KARANLIK

ZİHİNLER

ALEXANDRA BRACKEN

Karanlık Zihinler

Alexandra Bracken

Orijinal Adı: The Darkest Minds

Yayın Yönetmeni: Köksal Şaka

Yayın Koordinatörü: Sibel Erdal

Editör: Hilal Gültekin

Çeviren: Handan Sağlanmak Arlı

Son Okuma: Songül Bakar

Kapak Uygulama: Anıl Zorba

ISBN: 978-605-5034-09-2

Yayınevi Sertifika No: 32378

1-6 Baskı: 2014-2015

7.Baskı: Ekim 2015

Baskı: İmak Ofset

Yenibosna/İstanbul

Tel: 0 212 656 49 97

Matbaa Sertifika No: 12531

PARODİ YAYINLARI

© 2012 by Alexandra Bracken

Türkçe yayın hakları Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır.

Yayınevinden izin alınmadan kısmen ya da tamamen alıntı yapılamaz, hiçbir şekilde kopya edilemez, çoğaltılamaz ve yayımlanamaz.

PARODİ YAYINLARI

Ergenekon Mah. Cumhuriyet Cad. Dr. Eyüp Aksoy Apt.

No: 195 Kat: 5 Şişli / İSTANBUL

Tel: 0212 244 05 77

www.parodiyayinlari.com / info@parodiyayinlari.com

Seyahatim boyunca beni yalnız bırakmayan
Stephanie ve Daniel’a...

BAŞLANGIÇ

BEYAZ GÜRÜLTÜ BAŞLADIĞINDA BAHÇEDE OT YOLUYORDUK.

Bu uğultulu ses beni her zaman rahatsız etmiştir. Dışarıda olmam, Mess Hall’da yemek yiyor olmam ya da kulübemde kilit altında olmam; hiçbir şey fark etmezdi. Beyaz gürültü ne zaman başlasa çığlığa benzer bu ince tonlar bomba etkisi yaratan bir gürültüyle patlıyordu kulaklarımda. Oysa Thurmond'daki diğer kızlar birkaç dakika sonra toparlanıyor; yaşadıkları bulantı ve şaşkınlığı, üniformalarına yapışan kuru çimenler gibi kolayca üzerlerinden atıyorlardı. Peki ya ben? Benimse kendimi toparlayabilmem için saatler geçmesi gerekiyordu.

Bu sefer de farklı olmasını beklemiyordum.

Ama farklıydı.

Yine ne yapmıştık acaba bu cezayı hak etmek için? Olay gerçekleştiği sırada kampın elektrikli tellerine o kadar yakın çalışıyorduk ki havadaki yanık kokusunu alabiliyor, yayılan voltajın titreşimlerini dişlerimde hissedebiliyordum.Belki de biri cesaretini toplayıp bahçenin sınırlarını aşmayı denemişti. Ya da belki daha büyük oynayan biri, aslında hepimizin yapmak isteyip de cesaret edemediği hayalini gerçekleştirerek, en yakındaki Psi Özel Kuvvetler askerlerinden birinin kafasına bir taş fırlatmıştı. Eğer öyleyse yaşadığım acı, buna değerdi.

Emin olduğum tek şey, başımızın üzerindeki hoparlörlerden biri kısa, diğeri uzun iki uyarı sinyali yükseldiğiydi. Kulaklarımı sımsıkı kapadığım ellerim ve şokun etkisiyle gerilen omuzlarımla nemli toprağa yıkıldığım sırada ensemdeki tüyler diken diken olmuştu.

Aslında hoparlörlerden duyulan ses tam olarak beyaz gürültü denilen şeye benzemiyordu. Hani bazen sessizce tek başınıza otururken havada tuhaf bir vızıltı ya da bilgisayar monitöründen gelen o hafif uğultuyu duyarsınız ya, işte onun gibi değildi. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti ve Psi Gençlik Daire Başkanlığına göre bu ses, bir araba alarmıyla diş hekimlerinin kullandığı diş matkabının gayrimeşru çocuğu kıvamında, ancak kulaklarınızdan kan getirmeyi de ihmal etmeyecek yükseklikteydi. Hem de kelimenin tam anlamıyla...

Ses hoparlörlerden yükseldiği anda bedenimdeki sinir uçlarının her biri paramparça oldu. Kulaklarımı kapadığım ellerimi delip geçerek, yüzlerce gencin çığlıklarını bastırıp beynimin tam ortasına yerleşti. Oraya ulaşıp o sesi yerleştiği yerden bir türlü atamıyordum.

Gözlerim bir anda yaşlarla doldu. Yüzümü toprağa gömmeye çalıştım. Alabildiğim tek tat, ağzımı dolduran kan ve çamurun tadıydı. Hemen yanıma düşen bir kızın çığlık çığlığa bağırdığını görüyor ama işitemiyordum. Her şey, ama her şey bütün belirginliğini kaybetmişti aniden.

Bedenim statik elektriğin etkisiyle sarsılmış, tıpkı eski ve sararmaya yüz tutmuş bir kâğıt parçası gibi kıvrılmıştı. Birinin elleriyle beni omuzlarımdan sarstığını, adımı haykırdığını hissettim. Ruby diye bağırıyordu. Fakat ben cevap veremeyecek kadar uzak bir âlemdeydim. Artık hiçbir şeyin önemi kalmamıştı. O kadar uzaktım ki olan bitenlere. Sanki dünya beni tek ve derin bir nefesle içine çekip hapsetmişti. Sonra her yer karardı.

Ve sessizliğe gömüldü.

BİR

HAYATINI İLK KAYBEDEN KİŞİ GRACE SOMERFIELD'Dİ.

En azından 4. sınıfta benimle birlikte okuyanlar arasında ölen ilk kişiydi. Şu an eminim ki o zamana kadar yüzlerce -hatta belki binlerce- çocuk onun gibi çoktan ölüp gitmişti. İnsanlar olayın parçalarını birleştirmekte ya çok geç kalmış ya da bunu çocuklar ölmeye başladıktan çok sonraya kadar bizden gizlemenin bir yolunu bulmuşlardı.

Ölümler göze batacak kadar çoğalıp dikkat çekmeye başladığında ilkokulum, hem öğretmenlerin hem de okul personelinin, o dönemde Everheart Hastalığı adı verilen bu salgın hakkında bizimle konuşmalarını yasaklamıştı. Salgın, bu hastalığa kurban verilen ilk çocuğun, Michael Everhart’ın ardından böyle anılmaya başlanmıştı. Bir süre sonra, ne hikmetse birileri bir yerlerde bu hastalığa daha düzgün bir isim verme gerekliliğini hissetmişti: İdiyopatik Adolesan Akut Nörodejenerasyon, yani kısaca İAAN. Ve o andan sonra da bu, yalnızca Michael’ın hastalığı olmaktan çıktı. Bu hastalık artık hepimizindi.

Tanıdığım tüm yetişkinler, bildiklerini yalancı gülümsemelerin ve yapmacık kucaklamaların ardına gizliyorlardı. Bense hâlâ gün ışığından, midillilerimden ve yarış arabaları koleksiyonumdan oluşan dünyamda yaşıyordum. Geriye dönüp baktığımda, gözümün önünde duran ipuçlarını kaçıracak kadar aptal olduğuma inanamıyorum. Hatta polis olan babamın bir anda uzun saatler çalışmaya başlayışını ve nihayet eve geldiğinde bana bir an olsun bakmaya dayanamayışını bile fark edememiştim. Bu arada annem de değişmişti tabii. Bana sıkı bir vitamin diyeti uygulamaya başlamış, birkaç dakikalığına da olsa beni yalnız bırakamaz olmuştu.

Diğer taraftan, ebeveynlerimin ikisi de ailelerinin tek çocuğuydular. Bu da tehlike çanlarını çalıp beni uyaracak ölmüş kuzenlerimin olmadığı anlamına geliyordu. Demek istediğim, ailede benden başka çocuk yoktu. Annemin babama, halk arasında televizyon olarak bilinen o "ruh emen, abuk sabuk, akılsız eğlence kutusu" nu aldırmayışı da dünyamı sarsacak korkunç akşam haberlerini izlememi engelliyordu. Bu durum, internetimizin CIA seviyesindeki ebeveyn kontrolü ile de birleşince hayattaki en büyük derdim; onuncu yaş günümü görmeden ölme korkusu yerine, yatağımın üzerindeki pelüş oyuncaklarımı nasıl dizeceğim endişesiydi.

Eylülün on beşinde gerçekleşen olaylara o kadar hazırlıksızdım ki.

Bir önceki gece yağmur yağdığından annemler beni okula, ayakkabılarımın üzerine kırmızı galoşlarımı geçirerek göndermişlerdi. Derste dinozorlardan bahsetmiş, el yazısı çalışmıştık. Sonra Bayan Port, yüzüne o her zamanki rahatlama ifadesini takınarak bizi öğle yemeği için serbest bırakmıştı.

O günkü öğle yemeğinin tüm detaylarını hatırlıyorum. Grace’in karşısında oturuyor olmamdan değil, onun ölen ilk kişi olmasından ve bu olayın aslında hiç yaşanmamış olması gerektiğinden. Oysaki Grace ne büyükbabamlar gibi yaşlıydı ne de annemin arkadaşı Sara gibi kanser hastası. Ne alerjisi vardı, ne öksürüğü, ne de bir kafa travması geçirmişliği. Hiçbir şey. Ölümü tam bir şok etkisi yaratmıştı; hiçbirimiz bunun ne anlama geldiğini anlayamamıştık. Ta ki her şey için çok geç olana dek.

Grace, elindeki jölenin içinde bir sinek olup olmadığıyla ilgili derin düşüncelere dalmıştı. Elindeki plastik bardağı salladıkça kırmızı jöle titriyor, fark etmeden biraz fazla sıkacak olsa hemen kenarlarından taşıyordu. Ben de dâhil, tüm çocuklar jölenin içindekinin bir sinek mi yoksa Grace’in bizi kandırmak için koyduğu bir şeker mi olduğunu anlamak için birbirimizle yarışıyorduk.

"Ben yalancı değilim, tamam mı?" dedi Grace. "Sadece..."

Ve aniden kaskatı kesildi. Plastik bardak, parmaklarının arasından kayarak masaya çarptı. Ağzı açılmış, gözleri sanki arkamdaki bir yere bakıyormuş gibi sabitlenmişti. Sanki anlaşılması zor bir şeyi dinliyormuş gibi alnını buruşturmuştu.

Grace... İyi misin? diye sorduğumu hatırlıyorum sadece.

Gözleri kaydı. Göz kapakları kapanana kadar geçen o bir saniyede gözünün donuk akı dışında hiçbir şey görülmedi. Dudaklarına yapışan kahverengi saçlarını bile havalandıramayacak kadar güçsüz bir nefes verdi.

Yakında oturan tüm çocuklar donup kalmıştı. Bayılmış olmalıydı. En azından böyle olmasını umuyorduk. Birkaç hafta önce Josh Preston da bahçede böyle bayılmıştı. Bayan Port'un yaptığı açıklamaya göre vücuduna yeterli miktarda şeker almamıştı. Ya da böyle saçma sapan bir şey işte.

Masaya hemen bir görevli koştu. Hafta boyunca yemek dağıtımı ve bahçe görevini dönüşümlü olarak yapan, beyaz şapkalı, dört yaşlı kadından biriydi bu. Suni teneffüsle ilgili az çok bilgisi olması dışında, onun herhangi bir ilk yardım bilgisi olduğundan bile emin değilim. Ama yine de Grace’in sanki ruhu çekilmiş gibi yatan bedenini yerden o kaldırmıştı.

Kulağını Grace’in pembe tişörtüne bastırıp, artık durmuş olan kalbinin atışını dinlemeye çalışırken, çevresini kendinden geçmiş bir izleyici kitlesi sarmıştı. Yaşlı kadının aklından neler geçtiğini bilmiyorum ama bağırmaya başladığında etrafımız birden beyaz şapkalılar ve meraklı bakışlarla sarıldı. Ben, Cho Grace’in gevşek elini hafifçe dürtene kadar hiçbirimiz onun ölmüş olabileceğini aklımıza bile getirmemiştik.

Grace’in öldüğünü anladığımızda diğer çocuklar çığlık atmaya başladı. Hatta Tess adında bir kız o kadar şiddetli ağlıyordu ki nefesi kesilmişti. Bir sürü minik ayak, kantin kapısına doğru hücum ediyordu.

Bense terk edilmiş tepsilerin ortasında öylece kalakaldım. Bakışlarım bardağın içindeki jölede, kollarımla bacaklarım masayla bir bütün olana dek dehşet içinde bekledim. Sanki felç geçiriyor gibiydim. Okulun güvenlik müdürü gelip beni almamış olsaydı daha ne kadar orada kalırdım bilmiyorum.

Grace öldü, diye düşündüm içimden. Grace öldü mü gerçekten? Grace öldü.

Ve durum zamanla daha da kötüleşti.

İlk ölüm dalgalarından bir ay sonra Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri, ebeveynlerin çocuklarının İAAN riski taşıyıp taşımadıklarını anlamaları için 5 maddelik bir liste yayımladı. O süre zarfında sınıf arkadaşlarımın yarısı çoktan ölmüştü zaten.

Annem listeyi öyle iyi bir yere saklamıştı ki. Onu ancak kek malzemelerinin arkasına gizlediği çikolatayı aramak için tezgâha çıktığımda tesadüfen bulabildim.

Çocuğunuzun risk taşıdığını nasıl anlarsınız, diyordu broşürde. Kâğıdı portakal turuncusu renginden tanımıştım. Bu, Bayan Port'un birkaç gün önce hayatta kalan öğrencilerinin evlerine gönderdiği kâğıttı. Katladığı kâğıdı okumamamız için üç yerinden zımbalamıştı. Altı üç kez çizilmiş bir hâlde RUBY'NİN EBEVEYNLERİNE ÖZEL yazıyordu üstünde. Üç çizgi durumun ciddiyetini kanıtlıyordu. Annemle babam okuduğumu görseler kesin beni cezalandırırlardı.

Şansıma kâğıt önceden açılmıştı.

1.Çocuğunuz aniden somurtkanlaşıp içine kapanır ve/veya daha önce keyif aldığı faaliyetlere olan ilgisini kaybeder.

2.Anormal bir konsantrasyon eksikliği yaşar ya da bir işe, zamanın nasıl geçtiğini anlayamayacak ya da kendisini veya başkalarını ihmal edecek kadar aşırı odaklanır.

3.Halüsinasyon görme, kusma, kronik migren, hafıza kaybı ve/veya bayılma ile sonuçlanan atak vb. durumlar yaşar.

4.Ani öfke nöbetleri, olağan dışı umursamaz davranışlar ya da kendine zarar verecek davranışlar (yanıklar, yaralar, açıklanamayan kesikler) sergiler.

5.Tehlikeli ya da size veya başkalarına fiziksel zarar verebilecek açıklanamaz davranışlar ya da yetenekler geliştirir.

ÇOCUĞUNUZ YUKARIDAKİ SEMPTOMLARDAN

HERHANGİ BİRİNİ SERGİLİYORSA LÜTFEN ONU

İAAN.GOV WEB SİTESİNE KAYIT ETTİRİN VE

GÖTÜRÜLECEĞİ YEREL HASTANE HAKKINDA

BİLGİ VERİLMEK ÜZERE TARAFINIZLA

İLETİŞİME GEÇİLMESİNİ BEKLEYİN.

Broşürü okuyup bitirdiğimde, yeniden düzgün bir şekilde katlayıp aldığım yere bıraktım ve lavaboya kustum.

O haftanın ilerleyen günlerinde büyükannem telefon açmıştı ve onun o her zamanki isabetli konuşmalarından her şeyi anlamıştım. Benimle yaşıt çocuklar ölüyordu her yerde. Fakat doktorlar bu hastalığın tedavisini bulmaya çalıştığından korkmama gerek yoktu. Çünkü ben onun torunuydum ve bana bir şey olmazdı. Uslu bir kız olmalı ve tuhaf herhangi bir durum hissedersem aileme anlatmalıydım. Doğru anlamış mıydım?

İşlerin kötü olmaktan çıkıp dehşet verici bir hâl alması oldukça kısa sürdü. Mahallemde kalan dört çocuktan üçünün gömülmesinin ardından, devlet başkanı resmi bir ulusa sesleniş gerçekleştirdi. Annem ve babam konuşmayı bilgisayarlarından canlı izlerken ben de çalışma odalarının önünden dinledim.

"Değerli Amerikalı yurttaşlarım," diye başladı Başkan Gray. "Bugün, yalnızca çocuklarımızın hayatlarını değil, aynı zamanda büyük ulusumuzun geleceğini de tehdit eden yıkıcı bir felaketle karşı karşıya bulunmaktayız. Bu zor günlerimizde, bizlerin Washington’da hem bu korkunç hastalıktan etkilenen aileleri hem de kurtulacak kadar şanslı olan çocukları desteklemek üzere programlar geliştirdiğimizi söylemek isterim. Rahat olunuz."

Konuşurken yüzünü görmeyi çok isterdim. Çünkü bence o da bu tehdidin -bu sözde görkemli geleceğimize mâni olan engelin- aslında ölen çocuklarla hiçbir alakası olmadığını biliyordu. Biliyor olmalıydı. Gömülen ya da külleri rüzgâra savrulan bu çocuklar artık sevenlerinin hafızalarında yalnızca birer anı olarak kalacaklardı. Gitmişlerdi. Hem de sonsuza dek...

Ve o liste. Hani şu evlere yollanan, öğretmenler tarafından katlanmış ve zımbalanmış semptomlar listesi... Ölü çocukların yüzleri ekranın altından akıp giderken haberlerde yüzlerce kez dönen o liste... Onlar ölüm tehlikesi altında olan çocuklardan ya da onların geride bırakacakları boşluklardan korkmuyorlardı aslında.

Onlar bizden, yani hayatta kalanlardan korkuyorlardı.

İKİ

BİZİ THURMOND'A GETİRDİKLERİ GÜN YAĞMUR YAĞIYORDU VE yağmur ne o hafta ne de bir sonrakinde bir türlü dinmek bilmedi. Dondurucu yağmur, hava beş derece daha soğuk olsa kar olarak düşecekti yeryüzüne. Yağmur damlalarının okul servisinin camında bıraktıkları o aceleci ve telaşlı rotaları izlediğimi hatırlıyorum. Evde ya da ebeveynlerimden birinin arabasında olsam parmak uçlarımla soğuk camda bıraktıkları o belirsiz izleri takip ederdim. Fakat şimdi ellerim arkamda bağlanmış; siyah üniformalı adamlar dördümüzü bir koltuğa sıkıştırmıştı. Nefes alacak yer bile yoktu neredeyse.

Yüz küsur bedenden çıkan sıcaklıkla otobüsün camları buğulanmış, dış dünyayla aramıza âdeta bir perde gerilmişti. Çocukları taşıdıkları bu sapsarı otobüslerin camları daha sonra siyah boyayla kaplanacaktı. Ancak bu henüz akıllarına gelmemişti.

Beş saatlik yolculuk boyunca cama en yakın oturan ben olduğumdan yağmurun izin verdiği zamanlarda seçebiliyordum geçtiğimiz yolları. Yine de her yer birbirinin aynıydı sanki. Yemyeşil çiftlikler, yoğun ağaçlık alanlar... Hâlâ Virginia’da bile olabilirdik. Yanımda oturan ve sonradan Mavi olarak sınıflandırılacak olan kız, bir ara bir tabelayı tanır gibi oldu. Tabelayı daha iyi görebilmek için cama doğru eğildi. Yüzü hiç yabancı değildi. Sanki onu bizim kasabada görmüştüm ya da bir sonrakinde. Yanımdaki çocukların hepsinin Virginialı olduğunu düşünsem de bundan emin olmanın bir yolu yoktu. Çünkü otobüste tek bir kuralımız vardı: Sessizlik.

Önceki gün gelip beni evimden aldılar. O geceyi diğer çocuklarla birlikte bir depoda geçirdik. Oda yapay bir şekilde aydınlatılmıştı. Hepimizi yerdeki pis çimento yığınına oturttuktan sonra projektörleri üzerimize çevirdiler. Uyumamız yasaktı. Gözlerim toz yüzünden o kadar sulanmıştı ki bırak ışıkların ardında bizi izleyen askerlerin yüzlerini, etrafımdaki nemli ve solgun yüzleri bile seçemiyordum. Tuhaf bir şekilde cinsiyetlerini ayırt edemiyordum zihnimde. Uyku ile uyanıklık arasındaki o gri belirsizlikte süzülürken onları ufak ve korkutucu parçalara bölüp inceledim: ayakkabı cilasının petrolümsü kokusu, deri bir ceketin gıcırtısı, dudakların tiksintiyle kıvrılışı ve beni uyandırmak için belimi tekmeleyen botun ucu.

Ertesi sabahki yolculuğumuz, asker telsizlerinin vızıltıları ve otobüsün arka tarafında ağlayan çocukların hıçkırıkları dışında sessizdi. Bizim koltuğun diğer ucunda oturan çocuk altını ıslatmıştı ama bunu yanı başında dikilen kızıl saçlı PÖK askerine söylemeye hiç niyeti yoktu. Çünkü kadın, bütün gün bir şey yemediğini söyleyerek sızlanan çocuğu daha önce bir kez tokatlamıştı.

Bacaklarımı hareket ettirmemeye çalışarak ayaklarımı kıpırdatıp esnettim. Açlık benim de başımı döndürüyor, arada bir içimdeki dehşeti bile bastıracak şekilde kendini gösteriyordu. Odaklanmak zordu. Hareket etmeden oturmaksa daha da zor. Oturduğum yere gömülüp yok olana dek küçülmeye başladığımı hissediyordum. Ellerim, uzun süre aynı pozisyonda bağlı kaldığından artık tamamen uyuşmuştu. Etrafına dolanan plastik ipi gevşetmeye çalışmaksa ipin yumuşak deriye daha çok saplanmasından başka bir işe yaramıyordu.

Psi Özel Kuvvetler. Bizi depodan almaya geldiklerinde böyle demişti otobüsün şoförü, kendisi ve arkadaşları için. Psi Özel Kuvvetler komutanı Joseph Traylor’ın emri üzerine bizimle geleceksiniz. Bunu kanıtlayacak bir belge de göstermişti bize. Sanırım doğruyu söylüyordu. Hem zaten yetişkinlerle tartışmamam gerektiği öğretilmişti bana.

Otobüs, dar yoldan çıkıp toprak yola girerken eğim de arttı. Bu ani eğimle birlikte oluşan sallantı, uyuyabilecek kadar şanslı ya da yorgun olanları anında uykularından uyandırmıştı. O sırada siyah üniformalılar da görevlerinin başına döndüler. Kadınlar ve erkekler şimdi daha da dik dururken tüm dikkatler ön cama çevrilmişti.

Önce tel örgüleri gördüm. Kararan gri gökyüzü her şeyi boğucu bir laciverte boyasa da o, hâlâ seçilebiliyordu. Rüzgâr, aralıklarından geçip uğuldarken o, gümüş rengiyle kendini belli ediyordu. Camımın altında, üniformaları içindeki düzinelerce kadın ve erkeğin tempolu bir şekilde otobüse eşlik ettiğini görebiliyordum. Kapıdaki kontrol noktasında duran PÖK askerleri biz geçerken şoförü selamladılar.

Otobüs ani bir sarsıntıyla durdu. Kampın kapıları arkamızdan kapandığında hepimiz ölümcül bir sessizliğe gömüldük. Kapının kanatlarındaki kilitler bir araya gelirken sessizliğin içinde bir gök gürültüsü gibi çatırdadı. Bu kapıdan geçen ilk otobüs bizimkisi değildi. Ve sonuncusu da biz olmayacaktık. Her şey bir yıl önce başlamıştı. Kampın kapasitesi en üst limitine ulaşana dek, yani üç yıl boyunca bu seferler böyle sürüp gitti.

Siyah yağmurluklu bir asker, otobüse adımını atmadan önce içeride kimseden çıt çıkmıyordu. Şoförün uzanıp el frenini çekmesiyle birlikte buranın bir mola yeri olacağına dair tüm umutlarımız da suya düşmüş oldu.

Adam oldukça iriydi. Hem de bir filmde kötü bir devi ya da bir çizgi filmde kötü bir karakteri canlandıracak kadar iri. PÖK askeri kapüşonunu çıkarmamış; böylece yüzünü, saçlarını ve onu daha sonra hatırlamama izin verecek her şeyi gizlemişti. Sanırım bunun bir önemi yoktu. Kendi adına değil, kamp adına konuşuyordu.

"Ayağa kalkıp otobüsten düzenli bir şekilde aşağı ineceksiniz," diye bağırdı. Şoför ona mikrofonu uzatmaya çalışıyordu ama o, elinin tersiyle aleti iterek yere düşürdü. "Onarlı gruplara ayrılacak ve testlere alınacaksınız. Kaçmaya çalışmayın. Konuşmayın. Sizden istenenden başka bir şey yapmayın. Bu kurallara uymayanlar cezalandırılacaktır."

Benden küçük birkaç çocuk olsa da on yaşındaki hâlimle muhtemelen bu grubun en gençlerindendim. Çoğu on iki, belki on üç gösteriyordu. Askerin gözlerinden saçılan nefret ve güvensizlik, beni ürkütse de benden büyük diğer çocuklarda bu yalnızca bir isyan duygusunu ateşlemişti.

"Git, kendini becer!" diye bağırdı arka sıralardan biri.

Hep beraber o yöne döndüğümüzde, yanında dikilen, alev kızılı saçları olan askerin tüfeğinin kabzasını gencin ağzına indirdiğini gördük. Çocuk acı bir çığlık attı ve kadın ikinci darbeyi indirdiğinde büyük bir şaşkınlık içinde kalakaldı. Çocuk öfkeyle solumaya çalışırken ağzından dökülen kanlar etrafa saçılıyordu. Elleri arkasında bağlı olduğundan bu saldırıyı savuşturması mümkün değildi. Öylece durup bu işkenceye katlanmaktan başka bir çaresi yoktu.

Dörderli olarak koltuklarda oturan çocukları sırayla aşağı indirmeye başladılar. Benim gözlerimse hâlâ sessiz ve zehirli öfkesiyle çevresindeki havayı dağıtmaya çalışan o çocuğun üzerindeydi. Ona baktığımı hissetti mi bilmiyorum ama dönüp gözlerimin içine baktı. Başını beni cesaretlendirmek istercesine aşağı yukarı salladı. Çocuk gülümsediği anda görebildiğim tek şey, kanla kaplanmış dişleriydi. Yerimden kaldırılarak sürüklendiğimi hissettim ve daha ne olduğunu bile anlayamadan, yağan yağmurun altında, ıslak otobüs basamaklarından tepetaklak aşağı düşerken buldum kendimi. Beni yerden kaldıran bu defa farklı bir askerdi. Benim yaşlarımdaki iki kızın yanına yönlendirildim. Kızların kıyafetleri, sanki yaşlanmış bir cilt gibi şeffaf ve sarkık bir biçimde bedenlerini sarmıştı.

Yaklaşık yirmi PÖK askeri, dışarıda küçük sıralar hâlinde dikilen çocukları hizaya sokuyordu. Ayaklarım tamamen çamura saplanmıştı. Pijamalarımın içinde tir tir titriyordum fakat bu kimsenin umurunda değildi. Bileklerimizdeki plastik ipleri kesmeye bile kimse gelmemişti. Dilimizi tutup sessizce bekledik. Yüzümü gökyüzünden dökülen damlalara çevirerek bulutlara baktım. Sanki gökyüzü binlerce parçaya ayrılmış, üzerimize yağıyordu.

Yüzü dağılmış olan çocuğun da içinde bulunduğu son dörtlü grup otobüsten aşağı sürüklenmişti. Uzun, sarışın ve ölü balık gibi bakan bir kızın ardından otobüsten en son inen o olacaktı. Yağan yağmur ve buğulu otobüs camlarından çok net seçemesem de kız daha ilk basamaktayken, çocuğun öne doğru eğilip onun kulağına bir şey fısıldadığından emindim. Kız çenesini hızlıca kaldırarak onaylamış ve ayakları çamura değdiği anda da sağa doğru koşarak en yakındaki askeri alt etmeyi başarmıştı. Askerlerden biri ürkütücü bir şekilde, "Dur!" diye haykırsa da kız kapılara doğru koşmaya devam etti. Herkes dikkatini ona verdiğinden kimsenin aklına otobüsteki çocuğa bakmak gelmemişti. Benim dışımda kimsenin. Çocuk kana bulanmış beyaz kapüşonlusuyla sinsice merdivenlerden iniyordu. Kabzasını suratına indirip yüzünü dağıtan PÖK askeri de ona eşlik ediyordu. Parmaklarını çocuğun dirseğine kenetleyişini gördüğüm anda, az önce bu kenetleyiş yüzünden berelenen kolumun acısını hissettim bir kez daha. Çocuk, oldukça sakin bir ifadeyle dönüp kadına bir şeyler söyledi.

Askerin çocuğun kolunu bırakışını, silahını kılıfından çıkarışını ve tek bir kelime bile etmeden -gözünü bile kırpmadan- silahı kendi ağzına sokarak tetiği çekişini izledim.Binlerce kez yavaşlatılmış bir film gibi geçiyordu görüntüler gözlerimin önünden.

Ben mi çığlık attım yoksa bu boğuk ses ne yaptığının son anda farkına varan kadından mı çıktı bilmiyorum. Pembe ve bulanık kan patlamasından ya da otobüse yapışan bir saç tutamından çok; yüzünün, dağılmış çenesinin, yuvalarından fırlayan gözlerinin ve birden gevşeyen cildinin dalgalanan görüntüsü daha fazla kazındı zihinlere.

Yanımda duran çocuk bayılarak yere serildiği anda çığlık atmayan tek bir çocuk bile kalmamıştı ortalıkta.

Kendini vuran asker yere yığıldığı an, kız da kıskıvrak yakalanmıştı. Yağan yağmur, kadının kanını otobüsün camlarından ve sarı panelinden aşağı doğru akıtırken, şişen kalın çizgiler uzamış ve bir süre sonra tamamen ortadan kaybolmuştu. İşte her şey bu kadar hızlı gelişmişti.

Gözlerini bize dikmiş olan çocuk, "Koşun!" diye haykırdı kırık dişlerle dolu ağzından kanlar saçarak. "Ne bekliyorsunuz? Koşsanıza!"

Benim aklımdan geçense Kimsin sen? ya da Bunu neden yaptın? değildi.

Düşündüğüm tek şey, gidecek başka bir yerimin olmadığıydı.

Çocuğun bu eylemi öyle bir panik dalgası yaratmıştı ki... Otobüsü havaya uçurmuştu sanki. Çocuklardan bazıları onun sözünü dinleyip tel örgülerden atlamaya yeltenirken, karşılarına gökten yağıyormuşçasına siyah üniformalı askerler çıkıyordu. Çoğu ise yağan yağmurun altında, ayakları çamura saplanmış bir hâlde oldukları yerde duruyor ve durmadan çığlıklar atıyorlardı. Bir kız omzuma çarpıp beni yeri sererken, askerlerden birinin hâlâ merdivenlerde dikilmekte olan çocuğa yöneldiğini gördüm. Askerler, yere oturup kıpırdamadan durmamızı emrediyorlardı. Bana söylenen neyse onu yaptım.

Birinin telsizine, "Turuncu!" diye bağırdığını duydum. "Ana kapıda acil bir durum yaşanıyor. Bir Turuncu için yardımcı kuvvetlere ihtiyacım var..."

Bizi yeniden ayağa kaldırıp yüzü dağılmış olan çocuğu yakaladıklarında başımı kaldırmaya cesaret edebildim ancak. Ve o anda, korkudan ölmek üzereyken bunu yapabilen tek kişinin o olup olmadığını düşünmeye başladım. Yoksa çevremdeki herkes, etraflarındaki insanların kendilerine böyle zarar vermelerine yol açtıkları için mi buradaydı?

Ben değilim, diye geçti aklımdan hızla, ben değilim, bir yanlışlık yaptılar, bir yanlışlık olmalı...

Göğsümün orta yerinde böylesi bir boşlukla düşüncelere dalmışken askerlerden birinin eline bir sprey boya alıp çocuğun sırtına kocaman, turuncu bir X işareti yaptığını gördüm. Çocuk, ancak iki PÖK askeri ağzının üzerine tuhaf, siyah bir maske takınca susmuştu. Sanki vahşi bir köpeğe ağızlık takıyorlardı.

Gerilim, ter gibi tüm vücudumu kapladı. Oluşturduğumuz sıraları, bizleri kategorize edebilmek için revire yönlendirmişlerdi. Revire doğru yürürken, çıktıkları derme çatma kulübelerden diğer yöne doğru yürüyen başka çocuklar da gördük. Hepsi beyaz üniforma giymiş; sırtlarında farklı renklerde X’ler ve üzerlerinde birer rakam taşıyorlardı. Beş farklı renk gözüme çarptı: yeşil, mavi, sarı, turuncu ve kırmızı.

Yeşil ve mavi X'li olanların, ellerini kollarını sallayarak serbestçe yürümesine izin verilmişti. Oysa sarı, turuncu ve kırmızı işaretli olanlar, el ve ayaklarındaki metal kelepçelerle çamurda bata çıka yol almaya çalışıyorlardı. Turunculu çocukların yüzlerinde de aynı ağızlıktan vardı.

Aceleyle kapısındaki kâğıtta REVİR yazan, o parlak ışıklı ve havası kuru odaya alındık. Uzun koridor boyunca sıralanan doktorlar ve hemşireler, çatık kaşları ve iki yana salladıkları başlarıyla bizi izliyorlardı. Siyah beyaz karolarla bezenmiş zemini yağmur ve çamur nedeniyle kayganlaştığından, kayıp düşmemek için büyük bir çaba harcamam gerekmişti. Burnumdaysa yoğun bir ispirto ve limon kokusu vardı.

İçinde sıra sıra boş yatakların ve pörsümüş, beyaz perdelerin olduğu ilk katın arka tarafındaki koyu renkli beton merdivenlerden teker teker yukarı çıkartıldık. Ne bir Turuncu. Ne de bir Kırmızı.

Cesaretimin kırıldığını hissedebiliyordum. Ne o kadının tetiği çektiği andaki yüzü ne de ayaklarımın dibine düşen kanlı saç yumağı gözümün önünden bir an olsun gitmiyordu. Annemin beni garaja kilitlediği zamanki yüzü de gitmiyordu gözümün önünden. Büyükanneminki de.

Gelecek, diye düşündüm. Gelecek. Annemle babamı ikna edip beni almaya gelecek. Gelecek, gelecek, gelecek...

Üst kata çıktığımızda bileklerimizi saran o korkunç plastik ipleri nihayet kestiler ve bizi yeniden ikiye ayırarak yarımızı dondurucu koridorun sağına, yarımızı ise soluna gönderdiler. İki taraf da birbirinin tıpatıp aynısıydı. Yalnızca birkaç kapalı kapı ve en dipte birer küçük pencere vardı. Bir an için bakışlarım o minik, buğulu pencereyi döven yağmur damlalarına takıldı. Sonra, soldaki kapılardan biri hafif bir gıcırtıyla aralandı ve önümüze dolgun yüzlü, orta yaşlı bir adam dikildi. Grubun başındaki PÖK askerinin kulağına bir şeyler fısıldamadan hemen önce bize bir bakış atmayı da ihmal etmedi. Kapılar teker teker aralanırken başka yetişkinler de belirdi. Beyaz önlükleri dışında tek ortak noktaları, yüzlerindeki şüpheci ifadeydi.

Görevli asker, tek kelime açıklama yapmadan çocukları çekiştirerek beyaz üniformalıların ofislerinin önüne atmaya başladı. Sıralardan yükselen şaşkın ve endişeli sesler, aniden kulakları delen bir sesle susturuldu. Giden çocukları bir daha görüp göremeyeceğimin merakı içinde, kapıların teker teker kapanışını izleyerek kalakaldım.

Neyimiz vardı bizim? Sağa sola bakarken başımın ağırlaştığını hissediyordum. Yüzü dağılan çocuk ortalıkta yoktu ama yaşanan olaylar kamp boyunca bir an olsun aklımdan çıkmamıştı. Everhart hastalığına yakalandığımızı düşündükleri için mi getirmişlerdi bizi buraya? Yoksa öleceğimizi mi düşünüyorlardı?

O çocuk o askere böyle bir şeyi nasıl yaptırabilmişti? Kadına ne söylemiş olabilirdi ki?

Orada tüm bunları düşünüp iliklerime kadar şiddetle titrerken birinin elimi tuttuğunu hissettim. Dışarıda beni yere düşüren o kız şimdi karşımda durmuş, ateş saçan gözleriyle bana bakıyordu. Kumral saçları, dudaklarıyla burnu arasında uzanan pembe bir yarayı çevrelercesine sımsıkı toplanmıştı. Kafatasına yapıştırılmış gibiydi saçları. Koyu renk gözleri parlıyordu. Ağzını açtığı sırada dişlerindeki braketleri kestiklerini, ancak ön dişlerine tutturulmuş tellerin hâlâ durduğunu fark ettim.

"Korkma sakın," diye fısıldadı. "Görmelerine izin verme."

Ceketinin etiketine tutturulmuş isimlikte SAMANTHA DAHL yazıyordu. Sanki birinin son anda aklına gelmiş de ensesine iliştirilmiş gibiydi.

Birbirine değen parmaklarımız benim pijamalarımla onun mor, kabarık montu arasına saklanmışçasına birbirimize yakın ve omuz omuza duruyorduk. Onu da beni almaya geldikleri sabah, okula giderken yakalamışlardı. Olayın üzerinden daha bir gün geçmişti. Ama bizi kilitledikleri otobüsün arka koltuğunda otururken gördüğüm o koyu kahverengi gözlerinin, nasıl bir nefret ve öfkeyle yandığını net bir şekilde hatırlıyorum. Bir kez olsun diğerleri gibi çığlık atmamıştı.

Az önce kapıların arkasında kaybolan çocuklar, şimdi ellerinde gri kazaklar ve şortlarla sırayla dışarı çıkıyorlardı. Fakat bizim sıramıza geri dönmüyorlardı. Henüz kimse nereye gidecekleriyle ilgili herhangi bir şey sormayı akıl edemeden merdivenlerden aşağı inmeye başladılar.

Canları yanmış gibi görünmüyorlardı. Havada keçeli kalem ya da ispirto kokusuna benzer bir şey vardı sanki. Ancak kimsenin bir yeri kanamıyor, kimse ağlamıyordu.

Sıra nihayet o kıza geldiğinde, sıranın başındaki PÖK askeri bizi aniden sarsarak birbirimizden ayırdı. Ben de onun yanında gitmek, kapının ardında bekleyen her neyse birlikte yüzleşmek istiyordum. Şu an her şey, hiç kimsem ya da tutunacak hiçbir şeyim olmadan yapayalnız kalmaktan daha iyiydi.

Ellerim o kadar şiddetle titriyordu ki durdurmak için kollarımı sıkıca bağlayıp dirseklerimi yanlarıma iyice bastırmam gerekmişti. Bakışlarım askerin botlarıyla çamurlu ayaklarım arasındaki siyah beyaz yer karolarına kenetlenmiş bir hâlde, sıranın en önünde dikiliyordum. Uykusuz geçen bir önceki gece yüzünden zaten harap olmuştum. Askerin botlarının cila kokusu da kafamı iyiden iyiye bulandırmaya başlamıştı.

Ve sonra beni çağırdılar.

Kendimi, evdeki odamın yarısı büyüklüğünde, loş bir odada buldum. İçeri nasıl girdim, hiç hatırlamıyorum.

"İsim?"

Köşedeki portatif karyolaya ve üzerine bağlı tuhaf makineye takılmıştı gözlerim o sırada.

Beyaz önlüklü adam dizüstü bilgisayarının arkasından bana doğru baktı. Sanki ani bir hareketle burnunun üzerinden düşüverecekmiş gibi görünen, ince, gri çerçeveli bir gözlük takmış, çelimsiz bir adamdı. Sesi normalden oldukça yüksek ve tizdi. Yabancı adam ve makineyle arama mesafe koymak amacıyla arkamdaki kapalı kapıya iyice yapışmıştım.

Beyaz önlüklü adam karyolaya baktığımı fark etti. "O bir tarayıcı. Korkacak hiçbir şey yok, küçük."

İkna olmamış görünüyor olmalıydım çünkü konuşmaya devam ediyordu: "Daha önce hiçbir yerini kırdığın ya da kafanı bir yere çarptığın olmadı mı? Bilgisayarlı tomografi diye bir şey duymadın mı hiç?"

Sanırım bir adım öne çıkabilmemi sağlayan şey, adamın sesinde hissettiğim tahammüldü. Başımı salladım.

"Bir dakika sonra senden uzanmanı isteyeceğim. Sonra da makine ile beynini kontrol edip sağlıklı işlediğinden emin olmam gerek. Fakat öncesinde bana adını söylemelisin."

'Beyninin sağlıklı işlediğinden emin olmak.' Bunu nasıl-

"İsmin," dedi birden yükselen bir tonla.

"Ruby," dedim. Soyadımı ise kodlamam gerekmişti.

Dizüstü bilgisayarına not almaya başladığı sırada bir an için dikkatinin dağıldığını fark ettim. Bakışlarım yeniden makineye döndü. Beynimin içi incelenirken canımın ne kadar yanacağını merak ediyordum. Acaba bu makineyle ne yaptığımı görecek miydi?

"Ah Tanrım, iyice tembelleştiler," dedi beyaz önlüklü adam kendi kendine söylenerek. "Seni ön sınıflandırmadan geçirmediler mi?"

Neden bahsettiği hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.

"Seni aldıklarında soru sordular mı?" diye sordu ayağa kalkarak. Oda hiç de öyle büyük sayılmazdı. İki adımda yanıma gelmiş, bu iki adım da paniklememe yetmişti. "Ebeveynlerin semptomlarını askerlere bildirdiler mi?"

"Semptomlar mı?" diye sordum. "Bende herhangi bir semptom yok ki. Bende..."

Oldukça rahatsız olmuş bir hâlde başını iki yana salladı. "Sakin ol, küçük. Burada güvendesin. Sana zarar vermeyeceğim." Beyaz önlüklü, yavan bir sesle konuşmaya devam ederken gözlerini kırpıştırıyordu. Sanki ezberlenmiş bir konuşmaydı bu.

"Çok farklı türde semptomlar var," diye açıkladı benimle göz göze gelebilmek için eğilerek. Benimse tek görebildiğim, çarpık ön dişleriyle gözlerini çevreleyen karanlık halkalardı. Nefesi kahve ve nane kokuyordu. "Çok farklı türde... çocuklar. Şimdi beyninin bir resmini çekip seni, senin gibilerin yanına yerleştireceğiz."

Başımı salladım. "Ben de semptom falan yok! Büyükannem yoldadır. Gelip beni alacak. Yemin ederim, hiçbir semptomum yok. O zaten size anlatacaktır. Lütfen!"

"Söyle bana tatlım, matematik ve bulmacayla aran nasıl? Mesela Yeşiller inanılmaz derecede zeki olurlar ve muhteşem hafızaları vardır."

Aklıma, dışarıda tişörtlerinin arkası büyük X’lerle işaretlenmiş o çocuklar geldi hemen. Yeşil, diye düşündüm. Diğer renkler neydi? Kırmızı, Mavi, Sarı ve...

Ve Turuncu. Ağzı gözü kan içinde kalan o çocuk gibi.

"Pekâlâ," dedi derin bir nefes alarak. "Karyolaya uzan da başlayalım artık. Çabuk lütfen."

Kıpırdamadım. Düşünceler ipini koparmış gibi zihnime akın ediyordu. Ona bakmak bile öyle zordu ki.

"Çabuk," diye tekrarladı makineye yanaşarak. "Bana askerlerden birini çağırtma. İnan bana, benim kadar nazik olmayacaklardır." Tek bir dokunuşuyla kenardaki panelin ekranı açıldı ve makine çalışmaya başladı. Gri çemberin tam ortasında, bir sonraki teste hazırlanan beyaz bir ışık yanıp sönmeye başlamıştı. Gürültüyle çalışan makine, bedenimdeki tüm gözenekleri yakan bir sıcak hava üflüyordu.

Düşünebildiğim tek şey, anlayacağıydı. Onlara ne yaptığımı anlayacaktı.

Sırtım yeniden kapıya yapışmıştı. Elimle kapı kolunu bulmak için uğraşıyordum. Babamın yabancılar hakkında yaptığı tüm o konuşmalar doğru çıkmıştı işte. Burası güvenli bir yer değildi. Bu adam iyi falan değildi.

O kadar şiddetli titriyordum ki bayılacağımı düşünmüş olmalıydı. Ya da beni karyolaya zorla yatırıp makine bağlanana kadar orada tutmayı.

Daha önce koşarak kaçmayı düşünmemiştim. Parmaklarım kapının koluna dolandığı sırada, elini dağınık saçlarımın arasına daldırıp beni ensemden yakalayışını hissettim. Kızarmış tenimin üzerindeki dondurucu dokunuşun şaşkınlığıyla irkilsem de çığlık atmama sebep olan asıl şey, kafatasımın altında hissettiğim o ani acıydı.

Bir anda donuklaşan bakışlarıyla gözlerini kırpmadan bana bakmaya başladı. Fakat ben her şeyi görebiliyordum. Görmemin imkânsız olduğu şeyleri. Bir arabanın direksiyonuna hafifçe vuran parmakları, beni öpmek için öne doğru eğilen siyah elbiseli kadını, bir beyzbol sahasında yüzüme doğru gelen topu, bir kadının küçük bir kızın saçlarında dolaşan parmaklarını... Bu görüntüler, kapalı göz kapaklarımın ardından bir film şeridi gibi akıp gidiyordu. İnsanlar ve eşyaların şekilleri retinama kazınmış, göz kapaklarımın arkasında aç hayaletler gibi bir o yana bir bu yana süzülüyorlardı.

Benim değil, diye haykırıyordu zihnim. Bu hatıralar bana ait değil.

Fakat o adamın olmaları mümkün müydü ki? Bu gördüğüm sahnelerin her biri, onun hatıraları ya da onun düşünceleri miydi?

Sonra daha çok şey görmeye başladım. Aynı makinenin altında yatan bir çocuk... Işıklar saçıp buhar çıkararak çalışan makine. San. Sanki oradaymışım gibi söylenenleri dudaklarımla tekrarlıyordum. Tıpkı bunun gibi bir odada, kızıl saçlı küçük bir kız ve parmağının ufacık bir hareketiyle masadan yükselen bilgisayar. Mavi, dedi zihnimdeki adamın sesi. Ellerinin arasında tuttuğu kaleme odaklanıp onu bir anda alevler içinde bırakan çocuk. Kırmızı. Yüzüne tutulmuş resimli ve rakamlı kartlara bakan çocuk. Yeşil.

Gözlerimi sımsıkı kapasam da zihnime hücum eden bu düşünceleri durduramıyordum. Ağızları bağlı vaziyette, tek sıra hâlinde yürüyen canavarlar... Yukarıda, yağmurla bulanan camdan aşağıya bakıyor olsam da kelepçeleri ve zincirleri gördüm, Her şeyi gördüm.

Ben onlardan biri değilim. Lütfen, lütfen, lütfen...

Dizlerimin üzerine çöktüm. Ellerimle yerdeki karolardan destek alırken bir yandan da kendi üzerime kusmamaya çalışıyordum. Beyaz önlüklünün eli hâlâ ensemdeydi. "Ben Yeşilim." İçimi çeke çeke konuşurken, kelimelerimin yarısı makinenin gürültüsünde yitip gitti. İçerideki ışık başından beri parlaktı ama şu anda gözlerimin zonklamasıyla daha da rahatsız edici bir hâl almıştı. Bana inanmasını dileyerek boş gözlerinin içine baktım. "Ben Yeşilim... lütfen, lütfen."

Ama annemin yüzünü görmüştüm. Ve bana sanki kendine benzeyen birini bulmuş gibi bakıp gülümseyen o yüzü dağılmış çocuğu da. Ben ne olduğumu iyi biliyordum.

"Yeşil..."

Tepemden gelen sese döndüm. Ben ona baktım, o da bana. Şimdi sanki kelimeleri ağzında geveler gibi bir şeyler mırıldanıyordu.

"Ben..."

"Yeşilsin," dedi başını sallayarak. Sesi daha kuvvetliydi. O makineyi kapatmaya gittiğinde ben hâlâ yerdeydim. Adam masasına dönüp oturduğu sırada, ağlamayı bile unutacak kadar şaşkın bir hâldeydim. Yeniden nefes almayı hatırlamam için eline yeşil sprey boya kutusunu alması ve arkasına kocaman bir X çizdiği tişörtü bana uzatması gerekmişti.

O soğuk koridorda ilerleyip merdivenlerden aşağı, beni bekleyen kadın ve erkek askerlerin yanına inerken, Her şey yoluna girecek, dedim kendi kendime. Kaçmak için tek bir şansım olduğunu ve bunu kullanmadığımı ise ancak o gece ranzamda, gözümü kırpmadan uzandığım sırada fark edecektim.

ÜÇ

SAMANTHA -YANİ SAM- VE BEN, AYNI OTOBÜSTE GELDİĞİMİZ diğer tüm Yeşil kızlarla birlikte 27 numaralı kulübede kalacaktık. Henüz on dört kişiydik ama ertesi gün yirmi kişi daha gelecekti. Bir sonraki hafta ise bu sayıyı otuzda sabitlemeye karar veren kamp yöneticileri, sürekli nemli ve çamurlu olan kamp arazisi üzerine başka bir ahşap yapı kondurmaya koyuldular.

Ranzalar, alfabetik sıraya göre ayarlandığından Sam, hemen üzerimdeki yatağa yerleştirilmişti. Sam, diğer kızlara hiç benzemiyordu. Bu yüzden azıcık da olsa şanslı hissediyordum kendimi. Herkes ilk geceyi ya tam bir şaşkınlık içinde ya da içi dışına çıkana dek ağlayarak geçirmişti. Oysa benim ağlayarak vakit kaybetmeye hiç niyetim yoktu. Cevaplanması gereken sorular vardı.

"Bize ne yapacaklar?" diye fısıldadım ona. En sol köşeye sıkıştırılmış ranzamızda oturuyorduk. Yapının duvarları öyle bir hızla bir araya getirilmişti ki üzerini örtmeyi bitirememişlerdi bile. Arada bir dışarıdan dondurucu bir soğuk ya da bir kar tanesi içeri süzülüyordu.

"Bilmem," dedi usulca. Birkaç yatak ötemizdeki kızlardan biri nihayet uykunun kollarına bırakabilmişti kendisini. Onun horultusu sayesinde gizlice konuşabiliyorduk. Kalacağımız bu yeni mekâna gelirken bize eşlik eden PÖK askerlerinden biri birkaç uyarı yapmayı da ihmal etmemişti: Işıklar kapanınca konuşmak yasak! Kaçmaya çalışmak yasak! İsteyerek ya da istemeyerek ucube yeteneklerinizi kullanmanız yasak! Yapabildiğimiz şeylere, "ucube yetenekler" dendiğini ilk kez duyuyordum. Çünkü genellikle daha kibar bir alternatif olan "semptomlar" kelimesini tercih ederlerdi.

"Sanırım bir tedavi yöntemi bulana kadar bizi burada tutacaklar," diye devam etti Sam. "En azından askerler beni almaya geldiklerinde babam böyle söylemişti. Seninkiler ne dedi?"

Ellerim bir süredir titriyordu ve ne zaman gözlerimi kapamaya çalışsam karşımda o beyaz önlüklünün bana bakan boş gözlerini görüyordum. Ailemden bahsetmekse başımdaki zonklamayı daha da ağırlaştırmaktan başka bir işe yaramıyordu.

Neden yalan söylediğimi bilmiyorum. Sanırım gerçeğin kendisinden daha kolay olduğu için. Ya da belki de o yalanın küçük bir parçası, sanki o an gerçekten doğruymuş gibi geldiği için. "Ebeveynlerim öldü."

Derin bir soluk aldı. "Keşke benimkiler de öyle olsaydı."

"Bunu istiyor olamazsın!"

"Beni buraya onlar gönderdi, öyle değil mi?" Sesinin bu kadar ani yükselmesi hiç tekin değildi. "Belli ki benden kurtulmak istediler."

"Öyle olduğunu sanmam..." diye başlayıp kendimi durdurdum. Benim ailem de benden kurtulmak istememiş miydi?

"Her neyse, sorun yok," dedi öyle olmadığı ve hiçbir zaman olmayacağı açıkça belli olsa da. "Burada bir süre birlikte kalıp çıktıktan sonra istediğimiz yere gideriz ve bizi kimse durduramaz."

Annem bazen bazı düşünceleri yüksek sesle söylemenin bile o şeylerin gerçekleşmesini sağlayacağını söylerdi. Ben bundan o kadar emin olmasam da Sam’in bu söyledikleri ve kelimelerinin ardında hissettiğim acı, bunu yeniden düşünmeme yol açtı. Bir an her şeyin böyle sürüp gidebileceğini düşündüm. Evime dönemesem bile onun yanında kalarak idare edebilirdim. Gittiği her yerde, ardından bir yol açılıyordu sanki. Yapmam gereken tek şey ise onun gölgesine saklanıp, PÖK askerlerinin dikkatini çekecek bir şey yapmaktan kaçınmaktı.

İşte tam beş yıl böyle geçti.

Eğer 3 kilometrelik bir alana tıkılmış pespaye binaları ve çamurlu araziyi çevreleyen gri elektrikli tel örgülerin bir adım dışına çıkamıyorsanız bu beş yıl, her günü birbirinin aynı geçen bir ömür kadar uzun gelir insana.

Thurmond’da hiç mutlu değildim. Ama yine de Sam yanımda olduğu için buna katlanabiliyordum. Aynı kulübeyi paylaştığımız kızlardan Vanessa, daha "havalı" görünmek için saçlarını bahçe makasıyla kesmeye kalktığında, Sam gözlerini devirip alaycı bir ifadeyle ona bakmış ve "Sanki kime havalı görünecekse?" diye mırıldanmıştı kendi kendine. "Tuvaletin aynasındaki yansımasına mı?" Bir keresinde, daha sırası gelmeden konuştuğu için PÖK askerinin birinden fırça yerken, adamın arkasından gözlerini şaşı yaparak bizleri güldürmüştü. Kızlar çılgın hayallere kapılıp bizi yakında bırakacaklarına dair dedikodular çıkarmaya başladıklarında ise bizi gerçek dünyaya döndüren kişi yine Sam olurdu.

Biz ikimiz gerçekçi insanlardık. Dışarı çıkamayacağımızı biliyorduk. Hayal kurmak sonunda hayal kırıklığına, hayal kırıklığı da öyle kolayca atlatılamayan sıkıntılı bunalımlara yol açardı. Siyaha yem olmaktansa grinin sınırlarında kalmak daha iyiydi.

Thurmond’da yaşamaya başlamamızdan iki yıl sonra, kamp yöneticileri Fabrika’yı faaliyete soktular. Tehlikeli olanları rehabilite etmekte başarısız olduklarından geceleri onları kilitlemeye başlamışlardı. Fakat "gelişmeler" bu kadarla da sınırlı değildi. Ne hikmetse bir anda, kampın tam anlamıyla "kendini idare edebilir" bir sisteme sahip olması gerektiği gibi bir düşünceye kapılmışlardı. O andan itibaren de yiyeceklerimizi kendimiz yetiştirip pişirmeye, tuvaletleri kendimiz temizlemeye, kendi üniformalarımızı ve hatta onların üniformalarını kendimiz dikmeye başladık.

Tuğla yapı, kampın batı ucunda, uzun, dikdörtgen planlı Thurmond'un en köşesindeydi. Kamp yöneticileri Fabrika’nın temelini bize kazdırmış, fakat binanın inşasında çıkaracağımız işe güvenmemişlerdi. Buranın ne amaçla yapıldığını ve içinde bize neler yapacaklarını bilmeden binanın günbegün yükselişini izliyorduk. O zamanlar, her yer türlü çeşitli dedikodularla çalkalanıyordu. Bazıları bu yeni binanın daha fazla deney yapmak üzere bilim insanlarınca kullanılacağını, bazıları Kırmızı, Turuncu ve Sarıların yerleştirileceğini, bazıları ise buranın bizden sonsuza dek kurtulmayı planladıkları bir yer olacağını söylüyorlardı.

"İyi olacağız," dedi Sam bir gece ışıklar kapanmadan hemen önce. "Ne olursa olsun... Beni duydun mu?"

Ama hiçbir şey iyi değildi ki. Ne o zaman ne de şimdi.

Fabrika’da konuşmak yasak olsa da bu yasağı delmenin yolları çok geçmeden bulunmuştu. Gerçek anlamda konuşabildiğimiz tek an, kulübemizde ışıklar kapanmadan hemen önceki andı. Bunun dışındaki her yerde her şey, çalışmak, itaat etmek ve sessizce durmaktan ibaretti. Ancak sinsi sırıtışlar ve kısa bakışlardan oluşan bir çeşit yeni bir dil geliştirmeden yıllar boyunca böyle yaşanmazdı elbette. Bugün bizi, askerlerin botlarını boyayıp üniformalarının düğmelerini sağlamlaştırmaya zorlasalar da gevşek bir bağcığın hafifçe sallanışı ve önceki gece size kötü sözler söylemiş bir kıza attığınız kısa bir bakış her şeyi anlatırdı.

Tam bir fabrika değildi aslında burası. Belki Depo denilse daha doğru olurdu çünkü bina, tek bir geniş alan ile çalışma bölümünün üzerindeki asma kattan oluşuyordu. Burayı inşa edenler, karşılıklı iki duvara dört büyük pencere koymayı akıl etmiş olsalar da kışın ısıtma, yazın da klima olmadığından içeri güneş ışığından çok kötü hava giriyordu.

Kamp yöneticileri işleri olabildiğince basit tutmaya çalışmış, tozlu beton zeminin üzerine masaları uzunlamasına sıra sıra dizmişlerdi. O sabah Fabrika’da yüzlerce kişi hep birlikte çalışıyorduk ve hepimizin üzerinde yeşil üniformalar vardı. On PÖK askeri, ellerinde siyah tüfekleriyle asma katın koridorlarında dolaşıp bizi izliyorlardı. Bir diğer onlu grup ise zemin katta, aramızda dolaşıyordu.

Her taraftan bizi takip eden bakışları üzerimizde hissetmek, her zamanki gibi sinir bozucuydu. Fakat bir önceki gece, tüm gün bahçede çalışmama rağmen iyi uyuyamamıştım. Başımın ağrısıyla girdiğim yataktan, ona eşlik eden bir ateş ve boğaz ağrısıyla kalktım. Ellerim bile tutmuyordu, parmaklarımı bükemiyordum.

Verimli çalışamadığımı biliyordum. Boğulmak gibiydi sanki. Çalışmak ve başımı dik tutabilmek için ne kadar uğraşırsam uğraşayım, kendimi daha da yorgun hissediyor ve giderek yavaşlıyordum. Bir süre sonra ayakta durmak bile güçleştiğinden düşmemek için masama yaslanmaya başladım. Çoğu zaman yavaş çalışarak günü geçirebiliyordum. Ne de olsa bize acil yetişmesi gereken önemli işler vermiyorlardı. Aslında verilen her iş, ellerimizi ve bedenlerimizi meşgul edip zihinlerimizi sıkıntıdan öldürmek içindi. Sam buna "zoraki paydos" derdi hep. Bizi kulübelerimizden çıkarıp öyle bahçedeki kadar ağır çalışmayacağımız işler verirlerdi. Yine de kimse burada olmaktan hoşlanmazdı.

Özellikle de kabadayılar ortaya çıktığında.

Önümde duran, bitmiş parlak botları daha yüksek sesle saymaya başlamadan önce bile arkamda dikildiğini hissedebiliyordum. Adamın baharatlı etle araba yağı karışımı kokusu, üzerine bir de sigara dumanı eklenmeden önce dahi yeterince rahatsızlık vericiydi. Bakışlarının ağırlığı altında dik durmaya çalışsam da sanki yumruklarını kürek kemiğime bastırıyormuş gibi hissediyordum.

"On beş, on altı, on yedi..." Nasıl oluyordu da sayıların bile kulağa bu kadar sert gelmesini sağlayabiliyorlardı?

Thurmond’da birbirimize dokunmamız yasaktı. Askerlere dokunmamızsa yasaktan da öte. Tabii bu onların bize dokunamayacakları anlamına gelmiyordu. Adam, iki adım öne doğru geldiğinde botlarıyla -masanın üzerindekilerle tıpatıp aynı olan- ayağıma geçirdiğim beyaz ayakkabıları dürttü. Ben bir tepki vermeyince de bu kez işimi inceleme bahanesiyle bir kolunu omzuma atarak beni göğsüne yasladı. Küçül, dedim kendi kendime. Önümdeki işe odaklanmak ister gibi başımı önüme eğip iki büklüm oldum. Küçül ve ortadan kaybol.

"İşe yaramaz," diye homurdandığını duydum arkamdan. Bedeni tüm binayı ısıtacak kadar sıcaklık yayıyordu. "Bu işi hep yanlış yapıyorsun. Bak.. .izle bakalım!"

Elimdeki boyalı kumaşı alıp yanıma geçtiği sırada, ilk kez göz ucuyla ona baktım. Kısa boyluydu; benden en fazla birkaç santim uzundu. Kütük gibi bir burnu ve her nefes alışında dalgalanan yanakları vardı.

"İşte böyle" diyordu eline aldığı botu parlatırken. "Bana bak!"

Tuzak. Doğrudan gözlerine bakmamız da yasaklardan biriydi.

Çevremden birkaç kıkırdama duydum ama sesler kızlardan değil, arkamızda toplanan diğer PÖK askerlerinden geliyordu.

Sanki içeriden fokur fokur kaynıyormuş gibi hissediyordum kendimi. Aralık ayındaydık ve Fabrika’nın 5 dereceden daha sıcak olması imkânsızdı. Ama şakaklarımdan terler süzülüyordu. Boğazıma düğümlenen öksürük de cabası.

Biri yan tarafımdan hafifçe dokundu. Sam başını işinden kaldıramasa da neler döndüğünü anlayabilmek için gözlerinin bana doğru kaydığını gördüm. Bastırmakta zorlandığı öfkesinden dolayı boynundan yüzüne doğru yayılan kızarıklığı da fark etmiştim. O anda söylememek için kendini zor tuttuğu kelimeleri hayal bile edemiyordum. Bana hâlâ yanımda olduğunu hatırlatmak istercesine kemikli dirseğini yeniden dirseğime sürttü.

Sonra yine aynı askerin büyük bir yavaşlıkla arkama geçtiğini ve botu önümdeki masaya nazikçe bırakırken bilerek koluma ve omzuma sürtündüğünü hissettim.

"Bu botlar," diye başladı, bitirdiğim işleri koyduğum plastik kutuya dokunarak. "Bunların bağcıklarını taktın mı?"

Karşılığında alacağım cezayı bilmesem o anda hıçkırıklara boğulurdum. Orada dikildikçe kendimi daha da aptal hissediyor, utanıyor ama cevap veremiyordum. Yerimden kıpırdayamıyordum bile. Dilim, sıktığım dişlerimin arkasında ağzımdan dışarı çıkacak kadar şişmişti. Kafamda dönüp duran düşünceler, garip bir süt kıvamında hafif ve keskindi. Artık önümü görmekte bile zorlanıyordum.

Arkamızdan daha çok gülüşme sesleri duyulmaya başladı.

"Bağcıklar hep yanlış." Sol kolunu da bana sardı; şimdi bedeninin bedenime değmediği tek bir nokta bile kalmayacak şekilde sıkıca yaslanmıştı arkamdan. Boğazımdan kuvvetli bir asit kıvamında bir şey yükseliyordu.

Masada çalışanlar tam anlamıyla susmuş, kıllarını kıpırdatmadan duruyorlardı.

Sessizliğim onu daha da cesaretlendirdi. Hiçbir işaret vermeden kutuyu alıp ters çevirerek, içindeki düzinelerce botu büyük bir gürültüyle masaya döktü. İşte şimdi Fabrika'daki herkes bakışlarını bize çevirmişti. Herkes beni izliyordu.

"Yanlış, yanlış, yanlış, yanlış, yanlış'." diye haykırdı botları etrafa saçarak. Aslında hiçbiri yanlış değildi. Hatta mükemmel olmuşlardı. Yalnızca birer ayakkabıydı bunlar ama ben içlerine giren ayakların sahiplerini tanıyordum. Hem de bu işi baştan savma yapmayacak kadar iyi tanıyordum. "Yoksa aptal olduğun kadar da sağır mısın, Yeşil?"

Sonra birden gün ışığı kadar net, gök gürültüsü kadar sert bir sesle, "Onlar benim," dediğini duydum Sam’in.

Tek düşünebildiğimse şuydu: Ah hayır. Olamaz.

Arkamdaki PÖK askerinin kıpırdanıp büyük bir şaşkınlıkla çekildiğini hissettim. Kelimeleri kullanmayı unutmayışımıza ve bunları onlara karşı bir silah gibi kullanışımıza hep böyle şaşırırlardı işte.

"Ne dedin sen?" diye haykırdı.

Sam’in hakaret etmemek için kendini zor tuttuğunu görebiliyordum. Bir parça limonlu şekerleme gibi dolaştırıyordu sözcükleri ağzının içinde. "Beni duydun. Yoksa o boyayı solumak, kalan son zavallı beyin hücrelerini de mi öldürdü?"

Bana ilk baktığı anda ne istediğini biliyordum aslında. Neyi beklediğini. Ve sonunda istediğini yapmış, bana destek olmuştu.

Kollarımı karnımın üzerinde bağlayarak beklemeye başladım. Yapma bunu, dedim kendi kendime. Yapma. O halledebilir. Sam’in saklayacak bir şeyi yoktu. Cesurdu da. Beni savunmak için ne zaman öne atılsa korkup kendimi geri çekiyordum. Bir yandan ona ihanet etmek gibi geliyordu bu bana. İşte bir kez daha sesim, korkunun ardına gizlenmişti. Çünkü dosyama bakıp, orada gördükleri boşlukları dolduracak olsalar Sam’e verecekleri ceza, bana vereceklerinin yanında bir hiç kalırdı.

En azından kendime böyle söylüyordum.

Adamın ifadesi, dudağının sol tarafını hafifçe kıvırmasıyla pis bir sırıtışa dönüştü. "Hey! Burada canlı bir kızımız var."

Hadi, hadi Ruby. Başını çevirişinden ve gerilen omuzlarından aklından geçenleri okuyabiliyordum. Başıma gelebilecekleri anlamıyordu ki. Ben onun kadar cesur değildim.

Ama istiyordum. Ah, hem de nasıl istiyordum.

Olamam. Bunu yüksek sesle söylememe gerek yoktu çünkü yüzümden kolayca okuyabilmişti. PÖK askeri uzanıp kolunu tutarak onu masadan ve benden uzaklaştırdığı sırada, hislerimi yavaş yavaş anlamaya başladığını söylüyordu gözleri bana.

Arkanı dön, diye yalvardım içimden. Attığı her adımda sallanan sarı atkuyruğu saçları, onu götürmekte olan askerin omuzlarına değiyordu. Arkanı dön. Ne kadar üzgün olduğumu görmesini, göğsümdeki sıkışmayla mide bulantımın ateşle hiçbir ilgisinin olmadığını anlamasını istiyordum. Zihnimden geçen çaresiz düşüncelerin her biri içimi tiksintiyle dolduruyordu. Üzerimdeki bakışlar teker teker çekilmişti şimdi. Sam’i götüren asker de kişisel işkencesini tamamlamak üzere gözden kayboldu. Ağladığımı görecek kimse kalmamıştı. Yıllar önce bu işi sessizce yapmayı öğrenmek zorunda kalmıştım zaten. Bir daha bana dönüp bakmalarını gerektirecek bir olay da kalmamıştı ortalıkta. Yeniden Sam’in arkasında bıraktığı o büyük gölgede saklanabiliyordum.

İzinsiz konuşmanın cezası, bahçedeki kapılardan birine kelepçelenip bir gün boyunca tecrit edilmekti. Havanın nasıl olduğuysa kimsenin umurunda değildi. Daha önce çocukların, üzerlerinde tek bir battaniye bile olmadan, mosmor suratlarıyla kar yığınlarının üzerinde oturduklarını görmüştüm. Hatta yüzleri güneşte kavrulan, çamura bulanmış, boştaki elleriyle böcek ısırıklarını kaşımaya çalışanları da. Elbette bir PÖK askeri ya da kamp yöneticisine cevap vermenin mükâfatı da buydu. Aradaki tek fark, yemek, hatta su bile verilmemesiydi.

Yinelenen suçların cezası öyle korkunçtu ki... Sam iki gün sonra kulübeye döndüğünde bu konudan bahsetmek istememiş, istese bile bunu yapamamıştı. Kış yağmuru yüzünden sırılsıklam ve zangır zangır titreyerek geldi. Benim gibi onun da gözüne uyku girmemişe benziyordu. İçeriye adımını atar atmaz yatağımdan fırlayıp yanına koştum.

Elimi koluna götürdüğümde, neredeyse gaddar denebilecek bir ifade takınarak sıktığı dişleriyle kolunu çekti aniden. Gözleri ve burnu, rüzgârın etkisiyle kıpkırmızı kesilmiş olsa da herhangi bir yara beresi yoktu. Gözleri ağlamaktan benimkiler kadar şişmemişti bile. Başına gelenleri bilmesem yürüyüşündeki hafif yalpalamanın, bahçede geçirdiği yorucu bir günden kaynaklandığını düşünürdüm.

"Sam," dedim o anda ses tonumdan nefret ederek. Ranzamıza gelene dek ne durdu ne de bana bakmaya tenezzül etti. Üst ranzaya çıkmak için bir elini yatağa yasladı.

"Lütfen bir şey söyle," diye yalvardım.

"Lanet olsun! Hiçbir şey yapmadın." Sesi, günlerdir kullanılmamış gibi kısık ve çatallıydı.

"Sen de yapmamalıydın..."

Çenesi göğsüne düştü. Yanaklarının ve omuzlarının üzerine dökülen uzun, dağınık saçları yüz ifadesini gizliyordu. Onun üzerindeki etkimin bir anda yok olduğunu hissetmiştim o an. Boşlukta savruluyormuş gibi tuhaf bir hisse kapılmıştım. Tutunacak hiçbir dalım ve kimsem olmadan sürükleniyormuş gibiydim. Yanı başında duruyor olsam da aramızdaki mesafe, atlayıp geçemeyeceğim bir kanyon kadar açılmıştı.

"Haklısın," dedi Sam sonunda. "Yapmamalıydım." Titrek bir soluk aldı. "Ama o zaman sana ne olacaktı? Orada öylece dikilip sana istedikleri her şeyi yapmalarına izin verecektin. Kendini savunmayacaktın bile."

Nihayet yüzüme bakıyordu. Benimse tek istediğim bana yeniden arkasını dönmesiydi. Bakışları, hiç görmediğim kadar öfkeli ve karanlıktı.

"Korkunç şeyler söyleyip canını yakıyorlar ve sen mücadele etmiyorsun. Ve biliyorum, sen böylesin, Ruby, ama bazen de acaba umurunda mı değil diye düşünüyorum. Neden bir kez olsun kendini savunamıyorsun?"

Sesi fısıltı hâlinde olmasına rağmen ses tonundaki dengesizlik, ya çığlık atmaya başlayacağını ya da histerik bir ağlama krizine gireceğini düşündürüyordu. Şortunun kenarıyla oynayan ellerine çevirdim bakışlarımı. O kadar hızlı ve telaşlı hareket ediyorlardı ki bileklerini saran kızarıklıkları neredeyse göremeyecektim.

"Sam. Samantha."

"Ben..." Güçlükle yutkundu. Kirpiklerinde biriken gözyaşlarını tutmayı başarmıştı. "Birazcık da olsa yalnız kalmak istiyorum sadece."

Ben o hâldeyken, o ateş ve yorgunluk içinde ona bulaşmamalıydım. Kendime duyduğum nefretle tir tir titrerken yapmamalıydım bunu. Ama ona gerçekleri bir anlatabilsem bana bir daha böyle bakmayacaktı. Benim yüzümden incinmesinin istediğim son şey, kesinlikle son şey olduğunu anlardı o zaman. Burada sahip olduğum tek şey oydu.

Fakat parmaklarım omuzlarına dokunduğu anda ayaklarımın altındaki dünya bir anda kayıverdi. Saçlarımın uçlarında başlayan yangın kafatasıma ulaştı. Atlattığımı düşündüğüm ateş, yeniden ortaya çıkıp tüm dünyamı karartmıştı. Sam’in boş ifadelerle bakan yüzünün yerini bana ait olmayan akkor anılar almıştı şimdi. Matematik problemleriyle dolu bir kara tahta, bahçede toprağı eşeleyen golden retriever cinsi bir köpek, salıncaktan görülen ve bir yükselip bir alçalan dünya, bahçede toplanan sebzeler, tam yumruk yemek üzereyken gözüme ilişen Mess Hall'ün arkasındaki tuğla duvar... Görüntüler her taraftan akıyordu sanki.

Nihayet kendime geldiğimde hâlâ birbirimize bakıyorduk. Bir an için o karanlık ve parlak gözlerinde, dehşete kapılmış yüzümü gördüğümü sandım. Sam bana bakmıyordu. Aslında sağ tarafımda tembelce havada süzülen toz parçacıklarına kenetlenmişti gözleri. Bu boş bakışı biliyordum. Yıllar önce aynı bakışları annemde de görmüştüm.

"Burada yeni misin?" diye sordu savunmacı ve irkilmiş bir hâlde. Gözleri, yüzümden kemikli dizlerime ve sonra yeniden yüzüme döndü. Uzun süre karanlık sularda nefessiz kalmış gibi derin bir soluk aldı birden. "En azından bir adın var mı?"

"Ruby," diye fısıldadım. Bir yıl boyunca ağzımdan çıkan son söz bu oldu.

DÖRT

SOĞUK SUYUN ÜRPERTİSİ VE BİR KADININ SESİ İLE UYANDIM. "İyisin, merak etme, iyi olacaksın," diyordu. O küçük, tatlı saçmalıklarıyla kimi kandırdığını zannediyordu bilmiyorum ama beni kandıramadığı kesindi.

Islak havluyu yüzüme yeniden sürmesine müsaade ettim. Bana yaklaştığı sırada bedeninden çıkan sıcaklığı hissedebiliyordum. Biberiye ve yaşanmışlıkların kokusu vardı üzerinde. Sadece bir an için ellerini elimin üzerine koyduğu sırada kendimden geçecek gibi oldum.

Evde değildim. Bu kadın da annem değildi kuşkusuz. Her şeyi çaresizce içimde tutmaya çabalarken soluk soluğa kalmıştım. Ne onun ne de diğer yetişkinlerin gözü önünde ağlayamıyordum da. Onlara bu zevki yaşatamazdım.

"Hâlâ canın yanıyor mu?"

Gözlerimi açmamın tek sebebi, onun gözlerimi zorla açarak parlak bir ışıkla incelemeye çalışmasıydı. Gözlerimi ışıktan korumak için ellerimi siper etmek istesem de ellerimi cırt cırtlı bantlarla iki yanımdan bağladıkları için bunu yapamadım. Zaten mücadele etmek de anlamsızdı.

Kadın homurdanır gibi bir ses çıkarttıktan sonra o çiçeksi kokusunu da alarak uzaklaştı. Havayı dolduran antiseptik ve peroksit kokusu tam olarak nerede olduğumu anlamam için yeterliydi.

Thurmond'un revirindeki sesler, tekinsiz dalgalar gibi kâh belirip kâh kayboluyordu. Acıyla haykıran bir çocuk, beyaz zeminde yürüyen botların çıkardığı sesler, tekerlekli sandalyenin gıcırtısı... Kendimi bir tünelin üzerinde kulağımı yere dayamış, altımdan geçip giden arabaların seslerini dinliyormuş gibi hissediyordum.

"Ruby?"

Kadının üzerinde mavi bir doktor önlüğü ve beyaz bir ceket vardı. Solgun teni ve açık sarı saçlarıyla yatağımın çevresine çektikleri beyaz tülden ayırt edilmesi neredeyse imkânsızdı. Beni kendisine bakarken gördüğünde yüzünde kocaman ve çok güzel bir gülümseme belirdi.

Thurmond’da şimdiye kadar gördüğüm en genç doktordu. Gerçi revir ziyaretlerim daha bir elin parmağını geçmemişti. Bir defasında, Sam’in "Bağırsak Temizleme Gösterisi" adını verdiği mide üşütmesi ve su kaybı şikâyetleriyle gelmiştim buraya. Bir defasında da bileğimi burkmuştum. Bu iki ziyaretimde de kırışık ellerce her yerim yoklandıktan sonra, kendimi geldiğimden de beter hissederek oradan ayrılmıştım. Hiçbir şey, limon kolonyası ve limonlu el sabunu kokan yaşlı bir sapığın düşüncesi kadar çabuk iyileştirmezdi gribi.

Bu kadın ise gerçek gibi değildi sanki. Her şeyiyle.

"Adım Dr. Begbie. Leda Kurumundan gelen bir gönüllüyüm."

Gözlerimi ceketinin cebinin üzerindeki altın kuğu sembolünden ayırmadan başımı salladım.

Bana biraz daha yaklaştı. "Biz, araştırmalar yapan ve kamplarda yaşayan sizlerin bakımına yardımcı olmak için doktor göndermekle görevli olan büyük bir medikal şirketiz. Kendini rahat hissetmeni sağlayacaksa doktorluk zırvalarını bir kenara bırakıp bana Cate diyebilirsin."

Elbette. Bana uzattığı ele baktım. Aramızdaki sessizlik, yalnızca beynimdeki zonklamayla bölünüyordu. Tuhaf bir andan sonra, Dr.Begbie elini yeniden laboratuvar önlüğünün cebine soktu. Ama bunu yapmadan önce parmaklarını, sol elimi yatağın kenarına sabitleyen bantların üzerinde dolaştırmadan da edemedi.

"Neden burada olduğunu biliyor musun, Ruby? Olanları hatırlıyor musun?"

Kuleden yükselen ses beynimi yakmaya çalışmadan önce mi, sonra mı? Bunu yüksek sesle söyleyemezdim elbette. Konu yetişkinler olunca en iyisi onlarla hiç konuşmamaktı. Duydukları şeyleri tamamen farklı yorumlamak gibi bir alışkanlıkları vardı nedense. Onlara seni incitmeleri için fırsat vermenin bir âlemi yoktu.

Sesimi en son sekiz ay önce kullanmıştım. Nasıl konuşulacağını hatırladığımdan bile emin değildim.

Doktor, bir şekilde, dilimin ucuna kadar gelen soruyu anlamıştı. "Olay Yatıştırma Mekanizmasını Mess Hall’da çıkan kavgadan sonra devreye soktular. Sanırım işler biraz... kontrolden çıkmış gibi görünüyor."

Bu, olayı anlatmak için yetersiz kalan bir ifadeydi. Beyaz Gürültü -ya da yüksek otoritelerin deyimiyle Olay Yatıştırma Mekanizması- güya bizi sakinleştirmek için kullanılan ve hiçbir şekilde etkilemeyen bir sistemdi. Tıpkı bir köpek ıslığı gibi... Sesi öyle bir ayarlıyorlardı ki yalnızca bizim ucube beyinlerimiz onu duyup algılayabiliyordu.

Bunu kullanmalarının birçok sebebi vardı. Bazen bir çocuğun kazara yeteneğini kullanmaya kalkışması gibi basit bir sebeple, bazen de kulübelerden birinde ortaya çıkan huzursuzluğu bastırmak için kullanıyorlardı. Her iki durumda da sesi yalnızca çocukların olduğu binaya yönlendirebiliyorlardı. Eğer tüm kampta, hepimizin duyabileceği şekilde hoparlörlerden yayın yapılıyorsa işte o zaman gerçekten büyük bir sorun var demekti. Geride kalan herkesi alevlendirebilecek bir kıvılcımdan endişe ediyor olmalıydılar.

El ve ayak bileklerimdeki bantları çözerken Dr.Begbie’nin yüzünde en ufak bir tereddüt yoktu. Yüzümü temizlemek için kullandığı havlu, parmaklıkların üzerinde asılıydı. Üzerinden damlayan suları görebiliyordum. Beyaz kumaşının üzerindeki parlak kırmızı lekeleri de.

Elimi yüzüme götürüp ağzıma, yanaklarıma ve burnuma dokundum. Parmaklarımı çekip, üzerine bulaşmış koyu kırmızı kan lekelerini gördüğümde şaşırdım. Kan, biri yüzümün tam ortasına bir yumruk indirmiş gibi burun deliklerimle dudaklarımın arasında kuruyup kalmıştı.

Doğrulup oturmaya çalışmak, aklımdan geçen en kötü fikirdi sanırım. Göğsüm acıyla inlemiş, ben daha ne olduğunu bile anlayamadan yeniden sırtüstü yattığım yere düşmüştüm. Dr.Begbie hemen yanıma koşup metal yatağı daha dik bir konuma getirdi.

"Kaburgaların zedelenmiş," diye açıkladı.

Derin bir nefes almayı denedim ama göğüs kafesim yarım yamalak bir soluktan başkasını alamayacak kadar dardı. Yaşadığım bu sıkıntıyı fark etmemiş olmalıydı çünkü yeniden o kibar bakışlarıyla yüzüme bakıp, "Sana birkaç soru sorabilir miyim?" diye sordu.

Benden bunun için izin istiyor olması bile başlı başına inanılmaz bir şeydi. Yüzündeki o tatlılığın ardına saklanmış bir nefret, yumuşacık bakışlarında bir korku ve gülümsemesinin kenarında bir tiksinti yakalamak için onu iyice inceledim. Hiçbir şey. En ufak bir rahatsızlık belirtisi bile yoktu.

Sağ tarafımdaki karyolada zavallı çocuğun biri kusmaya başlamıştı. Perdenin üzerine yansıyan karanlık gölgesini seçebiliyordum. Onu teselli ederek yanında oturan, elini tutan kimse yoktu. Sadece kendisi ve kusmuk kovası. Bense burada, masallardan fırlamış bir prenses gibi duran bu kadının, beni kuduz bir köpek gibi uyutmasından endişe ediyordum. O ise benim ne olduğumu henüz bilmiyordu, bilemezdi.

Paranoyaklaşıyorsun yine, dedim kendi kendime. Kendine gel.

Dr.Begbie, dağınık topuzunu tutturduğu kalemi saçlarının arasından çıkardı. "Ruby, Olay Yatıştırma Mekanizmasını çalıştırdıkları sırada düşüp başını çarptığını hatırlıyor musun?"

"Hayır," dedim. "Ben... zaten yerdeydim." Ona ne kadarını anlatmam gerektiğini bilmiyordum. Yüzündeki gülümseme büyüdüğünde, suratında... kendini beğenmiş bir ifade sezdim.

"Olay Yatıştırma Mekanizması çalıştığında genelde bu kadar çok ağrı ve kanama yaşıyor muydun?"

Göğsümdeki ağrı birden kaburgalarımdan bağımsız bir hâl aldı.

"Bunu hayır olarak alacağım..." Ne yazdığını göremiyordum. Sanki hayatı söz konusuymuş gibi aceleyle bir şeyler karalıyordu kâğıda.

Beyaz Gürültü, beni kulübemdeki diğer kızlardan hep daha fazla etkilerdi. Ama kanama mı? İşte bu hiç olmamıştı.

Dr.Begbie not almaya devam ederken, bir yandan da Rolling Stones'un olabileceğini düşündüğüm bir şarkı mırıldanıyordu kendi kendine.

Onun da kamp yöneticileriyle birlikte çalıştığını hatırlattım kendime. O da onlardan biriydi.

Ama... başka bir dünyada öyle olmayabilirdi. Doktor önlüğü ve beyaz ceketine rağmen Dr.Begbie benden çok büyük göstermiyordu. Genç bir yüzü vardı ve bunun, dışarıdaki dünyada ona zor anlar yaşattığından emindim.

Ucube Jenerasyonu'ndan önce doğanların hep çok şanslı olduklarını düşünürdüm. Onlar çocuklukla ergenlik arasındaki o ince sınırı aştıklarında olacaklardan korkarak yaşamak zorunda kalmamışlardı. Bildiğim kadarıyla çocukları toplamaya başladıkları zaman on üç yaşından büyükseniz kimse size dokunmazdı. Hayat denen bu masa oyununda, Ucube Kampı'nı pas geçerek yaşamınıza devam edip normalliğinizin tadını çıkarabilirdiniz. Fakat şimdi Dr.Begbie'yi karşımda, yirmili yaşlarındaki hiçbir gençte olmaması gereken kırışıklarla gördüğümde, onların bu süreci zararsız atlattıklarından o kadar da emin olamıyordum. Yine de bizden daha şanslı oldukları kesindi.

Yetenekler. Açıklanamaz güçler; doktor ve bilim insanlarının, jenerasyonumuzun tümünü, Yunan alfabesinden bir harf olan Psi olarak sınıflandırmasına yol açan dehşet verici zihinsel beceriler. Artık insan değildik. Beyinlerimiz o kalıbı çoktan kırıp geçmişti.

"Dosyanda senin 'anormal zekâ' şeklinde sınıflandırıldığını görüyorum," dedi Dr.Begbie bir süre sonra. "Seni sınıflandıran bilim insanı tüm testleri yaptı mı?"

Midem bir anda altüst oldu. Dünya hakkında pek çok şeyi anlamıyor olabilirdim. Ne de olsa sadece dördüncü sınıfa kadar okula gitmiştim ama birinin bir şeylerden şüphelendiğini ve bilgi toplamaya çalıştığını anlayabilirdim. Yıllar önce PÖK askerleri açık korkutma taktiklerine geçiş yapmış olsalar da onların da sorularını yumuşak bir tonda sordukları zamanlar oluyordu bazen. Sahte sempati, leş gibi kokan bakımsız bir ağza benziyordu.

Acaba biliyor mu? Belki ben bilinçsizce yatarken üzerimde birkaç test yapmış, beynimi taramış, kan testi falan yapmıştı. İki elimi de sımsıkı birer yumruk hâline getirene dek parmaklarımı teker teker kapadım. Düşüncelerimi bir düzene sokmaya ne kadar çabalasam da aklım hep o ihtimale kayıyordu. Korku, her şeyi belirsiz bir hâle sokuyordu.

Sorusu havada, gerçekle yalan arasında bir yerde asılı kaldı.

Eski döşemelerin üzerindeki bot seslerini duyunca bakışlarımı doktorun yüzünden çevirdim. Her bir adım uyarıydı ve Dr.Begbie daha başını bile çevirmeden geldiklerini anlamıştım. Karyolamın ucundan kalkmaya çalıştığında ona müsaade etmedim. Bana ne olduğunu bilmiyordum ama onu bileğinden yakaladım. Bir görevliye dokunmanın cezası zihnimde takılmış bir plak gibi akıyor, giderek daha da şiddetleniyordu.

Kimseye dokunmamalıydık. Birbirimize bile.

Kelimeler boğazımı yakarken, "Bu defa farklıydı," dedim fısıltıyla. Sesim kendi kulaklarıma bile değişik gelmişti. Zayıf.

Dr.Begbie’nin ancak başıyla onaylayacak kadar zamanı oldu. Bir el perdeyi açmadan hemen önce, neredeyse anlaşılmaz bir hareketle yaptı bunu.

Bu Psi Özel Kuvvetler memurunu daha önce de görmüştüm. Sam, Grinch diyordu ona. Rengi yeşil olmasa da tıpkı filmden fırlamış gibiydi.

Grinch, doktoru selamlamadan önce bana bir bakış atıp dudaklarını rahatsızlıkla buruşturdu. Adam uzaklaştığında Dr.Begbie rahat bir nefes alıp elindeki not panosunu kucağıma bıraktı.

"Teşekkürler, Ruby," dedi. "Ağrın daha da artarsa yardım iste, olur mu?"

Kafası mı güzeldi bunun? Kimden yardım isteyebilirdim ki? Yan tarafta kusan çocuktan mı?

Yine de başımı sallayıp gidişini izledim. Gördüğüm son görüntü, onun perdeyi çeken eli oldu. Mahremiyetime saygı duyması kibar bir düşünce olsa da yatakların arasından sarkan siyah kameralar düşünüldüğünde bunun oldukça safça olduğu söylenebilirdi.

Thurmond'un her köşesine asılmış kameralar, gözlerini bile kırpmadan her anı kaydediyorlardı. Bizim kulübemizde bile ikisi odanın iki yanında, biri kapının dışında olmak üzere üç tane kamera vardı. Gereğinden fazla görünüyordu ama buraya ilk geldiğimde o kadar az kişiydik ki hepimizi sıkıntıdan patlayana dek tüm gün izleyebiliyorlardı.

