir not yazacaksınız ya da bir başka görsel belge verecekseniz, belgenin anlaşılır ve basit olduğundan emin olun.

İşitsel-Dokunsal-Görsel çocuk, dış görünüşü konusunda ya da fotoğraf çektirmesi gerektiğinde oldukça çekingen olabilir. Dış görünüşü onun için çok hassas bir konudur; bu hassasiyete saygı gösterin.

Toplum içinde çekingen olabileceğini aklınızdan çıkarmayın. Kendisine yakışan saç stilini ya da giyim tarzını bulması için ona destek olun.

İşitsel-Dokunsal-Görsel tiplere, göz teması kurması ya da bir nesneye uzun süre bakması için ısrar etmeyin; bu durum ona sıkıntı verecektir. Rahatsız edici görsel imgeler, zihninde kalıcı bir yer edinip, ona yıllar boyu rahatsızlık verebilir. Gördüğü ya da okuduğu şeyler hakkında konuşmaya çalışın.

RAHATINA DÜŞKÜNLER:
DOKUNSAL-GÖRSEL-İŞİTSEL TİPLER

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, güçlü fiziksel yapılarının yanı sıra sessiz, hassas birer doğa âşığıdırlar. Sakindirler, yeni fikirlere açık bir enerjileri vardır, bedenleri narindir. Hareket ettiklerinde canlanırlar. Oldukça kontrollü hareket edebilen bu kişiler, sözlü talimat gerekmeksizin fiziksel hareketleri öğrenebilirler.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler genellikle başkalarının hareketlerini izleyip gözlemleyen, sessiz sakin kişilerdir. Sözcükler ağızlarından anlaşılır bir biçimde, yavaşça dökülür. Hissettikleri hakkında konuşmakta zorlanabilirler. Bu tipler ya kendi başlarına ya da yakın bir arkadaşlarıyla vakit geçirmekten veya çalışmaktan hoşlanırlar. Kendi hallerinde yaşamayı severler.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tiplerin çok çeşitli ilgi alanları vardır. Bu kişiler futbolu da sanatı da, dikiş dikmeyi de kimyayı da sevebilirler. Bunların hepsini bir araya getirebilecek kuvvetli içgüdüleri vardır.

Fiziksel Özellikler

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler için hareket çok önemlidir. Yoğun bir fiziksel enerjileri vardır. Sakince oturmaları istendiğinde kıpır kıpır olabilirler; bazıları ise sürekli hareket halindedirler.

"Oturur musun, güzel kızım/oğlum?"

"Lütfen otur."

"Başımı döndürdün otur artık!!!"

"Otur şuraya!!!" şeklinde dozu yavaş yavaş artan konuşmalar yaşıyor musunuz? Lütfen kendinizi onun yerine koymaya çalışın. Elinde değil. (Yine empati. Bkz. "Oyun Çağı" ve "Çocuklar ile Etkili İletişim" bölümleri.)

Bir şey izlerken ya da dinlerken ayakta durmaları veya ellerini meşgul edecek bir şey tutmaları sağlanırsa, dikkatlerini toplamaları çok daha kolay olur.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler bir şeyler "yapmaktan" büyük zevk alırlar. Spor yapmayı severler, fiziksel bir faaliyeti kolaylıkla öğrenebilirler. Her türlü fiziksel faaliyet, dikkatlerini toplamalarını kolaylaştırır. Yaptıkları işi çok iyi düzenleyip, tüm ayrıntılarıyla bizzat ilgilenebilirler. Başaracaklarına inandıklarında büyük bir kararlılıkla çalışırlar.

Elleriyle gözleri arasında koordinasyon sağlamaları oldukça kolaydır, elleriyle çalışmaktan zevk alırlar, nesneleri bazen büyük bir yaratıcılıkla bir araya getirebilirler.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tiplerin bedenlerinde olup bitenlerin farkına varmaları çok kolaydır. Fiziksel rahatlık onlar için çok çok önemli olduğundan, en rahat sandalyeyi ya da en rahat oturma şeklini bulmak için epey uğraşabilirler. Rahat edebilecekleri kıyafetleri seçmeye çalışırlarken nasıl göründüklerinin yanı sıra hareket özgürlüklerinin kısıtlanmamasına da özen gösterirler.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, her türlü duyguyu çok yoğun bir şekil de hissederler, ancak hissettiklerini kelimelere dökmek onlar için kolay değildir. Değer verdikleri birinin onların tarafını tutmadığını hissederlerse, inatçı ve aksi olabilirler. Sinirlendiklerinde şiddete başvurmaktansa, geri çekilmeyi tercih ederler. Onlar için dokunma çok doğal bir olgudur, hem dokunmaya hem de dokunulmaya ihtiyaç duyarlar.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, geniş bir sosyal grubun parçası olmaktansa yalnız kalmayı ya da samimi birkaç arkadaşla beraber olmayı tercih ederler. Kalabalık bir grup içinde kalırlarsa da, uzak bir köşede oturup olup bitenleri izlemeyi ya da dinlemeyi tercih ederler. (Oyun dışından arkadaşlarını izlemeyi tercih eden çocukları düşünün.)

Görsel Özellikler

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, sabit bir şekilde göz teması kurabilirler, ancak bunu fazla uzatırlarsa gözlerini kırpıp, başka yöne çevirebilirler. Birini uzun süre dinlediklerinde bakışlarını kaçırabilirler.

Konuşmak istedikleri zaman da ne söyleyeceklerini bulabilmek için başka yöne bakma ihtiyacı duyabilirler.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, imgeleri zihinlerinde üç boyutlu bir şekilde canlandırabilirler. Yani hem gerçek anlamda, hem de farklı perspektiflerden görebilirler. Harfleri, sözcükleri, resimleri, desenleri ve şemaları zihinlerinde her yöne çevirebiliriler. "3"ü ve "s"yi ters yazabilirler. Bir konunun hem bütününü, hem de tüm ayrıntılarını aynı anda değerlendirebilirler.

Bu kişilere okuma, fonetik yaklaşımla öğretilmeye çalışılırsa, okuma güçlüğü çekebilirler. Çünkü sözcükleri seslendirmek onlar için etkili bir yöntem değildir. Hiç görmedikleri bir sözcüğü tanıyabilmek için yavaşladıklarında Dokunsal-Görsel-İşitsel çocuklar, hikâyenin konusundan tamamen uzaklaşabilirler. Sayfada okudukları yeri kolaylık ve rahatlık olsun diye, parmaklarıyla takip etme ihtiyacı hissedebilirler.

Dilsel Özellikler

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler sohbet etmek için karşısındakinin onlara güvendiğini, onları kabul ettiğini ve dinlediğini hissetmek ister. Grup içinde konuşmaları gerektiğinde genellikle sessiz ve kontrollüdürler. Saatlerce konuşmaktan hoşlanmazlar, konuşmaları için çok fazla baskı yapılırsa tamamen sessiz kalabilirler. ("Konuşsana güzel kızım/oğlum." Tamamen sessizlik... Böyle durumlar yaşıyor musunuz? Lütfen ısrar etmeyin.)

Kendilerini rahat hissettikleri zaman bile kelimeler ağızlarından kolayca dökülmeyebilir. Konuşurken sık sık duraksayabilirler. Bir soruya cevap vermeleri gerektiğinde, özellikle de bir ismi ya da belli bir konuyu hatırlamaya çalışıyorlarsa, uzun süre düşünmek zorunda kalabilirler. Cevapları kısa ve kesindir. Bazen de şaşırtıcı bir şekilde özgün ve sezgi dolu sözler edebilirler.

Bazen dolambaçlı cevaplar verip, asıl konuya gelemeyebilirler. Bazen de ardı ardına, cevap verilemeyecek sorular sorarlar.

Dokunsal-Görsel-İşitsel çocuklar/kişiler, bol miktarda dokunsal sözcük kullanırlar. Yani hareket ya da duygu belirten "kapmak, tutmak, yumuşak" ya da "kıpırdamak" gibi sözcüklerle, "güzel bir his", "yakında temasa geçerim" gibi ifadeleri sıklıkla kullanırlar.

Havadan sudan konuştuklarına nadiren rastlanır; bazı unvanlar veya kısaltmaları da kolaylıkla unuturlar.

Bazı Dokunsal-Görsel-İşitsel çocukların, küçükken konuşmayı öğrenmeleri uzun zaman alabilir. Uzun süre tek bir kelime bile etmeyip, ansızın düzgün cümlelerle konuşmaya başlayarak ailelerini şaşırtabilirler.

Bazı sözcükler için kendilerine has bir telaffuz geliştirip, uzun süre bu telaffuzu kullanabilirler. (Kitap yerine "kipat", fırçalamak yerine "şırfalamak", misafir yerine "fafir", mutfak yerine "muffak" gibi.)

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, çok fazla sözle karşılaştıklarında sıkılabilirler. Sessiz sakin oturup, uzun süre belli bir yere bakmaları gerektiğinde de dikkatleri kolaylıkla dağılabilir. Kaba, kırıcı ve aşındırıcı sözleri yıllarca unutmazlar.

Dokunsal Kanallarını Destekleme

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler, bir etkinlikte yer almak, dokunabilmek ve bildikleriyle takdir toplamak isterler.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tiplerle kurulacak en etkili iletişim, beraber bir şeyler yapmakla başlar. Onunla bir şeyler yaparken sizi yönlendirmesine izin verin. Beraber spor yapın. Onunla beraber mümkün olduğunca sık doğa yürüyüşlerine çıkın. Aktif bir şekilde proje yürütebileceği yollar bulun: Beraber kimya deneyleri yapın, kurabiye pişirin (Bkz. Küçük Pastacı oyunu.)

Dokunsal-Görsel-İşitsel çocuklarla ailece yapılan işlerde yer almasını sağlayın, böylece kendisinin de bu tür işlerde katkısı olduğunu görecektir: Köpeğinizi yıkayın, yaprakları toplayın, halıyı süpürün, bir odayı boyayın. Hangi işi öğrenmek istediğini sorun. Size bilmediğiniz bir şeyi öğretmesini isteyin. Farklı iş yapma yöntemleri konusunda fikir alışverişinde bulunun. (Bkz. "Oyun Çağı" bölümü. Ailece iş planı yapmak, her çocuk için çok değerli. Çocuk bu sayede kendisinin işe yarar olduğunu anlıyor.)

Bu çocukların oturmasını isteseniz bile, ayakta kalmasına, hareket etmesine ya da bir şekilde ellerini kullanmasına izin verin. Bir nesne ile ilk karşılaştığı zaman dokunma, koklama ya da tatma duyularını kullanabileceği fırsatlar yaratın.

Dokunsal-Görsel-İşitsel kişilerinin içten bir dokunuşa ya da kucaklamaya, sarılmaya, sırtlarının sıvazlanmasına ne kadar çok ihtiyaç duyduklarını anlamalısınız.

Duyguları incinen Dokunsal-Görsel-İşitsel kişiler geri çekilmeyi tercih ediyorsa, onları rahat bırakın. Sözlü sataşmalarda bulunmayın. Nazik bir dokunuş, bu gibi durumlarda çocukların/kişilerin yeniden sakinleşmesini sağlayabilir.

Görsel Kanallarını Destekleme

Dokunsal-Görsel-İşitsel tipler ile iletişim kurmak için görsel kanalı kullanmak oldukça etkili bir yöntemdir. Bu yolla, kişi konuşmaktan, dinlemekten bir an için uzaklaşmış olur: Ona notlar yazın.

İmgeleri zihinlerinde istedikleri gibi çevirebilme yeteneklerini eğlenceli yollarla değerlendirin. Sanat, fotoğraf, resim, heykel ya da ahşap işleri gibi alanlarda yaratıcılığını kullanması için yönlendirin. Böylece, duygularını sözlü olmayan yollarla ifade etme fırsatı elde etmiş olacaktır.

Beraber bir şeyler izleyin: onun çizdiği resimleri, yaptığı faaliyetleri, en sevdiği televizyon programını ya da spor müsabakasını. (Bkz. Sinemaya Gidiyoruz ve Benim Gazetem oyunları.)

İşitsel Kanalları Destekleme

Her şeyden önce, Dokunsal-Görsel-İşitsel kişilerin sessizliklerine, sessizliğe duydukları ihtiyaca saygılı olun. Size soru sormalarına ya da fikirlerini açıklamalarına izin verin. Onları zorla konuşturmaya çalışmak, daha da geri çekilmelerine, içe kapanık olmalarına sebep olabilir.

Dokunsal-Görsel-İşitsel tiplerle havadan sudan konuşmalar yapmaktan kaçının. Başından geçenleri size anlatmasını isteyin. Neler yaptığından söz etmek, hissettiklerini anlatmaktan çok daha kolaydır. Ona bir soru sorduğunuzda, sessizce düşünebilmesi için biraz zaman tanıyın. Ne söyleyeceğini biliyor olsanız bile, sözlerini bitirinceye dek onu dinleyin. Size her an şaşırtabilir.

Dokunsal-Görsel-İşitsel çocuklar/kişiler, ardı arkası gelmeyen sorular sorarlar. Ne kadar ısrar ederse etsin, bu sorulara cevap vermeyin. Farklı seçenekler peşindedirler. Dikkatini kendine yönlendirmesini sağlayın. Bazen bunu başarmanızın en iyi yolu sessiz kalmak ya da dürüstçe "bilmiyorum" demektir.

Dokunsal-Görsel-İşitsel biri ile konuşurken onu hareket etmeye, resim çizmeye (Bkz. Zıtlıkları Çizelim oyunu) bir şeylerle oynamaya yönlendirin.

Onlarla konuşurken gerçekçi ve dürüst olun. Abartılı bir şekilde konuşmayın. Kırıcı sözler kadar ters bir ses tonuna karşı da çok duyarlı olduklarını unutmayın. Neyi, ne şekilde söylediğiniz onları derinden etkileyecektir. (Anımsayın, beden dili.)

Dokunsal-Görsel-İşitsel çocuk ile beraber onun en sevdiği müziği dinlemek, onunla iletişim kurmada oldukça etkili ve samimi bir yol olacaktır.

ERİNDE DURAMAYANLAR:
DOKUNSAL-İŞİTSEL-GÖRSEL TİPLER

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplerin güçlü, aktif bedenleri ve hassas bakışları vardır. Hemen hemen her an hareket halindedirler.

Oturduklarında bile hareket etmeden duramazlar. ("Sallama artık o bacağını, elin dursa kolun durmuyor, kolun dursa bacağın durmuyor.")

Dış dünyayı tanımak için ilk yapacakları şey, onu somutlaştırmaya çalışmaktır: Dokunarak, tadarak, koklayarak ya da elleri veya tüm bedenleri ile onlar için yeni olanı deneyerek somutlaştırmak isterler.

Spor müsabakalarından hoşlanırlar. Bedenlerini iyi kontrol ederler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, göz temasını kaçamak bakışlarla kurabilirler. El yazıları genellikle düzensizdir ve okunaksızdır. (Hikâye Yaratma oyunu ile Günlük Tutalım oyununu deneyin. Yazmasını destekleyin. Böylelikle alıştırma yapmış olur.) Okuyup yazmaya pek ilgileri yoktur; bu iki beceriyi kullanmaları gereken ödevleri bitirmeleri uzun zaman alır. (Molalar vererek derse odaklanmasını sağlayabilirsiniz. "Otur dersini bitir" demek çözüm üretmeyecektir.)

Sakince oturup görsel olarak odaklanmaları gerektiğinde ise, ya "hayal kurarlar" ya da "dikkatleri tamamen dağılır". Bu tipler, sevecen ve oldukça cana yakındırlar. Dokunmaktan ve dokunulmaktan çok hoşlanırlar. Duygularından ya da kişisel deneyimlerinden bahsetmeyi severler.

Fiziksel Özellikler

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplerin bitmek tükenmek bilmeyen bir fiziksel enerjileri vardır. Her an kıpırdarlar; ayak sallar, sakız çiğner, saçlarıyla oynar, sık sık tuvalete giderler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, bedenlerini kullanarak yapılacak işleri kolaylıkla öğrenirler. Hareketleri güçlü, dengeli, direkt ve ayrıntılıdır. Ellerini kullanmayı severler: Küçük yaşlarda, bozup yapabilecekleri oyuncakları tercih ederken, biraz daha büyüdüklerinde araba tamiriyle ya da el sanatları gibi işlerle ilgilenirler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler bir işi "yapma" konusunda kendilerine oldukça güvenirler; oturmaktansa ayakta durmayı, bir işle uğraşmayı tercih ederler. Fiziksel açıdan oldukça dayanıklıdırlar. İşleri mantıklı bir sıra ile hallederler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler bedensel hisleri ifade edecek sözcükleri kolaylıkla ve düzenli bir biçimde bulabilirler. Başının tam olarak neresinin ağrıdığını ya da sırtının neresini kaşımanızı istediklerini rahatlıkla anlatabilirler. Onlar için de fiziksel rahatlığın önemi büyüktür. Rahat edecekleri sandalyeyi bulmak, en doğru oturma şeklini keşfetmek ya da en rahat kıyafetleri seçmek için epey zaman harcayabilirler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel kişiler için dokunmak çok doğal bir olaydır, iletişim kurmanın basit ama önemli bir yoludur. Hem dokunmaya hem de dokunulmaya ihtiyaç duyarlar. Küçük yaşlarda bu ihtiyaçları yeterinde karşılanmazsa, bir şekilde fiziksel yakınlık kurabilmek için itme, vurma gibi eylemlerde bulunabilirler. Gece yatarken, en sevdiği oyuncağına/bebeğine sarılarak uyuyabilirler. Uyurken saçlarının/sırtının/kollarının ya da ayaklarının okşanması çok hoşlarına gider.

Kısacası bu kişiler duygularının farkına varmaktan zorlanmazlar. Fakat surat ifadelerinden duygularını anlamanız kolay değildir. Dokunsal-İşitsel-Görsel çocuklar, içlerinden geçeni bedenlerini kullanarak, yani dokunarak, durarak ya da hareket ederek ifade ederler. Sinirlendiklerini fiziksel yollarla ifade ederler. Öfke nöbetleri geçirir, eşyaları etrafa fırlatır, karşısındakine vurabilirler.

Dilsel Özellikler

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, konuşmaya başlamadan önce el kol hareketlerine başvururlar. Bu onların, sözcükleri bulmalarına yardımcı olur. Bu kişiler yaptıkları bir işten, onu nasıl yaptıklarından, bu sırada kendilerini nasıl hissettiklerinden söz etmeyi çok severler.

Hareketleri ya da duyguları ifade eden sözcükleri kullanmada oldukça başarılıdırlar. Dokunsal kelime dağarcıkları geniştir. "...yı hissetmek", "konuyu yakalamak", "ne hissediyorsun?" gibi hareket belirten sözleri sık sık kullanırlar.

Sözcükleri faaliyete çevirmek onlar için çok kolay olduğundan, Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, karşısındakine bir şeyler yapmayı öğretmekten büyük keyif alırlar. Konuşurken de genellikle dokunsal mecazlar kullanırlar. "Eridim, bittim, sert adam." İnsanları, kendilerinin yaptığı gibi iş yapmaya ikna etmek isterler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel çocuklar/kişiler, bazen nesneleri konuşarak düzenleme ihtiyacı hissederler.

Farklı seçenekler ararlar. Bunlardan en uygun olanı seçip düzenlerler.

Görsel Özellikler

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, göz teması kurmakta zorlanabilirler. Konuşurken, bakışlarını başka yöne çevirmeyi tercih ederler. Karşılarındaki insana kısa süreli kaçamak bakışlarla bakarlar. Uzun süre "bakmaları" gerekirse, bakışları uzaklaşır. Başka bir işle ilgilenirken bile göz teması kurmadan ya da az göz teması kurarak karşılarındaki kişiyi dikkatle dinleyebilirler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel çocukların çoğu, özellikle de yabancıların kendilerine baktıklarını hissettiklerinde çekingenleşir. Ayrıca fotoğrafları çekilirken de oldukça utangaçtırlar.