Görmek için gözlerinizi iyice kısarak bakmanız gerekiyordu. Kameranın içindeki o minik kırmızı ışığı izlemek, odağın size döndüğünü anlamanın tek yoluydu. Yıllar geçip okul servisleriyle Thurmond’a taşınan çocukların sayısı artmaya başlayınca Sam'le kulübemizdeki kameranın ışığının artık yanmadığını fark ettik. En azından her gün. Çamaşır odasındaki, tuvaletlerdeki ve Mess Hall'daki kameralar için de aynı durum geçerliydi. Sanırım bir kilometrekarelik bir alana yayılmış üç bin çocuğun hepsini her gün izlemek imkânsızdı.

Yine de içimize Tanrı korkusunu salacak kadar gözetliyorlardı bizi. Karanlıkta dahi yeteneklerinizi kullanacak olsanız yakalanma ihtimaliniz vardı.

Bu yanıp sönen minik kırmızı ışıkların rengi, PÖK askerlerinin sağ kollarının üst kısmına taktıkları kan kırmızısı bandın rengiyle aynıydı. Kıpkırmızı kumaşın üzerindeki (Psi) harfi, ülkenin şanssız çocuklarının bakıcılığını yaptıkları talihsiz görevlerine işaret ediyordu.

Yatağımın üzerindeki kameranın kırmızı ışığı görünmüyordu. Bunu fark etmemle üzerime çöken rahatlama, sanki havanın bile tadını değiştirmişti. Bir an için gözlerden uzak ve yalnızdım. Bu, Thurmond’da kolay kolay bulamayacağınız bir lükstü.

Dr. Begbie, yani Cate, perdeyi tam olarak kapamamıştı. Başka bir doktor aceleyle yürürken ince, beyaz kumaş biraz daha açılmıştı ve tanıdık bir mavi görüntüyle karşı karşıya kalmıştım. Hepi topu on iki yaşında görünen bir çocuğun portresiydi karşımdaki. Saçları neredeyse benimki gibi siyaha çalan kahve tonlarındaydı. Benim açık yeşil gözlerime karşın onunkiler belirli bir mesafeden bile yakacak kadar koyuydu. Tek bir kırışık bile olmayan okul üniformasının içinde, ellerini kucağında birleştirmiş; her zamanki gibi gülümsüyordu. Clancy Gray, Thurmond'un ilk mahkûmu.

Mess Hall’de onun en az iki tane çerçeveli fotoğrafı asılıydı. Mutfakta bir tane, bahçedeki ek binaların dış taraflarındaysa birkaç tane. Onun yüzünü anımsamak, anneminkini anımsamaktan daha kolaydı.

Kendimi o gururlu ve sarsılmaz gülümsemesine bakmamak için zorladım.

O, dışarı çıkmayı başarmış olsa da biz hâlâ buradaydık.

Bedenimi düzeltmeye çalışırken Dr. Begbie’nin not panosu kucağımdan kayarak sol kolumla vücudumun arasına düştü.

Gözetleniyor olduğumu bilsem de umurumda değildi. Aradığım cevaplar parmaklarımın uçundayken değildi. Görmemi istemiyorsa neden onu burnumun dibinde bırakmıştı ki? Neden o da diğer doktorların yaptığı gibi not panosunu yanına almamıştı?

Bu defaki Beyaz Gürültü neden farklıydı?

Neyi keşfetmişlerdi?

Tepemdeki floresan lambalar, uzun, beyaz kemikleri andırırcasına öfkeli bir şekilde parlıyorlardı. Çıkardıkları hafif ses, kulağımın dibinde dolaşan sinek vızıltıları gibiydi. Not panosunu çevirirken ses daha da arttı.

Elimde tuttuğum şey, benim tıbbi kayıtlarım değildi.

O anki yaralarımla ilgili notlar değildi.

Dr.Begbie’nin sorularına verdiğim cevaplar da değildi.

Bir nottu sadece: Yeni Kamp Müdürü tespit edilememiş Sarılar, Turuncular ve Kırmızıları tespit etmek için bir test yaptı. Sese verdiğin tepki nedeniyle senin artık bir Yeşil olmadığını biliyorlar. Dediklerimi harfiyen uygulamazsan seni yarın öldürecekler.

Ellerim titriyordu. Gerisini okumak için not panosunu kucağıma koymak zorunda kaldım.

Seni dışarı çıkarabilirim. Yatmadan önce bu notun altındaki iki hapı iç ama PÖK askerlerinin seni görmesine sakın izin verme. İçmesen bile sırrını saklayacağım fakat buradayken seni koruyamam. Bu notu da imha et.

İmza kısmında, Eğer sen de istersen bir dost, yazıyordu.

Metal klipsin altındaki kâğıdı parçalayıp ağzıma atmadan önce notu son bir kez daha okudum. Bize yemeklerde verdikleri ekmeğe benziyordu tadı.

Haplar, minik, şeffaf bir poşetin içinde gerçek dosyamın üzerine iliştirilmişti. Dr.Begbie’nin kasvetli el yazısıyla alınan notta şu yazıyordu: Denek 3285 başını yere vurup bilincini kaybetmiş. Denek 3286’nın dirsek darbesiyle burnunda bir çatlak oluşmuş. Olası beyin sarsıntısı.

Başımı kaldırıp, kameranın dipsiz bir kuyu gibi karanlık olan o siyah gözüne bakmamak için kendimi zor tuttum. Hapları alıp, kamp yöneticilerinin 1500 kızın hep göğüssüz ve on iki yaşında kalmayacağını anladıklarında dağıttıkları o standart sporcu sütyeninin içine tıktım. Ne yaptığımı bilmiyordum. Gerçekten. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki bir an için nefesimin kesileceğini hissettim.

Dr.Begbie bunu neden yapmıştı? Benim Yeşil olmadığımı bilmesine rağmen bunu gizlemiş ve raporunda yalan beyanlarda bulunmuştu. Bu bir tuzak mıydı yoksa? Kendi kendimi ele verip vermeyeceğimi mi görmek istiyorlardı?

Yüzümü avuçlarımın arasına gömdüm. Hapların paketi tenime batıyordu.

...seni yarın öldürecekler.

Peki, neden bekliyorlardı? Neden şimdi otobüslerin yanına götürüp vurmuyorlardı? Diğerlerine de böyle yapmamışlar mıydı? Sarılara, Turunculara ve Kırmızılara? Hepsini de çok tehlikeli oldukları için öldürmüşlerdi.

Ben çok tehlikeliyim.

Yeteneklerimi nasıl kullanacağımı bilmiyordum. Etrafa emirler verebilen ya da insanların zihinlerine korkunç düşünceler salabilen diğer Turuncular gibi değildim. Gücüm vardı ancak bu güç üzerinde hiçbir kontrolüm yoktu. Tüm bu acıyı yaşıyor ama hiçbir faydasını görmüyordum.

O ana kadar keşfedebildiğime göre, yeteneklerimin işe yaraması için birine dokunmam gerekiyordu. O zaman bile... zihinleriyle oynamak yerine sadece anılarının bir bölümünü görebiliyordum. Hiç kimsenin aklına, sahip olmadığı bir fikri sokmaya çalışmamıştım. Gerçi bunun için elime ne bir fırsat geçmiş ne de böyle bir arzum olmuştu. İstemli ya da istemsiz olarak zihin kayması yaşadığım her an, kafama karmakarışık düşünce ve görüntüler, kelime ve acılar hücum ediyor; kendimi toplamam saatlerimi alıyordu.

Birinin, göğsünüzün tam ortasını delip elini kan ve damarlarınızın içinde gezdirerek omurganızı sımsıkı kavradığını hayal edin. Üstelik sizi öyle hızla sarsıyor ki tüm dünya altınızdan kayıp gidiyor sanki. Zihninizdeki düşüncenin gerçekten sizin mi yoksa bir başkasının zihninden gelen istemsiz bir anı mı olduğunu ayırt edemediğinizi düşünün. Birinin en derin, en karanlık korkusunu ya da sırrını bilmenin vicdan azabını ve ertesi gün o kişinin yüzüne bakıp babasının onu dövdüğünü bilmiyormuş gibi davrandığınızı hayal edin. Ya da beş yaşındayken doğum günü için giydiği pembe elbiseyi, bir kız ya da erkek için kurduğu fantezileri, eğlence için öldürdüğü hayvanları...

Ve bunun ardından gelen ve geçmesi bazen birkaç saat, bazense birkaç gün süren o ızdırap dolu migren nöbetini... İşte aynen böyle bir şeydi. İşte bu yüzden zihnimin bir başkasınınkine değmesini engellemek için elimden geleni yapıyordum. Sonuçlarını biliyordum. Hem de hepsini.

Ve elbette beni bulurlarsa ne yapacaklarını da biliyordum.

Kucağımdaki not panosunu ters çevirdim. Hem de tam zamanında. Aynı PÖK askeri, yine perdenin önüne yanaşmış ve bu defa perdeyi ardına dek açmıştı.

"Şimdi kulübene dönüyorsun," dedi. "Benimle gel."

Kulübeme mi? Yüzünde yalan söylediğini ele verecek bir iz arasam da o her zamanki gıcık ifadesinden başka bir şeye rastlayamadım. Tek becerebildiğim, başımı sallamak oldu. Tüm bedenim bir korku depremi ile sarsılıyordu. Ayaklarım yere değdiği an, zihnimin tıpası birden açılıverdi sanki. Her bir düşünce, her bir korku ve her bir görüntü etrafa saçılmaya başladı. Güçlükle karyolanın kenarına tutunup kendime gelmeye çalıştım.

PÖK askeri haykırmaya başladığında gözlerimin önünden hâlâ siyah noktalar akıyordu. "Acele et! Numara yaparak burada bir gece daha kalabileceğini düşünme sakın."

Sert sözlerine rağmen hissedebildiğim bir korku geçmişti askerin yüzünden. Yüzündeki bu korkudan hiddete geçiş anı, aslında Thurmond'daki tüm askerlerin duygularını özetliyordu. Askerlik görevinin artık gönüllü olmayacağına ve yirmi iki yaşından kırk yaşına kadar herkesin zorunlu askerlik yapacağına dair dedikodular duyuyorduk. Bunların çoğu da ordunun yeni Psi birliklerine alınacaktı.

Dişlerimi sıktım. Tüm dünya dönüyor, beni o karanlık merkezine çekmeye çalışıyordu. Fakat askerin sözleriyle kendime geldim.

Bir gece daha mı? diye düşündüm. Ne kadar zamandır burada yatıyordum ki?

Sersemliğimi üzerimden atamadan koridorda yürümeye çalışarak askeri izlemeye başladım. Revirin sadece iki katı vardı. Tavanları o kadar alçaktı ki ben bile kapıdan ne zaman geçsem başımı çarpacağımı düşünürdüm. Tedavi yatakları ilk katta sıralanmıştı. İkinci katsa Mola dediğimiz şeye ihtiyaç duyan çocuklara ayrılmıştı. Bazen diğerlerine bulaşmasından korkulan bir hastalık yüzünden gitmiş olsalar da buranın sakinleri, genellikle çıldırmış, zaten sorunlu olan zihinleri Thurmond’a gelmekle birlikte daha da karışmış çocuklar olurdu.

Dikkatimi, askerin siyah üniformasının altında bir aşağı bir yukarı hareket eden kürek kemiklerine vermeye çalışsam da yatakların çevresindeki perdeler, herkesin içeriyi görebilmesine izin verecek şekilde açık bırakıldığından bu iş hiç de kolay olmuyordu. Çoğunu umursamadan ya da en azından kaçamak bakışlar atarak geçebildim yanlarından. Ama çıkış kapısından iki önceki yatağa geldiğimizde...

Ayaklarım benden bağımsız bir şekilde yavaşladığında yeniden o biberiye kokusu geldi burnuma.

Dr.Begbie’nin bir başka Yeşil çocukla konuşan nazik sesini duyabiliyordum. Onu tanıdım. Kulübesi benimkinin tam karşısındaydı. Matthew? Belki Max? Tek bildiğim, onun da yüzünde kan olduğuydu. Burnunun ve gözlerinin çevresinde kuruyan kan, yanaklarından aşağı akmıştı. Mideme bir taş oturdu sanki. Bu Yeşil de işaretlenmiş miydi? Dr.Begbie ona da aynı öneriyi mi sunuyordu? Bu sınıflandırma sistemini kandırabilen, kimi etkileyeceğini ve ne zaman yalan söyleyeceğini bilen tek kişi ben olamazdım.

Kendimizi belli etmesek de belki ikimizin de rengi aynıydı. Ve belki yarın ikimiz de ölmüş olacaktık.

"Çabuk olsana!" diye bağırdı PÖK askeri. Arkasından aksaya aksaya yürüdüğüm sırada rahatsızlığını gizlemeye çalışmadı ama endişe etmesine gerek yoktu. Çünkü kimse beni bu revirde bir gün daha tutamazdı. En azından bilincim yerindeyken. Ve bu yeni tehdidin zihnimde yarattığı sorularla boğuşurken. Burada eskiden ne yaptıklarını biliyordum.

Beyaz boyanın katmanları altında neyin gizli olduğunu da.

Buraya getirdikleri ilk çocuklara, yani ilk deney farelerine elektro şok uygulamış ve beyinlerinin her yerini kurcalamışlardı. Bu çocukların hikâyeleri kampta bıkıp usanmadan, neredeyse kutsal sayılabilecek bir tavırla anlatılırdı. Bilim insanları çocukları yeteneklerinden soyutlamak, onları "rehabilite etmek" istiyorlardı. Ama becerebildikleri tek şey, onları yaşama arzularından soyutlamak oldu. Diğer çocuklar ufak gruplar hâlinde geldiği sırada, oradan kurtulup çıkabilenlere bekçilik gibi görevler veriliyordu. Benim ikinci dalgada gelmiş olmam, tuhaf bir şans ve zamanlamaydı aslında. Kamp büyürken gelen her yeni dalga da giderek büyüyordu. Ta ki üç yıl önce tüm yerler dolana kadar. O andan sonra da buraya yeni otobüsler gelmez olmuştu.

Hâlâ önümdeki askere yetişecek kadar hızlı yürüyemiyordum. Beni aynalarla dolu koridorda ittirmeye başlamıştı. Çıkış işaretinin o kan donduran ışığı üzerimize vururken, asker beni bir kez daha ve bu defa daha kuvvetli bir şekilde itti. Darbenin etkisiyle yere kapaklandığımdaysa bir kahkaha attı. İçim öfkeyle doluydu. Kaburgalarımdaki acıyı ve beni öldürmek için bir yere götürüyor olmasından duyduğum korkuyu bir anda silip süpürdü bu öfke.

Çok geçmeden dışarıya çıkmış, nemli bahar havasını soluyorduk. Yağmurun toprakta bıraktığı taze kokuyu ciğerlerime çekerek yutkundum. Düşünmem ve bir değerlendirme yapmam lazımdı. Beni vurmak için dışarı çıkardıysa ve etrafta başka kimse yoksa onu kolayca etkisiz hâle getirebilirdim. Bu sorun değildi. Ama elektrikli telleri aşmamın imkânı yoktu ve daha hangi cehennemde olduğumu bile bilmiyordum.

Beni Thurmond’a ilk getirdiklerinde, manzaranın tanıdıklığı bana acı vermek yerine beni rahatlatmıştı. Virginialılar size aksini söylese de aslında Batı Virginia ve Virginia birbirinden çok da farklı sayılmazdı. Aynı ağaçlar, aynı gökyüzü, aynı korkunç hava. Ya yağmurda sırılsıklam oluyor ya da nemden yapış yapış olmuş bir şekilde dolaşıyordum. Her neyse... Tabii ki burası tam olarak Batı Virginia olmayabilirdi ancak kulübemizdeki kızlardan biri buraya gelirken üzerinde BATI VIRGINIA'YA HOŞ GELDİNİZ yazan bir tabela gördüğüne yemin ediyordu. Biz de bu teori üzerinde çalışıyorduk.

Asker benim o zavallı hızıma ulaşana dek bariz bir biçimde yavaşladı. Çamurlu arazide birkaç kez takılıp neredeyse kontrol kulesindeki tüm askerlerin bakışları altında yere düşüyordu.

Kule’yi görür görmez arkamdan sürüklediğim dehşet güllesine yepyeni bir ağırlık daha eklendi. Binanın kendisi o kadar da heybetli değildi. Ona Kule denmesinin tek sebebi, halkalar hâlinde dizilmiş bir sürü tek katlı ahşap barakanın arasında kırık bir parmak gibi dikilmesiydi. Elektrikli tellerse dış halkaydı. Dünyayı biz ucubelerden koruyorlardı böylece. Yeşillerin kulübeleri diğer iki halkayı oluşturuyordu. Mavilerinki de diğer ikisini. Götürülmeden önce Turuncular ve Kırmızıların da kendi halkaları vardı. Onlarınki Kule'ye en yakın olanlardı tabii. Yöneticiler böylece gözlerini üzerlerinden ayırmayacaklardı. Fakat Kırmızılardan biri kulübesini havaya uçurduğunda, onları en uzağa yollamanın daha iyi olacağını düşündüler. Yeşillerse gerçekten tehlikeli olanlar tellerden atlamaya çalışırlarsa tampon olarak kullanılacaklardı.

Sahi, kaç kaçış denemesi olmuştu?

Beş.

Kaç başarılı kaçış denemesi olmuştu?

Sıfır.

Kaçmayı deneyen bir Mavi ya da Yeşil görmemiştim hiç. Bu zavallı, umutsuz kaçış denemelerini gerçekleştiren çocuklar, ya Kırmızı ya Turuncu ya da Sarı gruplardan olurlardı. Bir kez yakalandılar mı asla geri dönemezlerdi.

Ama tabii bu, diğer renklerle daha fazla iletişim içinde olduğumuz ve bizi etrafa dağıtmadıkları o ilk günlerdeydi. Boş Kırmızı, Turuncu ve Sarı kulübeler şimdi Mavilere verilmişti. Yeni gelen ve en büyük grubu oluşturan Yeşillerse Mavilerin eski yerlerine alındı. Kamp o kadar büyümüştü ki yöneticiler programlarımızı bölmüş, böylece yemeklerimizi renk ve cinsiyetimize göre yer olmuştuk. O zaman bile masalar tıkış tıkıştı. Uzun yıllardır yaşıtım bir erkek görmemiştim.

Kuleyi arkamızda bırakıp nereye gideceğimiz nihayet su götürmez bir şekilde belli olana dek nefes bile almadım.

Teşekkürler, dedim içimden kimle konuştuğumu bilmeden. Büyük bir rahatlama yaşıyordum.

Birkaç dakika sonra 27 nolu kulübeye ulaştık. Asker kapıya kadar bana eşlik edip soldaki musluğu işaret etti. Başımla onaylayıp soğuk suyla yüzümdeki kanı temizledim. Sessiz fakat sabırsız bir şekilde bekledi. Birkaç saniye sonra beni tişörtümden tutarak çekti. Diğer eliyle giriş kartını kapımızın kilidine okuttu.

Kulübemdeki kızlardan Ashley, omzuyla kapıyı ardına dek açtı. Tek eliyle koluma girip askere doğru başını salladı. Asker için bu yeterli görünmüştü. Tek kelime bile etmeden arkasını dönüp patikada yürümeye başladı.

"Tanrı aşkına!" dedi beni içeri çektiği sırada. "Seni bir gece daha tutamadılar mı? Ah, hayır, erken gönderdiler, değil mi? Yüzündeki şey kan mı yoksa?"

Koluma yapıştırdığı ellerini itsem de Ashley yeniden koluma girip uzun, koyu renk saçlarımı omuzlarıma attı. Rimelli kocaman gözleri ve pembe dudaklarıyla bana neden böyle baktığını anlayamamıştım. Bir yandan alt dudağını ısırıyordu.

"Ben gerçekten... senin..." Hâlâ kapıdaydık ama yine de kulübeye dolan soğuğu hissedebiliyordum. Soğuk, vücudumu saran bir ipek gibi yerleşmişti tenime.

Ashley, sinir krizi geçirmeyecek kadar uzun süredir buralardaydı ama yine de onu hiç bu kadar paniklemiş ve söyleyecek söz bulamaz bir hâlde görmemiştim. O ve birkaç kız, bu zavallı, uyumsuz grubumuzun onursal başkanları gibiydiler. Çünkü birtakım fiziksel değişimleri bizden önce yaşamışlardı ve daha sonradan bizim de tecrübe edeceğimiz bu değişimleri dalga geçmeden anlatabilmişlerdi.

Zayıf bir gülümseme ile omuzlarımı silktim. Yine sessizliğe bürünmüştüm. O ise hiç ikna olmuş gibi görünmüyordu ve kolumu bırakmaya da niyeti yoktu. Kulübe karanlık ve rutubetliydi. Her yerden rutubet kokusu yükseliyordu. Yine de burayı revirin o temiz, steril kokusuna yeğlerdim.

"Şey bana söyler misin..." dedi Ashley derin bir nefes alarak. "Öyle değilsen bana söyle, olur mu?"

Sen bu konuda ne yapabilirsin acaba? diye sormak istiyordum. Ama bunun yerine sıkışık kulübemizin sol arka köşesine döndüm. Ranzaların arasında zikzaklar çizerek ilerlerken fısıltılar ve meraklı bakışlar eşlik ediyordu yürüyüşüme. Göğsüme sakladığım haplar alev alacakmış gibi yanıyordu sanki içimde.

"... o gitmişti," dediğini duydum arkamdan birinin.

Sağımdaki ranzanın alt katında yatan Vanessa, Sam’in yatağına çıkmıştı ve Sam’le koyu bir sohbete dalmışlardı. Beni gördüklerinde susup bakışlarını bana çevirdiler. Gözleri kocaman olmuş, ağızları açık kalmıştı.

Aradan bir yıl geçmiş olmasına rağmen onları birlikte görmek beni hâlâ rahatsız ediyordu. Kaç gün ve gecemi orada, Sam’in yanında, Vanessa’nın bizi aptalca ve anlamsız bir sohbetin içine çekme çabalarını görmezden gelerek geçirmiştim?

Sam’in üzerinde yarattığım "en yakın arkadaş" boşluğu iki saat bile sürmemiş, Vanessa hemen benim yerimi doldurmuştu. Bana bunu hatırlatmadığı bir gün bile yoktu.

"Ne..." diyerek eğildi Sam yatağının kenarından. Kibirli ya da düşmanca bir hâli yoktu bu defa. Hatta... endişeli... belki meraklı görünüyordu. "Ne oldu sana?"

Söylemek isteyip de içime attığım onca şey kalbimi sıkıştırırken başımı sallamakla yetindim.

Vanessa bir kahkaha attı. "Güzel. Çok güzel. Bir de neden artık seninle arkadaşlık etmediğini merak ediyorsun, öyle mi?"

"Öyle değil..." diye mırıldandı Sam. "Her neyse."

Bazen Sam’in içinde bir yerlerde yalnızca beni değil, ben onu mahvetmeden önce kendi olduğu insanı da hatırlayıp hatırlamadığını merak ediyordum. Sam’e ait olan iyi özelliklerin her birini -ya da benim onda sevdiğim her şeyi-silmeyi başarabilmem ne şaşırtıcıydı. Tek bir dokunuş ve puff... Artık yoktu.

Birkaç kişi aramıza giren kara kedinin ne olduğunu sormuştu elbette. Sam bizim hiçbir zaman arkadaş olmadığımızı ve hiçbir zaman da olamayacağımızı söylediğinde sanırım kızların çoğu onu acımasız bulmuştu. Omuzlarımı silkerek bunun umurumda olmadığı izlenimini vermeye çalışsam da işin doğrusu Thurmond'u katlanılır kılan tek insan Sam'di. Buradaki hayat yaşamaya değmezdi onsuz.

Yaşamaya değmez.

Göğsüme sakladığım haplara gitti elim.

Kulübemizin her yanı kahverengiydi. İçeride görülebilecek tek renk, tişörtlerimizin beyazıydı. Onların da çoğu eskiyerek sararmıştı zaten. Ne bir kitap rafı, ne bir poster, ne de bir fotoğraf vardı içeride. Yalnızca biz.

Yatağıma geçip, kendimi yıpranmış nevresimlerin üzerine yüzüstü bıraktım. Yukarıdaki konuşmayı dinlememeye çalışarak yatağımın o tanıdık kokusunu çektim içime. Çamaşır suyu ve tatlı bir şeyin birleşiminden oluşan o topraksı kokuyu.

Sanırım içimdeki bir parça beklemekten hiç vazgeçmedi. Arkadaşıma yaptığım şeyi düzeltip düzeltemeyeceğimi görmeyi bekliyordum çaresizce. Ama artık beklemeyecektim. Olan olmuş; o gitmişti. Bunun tek suçlusu da bendim. Onun için yapabileceğim en iyi şey, ortadan kaybolmak olurdu. Dr.Begbie’nin tatlı cazibesiyle tuzağa düşürerek benden gerçekten kurtulmayı planlıyor olsalar da aramızda bir bağlantı kuramazlardı. Saklanmama yardım ettiğini düşündükleri için onu sorgulayıp cezalandırmazlardı. Çünkü artık arkadaş değildik. Thurmond’da üç bini aşkın çocuk vardı ve ben de aralarındaki -belki de dünyadaki-son Turuncu'ydum. Ya da revirdeki çocuğu da sayarsak son ikiden biriydim. Gerçeği öğrenmeleri yalnızca an meselesiydi.

Tehlikeliydim ve tehlikeli olanlara ne yaptıklarını çok iyi biliyordum.

Kamptaki yaşam her zamanki gibi normal seyrinde devam ediyordu. Bizi akşam yemeği için Mess Hall’e, oradan tuvaletlere, oradan da kulübelerimize getirmişlerdi. Geceye dönmek üzere olan hava iyice kararmaya başlamıştı.

"Pekala, kedicikler," dedi Ashley. "Işıkların kapanmasına on dakika var. Sıra kimde?"

"Bende. Bıraktığımız yerden mi devam etmeliyim?" diye sordu Rachel. Odanın diğer ucundan konuşuyor olmasına rağmen o tiz sesi her yerden duyuluyordu.

Ashley’nin gözlerini devirdiğini görür gibi oldum. "Evet, Rachel. Hep böyle yapmıyor muyuz zaten?"

"Pekâlâ...şimdi... prenses hâlâ kulesinde ve hâlâ çok üzgünmüş."

"Bana bak, kızım," dedi Ashley araya girerek. "Hikâyeyi biraz süslemen gerek yoksa şu sıkıcı anlatımına son verip bir sonraki kişiye geçmek zorunda kalacağım."

"Tamam," dedi hemen Rachel. Ranzaların arasından onu görebilmek için yanıma döndüm. "Prenses çok ama çok büyük acılar içindeymiş. Çok çok büyük..."

"Ah Tanrım," dedi Ashley sadece. "Sonraki."

Macey, yarım kalmış hikâyeyi elinden geldiğince toplamaya çalıştı. "Prenses kulesinde kilit altında tutulurken tek düşünebildiği prensiymiş."

Göz kapaklarım açık kalamayacak kadar ağırlaştıklarından hikâyenin sonunu dinleyemedim.

Uykuya dalmak üzereyken, Thurmond'la ilgili özleyeceğim tek bir şey varsa o da budur, diye düşündüm. Yasak şeyler hakkında konuşabildiğimiz bu sınırlı dakikalar.

Kendimizi eğlendirecek bir şeyler bulmak, bir şeyler uydurmak zorundaydık çünkü hayatlarımızdan geriye ne gerçek hikâyelerimiz, ne hayallerimiz, ne de gelecek planlarımız kalmıştı.

Akşamki yemekten ağzımda kalan tavuk suyuna çorbanın tadına aldırmaksızın iki hapı da teker teker yutmaya karar verdim.

Kulübenin ışıkları kapanalı üç saat olmuştu. Sam de iki saattir horluyordu. Minik poşeti açıp hapları avcuma aldım. Poşeti yeniden sütyenimin içine koyup ilk hapı ağzıma attım. Haplar, saatlerdir vücudumla temas hâlinde olduğundan iyice ısınmıştı. Bu durum, yutmamı hiç de kolaylaştırmamıştı. Cesaretimi kaybetmeden ikinci hapı da ağzıma atıverdim. Boğazımdan geçerken güçlükle yutkundum.

Ve beklemeye başladım.

BEŞ

UYKUYA NASIL DALDIĞIMI HATIRLAMIYORUM.

Sabah gözümü açtığımda öyle şiddetli titriyordum ki yataktan aşağı düşüp kafamı yanımdaki ranzanın demirine çarptım.

Ani gürültü ve ranzasındaki sarsıntı yüzünden Vanessa’nın ödü kopmuş olmalıydı. "Ne oluyor böyle? Rııby? Sen misin?" diyen sesini duydum.

Ayağa kalkamıyordum. Ellerini yüzümde dolaştırdığını hissedebiliyordum. Artık fısıldamayı bırakıp adımı haykırdığını duysam da karşılık veremedim.

"...acil durum düğmesi!" Ashley’nin ağırlığı bacaklarımın üzerindeydi. Bilincim bir açılıp bir kapanıyordu. Ancak o olduğunu anlamıştım. Göz kapaklarımın ardında kör edici beyazlıkta bir ışık yanıyordu. Biri ağzıma bir şey soktu; plastik, sert bir şey. Kan tadı alsam da bunun dilimden mi yoksa dudaklarımdan mı geldiğini anlayamıyordum.

Bir çift el beni yerden kaldırıp bir başka yüzeye bıraktı.Hâlâ gözlerimi açamıyordum. Göğsüm ise alevler içindeydi. Titrememi bir türlü durduramıyor, kol ve bacaklarımı kontrol edemiyordum.

Sonra biberiye kokusu aldım. Önce yumuşak, serin ellerin göğsüme bastırdığını hissettim. Ardından koca bir hiçlik.

Yüzüme bir tokat yemiş gibi aniden uyandım.

"Ruby," diye seslendi biri. "Hadi, beni duyabildiğini biliyorum. Uyanmak zorundasın."

Gözüme dolan parlak ışık yüzünden göz kapaklarımı güç bela açabildim. Yakınlarda bir yerde bir kapı açılıp kapandı.

"Bu o mu?" diye sordu biri. "Onu sakinleştirecek misin?"

"Hayır, gerek yok," diye cevapladı ilk ses. O sesi tanıyordum. Tanıdık ses, tatlılığını korusa da bu defa biraz daha sert bir tondaydı. Dr.Begbie beni koltuk altlarımdan tutup doğrulttu. "O güçlü. Bununla baş edebilir."

Korkunç bir şey kokuyordu. Hem asit hem de çürümüş bir şey gibi. Gözlerimi kocaman açtım.

Dr.Begbie yanımda diz çökmüş, burnumun altında bir şey sallıyordu.

"Ne...?"

Duyduğum diğer ses, bir başka genç kadına aitti. Koyu kahverengi saçları ve solgun teni, en çarpıcı özellikleriydi. Onu izlediğimin farkına varmadan mavi önlüğünü çıkarıp Dr.Begbie'ye attı.

Nerede olduğumuz hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Minik oda, şişeler ve kutular dizilmiş raflarla doluydu. Dr.Begbie’nin beni ayıltmak için kullandığı şey her ne ise onun dışında herhangi bir koku alamaz olmuştum.

"Bunları giyin," dedi Dr.Begbie beni ayağa kaldırarak. Bacaklarımın hazır olup olmamasının bir önemi yoktu. "Hadi ama Ruby, acele etmemiz gerek."

Bedenim ağırlaşmış, tüm eklemlerim tutmaz olmuştu. Ama bana söyleneni yapıp doktor önlüğünü kendi üniformamın üzerine geçirdim. Ben giyinirken Dr.Begbie de diğer kadının ellerini gümüş rengi bir bantla arkadan bağladı. Sonra da ayaklarını bağlamak için yere eğildi.

"Onlarla Harvey’de buluşacaksınız. 215 numaralı rotayı izlediğinize emin olun."

"Biliyorum, biliyorum," dedi Dr.Begbie bir parça daha bant kopartıp kadının ağzına yapıştırırken. "İyi şanslar."

"Ne yapıyorsun?" diye sordum. Konuşurken boğazımın da ağzımın da kuruduğunu fark ettim. Doktor saçlarımı geriye toplayıp yaptığı dağınık topuzu bir bantla sabitledi. O, diğer kadının kimlik kartını boynuma takıp yüzüme de bir ameliyat maskesi geçirirken diğer kadın da bizi izliyordu.

"Çıkar çıkmaz sana her şeyi anlatacağım ama şimdi vakit kaybedemeyiz. Yirmi dakika içinde devriye gezmeye başlayacaklar," dedi. "Hiç konuşmamalısın, anladın mı? Bana eşlik et."

Başımla onaylayıp beni karanlık odadan revirin loş koridoruna çıkarmasına müsaade ettim. Bacaklarım beni yine hayal kırıklığına uğratacak gibi olsa da doktor bütün soğukkanlılığıyla durumu idare ediyordu. Kollarımdan birini omzuna atarak ağırlığımın çoğunu üzerine almıştı.

"Hareket ediyoruz," diye mırıldandı. "Kameraları normal pozisyonlarına çevir."

Döndüm ama konuştuğu ben değildim. Yakasına taktığı altın renkli kuğuya doğru konuşuyordu.

"Tek kelime etme," diye yeniden uyardı beni uzun bir koridora döndüğümüz sırada. Öyle hızlı ilerliyorduk ki önünden geçtiğimiz deney bölmelerinin beyaz perdeleri hışırdıyordu rüzgârımızdan. Yanlarından geçtiğimiz PÖK askerleri bizi görür görmez yolumuzdan çekiliyorlardı.

"Pardon! Pardon!" diye sesleniyordu Dr.Begbie. "Bunu acil eve götürmeliyim."

Bense bakışlarımı, ayaklarımın altından kayıp giden karolardan ayırmıyordum. Başım hâlâ o kadar çok dönüyordu ki kartının kapı kilidinde çıkardığı sesi duyup, kafama düşen ilk serin yağmur damlalarını hissedene kadar dışarı çıktığımızın farkına bile varmamıştım.

Gecenin her saati, kampın dört bir yanına yayılmış o devasa stadyum ışıkları açık olurdu. Bunlar bana bir tek futbol müsabakalarını, taze kesilmiş çimlerin kokusunu ve babamın kendisini parçalarcasına eski lise takımına tezahürat yaptığı zamanlarda giydiği kırmızı formasını hatırlatırdı.

Revirin arka kapısından kayalık otoparka kadar düşe kalka kısa bir yolculuk yapmıştık. Halüsinasyon görüp görmediğimden bile emin değildim. Sesler arada bir bulanıklaşsa da ayaklarımın altında takırdayan çakıl taşlarının sesini ve "Orada her şey yolunda mı?" diye bağıran adamı duymamam imkânsızdı.

Görmesem de Dr.Begbie’nin gerildiğini hissedebiliyordum. Omzundan destek alıp doğrularak yürümeye devam etmek istesem de bacaklarım artık tutmuyordu.

Gözlerimi yeniden açtığımda kendimi yere oturmuş, bir PÖK askerinin o iç karartıcı botlarına bakarken buldum. Önümde eğilmişti. Dr.Begbie ona bir şeyler söylüyordu ve sesi onu ilk gördüğüm andaki kadar sakindi.

"... o kadar hastalandı ki onu eve bırakmayı önerdim. Mikrobu kimseye bulaştırmaması için de maskesini taktım."

Sonra askerin sesi duyuldu: "Bu çocuklardan sürekli hastalık kapmamızdan nefret ediyorum."

"Onu cipime taşımama yardım edebilir misin?" diye sordu Dr.Begbie.

"Hastaysa eğer..."

"Sadece bir dakika uzaklıkta," diye araya girdi doktor. "Ve sana söz, yarın yalnızca burnun bile akacak olsa seni kendi ellerimle iyileştireceğim."

Bu tanıdığım sesti işte. Minik ziller kadar şirin. Asker bir yandan kıkırdıyor, bir yandan da beni kaldırıp kucağına almaya çalışıyordu. Ona yaslanmamaya ve bu düzensiz hareketleri yüzünden dişlerimi sıkmamaya çalışsam da başımı dik tutmakta bile zorlanıyordum.

"Ön koltuk?" diye sordu.

Dr.Begbie cevap verecekti ki askerin telsizi birden çalışmaya başladı. "Yönetim seni kameradan görmüş. Yardıma ihtiyacın var mı?"

Cevap vermeden önce Dr.Begbie’nin ön kapıyı açmasını ve beni araca yerleştirmeyi bekledi. "Her şey yolunda. Doktor..Göğsümde asılı kimlik kartını çekip okudu. "Dr.Rogers şu salgın virüsü kapmış. Doktor..."

"Begbie," diye cevapladı hemen. O sırada şoför koltuğuna oturup kapıyı kapamıştı bile. Arabanın anahtarını beceriksizce yerine sokmaya çalışıyordu. İlk defa ellerinin titrediğini fark ettim.

"Dr.Begbie onu eve bırakacak. Dr.Rogers’ın arabası gece burada kalacak. Lütfen bu bilgiyi sabah devriyesini yapan nöbetçilerle paylaşın."

"Anlaşıldı. Doğrudan kapıya gitmelerini söyle. Nöbetçi devriyeleri, onları yolcu etmeleri için bilgilendireceğim."

Cip, çalışmayı reddedercesine birkaç kez tekledikten sonra harekete geçti. Ön camdan elektrikli tellere ve ardında uzanan o tanıdık, karanlık ormana baktım. Dr.Begbie uzanıp emniyet kemerimi taktı.

"Ah, tamamen kendini kaybetmiş görünüyor." PÖK askeri, Dr.Begbie’nin camından içeri bakıyordu.

"Ona bayağı kuvvetli ilaçlar verdim," dedi Dr.Begbie gülerek. Göğsümün sıkıştığını hissediyordum.

"Yarına gelince..."

"Bana bir uğra, olur mu?" dedi Dr. Begbie. "Saat üç gibi bir molam var."

Ona, cevap verme şansı bırakmadı. Tekerlekler çakıl zeminde dönmeye, silecekler çalışmaya başlamıştı. Dr.Begbie dostça bir el sallama hareketi yaptıktan sonra pencereyi kapamış, diğer eliyle de arabayı geri geri otoparktan çıkarmıştı. Ön paneldeki minik rakamlar 02.45’i gösteriyordu.

Radyoyu açmadan hemen önce, "Yüzünü olabildiğince kapamaya çalış," dedi. Şarkıyı bilmesem de David Gilmour'un sesiyle Pink Floyd'un alçalıp yükselen ezgilerini tanımıştım.

Sesi kısıp, arabayı araziden çıkarırken derin bir nefes aldı. Parmakları, direksiyonun üzerinde stresli bir şekilde geziniyordu.

"Hadi, hadi," dedi saate bir kez daha bakarken. Önümüzde iki araba vardı ve ikisi de inanılmaz bir yavaşlıkla ilerliyordu. Tam da Dr.Begbie’nin artık dayanamayacağını düşünmeye başladığım sırada öndeki araba harekete geçti.

Gaza öyle hızlı bastı ki araba bir roket gibi fırladı aniden. Frene bastığı zamansa gerilen emniyet kemeri ciğerlerime sıkışan havayı bir anda boşaltıverdi.

Camı indirdi. Bense korkamayacak kadar yorgundum artık. Ellerimi gözlerimin üzerine bastırıp derin bir nefes aldım. Ameliyat maskesi dudaklarımı yalıyordu.

"Dr.Rogers’ı evine götürüyorum. Size kartlarını göstereyim..."

"Sorun yok. Yarın saat 3’te giriş yapacağınızı görüyorum, doğru mudur?"

"Evet. Teşekkürler. Lütfen Dr.Rogers’ın gelmeyeceğini not edin."

"Anlaşıldı."

Beynimin, o başkalarının beynini didik didik eden meraklı parmaklarını kontrol edemeyecek kadar yorgundum. Dr.Begbie, yüzüme düşen saçları çekmek için bana dokunduğunda gözlerimin önünde bir görüntü canlandı. Koyu renk saçlı bir adam, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle kollarını Dr.Begbie'ye sarmış; döndürüyor, döndürüyor, döndürüyordu. Ta ki genç kadın neşeyle kahkahalara boğulana dek.

Cate, camlarımızı ardına kadar açtığında içeri dolan yağmur kokusu hemen derin bir uykuya taşıdı beni.

ALTI

GÖZLERİMİ AÇTIĞIMDA HAVA HÂLÂ KARANLIKTI.

Arabanın kliması, dikiz aynasına asılı sarı kartondan yapılmış ağacı sallıyordu. Ağacın vanilya kokusu o kadar tatlı ve baskındı ki boş midemi bulandırmaya yetmişti. Savaştan, barıştan ve sığınak gibi yalanlardan bahseden bir şarkı söylüyordu Mick Jagger. Şarkıdan rahatsız olup başımı çevirmeyi denesem de tek yaptığım, burnumu cama çarpıp boynumu incitmek oldu.

Dikleşip gri emniyet kemerine sıkıca yaslandım.

Artık cipin içinde değildik.

Gece, derin bir nefes gibi yoğun ve her yanı hâkimiyeti altına alan karanlığıyla gösterdi yüzünü. Panelin yeşil ışıkları, üzerimdeki mavi önlüğe yansıyordu. Bu bile yaşananların gerçekliği ile bir anda yüzleşmeme yetmişti.

Ağaçlar ve altındaki çalılıklarla çevrili yol, arabanın sarı farları dışında tamamen karanlıktı. Yıllardır ilk kez, Thurmond'un devasa ışıkları yüzünden bir türlü göremediğim yıldızları görüyordum. Gerçek olamayacak kadar parlak ve net görünüyorlardı. Önümüzde akıp giden uzun yolun mu yoksa gökyüzünün mü daha şaşırtıcı olduğunaysa bir türlü karar veremiyordum. Gözlerimde yaşlar birikti.

"Nefes almayı unutma, Ruby," dedi yanımdaki ses.

Ona doğru dönerken yüzümdeki ameliyat maskesini çıkardım. Dr.Begbie’nin sarı saçları omuzlarına değiyordu. Bizi Thurmond'dan... her nereye gidiyorsak oraya getirene kadar geçen sürede önlüğünü çıkarmış, üzerine siyah bir gömlekle kot pantolon giymişti. Gece, gözlerinin altını saran deriyi morluklara çevirmişti sanki. Burnunun ve çenesinin keskin hatlarını daha önce fark etmemiştim.

"Uzun süredir bir arabaya binmedin, değil mi?" Bunu gülerek söylemişti ama haklıydı. Hızla ileri atılan arabayı kendi bedenimden daha net hissediyordum.

"Dr.Begbie..."

"Bana Cate de," dedi öncekine nazaran daha sert bir tavırla. Verdiği tepkiye şaşırdığımı belli ettim mi bilmiyorum ama hemen ardından, "Özür dilerim. Uzun bir gece oldu ve benim bir fincan kahveye ihtiyacım var," dedi.

Arabanın paneline göre saat 04.30'du. Yalnızca iki saat uyumuş olmama rağmen tüm gün olduğumdan daha dinçtim. Tüm hafta. Hatta tüm hayatım boyunca.

Cate, Rolling Stones'un şarkılarını bitirmesini bekleyerek radyoyu kapattı. "Artık sadece eskileri çalıyorlar. Başta bunun bir şaka olduğunu ya da Washington'un bunu istediğini sanmıştım ama görünen o ki bugünlerde insanlar bunu istiyor."

Göz ucuyla bana bir bakış attı. "Nedenini bilemiyorum."

"Dr... Cate," dedim. Sesim artık daha kuvvetliydi. "Neredeyiz? Neler oluyor?"

O daha cevap veremeden arka koltuktan birinin öksürük sesi duyuldu. Boynumdaki ve göğsümdeki ağrıya rağmen hemen arkama döndüm. Cenin pozisyonunda, iki büklüm yatan başka bir çocuk daha vardı arka koltukta. Belki benim yaşımda, belki de benden bir yaş küçüktü. Şu diğer çocuktu bu. Max mi Matthew mu adı her neyse... Revirde gördüğüm çocuk. Uyurken durumu benden çok daha iyi görünüyordu.

"Harvey, Batı Virginia'dan henüz çıktık," dedi Cate. "Orada bazı arkadaşlarla buluşup arabaları değiştirdik ve Martin’i, içinde kaçırdığımız tıbbi atık kutusundan buraya aldık."

"Bir dakika..."

"Ah, endişelenme," dedi Cate aceleyle. "Kutunun üzerinde hava delikleri vardı."

Sanki endişelendiğim şey buymuş gibi.

"Onu kontrol etmeden arabaya koymana izin mi verdiler yani? Hiç bakmadan?"

Bana yeniden baktığında, bakışlarına yansıyan hayretten dolayı kendimle gurur duymuştum. "Thurmond'daki doktorlar, bu kutuları tıbbi atıkları taşımak için kullanır. Bütçe kesildiğinden beri de kamp yöneticileri atıkları doktorların kendilerinin atmasına karar verdi. Bu hafta Sarah ve ben görevliydik. "

"Sarah?" diye böldüm. "Dr.Rogers mı?"

Başıyla onaylamadan önce sadece anlık bir tereddüt yaşadı.

"Neden onu bağladın? O neden... siz, neden bize yardım ediyorsunuz?"

Sorularıma soruyla karşılık verdi.

"Hiç Çocuk Birliği diye bir şey duydun mu?"

"Pek sayılmaz," dedim. Sadece kulağıma çalınmıştı. Söylenenler doğruysa bu, bir anti-devlet örgütüydü. Sonradan gelenlerin anlattıklarına göre kamp sistemini çökertmek istiyorlardı. Çocukları kamplara götürmelerini engellemek için onları saklıyorlardı. Ben bu söylentileri hep bizim jenerasyonun masalları olarak algılamıştım. Bu kadar iyi bir şeyin gerçek olması mümkün değildi.

“Biz," dedi Cate devam etmeden önce bir süre bekleyerek. "Kendini, devletin yeni kanunları tarafından zarar görmüş çocuklara yardım etmeye adamış bir organizasyonuz. Hiç John Alban diye birini duydun mu? Kendisi, önceleri Gray’in danışmanlığını yapıyordu."

"Çocuk Birliği'ni o mu kurdu?"

Başıyla onayladı. "Kızı öldükten ve geride kalan çocuklara aslında ne olduğunu anladıktan sonra başkentten ayrılıp kamplarda yapılan tüm testleri kamuya duyurmaya başladı. Ne New York Times ne The Post, hiçbir gazete bu haberleri yayınlamadı çünkü o zaman Gray, ulusal güvenlik gibi bahanelerle hepsini parmağında oynatıyordu. Küçük gazeteler de ekonomik kriz yüzünden kapanıp gitmişti."

"Yani..." Söylediklerini yanlış anlayıp anlamadığımı düşünerek devam ettim. "Yani o da bize yardım etmek için Çocuk Birliği'ni mi kurdu?"

Cate’in yüzü bir gülümseme ile aydınlandı. "Evet, aynen öyle."

O hâlde neden bir tek bana yardım ettin ?

Sorum sanki güzel çiçeklerin arasından biten uzun ve çirkin bir ot gibi çıkıvermişti ağzımdan. Beynimdeki gürültüleri bastırmak için yüzümü ovuşturdum ama soruları zihnimden bir türlü söküp atamıyordum. İçinden ağır bir şey çıkmak üzereymiş gibi tuhaf bir his vardı göğsümde. Belki bir çığlık.

"Peki ya diğerleri?" diye sordum farkına varmadan.

"Diğerleri mi? Diğer çocuklardan mı bahsediyorsun?" Cate, bakışlarını önünde uzayan yola dikmişti. "Onlar bekleyebilir. Durumları seninki kadar acil değil. Zamanı geldiğinde onlar için döneceğimize emin ol ama şimdi bunun için endişelenme. Hayatta kalacaklar."

Bir anda irkilmeme sebep olan, kullandığı kelimelerden çok ses tonuydu. Hayatta kalacaklar cümlesi öyle... umursamaz bir şekilde çıkmıştı ki ağzından, neredeyse bir elini boş ver dercesine havada salladığını görür gibiydim. Maruz kaldıkları kötü muameleyi, aldıkları cezaları, sırtlarına hiç durmadan inen silahları boş vereyim, öyle mi? Tanrım, kusmak istiyordum.

Onları, hepsini geride bırakmıştım. Oradan birlikte çıkacağımıza söz vermeme rağmen Sam’i bile. Beni korumak için yaptığı her şeyden sonra onu orada bırakmıştım...

"Ah, hayır, Ruby. Özür dilerim, bunun kulağa nasıl geleceğini düşünemedim," dedi başını bir bana bir yola çevirerek. "Ben sadece... ne söylediğimin bile farkında değilim. Haftalardır oradaydım. Yine de nasıl bir şey olduğunu hayal bile edemiyorum. Senin neler yaşadığını biliyor gibi davranmamalıydım."

"Ben... ben onları terk ettim," dedim. Sesimin ağlamaklı çıkması ya da ağlamamak için kendimi zor tutuyor olmam önemli değildi. "Neden sadece beni aldın? Neden diğerlerini de kurtarmadın? Neden?"

"Sana daha önce de söyledim," dedi usulca. "Seni kurtarmak zorundaydım. Yoksa öldüreceklerdi. Diğerleri tehlikede değil."

"Diğerleri hep tehlikede," dedim bir kez olsun adımını revirden dışarı atıp atmadığını merak ederek. Bunu nasıl görmemişti? Nasıl hiç duymamış, hissetmemiş, solumamıştı? Thurmond'daki hava öyle ağır bir korkuyla doluydu ki boğazınızdan yükselen kusmuk gibi, tadını kolaylıkla alabilirdiniz.

Oysa Thurmond’a geldiğimde, art arda gelip birbiriyle beslenen nefret ve dehşeti görmek bir günümü bile almamıştı benim. Askerler bizden nefret ettikleri için onlardan korkmamızı sağlamalıydılar. Biz de onlardan korkuyor, dolayısıyla da nefret ediyorduk. Thurmond’da birbirimiz yüzünden bulunduğumuzu biliyorduk çünkü. Askerler olmasa kamp olmaz; Psi ucubeleri olmasa askere de ihtiyaç kalmazdı.

Peki, kimin suçuydu bu? Herkesin mi? Hiç kimsenin mi? Bizim mi?

"Beni bırakmalıydın. Başka birini, daha iyi birini almalıydın. Bu yüzden cezalandırılacaklar, buna eminim. Canlarını yakacaklar ve hepsi benim suçum! Onları bırakıp gitmemeliydim..." Mantıklı konuşmadığımı biliyordum ama düşüncelerimi anlamlı cümleler hâlinde ifade edemiyordum. O hissi, o kalbi parçalayan suçluluk duygusunu, o bedeni ele geçiren ve bir türlü bırakmayan üzüntüyü insan başka türlü nasıl anlatabilirdi ki? Nasıl kelimelere dökebilirdi?

Cate’in dudakları aralansa da birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Direksiyonu sımsıkı tutmuş, arabayı yol kenarına çevirmişti. Ayağını gazdan çekip arabanın kendi kendine yavaşlamasını ve nihayet durmasını bekledi. Tekerlekler sonunda dönmeyi bıraktığında içimi kaplayan bir kederle kapı koluna uzandım.

"Ne yapıyorsun?" diye sordu Cate.

Arabayı inmem için kenara çekmemiş miydi? Pozisyonlarımız farklı olsa ben öyle yapardım. Onu anlıyordum.

Kapıya doğru uzandığında arkama yaslandım. Ama o, kapıyı ardına kadar açmak yerine kapatıp parmaklarını omzuma koydu. Ürperdiğim dokunuşundan kaçmak için oturduğum koltuğa olabildiğince sıkı yapıştım. Yıllardır hissettiklerimin en kötüsüydü bu. Başım zonkluyordu ki bu, yakında kontrolümü kaybedeceğimi gösteren en kuvvetli işaretti. Bana sarılmak, kolumu okşamak ya da annemin yapacağı herhangi bir şeyi yapmak gibi bir niyeti varsa da tepkimi görünce bunu yapmaktan vazgeçmiş olmalıydı.

"Beni dikkatlice dinle," dedi. Her an bir arabanın ya da bir PÖK askerinin karşımıza çıkmasından endişe edermiş gibi bir hâli yoktu hiç. Gözlerimi gözlerine çevirene dek bekledi. "Bugüne kadar yaptığın en önemli şey, hayatta kalmayı öğrenmekti. Kimsenin, böyle yapmaman gerektiğini, kampta kalman gerektiğini düşünmene yol açmasına izin verme. Sen önemlisin, bunu unutma. Benim için önemlisin. Çocuk Birliği için ve gelecek için önemlisin..." Bir an duraksadı. "Seni asla incitmeyeceğim, asla bağırmayacağım ya da aç bırakmayacağım. Ömrümün geri kalanında seni koruyacağım. Neler yaşadığını hiçbir zaman tam olarak anlayamasam da anlatmak istediğinde hep dinleyeceğim. Beni anlıyor musun?"

Boğazımda bir düğümle onu dinlerken içimde bir şeylerin ısındığını hissettim. Söylediklerine karşılık ben de bir şeyler söylemek, ona teşekkür etmek, onu yanlış anlamadığımdan emin olmak için söylediklerini tekrarlamasını rica etmek istiyordum.

"Hiçbir şey olmamış gibi davranamam," dedim.Tel örgülerden yükselen titreşimleri hâlâ tüm bedenimde hissediyordum.

"Davranmamalısın da. Asla unutmamalısın. Ama hayatta kalmanın önemli yanlarından biri de hayata devam etmektir. Bunun için bir kelime var," diyerek bakışlarını direksiyonu tutan ellerine çevirdi. "Bizim dilimizde tam bir karşılığı yok. Portekizce. Saudade. Hiç duydun mu?"

Başımı salladım. Ben kendi dilimdeki kelimelerin bile yarısını bilmiyordum ki.

"Şey gibi... tam bir tanımı yok. Bir duygunun tarifi gibi... çok büyük bir üzüntünün. Bir zamanlar kaybettiğin bir şeyin sonsuza dek kaybolduğunu ve bir daha asla senin olmayacağını anladığın an yaşadığın bir his." Sonra derin bir nefes aldı. "Thurmond'dayken bu kelimeyi sık sık düşünürdüm. Çünkü oradan önceki hayatlarınızı, hayatlarımızı bir daha geri alamayacağız. Ama biliyor musun, her son bir başlangıçtır. Bir zamanlar sahip olduklarını geri alamasan da onları arkanda bırakabilirsin. Yeniden başlarsın. En baştan."

Ne demek istediğini anlamıştım ve ağzından dökülen sözcüklerin doğru olduğunu ve kalbinin derinliklerinden bir yerden geldiğini de biliyordum. Şimdiye kadar hayatım zaten paramparça olmuşken, onun bir kez daha parçalandığını düşünmeyi hayal bile edemiyordum.

"Al," dedi gömleğinin iç yakasına uzanarak. Uzun, gümüş bir zinciri boynundan çıkarıp, başparmağımdan biraz büyük, siyah, daire şeklindeki kolye ucuyla birlikte bana uzattı.

Avcumu açtım. Zincir, tenine değdiği için hâlâ sıcaktı ama kolye ucunun plastikten yapılmış olduğunu gördüğümde şaşırdım.

"Biz buna 'panik düğmesi' diyoruz," dedi. "Yirmi saniye boyunca basılı tutarsan açılacak ve en yakındaki ajanlara sinyal gönderecek. Umarım bunu hiç kullanmazsın ama yine de sende kalmasını istiyorum. Eğer olur da korkarsan ya da ayrılmak zorunda kalırsak bunu kullan."

"Beni takip mi edecek?" Bu düşünce her nedense beni huzursuz etmişti. Ama yine de kolyeyi boynuma geçirdim.

"Sen çalıştırmazsan hayır," dedi Cate. "PÖK askerleri, kazara sinyalleri yakalayamasınlar diye bu şekilde tasarladık. Söz veriyorum, burada kontrol sende, Ruby."

Kolyenin ucunu başparmağımla işaret parmağımın arasında tutup incelemeye başladım. Parmaklarımın ne kadar kirli olduğunu ve tırnaklarımın içinde biriken pisliği fark ettiğimde hemen bıraktım. Hıh, ben ve böyle güzel şeyler... Pek uyumlu bir ikili değildik doğrusu.

"Sana bir şey daha sorabilir miyim?" Arabayı yeniden yola çıkarana, hatta sözcükleri bir araya getirebilmek için birkaç kez aklımdan geçirene dek beklemiştim. "Çocuk Birliği, kampları dağıtmak için kurulduysa neden benle Martin’i kurtarmakla uğraştın ki? Neden hazır oradayken kontrol kulesini havaya uçurmadın?"

Cate elini dudaklarında dolaştırıyordu. "Ben bu tip operasyonlarla ilgilenmiyorum," dedi. "Ben gerçeklere, yani siz çocuklara yardım etmeye odaklıyım. Bir fabrikayı yok edebilirsin ama hemen ardından bir yenisini inşa ederler. Ancak yok edilen şey bir hayat olduğunda bunun geri dönüşü yoktur. O insanı geri getiremezsin."

"İnsanlar biliyor mu?" diye sordum nihayet. "Bizi orada iyileştirmediklerini biliyorlar mı?"

"Emin değilim," dedi Cate. "Bazıları hep inkâr edecek ve kamplarla ilgili neye inanmak istiyorlarsa ona inanmaya devam edecekler. Bana kalırsa çoğu kişi bir tuhaflık olduğunun farkında. Ancak kendi işleriyle o kadar meşguller ki devletin o kampları nasıl idare ettiğini sorgulamak akıllarına bile gelmiyor. Bence hepinizin orada iyi olduğunuza inanmak istiyorlar. Cidden, o kadar... o kadar az kaldınız ki."

Doğruldum. "Ne?"

Bu defa Cate bana bakamıyordu. "Bunu söyleyen ben olmak istemezdim ama işler şu anda her zamankinden daha kötü durumda. Birlik’in eriştiği son bilgilere göre, on-on yedi yaş arasındaki ülke nüfusunun yüzde 2'si çeşitli kamplarda."

"Ya diğerleri?" dedim cevabı bilmeme rağmen. "Geri kalan yüzde 98'i?"

"Birçoğu İAAN'ye kurban gitti."

"Öldüler," diye düzelttim. "Tüm çocuklar mı? Dünyanın her yerinde mi?"

"Hayır, her yerde değil. Diğer ülkelerde raporlanan sadece birkaç vaka oldu ama Amerika’da..." Cate derin bir nefes aldı. "Şu an sana ne kadarını anlatmam gerektiğini bilmiyorum. Seni bunaltmak istemem ama İAAN’nin ya da Psi güçlerinin başlangıcıyla ergenlik arasında bir ilişki..."

"Kaçımız?" Thurmond’da tutulduğum onca zaman boyunca yeni bir şey öğrenememişler miydi gerçekten? "Kaçımız hayatta kaldı?"

"Hükümete göre, on sekiz yaşın altında yaklaşık iki yüz elli bin çocuk var fakat bizim tahminimiz bu rakamın ancak onda biri kadar."

Kusmak üzereydim. Emniyet kemerimi çözüp öne doğru eğilerek başımı bacaklarımın arasına aldım. O anda Cate’in elinin sırtıma doğru uzandığını fark ettim. Hemen yeniden doğruldum. Arabadaki tek ses, eski yolda dönen tekerlek sesleri oldu.

O kadar uzun süre başım önümde, gözlerim kapalı durdum ki Cate sonunda endişelendi. "Miden bulanıyor mu hâlâ? Yaşadığın semptomları yaratabilmek için sana yüksek dozda penisilin vermemiz gerekti. İnan bana, elimizden başka bir şey gelseydi öyle yapardık ama PÖK askerlerinin seni revire geri getirmesini gerektirecek kadar ciddi bir şeye ihtiyacımız vardı."

Arkada horlamaya başlayan Martin’in sesi bile bir süre sonra, eski yolda ilerleyen tekerlek sesleri arasında kayboldu. Thurmond'dan ne kadar uzaklaştığımızı, geçmişin ne kadar geride kaldığını sormak istiyor, ama bir yandan da korkuyordum.

"Biliyorum," dedim bir süre sonra. "Teşekkürler, gerçekten."

Cate uzandı ve eli, ben daha onu durdurmayı bile düşünemeden, omzumu okşayarak koluma doğru indi. Zihnimde bir yerlerde bir gıdıklanma hissettiğim anda ne olacağını anlamıştım. Onun zihninden gelen ilk akkor anı, o kadar hızla geçip gitmişti ki sahne, tıpkı bir fotoğraf negatifi gibi geçmişti gözlerimin önünden. Açık sarı saçlı minik bir kız çocuğu yüksek bir sandalyede oturuyor, dişsiz ağzıyla sırıtıyordu. Bir sonraki görüntü anlayabileceğim kadar uzun kaldı zihnimde. Bir yangındı bu. Tüm duvarları yalayıp geçerek her yanı saran ve güneşin kendisi kadar sıcak bir yangın. .. Bu bir anı mıydı? O kadar sarsıcı ve şiddetli bir anıydı ki midemin bulanmasını önlemek için dişlerimi sımsıkı kenetlemek zorunda kaldım. Cate’in zihninde, üzerinde siyah harf ve rakamlarla 456B yazılı gümüş rengi bir kapı belirdi. Bir el göründü. Kapı koluna uzanan bir el. Cate’in solgun, ince parmakları uzanır uzanmaz bir kor kadar sıcak bu dokunuşla irkilerek geri çekildi. Ahşabı yumruklayan eller ve sonra bir ayak. Görüntü bir an sarsıldı ve kapı çatlaklarının arasından sızan karanlık dumanın arkasında kaybolurken yavaş yavaş kenarlarından kıvrılmaya başladı.

Aynı karanlık kapı kapandığında irkilerek kendime geldim ve kolumu hemen onun dokunuşundan kurtardım.

Lanet olsun. Ne oluyor böyle? Kalbim kulaklarımda atıyordu sanki. Ben de kulaklarımı sımsıkı kapadım.

"Hâlâ mı?" dedi Cate. "Ah Ruby, çok üzgünüm. Arabaları değiştirdiğimizde mideni rahatlatacak bir şeyler isteyeceğim."

O da diğerleri gibi olanlardan bihaberdi.

"Biliyorsun..." dedi bir süre sonra. Gözlerini, aydınlanmak üzere olan gökyüzüyle buluşmuş karanlık yoldan bir an olsun ayırmıyordu. "Hapları içip benimle gelmen büyük cesaret isterdi. İçinde, revirde tanıştığım o sessiz kızdan daha fazlası olduğunu biliyordum."

Ben cesur değilim. Öyle olsaydım, sonucu ne kadar kötü olursa olsun, kimliğime sahip çıkardım. Diğer Turuncuların yanında çalışmış, yemiş, uyumuş ya da en azından Sarılarla Kırmızıların gölgesinden çıkmış olurdum.

O çocuklar güçleriyle gurur duyuyorlardı. Fırsat buldukça kamp yöneticilerini taciz edip, PÖK askerlerinin canını yakıyor; kulübelerini ve tuvaletleri ateşe vererek bir şeyler anlatmak istiyorlardı. Kapıdan çıkmak için görevlileri ikna etmeye çabalıyor, yetişkinlerin zihinlerine öldürülen aileler ya da aldatan eşler gibi görüntüler yerleştirip onları deli ediyorlardı.

Onları görmemek, yanınızdan geçerlerken yoldan çekilip başınızı diğer yana çevirmemek imkânsızdı. Bense bir korkak gibi, bitmek bilmez gri ve yeşilin içinde hiç dikkat çekmeden, bir kez bile kaçabileceğimi ya da kaçmam gerektiğini düşünmeden yaşıyordum. Sanırım tek istedikleri, bir çıkış yolu bulmak ve bunu kendi başlarına yapmaktı. Özgür kalmak için çok uğraşmış, çok çabalamışlardı.

Hiçbiri on altı yaşını göremedi.

Bir insanın yalan söylediğini anlamanın binlerce yolu vardır. Beyinlerine girip en ufak bir güvensizlik ya da rahatsızlık emaresi aramanıza gerek yok. Yüzlerine bakmanız çoğu zaman yeterlidir. Sizinle konuşurken bakışlarını sola çevirir, bir hikâyeyi fazla detaylandırır ve bir soruyu başka bir soruyla cevaplarlarsa bilin ki o kişi yalan söylüyordur. Bunu, daha ikinci sınıftayken bana ve diğer yirmi dört öğrenciye, polis olan babam "Yabancı Korkusu" isimli sunumunda öğretmişti.

Cate’de bu işaretlerden hiçbirine rastlamadım. Bana dünyayla ilgili mümkün görünmeyen şeyler anlatıyordu. Radyoyu açıp tüm anlattıklarını teyit eden o ağırbaşlı sesle karşılaşana dek hiçbirine inanmamıştım.

"Evet!" dedi avcunu direksiyona vurarak. "Sonunda!"

"Söylentilere göre Başkan, İngiltere Başbakanı’nın dünya ekonomik krizinin etkilerini hafifletmek için olası önlemleri ve düşüşe geçen dünya borsalarını yeniden toparlama yöntemlerini konuşma talebini reddetmiş. Bu kararı kendisine sorulduğunda Başkan, Birleşik Krallığın, Avrupa Birliği’nin Amerika Birleşik Devletleri karşısında aldığı ekonomik yaptırımlardaki rolüne işaret etmiş."

Cate radyonun ayarıyla oynamaya başladı yeniden. Spikerin sesi bir netleşiyor, bir kayboluyordu. Ses netleştiği anda yerimden zıpladım.

"...Austin Texas'ta dün, kırk iki kadın, doğum kayıtlarından kaçma girişimleri nedeniyle tutuklandı. Kadınlar, çocukları doğana kadar bir disiplin kurumunda kapalı tutulacaklar. Doğumdan sonra bebekler, annelerinin ve Texas’ın güvenliği için uzaklaştırılacak. Başsavcı bu konuda şöyle konuştu..." Bu defa daha tok ve rahatsız edici bir başka ses girdi araya. "15 No’lu yeni kanun gereği, Başkan Gray, bu tehlikeli aktiviteye bulaşan herkes için bir tutuklama emri çıkarmış bulunmaktadır..."

"Gray?" dedim Cate’e bakarak. "O hâlâ başkan mı?"

İlk İAAN vakası kendini gösterdiğinde henüz seçilmişti o yüzden koyu renk saçları ve koyu renk gözleri dışında onun hakkında pek bir şey hatırlamıyordum. Onu da sadece kamp yöneticileri, bizim de iyileşebileceğimizi kanıtlamak için her yere başkanın oğlu Clancy’nin fotoğraflarını astıkları için biliyordum. Birden aklıma revirde son bulunduğum anlar ve o fotoğrafın beni izliyor gibi görünen ifadesi geldi.

Cate, tiksintisini belli edecek şekilde başını salladı. "Kendi başkanlık süresini, kendi deyimiyle Psi durumu çözülene ve Amerika Birleşik Devletleri telekinetik terör ve şiddet eylemlerinden kurtarılana kadar uzattı. Kongre'yi bile askıya aldı."

"Bunu nasıl becerdi?" diye sordum.

"Sözde olağanüstü hâl güçleriyle," dedi Cate. "Sen götürüldükten belki bir, belki iki yıl sonra bazı Psi çocukları neredeyse Capitol'u patlatmayı başaracaklardı."

"Neredeyse mi? O da ne demek?"

Cate yüzümü incelemek üzere bir kez daha bakışlarını bana çevirdi. "Yani sadece Senato binası kısmını patlatabildiler. Başkan Gray’in görev süresi, güya yeni kongre seçimleri yapılana kadar sürecekti. Fakat PÖK askerleri, çocukları okullarından ailelerinin izni olmadan almaya başladığında isyanlar da başladı. Tabii sonrasında ekonomi çöktü ve ülke de büyük bir mali krize girdi. Her şeyini kaybettiğinde sesinin ne kadar az çıktığına şaşırırsın."

"Ve kimse ona dur demedi mi?" Bu düşünceyle midem altüst olmuştu.

"Hayır, elbette herkes ona boyun eğmedi. Şu an dışarıda tam bir kaos var, Ruby. Gray, kontrolünü artırmaya çalışırken her gün daha fazla insan isyan edip, sofralarına yemek koyabilmek için kalan son kanunlarımızı da çiğniyor."

"Babam da böyle bir isyanda öldürüldü."

Cate başını öyle hızlı bir şekilde arka koltuğa çevirmişti ki araba diğer şeride kaydı. Martin’in en az on dakikadır uyanık olduğunu biliyordum çünkü solukları sessizleşmiş ve o tuhaf dudak yalayışına ve mırıldanışına bir son vermişti. Sadece hem onunla konuşmak hem de Cate’in sözünü bölmek istemediğim için sesimi çıkarmamıştım.

"Mahallemizdekiler, yiyecek için onun dükkânını yağmaladılar. Kendini savunamadı bile."

"Kendini nasıl hissediyorsun?" diye sordu Cate, arabanın ön camında sallanan vanilyalı araba kokusu kadar tatlı bir tonla.

"Fena değil, sanırım." Dağınık kahverengi saçlarını düzeltmeye çalışarak doğruldu. Martin yuvarlak hatlı bir çocuktu; yanakları sarkmış, üniformasının gömleği ona bir beden küçük gelmişti. Yine de kulübesindeki diğer çocuklar gibi gelişmemişti. Ben ondan üç, belki beş santim uzundum ve üstelik ben de kısa sayılırdım. Benden en fazla bir yaş ufaktı.

"Bunu duyduğuma sevindim," dedi Cate. "İhtiyacın olursa arkada senin için bir şişe su var. Bir saat kadar sonra, yeniden araç değiştirmek için duracağız."

"Nereye gidiyoruz?"

"Marlinton Batı Virginia’da bir arkadaşla buluşacağız. İkiniz için de yeni kıyafetler ve kimlikler getirecek. Varmak üzereyiz."

Martin’in yeniden uykuya daldığından emindim ama hemen sonra sesini işittim: "Oradan sonra nereye gidiyoruz?"

Radyo yeniden bir frekans yakalamış, Led Zeppelin'den bir şarkının notaları duyulmuştu. Fakat çok geçmeden, önce o her zamanki cızırtı, sonra da sessizlik geri döndü.

Martin’in, bakışlarıyla ensemde delikler açtığını hissedebiliyordum. Arkama dönüp aynı şekilde ona bakmamak için çok uğraştım fakat ayrıldığımızdan beri karşı cinse en yakın olduğum andı bu. Thurmond'daki ana yolun iki farklı tarafında geçirdiğimiz yıllardan sonra bir anda tüm o minik detaylarına maruz kalmak sinir bozucuydu. Örneğin, yüzünde daha önce fark etmediğim çilleri ya da birleşik kaşları.

Ona ne diyecektim ki? Seni bulduğum için çok memnunum mu? Biz türümüzün son örneğiyiz mi? Bunlardan biri doğruydu, diğerininse doğrulukla alakası bile yoktu.

"Birlikle güneydeki merkezlerinde bir araya geleceğiz. Oraya ulaştığımızda kalmak isteyip istemediğinize karar verebilirsiniz," dedi. "Çok şey yaşadığınızın farkındayım. Bu yüzden hemen karar vermenize gerek yok. Yalnızca, benim yanımda kalırsanız güvende olacağınızı bilin."

Özgürlük duygusu, içimde öyle bir hızla yeşermişti ki onu kovalayıp, heyecandan coşan kalbimle birlikte bastırmak zorundaydım. Hâlâ büyük bir tehlike altındaydık. PÖK askerlerinin bize yetişmesi mümkündü. O zaman yeniden kampa götürülür ya da oraya ulaşamadan öldürülürdüm.

Martin, kıstığı koyu renk gözleriyle beni izliyordu. Göz bebeklerinin küçülmesini seyrederken beynimde bir karıncalanma hissettim. Yeteneklerim vahşileşip harekete geçmek istediğinde hissettiğim karıncalanmayla aynıydı bu.

Ne olacaksa olsun! Parmaklarım kapıdaki kol dayama yerine gitti ama bana bakıp bakmadığını görmek için arkama dönmedim. Dikiz aynasına bir bakış attığımda onun arkasına yaslanıp kollarını bağlamış olduğunu gördüm. Burnundan soluyor gibiydi. Ağzının kenarındaki yara iltihaplı ve kırmızı görünüyordu. Sanki kabuğu kaşınmış gibi.

"Thurmond’da yapamadığım şeyleri yapabileceğim bir yere gitmek istiyorum," dedi sonunda Martin.

Bununla ne demek istediğini öğrenmek istemiyordum.

"Ben sandığından daha güçlüyüm," diye devam etti. "Yapabildiklerimi gördükten sonra başka kimseye ihtiyacın olmayacak."

Cate gülümsedi. "Ben de buna güveniyorum. Anlayacağını biliyordum."

"Ya sen Ruby?" diye sordu bana dönerek. "Sen de bir fark yaratmak ister misin?"

Hayır desem beni bırakırlar mıydı? Salem'deki ailemin yanına dönmek istesem hiçbir soru sormaksızın beni oraya götürürler miydi? Ya da büyükannemi görmek için Virginia Beach'e? Ya da yurt dışına çıkarırlar mıydı beni?

İkisi de ne cevap vereceğimi merak ederek telaşlı ve hevesli bir şekilde suratıma bakıyordu. Bunu hissedebilmeyi isterdim ben de. Kararları konusunda kendilerine duydukları güveni paylaşabilmeyi. Ama ben ne istediğimden tam olarak emin değildim. Yalnızca ne istemediğimi biliyordum.

"Beni istediğin yere götür," dedim. "Ev dışında istediğin yere."

Martin yarasını kanatana dek oynadı ve sonra dudağından akanla birlikte parmaklarının ucunda kalan kanı da yaladı. Sanki benim de bir yudum istememi bekler gibi izliyordu beni.

Dudaklarıma asılı kalan bir soru ile Cate’e döndüm. Çünkü bir anlığına, sadece tek bir anlığına, tek düşünebildiğim, omuzlarının keskin hatları arkasında yükselen alev ve dumanlarla bir türlü açamadığı o kapıydı.

YEDİ

MARLINTON ŞEHİR SINIRINA SABAH SAAT YEDİDE, GÜNEŞ, KALIN bulut tabakasının ardında belirmeye karar verdiği sırada ulaştık. Güneşin ışınları, çevredeki ağaçları solgun bir menekşe rengine boyamış; asfalta çöken sis duvarını aniden pırıl pırıl parlatmıştı. O sırada önü yıkıntılar, raylar ya da terk edilmiş arabalarla kapanmış pek çok otoyol çıkışının önünden geçtik. Bu yolların bazıları, isyanların çıktığı şehir ve kasabalara ulaşımı engellemek için Milis Kuvvetleri tarafından; bazılarıysa zaten sıkıntılı olan kasabalarına yabancıların girmesini istemeyen kasaba sakinleri tarafından kapatılmıştı. Ana yolsa bomboştu. Saatlerdir tek bir araca bile rastlamamıştık ama er ya da geç başka insanlarla karşılaşacaktık.

Çok geçmeden kırmızı bir tır çıktı karşımıza. Gümbürdeyen motoru ve tekerlekleriyle yanımızdan geçtiği sırada huzursuzlukla kıpırdandım. Ters istikamete doğru gidiyordu ama yan tarafına bezenmiş altın kuğuyu kolaylıkla seçebilmiştim.

"Her yerdeler," dedi Cate bakışlarımı izleyerek. "Bu da muhtemelen Thurmond’a giden bir araçtı."

Tüm yolculuğumuz boyunca bizden başka insanların da var olduğuna işaret eden ilk şey bu olmuştu. Muhtemelen Ölü Adam Otoyolu’ndan Dehşet Verici Hiçbir Yer’e doğru yolculuk ettiğimizdendi. Yine de bu tek kamyon bile Cate’i endişelendirmeye yetmişti.

"Arka koltuğa geç," dedi. "Ve başını kaldırma."

Bana söyleneni yaptım. Emniyet kemerimi çözerek ön koltukların arasından arkaya geçtim.

Martin beni parlak gözlerle izliyordu. Bir ara elinin, bana yardım etmeye çalışırcasına, koluma dokunduğunu hissettim. Arka koltukla ön yolcu koltuğunun arasındaki boşluğa girdim. Sırtım kapıya dayalıydı. Dizlerimi iyice göğsüme çektim. Yine de birbirimize fazla yakındık. Üstüne bir de Martin sırıtmaya başlayınca tüylerim diken diken olmuştu.

Thurmond’da erkekler de vardı. Hem de bir sürü. Fakat ister birlikte yemek yemek, ister aynı kulübeyi paylaşmak olsun, hatta isterse tuvalete giderken yoldan yan yana geçmek olsun erkeklerle kızların bir araya gelmesine sebep olacak tüm aktiviteler çok sıkı bir şekilde yasaklanmıştı. PÖK askerleri ve kamp yöneticileri, bu yasağı, yeteneklerini bilinçli ya da bilinçsizce kullanan çocukların işlediği suç kadar ciddiye alıyorlardı. Elbette bu durum, zaten hormonlarıyla coşmuş beyinlerini daha da çılgına çevirmiş; kulübedeki arkadaşlarımdan birkaçını gizli takipçi sapıklara dönüştürmüştü.

Karşı cinsle iletişim kurmanın en "uygun" yolu neydi hatırlayamıyorum bile. Ancak bunu Martin’in de hatırlamadığından emindim.

"Eğlenceli değil mi?" dedi. Gözlerindeki o aşırı hevesli bakışı görene dek şaka yapıyor olduğunu düşünüyordum. Kaşıntı geri gelmiş; beynimde yeni bir girişim denemesine işaret eden o karıncalanma hissini bir kez daha hissetmeye başlamıştım. Korku, buz kesmiş parmaklarıyla omuriliğimin üzerinde gezinerek aşağı doğru ilerliyordu. Kapıya yaslanıp gözlerimi Cate'den ayırmamaya çalışıyordum. Ne var ki dikkatimi dağıtacak kadar yakın oturuyorduk birbirimize.

Biz aynı falan değiliz, diye düşündüm. Aynı yere hapsedilerek benzer bir dehşetin gölgesinde yaşamış iki insandık sadece... o kadar...

Konuyu değiştirmeli, her ne halt etmeye çalışıyorsa dikkatini dağıtarak buna müsaade etmemeliydim. Klima açıktı ancak onun bedeninden inanılmaz derecede yüksek bir ısı yayılıyordu.

"Sence Thurmond’da yokluğumuzu fark etmişler midir?" diye sordum Cate’e sessizliği bozarak.

Cate arabanın farlarını söndürdü. "Sanırım. PÖK askerleri kendi başlarına peşimize düşemezler ama eminim ikinizin de ne olduğunu çözmekte gecikmemişlerdir."

"Ne demek istiyorsun?" diye sordum. "Turuncu olduğumuzu mu? Galiba bunu çoktan fark etmiş olduklarını söylemiştin. Zaten bu yüzden bu kadar hızlı kaçmak zorunda kalmadık mı?

"Bulmak üzerelerdi," diye açıkladı Cate. "Olay Yatıştırma Mekanizmasında Kırmızı ve Turuncu frekansları test ediyorlardı. Bence hiçbiri bu yöntemin bu kadar hızlı işe yarayacağını beklemiyordu. Bu yüzden sizi oradan hemen çıkarmalıydık."

"Frekans mı?" dedi Martin. "Sese bir şey mi eklediklerini söylüyorsun?"

"Aynen öyle." Cate dikiz aynasından ona gülümsüyordu. "Birlik, kampa getirildiklerinde yanlış sınıflandırılan çocukları tespit etmek için geliştirilen bu yeni yöntemden haberdar olmuştu. Eminim, yetişkinlerin Olay Yatıştırma Mekanizması'ndan etkilenmediklerini biliyorsunuzdur."

İkimiz de başımızla onayladık.

"Oradaki bilim insanları, bir süredir Psi gençliğinin sadece belirli bir kısmının etkileneceği frekanslar üzerine bir çalışma yapıyorlardı. Hepinizin duyabildiği dalga boylarının yanı sıra, bir de sadece Yeşillerin, Mavilerin ya da Turuncuların duyabildikleri birtakım frekanslar var."

Kulağa mantıklı gelse de bu, olayın ne denli korkutucu olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.

"Aslında merak ediyorum, biliyor musunuz?" dedi Cate. "Siz ikiniz bunu nasıl başardınız? Özellikle de sen, Ruby. O kampa çok küçük yaşta gitmiştin. Ayrıştırma sistemlerini nasıl atlattın?"

"Ben... ben yaptım işte," dedim. "Testlerimi yapması gereken adama Yeşil olduğumu söyledim. O da beni dinledi."

"Çok basitmiş," dedi Martin bakışlarını bana çevirerek. "Muhtemelen güçlerini kullanmak zorunda kalmadın bile."

Onların bir güç olarak algılanmasından hoşlanmıyordum çünkü o zaman sanki iyi ve istenen şeylermiş gibi geliyordu kulağa. Oysa ben asla böyle düşünmüyordum.

"Tüm T'lerle K'leri ayırdıkları sırada birinden benle yer değiştirmesini istedim. Onlarla gitmek istemiyordum elbette, anladınız mı?" Martin şimdi öne doğru eğilmişti. "Ben de benim yaşlarımdaki yeni Yeşillerden birini kenara çekip, kendisinin ve oradaki güvenliğin onu ben sanmalarını sağladım. Soran herkese de aynı şeyi söyledik. Hem de teker teker. Havalı, değil mi?"

İçimde yükselen tiksinti tarif edilemez boyuttaydı. Bunların hiçbirinden pişmanlık duymadığı açıktı. Ben kimliğim hakkında yalan söylemiş olabilirim ama en azından başka bir çocuğu böyle bir şeye zorlamamıştım. Turuncu yeteneklerini kontrol edebilmek insanı buna mı dönüştürüyordu? Bir çeşit canavara... kimse tarafından durdurulamayan, istediği her şeyi yapabilen birine?

Güçlü olmak böyle bir şey miydi?

"Demek insanları başka kişiler olduklarına inandırabiliyorsun?" dedi Cate. "Ben Turuncuların yalnızca bir şeyler yapmanı sağlayabileceklerini sanıyordum. Hipnoz gibi bir şey?"

"Hayır," dedi Martin aldırmaz bir tavırla. "Ben ondan çok daha fazlasını yapabilirim. İstediğim gibi hissetmelerini sağlayarak onlara istediğim her şeyi yaptırabilirim. Tıpkı yer değiştirdiğim çocuk gibi. Kulübesinde oturmaktan korkmasını ve benim gibi davranmanın iyi bir fikir olduğunu düşünmesini sağladım. Beni sorgulayan herkese de bunun büyük bir saçmalık olduğunu hissettirdim. Yani evet, insanlara bir şeyler yaptırabiliyorum ama bu, o kadar basit değil. Mesela birinin bir başkasına zarar vermesini istersem onu, saldırmasını istediğim insana karşı büyük bir öfkeyle doldurmam gerekiyor."

"Hmm," dedi Cate. "Peki, senin için de böyle mi, Ruby?"

Hayır. Hiç de değil. Bakışlarımı ellerime, hâlâ toprakla dolu tırnaklarıma çevirdim. Gerçekten yapabildiğim şeyi açıklayacak olma düşüncesi, beklemediğim bir şekilde ellerimin titremesine yol açmıştı. "Ben insanların duygularını değiştirmem, sadece bir şeyler görürüm," dedim.

En azından bu kadarından haberdardım.

"Vay canına... ben... vay canına. Bunu tekrar tekrar söylediğimi biliyorum ama siz ikiniz gerçekten olağanüstüsünüz. Yapabileceğiniz şeyleri düşünüyorum da... Bize ne kadar yardım edebileceğinizi. İnanılmaz bir şey bu."

Oturduğum yerde yolu görecek kadar döndüm. Martin’in saçlarımın birkaç telini alıp, parmağına dolayarak oynamaya başladığını hissettim. Dikiz aynasına yansıyan yuvarlak yüzümü görebiliyordum. Uykulu, kocaman gözlerimi, kalın, kahverengi kaşlarımı, dolgun dudaklarımı ve yüzümden geçen tiksinti ifadesini.

Yapmamam lazımdı ama attığı yemi yuttum. Arkama dönüp o soğuk ve nemli elini, indirdiğim tokatla kucağına düşürdüm. Buna hiç hazır değildi. Nefesim kesilmişti. Bana dokunma, demek istiyordum. O elindeki her bir parmağı kıramayacağımı sanma sakın. O ise bana bakıp sırıtıyordu.Dilini dudağındaki yaraya götürmüş, elini yine kaldırmıştı. Bu defa alay edercesine parmaklarını salladı bana doğru. O bileği yakalamak ve o lanet olası domuzu bir hamlede yere sermek için öne atıldım.

İstediği de tam olarak buydu. Ne yapmaya çalıştığını ancak fark etmiştim. Ona yeteneğimi göstermemi istiyordu. Kendi içinde bir yılan gibi dolaşan acımasızlığı bende de görmek istiyor ve yeteneklerimi kullanmamı bekliyordu.

Zafer kazanmışçasına kıkırdamaya başladığındaysa yumruklarımı sıkıp arkamı döndüm.

İçimdeki bu öfke gerçekten bana mı aitti yoksa buna o mu sebep olmuştu?

"Arkada her şey yolunda mı?" diye seslendi Cate arkasına dönerek. "Biraz daha dayanın, gelmek üzereyiz."

Marlinton normalde neye benzerse benzesin, gri bulutların ve bulanık yağmurun altında daha beter göründüğü kesindi. Beynimle oyunlar oynayan Martin’in bile dikkatini dağıtacak kadar tuhaf ve korkunç bir yerdi burası.

Camları kırık, terk edilmiş alışveriş merkezleri zaten yeterince rahatsızlık vericiyken küçük, kahverengi, gri ve beyaz evlerden oluşan o mahalleye girdik. Yol kenarına ve evlerin önlerine bırakılmış boş arabaların önünden geçtik. Arabaların bazılarının arka camlarına yapıştırılmış SATILIK tabelaları hâlâ seçilebiliyordu. Ancak hepsinin üzeri kalın, çürümüş bir yaprak tabakasıyla kaplanmıştı. Arabaların etrafı, büyük eşya yığınlarıyla sarılmıştı. Mobilyalar, halılar, bilgisayarlar... Çürüyen, işe yaramaz elektronik eşyalarla doluydu.

"Burada ne olmuş?" diye sordum.

"Açıklaması biraz güç ama ekonomi hakkında anlattıklarımı hatırlıyor musun? Başkentteki saldırının ardından hükümet hızla düşüşe geçerken her şey birbirini kovaladı. Ne hâzinenin borcunu kapatabiliyor, ne devlete kaynak sağlayabiliyor, ne de kamu personelinin maaşlarını ödeyebiliyorduk. Bunun gibi küçük kasabalar bile krizden kurtulamadı. Fabrikalar teker teker iflas ederken insanlar da işlerinden oldular. Tabii mortgage taksitlerini ödeyemedikleri için evlerini de kaybetmeye başladılar. Her şey çok korkunçtu."

"Tamam da insanlar hangi cehennemde?"

"Richmond ve Washington gibi büyük şehirlerin dışındaki çadır kentlerde yaşayıp iş bulmaya çalışıyorlar. Orada daha fazla iş ve yiyecek olduğunu düşündükleri için Batı’ya gitmek isteyen çok fazla insan tanıyorum ama... şey, buradan güvenli olacağına eminim. Burada çok sayıda yağmacı ve yasa dışı gruplar türedi."

Sormaya korkuyordum. "Ya polis? Onlar neden bunları durdurmadılar?"

Cate alt dudağını ısırdı. "Tıpkı sana anlattığım gibi, devlet maaşlarını ödeyemeyince onları işten çıkardı. Şimdi polis işlerinin birçoğu, gönüllüler ya da Milis Kuvvetleri tarafından yapılıyor. Bu yüzden yanımdan ayrılmamanız gerek, anladınız mı?"

İlkokulun önünden geçtiğimizde her şey daha da kötüleşmişti.

Açık renklerdeki oyun merdiveni -ya da ondan geriye kalanlar- siyaha boyanmış, yere doğru bükülmüştü. Dur işareti tabelasının üzerine yuva yapmış bir grup kuş, köşeyi dönerken bizi izliyordu.

Bir zamanlar kantin olduğunu sandığımız yerin önünden geçtiğimiz sırada binanın sağ tarafının olduğu gibi çökmüş olduğunu gördük. Yıkıntı alanına girilmesini önlemek için gerilmiş polis şeritlerinin ardından, binanın diğer tarafında kalan rengârenk resimler görülüyordu.

"Biri, ilk Toplama’nın hemen öncesinde kantine bomba koymuş," dedi Cate. "Öğle yemeği saatinde patlatmışlar."

Martin, "Hükümet mi?" diye sorsa da Cate’in buna verecek bir cevabı olmadığını anlamıştık. Arkasında kimse olmamasına rağmen sinyal verip sağa döndü.

Hayalet bir şehirdi burası.

O mahalleden ayrılıp bir başka yağmalanmış marketin önünden geçerken nefesimle arabanın camını buğulandırmıştım. Bir Starbucks’ın, bir manikür salonunun, bir Mc-Donald's’ın ve bir başka manikür salonunun önünden geçmiştik ki Cate nihayet bir benzinlikte durdu.

Diğer arabayı hemen fark ettim. Daha önce hiç görmediğim türde, açık renk bir SUV. Arabaya yaslanmış bir şekilde duran adam benzin dolduruyor gibi görünmüyordu. Zaten bunun mümkün olmadığını tahmin edebiliyordum. Tüm benzinlikler yağmalanmış, hortum ve pompaları yerlere saçılmıştı.

Cate korna çaldı ama adam zaten bizi görmüş ve el sallamaya başlamıştı. O da gençti, en az Cate kadar genç. Alnına düşen koyu kahverengi saçları ve minyon bir tipi vardı. Biz yaklaştıkça yüzündeki gülümseme daha da büyüdü; gözlerinin içi gülüyordu âdeta. Onu Cate’in anılarından hatırladım. Thurmond'dan ayrıldığımız sırada Cate’in göz alıcı renkler ve ışıklar eşliğinde hayal ettiği adamdı bu.

Cate arabayı doğru düzgün park etmeden kapıyı açıp adama doğru fırladı. Kollarını boynuna doladığında keyifli bir çığlık attığını işittim. Adama o kadar sıkı sarılmıştı ki tepesindeki gözlüğünü düşürdü.

Martin’in terli avuçları, boynumla gömleğimin birleştiği noktaya dokunup hafifçe sıktığında, daha fazla dayanamayacağımı anlayarak kapıyı açıp kendimi dışarı attım. Cate’in ne diyeceği umurumda değildi.

Hava, yağan yağmur yüzünden o kadar nemliydi ki ağaçlar ve çimenler capcanlı bir yeşil renk almıştı. Son birkaç saati, yapış yapış bir şeyle kaplanmış gibi görünen Ağzından Soluyan Martin'le geçirdikten sonra yanaklarımı ve saçlarımı okşayan bu hava beni biraz olsun rahatlatmıştı.

"... Norah’yı siz çıktıktan yarım saat kadar sonra bulmuşlar," dedi adam onlara yaklaştığım sırada. "Peşinizden iki birlik gönderdiler. Herhangi bir sorunla karşılaştın mı?"

"Hayır." Cate kolunu adamın beline dolamıştı. "Ama şaşırmadım. Yeterli sayıda askerleri yok. Peki ya seninkiler?"

Rob başını hızla salladı. Yüzü gölgelenmişti şimdi. "Onları çıkaramadım."

Cate’in bedeni bir anda çökmüştü. "Ah... Çok üzgünüm."

"Önemli değil. Görünüşe bakılırsa sen benden başarılıymışsın. O iyi mi?" İkisi birden bana döndüler.

"Ah Rob, bu, Ruby," dedi. "Ruby, bu da benim... bu da Rob."

"Ne sıkıcı bir tanıştırma merasimi!" dedi Rob onaylamaz bir ifadeyle. "Demek güzelleri Thurmond’da saklıyorlarmış."

Elini bana uzattı. Büyük bir avuç, beş parmak ve kıllı boğumlar. Normal. Fakat biri şu verdiğim tepkiyi görse adamın ellerinin sanki pullarla kaplı olduğu sanırdı. Elimi, yapıştırdığım kalçalarımdan ayırmıyordum. Cate’e doğru bir adım attım.

Elinde bir silah, bir bıçak ya da Beyaz Gürültü makinesi yoktu. Bazıları taze olan birkaç yara bereyle kırmızı çizik, gömleğinin kollarına kadar bileğinin tüm iç kısmını kaplıyordu. Ancak elini geri çektiğinde gömleğinin sağ bileğindeki küçük, kırmızı lekeleri fark ettim.

Baktığım yeri fark ettiğinde gerildi. Elini Cate’in arkasına, beline koyarak sakladı.

"Tam bir güzellik, öyle değil mi?" dedi Cate adama dönerek. "İçerideki işler için mükemmel olacak. Kim bu yüze hayır diyebilir ki? Üstelik bir Turuncu."

Rob, hayranlıkla bir ıslık çaldı. "Lanet olsun."

İnsanlar nedense Turunculara değer veriyordu. Hayret.

"Sarah iyi mi?" diye sordum.

Rob anlamamış gibiydi.

"Norah Jenkins'ten bahsediyor," dedi Cate. "Sarah, görevde kullandığı isimdi."

"O iyi," dedi Rob elini omzuma koyarak. "Bildiğim kadarıyla onu hâlâ sorguluyorlar. Herhangi bir değişiklik olursa Thurmond'daki adamlarımız bize bilgi verecektir." Ellerim birden uyuşmuştu. "Senin adın gerçekten Cate mi?"

Güldü. "Evet, ama soyadım Conner, Begbie değil."

Ne yapacağımı ya da ne söyleyeceğimi bilmediğimden yalnızca başımı salladım.

"Sen iki kişiler dememiş miydin?" Rob omzumun üzerinden arabaya bakıyordu. Tam o sırada kapının açılıp kapandığını işittim.

"İşte burada," dedi Cate gururlu bir anne tavuk gibi. "Martin, buraya gel! Seni yeni yoldaşınla tanıştırmak istiyorum. Georgia’ya bizimle birlikte gelecek."

Rob daha elini uzatmadan Martin hemen kapıp sıkmıştı bile.

"Şimdi," dedi Cate ellerini birbirine vurarak. "Fazla zamanımız yok ama elinizi yüzünüzü yıkayıp üzerinize biraz daha az şüphe uyandıran bir şeyler giymeniz gerek."

Rob arka kapılardan birini açtığında SUV ahenkli bir ses çıkardı. Döndüğünde, kot pantolonunun beline yerleştirdiği silahının metal kabzasından güneş ışığı yansıyordu. O, içeride göremediğim bir şeye uzanırken bir adım geriledim.

Aralarından en az birinin silah taşıyor olacağını düşünmemek, tamamen benim aptallığımdı. Yine de gerilmiştim. Arkamı dönüp bakışlarımı kaldırıma dökülen benzin damlalarının izlerine kenetledim ve araba kapısının yeniden kapanmasını bekledim.

"Alın bakalım," dedi Rob ikimize de birer siyah sırt çantası uzatırken. Ucube yoldaşım kendisininkini kapıp içindekileri hevesle karıştırmaya başlamıştı bile.

"İstasyondaki lavabolarda hâlâ su akıyor ama ben olsam o sudan içmeye kalkışmazdım," dedi Rob. "Çantalarınızda kıyafetler ve işinize yarayacak birkaç şey var. Fazla oyalanmayın ama şu kampın pisliğini üzerinizden akıtıp bir güzel temizlenin artık."

Thurmond'u üzerimden temizlemek ve onu sanki bir parça çamurmuş gibi yıkamak mı? Sen dalga mı geçiyorsun benimle? Başkalarının hatıralarını siliyor olabilirdim ancak kendiminkileri bu kadar kolay temizleyemezdim.

Kafatasımın içini oymaya başlayacak bir ağrının sinyallerini hissederek tek kelime etmeden çantamı aldım. Bunun ne anlama geldiğini iyi biliyordum. Geriye doğru bir adım attığım sırada çimento zeminin azizliğine uğrayıp sendeledim. Dengemi sağlamak için kollarımı ileri doğru uzatsam da yere düşmemek için tutabildiğim tek şey Rob'un kolu oldu.

Beni yakalayarak centilmence bir hareket yaptığını düşünüyor olsa da düşmeme izin vermeliydi aslında. Rob'un düşüncelerine daldığı sırada beynim keyifli bir iç çekmişti. Beynimin arkasında biriken o gerilim bir anda boşalmış, tüm omurgam karıncalanmaya başlamıştı. Bu hissiyat yavaş yavaş azalırken dişlerimi sıkıyordum. Kendimi oradan kurtarmak istiyordum. Fakat tüm sistemim büyük bir öfkeyle doluyordu.

Kırpışan kirpikler gibi hızla gelip giden Cate’in anılarının aksine Rob'un düşünceleri neredeyse uyuşuk... kadifemsi ve kasvetliydi. Birbirlerini tamamlamaktan çok, birbirlerinin içine süzülüyor gibiydiler. Tıpkı bir bardak suya damlatılan mürekkebin yavaş yavaş uzayıp sinsice ilerleyerek bir zamanlar tertemiz olan suyu kirletmesi gibi.

Artık Rob'un zihnindeydim ve Rob, iki karanlık şekle, başlarına çuval geçirilmiş olsa da birinin kadın, diğerinin erkek olduğu her hâllerinden belli olan iki insana bakıyordu yukarıdan. Kalbimin yerinden çıkacakmış gibi atmasına sebep olansa kadındı. İç çekişleri tüm bedenini sarsıyor olsa da el ve ayak bileklerini saran o plastik iplerden kurtulmak için mücadele etmekten bir an olsun vazgeçmiyordu.

Sağanak yağmur, çevre binaların oluklarını doldurmuştu. Rob'un zihninin filtresinden çıkan ses, tıpkı bir cızırtıya benziyordu. Göz ucumla köşede duran iki büyük, siyah çöp konteynerini gördüm. Ancak o zaman dar bir sokakta yalnız olduğumuzu anlayabildim.

Rob'un eli -benim elim- öne doğru uzanarak, başındaki çuvalı açıp kadının siyah saçlarını serbest bıraktı.

Ama bu bir kadın değildi. Üzerindeki koyu yeşil kıyafetleriyle ancak benim yaşlarımda olabilecek bir genç kızdı. Bir üniformaydı üstündeki. Bir kamp üniforması.

Yağmura karışan gözyaşları yanaklarından süzülüp ağzına akarken renksiz dudakları sessizce lütfen diyor, gözleriyse hayır diye çığlıklar atıyordu. Ama elimde bir silah vardı, karanlık ortama rağmen gümüş rengiyle parlayan bir silah. Rob'un kotunun belindeki o silah. Şu anda kızın alnına dayalı duran silah.

Silah ateşlendiği anda elim de geri tepmiş; silahtan saçılan ışık, kızın dehşete düşmüş yüzünü aydınlatmıştı. Patlama sesi, kızın yarım kalmış çığlığını bastırmıştı. Baş aşağı düşerken bir parça kan sıçradı elime. Üzerimdeki koyu renk ceketi ve... altındaki beyaz gömleğin bileklerini lekeledi.

Diğer çocuk da aynı şekilde öldü. Rob bu defa, çocuğun hayatını sonlandırmadan önce başındaki çuvalı bile açmaya tenezzül etmedi. İkisinin de bedenleri çöp konteynerine atıldı. Kendimi o sahneden uzaklaştırırken görüntüler de giderek küçülüyordu. Ta ki Rob'un beyninin kara bulutlarla kaplı labirenti onları tamamen yutana kadar.

Derin bir solukla mürekkebe bulanmış havuzdan kendimi kurtardım.

Rob kolumu anında bıraktı ama ben onu durdurmak için ellerimi havaya kaldırmasaydım yerini hemen öne atılan Cate alacaktı.

"İyi misin?" diye sordu. "Yüzün bembeyaz oldu."

"İyiyim," dedim sakin görünmeye çalışarak. "Hâlâ ilacın etkisinden kurtulamadım sanırım."

Arkamda dikilen Martin canı sıkılmış bir şekilde ofladı. Bir o yana bir bu yana zıplıyor, sabırsızlıkla beni bekliyordu. Bana doğru şüpheli bir bakış attığında sadece bir an için de olsa az önce neler olup bittiğini anlayacağından korktum. Fakat hayır, o an bana dakikalarca sürmüş gibi gelse de bu tip bağlantılar yalnızca birkaç saniye sürerdi.

Bakışlarımı yerden kaldırmıyor, iki yetişkinin de yüzlerine bakmamaya çalışıyordum. Yaptığı şeyleri gördükten sonra Rob’a bakamazdım ve eğer Cate’e bakarsam kendimi hemen ele verirdim. Neyim olduğunu sorardı; söyleyeceğim yalan onu ikna etmezdi. Böylece ona erkek arkadaşının, partnerinin ya da her nesiyse onun, bir ara sokakta iki çocuğun beynini patlattığını söylemek zorunda kalırdım.

Rob, bana öndeki plastik su şişesini uzattığında gözlerim yeniden bileklerindeki o kan damlalarına takıldı.

Onları öldürdü. Sözcükler beynimde yankılanıyordu. Olay, belki günler, hatta haftalar önce olmuştu... Gerçi o kadar zaman geçmesi pek mümkün görünmüyordu. Öyle olsa gömleğini değiştirmez ya da en azından yıkamaz mıydı? Şimdi de buraya bizi öldürmek için geldi, değil mi?

Rob, tüm dişlerini göstererek gülümsüyordu bana. Gülümsüyordu. Sanki yakın mesafeden iki kişinin beynini uçuran ve sonra da yağmurun kanları temizlemesini izleyen o değilmiş gibi.

Ellerim o kadar çok titriyordu ki fark edilmemesi için elimdeki çantaya sıkı sıkı tutundum. Canavarlardan kaçtığımı, onları elektrikli tellerin arkasında bıraktığımı düşünüyordum. Ama gölgeleri canlıydı ve beni buraya kadar kovalamışlardı işte.

Sıradaki benim.

Boğazımdan yükselen çığlığı yutkunmak zorunda kalarak, içimde kopan fırtınalara rağmen ben de ona gülümsedim. Rob, az önce gördüklerimi bilseydi Cate’in, onun gömleğine bulaşan kanımı temizlemek için günlerce uğraşacağından adım gibi emindim.

O da biliyor, diye düşündüm Martin’in ardından istasyona girerken. Biberiye gibi kokan, beni koridor boyunca taşıyan, hayatımı kurtaran Cate. O da biliyor olmalı.

Ve bilmesine rağmen onu öpüyor.

Benzin istasyonunun içi, vahşi hayvanların saldırısına uğramış gibiydi. Öyle olmuş olması da muhtemeldi zaten. Çeşitli şekillerde ve boyutlarda pençe izleri, her yeri kaplamış, yapışkan, kırmızı ve kahverengi lekelerin üzerinden yemek raflarına uzanıyordu.

İçecek şişeleri bir yanıp bir sönen elektriğin altında aydınlansalar da markete yoğun bir bozuk süt kokusu hâkimdi. Gazlı içeceklerle biraların birçoğu çalınmıştı ama yine de geride şaşırtıcı derecede çok şişe kalmıştı. Market, sütün şişesini on dolara satıyordu. Yemekler için de aynı şey geçerliydi. Bazı raflardaki hiç dokunulmamış cips ve şekerler, nadir bulunan ürünler gibi yüksek fiyatlardan etiketlenmişlerdi. Bazı raflardaysa paketleri açılmış ve etrafa saçılmış cips ve patlamış mısırlardan başka bir şey yoktu.

Daha ben farkına bile varmadan bir plan belirmişti zihnimde.

Martin kola makinesi ile uğraşırken ben birkaç paket cips ve çikolata kaptım. Onları çantama tıktığım sırada içimde bir suçluluk duygusu oluşsa da kimden ne çalıyordum sanki? Hem kim gidip polise haber verecekti?

"Sadece bir lavabo var," dedi Martin. "Önce ben kullanacağım. Eğer şansın yaver giderse sana da biraz su bırakırım belki."

Umarım şansım yaver gider de orada boğulursun.

Kapıyı çarparak arkasından kapattığı sırada, onu terk edeceğim için içimde duyduğum tüm suçluluk duygusu bir anda silinip gitti. Belki zalimlikti bu yaptığım. Belki ona en ufak bir uyarıda bulunmadan çekip gittiğim için ömrüm boyunca kendimi suçlu hissedecektim. Fakat yapmak üzere olduğum şeyi Cate ve Rob'u uyandırmadan ona söylemem mümkün değildi. Onlara haber vermeyeceğine ya da beni orada zorla tutmayacağına emin olacak kadar güvenmiyordum ona.

Sarah’nın -daha doğrusu Norah'nın- önlüğünden kurtulup bir köşeye atmak için hiç vakit kaybetmedim. Onun altına giydiğim üniforma beni hemen ele verirdi ama önlük, içinde rahatça koşulamayacak kadar büyüktü. Ve benim oldukça hızlı hareket etmem gerekiyordu.

Martin musluğu sonuna kadar açmış olmalıydı çünkü marketin kırılan büyük camlarının parçalarına basmamaya çalışırken su sesini duyuyordum.

Raflardan birinin arkasından baktığım sırada Cate’i öpen Rob'u gördüm. Sonra ceplerini karıştırarak bir cep telefonu çıkardı. Arayan her kimse Rob, konuştuğuna pek de memnun görünmüyordu. Bir süre sonra telefonu Cate’e uzatarak arabanın sürücü koltuğunun olduğu tarafına geçti. Ve o da bana arkasını dönerek, elindeki haritaya benzer şeyi arabanın üzerine yaydı. Rob yeniden ortaya çıktığında biri kolunun altında, diğeriyse elinde olmak üzere iki tane uzun, siyah bir şey tutuyordu. Cate, hiç tereddüt etmeden tüfeklerden birini alıp sanki çok normal bir şey yapıyormuş gibi boynuna astı.

Onları tanımıştım. Elbette tanıyacaktım. Elektrikli tellerin çevresinde dolaşan tüm PÖK askerleri bir M16 tüfeği taşırdı. Bizi kuleden izleyen her kamp yöneticisinin de böyle bir silahı olduğuna hiç kuşkum yoktu. Üzerimizde bunları mı kullanacaklardı? Merak ediyordum. Yoksa benim de mi bir tane kullanmamı bekliyorlardı?

Beynimin mantıklı olan yanı nihayet kontrolü ele geçirerek yaşadığım dehşet ve korkuyu bastırdı. Belki Rob'un o çocukları öldürmesinin bir sebebi vardı. Belki bağlı olmalarına rağmen onu incitmeye çalışmışlardı. Ya da belki...

... belki Birlik’e katılmayı reddetmişlerdi.

Bu düşünce, yoluna çıkan her şeyi küle çeviren bir yangın gibi büyüdü göğsümde. O silahlardan birine dokunmak ve ateşlemek zorunda kalmak düşüncesi, hatta bunun hayali bile... Onların ailesinden olmak böyle bir şey miydi?

Yoksa ben de Martin gibi olup silahın kendisi hâline mi gelmek zorundaydım?

Babam birini vurmak zorunda kaldığında yedi yıllık bir polisti. Bana hikâyenin tamamını hiçbir zaman anlatmadı. Bunu sınıfımdaki çocuklardan duymak zorunda kalmıştım. Onlar da gazetede okumuşlardı. Sanırım bir rehine vakasıydı.

Ama bu olayın onu yıktığını biliyordum. Büyükannemler Virginia'dan gelip beni alana dek babam yatak odasından dışarı adımını atmadı. Birkaç hafta sonra eve döndüğümdeyse hiçbir şey olmamış gibi davranmıştı.

Benim elime böyle bir silahı hangi durumun tutuşturacağını bilmesem de bu, bir grup yabancı için olmayacaktı.

Dışarı çıkmalıydım. Kaçmalıydım. O anda neresi olacağı pek mühim değildi. Pek çok şey, pek çok kötü şey olabilirdim ama bu listeye bir de katilliği eklemeye hiç niyetim yoktu.

Ancak tam o sırada, lavabodan gelen su sesini ve içecek dolabının vızıltısını bastıracak bir şangırtı duyuldu. Ancak su kapandığı sırada sesi yeniden duyabildim. Hızla arkama döndüm ve üzerinde YALNIZCA PERSONEL yazan kapının açılıp kapandığını gördüm.

Bir çıkış.

Cate ve Rob'un hâlâ arkalarının dönük olduğundan emin olmak için dışarıya son bir kez baktıktan sonra atıştırmalıkların yanından geçerek hızla kapıya doğru koştum.

Yalnızca bir rakun, diye düşündüm, ya da bir fare. Bu, kısa hayatımda fareleri insanlara ilk kez tercih edişim değildi.

Ama ses bu sefer daha da yüksek duyulduğunda kapıyı ittim. Karşımda, bir paket atıştırmalığın üzerine çöreklenmiş, pakettekileri yemeye çalışan fareler yoktu.

Bir başka çocuk vardı.

SEKİZ

ÇOCUK -HAYIR, HAYIR KIZ- AĞZINI AÇIP DUDAKLARINI SESSİZ bir solukla araladı. İlk bakışta anlamasam da bir kız olduğuna şüphe yoktu. Ufak tefek bir kız. Sekiz, belki dokuz yaşında görünüyordu. Üzerine bol gelen, damalı bayraklarla yeşil yarış arabası resimli bir tişört giymiş bir bebekti daha. Daha da garibi, kolları dirseklerine kadar sarı plastik eldivenler içindeydi. Annemin banyoyu temizlerken ya da bulaşık yıkarken taktığı eldivenler gibi.

Asyalı kızın koyu renk saçları erkek gibi tıraş edilmişti. Üzerinde ise bol bir erkek pantolonu vardı. Tüm bunlara rağmen yüzü öyle güzeldi ki gören onu oyuncak bebek zannederdi. Dolgun ve şekilli dudakları şaşkınlıktan mükemmel bir O şeklini almış; teni, burnundaki ve yanaklarındaki çilleri daha da ortaya çıkarırcasına bembeyaz kesilmişti.

"Nereden çıktın sen?" diye sormayı başardım bir süre sonra.

Yüzündeki hayret ifadesi çok geçmeden dehşete dönüştü. Şekerleme paketine sokmadığı eliyle hemen kapıyı kapattı.

"Hey!" diye bağırıp kapıyı geri açtığımda deponun diğer tarafındaki kapıdan koşarak dışarı çıktığını gördüm. Sırt çantamı omzuma atıp rafların arasında onu takip etmeye başladım. Kapı büyük bir taşa takılmıştı. Taşı ayağımla tekmeleyip kapıyı ardına kadar açarak dışarı fırladım.

"Hey!"

Çantasının içinden ve tişörtünden kraker paketleri dökülüyordu.

Onu kovalayan bu gözü dönmüş kızdan korkmakta haklıydı. Bu konuda kendimi kötü hissetmeye daha sonra vakit ayırabilirdim ama şu anda zihnim bir parça umudun peşinden koşuyordu ve onu bir otoparkta kaybetmeye de hiç niyetim yoktu. Bir yerlerden gelmiş olmalıydı. Bu kasabadan çıkış yolunu ya da Cate'le diğerleri gidene kadar saklanabileceğim bir yer biliyorsa bunu öğrenmek istiyordum.

Benzin istasyonunun arkasındaki otopark ancak dört araba genişliğindeydi ve park yerlerinden birinde ters yüz edilmiş bir çöp konteyneri duruyordu. Gözlerimi gri tişörtünden ayırmadan onu kovalarken, yanından geçtiğim çöp konteynerinin içindeki hayvan seslerini duyabiliyordum. Bacakları öyle hızlıydı ki parkın eskimiş asfaltı çimlerle buluştuğunda neredeyse takılıp düşecekti. Yakalamak için uzansam da küçük kız tam zamanında toparlanmayı başarabilmişti.

Onu tişörtünden yakalamaya ramak kala birden hızını artırıp, görünüşe göre istasyonu bir başka yoldan ayıran küçük bir ağaç kümesinin arasına daldı.

"Ben sadece... sadece konuşmak istemiştim!" diye seslendim. "Lütfen!"

Aslında, Sana zarar vermeyeceğim ya da ben bir PÖK askeri değilim, demeliydim. Ya da en azından güvenlik açısından benim de en az onun kadar berbat bir hâlde olduğumu belli edecek herhangi bir şey. Ama göğsüm sıkışmış, ciğerlerim daralarak göğsümdeki ağrı yüzünden nefes alamaz olmuştu. Panik düğmesi bir aşağı bir yukarı zıplayıp çeneme ve omuzlarıma çarpıyordu. Onu öyle bir hızla söktüm ki zincirin klipsi koptu.

Küçük kız, yıkılmış bir ağaç gövdesinin üzerinden atlayarak ormanlık zeminde gıcırdayan spor ayakkabılarıyla koşmaya devam etti. Benimkiler de pek sessiz sayılmazdı ama Martin’in sesi, ikimizin gürültüsünü de bir anda bastırdı.

"Rııby!"

Kanım dondu. Aslında bakmak için arkama dönmemeliydim ama döndüm. Korkudan değil, daha ziyade içgüdüsel olarak. Martin’in yüzü ağaçların diğer yanında belirene kadar ayaklarımın hareket etmediğini fark edemedim. Yüzünü ele geçiren kızarıklığı fark edebileceğim kadar yakındı ama o beni görmemişti. Henüz.

"Ruby!"

Hızımı artırırken karşımda ağaçlardan başka bir şey bulamayacağımı düşünsem de işte oradaydı. Kız, bir ağacın arkasına sığınmıştı. Pek gizleniyormuş gibi bir hâli olmasa da beni yanına da çağırmıyordu. Sıkıca kapattığı dudaklarıyla bir bana, bir de Martin’in sesinin geldiği yöne baktı. Ona doğru hareketlendiğimde sığındığı yerden fırlayarak hızla koşmaya başladı. Küçük bir tavşan gibi korkmuştu.

Nefes nefese kalmış bir hâlde, "Hadi ama," dedim kollarımı belime koyarak. "Ben sadece..."

Terk edilmiş bir yola çıkan ağaçların arasından ilerledik. Çıkmaz sokağın diğer tarafında, pencereleri siyah gözler gibi ahşapla kapatılmış küçük, harabe evler diziliydi. En yakın olanına doğru koştuğuna emindim. Gri çitlerle çevrili, yeşil bir kapısı olan eve. Fakat ani bir sağa dönüşle yolun kenarına park etmiş bir minivana yöneldi.

Arabanın yalnızca kaportası değil, kapıları ve üstü de rezil bir hâldeydi. Kırılmış farları ve parçalar hâlinde kabarıp dökülen siyah boyası ise cabası. Tek güzel yanı, birinin sürgülü kapısının üzerine el yazısıyla helezon şeklinde yazdığı logoydu: BETTY JEAN TEMİZLEME.

Ama yine de bir arabaydı en nihayetinde. Bir çıkış. O anda lojistiğe pek kafa yormuyor; benzini var mı, motoru çalışıyor mu diye düşünmüyordum. Sanırım görüntüsü bile kalbimin kanatlanmasına yetmişti ve hiçbir şey bu heyecanımı bastıramazdı.

Kız o kadar hızlı koşuyordu ki minivanın yan tarafına çarpıp sekti. Sertçe yere düşse de tahmin ettiğimden çok daha hızlı bir şekilde toparlandı. Sarı eldivenlerin içindeki iki elini birden kapı koluna koydu ve sürgülü kapıyı, yakınlardaki çatılara tünemiş kuşları bile korkutacak kadar şiddetli bir gürültüyle açtı.

Yanına vardığımda kız, kapıyı kapatıp kilitlemeyi başarmıştı.

Camdaki yansımamın arkasından küçük kızı görüyordum. Beni nasıl gördüğünü fark ettim birden. Kocaman, vahşi bakışlar, dağınık, siyah saçlar, kamp beni bu kadar zayıf düşürmeseydi üzerime ufak gelebilecek elbiseler... Orada olduklarından bile haberdar olmadığım kemikleri görüyordum göğsümde. Arabanın diğer yanına koşarak onu, orman tarafından bizi kovalayanlarla arama aldım.

"Lütfen!" Sesim kısılmıştı. Martin’in böğüren sesi ya zihnimde yankılanıyordu ya da gerçekten yaklaşıyordu. Arabanın camları, arkasından bakıp ağaçların arasından yaklaşmakta olan Martin’in o yapışkan tenini görebileceğim kadar temizdi. O yaklaşıyorsa Cate ve Rob da çok uzakta olamazdı. Bağırışlarını çoktan duymuş olmalılardı.

İki seçeneğin var, Ruby, diye düşündüm. Ya geri dön ya da kaç.

Aklım da kalbim de kaçmaktan yana olsa da önce Beyaz Gürültünün işkencesine maruz kalan, sonra da iyi niyetli olduklarını iddia eden insanlarca zehirlenip hırpalanan bedenimin geri kalanı benimle inatlaşıyordu. Minivanın arkasına gizlendim. Sanki biri göğsümü bir mengeneye sıkıştırmış, içimde kalan son nefes ve cesaret kırıntısı çıkana kadar kolu çevirip duruyordu.

Thurmond’da geçirdiğim yıllar, insanların hevesle önüme koydukları yaşantıdan kaçabileceğime inanmamayı öğretmişti bana. Bu durumun dışarıda daha farklı olacağını düşündüren şey neydi bilmiyorum.

Ağaçların arasından yaklaşan ayak sesleri giderek daha da yükseliyordu. Başımı yeniden kaldırdığımda, Cate’in, çiseleyen yağmurun altında bir ateş böceği gibi parlayan sarı saçlarını gördüm.

"Ruby!" diye sesleniyordu. "Ruby, neredesin?"

Hemen arkasında, elinde tüfeğiyle Rob belirdi. Çıkmaz sokağın sonundaki evlere döndüm hemen. Sokağın diğer ucundaysa üzerinde bilmediğim semboller olan tabelalar vardı. Ama bu bilinmezlik bile Cate’e geri dönmekten daha iyiydi.

Arabanın içindeki küçük kız önce bana, sonra ağaçlara döndü. Dudaklarını sımsıkı kapatmış, suratını asmıştı. Bir eli kapının kolunda, diğeri oturduğu koltuğun kolçağındaydı. Ayağa kalkıp hemen sonra yeniden yerine oturdu ve bir kez daha bana döndü.

Elimin tersiyle yüzümü silip bir adım geriledim. Rob ve Cate benim peşimden koşarken belki kız saklanabilirdi. Onları olabildiğince oyalayacaktım. Onu ölesiye korkuttuktan sonra en azından bunu yapmaya mecburdum.

Arkamdan kapının açıldığını işittiğimde henüz fazla uzaklaşmamıştım. Bir el uzanıp tişörtümü yakaladı ve çektiğinde en yakındaki koltuğa çarptım. Boynum kolçağa vurmuş, ön yolcu koltuğunun arkasındaki halının üzerine kapaklanmıştım. Kapı arkamdan kapandı.

Gözümün önünde uçuşan siyah noktalardan kurtulmaya çalışarak birkaç kez gözlerimi açıp kapadım. Ama kız, kendime gelmemi beklemeyecekti. Birbirine dolaşmış bacaklarımın üzerinden atlayarak en arkadaki koltuğa ilerlemeye başladı. Beni de önlüğümün yakasından tutmuş çekiştiriyordu.

"Tamam, tamam," dedim ona doğru emekleyerek. Parmaklarım arabanın gri halısı üzerinde ilerliyordu. Arka koltuktaki birkaç eski gazete ve bir plastik alışveriş torbası dışında içerisi oldukça derli toplu görünüyordu.

Orta koltuklara geldiğimizde eliyle koltukların arasına çömelmemi işaret etti. Bacaklarımı göğsüme doğru çektiğim sırada, dediklerini yapmama rağmen benimle hâlâ tek kelime bile konuşmadığını fark ettim.

"Adın ne?" diye sordum. Arka koltuğa yayılıp bagajda bir şeyler aramaya başladı. Beni duyduysa bile duymazdan geliyordu.

"Sorun yok, benle konuşabilirsin..

Elinde boyalı bir beyaz çarşafla eğildiği bagajdan kalktığında kıpkırmızı olmuştu. Parmağını dudaklarına götürerek beni susturdu. Kız, katlı kumaşı açıp üzerime serdi. Yapay limon kokulu deterjanla ağartıcının yoğun kokusu birden tüm burnumu esir aldı. İtiraz etmek için ağzımı açacak, çarşafı üzerimden atacak gibi oldum ama bir şey beni durdurdu.

Biri geliyordu. Hayır, bir kişiden fazlaydılar. İleri geri yürüdüklerini ve kaldırıma vuran ayak seslerini duyabiliyordum. Açılan kapının sesi kalbimi durduracaktı neredeyse.

"...Yemin ederim, oydu, Liam!" Ses boğuk çıksa da bir yetişkine ait değil gibiydi. "Ve bak, sana bizi oyuna getireceğini söylemiştim. Suzume, sen bir sorunla karşılaştın mı?"

Arabanın diğer kapısı da açıldı. Biri, Liam belki, rahat bir nefes aldı.

"Şükürler olsun," dedi ağır bir güneyli aksanıyla. "Hadi, hadi, hadi, binin. Neler olup bittiğini bilmiyorum ama buna vakit harcamaya da hiç niyetim yok. Takipçiler yeterince kötüydü zaten.

"Neden o olduğunu kabul etmiyorsun?" diye sordu diğer ses.

".. .çünkü onu Ohio’da ekmiştik, işte bu yüzden..."

Liam’ın ve kulaklarımda atan kalbimin sesini bastıran başka bir ses duydum birden.

"Ruby! Ruby!”

Cate'di bu.

İki elimi de ağzımın üzerine bastırarak gözlerimi sımsıkı kapadım.

"Bu da ne böyle?" dedi ilk ses. "Bu düşündüğüm şey mi?"

İlk silah sesi bir maytap gibi duyuldu. Belki mesafeden, belki ağaçlarla çalıların sıklığındandı, bilmiyorum. Ama kulağa pek tehlikeli gelmemişti. Bir uyarıydı belki. Ancak bir sonraki çok daha keskin olacaktı.

"Dur!" Cate’in çığlığını duyabiliyordum. "Ateş etme...!"

"LEE!"

"Biliyorum, biliyorum!" Motor çalıştı. Tekerleklerin sesi de çok geçmeden duyuldu. "Zu, emniyet kemeri!"

Sağlam durmaya çalışsam da arabanın sarsıntısıyla bir sağa bir sola savruluyordum. Bir ara başımı yandaki plastik panele ve içecek tutacağına çarptım. Fakat birileri ateş ederken, arka koltuktan gelen tuhaf seslerin kimsenin dikkatini çekmemesi normaldi.

Rob'un diğer tüfeği Martin’e verip vermediğini düşündüm.

"Zu, istasyonda bir şey mi oldu?" diye sordu Liam olduğunu düşündüğüm ses. Kelimelerinde bir telaş sezilse de tam anlamıyla paniklemiş değildi. On dakikadır yoldaydık ve silahlardan uzaklaşmıştık. Yanındaki diğer çocuksa bambaşka bir hikâyeydi.

"Aman Tanrım, daha çok Takipçi mi? Ne yani, lanet olasıca bir konferans mı veriyorlar burada? Yakalanırsak başımıza gelecekleri biliyorsun, değil mi?" dedi. "Üstelik bize ateş ediyorlardı! Ateş! Bir silahla!"

Sağ tarafımda bir yerde küçük kızın kıkırdadığını duydum.

"Ah, bunu komik bulmana çok sevindim!" dedi diğer ses. "Vurulduğunda ne olur biliyor musun, Suzume? Kurşun seni delip..."

"Chubs!" Diğer çocuğun sesi, anlatacağı korkunç hikâyeyi yarıda kesmesine sebep olacak kadar sertti. "Sakin ol, tamam mı? Bir şeyimiz yok. İtiraf ediyorum, ucuz atlattık ama yine de iyiyiz. Yarın daha iyi hatalar yapmaya çalışacağız, değil mi Zu?"

İlk ses sıkıntıyla homurdandı.

"Önceki olay için üzgünüm," dedi Liam. Sesindeki kibarlıktan, ümitsizlikle inlemeye devam eden çocukla değil de kızla konuştuğunu anlamıştım.

"Bir daha ki sefere yiyecek almak için ben de seninle geleceğim. Canın falan yanmadı, değil mi?"

Yolun titreşimi, seslerini duymamı zorlaştırıyordu. Araba sarsıldıkça içecek tutacağının içindeki demir para o kadar yüksek ses çıkarıyordu ki uzanıp onu almamak için kendimi zor tutuyordum. İlk çocuk yeniden konuşmaya başladığında onu duyabilmek için kulak kesildim. "Sana da birini arıyorlarmış gibi gelmedi mi?"

"Hayır, bana daha çok bize ateş ediyorlarmış gibi geldi!"

Ellerimdeki his, parmaklarımdan başlayarak çekildi.

Güvendesin, dedim kendi kendime. Onlar da sadece çocuk.

Benim yüzümden kendilerini ateşin önünde bulmuş çocuklar.

Bunun olacağını bilmeliydim. İlk düşüncem bu terk edilmiş kasabadan tek başına kaçmaktan korkmak yerine bu olmalıydı. Ama paniklemiştim. Sanki beynim erimiş ve bir dehşet havuzuna dönüşmüştü.

"...birkaç şey," diyordu Liam. "Ama hadi şimdi East River’ı bulmaya odaklanalım."

Şimdi arabadan inmeliydim. Hem de hemen. Bu berbat bir fikirdi. Belki de bugüne kadarki en kötü fikrim. Şimdi ayrılırsam Cate ve Rob'dan kaçma şansları olabilirdi. Hatta belki benim bile.

Omzumdaki sırt çantasının askılarını yeniden bağlayarak üzerimdeki çarşafı açtım. Rutubet kokulu serin klimanın havasını içime çektim ve arka koltuğa dayanıp ayağa kalktım.

Öndeki çocuklar bakışlarını yola çevirmişlerdi. Yağmur o kadar şiddetlenmişti ki silecekler damlaların hızına yetişemiyorlardı bile. Öyle ki görüntü, sanki bir empresyonistin elinden çıkmış bir Batı Virginia tablosunu andırıyordu. Üzerimizde, güneşin bulutların arasından göz kırptığı bir gökyüzü; altımızdaysa siyah bir yol uzanıyordu. Bu ikisinin arasında bir yerde de bahar dallarıyla donanmış ağaçların o ışık saçan tonları.

Şoförümüz Liam’ın üzerindeki eski deri ceketin omuzları, yağmur altında ıslanmaktan daha koyu bir renge bürünmüştü. Küllü sarı saçları, ellerini arasında dolaştırdığı için dik dik olmuştu. Arada bir yanında oturan koyu tenli gence dönüp baksa da dikiz aynasında göz göze geldiğimiz o ana kadar gözlerinin mavi olduğunu fark etmemiştim.

"Öyle yaparsan arkamı göremem..." Ne olup bittiğini sonradan anlamış gibi birden sustu.

Arkasına dönerken direksiyonu da kendiyle birlikte çevirince araba birden sağa yalpaladı. Sağdaki şarampole doğru son sürat ilerlerken diğer çocuk boğuk bir ses çıkardı. Kız ise omzunun üzerinden, yüzünde şaşkınlık ve öfkeyle karışık bir ifadeyle bana bakıyordu.

Liam frenlere asıldı. Emniyet kemerleri göğüslerine yapıştığı anda arabanın diğer iki yolcusunun da nefesi kesilmişti. Fakat beni koruyacak hiçbir şey olmadığından bir anda ortadaki iki koltuğun arasında buldum kendimi. Kısa bir süre devam eden, ancak bana sonsuzluk kadar uzun gelen anların ardından minivan acı bir fren sesiyle durdu.

İki çocuk da yüzlerinde iki farklı ifadeyle bana bakıyorlardı. Liam’ın bronz teni, porselen kadar beyaz kesilmiş; ağzı, bir çizgi film karakteri gibi açık kalmıştı. Diğer çocuksa ince, gümüş çerçeveli gözlüklerinin ardından, tıpkı gece geç yattığım zamanlarda annemin yüzüme baktığı gibi, onaylamaz bir ifadeyle bana bakıyordu. Kafasına oranla bir parça büyük olan kulakları, kafatasındaki en belirgin yerdi. Geniş alnından ince burun kemiğine ve oradan da dolgun dudaklarına kadar yüzünün her bir noktası öfkeyle dolmuştu sanki. Bir an için onun bir Kırmızı olmasından endişelendim çünkü bakışlarından, beni o anda oracıkta yakmaktan başka bir şey istemediği anlaşılıyordu.

Erkekler. Neden erkek olmak zorundaydılar ki?

Düştüğüm yerden kalkarak kapıya yöneldim. Parmaklarımı kapının koluna götürdüm fakat ne kadar uğraşsam da açılmıyordu kahrolasıca şey.

“Zu!" diye bağırdı Liam bakışlarını onunla benim aramda gezdirirken. Kız, ellerini kucağına koymuş, gıcırdayan eldivenleriyle masum masum Liam’a bakıyordu. Sanki şimdi ayağa kalkmış bu kaçak yolcu hakkında en ufak bir fikri yokmuş gibi görünüyordu.

"Bir karar aldığımızı zannediyordum. Kaçak yolcu yoktu." Diğer çocuk kafasını sallıyordu. "O kedi yavrularını da o yüzden alamamıştık!"

"Ah Tanrı aşkına..." Liam, bir elini diğer avcuna gömerek öne eğildi. "Bir kutu dolusu terk edilmiş yavru kediyle ne yapacaktık?"

"Belki senin o karanlık kalbin onları açlıktan ölüme terk etmeye bu kadar hevesli olmasaydı onlara yeni ve sevgi dolu yuvalar bulabilirdik."

Liam hayretler içinde yanındaki çocuğa bakıyordu. "Bu konuyu bir türlü kapatmayacaksın, değil mi?"

"Onlar masum ve savunmasız yavrulardı ve sen onları dışarıda, birinin posta kutusunun önünde bıraktın! Posta kutusunun!"

"Chubs," diye homurdandı Liam. "Hadi ama."

Chubs mı? Şişko anlamına gelen "chubs" mı? Bu bir şaka olmalıydı. Çocuk sıskanın önde gideniydi çünkü. Burnundan parmak uçlarına kadar incecik bir çocuktu.

Liam’a aşağılayıcı bir ifadeyle bakıyordu. Neyin daha şaşırtıcı olduğuna karar veremiyordum; kedi yavrularından bahsediyor olmaları mı yoksa beni tamamen unutmuş gibi görünmeleri mi?

"Affedersiniz!" diye araya girdim elimi cama yaslayarak. "Kapıyı açabilir misiniz rica etsem?"

En azından bu ikisini de susturmuştu.

Liam nihayet bana döndüğünde, ifadesi ilk andakinden tamamen farklıydı. Ciddi görünse de tam anlamıyla mutsuz ya da şüpheci değildi. Pozisyonlarımız farklı olsaydı sanırım ben onun kadar anlayışlı kalamazdım.

"Sen aradıkları kız mısın?" diye sordu. "Ruth?"

"Ruby," diye düzeltti Chubs.

Liam elini salladı. "Doğru. Ruby."

"Lütfen şu kapıyı açar mısınız?" dedim yeniden kolu çekmeye çalışarak. "Bir hata yaptım. Bu bir hataydı! Bencillik ettiğimi biliyorum. O yüzden onlar yetişmeden lütfen inmeme müsaade edin."

"Kim yetişmeden? Takipçiler mi?" Bakışları benim üzerimdeydi. Önce bitkin yüzüme ve asker yeşili önlüğüme, sonra da çamurlu ayakkabılarıma çevirdi bakışlarını. Ardından ayakkabılarımın ucuna silinmez kalemle yazılmış Psi numarama ilişti gözleri. Bir anda dehşete kapıldığını görebiliyordum. "Sen kamptan mı kaçtın yoksa?"

Suzume’nin, yani Zu'nun da bakışlarını üzerimde hissetsem de gözlerimi Liam'dan ayırmadan cevap verdim: "Çocuk Birliği kaçırdı beni."

"Ve sen de onlardan kaçtın, öyle mi?" dedi Liam. Onay için Zu’ya dönmüştü. Kız başıyla onayladı.

"Bunun ne önemi var ki?" diye söze girdi Chubs. "Onu duydun işte, aç şu aptal kapıyı! Zaten bizi izleyen PÖK askerleri ve Takipçiler var, bu listeye Birlik’i de eklemek istemeyiz! Muhtemelen onu kaçırdığımızı düşünecekler ve eğer eski püskü, siyah bir minivanla etrafta dolaşanlar olduğu bilgisini yayarlarsa..." Cümlesini bitirmeye cesaret edememişti.

"Hey," dedi Liam parmağını sallayarak, "Siyah Betty hakkında böyle konuşma, tamam mı?"

"Ah, kusura bakma. Yirmi yaşında bir minivanın duygularını incittiysem özür dilerim."

"O haklı," dedim. "Üzgünüm, lütfen... Başınıza başka dert açmak istemiyorum."

"Onlara mı dönmek istiyorsun?" diye sordu Liam sert bir ifadeyle yüzüme bakarken. "Dinle Yeşil, aslında beni hiç ilgilendirmez ama sana söyledikleri yalanlar her neyse doğru olmadığını bilmeye hakkın var. Onlar bizim meleklerimiz değiller. Onların da kendi planları var ve eğer seni o kamptan aldılarsa emin ol, senin için de özel bir planları vardır."

Başımı salladım. "Bunu bilmediğimi mi sanıyorsun?"

"Pekâlâ," dedi sakin bir sesle. "O hâlde neden dönmek için bu kadar acele ediyorsun?"

Sorduğu soruda eleştirel ya da suçlayıcı en ufak bir ton yoktu. Peki, o zaman neden hâlâ kendimi bir aptal gibi hissediyordum? Boğazımda sıcak ve uyuz bir his belirdi birden. Gelip gözlerimin arkasında durana kadar da yukarı doğru çıkmaya devam etti. Ah Tanrım, çocuk, sanki uyutulan bir köpeği izliyormuş gibi sempati ve acıma duygusuyla bakıyordu bana. İçimde biriken bu hissin öfke mi utanç mı olduğunu bilmiyordum. Ama buna ayıracak vaktim yoktu.

"Hayır, ama yapamam... Sizi bu işin içine sürüklemeyi hiç istemezdim... şey, evet, yaptım ama..."

Zu'nun oturduğu yerden kalkıp bana uzandığını fark ettim. Birden derin bir nefesle olduğum yerde zıpladım. Yüzünde beliren o ani kırgınlık, içimi büyük bir suçluluk duygusuyla doldurmuştu. Bana yardım etmeye, nazik davranmaya çalışıyordu sadece. Ne tür bir canavarın hayatını kurtardığından haberi bile yoktu ki.

Bilse o kapıyı asla açmazdı.

"Onlara dönmek istiyor musun?"

Chubs Liam’a, Liam ise bana bakıyordu. Ben fark etmeden yine bakışlarıyla yakalamıştı beni.

"Hayır," dedim gerçeği söyleyerek. "İstemiyorum."

Hiçbir şey söylemedi. Sadece arabayı çalıştırdı.

Ne yapıyorsun, Ruby? Kapıya uzanmak istiyordum aslında ama şimdi o kol bana o kadar uzak geliyordu ki. Hem elim de ağırlaşmıştı. Çık dışarı. Hemen çık dışarı.

"Lee, sakın yapayım deme..." diye başladı Chubs. "Birlik peşimize düşerse..."

"Sorun yok," dedi Liam. "Onu en yakındaki otobüs durağına bırakacağız sadece."

Şaşırdım. Bu beklediğimden çok fazlaydı. "Bunu yapmak zorunda değilsiniz."

Liam itirazımı savuşturdu. "Sorun değil. Fazlasını yapamadığımız için üzgünüm. Kendimizi riske atamayız."

"Evet, haklısın," dedi Chubs. "Peki, söyler misin, onu neden daha yakındaki tren istasyonlarından birine bırakmıyoruz?"

Yüzüne baktığımda Liam’ın beni incelediğini, dile getirmediği bir düşünceyle alnını kırıştırdığını fark ettim. Bakışları altında kıvranırken rahatsız görünmemeye çalışıyordum. "Adın Ruby'ydi, değil mi? Eminim şimdiye kadar anlamışsındır ama yine de tekrarlayayım; ben Liam ve arkamdaki sevgili bayan da Suzume."

Kız utangaç bir gülümseme takındı. Başımı diğer çocuğun olduğu yöne çevirip kaşlarımı kaldırdım. "Sanırım senin de gerçek adın Chubs değil, öyle mi?"

"Hayır," dedi burnundan soluyarak. "Liam bana kampta taktı bu ismi."

"Şey... biraz domuz gibiydi de." Liam’ın yüzünde ufak bir gülümseme belirdi. "Görünüşe göre, açık havada ağır iş yükü ve zayıf beslenme koşulları, herhangi bir spor merkezinden daha çok işe yarıyor. Bu konuda Zu beni destekleyecektir."

Ama Zu, bizim konuşmalarımıza aldırış etmiyordu. Kapüşonunu başına çekmiş, arka pencereden dışarıyı görmek için kaykılmıştı. Dudakları aralanmış olsa da konuşmaya cesaret edemediği belliydi. Yuvarlak yüzündeki tüm renk bir anda çekilmişti.

"Zu?" dedi Liam. "Neyin var?"

İşaret etmesine gerek yoktu. SUV’nin bize doğru hızlandığını görmesek bile arka cama isabet edip, bir anda camı tuzla buz eden kurşunu fark etmemek imkânsızdı.

DOKUZ

SİLAHTAN ATEŞLENEN TEK KURŞUN, MİNİVANIN TAM ortasından düz bir çizgi hâlinde ilerleyerek ön camdan dışarı fırladı. Bir an, hiçbir şey yapmadan camdaki deliğe ve çevresinde oluşan örümcek ağı şeklindeki çatlaklara bakakaldık.

"Lanet olasıca!" Liam gaza sonuna kadar bastığında araba ileri atıldı. Bir BMW’de değil de Dodge marka karavanda olduğumuzu unutmuşa benziyordu. Aracın yüz kilometreye çıkması sanki yarım saat sürmüştü. Siyah Betty sarsılmaya, aracın içindeki delikler ve yoldaki yarıkların da etkisiyle zangır zangır titremeye başladı.

Rob'un SUV'sini görmek üzere arkama baktığımda, bizi izleyen arabanın kan kırmızısı bir kamyonet olduğunu fark ettim şaşkınlıkla. Üstelik şoför koltuğundan, elinde tüfeğiyle sarkan adam da Rob değildi.

"Sana söylemiştim!" diye bağırdı Chubs. "Sana onların Takipçi olduklarını söylemiştim!"

"Evet, haklıymışsın," diye cevapladı Rob. "Ama şimdi daha çok işe yarayacak şeyler yapmaya ne dersin?"

Adam bir atış daha yaptığı sırada, direksiyonu tam zamanında sola kırdı. Kurşun isabet etmeden kurtulmayı başarmıştık. Adam silahını bir kez daha ateşledi. Bu kurşun ise diğerinden daha şanslıydı. Dördümüzün birden soluğunu keserek Siyah Betty’nin tamponuna isabet etti. Chubs ise homurdanarak istavroz çıkardı.

Zu, koltuğunda öne doğru yatmış, göğsünü dizlerine dayamıştı. Kapüşonu başını örtse de bedeninin nasıl titrediğini gizleyemiyordu. Elimi sırtına koyup onu aşağıda tutmaya çalıştım.

Arkamızdan başka bir kuvvetli ses daha duyuldu ama bu defa ki bir silahtan gelmiyordu.

"Neler oluyor böy..." Liam omzunun üzerinden arkasına bakmaya cesaret etti bir an. "Şaka yapıyor olmalısınız!"

Mideme birden bir taş oturdu sanki. Kırmızı kamyonet ileri atıldığında, içindeki kahverengi saçlı, gözlüklü kadının, kendisini sıkıştıran SUV'den kurtulmak için direksiyonu yana kırdığını gördüm. O aracın kime ait olduğunu anlamak için şoförünü görmeme gerek yoktu. Cate ve Rob'un aracıydı bu. Kamyonetin şoförü kimdi peki?

"Bu o!" diye haykırdı Chubs. "Söylemiştim! Bizi buldu!"

"O zaman silahlı adam kim?" diye sordu Liam. "Erkek arkadaşı mı?"

Bize ateş eden adam, şimdi camdan dışarı sarkmış, dikkatini arkasındaki araca çevirmişti. Çok dayanamadı. SUV'den gelen bir kurşunun göğsüne isabet etmesiyle ortalık kan gölüne döndü. Bir sonraki kurşun darbesiyle birlikte nişancının cansız bedeni kamyonetin camından aşağı sarktı. Şoför kadın, başını çevirip bakmadı bile.

Kırmızı kamyonetin, SUV’nin tamponundan kurtuluşunu izledim. Diğer şeride kaymış, şarampolün kenarında durana dek olduğu yerde birkaç tur dönmüştü.

"Biri gitti," dediğini duydum Liam’ın. Arkama döndüğümde, Rob'un silahının, parçalanmış arka camımızdan bana nişan almış olduğunu göreceğime emindim. Oysa Rob direksiyon başındaydı.

Elinde sımsıkı tuttuğu tüfeğiyle ön koltukta oturan kişiyse Cate'di.

"Lütfen gitmeme izin ver," dedim Liam’ın omzundan tutarak. "Onlarla döneceğim. Kimsenin canının yanmasına gerek yok."

"Evet!" dedi hemen Chubs. "Kenara çekip indir onu!"

"İkiniz de susun!" dedi Liam, Siyah Betty'yi bir sağ bir sol şeride geçirirken. SUV bizi kovalamaktan çok takip ediyor gibiydi. Yavaşladık mı yoksa onlar mı bir şekilde hızlandı, bilmiyorum ama çok geçmeden SUV arka tamponumuza çarpmıştı. Emniyet kemerlerimiz bile bizi sarsıntıdan koruyamadı.

Elini direksiyona götürerek, "Bir şey yap!" diye bağırdı Chubs.

"Deniyorum!" dedi Liam. "Konsantre olamıyorum, lanet olsun!"

Yeteneklerini kullanmaya çalışıyor. Yaşadığım dehşet içinde farkına bile varmadan anlamıştım bunu.

Cama vuran büyük yağmur damlaları, görüşümüzü bulanıklaştırsa da Liam silecekleri çalıştırmıyordu. Çalıştırsaydı ters yönden bize doğru gelen diğer arabayı fark edebilirdi. Çalan korna, Liam’ı daldığı derin transtan uyandırdı.

Son anda sağ şeride geçerek, sedanla kafa kafaya çarpışmaktan kurtulmuştuk. O minik araba frene basmasaydı arkamızdaki SUV doğrudan ezip geçerdi bizi. Zu ile aynı anda arkamıza döndüğümüzde, SUV’nin de sağ şeride geçerek çarpışmadan kıl payı kurtulduğunu gördük. Cate çabucak toparlanmayı başarmıştı ve biz daha soluklanmadan yeniden peşimize düşmüşlerdi.

"Liam," diye yalvardım. "Lütfen yalnızca kenara çek. Size bir şey yapmalarına izin vermeyeceğim!"

Geri dönmek istemiyorum.

Geri dönmek istemiyorum.

Geri dönmek...

Gözlerimi sımsıkı kapadım.

"Yeşil!" dedi Liam düşüncelerimi bölerek. "Araba kullanabilir misin?"

"Hayır..."

"Chubs'dan daha iyi görebilir misin peki?"

"Belki, ama..."

"Harika!" diyerek koluma uzandı. "Öne gel bakalım."

Siyah Betty'ye bir kurşun daha isabet etmiş gibi suratını asmıştı. "Hadi ama, bisiklet kullanmaktan bir farkı yok ki. Sağdaki pedal gaz, soldakiyse fren. Yönünü de direksiyonla ayarlayacaksın. Tek bilmen gereken bu. Anladın mı?"

"Bekle!" Ama belli ki bu konuda söz hakkım yoktu. SUV bir darbe daha indirmek üzere yaklaştığı sırada direksiyonu yeniden sola kırdı. Hızlanmak yerine sert bir fren yaptı. Siyah Betty patinaj yaparak durmuş, SUV ise yanımızdan hızla geçip gitmişti.

Her şey karşı koyamayacağım kadar hızlı olmuştu. Emniyet kemerini çözdü ve ayağa kalkarken beni de şoför koltuğuna çekti. Araba ileri doğru kayarken panikleyip ayağımı fren pedalı olduğunu düşündüğüm şeye bastım. Siyah Betty ileri doğru atıldığında bu sefer çığlık atma sırası bendeydi.

SUV toparlandığı sırada, "Fren solda!" diye bağırdı ön panele doğru savrulan Liam. Rob, aracı çevirip hızlanırken tekerleklerden çıkan sesi duyabiliyordum. "Gaza bas!"

"Neden o kullanamıyor?" diye sordum şaşkınlık içinde.

Chubs yolcu koltuğunu, üzerinden tırmanıp arkaya geçecek kadar geri itmiş, Liam ise onun yerine geçmişti.

"Çünkü," dedi camı aşağı indirerek. "Üç metre önünü bile göremez o. Bana güven, arabayı onun kullanmasını istemezsin, güzelim. Şimdi, bas gaza!"

Bana söyleneni yaptım. Araba yine öne doğru atıldığındaysa yüreğim ağzıma geldi. Tekerlekler ıslak asfaltta hızla yol alıyordu.

Liam aşağı indirdiği camın üzerine oturmuş, dışarı sarkıyordu. "Daha hızlı!" diye seslendi.

Şakır şakır yağan sağanak yağmurun altındaydık ama ben arabayı son hızla üzerine sürerken SUV’nin farları sisi delip geçiyordu. O kadar hızlanmıştık ki direksiyon avuçlarımın içinde sallanıyor, canlıymış gibi titriyordu. İçimde yükselen çığlığı bastırıp ayağımı yavaşça gazdan çektim. Fakat Liam bunu hemen fark etmişti.

"Hayır, hızlanmaya devam et!"

"Lee," dedi Chubs. "Bu delilik! Ne yapmaya çalışıyorsun?"

O kadar sessizdi ki orada olduğunu bile unutmuştum. Hız göstergesi sekseni, doksanı, doksan beşi geçtiğinde zaten ortamda olan bitenlere dikkat kesilmeyi bırakmıştım.

İşte o zaman her şey cehenneme döndü.

Binlerce balon gücünde korkunç bir patlama sesi duyuldu ve minivan hızla dönmeye, direksiyon parmaklarımın arasında dans etmeye başladı. Tekerlek patlamış olmalıydı.

"Düzelt!" diye bağırıyordu Liam. "Arabayı düzelt!"

"Şş...!" Göğsüme çarpan emniyet kemerinin darbesiyle nefesim kesilmiş olsa da boşta dönen direksiyonu son anda kontrol altına alıp aracı yeniden düzleştirmeyi başardım. Araba, arkasında izler bırakarak yoluna devam ediyordu. Şimdi yeniden SUV ile karşı karşıyaydık ve ikinci kez üzerlerine sürüyorduk.

"Onlara doğru sürmeye devam et... durma!" dedi Liam

Ama tekerlek, diye düşündüm direksiyonu sıkıca tutarken,tekerlek...

Chubs, camdan dışarı fırlamaması için uzanıp Liam’ın bacaklarını sıkıca yakaladı. "Bırak beni!" diye çıkıştı Liam. "Ben iyiyim, şimdi onu buldum!"

Liam’ın "onu" derken neyi kastettiğini, ancak dikiz aynasından bakıp, Liam’ın bir el hareketiyle ormanın içinden son sürat SUV’nin üzerine fırlayan karanlık ağaç kütüğünü görünce anladım.

Rob, o sırada üzerlerine süren minivana odaklandığından arabayı kütüğün yolundan çekecek vakti olmamıştı. Enkazın yolundan çekilebilmek için deli gibi direksiyonu çevirmeye başladım. Rob arabanın yönünü döndürmeye çalışırken, direksiyonu fazla kırmasıyla birlikte kırılan camların ve ezilen metalin sesleri yükselmişti. Yan aynadan baktığımda SUV’nin, üzerinden çıkan dumanlarla yan yattığını gördüm. Yanı başındaysa parçalara ayrılmış ağaç kütüğü, çarpışmanın etkisiyle yuvarlanmaya devam ediyordu.

"Ne yaptın sen?" Rüzgârın ve yolun gürültüsünden sesimi duyurabilmek için bağırmam gerekmişti. "Ben sanıyordum ki..."

Küle dönmüş rengiyle soruma cevap veren Chubs oldu. "Şimdi anlıyor musun? Durmayacaklardı."

Liam camdan içeri girdi ve uzun bir iç çekişle yeniden yerine oturdu. Saçları darmadağın olmuş, her yanı yaprak ve dallar içinde kalmıştı.

"Pekâlâ, Yeşil," dedi hiç tereddüt etmeden. "Arka tekeri patlattılar o yüzden jantın üzerinde gidiyorsun. Sadece düz gitmeye devam et ve yavaşlamaya başla. Bir sonraki rampada yer değiştiririz."

Çenemi o kadar sıkmıştım ki canım yanıyordu.

"Sen iyi misin Zu?" diye sordu. Kız, iki başparmağını da havaya kaldırarak durumunu özetledi. Arabanın içinde parlayan tek renk, ellerindeki eldivenlerin sarısıydı.

"Ben de iyiyim, sorduğun için teşekkürler," dedi Chubs. Mavi gömleğini düzeltirken gözlükleri yüzünde yamuk duruyordu. Sonra öne doğru eğilip Liam’ın başının arkasına vurdu. "Ve bu arada sen aklını mı kaçırdın? Yüksek hızla giden bir arabadan fırlayan bir bedene ne olacağı hakkında bir fikrin var mı?"

"Hayır," diye araya girdi Liam. "Ama sanırım on bir yaşında bir çocuğun duymaması gerekecek kadar çirkin bir şeydir."

Zu’ya baktım. On bir mi? Bu doğru olamazdı...

"Ah, onu kurşunların önüne atabiliyorsun ama korkutucu bir hikâye duymasından korkuyorsun, öyle mi?" Chubs kollarını bağlamıştı.

Liam, uzanıp yatırılmış olan koltuğu yeniden dik konuma getirdi. Arkasına yaslandığındaysa yüzünü buruşturmuş, yumruklarını sıkmıştı. Gözünün hemen üstünde yeni oluşmuş bir kesik seçilebiliyordu. Çenesinden kan damlıyordu.

Yağmurun içinde, yeşil otoyol tabelasını gördüm. Üzerinde yazan kasaba ya da yol adının hiçbir önemi yoktu. Ben sadece şu yoldan ve şoför koltuğundan kurtulmak istiyordum.

Ayağımı gazdan çektiğim sırada tüm bedenim uyuşmuştu. Bitkindi. Minivan rampayı yavaşça takip etti ve rampa bittiğinde kendi kendine durdu. Kalbimin hâlâ yerinde olduğundan emin olmak için hemen elimi göğsüme götürdüm.

Liam uzanıp el frenini çekti.

"İyi bir iş çıkardın," diye başladı. Sesi, beklediğimden daha sessizdi. Maalesef yine de içimde saldırmaya hazır bekleyen o öfkeli yılanı yatıştırmaya yetmemişti bu.

Uzanıp koluna bir yumruk indirdim. Sertçe.

"Ah!" diye bağırdı şaşkın gözlerle geri çekilirken. "Bu ne içindi?"

"Bu, hiç de bisiklet kullanmaya benzemiyordu, seni pislik!"

Bir an titreyen dudaklarıyla yüzüme baktı. İlk kahkahayı patlatansa Suzume'ydi. Sonu gelmez iç çekişlerle zıplaya zıplaya gülüyor, kıpkırmızı olmuş yüzüyle nefesi kesiliyordu. Yağmuru bastıran bu tek sesle saniyeler geçti. Ta ki Chubs yüzünü ellerinin arasına alıp uzun uzun homurdanmaya başlayana kadar.

"Ah, evet," dedi Liam kapısını açarken. "Gruba iyi uyum sağlayacaksın."

Liam, arka tekerleği tamire başladığı sırada yağmur da yavaşlayarak çisentiye dönüşmüştü. Ben şoför koltuğundaki yerimden kıpırdayamamıştım bile çünkü hâlâ ne yapacağımdan emin değildim. Diğer iki çocuk da Liam’ın arkasından aşağı inmiş; Suzume arka tekerlekle uğraşan Liam’ın yanına, Chubs ise ters istikamete yönelmişti. Çatlamış camın ardından Monongahela Ulusal Ormanı'nı işaret eden bir tabelanın yanına gidişini izledim. Bir dakika sonra arka cebinden bir şey -ciltli bir kitap- çıkarıp yolun kenarına oturdu. İmrenmenin biraz ötesinde bir hisle gözlerimi kısıp kitabın adını okumaya çalıştım ama kapağın yarısı yoktu. Diğer yarısıysa elinin altında kalmıştı. Gerçekten okuyor muydu yoksa sadece yazılara mı bakıyordu bilmiyordum.

Eğer tabelalar doğruysa Batı Virginia'daki Slaty Fork’a sürüklemiştim bizi. İlk bakışta bir taşra yolu sandığım bu yol, meğer hiçliğin ortasında uzanan 219. Otoyolmuş. Marlinton’da hiç insan kalmamış olabilirdi ama Slaty Fork'ta da pek kimseye rastlanabildiği söylenemezdi.

Şoför koltuğundan kalkıp minivanın arkasına doğru yürümeye başladım. Ellerim, kanımda dolaşan son adrenalin damlasını da silkip atmak ister gibi titriyordu hâlâ. Rob ve Cate’in verdiği sırt çantası arka koltuğa düşmüş, birkaç gazete sayfası ile boş bir cam temizleme şişesinin altında kalmıştı.

Çantayı alıp yanına oturdum. Üç yıllık gazete artık iyice sertleşmişti. Birinin büyük bir yaratıcılıkla Sonsuz Gençlik adını verdiği bir yüz kremine ayrılmıştı yarım sayfa.

Gerçek bir haber bulma ümidiyle sayfayı çevirdim. Rehabilitasyon kamplarını öven bir yazı okuduktan sonra Psi çocuklarına artık açık açık "saatli mutant bombası" dendiğini öğrenmek beni öfkelendirmekten çok eğlendirdi. Aynı sayfada kısa bir de isyan haberi vardı. Muhabir, bunun "Batı ve Doğu hükümetleri arasında, yeni doğum yasası konusunda artan gerilimin bir sonucu" olduğunu iddia ediyordu. Sayfanın en sonunda, tren kondüktörleri grevinin yıl dönümüyle ilgili ufak bir haberin hemen altında, Clancy Gray’in bir fotoğrafı vardı.

"Başkan’ın oğlu Çocuk Birliği duruşmasına katılıyor," yazıyordu alttaki başlıkta. Konunun özünü anlamak için iki üç satır okumak yetmişti: Başkan, başarısız bir suikast girişiminin ardından evinden çıkamayacak kadar korkak olduğundan pis işlerini yaptırmak için ucube oğlunu görevlendirmişti. Clancy şu an kaç yaşındaydı acaba? Thurmond'daki fotoğraflar gazetedekinin aynısıydı ve orada en fazla on bir, on iki yaşında görünüyordu. Ama şimdi on sekizine yaklaşmış olmalıydı. Bizim standartlarımıza göre bunak sayılırdı.

Gazeteyi tiksintiyle elimden bırakıp yeniden sırt çantama uzandım. Rob içinde yeni kıyafetler olduğunu söylemişti ve eğer söyledikleri doğruysa Thurmond üniformamdan sonsuza dek kurtulabilecektim.

Düz beyaz bir gömlek, bir kot, bir kemer ve fermuarlı bir kapüşonlu.

Camdaki tıkırtıyı duyunca öyle korktum ki az daha dilimi ısırıyordum. Liam’ın gergin yüzü belirmişti camda. "Bakmam için kıyafetleri getirir misin? Sana bir şey göstermem gerek."

Gözlerinin üzerimde olduğunu hissettiğim an, bedenimdeki her bir kemik, her bir kas ve her bir eklem dikkat kesildi. Ağzımda belli belirsiz kan tadıyla sürgülü kapıdan aşağı atladım ve dönüp minivana şöyle bir baktım. Bunun mümkün olup olmadığını bilmiyorum ama sanki ilk hâlinden bile berbat görünüyordu. Sanki lavaboya sıkışıp, çöp öğütme makinesinden geçmiş bir oyuncak araba gibiydi görüntüsü. Parmaklarımı yan paneldeki yeni deliklerden birinin üzerinde gezdirdim. Kurşun, ince metali delip geçmişti.

Liam, tüm gücüyle stepneye tutunan Zu'nun yanına çömelmişti. Krikoyla aracı kaldırıp arka sağ tekerleği değiştirecekti. Arkalarına geçtiğim sırada gördüm olanları. Liam elini bir kez salladığı anda, jant kapağındaki tüm vidalar onun emriyle sökülüp yerde toplandılar.

Mavi, diye düşündüm. Liam Mavi'ydi. Peki ya diğerleri?

"Pekâlâ," dedi. Gözünün önüne düşen bir tutam açık renk saçı üfleyerek uzaklaştırdı. "Üzerine giyeceğin şu gömleği çıkart."

"Ben... Ben burada üzerimi değiştiremem," dedim.

Gözlerini devirdi. "Ciddi misin? Birkaç saat içinde Birlik ajanları peşimize düşecek ve sen iffetin için endişeleniyorsun, öyle mi? Öncelikler, Yeşil. Gömleği çıkart."

Onu bir an için izledim. Ne aradığımdansa ben bile emin değildim.

"Yakasına bak," dedi Liam. Ayağının dibine bir vida daha koydu. "Bir çıkıntı hissedeceksin."

Hissettim. Küçücük, en fazla bir bezelye kadar olan çıkıntı, gayet sıradan görünen gömleğe dikilmişti.

"Ön koltuğun altında Chubs’ın küçük, süslü bir kız çantası olacak," dedi. "Eğer bunu giymeyi düşünüyorsan gömleğin üstündeki takip çipini kesmen gerek."

Küçük, süslü kız çantası, iplik, makas ve bir parça nakıştan oluşan bir dikiş setiydi aslında. Biri (Chubs?) bir parça kumaşın üzerine kusursuz bir siyah kare işlemişti. Parmağımı çıkıntılı yüzeyinde gezdirirken bu işareti dikkatle inceledim.

"Hem zaten üzerindeki üniformayı çıkarsan iyi olur," dedi Liam. "Ama pantolonu ve kapüşonluyu da kontrol ettiğinden emin ol. Şu çiplerden birden fazla varsa hiç şaşırmam çünkü."

Yine haklıydı. Bir tane kot pantolonun beline, bir tane kapüşonlunun uç kısmına, hatta bir tane de kemerin iç kısmına yapıştırılmış çip buldum. Bir kız için dört takip çipi. Ah, tabii bir de sırt çantasının kendisine iliştirilen çip vardı.

Liam, tekerleği düşündüğümden daha hızlı değiştirmişti. Zu, vidaları yerlerine yerleştirmesine yardım ettikten sonra krikoyu yavaş yavaş indirdiler. Liam aletleri kıza uzattığında, Zu onları bagajda tam olarak nereye koyacağını gayet iyi biliyor gibiydi.

"Ver," dedi bana elini uzatırken. "Ben onların icabına bakarım." Takip çiplerini ona uzatırken elim titriyordu. Aldığı aletleri yere fırlattığı gibi topuğuyla bir güzel ezdi.

"Anlamıyorum..." diye başladım. Fakat aslında bir açıdan doğru değildi bu. Yeniden yakalanmam ya da ayrılmamız hâlinde beni izleyebilecekleri bir sistemleri olmasa beni kaçırmak için onca zahmete girmezlerdi.

Liam’ın elinin bana doğru uzandığını gördüğümde, dokunuşunun düşüncesi tüm benliğime bir korku dalgası yayılmasına sebep olmuştu; aramıza olabildiğince mesafe koymak için geri zıplamıştım. Yine de yeterince uzak değildi. Eli aramıza düşmüştü ama avcunun içinden yayılan sıcaklığı omzumda hissediyordum. Sanki elini oraya koymuş gibi. Kollarımı göğsümün üzerinde kavuştururken, içimde endişe ve suçluluk karışımı bir duygu büyüyordu. Bir kez daha sıçramamak için ayakkabılarımdaki Psi kimlik numarama odaklanmaya çalıştım.

Beş yaşındaki ürkek bir çocuk gibi davranıyorsun, dedim kendi kendime. Böyle yapmaktan vazgeç artık. O da sadece bir çocuk.

"Çocuk Birliği'nde sana pek çok yalan söylerler ve bunlardan en büyüğü de özgür olduğundur," dedi. "Sevgiden, saygıdan, aileden bahsederler ama ben çocuğunun üzerine takip çipi yerleştirip, sonra da onu vurulup havaya uçurulması için bırakan bir aile duymadım hiç."

"Ama onları öldürmek zorunda değildik," dedim. Sırt çantasını tutan parmaklarım iyice gerilmişti. "İçeride bir başka çocuk daha vardı. Martin... O bunu... o bunu hak etmemişti..."

"Şeyden mi bahsediyorsun..." Liam ellerindeki kir ve yağı kot pantolonuna sürerek temizledi. "Hani şu..." Elleriyle Martin’in tombul hatlarını ifade ettiğini düşündüğüm belirsiz bir hareket yapıyordu. "O çocuk mu?"

Başımla onayladım.

"Ağaç onlara tam olarak çarpmadı," dedi Liam arabanın sürgülü kapısına yaslanarak. "Hâlâ hayatta olabilirler."

Liam kapıya doğru bana eşlik ettikten sonra Chubs’ı çağırmak için ıslık çaldı. O sırada Siyah Betty'ye doğru gelen Zu'nun da ayak seslerini işittim.

"Bak," diye devam etti Liam. "Hepsinin üzerinde takip çipi var. Eminim başka bir Birlik ajanı kısa bir süre sonra yardıma gelecek. Eğer istersen geri dönebilirsin ya da sana daha önce de söylediğim gibi seni otobüs durağına götürebiliriz."

Ellerim hâlâ yanımda, yüzümse açık bir gökyüzü kadar ifadesizdi. Yine de onu kandıramayacaktım. Sanki yüzümden kolayca okunabiliyormuş gibi suçluluk duygumu hemen fark etmişti. "Bak, kendi hayatını yaşamak istemek... Bu seni kötü bir insan yapmaz."

Bir yüzüne bir de önümüzdeki yola çevirdim bakışlarımı. Şimdi her zamankinden daha da şaşkındım. Bana yardım etmek istemesi hiç de mantıklı değildi. Ona güvenen ve korumak istediği iki insan zaten vardı hayatında.

Liam bana kapıyı açıp çenesiyle içerideki boş koltuğu işaret ettiğinde, ben daha onlarla kalmanın sonuçlarını bile düşünemeden Chubs’ın kolu uzandı ve gözlerimin önünde kapıyı bir hışımla kapattı.

"Chubs..diye uyardı Liam.

"Neden," diye başladı Chubs, "Çocuk Birliği ile birlikteydin?"

"Hey tamam ama," diye araya girdi Liam. "Bu bir soru-cevap oyunu değil. Yeşil, sen..."

"Hayır," dedi Chubs. "Bu sizin kararınız. Sen ve Suzume’nin. Eğer bizimle kalacaksa bu insanın kim olduğunu ve onu geri almak isteyen silahlı kaçıkların neden bizi kovaladıklarını bilmek istiyorum."

Liam ellerini teslim olurcasına havaya kaldırmıştı.

"Ben..." Onlara yalan olduğu anlaşılmayacak ne söyleyebilirdim? Başım dönüyordu. Düşünemeyecek kadar harap bir hâldeydim. "Ben..."

Zu parlayan gözleriyle beni cesaretlendiren bir bakış attı.

"Kontrol kulesinde ayak işlerini yapıyordum," dedim birden. "Birlik’in ulaşmak istediği bilgisayar sunucu erişim kodlarını gördüm. Fotoğrafik bir hafızam vardır, sayılar ve şifrelerle de aram iyidir."

Muhtemelen şansımı fazla zorluyordum ama görünüşe göre bana inanmışlardı.

"Ya arkadaşın? Onun olayı nedir?"

Onlar bana baktıkça huzursuzlanmamak elde değildi. Kendine gel, Rııby.

"Martin mi?" dedim kendi kulaklarımı bile zorlayan yüksek bir sesle. "Onu ilk kez dün gördüm. Onun hikâyesi ne bilmiyorum. Sormadım."

Martin’in hikâyesinin ne olduğunu gerçekten de bilmek istemezdim.

Chubs minivanın yan tarafına indirdi elini. "Bana bu anlattıklarına inandığını söyleme, Lee. Biz kaçtığımızda kampımızdaki herkesi tanıyorduk."

Kaçmak. Gerçekten kaçmışlar mıydı? Şaşkınlıktan ne diyeceğimi şaşırmıştım. Sonra birden, "Gerçekten mi? Üç bin kişiyi de mi?" diye sordum.

İki çocuk da aynı anda bir adım geri çekildiler.

"Kampınızda üç bin çocuk mu vardı?" diye sordu Liam.

"Neden?" Bakışlarımı sırayla yüzlerinde dolaştırıyordum. "Sizinkinde kaç kişi vardı ki?"

"En fazla üç yüz," dedi Liam. "Emin misin? Üç bin mi?"

"Yani tabii bize resmi rakamları falan vermemişlerdi. Her kulübede otuz çocuk vardı ve yaklaşık yüz kulübe vardı. Eskiden daha da kalabalıktık ama Kırmızılar, Turuncular ve Sarıları gönderdiler."

Görünüşe göre onu fazlasıyla şaşırtmıştım. Liam boğazını temizledi. "Lanet olsun," dedi sonunda. "Hangi kamp bu?"

"Bu sizi ilgilendirmez," dedim. "Ben size nereden geldiğinizi sormuyorum."

"Ohio, Caledonia'daydık," dedi Chubs, Liam’ın sert bakışını görmezden gelerek. "Bizi, terk edilmiş bir ilkokulun içine kapatmışlardı. Sonra da kaçtık işte. Sıra sende."

"Neden? Beni en yakın PÖK istasyonuna ihbar edin diye mi?"

"Evet, çünkü oraya elimizi kolumuzu sallayarak girip rapor verebiliyoruz askerlere, değil mi?"

Bir süre sonra derin bir iç çekişle, "Pekâlâ," dedim. "Thurmond'daydım."

Cümlemin ardından gelen o ölüm sessizliği, önümüzdeki yoldan bile uzundu sanki.

"Sen ciddi misin?" dedi Liam sonunda. "Çılgın Thurmond, şu FrankenÇocukların olduğu Thurmond?"

"Testleri bıraktılar," dedim tuhaf bir şekilde savunmaya geçerek.

"Hayır, ben sadece... ben..." dedi Liam alelacele. "Ben oranın tamamen dolduğunu düşünüyordum. Bu yüzden bizi Ohio’ya göndermişlerdi."

"Kampa gittiğinde kaç yaşındaydın?" Chubs’ın kelimeleri ne kadar özenle seçtiği anlaşılsa da sesindeki ümitsizlik her hâlinden belli oluyordu. "Ufaktın, değil mi?"

Kendimi durdurmaya fırsat bulamadan cevap dudaklarımdan döküldü. "Onuncu doğum günümün ertesiydi."

Liam bir ıslık çaldı. İçeride olduğum süre boyunca Thurmond'un ününün dışarıya ne kadar yansıdığı düşüncesi aklımı kurcalamaya başlamıştı. Orada olanları kim anlatıyordu ki dışarıdakilere? Çalışan eski PÖK askerleri mi?

Ve eğer insanlar biliyorsa neden kimse bize yardıma gelmiyordu?

"Siz Caledonia’da ne kadar kaldınız?"

"Suzume iki yıldır oradaydı. Ben bir buçuk yıl, Lee de yaklaşık bir yıldır."

"Bu..." Beynimin içinde kısık, çirkin bir ses fısıldıyordu. Bu kadarcık mı? Ama aslında daha büyük bir parçam orada kalınan sürenin hiçbir anlamı olmadığını biliyordu. Bir yıl ya da bir gün... Ne fark ederdi ki? O kamplardan birinde geçirilen bir dakika bile insanın ruhunu darmaduman etmeye yeterdi.

"Peki, kaç yaşındasın? On altı? On yedi?"

"Bilmem," dedim. Dediğim anda da bu düşünceyle tüm bedenimin sarsıldığını hissettim. Gerçekten emin değildim... Sam, altı yıl geçtiğini söylüyordu ama yanılıyor olabilirdi. Thurmond’da, bildiğimiz usulde tarihi takip edemezdik. Mevsimlerin geçtiğini fark etsem de bir süre sonra onu da bırakmıştım. Büyüdüğümü ve her kış bir yaş daha aldığımı biliyordum ama bu ... bu şimdiye kadar hiç de önemli gelmemişti. "Hangi senedeyiz?"

Chubs homurdanarak bakışlarını göğe çevirip gözlerini devirdi. Bir şey söylemek üzere ağzını açacaktı ki yüzüme dikkatlice bakınca vazgeçti. Ne tür bir ifade takındığımdan emin değildim ama öfkesini iki saniyede silmeye yetmişti. Kıstığı gözleri, acıma duygusuna çok benzer bir duyguyla yeniden açıldı.

Ve Liam... o da tamamen çözülmüş gibiydi.

Ensemdeki saçların karıncalanmaya başladığını hissettim. Parmaklarım üniformamın şortuyla oynuyordu. İstediğim son şey -en son şey- bir grup yabancının acıyan bakışlarıydı. Endişelerimi ve korkumu bile bastıracak bir pişmanlık duygusu sardı benliğimi. Hiçbir şey anlatmamalıydım, yalan söylemeli ya da sorulardan kaçmalıydım. Thurmond'un nasıl bir yer olduğunu bilmeleri ve orada başımdan neler geçtiğini düşünmeleri bana acımalarına yetmişti zaten. Bunu yüzlerinde görebiliyordum ve bu, canımı umduğundan daha çok yakıyordu. Bir fare olduğumu zannediyorlardı aslında. Ancak aralarına bir canavar aldıklarından haberleri yoktu henüz.

"O hâlde on altı," dedim Liam yılı söylediğinde. Demek Sam haklıydı.

Canımı sıkan başka bir şey daha vardı. "Hâlâ yeni kamplar yaratıp çocukları oralara mı yolluyorlar?"

"Artık o kadar çok değil," dedi Liam. "En genç grup, yani Zu'nun yaşındakiler en büyük darbeyi aldı. İnsanlar o kadar korktular ki daha hükümet yeni doğumları yasaklamaya kalkışmadan doğum oranları iyice düştü. Hâlâ kampa gönderilen çocukların birçoğu bizim gibiler. Toplamalar sırasında kaçanlar ya da kaçmaya çalışanlar."

Söylediklerini düşünerek başımı salladım.

"Thurmond’da," diye başladı Chubs. "Onlar gerçekten de şey yapıyor muydu...?"

"Sanırım bu kadar yeter," dedi Liam hemen. Chubs’ın kolunun üzerinden uzanarak kapıyı bir kez daha açtı benim için. "O senin sorularını cevapladı, biz de onunkileri. Şimdi, hava hâlâ güzelken yola çıkmamız gerek. Hadi!"

Arabaya ilk binen Zu oldu. Ardından, ikisinin de yüzüne bakmadan ben bindim ve uzanıp tüm o istenmeyen sorulardan kurtulabileceğim en arka koltuğa geçtim.

Chubs ön yolcu koltuğuna otururken bana son bir bakış atmıştı. Dolgun dudaklarını öyle sıkı kapamıştı ki renksiz bir hâl almışlardı. Sonunda dikkatini yeniden kucağındaki kitaba çevirmiş ve orada değilmişim gibi davranmaya başlamıştı.

Liam kontağı çevirdiğinde, tüm bedenim Siyah Betty ile birlikte sarsıldı. Uzun bir süre boyunca aramızda konuşmaya gönüllü olan tek kişi Siyah Betty olmuştu.

Yağmur hâlâ yağıyor, arabanın üzerine gri bir ışık düşürmeye devam ediyordu. Camlar buğulanmıştı; dakikalarca yağmuru izlemekten başka hiçbir şey yapmadım. Ön camdan arabaların yanan farkları görünse de havanın kararmasına daha çok vardı.

Sonunda Chubs radyoyu açtı ve sessizlik birden Amerika’nın yaşadığı petrol krizi ve Alaska'daki yeni petrol kuyusu çalışmaları hakkında bir konuşmayla bozuldu. Hâlihazırda uyuklamıyor olsaydım duygusuz spikerin monoton sesi beni derin bir uykuya sürüklerdi.

"Hey, Yeşil," diye seslendi Liam. "Bir soyadın var mı?"

Yalan söylemeyi ve olmadığım bir kişi olduğumu söylemeyi düşündüm ama bu doğru gelmedi. Bu insanlara kendimi açsam bile beni kısa bir süre içinde unutacaklardı zaten.

"Hayır," dedim. Bir Psi numaram ve büyükannemden aldığım bir ismim vardı. Gerisi önemsizdi.

Liam, direksiyona hafif hafif vuran parmaklarıyla yeniden yola döndü. "Anladım."

Ellerimle yüzümü kapatıp başımı arkama yasladım. Fırtına bulutları dağılıp yerini el değmemiş pürüzsüzlükte bir geceye bıraktığı sırada uykuya daldım. Yağmur sesi olmaksızın yalnızca arabanın hoparlörlerinden yükselen sessiz şarkıyı ve Liam’ın ona eşlik eden sesini duyuyordum.

ON

BENİ UYANDIRAN CHUBS OLDU. SANKİ BENİ SARSMAYA VE bana dokunmaya cesaret edemiyormuş gibi kısacık bir temasla yetinmişti. Ancak o kadarı bile yetmişti bana. Hemen gözümü açtım. Koltuklardan birinin üzerinde bir karides gibi kıvrılmış yatıyordum fakat bana dokunduğu anda yerimden fırlayıp kafamı cama çarptım. Öndeki koltukla kendi yerim arasında debelenirken camın soğuk dokunuşunu ensemde hissediyordum. Bir anlığına, ama sadece o karanlık bulanıklığın içinde, oraya nasıl geldiğim bir yana nerede olduğumu bile hatırlayamadım.

Chubs’ın tek kaşını kaldırmış yüzü görüş alanıma girdi. İşte o zaman boğazıma bir yumruk yemiş gibi kendime geldim.

Lanet olsun, lanet olsun, lanet olsun, diye düşündüm koyu renk saçlarımı yüzümden çekmeye çalışırken. Niyetim yalnızca gözlerimi birkaç dakika dinlendirmekti. Kim bilir ne kadar zamandır kendimden geçmiş bir hâlde uyuyordum? Chubs’ın yüz ifadesine bakılırsa kısa bir kestirme olmamıştı bu.

"Yeterince uyumadın mı sence?" diye söylendi kollarını göğsünde bağlayarak. Arabanın içi şimdi daha sıcaktı ve bunun sebebini, doğrulup arka camın üzerini kaplayan lacivert kumaşı üzerimde görene dek anlamamıştım.

Durumun gerçekliği, beni birden acı bir şekilde çarptı. Bir araba dolusu yabancıya kendimi açmıştım. Hatta o kadar açmıştım ki Chubs elini rahatça omzuma koyabilmişti. Tanrım, sonunda kimin daha şanslı olduğunu bilmiyordum; beynine depolanan anıları silinmediği için o mu yoksa bir başka potansiyel felaketten kaçabilmeyi başaran ben mi? Nasıl bu kadar aptal olabilirdim? Benim kim olduğumu öğrendikleri anda beni atacaklardı. Peki, o zaman nereye gidecektim? Nereye demişken...

"Neredeyiz?" Oturduğum yerde iyice doğruldum. "Diğerleri nerede?"

Chubs orta koltuklardan birine oturmuş, zamanını kucağındaki kitapla yan camdan görünen ağaçlar arasında bölüştürmüştü. Nereye baktığını görmek için hareketlensem de görülecek hiçbir şey yoktu.

"Batı Virginia’nın güzel şehri Kingwood yakınlarındayız. Lee ve Suzume bir şey kontrol ediyorlar," dedi.

Ne okuduğuna bakmak için öne doğru eğilmiştim farkında olmadan. Okumayı bırak, bir kitap görmeyeli bile yıllar oluyordu. Yine de Chubs buna aldırış etmeyecekti. Omzum ona dokunduğu anda kitabı hemen kapattı ve bana atabileceği en korkunç bakışı attı. Kendisine ufak gelen gözlüklerine ve ön koltuğun altındaki süslü kız çantasını bilmeme rağmen kendime, onun beni beyin gücüyle öldürme kapasitesine sahip olabileceğini hatırlattım.

"Ne zamandır uyuyorum?"

"Bir gündür," dedi Chubs. "General, artık uyanıp göreve hazırlanmanı bekliyor. Yine heyecanlı ruh hâllerinden birinde bugün. Sadece bir Yeşil olabilirsin ama yine de yardım etmeni bekliyor."

Sonraki kelimelerimi, yüzündeki ukala bakışa aldırmadan dikkatlice seçtim. Eğer kendini iyi hissetmesini sağlayacaksa bırakayım da öyle düşünsündü. Benden akıllıydı; bu konuda tartışmaya gerek yoktu. Muhtemelen benden yıllarca daha fazla eğitim almış, yüzlerce kitap okumuş ve işine yarayabilecek kadar matematik öğrenmişti. Ama bana her ne kadar küçük ve aptal gibi hissettirse de ben tek bir dokunuşumla onun beynindekilerin hepsini okuyabilirdim.

"Liam Mavi, değil mi?" diye başladım. "Sen ve Zu, ikiniz de Mavi misiniz?"