Gördükleri imgeler, Dokunsal-İşitsel-Görsel tipleri derinden etkiler. Rahatsız edici, yargılayan ya da eleştiren bakışlar bu kişileri fiziksel acıdan hatta cezadan bile daha fazla üzer. Aynı şekilde gülümseme ya da takdir dolu bakışlar da üzerlerinde olumlu etki bırakır. Onlar için yazılan notlar, kartlar ya da çizilen resimlerde onları uzun süre etki altında bırakır. (Benim Elim, Benim İfadelerim oyununu Senin Elin, Senin İfadelerin olarak değiştirip, yazdıklarınızı odasına koyabilirsiniz.)

Dokunsal-İşitsel-Görsel çocuklar, gördükleri imgeler konusunda, özellikle de sinemalar, televizyon programları, videolar, hatta oda dekorasyonları gibi konularda seçicidirler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, okumaya pek hevesli değildir. Gözlerini, küçük, birbirine yakın yazılmış yazılara odaklamaları zordur. Gördükleri sözcükleri hatırlamaları kolay olmadığından, okudukları sayfanın içinde kaybolmuş gibi görünürler. Okudukları zaman da tamamen odaklanabilecekleri yazılı, resimli, fazla kalın olmayan kitap ya da dergileri seçerler. Okudukları konular içinde en kolay hatırladıkları da olan biten olaylar ya da karakterlerin kendilerini nasıl hissettikleridir. (Bakın bakalım "yapamamlar" listesinde kalın kitapları okuyamam var mı?)

Dokunsal-İşitsel-Görsel çocuklar için yazı yazmak çok zahmet gerektiren bir iş olabilir. (Günlük Tutalım oyunu için ısrarcı olmayın lütfen.) Harflerin yazılışını öğrenmekte güçlük çekebilirler. Pek düzenli olmayan yazılarını okumak kolay değildir.

Eşyalarını yığınlar halinde toplarlar. Her şeyi çekmecelere koymaktansa göz önünde bulundurmayı tercih ederler. Aradıkları eşyanın hangi yığın içinde olduğunu ise size kolaylıkla söyleyebilirler. ("Bu yığınlar arasında nasıl oluyor da aradığını buluyorsun şaşırıyorum.")

Görsel olarak çok fazla ayrıntı içeren kitaplar ya da oda dekorasyonları bu kişiler için iticidir, bu yüzden genellikle "hayal kurarlar."

Onlar için hareket etmek önemli bir ihtiyaçtır.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, geniş açıyla bakmayı, "büyük resimler" görmeyi tercih ederler. Bir anlık bakışla bir nesnenin tamamını görebilirler. Bu yüzden, samanlıkta iğne bile arıyor olsalar, aradıklarını kolaylıkla bulurlar. (Ne de olsa odalarından tecrübeliler.)

Bu tip çocuklara nasıl davranalım?

Dokunsal Kanalları Destekleme

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipiyle iletişim kurmanın en iyi yolu, onunla beraber bir şeyler yapmak, fiziksel yakınlık kurmak ve yaptıklarını takdir ettiğinizi ona göstermektir.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplere, sakince oturması için ısrar etmeyin. Hareket etmenin, kıpırdanmanın, sallanmanın dikkatini toplaması için gerekli olduğunu aklınızdan çıkarmayın. Herhangi bir nesneyle ilk karşılaşmasında dokunma, tatma ya da koklama duyularını kullanabileceği fırsatlar yaratın. (Elleme, dokunma artık, demeden önce düşünün lütfen.)

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplerin içten bir dokunuşa ne kadar ihtiyaç duyduklarını anlamalısınız. Kucaklama, sarılma ya da sırt sıvazlama gibi hareketlerden hoşlanırlar. Ne zaman fiziksel temasta bulunma ihtiyacı hissettiklerini anlamalarına yardımcı olun. İhtiyaç duydukları şeyi talep etmeleri için onları cesaretlendirin, böylece başka türlü rahatsızlık verici dikkat çekme yöntemlerine başvurmayacaktır.

Eğer bu kişiler öfke nöbetlerine kapılıp şiddete başvuruyorsa, sakin olduğu zaman onunla olup bitenler hakkında konuşun. İçindeki enerji açığa çıkarken kendini nasıl hissettiğini, sinir krizinin ardında yatan mesajı ya da duygularını sorun. Kelimelere dökemediği şeyleri sinir kriziyle ifade ettiğini, bu tür bir krizin onun için bir tür iletişim kurma yolu olduğunu düşünün; bu davranışını görmezden gelmeyin. (Okula bırakılırken, sizden ayrılırken ya da başka bir durumda ağlıyorsa, konuşup sorununun ne olduğunu öğrenmeye çalışın.) Morali bozulduğunda yapabileceği, dışarıda yürümek, bisiklete binmek gibi bazı fiziksel faaliyetler önerin. Böylece içindeki enerjiyi kelimelere dökerek dışa vurması kolaylaşacaktır.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplerin fiziksel rahatlık ihtiyacına saygı duyun. Üzerine uymayan ya da tenini rahatsız eden kıyafetler kolaylıkla dikkatini dağıtacaktır. Ayrıca, sürekli bir rahatlığa erişebilmek için konumunu değiştirmek isteyecektir. Yatağının, mobilyalarının ya da spor malzemelerinin ona verdiği his konusunda da oldukça hassas davranabilirler.

İşitsel Kanalları Destekleme

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipleri, yaşadıkları ya da hissettikleri konusunda konuşmaya davet edin. Ona, "Ne düşünüyorsun?" diye sormak yerine, "Kendini nasıl hissediyorsun?" gibi sorular sorun.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplerle kurulan sözlü iletişim, dokunsal bir bileşen içeriyorsa, (dokunmak, hissetmek...) çok daha başarılı olacaktır. Onunla, bir şeyler yaparken, örneğin yürürken, basketbol oynarken ya da yemek yaparken konuşun. (Yine Küçük Pastacı oyununu oynayabilirsiniz.) Ayrıca, elinde oynayacak bir şey tutmak da Dokunsal-İşitsel-Görsel kişilerin dikkatini toplamasına yardım edecektir.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler bazen konuşurken fiziksel olarak yakın olmak isteyebilirler. Bu gibi durumlarda, onunla yan yana durarak ya da oturarak ve uzun süre göz teması kurmadan konuşun.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplerle mümkün olduğunca hareket ederek ya da hisleri ifade eden sözcükleri kullanmaya çalışarak konuşun. Ona bir şeyi açıklarken, nasıl yapıldığından, nasıl çalıştığından ya da nasıl bir duygu uyandırdığından örnekler vererek açıklamaya çalışın. Kafası karıştığı zaman yapacağı işleri konuşarak düzenlenmesine izin verin. Onun için konuşmak, duyduğunu değerlendirmek ve kendi doğrularını konuşarak ifade etmek oldukça önemlidir.

Müzik, Dokunsal-Görsel-İşitsel tiplerin duygusal ya da fiziksel durumlarını derinden etkileyebilir. Yavaş ya da sözsüz parçalar, bu kişilerin sakinleşmesini sağlayabilir. Ayrıca şarkı söylemekten ya da müzik aleti çalmaktan da zevk alabilirler. Bu yolla hem yaratıcılıklarını ortaya çıkarma, hem de fiziksel enerjilerini dışa vurma fırsatı elde etmiş olurlar.

Görsel Kanallarını Destekleme

Dokunsal-İşitsel-Görsel tipler, bir nesnenin bütününü bir bakışta görebilir, ancak aynı zamanda görsel detayları fark etmekte zorlanırlar. Örneğin baktıkları kişinin göz rengini ya da ne giydiğini fark etmeyebilirler, fakat onun ne hissettiğini söyleyebilirler.

Dokunsal-İşitsel-Görsel tiplere rüyalarını ya da hayallerini sorun. Bir resmi ya da görüntüyü gerçeğe dönüştürebilecek aşamalı planlardan bahsedin. (Bkz. Amaç Kartları oyunu.)

Kişilerin görsel kanalının hassaslığına saygı duyun. Neye bakması gerektiğini ya da neyi görüp neyi görmediğini söylemeyin. Kendi gözlerine güvenmesi için onu cesaretlendirin. Gördüklerinin onu ne kadar etkilediğini anlayın. Gözlerini sizden sakladığında ya da rahatsızlık verici bir görüntüye bakmak istemediğinde, bu davranışa saygı duyun. Hem hoş hem de hoş olmayan "görüntüler", kişinizin zihninde uzun süre yer edecektir. İzlediklerini dikkatle seçmesi gerektiğini öğretin. Bir televizyon programına, filme, fotoğrafa ya da sanat eserine dalıp giden bir Dokunsal-İşitsel-Görsel, baktığı şeyin içinde tamamen kaybolup, ondan fazlasıyla etkilenebilir.[15]

Genel anlamıyla tüm kişilik tipleriyle ilgili bilgilerimiz bu kadar. Burada önemli bir not; Empatikler, Hikâyeciler, Konuşkanlar, Gevezeler, Rahatına Düşkünler, Yerinde Duramayanlar, tabirleri "etiketleme" yapmak için değil, kişilik tiplerini kolay ifade edebilmek amacıyla yazılmıştır.

Dikkat ederseniz, NLP temsil sistemine göre belirlenen kişilikler ile çoklu zekâ kuramına göre belirlenen kişilikler birbiri ile örtüşmekte. Kimi görsel, dilsel zekâyı, kimi mantıksal, müziksel zekâyı, kimi bedensel, sosyal zekâyı kullanmakta daha yetkin.

Siz Olsanız Ne Yapardınız?

1. "Gökhan'ın bitip tükenmek bilmeyen bir enerjisi vardı. Yerinde duramıyordu. Odası sürekli dağınık haldeydi. Annesinin defalarca uyarması işe yaramıyordu. Gökhan arkadaşları ile basketbol oynamayı seviyordu. Ancak eve geldiğinde eşyalarını bir yığın halinde salona koyuyor ve koltuğa yatıyordu. Televizyon izlerken oturarak değil yatarak izlemeyi seviyordu. Evin içinde sürekli hareket halindeydi. Bir de dışarı çıkarken, kıyafet seçme derdi, annesini çileden çıkarıyordu. Birini giyiyor, diğerini çıkarıyor, bir daha deniyordu. Çıkardıkları da yatağının üstüne koyuyordu!!! Tüm bu enerjik ve hareketli yapısı evlerine misafir geldiğinde kayboluyor ve odasında oturmayı tercih ediyordu. Ya da gittikleri bir yerde konuşması gerekirse, sık sık duraksayarak ve kontrollü konuşuyordu. Akşam yemekleri için ailece dışarı çıktıklarında, Gökhan en az 2-3 kez oturduğu sandalyesini değiştiriyordu. Bir yerde uzun süre oturmak ona göre değildi. Hele kulağında sürekli o tuhaf müzik dinlemesini annesinin anlaması imkânsızdı."

Siz Gökhan'ın annesinin yerinde olsanız odasını ve bu dağınık halini nasıl düzeltmeye çalışırdınız?

a) Defalarca onunla konuşmayı denerdiniz. Ta ki sonuç değişinceye kadar.

b) Gökhan, Rahatına Düşkün, Dokunsal-Görsel-İşitsel bir tip. Ona göre davranırdınız.

c) Bir kez eşyalarını çöpe atarsınız, bak bir daha ortalığı dağınık bırakıyor mu?

d) Artık siz de toplamazsınız, o dağınıklıkta kalsın bakalım.

e) Gökhan İşitsel-Dokunsal-Görsel, Geveze tipte bir çocuk. Ona göre davranırdınız.

f) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

2. "Deniz okulda çok başarılı bir öğrenci olmasına rağmen kitap okumayı sevmiyordu. Öğretmeni sınıfta yüksek sesle bir şey okumasını söylediğinde bunu rahatlıkla gerçekleştiremiyordu. Arkadaşları ile çok rahat sohbet etmesine karşın, kalabalık ortamlarda sessiz kalmayı tercih ediyordu. Öğretmeni bu durumu annesine aktardı."

Annesinin yerinde olsanız ne yapardınız?

a) Deniz, Görsel-Dokunsal-İşitsel bir "empatik" kişilik tiplemesinin özelliklerine sahip. Ona göre davranırdınız.

b) Evde yüksek sesle kitap okuması için onu zorlardınız. Bu şekilde alışması kolay olur.

c) Deniz, İşitsel-Görsel-Dokunsal, Konuşkan bir tip. Ona göre davranırdınız.

d) Bir şey söylemezdiniz, nasılsa alışır.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

3. "Murat öğrenmeye çok hevesli bir çocuktu. Çok konuşkan, neşeli ve enerji doluydu. Hiç susmadan saatlerce konuşabilirdi. Çok güzel taklitler yapıyordu. Buna rağmen tanımadığı kişilerin bulunduğu kalabalık bir gruba girince çekingen davranıyordu. Murat'ın bu çekingen davranışlarına nasıl bir çözüm bulurdunuz?"

a) Onu daha sosyal olabileceği gruplara götürürdünüz.

b) Bu çekingenliğini bırakmasını kesin bir dille söylerdiniz.

c) Karşınıza alır, ona bu konu hakkında ders verirdiniz.

d) Ders vermek ya da emretmek yerine, bunu nasıl aşabileceğini tartışırdınız.

e) Biliyorsunuz ki, o İşitsel-Dokunsal-Görsel, Geveze bir tip. Ona göre davranırdınız.

f) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

4. Çocuğunuzu, eşinizi ya da sevdiklerinizi eleştirirken gerektiği kadar kibar mısınız?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Bazen.

d) Yeterince.

5. Çocuğunuz okuldan geldi. Yüzü biraz asık ve gergin, odasına girdi ve dışarı çıkmıyor. Yalnız kalmak istediğini söyledi. Bu durumda nasıl davranırdınız?

a) Yanına gider, ısrarla ne olduğunu öğrenmeye çalışırdınız.

b) Onu eğlendirmek için zorlardınız.

c) İstediği zaman onunla konuşmaya hazır olduğunuzu söyler ve yalnız kalmasını sağlardınız.

d) Dışarı çıkıp yanınıza gelmesini söylerdiniz. Sizin yanınızda olursa gerginliği geçer.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

6. Çocuğunuzun çok önemli bir sınavı var. Sınavdan bir gece önce en sevdiği arkadaşı ile birlikte kalmak istediğini söylüyor. Yanıtınız ne olurdu?

a) Çok çalıştı ve bunaldı, bu iyi bir fikir.

b) Asla kabul etmezsiniz, lafı bile olamaz.

c) Önce hayır der, sonra ısrarlarına dayanamaz kabul ederdiniz.

d) Olasılıkları ona anlatır, tercihi kendisine bırakırdınız.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

7. Çocuğunuz en sevdiği arkadaşı ile kavga etmiş ve küsmüş. Size durumu anlatıyor. Tavrınız ne olurdu?

a) Aman, küsmeleri iyi oldu. Çocuğunuz evde hep yanınızda.

b) Onu çok iyi anladığınızı, o anda neler hissettiğini tahmin edebildiğinizi söylersiniz. Yani empati kurarsınız.

c) Arkadaşına telefon açar, aralarındaki sorun için onunla konuşurdunuz. Bunu da çocuğunuza söylemezdiniz.

d) Nasıl olsa iki gün sonra barışırlar, bu nedenle ilgilenmezdiniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

8. Çocuğunuzun en samimi arkadaşı, başka bir arkadaşlarına okulda vurmuş. Çocuğunuz akşam size durumu anlatıyor. Nasıl davranırdınız?

a) "O kötü bir çocuk. Bir daha asla onunla görüşme" dersiniz.

b) "O hep böyle yaramazlıklar yapıyor. Sen de kendine dikkat et lütfen" dersiniz.

c) Arkadaşının annesini arar, durumu onlara bildirirdiniz.

d) Olayı ayrıntıları ile öğreninceye kadar yorum yapmamaya özen gösterirsiniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

9. Aşağıdaki ifadelerden çocuğunuza kullandıklarınızı lütfen işaretleyiniz.

a) Tembel.

b) Dağınıklığından bıktım.

c) Hep böylesin.

d) Sen daha çalışma bakalım, karneni alınca görüşeceğiz seninle.

e) Ben sana Ceren ile konuşmayacaksın demedim mi?

f) Sen bu çalışmanla sınav falan kazanamazsın.

g) Her gün beni üzüyorsun.

h) Senin iyiliğin için söylüyorum.

i) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey söylüyorsanız belirtiniz.

10. Aşağıda bulunan ifadelerden size tanıdık gelenleri işaretleyin lütfen.

a) Ablan gibi olsana biraz.

b) Bak Tuba'ya, hiç annesini üzüyor mu?

c) Sen de Cenk gibi çalışsan başarılı olursun.

d) Kardeşin beni hiç üzmüyor.

e) Ağabeyin gibi odanı toplar mısın?

f) Ezgi gibi uslu durur musun lütfen.

g) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey söylüyorsanız belirtiniz.

Çözümlemeler

1. Gökhan Dokunsal-Görsel-İşitsel, Rahatına Düşkün bir tip. Bu durumda ona kullanacağınız ifadeler sizin hissettiklerinize yönelik olmalı. Bu ifadeleri kullanarak konuşmanızın size yararı olacaktır (b).

2. Deniz, Görsel-Dokunsal-İşitsel, Empatik bir tip. Bu kişiler ile yazarak iletişim kurmak daha kolay olur. Konuyla ilgili duygu ve düşüncelerini yazmasını istemek, kendisini rahatlıkla ifade etmesi açısından yararlı olacaktır (a).

3. Murat, İşitsel-Dokunsal-Görsel, Geveze bir tip. Onun duyguları hakkında konuşacaksanız hareket etmesi gerekir. Bu sayede kendini rahat ifade edecektir. Birlikte yürüyüşe çıkmak iyi fikir olabilir (e).

4. Eşinize, çocuğunuza ya da sevdiklerinize karşı eleştiri yaparken kibar olmak durumu kolaylaştıracaktır. "Sandviç" denilen bir teknik vardır. Önce karşımızdaki kişiye olumlu yönlerini söyleyip takdirlerimizi bildiririz. Ardından bizi rahatsız eden durumu (eleştireceğimiz konuyu) anlatıp yine hoş sözler ile konuşmamızı sonlandırırız. Bu tarz bir eleştiri kişiyi aşındırmayacağı için sonrasında tatsız bir durum da oluşturmayacaktır. Mümkünse (a) ve (d).

5. Çocuğunuzu anladığınızı söylemek ve yanında olduğunuzu hissettirmek onun için çok önemli (c).

6. Kendi sorumluluğunu alması adına tüm olasılıkları anlatıp kararı ona bırakmanız uygun olanı. Aşındırıcı ifadeler kullanmaktansa tüm olasılıkları anlatıp son kararı kendisine bırakmanız sorumluluk bilincini geliştirecektir (d).

7. Çocuklar için arkadaşlık çok önemli. Bazen bize çok basit gelen konular onlar için büyük önem taşıyor. Onun üzüntüsünü anladığınızı hissettirip empati kurmanız iletişiminiz açısından çok yararlı olacaktır. Anlaşılmış olmak kendisini daha iyi hissetmesine neden olacaktır (b).

8. Objektif olabilmek ve çocuğunuzu etkilememek adına tüm yönleriyle olayı öğreninceye kadar yorum yapmamış olmanız uygun olacaktır (d). Etiketleme ya da yargılayıcı ifadeler yerine detayları bilmek sizin için de önemli.

9. Dilerim çok az seçenek işaretlemişsinizdir.

10. Yine çok az seçenek işaretlemiş olmanızı diliyorum.

4. Bölüm

ÖZGÜVEN
VE OLUMLU
BAKIŞ AÇISI

ÇOCUKLARDA ÖZGÜVEN

Özgüven, çok kısaca, kendinden hoşnut olmaktır.

Özgüven ben yapabilirim duygusudur.

Özgüven doğuştan sahip olduğumuz bir duygu değildir. Zamanla gelişir.

Peki çocuğumuzun özgüvenini nasıl sağlayacağız?

Tek bir kelime ile anlatmak gerekirse, "sevgi" ile. Karşılıksız sevgi ile. Karşılıksız sevgi, hiçbir öncelikli şart ve durumu göz önüne almadan birini sevmek demektir. Onun ne yaptığına bakarak değil, kim olduğuna dayanarak sevmektir.[16]

"Uslu çocuk olursan, seni severim."

"Yaramaz çocukları kimse sevmez."

"Yemeğini yersen, seni çok severim."