"Hayır." Alnını buruşturdu. Birkaç saniye için bir sonraki bilgiyi vermekle vermemek arasında kararsız kalmıştı. "Suzume Sarı."

Biraz daha dikleştim. "Kampınızda Sarılar mı vardı?"

Chubs homurdandı. "Hayır, Yeşil, az önce yalan söyledim... evet, tabii ki Sarılar da vardı."

Ama bu hiç mantıklı değildi. Ne de olsa Thurmond'daki tüm Sarıları göndermişlerdi. Neden onları diğer kamplardan da almamışlardı ki?

"Onlar..." diye başladım nasıl soracağımı bilemeden. Suzume beni arabanın içine çektiği ilk anda, onun yabancıların yanında utangaç ve ürkek davrandığını sanmıştım. Ama onlarla olduğum tüm bu süre boyunca ağzından tek bir kelime bile çıktığını duymadım. Ne bana ne Chubs’a... hatta ne de Liam’a. "Onlar... Sarılara bir şey mi yaptılar? Ona bir şey mi yaptılar?"

Arabanın içindeki ortam bir anda gerilmişti; ancak bir küvete elektrik kablosu atsam bu kadar çabuk gerilebilirdi.

Chubs, ellerini göğsünde bağlayarak sert bir şekilde döndü. Gözlüklerinin üzerinden bana attığı bakış, zayıf bir ruhu taşa çevirmeye yeterdi.

"Bu," diye başladı sanırım daha iyi anlaşılmak için yavaş ve açık bir dille, "kesinlikle seni ilgilendirmez."

Geri çekildim.

"Onu takip ederken, başına neler gelebileceğini durup düşündün mü hiç?" diye devam etti. "Yeşil SUV’nin içindeki arkadaşlarının onu memnuniyetle kaçıracakları geldi mi hiç aklına?"

"Yeşil SUV’nin içindekiler..." diye başladım ama ben daha cümlemi bitiremeden arkamızdaki kapı açıldı. Chubs ancak bir ciyaklama olarak tanımlayabileceğim bir ses çıkararak, kalkıp hızla ön koltuğa doğru yürümeye başladı. Yerine oturduğunda gözleri, en az kapıdan onu izleyen Zu'nunkiler kadar kocaman olmuştu.

"Yapma şunu!" dedi göğsünü tutarak. "Şöyle sessizce yaklaşmasan olmaz mı?"

Zu bir kaşını kaldırmış bana doğru bakarken ben de aynı şekilde ona bakıyordum. Bir an sonra, gelme sebebini hatırlamış göründü. Bize o güneş kadar parlak eldivenler içindeki ellerini sallayarak dışarı gelmemizi işaret etti.

Chubs, emniyet kemerini oflayıp puflayarak yeniden çözdü. "Ona bunun bir zaman kaybı olduğunu söylemiştim. Onlar Virginia demişti, Batı Virginia değil." Bakışlarını yeniden bana çevirdi. "Bu arada," dedi, "o SUV bej rengiydi. Ne fotoğrafik hafızan varmış ama."

Hemen bir bahane uydurmak istedim ama beni bilgiç bir bakışla susturup arabadan inerek kapıyı ardından kapattı.

Arabadan inip Zu'nun peşine düştüm. Ayaklarım çamura ve solmuş çimenlere değdiği anda ilk kez etrafımızı saran araziye düzgünce bir baktım.

Üzerinden bir araba geçmiş gibi duran büyük, ahşap tabelada EAST RIVER KAMP ALANI yazsa da etrafta ne bir dere ne de bir kamp alanı vardı. Olsa olsa eski bir treyler ve karavan parkıydı burası.

Minivandan uzaklaştıkça daha rahatsız hissediyordum kendimi. Yağmur yağmıyordu, evet, ama tenim nemli ve soğuktu. Çevremiz, bir zamanlar ev ve araç olarak kullanılan yanmış gümüş ve beyaz enkaz yığınlarıyla doluydu. Daha büyük treylerlerden bazılarının tüm duvarları sökülmüş ya da yakılmıştı. İçlerinde, henüz su basmamış, vahşi hayvanların saldırısına uğramamış veya çürüyen yapraklarla dolmamış olanların mutfakları ve oturma odaları hâlâ sapasağlam duruyordu. Sanki kocaman bir eski yaşam mezarlığı gibiydi burası.

Araçların sürgülü kapıları sökülüp parçalanmış ve bazıları sönen lastikleri üzerinde dengesini kaybedip bir yana yatmış olsa da çevrede yine de yaşam işaretleri görmek mümkündü. Duvarlarda mutlu, gülümseyen ailelerin fotoğrafları, hâlâ çalışan bir ayaklı saat, ocakların üzerindeki çaydanlıklar ve alanın uzak ucunda öylece duran terk edilmiş bir salıncak dizisi.

Zu ile birlikte yan yatmış bir karavanın çevresinden dolaşıp çamurdaki derin ayak izlerini takip ettik. Karavanın paslı iskeletine şöyle bir baktım ve ellerimle eldivenlerini sıkıca tutup anında arkama döndüm. Yüzünde sorgulayıcı bir ifadeyle bana bakarken ben sadece başımı sallayıp, "Ürkütücü," diyebildim.

Yağmur yeniden başladığında çevremizdeki metal bedenlere çarpıyor, aralarından çatıları ve ara bölmeleri güçsüz olanlardan birkaçını parçalıyordu. Treylerlerden birinin çatısı tam önümüze düştüğünde bir çığlıkla geri sıçradım. Zu ise üzerinden atlayıp parmağıyla Chubs ve Liam’ın derin bir sohbete daldığı yeri işaret etti.

Liam’ı tanımak birkaç saniyemi aldı. Ceketinin altında, kapüşonunu bir Redskins taraftar şapkası gibi görünen şeyin üzerine geçirdiği mavi svetşörtü vardı. Bunları nereden bulmayı başardığını bilmiyordum ama yüzünün yarısını bir Rayban gözlüğün ardına gizlemişti.

"... değil mi?" dedi Chubs. "Sana söylemiştim."

"Eyaletin doğu ucunda olduğunu söylemişlerdi," dedi Liam ısrarla. "Ve Batı Virginia demek istemiş olabilirler..."

"Ya da bizimle kafa buluyor olabilirler," dedi Chubs cümlesini tamamlayarak. Yaklaştığımızı duymuş olmalıydı çünkü zıplayıp arkasına döndü. Gözleri gözlerime kilitlendiği anda da suratını astı.

"Günaydın, gün ışığı!" dedi Liam. "İyi uyudun mu?"

Zu hemen önüme atıldı ama ben onlara yaklaştıkça ayaklarımın geri geri gittiğini hissediyordum. Kollarımı göğsümde bağlayıp kendimi toparlayarak aklımdan geçeni sordum: "Burası da ne böyle?"

Bu defa derin bir iç çeken Liam'dı. "Şey, East River olmasını umuyorduk. Yani o aradığımız East River."

"Orası Virginia’da," dedim bakışlarımı ayaklarıma indirerek. "Yarımada. Nehir de Chesapeake koyuna dökülüyor."

"Teşekkürler, dedektif." Chubs başını sallıyordu. "Biz Kaçak Çocuk'un East River'ını arıyoruz maalesef."

"Hey." Liam’ın sesi bu defa sertti. "Şuna bir son ver, dostum. Biz de kamptan çıkana dek orası hakkında hiçbir şey bilmiyorduk."

Chubs kollarını bağlayıp başını çevirdi. "Her neyse."

"Bu da ne?"

Liam’ın dikkatini bana çevirdiğini hissettiğim anda ben de aniden, şaşkın şaşkın dikilen Zu’ya dönme ihtiyacı hissettim. Toparlan, dedim kendi kendime, bir son ver artık şuna.

Onlardan korkmuyordum. Hatta Chubs'tan bile. Belki ancak yaşamlarını ne kadar kolay mahvedebileceğimi düşündüğümde ya da benim gerçekte ne olduğumu keşfettiklerinde verecekleri tepkileri gözümde canlandırdığımda biraz korkuyordum. Ben aslında sadece yanlarında nasıl davranacağımı, ne konuşacağımı bilmiyordum o kadar. Sanki her an ağzımdan rahatsız edici, kulak tırmalayıcı ya da sert sözler çıkacakmış gibi hissediyor; bu tereddütlerin ve tuhaf duyguların hiç azalmayacağından endişe ediyordum. Diğer insanlarla normal bir iletişim içine giremediğimi görmeden önce bile ucubelerin ucubesi olduğumun farkındaydım zaten.

Liam, başını kaşıyarak derin bir iç çekti. "East River’ı ilk kez kamptaki bazı çocuklardan duyduk. Güya -ve güya derken ciddiyim- dışarıdaki çocukların birlikte yaşayabildikleri bir yermiş burası. Oluşumun lideri Kaçak Çocuk, PÖK'ün ruhu bile duymadan seni ailenle görüştürebiliyormuş. Yiyecekleri, uyuyacak yerleri varmış. Anladın işte. Tek sorun orayı bulmak. Ohio’da karşılaştığımız birkaç işe yaramaz Mavi yüzünden onun buralarda bir yerlerde olduğu kanısına kapıldık. Burası..."

"Hakkında konuşmamam gereken yerlerden biri," diye tamamladım cümlesini. "Ama Kaçak Çocuk da kim?"

Liam omuzlarını silkti. "Kimse bilmiyor. Ya da... yani, bence insanlar biliyor ama konuşmuyor. Hakkında çıkan dedikodularsa oldukça inanılmaz. Ona bu lakabı PÖK askerleri vermiş çünkü güya denetimleri altında tam dört kez kaçmayı başarmış."

Söylediklerine verecek bir cevap bile bulamayacak kadar şaşkındım.

"Sanırım geride kalanlar için utanç verici bir şey, ha? Biri bana onun hakkında çıkan söylentilerden bahsedene dek kendimi çok kötü hissediyordum," dedi Liam omuzlarını silkerek ve devam etti. "Güya o da onlardan biriymiş. Bir Turuncu."

Ağzından o kelime çıkar çıkmaz başımdan aşağı kaynar sular dökülmüş, olduğum yerde kalakalmıştım. Liam, -daha az bir tiksinti ifadesiyle- konuşmaya devam ediyordu. Ancak ben onu duymuyor, söylediklerinin tek bir kelimesini bile anlamıyordum.

Kaçak Çocuk. Çocukların, eğer varsa evlerine, kendilerini hatırlayan ve isteyen ebeveynlerine geri dönmesine yardım eden biri. Yeniden sahip olacakları hayatlarına kavuşmalarını sağlayan biri.

Ve muhtemelen hayatta kalan son Turunculardan biri.

Gözlerimi sımsıkı kapayıp avuçlarımı üzerlerine bastırdım. Onun yardımına ihtiyacım yoktu. En azından geleneksel anlamda. Ben ailemle iletişim kurabilsem bile bir yabancı saydıkları kızlarını kollarını açmış bir şekilde beklemeyeceklerdi nasıl olsa. Büyükannem vardı bir de ama onun şu an nerede olduğunu bilmeme imkân yoktu. Hem yaptığım şeyi öğrendikten sonra beni geri isteyecek miydi ki?

"Neden bu çocuğun yardımına ihtiyacınız var?" diye sordum üzerimdeki sersemliği atamadan. "Kendi başınıza evinize gidemiyor musunuz?"

"Aklını kullan, Yeşil," dedi Chubs. "Eve gidemeyiz. PÖK askerleri muhtemelen ebeveynlerimizi izliyorlardır."

Liam sonunda gözlüklerini çıkartarak başını salladı. Gözlerinin altını kaplayan mor torbalarla oldukça bitkin görünüyordu. "Bak, çok dikkatli olmalısın, tamam mı? Hâlâ seni bir otobüs durağında bırakmamızı istiyor musun? Çünkü biz memnuniyetle..."

"Hayır!" dedi Chubs. "Kesinlikle öyle bir şey yapamayız. Onunla yeterince zaman kaybettik. Üstelik onun yüzünden peşimize bir de Birlik takıldı şimdi."

Göğsümün sol yanına keskin bir sancı girdi birden. Haklıydı elbette. Beni en yakın otobüs durağında bırakıp gitmek herkes için en iyisi olacaktı.

Ama bu, şu Kaçak Çocuk'u bulmak istemediğim ya da bulmaya ihtiyaç duymadığım anlamına da gelmiyordu. Ama kalmayı isteyemezdim. Onlara daha fazla rahatsızlık veremez; kurmayı başardığım her ilişkiyi yok etmeye kararlı, görünmez parmaklarla hayatlarını mahvetmeyi göze alamazdım. Birlik bize yetişir ve onları da alırsa kendimi asla affetmezdim. Asla.

Kaçak Çocuk'u bulacaksam bunu kendi başıma yapacaktım. Günlerimi yanımda kimse olmadan geçirmeye alıştığımı, yanlışlıkla birinin zihnine sızma tehlikesi olmadan yaşamanın beni rahatlatacağını düşünebilirsiniz ama ben bunu istemiyordum. Gri, bulutlu gökyüzünün altında tek başıma kalmayı ve onun o dondurucu soğuğunu bedenimde tek başıma hissetmeyi istemiyordum işte.

"Şey," dedim en yakındaki treylere bakarken. "O zaman burası East River değil."

"Belki bir zamanlar," dedi Liam. "Arada bir yer değiştiriyor olabilirler. Pek düşünmemiştim bunu."

"Ya da," diye araya girdi Chubs homurdanarak, "çoktan PÖK gözetimine alınmış olabilirler. Belki burası daha önceden East River'dı ama artık değil. Ve biz, Jack’in mektubunu götürmek için bir yol bulmalı ve belki de evlerimize kendi başımıza dönmeliyiz. Ama tabii şu lanet olası takipçiler yüzünden bu dediklerimin hiçbirisini yapamayacağız ve hepimiz yeniden kamplara atılacağız. Tek fark, bu defa çok daha..."

"Teşekkürler, Neşeli," diye susturdu onu Liam. "Bu heyecan dolu, olumlu konuşman için çok teşekkürler."

"Haklı olabilirim," dedi. "Bunu kabullenmelisin."

"Ama yanılıyor da olabilirsin," dedi Liam bir elini güven veren bir şekilde Zu'nun başına koyarak. "Başka bir durumda da yine aynı şeyi yapıyor olurduk. Bu yalnızca yanlış bir alarmdı, o kadar. Önce işe yarar bir şey bulabilecek miyiz bir bakalım, sonra da yola çıkarız."

"Nihayet. Önemsiz şeyler üzerinde vakit harcamaktan sıkıldım." Chubs ellerini pantolonunun ceplerine sokup ağır adımlarla bana yaklaştı. Yolundan çekilmesem eminim omuz atıp beni yere serecekti.

Önüne çıkan çöp ve taşları tekmeleyerek yoluna devam edişini izlemeye başladım. Birden yanımda Liam belirdi. Kollarını bağlamış yanımda dikiliyordu.

"Kişisel algılama," dedi. İnanmaz bir ses çıkarmış olmalıydım çünkü konuşmaya devam ediyordu. "Demek istiyorum ki... çocuk resmen on yedi yaşında bir gencin bedenine hapsolmuş yetmiş yaşında huysuz bir ihtiyar gibi davranıyor. Ama bu kadar dayanılmaz olmasının tek nedeni, seni başından atmak istemesi."

Evet, pekâlâ, diye düşündüm, işe yarıyor.

"Ve bunun bir bahane olmadığını biliyorum ama o da hepimiz kadar stresli ve korkmuş durumda. Sanırım söylemeye çalıştığım şey şu; yüzüne attığı bu taşların tümü aslında iyi bir yerden geliyor. Sonuna kadar gitmeyi göze alırsan çok sadık bir dost edineceğine seni temin ederim. Ama şu anda yeniden yakalanmamız durumunda olacaklar hakkında deli gibi korkuyor. Özellikle de Zu’ya olacaklar hakkında."

O anda başımı kaldırdım ama Liam çoktan uzaktaki bir treyler sırasına doğru yürüyüp gitmişti. Bir an bir çılgınlık yapıp onu izlemeyi düşündüm ama sonra göz ucumla parlak sarı eldivenleri yanlarında sallanan Zu'yu fark ederek durdum. Treylerlerin çevresinde hoplayıp zıplıyor, karavanların kırılmış camlarından içeri bakmak için parmak uçlarında yükseliyor ve hatta bir kasırga tarafından parçalanmış gibi görünen karavanların içine tırmanmaya çalışıyordu. Gevşemiş iki eklem gibi görünen bir şeyin üzerinden sarkan metal tavan, yağmur ve rüzgârın hiddetiyle savrulup duruyordu.

Büyük svetşörtünün kapüşonunu örtmüş olmasına rağmen eldivenli ellerinden birinin, önüne düşen saçı alır gibi yüzünü sildiğini gördüm. Bunu yeniden yaptığını fark ettiği anda yüzünün rengi solana dek bu hareketinde herhangi bir tuhaflık sezmemiştim.

Arabada Chubs'la yapmaya çalıştığım sohbet geldi aklıma yeniden.

"Hey Zu..." deyip ardından hemen sustum. Küçük bir çocuğa, beyniyle oynanan oyunların ne olduğu, kafasında yeniden acı dolu bir anıyı canlandırmadan nasıl sorulabilirdi ki?

Gerçek şuydu; Thurmond’da çocukların kafasını, ancak kafataslarının içindekini dürtmek istediklerinde kazırlardı. Ben kampa ulaştığımda bu uygulamaya son verilmişti ama çocukların saçlarının uzaması biraz zaman aldı. Beynimin gizli köşelerinden birinde bir ses, onun durumunun bununla da bir ilgisinin olmadığını söylüyordu. Eğer konuşamamasının sebebi, yanlış bağladıkları birkaç kablo ya da bir "tedavi" bulmak için fazla ileri gitmiş olmaları değilse.

"Saçını neden kestiler?" diye sordum sonunda.

Kısa saçı tercih edecek ben de dâhil bir sürü kız tanıyordum. Yıllık saç kesimi dışında saç modelimiz hakkında pek de fazla söz hakkımız yoktu gerçi. Zu'nun hayalet saçlarını okşayışına bakılırsa onun da olmadığı belliydi.

Sorum onu üzdüyse de bunu bana hiç belli etmedi. Zu ellerini başına götürüp yüzünde keyifsiz bir ifadeyle saçlarını okşadı. Anlamadığımı gördüğünde de eldivenlerden birini çıkarıp kafasını kaşımaya başladı.

"Ah," dedim. "Ah! Grubunuz bitlenmişti?"

Başıyla onayladı.

"Hmm," dedim. Aslında mantıklıydı ama hâlâ ağzını neden açmadığını bilmiyordum. "Üzgünüm."

Zu gönülsüz bir şekilde omuzlarını silkerek arkasını döndü ve en yakındaki karavana yöneldi.

Arkasından içeri girerken kapı zorlukla ve büyük bir gıcırtıyla açıldı. Zu yüzünü buruşturunca ben de onun hislerini paylaşarak aynı ifadeyi takındım. İçerisi tatlımsı kokuyordu ama... güzel bir tatlımsı koku değildi bu. Tıpkı çürük meyve kokusuna benziyordu.

Küçük, dairesel yaşam alanındaki açık renk dolap kapaklarını teker teker açmaya başladım. Koltuklar, rüküş, parlak mor renkli minderlerle kaplıydı. Ama onlar da duvara asılı minik televizyon gibi zamanla bir karış tozla kaplanmıştı. Tezgâhın üzerinde tek bir kahve fincanı vardı. Arkadaki uyku alanı da en az bu kadar boştu. Birkaç yastık, bir lamba, içinde kırmızı bir elbise, beyaz bir gömlek ve bir sürü boş askı olan bir dolap.

Gözümün ucuyla onu gördüğüm sırada gömleği almak için uzanıyordum.

Biri onu karavanın dikiz aynasına takmıştı. Dışarıdan bakıldığında tuhaf görünecek bir şey değildi ya da çok ama çok yakından bakmadıkça fark edeceğiniz türden bir şey. Ama içeriden, yalnızca birkaç adım öteden baktığımda tabanındaki kırmızı ışığı ve önündeki yoldan geçip giden her şeyi izleyen o kamerayı gördüm.

Ve bulunduğum yerden Betty'yi ben görebiliyorsam o da görebilirdi.

Kameranın şekli Thurmond'dakilerden biraz daha farklıydı ama yine de bana bunun ardında da aynı kişilerin olduğunu düşündürecek bir benzerlik taşıyordu. Ben Zu’ya, Zu da bana baktı.

"Olduğun yerde kal," dedim masanın üzerindeki cezveye uzanarak.

Karavanın içinde üç adım ilerlemiştim. Elimdeki cezveyi bir kılıç gibi tutuyordum önümde. Birkaç boş kutu ve çöpü ayağımla kenara ittim ve orada, diğer plastik poşetlerin arasında küçük, kırmızı bir eldiven gördüm. Bir yetişkinin eline olmayacak kadar küçük bir eldiven.

Aletin üzerine vurup onu parçalayana dek cezvenin elimde olduğunu unutmuştum. Ucuz cam gövdesi parçalanıp yere düşerken elimde sadece cezvenin tutma yeri kalmıştı. Siyah ampul olduğu yerde duruyordu ancak kameranın gözü bana dönmüştü şimdi.

Açık, diye düşündüm bir panik dalgası içinde onu ezecek başka bir şey ararken. Kaydediyor.

Ona seslendiğimi hatırlamıyordum ama Zu, üzerine büyük gelen svetşörtünün önüne doldurduğu şeylerle bir anda yanımda belirmişti. O da kamerayı tanımış olmalıydı ki ben daha tek kelime bile edemeden sarı plastik eldivenini çıkarıp ona uzandı.

"Yapma...!"

Daha önce bir Sarı’nın yeteneklerini kullanmasına şahit olmamıştım hiç. Güçlerini kullandıktan sonra ortaya çıkan sonuçları görmüştüm elbette. Kamptaki elektrik kesintileri ya da kamp yöneticilerinin onları cezalandırmak için kullandıkları Beyaz Gürültü. Ama Sarılar o kadar uzun zamandır Thurmond’da değillerdi ki elektriğin gizemli dilini konuşmanın onlar için nasıl bir şey olduğunu hayal etmeyi çoktan bırakmıştım.

Zu parmaklarıyla hafifçe sürtündüğü anda, kamera yüksek ve tiz bir frekansla ötmeye başladı birden. Çıplak parmağından, kameranın dış kabuğuna mavi-beyaz bir akım yayılıyordu sanki. Cızırdayan akım plastikle buluştuğunda dumanlar çıkartıp aleti ısıyla yamultmuştu hemen.

Birden karavanın tüm ışıkları yandı. Ancak öylesine parlak ve sıcaklardı ki bu güce dayanamayarak teker teker patladılar. Araç, uzun bir uykudan bir anda uyanan motoruyla altımızda sallanmaya başlamıştı.

Zu elini yeniden eldivene sokarak kollarını önünde bağladı. Her şeyin durmasını ister gibi gözlerini sıkıca kapamış, öylece duruyordu. Ama bekleyecek vaktimiz yoktu. Kapıya yönelerek onu kıyafetinden yakaladım ve karavanın dışına çektim. Onu yolun kenarında duran Siyah Betty’nin yanına götürdüğümde bile hâlâ şaşkınlığını üzerinden atamamıştı.

"Hadi," dedim yavaşlamasına müsaade etmeden. Yüzündeki parlaklık gitmiş, bir mum gibi sönmüştü. "Sorun yok," diye yalan da söyledim üstelik. "Yalnızca diğerlerinin yanına gitmeliyiz."

Ön sıradaki tüm araçların dikiz aynalarına iliştirilmiş bir kamera vardı. Betty'ye koştuğumuz sırada hepsini teker teker görmüştüm. Hırsızlığa karşı yıllar önce yerleştirilmiş olabilirlerdi. Kaydedilen kasetlerin nereye gönderildiğini kim bilebilirdi ki? Boşuna telaşlanmış da olabilirdik. Belki de hiçbir yere gitmiyordu görüntüler.

Bunları düşündüğüm sırada kalbim ağzımdan çıkacakmış gibi atıyordu. Geliyorlar, geliyorlar, geliyorlar.

Diğerlerine seslenmeyi düşündüm ama parkta herhangi bir yerde olabilirlerdi. Zu'nun ardından minivana tırmanarak o anda mantıklı gelen tek şeyi yaptım. Avcumun içini tüm gücümle direksiyona indirdim. Betty’nin kornasının o yüksek sesi uyuklayan doğayı uyandırdı. Yakınlardaki ağaçlara tünemiş bir kuş sürüsü havalandığı sırada ben de daha hızlı bir ritimle kornayı çalmaya başladım.

İlk görünen Chubs oldu. Bir karavan sırasının arasından belirmişti. Ondan birkaç saniye sonra da Liam göründü. Kornayı çalanın yalnızca biz olduğunu gördüklerindeyse yavaşladılar. Chubs’ın yüzündeki öfkeli ifade seçilebiliyordu.

Şoför koltuğunun açık camından aşağı sarkıp bağırdım: "Gitmek zorundayız, hem de hemen!"

Liam, Chubs’a bir şeyler mırıldandı. Ne söylediğini duymadım ama söyleneni yapmışlardı. Çocuklar içeri girdikleri sırada iki ön koltuk arasına çömelmiş duruyordum.

"Ne?" dedi Liam nefes nefese. "Ne oldu?"

En yakındaki treyleri işaret ettim. "İçlerinde kamera var," dedim nefesim kesilerek. "Her birinde."

Chubs şaşkınlık ve korku karışımı bir ifadeyle bakıp ani bir nefes çekti içine.

"Emin misin?" diye sordu Liam. Sesi sakin geliyordu, fazla sakin. Onu elleri titreyerek anahtarı takmaya çalışırken gördüğümdeyse rol yaptığını anlamıştım.

Geri vitese taktığında arabanın arka tekerlekleri çamurun içinde hızla döndü. Bu hızın etkisiyle olduğum yere yapıştım.

"Aman Tanrım," diyordu Chubs. "Buna inanamıyorum. Hansel ve Gratel gibi avlandık. Aman Tanrım... Sence o muydu?"

“Hayır," dedi Liam. "Hayır. O bir takipçiye göre sinsi sayılır ama bu kadarı... bu başka bir şey."

"Bir süredir orada olabilir," dedim otoyola döndüğümüz sırada. Bizi bir bütün hâlinde yutmaya hazır bir ağız gibi açık ve bomboştu önümüzdeki yol. "Burada bir zamanlar yaşamış olan insanları gözlüyor olabilirler. Belki de burası gerçekten East River'dı..

Ya da sadece East River’ı arayan çocuklar için bir tuzak.

Liam dirseğini kapı koluna yaslamış, çenesini avuçlarının arasına almıştı. Ön camdaki yüzlerce çatlak yüzünden yüzünün yansıması parçalara ayrılıyordu konuşurken. Aracı hızlandırdığında kurşunun deldiği yerden giren rüzgâr bir ıslık gibi ötmeye başladı. "Siz gözlerinizi açık tutun ve şüpheli davranan biri ya da herhangi bir şey gördüğünüzde bana haber verin, tamam mı?"

Şüpheliyi tanımlar mısın? Yıkık dökük ev sıraları? Vurulmuş bir minivan?

"Hava kararana kadar beklememiz gerektiğini biliyordum," dedi Chubs parmaklarını yan cama vurarak. "Biliyordum bunu. O kameralar açıksa muhtemelen plakamızı falan almışlardır."

"Ben plakayı hallederim," dedi Liam.

Chubs’ın dudakları aralandı ama hiçbir şey demeden yalnızca başını cama yasladı.

"Peşimizdekiler PÖK askerleri mi?" diye sordum bir başka tren yolundan geçerken.

"Daha da kötüsü,"dedi Chubs. "Takipçiler. Ödül avcıları."

"Doğrusunu söylemek gerekirse PÖK askerleri oldukça azaldı son zamanlarda," diye açıkladı Liam. "Milis Kuvvetleri ve geriye kalan yerel polisler için de aynısı geçerli. Hem bu kadar uzağa bir ekip gönderebileceklerini sanmam. Ve ormanın bu tarafında yerleşik bir ödül avcısı da yoksa bence endişelenmemiz gereksiz."

Bu, ondan duyacağım son mükemmel cümlelerdi aslında.

"Kaçan bir çocuğu yakalayıp teslim etmenin ödülü on bin dolar," dedi Chubs bana bakmak için arkasını döndüğünde. "Üstelik tüm ülke yoksulluktan kırılıyor. Endişe etsek iyi olur.”

Uzaklarda bir tren sesi duydum. Düdüğünün sesi, geceleri Thurmond'dan geçenlere benziyordu. Tırnaklarımı bacaklarıma geçirip, mide bulantım geçene dek gözlerimi sımsıkı kapamamı sağlamaya yetmişti bu ses. Konuşmalarına bensiz devam ettiklerinin bile farkına varmamıştım ki Liam’ı duydum. "Sen iyi misin, Yeşil?"

Uzanıp yüzümü sildim. Bu ıslaklık yağmurdan mıydı; farkında olmadan ağlıyor muydum yoksa? En arkadaki koltuğa geçerken hiçbir şey söylemedim. East River’ı bulmak için bir sonraki duraklarının neresi olması gerektiğini konuşurlarken istesem de araya girmedim. Kaçak Çocuk'un kamp kurabileceği yüzlerce, binlerce, hatta milyonlarca yer vardı ve kampı bulmalarına yardım etmek istiyordum. Bunun bir parçası olmak istiyordum.

Ama bunu isteyemezdim ve kendime yalan söylemeye bir son vermeliydim. Onlarla kaldığım her saniye, aslında gerçek canavarların takipçiler ya da PÖK olmadığını anlamaya biraz daha yaklaşıyorlardı. Hayır. Esas canavar arka koltuklarında oturuyordu.

Müzik kesildi.

Sinirimi bozan, ıssız yollar ve terk edilmiş evlerden çok, hoparlörlerden yükselen sessizlikti. Liam hiç durmadan kıpırdanıyordu. İçinden geçtiğimiz terk edilmiş küçük kasabalara bakıyor, benzin seviyesini kontrol ediyor, dönüşlerde sinyal veriyor ve parmakları direksiyonun üzerinde âdeta dans ediyordu. Bir ara dikiz aynasından bana doğru baktığını bile gördüm. Sadece anlık bir şeydi bu ama yine de mideme, sanki parmağını yumuşakça avcumda dolaştırmışçasına bir kramp girmesine neden olmuştu.

Yüzüm kızarsa da içimde bir şeyler buz gibi olmuştu. Yarım saniyeden fazla sürmedi ama bu kısacık zaman, bana bakışlarının düş kırıklığı olabilecek bir duyguyla karardığını görmek için yetmişti.

Chubs ön koltukta oturuyor ve kucağında duran şeyi, nasıl yapıldığını ezberlemeye çalışır gibi tekrar tekrar katlayıp açıyordu.

"Keser misin şunu?" dedi Liam sonunda heyecanla. "Yırtacaksın."

Chubs hemen durdu. "Sadece... denesek olmaz mı? Bunun için Kaçak Çocuk’a mı ihtiyacımız var?"

"Bunun için gerçekten riske girmek istiyor musun?"

"Jack olsa yapardı."

"Evet ama Jack..." Liam sesinin tonunu düşürerek devam etti. "Bence güvenli yoldan gidelim. Oraya ulaştığımızda bize yardımcı olacak."

"Tabii ulaşabilirsek," dedi Chubs.

"Jack?" Dikiz aynasında Liam’ın bana bakan gözlerini görmesem bunu yüksek sesle söylediğimi fark etmezdim.

"Seni ilgilendirmez," dedi Chubs ve konuyu hemen kapattı.

Liam ise biraz daha konuşkandı. "Arkadaşımızdı. Kamptaki oda arkadaşımız. Biz... biz babasıyla irtibata geçmeye çalışıyoruz. Kaçak Çocuk’a ulaşmak istememizin sebeplerinden biri de bu."

Chubs’ın kucağındaki kâğıt parçasına bakarak başımı salladım. "Siz kaçmadan önce bir mektup mu yazmıştı?"

"Üçümüz de yazmıştık," dedi Liam. "Birimiz son anda vazgeçer ya da... başaramazsak diye."

"Ki Jack de başaramadı." Chubs’ın sesi bir çeliği kesecek kadar sertti. Bu sırada Amerikan kolonyal mimarisinden izler taşıyan muhteşem evler akıp gidiyordu pencerelerimizden.

"Neyse," dedi Liam boğazını temizleyerek. "Mektubunu babasına ulaştırmaya çalışıyoruz. Jack’in bize verdiği adrese gittik ama evde başkaları oturuyordu. İş için Washington’a gideceğini bildiren bir not bıraksa da ne adres ne de bir telefon numarası vardı. Bu yüzden Kaçak Çocuk'un yardımına ihtiyacımız var işte. Şimdi nerede olduğunu bulmak için."

"Mektubu postayla ulaştıramaz mısınız?"

"Sen Thurmond’a gittikten tam iki yıl sonra mektupları incelemeye başladılar," diye açıkladı Liam. "Hükümet hepsini okuyor, konuşuyor ve yeniden yazıyor. Kampta hepimizin nasıl tedavi olduğumuza ve tatlı birer meleğe dönüştüğümüze dair hikâyeler uydurup insanların gerçeği öğrenmesini engelliyorlar."

Buna söyleyecek tek bir sözüm yoktu gerçekten.

"Üzgünüm," diye mırıldandım. "Bu konuyu açıp sizi üzmek istemezdim."

"Önemli değil," dedi Liam sessizlik sonunda kırıldığında. "Önemli değil."

Nasıl bildiğimi açıklamamın bir yolu yoktu. Belki direksiyonu tutuşundan, belki de karşıdan geçen gümüş rengi arabadan sonra da konuşmamız boyunca gözlerini yandaki aynalardan ayırmayışından anlamıştım. Ya da omuzlarındaki gerginlikten ve yenik bir şekilde öne düşmelerinden. Biliyordum işte, endişeli bakışlarını dikiz aynasında yakalamadan çok önce de biliyordum.

Yavaşça, yandaki camlardan akıp giden ormanı izleyen Zu ve Chubs’ı rahatsız etmeden bir kez daha iki ön koltuğun arasına çömeldim.

Liam, bir anlığına bakışlarımı yakaladığında başıyla soldaki aynayı işaret etti. Kendin gör, diyordu sanki. Ben de öyle yaptım.

Arkamızda, yaklaşık iki arabalık bir mesafede eski, beyaz bir kamyonet vardı. Yağmur, iki arabanın arasındaki alanı bulanıklaştırdığından içeride bir mi yoksa iki adam mı olduğunu pek kestiremedim. Benim oturduğum yerden iki siyah karıncaya benziyorlardı sadece.

"İlginç," dedim sesimi kontrol etmeye çalışarak.

"Evet," dedi o da sıktığı dişleriyle. Boynundaki tüm kaslar gerilmişti. "Batı Virginia’yı seviyor insan. Muhteşem Dağ Eyaleti. O'Many John Denver şarkılarının memleketi."

"Acaba..." dedim usulca. "Arabayı kenara çekip haritaya mı baksak?"

Durumdan emin olmanın tek yolu vardı. Liam, gitmekte olduğumuz yoldan biraz daha geniş olan George Washington Otoyolu'na dönmek üzereydi. Kamyonet bizi izliyorsa bunu belli etmeden yapamazdı. Hem kamyonetin şoförü her kimse çok da çılgın bir şekilde bizi izliyor gibi görünmüyordu. Eğer Liam’ın düşündüğü gibi ödül avcısıysalar muhtemelen onlar da bizi çözmeye çalışıyorlardı.

Yolun doğal kavisini izleyerek Gorman Yolu'nda ilerlemeye devam ediyorduk. Siyah Betty, yaklaşan virajın heyecanıyla yavaşladı. Liam dönüş sinyalini vermeden önce bir an tereddüt etti. Bakışlarımı hemen aynaya çevirdim. Kamyonetin diğer sinyalini yaktığını gördüğümde büyük bir rahatlama yaşadım. Sağ şeride geçmişti. Bizse sola dönecektik.

Araba, yolla otoyolun kesiştiği yere geldiğinde Liam, derin bir iç çekerek oturduğu koltuğa yaslandı. Otoyola dönen bir başka araç daha vardı. Küçük, gümüş rengi bir Volkswagen. Liam da ben de camlarından yansıyan yoğun ışıktan korunmak için ellerimizi gözlerimize siper ettik.

"Pekâlâ, dostum," dedi Liam arabaya sabırsızca elini sallarken. "Hadi ama! Bir sonraki yüzyıla girmeden önce dön şurayı artık. Oh, hayır ya da yavaşla ve dünya üzerine derin düşüncelere dal..."

Yanımızdan geçtiği sırada kamyonetin açık pencerelerinden Lynyrd Skynyrd’ın sesi duyuldu. Araba tüm eski arabalar gibi yol alırken gıcırdıyor, garip sesler çıkarıyordu. "Özgür Kuş." Elbette. Babamın en sevdiği şarkı bu olmalıydı. Şarkının daha iki saniyesini duymuştum ki kendimi onun polis otosunun ön koltuğunda kasabada dolaşırken buldum. Güzel müzik dinleyebildiğim tek anlar bunlardı. İkimiz baş başa kasabada devriye gezdiğimiz anlar... Annem bu müzikten nefret ederdi.

Şoförün müzikle birlikte başını salladığını görünce içimde bir kahkaha yükselmeye başladı. Tüm gücüyle şarkıya eşlik ediyor; söylediği her bir kelimeye, ağzından çıkan sigara dumanı da katılıyordu.

Sonra aniden başka bir ses aldı müziğin yerini; bir çeşit çığlık. Tam zamanında başımı kaldırıp baktığımda Volkswagen’ın hemen önümüzde frenlerine bastığını ve bir anda durarak bize camlarından yeni bir yansıma gönderdiğini gördüm.

"Dalga geçiyor olmalısın!" Liam tam kornaya basacaktı ki Volkswagen’ın şoförü camını indirip elindeki siyah ve parlak şeyi bize doğru yöneltti.

Olamaz. Dünya bir anda belirginleşmiş, çevremdeki tüm sesler buharlaşmıştı. Olamaz.

Hemen öne uzanıp Siyah Betty’nin radyo düğmesini çevirdim ve sesi olabildiğince açtım. Liam da Chubs da gözlerini dikmiş bana bakıyor ve bağırıyorlardı. Fakat daha radyoya uzanamadan Liam’ın elini iterek uzaklaştırdım.

Beyaz Gürültü, radyonun hoparlörlerindeki müziği keserek kulaklarımızda yankılanmaya başladı. Alışkın olduğum kadar yüksek ya da güçlü değildi. Son seferkiyle kıyas bile edilemezdi. Ama yine rahatsız edici ve yine kahrediciydi o lanet olası ses. Radyo numaram da bir işe yaramamıştı, en azından tam anlamıyla.

Diğerleri çevremde iki büklüm olmuş, ilk kulak delici çığlıkla birlikte kaskatı kesilmişlerdi.

Liam, ellerini kulaklarına bastırmış hâlde direksiyonun üzerine düşmüştü. Chubs, sesten kurtulmak istercesine başını yolcu koltuğunun yanındaki cama vuruyordu. Siyah Betty’nin öne doğru kaymaya başladığını hissettim. Liam gaz yerine frene bastığında durabilmiştik ancak.

Yanımdaki kapı açıldı ve bir el, Chubs’ın emniyet kemerini çözmek üzere beline uzandı. Yerden kalkıp elimi uzatarak tırnaklarımı olanca gücümle adamın yanaklarına geçirdim. Bu hareketim, iki saniye önce "Özgür Kuş" şarkısına eşlik eden o kamyonet şoförünü korkutmaya yetmişti. Chubs olduğu koltukta yarı dışarı sarkar vaziyette kalakalmıştı.

Kamyonet şoförü kendi arabasına doğru sendeleyerek uzaklaştı. Sözcükleri arabaları saran büyük gürültü arasında kaybolmuştu. Ancak o zaman boynundaki gümüş bir zincire asılı rozetini ve parlak kırmızı renkteki ψ işaretini görebildim. Bunlar takipçi değillerdi.

Psi. PÖK. Kamp. Thurmond. Alıkonulma.

Volkswagen'daki adam şimdi de kapısını açıp Liam’ın emniyet kemerini çözmeye çalışıyordu. Hiçbir açıdan iri bir adam sayılmazdı; kalın gözlükleri ve masada uzun saatler harcamaktan dolayı düşen omuzlarıyla bir muhasebeciyi andırıyordu. Ama zaten güce ihtiyacı yoktu ki. O siyah megafonu elinde tuttuğu müddetçe yani.

Thurmond'daki askerlerden bazıları bu aletleri yanlarında taşır; bunları küçük, gürültücü grupları susturmak ya da bazen sadece zevk için birkaç çocuğun kıvrandığını görmek amacıyla kullanırlardı. Umurlarında mıydı sanki? Nasıl olsa kendileri duymuyordu.

Bedenimdeki sinir hücrelerinin tümü çığlık atsa da dirseğimi kamyonet şoförünün göğsüne geçirmeyi başardım. Yeniden düştüğünde kapıyı kapatıp kilitledim. Liam’a doğru yumruğumu savurarak atılırken Zu’ya bakabilmek için tek bir saniyem olmuştu. Volkswagen’ın şoförünü gözlüklerine indirdiğim yumruk darbesiyle sersemlettim. Arkamda bir yerdeyse kamyonetin şoförü kapıyı zorluyordu ve bu defa eli boş değildi.

Zu, yüzüne doğrultulan tüfekten hiç ürkmedi. İnlemesine, gözlerini kısışına ve sarı eldivenlerinin acıyla kulaklarını örtmesine bakılırsa önünü doğru düzgün gördüğünden bile emin değildim.

Ne yapacağımı bilmiyordum. Ellerim Liam’ın üzerinde, onu sarsarak uyandırmaya çalışıyordu. Masmavi ve berrak gözleri açıldı ama yalnızca bir anlığına. Megafon birden yüzümün dibinde belirdi. Beyaz Gürültü, beynime bir balta gibi saplanmıştı. Kemiklerim birden pelte gibi oldu ve tüm kontrolümü kaybederek yere yığıldım. Liam’ın üzerine düştüğümü bile orada uyanana dek anlayamadım. Beyaz Gürültüden, radyodan ve Chubs’ın çığlıklarından yüksek olan tek bir ses vardı: Liam’ın sırtından duyduğum kalp atışlarının sesi.

Gözlerimi yeniden sımsıkı kapadım. Parmaklarım üzerindeki deri cekette dolaşıyordu. Bir yanım onu itmek ve beynine giremeyeceğim bir mesafede tutmak isterken, diğer yanım çaresizce zihnine girmeyi ve onu uyandırmak için kendimi ona bağlamayı deniyordu. Eğer birine bu yeteneğimle zarar verebiliyorsam bu, aynı zamanda yardım da edebileceğim anlamına gelmez miydi?

Uyan, diye yalvardım. Uyan, uyan, uyan, uyan...

Tiz bir çığlık duyuldu. Bir insandan gelemeyecek kadar tiz bir ses. Zorlayarak gözlerimi araladım. Kamyonet şoförü, bir eliyle tüfeğini kavramış, diğeriyle de Zu'nun yakasına yapışmış bir hâlde kamyonete doğru ilerliyordu. Onun için bağırmaya çalıştım. Diğer adamın elini saçlarımda hissettiğim anda bile. Beni ön kapıdan çekip çıkartarak sert bir şekilde yere fırlatmış; yere yapıştığım anda çakıllar, bacaklarımı ve avuçlarımı yaralamıştı.

Diğer tarafa dönerek PÖK askerinin elinden kurtulmaya çalıştım. Betty’nin altından, iki küçük kuşa benzer, sarı renkli şeyler düşüyordu yere. Sonra bir kapı sesi işittim.

"Stewart, Psi numarası 42755..." Volkswagen’ın şoförü, cebinden parlak turuncu bir şey çıkartarak Liam’ın kapısını yeniden açtı. Gözlerim gürültünün etkisinden çift görmeye başlamıştı. Gözlerimi ovuşturarak adama yeniden bakmaya çalıştım. PÖK askerinin elindeki turuncu alet, bir cep telefonundan daha büyük değildi. Bu yüzden kolaylıkla Liam’ın yüzüyle direksiyonun arasına sokabilmişti onu.

Adamın koluna vurmam da hiçbir işe yaramamıştı. Yaptığı işle o kadar meşguldü ki bana dönüp bakmadı bile.

Liam! Kelimeler beynimden dışarı çıkmak için çırpınıyordu. Ancak dudaklarımı hareket ettiremiyordum. Lanet olsun! Dudaklarım tüm işlevini yitirmişti. Liam!

Turuncu aletten bir ışık yükseldi ve çok geçmeden Beyaz Gürültünün o yoğun çığlığı içinde bile adamın, "Bu, Liam Stewart. Kimlik onaylandı," diyen sesini duydum.

Betty’nin altından, bir kum fırtınası gibi sıcak ve keskin bir şey yükseliyordu havaya. Çıplak tenime nasıl temas ettiğini çok net hatırlıyorum ve sonrasında gelen o kör edici ışıktan korunmak için hemen başımı çevirişimi. Yoluna çıkan her şeyi ve herkesi yutan bir alevdi bu. Yanı başımda dikilen adamın küfrettiğini duydum önce. Sonrasında onun sesi de birbirine sürtünen metal ve parçaları dolu gibi yanıma saplanacak kadar şiddetle patlayan cam sesleri arasında kaybolup gitti.

Ve bitti. Bir şeyin uzağa fırlayıp yere düştüğünü duyduğum anda Beyaz Gürültü aniden kesildi. Aman Tanrım, megafon!

Kolumu uzatıp onu yakaladım. PÖK askeri kulaklarımdaki çınlama yüzünden duyamayacağım bir şeyler bağırıyordu şimdi. O aleti almaya o kadar odaklanmıştım ki ne dediği umurumda da değildi zaten. Neyse ki bir el, ayak bileğimi yakalayıp beni toprakta sürüklemeye başlamadan önce megafona ulaşmayı başarmıştım.

"Ayağa kalk, seni pis...!" Etrafta bir alarma benzeyen dijital bir ses duyulduğu anda adam bacağımı bıraktı. "Larson konuşuyor, acil destek talep ediyorum..."

Homurdanarak önce dizlerimin, sonra ayaklarımın üzerine kalktım. Adam büyük bir hata yapıp bir saniye için bana sırtını dönmüştü ve hatasını anlayıp omzunun üzerinden baktığındaysa artık çok geçti. Elimdeki metal megafonu suratının ortasına indirdim.

Telsizi asfalta düştüğünde tekmeleyip uzanamayacağı bir yere sürükledim. İki elini de ikinci bir darbeden korunmak için yüzüne siper etmişti ama ona acımayacaktım. Beni yeniden Thurmond’a götürmesine asla izin veremezdim.

Yüzüne koyduğu ellerini çekerek gözlerime bakmaya zorladım. Göz bebekleri önce küçülmüş, sonra yeniden normal boyutlarına ulaşmıştı. Adam benden uzundu ama önümde dizlerinin üzerine çömelmiş bir hâldeyken bunu kimse tahmin etmezdi.

Git! demeye çalıştım. Çenem sımsıkı kapanmış, kaslarımsa Beyaz Gürültü hâlâ içlerinden bir elektrik akımı gibi geçiyormuşçasına kasılmıştı. Git!

Bunu daha önce hiç yapmamıştım ve gerçekten işe yarayıp yaramayacağını görmemin de bir imkânı yoktu. Ama kaybedecek neyim vardı ki? Anıları dalga dalga beynime akmaya başlamıştı ve beynimden geçen tek düşünce şuydu: Bunu yapacağım.İşe yarayacak.

Martin, insanların zihinlerine birtakım düşünceler ekebildiğini söylemişti ama benim yeteneğim bu şekilde çalışmıyordu. Hiç çalışmamıştı. Ben yalnızca görüntüler görürdüm. Tek yapabildiğim, onları karıştırmak, ayırmak ve silmekti.

Başka bir şey yapmayı hiç denememiştim önceden. Hiç istememiştim. Şimdiye kadar. Eğer bu çocuklara yardım edemezsem, onları kurtaramazsam o zaman ne işe yarardım ki? Ne anlamım olurdu? Yap şunu. Sadece yap şunu.

Adamın telsizini aldığını hayal ettim. Hem de her bir detayını. Gözlükleri olmadan telsizi el yordamıyla arayışını, pantolonunun nasıl kırıştığını... Destek isteme talebini iptal ettiğini hayal ettim. Yolun kenarındaki kayalık tepeye, vahşi doğaya doğru yürüdüğünü de.

Kolunun üzerindeki ellerini bıraktığımda aklımdan ne geçirdiysem birer birer yapmaya başladı. O yürüyerek uzaklaşırken attığı her adım, bende daha büyük bir şaşkınlık yaratıyordu. Başarmıştım. Ben.

Arkamı döndüğümde yolun üzeri siyah bir dumanla kaplanmış; duman, tepenin çimenlerini ve gizli köşeleri kalın, çirkin bir battaniye gibi örtmüştü. O zaman hatırladım.

Zu.

Yürüdükçe enkazı daha iyi görebiliyordum. Betty’nin yanına park eden kamyonet şimdi yüzlerce metre ileri savrulmuş, boş bir tarlanın üzerinde yatıyordu. Daha küçük olan gri Volkswagen ise onun önünde, bir metal yığınına dönmüş bir hâlde yan yatmıştı. Arabanın üzerinden öyle yoğun bir duman çıkıyordu ki her an patlayacak gibiydi.

Kamyonet ezmiş, diye düşündüm. Kamyonet, yoluna çıkan arabayı ezmiş.

Tekerlek izlerini ve camları takip ettim ama tek bulabildiğim, kamyonetin şoförü oldu. Daha doğrusu ondan geriye kalanlar.

Bedeni, yabani otların arasında kıvrılmıştı. Bacağı neresi, kolu neresi ayırt edemiyordum. Hiçbiri yerli yerindeymiş gibi görünmüyordu. Dirsekleri iki kırık kanat gibi yükseliyordu toprağın üzerinde. O da ezilmişti.

Göğsüme soğuk ve kırılgan bir his yerleşti birden. Zu'nun araçlardan herhangi birinde olmadığını anladığımda dumanların arasından çıktım. Bir süre bekledikten sonra dayanamayıp dizlerimin üzerine düştüm ve midemde olan azıcık yemeği de kustum.

Başımı kaldırdığım sırada gördüm onu. Betty’nin yanında, sırtı kambur, başını öne eğmiş hâlde oturuyordu; ama hayattaydı -hayatta ve güvende. Ona seslenmeye çalışırken zihnim bu iki kelimeye tutunuyordu. Zu, nefes nefese başını kaldırdı. Ona yaklaştıkça dumanın içine saklanan yüzü seçilir olmuştu. Kan çanağına dönmüş gözleri, alnında bir kesik, tozla kaplanmış yanaklarından aşağı süzülen yaşlar.

Önünde eğildiğimde başım da kalp atışlarıma paralel olarak zonkluyordu sanki. O azap verici birkaç saniye boyunca tek duyabildiğim buydu.

"İ..İyi misin?" diye sordum güçlükle.

Başını aşağı yukarı sallarken dişleri birbirine çarptı.

"Ne... oldu?" diye sordum.

Zu, yok olmak istermişçesine iki büklüm duruyordu. Sarı eldivenleri yanında, yerde duruyor; çıplak ellerini, arabaya daha birkaç saniye önce dokundurmuş gibi hâlâ önünde ve toprağa dönük tutuyordu.

Sakinleşmesi için başka ne söyleyebileceğimi bilmiyordum. Kendimi bile nasıl sakinleştireceğimden emin değildim. Bu kız, bu Sarı, saniyeler içinde iki arabayı ve bir hayatı mahvetmişti. Ve görünüşe bakılırsa bunu tek bir dokunuşuyla yapmıştı.

Ama bunu bilsem de karşımdaki hâlâ Zu'ydu. Peki ya elleri? Onlar beni tehlikeden kurtaran ellerdi.

Titreyen kollarımla onu Betty'ye bindirdim. Yanıyordu. Normal bir ateşten fazlaydı derecesi. Onu en yakındaki koltuğa bırakıp ellerimi yanaklarına koydum. Bana odaklanamıyordu. Tam kapıyı kapatacaktım ki bileğimi yakalayıp eldivenlerinin düştüğü yeri işaret etti.

"Aldım," dedim ve eldivenleri üzerine bırakarak daha büyük bir yükle karşılaşmak üzere döndüm.

Chubs hâlâ yolcu koltuğunda baygın yatıyordu. Bedeninin yarısı dışarıdaydı. Çok şükür ki kamyonet şoförü, uzun bedenini daha fazla dışarı çekmeyi başaramamıştı yoksa o da şu anda burada şoförle birlikte yatıyor olurdu. Kapıyı arkasından kapattığım sırada, gevşek bedeni kapıya çarptı.

Minivanın önünden dolaşırken tenis ayakkabılarımla takılıp düşüyordum neredeyse. Görüşümü engelleyen parlak noktalar eşliğinde aralık olan şoför kapısını ardına kadar açtım. Liam da hâlâ baygın bir şekilde yatıyordu; onu kendine getirmek için ne kadar sallasam da başarılı olamadım. O sırada yüzünü dizlerinin arasına gömmüş Zu'nun boğuk ağlama sesleri duyuluyordu.

"Bir şeyin yok, Zu," dedim. "Hepimiz çok iyiyiz. Her şey yoluna girecek."

Liam’ın kollarına dolanan emniyet kemerini çözdüm ve onu biraz iterek yuvarlamaya çalıştım. Onu arka koltuklardan birine geçirebilecek kadar güçlü değildim, en azından o anda. Daha fazla dayanamayıp Liam’ı yere, iki ön koltuğun arasına bırakıverdim. Bana dönük yüzünde, ağzının kenarındaki kasların kıpırdanmaya başladığını; arada bir dudaklarının kıvrılmasıyla yüzünde hiç de doğal olmayan bir gülümseme belirdiğini görebiliyordum.

Arabayı çalıştırmak için gerekli adımları düşünürken bakışlarımı direksiyona dikmiştim. Liam’ın yaptıklarını, Cate’in yaptıklarını, babamın bir zamanlar yaptıklarını hatırlamaya çalıştım. On altı yaşındaydım, evet. Ancak el freninin çekili olup olmadığını anlamak bir yana, daha o lanet olasıca yerini bile bilmiyordum.

Çok da önemli değildi en nihayetinde. Görünüşe göre el freni çekili olsa da arabayı kullanabilirdim. Şimdi tek hatırlamam gereken şey, sağdakinin gaz, soldakinin fren olduğuydu. Aslına bakılırsa iş de bundan ibaretti.

Betty, dumanın en kalın olduğu noktayı delerek yolda ilerlemeye başladı. Sonunda, sonunda, sonunda enkazdan kurtulmuştuk. Havalandırmadan içeri giren hava, ne beyinlerimize Beyaz Gürültünün yankılarını taşıyordu artık ne de ciğerlerimize dumanın kokusunu.

ON BİR

ÇOÇUKLAR AYILMAYA BAŞLAMADAN ÖNCE YAKLAŞIK ON BEŞ kilometre araba sürdüm. Arka koltukta ağlamaya devam eden Zu ve nereye gittiğim hakkında hiçbir fikrim olmadığı düşünüldüğünde çocukların uyanmalarıyla duyduğum hissi "rahatlama" olarak tanımlamak bile yetmezdi.

"Lanet olsun," dedi Liam. Bir elini başının yanına koyarak doğruldu. "Lanet olsun!"

Yüzü, Chubs’ın ayaklarının birkaç santim uzağındaydı. Bu yüzden ayılır ayılmaz önce onu yoklayıp iyi olduğundan emin oldu. Chubs ise kısık bir sesle inleyerek, "Sanırım kusacağım," diyordu.

"Zu?" dedi Liam hemen ona doğru koşarken. Bu arada kalkarken Chubs’ın ayağına çarptığından bir çığlık inletti ortalığı. "Zu? Sen...?"

Zu ise daha da fazla ağlamaya başlayarak yüzünü ellerinin arasına gömdü.

"Ah, aman Tanrım, üzgünüm... üzgünüm... ben çok..." Liam’ın sesinden acı çektiği, içinin parçalandığı anlaşılabiliyordu. Yumruğunu ağzına götürüşünü gördüm. Boğazını temizlemeye çalışıyor ama tek kelime dahi edemiyordu.

"Zu," dedim ne kadar sakin olduğuma şaşırarak. "Beni dinle. Sen bizi kurtardın. Sen olmasan başaramazdık."

Liam orada olduğumu yeni hatırlamış gibi birden bana döndü. Ben de irkilmiştim ama uyanır uyanmaz önce arkadaşlarını kontrol ettiği için onu nasıl suçlayabilirdim ki?

Bana doğru gelirken bakışlarını ensemde hissedebiliyordum. Koltuğa ulaştığı anda bitkin ve bembeyaz yüzüyle hemen çöktü. "Sen iyi misin?" diye sordu ciddi bir ifadeyle. "Ne oldu? Bizi nasıl oradan çıkardın?"

"Zu yaptı," diye başladım. Hem Zu'nun hem de benim iyiliğim için gerçek ile onlara anlatabileceklerim arasında yürümem gereken ince bir yol olduğunun farkındaydım. Zu'nun da olanların ne kadarını hatırladığını bilmiyordum ama korkularını onaylayacak değildim. Sonunda yalnızca, "Bir arabayı diğerine çarptırdı. Arabalar adamlardan birini de yoldan savurdu. Diğeri ise kaçtı," diyebildim.

"O..." Chubs nefes almakta güçlük çekiyordu. "O korkunç ses de neydi öyle?"

Ona döndüm. Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemiyordum. "Bunu daha önce hiç duymadın mı?"

İkisi de başlarını salladılar. "Tanrım," dedi Liam. "Elektrik verilmiş bir kedinin miksere atılmasını dinlemek gibiydi."

"Ne yani, gerçekten Beyaz Gürültü yok muydu sizde? Olay Yatıştırma Mekanizması?" diye sordum bir yandan kalbimde peyda olan öfkeye şaşırarak. Bu çocuklar hangi kamptaydılar? Lanet olasıca bir izci kampında mı?

"Sizde var mıydı?" dedi Liam muhtemelen kulağındaki çınlamadan kurtulmak için başını sallayarak.

"Thurmond’da bunu... bizi etkisiz hâle getirmek için kullanırlardı," diye açıkladım. "İsyan ya da başka bir sorun olduğunda. Yeteneklerini uzun süre kullanamayacak şekilde düşünmeni engeller."

"Peki, senin neden bir şeyin yok?" diye sordu Chubs yarı şüpheli yarı kıskanç bir ifadeyle.

İşte günün sorusu buydu, değil mi? Beyaz Gürültü ile sınandığım uzun ve iğrenç geçmişim boyunca birkaç bayılma, kusma ve hafıza kaybı yaşamıştım ben de. Son seferlerde gözlerimden ve burnumdan boşalan kanları da saymamak olmaz tabii. Ama sanırım insan bir defa En Kötü'sünü yaşayınca artık Oldukça Kötü pek o kadar korkunç gelmiyor kulağa. Eğer bu onların ilk seferiyse neden birkaç saniye içinde bayıldıklarını açıklıyordu bu durum.

Liam yüzümü inceliyor, bense orada ne gördüğünü merak ediyordum. Her şeyi okuyabilmiş miydi? Ceketinin yanağıma değişini düşündüm, omurgasının kıvrımlarını. O anda kalbimi bir sakinlik ve sıcaklık kapladı.

"Ben alışkınım, sanırım," dedim. "Zaten Yeşiller ve Maviler, diğerleri kadar çok etkilenmezler." Bunu da eklemeyi unutmadım. Hem gerçek hem de yalandı bu söylediğim.

Liam, yüzündeki o tanıdık bitkin ifadeden kurtulur kurtulmaz yer değiştirmeyi önerdi. Yanakları yeniden sağlıklı renklerine kavuşmaya başlamıştı. Ellerindeki ve bacaklarındaki titremeyi diğerlerinden gizleyebildiği için bir alkışı hak ediyordu ama beni kandırması öyle kolay değildi. Beyaz Gürültünün o pis yan etkilerini nerede görsem tanırdım. Birkaç dakikaya daha ihtiyacı vardı.

"Hadi ama," dedi ön paneldeki saat bir dakika daha ilerlediği anda. "Sen üzerine düşeni..." Birden sustu.

Ona döndüğümde bana, daha doğrusu kemikli, parçalanmış dizlerime baktığını fark ettim. Bakışlarımı yeniden yola çevirdikten bir dakika sonraysa ılık bir dokunuşun bacağımda gezindiğini hissederek ürperdim.

"Ah... affedersin," diye fısıldadı Liam dizimdeki elini çekerek. Kulaklarının kıpkırmızı kesildiğini görebiliyordum. "Sadece... her yerin kesiklerle dolu. Lütfen bir saniyeliğine durabilir miyiz? Kafa kafaya verip nerede olduğumuzu anlamalıyız."

Ama ben öylesine bir çitin ya da otlağın yanında durmak istemiyordum. Eski bir dinlenme tesisi bulana dek devam ettim. Burası, kırmızı tuğlalarıyla tam olarak kolonyal tipi mimarinin özelliklerini yansıtıyordu. Minivanı yoldan çıkartıp terk edilmiş otoparka girdim.

Chubs bu fırsatı, oturduğu yerden kapısını açarak midesindekileri boşaltmak için değerlendirmek istedi ama kuru öğürmeler dışında kusmayı becerdiği söylenemezdi. Liam da yanında durmuş sırtını sıvazlıyordu. "İşin bittiğinde Ruby'ye yardım eder misin?"

Chubs benden nefret ediyor ya da beni korkutup kaçırmak istiyor olabilirdi ama yine de hayatını kurtarmakta önemli bir rol oynadığımın farkındaydı. Yine de evet demedi. Yalnızca kollarını önünde bağlayıp uzun ve sıkıntılı bir iç çekti.

"Teşekkürler," dedi Liam. "Bir tanesin, Rahibe Teresa."

Koltuğumun arkasındaki sürgülü kapıdan çıkıp araba ile lavaboların arasında kalan gümüş renkli çeşmelere doğru yürümeye başladı. Zu da elinde tuttuğu pembe çantasıyla onu takip ediyordu. Ben dikkatimi yeniden ona çevirene dek Chubs yaralarımla uğraşmaya yetecek kadar toplamıştı kendini.

"Yavaş!" dedim dirseğime değdiği anda. Öndeki lambalardan birine dokunduğunda ışık açıldı. Sonunda dirseğimden bileğime kadar olan derinin yola sürtünmenin etkisiyle aşınmış olduğunu gördüm.

"Bana doğru dön." Chubs, bana bakıp gözlerini devirmemek için kalan tüm gücünü kullanıyormuş gibi görünüyordu. "Şimdi, Yeşil, hadisene."

Bacaklarım ona bakacak şekilde döndüm. Onlar da en az kolum kadar beter görünüyorlardı elbette. İki dizimin de derisi kalkmış, bazı yerlerse çoktan kabuk bağlamıştı. Yine de saldırıyla alakası olmayan birkaç çizik ve morluk dışında ellerimden iyi durumdaydılar.

Chubs koltuğunun altından evrak çantasına benzer bir şey çıkartıp klipslerini açtı. İçinden dört tane beyaz, kare paket çıkartıp hemen kapatıncaya kadar çantanın içinde ne olduğuna yalnızca birkaç saniye bakabilmiştim.

İlk paketi açarken, "Tanrım, bunu yapmayı nasıl başardın?" diye mırıldandı sadece. Antiseptik kokusunu aldığımda hemen kıpırdandım.

Chubs, gözlüklerinin altından sert bir bakış attı. "Madem bizimle kalmaya karar verdin, en azından kendine daha iyi bakmayı deneyebilir misin? Sen kendini tehlikeye atmadan da diğer ikisini bir arada tutmaya çalışmak yeterince zor zaten."

"Ben kendimi tehlikeye..." diye başlayıp susmaya karar verdim. "Üzgünüm."

"Ya tabii," diye homurdandı. "Bu yaralardan biri enfeksiyon kaparsa o zaman ne kadar üzüleceksin bakalım."

Yakından bakabilmek için sağ elimi gözüne iyice yaklaştırdı. İçini, dezenfektan mendillerden biriyle silmeye çalışıyor; bunu ancak avını parçalayan bir kurdun gösterebileceği bir hassasiyetle yaptığından elimi çekmemek için kendimi zor tutuyordum. Ardından gelen batma hissiyse beni o baygın ve uyuşuk hâlimden bir anda uyandırmıştı. Birden bana dokunduğunu fark ederek elimi elinden çektim ve soğuk mendili ondan aldım. Minik asfalt parçalarını temizlerken ben de kendi canımı en az onun kadar acıtmaktan geri kalmıyordum.

"Sen gidip Lee ve Zu’ya bakmalısın," dedim.

"Hayır, olmaz çünkü o zaman seninle ilgilenmediğim için bana kızarlar." Bir süre sonra çok istemese de itiraf etmeden duramadı. "Hem sen...yani en azından bizden daha kötü durumda görünüyorsun. Onlar bekleyebilir." Dudaklarımın kenarındaki hareketi hissetmiş olmalıydı ki hiç vakit kaybetmeden ekledi: "Ama sakın tüm bandajları alacağını sanma. Bunlar, neticede yüzeysel yaralar. Çok ciddiye alınacak şeyler değiller!"

"Evet, efendim," dedim dezenfektan mendili camdan dışarı atarken. Diğer avcum için yeni bir mendil uzatırken gözleri hâlâ olan biteni sorgulamasına kısılmış durumdaydı. Ama belki sadece biraz yumuşamış bir hâli de yok değildi. Biraz olsun rahatladığımı hissettim ama elbette bir anda en yakın arkadaş olma hayallerine falan kapılacak kadar da aptal değildim.

"Neden yalan söyledin?"

Beynim bu soruyla birden şaşkına döndü. "Söylemedim ... Sen neden... ben yalan..."

"Zu hakkında." Omzunun üzerinden arkaya baktı. Devam ederken kısık sesle konuşuyordu. "O adamı yalnızca yoldan savurmadı... yani böyle olmadı, değil mi? Adam öldü."

Başımla onayladım. "Bunu isteyerek yapmadı..."

"Elbette," dedi hemen sertçe. "Bizi neden kimsenin takip etmediğini düşünüyordum ve endişeliydim. Yani bunun Zu'yu nasıl etkileyeceğini bildiğimden... ve şey, sanırım sende her şeye rağmen sağduyu sahibiymişsin."

Ona baktığım sırada birden o nadir ve mükemmel aydınlanma anlarından birini yaşadım. Gitmemi istiyordu çünkü beni bir tehdit olarak görüyordu. Kendimi kanıtlayana kadar da bana güvenmeyecekti. SUV’nin rengini şaşırmakla birlikte bu şansımı sıfıra indirmiştim.

"Hem dünyadan bir takipçi eksilse ne olur ki?" Şimdi kullanılmamış malzemeleri yerine koymak üzere çantasını almak için yeniden eğilmişti.

Doğru ya, diye düşündüm dikleşerek. Onlara söylememiştim.

"Onlar takipçi değil, PÖK askerleriydi."

Chubs bu sözlerimi kahkahalarla karşıladı. "Sanırım üniformaları da tişört ve kot pantolonlarının altındaydı, değil mi?"

"Birinin rozeti vardı," dedim. "Ve kullandıkları turuncu aletin aynısını bir defasında Thurmond’da da görmüştüm." Chubs ikna olmuş gibi görünmüyordu ama gerçekleri konuşacak ne zaman vardı ortada ne de enerjim. "Bak," diye devam ettim, "bana inanmak zorunda değilsin ama bir tanesi 42755 Psi numaralı bir anons yaptı. Bu Liam, değil mi?"

Hikâyeyi kendi bakışımla anlatıyor, detayları onun doldurmasını istiyordum. Turuncu aleti tarif ettiğim sırada beni yeterince dinlemişti. Derin bir nefes aldı ve dudakları öyle bir noktada birleşti ki sanki karşımda bir insandan çok, bir dağ gelinciği var gibiydi. Camını aşağı indirirken bu defa ben nefesimi tuttum. Bana güvenmiyormuş gibiydi ve az önce ağzımdan çıkan kelimelerin bir değerlendirmesini yapmaya çalışarak dışarı bakıyordu.

"Size PÖK askerlerinin peşimize takılacağını söylemiştim!" diye tekrarlıyordu sanki ilk on seferinde duymamışız gibi. "O kadın olmadığı için şanslıydık."

İşte yine o gizemli kişiden bahsediyordu. Gizemli kadından.

Liam ona aldırış etmeden, sırtı hâlâ bize dönük bir şekilde çeşmelerin önünde duruyordu. Zu da yanında dikiliyor; Liam yüzünü yıkamak için iki elini rahatça kullanabilsin diye büyük bir görev aşkıyla ceketini tutuyordu.

Mendillerin sonuncusunu, yüzümdeki pisliği temizlemek için kullandım. "Ben sadece o PÖK askerinin, turuncu şeyi kullanmadan önce onu nasıl tanıdığını bilmek istiyorum. Alet çalıştı ama numarayı aklından söyledi. Aletten sonucun çıkmasını bile beklemedi."

Chubs bir süre yüzüme baktıktan sonra burnunun kenarını kaşımaya başladı. "İşlendikleri sırada herkesin fotoğrafı çekilir. Seninkini çekmediler mi?"

Başımla onayladım. "Yani fotoğrafları araştırmak için bir ağ mı kurdular?" diye sordum.

"Yeşil, bunu bilmemi nasıl bekliyorsun? Bana yeniden anlat şunu."

Turuncu alet bir çeşit kamera ya da tarayıcı olmalıydı. Chubs’a aptalca gelmeyecek tek açıklama buydu sanırım.

Ellerimi gözlerime bastırıp içimde yükselen kusma isteğini bastırmaya çalıştım.

"Bizi tespit etmeleri için gerekli olan tek şey buysa hapı yuttuk demektir," dedi Chubs alnını ovuştururken. "Bu da yetmezmiş gibi şimdi muhtemelen East River’ı aradığımızı da biliyorlar. Bu da dışarıda daha fazla devriye geziyor olacakları anlamına geliyor. Ailelerimizi de daha yakından izliyor olacaklar; yani Kaçak Çocuk için işler daha da zorlaşacak demek bu..."

Aklından geçen düşünceler zincirini tamamlamadı. Tamamlamasına da gerek yoktu zaten.

Keyifsiz bir kahkaha attım. "Hadi ama. Birkaç ucube için koca bir donanma mı gönderecekler?"

"Öncelikle donanma dediğin denizde olur," dedi Chubs."Ayrıca birkaç ucube için göndermezler onu."

"Ben de bunu-"

"Ama Lee için gönderirler."

Olayın parçalarını birleştirmemi beklemedi.

"Yeşil, sence kamptan kaçışımızın ardındaki beyin kimdi?"

Diğerleri arabaya dönmeye hazır olduğunda sessiz bir yer kapmaca oyunu oynadık. Chubs orta koltuğun sağ tarafına otururken Zu da şoför koltuğunun arkasındaki her zamanki tüneğine geçti. O noktada iki şansım vardı. Ya arka koltuğa geçecek ya da ön koltuğa oturarak sanki Chubs az önce Liam’ın gelmiş geçmiş ilk kamp kaçışının planlayıcısı olduğunu söylememiş ve her şey güllük gülistanlıkmış gibi davranacaktım.

Sonunda yorgunluk ağır bastı. Liam şoför koltuğuna oturduğu sırada ben de yanındaki koltuğa bitkin bir hâlde çöktüm.

Sırıttı. "Büyük bir kahraman olmak yorucu olmalı."

Onu salladığım elimle savuştururken sözcükleriyle kalbimde oluşan o minik ve aptal mutluluk vızıltısını susturmaya çalıştım. Sadece kibarlık yapmaya çalışıyordu.

"Yanımızda işleri halledecek hanımların olması ne güzel," dedi Chubs’a dönerek. "Yoksa şimdi seninle ben bir kamyonetin arkasında Ohio’ya yolculuk yapıyor olurduk."

Chubs homurdanmakla yetindi. Yüzü hâlâ solgundu.

En azından Liam biraz daha iyi görünüyordu şimdi. Yüzü, çeşmenin soğuk suyu ile pembeleşmiş; parmakları hâlâ arada bir seğirse de gözlerindeki o şaşkın, bulutlu bakış kaybolmuştu. Beyaz Gürültüye ilk kez maruz kalmış olduğu düşünüldüğünde Liam oldukça hızlı iyileşmişti.

"Pekala, ekip," dedi usulca. "Bir Betty oylamasının vaktidir."

"Hayır!" Chubs bir anda yeniden ayılmıştı. "Bununla amacının tam olarak ne olduğunu çok iyi biliyorum ve kazanamayacağımı da biliyorum ve ben..."

"Mucize kızımızın bizimle kalmasını isteyenler el kaldırsın."

Liam da Zu da ellerini anında kaldırdılar. Zu, Liam’ın somurtkan yüzüne kıyasla oldukça parlak görünen bir gülümsemeyle bana bakıyordu.

"Onun hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Lanet olsun, bize anlattıklarının doğruluğundan bile emin değiliz!" diye çıkıştı. "Bizi uykumuzda öldürecek bir psikopat ya da savunmamızı indirdiğimiz anda Birlik'teki arkadaşlarını arayacak bir hain bile olabilir."

"Çok teşekkürler," dedim kuru kuru. İçten içe bu tip bir komplo kurabilecek yeteneğe sahip olduğumu düşünmesinden de gururlanmıştım.

"Bizimle ne kadar kalırsa," diye devam etti, "Birlik’in bize ulaşma şansı da o kadar artar. Çocuklarına ne yaptıklarını da biliyorsunuz!"

"Bize yetişemeyecekler," dedi Liam. "O konuyu çoktan hallettik. Bir arada kaldığımız müddetçe sorun yaşamayız."

"Hayır. Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır," dedi Chubs. "İkiniz her seferinde kazanacak olsanız dahi hayır oyumun da kayıtlara geçmesini istiyorum."

"Hey, mızıkçılık yapma," dedi Liam. "Burada demokrasi var."

"Emin misin?" diye sordum.

"Elbette," dedi Liam. "Asıl emin olamadığım, seni bir Greyhound istasyonunun arka tarafında, parasız pulsuz, gideceğin yere sağ salim ulaşacağından emin olmadan bırakmaktı."

İşte yine o gülümseme. Ellerimi göğsüme bastırarak içimde oynaşan duyguları sakinleştirmeye çalıştım. Kilitlemeye. Koltuğumun kenarına koyduğu kolunu okşamamak için kendimi tutmaya... Hastalıklı ve yanlış geliyordu kulağa ama yine de o anda tek arzum, zihnine girip aklından geçenleri görmek ve bana neden böyle bakıyor olduğunu keşfetmekti.

Sen gerçek bir canavarsın, diye düşündüm şimdi mideme bastırdığım yumruğumla.

Onu korumak istiyordum. O anda gerçekten ne istediğimi açık ve net bir şekilde görebilmiştim: Onları korumak, hepsini. Beni kurtarmışlardı. Hayatımı kurtarmış ve karşılığında hiçbir şey beklememişlerdi. Bu gizli PÖK askeriyle yaşadığımız olay bana bir şey öğrettiyse o da benim gibi birine ihtiyaçları olduğuydu. Onlara yardım edebilir, onları koruyabilirdim.

Beni yanlarına alıp istediğim kadar kalmama izin verdikleri için onlara borcumu nasıl ödeyeceğimi bilmiyordum. Ama kendimi yeterince uzun süre kontrol etmek de bir başlangıç sayılırdı. Sahip olduğum şeyle yapabileceğimin en iyisi buydu.

"Hem zaten nereye gitmeye çalışıyorsun ki?" Liam rahat bir sesle konuşmaya çalışsa da bakışları karanlık ve belirgin bir şekilde endişeliydi. "Oraya otobüsle gidebilir misin?"

Benzin istasyonunda yarım yamalak yaptığım plandan bahsettim onlara. Uzun ve karışık saçlarımla oynadığım sırada, göğsümdeki sıkışmanın bir bölümünün nefes almama yetecek kadar kalktığını hissettim şaşkınlıkla.

"Virginia Beach’de ne var ki?"

"Büyükannem. Sanırım," dedim. "Yani öyle umuyorum."

Evet, büyükannem, diye hatırlattım kendime. Büyükannem de hâlâ bir seçenekti. Beni hatırlıyordu, değil mi? Kaçak Çocuk'u bulmalarına yardım edersem ve o da bana yardım edebilirse o zaman onu görmek için gerçekten bir şansım olabilirdi. Onunla yaşayabilirdim belki.

Çok fazla eğer vardı bu durumda. Eğer Kaçak Çocuk'u bulursak. Eğer o da benim gibi Turuncuysa. Eğer bana yeteneklerimi kontrol etmem konusunda yol gösterebilirse. Eğer ailelerimizi bulmamıza yardım ederse.

Şüphelenmeye bir kez başlayınca gerisi de art arda gelerek bir çığ gibi büyüdü içimde.

Düşüncesi bile korkunç ama ya büyükannem öldüyse? Ben götürüldüğümde yetmiş yaşındaydı. Bu da demek oluyordu ki şu an seksenlerine yaklaşmıştı. Bu ihtimali daha önce hiç düşünmemiştim çünkü onun ışıldamadığı ve beyaz saçları, neon bel çantası ve aynı renk şapkasıyla dünyaya meydan okumaya hazır görünmediği bir zamanını hatırlamıyordum hiç.

Ama ben altı yıl önceki insan değilsem onun nasıl öyle olmasını bekleyebilirdim ki? Hayattaysa ondan ucube torununa bakmasını nasıl isteyebilirdim? O muhtemelen kendine bile bakamaz bir hâldeyken beni koruyup saklamasını nasıl isterdim?

Şu anda bu kadar şey düşünmek çok fazlaydı. Mantıklı bir şekilde düşünüp kafa patlatacak hâlim yoktu. Beynim, hâlâ Beyaz Gürültü yüzünden zonkluyordu. Kalbim, seçimimi kolaylaştırmayı seçti.

"Pekâlâ," dedim. "Kalıyorum."

Ve hiçbirimizin bundan pişman olmayacağını umuyorum.

Liam’ın kaşlarının arasındaki o derin çukur anında gevşedi ama temelli kaybolmadı. Beni incelediğini biliyordum. Açık renk gözleri yüzümde dolaşıyordu. Belki de bu teklifi kabul etmekte neden bu kadar tereddüt ettiğimi çözmeye çalışıyordu. Sonunda her ne sonuca vardıysa derin bir iç çekerek sessizce aynaları ayarlamaya girişti.

Liam’ın yüzü, kolayca okuyup aklından geçenleri anlayabileceğiniz yüzlerdendi. Söylediklerinin doğru olduğuna inanmanızı kolaylaştırıyordu bu da. Ama şimdiki ifadesinde çalışılmış bir hâl, ne düşündüğünü belli etmemeye çalışan bir tavır sezmiştim. Ağzının kenarında sürekli bir gülümseme takılı olan birine göre hiç doğal durmuyordu. Başımın zonklamasını ve Chubs’ın, ne kadar acı çektiğini hatırladığında çıkardığı o acınası ölmek üzere olan hayvan seslerini görmezden gelerek arkama yaslandım.

Liam şoför koltuğunun altından çıkardığı bir şişe suyu sessizce ona uzattı. Gözümün ucuyla Zu’ya baktım. Alacakaranlıkla beraber güzel bir uykuya dalmıştı. Alnını ve dudaklarının üzerini incecik bir ter tabakası kaplamıştı.

Araba gürültüyle çalışmaya başladı. Liam otoparktan çaprazlamasına çıktıktan sonra derin bir nefes aldı ve tereddütle durdu. Ne tarafa gideceğini bilmiyor gibi görünüyordu.

"Nereye gidiyoruz?" diye sordum.

Bir an sessizleşerek çenesini kaşıdı. "Hâlâ Virginia’ya. Tabii ben yolu bulabilirsem. Sanırım eyalet sınırını geçeli çok olmadı ama şu an neredeyiz bilmiyorum. Doğrusunu istersen buraları çok iyi bildiğim söylenemez."

"Lanet olasıca haritayı kullan," dedi Chubs arkasından.

"O olmadan da bulabilirim," dedi Liam. Sanki birinin çıkıp ona yol göstermesini beklermiş gibi başını bir sağa bir sola çevirip duruyordu.

Beş dakika sonra haritanın direksiyonun üzerine yayılmasını Chubs büyük bir zevkle seyretti. Bu ince ve yıpranmış kâğıdın üzerindeki renkleri ve kesişen yolları anlamak için ben de kol dayanağıma yaslanarak eğilmiştim.

Liam, Batı Virginia, Virginia, Maryland ve Kuzey Carolina sınırlarını gösterdi.

"Bence yaklaşık olarak... buradayız." Kesişen rengârenk çizgiler arasındaki bir noktayı işaret ediyordu.

"Sanırım Siyah Betty’nin GPS’i yoktur, değil mi?" dedim.

Liam derin bir nefes verip direksiyonu okşadı. Sağa doğru gitmeye karar vermişti. "Siyah Betty düz ve doğru yoldan gidebilir ama pek elden geçirilmiş olduğu söylenemez."

"Sana o Ford SUV'yi almamız gerektiğini söylemiştim," dedi Chubs.

"O pis..." Liam kendine hâkim olmaya çalıştı. "O tekerlekli kutu tam bir ölüm tuzağıydı. Şanzımanının dağıldığını söylemiyorum bile."

"Tabii, doğal olarak bir sonraki tercihimiz de bir mirlivan olmalıydı."

"Evet, terk edilmiş arabalarla dolu otoparktan seslendi bana. Güneş, camlarında bir umut ışığı gibi parlıyordu."

Chubs homurdandı. "Neden bu kadar tuhafsın sen?"

"Çünkü benim tuhaflığım senin tuhaflığını dengeleyecek güçte olmalı, Bayan Çapraz Dikiş."

"En azından benim yaptığım şey bir çeşit sanat."

"Evet, Orta Çağ Avrupa'sında mükemmel bir eş olurdun..."

"Her neyse," deyip aralarına girdim haritayı tamamen önüme çekerek. "Winchester yakınlarında olmalıyız." Virginia’nın batısındaki bir noktaydı gösterdiğim.

"Nereden biliyorsun bunu?" diye sordu Liam. "Yoksa buralı mısın? Çünkü eğer..."

"Değilim. Siz ikiniz baygınken Keyser ve Romney'den geçtiğimizi hatırladım yalnızca. Ve haritadaki tüm bu iç savaş işaretlerine bakılırsa savaş alanlarından birine yakın olmalıyız."

"Bunlar oldukça iyi dedektiflik becerileri, Nancy Drew ama maalesef o işaretler ülkenin bu tarafında pek bir şey ifade etmez," dedi Liam. "Buralarda bir ordunun geçmediği, bir adamın ölmediği ya da James Madison’ın yaşamadığı tarihî bir yer bulmadan yüz metre bile gidemezsin."

"O dediğin Orange’da bir kere," diye araya girdim. "Yakınında bile değiliz."

Gecenin yumuşak mavi rengi, sarı saçlarının üzerinde toplanmış, saçının rengini değiştirmişti. Bir dakika boyunca yine çenesini kaşıyarak beni inceledi. "Demek gerçekten Virginialısın."

"Değilim..."

Elini kaldırdı. "Hadi ama. Bu eyaletten olmayan kimse James Madison’ın evinin nerede olduğunu bilmez."

Arkama yaslandım. Göz göre göre düştüm bu tuzağa.

Annemin hatasıydı. Bir lise tarih öğretmeni olarak babamla beni bölgedeki tüm tarihî yerlere götürmeyi kendisine amaç edinmişti. O yüzden arkadaşlarım havuz partileri ya da pijama partilerine giderken, ben bir savaş alanından diğerine yürümek, toplar ve koloni canlandırmalarıyla fotoğraf çektirmek zorundaydım. Bu eğlenceli zamanlar, okulun ilk günü mutlaka binlerce böcek ısırığı ve soyulan güneş yanıkları ile ortaya çıkmamla daha da keyifli hâle gelirdi. Antietam Çayı'nda aldığım yara izlerini hâlâ taşıyordum.

Liam önündeki karanlık yola bakıp gülümsüyordu. Farlarını kapamıştı. Yolları aydınlatmanın, hiçbir zaman Virginia eyaletinin bir önceliği olmadığı göz önünde bulundurulduğunda, bunun oldukça cesur, belki de aptalca bir hareket olduğunu düşündüm.

"Bence gece için durmalıyız," dedi Chubs. "Bir park bulabilecek misin?"

"Rahatla dostum, o işi hallettim bile," dedi Liam.

Arkasına yaslanıp, "Hep böyle diyorsun," diye mırıldandı Chubs. "Sonra bir bakıyoruz, ayılar içeri girip yiyeceklerimizi çalmak isterken sen, Ah üzgünüm ekip, hadi ısınmak için sarılalım, diyorsun."

"Şey... evet, o konuda üzgünüm," dedi Liam. "Ama hey, biraz zorluk çekmeden de yaşanır mı hiç?"

İşte bu, dördüncü sınıf öğretmenimin yaptığı açıklamadan sonra gördüğüm en yapmacık iyimserlik girişimi olmalıydı. Sınıfımızdaki ölümlerin ardından, bize onlar olmadan daha iyi olacağımızı çünkü bunun geride kalanlar için salıncak sırasının daha hızlı ilerlemesi anlamına geldiğini söylemişti.

O andan sonra konuşmalarını takip edemedim. Kamptan kaçtıktan sonraki iki hafta içinde geliştirdikleri tüm o tuhaf gelenek ve alışkanlıkları duymak istemediğimden değil; bu ikisinin tam olarak şu arkadaşlıklarını bağlayan incecik ipe nasıl tutunabildiklerini çözmeye çalışmakla meşgul olduğumdan.

Sonunda Liam, 81.Otoyolu bulmuş; Chubs da huzursuz ve yüzeysel bir uykuya dalmıştı. Sonsuz yaşlı ağaç sıraları geçiyordu penceremin önünden. Bunlardan ancak birkaçı bahara hazırdı. Üzerlerindeki yaprakları görebilmem için fazla hızlı gidiyorduk ve hava da iyiden iyiye kararmıştı. Nerede olduğumuzu bilmiyordum ama burada, geçen sonbaharın çürümüş yapraklarının asfaltta bıraktığı izler hâlâ taze gibi görünüyordu. Sanki uzun zamandır bu yoldan geçen ilk araba bizimkisiydi.

Alnımı, serin cama dayayıp klimayı doğrudan yüzüme çevirmek için uzandım. Başım hâlâ ağrıyor, gözlerimin arkası zonklamaya devam ediyordu. Dondurucu hava beni ayık tutacaktı. En azından beynimin, istemsizce Liam’ın beynine girmesini önleyecek kadar ayık.

"Sen iyi misin?"

Hem yolu hem beni izlemeye çalışıyordu. Karanlıkta, burnunun ve dudaklarının kıvrımından başka bir şey göremiyordum. Bir parçam, yüzündeki yara ve kesikleri görmediğime memnundu. Sadece birkaç gün olmuştu. On altı yıllık yaşamımda kısacık bir süreydi bu, ama yüzündeki endişeli ifadeyi görmek için yüzüne bakmama gerek yoktu. Liam pek çok şeydi ama gizemli ve tahmin edilemez olmak, bu özellikleri arasında sayılamazdı.

"Sen iyi misin asıl?" diye karşıladım sorusunu.

Araba, direksiyonda ritim tutan parmaklarının sesini duyabileceğim kadar sessizdi. "Sadece bu yaşananları atlatabilmem için uyumam lazım sanırım." Bir dakika sonra ekledi: "Thurmond’da bunu gerçekten üzerinde kullanıyorlar mıydı? Yani sık sık?"

Sık sık olmasa da yetecek kadar. Ona bunu söyleyemezdim ama. Acıma duygusunu körüklemeden yapamazdım bunu.

Cevap vermek yerine, "Sence PÖK askerleri nereye gittiğinizi öğrenmiş midir?" diye sordum.

"Belki. Ya da belki hepimiz yanlış zamanda yanlış yerdeydik."

Chubs gürültülü bir esnemeyle uyanmıştı.

"Sanmam," dedi uykulu bir hâlde. "Bizi bilinçli bir şekilde takip etmiyor olsalar da şimdi izlemeye başladıklarına eminim. Muhtemelen o çirkin yüzünü ve Psi numaranı ezberlemek zorunda kalmışlardır. Senin, takipçiler için lezzetli bir atıştırmalık olduğunu hepimiz biliyorduk zaten."

"Teşekkürler, Bay Pozitif," dedi Liam.

"Aslına bakarsan adam seni gördüğüne şaşırmıştı," dedim. "Ama... şu sürekli konuştuğunuz kişi de kim? Kadın olan?"

"Bayan Jane," dedi Liam, sanki bu her şeyi açıklamaya yetermiş gibi.

"Efendim?"

"Bizim, diğerlerinden daha... ısrarcı bir takipçiye verdiğimiz isim," diye açıklamaya devam etti.

"Öncelikle, sen ona böyle diyorsun," dedi Chubs. "Ayrıca, ısrarcı mı? Caledonia'dan çıktığımızdan beri üzerimize bir gölge gibi çöktü desek nasıl olur? Her yerde, her an karşımıza çıkıyor. Sanki biz daha gitmeden nereye gideceğimizi biliyor gibi."

"Kadın yaptığı işte iyi," dedi Liam.

"Bizi kampa sürüklemeye çalışan birine iltifat etmesen nasıl olur?"

"Neden ona Bayan Jane diyorsun ki?" diye sordum.

Liam omuzlarını silkti. "Kana susamış Amerikalılar arasında nadir bir İngiliz çünkü kendisi."

"Peki, bu nasıl oldu?" diye sordum. "Bütün sınır kapılarını kapattıklarını sanıyordum."

Liam cevap vermek üzere ağzını açtı fakat Chubs ondan önce davranmıştı. "Bilmiyorum, Yeşil. Neden bir sonraki yakalama seansında onu çay eşliğinde bir sohbete davet etmiyorsun?"

Gözlerimi devirdim. "Neye benzediğini söylersen belki yaparım."

"Koyu renk saçlarını topuz yapıyor. Gözlüklü..." diye başladı Liam.

"...uzun boylu ve biraz eğri bir burnu mu var?" diye tamamladım cümlesini.

"Onu gördün mü?"

"Marlinton’da. Kırmızı kamyoneti süren oydu ama..." Cate ve Rob arabanın icabına bakmışlardı. Geride kalmıştı. "Neyse, bu defa burada değildi," diye tamamladım cümlemi. "Belki de ondan sonsuza dek kurtulmuşuzdur."

"Hiç sanmam," diye homurdandı Chubs. "Kadın tam bir terminatör."

Kimi dolu olan köhne otellerin önünden geçip duruyorduk. Liam eski bir Comfort Inn otoparkına girdiğinde oturduğum yerde dikleştim. Fakat girmesiyle çıkması bir oldu. Etrafta araba yoktu ama bahçede bir düzine erkek ve kadın sigara içiyor, sohbet ediyor, dövüşüyordu.

"Ohio'dan çıkarken de buna çok şahit olduk," diye açıklamaya başladı ben daha sormadan. "İnsanlar evlerini kaybettikten sonra, en yakındaki kapanmış otellere gidip oralardaki odalara yerleşmek için birbirleriyle dövüşür oldular. Çeteler falan oluşmuş sonrasında."

Sonunda karar kıldığı otel, Howard Johnson Express oldu. Otoparkının dörtte biri farklı model arabalarla dolu olan otelin tepesindeki tabelada mavi harflerle BOŞ yazıyordu. Ofis binasından geçmemeye çalışarak odaların etrafında dönerken nefesimi tuttum. Otoparkın en ucunda bir nokta seçti ve önümüzdeki odaları incelemeye başladı. İkisini hemen elemiştik; perdelerin arasından televizyonların ışığı kolayca seçilebiliyordu. Diğer odaların dolu olup olmadığıysa o kadar belli değildi.

'Bir saniye burada bekleyin," dedi emniyet kemerini çözerken. "Ben gidip alanı araştıracağım. Güvenli olduğundan emin olmalıyız." Tıpkı daha önceki gibi hiçbirimizin itiraz etmesine izin vermeden arabadan indi. Önünden geçtiği odaların içine bakarak seçtiği odanın kapısını zorlamaya başladı.

Chubs ile birlikte Marlinton'dan aldığımız son yemeği bölüştürmeye başladık. Stoğumuzda yalnızca bir paket Cheetos, fıstık ezmeli krakerler, birkaç şekerleme ve bir paket minik Oreo bisküviyle benim sırt çantama doldurmayı başardığım şekerler kalmıştı. Bu, altı yaşındaki her çocuğun rüya menüsüydü yani.

Göz göze gelmeyen şampiyonlar gibi sessizce çalıştık. Fıstık ezmeli krakerleri açmaya başlarken parmakları oldukça hızlı çalışıyordu. Kucağındaki o yırtık pırtık kitabın açık sayfası ona gülümser gibiydi. Bunları gerçekten okumadığını biliyordum, en azından bu kadar kötü gözlerle. Fakat nihayet benimle konuşmaya karar verdiğinde bunu, başını kitaptan kaldırmadan yapmıştı.

"Suç dolu hayatımızı sevdin mi? General, senin doğuştan yetenekli olduğunu düşünüyor."

İma etmeye çalıştığı her neyse aldırış etmeden Zu'yu uyandırmak için uzandım. Onunla uğraşamayacak kadar yorgundum ve açıkçası dilimin ucuna kadar gelen cevaplardan hiçbiri, üzerinde iyi bir etki bırakmama yardımcı olamazdı.

Ben elimde yemeğimle arabadan inmeden önce, Chubs’ın eli birden uzanıp açık kapıyı kapattı. Otelin loş ışığında... tam olarak öfkeli olmasa da kesinlikle arkadaş canlısı da görünmüyordu. "Sana söyleyeceklerim var."

"Yeterince şey söyledin zaten, teşekkürler."

Devam etmeden önce ona dönmemi bekledi. "Bugün bize yardımın dokunmamış ya da yıllarını berbat bir pislik çukurunda geçirmemişsin gibi davranacak değilim ama şunu da söylemeden edemeyeceğim; bu gece bizimle kalma kararını dikkatlice düşün ve gece yarısı gitmeye karar verirsen en doğru kararı verdiğini bil."

Kapıya yeniden uzandım ama o daha konuşmasını bitirmemişti. "Bir şeyler sakladığını biliyorum. Tam anlamıyla dürüst olmadığını biliyorum. Ve herhangi bir sebepten ötürü seni koruyabileceğimizi sanıyorsan çıldırmış olmalısın, bir kez daha düşün. Senin getirdiğin krizler olmaksızın bu pisliğin içinden sıyrılabilirsek şanslıyız."

Mideme bir kramp girdiğini hissetsem de yüz ifademi hiç değiştirmedim. Yüzümden bir ipucu yakalamayı umuyorsa hayal kırıklığına uğrayacaktı. Son altı yılımı, silah tehdidi altında ifademi mükemmel bir masumiyet kisvesi altına sokmayı öğrenmekle geçirmiştim.

Ancak şüphelendiği şey gerçek değildi. Olamazdı. Çünkü öyle olsa bana kaçmam için son bir şans vermezdi. Beni kendi elleriyle arabadan atardı, hem de terk edilmiş bir otoyolda son sürat ilerlerken.

Chubs, başparmağıyla alt dudağını ovuşturuyordu. "Bence..." diye söze başladı yeniden. "Yani Virginia Beach’e ulaşmanı umarım, gerçekten ama..." Gözlüklerini indirdi ve burnunun ucunu hafifçe kaşıdı. "Bu çok saçma, affedersin. Sadece dediklerimi bir düşün. Doğru kararı ver."

Liam ayağıyla açık tuttuğu kapıdan bize el sallıyordu. Zu bir elini Chubs’ın omzuna koydu. Sarı plastiğin dokunuşuyla birden ürperip yerinden sıçramıştı. Öyle sessizdi ki orada olduğunu ben bile unutmuştum.

"Hadi Suzume," dedi Chubs elini omzuna koyarak. "Şansımız yaver giderse General duş almamıza izin verir. Eğer çok şanslıysak kendi bile duş alabilir."

Zu, Chubs’ın ardından aşağı inerken bana endişeli bir bakış attı. Yüzüme yerleştirdiğim zoraki gülümsemeyle onu savuşturmaya çalıştım ve siyah sırt çantamı almak üzere arka koltuğa uzandım.

Dışarı adımımı atıp, kararan hava tenimdeki son sıcaklığı da alana kadar farkına varmamıştım. Yeniden arabanın içine doğru uzanıp, ön koltuğun cebine sıkıştırılmış kitabı almaya çalışırken bir elimle de sürgülü kapıyı tutuyordum. Onu Chubs’ın ellerinde görmediğim ilk ve tek seferdi bu.

Kitap ayracı olarak kullandığı düz, boş M&M's paketi yerli yerindeydi. Kaldığı son sayfayı açınca bu kitabın ne olduğunu anlamak için okumaya ihtiyacım olmadığını anladım. Richard Adams’ın Watership Down adlı eseriydi bu. Ne okuduğunu gizlemek için bu kadar uğraşmasına şaşmamalı. Dünyada yaşamaya çalışan bir grup tavşanın hikâyesi. Liam bunu görse çok eğlenirdi.

Ama ben bu hikâyeyi çok severdim. Belli ki Chubs da seviyordu. Babamın bana yatakta okuduğu eski versiyonun bir kopyasıydı bu da. Geceleri uyuyamadığımda onu çalışma odasından çalıp kendi kitaplığıma koyardım. En çok ihtiyacım olduğunda nasıl da gelmişti yeniden yanıma?

Gözlerim her bir kelimeyi, yüzyıllardır su içmiyormuşçasına kana kana içti. Harflerin şekillerine taparken birden dudaklarım önce sessizce, sonra da yüksek sesle okumaya başladı. Hem herkese hem de hiç kimseye okuyordum. "Tüm dünya senin düşmanın olacak, Binlerce Düşmanı olan Prens, seni yakaladıkları yerde öldürecekler. Ama önce seni yakalamaları gerek; yani kazıcı, dinleyici, koşucu, süratli Prensi. Kurnaz ve hilekâr ol. Ol ki halkın asla yok edilemesin."

Chubs acaba hikâyenin nasıl bittiğini biliyor muydu?

ON İKİ

SICAK SU, ESKİ BİR MOTELİN DUŞUNDA, YAPAY LAVANTA GİBİ kokan bir şampuanla saçlarımı yıkadığım gerçeğini bile unutturmuştu bana. Banyoda yalnızca altı şey vardı: lavabo, tuvalet, havlu, duş, duş perdesi ve ben.

En son giren bendim. Motel odasından içeri girdiğimde Zu çoktan duşa girip çıkmış; Chubs ise bir saat boyunca kendini ve tüm kıyafetlerini, üzerleri sabun kokana dek iyice yıkayacağı banyoya barikat kurmuştu bile. Bir lavaboda el sabunu ile çamaşır yıkamak anlamsız gelse de kullanabileceği bir küvet ya da deterjan yoktu. Biz de oturup onun hijyenin önemi üzerine uzun bir nutuk atmasını dinledik.

Bana dönerek, "Sıra sende," dedi Liam. "Ha, bu arada işin bittiğinde her yeri silmeyi unutma."

Bana fırlattığı havluyu yakaladım. "Ya sen?"

"Ben sabah yıkanırım."

Banyonun kapısını kapatıp kilitlediğimde sırt çantamı klozetin kapağına bırakarak içindekileri karıştırmaya başladım. Bana verdikleri kıyafetleri çıkardım. Aralarındaki kırmızı, ipeksi şey bir an panikle irkilmeme sebep oldu.

Birkaç saniyelik şüpheli incelemelerimden sonra, bunun treylerin dolabındaki parlak kırmızı elbise olduğunu anladım.

Zu, diye düşündüm yorgun elimi yüzüme götürerek. Bakmadığım bir anda bunu almış olmalıydı.

Ayağımla elbiseyi dürtüp üzerinden gelen sigara kokusunu alınca tiksintiyle burnumu uzaklaştırdım. Bana bir beden büyük gelir gibi duruyordu. Üstüne bir de nereden geldiğini bilmenin yarattığı o berbat his vardı tabii.

Ama belli ki Zu bunu almamı istemişti ve ne kadar iğrensem de bunu giymek, etrafta kamp üniformamla dolaşmaktan daha akıllıca bir hareket olurdu. En azından Zu için yapabilirdim bunu; bu, onu mutlu edecekse rahatsız olmaya değerdi.

Şampuan olmasa da Çocuk Birliği çantaya bir deodorant, yeşil bir diş fırçası, bir paket mendil, biraz tampon ve bir el dezenfektanı koymayı akıl etmişti. Hepsi minik bir paketin içinde, seyahat boyundaydı. Bunların altındaysa küçük bir saç fırçası ve bir şişe de su vardı. Ve işte çantanın en dibinde bir başka panik düğmesi daha.

Bunca zamandır oradaydı ve ben fark edememiştim. Cate’in verdiğini söküp atmıştım. Bunun bunca zamandır çantamda olduğunu bilmek -hem de tüm yol boyunca yanımda olduğunu bilmek- tüylerimi diken diken etti. Neden çantayı iyice incelememiştim ki? Aptal kafam.

Onu iki parmağımla alıp sıcak bir kömür parçasıymış gibi lavaboya bıraktım. Elim musluğun kenarında, bu aptal şeyi suda boğarak sonsuza kadar bozmaya hazır bekliyorken birden bir şey beni durdurdu.

Onu oradan alıp, siyah kabuğunun altında bir şey görebilmek için ışığa tutmadan önce ne kadar durup baktığımı hatırlamıyorum. Kaydedip kaydetmediğini anlamak için yanıp sönen kırmızı ışığını arıyordum. Sonra kulağıma yaklaştırıp çalışıp çalışmadığını anlamak için herhangi bir ses çıkarıyor mu diye baktım. Hem gerçekten çalışır durumda bir takip çipi olsaydı bizi çoktan bulmuş olmazlar mıydı?

Onu her ihtimale karşı saklamam çok mu kötü bir şey olurdu? Yeniden bir şey olmasına ve diğerlerine yardım edememe ihtimalime karşı? Birlikle birlikte olmak Thurmond’a dönmekten daha iyi değil miydi? Öldürülmekten iyi olacağı kesindi.

Panik düğmesini çantanın ön gözüne geri koyduğumda bunu kendim için yapmadığımı biliyordum. Cate beni bu hâlde görse gülümserdi. Düşüncesi bile beni öfkelendirmeye yetti. Bu çocukları korumakta kendi yeteneklerime ben bile güvenmiyordum.

Duşun o mükemmel sıcaklıktaki suyunun altına girmek zaten inanılmayacak kadar güzeldi ama bunu bir de Thurmond'un üç dakikalık otomatik duş sayacından çıkan klik-klik-klik-biip sesi olmadan yapmak, işi daha da güzelleştiriyordu. Kirler üzerimden yavaş yavaş aktığından bir zaman sınırlaması olmaması çok iyiydi. Sonraki on beş dakika boyunca güzelce ovalanınca içim sanki ters yüz edilmiş gibi tertemiz oldum. Hatta motelin sabun ve şampuanının yanında bulunan uçuk pembe jileti kullanmayı bile denedim ve bunu yaparken bacaklarımdaki ve dizlerimdeki eski yaraları kanatıp yenilerini açtım.

On altı yaşındayım ve bacaklarımı ilk kez tıraş edebiliyorum, diye düşündüm.

Aptalcaydı, çok aptalca. Ne yaptığımı bilmiyordum. Umurumda da değildi. Yeterince büyümüştüm. Kimse beni durduramazdı.

Annemin yüzü hep anlık görüntülerle gelirdi gözümün önüne. Bazen birkaç kelime de olsa sesini duyardım. Diğer zamanlarda anılarım öyle canlı olurdu ki sanki aynı anları yeniden yaşadığımı hissederdim. Ve şimdi tek düşünebildiğim, tam da bu konu hakkında yaptığımız bir konuşma esnasında bana tekrar tekrar, "Belki on üç yaşına geldiğinde," derken yüzünde beliren gülümsemeydi.

Sonunda jileti yıkayıp çantama doğru fırlattım. Onu şimdi benden başkasının kullanmak isteyeceğini düşünmüyordum. Bacaklarımdan süzülen kanlarla dikkatimi başımdaki düğümlere çevirdim. Saçlarım hâlâ ellerimi geçiremeyeceğim kadar dolaşıktı. İhtiyacım olandan fazla şampuan kullanarak düğümleri teker teker açtım. İşim bittiğindeyse gözyaşlarına boğuldum.

Ben daha on altı yaşındayım.

Neden ağlamaya başladığımı bilmiyorum. Bir dakika önce gayet iyiydim ama şimdi sanki kalbim yerinden sökülmüş gibiydi. Derin bir nefes almayı denedim ama ortamdaki hava fazla sıcaktı. Duvarın beyaz fayanslarını önce ellerim buldu. Tüm bedenim kendini onlara bırakmadan hemen önce. Duşun sert ve yapay taşlarının üzerine çökerek ellerim göğsümün üzerinde, duşun ve havalandırmanın parçalara bölündüğümü gizleyen seslerine müteşekkir bir şekilde hıçkıra hıçkıra ağladım. Beni bu şekilde duymalarını istemiyordum. Özellikle de Zu'nun.

Aptalcaydı, çok aptalca. Evet, on altı yaşındaydım, yani? Ailemi altı yıldır görmüyorsam ne olmuştu? Onları bir daha asla göremeyeceksem ne olacaktı ki? Zaten beni hatırlamıyorlardı bile.

Her şeyin bittiğine, o yerden çıkmış olduğuma sevinmeliydim. Ama hem içimde hem de dışarıdan bakıldığında yapayalnızdım. Hep mi böyleydim acaba? Hep mi böyle kalacaktım? Üst kattaki lavaboda biri sifonu çektiğinde su basıncı azalıp ısı düşmeye başladı. Mühim değildi. Zaten sırtıma düşen damlacıkları neredeyse hissetmiyordum. Parmaklarımı kanayan dizlerime bastırdığımda bunu da hissetmediğimi fark ettim.

Cate bana yaşantımı üçe bölmemi ve ilk ikisini unutmamı tavsiye etmişti. Ama insan böyle bir şeyi nasıl yapardı ki? Nasıl öylece unutabilirdiniz?

Kapı çalındı. Başta sessiz ve hatta çekingen bir vuruştu ama ben cevap vermeyince giderek ısrarcı bir hâl aldı.

"Ruby?" Bu, Liam’ın sesiydi. "İyi misin?"

Derin bir nefes alıp musluğa uzandım. Suyun akışı önce bir sızıntıya, sonra da damlalara dönüşerek bitti.

"Şey, kapıyı... bir saniye açabilir misin?" Beni de endişelendirecek kadar kötü geliyordu sesi. Dehşet verici bir saniye boyunca korkunç bir şey olduğunu düşündüm. Havluya uzanıp sarındım. Parmaklarım kilidi çevirdi ve düşünmeye fırsat bulamadan kapıyı açtım.

İlk çarpan, buz gibi hava oldu. İkincisi, Liam’ın şaşkınlıkla açılan gözleri. Üçüncüsü ise bir çift beyaz çorap.

Omzumun üzerinden banyoya şöyle bir göz atarken dudaklarında ciddi bir ifade göze çarpıyordu. Motel odası, banyoya girdiğim zamankinden daha karanlıktı; artık gece olmuş olmalıydı. O yüzden gerçek anlamda emin olamasam da kulaklarının uçlarına hücum eden rengi gördüğümü düşündüm.

"Her şey yolunda mı?" diye fısıldadım. Banyonun ılık buharı üzerinden geçerken bana baktı. "Liam?"

Çorapları bana doğru salladı. Önce onlara, sonra yüzüne döndüm. Şaşkınlığımı dışarıya belli etmediğimi umuyordum.

"Şey, ben sadece... sana bunları vermek istemiştim," dedi hafifçe sallayarak. Onları bir kez daha bana doğru uzattı. "Yani giymen için."

"Senin ihtiyacın yok mu?" diye sordum.

"Ben de fazla bir çift var ama sende hiç yok, değil mi?" Şimdi bir çeşit acı içindeymiş gibi görünüyordu işte. "Cidden. Lütfen sadece bunları al. Chubs, insanın en kolay, uç bölgelerinden soğuk alacağını söylüyor. Ya da o tarz bir şey işte. O yüzden bunları almalısın ve..."

"Tanrı aşkına, Yeşil," dedi Chubs odada bir yerlerden. "Al şu lanet olasıca çorapları da çocuğa eziyet çektirmeyi bırak."

Liam elimi uzatmamı beklemeden çorapları içeriye, lavabonun kenarına koydu.

"Şey... teşekkürler," dedim.

"Harika... Yani önemli değil demek istiyorum." Liam tam arkasını dönmüştü ki birden bir şey hatırlamış gibi durup yeniden bana baktı. "Pekâlâ. Harika. İyi...peki yani sen..."

"Kelimeleri kullan, Lee," diye seslendi Chubs. "Bazılarımız uyumaya çalışıyor burada."

"Ah doğru. Uyku." Liam odadaki yatağa doğru belli belirsiz bir hareket yaptı. "Sen ve Zu şu yatağı paylaşacaksınız. Umarım sorun olmaz."

"Elbette olmaz," dedim.

"Tamam o zaman, harika!" Yüzünde bu defa da hiç normal olmayan bir gülümseme vardı. Ne söylememi ya da ne yapmamı beklediğini bilmiyordum. İşte bu da altı yıl boyunca düzinelerce kızla bir kulübede kapalı kalmamın beni hazırlamadığı bir durumdu. Sanki farklı dillerde konuşuyorduk.

"Evet, hmm, harika," dedim aklım iyice allak bullak olmuş bir hâlde. Yine de bu sözlerim işe yaramış görünüyordu. Liam arkasını dönüp tek kelime daha etmeden uzaklaştı.

Çorapları bıraktığı yerden alıp inceledim. Tam kapıyı kapatacaktım ki Chubs’ın o her zamanki ukala sesini duydum.

"... umarım yaptığına memnunsundur," diyordu. "Onu kendi hâline bırakmalıydın. Bir şeyi yoktu."

Ama bir şeyim vardı ve her nasılsa Liam bunu biliyordu.

Bunun Zu'nun rüyası olduğunu anlamam ancak birkaç dakikamı aldı.

Onunla odadaki çift kişilik yatakta, ısınmak için birbirimize sarılmış bir hâlde yatıyorduk. Çocuklar battaniyelerle yerde yatıyor, temizlik arabasından aşırdıkları havluları yastık olarak kullanıyorlardı. Liam ve Chubs’ın ortak akıl yürütmeleri ile havalandırmayı nasıl kısacağımızı bulamadığımızdan, odanın ısısı 15 dereceye çıktığı anda havalandırma çalışıp içeriyi buz gibi bir havayla dolduruyordu.

Saatlerdir uykunun o tatlı kucağında mışıl mışıl uyuyordum ki birden beynimin içinde yine o güçlü arzuyu hissettim. İçimde bir parça uzun süredir bunu bekliyordu. Bedenim yorgunluktan harap olmuş ve büyük bir taş parçası gibi ağır bir şekilde girmiş olsa da yatağa; beynim hâlâ vızır vızır işliyor, PÖK askerleri ile yaşadığımız olayları anlamaya çalışıyor ve o adama yaptığım şeyi yeniden yapıp yapamayacağımı merak ediyordu. İşte tam da bu sırada Zu'nun çıplak ayakları benimkilere değdi. Bu kadarı bile yeterliydi zihnine girebilmem için. Kendimi bir anda rüyasının içinde buluverdim.

Ben Zu'ydum ve Zu, minik bir yatakta yatıyor, kahverengi çarşafların arasından etrafa bakıyordu. Gözlerimiz karanlığa alıştığında nihayet bazı şekiller belirmeye başladı. Ranzalar, bir kara tahta, tavana kadar uzanan mavi dolaplar, kontrplakla kapatılmış büyük pencereler ve duvarlarda bir zamanlar posterlerin asılı olduğu yerlerdeki tuhaf, kare biçimli izler.

Kendimi oradan sıyıramadım. Rüyaların tehlikeli yanı buydu işte. Ne olduğunu anlamadan kendinizi rüyanın uçsuz bucaksız derinliklerinde buluverirdiniz. İnsanlar uyurken doğal olarak gardlarını indirir, tamamen savunmasız olurlardı. Öyle ki bazen rüya yeterince korkutucu olduğunda, içine girmem için o kişiye dokunmama bile gerek kalmazdı.

Dumanın kokusunu alamasam da hemen görmüştüm onu. Eski sınıfın kapısının altından, tıpkı yere dökülen süt gibi hızla yayılıyordu. Bir an sonra zıplayıp yuvarlanarak yataktan düştüm. Yavaş ve ağır bir dehşet içinde tüm diğer kızların ranzalarından atlayıp odanın bir köşesinde toplandıklarını gördüm.

Diğerlerinden en az on santim uzun ve dört yaş daha büyük olduğu belli olan bir kız onları pencerenin önünde çökmeye zorlayarak sıraya sokmaya çalışsa da başarılı olamadı. Kollarını havada sallarken hardal sarısı üniformasının uzun kolları bulanıklaşıyordu.

Sonra alarmlar çalmaya başladı ve odanın uzak ucundaki diğer kapı birden açıldı.

Alarmın sesi de neredeyse Beyaz Gürültü kadar korkunçtu. Rüya, gerçek sesi uzatıp bozmuştu. Diğer küçük kızlar kapıya doğru koşarken ben de ileri atıldım. Dumanın boğuculuğu ya da gerçek, görünür bir kaynaktan geliyor gibi görünmemesi umurlarında bile değildi sanki.

Düzenli sıraların yerinde şimdi tam bir kaos vardı. Yeşil, lacivert ve sarı üniformalı çocuklar beyaz fayanslı koridora çıkmış, bir o yana bir bu yana kaçışıyorlardı. Acil durum ışıkları yanıp sönüyor, yangın alarmının kırmızı ve sarı ışığı duvara yansıyordu. Dumanın geldiği yöne doğru koşan bedenlerin arasında ezilerek ilerliyordum.

Gözümden akan yaşlar görüşümü bulandırmış; nefesim kesilmişti. Omzumun üzerinden arkama baktığımda, büyük kız ve erkek çocuklardan bazılarının odalarındaki mavi dolapları sürükleyerek koridorun diğer ucundaki çift kanatlı gri kapının önüne yığmaya çalıştıklarını gördüm.

Binayı tahliye etmiyorduk. Binadan kaçıyorduk.

Birkaç kapıdan daha geçerek kendimizi merdivenlerde bulduğumuzda görüşüm iyice kararmıştı. Duman burada iyice yoğunlaşmıştı. Bizleri o koyu karanlığına boğan duman, titrek alevlerden değil, PÖK askerlerinin düzeni sağlamak için kullandıkları iki küçük, siyah gaz bombasından çıkıyordu.

Yani bunları PÖK askerleri mi ateşlemişti? Hayır, bu mümkün değildi. Birkaç çocuğun alarmı çalıştırıp kapıları açmak için onları çalmış olması daha olasıydı. Zaten muhtemelen acil durum protokolü de yalnızca bundan ibaretti.

Merdiven boşluğunda kısılıp kalmıştık. Gerilim ve heyecanla birbirimize yaslanırken bedenlerimiz tir tir titreyen tek bir bütün olmuştu. Önüme bakmaya odaklanıp ayağımın altındaki basamağı hissetmeye çalıştığım sırada, tüm bu karanlık ve yanıp sönen ışıkların, diğerleri üzerindeki etkisine kayıtsız kalmam imkânsızdı. Kimi deli gibi ağlıyor, kimi bayılmak üzereymiş gibi duruyor, kimileriyse kahkahalarla gülüyordu. Sanki bu bir oyunmuş gibi gülüyorlardı.

Tüm bu kafa ve el denizinin içinde o minik, Asyalı kızı nasıl fark ettiğimi bilmiyorum. Merdivenin sonunda, sol köşede sıkışıp kalmıştı. Yeşil üniforması zar zor seçilen kız, parmaklarının üzerinde duruyordu. Saçları, acil durum ışıklarının altında parlıyordu. Kollarını başının üzerinden uzatmıştı. Bana doğru?

Onunla göz göze geldiğim anda yüzü tanıdık birini görmenin sevinciyle aydınlandı. Dudaklarında Zu'nun adını haykırışını gördüm. Ona uzanmayı, elini tutmayı denesem de çevremdeki insanlar beni itiyordu. Arkamı dönebildiğim andaysa kız kaybolmuştu.

Ne bir PÖK askeri ne de bir kamp yöneticisi gördüm. Ta ki merdivenin dibinde, yerde yatan o üç siyah figürün üzerine basıp geçene kadar. Yüzleri yara bere içindeydi ve şişmişti. Altlarındaki zemin kan revan içindeydi.

Biri, muhtemelen bir Mavi, kapıları yerlerinden sökerek beyaz karla kaplı arazinin üzerine fırlatmıştı. Zemin, aysız gökyüzünün altında olağan dışı bir parlaklığa sahipti. Alarm sesinin bir uyarı sirenine dönmesinin ardında, hem rüyanın kendisinin hem de arama ışıklarının açılmış olmasının etkisi vardı.

Şu son kapıdan da çıkınca koşmaya başladık.

Kar dizlerimize geliyordu ve çocukların çoğunun üzerinde incecik üniformalarından başka bir şey yoktu. Çoğu ayakkabısını bile giymeyi unutmuştu. Derin ve kesişen ayak izlerinin üzerine minik kar taneleri düşüyordu hâlâ.Ve bir anlığına yavaşladığımı hissederek karın ne havada süzüldüğünü ne de yere düştüğünü gördüm. Tutulan bir nefes gibi öylece asılı kalmıştı sanki. Kampın arama ışıklarının altında yüzlerce ateş böceği gibi parlıyordu.

Sonra bir anda büyü bozuldu ve ilk silah sesiyle paramparça oldu her şey.

Üzerimize kar değil, mermi yağıyordu.

Çığlıklar yükseliyor, yüzlerce çocuğun boğazını delip geçiyordu. Beş-on-on beş... Bir anda karın üzerine yüzüstü düşüp çığlıklar atarak acıyla inleyen çocukları saymak imkânsız bir hâl almıştı. Dökülen mürekkebin yayılması gibi, kâbus rengi kırmızı kan da karın üzerinde yavaşça yayılmaya, genişlemeye ve o beyazlığı oburca tüketmeye başlamıştı. Elimi yanağımdaki ıslaklığa götürdüm. Geri çektiğimde sonunda başka birinin sıçrayan kanının içinden geçtiğimi anladı beynim. Bir başkasının kanına bulanmıştım. Bir başkasının kanı akıyordu yanaklarımdan çeneme.

Eski okulun sağ arka köşesindeki tel örgülere doğru daha hızlı koşmaya başladık. Başımı son bir kez çevirip eski tuğla okul binasına, gri çatısındaki onlarca karanlık figüre ve ilk katın pencere ve kapılarından boşalan düzinelerce çocuğa baktım. Önüme döndüğümde karşımdaki arazi renk öbekleriyle kaplanmıştı. Sarı, Mavi, Yeşil. Ve Kırmızı. Çok, çok fazla kırmızı.

Diğerlerinin, devam edebilmek için üzerlerinden atlaması gereken, istemsizce oluşturulmuş engeller gibi sıralar hâlinde dizilmişlerdi.

Birden takıldım ve karın üzerine kapaklanmadan zar zor toparlandım. Bir şey, biri, bileğimi yakalamıştı. Yüzüstü yatmış Yeşil bir kız, gözleri açık, nefes nefese kalmış bir hâlde bana doğru emekliyordu. Yardım et, diyordu dudaklarının üzerinde biriken kanla, yardım et.

Ama ben ayağa kalkıp koşmaya devam ettim.

Kampın bu tarafında bir kapı vardı. Kapıya birkaç metre kaldığından görebiliyordum onu. Göremediğimse çocuklara neyin engel olduğuydu. Özgürlüklerine kavuşmalarına adımlar kala neden kapıdan geçip gitmediklerini göremiyordum. Bir anda irkilerek, arkamda bıraktığım kar yığınının üzerinde, önümdekilerin en az üç katı kadar çocuğun kaldığını fark ettim.

Üst üste yığılmış çocuklar hep bir ağızdan inleyerek öne doğru ilerlemeye çalışıyor; yüzlerce el, ileri uzanıyordu. Boyum, yerdeki bacakların arasında ilerleyip öne doğru gitmemi kolaylaştırmıştı. Öndeyse benden daha büyük, mavi üniformalı üç çocuk, kalabalığı hem kapıdan hem de tek kişilik nöbetçi kulübesinden uzak tutmaya çalışıyordu. İçeride şu an üç kişi görünüyordu. Kendinden geçmiş bir PÖK askeri, Liam ve Chubs.

Onları görmek beni o kadar şaşırtmıştı ki tellere doğru koşmakta olan yeşil üniformalı çocuğu neredeyse kaçırıyordum. Yoluna çıkan gençleri geçerek kapıyı yerinde tutan sarı sürgülerin üzerinden atladı.

Kapıya dokunduğu anda tüm saçları diken diken olmuş, parmaklarının altından ışıklar saçılmıştı. Bırakmak yerine eli kapıya iyice yapışmış; binlerce voltluk elektrik, vücudundan akıp giderken onu coşkulu bir titreme nöbetine sokmuştu.

Aman Tanrım.

Kapıdaki elektrik hâlâ aktifti. Liam ve Chubs elektriği devre dışı bırakıp kapıyı açmaya çalışıyorlardı.

Çocuk sonunda hareketsiz bir şekilde yere yığıldığında boğazımda yükselen çığlığı hissettim. Liam kulübeden, duyamadığım bir şeyler söyledi. Çevremdeki çocukların çığlıkları öyle yüksekti ki onu duymam mümkün değildi. Çocuğun o görüntüsü bir anlık sakinliği silip süpürmüştü.

PÖK askerleri şimdi daha yakındaydı. Öyle olmalılardı çünkü yeniden ateş ettiklerinde bizi kolayca devirmeye başlamışlardı. Çocuklar sıra sıra yere düşüyor; askerlerin önlerindeyse öldürülecek yeni çocuk sıraları beliriyordu. O kadar çoklardı ki artık ölü bedenlerin altındaki karı göremez olmuştum.

Çocuklar bir anda her yöne kaçışmaya başladılar. Bazıları yeniden okula dönüyor, bazılarıysa bir kaçış yolu bulmak için elektrikli tellerin kenarında koşuyordu. Köpek havlamalarıyla gürüldeyen motorların sesini duyabiliyordum. İki ses birleşince sanki cehennemden fırlamış bir canavar gibi geliyordu kulağa. Hayvanlarla kar motorlarının bize doğru geldiği yöne döndüğüm sırada arkamdan sert bir darbe aldım. Karın üzerine düştüm.

Vuruldum, diye düşündüm şok içinde.

Hayır, vurulmamıştım. Darbe, başıma yediğim bir dirsekten ibaretti. Mavi kız arkasına dönüp kampa doğru koşmaya başladığında beni görmemişti bile. Yuvarlanarak arkama döndüğüm anda ellerini havaya kaldırarak teslim olduğunu gördüm. Buna rağmen onu yine de vurdu pislik herifler. Acıyla haykırıp yere yuvarlandı kız.

Karda beni fark etmeyen tek kişi o kız değildi; kimse fark etmiyordu. Kollarımın soğuktan uyuştuğunu, dondurucu soğuktan kurtulmaya çalışırken de gerildiğini hissediyordum. Fakat ne zaman biraz mesafe kaydetsem bir başka ayak gelip omzuma ve sırtıma basıyordu. Yalnızca başımı koruyacak kadar zamanım oluyordu. Göğüs kafesime bir iki soluk alabilmem bile imkânsızdı. Çığlıklar atıyordum ama kimse sesimi duymuyordu.

İçimi büyük bir öfke ve çaresizlik duygusu sardı. Çılgınca kaçışan çocuklar yüzünden karın içine giderek daha fazla gömülüyor; bir yandan da insan bu şekilde boğulabilir mi diye düşünüyordum. Dondurucu karanlığın içinde boğularak ölebilir mi insan? Böyle ölmek daha mı iyi?

Belime uzanan elleri hissettim birden. Karın içinden çıkıp ayağa kalktığım anda tek bir nefesle ciğerlerimin tümünü doldurdum.

Kapı sonunda açılmıştı ve bunu bekleyecek kadar sabırlı ve öldürülmeyecek kadar şanslı olanlar, akın akın arkadaki yoğun ormanlık araziye doğru koşmaya başladılar. Belki de yirmiden fazla kişi kalmamıştı geriye. Eski okulun koridorlarını dolduran yüzlerce çocuktan sadece yirmi kişi.

Şaşırtıcı derecede sıcak hissediyordum kendimi. Beni tutan kollar şimdi daha sıkı sarıyordu. Başımı kaldırdığımda Liam’ın parlak bakışları ile karşılaştım.

Dayan biraz, tamam mı?

Zu nefes nefese gördüğü kâbustan uyandı.

Ben de böylece zihninden çıkıp kendimi yeniden soğuk motel odasında buldum. Kafam allak bulmak olmuş bir şekilde Zu’ya döndüm bir anda. Gözlerim, ancak silüetini seçebilecek kadar görebiliyordu karanlığın içinde.

Ona uzandığım sırada bir başkasının elleriyle karşılaştım.

Liam uyku mahmurluğunu üzerinden atmaya çalışarak başını salladı. "Zu," diye fısıldadı. "Hey, Zu..."

Ben hareketsiz yatmaya devam ettim.

"Hey," dedi Liam usulca. "İyisin. Sadece kötü bir rüyaydı."

Ağladığını anladığımda boğazım düğümlendi. Bir tahta gıcırtısına benzer bir ses duydum. Sanki komodinden bir şey alıyordu.

"Buraya yaz," dedi Liam. "Kendini zorlama."

Motelin verdiği not defteri olmalıydı elindeki. Ucuz abajuru yakmasını beklerken gözlerimi kapadım. Fakat Liam kendi koyduğu kurala uymaya devam ediyordu: Banyo dışında hiçbir ışık açılmayacaktı.

"Neden üzgünsün?" diye fısıldadı. "Güzellik uykusuna ihtiyacı olan tek kişi Chubs."

Zu hıçkırıkları arasında kıkırdasa da yanımda uzanan bedeni hâlâ gergindi.

"Bu da... öncekinin aynısı mıydı?" Liam oturduğunda yatak hafifçe çöktü.

"Biraz daha mı farklı?" dedi birkaç saniye sonra. "Anladım."

Bu defa sessizlik biraz daha uzadı. Liam boğazını temizleyip sakin bir sesle konuşmaya başlayana dek Zu'nun karalamaya devam ettiğinden emin değildim. "Bunu asla unutamam. Ben... Chubs nasıl kapatılacağını bulmadan önce kapıya dokunmayı deneyeceğinden endişeliydim." Sonra gerçek olduğundan emin olamadığım bir yumuşaklıkla ekledi: "Çok üzgünüm."

Sözlerindeki suçluluk duygusu ve çaresizlik, göğsüme yediğim bir tekme gibi sarsıcıydı. Yatakta öne doğru, o acıya doğru uzanıp, o karlı arazide olanların onun suçu olmadığını söylemek isterken buldum kendimi. O anda onu o kadar iyi anlıyor olmak beni korkutuyordu.

Ama yapamazdım. Bu, özel bir konuşmaydı; tıpkı Zu'nun anıları gibi özel. Neden sürekli ait olmadığım alanlara izinsiz girerken buluyordum kendimi?

"Bunun çok tehlikeli olduğunu düşünen tek kişi Chubs değil. Ama bence Ruby, eğer isterse tabii, bizsiz devam edebilecek kadar güçlü. Neden?"

Zu’nun yazı sesleri.

"Chubs’ın tek istediği, güvende olmamız," dedi fısıldamaya devam ederek. "Bazen bu, başkaları için iyi olacak şeyleri yapmasına ve olayın bütününü görmesine engel olabiliyor. Anlıyorsun, değil mi? Dışarı çıkalı yalnızca iki hafta oldu. Ona biraz zaman vermelisin."

Sesi o kadar özgüvenle doluydu ki içimden bir parça, ona inanmak istedi.

"Ah Tanrım." Elini kendi saçlarında dolaştırdığını görebiliyordum. "Asla yapabildiklerin yüzünden utanma, beni duyuyor musun? Eğer sen orada olmasaydın biz şu an burada olamazdık."

Şimdi odada Chubs’ın horultusundan başka ses duyulmuyordu.

"Kendini daha iyi hissediyorsun ya?" diye sordu. "Betty'den bir şey lazım mı?"

Zu başını sallamış olmalıydı çünkü Liam’ın yataktan kalktığını hissettim. "Ben hemen buradayım. Fikrini değiştirirsen beni uyandır, olur mu?"

İyi geceler dediğini duymadım. Ama uzanmak yerine sırtını yatağın ucuna dayayarak gözlerini kapıya dikmiş, gelebilecek tüm tehlikelere karşı tetikte beklemeye başlamıştı.

Birkaç saat sonra, ay, gri-mavi gökyüzünde parlamaya devam ederken Zu'nun parmaklarını elbisemin eteklerinden ayırarak usulca yataktan çıktım. Komodinin üstündeki çalar saatin kırmızı rakamları 05.30'u gösteriyordu. Gitme zamanı gelmişti.

Liam’ın ısrarlarıyla hiçbirimiz eşyalarımızı yerleştirmemiştik. Ama banyoya, Chubs'ınkilerin yanına koyduğum diş fırçamı ve diş macunumu almalıydım. Lavabonun yanında, dünyanın en çirkin kahve makinesinin kenarında bir tuvalet seti duruyordu. Ufak el havlularından biriyle birlikte onu da çantama koydum.

Dışarısı içeriden ancak birkaç derece daha sıcaktı. Tipik, yanardöner Virginia bahar havası işte. Gece yağmur yağmış olmalıydı. Sessiz fırtınanın ardında bıraktığı tüy hafifliğindeki beyaz sis, arabaların ve yakındaki ağaçların arasında uzanıyordu. Otoparkın en ücra köşesine park ettiğimiz minivan, şimdi motel odasının hemen önüne çekilmişti. Elimi aracın yan tarafına koyup yanı başında yürümüyor olsam Liam’ı fark edemezdim.

Sürgülü kapının yanında eğilmiş, elindeki araba anahtarlarıyla BETTY JEAN TEMİZLEME yazısından kalan son harfleri de siliyordu. Ayağının ucunda, bir zamanlar yerine vidalanmış olan Ohio plakası vardı. Ona çarpmama birkaç adım kala durdum.

Gözlerinin altında koyu halkalar vardı. Yüzü derin düşüncelere dalmış; dudakları ona hiç yakışmayan ciddi bir ifadeye bürünmüştü. Arkaya taradığı nemli saçları ve yeni tıraş olmuş yüzüyle düne göre en az iki üç yaş genç gözükse de gözlerinden bambaşka bir hikâye okunuyordu.

Asfalta sürtünen ayakkabılarım Liam’ın dikkatini çekti. Ayağa kalktı. "Sorun ne?"

"Efendim?"

"Erken kalkmışsın," dedi. "Chubs’ı yola çıkarabilmek için genelde kaldırıp soğuk suyun altına sokmam gerekir."

Omuzlarımı silktim. "Sanırım bedenim hâlâ Thurmond'un saatine göre işliyor."

Yavaşça ayağa kalkarken ellerini kot pantolonunun önüne silmişti. Gözlerinde sanki bana bir şeyler söylemek istermiş gibi bir ifade vardı. Fakat onun yerine hafifçe gülümsemekle yetindi. Ohio plakasını arka koltuğa atıp şimdi yerine bir Batı Virginia plakası asmıştı. Bunu nereden bulduğunu sorma fırsatım olmadı.

Sırt çantamı yere bırakıp minivanın kapısına yaslandım. Liam arabanın arkasında kaybolduktan birkaç dakika sonra, elinde kırmızı bir benzin bidonu ve eski, siyah bir hortumla çıkageldi. Gözlerimi kapayıp, yüzümü soğuk cama yaslayarak bir marketin radyoda çalan, tatlı ve monoton reklam müziğine kaptırdım kendimi. Radyo spikeri yayına döndüğünde Wall Street'ten geriye kalanlarla ilgili yorumlar yapmaya başladı. Kadın, borsa raporunu âdeta ölünün ardından yapılan bir anma konuşması edasıyla okuyordu.

Gözlerimi açıp bakışlarımı, Liam’ın yalnızca birkaç saniye evvel durduğu noktaya çevirdim.

"Liam?" diye seslendim birden.

"Buradayım," dedi aynı çabuklukla.

Deniz mavisine boyanmış oda kapılarına hızlıca bir bakış atıp arabanın arkasından dolaşarak yanına geldim. Sağ tarafa eğilip parmaklarımın üzerinde yükselerek minivanın yanındaki gümüş rengi SUV'ye ne yaptığını görmeye çalıştım.

Liam tüm dikkatini yaptığı işe vermiş sessizce çalışıyordu. Hortumun bir ucunu SUV’nin benzin tankına daldırmıştı. Zapt edilmesi güç hortumun geri kalanını omzuna sarmış, diğer ucunu ise kırmızı bidonun içine koymuştu.

"Ne yapıyorsun?" Şaşkınlığımı saklama gereği bile duymamıştım.

Boştaki elini hortumun üzerine koyarak öne doğru kaydırdı. Sanki eliyle bir şeyleri çekiyor gibiydi. Keskin kokulu sıvının birkaç damlası, hortumun şimdi açıkta kalan ucundan aşağı damlıyordu.

Benzin aktarıyordu. Geçen petrol krizi sırasında insanların sık sık bunu yaptığını duymuş, fakat gerçekten yapıldığına hiç şahit olmamıştım. Sıvı, bidonun içine yavaşça akarken aramızdaki havayı keskin bir koku sarmıştı.

"Benzin krizi," dedi özür diler gibi omuzlarını silkerek. "Çaresiz zamanlardayız ve dünden beri benzinimiz oldukça azaldı."

"Sen Mavisin, değil mi?" dedim kırmızı bidona akan benzini yönlendiren elini işaret ederek. "Betty'yi benzinsiz hareket ettiremez misin?"

"Evet, ama... uzun süre yapamam." Liam utanmış gibiydi. Dudakları yeniden sıkıca bir araya geldiğinde birden beyazlamış ve ağzının sağ köşesindeki yara izi belirginleşmişti.

Ona baktığımı görür görmez yardım etmekten ziyade utancımı gizlemek için gidip yanına çömeldim. Ve şaşkınlık içinde fark ettim ki benzin çalmak hiç de öyle zor bir şey değildi.

"Sanırım yeteneklerini böyle kullanabiliyor olmandan etkilendim."

İçimde bir parça, kendi yeteneğimi sınırlandırmak zorunda kalmamış olsam acaba ne olurdu diye hayal kurmaya başladı. Thurmond'daki yaşam... kamp yöneticileri, yeteneklerimizi kullanırken yakalanmaktan ölesiye korkmamız için bizlere çok acımasız davranıyor; en başından beri zihnimize, bizlerin ve yapabileceğimiz şeylerin tehlikeli ve doğaya aykırı olduğunu kazıyorlardı. Yanlışlık ya da hata yapma gibi bahaneler geçersiz; ceza ise kaçınılmazdı. Ne meraklı denemelere ne de bu yasakları delmenin bir yolunu aramak için sınırları zorlamamıza izin veriliyordu.

Liam yeteneklerine bu kadar hâkimse bunun tek sebebi, kampın duvarları dışında geçirdiği yıllar boyunca antrenman yapmış olmasıydı. Daha önce hiç, evlerinde saklanan ve güvende olan o diğer çocukların -hiçbir kulübenin içine girmemiş, bir mezar ve hiçlik olarak adlandırılabilecek kamptaki yaşamı tecrübe etmemiş diğer çocukların- muhteşem şeyler yapmayı öğrenebilmiş olabileceklerini düşünmemiştim. Onlar kendilerinden korkmuyor, bilmedikleri şeylerin ağırlığıyla kötürüm kalmıyorlardı.

İçimde tuhaf bir his vardı. Sanki henüz sahip olmadığım bir şeyi kaybetmiş gibiydim. Sanki artık eskiden olduğum kişi değildim. Olmam gereken kişi ise hiç olamamıştım. Bu hisle iliklerime kadar bomboş hissettim kendimi birden.

"Tüm bu şeyler biz Maviler için oldukça basittir," diye açıkladı Liam. "Bir şeye bakıp onun A noktasından B noktasına aktığını hayal edecek kadar iyi konsantre olursun. Sonra da... olur işte," dedi. "Eminim Thurmond'daki Mavilerin çoğu da yeteneklerini kullanmayı öğrenmiştir. Yalnızca kullanmamayı seçiyorlardır. Belki şu gürültüyle ilgili bir şeydir."

"Muhtemelen haklısın." Mavi çocuklarla bunu bilecek kadar bir temasta bulunmamıştım hiç.

Benzin akışı iyice azaldığında Liam hortumu ileri geri silkti. Bir hayat belirtisi görmek için otoparkı ve motel kapılarını iyice inceleyip yalnız olduğumuza emin olana dek rahatlayamadım.

"Bunu kendiliğinden mi öğrendin?" diye sordum teorimi test etmek için.

Bana doğru bir bakış attı. "Evet. Kampa oldukça geç alındığım için yalnız başıma geçirebileceğim çok zamanım oldu. Her şeyi nasıl keşfederim diye çok kafa patlattım diyebilirim."

Doğal olarak bir sonraki sorum, "Saklanıyor muydun?" olacaktı ama bu soruyu benim geçmişimi ve nasıl yakalandığımı sorgulamadan yanıtlamasına imkân yoktu.

Bir son bulmalıydı bu. Ellerim, sanki az önce beni boğacağını söylemiş gibi zangır zangır titriyordu. Oysaki şimdiye kadar bana iyi davranmaktan başka hiçbir şey yapmamıştı. Bana her defasında -ona izin verirsem- arkadaşım olmak istediğini kanıtlamamış mıydı?

Bir arkadaş istemeyeli bile öyle uzun zaman olmuştu ki nasıl arkadaş edinildiğini bile unutmuştum. Birinci sınıftayken her şey absürt derecede kolaydı. Öğretmenimiz, bir kâğıda en sevdiğimiz hayvanı yazmamızı ve sonra sınıfta aynı hayvanı yazan birini bulana kadar dolaşmamızı istemişti. Demek ki arkadaş edinmek bu kadar kolaydı, filleri seven bir başkasını bulmak kadar kolay.

"Bu şarkıyı severim," dedim birden. Betty’nin hoparlörlerinden yükselen Jim Morrison’ın sesi yumuşak ve buğuluydu.

"Evet? Doors ha?" Liam’ın yüzü aydınlanmıştı. "Come on baby light my fire," diye mırıldandı şarkının sözlerini. “Try to set the light on fire..."

Güldüm. "Şarkıyı o söylediğinde çok hoşuma gidiyor."

Liam, onu yaralamışım gibi elini kalbine götürse de hızla toparlandı. Radyodaki DJ bir sonraki şarkıyı anons ettiğinde sanki lotoyu kazanmış gibi sevinmişti. "İşte bundan bahsediyorum!"

"Allman Brothers mı?" Kaşlarımı kaldırmıştım. Hayret; onu zihnimde hep bir Zeppelin hayranı olarak düşünmüştüm.

"Bu benim ruhumun müziği," dedi kafasını müzikle birlikte sallarken.

"Hiç sözlerini dinledin mi?" diye sordum az önceki endişemin yavaş yavaş üzerimden kalktığını hissederek. Sesim çıkan her kelimeyle daha da özgüvenli bir hâl alıyordu. "Senin baban da şarkıdaki gibi Georgia’da kendini silahın yanlış ucunda bulan bir kumarbaz mıydı? Bir Greyhound otobüsünün arkasında mı doğdun yoksa?"

"Hey, dur bakalım," dedi saçıma dokunmak için uzanarak. "Ben ruhumun müziği dedim, hayatımın değil. Hem bilmeni isterim ki üvey babam Kuzey Carolina’da bir araba tamircisi ve bildiğim kadarıyla hâlâ hayatta. Ama ben gerçekten de bir otobüsün arka koltuğunda doğmuşum."

"Şaka yapıyor olmalısın." Cidden farkı anlayamıyordum.

"Yapmıyorum. Gazetelere falan bile çıkmış. Hayatımın ilk üç yılı boyunca Mucize Otobüs Bebeği olarak anıldım. Şimdi de..."

"Yaşamaya ve elinden geleni yapmaya çalışıyorum," diyen şarkı sözleriyle bitirdim cümlesini.

Gülerken kulaklarının uçları hafifçe pembeleşti. Şarkı çalmaya devam ederken aramızdaki hava, hızlı ritimler ve durmak bilmeyen gitar melodileriyle doldu. Her bir parça kolayca birbirine uyuyordu. Ne tam bir country ne tam bir rock'n roll tarzındaydı. Yalnızca sıcak, hızlı ve güneye özgüydü.

Liam eşlik etmeye başladığında şarkıyı daha da çok sevmiştim.

Benzinin akışı sonunda kesildiğinde hortumu dikkatlice bidondan çıkarıp kapağını kapattı. Ayağa kalkmadan önce de omzuyla omzuma dokundu hafifçe. "Bu elbiseyi de nereden buldun, Tanrı aşkına?"

Suratımı ekşiterek bakışlarımı eteğime indirdim. "Zu'nun hediyesi."

"Onu yakmak istiyor gibi bir hâlin var ama."

"İlerleyen günlerde talihsiz bir kaza olmayacağına söz veremem," dedim oldukça ciddi bir ifadeyle. Bir kez daha güldüğünde yeni bir zafer kazanmış gibiydim.

"Pekala, Yeşil, onu giymekle çok iyi yapmışsın," dedi Liam. "Yine de dikkat et. Zu, kız kıza vakit geçirmeye o kadar aç ki seni kendi kişisel Barbie bebeğine dönüştürebilir."

"Zamane çocukları," dedim. "Tüm dünya onların zannediyorlar."

Sırıttı. "Zamane çocukları."

Bir arabadan diğerine geçerek depoyu doldurmaya çalışıyorduk. Benden yardım istememişti. Ben de ondan sorularıma cevap vermesini. O konforlu sessizlik içinde saatlerce baş başa kalsak bile benim için yeterli olmayacağını hissediyordum yine de.

ON ÜÇ

CHUBS VE ZU O SAATTE UYANDIRILMAKTAN HİÇ MEMNUN olmamışlardı. Biz banyoyu temizleyip havluları değiştirirken Liam’ın onları yataklarını toplamaları için zorlamasından da keyif aldıkları pek söylenemezdi. Bunu titizliğimizden yapıyor değildik elbette; motelin müdürü dün gece davetsiz misafirleri olduğundan şüphelenmemeliydi.

Chubs, minivana doğru giderken bana bir bakış attı ve bir anlığına olduğu yerde kaldı. Yüzündeki ifade gayet açık bir şekilde okunabiliyordu: Sen hâlâ burada mısın?

Omuzlarımı silktim. Buna alışsan iyi edersin.

Başını sallayarak o bilindik iç çekişlerinden birini yaptı.

Arabaya yerleştiğimizde orta koltuklarda oturan Zu ve Chubs'la birlikte Liam’ın, elinde lanet bir otel kahvesiyle odanın kapısını kapatışını izledik.

Doğru ya, dedim içimden. Bir yandan göz ucuyla Zu’ya bakıyordum. Koltuğunda kıvrılarak elini başının altına bir yastık gibi koymuş uyumaya çalışıyordu. Fazla uyuyamamıştı, değil mi?

Liam her zamanki rutin kontrollerine başladı. Aynaların pozisyonunu kontrol ettikten sonra koltuğunu ayarlayıp emniyet kemerini taktı ve kontağı çevirdi. Fakat daha sonraki planları arasında, Chubs’ın nereye gideceğimizle ilgili sorduğu sorulardan herhangi birini yanıtlamak yoktu. Arkadaşının sakince horlamaya başlamasını bekledikten sonra sordu: "Harita okuyabilir misin?"

Duyduğum utanç, yüzümün al al olmasına sebep olmuştu. "Hayır. Üzgünüm." Zaten bu, insanın babasından öğrenmesi gereken bir şey değil miydi?

"Önemli değil." Liam ön yolcu koltuğuna birkaç kez vurarak, "Ben sonra öğretirim ama şimdi benim için tabelaları takip edecek birine ihtiyacım var. Hadi yardımcı pilot koltuğuna gel bakalım," dedi. Parmağımla Chubs’ı işaret ettim.

Liam başını salladı yalnızca. "Dalga mı geçiyorsun? Daha dün posta kutusunu palyaço sandı."

İç çekerek arka koltuktaki yerimden kalktım. Chubs’ın öne doğru uzattığı bacaklarının üstünden atlayarak geçerken yüzüne küçük gelen gözlüklerine şöyle bir baktım. "Gözleri gerçekten o kadar kötü mü görüyor?"

"Daha bile beter," dedi Liam. "Caledonia'dan kaçtıktan sonra geceyi geçirmek için bir eve girdik. Gecenin ortasında bir ineğin can çekişmesine benzer korkunç bir sesle uyandım. İniltileri takip edip, elime koridorda bulduğum bir beyzbol sopasını alarak ilerlerken buradan kaçabilmek için birinin kafasını kırmam gerektiğini düşünüyordum yalnızca. Sonra ne oldu, tahmin et! Havuzun dibinde yatan şeyle karşılaştım."

"Olamaz," dedim.

"İster inan ister inanma ama sahiden oldu. Bizim şahin gözlü, kalkıp biraz dolaşmak istemiş ve her nasılsa yerdeki koca deliği görmemiş. Bileğini burktuğu için düştüğü o derin havuzdan dışarı da çıkamamış."

Gülmemek için kendimi ne kadar tutmaya çalışsam da bu imkânsızdı. Gözlerimin önünde canlanan görüntü fazlasıyla komikti.

Liam uzanıp radyo kanalları arasında dolaşmaya başlamıştı. Benim seçmemi istedi. Seçtiğim Who şarkısından da gayet memnun görünüyordu.

Camı sonuna kadar indirip, dirseklerimi koyarak yüzüm iki elimin arasında dışarı bakmaya başladım. Sabah havası, günün ilk ışınlarıyla ılınmıştı. Yabani ağaçların hemen tepesinde, masmavi bir gökyüzünden başka hiçbir şey yoktu.

Arkamızdaki koltuktan küçük, belirsiz bir ses yükseldi. Aynı anda dönüp Zu'nun uyuyan yüzüne baktık.

"Dün gece seni uyandırdık mı?" diye sordu.

"Konuşmanızın sonlarında," dedim. "Çok sık kâbus görür mü?"

"Onu tanıdığım son birkaç haftadır neredeyse her gece. Rüyasında Caledonia’yı gördüğünde onunla konuşup sakinleştirebiliyorum ama ailesi hakkında ne diyeceğimi bilmiyorum. Yemin ederim, ailesiyle tanışırsam..."

Sesi canlılığını yitirse de içinde hissedilen öfke, ortamda belirgin bir gerilim yaratmıştı.

"Ona ne yapmışlar?"

"Ondan korktukları için vermişler," dedi. "Chubs ve benim ailemse bizi saklamaya çalıştı. Kampa da bu yüzden daha geç gittik. Zu'nun ebeveynleri onu, otoyolda babasının arabasına kısa devre yaptırdığı için kendi elleriyle göndermişler."

"Ah, Tanrım."

"Onu ilk Resmî Toplama sırasında vermişler." Dirseğini kapıya koyup başını eline yasladı. Redskins şapkası gözlerini görmeme engel oluyordu. "Senin bunu bilmediğini unutmuşum," dedi sonra.

Açıklaması için bekledim.

"Yaşıtlarımızın birçoğu ya kamplara alınmış ya da bir yerlerde saklanıyorlardı. Hükümet bir genelge yayınlayarak çocuklarına güvenmeyen ya da onlara bakamayan ebeveynlerin onları önceden belirlenmiş bir günde okula yollamalarını söyledi. Böylece Psi Özel Kuvvetleri, çocukları rehabilitasyona götürme bahanesiyle toplayabilecekti. Bu durumu gizli tutmaya çalışıyorlardı. Böylece durumdan bihaber olan çocuklar üzülmeyecek ya da kötü bir davranış sergilemeye teşvik edilmemiş olacaklardı."

Zihnimdeki görüntüleri kovmak istercesine alnımı ovuşturdum. "Bunu sana kendi mi söyledi?"

"Söylemek mi?" Bakışlarını yoldan ayırmıyordu ama hırsını almak istercesine direksiyonu daha fazla sıkmaya başladığını görebiliyordum. "Hayır. Şimdiye kadar hep bölük pörçük bir şekilde yazarak anlattı. Onun ağzından tek bir kelime dahi duymadım. Yani şeyden beri..."

"Kaçışınızdan beri?" diye tamamladım. Bütün bunları öğrenebilmek biraz olsun rahatlatmıştı beni. "O hâlde bu bir seçim. Ona yaptıkları bir şey değil yani."

"Hayır, aksine bu onların yaptıkları bir şey ve kesinlikle bir seçim değil," dedi Liam. "Dünyadaki en sinir bozucu duygu, söyleyecek çok şeyin olup da bunu kelimelere nasıl dökeceğini bilememek olmalı. Yani, sen de haklısın, istese konuşabilir ve belki bir gün konuşur da. Ona yaşattığım onca şeyden sonra, olanlardan... Ben... bilmiyorum."

Gerçekten de dünyadaki en sinir bozucu duygulardandı bu. Daha da beteriyse tüm kararların senin adına başkaları tarafından alındığı bir kampta hapis olmanın yarattığı çaresizlikti. Sam ile olanlardan sonra tam bir sene boyunca konuşmamıştım. Böylesi bir acıyı ifade edecek bir kelime bulamıyordum çünkü.

O sırada radyo frekansı da kaymış; önce bir İspanyol kanalı, sonra bir klasik müzik kanalı ve ardından haberleri okuyan adamın genizden gelen sesiyle karşılaşmıştık.

", ..ilk verilere göre bu sabah Manhattan metrosunda dört ayrı patlama gerçekleşirken..."

Liam kanalı değiştirdi ama hiç vakit kaybetmeden uzanıp yeniden açtım.

"... şehirden konuyla ilgili onay gelmesi oldukça uzun sürmesine rağmen biz bu patlamaların yapı itibarıyla nükleer ya da biyolojik olmadığını düşünüyoruz. Patlamalar, Başkan Gray’in karşılaştığı son suikast girişiminin ardından saklandığı iddia edilen şehir merkezinin yakınlarında gerçekleşti."

"Birlik mi, Batı Yakası mı?" dedi Chubs uykulu sesiyle.

"Kaynaklarımız, Başkan ve kabinesinin bu işin sorumlusu olarak Federal Koalisyon'u gördüklerini belirtiyor."

"Federal Koalisyon mu?" diye sordum.

"Batı Yakası," diye cevapladı çocuklar hep bir ağızdan. Chubs detaylandırdı. "Los Angeles’ın dışında kuruldu. Hükümetin, başkent bombalamalarından kurtulan ve Gray’in iki dönem kuralını çiğnemesinden pek de hoşnut olmayan kısmı. Tabii ordu Gray’in yanında yer aldığından beri faaliyetleri yalnızca sözde kalıyordu."

"Peki, Gray neden Washington’da değil de New York'ta?" diye sordum.

"Capitol ve Beyaz Saray’ın tadilatı hâlâ sürüyor. Elbette fazla hızlı ilerleyemiyorlar, malum borçları var," diye açıkladı Liam. "Gray de hükümeti, güvenlik gerekçesiyle New York ve Virginia arasında bölüştürdü. Herhangi bir firari Psi grubunun ya da Birlik’in, tüm hükümeti bir anda yok etmeye kalkışmasını engellemek için."

"Yani bu Federal Koalisyon denen şey... kamplara karşı mı? Reform programlarına?"

Chubs hafif bir iç çekti. "Bunu sana söylemekten nefret ediyorum, Yeşil, ancak şunu bil ki biz artık kimse için bir öncelik değiliz. Bunu kafana soksan iyi olur. İnsanlar ülkenin çöküşüyle ilgileniyor daha çok."

"O hâlde biz hangi tarafı tutuyoruz?" diye sordum.

"Kendi tarafımızı," dedi Liam bir süre düşündükten sonra. "İşin özü bu anlayacağın."

Görünüşe göre Virginia eyaletinde ya da en azından Batı kesiminde yalnızca iki restoran zinciri ayakta kalmayı başarabilmişti: Cracker Barrel ve Waffle House. Ve bunlardan ilki sabah dokuzdan önce açılmıyordu.

"Tanrıya şükür," dedi Liam, Waffle House’a yakın bir mesafeye arabayı park ederken. "Bu iki şık restoran zinciri arasında nasıl seçim yapacağımızı hiç bilmiyordum."

Elindeki yirmi dolarla alabileceği yiyecekleri sipariş etmek üzere gönüllü olmuş, onunla gelme teklifimi reddetmişti.

Adımını dışarı attığı sırada Zu, dikkatini çekmek için elindeki küçük defteri ona doğru salladı.

"Bitirdin mi?"

Başını salladı.

"Neden cevaplarını kontrol etmesi için Chubs’a vermiyorsun? Hayır, suratını asma. O zaten matematikte benden daha iyi."

"Elbette daha iyiyim," dedi Chubs başını kitabından kaldırmadan.

Zu, ince defterden boş bir sayfayı açarak bir şey yazdı. Okuması için ona kaldırdığında Liam sırıtmaya başladı.

"Vay vay, uzun bölme ha? Bence biraz hızlı ilerliyorsunuz, küçük hanım. Henüz iki basamaklı çarpma işlemlerine tam anlamıyla hâkim değilsin."

Mirlivandan aşağı atlayışını içimde yükselen bir sıkıntıyla izledim. Aramızda yirmi yaşından büyük gösteren tek kişi o olmasa her şey çok daha kolay olurdu. En azından içimizden biri dışarıda onu kolluyor olsa kendimi çok daha iyi hissederdim. Ensesindeki bakışlarımı hissetmiş olacak ki köşede gözden kaybolmadan hemen önce durup el salladı.

"Onu cesaretlendirmeyi bırakmalısın," diyordu Chubs Zu’ya. Sayfadaki satırları takip etmek için kalemin kör ucunu nasıl kullandığına takıldı gözüm bir süre. "Bir noktada gerçeği kabullenmek zorunda."

Zu'nun yüzü, sanki diline bir parça limonlu şeker yapışmış gibi ekşimişti. Chubs’ın omzuna bir yumruk indirdi.

"Üzgünüm," dedi Chubs ama belli ki değildi. "Kullanma şansın olmayacağına göre sana bunları öğretmesi tam bir zaman ve enerji israfı."

"Bunu bilemezsin," dedim. Zu’ya içten bir gülümseme ile bakarak devam ettim. "İşler normale döndüğünde kendi yaşıtlarının ilerisinde olacaksın."

Ben hangi ara "normal"e inanmaya başlamıştım? O ana kadar başımdan geçen her şey zaten Chubs’ın dediklerini destekler nitelikteydi. İtiraf etmek istemesem de haklıydı.

"İşler normal olsa ben şu anda ne yapıyor olurdum, biliyor musun?" dedi Chubs. "Bu sonbaharda hangi üniversiteye gideceğime karar veriyor olurdum. SAT sınavlarıma girmiş, futbol maçlarına ve mezuniyete katılmış, kimya dersi almış..."

Sesi yavaş yavaş alçalsa da kelimelerinden süzülen yıpranmışlığı sezebiliyordum. Nasıl sezemezdim ki zaten? Bunlar, benim de kendimi kaptırıp olması gereken ile her şey farklı olsa neler yapılabileceği üzerine biriken düşüncelerle o karanlık dünyaya daldığımda hissettiğim duygularla aynıydı. Annem bir defasında bana eğitimin herkese nasip olmayan bir ayrıcalık olduğunu söylemişti, ama yanılıyordu. Bu bir ayrıcalık değildi. Olmamalıydı. Bir haktı bu. Tıpkı geleceğe sahip olma hakkımız gibi.

Zu, havadaki atmosferin değiştiğini hissetmişti. Bakışlarını aramızda dolaştırıyor; dudaklarını sessizce kıpırdatıyordu. Konuyu değiştirmeliydik.

"Hah," dedim kollarımı bağlayıp arkama yaslanarak. "Sanki bir futbol maçına gidebilirmişsin gibi."

"Hey, kırıcı oluyorsun!" Chubs defteri Zu’ya uzattı. "Al bakalım, dokuzları çalışman gerek." Yeniden bana döndüğünde yüzünde onaylamaz bir bakış vardı. "Liam’ın çocukça hayallerine özellikle senin de inanmana çok şaşırdım."

"Bu da ne demek şimdi?"

"Thurmond’da kaç yıl kaldın, beş mi?"

"Altı," diye düzelttim. "Ve konunun özünü kaçırıyorsun. Lee’nin söylediklerine inanıyor değilim ama haklı olmasını umuyorum. Gerçekten ama gerçekten haklı olmasını çok istiyorum. Başka bir alternatifimiz var mı? Yok. Tüm neslimiz ölüp gidene kadar saklanarak mı yaşayacağız? Kanada’ya mı kaçacağız?"

"O konuda iyi şanslar," dedi Chubs. "Kanada ve Meksika da bizi bekliyordu çünkü. Haberin yoktur tabii. Bizleri içeri almamak için devasa duvarlar ördüler."

"İAAN’nin bulaşıcı olduğunu düşündüklerinden mi?"

"Hayır, bizden hep nefret ettiklerinden. O şişman kıçlarımızı ve bel çantalarımızı ülkelerinden sonsuza dek uzaklaştırmak için kullanabilecekleri haklı bir bahane arıyor olduklarından."

Liam, elinde dört strafor paketle ortaya çıkmak için tam da bu anı seçmişti. Hızlı hareket ediyordu. Koşuyor gibiydi hatta. Eğilip kapısını açtığımda elindekileri hemen kucağıma bıraktı.

"Ah Tanrım, şimdi ne oldu?" diye sordu Chubs.

"Dur dur dur!" dedim sıcak içeceklerin bacaklarıma dökülmesine engel olmaya çalışarak. Betty’nin motoru gürültüyle çalışmaya başlayınca bir anda kendimizi geri geri gider bulduk. Arka camı kapatmak için kullandığımız kâğıt yüzünden Liam yolda yönünü tayin edebilmek için yan aynaları kullanıyordu. Waffle House'u, terk edilmiş bir kuyumcudan ayıran dar bir arka sokağa daldık. Liam, eski arabayı geri geri çöp konteynerlerinin önünden geçirip, çıkmaz sokaktaki bir engelli otoparkına sokarken ben de dirseğimi kapıya dayamıştım. Minivan hepimizi ileri savuran bir frenle durdu.

"Şey...biz... kısa bir süre burada bekleyeceğiz," dedi dehşete düşmüş yüzlerimize bakarak. "Kimse paniklemesin ama sanırım bir şey gördüm... Yani biraz burada beklesek çok daha güvenli olacak."

"Onu gördün." Bir soru değildi bu. Chubs daha sormadan cevabını biliyordu. "Bayan Jane’i."

Liam öne doğru eğilirken ensesini ovuşturdu. Minivanın önünü, Waffle House'un duvarının köşesinden yolu izleyebilmemize yetecek kadar dışarıda bırakmıştı. "Evet. O olduğuna oldukça eminim."

Bize yetişmesi nasıl mümkün olmuştu?

"Lanet olsun," diye haykırdı Chubs. “Oldukça mı eminsin kesinlikle mi?"

Liam bir süre sonra cevapladı. "Kesinlikle eminim. Yeni bir arabaya geçmiş. Beyaz bir kamyonet, ama o ukala suratı nerede görsem tanırım."

"Seni gördü mü?" diye sordum.

"Bilmiyorum," dedi. "Muhtemelen görmedi. Yoksa o ve yanında duran yeni genç sevgilisi her kimse beni yakalamaya çalışırlardı. Ben çıkarken onlar da arabayla giriyorlardı.

Restoranın duvarından öndeki sokağı görmek için başımı uzattım. Sanki sözleşmişçesine, içinde iki karanlık figürün oturduğu beyaz kamyonet de tam da o sırada geçti. Liam ile aynı anda olduğumuz yere yapışıp panikle birbirimize baktık. Kimsenin sokağı araştırmaya gelmediğinden emin olana dek ikimizin de tek bir nefes bile aldığını sanmıyorum.

Boğazını temizledi. "Hmm... Siz yemekleri paylaşın, ben de o sırada inip..."

"Liam Michael Stewart," diye gürledi Chubs arka koltuktan. "Bu minivandan aşağı tek bir adım atarsan Yeşil’i seni yakalaması için arkandan gönderirim."

"Yapmayacağımı sanma," dedim Liam’ın tam olarak ne yapmak istediğini bildiğimden. Etrafın temiz olduğundan emin olmak için sokağı kontrol edecek ve kendini riske atacaktı. Strafor paketlerden birini uzattığımda yenilgiyi kabullenerek yerine çöktü.

Liam dördümüze de yağda yumurta, pastırma ve ikişer krepten oluşan basit bir kahvaltı almıştı. Diğerleri büyük bir iştahla yemeklere gömülüp yaklaşık beş ısırıkta her şeyi silip süpürdüler. Bense Liam’a fırsat vermeden kendi kreplerimi Zu’ya verdim.

Yakalanma korkusunu üzerimizden atıp yeniden rahatladığımız sırada haritayı çıkarıp direksiyonun üzerine yaydı. Yanındaki saat 07.25’i gösteriyordu. Bize döndüğünde, sabahın köründe hiç kimsede görmediğim bir kararlılık vardı yüzünde.

"Pekâlâ, ekip," diye başladı. "Yola koyulmamız gerek. Son East River girişimimizin tam bir başarısızlık olduğunun farkındayım ama aramaya devam etmeliyiz. O yüzden hadi şu Mavilerin verdiği bilgilerin üzerinden bir kez daha geçelim: Eddo."

Ancak bir dakikalık bir sessizlikten sonra ellerindeki tüm bilginin bu kadarla sınırlı olduğunu anlayabilmiştim.

"Daha fazla bilgi almak için onlara rüşvet vermeliydik," dedi Chubs.

"Neyle?" dedi Liam haritayı bırakırken. "Seni almazlardı, Chubs ve şu andaki en değerli malımız da sensin."

Chubs’ın bunu komik bulmamasına şaşırmıştım.

"Eddo'nun nasıl yazıldığını gösterdiler mi? Tek 'd' ile mi, iki 'd' ile mi?" diye sordum. "Çünkü bu gerçek bir ipucuysa nasıl yazıldığı da okunduğu kadar önemli olmalı."

İki çocuk birbirlerine şöyle bir baktılar.

"Şey... lanet olsun," dedi Liam sonunda.

Birden kolumda sert bir dürtme hissederek Zu’ya döndüm. Görmemiz için defterini havaya kaldırmıştı. Defterde E-D-O yazıyordu.

"Aferin Zu," dedi Liam. "Birimizin dinliyor olması iyi olmuş."

"Peki, bu kadar mı?"

"Ağızlarından alabildiğimiz bir diğer şeyse Raleigh’e vardıysak fazla güneye inmiş olacağımızdı. Bunun için onlara yalvarmamız gerekti bir de," diye itiraf etti Liam. "Çok zavallı bir sahneydi."

"Bizimle kafa buluyor da olabilirler," dedi Chubs. "En çok canımı sıkan da bu. Hem East River o kadar mükemmeldiyse onlar neden oradan ayrılıyorlardı ki?"

"Evlerine dönüyorlardı, hatırlamıyor musun, Kaçak Çocuk..."

Onlar tartışadursun ben haritayı Liam’ın ellerinin arasından alarak incelemeye, çizgileri anlamlandırmaya koyuldum. Bir noktadan diğerine giden bir rota çizmek hakkında çok temel bilgiler vermişti. Ama yine de hayret verici derecede zordu bu iş.

"Ne düşünüyorsunuz?" diye sordum. "Hangi teori üzerinde çalışıyordunuz?"

"Çocuklara Ohio eyalet sınırında rastlamıştık," diye açıkladı Liam. "Doğudan gelip batıya gidiyorlardı. Buna Washington ve Raleigh hakkındakileri de eklersek olası adaylarımız Batı Virginia, Virginia ya da Maryland oluyor. Zu, Edo'nun Tokyo'nun diğer ismi olduğunu söyledi. Ama orada olması biraz uzak bir ihtimal olurdu."

"Ve bence bu bir kod," dedi Chubs. "Bir çeşit parola." Oturduğu yerde biraz daha doğrularak bana döndü. Yüzüne yayılan gülümseme, bana okulda izlediğimiz bir doğa belgeselini anımsatmıştı. Suyun içinde avlarına doğru ilerlerken timsahlar da dişlerini böyle gösterirlerdi. "Ha bu arada parolalardan bahsetmişken... Birlik seni dünya çapında bir parola kırıcı olduğun için kaçırmamış mıydı?"

Kahretsin.

"Ben dünya çapında demedim..."

"Ah doğru ya!" Liam’ın yüzünde birden öyle bir heyecan belirdi ki kalbim kırıldı. "Buna da bir bakabilir misin?"

Çifte kahretsin.

"Ben, şey... sanırım," dedim yüz ifademle kendimi ele vermemeye çalışarak. "Zu, defteri yeniden görebilir miyim?"

Hepsi gözlerini dikmiş bana bakıyordu. O kadar felç edici bir bakıştı ki bu, gelip göğüs kafesime otursalar fark etmezdi artık. Klima açık olmadığından arabanın içi buz gibiydi ama bedenim paniğin etkisiyle ısınmış, yapış yapış olmuştu. Elimdeki defteri, cennetten inmiş bir dua gibi tutuyordum.

Dışarıda onlarca harfi beyinlerine kodlayarak kompleks koordinatlar bulan ya da bir bilmecenin içindeki gizli sırrı anında görüp çıkaran çocuklar olduğunu biliyordum ama ben kesinlikle onlardan biri değildim.

Chubs homurdanmaya başladı. "Görünüşe göre Birlik yanlış adamı seçmiş."

"Hey," dedi Liam sert bir tonla. "Şu lanet olasıca şey için iki haftadır kafa patlatıyoruz ve henüz hiçbir şey bulamadık. Düşünmesi için ona bir saat bile veremiyor musun?"

EDO kelimesindeki harfleri sayılarla değiştirebilir miydim? 5-4-15? Tanrım, başka ne tür kodlar vardı burada? Bir tren yolu kodu mu? Hayır, bu doğru olamazdı. Yoksa bir kod değil miydi? Aslına bakılırsa bu çok daha mantıklı olurdu. Bilmece hem kamplardaki hem de dışarıdaki çocukların bildiği bir şey olmalıydı. Ayrıca çok zor da olamazdı; aksi takdirde kimse çözemezdi.

Yüzüme düşen saçı arkaya atarken, Yalan söyle, dedim kendi kendime Yalan söyle. Söyle gitsin. Bir şey söyle! 3 haneli sayılar genelde neyi ifade ederdi? Fiyat, zaman, bir telefon kodu...

"Ah!"Haklıysam Aman Tanrım demek daha çok uyardı.

"Ah mı?" dedi Liam. "Ah ve?"

"Unutmuşum... şey, yanlış hatırlıyor olabilirim o yüzden çok heyecanlanmayın ama sanırım bu bir Virginia alan kodu."

"Dört haneli alan kodu olmaz," dedi Chubs. "Beş-dört-on beş bir alan kodu değil."

"Ama beş-dört-sıfır öyle," dedim. "İnsanlar 'O harfini bazen '0' yerine kullanabiliyorlar, değil mi?"

Liam başının arkasını kaşıyarak Chubs’a döndü. "Beş-dört-sıfır? Bu sana tanıdık geliyor mu?"

Chubs’ı bir anda bambaşka bir şekilde görmeye başlamıştım. "Sen Virginialı mısın?"

Kollarını bağlayıp camdan dışarı baktı. "Kuzey Virginialıyım ben."

Eh, bunu anlamalıydım. "Beş-dört-sıfır, Batı Virginia’ya ait," diye açıkladım Liam’a dönerek. "Kuzey ve güneydeki sınırlarını bilmiyorum ama o bölge çevresinde olmalı bence." Ona haritada bölgeyi gösterdim. Bir düşünce değildi bu sadece, emindim. Salem’de ailemle yaşarken kullandığımız alan koduydu 540. "Birkaç şehir ve kasabanın dışında o bölgede pek çok gelişmemiş alan da mevcut. Saklanmak için hiç de fena bir yer sayılmaz."

"Bu kesin doğru mu?" Liam, gözlerini yoldan ayırmadan sakin bir sesle sormuştu bunu ama sesinde biraz fazla rahat bir tavır vardı. "O bölgeye yakın mı büyüdün?"

Göğsümde bir sıkışma hissiyle bakışlarımı yeniden elimdeki deftere indirdim. "Hayır, orada büyümedim."

"O hâlde Virginia Beach'densin?"

Başımı salladım. "Daha önce gittiğiniz ya da adını duyduğunuz herhangi bir yerden değilim."

Chubs’ın bir şey söylemek üzere ağzını araladığını duyabiliyordum ama şoför koltuğundan yükselen öksürük onu durdurdu. Konu kapanmıştı ve kimsenin -özellikle de benim- konuyu yeniden açmaya niyeti yok gibi görünüyordu.

"Eh, bölgenin biraz daha küçük olmasını umsam da yine de güzel bir başlangıç." Bana döndü. "Teşekkürler, Ruby."

İçimde hiç de kötü sayılmayacak bir sıcaklık yükseldi. "Önemli değil." Ve eğer yanılıyorsam... Bu düşünceyi hemen zihnimden uzaklaştırdım. İyi bir başlangıçtı.

Sokağın temiz olduğundan emin olmak için son bir bakış attıktan sonra Liam haritayı katlayıp açık torpido gözüne koydu. Betty, hafif bir hırıltıyla çalışmaya başladı.

"Nereye gidiyoruz?" diye sordu Chubs.

"Bildiğim bir yere." Liam tek omzunu silkmişti. "Daha önce kaldığım bir yer var. Fazla uzun sürmez, belki iki saat. Yine de kaybolursam siz iki Virginialıdan biri olaya el koyup bana yardım etmeli."

Birinin beni böyle tanımlamasının üzerinden çok uzun zaman geçmişti. Yani evi olan biri gibi. Doğruydu, burada doğmuştum ama neredeyse hayatımın bir o kadarı da Thurmond’da geçmişti. Gri duvarları ve beton zemini, neredeyse her gün zihnimden ebeveynlerimin evinin anılarını siliyor; önce annemin ballı kurabiyelerinin kokusu ya da merdiven kenarındaki fotoğrafların dizilişi gibi ufak detayları, sonra da önemlilerini yok ediyordu.

Geceleri, kulübenin içi düşünmeme izin verecek kadar sessiz olduğunda, evimi özlerken aslında ne hissettiğimi düşünürdüm hep. Neydi benim kalbimdeki ev? Doğduğum yer miydi? Yoksa beni büyüten yer mi? Onu seçebilecek miydim? Yoksa çoktan o mu seçmişti beni?

Kendimi kandırmamın bir manası yoktu. Camdaki yansımama baktığımda bir patikanın sonundaki o küçük, beyaz evde yaşayan Ruby'den -o parmaklarına bal bulaşmış, saçları örgülü kızdan- en ufak bir iz göremiyordum artık. Bu his içimi, sanki en sevdiğim şarkının sözlerini unutmuşum gibi büyük bir boşlukla doldurdu. O kız sonsuza dek kaybolmuştu artık. Ve kalbindeki en küçük pırıltıdan bile korkması gerektiğini beynine kazıyan bu karanlık yerin peydahladığı bir üründen başka hiçbir şey kalmamıştı geriye.

Harrisonburg’a kadar pek çok yerden ve en son James Madison Üniversitesi sapağından döndük. Bomboş bir otoyolda kimse bizi durdurmasın diye dualar ederek ilerlemek pek de keyifli bir iş sayılmazdı ama en azından şimdilik bu riske değer gibi görünüyordu. En azından çevredeki manzara için.

Dört bir yana uzanan muhteşem Shenangoah Vadisi’nin her bir santimine bayılıyordum. Küçükken annemle babam beni hafta sonları bisiklet gezileri ya da kamp yapmak için okuldan erken alırlardı. Yolda oyalanmak için yanıma ne bir kitap ne de video oyunu alırdım çünkü onlara ihtiyacım yoktu. Başımı cama yaslar ve manzaranın tadını çıkarırdım.

Hani filmlerde, şu daha eski zamanlarda geçen filmlerde, kamera bir ormana ya da nehre bakan kahramanın üzerinde donar ve güneş tam da mükemmel bir açıyla yaprakların üzerine düşerken müzik başlar ya? İşte Shenangoah Vadisi'ne girdiğimizde ben de kendimi o kahraman gibi hissetmiştim.

O ana kadar -dağları saran o hafif mavi sisi gördüğüm o ilk ana kadar- gerçekten Virginia’nın batısında olduğumuzu tam olarak anlamamıştım. Bu yolu izlemeye devam edersek yaklaşık iki saat içinde Salem'deki ailemin yanında olurduk. İki saat.

Bu konuda nasıl hissetmem gerektiğinden emin değildim.

"Ah," diye homurdandı Liam yukarıdaki geçici yol tabelasını gördüğünde. 81 NOLU YOL, HARRISONBURG İLE STAUNTON ARASINDA TRAFİĞE KAPALIDIR.

Sabah saat dokuz olduğunda nihayet Harrisonburg'un şehir merkezine ulaşabilmiştik. Orada burada açılmakta olan restoranları gördük. Sırtlarında çantalarıyla dengelerini sağlamaya çalışarak bisiklet sürmekte olan birkaç yetişkinin yanından geçtik. Dikkatlerini önlerindeki yola verdiklerinden biz geçerken başlarını bile kaldırıp bakmadılar.

Ama hiç üniversite öğrencisi yoktu ortalıkta. En azından benim görebildiğim kadarıyla.

Chubs okulu gördüğü sırada derin bir iç çekerek alnını yeniden cama yasladı.

"Sen iyi misin dostum?" diye sordu Liam. "Durup skolastik düşünceyi koklamak ister misin?"

"Ne anlamı var ki?" dedi Chubs başını sallayarak. "Burası da diğerleri gibi kapanmış."

Oturduğum yerde arkama döndüm. "Neden?"

"Çoğunlukla öğrenci eksikliğinden. Üniversiteye gidecek yaştaysan orduya da girebilecek yaştasın demektir. Öyle değilse bile insanların üniversiteye ayıracak bütçeleri olduğundan şüpheliyim."

"Tanrım, bu çok iç karartıcı," dedim.

"Teklifim hâlâ geçerli," dedi Liam arkadaşına. "O eciş bücüş sıralardan birinde oturup bir süre boş beyaz tahtaya bakmak istersen senin için seve seve bir sınıfa zorla girerim. Kurumuş tahta kaleminin kokusunu ne kadar sevdiğini biliyorum."

"Teşekkürler," dedi Chubs ellerini kucağında birleştirirken. "Ama gerekli değil."

Siyah, süslü bir demir parmaklık olduğunu düşündüğüm şeyin önünden geçtik ancak tam olarak ne olduğunu görmek imkânsızdı. Sanki eski püskü bir kırkyama battaniyenin altına gizlenmiş gibiydi. Ancak yeterince yakınlaştığımızda tam olarak neye bakmakta olduğumuzu anladık. Yüzlerce, belki de binlerce kâğıt, parmaklıkların üzerine bağlanmış, yapıştırılmış, ince demirlerin arasından geçirilmişti.

Liam aracı yavaşlatıp güneş gözlüklerini indirerek parmaklıklara baktı.

Zu ise başını yeniden arkaya yaslayıp gözlerini kapadı.

Bunlar küçük çocuk ve gençlere ait "kayıp" ilanlarıydı. Yazıları yağmurla silinmişti çoktan. En büyükleri bir afiş boyutlarındaydı ve üzerinde yalnızca MATTHEW 19.14 yazıyordu. Yamuk duruyordu. Sanki biri sökmeye çalışmış da sonradan bir başkası tarafından gönülsüzce yerine asılmış gibi. Solmuş kâğıtlardan oluşan duvar, parmaklıkların arasından esen rüzgâra yenilmiş; zayıf düşmüş olanlar yerlerinden koparken diğerleri rüzgârda bir sinek kuşunun kanadı gibi hızla çırpınmaya başlamıştı. Boş kalan yerlere oyuncak hayvanlar, çiçekler, battaniyeler ve saç tokaları bırakılmıştı.

Hayır, kayıp değiller, diye düşündüm. Bu çocuklar ya götürülmüş ya da sonsuza dek ortadan kaldırılmışlardı. Aileleri onları arıyor, fotoğraflarını sokaklara asıyorsa bu onları geri istedikleri içindi. Onlara ihtiyaçları vardı.

"Tanrım." Liam’ın sesi gergindi. "81. Yola tekrar nereden girebilecektik?"

Tek şeritli, ıssız arka yolun kenarında sıralanan dişbudak ağaçları yeniden o güzel ve canlı renklerine kavuşmak üzereydiler. Ancak öğleden sonrasının güneşi altında gölgeleri upuzun olacaktı.

ON DÖRT

STAUNTON İLE LEXINGTON ARASINDA BİR YERDE UYKUYA dalmışım. Gözlerimi açtığımda karşımda Virginia’nın eski Walmart’ı olan büyük, beyaz Roanoke binasını gördüm.