"Anneanneni üzmezsen, seni çok sever."

Bu tarz cümleler çocuğu olumsuz etkiler. Çocuk kendisine gösterilen sevgiyi hak etmediğini hissederse, kendisini sevilmeye değer görmez. Çocuk kendisini sevmediğinde, başkalarının da onu sevmediğini düşünecektir.

Özgüven hayatımız boyunca beraber olduğumuz kişi ve olaylarla gelişir. Bu nedenle çocukluk çağında edinilen deneyimler özgüvenin temelini oluşturur.

"Fazla sevginin çocuğunuza zarar vereceğini
düşünmeyin. Sevginin fazlası zarar vermez.
Zararlı olan yanlış sevgidir."
Acar Baltaş

Kişisel güveni olumsuz yönde etkileyen şeylerin en başında "alay edilmek" gelir.[17] Eğer çocuğunuzun yaptığı ya da başarısız olduğu işler karşısında onunla alay ederseniz, bunu bir daha yapmak istemeyecektir. Toplum içinde (yaşı kaç olursa olsun) küçük duruma düşürülen ya da olumsuz sözlere maruz kalan çocuk içten içe size karşı öfke duyacaktır. Her çocuk hata yapabilir, hatası yüzünden, başkalarının yanında bağırılan, kızılan hatta şiddet uygulanan çocuk zamanla pısırıklaşır. İçine kapanır ve kendine olan güvenini yavaş yavaş kaybeder.

(Burada bir parantez açmak istiyorum. Çocuklar okula veya başka bir yere gitmek konusunda size sorun çıkarıyorsa, lütfen dikkat edin. Gitmeyi arzu etmediği mekânda yaşadıkları neler? Paylaşmasını rica edin.)

"Şişko, koca göbekli", "Cılız, üflesek düşeceksin" gibi dış görünüşüyle ilgili olumsuz ifadeler, hayat boyu yetersizlik duygusunu taşımasına neden olur. (Bkz. "Çocuklarla İletişimimizi Engelleyen İfadeler" bölümü.)

Anne ve babalar genellikle çocuklarının bazı işleri yalnız başına yapamayacaklarını düşünürler ve denemelerine izin bile vermezler. (Burada da bir parantez açmalıyım. Gittiğim anaokullarında gözlemliyorum; 5-6 yaşına gelmiş çocuklar, kendi başlarına giyinmeyi bile beceremiyor. Çünkü bunu yapamayacak olduklarına inandırılmışlar.) Elbette bunu iyi niyetle ve çocuklarına yardımcı olmak adına yapıyorlar. Çocuklarının yapabilecekleri işleri üstlenen ebeveynler aslında çocuğa, "Sen bunu yapabilecek beceriye sahip değilsin" mesajını verirler. Bu da küçük yaşlardan itibaren çocuğun özgüvenini aşağıya çeker. Yaşına uygun işleri başarabilmeleri için fırsat vermek, hatta onları bunun mücadelesine davet etmek kendine güven açısından önemlidir.

Çocuklarınıza güvendikçe, onlarda kendilerine güvenecektir. Kendi yetenek ve becerilerini geliştirmelerinde gereken destek verilmelidir. Yalnız başına bir iş yapan çocuk, başarma duygusu ile kendine olan güvenini sağlamlaştıracaktır. Özgüven, yapılanlar karşısında duyulan güzel sözler ile pekişir.

"Teşekkür etmek" ve "özür dilemek" çocuk için onaylanmışlık duygusunu verir. Hata yapsa da, başaramamış olsa da, koşulsuz olarak ailesi tarafından sevilen ve desteklenmeye devam eden çocuk kendini değerli hisseder.

Kendisine önem verilen, kendini değerli hisseden çocuk ile ailesi arasında iletişim daima sağlam temeller üzerine kurulmuş olacaktır. Unutulmamalıdır ki, yaşı ne olursa olsun çocuk ayrı bir bireydir. Çocuğunuz (kaç çocuğunuz olursa olsun) tek ve özeldir.

Tercihleri konusunda fikirlerine saygı göstermek ve kararlarını küçük yaştan itibaren ona bırakmak ileriki yaşları için önemlidir.

"Tabağındaki bitecek, daha doymadın."

"Ceketini çıkarma, içerisi soğuk."

"Terledin, su içme."

"Orada oturma, soğuk geliyor."

"Tolga ile konuşma, o yaramaz bir çocuk."

Bu ve buna benzer cümleler size tanıdık geliyor mu?

"Zorlamazsam yemeğini bitirmiyor."

"Üşüyecek biliyorum, terli, dikkat etmiyor, sonra hasta olunca ben çekiyorum."

"Soğuk olduğunu biliyor fakat oturduğu yere dikkat etmiyor."

"Arkadaşları konusunda anne ve baba olarak elbette uyaracağız. Yönlendireceğiz."

Gerekçelerinizi kabul ediyor ve anlamaya çalışıyorum. Ancak tercih yapmasına izin vermediğiniz takdirde size bağımlı, yalnız başına karar alamayan bireyler olarak yetişmeleri sanırım isteyeceğiniz en son şeydir.

5-6 yaşına gelmiş bir çocuk çok rahat, açlığını da, terlediğini de, üşüdüğünü de, uykusu geldiğini de ifade edebilir. Yeter ki bunu yapmasına izin verin!

Kendi kararlarını alma becerisi gelişmiş yetişkinler olabilmeleri için, küçük yaşlardan itibaren çocuğunuzun tercih yapmasına ve kararlarını uygulamasına izin verin. Ona saygı gösterin. Elbette onu yönlendirecek ve yapmasını istediklerinizi anlatacaksınız. Ancak bunu kendi verebileceği kararlara müdahale ederek ya da onun yerine karar vererek yapmamalısınız.

Özgüveni gelişmiş çocuklar ileriki yaşlarında kararlarını almakta zorlanmayacak, doğru seçimler yapabilecektir.

Aile aşırı koruyucu olmamalı, çocuğun kendi kendini yönetebilen bir birey olmasına destek vermelidir. (Bkz. "Yeni Çağın Anne ve Babalarının Davranış Modelleri" bölümü.)

İlgi göstermek, fark etmektir. Birlikte zaman harcamaktır. Sözlerinin ve yaptıklarının önemli olduğunu hissettirmektir. Aktif dinlemek demektir. İlgi gören çocuklar, kendine olan özgüveni gelişmiş, kendini rahat ifade edebilen bireyler olarak büyürler.

Eğer bir çocuk sürekli eleştirilmişse; kınama ve ayıplanmayı öğrenir...

Eğer bir çocuk alay edilip aşağılanmışsa; sıkılıp utanmayı öğrenir...

Eğer bir çocuk kin ortamında büyümüşse; kavga etmeyi öğrenir...

Eğer bir çocuk devamlı utanç duygusuyla eğitilmişse; kendini suçlamayı öğrenir...

Eğer bir çocuk hoşgörü ile yetişmişse; sabırlı olmayı öğrenir...

Eğer bir çocuk desteklenip yüreklendirilmişse; kendine "güven" duymayı öğrenir...

Eğer bir çocuk övülmüş, beğenilmişse; takdir etmeyi öğrenir...

Eğer bir çocuk hakkına saygı gösterilerek büyümüşse; adil olmayı öğrenir...

Eğer bir çocuk güven ortamı içinde büyümüşse; inançlı olmayı öğrenir...

Eğer bir çocuk kabul ve onay görmüşse; kendisini sevmeyi öğrenir...

Eğer bir çocuk ailesi içinde destek ve arkadaşlık görmüşse; mutlu olmayı öğrenir...

HOŞ GELDİN BEBEK

Çocuğunuzun doğumuyla birlikte evde bazı alışkanlıklar değişmeye başlar. Bebeğin uykusuna göre yemek yemek, uyku saatine göre uyumak gibi. En azından bir süre bu duruma müdahale edilemez.

Bebeğinizin hayatınızda olması size büyük mutluluk ve heyecan verir. Ancak ilk zamanlarda yaşanan bu mutluluk ve heyecan hep aynı kalmaz. İlk dişi, ilk doğum günü, ilk tırnakları, ilk adımı, ilk sözcükleri gibi gibi özel şeyler yavaş yavaş ilk önemini kaybeder. Hele yürümesiyle başlayan hareketli dönem, 10-12 aydır yatmasına/oturmasına alıştığınız çocukta kısıtlamaları da mecburen beraberinde getirir.

Şimdi sizi çocuğunuzun o ilk hallerine götüreceğim. İlk kucağınıza aldığınız küçük varlık... Eğer şu anda yanınızda ise LÜTFEN çocuğunuzu öpün.

Bebekler doğdukları andan itibaren, kendi isteklerini etrafındakilere kolaylıkla yaptırırlar. Her istediklerini ağlama, huysuzluk ve çeşitli sesler ile belli ederler. Bebeğin ilk dönemlerinde en önemli ihtiyaçları, karnının doyması, altının temizlenmesi ile sevgi ve kucaklanmadır.

Anne bebeğini doyurup temizler ve rahatlamasını sağlarsa, çocuk anneye bağlanır. İhtiyaçları giderildikçe etrafındakilere "güven" duymaya başlar. Rahat ve güvende olduğunu hissetmesi bu dönemde çok önemlidir.

Altı-yedi aylık bir bebek düşünün (ya da çocuğunuzun o zamanına gidin). Karnı doymuş, temizlenmiş, sevgi ile sarılmış bebek etrafına gülücükler saçar. Mutlu ve huzurludur. Sebepsiz yere çok az ağlar.

Zamanında ve yeterince beslenmemiş, temizliğine yeterli özen gösterilmemiş, sevgi hissetmemiş bir bebek düşünün şimdi de. Bu çocuk büyüdükçe mızmız, hırçın, huysuzluk etmeden isteğinin yerine gelemeyeceğini düşünen biri haline gelecektir. Ya da böyle bir kişi olma olasılığı yüksektir. Annesine olan güveni de tam olmayacaktır. Çünkü, yeterince sevgi ve ilgi görmemiştir. İlgiyi huysuzluk ettiğinde bulmuştur.

Oysa sevgi ve ilgi gören, hisseden çocuk kendini değerli bir varlık olarak görmeye başlar. Sevilmeye layık olduğuna inanır. Güven içinde olduğunu bilir. Bu güven, sunulan sevgiden kaynaklanır.

Bebekler beden dilini çok iyi bilirler. İletişimlerini beden dili ile kurarlar. Doğal olarak sözlerinizden çok ona nasıl davrandığınızla ilgilenirler. (Anımsayın, %55 beden dili, %38 ses tonu, %7 kelimeler.) Yüzüne gülümsemeniz onun mutlu eder ve bunun karşılığını gülücükler ile verir. Onun varlığından duyduğunuz memnuniyeti bu ifadeler ile anlarlar. (Burada bir parantez açalım; biraz dikkat edin, bebekler, kendilerine gerçekten sevgi ile yaklaşan kişilere çok çabuk alışır. Ancak göstermelik sevgi ile yaklaşan kişilere başını çevirir.)

Çocuğunuzla ilk anlardan itibaren kuracağınız sağlıklı iletişim ve etkileşim onun kendi hakkındaki düşüncelerinin temelini oluşturur. Değerli ve sevilen bir birey olduğu mesajını almak benlik saygısını geliştirecektir.

Her yaştaki çocuk sevildiğini duymak ve hissetmek ister. Kucaklanmaya ihtiyacı vardır.

Şimdi sağlıklı özgüven davranışları ile, düşük özgüven davranışlarına bakalım.

Sağlıklı özgüvene sahip bir çocuk hangi davranışları görmüştür?

• Takdir edilmiş, övgüde bulunulmuş,

• İletişim kurulmuş, aktif dinlenmiş,

• Kişiliğine saygı duyulmuş, değer verilmiş,

• Sevgiyle sarılmış,

• Başarısı desteklenmiş, başarısızlığında aşındırıcı konuşmalar yapılmamış,

• Güven duyduğu ortamlar oluşturulmuş, ona güvenilmiş, sorumluluk verilmiş,

• Ait olduğu hissettirilmiş,

• Olduğu gibi kabul görmüştür.

Çocuğunuza gösterdiğiniz bu sevgi ve ilgi onun her istediğine "evet" demenizi gerektirmez. Hayır kelimesi ile karşılaşmayan çocuklar sınırlarını bilemezler. (Bkz. "Çocuk Yetiştirmede NLP" bölümü.)

Her isteği karşılanmış, kolaylıkla her istediğine sahip olmuş bir çocuk, hayatında istediği ve ulaşamadığı olay karşısında kendine olan güvenini yitirecektir. Çünkü her istediğine sahip olacağını sanmaktadır. Çocuk, istekleri için emek harcaması, çalışması, aksilikler karşısında kuvvetli olması gerektiğini öğrenmelidir.

Ayrıca her istediğine emek harcamadan ulaşan çocukta "doyumsuzluk" olacaktır. Elde ettikleri ile mutlu olamayacaktır. Zorluklar yaratıcılığı besler. Siz her şeyi hazır olarak sunarsanız, yapmasına, denemesine izin vermezseniz, çocuğunuza iyilik etmiş olmazsınız. Emek harcayarak, elde etmenin, yaratmanın ve tüm bunların sonucunda başarılı olmanın değerini bilmesi için ona destek olun. Kendi gücünü, kendisine göstermek için fırsatlar yaratın.

Düşük özgüvene sahip çocuklar hangi davranışları görmüştür?

• Aşağılanmış,

• Olumsuz eleştirilere maruz kalmış,

• Küçük görülmüş, horlanmış,

• Her zaman mükemmel olması beklenmiş,

• Güven duyulmamış, değer verilmemiş,

• Başarısı değil, başarısızlıkları görülmüştür.

Kurallar, çocuğun daha iyi gelişmesi için vardır. Onun otoriteye bağlı kalması için değil. Çocuğun daha iyi bir ortamda yetişmesi için koyulan kurallar, kendi içinde de gelişmeye ve değişmeye hazır olmalıdır. Kuralların sıkı sıkıya uygulanıp, şartlara göre değiştirilmemesi sağlıklı değildir.

Farkına varsak da varmasak da biz de çocuklarla birlikte gelişmekte ve değişmekteyiz. Kendini yenileyebilen anne ve babaların çocukları bu nedenle zihinsel, ruhsal ve duygusal olarak daha sağlıklı şartlara sahip olabilmektedir. (Anımsayın, "Yeni Çağ, Yeni Bilgiler" bölümü.)

"İlişki gelişmeyince, ilişki içindeki
kişiler de gelişmez."
Doğan Cüceloğlu

Sağlıklı özgüven için nasıl davranışlar gösterilmeli kısmında maddeleri sıralarken, ikinci maddeye "aktif dinleme" demiştik. İletişim, dinleme ile oluşur. Konuşma ile değil. Eğer siz karşınızdaki kişiyi dinlemezseniz bu iletişim değildir. Çünkü söyledikleri ile ilgilenmediniz. Ya da tam tersi, karşınızdaki kişi sizi dinlemediyse bir iletişimden söz edemeyiz.

Aktif dinlenmeyen bir çocuk kendi gelişimini tamamlayamaz. Siz çocuğunuzu dinlemiyorsanız, zamanla çocuğunuz da sizi dinlemeyecektir.

Bir senaryo düşülenim. Elbette tanıdık olacak.

İşten eve geldiniz, çok yorgunsunuz. Eşiniz gelmeden sofrayı hazırlamaya başlıyorsunuz. (Bu satırları yazan kişi bir bayan olduğu için sofra hazırlamayı düşünüyor.)

Eşiniz, işyerinde kötü bir gün geçirmiş. Morali bozuk, aç bir halde, okuldan ya da bakıcıdan ya da kreşten çocuklarınızı alıp eve geliyor. Beş yaşındaki çocuğunuz bitip tükenmek bilmeyen enerjisi ile yolda o kadar çok konuşmuş ki (büyük olasılıkla çocuğunuz işitsel bir kimlik); ayrıca okulda arkadaşını ısırmış, arkadaşı da ona vurmuş. Büyük çocuğunuz ise, çok çalışmasına rağmen zayıf not almış. İçeri giriyorlar. Daha yemek de hazır değil. Baba çok sinirli ve aç.

Şimdi bu ailenin durumunu düşünelim.

Ben bu olayı, ailelere yönelik sunum yaptığım seminerlerde senaryo olarak verip çekiliyorum. Semineri dinleyen ve birbirini tanımayan kişiler aile fertleri olarak senaryomuza katılıyor. Rollerine uygun olarak davranmalarını rica ediyorum. (Küçük bir çocuk, sinirli ve aç bir baba, zayıf not almış bir çocuk, yemek telaşında yorgun bir anne.)

Elbette spontane olarak olaylar gelişiyor. İzlemeniz gerek, neler çıkıyor ortaya. Katılımcılar ile olayı değerlendiriyoruz. İnanın, "Bizim evimizde asla böyle olmaz" diyebilen kişi yok denecek kadar az.

Burada doğru yok aslında. Bu durum en az aşındırıcı olarak nasıl aşılır, onu tartışıyoruz.

"Karşılaşılan önemli sorunlar, o sorunları
ortaya çıkaran düşünce düzeyinde çözülemez."
Albert Einstein

Aile bireyleri birbirini dinlemiyor. Sakinleşemedikleri için, olaylar durulacağına, daha da şiddetli olarak artıyor. Çocuğun gelişimine uygun ortam oluşturmak anne ve babanın sorumluluğunda. Bu hayali senaryomuzda, aile uygun ortam sorumluluğunu yazık ki sağlayamıyor. Ya da büyük olasılıkla ortam sağlanamıyor diyeyim. Elbette farklı durum yaşayan aileler de bulunmakta.

Siz evde çocuğunuzu dinlemezseniz, çocuğunuz onu dinleyecek başka kişiler buluyor mutlaka. Arkadaşları arasında dinlenmeye başlayan çocuk, zamanla aileden uzaklaşıyor. Paylaşımı giderek azalıyor. Özellikle ergenlik döneminde bu tarz uzaklaşmalar daha yoğun. Bunun temeli de küçüklükten başlıyor.

ÇOCUĞU OLDUĞU GİBİ
KABULLENMEK

Çocuklarını olduğu gibi kabul edebilen aileler, gelişimlerine çok yarar sağlamış olur. Her anne-baba, çocuklarının daha başarılı, daha çok kitap okuyan, daha güçlü, sporda, müzikte daha yetenekli olmasını arzu eder. Bu "daha"lar bitmez.

Çocuklarınızın sahip olmadığı özelliklerine odaklanırsanız, sahip olduklarının farkına varamazsınız. Yapabildiği, elinden gelendir. Sınırlarını kabullenin. Elbette onun kendini geliştirmesi için cesaretlendirin. Destekleyin. Burada anlatmak istediğim, yeterli olmayan bir özelliği için ısrarcı olmamanız. Yapamadığı, başaramadığı zaman "özsaygısı"nı kaybeder.

Her çocuğun farklı yönde başarılı olabileceği bir konu vardır. İki kardeşi birbiri ile kıyaslamak, ikisinin de kendilerine duydukları özsaygıyı aşındıracaktır. Başarılı oldukları alanda ayrı ayrı onları desteklemek ve cesaretlendirmek uygun olanıdır.

Çocuklar gelişimleriyle birlikte, kendi düşüncelerini ifade etmeye başlar. Bu düşünceleri size komik, yanlış gelmiş olsa da dinleyin. Birlikte bunun neden olamayacağına bakın.

Aile içinde söz hakkı verilmesinin çocuğa mesajı, "Sen değerlisin, senin fikirlerin önemli, biz seni 'adam' yerine koyuyoruz"dur.

Çocuğa saygı göstermek demek, onun ayrı bir birey olduğunu kabul etmek demektir. Siz çocuğunuza saygılı davranırsanız, çocuğunuz da size saygılı davranacaktır (modelleme).

Unutmayın, siz nasıl davranış gösteriyorsanız, çocuğunuz da sizi yansıtır. Çocuklar ailelerin aynasıdır.

Çocuklara bazı değerleri sadece öğüt vererek anlatamazsınız, davranışlarınızla örnek olarak verebilirsiniz. Kendini kabullenemeyen kişiler, çocuklarını da kabullenemezler.

Çocukları suçlayarak, yargılayarak dinlemek onları belli süre sonra yalana iter. Yargısız dinlemeyi başarabildiğinizde, çocuğunuzun gerçek duygu ve düşüncelerini öğrenme imkânı bulursunuz.

Sürekli olarak eleştirilere maruz kalan çocuklar içine kapanır ve güvensiz olurlar.

Yaptıkları hatalar karşısında suçlanan ve o duygusal yoğunlukta ders vermeye çalışılan çocuk olayları objektif olarak değerlendirme şansına sahip olmaz. Onunla olumsuz duygusundan çıktıktan sonra konuşmak daha etkili olacaktır.

"Ben sana dememiş miydim", "Yine haklı çıktım", "Büyük sözü dinle biraz" tarzı cümleler çocuklarınızı geliştirmez. Bu cümleler ancak sizi ondan uzaklaştırır. Yanlışlarını dile getirerek, yanlışlarını düzeltmeniz mümkün değil.

"Eğitmek doğru tepki vermektir."
Acar Baltaş

Yapacağınız konuşmalara önce olumlu ifadeler ile başlayın. Sonra yaptığı yanlışı söyleyin. Bu konuda inatlaşmayın. "Ben böyle düşündüm, böyle anladım" deyin. Konuşmayı ona olan güveniniz ve sevginiz ile bitirin.

Çocuklarda özgüvenin nasıl pekiştiğini bir hikâye ile anlatmak istiyorum.

Kasabaya yeni taşınmışlardı. Semih babasının işi nedeniyle, çok sevdiği mahallesinden, okulundan ve arkadaşlarından ayrılmak durumunda kalmıştı. 9 yaşında olduğundan, bu duruma yapabileceği bir şey yoktu.

Semih, büyükşehirde büyümüştü. Pek çok etkinliğe gidiyordu. Yeni bilgiler öğrenmek, araştırma yapmak onun için büyük keyifti. Hafta sonları kütüphanede saatlerce kitap okuyordu. Oysa bu kasaba, alışkın olmadığı şekilde küçük bir yerdi. Kütüphane yoktu. Etkinlikler açısından da pek uygun değildi. Yeni odası da küçüktü. Bu nedenle yaptığı birçok maket ve oyuncaktan ayrılmak durumunda kalmıştı.

Ertesi sabah ilk kez yeni okuluna gideceği için heyecanlıydı. Sınıfa girdiğinde, öğretmeni Semih'i yeni arkadaşları ile tanıştırdı. Semih, büyükşehirden geldiği için sınıftaki diğer çocuklar da biraz çekingen davrandılar.

Babası ve annesi için de durum pek kolay değildi. Babası daha önce böyle küçük bir kasabada çalışmamıştı. Bu durumdan o da memnun değildi. Annesi küçük yeni evlerini beğenmemişti, yerleştiremedikleri eşyalarına çareler arıyordu.

Yeni yaşamları, Semih ve ailesi için, alışkın olmadıkları şartlar nedeniyle, ilk anda pek keyifli başlayamamıştı. Oysa daha önceleri, her akşam birlikte oturup keyifli sohbetler yapar, günü paylaşırlardı. Şimdi ise, pek konuşmayı arzu etmiyorlardı. Haftanın belli geceleri uyguladıkları kitap okuma, birlikte film izleme ve bir konu üzerinde tartışma sohbetleri yazık ki artık düzenli yapılamıyordu.

Aradan birkaç ay geçmesine rağmen Semih'in samimi olabildiği tek bir arkadaşı bile yoktu. Babası yeni işyerine uyum sağlamaya çalıştığından, bu durumun farkında bile değildi. Annesi ise, sadece sevimli karşı komşu Emine Teyze ile görüşüyordu.

Emine Teyze, 65 yaşlarındaydı. Eşini kaybedeli uzun zaman olmuştu. Yalnız yaşıyordu. Kasabaya yerleşeli yirmi yılı geçmişti. Bu nedenle çevreyi ve kasaba halkını iyi tanıyordu. Eşinden kalan emekli maaşı ile geçinmeye çalışıyordu. Bir kızı vardı. Ancak o da evlenmiş, başka bir şehre yerleşmişti. Çok sık ziyaretine de gelemiyordu. Bazen büyümüş olan torunu anneannesinin yanına gelebiliyordu. Çok lezzetli kurabiyeler yaptığından, bayanlar arasında pek ünlüydü. Kabul günlerinde birbirinden lezzetli kurabiyeleri yapıyor ve herkese götürüyordu. Çok içten ve sıcakkanlıydı. Semih'in annesine de bu leziz kurabiyelerden yapıp "hoş geldin"e gelmişti. Bu sayede samimi olmuşlardı. Rahatsız olduğundan, çok sık evden çıkamıyordu.

Semih kendini yalnız hissediyordu. Sınıf arkadaşları bir türlü kendisini aralarına almamışlardı. Bu durum Semih'in okuldan ve derslerden uzaklaşmasına neden oldu. İlk dönem sonunda şaşırtıcı bir şekilde ders notları düşmüştü. Babası, Semih'le konuşmaya çalıştı. Ancak, Semih çalışıp notlarını yükselteceğini söylemişti.

Çocuklar, yarıyıl tatilinde sokakta oyunlar oynuyorlardı. Semih birkaç kez bu oyunlara dahil olmak için yanlarına gitti. Ancak arkadaşları, ondan kaçarcasına uzaklaştılar. Ya da oyuna onu almadılar. Semih arkadaşları arasında sevilmediğini, istenmediğini düşünüyordu. Durum ortadaydı zaten. Eski arkadaşlarını çok özlüyordu. Katıldığı faaliyetleri, hafta sonu gittiği kütüphaneyi, basketbol maçlarını. Artık evden hiç dışarı çıkmıyordu. Sürekli olarak odasındaydı. Eskiden büyük keyifle yaptığı maketleri bile yapmak istemiyordu. Ders çalışmak da gelmiyordu içinden. Kimseyle konuşmuyordu. Annesi ya da babası konuşmaya çalışsa, "Rahat bırakın beni, siz de benden uzak durun" diyordu. Annesi odasını temizlerken, Semih'in çöpe atılacak diye ayırdığı kâğıtlar arasında bir yazı dikkatini çekti. Kâğıtta, "Bu kasabada beni hiç kimse sevmiyor, hiç arkadaşım yok. Beni oyunlara almıyorlar. Okuldan nefret ediyorum, dersleri artık hiç sevmiyorum. Bana aptalmışım gibi davranıyorlar. Herkes benden kaçıyor. Annem ve babam da artık beni sevmiyor."

Annesi bu duruma çok üzülmüştü. Akşam babasına durumu anlattı. O akşam eski günlerde olduğu gibi, bir konu belirleyip konuşacaklardı. Akşamın konusu, "sevgi"ydi. Babası ve annesi, Semih'e onu ne kadar çok sevdiklerini, yaptığı her şeyle gurur duyduklarını söylediler. Her zaman onun yanında olacaklarını, yaptıklarına ellerinden gelen desteği vereceklerini söylediler. Yazdığı ve annesinin çöpler arasında bulduğu kâğıt hakkında tek söz etmediler. Semih bunları duyduğu için mutlu olmuştu. Ancak hâlâ kendini işe yaramayan biri olarak görüyordu.

Emine Teyze o gün yine lezzetli kurabiyeler yapmıştı. Annesini çay içmeye buyur etti. Semih'in annesi gelemeyeceğini söyledi. Semih'i yalnız bırakmak istemiyordu. Emine Teyze'ye durumu anlattı.

Okulların açılmasına 2-3 gün vardı. Emine Teyze, o öğlen Semih' evine davet etti.

Semih'ten bir ricası vardı. Yalnız yaşıyordu, torunlarının okul masraflarına katkı yapabilmesi için bir şeyler yapması gerekliydi. Eşinden aldığı emekli maaşı bunun için yeterli değildi. Okul kantini ile konuşmuştu. Öğlenleri kantine lezzetli kurabiyeler yapacaktı. Ancak, sağlığı her gün okula bu kurabiyeleri götürmesi için uygun değildi. Eğer, ricasını kabul ederse, Semih öğlenleri gelip taze kurabiyeleri evden alıp, okula dönebilirdi. Hem okuldaki çocuklar her gün taze ve lezzetli kurabiye yemiş olacaklardı, hem de bu Emine Teyze'ye maddi katkı sağlayacaktı. Ayrıca Semih de her gün ücretsiz kurabiyeler alabilecekti.

Semih'e önce bu teklif pek cazip gelmedi. Her öğlen gelip kurabiyeleri almak ve sonra geri gitmek onu düşündürdü. Evet, okul çok uzak değildi. Ancak bu fikir ilk anda hoşuna gitmedi. Tek güzel yanı, kantincinin bisikleti ile gelip gideceğinden, her gün bisiklete binecek olmasıydı. Okulların açılmasıyla birlikte, Semih'in de kurabiye işi başlamıştı.

Emine teyzenin yaptığı leziz kurabiyelerin kokusu daha okul bahçesine girdiği an tüm çocukların başına toplanmasına neden oluyordu. Semih bundan giderek keyif almaya başlamıştı. Öğlen tatili olduğu an, hızla Emine Teyze'ye gidip kurabiyeleri alıyor, sıcacık lezzetli kurabiyeleri okula getiriyordu. Çocuklar bu uygulamadan çok memnundular. Emine Teyze her gün değişik bir kurabiye yapıyordu. Peynirli, elmalı, çikolatalı, üzümlü... Çocuklar, bu lezzetli kurabiyeleri öğle tatillerinde merakla bekler olmuştu.

Artık çocuklar bahçede Semih'in yolunu gözlüyorlardı. Semih geldiği an hemen yanına gelmeye başladılar. Semih giderek bu işten keyif duymaya başladı. Emine Teyze'nin ikram ettiği kurabiyeleri arkadaşları ile paylaşıyordu. Bu paylaşımlar arkadaşları ile ilişkilerini kuvvetlendirmişti. Artık arkadaşları ile daha samimi olmaya başlamıştı. Bu kurabiyeler sayesinde her gün merakla beklenen kişi olmuştu. Arkadaşları onu sevinçle karşılıyorlardı. Yaptığı işe saygı duyuyorlardı. Hem Emine Teyze'ye hem kantinciye yardım ediyordu, hem de bu, çocuklar için büyük bir şanstı. Her gün taze, lezzetli ev kurabiyesi yiyiyorlardı. Semih okulda artık herkesin tanıdığı biri olmuştu. Derslerine daha çok çalışmaya başlamıştı. Aylar önce içine kapanan, kimse ile konuşmayan Semih, güler yüzlü, neşeli bir çocuk olmuştu.

Yardım etmek, bir işte ve derslerinde başarılı olmak, takdir edilmek, arkadaşları arasında sevilmek, kabul görmek kendine olan güvenini artırmıştı.

Bu durum anne ve babasını da çok mutlu etmişti.

Semih artık yeni kasabayı, yeni okulunu ve arkadaşlarını ve tabii Emine Teyze'yi daha çok seviyordu.

OLUMLU BAKIŞ

"Kendilerinden memnun olan kişiler,
iyi sonuçlar yaratır."
Acar Baltaş

Yeni bir güne nasıl başlıyorsunuz? (Öğrenmek istiyorsanız, çocuğunuzla Yüzüme Bak Duygumu Anla oyunu oynayabilirsiniz.)

• Gülümseyerek

• Neşeli ve umut dolu

• Yüzü asık

• "İyi kalkmadım" diyerek

• Sinirli

Yaşadığınız olumsuz olaylara karşı tepkiniz ne oluyor?

• Çok sinirlenip, beddualar ediyorsunuz.

• Karşınızdaki kişiye küfrediyorsunuz.

• Bağırıp, tartışıyorsunuz.

• Sakin olmaya gayret ediyorsunuz.

• Sakinleşip, yaşadığınız olay hakkında konuşmaya çalışıyorsunuz.

Yukarıdaki sorulara yanıtlarımız yaşama bakışımızı gösteriyor. Birlikte yaşadığımız kişilere (anne, baba, eş, çocuk, arkadaş, sevgili) karşı davranışlarımız, onların hayatlarını da etkilememize neden oluyor. Kendimizi "iyi" hissetmediğimizde (istemeden de olsa) yanımızdaki kişilere karşı daha kırıcı, yıpratıcı ve aşındırıcı konuşmalar yapıyoruz.

Önce bizler kendimizden memnun olmalıyız. Kendimizle barışık ve mutlu olabildiğimiz zaman, etrafımızdaki kişilere karşı davranışımız da değişiyor. Yaşadığımız olaylara/durumlara sakin olmaya özen göstererek bakabilsek, hayat bizim için daha keyifli olacaktır.

22 Mart "Dünya Su Günü" nedeniyle, birlikte çalıştığım bir anaokulu özel bir gösteri hazırlamıştı.

Okulun yetkilileri benden bu konuyla ilgili bir sunum rica etmişlerdi. Bende bu vesile ile hem suyun bedenimizle ilişkisini hem de birbirimize ve çocuklarımıza uyguladığımız "Duygusal Şiddet"i anlatmıştım.

Üzerinde yaşadığımız dünyanın büyük kısmı sudan oluşmuştur. Tıpkı bedenimiz gibi. Su bizim hayatımızdır.

• Bedenimizin %65-70'i sudan oluşur.

• Kanda %90,

• Kemiklerde %22,

• Beyinde %75 oranında su bulunur.

Vücudumuz suyu depolayamadığı için, açlığı uzun süre tolere edebilmemize karşın, susuzluğa karşı dayanıksızızdır. Bedenimizde var olan suyun tamamına yakını aktif olarak kullanılmaktadır.

Suyun bedenimiz için sayısız yararı var. Kısaca, benim için önemli olan maddeleri sıralamak istiyorum.

• Su vücudun her hücresinde elektriksel ve manyetik enerji üretir. Bize yaşam gücü verir.

• Hücre yapısındaki maddeleri birbirine bağlayan yapıştırıcıdır.

• DNA hasarını önlemeye yardımcı olur.

• Zihin ve vücut fonksiyonlarını bütünleştirir.

• Canlı olan her şey sudan yaratılmıştır.

Su ile ilgili elbette birçok araştırma yapılmıştır. Bunlardan çok ilginç olan bir tanesi, İranlı Doktor Fereydoon Batmanghelidj'in yaptığı araştırmadır.

Konuyla ilgili iki kitabı bulunmaktadır: Vücudunuz Sizden Su İstiyor ve Hasta Değil Susuzsunuz.

Bedenimizdeki suyun rolü ile ilgili olarak yirmi yıldan uzun bir süredir devam eden klinik çalışmaların ve bilimsel araştırmaların sonucunda, öncü bir tıp doktoru ve tanınmış bir yazar olan Batmanghelidj, suyun –evet yanlış anlamadınız suyun!– pek çok çözümsüz hastalığı nasıl iyileştirebildiğini keşfetmiştir. Basit bir şekilde sıvı ve tuz dengenizi ayarlayarak yüzlerce hastalığı iyileştirebilir, hastalıklardan korunabilir ve sağlıklı bir yaşamın tadını çıkarabilirsiniz.[18]

Peki, bizim için bu kadar önemli olan su bedenimizde başka neler yapıyor, şimdi ona bakalım.

OLUMLU İFADELER

Size Dr. Emoto'nun araştırmasını aktaracağım.

Japon araştırmacı Dr. Masaru Emoto çarpıcı bir araştırma yapmıştır. Su ile ilgili yapmış olduğu keşif bize, bilmediklerimizi öğretmiştir. Üzerinde yaşadığımız dünyanın en kıymetli kaynağı ile ilgili yeni bir bilgiler edinmemizi sağlamıştır.

Dr. Emoto'nun su araştırmasını bu kadar ilginç kılan nokta ise, onun bu araştırma ile, düşünce ve duyguların fiziksel gerçekleri etkilediğini ispat etmiş olmasıdır.

Aldığı su örneklerine çeşitli sözel ifadeler kullanarak, suyun kristallerini incelemiştir. Sonucunda suyun bu ifadelere göre aldığı şekiller inanılmazdır.[19]

Su damlalarına "Seni seviyorum", "Teşekkür ederim" gibi olumlu ifadeler kullandığında, kristaller çiçeklenmiştir.

Damlalara "Senden nefret ediyorum", "Çirkinsin" gibi olumsuz ifadeler kullandığında ise, su kristalleri çok kötü bir görünüm almıştır.

Kısaca anlatmak istediğim, düşüncenin şekline göre kristaller de şekil almaktadır.

Bu ne demek oluyor?

Bedenimizin %65-70'i sudan oluşuyor demiştik. Bir damla su şekil değiştiriyorsa biz her gün bedenimize neler yapıyoruz?

Beden ve ruh sağlığımız için önce kendimize, sonra yakınlarımıza nasıl ifadeler kullanıyoruz?

Kendimize, eşimize, çocuklarımıza aşındırıcı ifadeler mi, sevgi dolu ifadeler mi kullanıyoruz?

(Bu konuyu en iyi anlatan ve belgesel niteliğinde olan, What the Bleep Do We Know / Ne Biliyoruz Ki filmini izlemenizi öneririm.)

Dr. Emoto'ya göre Hado tüm maddede atomik seviyede görülen titreşim desenine verilen isimdir ve bunun temeli de insan düşüncesidir.

Dr. Emoto ile yapılan röportajı sizlere aktarmak isti-yorum.[20]

Su kristali bize ne anlatıyor?

Su kristalleri meydana gelen titreşimlerin deseni ve görüntüleridir. Genelde pozitif titreşimler güzel bir şekilde oluşmuş su kristalleri meydana getirirler ve kristalizasyon oranı negatif titreşimlerin meydana getirdiklerinden daha fazladır.

Su kristalleri neden çeşitli kelimeler ve onların manalarına bağlı olarak değişiklik gösteriyorlar?

Bütün lisanlar tabiatın titreşimlerinden meydana gelir. Ebeveynlerimiz ve öğretmenlerimizden tarafından eğitildikten sonra tabiatın lisanını konuşmaya başlarız. Ancak, küçük yaşlarda, onların konuştuğu lisanı nasıl öğrenebildik? Muazzam büyüklükteki tabiatın titreşimi bizi bu sorunun cevabına yönlendirebilir. Pozitif titreşimler güzel sözleri, negatif titreşimler ise negatif kelimeleri yarattı. Bu, evrenin en temel prensibidir.

Şayet suya önce negatif bir ifade olan "Beni rahatsız ediyorsun'' aktarılıp, ardından "Sevgiler" ve "Teşekkürler'' gibi ifadeler aktarılırsa su yine güzel kristaller oluşturabilir mi?

Evet, oluşturabilir. Özellikle "Sevgiler" ve "Teşekkürler'' gibi kelimeler, yaptığımız araştırmalara göre en güzel su kristalini oluşturmuştur.

Hangi tip su insanlara en uygun olanıdır?

Birlikte kendinizi en rahat hissettiğiniz su. Kendinizi su ile yan yana koymaya çalışın. Öyle ki, biz su çeşitleriniz arasından seçim yapabilir ve kendimize en uygun olanını bulabiliriz. Suyu aynen bir erkeği veya kadını sevdiğimiz gibi sevmeliyiz.

Suyun Verdiği Mesajlar adlı kitabınızda delillerle sabit olan bir fotoğraf koleksiyonu var. Bundan da şu sonuca varabiliriz; hayvanlar, bitkiler, insanlar, organik veya organik olmayan her şey, kısacası tüm varlık birbirleri ile olan ilişkilerinde muhteşem bir ahenk içindedirler. Diğer taraftan inanıyorum ki aynı deneyi tekrar tekrar yapmakta sonuçların aynı veya farklı olup olmadığını görmek açısından büyük fayda var.

Evrenin sürekli bir akış içinde olduğu söyleniyor. Bu dakika bir sonraki dakikada burada olamaz. Bu bağlamda su kristalleri de aynı sonucu vereceklerdir, ancak deney yapılan ortam aynı kalırsa beklediğimiz gibi aynı sonuçları alırız. Bu yüzden kelime deneyleri için el yazısı değilde basılmış harfler kullanıyoruz. Tabii daha kapsamlı bir görüş bildirmek için daha fazla deney yapmamız gerekiyor.

Suda benlik veya rahatsızlık duygusu var mıdır?