Mavi tabela binanın yan tarafında asılı durmaya devam ediyordu. Mega mağazayı tanımamı sağlayan tek işaret buydu. Birkaç başıboş market arabası otoparkta amaçsızca dolanıyor, rüzgârın ruh hâline göre bir o yana bir bu yana savruluyordu. Bir iki terk edilmiş araba ve yeşil çöp konteynerlerinin dışında devasa otopark bomboştu. Kıyamet, öğleden sonra güneşinin o turuncu ışığı altında Virginia’yı çoktan vurmuş gibi görünüyordu.

Salem’e ise sesimizi duyuracak kadar yakındık. On dakikalık yol. Bu düşünce ile mideme bir sancı saplandı.

Liam bir kez daha tek başına gitmek istedi. Zu'nun plastik eldivenini omzumda hissettim yine. Yüzünde nasıl bir ifade oluştuğunu bilmek için bakmama gerek yoktu. O da Liam’ın bu cehennem çukuruna benzeyen yere tek başına gitmesini istemiyordu benim gibi.

Bu yüzden onlarla kalmayı seçtin, diye hatırlattım kendime. Onları korumak için. Ve o anda bana en çok ihtiyacı olan insan yürüyüp uzaklaşıyordu.

Betty'den atlayıp indim.

"Bir sorun olursa kornayı üç kez çalın," dedim ve kapıyı arkamdan kapattım. Liam da duymuş olmalıydı. Paslı market arabalarından birine yaslanarak beni beklemeye başladı.

"Seni Betty'ye geri dönmen konusunda ikna edebilecek miyim?"

"Hayır," dedim. "Hadi gidelim."

Elleri ceplerinde bir adım arkamda yürümeye başladı. Gözlerini göremiyordum ama yıkık dökük kapılara doğru yorgun yürüyüşü bana her şeyi anlatıyordu.

"Bana daha önce burayı nereden bildiğimi sormuştun..." dedi kapıya yaklaştığımız sırada.

"Hayır...yani önemli değil. Biliyorum, beni ilgilendirmez."

"Yeşil," dedi Liam. "Önemli değil. Sadece nereden başlayacağımı bilmiyorum. Biliyor musun, Chubs da ben de saklanıyorduk. Yani ikimiz için de hoş bir durum değildi bu tabii. Ama en azından o büyükanne ve büyükbabasının Pennsylvania'daki kulübelerinde kalabiliyordu."

"Ah, ama sen bu şık Amerikan kurumunda saklanma zevkini yaşadın."

"Diğer yerlerin yanında," dedi Liam. "Ben... Zu'nun önünde, o zamanlarla ilgili konuşmaktan hoşlanmıyorum. Bundan sonraki yaşamının böyle olacağını düşünmesini istemiyorum."

"Ama ona yalan söyleyemezsin," dedim. "Onu korkutmak istemediğini biliyorum ama hayatı zor olmayacakmış gibi de davranmamalısın. Bu adil değil."

"Adil değil mi?" Gözlerini kapatıp derin bir soluk çekti içine. Tekrar konuşmaya başladığında sesine o her zamanki tatlı ton geri gelmişti yine. "Boş ver, unutalım."

"Hey," dedim kolunu tutarak. "Anlıyorum, tamam mı? Ben senin tarafındayım. Ama her şey çok kolay olacakmış gibi de davranamazsın. Bunu ona yapma... sonra daha büyük bir hayal kırıklığı yaşamasına yol açma. Ben kampta, sevgili anne ve babalarının hep yanlarında olacağını düşünen binlerce çocukla birlikte büyüdüm. Hepsi -hepimiz- sonunda ciddi hasarlı insanlara dönüştük."

"Hey hey," dedi Liam bir anda yüzündeki tüm öfke izleri silinerek. "Sen hasarlı falan değilsin."

İşte buna sonuna kadar itiraz edebilirdim.

Walmart’ın cam kapılarını her kim açtıysa onları saklayacak bir yer bulmakta pek de başarılı olamamıştı. Kırık cam parçaları çimento zeminin üzerini kaplamış, siyah metal çerçevelerin onlarca metre ilerisine savrulmuştu. Üzerlerine basarak, normalde güvenliğin beklemesi gereken o ufak, tuhaf yere adımımızı attık.

Liam’ın ayağı tozla kaplı yerde birden kaydı. O şaşkınlık içinde homurdanırken hemen tutmak için kolumu uzattım. Doğrulmasına yardım ederken bile onun bakışları hâlâ yerde bulunan bir düzine ayak izindeydi.

Her şekil ve boyutta ize rastlanabiliyordu. Bir erkek yürüyüş botunun tırtıklı izinden, küçük bir çocuğun spor ayakkabısının helezon desenli izine kadar hepsi taze hamurdan kesilmiş kurabiyeler gibi belirgindi.

"Eski olabilirler," diye fısıldadım.

Liam başıyla onayladı ama yanımdan da ayrılmıyordu. İkimizi de kandıramamıştım.

Mağazanın elektriği bir süre önce kesilmişti ve uzun süredir böyle kapıları açık bir şekilde beklediği belliydi. Sessizliği bozarak yakındaki rafların arasından gelen çıtırtıyı duymamızla Liam’ın kendini önüme atması bir oldu. "Bu..." diye başladım ama elini sallayarak beni hemen susturdu. Rafları izleyerek beklemeye başladık.

İpek gibi yumuşak, karamel rengi kürkü ve kocaman siyah gözleriyle tatlı mı tatlı bir geyik, devrilmiş dergi raflarının ardından kendini gösterdiğinde Liam ile birbirimize bakıp bir kahkaha patlattık.

Liam bir kez daha parmağını dudağına götürerek beni susturdu ve eliyle ilerlememi işaret etti. Bakışları önümüzde duran birbirinin aynı kasalara kenetlenmişti. Biri mağazadaki market arabalarını alıp şeritlere sokarak yolu kapamayı denemişti. Sanki istenmeyen misafirlerden koruyacak bir duvar inşa etmek ister gibi. Plastik sepet yığınını devirmemeye özen göstererek, dikkatlice üzerlerinden tırmanıp en yakındaki kasanın taşıma bandına çıktık. Bulunduğum yerden diğer çıkışın önüne yığılmış rafları görebiliyordum. Sanki bir noktada içinden dev bir şey geçmiş ve bu geçici barikatı delmiş gibi görünüyordu.

Bunu ne yapmış olabilir ki?

Bence Psi olsun ya da olmasın her türden insan, bir yerin anılarına işler bir tarafıyla. Özellikle de dehşet ve çaresizlik gibi güçlü duygular, mekânda öyle bir iz bırakır ki o ortama onlardan sonra girecek kadar şanssız olanlar bunu hemen hisseder. Sanki karanlık, tek parmağını uzatmış çenemin altını okşuyor; kulağıma, ona doğru eğilip sırlarını öğrenmemi fısıldıyordu.

Burada korkunç bir şey olmuş, diye düşündüm ensemden aşağı buz gibi bir şeyin indiğini hissederken. Rüzgâr, kırık kapıdan içeri uğuldayarak giriyor, ensemdeki tüyleri diken diken etmeye yeten ürkütücü bir şarkı mırıldanıyordu.

Gitmek istiyordum. Burası güvenli bir yer değildi. Burası Zu’ya ya da Chubs’a uygun bir yer değildi. Peki, öyleyse Liam neden ilerlemeye devam ediyordu? Tepemizdeki acil durum lambaları, yanıp sönerken bir kutuya hapsolmuş sinekler gibi vızıldıyorlardı. Altlarındaki her şey, hastalıklı bir izlenim veren yeşil bir ışıkla aydınlanmıştı. Liam ilk koridorda hızla ilerlerken koridorun sonundaki karanlık onu büsbütün yutacakmış gibi görünüyordu.

Boş metal raflardan oluşan bir denizi andıran bu yerde ilerliyordum. Rafların yarısı ya yere devrilmiş ya da görünmez bir ağırlık altında ezilen bölmeleri ile diğer raflara yaslanarak yan yatmıştı. Yere düşmüş losyonlar, ağız gargaraları ve ojelerin arasında yürürken ayakkabılarım gıcırdıyordu. Geçmişte çok önemli olduğu düşünülen şeyler şimdi çöp olmuştu; kimse yüzlerine bile bakmıyordu artık onların.

Liam’a yetiştiğimde parmaklarım, ceketinin o yumuşak derisine tutundu. Bu hafif dokunuşla hemen arkasını dönüp sevinçle parlayan mavi gözleriyle baktı yüzüme. Ben de bu yaptığıma şaşırmıştım. Hemen bir adım geri çekilip elimi yanıma çektim. Bunu yapmak o anda çok doğal bir şeymiş gibi gelmişti. Düşünmüyor, yalnızca ona yakın olmaya çok net ve gerçek bir şekilde ihtiyaç duyuyordum.

"Bence buradan gitmeliyiz," diye fısıldadım. "Burada beni huzursuz eden bir şey var." Bunun, rüzgârın tuhaf çığlıklarıyla ya da eski mağazanın çatı kirişlerinin arasında gezen kuşlarla bir ilgisi yoktu.

"Bir şey olmayacak," dedi. Sırtını yeniden bana dönmüştü ama bu defa cebindeki elini çıkartmış, karanlığın içinde bana doğru uzatmıştı. Bunu öne çıkmamı işaret etmek için mi yoksa elini tutmamı istediği için mi yaptığını anlayamamıştım. İkisine de cesaretim yoktu zaten.

Mağazanın sağ arka köşesine doğru yan yana yürüdük. Tüm donanımı ve ampulleriyle olduğu gibi duran bu bölmenin, diğer rafları boşaltan insanların talanına uğramadığı belliydi.

Nereye doğru gitmekte olduğumuzu anında anlamıştım. Başkaları çarşaf yerine kullandıkları mavi şişme botlarıyla buraya kendi küçük kamplarını kurmuşlardı. Bir soğutucunun üzerinde birkaç boş kraker ve kek kutusu; onların üstünde de küçük, pilli bir radyoyla bir el feneri duruyordu.

"Vay canına, bunların hâlâ burada olduğuna inanamıyorum," dedi Liam kollarını bağlamış bir şekilde birkaç adım önümde dururken. Çatlamış beyaz fayansın üzerindeki düzinelerce nota takıldı gözlerim. Neredeyse ayaklarının dibindeki kan lekelerini göremeyecek kadar dikkatimi dağıtmıştı bunlar.

Dudaklarım aralandı.

Beni rahatlatması gerekiyormuş gibi, "Eskiden kalma," dedi Liam hemen.

Liam elini uzatmış, yüzüne zoraki bir gülümseme yerleştirmişti. İçimde tuttuğum nefesi vererek elini tuttum.

Ellerimiz birleştiği saniye gördüm onu. Siyah duvarın üzerindeki acil durum lambası tıpkı bir projektör gibi üzerine yansıyor, oraya yazılmış kocaman ψ'yi ve yanındaki -gayet açık- HEMEN ÇIKIN mesajını aydınlatıyordu.

Kalın ve yamru yumru harfler ağlıyor gibiydi. Lamba önce çatırdayıp sonra büyük bir patırtıyla sönmüş olsa da yine de kendimi Liam’ın elinden kurtarıp spreyle boyanan mesajın önüne attım. Çünkü o koku... kelimelerin öyle aşağı süzülüşü... Parmaklarımı Psi sembolünün üzerine bastırıp çektiğimde siyah boya parmaklarıma bulaştı.

Aman Tanrım. Tazeydi bu.

Liam bana uzandığı anda hissettiğim o tuhaf yanma hissi... Bakışlarımı, bir alev görmeyi bekleyerek Zu'nun bana verdiği o saçma elbiseye diktim. Tam o sırada kendimi yerde buldum birden. Liam’ı da üzerimde. Sanki fayansların arasında baş gösteren papatyalarmışız gibi biçilivermiştik.

Liam’ın omzu göğsüme çarptığı anda ciğerlerimdeki tüm havanın boşaldığını hissettim. Tam olarak ne olduğunu görmek için başımı kaldırmaya yeltendim ama üzerimde, beni sırtüstü yere seren ve görünmez bir taş gibi çöken bir ağırlık vardı. Liam da aynı ağırlığın etkisiyle üzerime yapışmıştı.

Sırtımın altındaki zemin buz gibiydi ama tüm dikkatim şimdi yanağıma baskı yapan omzundaydı. Ellerimiz aramızda kalmıştı ve bir anlığına da olsa birimizin nerede bitip diğerinin nerede başladığını bilememenin o tuhaf huzursuzluğunu yaşadım. Liam güçlükle yutkunduğunda boğazında atan nabzını duyacak kadar yakındım ona.

Önce elini kaldırmak için kıpırdandı. O güçlü bedenindeki tüm kasları sıkıyordu. "Hey!" diye bağırdı sonra. "Kim var orada?"

Aldığımız tek cevap, görünmez ellerden gelen yeni bir darbe olmuştu. Bir anda ikimiz de zeminde sürüklenmeye başladık. Liam’ın deri ceketi tozlu zeminde kaydıkça gıcırdıyordu. Liam’ın başının arkasındaki acil durum lambalarının baş döndürücü bir hızla akıp geçtiklerini, tek vücut olmuş bir ışıkmış gibi yandıklarını görüyordum. Biz koridorlarda kayarken isyankâr bir kahkaha da bizi izliyordu. Altımızdan, üstümüzden, sanki her yanımızdan geliyordu ses. Göz ucumla hareket eden karanlık bir figür gördüğümü sandım ama bir insandan çok bir canavarı andırıyordu. Yırtık duş perdelerinin, vücut losyonlarının, çamaşır sularının arasından geçerek mağazanın önündeki kasalara sürüklendik.

"Kes şunu!" diye bağırdı Liam. "Biz..."

Hayatta bir kez bile duysanız asla unutmayacağınız bazı sesler vardır. Kırılan bir kemiğin sesi. Bir dondurma kamyonetinden yükselen şarkı. Cırt cırt bandın sökülmesi. Bir silahın açılan emniyet kilidi...

Hayır, diye düşündüm. Hayır, şimdi olamaz... Burada olamaz!

Ödeme bölgesinde acı verici bir şekilde durduğumuzda aklım başımdan tamamen gitmişti. Mağazanın kapalı ışıklarından biri parlamadan hemen önce ızdırap dolu bir sessizlik yaşanmıştı. Sonra kasalar yanmaya, taşıma bandı akmaya başladı. Önce ilki, sonra İkincisi, sonra üçüncüsü... Kasaların önündeki numaralar da aynı şekilde yanmış; mağazanın içinde gözümle takip edemeyeceğim kadar çok tabela ve işaret belirmişti birden.

Önce bunun Beyaz Gürültü olduğunu sandım çünkü binanın güvenlik alarmları, interkom sistemleri ve tüm satış ekranları aynı anda açılmıştı; yüzlerce kulak patlatıcı sesin arasında kalmıştık. Tavandaki lambalar sıra sıra yanarken yıllardır boş ve tozlu duran damarlarından elektrik akmaya başlamıştı.

Liam ile aynı anda dönüp Zu'yu gördük. Çıplak elini havaya kaldırmış, bir ödeme koridorunda dikiliyordu. Chubs da kül rengine dönen yüzüyle hemen yanındaydı.

Zu'nun güç akımından yalnızca birkaç saniye sonra kasalardaki ışıklar, havai fişekler gibi patlamaya ve yerlere beyaz-mavi kıvılcımlar saçmaya başladılar.

Sanırım bunu, bize kaçabilmek için zaman kazandıracak kadar dikkatlerini dağıtmak için yapmıştı. Göz ucuyla diğer elini ona doğru gelmemiz için salladığını görebiliyordum ama Zu'nun elinin altındaki makine dehşet verici bir parlaklığa ulaşacak kadar ısınmış görünüyordu. Üzerimdeki o görünmez etkinin bir anda kalktığını hissettim. Fakat korku, beni bir ölü gibi hareketsiz bırakıyordu. Zu bırakmayacaktı. Liam ile aklımızdan aynı düşünce, aynı yıkıcı korku geçmiş olmalıydı. İkimiz de ona, durması için bağırarak ayağa fırladık.

"Kapatın şu kızı!" diye bağırıyordu alarm sesini bastıran bir ses.

"Zu, bırak artık!" Liam ayağa kalktı ve yakınlardaki bir stanttan düşen güneş kremleri ve sinek ilaçlarına basıp tökezledi. Kollarını havaya kaldırıp kendi yeteneğini kullanarak Zu'yu oradan uzaklaştıracaktı ama Chubs daha hızlı davrandı. Zu'nun diğer elindeki eldiveni çıkarıp kendi eline giydi ve onu çekerek sonunda kolunu metalden ayırdı.

Işıklar yeniden söndü. Ampullerin patlaması duyulmadan hemen önce Zu'nun yüzünü gördüm. Girdiği transtan çıkmıştı. Kocaman gözleri kıpkırmızı olmuş, kısa siyah saçları dikleşmiş, oval yüzündeki çiller daha bir ortaya çıkmıştı. Bu ani karanlık sayesinde Liam, onu da Chubs’ı da yere yatırabilmişti.

Ve sonra, tıpkı küçük bir mucize gibi acil durum lambaları yandı yeniden.

İlk hareket belirtisi bizim gruptan gelmemişti. Şimdi bize saldıranları açık ve net bir şekilde görebiliyordum. Ezilmiş, beyaz raf yığınlarının üzerine tırmanıyorlardı. Dördü de siyahlar içinde, ellerinde havaya kaldırdıkları silahlarıyla saldırmaya hazır görünüyorlardı. İlk düşüncem, gördüğüm her siyah üniformalı karşısında olduğu gibi kaçmaktı. Diğerlerini de alıp buradan hızla uzaklaşmak.

Ama bunlar PÖK askerleri değildi. Bunlar, yetişkin bile değildi.

Bunlar yalnızca çocuktu, tıpkı bizim gibi.

ON BEŞ

YAKLAŞINCA BİRBİRLERİYLE UYUMSUZ, SİYAH KIYAFETLERE bürünmüş bedenlerini ve yüzlerindeki kir tabakasını gördüm ilk. Sanki kısa sürede birden uzamış gibi sıskalaşmışlardı; yanakları çökmüştü.

Hepsi benim yaşlarımda erkeklerdi.

Ve hepsi mecbur kalsak kolayca alt edebileceğimiz tiplerdi.

Kızıl saçlarını sallayarak, "Tanrı aşkına," dedi bize en yakın olan. "Size önce minibüsü kontrol edelim demiştim."

Liam’ın sarı saçları göründü yeniden.

"Siz sersem herifler ne halt ettiğinizi sanıyorsunuz?" dedi öfkeyle. Ortamda kedi miyavlamasına benzer bir başka ses duyuldu. Ya da küçük bir kızın ağlamasına.

Yanlarına ulaşmak için kampanyalı DVD’lerin bulunduğu sepetin üzerinden atladım. Zu yerde oturmuş, pembe avcunu Chubs’ın kıstığı gözlerine yaklaştırmıştı. Gözlükleri olmadan bambaşka bir insan gibi görünüyordu. "O iyi," dedi sonra. "Yanık falan yok."

Liam bir anda yanımda bitivermişti; ters dönmüş raflardan birinin üzerine tırmanmak için omzumdan destek almaya çalışıyordu.

"Sen iyi misin?" diye sordu bir yandan.

"İyiyim," dedim. "Öfkeliyim. Sen?"

"İyiyim. Öfkeliyim."

Çocuk grubuna yaklaştıkça Liam’ı zapt etmem gerekeceğine emindim ama öfkesi her adımda azalıyor gibiydi. Diğer çocuklar da rengârenk havuz ürünleri standının başında toplanmışlardı. Aralarından en uzun boylu olanı, kıvırcık, kahverengi saçları incecik ensesinde sallana sallana yürüdü ve ilk konuşan kızıl saçlı çocukla kardeş gibi görünen iki geniş omuzlu sarışının bir adım önüne çıktı.

"Bak dostum, özür dilerim," dedi.

"Hep böyle saçmalar mısınız?" dedi Liam. "Silahlı olup olmadıklarına, hatta sizin gibi olup olmadıklarına bile bakmadan insanlara saldırır mısınız!?"

Liderleri dikleşti. "Takipçi olabilirdiniz pekâlâ."

"Hem tüm bu kargaşaya yol açan da sizin Sarı'nızdı." Kızıl saçlı olan eliyle etrafı gösteriyordu. "Kıza bir tasma lazım."

"Sözlerine dikkat et," dedi Liam sertçe. Bu defa tehditkâr bakışlarıyla sarışın kardeşler atıldı öne doğru. "Bize silah doğrultmasaydınız o da paniklemezdi," dedi Liam.

"Oradaki uyarımızı ciddiye alıp hemen gitseydiniz onları kullanmak zorunda kalmazdık."

"Evet, gitmemiz için bize çok zaman verdiniz çünkü," diye yapıştırdı hemen lafı Liam.

"Bakın, isterseniz sabaha kadar böyle konuşabiliriz ama bu hiçbir lanet olasıca şeyi çözmez," diyerek aralarına girdim. "Geceyi burada geçirmeyi umuyorduk ama siz buraya önce geldiyseniz ya da burayı sahiplendiyseniz her neyse... o zaman gideriz. Geliş nedenimiz, yalnızca geceyi burada geçirmekti."

"Geceyi geçirmek," diye tekrarladı liderleri.

"Üzgünüm, dediğimi anlamadın mı?"

"Hayır, sadece kulaklarım hâlâ sizin şu Sarı’nın yarattığı kriz yüzünden kanıyor," diye söylendi. "Belki de emin olmam için bir kez daha söylemelisin, bebeğim."

Liam kolunu uzatarak beni girmek üzere olduğum bir kavgadan kurtardı.

"Yalnızca gece burada kalmak istiyoruz. Bela aramıyoruz," dedi açıkça.

Lider beni bir kez daha süzdü ve bakışlarını iki yanımda, elbisemin eteklerini tutarak yumruk yaptığım ellerime sabitledi.

"Görünüşe göre onu zaten bulmuşsunuz."

Liderin adı Greg'di ve Mechanicsville Virginia'dan geliyordu. Asabi kızıl saçlı kendini tanıtmayı reddetse de diğerlerinin ona Collins dediğini duymuştuk. Aynı zamanda Pennsylvania'daki bir kasabadan olduğunu da öğrenmiştim. Zaten insanlarla bundan fazlasını paylaşmaktan hoşlanmıyordu. Sarışın çocuklar, aynı tahmin ettiğim gibi kardeşlerdi. Kyle ve Kevin. Bu pespaye grubun, yiyecek havuzları, korkutucu silah ve bıçak stokları haricinde sahip oldukları tek ortak nokta, büyük bir zevkle "Şeytan Çukuru" diye adlandırdıkları New York'tâki kamplarıydı.

Kurutulmuş meyveler, bayat cips ve patates kroketten oluşan akşam yemeği sırasında, oldukça dramatik ve yüksek ihtimalle abartılı denebilecek şekilde PÖK gözetiminden kaçış hikâyelerini anlattılar.

"Doğru mu duydum?" dedi Chubs inanmaz bakışlarla. "Bir kamptan diğerine mi götürülüyordunuz?"

Greg dondurucuların cam kapaklarından birine yaslanmış duruyordu. "Bizi bir başka kampa götürmüyorlardı. Toplayabildikleri kadar çok adamı toplayıp Maryland'deki deney merkezine götürüyorlardı."

"Yalnızca erkekleri mi?" diye sordu Chubs.

"Bizde kız yoktu ki." Greg’in sesinden büyük bir hayal kırıklığı hissediliyordu. Bu birçok şeyi açıklıyordu; özellikle de ben ne kadar geri çekilirsem çekileyim inatçı bir şekilde bana yanaşmaya çalışmasını. "Yoksa eminim onları da toplarlardı."

"Size bu kadar bilgi vermelerine bile şaşırdım doğrusu," dedim yeniden konuya dönmeye çalışarak. "Sizi gerçekten oraya götürdüklerine emin misiniz?"

"Hayır," diye araya girdi Collins. "Bizden kurtulmak için emir aldıkları oldukça açıktı."

"Yolu sel basınca da araba devrildi ve siz de kaçtınız, öyle mi?"

Hikâyenin bu kısmını inandırıcı bulmakta güçlük çekiyordum. Bu kadar kolay mı kaçmışlardı yani? Tabiat Ana’nın basit bir müdahalesiyle... Sanki İncil'deki bir hikâye gibi kendilerini bir anda özgürlüğün kollarına mı bırakmışlardı? Arabada onlarla birlikte olan PÖK askerlerine ne olmuştu peki?

"O günden beri de saklanıyoruz. Babama kaçtığım ve güvende olduğum haberini ulaştırmak altı ay, ondan bir çeşit cevap almak da en az üç ayımı aldı."

Chubs öne doğru eğildi. "Onlarla tam olarak ne şekilde iletişime geçtin? İnternet?"

"Hayır dostum," dedi Greg. "O terörist olayından sonra, PÖK askerleri kapını kırmadan internette yemek tarifi bile arayamıyorsun. Zaten ihtiyaçları olan tek şey de ufacık bir bela kokusu."

"Hangi teröristlerden bahsediyorsun?" diye sordum.

"Birlik," dedi Chubs. "Hatırlamıyor musun, hani... Ah, doğru ya." Yaptığı hatayı anlamış ve hiç de beklemediğim bir sabırla açıklamaya başlamıştı. "Üç yıl önce Birlik, hükümetin Psi veri tabanına girmeyi başardı ve herkesin görmesi için kamplarla ilgili gerçekleri internete koymaya çalıştı. Diğer gruplar da bunu bankaların, borsanın ve bakanlıkların sistemlerini hacklemek için kullandılar..."

"Peki, hükümet sert bir karşılık vermedi mi?"

"Verdi tabii. Sosyal paylaşım sitelerinin çoğu kapatıldı.Mail servis sağlayıcıların, artık giden tüm mailleri kontrol etmesi gerek." Gözlerini dikmiş, değişen ilgi ve merak dereceleriyle bana bakmakta olan diğer çocuklara dönmüştü. Orada oturduğum süre boyunca Kevin’ın -ya da acaba Kyle mıydı adı?- bir an olsun bana bakmayı bıraktığını sanmıyorum. "O hâlde nasıl yaptınız?"

"Kolay," dedi Greg oldukça gereksiz bir göz kırpmayla. "Kalan yolları kullandık. Yerel gazetemize, yalnızca ağabeyimin anlayacağı bir ilan verdim."

Chubs’ın gözlerini kıstığını bilmem için yüzüne bakmama gerek yoktu. Yanımda, gerildiğini hissedebiliyordum. "Reklamın parasını kim ödedi peki? Editörler sana bedava ilan hakkı vermedi herhalde, değil mi?"

"Hayır, şu Kaçak Çocuk verdi," dedi Greg. "Benim için her şeyi o hazırladı."

Dikleşirken önümdeki birkaç boş alüminyum folyo kutusunu ittim. "Gerçekten Kaçak Çocukla irtibata geçebildiniz mi?"

"Ah, evet. O tıpkı bir... Tanrı gibi," dedi Collins heyecanla söze girerek. "Bizi bir araya getirdi. New England ve Güney'den gelen tüm çocukları. Her renkten. Büyük çocuklar, küçük çocuklar... PÖK askerlerinin, ondan korktukları için ormandaki saltanatından uzak durdukları söyleniyor. Kampını ateşe verdiği ve onu geri getirmek için gönderilen tüm PÖK askerlerini öldürdüğü için de."

"O kim?" diye sordum.

Dört çocuk birbirlerine sırıttılar. Acil durum lambalarının gölgeleri, onları olduklarından daha da ukala gösteriyordu.

"Başka?" diye sordu Chubs tüm bu yeni bilgileri büyük bir hevesle dinledikten sonra. "Reklamın parasını göndermeyi nasıl başardı? East River nasıl bir yer? Nerede?"

Omzumun üzerinden, arkamdaki hazır yemek dolabına yaslanmış dikilen Liam’a bir bakış attım. Tüm bu zaman boyunca tuhaf bir şekilde sessizliğini korumuş; sımsıkı kapattığı dudakları ve tümüyle duygudan yoksun ifadesiyle öylece beklemişti.

"East River’da güzel düzen kurmuşlar," dedi Collins. "Ama East River’ı bulmak istiyorsanız bunu kendiniz yapmalısınız."

"Öyle görünüyor," dedi Liam sonunda. "Orada çok çocuk var mı?"

Bu soruyu düşünme ihtiyacı hissetmişlerdi. "Yüzden fazladır ama bini bulmaz," dedi Greg. "Neden sordun?"

Liam başını salladı ama ben yüzünde o minicik hayal kırıklığını gördüğüme şaşırmıştım. "Sadece merak ettim. Sanırım çoğu daha önce hiçbir kampta bulunmamış, haksız mıyım?"

"Bazıları." Greg omuzlarını silkmişti. "Bazıları da takipçilerden ya da PÖK askerlerinin elinden kaçıp gelenlerdi."

"Peki, bu Kaçak Çocuk... onun çocuklar için..."Liam bu soruyu nasıl sorması gerektiği konusunda büyük bir mücadele veriyor gibi görünüyordu. "Onlar için bir planı yok, değil mi? Bir hedefi?"

Diğerleri de bu soruyu en az benim kadar tuhaf bulmuş görünüyorlardı. Greg, "Hedef falan yok. Sadece anı kurtarıyor sanırım," diyene kadar Liam’ın neden Kaçak Çocuk'u aradığını daha önce bir kez bile düşünmediğimi fark ettim. O ve diğerlerinin onu bulup evlerine dönmeye ve Jack’in mektubunu ulaştırmaya çalıştıklarını varsaymıştım sanırım. Ama durum yalnızca bundan ibaretse Liam’ın gözlerindeki bu parıltı da neyin nesiydi? Elleri ceketinin cebinde olsa da kıvrımlarından yumruklarını sıktığını görebiliyordum.

"Peki ya yeri?" diye sordum.

"Pekâlâ." Greg’in ifadesinde bir değişiklik vardı şimdi. Boştaki elini ayağımın üzerine koyarken yüzünde kurnaz bir gülümseme belirmişti. Kyle ve Kevin Kardeşler, dondurucu bölmelerinin arasına kurdukları uydurma kamplarında oturmaya başladığımızdan beri ağızlarını açmamışlardı; ama şimdi aynı bilgiç ifadeyi takınmış, birbirlerine bakıyorlardı. İçimde yükselen tiksinmeyi durdurmak için yutkundum.

"Eminim seni ağırlamaktan mutluluk duyarlar," dedi Greg parmaklarını, ayakkabımdan okşamak üzere bileğime doğru kaydırarak. Tam kendimi geri çekmeye başlamıştım ki birden ekledi: "Kıyıya çok yakın, gerçekten mükemmel bir konumda ama pek fazla kız yok. Bakacak... güzel bir şeye sahip olmak hoşlarına gidecektir."

Parmakları bu defa bacağıma doğru hareketlendi. "Gitmelisin. Kabilelerden birine yakalanmaktan iyidir. Norfolk civarında takılan bir grup Mavi çocuk var ama hepsi de pislik. Üzerindeki kıyafetleri çalarlar. Bir süre önce burada bir Sarı kabilesi vardı ama kampta birlikte olduğumuz çocuklardan biri hepsinin PÖK askerlerince götürüldüğünü söylüyor."

Tüm bu kabile lafları benim için yeniydi. Bir araya gelip kırsal bölgelerde yakalanmamaya çalışan ve birbirlerine sahip çıkan çocuklar ha? Muhteşem.

Greg’in ılık, dolgun parmakları dizime ulaşıp hafifçe okşayana dek yukarı çıkmaya devam etti. Zaten görüp görebileceği de buydu. Zihnimde bir dürtü hissettim. Öfkemi bile bastıran bir uğultu... Ardından gelen görüntülerin yoğunluğuyla gözlerimi kapamam gerekmişti. Toprak yoldan gelen sarı okul servisinin görüntüsü... Sessizce bir şarkı mırıldanan kadının bulanık yüzü... Gece gökyüzüne yükselen bir kamp ateşi... Eski bir elektronik dükkânında bir radyolu çalar saate benzer bir şeyin üzerine eğilmiş bakan Kevin ve Kyle. Saatin üzerindeki rakamlar ilerliyordu ama bu rakamlar saati göstermiyordu. Karanlıkta yeşil bir ışık yayarak ilerliyorlardı; 310, 400, 460, 500... Ta ki bir noktada durana kadar...

Greg'den ve onun ipeksi anılar kümesinden ayrılmaya başlarken yumruklarımı sıkmıştım ama Chubs çoktan yanıma gelmişti. Kucağımdan uzanarak yüzüne kondurduğu keskin bir küçümser ifadeyle Greg’in parmaklarını birer birer açtı. Greg ise sersemlemiş, donuk bakışlarıyla az önce ne yaptığımdan habersiz kalakalmıştı. Kendime geldiğimde çılgınca bir sağa bir sola bakındım. Kalbim, ağzımla gözüm arasında bir yerde kalmış gibi hissetsem de kimse yaşadığım bu anı hissetmemiş gibiydi. Hareket eden tek kişi Chubs'tı ve o da yanıma oturmak için gelmişti.

Lanet olsun, diye düşündüm gözlerimi bir kez daha sımsıkı kapattığımda. Bir elimi, sanki oradaki görünmez parmakları kovmak istercesine alnıma götürdüm. Çok yaklaşmıştım. Bu defa çok fazla yaklaşmıştım.

"Çocuğun adı ne demiştiniz? Mutfakta bizimle çalışan Sarı’nın adı? Fred? Frank?" Collins, elleri göğsünün üzerinde, uyku tulumunun içinde uzanmış yatıyordu.

"Felipe... Felipe Marino?" Greg’in bakışları yeniden anlamlandığında elini bacağımın üzerinde gezdirmeye başlamıştı yine. Ancak bu sefer haddinden fazla yukarıya uzanıyordu o pis elleri.

"Felipe mi?" dedi Liam birden kendine gelmiş gibi. "Felipe Marco mu dedin sen?"

"Onu tanıyor musun?"

Liam başıyla onayladı. "Bir süre birlikte seyahat etmiştik."

"O burada yakalanmadan önce olmalı," dedi Greg. "Bize buradan bahseden de oydu. Bir arkadaşıyla burada kaldığını söylemişti... yoksa sen misin?"

"Evet. Ona ne oldu?" Liam, benimle Greg’in arasına doğru eğilmişti. "Bizi farklı kamplara yolladılar."

Greg omuzlarını silkti. "Maryland’e giden ilk otobüslerden birindeydi. Kim bilir?"

Demek onların kampındaki Sarılar da götürülmüştü. Belki de büyük kamplardakileri topluyorlardı. Ülkenin en batısında toplanan küçük kamplardakileri değil.

"O çocuğu özlüyorum. Akıllıydı. Güçlerini kullanmayı bilirdi. En azından sizin evcil hayvanınızdan daha iyiydi. Başınıza açacağı dertler düşünülürse onu hemen yollamanız hayrınıza olur." Greg şimdi bize arkasını dönmüş, Liam’ın hazırladığı problemleri çözmekle uğraşan Zu'yu işaret ediyordu.

Ve işte tahammül sınırımı aşmayı başarmıştı.

"Bunun bir şaka olduğunu söylemen için tam iki saniyen var, pislik herif" dedim. "Yoksa yüzüne yumruğu yiyeceksin."

"Söylediğini yap," dedi yanımdaki Chubs da öfkeyle.

Ama Liam elini sakince omzuma koyduğunda savurduğum tehdit de tüm etkisini kaybetmişti. Yüzü pasif ve uysal bir ifadeyle bakarken öfkesinin boğazında düğümlenmiş olduğunu görebiliyordum. Parmaklarını uzatıp yerdeki parmaklarımın üzerine değdirdi. Bir anda irkilsem de parmaklarımı geri çekmek istemedim.

Greg ellerini havaya kaldırdı. "Tek söylediğim, onda bir sorun olduğu. Diğerleri gibi değil, öyle değil mi?" Biraz daha eğildi. "Zihinsel engelli mi? Üzerinde hiç test yaptılar mı?"

"O sadece konuşmuyor; sağır değil yoksa," dedi Liam. "Hem sözüme inan, yedimizin toplamından daha zeki olduğunu söyleyebilirim."

"Ben o konudan tam olarak emin olduğumu söyleyemem..." diye başladı Chubs. "Ben..."

Liam onu tek bir bakışıyla yeniden susturdu. Sonra eğilerek kulağıma fısıldadı. "Zu'yu götürebilir misin?"

Başımla onaylayıp anladığımı göstermek için parmaklarımı parmaklarının üzerine vurdum. Yerden kalktığımda kendimi biraz daha sakin hissediyordum.

Zu'nun yanına gittiğimde ona elimi uzattım. O da hiç bakmadan karşılık verdi. Birkaç dakika önce olanlara aldırış etmeden, önümde duran, çamur ve pisliğe bulanmış eldivene baktıktan sonra onu o küçük elinden çıkardım.

Bunu neden yaptığımı söyleyemem; belki Liam’a çok yakın olup kontrolümü kaybetmemek bana aptalca bir cesaret vermişti. Belki de onu bunları giymeye zorlayan gerçeklerden nefret ediyordum. O anda emin olduğum tek şey, Zu'yu o eldivenlerin içinde bir daha asla görmeyecek olmamdı. Ama ne yazık ki onları çok yakında tekrar giymek zorunda kalacaktı.

Zu, ılık elimi kendi teninde hissettiğinde şaşkınlıkla geri çekilmek istedi. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı ama endişeden mi sevinçten mi anlayamıyordum.

"Hadi gel," dedim elini sıkarak. "Kız kıza vakit geçirme zamanı."

Yüzü aydınlansa da gülümsemedi.

"Fazla uzaklaşmayın," diye seslendi Liam arkamızdan.

"Fazla uzaklaşmayın," diye tekrarlayıp kahkahalarla gülmeye başladılar.

Zu, tiksintiyle burnunu buruşturdu.

"Ne demek istediğini anlıyorum," dedim ve onu onlardan olabildiğince uzağa götürdüm.

İlk on dakika boyunca mağazanın içinde dolaştık. Zu, sanki gördüklerine inanamıyor gibi iki dakikada bir durup ellerimize bakıyordu. Arada bir de DVD kutuları ya da koridor başlarındaki öteberi raflarına dikkat kesiliyordu. Yine de o koyu renk gözleri, aramızda sallanan ellerimize takılıyordu hep. Tam temizlik bölümünden dönüyorduk ki birden koluma asıldı.

"Ne oldu?" diye sordum yere düşen paspası ayağımla iterken.

Zu, diğer elimde salladığım eldivenini işaret ediyordu.

Ellerimizi kaldırdım. "Bunun nesi kötü?"

Uzun süredir tuttuğu nefesini bıraktığında ne söylemek istediğini anlamadığım ortadaydı. Beni koridorun diğer ucuna kadar sürükledi ve raftaki beyaz kutuyu almak için elimi bıraktı. Zu, kutunun içindeki gümüş rengi tost makinesine ulaşmak için köpüklerden ve gereksiz paket yığınlarından kurtuldu.

"Buna ihtiyacımız olacağını sanmam," dedim usulca.

Bana öyle bir bakış attı ki âdeta gözleriyle, Sessiz ol lütfen! diyordu.

Zu diğer elindeki eldiveni de çıkararak on parmağını makinenin iki yanında açtı. Bir saniye sonra o koyu renk gözlerini kapattığını gördüm.

Tost makinesinin rezistansı alev topu gibi parlamaya başlamıştı. Uzun, siyah kablosu ayaklarının ucunda sallanıyordu. Bu dandik alet, Zu'nun yeteneği karşısında içi erimeye başlamadan önce ancak bir dakika dayanabilmişti. İlk duman sinyalini aldığım anda onu yere bırakmasını sağladım.

Gördün mü? diyordu bakışlarıyla. Anladın mı?

"Ama bana bunu yapamazsın," dedim yeniden elini tutmak için uzanarak. "Canımı yakmak konusunda endişelenmek zorunda değilsin çünkü şimdiye kadar bunu yapamadın."

Bunun nasıl bir his olduğunu biliyorum, demeliydim asıl. Zar zor kontrol edebildiğin bir şeyden korkmanın nasıl bir şey olduğunu.

O sivil PÖK askerine yaptıklarımı unutmaya çalışmıştım defalarca. Bunu yeniden denemek bir yana, bir daha yapıp yapamayacağımdan bile emin değildim. Ama yine de merak ediyordum; eğer denemezsek kendimizi kontrol etmeyi nasıl öğrenebilirdik? Sınırları zorlayıp kendimizi test etmezsek nasıl bilecektik ki?

"Hadi işe yarar bir şey bulup bulamayacağımıza bakalım," dedim parmaklarımı yeniden onunkilere geçirerek. Onu koridor boyunca yürütmeye başlamadan önce elinin avcuma iyice sarılmasını bekledim. "Ne dersin..."

Ona sormak üzere olduğum şeyin ne olduğundan bile emin değildim ama Zu buna aldırış etmiyordu. Bir anda durup elime öyle şiddetli asıldı ki birkaç adım sendeledim. Gözlerimle giysi ve ayakkabı bölümüne uzattığı kolunu takip edip gösterdiği yöne baktım.

Daha doğrusu boş rafların arasında asılı duran pembe elbiseye.

Zu bir anda koridorda, uzatma kablolarının ve kovaların arasında koşmaya başlamıştı. Ben de ona yetişmeye çalışıyordum. Sanki rüzgârı arkasına almış gibi hızlı gidiyordu.Rafın önüne geldiğinde birden durdu. Ellerinden biri kumaşı okşamak için uzanıp son saniyede geri çekilirken olan biteni hayretle izliyordum.

"Çok güzelmiş," dedim. Elbisenin bel kısmında, kolsuz üst kısmın pembe beyaz etekle birleştiği noktada büyük bir kurdele vardı. O anda onu aşağı indirip göğsüne bastırmaktan ve yüzünü saten kumaşa gömmekten başka yapmak istediği bir şey yoktu sanki dünyada.

Thurmond'dayken özlediğim binlerce şeyi düşündüm ama elbiseler bu listede yer almıyordu. Babamın yabancılara ve akrabalara anlatmaktan en çok keyif aldığı şey, ben üç yaşındayken annemle babamın bana babamın doğum günü için mavi bir elbise giydirmeye çalışmalarıydı. Elbisenin düğmeleri çok küçük olduğundan çözemediğim için kumaşı ellerimle parça parça yırtmış ve tüm parti boyunca da gururlu bir şekilde Batman külotumla etrafta dolaşmıştım.

"Denemeyecek misin?" diye sordum.

Başını çevirip yüzüme baktıktan sonra başını iki yana salladı. Plastik askının üzerindeki elleri iki yanına düştü. Olanları anlamam sadece birkaç saniye sürmüştü.

Zu bunu hak etmediğini düşünüyordu. Onun, kendisi için fazla iyi, fazla yeni ve fazla güzel olduğunu... İçimde bayıltıcı bir nefretin yükselmeye başladığını hissediyordum ama bunu nereye yönlendirebileceğimi bilmiyordum. Onu gönderdikleri için ailesine mi? Kampına mı? PÖK askerlerine mi? Hepsinin canı cehenneme!

Bir elimle gümüş rengi askıyı alıp diğeriyle Zu'yu tuttum. Şaşkın bakışlarıyla yeniden bana baktığını biliyordum ama açıklama yapmak yerine -daha doğrusu söylemek istediğim kelimeleri anlaması için onu zorlamak yerine- onu orta bölümdeki kabinlere yönlendirdim. Elbiseyi ellerine bırakıp denemesini söyledim.

Bir botu limana çekmek kadar zordu bu. İlk birkaç seferde elbiseyi bıraktı ve yeniden almak zorunda kaldım. Sonunda hevesi mi ağır bastı yoksa ben mi onun kalkanlarını indirmesini sağladım bilmiyorum. Ancak kabinden çıktığında o kadar rahatlamıştım ki neredeyse gözyaşlarına boğulacaktım.

"Muhteşem görünüyorsun." Onu, kendisini büyük aynada görsün diye döndürdüm. Onu bakmaya ikna ettiğimde ellerimin altındaki omuzlarının hafifçe dikleştiğini, gözlerinin kocaman açılarak sevinçle parladığını ama hemen ardından yeniden bir çiçek gibi boynunu büktüğünü gördüm. Parmakları kumaşın üzerinde dolaşıyordu. Hayır, hayır, yapamam der gibi başını şiddetle sallamaya başladı.

"Neden?" diye sordum bana bakması için yeniden döndürerek. "Sevdin, değil mi?"

Bana bakmasa da başını sallıyordu.

"O zaman sorun ne?" Bu arada onu aynada kendine kaçamak bir bakış atarken yakaladım. Elleri, elbisenin eteklerini düzeltirken o bunun farkında değilmiş gibi davranıyordu.

"Doğru," dedim. "Hiçbir sorun yok. Hadi gidip başka neler bulabiliriz ona bir bakalım."

O da benim için bir şey bulmak istiyordu. Elbette yetişkin bölümleri çoktan yağmalanmıştı. Bu nedenle iki seçeneğim vardı; ya av kıyafetleri ya da işçi tulumları. Zu’ya ayçiçeği desenli, mavi bir gece kıyafetine ya da papatya desenli bir eteğe neden ihtiyacım olmadığını büyük bir sabırla anlattıktan sonra sadece kot pantolon ve düz tişörtler deneyeceğimi kabul etmek zorunda kaldı yüzünde bıkkın bir ifadeyle.

Bana sütyenlerin asılı olduğu bölümü gösterdiğinde yerdeki çocuk pijamaları yığınının altına saklanıp ölmek istedim. Üzerlerindeki numara ve yazılar benim için Çinceden farksızdı. Gözlerimde biriken yaşlarla beraber Zu'nun gülmeye başlayacağını hissetmiştim.

Şimdiye kadar, Keşke annem yanımda olsa, dediğim pek fazla an yaşamamıştım. En azından şimdi ona yaptıklarımı geri alamayacağımı biliyordum. O bir daha asla beni tanımayacak; bense o sabah beni gördüğü zaman, yüzünde oluşan o boş ifadeden başka bir şey düşünemeyecektim. Onun hakkındaki düşüncelerimin anbean değişmesi ne ilginçti. Bir an için saçlarımı taradığında hissettiklerimi hatırlıyor, bir sonrakinde beni terk ettiği için onu suçluyordum. Bir kız nasıl olunur'u bana öğretmediği için ona öfkeliydim.

Fakat bu kimin suçuydu?

Önümüzdeki iç çamaşırı yığınına bakarken, Zu derin düşüncelere dalmış gibi dudaklarını büzüştürmüş, alnını kırıştırmıştı. Her bedenden birer tane alıp bana doğru fırlatıyordu ki ikimiz de bir anda hiçbir sebep olmaksızın saçma bir gülme krizine girmiştik.

Sonunda üzerime uyacağını düşündüğüm bedeni buldum. Anlaması güçtü; hepsi de balenleri ve omzu kesen askılarıyla o kadar rahatsız görünüyorlardı ki. Ben elbisemi çıkartırken Zu da bir mağaza kataloğundan fırlamış gibi görünen bir kıyafet giyivermişti üzerine. Pembe elbise, altına beyaz külotlu çorap ve üzerine bir ya da iki beden büyük bir kot ceket. Bulduğu diğer eşyaları, onun için seçtiğim papatya desenli sırt çantasının içine koymuştu. Kendi kıyafetlerini bulduğuna göre şimdi gidip çocuklar için bir şeyler almak istiyordu.

Ona yeni bir çift spor ayakkabı bulduğumda kollarını belime sarıp teşekkürlerini iletmek için içine sokarcasına sımsıkı sarıldı. Ayrıca kendim için erkek bölümünden bulduğum ve beğenmediği açıkça belli olan o siyah botları görünce beni o rengârenk babetleri ya da topukluları almam için de zorlamadı.

Aklıma birden bir şey geldiği sırada Zu, Chubs için seçtiği gömleği katlıyordu.

"Hemen geleceğim," dedim. "Buradan bir yere ayrılma, tamam mı?"

O koridoru bulmam birkaç dakikamı aldı. Mağazanın arkasına giderken Liam ile birlikte buradan öyle hızlı geçmiştik ki hayal görüp görmediğime emin değildim. Ama işte burada, tam da temizlik malzemelerinin üzerindeydiler. Bir çift pembe plastik eldiven, yüzlerce sarı eldivenin arasında asılı duruyordu.

"Hey Zu," diye seslendim yanına gittiğimde. Eldivenleri önümde sallayarak bana dönmesini bekledim. Döndüğünde ağzı resmen açık kalmıştı. Yeni eldivenleri başını öylesine döndürmüştü ki ellerini öne uzatmış öyle yürüyordu.Tıpkı parmaklarında ve bileklerinde taşıdığı mücevher koleksiyonunu inceleyen bir prenses gibiydi. Yeni elbisesinin içinde reverans yaparak döne döne ilerliyordu. Ayakları, kasaların önünde gerçekleşen olayın kalıntıları üzerinde dans ediyordu âdeta. Onu izlerken tüm benliğim neşeyle dolmuştu. Yerdeki kırık cam parçalarına ve yanıp sönen ekranlara da fazla aldırış ettiğim söylenemezdi. Yürüyerek kozmetik reyonuna döndüğümüzdeyse ağzım kulaklarıma vardı.

Kısa bir süre sonra, Zu ördüğü saçlarımı simli bir tokayla toplarken Liam da yanımıza geldi. Ben yerde, o da bir kraliçe gibi arkamdaki rafta oturuyordu. "Muhteşem!" dedim yüzümün önüne kırık bir ayna tuttuğu sırada. "İnanılmazsın sen."

Bunun karşılığında aldığım ödül, boynuma dolanan o serçe kanadı kadar narin kolları oldu. Ona bakmak için arkamı döndüm çünkü yüzümü görsün istiyordum. Ne kadar ciddi, ne kadar samimi olduğumu görmeliydi. "İnanılmazsın sen."

"Bakıyorum da ikiniz bayağı meşgulmüşsünüz."

Liam koridorun sonundaki rafa yaslanmış, kaşlarını kaldırarak bize bakıyordu. Zu, onun için seçtiği gömlekle çorapları alarak yanına gitti.

"Teşekkürler. Ah Tanrım, Chubs bunları görünce deliye dönecek!" Elini Zu'nun başına koydu. "Tanrım, siz ikinizi kısacık bir süre yalnız bırakıyorum ve mağazayı silip süpürüyorsunuz. Aferin size."

Ayağa kalkarak bulduğumuz malzemeleri toplamalarına yardım ettim. O iş de bitince diğerlerinin yanına dönmek üzere ayaklarımızı sürüye sürüye yürümeye başladık. Üçümüz de o huzurlu anı terk ettiğimiz sırada, bu anın sonsuza dek arkamızda kalacağını çok iyi biliyorduk.

Zu yalnızca birkaç adım önümüze geçmişti ki Liam bana dönüp, "Bunun için teşekkürler. Demek istediğimi anlamana sevindim," dedi. Şakacı bir tavırla örgümü çekti. "Yalnızca onlara birkaç soru daha sormak istiyordum."

"Ve onun..."dedim Zu'yu işaret ederek ve devam ettim, "...duymasını da istemedin?"

Başını aşağı indirdi. Yeniden kaldırdığındaysa kulaklarının uçları kızarmıştı. "Evet ama aynı zamanda... sen de dikkatlerini dağıtıyor gibiydin."

"Ne? Onları tehdit ettiğim için özür dilerim ama..

"Hayır... dikkatlerini dağıtmak diyorum," diye tekrarladı Liam. "Yani şeyle... yüzünle."

"Hıı," dedim hemen. "Ee, işe yarar bir şey öğrenebildin mi?"

"Daha arkadaş canlısı olduklarını öğrendiğim birkaç kabile ismi, isyan tehlikesine karşı tecrit altında tutulan birkaç şehir falan, bu tip şeyler. Yalnızca Virginia’da olup bitenleri biraz olsun öğrenmek istedim."

"Kaçak Çocuk demek istemiştim," dedim belki de gereğinden fazla hevesli bir şekilde.

"Önceden bilmediğimiz herhangi bir şey öğrenemedim. Herkes bundan fazla bilgi vermemeye yemin etmiş sanki. Çok saçma."

"Gerçekten sana başka bir şey söylemediler mi?" diye sordum.

Liam yere baktı. "Greg bize bir teklifte bulundu, bir çeşit takas... ama ben reddettim."

"Ne istiyormuş? Onları ailelerine kavuşturacak, ancak takas etmek istemeyecekleri kadar değerli olan şey neydi ki? Siyah Betty mi?"

"Önemli değil," diyerek konuyu kapatmış olduğunu da açıkça belirtiyordu Liam.

"Hem eğer o salak tipler East River’ı bulmayı becerdiyse biz haydi haydi yaparız."

"Evet," dedim küçük bir kahkaha atarak. "Doğru."

Kıyafetleri omzuna atışını ve tüm bu süre boyunca konserveler ve dergilerin arasından hoplaya zıplaya yürüyen Zu'dan gözlerini bir an olsun ayırmayışını izledim gözümün ucuyla. Koridordan geçerken sarışın bir film yıldızının kapak olduğu derginin başlığına ilişti gözlerim. SONUNDA HER ŞEYİ ANLATIYOR.

"Sana bir şey sorabilir miyim?"

"Elbette," dedi. "Ne oldu?"

"Neden Kaçak Çocuk'u arıyorsun?" diye sordum. Üzerimdeki bakışlarını hissettiğimde nasıl bir açıklama geleceğini tahmin etmiştim. "Yani Chubs’a ve Zu’ya yardım etmenin ve Jack’in mektubunu ulaştırmanın dışında. Bunu eve gitmek istediğin için mi...?"

"Bunu sormanın özel bir sebebi var mı?" Sesi sakindi. Beni deniyordu.

"Kamp hakkında sorduğun şu sorular," dedim. "Yalnızca bir şeyler öğrenmeye çalışıyormuşsun gibi geldi bana."

Liam uzun bir süre cevap vermedi. Geceyi geçirmek için kurdukları çadırlar görünene kadar. O zaman bile verdiği tam olarak bir cevap sayılmazdı. "Sen neden Kaçak Çocuk'u bulmak istiyorsun?"

"Çünkü büyükannemi görmek istiyorum." Çünkü önemsediğim herkesi yok etmeden önce yeteneklerimi nasıl kontrol edeceğimi anlamam gerek. "Fakat sen sorumu cevaplamadın."

Zu, hızla çadırımıza daldı. İçerideki fener, Chubs’ın keyifli yüzünü aydınlatıyordu. Zu ona yeni eşyalarını verdiğinde, büyük bir mutlulukla sarılıp ayaklarını yerden kesmişti.

"Seninkiyle... aynı sebepten," dedi. "Ben sadece evime dönmek istiyorum."

"Evin nerede?"

"İşin komik tarafı da bu ya," dedi. "Kuzey Carolina'daydı ama artık emin değilim."

Bir an için durup doğruca birbirimize baktık. Çadırın kapısını benim için açtığında, benim yarı gerçek hikâyemi, benim onunkini anladığım kadar kolay anlayıp anlamadığını düşünmeden edemedim.

ON ALTI

LİAM’IN NEFES ALIP VERİŞİNİN GİDEREK YAVAŞLAYIP horlamaya başlamasının üzerinden yaklaşık bir saat geçmişti. Sırtüstü yatmış, ellerini tişörtünün yumuşak kumaşı üzerine koymuştu. Daha önce eski yaralarla gölgelenen yüzü şimdi yeniden genç görünüyordu. Dışarıda yirmi yaşında olduğunu söyleyerek insanları ikna edebilse de uyurken kimseyi kandıramazdı.

Yüzü, şimdi aramızda bir yığın battaniyenin altında yatan Zu’ya dönüktü. Ona daha çok yakınlaşmamın ve elini benimkinden büyük olan elinin altına sokup, rüyasında neler gördüğünü öğrenmemin önündeki tek engel de Zu'ydu.

Ama aramızdaki mesafenin bir sebebi daha vardı. Benim var olmadığım, istemeden de olsa kendimi onun anılarından sildiğim bir geleceğin hayali elimi kolumu bağlıyor; zihnimi ise kontrolüm altında tutmama neden oluyordu.

Greg ve arkadaşlarının yanımızdaki çadırda kıpırdandıklarını duyduğumda, sonunda tüm uyuma numaralarımı bir kenara bırakmaya karar verdim. Birbirinden ayırt edilemeyen sesleri, kısık bir mırıldanma şeklinde başlamış; dakikalar geçtikçe giderek yükselmişti. Sonunda fenerlerinin ışığını, çadırlarının içi görünecek şekilde en kısık ayarda açtılar.

Fazla ses çıkarmamaya dikkat ederek çadırın diğer tarafından dışarı çıktım. Ben yaklaştıkça fısıltıları daha da artıyor ve heyecanlı bir hâl alıyordu.

"...onlara," dedi Greg. "Onlara hiçbir şey borçlu değiliz."

Son birkaç saattir içimde büyüyen endişe ve güvensizlik, şimdi bir anda doruğa ulaştığından yumruklarımı sıktım. Sadece bir saniye için sırt çantamı da mağazaya getirmiş olmayı diledim. İşler bir anda çirkinleşirse panik düğmesi kullanılmak üzere orada olacaktı çünkü. Aptal Ruby, dedim kendi kendime. Aptal.

Greg ve diğerlerini halletmekten endişelenmiyordum. Silahları olsa bile hâlâ bir şansımız vardı. Ama biz uyurken bir numara yapmaya kalkarlarsa ya da takviye çağırırlarsa...

Bir adım daha atacaktım ki durdum.

Chubs nöbet tutuyordu.

Uzun, örümcek bacaklarına benzer bacaklarıyla bağdaş kurmuş; kucağında Zu'nun çalışma kitabıyla yüzünü çadırlara dönmüş oturuyordu. Diğerlerinin konuşmalarını duymak için öyle büyük bir çaba sarf ediyordu ki geldiğimi fark etmemiş ve beni görünce ödü patlamıştı.

"Zu?" dedi geldiğim yöne bakarak.

"Zu mu?" diye fısıldadım. "Gerçekten mi? Yani, hadi ama!”

Elinden Zu'nun çalışma kitabını ve kalemi alarak ne yazdığına bakmadan sayfayı çevirdim.

NE YAPIYORSUN? Yazıp ona gösterdim. Gözlerini devirip yazması için defteri kucağına bıraktığımda cevap vermeyi reddetti.

SENCE BİR ŞEY YAPMAYA MI KALKIŞACAKLAR?

Bir an sonra derin bir iç çekerek başıyla onayladı.

BENCE DE, yazdım. BENİMLE GELİR MİSİN?

Omuzlarının düşük duruşundan pek de bir şansı olmadığını anlamış gibiydi. Hızla ve sessizce oturduğu yerden kalkıp avuçlarını kanvas pantolonuna sildi.

"İçimde kötü bir his var," dedi Chubs bizi duyamayacakları bir mesafeye çekildiğimizde. "Onlarla ilgili."

"Bence Betty'yi almaya çalışacaklar."

Uzun bir sessizlik oldu. Chubs’ın bakışlarının bana kaydığını görsem de gözlerimi çadırların üzerinden ayırmıyordum.

"Uykuya dönmelisin." Kollarını göğsünün üzerinde bağladığı sırada sevimsiz bir tını seziliyordu sesinde. Ama aynı zamanda ses tonundan, söylediği şeye vereceğim cevabı da merak ettiğini hissedebiliyordum. "Bu saatte ne yapıyorsun zaten?"

"Sanırım sen ne yapıyorsan aynısını," dedim. "Kimsenin soyulmamasını, dövülmemesini ya da uykularında öldürülmemesini sağlamaya çalışıyorum. Bu çocuklar gerçekten düşündüğüm kadar pislik mi öğrenmek istiyorum."

Chubs, bu söylediğime homurdanarak alnını ovuşturdu. Sessizlik bir süre daha sürdü ama aramızdaki ilişki yine de zamanla yumuşayarak korumacı bir düşmanlıktan daha çok, bir kabullenme havasına bürünmüş gibi geldi bana. Omuzları artık gergin değildi ve başını bana çevirdiğinde belirsiz bir şekilde beni davet ediyordu gözleri. Bir adım yaklaştım.

Benden çok kendine söyler gibi, "Buraya geri dönmek zorunda kalması çok kötü," diye mırıldandı Chubs. "Tanrım..."

"Liam mı?" diye sordum. "O ve arkadaşı burada yakalanmıştı, değil mi?"

Chubs başıyla onayladı. "Bana hikâyenin tümünü hiç anlatmadı ama bence o ve Felipe seyahat ederken Mavilerden oluşan bir kabileye rastladılar. Lee’nin düşündüğünün aksine kabile onları yanlarına almak yerine bir güzel döverek her şeylerini aldı. Yiyeceklerini, çantalarını, aile fotoğraflarını... Yeniden toparlanmak için birkaç günlüğüne buraya döndüklerinde de takipçiler gelip onları kıskıvrak yakaladı."

Boğazıma bir şey düğümlendi.

"Lee, muhtemelen o kabilenin haber verdiğini düşünüyor," diye devam etti Chubs. "Ödülden bir parça aldıklarını."

Ne söyleyeceğimi bilemedim. Bir çocuğun, aramızdan herhangi birinin, kendi türüne ihanet etmesi, yaslandığımız rafları parçalama arzusuyla yanıp tutuşmama sebep olmuştu.

"Liam’a güveniyorum," dedim usulca. "Çok iyi bir insan ama insanlar aklından geçenleri hemen okuyabiliyor... Ve niyetleri de her zaman iyi olmayabilir."

"Aynen öyle," dedi Chubs. "İnsanların içindeki iyiliği görmeye çalışmakla o kadar meşgul ki o sırada ellerinde tuttukları bıçağı görmüyor bile."

"O zaman bile elinde bıçak tutan adamı değil de kendisini suçlar yine. Hatta bu kadar cezbedici bir hedef olduğu için ondan özür bile dileyebilir."

Liam konusunda aklımı en çok kurcalayan şey de buydu zaten. Yani güvenilirlik ve iyi kalpliliğiyle bir izciden farksızdı sanki.

Bu kadar çok ölüme ve ızdıraba şahit olmuş birinin hâlâ herkesi kendisi kadar iyi zannetmesi, ya muhteşem bir inadın ya da naifliğin örneğiydi. İçimde hem büyük bir öfke hem de bir korumu arzusu uyandırıyordu bu; tıpkı Chubs’da olduğu gibi.

Yere oturup arkasındaki boş rafa yaslanarak, "Bence ikimiz de onun ne kadar çabalarsa çabalasın mükemmellikten çok uzak olduğunu biliyoruz," dedi Chubs. "O hiçbir zaman büyük bir düşünür olmadı. Hep içgüdülerinin peşinden koşuyor, hem de bir an bile durup düşünmeden. Sonra işleri yüzüne gözüne bulaştırınca kendisini acıma ve suçluluk duygularıyla baş başa bırakıyor."

Dalgın bir şekilde yeni gömleğimin bileğinde daha önce fark etmediğim bir yırtıkla oynarken başımı salladım. Onun Zu ile konuşmasını duyduktan sonra kaçış gecesinde olan olaylar yüzünden büyük bir suçluluk duyduğunu biliyordum ama görünüşe göre bu çok daha derinlere inen bir acıydı.

"Daha sonra onu senin için onarabilirim." Chubs gömleğimin yırtık koluna doğru bakıyordu. Uzun parmaklarını dizlerinin üzerine hafif hafif vururken, "Bana hatırlat ama," dedi.

"Sana dikiş nakış işlerini kim öğretti?" diye sordum. Görünen o ki yanlış bir soru sormuştum. Chubs bir anda sanki sırtının içine bir buz parçası atmışım gibi dikleşip gerildi.

"Ben dikiş nakış bilmem," dedi sertçe. "Sadece dikiş dikebilirim. Dikiş nakış dediğin şey dekorasyon içindir; benim yaptığımsa hayat kurtarmak için. Bunu zevkli olduğu için de yapmıyorum. Pratik yapmak için yapıyorum."

Bana gözlüklerinin altından bakıyordu. Söylediklerini anlayıp anlamadığımı görmek istiyordu anlaşılan.

"Baban doktor muydu?" diye sordum birden.

"Bir travma cerrahı." Sesindeki gururu gizlemeye gerek duymuyordu. "Washington bölgesinin en iyilerinden hem de."

"Annen ne iş yapıyor?"

"Bir zamanlar Savunma Bakanlığı'nda çalışıyordu ama beni İAAN veri tabanına kaydettirmeyi reddettiği için işinden kovuldu. Şimdi ne yaptığını bilmiyorum."

"Harika bir aile gibi görünüyor," dedim.

Chubs homurdansa da bu iltifatımdan hoşlandığını görebiliyordum.

Bir süre sonra konuşmamız bitti. Zu'nun defterine uzanıp ilk sayfayı açarken buldum kendimi. İlk birkaç sayfa genellikle karalamalarla doluydu ama sayfalar ilerledikçe matematik problemleri belirmeye başladı. Liam’ın el yazısı düzgün ve okunaklıydı. Şaşırtıcı bir şekilde Zu'nunkinin de öyle olduğunu fark ettim.

-Betty üç saatte 180 km yol katediyorsa Lee saatte kaç km hızla gidiyordur?

-Üç arkadaşınla paylaşacağın beş çikolatan var. Her bir çikolatayı ikiye bölersen arkadaşlarının her birine kaç parça düşer? Geride kalan kırıntıların eşit paylaşılmasını, Chubs’ın şikâyet etmesini engelleyecek şekilde nasıl sağlarsın?

Sonra tamamen farklı bir el yazısıyla yazılmış bir sayfaya geldim. Kargacık burgacık, dağınık bir yazıydı. Harfler, sanki yazan kişi kalemi olanca gücüyle bastırmış gibi koyu bir renkteydi.

Ben bu kitap hakkında daha önce söylenmemiş ne söyleyebilirim bilmiyorum. Korkarım, aklıma söyleyecek kelime gelmiyor. Jonathan Swift’i hep sevmişimdir. Bu romanını okurken de tüm sıkıntılarımdan uzaklaştım ve onun kelime oyunlarında ne kadar usta olduğunu görüp bir kez daha hayret ettim. Ayrıca bu kitabı okuyacak sizlere Robinson Crusoe ’ya ne kadar benzediğini söylemeden edemeyeceğim. Özellikle de Liliput denen yere ulaşmak için gemiyle yol aldığı bölümlerdeki hâli. Liliputlularla teması, kitabın en güçlü bölümlerinden biri olmaya aday değilse de bu kısımda da parodi ve orijinallik arasındaki aynı zekice etkileşimi görmek mümkün. Yıllarca ne çok bilim insanının kitabı neden mercek altına alıp detaylı bir şekilde incelemiş olduğuna şaşırmıyorum. Gulliver’i, maceracı ve sürekli ne yapabilirim diye sorgulayan hayalperest yanıyla tanıyoruz. Peki, bu muhteşem kitabın en heyecanlı bölümü nerede geçiyor? Ben bu soruya Laputa diye cevap verirdim muhtemelen. Çünkü burası benim de tanışmak, görüşmek isteyeceğim kişilerle dolu. Eğer siz de benim gibiyseniz, tüm gün matematik ve felsefe çalışmak istiyorsanız burası sizin için biçilmiş bir kaftan. Roman boyunca birkaç kez Swift’in aşırıya kaçtığı ve hatta bazı yerlerde bana ideal toplum görüşünü anlatma şansını kaçırdığını hissettim. Genel olarak kitabın özü, gerçeklikten hayale dönüş diyebiliriz. Eğer objektif ve rasyonel bir bakış açısıyla yazılmış, düşünmeye zorlayan edebiyatı seviyorsanız bu kitap sizin için mükemmel bir tercih. Ve bir gün kendi başınıza dünyayı dolaşmanın hayallerini kuruyorsanız eğer.

"Hmm.." Görmesi için sayfayı ona doğru tuttum. "Bu senin yazın mı?"

"Onu bana ver," dedi. Yüzü büyük bir panik dalgasıyla kaplanmıştı. Sadece panik de değil, burun deliklerinin inip kalkmasına ve elinin titremesine bakılırsa korkudan ödünün patladığı kolayca anlaşılıyordu. İçimi bir suçluluk duygusu kapladı. Defteri ona uzatıp o sayfayı kopartışını izledim.

"Hey, üzgünüm," dedim yüzü soluklaşmaya başladığında korkarak. "Kötü bir şey ima etmek istemedim. Sadece bir daha okula dönemeyeceğimizi söylerken neden yazma alıştırmaları yaptığını anlayamadım. "

Chubs, birkaç saniye boyunca o ifadesiz yüzüyle bana baktıktan sonra sonunda pes etti. Deminden beri içinde tuttuğu nefesini serbest bıraktı.

''Okul için çalışmıyorum," dedi. Yırttığı sayfayı çantaya sokmak yerine aramıza bıraktı. "Şeyden... kamptan önce ailem PÖK'ün onları araştırıyor olduğundan şüphelenmişti -ki bildiğin gibi bu doğruydu. Beni saklanmam için büyükannemlerin kulübesine yollamışlardı. Sana bahsettiğim şu internet üzerindeki kontrolü hatırlıyorsun, değil mi? Biz de özellikle iş yerinde annem üzerine kurdukları baskı artınca başka bir yol bulmak zorunda kalmıştık."

Yeniden önümdeki sayfaya baktım. "Sen de onlara kitap yorumları mı göndermeye başladın?"

"Bir dizüstü bilgisayarım ve birkaç kablosuz internet kartım vardı," dedi. "Online olarak kitap yorumları yayınlıyorduk. Onlar bizi yakalamadan konuşmak için tek şansımız buydu."

Kâğıdı, her satırın yalnızca ilk kelimeleri görünecek şekilde dikine katladı. Ben bir şekilde kaçtım. Sizlere ulaşmak için ne yapabilirim? Nerede görüşmek istiyorsanız bana dönüş yapmalısınız.

"Hıı."

"Şimdi yazmak istedim," dedi Chubs. "Ne olur ne olmaz belki yalnızca birkaç dakika internete girebilirim diye."

"Çok zekisin," dedim usulca. "Ailece öyleymişsiniz."

Karşılığındaysa bir homurtu duydum ancak. Tabii ki. Başka ne olabilirdi ki zaten?

Ona asıl sormak istediğim şey, yavaş yavaş dilimin ucuna geliyordu ki çantasının içinden bir deste oyun kartı çıkardı.

"Birkaç el oynamak ister misin?" diye sordu. "Bir süre daha buradayız nasıl olsa."

"Tabii... ama ben yalnızca Papaz Kaçtı ile Pişti biliyorum."

"Pekâlâ." Boğazını temizledi. "Papaz Kaçtı oynamak istemiyorum ama Pişti oynarım bak. Şansına, beşinci sınıftayken okuldaki turnuvada birinci olmuştum."

Kartlarımı dağıtmasını beklerken bir yandan da sırıtıyordum. "Tam bir yıldızsın, Chubs..." Hemen yüzünü buruşturdu. "Gerçek ismini bilmezsem sana nasıl seslenebilirim ki?"

"Charles," dedi. "Tam olarak IV. Charles Carrington Meriwether."

Yüzümü olabildiğince ifadesiz tutmaya gayret ediyordum. Elbette böyle bir ismi olacaktı. "Pekâlâ, Charles. Charlie? Chuck? Chip?"

"Chip mi?"

"Bilmem, bana çok sevimli geldi."

"Iyy. Bana sadece Chubs de sen. Herkes öyle diyor."

Anlamıştım.

Saatlerce oynanan iskambil oyunları, fazlaca şeker yüklemesi ve çok az uyku sonucunda yapılan maskaralıkların ardından saat sabahın beş buçuğu olmuştu nihayet. İkimiz de diğer çocuklar hakkında haklı çıkmayı, kötü bir şeylerin olmasını bekliyorduk. Beyzbol sopasını yanımızdan ayırmamış, çadırlara arkamızı bir an olsun dönmemiştik. Nihayet bitap düştüğümüzdeyse yerde sırayla kıvrılıp beş on dakikalık uykularla yetinmeye çalıştık.

Chubs’ın ritmik horlamalarının etkisiyle kendimi uykuya teslim etmemek için Zu'nun defterini yeniden elime alıp ilk sayfalardaki karalamalara bulut ve yıldızlar çizmeye başladım. Yeniden sayfaları çevirmeye koyuldum sonra. Aradığım şeyi bulana dek çevirdim sayfaları.

540

Bu gerçekten de eyaletin bu tarafına ait bir alan koduydu. Emindim bundan. Büyükannem bir süre Charlottesville’de yaşamıştı ve ben hayal meyal evimizdeki mutfakta, telefonun yanındaki defterde yazan numarasına baktığımı hatırlıyordum. Fakat bu kodun kullanıldığı bölge hiç de öyle ufak bir alan değildi. Zaten şifrenin bir alan kodu olduğu kesin bile değildi.

Üzerimde üç çift hevesli bakış olmadan düşünmek çok daha kolaydı şimdi. Yine de diğer bir açıdan bakıldığında, gözümden uyku akarken bunu yapmak işi daha da zorlaştırıyordu. Öldürecek fazlaca zamanım olduğundan düşünmeye başladım. Harfleri yeniden yerleştirip anagramlar çıkartmaya çalışıyor, bazı harfleri başkalarıyla değiştiriyordum.

Bir his, usulca zihnimin kalabalık ve yorgun bölümlerine yerleşti. Bu numarayı -540'ı- başka nerede görmüştüm acaba? Neden çok tanıdık geliyordu bana?

Anladığım anda neredeyse bir kahkaha atacaktım. Neredeyse.

Bu sayıya daha sadece birkaç saat önce Greg’in anılarının içinde rastlamamış mıydım ben? Düşüncelerinin en kasvetli bulutları arasında bile parıl parıl parlamıyor muydu sanki? Tanrım, ne aptalım!

540 AM -bir radyo istasyonu.

Chubs’ı sarsarak uyandırmak benim için yeterli değildi. En azından heyecandan patlamak üzereymişim gibi hissederken. Chubs’ın sırtını neredeyse yumruklayarak uyandırmaya çalışınca onu hem korkutmuş hem de kazayla böbreklerine bir diz darbesi indirmiştim. Ben darbeyi indirdiğim sırada, çıkardığı sesi tam olarak hatırlayamasam da pek insana özgü bir ses olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim.

"Uyan, uyan, uyan!" dedim onu söylendiği sırada çekiştirmeye devam ederek. "Size EDO şifresini verdiklerinde başka herhangi bir şey söylediler mi?"

"Yeşil, yarına yürüyemezsem, ah Tanrım, sana yemin ederim..."

"Beni dinle!" dedim tıslamasına. "Dalga ayarlamak ya da frekans bulmak falan gibi bir şey söylediler mi?"

Uğursuz bir baykuş gibi yüzüme dikmişti bakışlarını."Tek söyledikleri, 'Edo'yu takip edin'di."

"Takip edin mi?" dedim. "Tam olarak böyle mi dediler?"

"Evet!" dedi şaşkın bir hâlde. "Neden?"

"Daha önce yanılmışım," dedim. "Bence bu numaraların telefon koduyla alakası yok. Tek bir konuda haklıydık. Son harf, aslında harf değil; 0 olarak kullanılıyor. Yani beş kırk. Bir çeşit radyo frekansı."

"Bu sonuca nasıl vardın, Tanrı aşkına?"

Ah. İşte işin sıkıntılı kısmı buydu. Tüm bunları çözecek beyin gücüne sahip olmadığımı, hile yapıp aslında cevabı bir yerde gördüğümü nasıl anlatacaktım şimdi? "Üç haneli rakamların başka ne anlama gelebileceğini düşünürken, birden Greg ve diğerlerinin burada bir radyo bulmaları gerektiğini konuştuklarını hatırladım. Bunu size daha önce söylemeliydim ama şu ana kadar önemli bir şey olduğunu düşünmemiştim."

"Aman Tanrım." Chubs şaşkın bir hâlde başını sallıyordu. "Buna inanamıyorum. Bu gezi boyunca öylesine şanssızdık ki bir şeyler bulamadan gruptan en az iki kişinin nalları dikeceğine kesin gözüyle bakıyordum artık."

"Bir radyo bulmalıyız," dedim. "Haklı olduğumu düşünüyorum ama değilsem de... diğerlerine söylemeden önce bunu test etmeliyiz."

"Betty?"

"Olmaz!" Çadırdan savunmasız bir hâlde çıkacak değildim. On beş dakikacık için bile olsa. "Sanırım arka tarafta bir radyo görmüştüm... dur gidip alayım."

Mağaza, içinde koşarken karanlık koridorları ve solgun renkleriyle dört bir yanımı sarıyordu ama ben karanlıkta saklanabilecek şeylerden korkmuyordum, en azından şimdilik. Radyoyu gerçekten görmüştüm. Bu bir hayal olamazdı. Liam ve arkadaşının önceki konaklamalarında kurdukları kamp alanındaydı hemen.

Geri döndüğümde rafların önünde bir o yana bir bu yana volta atarken buldum Chubs’ı. Aleti göz hizamızdaki bir rafa koyup açma düğmesini bulmak üzere kurcalamaya başladım.

Radyoyu açtığım anda yükselen cızırtı kulaklarımızı patlattığında telaşla kıstım sesi. Radyo çok eski bir şeydi. Külüstür, gümüş renkli, minik bir aletti ama yine de çalışıyordu. Hoparlörlerden farklı sesler, reklamlar ve hatta tanıdığım birkaç eski şarkı yükseldi.

"AM frekansı olmalı," dedi Chubs radyoyu eline alarak. "FM frekansları en fazla 108’e falan kadar gider. İşte bulduk..."

İlk aklımdan geçen şey, Chubs’ın yanlış bir kanal açmış olduğuydu. Hoparlörlerden yükselen sese benzer hiçbir şey duymamıştım hayatımda daha önce; kısık, uğultulu bir cızırtının üstüne, etrafa saçılan bir yığın kırık cam sesine benzer bir ses. Beyaz Gürültü kadar acı verici olmasa da hoş bir ses sayılmazdı neticede.

Ama Chubs hâlâ sırıtıyordu.

"Bunun ne olduğunu biliyor musun?" diye sordu. Başımı hayır anlamında salladığımdaysa büyük bir mutlulukla anlatmaya girişti. "Yalnızca PSİ beynine sahip çocukların algılayabildiği belirli frekanslar olduğunu duydun mu?"

Devrilmemek için raflardan birine tutundum. Duymuştum elbette. Cate, kamp yöneticilerinin tehlikeli olanları ayırmak için Beyaz Gürültüye belirli bir frekans eklediğini anlatırken söylemişti bunu.

"Sesi, diğerleri de duyuyor aslında. Yalnızca onların beyinleri, bizimkinden farklı şekilde algılıyor. Gerçekten büyüleyici bir şey. Caledonia’da belirli renklerin algılayamadığı sesler olup olmadığını ölçmek için bazı deneyler yapmışlardı. Ve ses, biz algılamaya başlamadan önce hep böyle..."

Kelimeler ağzından çıkar çıkmaz keskin bir cam sesi daha çıkmış, hemen ardından gürültü tamamen kesilerek yerini yumuşak, fısıldayan bir erkek sesine bırakmıştı. Bunu duyabiliyorsanız siz de bizdensiniz. Ve bizdenseniz bizi bulabilirsiniz. Lake Prince. Virginia.

Aynı mesaj üç kez daha tekrarladıktan sonra ilk gürültülü ses yeniden belirdi. Uzun bir süre boyunca Chubs ile tek kelime edemeden yalnızca birbirimize bakakalmıştık.

"Aman Tanrım," dedi Chubs sonunda. "Aman Tanrım!" Sonra birlikte aynı şeyi söyleyip zıplamaya, iki sersem gibi birbirimize sarılıp, sanki daha önce hiç birbirimizi tokatlamak istememişiz gibi mutlulukla kendi etrafımızda dönmeye başladık. İçimde hiçbir korku ve utanç olmaksızın sımsıkı sarıldım ona. Hem de gözlerimin dolmasına yol açacak bir duygu yoğunluğuyla.

"Seni öpebilirim!" dedi Chubs.

"Lütfen yapma!" dedim nefes nefese. Bana sarılan kolları öyle sıkıydı ki kemiklerimin çatırdadığını hissediyordum neredeyse.

Biyolojik saatinden midir yoksa Chubs’ın haykırışlarından mıdır bilinmez ilk uyanan Liam oldu. Göz ucumla dağınık sarı saçlarının çadırdan çıkışını gördüm. Bize bir bakış atıp çadıra geri çekildikten birkaç saniye sonra şaşkınlık ve endişeyle karışık bir ifadeyle yeniden dışarı fırlamıştı.

"Sorun ne?" dedi. "Neler oluyor?"

Chubs'la birbirimize baktık. İkimizin de yüzünde aynı gevrek sırıtış vardı.

"Zu'yu kaldır," dedim. "Bunu duymak isteyeceksiniz."

ON YEDİ

CHUBS’A GÖRE JACK FİELDS, BEŞ ÇOCUKLU BİR AİLENİN İKİNCİ çocuğu olarak İdiyopatik Adolesan Akut Nörodejenerasyon'dan sağ kurtulan tek evladıydı. Babasının bir İtalyan restoranı vardı ve annesi o daha çok ufakken kanserden ölmüştü. Jack, görünüşte sıradan bir çocuktu. Hani şu okul koridorlarında görüp arkanıza bile bakmadan yanından geçeceğiniz çocuklardan. Ama kimsenin bilmediği, oldukça sağlam bir tarafı vardı Jack’in. Liam, sınıfta Japon korku filmlerinden ya da Rolling Stone'daki makalelerden bahsettiğinde ne dediğini anlayan tek çocuk o olmuştu. Tuhaf seslerle hikâyeler anlatmaktan hoşlanıyordu ve aylarını New York şehrinin silüetini, dönüştürülmüş sınıfın kara tahtalarına çizmeye adamıştı. Onların sınıfından sorumlu PÖK askeri, eserinin detaylarından o kadar etkilenmişti ki onu bitirmesine izin vermişti.

Daha da önemlisi, Jack yeteneklerini kullanarak kamp yöneticilerini kızdırmaktan, bellerindeki ve ceplerindeki eşyaları oynatmaktan ya da herkesin önünde takılıp düşmeleri için yollarına bir şeyler fırlatmaktan büyük bir zevk alırdı. Chubs’ı dinlerken insan, Jack Fields’ın dünya üzerindeki bir aziz, bir mükemmellik timsali olduğunu düşünürdü. Yıllar süren çalışmanın sonucunda diğerlerine de Mavi özelliklerini kullanmanın doğru yolunu öğretmişti.

İşte bu yüzden kaçmaya karar verdikleri gece kamp yöneticilerinin, arkası dönükken kafasından vurup öldürdükleri ilk çocuk o olmuştu.

Petersburg'dan çıkmak üzereyken Liam sessizleşmişti; yalnızca Chubs’ın hikâyesinin en çılgın kısımlarının doğruluğunu başıyla onaylayarak dinliyordu. Onu yayını dinlemek için sürüklediğimizde o da en az bizim kadar heyecanlanmış ama saatler ilerledikçe yavaş yavaş ruh hâli de değişmişti. Chubs’ın hikâyeleri de son bulduğunda tüm konuşmalar bitmiş, araba sessizliğe bürünmüştü.

"Oranın çok güzel olduğunu söylüyorlar," dedim birden ve sonra bunun kulağa ne kadar tuhaf geldiğini fark ederek ekledim: "Lake Prince demek istiyorum."

Liam stresli değil ama oldukça üzgün görünüyordu. Beni endişelendiren de buydu; nefes kesici haberimizin bile düzeltemediği bir keder içerisindeydi.

"Eminim haklısındır," dedi sessizce. Yarı katlanmış haritayı bana uzattı. "Bunu torpidoya koyabilir misin?"

O minik bölmeyi açtığımda aradığım şey kesinlikle bunlar değildi ama işte şimdi karşımda, buruşturulmuş bir peçete yığınının üzerinde duruyorlardı.

Doğrusu birkaç zarf ya da en azından çizgili bir dosya kâğıdı bekliyordum. Düşününce aslında kulağa çok aptalca ve anlamsız bir beklentiymiş gibi geliyordu. Çünkü kamplarında güzel sanatlar şenlikleri düzenlemedikleri gün gibi ortadaydı. Onlara kalem de verilmediği açıktı. Yine de bu mektupların... ne bileyim, daha ağır olmalarını beklerdim. Üzerlerinde taşıyamayacakları kadar en azından.

En üstte Jack'inki duruyordu. Bilgisayar çıktısına benzer bir şeyin yarısına yazılmış, birkaç kez de katlanmıştı. Kâğıdın arkasına, o büyük siyah fontla yazılmış YASAK BÖLGE yazısının arasına bir yere, babasının adını sıkıştırmayı başarmıştı.

Haritayı koymak yerine, Liam ve Chubs’ın Lake Prince yolu hakkında girdikleri tartışmaya aldırış etmeden mektubu elime aldım. Parmaklarını kırışmış kâğıdın üzerinde dolaşıp onu düzeltirken düşünmeye pek fırsatım olmamıştı. Sağ üst köşede tarih falan yoktu. Yalnızca alelacele ve doğrudan ''Sevgili Baba," diye başlıyordu mektup.

Başka bir şey okuyamadım. Liam uzanıp mektubu elimden aldı ve avcunda hafifçe buruşturdu.

"Ne yapıyorsun?" diye sordu birden.

"Üzgünüm, ben yalnızca..."

"Sen yalnızca ne?" diye bağırdı. Ani tepkisi karşısında irkildim. "Bu, özel bir mektup! Ne yazdığı seni hiç ilgilendirmez."

"Lee..." dedi Chubs en az benim kadar şaşkın. "Hadi ama."

"Hayır, ciddiyim. Birbirimizin mektuplarını okumamalıyız!"

"Hiç mi?" diye sordum. "Ya babasını bulamazsanız ve mektupta bununla ilgili bir ipucu varsa?"

Chubs, "Doğru söylüyor aslında," dediğinde bile Liam hâlâ başını iki yana sallıyordu.

Başka bir şey söylemedi. Fakat direksiyonu tutan ellerinin titrediğini görebiliyordum. Canımı acıtan bu sessizliğiydi işte. Artık daha fazla katlanamayacağımı anladığımda uzanıp, bir Allman Brothers şarkısı çalmasını dileyerek radyoyu açtım. Bunun yerine karşımıza bir haber programı çıktı.

"... çocuklar, yalnızca Amerikan toplumunun iyiliği için değil, aynı zamanda kendi iyilikleri için de kilitli tutuluyorlar. Gray yönetimindeki sağlam kaynaklardan aldığım bilgiye göre, rehabilitasyondan erken çıkan çocukların tümü maalesef zamansız ölümlerle karşılaşıyor. Çocuklarınızı hayatta tutabilmek için bu merkezlerin kullandığı ilaç, egzersiz programı ve uyarılma rutinlerini sizin evde uygulamanız mümkün değil."

Liam radyonun sesini kısmak için parmağıyla ses düğmesine vurdu. Ancak radyo bir sonraki istasyona, bu defa bir kadının aktardığı kötü bir habere geçti. "Bazı kaynaklara göre, iki Psi kaçağının Ohio-Batı Virginia sınırında yürürken yakalandığı..."

Betty, yol kenarındaki mola yerine öyle hızlı ve ani bir giriş yaptı ki bunu iki tekerleğinin üzerinde yaptığına yemin edebilirdim. Liam üç arabalık yere dikine park ettikten sonra, "Hemen geliyorum," diyerek hızla arabadan indi. Daha bir dakika önce yanımdaydı. Şimdiyse bir yağmur birikintisinin üzerinden atlayıp tuğla binaya ve otomatlara doğru ilerliyor; üçümüzse öylece durmuş, kırmızı gömleğinin arkasından bakıyorduk.

"Bu... oldukça dramatikti."

Arka koltukta oturan Chubs’a döndüm ama görünüşe bakılırsa onun kafası da en az benimki kadar karışmıştı.

"Muhtemelen yanına gitmelisin," dedi Chubs.

"Ne söyleyebilirim ki?"

Chubs bana o her zamanki bakışlarından birini attı. "Gerçekten mi? Sana bunu illa söylemem mi gerekiyor?"

Ne demek istediği hakkında en ufak bir fikrim yoktu ama yine de Liam’ın arkasında bıraktığı öfke ve hüsran dolu izleri önce lavabolara, sonra da bomboş oturma alanına ve binanın diğer tarafına kadar takip ettim. Uzun çimenler ve ağaçlarla kaplı bu yerde onu Betty’nin içinden görmemiz mümkün değildi.

Sırtı bana dönük, duvara yaslanmış duruyordu. Kollarını göğsünün üzerinde bağlamış; saçları dikleşmişti. Ben bir kedi gibi sessizce yaklaştığımı düşünürken o aslında ilk andan beri varlığımın farkındaydı. Kederi, aramızdaki havada nem gibi asılı duruyor; tenime işliyordu. Zihnimde yine o görünmez parmakların uyandığını hissettim. Uzun süredir kafesinden çıkamamış vahşi bir kedi gibi uluyorlardı.

Mesafemi korudum.

"Lee?"

"Ben iyiyim. Arabaya dön." Yine o zoraki neşeli ses.