Sonuç olarak suda benlik veya rahatsızlık yoktur. Ancak, suyun misyonu bizim düşüncelerimizi veya önlerindeki herhangi bir şeyi taşımak ve çok boyutlu bir nakliyeci olarak davranmaktır. Su, sürekli olarak verilen bilgileri kopyalar. Su kristali fotoğrafına baktığımızda ilk etapta suyun şuurlu olduğunu düşünürüz. Bu durumda su, projeksiyon yapan bir yansıtıcı ve ayna görevini yapan tek şeydir.

Bu alıntıdan sonra anlatmak istediğim konuya gelelim.

Az önce de sormuştum: Nasıl davranışlar sergiliyoruz?

Çocuklarınız nasıl bir ortamda bulunuyor?

Her şey aile ortamında başlıyor.

Aile ortamında sürekli tartışma, anlaşmazlık yaşanıyorsa, çocuk bundan etkilenir. Bu rol modeli, onun doğal parçası olur.

Çocuk üzerinde zarara yol açabilecek her türlü tehdit de "şiddet" olarak nitelendirilir.

Şiddet, öfke patlaması, kavga, başka canlılara ve eşyalara bilerek zarar vermek, kırmak, vurmak, tehdit etmek olarak sıralanabilir.

Hele ki "sevgi"yi tehdit olarak kullanmak ruh sağlığı açısından bozucu bir eylemdir. Bunu "Çocuklarda Özgüven" bölümünde açıklamıştım.

Çocuklar üzerinde bu şiddet nasıl uygulanıyor, ona bakalım.

Üç şekilde uygulanmakta:

Fiziksel: Dövmek, vurmak... Bu kitabı okuyan kişilerde bu tarz davranışların olmadığını düşündüğümden bu kısmı detaylandırmamayı tercih ediyorum.

Cinsel: Taciz... Aynı şekilde bu kısmı da detaylandırmamayı tercih ediyorum. Yok saydığım düşünülmesin, asla. Bu sunumu hazırlama aşamasında yaptığım araştırma ve okuduklarım beni inanılmaz etkiledi. Bu konu bana göre başlı başına özel bir araştırma istiyor. Anlatmak istediğim, çocuk yetiştirme konusunda özen gösteren ve bu özen için kitabımı okuyan sizlerin cinsel taciz ve istismar konusunda çok hassas olduğunuzu düşünüyorum.

Duygusal İstismar: Şimdi bu kısma bakalım. Anlatmayı tercih ettiğim bölüm bu.

Duygusal istismar, yani duygusal şiddeti nasıl uyguluyoruz? Aslında çoğu zaman bizler bunu farkına varmadan yapıyoruz. Etrafınıza baktığınızda, fark etmediğiniz birçok olayda duygusal istismar var.

Bunlar neler?

• Reddetme

• Yalnız bırakma

• Baskı

• Tehdit

• Sürekli eleştiri

• Alay etme

• Aşağılama

• İlgisizlik

• Aşırı koruma (Evet, bu da bir şiddet. Çünkü çocuğun kendi olmasına izin vermemiş oluyoruz.)

• Aşırı beklentiler

• Taraf tutmaya zorlama (Özellikle anne-baba tartışmalarında)

• SEVGİ'den yoksun bırakma

Bu maddeleri tek tek açıklamak istemiyorum. Bana göre hepsi yeterince açık. Ayrıca, "Çocuklarda Özgüven" bölümünde birçoğuna değinmiştim.

Duygusal istismarı engellemenin yolu her durumda aynı, değişmiyor.

• Koşulsuz "sevgi"

• İlgi göstermek

• Zaman ayırmak

• Övgü ve takdir

• Olduğu gibi kabul etmek

• Değer vermek

• Ödüllendirmek

• Fark etmek

• Katıldığı faaliyetler, ilgi alanları, arkadaşları hakkında bilgi edinmek, bu konulara ona saygı göstermek

• Aktif dinlemek ve iyi iletişim kurmak için çok erken yaşlarından itibaren özen göstermek

Duygusal şiddete maruz kalan çocuklarda, depresyon, başarısızlık, kaygı bozukluğu, sosyal uyumsuzluk, suça yatkınlık, uyuşturucu bağımlılığı gözlenmiş.

Öfke kontrolü önce anne ve babada başlamalı. Anne ve baba kendini kontrol edemiyorsa, çocuk da rol modeli olarak bu davranışları benimsiyor. Sonra bu davranışları okulda arkadaşlarına, sokakta başka kişilere uygulamaya başlıyor.

Japonya'da çocuklara çok küçük yaşlardan itibaren, öfke kontrolü için derin nefes alma teknikleri öğretilmeye başlanıyormuş. Bu nedenle Japonlar en kontrollü insanlarmış.

Gerçekten nefes teknikleri eğitimlerini almanızı öneririm. Nefes tekniklerinin yanında meditasyon da rahatlamak için önemli. Meditasyon yapmaya başladığımdan beri, içsel bir rahatlama duyuyorum. Yoğun geçen iş hayatımdan sonra bu bana büyük bir keyif veriyor. Daha önceden beni tanıyanlar, bu dingin halime şaşırıyorlar. Hele ki, süper enerjik, nahif, kendi başına her türlü eğlence kaynağı bulabilen çocuklar ile çalışmak bana ayrı bir keyif ve enerji veriyor.

Tüm bunları duyduktan sonra, yaşamlarımızın kendi elimizde olduğunu fark ediyoruz. Çocuklarımıza vereceğimiz "sorumluluk" bilinci ile onlar kendi yaşamlarının tek sorumlusu olacaklar.

Her şey bizde başlıyor, her şey bizde gizli. Bu bölümü Can Yücel'in sevdiğim bir şiiri ile bitirmek istiyorum.

Her şey sende gizli:

yerin seni çektiği kadar ağırsın

kanatların çırpındığı kadar hafif...

kalbinin attığı kadar canlısın

gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...

Sevdiklerin kadar iyisin

nefret ettiklerin kadar kötü...

ne renk olursa olsun kaşın gözün

karşındakinin gördüğüdür rengin...

yaşadıklarını kar sayma:

yaşadığın kadar yakınsın sonuna

ne kadar yaşarsan yaşa,

sevdiğin kadardır ömrün..

gülebildiğin kadar mutlusun

üzülme; bil ki ağladığın kadar güleceksin

sakın bitti sanma her şeyi,

sevdiğin kadar sevileceksin.

güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer

ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın

bir gün yalan söyleyeceksen eğer

bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.

ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret

ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın

unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın

güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.

kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın

ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.

kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..

işte budur hayat!

işte budur yaşamak!

bunu hatırladığın kadar yaşarsın

bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün

ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun

çiçek sulandığı kadar güzeldir

kuşlar ötebildiği kadar sevimli

bebek ağladığı kadar bebektir

ve her şeyi öğrendiğin kadar bilirsin

bunu da öğren,

     "sevdiğin kadar sevilirsin..."

Can Yücel

Siz Olsanız Ne Yapardınız?

1. Çocuğunuzun kendi başına yapabileceği işleri (yemek yemek, ayakkabılarını giymek, üstünü değiştirmek...) siz yapar mısınız?

a) Evet, genellikle.

b) Evet, çünkü kendi yaparken çok oyalanıyor.

c) Hayır, kendisinin yapmasına izin veriyorum.

d) Evet, ben yapıyorum. Çünkü ben yapmazsam o yapmıyor.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

2. Çocuğunuza "özel" olarak teşekkür ediyor musunuz? (Bugün odanı toplamış olman beni mutlu etti. Teşekkür ederim... gibi)

a) Hayır etmiyorum. Zaten görevi, neden edeyim ki?

b) Bazen ediyorum.

c) Genellikle ediyorum.

d) Evet, çoğunlukla ediyorum.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

3. Sizce "sevgi"yi koşulsuz sunmak çocuğu şımartır mı?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Hiç düşünmedim.

d) Bir sınırı olmalı.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

4. Çocuğunuza (yaşı kaç olursa olsun) her gün sevgi dolu ifadeler kullanır mısınız?

a) Çoğunlukla evet.

b) Yeri geldiğinde kullanırım.

c) En son ne zaman kullandığımı anımsamıyorum.

d) Artık 14 yaşında oldu ve duymak istemiyor.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

5. Çocuğunuzu/çocuklarınızı her gün/akşam yeterince dinliyor musunuz?

a) İşlerim olmadığı zamanlar dinliyorum.

b) Yorgun değilsem dinlemeye özen gösteriyorum.

c) Her gün/akşam onunla mutlaka yaptıklarını paylaşıyorum.

d) Her zaman mümkün olmuyor.

e) Şarkı mı söylüyorlar ki dinleyeyim!

f) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

6. Çocuğunuzun odasına girerken kapısını çalıp, izin isteyerek mi girersiniz?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

7. Eve yorgun gelmiş olsanız bile, eşinizi, çocuklarınızı öperek mi içeri girersiniz?

a) Yorgun/sinirli geldiğimde genelde unuturum.

b) Böyle bir alışkanlığımız yok.

c) Her akşam öpüşmek de ne demek!

d) Her gün eşimi, çocuklarımı öperek eve girerim.

e) Bazen birbirimizi öperek selamlaşırız.

f) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

8. Sabahları güne genellikle nasıl başlarsınız?

a) Genelde olumlu ve neşeli.

b) Kimi zaman sinirli.

c) Çoğunlukla yorgun uyanırım.

d) Güzel başlamak için elimden geleni yaparım.

e) Bir kahve içerek.

f) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

9. Çocuğunuzla/eşinizle aranızda iyi bir iletişim olduğunu düşünüyor musunuz?

a) Yeterince iyi.

b) Evet.

c) Hayır.

d) Pek iyi değil.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

10. Aşağıdaki davranışlardan çocuklarınıza karşı yaptıklarınızdan size tanıdık gelenleri lütfen işaretleyiniz.

a) Kulak çekme

b) Tokat atma

c) Ellerine vurma

d) Odaya kilitleme

e) Toplum içinde küçük düşürme

f) Küfür etme

g) Bağırma

h) Alay etme

i) Sevdiği bir aktiviteden mahrum bırakma

j) Genelleme ve yargılayıcı ifadeler kullanma

Çözümlemeler

1. Elbette kendisinin yapabileceği işleri yapmasına izin vermek uygun olanı (c). Ancak anne ve babanın sabır gösterememesi, zamanın az olması, çocuğun inatçı tavrı gibi nedenlerle kimi zaman bu uygulanamayabiliyor.

2. İdeal olan ve gönülden geçen (d) seçeneği. Bunu yapmaya çalışmak bile güzel bir adım (c).

3. Koşulsuz sunulan sevgi çocuğu şımartmaz (b).

4. Sevgi dolu ifadeleri çocuk her yaşta duymaktan memnun olur (a).

5. Siz çocuğunuzu dinlediğinizde o da sizi dinleyecektir. İletişim dinleyerek oluşuyor. Çocuklarınızla sağlıklı iletişim kurmak istiyorsanız onu dinlemeniz gerekmekte (c).

6. Sizi örnek alacağından onun kişisel haklarına saygı gösterip odasının kapısını çalarak izin alıyorsanız, o da size saygılı olmayı öğrenecektir (a).

7. Ev ailenin ortak yaşam alanıdır. Bu alanda anne, baba ve çocukların duyacağı huzur aile yaşamının mutluluğunu artıracaktır. Eve gelindiğinde birbirini sevgiyle selamlamak bireyler arasındaki ilişkiyi kuvvetlendirecektir (d).

8. Yeni güne olumlu ve neşeli başlamak ideal olanı. Ancak yaşadıklarımız kimi zaman bunu kolay kılmıyor. Tüm olumsuzluklara karşın bunu sabahın ilk dakikalarına yansıtmamaya çalışmak bile büyük bir adım olacaktır (a) ve (d).

9. Bu soruya (b) yanıtını vermiş olmanız beni mutlu edecek.

10. Çok çok az seçenek işaretlemiş olmanızı diliyorum.

5. Bölüm

YENİ ÇAĞIN ANNE
VE BABALARININ
DAVRANIŞ
MODELLERİ

ANNE-BABA DAVRANIŞLARI
VE ÇOCUKLARDAKİ ETKİLERİ

Anne Davranışlarının Etkileri

Annelik mola vermeden günün her saati devam eden bir iştir aslında. "İş"tir çünkü, yeni bir "insan yetiştirmek" başlı başına bir iş. Anne olmak büyük bir emek, sabır ve tutarlılık ister. Aynı şekilde baba olmak da. Ancak, babalar bu konuda biraz daha rahat. Daha sonra babalar için de söyleyeceklerim olacak. Önce bayanlar diyerek, annelerimizden başlamayı arzu ettim.

Annelik büyük bir özverililiği beraberinde getiriyor. Sürekli bir emek ve özen gerektiriyor.

Anne olanlar ne demek istediğimi daha iyi anlayacaklardır. Emek vermediğiniz hiçbir işin sonucunu da alamazsınız. Eğer çocuğunuza zaman ayırırsanız ona göre sonuç alırsınız.

Bazen soruyorlar. "Çok ilgileniyorum ancak neden bir yere gittiğimde sözümü dinlemiyor?"

Diyorum ki, "Siz gittiğiniz yerde çocuğunuza yeterli ilgiyi gösterebiliyor musunuz?" Genellemeyi arzu etmiyorum ama yanıt pek değişmiyor. "Tabii ki evet."

"Peki onunla orada kısacık da olsa oyun oynuyor musunuz?"

"Dikkatini başka yöne çekebilecek şekilde ilgi gösteriyor musunuz?"

Çoğu kişi "bazen" demiş olsa da asıl yanıt yazık ki "hayır".

Annelik yirmi dört saat devam ediyor. Çocuğa aynı özeni, aynı emeği, aynı sabrı sürekli gösterebilmek gerekiyor. En azından altı yaşına kadar. Oyun çağı bitinceye kadar çocukla gittiğiniz her yerde onun dikkatini çekebilecek küçük oyunlar oynayabilseniz, inanın sonuç hem sizin, hem çocuğunuz için farklı olur.

Elbette bu söylediklerim bir tek anneler için değil babalar için de geçerli.

Şöyle bir manzara düşünün. Birçoğunuzun aşina olduğu bir tablo olsa gerek:

Alışveriş merkezindesiniz. Küçük çocuğunuz yeni bir oyuncak, olmadık bir eşya ya da yapamayacağınız bir şey için ısrar ediyor. "Olmaz" deyip devam ediyorsunuz. Oysa çocuklar çok kararlıdır. (Keşke bu kararlılığımız hayat boyu devam edebilse...) Ve ısrarları devam ediyor. Hatta ağlamaya kadar uzuyor. O anda hem siz sinirleniyorsunuz, hem de çocuğunuz. Sizin olmazlarınız, onun ağlaması devam ediyor.

O anda biraz sakin olmaya özen göstererek, niçin olamayacağını açıklayabilseniz durum biraz olsun kolaylaşır. Ya da o anda hemen onun dikkatini çekebilecek bir oyun başlatabilseniz o ruh halinden/olaydan çocuğu kurtarmış olursunuz. (Bunları söylemek çok kolay, uygulamak bu kadar kolay değil diyor gibisiniz.) İnanın değil. Yeter ki gerçekten sakin ve anlayışla yaklaşın. Sinirlenmek olayın tırmanışını artırmaktan başka bir işe yaramıyor.

Aslında yine empati devreye giriyor. Çocuğun esas ağlama nedeni ne?

Oyuncağın/olmadık bir şeyin alınmaması mı? Yoksa neden gösterilmeksiniz "olmaz" denmesi mi?

Çocuklara her şeyin bir sonu olduğu öğretilmeli. Kazanılan ve harcanılanın bir sonu olduğu anlatılmalı. Hem de en küçüklükten itibaren. Ağlamanın olayların çözümünde etkili olmadığı bilmeli ve anlatılmalı. Gözyaşlarının bir koz değil, sadece duygunun ifadesi olduğu öğretilmeli.

Çocuklara aşındırıcı ifadelerin hiçbir zaman kullanılmaması gerektiğini düşünüyorum. Ya da olabildiğince, elden geldiğince az diye düzelteyim.

Bunun yanında, yaptıklarının da sorumluluğunu üzerlerine alıp, bu sorumluluk bilinci ile sonuçlara katlanmaları gerektiğine de inanıyorum.

Çocuklarla her hafta buluşuyorum. Zaman zaman çalışmada beni dinlemek yerine birbirleri ile konuşmayı, şakalaşmayı, bağırıp çağırmayı tercih ediyorlar. Böyle anlarda susup bakıyorum. Sonra da, "Şu an tercih ânı, ya böyle devam edeceğiz. Ya da ben deney malzemelerini toplayacağım" diyorum.

Eğer susup dinlerlerse devam ediyoruz. Ancak o kargaşa ânı devam ederse, malzemeleri toplayıp kaldırıyorum. Sonra da üstüne konuşuyoruz, neden böyle oldu diye? Hepsi çok akıllı, bilinçliler. "Biz dinlemedik, tercihimizi konuşmaktan yana kullandık" diyebiliyorlar. O zaman diyorum ki, "Sizce bundan sonra nasıl davranmalıyız?" "Deneylerimize devam edebilmek için, nasıl tercih yapmalıyız?" Eğer o anda malzemeyi toplamamış olsam davranışlarının sorumluluğunun farkına varmayacaklar. Sonucu gördükleri an, bir daha ne olabileceğini biliyorlar. Tehdit etmek yerine, göstermek bence doğru olanı. Ayrıca böyle davrandığınız an sizin kararlılığınızı görüyorlar. "Bak toplarım", "Bak susun" tarzı konuşmalar tehdit unsuru içeriyor ve çocuk sonuç görmemiş oluyor. Bir diğer önemli nokta, kendilerine "tercihlerini" sorduğum için, sonuç kendi tercihleri ile belirlenmiş oluyor. Daha sonra kaldığımız yerden, yeniden başlayarak devam ediyoruz.

Çocuğun hayatının sorumluluğunu öğrenebilmesi küçük yaşlardan itibaren başlıyor. Önüne tercihler koyup, sonuçlarını anlatıp geri kalanı onlara bıraktığınızda, karar alma anlayışları gelişiyor. Olaylara daha mantıklı bakmaya başlıyorlar.

Ancak sunduğunuz seçenekleri tutarlılıkla gösterebilmeniz gerekmekte. (Hayır demeyi öğrenin. Bkz. "Çocuk Yetiştirmede NLP" bölümü.)

Her hafta yaklaşık 90-110 arası çocukla çalışıyorum. Hepsinin ismini olabildiğince çabuk ezberliyorum. İsimlik yazmadan. Hepsine onların ayrı ayrı çok özel olduklarını, benim çok sevdiğimi ve onlara değer verdiğimi söylüyorum. Her hafta çalışmamıza başlamadan, geçen hafta içinde yaptıklarını sorup dinliyorum. Bunu yaparken de, "Neler yaptığınız merak ediyorum. Özen gösteriyorum sizi dinlemek için" diyorum. Bu onlar için o kadar önemli ki. Anlattıklarını çok dikkatli dinliyorum. Sorular soruyorum. Böylelikle onların gözünden olayların nasıl göründüğünü öğrenmeye çalışıyorum. Bu kısacık sohbetler sayesinde birbirlerini saygı ile dinlemeyi öğreniyorlar. Grup içinde kendini rahat ifade edebilme ve sözsel becerileri gelişiyor.

Bu kısacık konuşmalar onların dünyalarını da anlamama yardımcı oluyor. Söylediklerine kattıkları duygular ile nasıl bir ortamda yaşadıkları hakkında fikir sahibi olmaya çalışıyorum.

Beni etkileyen ve unutamadığım birkaç anıyı paylaşmak istiyorum.

Her çalışmada böyle kısacık konuşmalar yaptığım bir öğrencim, her hafta ısrarla, "Babamla hayvanat bahçesine gittik" diyordu. Aradan bir süre geçti. En sonunda sınıf öğretmenine sordum, "Babası ile gerçekten çok zaman geçiriyorlar mı? Gerçekten her hafta hayvanat bahçesine gidiyorlar mı?"

Öğretmeni, bana, "Babası çok sinirli ve çocukla pek ilgilenmiyor" dedi. Anladım ki, çocuk hayalinde yapmak istediği şeyi bana her hafta gerçekmiş gibi anlatıyor.