Önce çömeldi, sonra tamamen yere oturdu. Bense o, başını bacaklarının arasına sokup, yediği her şeyi kusacakmış gibi görünene dek yerimden kıpırdamadım.

Sarı saçlarının kıvrıldığı ensesine, eski bir yara izinin gömleğinin yakasının altında kaybolduğu o noktaya baktım uzun uzun. Elim, yumuşak kumaşı çekmek için yavaşça havaya kalkıyordu. Bu çirkin izin ne kadar devam ettiğini görmek istiyordum. Sakladığı diğer eski yaraları görmek istiyordum.

Ona daha önce de dokundun, diye fısıldadı içimden küçücük bir ses ve hiçbir şey olmadı...

Fakat içimden yükselen bu sese uymak yerine, bir adım geri çekilerek onu yandan görebileceğim bir noktaya geçtim. Mesafe. Mesafe gerekliydi.

"Biliyor musun, haklıydın," dedi usulca. "Kaçak Çocuk'u yalnızca Jack’in mektubunu ulaştırabilmek için bulmak istemiyorum. Ailemi bulması için bana yardım etmesini bile istemiyorum. Nerede olduklarını ve onlara nasıl ulaşacağımı bilmeme rağmen eve gidemem. En azından şimdilik."

Arkamızda bir yerde Betty’nin kapılarından birinin açıldığını duydum ama bu ses bile o anın durgunluğunu bozamadı. "Neden? Eminim annenler seni çok özlemiştir."

Liam kollarını dizlerinin üzerine koymuş bir şekilde bana arkası dönük oturmaya devam ediyordu. "Chubs sana şeyi anlattı mı? Sana benimle ve Birlik ile ilgili bildiği herhangi bir şeyi?"

O göremese de ben başımı salladım.

"Harry, yani üvey babam daha en başından Çocuk Birliği’nin işe yaramaz bir şey olduğunu biliyordu. Onların bizi Gray'den bile daha kötü bir şekilde kullanacaklarını ve onlara yardım ederken ölsek dahi arkamızdan bir damla bile gözyaşı dökmeyeceklerini söylerdi. Hatta... hatta Claire'den sonra bile. Claire benim küçük kız kardeşim, yani küçük kız kardeşimdi." Boğazını temizledi. "O gittikten sonra bile ne kadar savaşırsam savaşayım onu geri getiremeyeceğimi söyledi hep. Cole çoktan onlara katılmıştı ve beni de yanında götürmek için geri döndü. Savaşmam için."

Di'li geçmiş zaman. Kardeşimdi. Gittikten sonra. Demek İAAN'ye kurban edilen bir çocuk daha.

"Beni kandırmayı başarmıştı. Çok öfkeliydim. Her şeyden, herkesten nefret ediyordum ama bu nefretimi yönlendirebileceğim kimse yoktu. Haftalarca onlarla kaldım. Eğitim alıp beni bir silaha dönüştürmelerine müsaade ettim. Yalnızca kendi amaçlarına hizmet ettiği için ve bazen de öyle olmasını istedikleri için bir masumun bile canını alabilecek bir canavara dönüştürmelerine. Öz ağabeyim bir yabancıya dönüşmüştü bile. Odasında, adına ölüm tablosu dediği bir liste tutuyordu. Ve öldürdüğü her önemli ismi buraya ekliyordu. Tamamladığı her görevi. Bense her gün, bütün gün süren eğitimden sonra odasına girer ve bu insanların ne kadarının bir aile sahibi olduklarını düşünürdüm. Bu insanlardan kaçının, bizim Claire’e ihtiyaç duyduğumuz gibi kendilerine ihtiyaç duyan yakınları vardı? Ve bu düşünce bana yetmişti. Hepsinin aileleri vardı, Ruby, bundan eminim. İnsanlar yalnız yaşamaz."

"Ve sen de ayrıldın."

Başıyla onayladı. "Bir eğitim simülasyonunda kaçmam gerekiyordu. PÖK askerlerinden biri beni yakaladığı sırada Harry'yle annemin yanına ulaşmaya çalışıyordum." Sonunda bana dönmüştü. "Ben henüz onların yanına dönemem. Bunu hak etmeden olmaz. Yaptığım hatayı düzeltmeden olmaz."

"Neden bahsediyorsun sen?"

"Birlik için çalışırken bize bizden başka kimsenin yardım edemeyeceğini fark ettim. O yüzden de Caledonia'dan kaçmak için bir yol bulduğumda..." Sesi giderek zayıfladı. "Korkunçtu. Tek kelimeyle korkunç. Onları resmen ben mahvettim. Bunun işe yarayacağına dair söz vermiştim oysa. Peki neden..." Sesi titredi. "O haber spikerinin ne dediğini duydun, Ruby. Aramızdan sadece birkaçı kaçabildi ama onlar bizi av mevsimindeki tavşanlar gibi birer birer buluyorlar. Peki, neden bunu yine yapmak istiyorum? Neden aklımdan çıkaramıyorum? Tek istediğim, Caledonia'dan -Thurmond'dan- hatta her bir kamptan daha fazla çocuğa teker teker kaçmaları için yardım etmek."

Ah, diye düşündüm uyuşmaya başladığımı hissederken. Ah. Kaçak Çocuk'u yalnızca bana yardımcı olması ve yeteneklerimi kullanmayı öğretmesi için bulmak istemiştim en başından beri. Ama o, tüm bu sürede onu, yalnızca diğerlerine yardım edebileceğinden emin olduğu için arıyordu. Birlikte, arkamızda bırakmak zorunda kaldığımız tüm o çocukları kurtarmanın bir yolunu bulabilirlerdi.

"Öyle adaletsiz bir dünya ki... Tüm sabah bunu düşündüm; benim burada East River’ı bulmaya bu kadar yaklaşmış olmam ve diğerlerinin ölmüş olması hiç de adil değil." Elinin tersiyle gözlerine bastırdı. "Midemi bulandırıyor. Bundan kurtulamıyorum. Yapamam. Radyoda bahsettikleri o çocuklar... Onların Caledonia'dan olduğuna eminim. Ben sadece..." Derin bir nefes çekip devam etti. "Sence... sence beni izlediklerine pişman olmuşlar mıdır?"

"Hiç de bile," dedim. "Beni dinle. Sen kimseyi seni takip etmesi için zorlamadın. Sen onlara PÖK askerlerinin ve kamp yöneticilerinin onlardan aldığı şeyi geri verdin; seçim haklarını. Öyle bir yerde yaşayıp da yaptığının neyle sonuçlanacağını bilmemen imkânsız. Eğer o çocuklar seni izlediyse bunu seçtikleri içindir. Hepimizin bir gün evimize döneceğini söylediğinde sana inandılar."

"Ama çoğu dönemedi." Liam başını sallayarak devam etti. "Bazıları için kampta kalmak daha güvenliydi, değil mi? Bu şekilde avlanmazlardı en azından. Herkesin onlardan ne kadar korktuğunu ya da kampın dışındaki dünyada herhangi bir yerleri olmadığını hissetmek zorunda kalmazlardı."

"Ama onlara bu seçim şansını vermek daha iyi değil mi?"

"Öyle mi?"

Beynim zonkluyor, omuzlarım acıyordu. Nihayet söyleyecek bir şey bulduğumda Liam çoktan dizlerinin üzerinde kalkmıştı.

"Ne yapıyorsun hâlâ burada?" Ne üzgün ne de öfkeliydi sesi. Artık değildi.

"Arkanı kolluyorum."

Yüzünde acıklı bir gülümseme ile başını salladı. "Endişelenecek daha önemli işlerin olmalı."

"Gerçekten çok üzgünüm." Kelimeler ağzımdan ardı ardına dökülüyordu. "Mektubunu açmamalıydım. Beni ilgilendirmezdi. Düşünmeden hareket ettim."

"Hayır, hayır, asıl ben özür dilerim. Sana öyle bağırmak istemezdim. Tanrım, sanki bir an içime babam girdi. Çok ama çok üzgünüm."

Liam başını yere indirdi. Yeniden bana baktığında dudaklarını sımsıkı kapamıştı. Ağlayacağını ya da çığlıklar atmaya başlayacağını düşünürken ona doğru sürüklendiğimi hissettim. Tam o sırada o da bana doğru tehlikeli bir adım atmıştı. Doğrudan bana doğru bakıyor oluşu içimi eritiyordu. Bakışlarındaki yoğunluğun beni yakacağından endişelensem de hakkındaki gerçeğe ulaşmak istiyordum.

"Hadi gel geri dönelim," dedi kendine gelmiş gibi başını sallayarak. "Ben iyiyim. O ikisini bir daha yalnız bırakmamalıydım."

"Bence bir dakikaya daha ihtiyacın var," dedim. "Ve bence bunu kullanmalısın çünkü arabaya döndüğünde sana güvenen ve desteğine ihtiyaç duyan insanlarla olacaksın."

Koluma uzanmayı denediğinde bir adım geri çekildim.

"Ne olduğunu bilmiyorum..." diye başladı. Tanrım, elini uzattığında tutmayı ne kadar çok istemiştim. Oysa ellerim donmuş, acıyla sabitlenmiş gibi yanımda duruyordu.

"Burası..." dedim aramızdaki alanı göstererek. "Burası, yalan söylemen gerekmeyen bir yer. Daha önce söylediklerimde ciddiyim ama bana gerçekten beyninden geçenleri anlatmazsan sana yardım edemem. Konuşmak, dışa vurmak ya da çığlık atmak istiyorsan bunu yanımda yap. Tıpkı her zaman yaptığın gibi öylece kalkıp uzaklaşma bir daha.Bizi koruduğunu düşündüğünü biliyorum, Lee. Ama ya böyle günlerden birinde gidip bir daha geri gelmezsen?"

Gözleri tanımadığım bir duyguyla karararak bana doğru bir adım attı. Ne kadar uzun olduğunu daha önce fark etmemiştim ama şimdi sanki üzerimden bakıyor, yüzlerimiz aynı seviyeye gelebilsin diye eğiliyordu. Durumumuz farklı olsaydı yapacağım şeyi biliyordum. Kendime hâkim olabilecek olsam... Onun ne istediğini görebiliyordum.

Ne istediğimi de.

Geri adım atmaya çalışırken ayağım bir taşa takılınca bir anda duvara tosladım. Beynimden gelen panik dalgaları damarlarımda yüzüyordu acımasızca. Yakınlığının tadını çıkarmak heyecan vericiydi. Belki öfkesi uçup gitmişti ama şu an hissettiği şey her neyse öncekinden çok daha kuvvetliydi. Acıdan, öfkeden ya da hiddetten çok daha kuvvetli. Göğsümde sıkışıp kalmış Benden uzak dur ve Sakın uzaklaşma cümleleri korku ve istek saflarına ayrılarak birbirleriyle mücadele içine girdiler. Liam’ın dudakları adımı söylese de beynime hücum eden kanın uğultusundan başka bir şey duymuyordum.

Son bir defa kendimi çekmeyi denedim ama dizlerimin bağı çözülmüştü artık. Gözlerimin önünde rengârenk noktalar dans ediyordu sanki.

İşte o anda beni tuttu. Fakat bu defa beni kendisine çekmek için değil, ayağa kaldırmak için. Fark etmezdi. Elleri belimi sardığı anda bilincini kaybetmişti.

ON SEKİZ

GÖZLERİM KAPALI OLSA DA OLANLARI TAHMİN EDEBİLİYORDUM. Göz bebeklerinin önce küçülüp sonra da nasıl kırılgan ve kocaman bir hâl alarak büyüdüğünü. Tıpkı bir emir bekler gibi.

Liam’ın zihni flu renkler ve ışıklardan oluşuyordu. Bir an, bir kadının elinden tutan, iş tulumları içindeki sarışın, genç bir çocuğun yanındaydım. Bir sonrakinde yumuşak bakışlı ve güçlü kolları olan bir adam motoru işaret ederken ben de eski arabanın ön tamponunu ayarlıyordum. Burnuna yumruk attığımda geriye fırlayan çocuğu görüp çevremizdeki kalabalığın beni destekleyen seslerini işittim. Üst ranzadan sarkan Chubs’ın ince bacaklarına baktım. Sonra kendimi, Siyah Betty’nin önünde narin ve aç görünen Zu'nun arka koltuğa binişini izlerken buldum.

Sonra kendimi gördüm.

Koyu renk saçlarıma vuran güneş ışığı ile yolcu koltuğunda başımı aptalca sallarken gördüm kendimi. Böyle görünebileceğimi bilmiyordum.

Hayır.

Hayır.

Hayır! Görmek istemiyorum...

Uzanıp yüzüne bir tokat indirdim. Sesi ağaç dalları arasında yankılandı. Elimdeki acı hızla koluma ve göğsüme yayıldı. Başka bir şey daha duydum. Bir çıtırtı. Kurumuş tavuk kemiğinin kırılmasına benzer bir çıtırtı. Bana vuran oymuş gibi yalpaladım. Aslında vurmuş olmasını dilerdim çünkü acı, ardından gelen şu baş döndürücü, yönümü bulamaz hâlimden kurtarabilirdi beni.

Paniklemiştim. Thurmond'daki sayısız tecrübelerimden, bir bağlantıyı kırmanın en iyi yolunun bunu yavaş ve dikkatlice yapmak olduğunu biliyordum. Bizi birbirimize bağlayan görünmez bağları teker teker sökmeliydim. Sam'le de tam olarak böyle olmamış mıydı? Yanlış bir dokunuşum ve bir anda şiddetle ve hızla geri çekilişim sonucunda, zihninde bana ait olan her şeyi söküp atmıştım.

Öyle değil mi?

Öyle değil mi?

Kendimi ondan uzaklaştırdıkça acı da azaldı.

"Ruby?"

Neden hep bunu yapmak zorundaydım? Lanet olsun! Neden bir seferliğine kendime hâkim olamıyordum?

Liam bana bakıyordu. Bana bakıyordu, benim içimden bakmıyordu. Afallamış bir hâlde olsa da bana odaklanmış gibiydi. Bakışlarım yanağında oluşmakta olan kırmızı ize kaydı.

Doğru mu duymuştum? Benim adımı mı söylüyordu?

"Ne oldu az önce böyle?" dedi boğuk bir gülüşle. "Sanki bir defans oyuncusu çarpmış gibi hissediyorum kendimi."

"Kaydım..." Başka ne söyleyebilirdim ki? Gerçek dilimin ucundaydı ama eğer öğrenirse... eğer ona az önce ne yaptığımı öğrenirse...

"Ben de cesurca durup seni tuttum mu?" Ayağa kalkmak için yakındaki ağaçtan destek alırken kıkırdıyordu. "Dersimizi aldık! Bir daha ki sefere kendini yerde bulursun, tatlım, çünkü ah, bayağı sert bir kafan var..

"Üzgünüm," diye fısıldadım. "Çok, çok üzgünüm..."

Liam gülmeyi bıraktı. "Yeşil... şaka yapıyorum, biliyorsun, değil mi? Yakalamaya çalıştığı kız tarafından yere serilmek de bir erkek için ne büyük gurur ama! Birkaç aşağılayıcı okul anısını canlandırmış olması dışında ben gayet iyiyim, gerçekten... ne oldu?"

Ne konuştuğumuzu bile hatırlamıyorsun, değil mi?

"Aman Tanrım," dedi birden benim hâlâ yerde olduğumu fark ederek. "Sen iyi misin? Bunu sormadığıma inanamıyorum. Canın yanıyor mu?"

Uzattığı eli görmezden geldim. Bunun için henüz çok erkendi.

"İyiyim," dedim. "Sanırım artık dönmeliyiz. Betty’nin kontağını açık bıraktın."

Sesim sakin çıksa da içim yanıyordu. Oraya yerleşen, büyüyüp gelişerek bir ırmak gibi akan tüm umut bir anda kuruyup gitmişti. Bir hata yapmıştım ama o bunu bilmiyordu. Hiçbir zaman bilmezlerdi zaten.

Bir dahaki sefer böyle olmayabilirdi. Dört ayak üstüne düşmüştüm; beni hâlâ hatırlıyordu. Ona ne yaptığımı anımsamasa da şansımın hep bu kadar yaver gideceğinin bir garantisi yoktu ne de olsa.

Daha fazla dokunamazdık birbirimize. Kollarıma sürtünmemeliydi artık parmakları. Omuzları omuzlarıma değmemeliydi. Ne kadar sıcak ya da büyük olursa olsun elini de tutamazdım artık.

Bu bile tek başına Kaçak Çocuk'u bulmam için yeterli bir sebepti. Bana yardım etmesi için ona yalvarmalıydım.

"Evet... evet." Başını sallayarak onaylasa da bana yeniden baktığında alnını buruşturduğunu görmezden gelemedim. Yanımdan geçip elini bana uzatmasına izin vermediğim zaman kalbimi yiyip bitiren acıyı da.

Mola yerinin ön tarafına geçerken birkaç adım önde yürüyordum. Önce çeşmelerden, sonra da minik çatıların altındaki gri bankların arasından geçtik. Köşeyi dönerken resmen koşuyordum artık. Aslında bir yanım, otomat makinelerinin önünde Chubs ve Zu'yu görmeyi bekliyordu. İçlerinde kalan son atıştırmalıkları almak için makineleri sallamaya çalışıyor olabilirlerdi.

Ama beni bekleyen Chubs değildi. Zu olmadığı da kesindi.

Koyu renk saçlar, daha da koyu renk gözler. Sağ gözünün altından başlayan yara izi saç çizgisine kadar devam eden ve yirmi beş yaşından büyük göstermeyen bir adam.Yaranın parlak pembe izi, başının o bölümünde saç çıkmasına müsaade etmemişti. Beynim yüzünün özelliklerini, sıkıcı bir yavaşlıkla teker teker analiz ediyordu. Yüzünü hafifçe kıvırıp o ince burnunu tiksintiyle yukarı kaldırışını izledim.

Liam panikle adımı haykırdı. Attığı her adımda, betonun üzerinden yükselen titreşimleri hissedebiliyordum. Kaç, diye bağırmak istiyordum. Ne yapıyorsun? Kaç! Kırışık, mavi yağmurluğunun içindeki adama -takipçiye- döndüğüm anda yüzüme doğru yaklaşmakta olan tüfeğin kabzasını gördüm. Kafatasımı saran her bir düşünce yok olup gitmişti birden.

Acı beni kör etmiş; göz kapaklarım kapalı olsa da bembeyaz bir ışık kaplamıştı göz bebeklerimi. Ama sadece düşmüştüm, baygın değildim. Adam beni gömleğimin önünden tutup çekmeye çalıştığında bacağımı savurup bileklerine isabet ettirdim. Homurdanarak yere düştü. Silahı da yakınlardaki bir çalılığa fırladı. Sağlam bir şeyle temas edene dek tekmeledim. Bunun yeterli olmayacağını biliyordum.

Ayağa kalkmak için kendimi zorlasam da her yer deli gibi dönüyor; yeryüzü sanki ayağımın altından kayıyordu. Beynim zonkluyor; sağ gözümün üzerinden ılık bir şey akıyordu. Kan. O hafif tuzlu, metalik tadını alabiliyordum. Tıpkı Liam’ın elini kaldırıp adamı ileri fırlatan rüzgârını net bir şekilde hissettiğim gibi. Takipçi, piknik masalarının sert köşelerine çarptığı anda tek bir darbeyle kendinden geçmişti.

Zu, Chubs, Zu, Chubs. Aklım sadece onlardaydı. Bir elimi alnıma, silahın pürüzlü bir şekilde yardığı yere doğru götürdüm.

Sonra ne olduğunu bilmiyorum. Biz ilerlerken beynim aradaki bazı saniyeleri atlıyor gibiydi. Bir an, Liam’ın beni kaldırmak için yardım etmek istediğini ama onu beceriksiz ve ağır ellerimle ittiğimi hatırladım.

Kaç! demeye çalışıyordum aslında. Git buradan!

"Ruby. Ruby." Liam dikkatimi çekmeye çalışıyordu çünkü o henüz önümüzde olanları görmemişti.

Zu ve Chubs, Betty’nin dışında yerde oturuyorlardı. Elleri arkalarından kelepçelenmiş; ayakları uzun, sarı bir halatla bağlanmıştı. Başlarında duran kadın Bayan Jane'den başkası değildi.

Onu ilk kez yakından görüyordum. En azından yanağındaki beni ve siyah çerçeveli gözlüklerinin arkasındaki çökük gözlerini görecek kadar yakından. Omuz hizasındaki koyu renk saçları nemden dalga dalga olmuştu. Cildiyse sanki yüzünün o sivri kıvrımlarının üzerine gerilmiş gibi duruyordu. Siyah gömleğini kot pantolonunun içine düzgünce sokmuş, sağlamlaştırmak için de siyah bir kemer takmıştı. Kemerinin üzerine takılı sayısız aleti ta olduğum yerden bile görebiliyordum. Turuncu kimlik tespit cihazı, bir şok tabancası, kelepçeler...

"Merhaba Liam Stewart," dedi soğuk ve ipeksi aksanıyla.

Yanımda yere sağlamca basan Liam, kollarını kadını fırlatmak ister gibi havaya kaldırdı. Kadınsa başıyla uzattığı kolunu işaret ederek, "Cık, cık, cık" dedi sadece. Ona baktığımda Zu'nun başına doğrulttuğu silahı gördüm.

"Lee," diye haykırdı Chubs. Ama Zu'nun gözlerindeki bakış beni olduğum yere sabitlemişti.

"Buraya gel," dedi kadın. "Ellerini başının üzerine koyup yavaşça... Hadi Liam. Aksi takdirde parmağımın tetiği çekmeyeceğinden emin olamam." Başını hafifçe yana yatırmıştı.

Panik diye düşündüm. Panik düğmem nerede? Sırt çantam ön koltuğun altında bir yerdeydi. Ona ulaşabilirsem, kapıya ulaşabilirsem...

"Öyle mi?" dedi Liam. "Peki, bugünlerde bana ne kadar değer biçiyorlar? Üç hafta sonra bize yetişmiş olman, ücretinde kaç paralık bir kesintiye yol açacak acaba?"

Yüzündeki gülümseme bir anlığına solsa da çok geçmeden öncekinden daha büyük bir sırıtışla konuşmaya başladı. "Hâlâ net bir iki yüz elli bin dolar edersin, tatlım. Kendinle gurur duymalısın. İlk seferinde bana ancak on bin kazandırmıştın."

İşte şimdi öfkeden titremeye başlamıştı Liam. Konuşamayacak kadar sinirliydi. Nefesinin kesildiğini duyuyordum. Onun hakkında nasıl bu kadar çok şey bildiğini anladım birden. Bu, onu daha önce yakalayan kadındı.

"Adın arananlar listesinde bir kez daha belirdiğinde, üstelik de böyle bir ödül konulduğunu öğrendiğimde, ne kadar şaşırdığımı tahmin bile edemezsin. Demek son görüşmemizden sonra başını bayağı bir belaya sokmuşsun."

"Eh, sayılır," dedi Liam sertçe. "Elimden geleni yapıyorum."

"Ama tatlım, nasıl aynı yere dönecek kadar aptal olabildin? Seni orada arayacağım aklına gelmedi mi?" Kadın başını bir yana yatırdı. "Arkadaşlarınız bana nereye ve neden gittiğinizi büyük bir hevesle anlattılar. Tabii özgürlükleri karşılığında. Demek Lake Prince ha?"

Hissettiğim acı korkuya dönüşmüştü. East River’ı bulursa... Tanrım, olacakları hayal bile edemiyordum.

Görünüşe göre Liam edebiliyordu. Parmaklarını başının üzerinden indirmemek için sıktığı yumrukları yüzünden eklemleri bembeyaz olmuştu.

"Senin için bu kadar alabiliyorsam kim bilir bir kamp dolusu çocuk için ne kadar alırım!" dedi. "Sonunda bu parayla evime dönebilirim. O yüzden şimdiden teşekkürler. Bir memurun hastalıklı bir ülkeden gelen birini kabul etmesi için ne kadar çok para gerektiğini tahmin edemezsin."

O sessiz geçen bir saniye, kulaklarımı sağır edecek kadar acı vermişti bana. Çünkü Liam’ın söyleyeceği bir sonraki cümleyi adım gibi biliyordum.

"Hepsini bırakıp beni alabilirsin," dedi ellerini başının üzerinden indirmeden. "Sana sorun çıkarmayacağım."

"Hayır!" diye bağırdı Chubs. "Sakın..."

Kadın bunu bir an bile düşünmedi. "Sence sana bir iyilik yapar mıyım? Hayır, Liam Stewart, hepinizi alacağım, hatta şu senin kızı bile... Pazarlık yapmadan önce onun durumunu bir oturup düşün istersen ha?"

Liam’ın bakışları bana ve yüzümden süzülen kana kaydı. Bense öne doğru minicik bir adım atarken bile görüşümü kapatmamaya çalışıyordum.

"Nereden geldiğini bilmiyorum küçük kız ama gideceğin yerin hiç de hoş olmayacağını garanti edebilirim."

Ben oraya dönmeyeceğim.

Hiçbirimiz dönmeyeceğiz. Tabii ben yardım edebilirsem.

"Buraya gel," dedi. Bakışları bende, silahı Liam’ın üzerindeydi. "Önce sen, küçük kız. Seninle özel olarak ilgileneceğim."

Liam’ın öfkeli nefes alış verişlerini ve kulağımdaki uğultuyu görmezden gelerek yavaş adımlarla yürümeye başladım. Bakışlarım Chubs'dan Zu’ya, oradan da kadının kendinden fazlasıyla memnun görünen suratına kaydı. Herkes beni izliyordu.

Herkes öğrenecekti.

Ve o andan sonra kimse beni yanında istemeyecekti.

"Arkanı dön," diye bağırdı kadın. Bakışları, ortağının hâlâ yatmakta olduğu piknik masalarına kaydı. Dikkati bölündüğünde silahının üzerindeki ellerinin hafifçe gevşediğini görüp şansımı denemeye karar verdim.

Dizimi göğsünün hemen altına gömdüm. Silah yere düştüğünde Liam’ın bana doğru iki adım attığını duydum ama her nasılsa ben ondan hızlı davranıyordum. Yüzümdeki kan hâlâ sıcaktı. Çenemden damlıyordu. Elim açıkta kalan boğazına gidip, onu Betty’nin kapısına yasladığımda kadının gözleri büyüdü. Bakışları bakışlarıma kenetlendiğinde artık ona sahip olduğumu biliyordum. Gözlerimin ardındaki acı söylüyordu bunu bana.

Onun kafasının içine girmek, rahat bir nefes almak kadar kolaydı. Göz bebeklerinin önce küçülüp sonra normal boyutuna döndüğünü görmek, sanki biri beynimi bir dikenli telle sarmış ve her saniye biraz daha sıkıyormuş gibi hissettiriyordu.

Göz ucumla şaşkınlıkla bana bakan Chubs’ı gördüm. Ayağa kalkmaya çalıştığı sırada onu ayağımla yere geri oturttum. Hayır. Kalkması güvenli değildi. Henüz.

Kadın çevresine bakındı. Gözleri sonuna kadar açılmış ama odaklanmamıştı. Kulaklarımdaki vuruş da o zaman başladı. Güm güm, güm güm, güm güm, güm güm, güm güm... Atan onun kalbi miydi benimki mi bilmiyordum.

"Silahını ona ver," dedim Liam’ın olduğu yeri başımla işaret ederek. Hareket etmeyince zihninin siyah gölgeleri arasına bunu yapışının görüntülerini serpiştirdim. Uzattığı eline bırakılan silah karşısında Liam’ın ne tepki verdiğine bakamıyordum.

"Beni dikkatlice dinle," dedim. Kanın tadını alabiliyordum. "Arkanı dönüp otoyolun karşısına geçeceksin. Ve... ormana girip bir saat boyunca yürümeye devam edeceksin... sonra da orada oturup hareket etmeden bekleyeceksin. Ne kadar istesen de yemek yemeyecek... uyumayacak... ya da bir şey içmeyeceksin. Hareket etmeyeceksin."

Bu hayali zihnine yerleştirmek, tam olarak bu düşünceyi ona benimsetmek giderek daha da zorlaşıyordu. Fakat ona tutunmakta zorlanmaktan kaynaklanmıyordu bu; kendi bilincimi kontrol etmekte zorlanıyordum.

Bunu yapabilirsin, dedim kendi kendime. Daha önce kimsenin bunu bana öğretmemiş olması önemli değildi. Ya da hiç egzersiz yapmamış olmam. Sonuçta içgüdüsel bir şeydi bu. En başından beri biliyordum sanki.

Gözlerimi kapatıp gözlerinin ardında biriken karanlık anıları ayırmaya çalıştım. Kendimi otoyolda bir elim direksiyonda, diğeriyle önümüzdeki mola yerini işaret ederken buldum. Arabayı çalıların arasına park ettikten sonra otoparktaki siyah arabaya yöneldim. Yağmurun ve çimenlerin kokusunu alarak bu anının içinde kaldım. Ta ki ortağının ateş etmeye hazır silahıyla arabaya ulaştığı ana kadar.

Bu anıyı zihninden silmeye çalıştım. Bunu yaparken otoparkta, Siyah Betty’nin olduğu yerde havadan başka bir şey olmadığını hayal ediyordum. Anılarını Walmart'taki çocuklara ve East River hakkındaki sırrı açıkladıkları ana kadar takip ettim. Görüntüler, araba camından akıp giden yağmur damlaları gibi akıp gitti.

"Şimdi bunu... bu olanları ya da herhangi birimizi hatırlamayacaksın."

"Bu olanları hatırlamayacağım..." diye tekrarladı sanki kendi fikriymiş gibi.

Boynunu bıraktım ama acım azalmadı. Bakışları biraz da olsa odaklanmıştı. Ama acı azalmadı. Topuklarının üzerinde aniden döndü ve terk edilmiş otoyola yöneldi.

Acı azalmadı.

Hayır, daha da arttı. Şakaklarımdaki bir damla ter omurgamdan aşağı süzüldü. Kan ter içinde kalmıştım. Saçlarım suratıma yapışmıştı. Gömleğim de aynı şekilde üzerime. Yere çöktüm. Bayılacaksam yere yakın olmak daha akıllıca olurdu.

Tanrım, bayılmak istemiyorum. Bayılma. Sakın. Bayılayım. Deme...

Liam’ın bir şey söylediğini işittim sanki. Ayakları görüş açıma girdiğinde hemen geri çekildim.

"Yapma..." diye başladım. Bana dokunma. Şimdi olmaz.

Tuhaf olan, bayılmadan hemen önce gördüğüm son şeyin, eski asfalt, gökyüzü ya da Betty’nin panelindeki yansımam olmayışıydı. Işık saçan bir anımdı yalnızca. Birkaç gün önce, Liam sürücü koltuğunda Derek and the Dominos'un "Layla" isimli şarkısına eşlik ediyordu. O kadar içten söylüyordu ki Chubs bile kendini tutamayıp gülmüştü. Zu tam arkalarında, müziğin ritmine uyarak olduğu yerde dans ediyor, tüm bedeni elektrogitarla sallanıyordu. Ve o zaman, bir saniyeliğine bile olsa gülmek ve her şeyin iyi olacağını düşünüyormuş gibi davranmak ne kolaydı. Sanki onlardan biriymişim gibi davranmak.

Artık bütün gerçekleri öğrendiklerine göre her şey bitmiş sayılırdı. Evet, her şey bitmişti ve onları bir daha asla geri kazanamayacaktım.

Keşke panik düğmesini kullansaydım. Keşke Cate gelip beni alsaydı ve bu canavar hâlimi kabul edebilecek tek insan grubunun yanına götürseydi.

ON DOKUZ

ONUNCU YAŞ GÜNÜM YAKLAŞTIĞINDA BU YAŞIN BENİM için en büyük önemi iki basamaklı olmasıydı. Zaten pek de doğum günümmüş gibi gelmemişti bana. Yemekte iki ebeveynimin arasına oturmuş, tabağımdaki bezelyelerle oynayarak ikisinin de ne birbiriyle ne de benimle konuşmadığı gerçeğini görmezden gelmeye çalışmıştım. Annemin gözleri ıslaktı, yarım saat önceki bir tartışmadan dolayı kızarmıştı. Hâlâ çocukları toplayıp bana sürpriz bir doğum günü partisi yapmaya çalışıyordu ama babam son anda herkesi arayıp iptal etmesi için zorlamıştı onu. "Bu, kutlama yapılacak bir yıl değil," demişti babam. Üstelik oturduğumuz mahallede hayatta kalan son çocuk olduğumdan kapıya bir doğum günü yazısı ve balonlar asmak da tek kelimeyle acımasızlıktı. Tartışmalarının tamamını merdivenlerin tepesinden dinlemiştim.

Zaten doğum günü falan da umurumda değildi. Gerçekten davet etmek isteyeceğim arkadaşım kalmamıştı ki.Benim için asıl önemli olan, on yaşına girdiğimde birden büyük olacak olmamdı. Tıpkı dergilerdeki kızlar gibi görünecek, elbiseler ve topuklu ayakkabılar giymek ve makyaj yapıp liseye gitmek zorunda kalacaktım.

"Yarından on yıl sonra yirmi yaşında olacağım." Bunu neden yüksek sesle söylediğimi bilmiyordum. Bunu bir anda fark etmiş ve paylaşılması gerektiğini düşünmüştüm.

Ardından gelen sessizlikse çok can yakıcıydı. Annem doğrulup peçetesini ağzına bastırdı. Bir an için kalkıp gideceğini düşündüm ama babam elini onunkinin üzerine koyarak onu teselli etmeye çalıştı.

Izgara tavuğunu yedikten sonra babam bana bakıp gülümsedi. Bana doğru eğildiğinde yeşil gözlerimiz birleşti. "Doğru söylüyorsun, Bal Arım. Peki, ondan on yıl sonra kaç yaşında olacaksın?"

"Otuz," dedim. "Ve sen de... elli iki!"

Kıkırdadı. "Doğru! Şeye giden yolun yarısı..."

Mezar, diye fısıldıyordu zihnim. Mezara giden yolun yarısı. Babam hata yapmış olduğunu daha cümlenin başında anlamıştı ama üçümüz de ne demek istediğini biliyorduk.

Mezar.

Ölümün ne olduğunu biliyordum. Öldükten sonra ne olacağını da. Okula geri gelen çocuklarla konuşmaları için özel misafirler getirmişlerdi. Bizim sınıfta görevli olan Bayan Finch de sunumunu Noel'den iki hafta önce, üzerinde pembe boğazlı kazağı ve yüzünün yarısını kaplayan gözlükleriyle yapmıştı. Her şeyi tahtaya okunaklı ve büyük harflerle yazmıştı. ÖLÜM UYKU DEĞİLDİR. HERKESİN BAŞINA GELİR. HER AN OLABİLİR. BİR DAHA GERİ DÖNEMEZSİNİZ.

İnsanlar ölünce, diyordu, nefes almayı bırakırlar. Yemek yemek zorunda kalmaz, konuşmaz, düşünmez ve bizim onları özlediğimiz gibi bizi özlemezler. Hiç ama hiçbir zaman uyanmazlar. Sanki aptalmışız da anlamıyormuşuz gibi örnekler vermeye devam ediyordu. Sanki altımız orada oturup Grace’in nasıl can verdiğini izlememişiz gibi. Ölü kediler miyavlayamaz, ölü köpekler oynayamazlar. Ölü çiçekler -Bayan Finch o anda masadaki solmuş çiçekleri işaret etmişti- büyümez ya da çiçek açmazlar. Örnek vermeye saatlerce devam etmişti. Saatler boyunca bize Anlıyor musunuz? deyip durmuştu. Fakat söyledikleri arasında o zihnimi meşgul eden tek sorunun cevabı yoktu.

"Nasıl bir his?"

Babam sert bir bakış attı. "Ne nasıl bir his?"

Bakışlarımı tabağıma indirdim. "Ölmek. İnsan bunu hissediyor mu? Herkes için aynı olmadığını, kalbinin ve nefes alış verişlerinin duracağını da biliyorum ama bu nasıl bir his?"

"Ruby!" Annemin sesindeki dehşeti duyabiliyordum.

"Canın yanıyorsa da sorun değil," dedim. "Ama her şey durduğunda hâlâ bedeninin içinde mi oluyorsun? Yani öldüğünü biliyor musun?"

"Ruby!"

Babamın gür kaşları çatılmış, omuzları çökmüştü. "Şey..."

"Sakın," dedi annem. Boştaki elini kullanarak babamın, titreyen parmakları üzerindeki elini çekmeye çalıştı. "Jacob, sakın dedim..."

Annemin kıpkırmızı yüzü bembeyaz kesilirken, yüzüne bakmamak için başımı önüme eğmiş, masanın altındaki ellerimi sıkıyordum.

"Kimse..." diye başladı babam. "Kimse bunu bilmiyor, tatlım. Sana bu yüzden bir cevap veremem. Herkes kendi zamanı geldiğinde öğrenir bunu. Sanırım bu muhtemelen şeye bağlı..."

"Kes şunu!" dedi annem elini masaya vurarak. Tabaklarımız, vuruşunun şiddetiyle yerlerinden zıpladı. "Ruby, hemen odana!"

"Sakin ol," dedi babam sert bir şekilde. "Bu konuyu konuşmak önemli."

"Hayır, değil! Kesinlikle değil! Bu ne cüret? Önce partiyi iptal ediyorsun, sonra da sana..." Babamın bu tavrı karşısında iyice gerilmişti. Ben ağzım açık onları izliyordum ki annem birden su bardağını alıp babamın kafasına fırlattı. Babam eğilmek için elini masadan çektiğinde annem de ayağa fırladı bir anda. Babamın arkasındaki duvara çarpıp tuz buz olan camın sesiyle birlikte annemin sandalyesi de yere düştü.

Sonunda çığlığı bastım. İstemeden çıkmıştı ağzımdan. Annem hemen yanıma gelip beni dirseğimden tutarak sürüklemeye başladı. Neredeyse masa örtüsünü de benimle beraber alacaktı.

"Kes şunu," dediğini duydum babamın. "Yeter! Onunla bu konuyu konuşmak zorundayız! Doktorlar onu hazırlamamız gerektiğini söyledi!"

"Canımı yakıyorsun," diyebildim sonunda. Annem sesimi duyar duymaz kendine geldi ve bakışları hemen üst kolumun yumuşak tenine saplanmış tırnaklarına döndü.

"Aman Tanrım..." dedi. Fakat ben çoktan koridora çıkmış, merdivenleri tırmanarak yatak odama girmiştim bile. Kapımı kilitledikten sonra aşağıda birbirine bağırmakta olan ebeveynlerimin sesleri de duyulmaz olmuştu artık.

Yatağın üzerine büyük bir özenle dizilmiş pelüş oyuncaklarımı aşağı fırlatarak kalın, mor yorganımın içine attım kendimi. Okul giysilerimi çıkarmaya ya da ışığı kapatmaya bile gerek duymamıştım. En azından hâlâ mutfakta, benden uzakta olduklarına emin olana kadar.

Bir saat kadar sonra, yorganımın içindeki havayı solumaya devam edip havalandırmanın sesini dinlerken on yaşıma girmemle ilgili bir diğer önemli şeyin ne olduğunu düşündüm.

Grace de on yaşındaydı. Frank, Peter, Mario ve Ramona da. Sınıfımın diğer yarısı, Noel'den sonra hiç dönmeyen yarısı. On yaş, İAAN’nin en sık ortaya çıktığı yaştır, diyordu bir haberci. Ancak elbette hastalık sekizle on dört yaş arasındaki herkeste kendini gösterebilir.

Bacaklarımı uzatıp kollarımı yanlarıma yapıştırdım. Nefesimi tutup gözlerimi kapadım. Mümkün olduğunca hareketsiz durmaya çalışıyordum. Ölü. Bayan Finch ölümü bize hep bir sabit kalma ve yapamama hâli olarak anlatmıştı. Nefes alamama. Hareket edememe. Kalbin durması. Uyuyamama. Bu kadar basit olmaması gerekiyor gibi geliyordu.

"Sevdiğiniz biri öldüğünde bir daha uyanamaz," demişti bir defasında. "Geri dönüş ya da başa sarma gibi bir şey yoktur. Onların geri dönmesini isteyebilirsiniz elbette ama bunun asla gerçekleşmeyeceğini bilmeniz çok önemli. Geri gelmeyecekler."

Yüzümden akmaya başlayan yaşlar kulaklarımdan ve saçlarımdan aşağı süzülüyordu. Yüzüme bir yastık dayayarak yan tarafıma döndüm. Alt kattan gelen çığlıkları duymak istemiyordum. Şimdi de bana bağırmak için odama mı geliyorlardı? Birkaç kez merdivende sert ayak sesleri duymuştum ama sonra babamın sesini işittim. Korkunç, gürleyen sesiyle hoşlanmadığım ya da hiç anlamadığım sözler söylüyordu. Annemse çığlık çığlığa bağırıyordu.

Bacaklarımı göğsüme çekerek başımı dizlerime yasladım. Aldığım her iki nefesin ancak bir tanesini verebiliyordum. Kalbim göğsümde, bana saatler kadar uzun gelen bir süredir hızla çarpıyor; aşağıdan gelen her bir sesle yerimden zıplıyordum. Başımı yalnızca bir kez yorganın içinden çıkarmıştım. O da kapıyı kilitlediğimden emin olmak için. Bu, kapımı açmaya çalışırlarsa onları daha da öfkelendirecekti, biliyordum ama umurumda değildi.

Kafam hem taş gibi ağır hem de tüy gibi hafifti. En kötüsüyse beynimdeki zonklamaydı. Başımın arkasındaki, sanki içerisindeki bir şey hiç durmadan tak tak tak diye vurup kafatasımdan dışarı çıkmaya çalışıyordu.

"Durun artık," diye fısıldadım gözlerimi acımın üzerine sımsıkı kapatarak. Ellerim o kadar çok titriyordu ki onları kulaklarımın üzerinde tutmakta zorlanıyordum. "Lütfen, lütfen durun!"

Saatler sonra ayaklarım beni alt kata sürüklediğinde onları karanlık yatak odalarında derin bir uykuya dalmış bir hâlde buldum. Açık kapılarından süzülen ışığın önünde durup uyanıp uyanmayacaklarını görmek için bekledim. Eskiden yaptığım gibi aralarındaki o minik boşluğa, sıcak ve güvenli olduğunu bildiğim o boşluğa girip yatmayı düşündüm bir an. Ancak babam bana daha önce de bu tip saçma şeyler yapmak için artık fazla büyüdüğümü söylemişti.

Bu yüzden aralarına yatmak yerine annemin tarafına gidip onu öpmek istedim. Biberiye kokulu krem sürdüğü yanakları serin ve pürüzsüzdü. Dudaklarımı yanaklarına değdirdiğim anda göz kapaklarımın arkasında çakan bir beyazlıkla yerimden zıpladım. Tuhaf bir saniyeliğine, karmakarışık, bir dolu düşüncenin arasında kendi yüzüm ortaya çıkıp yine aynı hızla -karanlık sularda kaybolan bir fotoğraf gibi- kayboldu. Elektrikli battaniye çarpmış olmalı diye düşündüm. Akım tüm bedenimden beynime geçip beyaz bir ışıltı yaymış olmalıydı.

Annemse fark etmemişti. Uyanmadı. Hatta aynı tuhaf şeyi onla da yaşamış olmama rağmen babam da.

Üst kata çıkarken göğsümü delen sıkıntı uçup gitmişti. Yorganımı da üzerimdeki sıkıntıyı nasıl attıysam öyle savurmuştum yere. Bu defa da beynimi çatlatacak kadar şiddetli bir ağrı her yanımı sarmış ve beni sanki benzin depom tükenmiş gibi bir hisle baş başa bırakmıştı. Karanlıkta dönen odamın görüntüsünü engellemek için hemen gözlerimi kapadım.

Sonra sabah oldu. Saatim tam yedide radyoya geçerek çalmaya başladı. Tam da Elton John'un "Goodbye Yellow Brick Road" şarkısı başlıyordu. Yatakta büyük bir şaşkınlıkla doğrulduğumu hatırlıyorum. Yüzüme, göğsüme dokundum. Perdeler kapalı olduğu hâlde oda bu saate göre fazlasıyla aydınlık görünüyordu ve baş ağrısı, yalnızca birkaç dakika içinde pençelerini beynime geçirerek yeniden ortaya çıktı.

Yataktan yuvarlanarak yere indiğimde midem bulanıyordu. Gözlerimin önünde uçuşan siyah noktaların geçmesini bekledikten sonra kuruyan boğazımı nemlendirmek için yutkundum. Bu hissi biliyordum. Mideme oturan bu yumruğu tanıyordum. Kusacaktım. Hem de doğum günümde.

Yerden güçlükle kalkarak kapıya doğru yürürken üzerime Batman pijamalarımı giydim. Annem, yeni gömleğimle uyuduğumu görürse daha da öfkelenirdi. Gömlek, yatak odamın penceresinden gelen soğuk havaya rağmen terimle sırılsıklam olmuş, kırışmıştı. Belki dün geceden ötürü kendini kötü hissettiğini ve ne kadar üzgün olduğunu göstermek için bugün evde kalmama izin verirdi.

Oturma odasındaki enkazı gördüğüm sırada henüz merdivenlerin yarısındaydım. Buradan bakıldığında eve sanki bir grup vahşi hayvan girmiş; yastıkları ters yüz edip, bir koltuğu devirerek şimdi çatlak olan sehpanın üzerindeki tüm mumlukları tuzla buz etmişti. Şöminenin üstündeki fotoğrafların her biri yüzüstü yere düşmüştü. Tıpkı annemin, kanepenin arkasında duran masanın üzerine dizdiği okul fotoğraflarım gibi. Sonra bir de kitaplar vardı. Düzinelerce kitap. Annem kitaplığındaki tüm kitapları öfkeyle savurmuş olmalıydı etrafa. Şimdi yerde gökkuşağı şekerlemeleri gibi yatıyorlardı.

Oda her ne kadar korkutucu görünse de son basamağa inip de krep yerine pastırma kokusu aldığım ana kadar midem bulanmamıştı.

Bir aile olarak pek fazla geleneğimiz yoktu ama doğum günü sabahları yenen çikolatalı krepler bunlardan biriydi ve bu da unutmak isteyeceğimiz en son şeydi sanırım. Son üç yıldır Noel Baba için süt ve kurabiye bırakmayı; her 4 Temmuz, hafta sonu kamp yapmaya gideceğimize dair verdikleri sözleri ve hatta bazen de Aziz Patrick gününü kutlamayı unuttukları olmuştu ama doğum günü kreplerini unutmak mı? İşte buna pek inanasım gelmiyordu.

Belki onları pişirmek istemeyecek kadar kızgındı bana. Belki de dün gece söylediğim şeyden dolayı benden nefret ediyordu artık.

Mutfağa girdiğimde annemin sırtı bana dönüktü. Evyenin önündeki pencereden süzülen ışıktan gözlerimi korumak için ellerimi siper ettim. Koyu renk saçlarını ensesinde dağınık topuz yapmış, kırmızı sabahlığının tam yakasına değecek şekilde toplamıştı. Bende de aynı sabahlıktan vardı. Babam geçen ay Noel’de almıştı bunları bize. "Ruby’ın için yakut kırmızısı," demişti verirken de.

Annem kendi kendine bir şarkı mırıldanarak bir eliyle tavadaki pastırmayı çeviriyor, diğeriyle de katladığı gazeteyi tutuyordu. Diline dolanan şarkı her neyse tempolu, neşeli bir şarkıydı. Bir an için tüm dileklerimin gerçekleştiğini düşündüm. Aylar süren öfke ve üzüntüden sonra sonunda yeniden o eski mutlu hâline kavuşmuştu.

"Anne?" Bir kez daha yüksek sesle. "Anne?"

Öyle hızlı döndü ki tavayı ocağın üzerinden devirdi ve neredeyse gri kâğıdı ocaktaki açık alevin üzerine düşürüyordu. Arkasına uzanıp ocağı hemen kapattığını gördüm.

"Kendimi iyi hissetmiyorum. Bugün evde kalabilir miyim?"

Tek bir kelime, tek bir göz kırpma bile... Çenesi çalışıyor, dişlerini sıkıyorsa da ben mutfak masasına oturana dek ağzından tek kelime çıkmamıştı. "Sen... sen buraya nasıl geldin?"

"Başım çok kötü ağrıyor. Midem de fena," dedim dirseklerimi masaya koyarak. Sızlanmamdan hoşlanmadığını biliyordum ama yanıma gelip beni bir kez daha kolumdan tutacak kadar nefret ettiğini hiç düşünmemiştim.

"Sana buraya nasıl geldiğini sordum, genç bayan. Adın ne?" Sesi tuhaftı. "Nerede yaşıyorsun?"

Cevap vermediğim her saniye kolumu daha da sıkıyordu. Bu bir şaka olmalıydı, değil mi? Yoksa o da mı hastaydı? Bazen soğuk algınlığı ilaçları annemde komik etkiler yaratırdı.

Komik etkiler, diye düşündüm. Korkunç etkiler değil.

"Bana adını söyleyebilir misin?" diye tekrarladı.

"Ahh!" diye bağırdım kolumu kurtarmaya çalışırken. "Anne, neyin var senin?"

Beni masadan çekerek zorla ayağa kaldırdı. "Ailen nerede? Bu eve nasıl girdin?"

"Anne, anneciğim, neden..."

"Kes şunu," dedi birden. "Bana öyle seslenmeyi bırak!"

"Sen neden...?" Sanırım başka bir şey söylemeye çalışmıştım ama o beni garaja açılan kapının önüne sürükledi. Ayaklarım ahşaba sürtünüyor, tenim yanıyordu. "Sen... Senin neyin var?" diye haykırdım. Elinden kurtulmaya çalışırken yüzüme bile bakmıyordu. Sırtımı garaj kapısına yaslayana dek devam etti.

"Bunu ister kolay istersen de zor yoldan yapabiliriz. Kafanın karışık olduğunu biliyorum ama seni temin ederim ki ben annen değilim. Bu eve nasıl girdin bilmiyorum ve açıkçası bilmek istediğimden de emin değilim..."

"Ben burada yaşıyorum!" dedim. "Ben burada yaşıyorum! Ben Ruby'yim!"

Bana yeniden baktığında annemi annem yapan şeylerin hiçbirini göremedim gözlerinde. Güldüğü zaman gözlerinin çevresinde oluşan kırışıklıklar gitmişti. Çenesini bir sonraki sözcüklere saklayarak sımsıkı kapamıştı şimdi. Bana baktığında beni görmüyordu. Görünmez değildim ama Ruby de değildim artık onun için.

"Anne." Ağlamaya başladım. "Çok üzgünüm, kötü bir çocuk olmak istememiştim. Çok üzgünüm, çok! Lütfen, sana söz veriyorum, uslu duracağım. Bugün okula gideceğim ve hasta olmayacağım ve odamı da hep toplayacağım. Çok üzgünüm, lütfen beni hatırla. Lütfen!"

Bir elini omzuma, diğerini de kapının koluna koydu. "Kocam bir polis memuru. Evine dönmene yardımcı olacaktır. Sen burada bekle ve hiçbir şeye dokunma."

Kapı açıldı ve ocak ayının ortasında buz gibi bir yerde buldum kendimi. Kirli ve benzin lekeleriyle dolu beton zeminde yuvarlanarak annemin arabasına çarpmadan önce toparlanmayı başardım. Arkamdan kapanan kapının ve kilidin sesini duydum. Karanlık garajın dışında öten kuşların sesi kadar net gelmişti kulağıma annemin babama seslenişi.

Benim için ışığı açmaya bile tenezzül etmemişti.

Dizlerimin üzerinde, soğuktan acıyan ellerime aldırış etmeden emeklemeye başladım. Kapıya doğru el yordamıyla ilerledim. Kapı kolunu tuttuğumda bir yandan açmak için uğraşıyor, diğer yandan da hâlâ bunun büyük bir doğum günü şakası olduğunu düşünüyordum. Öyle olmasını umut ederek deliler gibi dua etmeye başladım. İçeri girdiğimde masada bir tabak dolusu çikolatalı krep olacak ve babam da hediyelerimi getirecekti. Belki, belki yan odanın o hâline rağmen dün gece olanlar hiç yaşanmamış gibi davranabilirdik.

Kapı kilitliydi.

"Özür dilerim!" diye bağırıyordum kapıya yumruklarımı indirirken. "Anne, çok özür dilerim! N'olur!"

Bir dakika kadar sonra babam göründü. Yapılı bedeni içeriden gelen ışıkla belirginleşmişti. Onun omzunun ardından annemin kıpkırmızı olmuş yüzünü gördüm. Babam ona gitmesini söyleyerek lambayı yakmak üzere uzandı.

"Baba!" dedim beline sarılarak. Bana engel olmadı ama karşılığında aldığım yalnızca yumuşak bir sırt sıvazlamaydı.

"Güvendesin," dedi bana o her zamanki yumuşak, derin sesiyle.

"Baba... annemde bir gariplik var," diye konuşmaya başladım. Akan yaşlar yanaklarımı yakıyordu. "Ben kötü bir çocuk olmak istememiştim! Onunla konuşmalısın, olur mu? O... o..."

"Biliyorum, sana inanıyorum."

Bunu dedikten sonra ellerimi dikkatlice üniformasının üzerinden ayırdı. Beni basamaklara yönlendirdi ve ikimiz de annemin bordo arabasına bakacak şekilde oturduk. Ona, mutfağa girdiğim andan sonra olanları tek tek anlatırken o cebinde bir şeyler arıyordu. Sonra cebinden bir not defteri çıkardı.

"Babacığım," diye denedim yeniden ama o dokunmamı istemiyordu. Pekâlâ, anlamıştım, dokunmak yok. Bu tarz şeyler yaptığını daha önce de görmüştüm; onunla işe gittiğim günlerde merkezde de tıpkı böyle davranırdı. Konuşma şekli, ona dokunmama izin vermeyişi... Bir başka çocuğa da böyle davrandığını görmüştüm daha önce ama onun morarmış bir gözü ve kırık bir burnu vardı. Bir yabancıydı.

İçimde yeşeren tüm umutlar bir anda paramparça oldu.

"Anne ve baban sana kötü bir çocuk olduğunu mu söylüyorlardı?" diye sordu konuşmaya başladığında. "Evi bu yüzden mi terk ettin? Sana zarar vereceklerinden korktuğun için mi?"

Oturduğum yerden kalktım. Benim evim burası! Sesimi duyurmak için çığlık çığlığa bağırmak istiyordum. Benim anne ve babam sizsiniz! Dilim tutulmuştu sanki.

"Benimle konuşabilirsin," dedi yavaşça. "Sana kimsenin zarar vermesine izin vermem. Bana yalnızca ismin gerek. Sonra birlikte merkeze gidip birkaç telefon görüşmesi yapar ve..."

Acaba söylediklerinin hangi kısmı beni dayanamayacağım o noktaya sürüklemişti bilmiyordum ama kendimi durdurmaya fırsat bulamadan yumruklarımı ona sallamaya başladım. Sanki aklını başına getirebilecekmişim gibi. "Ben senin çocuğunum!" diye çığlıklar atıyordum. "Ben Ruby'yim!"

"Sakinleşmelisin, Ruby," dedi beni bileğimden yakalayarak. "Her şey yoluna girecek. Merkezi, gitmeden önce arayacağım."

"Hayır!" diye haykırdım. "Hayır!"

Beni üzerinden uzaklaştırarak yeniden kapıya yöneldi. Tırnaklarımı eline geçirdiğimde acıyla homurdandı. Kapıyı arkasından kapatırken bana bir kez olsun dönüp bakmadı bile.

Garajda tek başıma öylece kalakalmıştım. Mavi bisikletimden birkaç adım ilerideydim sadece. Onlarca kez kamp yaptığımız çadırdan, üzerinde kolumu kırmaktan son anda kurtulduğum kızaktan... Garajın ve evin her yeri anılarımla doluydu ama annemle babam... Onlar bu parçaları bir türlü birleştiremiyorlardı. Gözlerinin önünde duran tamamlanmış yapbozu bir türlü göremiyorlardı nedense.

Ama sonunda oturma odasındaki fotoğraflarımı görmüş ya da odama çıkmış olmalılardı ki seslerini işittim.

"...o Ruby denen kız benim çocuğum falan değil!" diye bağırıyordu annem. Büyükannemle konuşuyordu, öyle olmalıydı. Büyükannem onu hizaya sokardı. "Benim çocuğum yok! Benim değil... zaten onları aradım bile o yüzden sakın... durdurmaya kalkma! Deli değilim ben!"

Saklanmak zorundaydım. Beni polis merkezine götürmesine izin veremezdim ama yardım istemek için 911’i de arayamazdım. Biraz beklesem kendi kendilerine düzelirler miydi acaba? Annemin arabasıyla duvar arasında kalan dar boşluktan geçerek garajın diğer ucundaki büyük kolilerin yanına yöneldim. Bir, belki iki adım sonra en yakındaki kolinin içine girip üzerime içindeki battaniyeleri örtecektim. Önce garaj kapısı açıldı.

Fakat hepsi değil, sadece araç yolundaki karı, çimenleri ve karanlık bir üniformanın yarısını görebilecek kadar. Beni kör eden o beyaz ışık karşısında hemen gözlerimi kısıp bir elimi siper ederek önümdekileri görmeye çalıştım. Başım zonklamaya başlamıştı işte yeniden, hem de öncekinden katbekat daha şiddetli bir şekilde.

Koyu renk üniformalı adam karın üzerinde eğildiğinde yüzündeki güneş gözlüğünü gördüm. Onu daha önce hiç görmemiştim. Zaten babamın karakolundaki tüm polis memurlarını nasıl tanıyabilirdim ki? Bu biraz yaşlı görünüyordu. Ve daha sert, diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Bana kendisine doğru gelmemi işaret ediyordu. "Sana yardım etmek için buradayız. Lütfen dışarı çık."

Temkinli bir adım attım. Bir tane daha. Bu adam bir polis memuru, diyordum kendi kendime. Annem ve babam hasta ve yardıma ihtiyaçları var. Lacivert üniforması, yaklaştıkça daha koyu bir renge bürünmeye başlamıştı. Sanki yağmurdan ıslanmış gibi. "Annem ve babam..."

Memur cümlemi tamamlamama izin vermedi. "Çık dışarı, tatlım. Şimdi güvendesin."

Çıplak ayaklarım kara değene ve adam beni saçlarımdan tutarak sürükleyene kadar üniformasının aslında siyah olduğunu anlayamamıştım.

Sonunda kendime geldiğimde, arka koltuğun kıvrımlarından ve yapay limon kokulu deterjandan Betty’de olduğumu anladım.

Araba çalışmıyor, yol ayaklarımın altımdan kayıp gitmiyordu. Ama anahtarlar kontağın üzerindeydi ve radyo da açık bırakılmıştı. Bob Dylan, hoparlörlerden "Forever Young"ın açılış cümlesini fısıldıyordu.

Sonra bir anda şarkı kesilerek yerini DJ’in telaşlı sesine bıraktı.

".. .kesinti için üzgünüz." Adam endişeli ve hırıltılı bir şekilde güldükten sonra devam etti. "Sistem neden bunu seçti bilemiyorum. Şarkı çalınmaması gerekenler listesindeydi. Ah... ve evet, müziğe geri dönüyoruz. Şimdi çalacak olan parça Suffolk'tan Bill’e geliyor. Ve Animals'dan 'We Gotta Get Out of This Place'."

Tek gözümü araladım ve oldukça başarısız bir oturma girişimiyle yeniden yerime çöktüm. Beynimdeki ağrı öyle kötüydü ki üstüme başıma kusmamak için dişlerimi sıkmam gerekmişti. Acının şakağımdaki kaynağına dokunmaya cesaret edene dek en az bir beş dakika geçmiş olmalıydı. Parmaklarım tenimin üzerindeki o düzensiz kabartıya gitti. Yarayı tutan her bir dikişi ayrı ayrı hissedebiliyordum.

Chubs.

Sağ kolumu önüme çektim. İşe yaramaz ve uykulu olduğundan diğer tarafa düştü. Kan yeniden akmaya başladığında uyuşukluğu yavaş yavaş geçmişti. Ancak sanki alevler içindeymiş de binlerce iğne saplanıyormuş gibi acıyordu. Ama acı iyiydi. Bedenimin geri kalanını o inatçı uykudan uyandırmıştı.

Unutmama izin vermemişti.

Gitmeliydim. Onlar geri dönmeden hemen gitmeliydim. Herhangi birinin yüzünü görme fikri kalbimi sıkıştırıyordu.

Biliyorlar.

Biliyorlar.

İşte yeniden ağlamaya başlamıştım. Bundan gurur duymuyordum ama bir kez daha böyle bir şey yaşarsam tek parça hâlinde çıkamayacağımı da biliyordum.

Ve ayak sesleri.

"...bunun çok tehlikeli olduğunu söylüyorum sadece." Chubs. "Ondan kurtulmayı düşünsek iyi olur."

"Bunu şimdi konuşmak istemiyorum." Liam’ın sesi tedirgindi.

Kendimi doğrultmak için emniyet kemerlerinden birine tutundum. Sürgülü kapı ardına kadar açık olduğundan birkaç irili ufaklı taşla çevrili minik bir ateşin çevresinde oturan Chubs ve Liam’ı net bir şekilde görebiliyordum. Hava kararmak üzereydi.

"O hâlde ne zaman konuşacağız bunu?" diye sordu Chubs. "Hiçbir zaman mı? Ne yani, hiçbir şey olmamış gibi mi davranacağız?"

"Zu yakında döner..."

"Güzel!" diye bağırdı Chubs. "Güzel! Bu onun da kararı... Hep birlikte karar vereceğiz, sadece sen değil!"

Liam’ın yüzü şimdi kıpkırmızı olmuştu. "Kahretsin, Chubs! Ne yapmamızı istiyorsun? Onu bir çöp gibi buraya mı bırakalım?"

Evet, diye düşündüm. Tam olarak yapmanız gereken bu. Onlara bunu söylemek için tam orta koltuğa doğru hareketlenmiştim ki Chubs ona dokunmadan Liam’ı sırtüstü yere fırlattı. Liam ise hiç istifini bozmadan bir elini kaldırdı ve resmen arkadaşının ayağının altındaki yeri çekti. Chubs bir anda nefesi kesilerek kendini yerde bulmuş; bir şey söyleyemeyecek kadar şaşkın, bir süre öylece kalakalmıştı.

Liam da aynı şekilde, yumruklarını gözlerinin üstüne siper ederek yerde yatıyordu.

"Neden bize bunu yapıyorsun?" diye sordu Chubs. "Yakalanmak mı istiyorsun yoksa?"

"Biliyorum, biliyorum," dedi. "Bu benim suçum. Daha dikkatli olmalıydım..."

"Neden bana söylemedin ki?" diye devam etti Chubs. "Başından beri biliyor muydun yoksa? Neden yalan söyleme gereği duydun? Sen gerçekten eve gitmek istiyor musun? Yoksa-?"

"Charles!"

Adı dudaklarımdan çıkarken sesim çatallaşmıştı. Benim sesime benzemiyordu çıkan ses ama çocuklar beni hemen tanımıştı. Chubs’ın yüzü, minivanın ısınmış kapısına tutunup ayakta duran hâlime döndüğünde biraz olsun sakinleşmiş gibiydi. Liam hemen ayağa kalktı.

"Ben gideceğim, o yüzden... o yüzden daha fazla kavga etmenize gerek yok. Tamam mı?" dedim. "Yalan söylediğim için üzgünüm. Gitmem gerektiğini biliyordum ama eve dönmenize yardım etmek istedim çünkü siz de bana yardım etmiştiniz ve evet, çok üzgünüm. Çok, çok özür dilerim..."

"Ruby," dedi Chubs. Ben durmayınca bu defa yüksek sesle tekrarladı. "Ruby! Ah, Tanrı aşkına... biz Siyah Betty'den bahsediyorduk, senin Turuncu kafandan değil."

Duyduklarım karşısında donup kalmıştım. "Ben...düşündüm ki... beni burada bırakmak isteyebileceğinizi anlıyorum..."

"Ne?" dedi Liam dehşete düşmüş bir ifadeyle. "Radyoyu, kendine geldiğinde seni bırakmadığımızı anlaman için açık bıraktık."

Ah Tanrım, bu söylediği beni daha da çok ağlatmıştı işte.

Bir kız ağlamaya başladı mı pek az şey bir erkekten daha az işe yaramaz olabilir. Şimdi karşımda onlardan ikisi dikiliyor olsa da bana bakmak yerine çaresizce birbirlerine bakmaktan başka bir şey yapamamışlardı. Chubs ve Liam tuhaf tuhaf durmaya devam ediyorlardı ki Chubs sonunda uzanıp sanki bir köpeğin başını okşar gibi başımı okşamaya başladı.

"Gerçekten Yeşil olmadığın için senden kurtulmak istediğimizi mi sandın?" Liam sanki bunu anlamakta zorlanıyor gibiydi. "Yani, elbette bunu anlatacak kadar bize güvenmemenden çok hoşlanmadım ama bu sonuçta senin sırrındı."

"Size güvendim, gerçekten," dedim. "Ama kendimi zorla kabul ettirdiğimi ya da sizin zihninizi manipüle ettiğimi düşünmenizi istemedim. Benden korkmanızı istemedim."

"Pekâlâ, ilk olarak?" diye başladı Liam. "Neden bizle kalmak için bir Jedi zihin oyunu yaptığını düşünelim ki? Bu durumu oyladık ve sana ne istediğini sorduk. İkincisi, Tanrı’nın yeşil dünyası aşkına Turuncu olmakta ne var ki?"

"Bilemezsiniz..." Neler yapabileceğimi.

"Kesinlikle," dedi Chubs hemen. "Bir fikrimiz yok ama biz de pek normal sayılmayız, değil mi? İnsanların zihinlerine giriyorsun demek. Biz de insanları birer oyuncak gibi fırlatabiliyoruz. Zu bir defasında sadece yanından geçerken bir havalandırma ünitesini patlatmıştı."

Bu aynı şey değildi; anlamıyorlardı.

"Ben bunu sizin gibi kontrol edemiyorum," dedim. "Ve bazen bazı şeyler yapıyorum, çok kötü şeyler. Görmemem gereken şeyler görüyorum. İnsanları olmadıkları şeylere çeviriyorum. Bu korkunç bir şey. Birinin zihnine sızdığımda kendimi bir bataklıkta gibi hissediyor; kurtulmak için ne kadar çırpınırsam çırpınayım o kadar derine batıyor, o kadar zarar veriyorum."

Chubs tam bir şey söyleyecekti ki durdu. Liam yüzlerimiz aynı hizada olsun diye yanıma eğildi. Öyle yakındı ki alınlarımız birbirine değecekti neredeyse. "Seni istiyoruz," dedi elleri ensemi tutmak üzere saçlarımın arasından kayarken. "Seni dün de istiyorduk, bugün de istiyoruz, yarın da isteyeceğiz. Bunu değiştirmek için yapabileceğin hiçbir şey yok. Korkuyorsan ve şu çılgın yeteneğini nasıl kontrol edeceğini bilmiyorsan o zaman anlamana yardım edebiliriz ama sakın, bir an için bile, seni öylece terk edeceğimizi düşünme."

Devam etmeden önce gözlerinin içine bakmamı bekledi. "Kaçak Çocuk'un Turuncu olabileceğini söylediğimde bu yüzden mi öyle davrandın? Bu yüzden mi onu bulmak istiyorsun? Yoksa sadece büyükannene mi ulaşmaya çalışıyorsun? Çünkü sebebi ne olursa olsun seni oraya götüreceğiz, tatlım."

"Her ikisi de," dedim. Her ikisini istemekte ne kötülük vardı?

Ağlamıyordum artık ama ciğerlerim yapış yapış ve ağırdı. Tek bir nefes bile işkence gibi geliyordu. Beynimin neden böyle durgun olduğunu bilmiyordum fakat üzerinde de pek düşünmemeye çalışıyordum. Liam da Chubs da bana ellerini uzattıklarında kollarına girip çıtırdayan ateşin önüne geldim.

"Neredeyiz?" diye sordum sonunda.

"Kuzey Carolina ile Büyük Dismal Bataklığı arasında bir yerdeyiz. Yani öyle umuyorum," diye açıkladı Liam. Sırtımdaki eli şimdi daireler çiziyordu. "Güneydoğu Virginia. Artık kendine geldiğine göre gidip Zu’ya bakmalıyım. Siz ikiniz beni burada bekleyin, tamam mı?"

Chubs başıyla onayladı ve Liam’ın gidişini sessizlik içinde izledik. Sonra bana döndü. "Ruby," diye başladı ciddi bir ses tonuyla. "Bana başkanın kim olduğunu söyler misin?"

Göz kırptım. "Peki, sen bana bunu neden sorduğunu söyler misin?"

"Ne olduğunu hatırlıyor musun?"

Hatırlıyor muydum? Çok bulanık ve çarpıtılmış bir anıydı. Sanki başka birinin rüyasına bakıyor gibiydim. "Öfkeli adam," dedim. "Tüfek. Ruby’nin kafası. Ah."

"Kes şunu, ben ciddiyim!"

Yeniden alnımdaki dikişe dokunduğumda hafifçe irkildim. "Sesini alçaltabilir misin? Kafam patlayacakmış gibi de."

"Evet, pekâlâ, hepimizin ödünü patlattığın için bu kadarını hak ettin. Al, şunu iç," dedi bana dibinde az biraz su kalmış şişeyi uzatırken. Suyun bayat ya da ılık olmasının bir önemi yoktu; tek yudumda bitirdim. "Babam genelde kafa yaralanmalarının gerçekte olduğundan çok daha kötü göründüğünü söylerdi hep ama ben gerçekten nalları dikeceğini düşündüm."

"Dikişler için teşekkürler," dedim. "Biraz Frankenstein’a benziyorum ama bunu hak ettim sanırım."

Chubs tuhaf bir şekilde iç çekti. "Frankenstein, canavarı yaratan doktorun adı, canavarın değil."

"Bir defalığına da olsa takılmadan edemiyorsun, değil mi?"

"Bu konuda benimle uğraşma. Klasik edebiyatı bilmeyen sensin."

"İlginç, bu kitabın Thurmond'un kütüphanesinde olduğunu hatırlamıyorum." Bunu söylerken kulağa bu kadar sert gelmesini amaçlamamıştım. Fakat insana, on yaşındaki bir çocuğun eğitim seviyesinde olduğunun hatırlatılması pek de hoş olmuyordu doğrusu.

Derin bir iç çekip özür dileyen bir ifade takınmıştı en azından. "Sadece... ağır adımlarla git, tamam mı? Kalbim bu strese daha fazla dayanamayacak."

Tüm bu süre boyunca, Chubs ve Liam beni ikna etmeye çalışırken beynim de bir yandan duyduğum konuşmayı anlamlandırmaya çalışıyordu. Betty'yi geride bırakma gerekliliği... Ne kadar korkunç da olsa anlayabiliyordum. PÖK askerleri ve takipçiler artık onu tanıyorlardı. Ancak sözlerinin altına gizlenmiş bir şeyler var gibiydi. Aralarında anlaşmazlığa yol açan bir şey. İçimden bir ses, bunun ne olduğunu tam olarak bildiğimi söylüyordu ama Liam’a soramazdım. O katıksız gerçeği istiyordum, süslenmiş hâlini değil. Bunu da yalnızca Chubs verebilirdi bana.

Tereddüt ederek durdum. Çünkü ayağının dibinde, ikimizin arasında, Chubs’ın kitabı, yani Watership Down duruyordu. Kitabı gördüğüm an, okuduğum ilk günden beri beni öfkelendiren o tek satır geldi yine aklıma.

Tavşanlar onurlarını her şeyin üzerinde tutmalı ve her şeyden öte kaderlerini kabullenecek iradeye sahip olmalıdır.

Kitapta tavşanlar, insanlardan yemek alan ve karşılığında aralarından birkaçının aynı insanlar tarafından öldürülmesine müsaade eden bir tavşan sürüsü ile karşılaşır. Bu tavşanlar, sistemle mücadele etmeyi bırakmışlardır. Çünkü özgürlük savaşını kaybetmek ve parmaklıklar üzerlerine kapanmadan önceki hayatlarını unutmak, dünyada sığınacak yer ve yiyecek bulabilmek için savaşmaktan daha kolaydır. Aralarından bazılarının feda edilmesinin, çoğunluğun geçici bir süre rahat etmesine değeceğini düşünürler.

"Hep böyle mi olacak?" diye sordum bacaklarımı göğsüme çekip yüzümü yaslayarak. "East River’ı bulup yardım alsak dahi hep bir köşeden çıkıp gelecek bir Bayan Jane olacak, öyle değil mi? Sence buna değer mi?"

Kaderi kabullenecek irade. Bizim durumumuzda kader, ailelerimizi bir daha asla görmemekti. İçine saklanmaya çalıştığımız dünyanın her bir karanlık deliğinden bulunup çıkarılmaktı. Bir şeyler olmalıydı, böyle yaşayamazdık. Böyle yaşamak için doğmamıştık.

Avcunu başımın üzerine indirdiğini hissetsem de düşüncelerini toplaması birkaç dakikasını aldı.

"Belki bizim açımızdan hiçbir şey değişmeyecek," dedi. "Ama değişmesini sağlayacak küçücük bir ihtimal de olsa ona yakın olmak istemez miydin?"

Beni sakinleştiren, kamp ateşinin dumanı mı yoksa boş olup olmadığını kontrol etmek için yakındaki bir kamp alanına giden Zu'nun ani dönüşü müydü bilemiyordum. Kollarını bana sardığında çocuklar da Betty'deki yemeklerden arta kalanları toplamaya başladılar.

"Demek ipucunu da öyle buldun," dedi Liam. "Bir anının içinde mi gördün?"

Başımı salladım. "Pek de etkileyici değil, değil mi?"

"Hayır, hayır... Öyle bir şey demek istemedim," dedi Liam ve hemen ekledi: "O çocuğun zihninin içi neye benziyor diye düşündüm de... Sanırım timsahlarla dolu bir bataklıktan farksızdır. Korkunç olmalı."

"Gerçekten hoşlandığım bir insanın beynine girmek kadar kötü değil," dedim.

"Yaptın mı?" diye sordu Chubs neredeyse on dakikalık sessizlikten sonra. O sırada Liam, Betty’nin anahtarıyla elindeki meyve ve çorba konservelerini açmaya çalışıyordu.

"Ne yaptım mı?"

"Hiç bizim aklımıza girdin mi?" diye bitirdi cümlesini. Soruyu sorma şekli, uyku saatinde okunan masalın sonunu merak eden bir çocuğunkini anımsatmıştı bana. Hevesliydi. İlginç bir şekilde, gerçeği öğrenenler arasında en kötü tepkiyi Chubs’ın vereceğini düşünmüştüm hep.

"Elbette girdi," dedi Liam konservenin kapağını açmak için uğraşırken. "Ruby artık bizden biri olduğuna göre hep aklımızda."

"Ben onu demek istemedim," diye püfledi Chubs. "Sadece sisteminin nasıl işlediğini merak ediyorum. Daha önce hiçbir Turuncu'yla karşılaşmamıştım. Caledonia’da hiç yoktu."

"Muhtemelen hükümet onları sildiği içindir," dedim ellerim kucağıma düşerken. "Thurmond'dakilere olan buydu."

Liam panikle başını kaldırdı. "Ne demek istiyorsun?"

"Orada bulunduğum ilk iki ya da üç sene boyunca her renkten çocuk vardı. Kırmızılar ve Turuncular bile," dedim. "Ama... kimse neden ya da nasıl olduğunu bilmiyor. Bazıları, sebep oldukları tüm sıkıntılar nedeniyle götürüldüklerini söylese de üzerlerinde yeni deneyler yapılacağı yeni bir kampa taşındıklarına dair dedikodular vardı. Bir sabah uyandık ve tüm Kırmızılar, Turuncular ve Sarılar gitmişti." Bu anlattıklarım, şu an bile en az o zamanki kadar korkutucu geliyordu kulağıma.

"Peki ya sen?" diye sordu Chubs. "Sen götürülmekten nasıl kurtuldun?"

"En başından beri bir Yeşil gibi davranarak," dedim. "PÖK askerlerinin Turunculardan nasıl korktuğunu görmüştüm ve beni sınıflandıracak testi yapan bilim insanının zihniyle oynadım." Kelimelerin devamını getirmekte zorlanıyordum. "O çocuklar... onlar öyle berbat durumdaydı ki... Belki yeteneklerine kavuşmadan önce de böylelerdi, bilmiyorum. Belki de bu yüzden kendilerinden nefret ediyorlardı, korkunç şeyler yapıyorlardı."

"Ne gibi?" diye sordu Chubs.

Ah Tanrım, işte bu konuda konuşamazdım. Fiziksel olarak imkânsız gibiydi. PÖK askerlerinin üzerinde uyguladıkları yüzlerce zihin oyunundan bahsedemezdim. Bir Turuncu, askerlerden birine önüne çıkan tüm askerleri tek tek vurmasını söylediği için Mess Hall'ün yerlerini fırçayla temizlemek zorunda kaldığımızdan da. Midem bulanmaya başlamıştı. Kanın o metalik tadını alabiliyordum neredeyse. Tırnaklarımın arasına giren o pıhtılaşmış kan parçalarını acı içinde oradan söküp atmak için ellerimi ne çok yıkadığımı dün gibi hatırlıyordum.

Chubs ağzını açacaktı ki Liam onu susturdu.

"Sadece kendimi korumak zorunda olduğumu anlamıştım."

Gerçekten ben de Turunculardan korkuyordum. Bir terslik vardı onlarda. Bizde. Sanırım beyinlerinin içinde dolaşan o tükenmek bilmez konuşmalar, diğer insanların duygu ve düşünceleriydi buna sebep olan. Zamanla bunlardan bazılarını nasıl engelleyeceğinizi öğreniyordunuz elbette. Kendi zihninizle diğerlerininkinin arasına ince bir duvar örmeyi. Ama bunu, onların zehirli düşünceleri sizinkileri kirletmeden yapamıyordunuz işte. Bazıları o kadar uzun süre kendi zihinlerinin dışında yaşıyorlardı ki sonunda geri dönmek zorunda kaldıklarında birtakım işlev bozuklukları gösteriyorlardı.

"İşte şimdi anlıyorsunuz," dedim, "Beni aranıza almanın nasıl büyük bir hata olduğunu."

Zu, bu sözüme sinirlenmiş gibi başını iki yana sallıyordu. Chubs gözlerini ovuşturarak ifadesini gizlemişti. Gözlerimin içine bakabilen bir tek Liam vardı. Ve orada ne tiksinti, ne korku, ne de hissetmeye hakkı olduğu binlerce kötü duygudan birini gördüm. Yalnızca anlayış doluydu bakışları.

"Sen olmasan şu an nerede olacağımızı düşünmeye çalış, tatlım," dedi usulca. "Belki o zaman ne kadar şanslı olduğumuzu anlarsın."

YİRMİ

O GECEYİ ARABADA HER BİRİMİZ BİR KOLTUKTA UYUYARAK geçirdik. En arkayı Zu’ya bırakıp Liam’ın yanına, ön tarafa geçtim. Bu sessizlik beni tedirgin ediyordu. Uykuysa onu çağırmama rağmen gelecek gibi görünmüyordu.

Sabah beş sularında, beynimi kaplayan sis bulutuna teslim olmak üzereyken birinin parmağını ensemde hissettim. Arkama döndüğümde yarı uykulu bir hâlde bana bakmakta olan Liam ile karşılaştım.

"Kendi kendine mırıldanıyordun," diye fısıldadı. "İyi misin?"

Dirseğimden destek alarak doğruldum ve gözlerimi ovuşturdum. Yağmur pencereleri dövmüş; çatlamış ön camı dantel bir örtü gibi kaplamıştı. Cama vuran her damla sanki kumaşın üzerine düşen bir gözyaşı gibiydi.

Ormanın derinliklerine bakmak, karışık ve huzursuz yapısıyla birinin rüyasında gezinmekten farksızdı ama arabanın içindeki her şey çok netti. Koltukların hatları, ön paneldeki düğmeler... Liam’ın gömleğinin düğmelerinde yazan markayı bile okuyabiliyordum.

Hava aydınlandığından yüzündeki her bir yara izi seçilebiliyordu şimdi. Bazıları yeni yeni iyileşmeye başlamış, bazılarıysa çok eskiden kalmıştı. Ama yüzünde asıl dikkatimi çeken şey, birkaç hayat önceymiş gibi gelse de aslında birkaç gün önce yanağına vurduğum yerde oluşan o iz değildi. Saçlarının dik dik duruşu, kulaklarının ve ensesinin arkasında kıvrılışıydı ilgimi çeken. Fırtına, saçlarının rengini daha koyu bir bal rengine çalsa da yumuşaklığından hiçbir şey kaybetmemiş gibi duruyordu. Uzanıp onlara dokunma arzumu zerre kadar azaltmamıştı.

"Ne oldu?" diye fısıldadı. "Neye gülümsüyorsun sen?"

Ellerimi saçlarına götürüp düzeltmeye çalıştım. Ne yaptığımı ancak bir dakika sonra, Liam gözlerini kapatıp kendini dokunuşuma teslim ettiğinde anladım. Birden içimde büyüyen utançla elimi çekecektim ki Liam tutup çenesinin altına götürdü elimi.

Ben çekmeye çalışırken, "Hayır," dedi fısıldayarak. "Şimdi benim."

Tehlikeli. Tehlikeliydi bu. Fakat zihnimden gelen bu uyarı hemen uçup gitmiş; ona dokunmanın ne kadar güzel, ne kadar doğru geldiğini düşünmeme engel olamayacak kadar uzak köşelere çekilmişti.

"Eninde sonunda geri almam gerekecek ama," dedim elimi yeni çıkan sakalları üzerinde gezdirirken.

"İşte bu çok kötü."

"...krakerler..." dedi bir ses arkamızdan, "...evetttt..."

İkimiz de aynı anda dönüp oturduğu yerde uyurken kıpırdanan Chubs’a baktık.

Gülmemek için diğer elimi ağzıma götürdüm. Liam ise gülümseyerek gözlerini devirdi.

"Rüyasında yemek görür," dedi. "Hem de oldukça sık."

"En azından güzel rüyalar görüyor."

"Evet," dedi Liam da. "Sanırım çok şanslı." Başımı yeniden Chubs’ın kıvrılmış bedenine çevirdim. Betty’nin klimasının çalışmadığı zamanlar arabanın içinin ne kadar soğuk olduğunu da ilk kez o zaman fark ettim.

Liam başını diğer kolunun üzerine yasladıktan sonra parmaklarını benimkilere geçirdi. Sanki onların oluşturdukları biçimi, başparmağımın onunkinin üzerinde ne kadar doğal durduğunu inceliyor gibiydi.

"İstesen," diye başladı, "rüyasında ne gördüğünü görebilir misin?"

Başımla onayladım. "Ama bunlar özel şeyler."

"Ama bunu daha önce yaptın."

"Bilerek değil."

"Bana?"

"Kamptaki kulübemde kalan kızlara," dedim. "Ve motel odasında kaldığımız gece Zu’ya. Senin zihnine de girdim bir defa ama rüyalarına değil."

"İki gün önce," dedi birden çözmüş gibi. "Mola yerinde."

Bir içgüdüyle çekmek istedim elimi. O elimi bırakmadan önce çekmek. Ama buna izin vermedi.

"Yapma," dedi. "Kızmadım."

Ellerimizi alnına götürüp yüzüme bakmadan sordu. "Daha mı zorlaştırıyor? Yani birine dokunmak... Kontrol etmeni daha mı çok zorlaştırıyor?"

"Bazen," diye itiraf ettim. Bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyordum çünkü daha önce hiç açıklama ihtiyacı duymamıştım. "Bazen, yorgun ya da üzgün olduğumda birinin düşüncelerini ya da o sırada aklından geçen anılarını yakalayabiliyorum ama o insana dokunmazsam kendimi hemen geri çekebiliyorum. Kafam böyleyken onlara dokunmak... otomatik bir bağlantı sağlıyor sanırım."

"Ben de öyle düşünmüştüm." Liam gözlerini yeniden kapatarak derin bir iç çekti. "Biliyorsun, seninle ilk karşılaştığımızda bize dokunmamak için elinden geleni yapıyordun. Bunun kampta öğrendiğin bir şey olup olmadığını sorguluyordum hep. Çünkü ne zaman birimiz sana dokunmaya ya da konuşmaya kalksak sanki seni bir şok tabancasıyla vurmuşuz gibi yerinden zıplıyordun."

"Hiçbirinizin canını yakmak istemiyordum," dedim fısıldayarak.

Gözleri yeniden açıldı. Her nasılsa öncekinden daha canlı. Birbirine geçmiş parmaklarımızı işaret ederek, "Sen böyle iyi misin?" diye sordu.

"Sen iyi misin?" dedim sorusuna soruyla karşılık vererek. Yüzündeki bakış tanıdıktı. O mola yerinde, kendi kampından bahsederken takındığı kederli ifade vardı yine yüzünde. "Ne düşünüyorsun?"

"Birbirimizi tanıyalı henüz iki hafta bile olmadan seni çok daha uzun bir süredir tanıyor gibi hissetmemin ne kadar ilginç olduğunu," dedi. "Ve bazı yönlerini bu kadar iyi tanıyabiliyorken hayatının bazı kısımlarını hiç bilmememin ne kadar sinir bozucu olduğunu. Kamptan önceki yaşantının neye benzediğini bile bilmiyorum."

Ona ne söyleyebilirdim ki? Ebeveynlerime ve Sam’e yaptıklarımı, onu korkutup beni bırakmasını sağlamadan nasıl anlatabilirdim?

"Burada yalan söylemek zorunda değiliz," dedi aramızdaki mesafeyi işaret ederek. "Bunu sen söylememiş miydin?"

"Hatırlıyor musun?"

"Elbette hatırlıyorum," dedi. "Çünkü bunun iki yönlü olmasını umuyorum. Sana neden ailene dönmek istemediğini sorduğumda bana doğruyu söyleyeceğini umuyorum. Ya da Thurmond'un gerçekte nasıl bir yer olduğunu sorduğumda yalan söylemeyi bırakacağını. Fakat sonra, bunun adil olmayacağını düşünüyorum çünkü ben de ailemden konuşmak istiyor değilim neticede. Tıpkı... yani bunlar..."

Düşüncelerini bir araya getirmeye çalışırken ona bakıyordum. "Bunu açıklayabilir miyim bilmiyorum," dedi. "Kelimelere dökmek çok zor. Bunlar, bu anılar, benim. Anlıyor musun? Oraya gittiğimde kampın benden alamadığı ve eğer istemezsem kimseyle paylaşmak zorunda olmadığım şeyler. Sanırım çok aptalca."

"Aptalca değil," dedim. "Hem de hiç."

"Ve seninle her şeyi konuşmak istiyorum. Her şeyi. Ama sana Caledonia hakkında ne anlatabileceğimi bile bilmiyorum," dedi. "Benden nefret etmene neden olmayacak ne anlatabilirim bilmiyorum. Aptalca davranmıştım ve utanıyorum ve Charles’ın da Zu'nun da olaylardan dolayı beni suçladıklarını biliyorum... biliyorum işte. Ve şimdi Cole'ün bunu anneme anlattığını da biliyorum. O da Harry'ye anlatmıştır. Bu düşünce beni yiyip bitiriyor."

"Sen doğru olduğunu düşündüğün şeyi yaptın," dedim. "Eminim bunu anlayacaklardır."

Yutkunarak başını salladı. Diğer elimle uzanıp gözlerinin üstüne düşen saçlarını çektim. Yüzünü yeniden bana çevirişi, gözlerini kapatıp çenesini hafifçe kaldırışı bana bunu yeniden yapacak cesareti vermişti. Parmaklarım, saçlarının doğal dalgalarında gezinerek kulağının çevresini okşamaya başladı.

"Ne yapmak istiyorsun?" diye sordum.

"Diğerlerini uyandırmalıyım," dedi. "Hareket etmeliyiz. Ama Betty'yi bırakmak zorundayız. Yani anlayacağın tabana kuvvet."

Elim birden durdu ama kararını verdiği belliydi.

"Acelen ne?" diye sordum usulca.

İşte orada, tam ağzının köşesinde -yara izinin dudaklarıyla birleştiği noktada- belli belirsiz bir gülümseme... "Sanırım biraz daha uyumalarında bir sakınca yok. En azından birkaç saat."

"Peki sonra?"

"Sonra yola çıkacağız."

İki saatin nasıl geçtiğini anlayamadım. İkimiz de bir ara uykuya dalmış olmalıydık. Gözlerimi açtığımda arabanın camlarındaki buğu azalmış, günün ilk ışıkları ormanın karanlık zeminini aydınlatmaya başlamıştı.

Uyandığım sırada Liam da hareketlendi. Bir süre boyunca tuhaf yatış şeklimizden dolayı tutulan yerlerimizi gevşetmeye çalışmak dışında hiçbir şey yapmadık. Sıra onun elini bırakmaya geldiğinde dışarıdaki soğuk havanın tenime dokunuşunu hissettim.