Yine başka bir öğrencim, "Annem bana etek aldı", "Annem bana bebek aldı" diyordu. Her hafta yeni bir hediye. Aklıma annesinin çalışıp kızıyla fazla vakit geçiremediği için ona hediyeler aldığı geldi. Çalışan anneler bazen, kendilerini bu konuda suçlu hissettiklerinden, sürekli böyle çocuklarına hediyeler alıp, kendilerini rahatlamış hissediyorlar. (Birçok anne bana aynen bu ifadeleri kullandı.) Öğretmeni ile konuştuğumda, "Her sabah okula ağlayarak geliyor, Annesi de bu nedenle onu sinirli bırakıyor" dedi. Her çığlık bir yardım çağrısı. Hayalindeki hediyeler aslında birer sembol.

Bir diğer olay beni çok üzmüştü. Beş yaşındaki öğrencimin annesi kendisinin yanında düşüp beyin kanaması geçirdi. Ve kısa süre sonra vefat etti. Çocuk bana bunu aynen şu şekilde anlattı. "Annemi biraz üzdüm. Onun da başı ağrıdı ve düştü. Sonra başı kanadı." Allah'ım, bu çocuktan bu inancın yok edilmesi gerekliydi. Gereken konuşmalar yetkililer tarafından aile ile yapıldı.

Yeni bir grup ile çalışmaya başlamıştım. İkinci haftası dersin başında konuşmalarımız başladı. Gruptan bir oğlan çocuğu bana hangi takımı tuttuğumu sordu. Benim sorumla, sorusunun ilgisi yoktu. Yanıtladım. Sonra bana, "Sen hem Beşiktaşlısın. Hem de kızsın. Ben seninle konuşmam!!!" dedi. Çok şaşırdım tabii. "Babam bana sadece Galatasaraylı olanlarla konuş diyor" dedi. Bunu duymak bende ikinci bir şok oldu. Belki babası ona bu sözleri şaka ile söylemişti. Ancak çocuk bunu öyle farklı algılamıştı ki, hem kız hem başka takımı taraftarı olmak iletişim kurmamak için yeterliydi.

Dersin başından itibaren bir öğrencim çok agresif tavırlar sergiliyordu. Sordum, kaşlarını çattı. "Söylemeyeceğim" dedi. Deneylerimizi yaptık. Yaptığımız apartmanlarımıza isimler veriyorduk. Çocuklar komik komik isimler söylüyor, gülüşüyorduk. Sıra ona gelmişti. "Senin apartmanının adı nedir?" diye sordum. "Ölüm apartmanı" dedi. Şoke olmuştum. "Bu hoş bir isim olmadı, dilersen değiştirelim" dedim. Ellerini yumruk yapıp bağırdı, "Hayır, adı böyle kalacak." Ders bittikten sonra öğretmeni ile görüştüm. Aile ile görüşüldü. Daha sonra çocuk ve aileyi, çalışma arkadaşım Psikolojik Danışman İsmail Sönmez'e yönlendirdik.

5 yaş gruplarından biri ile çok eğlenerek çalıştık. Daha ilk haftalarda benim tercih sorularıma hemen adapte oldular. Onlara tercihin yanı sıra, imkânsızlık diye bir şeyin olmadığını, denemekten asla vazgeçmemeleri gerektiğini anlattım. Bir öğrencim bunu evde yemek yapıp yakan annesine söylemiş. "Anneciğim üzülme, bir daha dene, bu kez başarabilirsin."

Yine denemek ile ilgili başka bir olay: Evde çocuk sürekli, "Denedik, olmadı mı? Bir daha deneyebiliriz" diyormuş. Annesi bu duruma şaşırmış. Kendisi daha önce bunu defalarca anlatmaya çalışmış aslında. (Ama bunu oyun oynamadan yapmış.) Çocuğunun bunları söylemesine şaşırarak, okula benimle tanışmaya geldi.

Son olarak, bir erkek öğrencim sürekli kaşlarını çatarak oturuyordu. Aslında güler yüzlü, tatlı bir çocuktu. Sert durmak için resmen kendini zorluyordu. Bir dersimde, parmağını sandalyesine sıkıştırdı. Canının yandığı yüzünden belliydi. Yanına gittim, elini tuttum. Daha tek kelime etmeme fırsat vermeden, "Erkek adam ağlamaz, yok bir şey" dedi. Bu arada gözleri dolmuştu. Öğretmenine sordum. Babası sabahları okula, "Benim aslan oğlum ağlamaz" diyerek bırakıyormuş onu. Gördüğünüz gibi babasının söylediği cümle, gayet masum, takdir dolu bir cümle. Ancak çocuk bunu duygularını bastırarak algılıyor.

Bu kısa sohbetleri yapmak bana ailelerin çocuklarına hayatı nasıl anlattıklarını da gösteriyor.

Hayat bir çocuğa nasıl anlatılmalı?

Bence ilk önce sevgi anlatılmalı. Koşulsuz sevgi ile sevmeli. Her ne yaparsa yapsın onu çok seveceğeniz, ona destek olacağınız anlatılmalı. Sorumlulukları öğretilmeli ve sorumluluklarını almasını sağlamalı. Kendisine değer vermesi gerektiği anlatılmalı. Güçlü olduğu, güvende olduğu hissettirilmeli. Denemekten vazgeçmemesi gerektiği anlatılmalı. Arkadaşları ya da çevresindeki diğer kişiler ona güldüğünde, ona inandığınızı ve güvendiğinizi bilmeli. Kendi yeteneklerini keşfetmede ona yol göstermeli. Vazgeçmek ile vazgeçmemek arasındaki fark öğretilmeli. Vazgeçmesi gerektiği yerde bırakması ona anlatılmalı. Talep etmesini bilmeli.

Çocuk sahibi olmak çok güzel bir duygu. Ancak onu hayata hazırlamak, kendi ayakları üzerinde durmasını sağlamak için her zaman emek vermemiz gerekiyor.

Baba Davranışlarının Etkileri[21]

Annenin çalışma hayatında olması ve yaşam şartlarının getirdiği zorunluluk/sorumluluk ile aile kavramı günümüzde yeni bir biçim almıştır. Bu yeni aile yapısı evde "baba" rolünü biraz etkilemiştir. "Anne" rolü insanlık var olduğundan beri hep aynı. Baba ise daha ilk çağlardan itibaren hep dışarıda olmuştur. Koruyup kollayan, evin geçimini sağlayan, eve geldiğinde gazetesini okuyup, ev işleriyle ilgilenmeyen babalık yavaş yavaş değişiyor.

Babalık da annelik gibi hamilelik ile başlar. Yapılan araştırmalar ceninin beşinci aydan itibaren tüm dış etkilere tepkide bulunduğunu göstermektedir.

Baba, anne karnında olan çocuğu ile iletişime ne kadar erken başlarsa çocuk ile arasındaki iletişim o kadar güçlü olur.

Baba çocuğunu kucağına almaktan çekinmemelidir. Kabul ediyorum, bir erkek için bebek çok yeni bir olaydır. Çocuğu ile fiziksel yakınlık kurmadığı sürece duygusal yakınlığının gelişimi de güç olacaktır.

Mamasını yedirmek, altını temizlemek (o kadarı da fazla demeyin lütfen), uyutmak çocuk ile babanın duygusal iletişimine çok yarar sağlar. Birçok babanın düştüğü yanlış, çocukları ile ancak büyüdükleri zaman ilgilenmektir.

Baba dış dünyayı, gücü, otoriteyi, güveni "erkek olmayı" temsil eder. Özellikle erkek çocuklar için baba modeli çok önemlidir. Çocuk babasının erkek kimliğinde olmak için onu modeller. Baba kız çocukları için de karşı cinsin ilk temsilcisidir. Babanın anneye, diğer kadınlara karşı tutumu, davranışları, kızın erkeklerle kuracağı iletişimin ve birlikteliğin temelini oluşturur.

Baba ile kızının kuracağı ilişki, dış dünyayla ilişkisine şekil verir. Mesafeyi, saygıyı korumak adına kızının yanında olmayan baba, farkına varmadan kızının ileriki yaşantısını etkiler.

"Evde az görünen babanın kimliğini, annenin
baba hakkındaki duygu ve düşünceleri oluşturur.
Genellikle babalar ya kahramandır ya da rezilin teki."
Leyla Navaro

Ergenlik dönemine giren erkek çocuk ile babanın ilişkisi daha farklıdır. Oğlu erkek olmuştur. Hatta erkekliğe ilk adım olarak, sünnet töreni ile bu an taçlandırılır. Kız çocuğunun genç kızlığa geçiş döneminde ise, baba ya çok baskıcı olur ya da kızından daha da uzaklaşır.

Toplumumuzun namus anlayışı kız çocuklar/kadınlar olduğundan, bazı çocuklar üzerindeki bir diğer baskı da toplum tarafından gelir. Bu durumda baba otoriteyi temsil ederek kızını karşı baskıyı artırır. Temelde baba kızını korumaktadır. Ancak korku, baskı ve otorite içeren ilişki iki taraf için de aşılması güç engeller doğurur. Günümüz çalışma şartları aşırı rekabeti ve onun neticesinde daha çok çalışmayı gerektirmekte. Bu nedenle baba ve anneler çocuklarına yeterli zamanı ayırmakta zorlanıyor yazık ki.

"Ben ne için çalışıyorum. Çocuklarımın daha iyi yetişmesi, daha güzel bir hayat sürmesi için."

Bu cümle sizin görüşlerinizi de içeriyor sanırım.

Kabul ediyorum, bu doğru. Ancak maddi kısım için doğru. Belli ekonomik koşulların oluşması tabii ki çok önemli ve şart. İş, yaşamımızı idame ettirebilmemiz için olmazsa olmaz. Ancak bu koşuşturma içinde çocuklarınızı ihmal etmek ve onların size en çok ihtiyaç duyduğu dönemde onlarla vakit geçirmemek doğru mu? Özgüven konusunda değinmiştim ancak söylemeden geçemeyeceğim. Özgüven gelişimi açısından özellikle babanın çocuk ile vakit geçirmesi çok önemli. Onunla vakit geçirmesi, "Ben sana değer veriyorum, sana vakit ayırıyorum" mesajı veriyor. Çocuk için en önemli dönem olan 7 yaş öncesi dönemi bir daha yaşayamıyorsunuz. Çocuk, gelişiminin %75-80'ini yedi yaşına kadar sağlamış oluyor.

Bir makalede okumuştum. Baba ve çocuklar arasındaki iletişim ile ilgili bir araştırma yapılmış. Araştırma sonucunu yazmak istiyorum. Babalar çocukları ile günde ortalama üç dakika konuşuyormuş. Aynı araştırma çocukların günde üç saat televizyon izlediklerini ortaya koymuş.[22]

Sizlerle bir hikâye paylaşmak istiyorum.

"Çocuğum olmuştu. O doğduğunda yetişmem gereken uçaklar, ödenmesi gereken faturalar ile meşguldüm. Ben uzaktayken yürümeyi ve konuşmayı öğrendi. Biraz büyüdüğünde, 'Senin gibi olmayı istiyorum baba' demeye başladı. İşyerimi arayıp, 'Ne zaman geleceksin baba' diye sorardı. Ben de, 'Bilmiyorum oğlum, geldiğimde seninle oynarız' diyordum.

Yıllar böyle geçti. Oğlum on yaşına geldi. Ona güzel bir top almıştım. 'Haydi oynayalım' dedi. O hafta sonu bitirmem gereken çok işim vardı. 'Bugün olmaz, haftaya' dedim. Yüzündeki tebessüm eksilmedi, 'Tamam' dedi.

Yıllar hızla geçti. Oğlum üniversiteden mezun olmuştu. Oğlumla gurur duyuyordum. O hafta sonu onunla konuşmayı arzu ettim. 'Baba, arkadaşlarıma sözüm var. Mezuniyetimizi kutlayacağız' dedi. Emekli olmuştum. Bol bol vaktim vardı. Oğlum ise, işinde çok başarılıydı. Başka bir şehirde çalışıyordu. Onu işyerinden aradım. 'Bu hafta sonu seninle olmayı arzu ediyorum. Eve gel de hasret giderelim' dedim.

'Sevinirim baba' dedi. 'Ancak şu sıralar işlerim çok yoğun. Seninle görüşmeyi ben de istiyorum' deyince ben, 'Ne zaman gelebilirsin oğlum' diye sordum. Yanıtı, 'Bilmiyorum, şu anda bir iş görüşmem var. Ona yetişmeliyim. Seni sonra ararım' oldu.

Oğlumun çocukluk hayali gerçekleşmişti. O da büyümüş ve örnek aldığı babası gibi olmuştu."

Anne Geddes[23]

Sizin için vakit varken (hâlâ varsa tabii), LÜTFEN çocuklarınızla "özel" zaman geçirin. Geçireceğiniz zamanın süresi önemli değil. Önemli olan bu süre içinde paylaştıklarınız.

Çocuğun ruhsal gelişiminde babanın vereceği ve sürekli olarak çocuğuna hissettireceği iki önemli değer vardır. "Sevgi" ve "Zaman".

Babanın davranışı çocuğun zihinsel gelişimini de büyük ölçüde etkilemektedir. Babalar, annelere oranla çocukların daha bağımsız olmasını daha çok destekler. Cesaretlendirici tutumlar ile desteklenen çocuk araştırıcı ve yeniliklere açık tutum sergiler. Kısıtlayıcı bir baba ise, çocuğunun zekâ gelişimini olumsuz etkiler. Bu etki okul başarısına da yansımaktadır.

Kitap okumayan bir baba, çocuğuna sürekli olarak "kitap oku" demiş olsa da, çocuk bunu alışkanlık haline getiremez. Birlikte kitap okumaları çocuk için daha etkilidir. Okuma sırasında çocuğun hatalarını bulmak ve sürekli olumsuz ikazlarda bulunmak ise çocuğun kendine olan güvenini etkiler.

Babası ile ders çalışan çocuk manzaraları düşünün.

Baba disiplin ve otorite temsilcisidir. Anneler otoriteyi kuramadıklarında babanın adını kullanmaları yeterlidir. Annelerin disiplini oluşturmak yerine babaya bu rolü devretmesi, babanın, çocuğun gözünde korkulacak kişi olmasına neden olur.

Şimdi gelin bunu senaryolaştıralım. Bakalım yine tanıdık gelecek mi?

Çocuk annenin sözünü dinlememiş ve yaramazlık yapmıştır. Hatta o kadar ileri gitmiştir ki, evdeki süs eşyalarından biri kırılmıştır. Anne sinirlenmiş ve geleneksel söz söylenmiştir: "Akşam baban gelsin, göreceksin." Olaylardan habersiz baba yorgun olarak işten gelmiştir. Daha sofraya bile oturmadan olay anlatılmış ve baba hiç ilgisi olmadığı olaya dahil olmuştur.

Babanın yapabilecekleri onun nasıl bir baba olduğunu da belirler.

Gördüğünüz gibi baba yine son sözü söyleyecek kişi durumunda bırakılmıştır. Son kararı verecek olan kişidir. Oysa anne bu olayı kendi otoritesiyle çözüme ulaştırabilse, olayın içinde olmayan babayı olaya dahil etmemiş olacaktır.

ANNE-BABA
DAVRANIŞ MODELLERİ

Hepimiz çocuklarımıza, yaşamı algılayış şeklimize göre davranıyoruz. Bu davranışlar ile onun hayatını şekillendiriyoruz. Aşağıda anne ve baba davranış modellerinin özelliklerini göreceksiniz.[24]

Oluşturduğum kısa seneryolar ile uygulamalar hakkında fikriniz oluşacaktır.

Anne-Baba Davranış Modelleri

İlgisiz Anne-Baba

Tutarsız Anne-Baba

Rahat Anne-Baba

Aşırı Seven ve Koruyan Anne-Baba

Baskıcı Anne-Baba

Mükemmeliyetçi Anne-Baba

Düşman Anne-Baba

Bilinçli Anne-Baba

İlgisiz Anne-Baba

Bu anne ve babalar, olaylar ve çocukları karşısında kayıtsız ve ilgisizdir. Hoşgörü ile boşvermişlik kavramları birbirine girmiştir. Çocuklarından uzak kalmayı tercih ederler. Çocuğunun ilgi ve ihtiyaçlarından habersizdirler. Onları rahatsız etmediği sürece çocukları ile aralarında pek sorun yoktur.

"Tolga, arkadaşları ile oynarken bir anda öfkelenmiş ve arkadaşına vurmuştu. Öğretmeni sorduğunda bir neden belirtememişti. Akşam okul çıkışı durum anne ve babasına anlatıldı.

Eve geldiler. Annesi sofrayı hazırladı, babası televizyon izledi. Tolga yüzü asık bir halde oturdu. Çok geç olmadan yatıp uyudular."

Yukarıdaki hikâyede, anne ve baba olaya ilgisiz kalarak hiçbir şey yapmıyorlar. Onlara göre bu olay, gayet çocukça bir davranış.

Tutarsız Anne-Baba

Bu anne ve babaların sözleri ve davranışları arasında tutarlılık, denge yoktur. Bir gün önce tamam dedikleri olaya, ertesi gün karşı çıkarlar. Bu tutarsızlıklar zamanla çocuğun hareketlerine de yansır.

"Babası eve çok keyifli gelmişti. Eren ile top oynayıp, maç yaptılar. Birlikte keyifli zaman geçirdiler. Annesi de onları gülerek izledi. Ertesi akşam Eren babasını heyecan ile bekledi. Aynı keyifli olayı yeniden yaşamak için sabırsızlanıyordu.

Bu kez babası eve keyifle gelmemişti. İşyerinde canı sıkılmış ve çok yorulmuştu. Eren'in top oynama isteğine sert bir tepki verdi. Nedenini açıklamadı. Hatta Eren odasında top ile oynayıp gürültü yapıyor diye bağırdı. Annesi de babasını daha çok kızdırdığı için Eren'e söylendi. Çünkü o anda baba çok sinirliydi, annesi de gergindi. Ayrıca her gün aynı ruh halinde olmak mümkün değildi. Bu durumun çocuğa açıklanması gerekmezdi. Yine mutlu, keyifli olduğunda oynayacaktı elbette."

Bu hikâyemizde ise baba ve anne tutarsız davranarak, Eren'e hiçbir açıklama yapmamışlardır. Eren ne olduğunu anlayamamıştır. Bir gece önce aynı olayda çok eğlenmişler, ertesi akşam ise aynı olay yüzünden azar işitmiştir.

Rahat Anne-Baba

Rahat anne ve babalar, çocuklarına karışmaz. Olaylara dahil olmaz. Çocuğun yaşayarak öğrenmesi gerektiğini düşünürler. Ara sıra sert çıkışlarda bulunup, çocuğu cezalandırırlar.

Rahat bırakılarak yetişen çocuklar, kırılgan, sorumsuz, anti-sosyal olma eğilimindedir.

"Anne babası, Tuba'yı çok sevdiği fast food restoranına götürmüşlerdi. Tuba'ya beğendiği oyun menüsünden aldılar. Ancak, Tuba masada yemeğini yemek yerine etrafta koşarak dolaşıyordu. Anne ve babası sohbete dalmışlardı. Tuba'nın ne yaptığını fark etmiyorlardı. Birden bir ses duydular. Tuba koşarken, yemeğini almış başka bir bayana çarpmış, bayanın elindekiler yere dökülmüştü. Tuba da düşmüştü. Davranışlarına müdahale etmediler. 'Özür dilemesi' konusunda bile konuşma gereği duymadılar. Tuba yapması gerekeni biliyordu. Allah'tan canı da fazla yanmamıştı. Ayrıca tek suçlu o değildi. Bayan da biraz daha dikkatli olmalıydı. Burası çocukların çok olduğu bir mekândı."

Yukarıdaki örnek hikâyemizde anne ve baba çocuklarına karşı rahat bir tavır içindedir. Davranışlarına karışmamışlardır.

Aşırı Seven ve Koruyan Anne-Baba,

Bu anne ve babalar, çocuklarına karşı sevgisini abartılı olarak gösterir. Dış dünya ile çocuğun arasında girerek onu aşırı koruyup kollar. Çocuk bir fanus içinde büyütülür. Çocuğa doğal yaşam hakkı verilmez. Çocuğa karşı aşırı şefkat verilir. Bu da ileri yaşlarda şımarık ya da bağımlı bir birey olmasına neden olabilir. Aşırı korumacılık çocukların çekingen, becerilerinin eksik olmasına da neden olur. Çocuk onu himayesi altına almak isteyenlere bağımlı olmaya başlayabilir.

"Ebru'yu her sabah anne ve babası sevgi ile uyandırıyordu. Ebru güne her sabah, 'Güzel kızım iyi uyumuş mu? Bizim kelebeğimiz uyansın, günaydın güzelim' gibi cümlelerle başlıyordu. O sabah Ebru'nun canı simit istemişti. Fırın evlerine çok yakındı. Fırına gitmek için hazırlandı. Annesi, 'Ben bebeğime kıyar mıyım hiç? Sen otur ben alır gelirim' dedi. Okula gittiler. Öğretmeni proje ödevi vermişti. Off, ne kadar da zordu. Akşam babası eve geldiğinde, Ebru'nun yüzünün asık olduğunu gördü. Projesi zordu, sabaha yetişmeyecekti, uykusu gelmişti bile. Babası, Ebru'ya, 'Bunun için mi üzülüyor benim kraliçem?' dedi ve kızını yatırdı. Projeyi bitirdi. Onlar kızlarını çok seviyordu. Kızları için her şeyi yapmaya hazırdılar."

Bu örneğimizde ise, anne ve babası Ebru'yu aşırı sevip korudukları için, onun kendi gelişimini tamamlamasına izin vermemişlerdir.

Baskıcı Anne-Baba

Baskıcı anne ve babalar, hükmetmeyi sever. Çocukları yerine karar verirler. Onun isteklerini dikkate almazlar. Esnek değillerdir. Eleştirilere kapalıdırlar. Her şeye "hayır" demeyi tercih eder.

Çocuklarının davranışlarına sürekli kusur bulurlar. Çocuktan yaşının üstünde olgunluk beklerler.

Sürekli kızıp azarlar, olumsuz ifadeler ile çocuğu rencide ederler. Çocuğa özgürlük vermezler. Sürekli sıkar, bunaltırlar. Yalan söyleme, suça yatkınlık baskıcı anne-babaların çocuklarında daha çok görülmektedir.

Burada gerçek bir olayı paylaşmak istiyorum.

"Babası onu korumak için elinden geleni yapıyordu. Her şey onun daha iyi olması içindi. Bir konu hakkında fikri olamazdı. Babası onun yerine düşünür, gerekeni söylerdi. Çocuk lise son sınıfta staja başlamıştı. Maddi durumları çok iyi değildi. Stajdan aldığı parayı, babası elinden alıyordu. Okul bitince o işyerinde kadrolu olarak işe başladı. Ancak babası, yol masrafı ile yemek bedeli kadar olan parayı eline veriyor, kalanını hemen alıyordu. İş çıkışı arkadaşları ile gezmesi yasaktı. O da yeni elbiseler, makyaj malzemeleri, ayakkabı almak istiyordu. Ancak tüm bunlar olmazdı. Işyerine daha bakımlı gitmeyi arzu etmesine rağmen babası izin vermiyordu. Hafta sonları iş arkadaşları dışarı çıkıyorlardı. Asla gidemezdi. Bir süre sonra, işyerine gelen, kendinden oldukça büyük biri ile tanıştı. Ailesine ondan söz edemiyordu. Babası duysa işten bile alırdı. En sonunda o adamla kaçtılar. Evlerine gittiğimde annesi perişandı. Babasının sözü kulaklarımda çınladı. 'Yazıklar olsun verdiğim emeklere.' Bu durumdan kendisinin sorumlu olabileceği aklına bile gelmiyordu."

Bu gerçek olayda sonuç çok açık ortada.

Mükemmeliyetçi Anne-Baba

Mükemmeliyetçi anne ve baba, çocuğundan her şeyin en iyisini bekler. Çocuğun yanlış yapma hakkı yoktur.

Çocuğunu olduğu gibi kabul edemezler. Aşırı titizlik ve düzen beklerler. Çocukça davranışlara tahammülleri yoktur. "Çocuğunun iyiliği için" mantığından yola çıkarak, ona aşındırıcı sözler eder, davranışlar uygularlar.

"Mesut basketbol oynamayı çok seviyordu. Üstelik gayet başarılıydı. Dersleri de iyiydi. Ancak babası Mesut'un derslerinde çok daha başarılı olabileceğini düşünüyordu. Basketbol oynasın, kabuldü. Ancak, annesi ve kendisi gibi başarılı bir doktor olabilmesi için, derslerine daha fazla zaman ayırması gerekliydi. Başarılı olabilmesi için yapılacak olan belliydi, daha çok ders çalışmak. Bunun için, ona sürekli olarak 'Derslerini çalış, oğlum biraz daha çalışman gerek. Basketbola gitmek yerine otur, matematik çalış' diye uyarılarda bulunuyordu."

Bu örneğimizde baba sürekli olarak, çocuğunun ders çalışmasını ve mükemmel olmasını bekliyor. Mesut'un istediklerini yapmasına izin vermiyor.

Mükemmellik beklemek yerine, anlayabilmek gerekiyor.

Düşman Anne-Baba

Bu anne ve babalar çocuğunu çeşitli sebeplerden dolayı istemez. Ona ilgi ve şefkat göstermezler.

Çocuklarına sürekli baskı yaparlar. Çocuğu beğenmez ve sürekli eleştirirler. Çocuklarını istemediklerini açıkça belli ederler. Ona kötü isimler takarlar. Bu durum, çocuğun ileriki yaşlarında, hırçın, inatçı, uyumsuz, sinirli, özgüveni düşük birey olma olasılığını artırır.

"İkinci çocukları da kız olacaktı. Oysa baba, bir oğlan çocuğunun olmasını çok arzu ediyordu. İlk çocuklarına kendi istedikleri isim konmuştu. Madem bu da kız olacaktı, adı büyük babaannenin adı olmalıydı. Hamileliğinin son aylarında bu isim olayı, anneyi çok üzmüştü. Bir de baba çocukları kız olacak diye anlamsız yere anneyi suçlamaya başlamıştı. Bebek dünyaya geldi ve adı kondu. Anne mutlu olmadan ve isteksizce bebeğini kucağına aldı. Baba da 'yine kız' diyerek, yapmacık sevgi gösterisinde bulundu. Anne bebeğin adını içinden gelmeden söylüyordu. İçten içe öfkeleniyordu ona. Ağlamasına bile tahammülü yoktu. Babası da onu gönüllü olarak kucağına almıyordu. Bu sevimli bebek, daha dünyaya gelmeden istenmeyen biri olmuştu. Anne ve babası farklı nedenlerden dolayı ona alışmada zorluk yaşadılar."

Anne ve baba daha doğduğu andan itibaren çocuklarına düşmanca davranmışlardır. Onu farklı nedenlerden dolayı besimseyememişlerdir.

Bilinçli Anne-Baba

Bilinçli anne ve baba, sevgi dolu ve ilgilidir. Karar alırken çocuğunun düşüncelerine önem verirler.

Eleştiriye açık ve esneklerdir. Çocuklarına değer verir ve bunu ona yansıtırlar. Çocuğun seçim hakkı vardır.

Çözüm ararken demokratik yollara başvururlar. Çocuk için iyi bir modeldirler.

"Elif o yıl ilkokula başlayacaktı. Anne ve babası okul arayışına girdiler. Elif'i de yanlarına alıp, gidebileceği okulları dolaşmaya başladılar. Gidebileceği okul konusunda Elif'in fikri onlar için çok önemliydi. Öncelikle Elif okulu sevmeli ve benimsemeliydi.

Elif iki okul arasında kararsız kaldı. Her ikisini de çok sevmişti. Bir okul evlerine daha yakındı. Diğerine ise, servisle gidip gelecekti.

Anne ve babası onunla konuşup, durumu açıkladılar. İki okulun da tüm değerlendirmelerini ona sundular. Elif, iki okula da bir kez daha gitmeyi istedi. Ertesi gün yeniden okullara gittiler. Elif, evlerine yakın olan okula gitmesinin daha uygun olacağında karar kıldı.

Anne ve babası da evlerine yakın olan okula gitmesini arzulamışlardı. Ancak, diğer okulu seçmiş olsa da onu servise yazdırarak, olayı çözümleyeceklerdi."

Bu son örneğimizde, anne ve baba bilinçli davranarak, çocuklarının fikirlerine önem veriyorlar.

Dikkat ederseniz, tüm örnekleri eş tavır sergileyen anne ve baba olarak verdim. Bir de şöyle düşünün, Anne rahat, baba baskıcı olsa? Baba ilgisiz, anne mükemmeliyetçi olsa? Anne aşırı seven kollayan, baba bilinçli olsa? Baba tutarsız, anne rahat olsa? O çocuk nasıl yetişir?

Bu konuyu bu kadar detaylandırmamın nedeni, çocuk yetiştirme "iş"inin, anne ve babanın birlikte aynı tutarlılık ve sabırla, çocuğa göstereceği ortak tavır ile gerçekleşebileceği.

İdeal olan, anne ve babanın aynı sabır, tutarlılık ve istekle çocuklarını yetiştirmesidir.

Anne ve baba farklı görüşlere sahip olabilir. Bu çok doğal ve normaldir. Önemli olan, bu farklı görüşleri çocuğa farklı olarak yansıtmamaktır.

"Kemal öğlen okuldan eve gelmişti. Önce yemeğini yiyip biraz dinlendi. Bilgisayarının başına geçti. Aradan uzun süre geçmesine rağmen hâlâ derslerini yapmaya başlamamıştı. Annesi, 'Kemal'ciğim, yeterince oynadın. Artık derslerine başlar mısın? Yarın matematik sınavım var demiştin' diye uyardı. Kemal hiç ilgilenmedi ve oynamaya devam etti. Annesi kek yapmıştı. Meyve suyunu da koyup, onu mutfağa çağırdı. Bir yandan akşam yemeğini hazırlarken, bir yandan da Kemal'le sohbet ediyordu. Kendi okul hayatından söz etti. Üniversiteye gitmeyi çok istemesine rağmen, yeterli çalışmadığı için gidememişti. Hiç öğüt vermedi, ona uyarılarda bulunmadı. Sadece anlattı. Kemal odasına döndü. Bilgisayarını kapattı. Matematik çalışmaya başladı.

Akşam babası geldi. Kemal yemekte yarın olacak sınavından söz etti. Babasından anlamadığı bir konu için yardım istedi. Babası ile çalışmaya başladılar. Kemal soruları yanlış cevaplıyordu. Babası bir anda öfkelendi. 'Okuldan geldiğinden beri iyice çalışmış olsan böyle cevaplamazdın. Aklın fikrin oyunda' deyip dışarı çıktı. Annesi, babasının bu tavrına sinirlendi. Bu kez, anne ve baba aralarında tartışmaya başladılar. Babası, annesine, 'Sen böyle anlayışla yaklaş bakalım, göreceğiz neler olacak. Ceza nedir sayende bilmiyor. Senin oğlun adam olmayacak!!!' diye bağırdı.

Kemal odasından tüm bu tartışmaya kulak misafiri olmuştu."

Duymaz, anlamaz dediğiniz birçok şeyi çocuklarınız biliyor. Malum, onlar yeni çağın çocukları...

Şimdi, bilinçli bir anne-babanın çocuğu nasıl olur, gelin onu sıralayalım.

Bilinçli Anne ve Babanın Çocuğu;

• Özgüven sahibi,

• Kendine saygılı,

• Sorumluluk duygusu gelişmiş,

• Sosyal, aktif ve girişken,

• Yaratıcı ve üretken,

• Başkalarının haklarına saygı duyan,

• Eleştirilere açık,

• Sınırlarını bilen,

• Yeni düşünceler üretebilen,

• Kendini rahat ifade edebilen,

• Uyumlu,

• İyi ilişkiler kurabilen,

• Hedefleri olan,

• Düşünce ve inançları doğrultusunda hareket eden,

• Hoşgörülü bir birey olur.

Siz Olsanız Ne Yapardınız?

1. "Teoman 8 yaşına gelmişti. Annesine göre hâlâ büyümemişti. Üstelik annesi sürekli olarak hayaller kurmasına artık kızmaya başlamıştı. Gerçekleşmesi mümkün olmayan hayalleri yüzünden oğluna tepki veriyordu. 'Büyüdüğünde ne olmak istiyorsun?' sorusuna vermiş olduğu, 'Uçak mühendisi, çünkü uçak yapacağım' cevabı ise annesini iyice kızdırıyordu. Teoman doğru dürüst toplama bile yapamıyordu. Mühendislik okumak onun için boş bir hayaldi. Annesi zamanla bu cevaba gülmeye başlamıştı. Teoman 14 yaşına geldiğinde istediği eğitimi İstanbul Teknik Üniversitesi'nde alabileceğini öğrendi. Roket teknolojileri, hava-uzay elektroniği ve optik sistemler araştırma yapmak istediği konulardı. Annesi ise bunların başka kişilerin işi olduğunu söylüyordu. Teoman'ın mühendisliğin başka dallarına ilgi duyması gerektiğini anlatmaya çalışıyordu."

Teoman'ın annesi olsanız ne yapardınız?

a) Teoman'a destek olup, bu eğitimi alabilmesi için derslerini daha iyi çalışması gerektiğini anlatır, onu yönlendirirdiniz.

b) Teoman'a arabalar ile ilgili kitaplar alırdınız.

c) Siz de bunların boş hayaller olduğunu söylerdiniz.

d) Teoman'a inşaat, gıda, makine mühendisliklerinde daha çok iş imkânı olduğunu söylerdiniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

2. "Şebnem hoş bir genç kız olmuştu. Ancak o kendisini kilolu ve yeteneksiz buluyordu. Karşı komşularının oğlu, Şebnem ile evlenmek istediğini bildirmişti. Şebnem buna çok şaşırmış ve karşı çıkmıştı. Çünkü oğlan üniversite mezunu, gayet yakışıklı, iyi bir işi olan biriydi. Oysa kendisi lise mezunuydu ve çalışmıyordu. Bu evlilik onu üzebilirdi. Aslında ona layık olmadığını düşünüyordu.

Oğlanın vazgeçmeye niyeti yoktu. Sonuçta evlendiler. Şebnem kısa süre sonra hamile olduğunu öğrendi. Kilolarına yeni kilolar eklenmişti. Kendisini daha da çirkin bulmaya başlamıştı. Artık eşi onu beğenmeyecek ve sevmeyecekti. Oysa yine düşündüğü gibi olmadı. Eşi hamileliği boyunca ona 'sevgi' sözcükleri söylemeye devam etti. Bebekleri doğduğunda, Şebnem'e hep yardımcı oldu. Şebnem ise bu kadar ilgi ve sevgi karşısında şaşkındı."

Şebnem'in yerinde olsanız ne düşünürdünüz?

a) Çok mutlu olduğunuzu ancak bunun uzun sürmeyeceğini düşünürdünüz.

b) Kendinizin bu ilgi ve sevgiye layık olmadığınızı düşünürdünüz. Çünkü önce siz, kendinizi değerli görmüyorsunuz. Bu inancınızı değiştirmek için çaba gösterirdiniz.

c) Dualarınızın kabul olduğunu düşünürdünüz.

d) Eşinizi kıskanırdınız.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

3. "Yasemin 17 yaşına girmişti. Sessiz, içine kapanık bir kızdı. Babası liseden sonra okumasına izin vermemişti.

Uzaktan akrabaları olan Tarık ile evlenmesine karar verdiler. Tarık 24 yaşında, lise mezunuydu. Yasemin gibi sessiz sakin biriydi. Kendi ayakkabıcı dükkânını işletiyordu. Aileler uygun görmüş ve iki genç evlendirilmişti. Yasemin bir evin sorumluluğunu almakta zorluk yaşadı. Üstüne çok kısa zaman sonra oğlu doğdu. Daha hastaneden çıkmadan, bebeğe dedesinin adı verilmişti. Yasemin ve Tarık bu duruma da müdahale edemediler. İlk erkek torun, büyükanne ve büyükbabalar tarafından iyice şımartılıyordu. Tarık ve Yasemin'in yapabilecekleri bir şey yoktu. Oğulları Şerafettin 7 yaşına gelmişti. Şerafettin, söz dinlemeyen, doyumsuz, yaramaz bir çocuk olmuştu. Okula başladı. Öğretmeni neredeyse her gün Şerafettin'den şikâyet ediyordu. Öğretmenin yönlendirmesiyle, Tarık ve Yasemin çözüm için bir uzmana gitmeye karar verdiler. Aile büyükleri bu duruma karşı çıktı. Şerafettin sorunlu değildi."

Bu durumda siz olsanız ne yapardınız?

a) Aslında gerçekten çocuğunuzda ters bir durum yok. O daha çocuk, öğretmeni biraz abartıyor diye düşünürdünüz.

b) Sadece söz dinlemediği için uzmandan destek alırdınız.

c) Aile büyüklerini dinlerdiniz. Sonuçta onlar sizden tecrübeli.

d) Artık kendi hayat sorumluluğunuzu elinize alır, önce kendinizi, sonra da çocuğunuzu geliştirip, değişim için çaba gösterirdiniz. Bir uzmandan bunlar için gerekli destek alırdınız.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

4. Siz nasıl bir anne-baba olduğunuz düşünüyorsunuz?

a) Bilinçli anne-baba

b) Mükemmeliyetçi anne-baba

c) Rahat anne-baba

d) Hiç düşünmediniz.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

5. Çocuğunuza anne ve babanızdan gördüğünüz gibi davrandığınız oluyor mu?

a) Evet. Anne ve babam bana her zaman en doğru davranışı gösterdi.

b) Hayır. Anne ve babam bana hiç doğru davranmamıştı.

c) Örnek aldığım ve önemsediğim davranışlarını ben de çocuğuma uyguluyorum.

d) Fikrim yok.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

6. Çocuğunuza yaptığı rutin işler için teşekkür ediyor musunuz?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Her zaman değil.

d) Genellikle.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

7. Çocuğunuzla daha iyi iletişim kurabilmek için, bu kitap dışında konuyla ilgili kitaplar okudunuz mu?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

8. Çocuğunuza yeterince sorumluluk verdiğinizi düşünüyor musunuz?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

9. Çocuğunuzla oyunlar oynar mısınız?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Bazen.

d) Buna zamanım yok.

e) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

10. Çocuğunuzla değişik oyunlar oynamayı dener misiniz?

a) Evet.

b) Hayır.

c) Yukarıdaki seçenekler dışında bir şey düşünüyorsanız belirtiniz.

Çözümlemeler

1. Teoman'a hayalinin gerçek olabilmesi için çok çalışması gerektiğini anlatarak onu yönlendirmeye çalışırdınız (a). Ayrıca hedefleri konusunda esnek olabilmesi için diğer olasılıkları da anlatırdınız (d).

2. Şebnem'in mutlu bir evliliği var. Eşi ona karşı daima sevgi dolu ve ilgili. Bu durumda kendi kendine oluşturmuş olduğu değersizlik hissinden kurtulmak ve değişmek uygun olanı (b). Ayrıca dualarının kabul olduğu da ortada (!) (c).

3. Bu örneğimizde aileler çocuklarına çok müdahale ettiği gibi, torunlarının hayatını da farkına varmadan etkilemiş durumdalar. Anne ve babanın artık hayat sorumluluklarını eline alıp kendi çocuklarının gelişimi ve değişimini gerçekleştirmeleri doğru olan davranış olacaktır (d).

4. Lütfen seçenekleri kendinize karşı dürüst olarak işaretleyiniz (a).

5. Elbette anne ve babalarımızdan aldığımız örnek davranışları çocuklarımıza göstermemiz en uygun olanı. Belli değerlerimiz hayat boyu devam etmeli (c).

6. Çocuğumuzun yaptığı rutin işlere de olabildiğince teşekkür etmek önemli (a) ve (d).

7. Çocuk eğitimi ve iletişimi ile ilgili kitaplar okumuş olduğunuzu düşünüyorum (a).

8. Çocuğunuza günlük yapabileceği işler dışında hayatının sorumluluğu ile ilgili destek olduğunuzu düşünmekteyim (a).

9. Hayatı neşeli kılan, keyifle geçirilen zamanlardır. En azından belli yaşa kadar bu keyifli zamanı çocuğunuzla oyunlar oynayarak geçirebilmenizi diliyorum (a).

10. Eğer 9. soruda (a) şıkkını işaretlediyseniz eminim ki bu sorunun yanıtı da (a) olacaktır.

BİTİRİRKEN

Kitabımızın son bölümüne geldik.

Bölüm sonlarına hazırlamış olduğum, "Siz olsanız ne yapardınız?" testlerinin yanıtlarını ve paylaşımlarınızı info@nurkasap.com adresine bekliyorum.

Paylaşımlarınız beni çok mutlu edecek.

Uygulama Önerileri

Bu kitabı bitirdiğinize göre, lütfen şimdi durup düşünün. Kendinize karşı dürüst olun.

Siz nasıl anne ve babasınız?

Eşiniz nasıl bir anne/baba? (Zor bir soru oldu sanırım.)

Anneniz/babanız nasıl bir anne/babaydı?

Temel inançlarınız neler? Kendinizin temel inançlarınıza bakın lütfen.

Bunlar sizin davranışlarınızı ne kadar etkiliyor?

Bu etki çocuğunuzda nasıl kendini göstermekte? Gözlemeye çalışın.

Değişimi için gösterdiğiniz çaba nedir? Veya böyle bir çabanız var mı?

Küçükken anne ve babanızın hangi davranışlarına nasıl tepki verdiniz/verirdiniz?

Bir kez daha belirtmek istiyorum. Kendi değişiminizi kendiniz yapabilirsiniz. Kendinizde yapacağınız değişim ve gelişim çocuğunuza "rol modeli" olarak yansıyacaktır. Çocuğunuzun sizde göreceği gelişim onun hayatının parçası olacaktır.

Kitabımız burada bitti.

Tüm kitapta neler anlattım, son kez onlara bakalım.

1. Yenilenmek için yeni bilgiler edinmek gerek. Öncelikle anne-baba olarak sizlerin bu bilgilere açık olmanız gerektiğini anlattım. Oyun hakkında bilgiler verdim. Oyunun çocuğun zihinsel-ruhsal-bedensel yararlarını anlattım.

2. Uygulayabileceğiniz örnek oyunlar verdim.

3. Çocuğunuzun/çocuklarınızın temsil sistemleri hakkında genel bilgiler verdim. Daha iyi bir iletişim için dikkat edilmesi gereken yönleri paylaştım.

4. Özgüven ve olumlu bakış açısıyla ilgili bilgiler aktardım.

5. Anne-baba davranış modellerini, bilgi vererek, örneklerle açıkladım.

6. Uygulama önerileri verdim.

SON SÖZLER...

Bu satırları okuyabildiğinize göre, buraya kadar geldiniz demektir.

Sabrınız için teşekkür ediyorum. Ayrıca, tebrikler...

Söyleyebileceğim "son sözler"i maddeleştirmek isterim:

• Sevgi kapasitenizi geliştirin. "İnsan sevgi gördükçe şımarır" anlayışını, tüm okuduklarınızdan sonra yeniden gözden geçirin.

• "Seni seviyorum" demeyi öğrenin!

• Kendinize, önce kendinize değer verin. Bunu çocuğunuza da anlatın.

• Çocuklarınız için bir rol modelisiniz, bunu unutmayın. Bu nedenle önce "siz" mutlu olun. Çocuklarınıza, mutluluğun şartlara bağlı olmadığını, bunu kendimizin gerçekleştirebileceğini anlatın.

• Başkalarını suçlamayın, sorumluluğu kabullenin. Çocuğunuza da küçük yaşlarından itibaren kendi hayatının sorumluluğunu vermeye başlayın, sorumluluk almasına izin verin.

• Evde huzurlu bir ortam oluşturmaya çalışın. Her tartışmada mutlaka haklı olmanız gerekmiyor.

• Yeniliklere açık olun. Elinizden geldiğince teknolojiyi ve gündemi takip etmeye çalışın.

• Empati yeteneğinizi geliştirin.

• Duygularınızı tanımaya çalışın.

• Nefes egzersizleri öğrenin. Özellikle öfke kontrolü için.

• Her gün en az bir kişiye, (mümkünse çocuklarınız ve eşinize) "sevgi" ve "teşekkür" ifadeleri kullanın.

• Karşınızdaki kişilerin, olumlu özelliklerini ifade etmeye çalışın. Dile getiremiyorsanız not yazın.

• Sahip olamadıklarınıza değil, sahip olduklarınıza bakıp, şükredin.

• Karşınızdakinin sözün kesmeyin. Özellikle çocuğunuz konuşurken, cümlesini tamamlamayın (Bu, eşiniz ve sevdikleriniz içinde geçerli tabii).

• Sorunlarınızı çözümlerken, küçük bir çift göz tarafından sürekli izlendiğinizi ve her davranışınızın kayıt edildiğini unutmayın.

• Okuma alışkanlığınızı geliştirin. Çocuklarınıza kitap okumayı ancak bu şekilde öğretebilirsiniz.

• Eleştirilerinizi dile getirirken davranışlarınızı kontrol edin. Eleştiri yaparken "ne" söylediğinizden çok "nasıl" söylediğiniz önemli, bunu unutmayın.

• "Sen" dili yerine "ben" dilini kullanın. Bunu benimseyebilirseniz, çocuklarınız ve eşinizle olan konuşmalarınız keyifli hale gelir.

• Huylarımız, kişiliğimizi oluşturuyor. Beğenmediğiniz huylarınız için, değişime açık olun.

Hoş kalın, hoş olun.

Sevgilerimle...

Teşekkürler

Burada size benim için çok özel birinden söz etmek istiyorum. Beni kitaplarla tanıştırıp, bana kitap okumayı sevdiren, kendi becerilerimi kendime göstermemi sağlayan Sevgili Ömer Tekinoğlu'nu saygı ve rahmetle anmak istiyorum. Ömer dedeciğim, ta 1991 yılında, bilgelik dolu, sevgi dolu, keyifli sohbetlerimizi yaptığımız gıda çarşısındaki küçük dükkânında bana, "Güzel kızım, kitap yazmak için çok okumak, sonra bunları iyi sentezleyip aktarmak gerekir. Ve bu yetenek sende fazlasıyla var. Denemelisin" demişti. Yıllar sonra denedim.

Sevgili Ömer dedem, torunun nihayet senin çok sevdiğin kitaplardan birini yazdı. Hayatta olsaydın, eminim bu kadar geç denemezdim.

Başta annem ve babama teşekkür etmek istiyorum. Bana bu oyunda yer verdikleri için...

Sonra ağabeyim Cumhur'a. Birlikte geçirdiğimiz çocukluk için. Elbette Ece'ciğime. Hayatıma kattığı değer için. Bu değerde emeği olan Hülya'ya da çok teşekkürler. İyi ki varsınız.

Benim ben olmamda verdikleri destek için teyzelerime ve tüm kuzenlerime özel olarak teşekkür ederim.

Tarih sırasıyla gitmek istiyorum.

İlkokul arkadaşlarıma; yıllar sonra buluşmuş olmamız kesinlikle tesadüf değil! Paylaşımlarınız için teşekkürler.

Seda Ulu, Canan Ordu ve Yonca Önder ile oynamak beni mutlu ediyordu. Hâlâ birlikte keyifli dakikalar geçiriyor olmamız eskilere dayanıyor. Ve diğer arkadaşlarım ile yıllar sonra birlikte olmak çok keyifli. Yonca Şenyılmaz, Öykü Özgüven, Mert Şentürk, Ozan Ekmekçioğlu, Gülin Yurtsever, Aytuğ Çıkın, İstemi Ocakoğlu, İpek Dumanoğlu, Tülin Özbalta, Seyfettin Güllü, Nalan Kocataş, Ilgın Oral, Uygar İldeş, Özgür Budak, Cenk Kavuk, Tansu Balık, Funda Özçevik, Okay Kurt, Fatma Beyazıt, Elif Yeşilyemiş. Yeniden hoş geldiniz.

Ortaokul ve lise arkadaşlarıma, sizlerle birlikte büyümek keyifti. Bu oyunda sizin yeriniz bir başka özel. Burada arkadaşlıktan öte paylaşımlarımız için Sevil Ok Özsaran'a "özel" bir teşekkür etmek istiyorum. İyi ki varsın...

Elbette, Birgül Özcan, Zerrin Bayrakdar, Emel Özer, Melek Binoğlu, Emine Lübiç, Naciye Evliyaoğlu, Sevil, Serpil ve Emel Gönülkırmaz, sizler de iyi ki varsınız.

Ömer Tekinoğlu'na teşekkür ederim. Sevgili dedeciğim, rahat uyu. Torunun çok sevdiğin kitaplardan bir tanesini yazdı.

Sevgili Melih Arat'a sonsuz teşekkür ederim. Bana "Sıra Dışı Çocuk Yetiştirme, Bilim Sevgisi ve Yaşam Bilgisi Geliştirme Etkinlikleri" ile yeni bir ufuk açtığı ve beni yürekten desteği için. Sınırlarımı zorlayıp, beni değiştirmeye yönlendirmesi, hayatımın önemli adımlarını oluşturdu. Bu kitabın yayına hazırlık aşamasında verdiği destek için ayrıca teşekkürler...

Sevgili Ferhan Efeçınar'a özel olarak teşekkür ediyorum. Yaşamlarımıza birbirimizi çektiğimiz için çok mutluyum. Quantum Kişisel Gelişim Merkezi ile bana yol açtı. Yaşamımdaki "Kuantum Sıçrama"da gösterdiği anlayış için ayrıca teşekkür ederim.

Yeni "ben" için yaptığı katkıları unutmam mümkün değil...

Canım arkadaşım İpek Gürel'e çok teşekkür ederim. Kitabımın tüm aşamalarında yanımdaydı. Kaprislerime katlanması takdirlikti.

İsmail Sönmez'e teşekkür ederim. Paylaştığı bilgiler ve desteği için. Çocuklar konusunda bana kattığı eşsiz bilgiler benim için çok değerli.

Verdikleri moral için Kemal Biçer, Aytül Michael, Önder Ergin, Yonca Savaşır'a teşekkür ederim.

Seminer ve sunumlarım için beni sürekli destekleyen, Sevgili Efsun Aydın ve Mercan Kahraman'a çok teşekkür ederim.

Sevgili Med. Dt. Dr. Neşe Balcı'ya, kitabımın "Sinir Sistemi" bölümündeki desteğinden dolayı teşekkür ediyorum. Bu bölümün benim için anlamı büyük.

Ayışığı grubunun tüm üyelerine sonsuz teşekkür ederim. Hayatın tesadüfler olmadığını, her yaşadığımız olayın bize sunduğu hediyeler ile dolu olduğunu öğrendim. İyi ki varsınız.

Elbette Çamlık Anaokulu, Melodi Anaokulu'na teşekkür ederim. Prof. Dr. Üstün Dökmen Küçük Şeyler Anaokulu Müdürü Ayfer Erbil'e, Soyer Anaokulu Kurucusu Süleyman Can'a, Çocukça Anaokulu Yöneticileri, Ender Konuk ve Beyza Taşkıran'a, Tedaş Anaokulu Müdürü Birsen Özdestan'a, Soylu Anaokulu Kurucusu Dilek Soylu'ya, Düzce-Kristal Kişisel Gelişim ve Sanat Merkezi'nde birlikte çalıştığım Dr. Mehmet Karav ve eşi Derya Karav'a çok teşekkürler.

Ayrıca, çalıştığım tüm çocuklara çok çok çok teşekkür ederim. Sizler sayesinde bu kitap, yaşayan bir eser oldu. Elbette kurum öğretmenlerine verdikleri emek ve destek için ayrı ayrı yürekten teşekkürler... Ayrıca velilere de teşekkür ederim. Çocuklarına göstermiş oldukları özen için.

Teşekkürlerim devam edecek...

Hayatımdaki tüm deneyimler için, bana oyun arkadaşı olan herkese sonsuz sevgimle...

Kaynaklar

İşte bana okuduğunuz tüm bilgileri öğreten, ilham veren ve şükranla andığım isimler:

Prof. Dr. Doğan Cüceloğlu, "Mış gibi" Yaşamlar, Remzi Kitabevi

.........., Keşke'siz Bir Yaşam İçin İletişim, Remzi Kitabevi

.........., İçimizdeki Çocuk, Remzi Kitabevi

.........., İnsan İnsana, Remzi Kitabevi

.........., Başarıya Götüren Aile, Remzi Kitabevi

Prof. Dr. Acar Baltaş, Ana-Baba El Kitabı, Remzi Kitabevi, 2006

Dr. Daniel Goleman, Sosyal Zekâ, Varlık Yayınları, 2007

Med. Dt. Dr. Neşe Balcı ve Behiye Akaya, Otizm, Yargı Yayınevi, 2006

Prof. Dr. Ufuk Beyazova, Gazi Ünv. Pediatri Bilim Dalı, çeşitli makaleleri

Prof. Dr. Ayşegül Ataman, Gazi Ünv. Eğt. Fak. Görm. Engll. Eğ. Anabildim Dalı Başkanı, www.egitim.com ve çeşitli makaleleri

Pedogog Belgin Temur, Çocuğa Söz Geçirebilmek, Eylül 2005, www.minikeller.com

Huzurlu Hamilelik, www.diyadinnet.com, www.bizanneler.com, köşe yazıları

Dawna Markova ve Anne Powel, Çocuklar Nasıl Öğrenir? NLP ile Çocuğunuzun Zekâsını Geliştirin, Kuraldışı Yayınevi

Dr. Figen Şahin, Gazi Ünv.Pediatri Bilimi, çeşitli makaleler

Psk. Eda Gökduman, Çocuk Sağlığı, www.doktorsitesi.com

Doç. Dr. Sefa Saygılı, Çocuklarda Davranış Bozuklukları, Elit Kültür, 2007

Psk. Şaban Karaköse ve Rukiye Karaköse, Çocuk Eğitiminde Babanın Rolü, Yakamoz Yayıncılık, 2007

Prof. Dr. Nevzat Tarhan, Çocuk Ruh Sağlığı, www.mcturk.com

.........., "Hafıza", "Kalıcı Öğrenmeyi Sağlayabilmek" ve çeşitli makaleleri

Ekrem Acar, Bağırıp Çağırmadan Çocuk Eğitimi, Yakamoz Yayıncılık, 2007

Dr. Jerry Wyckoff, Bağırıp Çağırmadan Çocuk Terbiyesi, Hyb Yayıncılık, 2002

Osho, Beden ile Zihni Dengelemek, Mia Basım Yayın Hizmt., 2008

Meltem Arıkan, Beden Biliyor, Destek Yayınları, 2008

Daniel H. Pink, Aklın Yeni Sınırları, MediaCat Kitapları, 2008

Sheila Ellison ve Barbara Ann Barnett, Çocuklarınızı Yetiştirmede Yardımcı Olacak Yöntemler, Mess Yayın, 1997

Dr. Allen R. Miller ve Susan Shelley, A'dan Z'ye Kişiliğiniz, "O" Kitaplar, 2007

İlhan Ürkmez, Düşünmeyi Öğrenmek Öğrenmeyi Düşünmek, Hayat Yayınları, 2006

Michael B. Wang ve James P.Ryan, Fizyoloji, Alfa Basım Yayım

Mo Shapiro, 1 Haftada NLP, Armoni Yayıncılık, 2004

Cengiz Eren, 4 saatte Kendinizi Değiştirin, NLP Kişisel Değişim Modeli, Doğan Ofset Tempo, 1999

Prof. Dr. İrfan Erdoğan, Verimli Ders Çalışma, Tc. İş Bankası Kültür Yayınları, 2006

Çoklu Zekâ Kuramı, www.dersimiz.com

John Kotter ve Holger Rathgeber, Buzdağımız Eriyor, Butik Yayınlar, 2008

Adem Karafilik, Öğrenmeyi Öğren, Akro Akademi Yayınları, 2007

[1] Daniel Pink, Aklın Yeni Sınırları, Kavramsal Çağda İş Başarısının 6 Anahtarı, Mediacat Yayınları, 2006.

[2] http://papirus.ankara.edu.tr/tez/FenBilimleri/Yuksek_Lisans_Tezleri/2004/FY2004_164/t1.pdf,

sf. 22-25, 20 Ağustos 2008.

[3] www.mcaturk.com/6_Cocuklarda_Zekâ.html, 20 Ağustos 2008.

[4] İlhan Ürkmez, Düşünmeyi Öğrenmek Öğrenmeyi Düşünmek, Hayat Yayınları, 2006.

[5] Roger W. Sperry, The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1981,

Nobel Lecture, 8 December 1981, Some Effects of Disconnecting the Cerebral Hemispheres,

http://nobelprize.org/nobel_prizes/medicine/laureates/1981/sperry-lecture.html,

20 Ağustos 2008.

[6] http://www.dersimiz.com/eyazim/yazi.asp?id=28, Nazan Azaklı, 20 Ağustos 2008.

[7] Neşe Balcı ve Behiye Akkaya, Otizm, Yargı Yayınevi, 2006.

[8] Albert Bandura, 1925 yılında Kanada'da dünyaya gelmiştir.1973'te Amerikan Psikoloji Derneği başkanı olarak görev yapmış bir psikologdur. Standford Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yapmıştır.

(tr.wikipedia.org/wiki/Albert_Bandura, 20 Ağustos 2008).

[9] Modelleme, bir kişinin başka bir kişiyi (modeli) yaptığı işte gözlemleyerek sonradan bu davranışı tekrarlamasıdır. Dr. Miller Allen R. ve Shelley Susan, The Complete Idiot's Guide to, "O" Kitaplar, Mayıs 2007.

[10] Dr. Miller Allen R. ve Shelley Susan, The Complete Idiot's Guide to, "O" Kitaplar, Mayıs 2007.

[11] Sheila Ellison ve Barbara Ann Barnet, Çocuklarınızı Yetiştirmede Yardımcı Olacak Yöntemler, Mess Yayın, 1997 kitabından alınan oyunlar da bulunmaktadır.

[12] Nöro Linguistic Programming. Nöro, deneyimlerimizin beş duyu ile algılanması ve işlenmesi; Linguistik, sözlü-sözsüz iletişim ve davranışlarımızın aracılığı ile düşüncelerimizi yansıtma tarzımız; Programming, zihnimizin iç programlarını kullanarak düşüncelerimizi belirttiğimiz ve arzuladığımız hedeflere ulaşacak şekilde düzenlemek, www.nlpgrup.com, 20 Ağustos 2008.

[13] www.sosyalhizmetuzmani.org, 20 Ağustos 2008.

[14] Cengiz Eren, 4 Saatte Kendinizi Değiştirin, NLP Kişisel Değişim Modeli Doğan Ofset Tempo-1999.

[15] Dawna Markova ve Anne Powel, Çocuklar Nasıl Öğrenir? NLP ile Çocuğunuzu Zekâsını Geliştirin ("Kişilik Tipi Özellikleri" bölümü), Kuraldışı Yayınevi.

[16] Sefa Saygılı, Çocuklarda Davranış Bozuklukları, Elit Kültür, Ağustos 2007.

[17] Sefa Saygılı, Çocuklarda Davranış Bozuklukları, Elit Kültür, Ağustos 2007.

[18] Fereydoon Batmanghelidj, Hasta Değil Susuzsunuz, Akaşa Yayınları, 2007, www.hizlial.com, 20 Ağustos 2008.

[19] www.masaru-emoto.net/english/entop.html adresli internet sitesine bakmanızı tavsiye ederim.

[20] www.hado.com adresli siteden alıntıdır.

[21] Bu bölümün hazırlanmasında Şaban ve Rukiye Karaköse, Çocuk Eğitiminde Babanın Rolü (Yakamoz Yayıncılık, 2007) kitabından yararlanılmıştır.

[22] Rob Parsons, Altmış Dakikalığına Baba, Hyb Yayınevi, www.pandora.com.tr, 20 Ağustos 2008.

[23] Anne Geddes, Dünyaca ünlü bebek fotoğrafçısı, www.itusozluk.com, 20 Ağustos 2008.

[24] Şaban ve Rukiye Karaköse, Çocuk Eğitiminde Babanın Rolü (Yakamoz 2007) kitabından esinlenilmiştir.