"Uyan bakalım, ekip," dedi Liam. Chubs’ın dizine vurmak için arka tarafa doğru uzanırken omzu yerinden çıkmış gibi bir ses çıkarttı. "Şu lanet olasıca anı yaşamanın vakti geldi."

Bir saatten az bir süre sonra siyah minivanın önünde duruyor, Zu'nun koltukların altını son bir kez kontrol etmesini izliyorduk. Gömleğimi yakama kadar iliklemiş, boynuma üç kez doladığım atkıma sımsıkı sarınmıştım. O kadar üşümüyordum aslında ama önümdeki rahatsız edici kan lekesini gizlememe yardımcı oluyordu bu atkı.

"Aman Tanrım." Eğilip atkının içine sıkışan saçlarımı çıkartırken Liam’ın suratı asılmıştı. "Benimkini giymeyi mi tercih ederdin?"

Gülümseyerek ceketinin fermuarını çektim. Alnım hâlâ dokunamayacağım kadar hassas, dikişlerimse bir günah kadar çirkin görünüyordu. Ama kendimi daha iyi hissediyordum. "Gerçekten o kadar kötü müydü?"

"Kötü Ruh II kadar kötü diyelim." Liam eğilmiş sırt çantama kendi kıyafetlerini koyuyordu ki elinde kırmızı bir şey belirdi. "Bana kalp krizi geçirtecektin, Yeşil."

"Ona artık Yeşil diyemezsin," diye açıkladı Chubs. O sırada zor bir karar vermekle meşguldü. Acaba hangi kitaplarını bırakacak, hangilerini alacaktı yanına? Sonunda Watership Down, The Heart is a Lonely Hunter ve adını daha önce hiç duymadığım Howard's End isimli kitaplarda karar kılmıştı. Gerideyse The Spy Who Came From The Cold ve The Sound and the Fury'yi bırakmıştı.

"Evet," dedim. "Artık Yeşil olmaz..."

"Her şey tamam mı?" diye seslendi Liam Zu’ya. Zu, başparmağını tamamdır anlamında havaya kaldırdığında Liam bir omzuna Zu'nun pembe çantasını, diğerine de benimkini attı. "Hadi ama kütüphaneci çocuk. Bir an önce topuklamak isteyenin sen olduğunu sanıyordum."

Chubs çantayı kapatmak için öne doğru eğilmiş uğraşırken orta parmağını kaldırarak nazikçe Liam’a cevap verdi. Ona yardım etmek için eğildim. Hem Betty’nin ezilmiş kaportasına hüzünlü hüzünlü bakan Liam’ın yüzüne bakmaktan da yırtmış olmuştum böylece. Zu, sessiz sessiz ağlıyor; Liam'sa ellerini omuzlarına koymuş onu hemen önünde tutuyordu. Chubs bile arabaya acıklı sayılabilecek bir bakış atmış, elleri pantolonunun kumaşına kenetlenmişti.

Betty'den neden ayrılmak zorunda kaldığımızı anlıyordum; Bayan Jane’in yanındaki diğer takipçi hâlâ dışarıda kol geziyordu ve kadın, takipçilerin kullandığı bir çeşit veri bankasına arabanın bilgilerini girmiş olmalıydı. Ancak Liam’ın bunu neden yapmak istemediğini de anlıyordum. Neyse ki Batı Virginia’da, içinden geçtiğimiz, terk edilmiş kasabaların aksine yakındaki şehirler ve onların nüfusları hâlâ hatırı sayılır ölçülerdeydi. Bu da yolda daha çok insan olacağı ve üzerindeki kurşun delikleri ve çatlamış camlarıyla Betty’nin her hâlükârda insanların dikkatini çekeceği anlamına geliyordu. Hem benzinimiz de neredeyse tükenmişti ve yakındaki otoyola terk edilmiş arabalardan benzin aktarmak dışında başka bir seçeneğimiz de yoktu. Bunu yapmak içinse yolda çok fazla trafik ve çok fazla potansiyel göz vardı.

Liam bizi Lake Prince’e olabildiğince yaklaştırmıştı ama oraya yürümenin ne kadar süreceğini hiçbirimiz tam olarak tahmin edemiyorduk.

"Bir şey eksikmiş gibi geliyor," dedi. "Onu denize atmalı ya da yakmalıyız belki de. Onu görkemli bir şekilde uğurlamalıyız."

Chubs tek kaşını bıkkınlıkla havaya kaldırdı. "Bu bir minivan, Liam, Viking değil."

Zu, Liam’ın elinden kurtulup sol tarafta uzanan ormana yöneldi. Liam ise şaşkın şaşkın başını kaşıyıp arkasından bakıyordu. "Hey," diye seslendi. "Sorun değil, şey..."

Ama Zu yeniden ortaya çıktığında elleri boş değildi. Parmaklarının arasında dört minik sarı çiçek tutuyordu. Yabani çiçeklerdi bunlar. Her baharda Thurmond'un bahçesinden söktüğümüz şu çiçeklerden.

Arabaya doğru yürüdü ve parmaklarının ucunda yükselerek yakındaki sileceği kaldırdı. O narin parmaklarıyla her bir çiçeği çatlamış camın önüne güzelce dizdi.

Kirpiklerime soğuk ve nemli bir şey takıldı. Hayır, gözyaşı değil, puslu bir yağmur damlasıydı akan. Hani şu insanı yavaş yavaş ve emin adımlarla ıslatırken tir tir titreten yağmurlardan. İşte o anda yeniden arabaya giremeyecek olmamızın ne büyük bir adaletsizlik olduğunu ve East River’ı bulsak bile ıslanıp günlerce hasta olacağımızı düşündüm.

Bu araba, onlar için güvenli bir sığınak olmuştu her zaman. Aynı zamanda benim için de. Şimdi onu da kaybetmiştik.

Ellerimi ceplerime sokarak arkamı dönüp ağaçlara yöneldim. Parmaklarım cebimde sert ve pürüzsüz bir şeye dokunduğunda ne olduğunu anlamak için onu çıkarmaya bile gerek duymadım. Panik düğmesiydi bu. Başlangıçta onları tek başıma koruyabileceğimden emin olmadığım için saklamıştım bunu ama şimdi... İçimden bir ses, onu toprağa fırlatıp atmamı söylüyordu. Liam, Birlik hakkındaki tüm şüphelerimi onaylamıştı ama bunu öylece atmak da aptalca olurmuş gibi geldi bana. Sonuçta onların bizi kullandığı gibi bizim de onları kullanma şansımız vardı. Bir PÖK askeri ya da bir takipçi bizi yakalayacak olursa düğmeye basabilirdik; böylece ajanlar ortaya çıktığında da bize kaçmak için ihtiyacımız olan zamanı sağlayabilirlerdi.

Yine de tüm bu düşünceler, onun hâlâ orada olduğunu bilmenin, Cate’in verdiği tüm sözlerin bir düğme kadar uzağımda olduğunu bilmenin verdiği rahatlama duygusunun utancını azaltmıyordu.

Liam küçük sürümüzü East River’a en hızlı ve en kolay şekilde götürme yolunun, Betty ile gitmeyi planladığımız yolları takip etmek olduğunu söylemişti. Otoyola, arada bir geçen arabaların vızıltısını duyacak ya da göz ucuyla gümüş rengi bir tırın uzun farlarını görecek kadar yakındık. Fakat onların bizi göremeyeceği bir yolda ilerliyorduk. Liam da eve ulaşma umuduyla Birlik'ten kaçarken neredeyse Virginia’nın çoğunu böyle dolaşmıştı.

Bir kamyonun kornasının yarattığı gerginlikle suspus olduğumuz sırada, Chubs’ın bir ağaç köküne çarptığı başparmağının kırılıp kırılmadığını tartışmakla meşguldük. Ardından gelen gümbürtü daha da beterdi. Devasa bir şey yere devrilmiş, ardından da korkunç bir metal sesi duyulmuştu.

Hepimiz yerimizde zıpladık. Kulaklarımı kapamak için Zu'nun elini bıraktım. Çarpışmadan hemen önce duyulan tekerleklerin sürüklenme sesi, Beyaz Gürültüden önce yayılan uyarı sesine benziyordu sanki.

Liam uzanıp nazik bir şekilde ellerimi kulaklarımın üzerinden çekti. "Bir saniye benimle gel." Diğerlerine dönerek, "Siz çantalara bakın," dedi.

Ses daha tam anlamıyla sona ermeden çığlıkları duyduk. Korku, acı ya da kederden atılan o çaresiz çığlıklar gibi değildi bunlar. Bir savaş çığlığı. Bir isyan çığlığıydı. Bunu duyduktan sonra Chubs ve Zu'yu yanımıza almamız mümkün değildi artık. Onlar geride kalıp çantalara göz kulak olurken biz de otoyolun ıslak asfaltıyla aramızdaki ağaçların arasında ilerlemeye başladık.

Tır, yan yatmış bir oyuncak gibi duruyordu yolun ortasında. Emekleyerek yola doğru ilerledik; yanmış lastik ve duman kokusuna yaklaştıkça midem altüst olmuştu. Bir yandan da gözümüzün önünde havaya saçılan kıvılcımların bir patlamaya sebep olacağından endişelenmeye başlamıştım.

Liam ayağa kalktı ve neredeyse köşeyi dönüp yola çıkacaktı ki onu dirseğinden yakaladım.

Tırın taşıdığı, yere yatmış treylerin üzerine düşen yağmurun sesini bastırmak için, "Ne yapıyorsun?" diye bağırmak zorunda kalmıştım.

"Şoför..."

Yardıma ihtiyacı vardı, evet. Bunu biliyordum ve belki bu söyleyeceğim, beni ruhsuz ve kötü bir insan yapardı ama yardıma giden kişinin Liam olmasına izin veremezdim. Tırlar bir anda, ortada hiçbir şey yokken devrilmezlerdi. Ya etrafta göremediğimiz başka bir araba ve şoför vardı ya da...

Ya da önceden duyduğumuz çığlıklarla bir bağlantısı vardı kazanın.

Siyah kıyafetli figürler karşımızdaki ağaçların arasında belirdiğinde Liam ile açıkta, ayakta dikiliyorduk. Vücutlarının her bir noktası karalarla kaplanmıştı, yüzlerindeki kar maskelerinden siyah ayakkabılarına kadar. Aramızda kocaman bir yol vardı. Ancak bu korkunç figürlerin görünüşleri bile, uzanıp Liam’ın kolunu yakalamama ve parmak izim çıkana dek kolunu sıkmaya devam etmeme yetmişti.

En az iki düzine insan vardı karşımızda; eğitimli bir şekilde birlikte hareket ettikleri her hâllerinden belliydi. Çok tuhaf olsa da yolu doldurduklarını ve ikiye ayrıldıklarını görmek, bana bir futbol takımını anımsatmıştı. Grubun bir yarısı öne, diğer yarısıysa tırın arkasındaki kutulara yönelmişti. Öndeki dört kişi tırmanıp kapıyı açtı. Anlamadığım bir dilde bağıran şoför yaka paça yere indirilmişti.

Siyahlılardan biri -kocaman omuzları olan iri yarı biri— belinden bir bıçak çıkartıp, diğerlerine adamı sabit tutmalarını işaret ettikten sonra gümüş bıçağını adamın avcuna bastırdı.

Bir çığlık duydum ve siyah canavarın başı bize dönene kadar bunun kendi dudaklarımdan çıkmış olduğunu fark edemedim. Liam, hemen bize dönen on silah namlusunun önüne attı kendini. İlk kurşun, kulağının yanından sıyırıp geçmişti. Arkamızı dönüp kaçmaya bile vaktimiz yoktu. Üç kişi bize doğru koşarak, "Dizlerinizin üzerine! Başınızı yere indirin!" diye bağırdığı sırada ateş kesilmişti.

Kaçmak istiyordum. Liam bunu hissetmiş olmalıydı ki omzuma bastırarak beni oturmaya ve sonra da yüzümü soğuk ve sert asfalta yaslamaya zorladı. Yağmur şimdi hızlanmış; atmak istediğim çığlığı bastırmaya çalışırken kulaklarıma, burnuma, ağzıma dolmaya başlamıştı.

"Silahlı değiliz!" diye bağırdı Liam. "Sakin... sakin!"

"Kapa çeneni pislik," dedi biri.

Tenime gömülü bir silah namlusu düşüncesine resmen alışmıştım artık. Bu defa bunu her kim yapıyorsa tüm ağırlığını vererek diziyle sırtıma bastırırken herhangi bir vicdan azabı yaşamıyordu. Silahın metal ağzının yanağıma değdiği yer buz gibiydi. Birinin ellerini saçıma geçirip hızla çektiğini hissettim. İşte o anda çektiğim acıyı unutup, beni tutan her kimse ona uzanabilmek için dönmeye çalışarak elimi havaya kaldırdım. Güçsüz değildim. Hayır, hayır... Burada ölmeyecektik.

"Onlar olmaz!" dediğini duydum Liam’ın. Yalvarıyordu âdeta. "Lütfen!"

"Ahh, değerli kâğıtlarının ıslanmasından mı korkuyorsun?" dedi önceki ses yeniden. "Kendin ve şu yanındaki kız için endişelenmeye başlasan ha? Ha?" Fazlaca adrenalin depolamış bir spor manyağı gibiydi sesi.

Biri, bana saldıran kişiye ulaşmaya çalışan elimin üzerine bastı birden. Boğuk bir çığlık atarken Liam’ın da aynısını yapmasına sebep olan şeyin ne olduğunu görmek için başımı çevirebilmek istiyordum.

"Doktor Charles Meriwether," diye okumaya başladı ses. "2775 Arlington Court, Alexandria, Virginia. George Fields..."

Mektuplar.

"Kes şunu," dedi Liam. "Biz bir şey yapmadık, hiçbir şey görmedik, sadece..."

"Charles Meriwether mı?" dedi bir başkası. Bu konuşan da erkekti. Ağır bir güneyli aksanı seçiliyordu konuşmasından. Deli gibi yağan yağmur, sesini bastırıyordu. "George Fields... Jack Fields gibi mi?"

"Evet!" Liam olan biteni benden bir saniye önce kavramıştı. "Evet, biz Psi'yiz, lütfen... biz de sizin gibi Psi'yiz!"

"Lee? Liam Stewart?" Bize doğru yaklaşmakta olan ayak sesleri duyuyorduk şimdi.

"Mike? Sen misin?" Bu defa konuşan Liam'dı.

"Aman Tanrım... durun, durun!" Yüzümdeki silah kalktı ama hâlâ yerdeydim. "Onu tanıyorum... bu, Liam Stewart! Durun! Hayes, kalk onun üstünden!"

"Olanları gördü; kuralları biliyorsun!"

"Tanrı aşkına, sağır mısın sen?" diye bağırdı Mike. "Kurallar yetişkinler için geçerli; onlar da çocuk, seni pislik!"

Liam mı sonunda onu üstünden atmayı başardı yoksa Mike’ın sözleri mi işe yaradı bilmiyorum ama Liam’ın yanımda ayağa kalktığını ve üzerimdeki siyah giysili çocuğu bir omuz atarak kaldırdığını gördüğümde gözlerimi henüz açmıştım. Derin bir nefes alarak yutkundum.

"Sen iyi misin?" diye sordu. Ellerini, yüzümün iki yanına koymuştu. "Ruby, bana bak... iyi misin?"

Ellerim ellerine gitti. Başımı salladım.

Çevremizde toplanan altı çocuktan yalnızca ikisi yüzlerindeki maskeleri çıkarmıştı. Kanlı canlı yüzüyle ve gözlerinin altındaki siyah boyalarla Herkül kadar iri olan çocukla kıvırcık, kahverengi saçlarını ufak bir atkuyruğu şeklinde toplamış, yeşil boyalı bir çocuk. İkincisi Mike'dı. Uzanıp mektupları Herkül’ün elinden alarak göğsüne bastırdı.

"Lee, dostum, çok üzgünüm. Hiç düşünmedim..." Mike’ın boğazı düğümlenmişti. Liam sırtına vurmak için yüzümdeki ellerinden birini çekti. "Burada ne yapıyorsun sen?"

Liam mektupları alarak beni yanına çekmek için uzandı. "Artık iyiyiz," dedi bana. Söyledikleri doğru gibiydi. Mike öne çıkar çıkmaz diğer çocuklar bize karşı olan tüm ilgilerini kaybetmişlerdi.

"Tanrım, Lee," dedi yüzündeki yağmur damlalarını silerek. "Aman Tanrım, gerçekten hâlâ hayatta olduğuna inanamıyorum."

Liam’ın sesi gergindi. "Ben senin Josh'la birlikte olduğunu sanıyordum. Şey sırasında..."

"Öyleydim ama arazide kaçmayı başardım." Sonra ekledi. "Sayende."

Bu defa Chubs kadar esmer bir başka çocuk parmağıyla Liam’ı işaret ederek, "Bu Lee Stewart mı?" diye sordu. "Caledonia'dan?"

"Kuzey Carolina'dan," diye düzeltti Liam şaşırtıcı bir sertlikle.

Mike, Liam’ın elini tuttuğunda tüm bedeni titriyordu. "Diğerleri... Başka kaçabilen oldu mu?"

Liam tereddütle durdu. Ne düşündüğünü biliyordum ve Mike’a, o gece gerçekte kaç çocuğun kaçabilmiş olduğunu söyleyip söylemeyeceğini merak ediyordum.

Bunun yerine altısının saati de aynı anda aynı tiz sesle ötmeye başlamıştı.

"Zaman doldu," dedi Herkül diğerlerine. "Malzemeleri alıp geri çekilin. Üniformalılar her an gelebilir."

Tam o anda duyulan tek bir silah sesi, çocuğun emrini noktalayan bir ünlem işareti gibi havada yankılandı.Ses yolun karşısından gelmişti. Liam ile birlikte onlardan uzaklaştık.

Tırın arka tarafındaki çocuklar, içerideki tüm yükü büyük bir hızla boşaltıyorlardı. Koliler ve sandıklar dolusu rengârenk meyveler. Olgunlaşmalarına yalnızca birkaç gün kalmış muzları gördüğümde dudaklarım hafifçe aralandı.

Ağaçlara doğru geri çekilmeye başladıklarında şoförün bilincini kaybetmiş bir şekilde yolun kenarındaki çukura yuvarlandığını gördüm.

"Pekala, siz nesiniz?" diye sordu Liam ensesini ovuşturarak. "Yoldan geçecek kadar aptal olanları mı soyuyorsunuz?"

"Bir çeşit tedarik yöntemi," dedi Mike. "Sadece yiyebileceğimiz kadar yiyecek bulmaya çalışıyoruz ve maalesef bunun da tek yolu bu. Fakat bunu çok hızlı yapmalıyız. Eğer biri bizi görür de takip etmeye çalışırsa... işte o zaman çok kötü olur. Bu yüzden kimse evimizi bulmadan önce hemen girip çıkmamız gerek."

"Evinizi mi?"

"Evet. Siz nereye gidiyordunuz?" Mike, onu çağıran diğer seslerin arasından kendi sesini duyurmak için bağırıyordu. "Bizimle gelmelisiniz!"

"Bizim kendi kabilemiz var zaten, teşekkürler," dedi Liam.

Mike’ın kalın kaşları kırıştı. "Biz bir kabile değiliz. Ya da en azından ona benzer bir şey. Biz Kaçak Çocukla birlikteyiz. Onu hiç duydun mu?"

YİRMİ BİR

ONCA SPEKÜLASYON VE BAŞIMIZA AÇILAN BİR SÜRÜ BELADAN sonra East River’ın aslında sadece sıradan bir kamp alanı olduğu ortaya çıkmıştı. Elbette büyük bir kamp alanıydı ama ailemle gittiğim onlarca kamp alanından pek bir farkı yoktu. Mike ve diğerlerinin kampı göklere çıkaran o açıklamalarından sonra, gören de eskiden Chesapeake Trails denen eski bir kampa doğru değil de sanki Cennet’in İncili kapılarına doğru yürüdüğümüzü düşünürdü. Bizi de yanlarına almaları için diğerlerini ikna eden Mike olduğundan çamurlu, kaldırımsız yolda ilerlerken bize bakıcılık yapma görevi de ona düşmüştü. Bir yandan da sırtlarımızda iştah açıcı oldukları kadar ağır olan meyveleri taşıyorduk.

"Bunlara -vurgun dediğimiz bu seferlere- kampın ihtiyaçlarını karşılamak için çıkıyoruz. Yiyecek, ilaç, aklına ne gelirse. Ara sıra dükkânları yağmaladığımız da oluyor."

Liam yağmurdan korunmam için bana kendi ceketini vermişti. Biz yürürken yağmur yerini hafif bir çisentiye bıraksa da kollarımızdaki karton koliler çoktan hasar görmüştü. Arada bir kolilerden birinin altı tamamen açılıyor ve o anda taşıdığı her neyse çocuk tüm malzemeyi ceplerine tıkmak ya da tişörtüne koyarak taşımak zorunda kalıyordu. Çocuklar yerdeki dağılmış, parlak ayak izlerini takip ederek geri dönmeye çalışıyorlardı. Bazen bıraktığımız ize takılıp dikkatimin dağıldığı da olmuyor değildi.

Mike bize arkasını döndüğünde Liam en üstteki kolinin içine elini soktu ve bulduğu portakalı gözümün önünde salladı. Yüzünde utangaç bir gülümseme vardı bunu yaparken. Portakalı cebime koyduktan sonra da kapüşonunu başından hafifçe sıyırarak bana doğru eğildi ve yaralı yanağıma minik bir öpücük kondurdu. Yanağıma dokunur dokunmaz tenimi saran o soğuk bir anda uçup gitmişti.

"Oo oo oo," diye bir şarkı mırıldanıyordu Chubs arkamızdan. "Oo oo ooo."

"Biliyor musun," dedi Mike. "Yaşadığı onca olaydan sonra Chubs’ın hâlâ o tanıdığımız ve sevdiğimiz Chubs olduğunu görmek beni umutlandırıyor."

"Ah, bu pek doğru sayılmaz," dedi Liam. "Bu, onun 2.0 sürümü. Bu yol boyunca bir kez bile ağlamadı."

"Ona birkaç dakika daha ver," dedi Mike. "Eminim bizi hayal kırıklığına uğratmaz."

"Hey," dedim kısık ama ikaz eder bir tonla. "Hiç komik değil."

Chubs hâlâ arkamızdaydı ve aramızdaki mesafe tabelalar geçtikçe daha da açılıyordu. Durup onu bekledim. Kendini geride kalmış gibi hissetmesini istemiyordum.

"Yardıma ihtiyacın var mı? diye sordum bana yaklaştığında. "Benim kolim pek ağır sayılmaz." Onunkininse ağır olduğu anlaşılıyordu. Greyfurtları taşımakta biraz zorlanıyor gibiydi.

Gözlerinde, birkaç dakikalığına da olsa çaresizce kolileri değiştirmek istediğini görebildim. Fakat bunu itiraf etmek yerine çenesini kaldırıp mukavva kolinin üzerinden, "Ben iyiyim ama sorduğun için teşekkürler," demekle yetindi.

Liam ve Mike ise o sırada katıla katıla bir şeylere gülüyorlardı. Liam’ın şapkası gözlerine düşmüştü. O kadar eğleniyorlardı ki Zu bile arkasını dönmüş onlara sırıtıyordu. Yalnızca birkaç saat içinde Liam’ın bu kadar iyi görünüyor olması tam bir mucizeydi. Yüzü görmediğim bir tür enerjiyle aydınlanmıştı sanki.

"Nasıl biriydi?" diye sordum sessizce. "Kamptayken?"

Chubs uzun bir ıslık çaldı. "İnan bana, tüm şu Başaracağız, çocuklar, bir gün buradan çıkacağız konuşmaları ve Pollyanna tavırlarıyla şimdikinden çok daha sinir bozucuydu. Her şeyin aslında ne berbat olduğunu anlamaya başladığından beri bu özelliğini yavaş yavaş törpülemeye başladı."

Kollarındaki koliyi düzeltmek için durdu. "Yani sana ne söylememi istiyorsun ki? Lee Lee'dir işte. Herkes onu severdi. Hatta bazı PÖK askerleri bile. Kampımızın kontrol merkezinde çalışması için o kadar Mavi’nin arasından onu seçmişlerdi."

"Öyle mi? Peki, sen kampta nasıl biriydin?" diye sordum gülümseyerek.

"Genellikle görmezden gelinen," diye cevapladı. "Tabii Lee ile değilsem."

Liam ismini duymuş gibi birden döndü. "Haydi bakalım! Acele edin, bayanlar! Geride kalacağız yoksa."

Sonunda onlara yetiştiğimizde Mike, Caledonia'dan kaçtıktan sonra nasıl Ohio'dan Virginia’ya kadar otostop çektiğini anlatıyordu. O sırada Zu ceketimin kolunu çekerek sol tarafımızdaki ağaçları işaret ediyordu.

Chubs’la sohbetime öyle bir dalmıştım ki bir anda görünen o masmavi gölü fark etmemiştim. Bulutlar çekilmiş, yerini gökyüzünde parlayan güneşe bırakmıştı. Suyun üzeri güneşin dokunuşlarıyla parıldıyor; ışığını, çevresini saran ağaçlara yansıtıyordu. Ağaçların arasından diğer tarafa doğru T şeklinde yapılmış bir ahşap iskeleyi seçebiliyordum. Ve ardına sıralanmış ahşap kulübeleri.

"Demek burası daha çok saklanılacak bir yer," diyordu Liam. "Bizimkilerle iletişim kurmamıza yardım edebilir mi?"

Mike suratını astı. "Sanırım, ama genellikle karşılığında kampta birkaç hafta kalıp yardım etmeni istiyor. Hem neden şimdi eve gitmek isteyesin ki? Burası çok daha güvenli."

Chubs’ın bu konuyu konuşmak istediğinden emindim ama Liam bir başka soruyla devam etti konuşmasına. "Bu Kaçak denen çocuk ne kadar zamandır bu düzeni sürdürüyor?"

"İki yıl kadar sanırım," diye cevapladı Mike. "Ah, onunla tanışman için sabırsızlanıyorum. Aklını başından alacak."

Chubs gözlerini devirdiğinde bu ikilinin birbirlerinden pek de hoşlanmadıklarını anlamıştım.

"Öyleyse burada kontrol edilmeden dolaşan yüzlerce çocuk var, öyle mi?" diye sordum. "PÖK tarafından yakalanmadan bu kadar uzun süre burada kalmayı nasıl başarmış peki?"

Mike kampın nasıl işlediğini çoktan anlatmıştı. Burada toplanan ve bazıları kamplarından kaçmış, bazılarıysa bundan kurtulabilecek kadar uzun süre saklanmayı başarmış tüm o çocukların bazı sorumlulukları vardı.

"Ah, bak işte Kaçak Çocuk'un koruması altında olmanın güzelliği de burada," dedi Mike. "PÖK askerleri, onlara yapabileceklerini bildikleri için saldıramıyorlar Kaçak Çocuk’a. Hatta Gray bile ondan korkuyor."

"Kim olduğunu buldum!" dedi Liam parmaklarını şaklatarak. "Noel Baba!"

Zu kıkırdadı.

"Eh, kötü bir tahmin sayılmaz," dedi Mike. "Kulağa çok budalaca geleceğini biliyorum ama burada her gün Noel gibi geçiyor zaten."

Ne demek istediğini hemen anlamıştım. Bir zamanlar kampçıların çadırlarını kurdukları açık alana geldiğimizde çevremizi yüzlerce çocuk sardı. Sağ tarafımızda gerçek bir filede voleybol oynayan gençler vardı. Bir taraftan kahkahalar yükseliyor; diğer taraftan sobeleme oynayan küçük kızlar, önümden koşarak geçiyordu. Zu'nun dikkatini çeken de onlar olmuştu hemen.

Herkes mutlu görünüyordu. Neşeli, keyifli ve güler yüzlü. Ve temiz. Bizim gibi yara bere içinde, çamurla kaplı değillerdi. Düzgün giysileri ve ayakkabıları vardı. Ağaçların altında uzanan çocuklar, hemen yaptıkları işleri bırakıp, kutuları OFİS/KAMP DÜKKÂNI yazan beyaz binaya taşımamıza yardımcı olmak için yanımıza geldiler kimse söylemeden.

Ofis/Kamp Dükkânı, o ana kadar önünden geçtiğimiz en sağlam binaydı. Yeşil kapılarıyla minik ahşap kulübelere göre çok daha kalıcı bir şekilde inşa edilmişti.

"Yiyecekleri burada tutarız," dedi Mike sanki çok heyecan verici bir bilgi paylaşırmış gibi. "Ve Kaçak Çocuk da tüm işleri buradan yürütür. Sizleri onunla tanıştıracağım. Bir süre kalabilmeniz için de izin alacağım."

"İzne mi ihtiyacımız var?" diye sordu Chubs. "Ya hayır derse ne olacak peki?"

"Daha önce hiç hayır dediğini duymadım," dedi Mike elindeki koliyi bir omzuna atıp, diğer kolunu Chubs’ın boynuna dolayarak. Ona baktığımı görünce ağzı kulaklarına varan bir sırıtış takındı hemen.

"Sen Caledonia'dan olamazsın; seninki gibi bir yüz görseydim kesin hatırlardım." O koyu renk gözleri ve gamzeleriyle sanırım kendini çekici zannediyordu. Benim tepkimi beklerken yüzüne zoraki bir gülümseme yerleştiren Lee'ye döndü. "O nereden geliyor ve bunun gibisini nereden bulabilirim?"

"Batı Virginia'daki bir benzin istasyonundan çok uygun fiyata aldık," dedi Lee. "Ancak rafta en son kalan buydu, üzgünüm."

Mike, Chubs’ın omzunu sıktıktan sonra bir kahkaha atıp merdivenlerden çıkmaya başladı. Küçük verandaya asılı beyaz levhanın altından geçebilmek için başını eğdi. Levhaya şöyle bir baktım. Sonra bir kez daha.

Kocaman, siyah ψ işareti, benim gibi Zu'nun da donup kalmasına sebep olmuş; yüzü kireç gibi olmuştu. Yükselen paniğin izlerini görebiliyordum suratında. Liam arkadaşına şaşkın bir bakış attı.

"Ne?" diye sordu Mike tepkimizi gördüğünde.

"Bu mekânı ölümcül düşmanlarımızın işaretiyle süslemenizin özel bir nedeni var mı?" diye sordu Liam.

Onunla geçirdiğimiz yaklaşık iki saat boyunca Mike’ın yüzünün düştüğünü ilk kez görüyordum. Gözlerinde sert bir bakış belirmiş, çenesindeki kaslar gerilmişti. "Bu bizim sembolümüz, öyle değil mi? Psi. Bu bizi temsil etmeli, onları değil."

"O hâlde siyahı nasıl açıklıyorsun?" diye bastırdı Liam. "Kollarınızdaki bantları, gömleklerinizi...?"

Haklıydı. Herkes öyle ya da böyle üzerinde siyah bir şey taşıyordu. Çoğu, kollarına siyah bir bant takmakla yetinse de diğerleri -ve diğerleri derken yalnızca tırı devirenlerden söz etmiyorum- baştan aşağı siyah giysiler içindeydi.

"Siyah, diğer tüm renklerin yoksunluğudur," dedi Mike. "Burada renklerimize göre ayrılmayız. Hepimiz birbirimize ve yeteneklerimize saygı duyar ve bu yetenekleri anlamakta birbirimize yardımcı oluruz. Bunu anlayacak biri varsa o da sensin, Lee."

"Ah hayır, hayır, anlıyorum. Ben tam anlamıyla anlıyorum," dedi Liam. "Sadece... başta anlayamamıştım. Renginiz siyah. Tamamdır."

Camlı kapı açıldığında Mike kapanmaması için ayağını eşiğe koydu. "Geliyor musunuz?"

İçeriden yüzüme çarpan sıcaklıkla irkilip tepedeki lambaların yandığını fark ettim. Elektrik... Greg, bu sistemi Sarıların kurduğuna dair bir şeylerden bahsetmişti sanki. Acaba sıcak suları da var mıydı?

Öndeki odalarda bir sürü battaniye, yatak takımı, istiflenmiş birkaç çarşaf, birkaç tane de ne olduğu pek belli olmayan gri plastik kutu vardı. Arkadaki oda ise bu Ofis/ Kamp Dükkânı denen binanın dükkân kısmıydı ve küçük, beyaz fayanslı bir mutfağın hemen yanındaydı. Mike, içeride, ellerinde uzun ahşap kaşıklarla tencerelerdeki lezzetli yiyecekleri karıştıran çocuklara el salladı.

Eski dükkânın ahşap rafları soğuk bir yeşile boyanmıştı. Bu raflar rengârenk konserveler, cipsler, makarnalar ve hatta marşmelovlarla doluydu. Liam, tavana kadar kahvaltılık gevreklerle dolu rafları gördüğünde şaşırıp bir ıslık çaldı.

Bir an Chubs’ın ağlayacağını düşündüm.

Meyveleri, odanın bir köşesine, kısa, sarı saçlı ve üzerinde göbeği açık bir tişört olan kızın yanına bıraktık.

Sevinçle ellerini çırpıp bir aşağı bir yukarı zıplamaya başlamıştı. On dört, en fazla on beş yaşlarında olmalıydı. Kulak kıkırdağının her bir noktasında da en az kendi yaşına eşdeğer sayıda küpe takılıydı.

"Sevineceğini biliyordum, Lizzie," dedi Mike ona bir greyfurt uzatırken.

"Çok uzun zamandır meyve yemiyorduk," dedi keyfi her bir kelimeyle giderek daha da katlanırken. "Umarım birkaç hafta yeter."

Mike, Lizzie'yi ananas ve portakalların yanında bırakarak bizi odadan çıkardı. "Hadi üst kata çıkalım. Güvenlik ekibiyle toplantısı bitmiş olmalı. Hayes, bu vurgunları organize ediyor ama kampın çevresindeki nöbet saatlerini Olivia belirliyor. Sizi onunla da tanıştıracağım. Eğer isterseniz size de orada bir görev verebilir."

Bakışlarını Zu’ya çevirdi. "Ama maalesef senin gibi on üç yaşından küçük herkes derslerine çalışmak zorunda, tatlım," dedi.

Bu Chubs’ın dikkatini çekmişti işte. "Ne tür dersler?"

"Okuldakiler gibi sanırım. Matematik, biraz fen, biraz okuma... Toplayabildiğimiz kitaplara bağlı tabii. Patron için herkesin temel bilgileri edinmesi çok önemli." Mike basamakların tepesinde durup omzunun üzerinden baktı. "Onları kullanmaktan hoşlanmadığını biliyorum ama yeteneklerini nasıl kullanacağın konusunda da dersler var."

Chubs arkamda boğazını temizledi. "Jack’in bana öğrettikleri yeter."

"Jack..." Mike’ın sesi bir anda kısılmıştı. "Dostum, o çocuğu özlüyorum."

Yürüyüşümüz sırasında bize kampta Caledonia'dan beş çocuk olduğunu anlatmıştı. Mike, Liam’ın eski oda arkadaşıydı ama onun dışında da iki Mavi, bir Sarı ve her nasılsa Doğu Virginia’ya kadar gelmiş bir Yeşil vardı.

Binanın ikinci katı daha ziyade bir tavan arası gibiydi. Tüm kat tek bir odadan oluşsa da güzeldi. Mike kapıyı çalıp, "Girin," cevabını almadan kapının kolunu çevirmedi. Chubs’ın heyecanlı ciyaklamasını duyup, deli gibi atmaya başlayan kalbimi hissetmek beni şaşırtmıştı.

Kapı, odanın ortasına açılıyordu. Sağdaki beyaz perde, muhtemelen yaşam alanı olduğunu düşündüğüm kısmı gizlercesine çekilmişti. Perdenin arkasında kalan camdan süzülen ışık, içerideki yatağın ve dolabın silüetini belli ediyordu.

Odanın diğer yarısı bir ofis olarak düzenlenmişti. Çeşitli şekillerde ve boyutlarda kitaplarla dolu iki kitaplık vardı. Bunların arasındaysa siyah boyaları soyulmuş, metal bir çalışma masası. Masanın önünde iki sandalye, sol duvarın yanındaysa üzerinde her çeşit elektronik ekipman bulunan uzun bir başka masa duruyordu. Televizyonda bir haber kanalı açıktı. Ekranda Başkan Gray’in suratı ve iki Amerikan bayrağından başka bir şey yoktu. Yalnızca dudaklar kıpırdıyordu; televizyonun sesi kısılmıştı. Chubs’ın keskin nefes alış verişleri dışında ortamdaki tek ses, Clancy Gray’in, gümüş rengi bilgisayarının klavyesi üzerinde dolaşan parmaklarının sesiydi.

O gür, kıvırcık saçlarını tıraş etmiş olsa da, her yanına dövmeler yaptırsa ya da uzun burnuna bir piercing takmış olsa da onu tanırdım. Son altı yılımı, onun Thurmond'un dört bir köşesine asılı fotoğraflarına bakarak, yüzündeki her bir beni, ince dudaklarının şeklini, saç çizgisinin nerede başladığını ezberleyerek geçirmiştim. Ama onu karşımda kanlı canlı görmek bambaşkaydı. O fotoğraflar, onun koyu renk gözlerini yakalayamamış ve kesinlikle büyüdükçe ne kadar çarpıcı görüneceğini tahmin edememişti.

"Bir sani..." Bakışlarını önündeki ekrandan kaldırıp bize bir bakış attıktan sonra kafasını ani bir şekilde yeniden kaldırdı.

"Patron?" dedi Mike. "İyi misin?"

Başkan’ın oğlu yavaşça ayağa kalkıp dizüstü bilgisayarının ekranını kapattı. Beyaz gömleğinin katlanmış kolları, bronz tenini açıkta bırakıyordu.

Kaçak Çocuk bu muydu? Bu? Şaşkınlık, yaşadığım duygunun yanında hafif bir tanımlama olarak kalırdı. Doğru dürüst düşünmeme engel olan, beynimi uyuşturan bir şok bile hafif kalırdı bunun yanında. O üç kelime dudaklarından dökülürken benim toparlanacak zamanım bile olmamıştı. Olamazdı da zaten. Clancy Gray karşımda durmuş, bakışlarını bana dikerek dünyada duymayı beklediğim en son şeyi söylüyordu:

"Ruby Elizabeth Daly."

İsmim kadar masum bir şeye neden bu kadar aşırı bir tepki verdiğimi kimse anlayamadı. Bize küfür etmiş ya da "Hepsini öldürün!" veya "Bunları kilitleyin!" demiş değildi ne de olsa. Geriye sendeleyip botlarımın takılmasına hiç gerek yoktu ancak bunu bile neredeyse kapıya çarpana dek fark edememiştim.

Clancy öne doğru bir adım attığında Liam onu hemen geri itti.

"Lee!" Mike çok şaşırmış görünüyordu.

Clancy ellerini havaya kaldırdı. "Üzgünüm, üzgünüm! Benim hatam. Bunun kulağa nasıl geldiğini düşünmeliydim. Sadece seni gördüğüme çok şaşırdım." Liam’a doğru yüzünde özür diler gibi bir gülümsemeyle hafifçe eğildi. Bense bir an için dişlerinin ne kadar beyaz ve düzgün olduğuna hayret ederek duruyordum öylece.

"Birbirinden farklı veri tabanlarına kaydedilmiş dosyanı o kadar çok okudum ki seninle çoktan tanışmışız gibi hissediyorum. Şu an dışarıda seni arayan bir sürü insan var."

"Peki, sen onu hangisine teslim etmeyi planlıyorsun?" diye sordu Chubs hiç çekinmeden.

Zu'nun bir elini belime sarmasına izin vererek doğruldum. Clancy’nin yüzü bu suçlamalardan ötürü kızarmış; siyah gözlerini yeniden bana çevirmişti. "Hiçbirine. Ben yalnızca bilgi toplayıp, neler olup bittiğini görmek için veri tabanlarına girerim. Ve şu ara en popüler konu da sizsiniz, Bayan Daly." Bir elini dalgın dalgın alnında gezdirdikten sonra devam etti. "Bakalım her şeyi hatırlıyor muyum: Charlottesville Virginia’da doğdun ama bir öğretmen olan annen Susan ve polis memuru baban Jacob tarafından Salem’de yetiştirildin. Onuncu yaş gününe kadar Salem İlkokulu'nda eğitim gördün. Ta ki baban o gün polis merkezini arayıp evinde tanımadığı bir çocuk olduğunu ihbar edene..."

"Yeter," diye mırıldandım. Liam bir bana, bir de hayatımın sefil hikâyesini ezbere anlatan çocuğa bakıyordu.

"... ama şanssızlık bu ya, PÖK askerleri polisten önce evinize geldi. Yalnız şans eseri ya aralarından biri çuvalladı ya da toplayacak başka çocuklar da ortaya çıkınca aileni sorgulamaya ve seni sınıflandırmaya yetecek kadar uzun duramadılar. Sonra Thurmond’a geldin ve bir Turuncu olduğunu tespit etmelerine izin vermeden..."

"Yeter!" Bunları duymak istemiyordum. Kimsenin duymasını istemiyordum.

"Neyin var senin?" diye bağırdı Liam. "Onu üzdüğünü görmüyor musun?"

Liam'dan başka bir sert çıkış bekleyen Clancy masasının diğer tarafına geçti. "Onunla tanıştığım için heyecanlıyım, hepsi bu. İnsan her gün bir başka Turuncu’ya rastlamıyor ne de olsa."

Göğsümde oluşan bir hareketlenme hızla beynime ulaştı. O bir Turuncu. Dedikodular doğruymuş. Bana gerçekten yardım edebilir.

"Ama... Sen iyileşmemiş miydin?" diye sordum usulca. "Çıkmana bu yüzden izin vermediler mi?"

"Thurmond’da herhangi bir şeyi iyileştiremeyeceklerini en iyi sen bilirsin, Ruby," dedi. "Bu arada bizim güzel Thurmond nasıl? Orada yatan ilk hasta olmanın şüpheli gururunu taşıyorum. Mess Hall'ü tuğla tuğla inşa edişlerini gördüm. Fotoğraflarımı gerçekten her yere asıyorlar mı?"

Aklımda bundan daha iyi bir soru vardı: Gerçekten bir sandalye çekip onunla o eski güzel günleri yâd edeceğimi falan mı sanıyordu?

Clancy bir iç çekti. "Her neyse... Sen Ruby'ysen o zaman sen de Lee Stewart olmalısın. Senin de dosyanı okumuştum."

"Güzel bir şey var mıydı bari?" diye sordu Mike gergin bir kahkahayla.

"PÖK askerleri bir süredir her adımını izliyor,"dedi Clancy sandalyesinde arkasına yaslanarak. "Bu da bir süre gözlerden uzak kalman için saklanacak bir yere ihtiyacın olduğu anlamına geliyor, haksız mıyım?"

Liam başını bir aşağı bir yukarı sallamadan hemen önce anlık bir tereddüt yaşadı.

"Buraya gelerek doğru bir seçim yapmışsınız. İstediğiniz kadar kalabilirsiniz." Clancy ellerini göğsüne koydu. "Evet, herkesin moralini bozmayı başardığıma göre, Mike onları bir kulübeye yerleştirip rotasyona dâhil eder misin?"

Mike onayladı. "Bu arada henüz benim moralimi bozmadın, patron."

Güldü. İçten ve usulca. "Pekâlâ. Bugünkü sıkı çalışman için teşekkürler. Güzel bir vurgun olmuş diye duydum."

"Aynen öyle," dedi Mike kapıya yönelerek. Bize arkasından gelmemiz için bir el işareti yaptı ama bakışları artık eskisi kadar sıcak değildi. "On sekizinci kulübe açık, değil mi?"

"Evet, Ty ve arkadaşları kendi kabilelerini kurmaya karar verdiler," dedi Clancy. "Onlar gittiğinden beri birinin temizlemek için oraya girip girmediğini bilmiyorum. O yüzden dağınıklık için şimdiden kusura bakmayın."

Sonra bakışlarını yeniden bana çevirdi. Dudaklarının önce bir kenarı, sonra diğeri yukarı doğru kıvrıldı. Zihnimi doldurmaya başlayan sıcak his nabzımı hızlandırmıştı.Arkamı dönüp göz temasını kesmiştim ama görüntü hâlâ zihnimdeydi. Boğulacağımı düşünene kadar da orada kalmaya devam etti. Zihnimin derinliklerinde, Clancy ile bir odada yalnızdık ve o, bir dizinin üzerine çömelmiş bana gül uzatıyordu.

Affet beni mi? Sesi, merdivenlerden inerken kulaklarımda yankılanıyordu.

Bunu nasıl yapmıştı? Doğal kalelerimin her birinin içinden geçmişti öylece. Ve beynim neden birden canlanmış ve en yakınımdakilere -yani beni içeri alabilecek kadar aptal olanlara- uzanmaya çalışıyordu ki şimdi?

Yüzümü, gömdüğüm yerden kaldırdım. Liam’ın omzundan. Bu ne zaman olmuştu? Ne zaman dışarı çıkmış, ne zaman onca yolu beraberce yürüyüp kulübeye kadar gelmiştik?

Geri çekildiğim sırada Liam’ın gözleri benimkileri yakalamaya çalışıyordu. Başım ağrıyordu. Fiziksel olarak acı çekiyordum onun beynine girebilmek için. Ona bu kadar yakın durmak çok tehlikeliydi.

"Şimdi olmaz," diye fısıldadım.

Liam’ın alnı buruştu ve bir şey söylemek istermiş gibi dudaklarını araladı. Fakat bir an sonra başını sallayıp arkasını döndü ve kulübenin merdivenlerinden çıkmaya başladı.

Onlardan olabildiğince uzaklaşmalıydım, en azından zihnimin içindeki bu heyecan biraz olsun yatışana dek. Ne bir plan ne de bir harita vardı. Yalnızca en yakındaki patikaya girdim. Hepsi de yabancı birkaç çocuk arkamdan endişeyle seslense de onlara aldırış etmeden önünden geçtiğimiz gölü bulana dek çamurun ve çürüyen yaprakların kokusunu takip ettim.

T şeklindeki iskelenin alt kısmındaki patikayı ağaçlar ve çalılar sarmıştı. Önümde, bitkilerin boş bıraktığı o tek alana gerilmiş bir halat ve halatın yanında GİRMEYİNİZ yazılı bir tabela vardı.

Halatın altından eğilerek geçtim. Güneşten ağarmış bir iskele bulup, sonunda başımı dizlerimin arasına koyarak oturana dek devam ettim yürümeye. Uzaklardan oyun oynayan çocukların kahkahaları ve birbirlerine bağıran sesleri geliyor ve kulağımda yankılanıyordu. Ne zaman yeniden ayağa kalkabilecek kadar güçlü hissedeceğimi ve Clancy Gray’in etkisinden ne zaman kurtulacağımı düşünüyordum.

Yalnızım, dedim kendi kendime yaşlı ahşabın üzerine uzanırken. Nihayet yalnızım.

O akşam yemek saat tam yedide servis edildi. Kampta herhangi bir interkom ya da alarm sistemi yoktu. Fakat her tarafta inek çanları asılıydı. Belli ki bu herkesin zihnine kazınmış bir yemek çağrısıydı. İlk çan çaldığı anda diğerleri de onu izleyip, gürültüyü kulübelerin ve yolların arasında yayarak karanlık sularda yüzümü incelediğim o iskeleye, bana kadar ulaştırdı.

Onları bulmam zor olmadı. İki yüz tuhaf çocuğun yemek yemek için ortada yanan bir ateşin etrafında toplanması pek de gözden kaçırılacak bir olay değildi. Yaklaştıkça yavaşladım. Daha büyük birkaç çocuk, ateşin uzun parmaklarını yeni odunlarla besliyordu. Kütüklerden yapılmış oturaklar, yemeklerini kulübelerinde yalnız yemek istemeyen çocuklarla dolup taşmıştı.

Mutfakta gördüğümüz çocuklar, elektrikli tencerelerde yavaş yavaş pişmiş gibi görünen yiyeceklerle donatmışlardı masayı. Biten yemekleri tazelemek için bir ofis binasına, bir ateşin başına koşuyorlardı. Düzinelerce çocuk yemek kuyruğunda, ellerindeki plastik tabakları hevesle göğüslerine bastırmış bekliyordu.

Aralarından Liam’ı seçebilmiştim hemen. Kütüklerden birinin üzerine çıkmış, ayakta duruyordu. İki elinde tuttuğu birer tabak fasulyeyle sanki bir şey arıyormuş gibi alanı tarıyordu gözleri. Liam onu durdurmasa Chubs yanından geçip gidecekti. Ona bir şey sordu ama Chubs’ın cevabının ancak bir kısmını anlayabildim.

"Ah, hayır, teşekkürler. Sineklerin Tanrısı'nı okumuştum. Bu işlerin nasıl yürüdüğünü bilirim. Herkes ateşin çevresinde, yüzleri boyalı dans etmeye ve kesik bir domuz kafasına tapmaya başlar. Sonra birden biri kafasına koca bir taş yiyerek yere yıkılır. Ve şansa bakın ki bu hep gözlüklü, şişko çocuk olur." Liam gülmeye başladı ama ben bile Chubs’ın ne kadar rahatsız göründüğünü fark edebiliyordum. "O yüzden işimi garantiye alıp gidip kitap okuyacağım... Hey, işte Ruby! Siz ikiniz bensiz de insanlık ahlakının nasıl yozlaştığı üzerine uzun uzun tartışabilirsiniz."

Liam öyle hızlı bir şekilde arkasına döndü ki ayağı kaydığında neredeyse elindeki iki tabağı da yanında oturan dolaşık saçlı kızların üzerlerine düşürecekti.

"İyi eğlenceler," dedi Chubs aceleyle yanımdan geçip giderken. Onu bileğinden yakalayıp durdurdum.

"Neyin var?" diye sordum.

Omuzlarını silkti. Dudaklarının köşelerinde üzücü bir gülümseme belirdi. "Sanırım bu gece pek keyfim yok," dedi.

Bu duyguyu bilirim. Uzun süredir yalnızca dördümüz olduğumuzdan, bir anda bu kadar insanla çevrili olmak -onlar da bizim gibi olmalarına rağmen- biraz da olsa stresli bir durumdu. Başta benim bile hayatına girmemi kabul etmediği düşünülürse bu durumun onu nasıl rahatsız ettiğini tahmin edebilmek zor değildi. "Peki, o zaman. Fikrini değiştirirsen biz burada olacağız."

Chubs şefkatle başımı okşayıp kulübeye doğru yürümeye devam etti.

"Onun neyi var, Tanrı aşkına?" diye sordu Liam dumanı tüten tabaklardan birini uzatarak.

"Bence sadece yorgun," dedim. "Zu nerede?"

Başıyla sol tarafı işaret ettiğinde Zu'nun gülümseyen yüzünü, kendi yaşlarındaki kızlı erkekli bir grubun ortasında gördüm. Beni görür görmez el salladı. Yüzünün bu kadar canlı görünmesinin nasıl mümkün olduğunu düşündüm. Zu ona baktığı sırada, yanı başında oturan Asyalı kız sanki aklından geçen her bir düşünceyi anlıyormuşçasına başını sallıyordu. Zu uzanıp kızın svetşörtünün kapüşonunu indirmiş ve kızın uzun, parlak, siyah örgüleri ortaya çıkmıştı.

"Aman Tanrım," dedim aradaki bağlantıyı anında kurarak.

"Ne oldu?"

"Şu çocuk sizin kamptandı," dedim. "Onu Zu'nun kâbusunda görmüştüm. Ayrılmışlardı."

"Gerçekten mi?" Yüzüne yayılan o şaşkın ifade çok tatlıydı. "Sanırım birbirlerini neden yere devirdiklerini daha iyi açıklıyor bu."

Bir kahkaha attım. "Öyle mi yaptılar?"

"Evet, çimenlerdeki yavru köpekler gibi yuvarlanıyorlardı... Hey Zu!" Bize döndü. "Bir saniye buraya gelir misin? Hayır, hayır, yeni arkadaşını da getir..."

İki kız ayağa kalktığında aralarında en az bir yaş fark varmış gibi görünse de kızın Zu'dan en az on santim uzun olduğunu fark ettim hayretle.

Zu, kızın elini tutmuş, sırıtarak yanımıza doğru geliyordu. Üzerinde yine o pembe elbisesi vardı.

"Selam," dedi Liam kıza elini uzatarak. "Benim adım Liam ve bu da..."

"Kim olduğunuzu biliyorum," diye araya girdi kız. "Liam ve Ruby." Kollarını önünde bağlamıştı. "Suzume bana sizi anlattı."

"Anlattı... anlattı mı yoksa..."

"Tabii ki anlatmadı," dedi kız yandan sert bir dirsek darbesi yediği sırada. Dönüp Zu’ya Japonca bir şeyler söyledi. Zu ise başını sallayarak uzanıp kızın örgüsünü çekti.

"Pekâlâ, tamam!" Uzun boylu kız yeniden bize dönerek konuştu. "Adım Hina. Ve Suzume benim kuzenim."

"Vay canına!" dedim Zu’ya bakarak. "Ciddi misiniz? Bu harika!"

Yüzündeki gülümsemeyle birlikte parmak uçlarında kalkmıştı bile.

"Ve Caledonia’da birlikteydiniz," dedi Liam usulca. "Zu, neden bundan hiç bahsetmedin bize? Onu aramayı deneyebilirdik. Sen de Sarı mısın?"

"Ben Yeşilim," dedi Hina oflayıp uzun saçlarını işaret ederek. "Belli değil mi?"

Zu, Hina’yı yeniden iskambil oyununa benzer bir oyun oynayan arkadaşlarının yanına götürmeden önce bize özür dileyen bir bakış attı. Liam tamamen şaşkın bir ifadeyle bana döndü. "Az önce on iki yaşında bir çocuktan azar mı işittim?"

"Sanırım genetik bir şey bu," dedim kaşığımı tabağa daldırarak. Yemek ılık ve oldukça lezzetliydi. Thurmond’da verdikleri bulamaçtan ve abur cuburdan başka bir şey yememiştim sanırım uzun zamandır. Üstelik birinin bu yemek için emek harcamış olması düşüncesi... Gidip ikinciyi, hatta üçüncüyü aldım. Midem patlayana ve ağzıma daha fazla bir şey koyamayacak raddeye gelene dek tıka basa yedim.

Lezzetli yiyeceklerle dolu bir mideyle ateşe bu kadar yakın olmak beni mayıştırmış, kendimi güvende hissetmemi sağlamıştı. Oturduğum kütüğün üzerinden kalkıp doğrudan yere oturarak Liam’ın bacaklarına yaslandım.

"Bak aklıma ne geldi..." diye başladı Liam. "Zu’ya, yarın sabah yedide kalkıp, diğer hücrelerle birlikte okuma sınıfına girmesi gerektiğini söylediğimde gerçekten zıplamaya ve ellerini çırpmaya başladığını söylesem inanır mısın?"

"Hücre mi?"

"Derslik de denebilir. Hani okullardaki sınıflar gibi." Kaşığının arkasıyla burnuma dokundu. "Bizimle biraz daha takılsan havalı çocukların dilini de öğrenirsin, Ruby."

Yemeğimizi bitirdiğimizde Liam tabaklarımızı havada dolaşan plastik kasalardan birinin içine attı. Bize en yakın olan kasayı kontrol eden Mavi, onun yarısı ağırlıkta görünen incecik bir çocuktu. Hayal görüp görmediğimi anlamak için gözlerimi kırpıştırdım. Çocukların yeteneklerini bu kadar... kolay ve sıradan bir şeymiş gibi kullandıklarına ilk kez şahit oluyordum. Normalliğin resmi denebilecek şeyin tam tersi bir görüntüydü bu. En azından benim normallik sandığım şeyin. Birkaç çocuk acemice gitar çalıyor ya da kütükleri davul gibi kullanıyordu. Çoğu sessiz bir sohbet içinde ya da bir iskambil oyununa dalmış oturuyordu.

Liam da arkamdan yere inerek eski kütükle arama oturdu. Alevlerin çevresindeki o titrek ışıklarla birlikte göğe yükselen sıcaklık tüm kaslarımı gevşetmişti. Eli, birkaç tel saçı yana atmak için ensemde dolaşıyordu. Dizlerinin arasında, sırtımı onun göğsüne yaslayıp kendimi dokunuşuna bırakmıştım.

"Şimdi iyi misin, tatlım?" diye fısıldadı kulağıma. Parmaklarım, çıplak kollarındaki kasların üzerinde dolaşırken başımı salladım. Şimdiye kadar istediğimden bile haberdar olmadığım bir şeyi arıyordum sanki. Teni yumuşacık; elleri sıcak ve büyük; parmakları yara bereyle kaplıydı. Elimi onunkinin üzerine bastırarak parmaklarımızı birbirine doladım.

"Bir süre yalnız kalmaya ihtiyacım vardı ama şimdi iyiyim."

"Pekâlâ," diye fısıldadı. "Ama bir dahaki sefere seni bulamayacağım bir yere gitme."

Uyumuyor, giderek daha da mayışıyordum sadece. Orada oturdukça zihnimin içi sanki daha bir sessizleşiyor; bedenimdeki ağrı ve düğümler çözüldükçe kendimi üzerinde oturduğumuz toprak kadar yumuşak hissediyordum.

Sonunda biri eski püskü bir kasetçalar getirdiğinde, gitar çalan çocuklar suspus olup Beach Boys dinlemeye başladılar. Tüm kampta dans etmeyen tek kişi bendim galiba ama diğerlerini izlemek de çok keyifliydi. Özellikle de Zu'nun kalçasını sallayıp kollarını havaya kaldırmasını izlemek. Ta ki bize doğru koşup dansa kaldırmaya çalışana kadar. Ben yalvararak kurtulmayı başarsam da Liam’ın hiç şansı yoktu.

Liam parmağını bana doğrultarak beni yanına çağırdı. Bir kahkaha atarak ellerimi iki yana salladım. "Hayır!"

Sırıtıyordu. Günlerdir ilk defa içtenlikle sırıtıyordu hem de. Ve ben göbek deliğimin çevresinde bir kıpırtı hissettim. Bu ılık karıncalanma hissi çok tanıdıktı. Liam değişik dans figürleri yaparken Zu da kendi dansını bırakmış ona eşlik ediyordu. Yüzleri kızarmış, incecik bir ter tabakasıyla parlamaya başlamıştı. Aramızda toz ve çamurdan başka bir şey yoktu. Kalkıp yanlarına, Liam’ın uzattığı kollarına gittim.

"Hiç adil değil," dedim.

"Hadi ama Yeşil," dedi. "Güzel bir dansı hak ettin."

Zu çevremizde dönüyor, kollarını şarkının ritmine kaptırmış sallıyordu. Elimi Liam’ın elinin üzerine koydum ve omzuna götürmesine izin verdim. Diğer elimi de sormadan alıp usulca avcunda tutmaya başlamıştı. "Ayaklarımın üzerine çık."

Kuşku dolu bir bakış attım.

"Güven bana," dedi. "Hadi ama! Şarkımız bitmeden."

Yanlış olduğunu bilmeme rağmen ayaklarımı ayaklarının üzerine koyup ağırlığımı kaldırmasını bekledim. En azından ağırlığımın altındaki ayakları sağlamdı.

"Biraz daha yaklaş, Yeşil, korkma, seni yemem."

Yanağım omzuna yaslanana kadar yaklaştım. Liam’ın eli, bir elimi sıkıca kavramışken diğer elim gömleğinin kumaşına yapışmıştı. Utanmıştım çünkü göğsümden çıkıp kanatlanacakmış gibi atan kalbimi hissettiğinden emindim.

"Dönmek yok," dedim. Beynim ya da kalbim bunu kaldırabilir mi emin değildim. O öyle sıcak ve güzeldi ki başım dönüyordu.

"Dönmek yok," dedi o da.

Hareket etmeye başladık. Dans etmek denmezdi pek yaptığımız şeye ama neyse. Bir çeşit abartılı sallanmaydı aslında. İleri geri, yavaş ve basit hareketlerle. İlk defa beynim ellerini kendine saklamaktan memnundu sanki. Kaslarım, bal gibi akışkan ve yavaş hareket ediyorlardı. Şarkının melodisi ile uzaktan yakından ilgisi yoktu hareketlerimizin.Hatta bir süre sonra hareket etmeyi tamamen bırakmıştık. Yanağım omzuna yaslanmış duruyorduk. Belimdeki eli, hafifçe gömleğimin altına kaymış, orada öylece kıvrılmıştı.

Çanlar bir kez daha çaldı. Işıkların kapanma zamanının geldiğini bildiriyorlardı bu defa. Etraftan keskin bir homurdanma sesi yükseldiğinde Liam da kıkırdadı. Ayrılana kadar ne kadar yorgun olduğumu hiç hissetmemiştim.

"Uyku zamanı," dedi Zu'yu yanına çağırırken. Zu da ayağa kalkıp üstünü başını temizlerken, ayrıldığı bir grup çocuğa işaretlerle bir şeyler anlatıyordu.

Yakındaki hortumdan gelen su, ateşi bir anda boğmuştu. Can veren bir hayvan gibiydi sönen ateşten çıkan ses. Ve alevlerin ışığı sonunda sönüp de küllerin içinde minik közlere dönüştüğünde, siyah gözleriyle beni izleyen Clancy Gray'le aramızda dumandan başka hiçbir şey kalmamıştı.

YİRMİ İKİ

GÖRÜNÜŞE BAKILIRSA BENİ İZLEMEK, CLANCY GRAY İÇİN BİR alışkanlık hâline gelmeye başlamıştı.

Zu ve Hina ile birlikte sınıf olarak kullanılan kulübeye gitmeden önce, verandada oturup yeni spor ayakkabılarını bağlamalarına yardımcı oluşumu izlemek.

Kene tarafından ısırılan ilk çocuk olma talihsizliğini yaşayan Chubs'la dalga geçişimi izlemek.

East River’da kaldığımız süre boyunca üstleneceğimiz görevi öğrenmek için Lee ile Mike’ı bekleyişimi izlemek.

Tüm bu gözlemleri, her şeyi kontrol edip de hiçbir şey yapmıyor gibi göründüğü ofisinin ikinci kat penceresinden yapıyordu.

Mike daha önce de on üç yaşından büyük herkesin bir görev üstlendiğini söylemişti ama bu görevlerin bizim adımıza seçildiğini bilmiyordum. Kilerde çalışıp stoğumuzu saymak ve düzenlemek konusunda bir sorunum yoktu ama yine de Chubs'la kampın minik bahçesinde olmayı ya da güvenlik ekibinde Liam'la ormanda tur atmayı tercih ederdim. Tüm günümü onlarla geçirememek çok garibime gidiyordu.

Birlikte çalıştığım çocuklar iyi, hatta oldukça iyi insanlardı. Birçoğu bir kampın içini hiç görmemişti. Ama ben de hiç yemek pişirmemiştim. O yüzden iki tarafın da bilmediği bazı şeyler olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. En çok hoşlandığım şeyse kaçış hikâyelerini dinlemekti. Mesela Lizzie, aşağı yukarı iki yıldır East River’da saklanıyordu. Maryland civarında ailesinin arabasını çeviren PÖK askerleri tarafından neredeyse yakalanıyormuş.

"Arabadan atlayıp kaçmaya mı başladın?" diye sordum.

"Hem de rüzgâr hızıyla," dedi. "Üzerimde giysilerimden başka hiçbir şey yoktu. Ailemle yeniden buluşmayı denedim ama eski evimize hiç dönmemişlerdi. Bir Yeşil kabilesi tarafından alınıp buraya getirildim."

Bir de böyle bir şey vardı: Buradaki çocukların çoğu ya Yeşil ya Maviydi. Ayrıca kendi gruplarının dışına pek çıkmayan az sayıda Sarı vardı. Lizzie eskiden daha fazla olduklarını ama Kaçak Çocuk'un onlara kendi kabilelerini kurmaları için izin verdiğini iddia ediyordu.

"Onlara izin mi verdi dedin?" diye tekrarladım kalan kahvaltılık gevrek sayısını yazarken.

"Evet. Bazı gereklilikleri var tabii." Bunu derslerini henüz bitirip hücre denen sınıftan çıkan minyon tipli Dylan söylemişti. Ona göre "hücre" ismi, Clancy’nin sınıflara kitapları dizmek için inşa ettiği minik gözlü raflardan geliyordu.

"En az beş kişi olmalısınız," diye devam etti. "Ve sonra Clancy bunun güvenli olup olmadığına karar vermeli. Ayrıca ihtiyaç sahibi bir çocuk dışında kamp hakkında kimseye bir şey söylememeye de yemin etmelisiniz. O zaman bile ancak ipucunu verebilirsiniz. Bu herkesin güvenliği için. Onun yüzünden tek bir çocuk bile zarar görse çok üzülür."

O zaman biraz daha yumuşadığımı hissettim. Clancy’nin başka bir amacı olduğunu düşünüyor değildim aslında, yalnızca sinirlerimi bozuyordu. Biri sizinle bu kadar ilgilenince yüzünüzde ne aradığını merak etmeniz doğal bir şey değil miydi?

"Ne yapıyorsunuz?"

Üçümüz birlikte kapıya döndüğümüzde Clancy’nin sert bir ifadeyle bana bakmakta olduğunu gördük. Açık kapıdan esen rüzgâr koyu renk saçlarını dağıtıyor, uçlarını havaya kaldırıyordu. Yüzündeki ifade, içimde bir şeyleri hareketlendirse de hissettiğim şey korku değildi.

"Gıdaları ayrıştırıyoruz," dedi Lizzie şaşırmış bir şekilde. "Bir sorun mu var?"

Clancy birden daldığı hayalden uyandı. "Şey, affedersiniz, sadece... Ruby, bir saniyeliğine benimle gelebilir misin? Sanırım senin görevlendirilmende bir karışıklık olmuş."

Elimdeki not panosunu Lizzie'ye verirken, bana neden gözlerini kısarak baktığını da merak ediyordum.

"Depoya alınmıştım," dedim verandaya çıktığımızda.

"Ben sana herhangi bir görev vermedim," dedi. "Mike’a bunu özellikle belirtmiştim."

Diğer çocuklar tarafından kolayca gözü korkutulmayan bir çocuk olduğuma inanmak istiyordum. Benden uzun, güçlü ya da silahlı çocuklar olsa bile. O yüzden, o anda neden karşımdakinin Clancy Gray olduğunu önemsedim bilmiyorum. Ülkedeki en güçlü adamın oğlu. Örgülü kazağının altına, yakalarını kaldırdığı siyah, polo yaka bir tişört giymiş tam bir Amerikan prensiydi. Hatta siyah bir kemer bile takıyordu.

Kollarımı göğsümde birleştirdim. "Ayakta durmaktan daha fazlasını yapabilirim."

Güneş ışığında, gölgede olduğundan çok daha az korkutucu görünüyordu. Ve daha kısa. Şanı, boyuna birkaç hayali santim eklemiş olabilirdi çünkü benden en fazla birkaç santim uzundu. Bu da Liam ve Chubs’ın da ondan en az bir kafa boyu kadar uzun olduğu anlamına geliyordu. Buna rağmen bu durum, onun Gördüğüm En Çekici İnsan olma unvanından hiçbir şey eksiltmiyordu.

Clancy’nin fit bir vücudu vardı ancak pek de zayıf sayılmazdı. Bakımlı ama çok sadeydi. Sakin fakat rahatsızdı. Rüzgâr bize doğru eserken baharatlı bir parfüm kullanıyor olabileceği geldi aklıma fakat hemen sonra bu düşünce de çok saçma göründü.

Verandada, ateş çukurunun oradaki herkesin bizi kolaylıkla görebileceği bir noktada olduğumuza memnundum. Bana zarar vereceğini ya da bu tip bir şey yapacağını düşünmüyordum. Hem neden böyle bir şey yapsındı ki? Ellerimi önümde kavuşturarak sıkmaya başladığımı hissettiğimde onları yanıma çektim önce. Sonra da nereye koyacağımı bilmez bir hâlde dirseklerimi ovuşturmaya başladım.

Buraya asıl gelme sebebimi aklımdan çıkarmamış olmama rağmen bir türlü ondan yardım isteyemiyordum. Bilinçli bir şekilde insanların zihinlerine dalabiliyorsa kendi yeteneklerini kullanmaya epey hâkim demekti. Ona bunu kolayca sorabiliyor olmalıydım.

Eğer çocuklar onun her kaprisini çekecek ve her emrine uyacak kadar onu takip ediyorsa bu onun iyi biri olduğunu gösterirdi, değil mi? İnsanlar başkalarına sadece kendi çıkarları için yardım etmezler. Clancy’de, kendisini East River galaksisinin güneşi yapan bir özgüven vardı. Her şey ve herkes onun etrafında dönüyordu âdeta.

Peki, neden ona sormaya cesaret edemiyordum? Ellerim neden hâlâ titriyordu?

"Tanışmamızdan sonra benden hoşlanmayacağını biliyordum," dedi. "Ama üzgünüm. Bu bilgiyi gizli tutuyor olabileceğin hiç aklıma gelmedi."

"Önemli değil," dedim. "Ama bunun aldığım görevle ne ilgisi var?"

Birkaç saniyeliğine hiçbir şey söylemedi. Sadece... bana baktı.

"Duracak mısın artık?" dedim, hem öfkelenmiş hem de rahatsız olmuştum. "Seni affettiğimi söylesem şunu yapmayı kesecek misin?"

Yüzünde cezbedici bir gülümseme oluştu. "Hayır."

Bir başkasının kişisel alanına saygı duyması gerektiğini bugüne kadar öğrenememiş olan Clancy öne doğru bir adım attığında, ben de geriye doğru bir adım atarak karşılık verdim. Ayağım yapışkan çamura değdi. Geri çekilmek yerine, bunu bir meydan okuma olarak algılamış olmalı ki bir adım daha attı. Neden bilmiyorum, belki de midemdeki karıncalanma yüzünden bunu yapmasına izin verdim.

"Dinle," dedi sonunda. "Mike’a sana bir görev vermemesini söylememin nedeni benimle çalışacağını ummamdı."

"Pardon?"

"Hadi ama, duydun beni." Elini kolumun üzerine koyduğunda sanki kafatasımın içinde bir arı dolaşmaya başlamış gibi hissettim. Beynim yeniden son hızla çalışmaya başlamıştı; gözümün önüne, çevremizdeki ateş her yanı ısıtırken, ikimizin bir masada yan yana oturup birbirimize bakışımız geldi.

Bu görüntüleri zihnime o gönderiyordu.

Bunu nasıl yaptığını bilmiyordum ama öyle gerçekçiydiler ki. Görüntüler beni içten içe yakıyor, ciğerlerim kabarıyordu. Patlayacakmış gibi hissettiren keskin bir duman birikti tenimin altında. Görüşüm bozulmuş, kenarlardan bir karartı yükselmeye başlamıştı. Alevler giysilerimin üzerinde çoğalıyor, saçlarımın uçlarını yakıyordu.

Bu gerçek değil, bu gerçek değil, bu GERÇEK DEĞİL...

Ya Clancy bırakmıştı ya da ben kaçmanın bir yolunu bulmuştum. Alevler nasıl geldilerse o hızla uzaklaşıp üç derin nefeste ortadan kayboldular.

"Beni engelleyemezsin," dedi gözlerini kocaman açarak. "Yeteneklerini nasıl kullanman gerektiğini biliyor musun? Birlik’in senin için doldurduğu dosyada bunu kontrol edebildiğin yazıyor."

Belli değil miydi? Başımı iki yana salladım. Bu yüzden buradayım ya, demek istiyordum. Bu yüzden sana ihtiyacım var.

Beni baştan aşağı süzdükten sonra bakışları yeniden yüzüme döndü. Konuşmaya başladığında sesi yumuşamıştı. Anlayışlıydı. "Bak, bunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Benim hiç mücadele etmediğimi mi sanıyorsun? Birine istediğin gibi dokunamamanın seni nasıl yalnızlaştırdığını, dışarı nasıl çıkacağını bilmeden birinin zihninin içinde kapalı kalmanın ne korkutucu olduğunu? Ruby, öğrendiğim her şeyi kendi başıma öğrenmek zorunda kaldım ben. Ve yaşadıklarım korkunçtu. Sen bunları yaşama istiyorum. Sana bazı şeyler, bazı numaralar öğretebilirim. Yeteneklerini nasıl kullanman gerektiğini."

Ellerimin nasıl titrediğini görmediğini umuyordum. Ah Tanrım, sormama bile gerek kalmadan kendi teklif etmişti ve ben ağzımı açıp tek kelime dahi edemiyordum.

Clancy gevşedi. Örgülü saçımı omzuma atmak için bana yeniden dokunduğunda bu defa kötü bir niyeti olmadığını sezmiştim. "Bunu düşün, olur mu? Eğer bunu istediğine karar verirsen ofise gelmen yeterli. Programımı sana göre yeniden düzenlerim."

Dudaklarımı mühürlemiş, dilimi ısırıyordum.

"Yeteneklerini nasıl kullanacağını öğrenmeyi istemende yanlış bir şey yok," diye ekledi. "Onları yenmemizin tek yolu bu."

Kimi yenmemizin?

"Bizim gibiler o kadar azaldı ki," dedi. "Seni sistemde görene kadar gerçekten tek olduğumu düşünüyordum."

"Yani en azından bir kişi daha var. Adı Martin..."

"Ve Çocuk Birliği ile birlikte," diye tamamladı cümlemi. "Biliyorum. Onun hakkındaki raporlara eriştim. Tuhaf bir çocuk. Bizim gibiler derken psikopat olmayan Turuncuları kastediyordum."

Güldüm. "Düşüneceğim," dedim sonunda. Yine o karanlık bakışının altında hapsolmuştum. Kollarımdaki tüyler sanki elektrik çarpmış gibi diken diken olmuştu. Ona doğru bilinmez bir adım attım.

"İçgüdülerini dinle," dedi Clancy ofise girmek üzere arkasını döndüğü sırada. Ateş çukurunun yanında öğle yemeklerini yiyen bir grup çocuk ona seslendiğinde başkanın oğlu dönüp hepsine samimi bir şekilde el salladı.

İçgüdülerini dinle.

Peki, bu neden beynimle çelişiyordu?

Önceki öğleden sonra keşfettiğim iskeleye gittim yeniden. Kalbimdeki heyecanı yatıştırmanın bir yolunu bulmalıydım. Zihnim tüm olasılıklar arasında karmakarışık olmuştu.

Clancy Gray, az önce önüme isteyebileceğim her şeyi sunmuştu. Ebeveynlerime ve Sam’e olan şeyin tekrarlanmaması için bir yol. Liam'la olmak, büyükannemi bulmak ve sürekli onlara yapabileceklerimden korkmadan yaşamak için bir yol. Peki, o zaman neden hiç düşünmeden kabul edememiştim bu teklifi?

Yolu göle bağlayan halatın altından geçip bir şeylerin ters gittiğini anlayana dek yürüdüm.

"Lanet olsun," dedim onu gördüğümde.

"Ah hayır. Hayır, hayır, hayır," dedi Chubs. Yüzündeki o şapşal sırıtış bir anda solmuş ve suda toplanan ördeklere ekmek kırıntıları atmayı bırakmıştı. "Burası benim gizli yerim. Rubyler giremez."

"Önce ben buldum!" diye söylendim yanına oturarak.

"Hiç de değil."

"Bir hafta önce sen eşyalarını yerleştirdiğin sırada."

Bunu duyunca duraksadı. "Her neyse... öyle olsun. Ama bugün ben önce geldim."

"Senin bahçede olman gerekmez miydi?"

"Kızlardan birinin, Kaçak Çocuk'un havuç ektiriyor olmasının ne kadar akıllıca olduğundan bahsedip durması beni bunalttı." Arkasına yaslandı. "Ya sen? Sen neden depoda değilsin?"

Yumruklarımı sıktığım ellerime indirdim bakışlarımı. Cevap vermeyince Chubs elindeki ekmek poşetini bir kenara bırakıp ayağa kalktı.

"Hey, sen iyi misin?" Bir elini alnıma koydu. "Kusacak gibi görünüyorsun. Migren ya da bulantın mı var?"

Bu çok da yeterli bir ifade sayılmazdı. Boğuk bir kahkaha attım.

"Ah," dedi elini çekerek. "Anladım, o şekil bir kafa problemin var."

Sert ahşaba yaslandım ve karanlığın baş ağrımı geçirmesini umarak kolumla gözlerimi kapadım. "Sana yeteneklerini kullanmayı Jack’in öğrettiğini söylemiştin, değil mi?"

"Evet, öyle sayılır," dedi. "Zaten ancak bu şekilde öğrenebilirdim. Yani başka bir çocuktan demek istiyorum. Sadece buna karar vermem biraz uzun sürdü."

"Neden?"

"Çünkü onları kullanmazsam eninde sonunda yok olacaklarını düşünüyordum," dedi Chubs usulca. "Her şeyin normale döneceğini sanıyordum. Beyinlerimizin belirli bölümlerini kullanmazsak sonunda o bölümlerin özelliklerini yitireceklerine dair bilimsel veriler var çünkü." Bir dakika sonra ekledi: "Clancy sana yardım etmeyi mi teklif etti?"

Başımı salladım. "Ona bunu düşüneceğimi söyledim."

"Düşünecek ne var?" dedi Chubs elindeki kitapla karnıma vururken. "Nasıl kontrol edeceğini bilmediğini söylememiş miydin?"

"Evet, yani, ama..." Ne kadarını bilmediğimden korkuyordum aslında.

"Onu kontrol edebiliyor olmalısın yoksa o seni kontrol eder," dedi. "Delirene, ölene ya da onlar bir tedavi bulana kadar seni korkutup yönlendirir bu durum. Sence bunlardan hangisi daha önce olur?"

Öğle yemeği çanı çaldı. İkinci yemek için iki çan sesi. Chubs ayağa kalkıp gerinerek ekmeğin geri kalanını suya attı.

"Sence gerçekten bir tedavi bulacaklar mı?"

"Babam gerçekten uğraşırsan her şeyin mümkün olduğunu söylerdi." Yüzünde acıklı bir gülümseme belirdi. Babasından bahsetmesi, mideme bir kramp girmesine yol açmıştı.

"Hâlâ onlara bir mesaj gönderme şansı yakalayamadın, değil mi?"

"İnsanlara sordum ama bu kocaman sefil yerde sadece tek bir bilgisayar var ve onu da sadece tek bir kişi kullanabiliyor."

Doğru. Clancy’nin masasındaki gümüş rengi dizüstü bilgisayar.

"Birkaç dakikalığına kullanıp kullanamayacağını sordun mu peki?"

"Evet, sordum," dedi Chubs ateş çukuruna yaklaştığımız sırada. Yemekte sandviç ve elma var gibi görünüyordu. "Aldığım cevap hayır oldu tabii," dedi. "Görünüşe göre bilgisayara ondan başkasının dokunması, bir 'güvenlik tehdidi' oluşturabilirmiş."

Başımı iki yana salladım. "Yarın bir de ben sorayım istersen. Belki onu ikna edebilirim."

"Edebilir misin?" Chubs kolumu kaptığında yüzü birden sevinçle aydınlandı. "Ona göndermemiz gereken çok önemli bir mektup olduğunu ama bunun için Jack’in babasının yeni adresine bakmamız gerektiğini söyler misin? Ona her şeyi yapacağımızı söyle... hayır, hayır, ona gerekirse sahip olduğu her ayakkabıyı tek tek yalayıp temizleyeceğimi söyle."

"Ona buraya gelmemizin asıl sebebinin bu olduğunu söylemeye ne dersin?" dedim. "Ve dilini şimdilik bu işin dışında bırakmaya?"

Chubs beni bir köşeye çekmeden önce sandviçimi almamı bekledi. Kulübede ya da hatta iskelede yemek isteyebileceğini düşünmüştüm ama Liam’ı bulmak için dolaşmaya başladık.

O ve güvenlik ekibindeki birkaç çocuk mola vermiş ve kendilerine ağaçların arasında güzel, boş bir arazi bulmuşlardı. İki küçük takımın bir hoverball maçı yapabileceği kadar geniş bir alandı burası. Hoverball, eller kullanılmadan oynanan bir çeşit Amerikan futboluydu aslında. Chubs ile birlikte, oyunculara tezahürat yapmak için toplanmış bir grup kızı görmezden gelerek bir ağacın altına çöktük.

Yüzünde bir sürü çil olan, uzun boylu, kızıl saçlı bir çocuk topu başlangıç noktasından havaya fırlattı. Kendisi de topun yanında koşuyor, diğerlerinin hem topu hem de kendisini yakalamasını önlemeye çalışıyordu. Bir ara Liam topu birkaç santim önüne almayı başarsa da elleri fazlasıyla yavaş, ayaklarıysa onu yakalayamayacak kadar beceriksizdi.

"Gözünü toptan ayırma, sakar çocuk!" diye seslendim. Liam hemen olduğumuz yöne döndü. Bakışları benimkilerle buluşup dikkati dağıldığında bu anı fırsat bilip topu ele geçiren Mike bitiş çizgisine ulaşmak için onu deviriverdi.

Liam yere düşüp başını ağaçlardan birinin köküne çarptığı anda biz de Chubs ile korkuyla irkildik.

"Vay canına," dedim. "Sporda çok beceriksiz olduğunu söylerken dalga geçmiyormuş."

"Bu kadar üzücü olmasaydı çok komik olurdu."

Diğer çocuklar gülmekten topu havada tutamıyorlardı. Liam da pancar gibi olmuş suratıyla yere yatmış kahkahalarla gülüyordu. Alnındaki teri silmek için tişörtünü kaldırdığında bana ve çevredeki diğer tüm kızlara vücudundan bir parçayı da sergilemiş oldu istemeden.

Bu defa kızarma sırası bendeydi.

Tanımadığım çocuklardan biri Liam’ın yanına koştu ve omzuna dokunarak kalkmasına yardımcı oldu. Sanki çocukluktan beri arkadaşlarmış gibi birlikte güldüler.

Ama Liam böyleydi işte. Zu'nun hemen arkadaş edinmesiyle dalga geçiyordu ama kendisi de ondan farksızdı aslında. Ama Chubs'la ben kendi başımıza oturup izlemekten ve ayaklarımızı okyanus suyuna sokmadan öylece beklemekten memnunduk. Belki de onlar gibi olamayacak kadar uzun süredir kendi başımızaydık ve belki bunun değişmesi gerekiyordu artık.

Ertesi sabah saat tam 09.21’de kendimi, Clancy Gray’in ofisinin önünde kapıya vurmaya hazırlanırken buldum. Heyecanım dışında beni durduran tek şey, kapının diğer tarafında gerçekleşmekte olan konuşmaydı.

"...elbette bunu yapabilecek sayıya sahibiz. İhtiyacımız olan sayıda çocuğu gönderirsem burada devriye atacak kadar bile adamımız kalmaz." Bir kız sesiydi. Yumuşak ve tatlı. Güvenlik hakkında konuşuyorlarsa bu muhtemelen Olivia'ydı.

"Ne demek istediğini anlıyorum, Liv ama bu fırsatı kaçırırsak da yazık olur," diyordu Clancy. "Tıbbi malzemelerimiz azalıyor ve Leda Şirketi de artık bu tarafa eskisi kadar çok tır yollamıyor."

"Şu yolculuklarından birine daha mı çıkacaksın?" diye sordu kız. "Gönderiler hakkında bilgileri o zaman almıyor musun zaten?"

"Neden soruyorsun?"

"Sadece... neredeyse bir yıldır gitmedin," dedi Olivia. "Ve eskiden sürekli giderdin. Malzemeye o kadar acil ihtiyacımız olmadığını biliyorum ama belki de kaynağınla tanışırsan..."

"Hayır," dedi Clancy konuyu kapatmak istermiş gibi. "Artık kamptan ayrılamam. Güvenli değil."

Yer döşemeleri gıcırdadı. "PÖK taramasında bir şey mi çıkmış?"

"Meyve tırını duymuşlar tabii," dedi Clancy. "Kaçırsalar şaşardım gerçi. Şoförü sakatladığınız için."

"Bunu bu şekilde dile getirmek zorunda mısın?"

"Evet. Çünkü size söylediğim gibi onu orada öylece bırakmalıydınız. İşareti yaymak istemeni takdir ediyorum ama tırın üzerine sprey boyayla yazmak zorunda mıydın?"

"Bunun imajımız açısından kötü olacağını mı düşünüyorsun?" Olivia’nın sesinde bir gerilim seziliyordu.

"İnsanların çoğu şu masum insanları yaraladığımıza dair raporları okumadan bile, bize güvenip canavar olmadığımıza inanmakta yeterince güçlük çekiyor zaten," dedi Clancy. "Bu yüzden lütfen sadece siyahı yaymaya bak. Sembolü de kullan. Ama... biraz ince eleyip sık dokumaya çalış. Anlaşıldı mı?"

"Çay isteyen?" dedi Hayes.

"Toplantımızı kısa kesmek zorunda kaldığım için üzgünüm ama sanırım ikiniz işleri idare edebilirsiniz. Beni bekleyen biri var," dedi Clancy. Kapıdan geri çekildim. "Liv, vurgunu sen kendin planla. Ben de sayılarla ilgileneyim."

Merdivenden tam birkaç adım inmiştim ki dinlemiyormuş gibi davranmanın manasız olduğunu fark ettim. Kapı açıldığında ilk görünen Olivia oldu. Uzun boylu ve zarifti. Sütun gibi bacakları ve parlak, bronz bir teni vardı.

Başımı sallayarak Olivia ve Hayes’in geçmesi için yolu açtım. Olivia muhtemelen benim yaşlarımdaydı ama olduğundan çok daha büyük gösteriyordu. Tıpkı yirmili yaşlarımda olmayı hayal ettiğim gibi görünüyordu. Başımı yeniden kaldırdığımda Clancy’nin sırıtarak kapıya yaslanmış durduğunu gördüm.

"Demek geldin." Beni içeri buyur ederek masasına yönlendirdi. Sandalyelerden birine oturup bakışlarımı odanın diğer tarafına, perdenin çekili olduğu yere çevirdim bir an.

Clancy masanın arkasındaki her zamanki yerine geçip gülümseyerek sandalyesinde sallanmaya başladı. "Fikrini ne değiştirdi?"

"Tıpkı... söylediğin gibi," diye mırıldandım. "Çok az kişi kaldık." Ve ben de sevdiğim insanların hafızasından kendimi silme korkusu olmadan nasıl onların yanında olabileceğimi öğrenmek istiyorum.

"Birlik’in ağında, sen ve Martin dışında başka bir Turuncu bulamadıklarını okumuştum," dedi Clancy. "Belli ki Kırmızıların çoğu öldürüldü. Bu da bizi sürü lideri yapıyor."

"Sanırım öyle," dedim. Aklıma bir başka fikir geldi. "Birlik’in ağına nasıl girebiliyorsun sen?" Odaya baktım. "Ya da şöyle söyleyeyim; bunların hepsine nasıl sahip oluyorsun?"

"Her yerde dostlarım var," dedi Clancy sadece. Parmaklarını masaya vuruyordu. "Babamsa bana hiç bulaşmamayı tercih ediyor. Çünkü eğer senin ve benim gibiler için aslında bir rehabilitasyon programı olmadığını ve bunun tamamen bir aldatmaca olduğunu açıklarsam gelecek tepkilere karşı duramaz."

"Senin ve benim gibiler," diye tekrarladı.

Clancy ellerini saçlarına götürdü. "Anlaman gereken ilk şey, Ruby, bizim diğerlerine benzemediğimiz. Ben ve sen... Turuncu olarak sınıflandırılan herkes. Biz farklıyız. Özeliz. Hayır, hayır, bekle, gözlerini devirdiğini görebiliyorum ama dinlemelisin. Çünkü anlaman gereken ikinci şey de herkesin -babamın, kamp yöneticilerinin, bilim insanlarının, PÖK askerlerinin ve Çocuk Birliği'nin- sana en başından beri yalan söylediği. Biz, böyle olduğumuz için özel değiliz; bizi olmamızı istedikleri şeye dönüştüremedikleri için özeliz."

"Hiçbir şey anlamıyorum," dedim.

Ayağa kalktı ve gelip yanıma oturdu. "Sana önce kendi hikâyemi anlatsam bir faydası olur mu?" Gözlerine baktım. "Ama bunun aramızda kalacağına dair söz vermelisin."

Sır saklamak. Sanırım, bunu yapabilirdim.

"Pekâlâ," dedi. "Bana elini ver. Sana göstermek zorundayım."

Diğer insanların zihinlerine girdiğimde buna hep mide bulandırıcı bir his eşlik ederdi. Çoğu zaman kendimi loş hatıraların ve frenlenemeyen duyguların bataklığında bulurdum bir anda. Ve elimde ne bir harita, ne bir fener, ne de çıkış yolunu bulmama yardımcı olacak bir şey olurdu.

Ama Clancy’nin zihninde korkutucu hiçbir şey yoktu. Parlak ve net anıları, canlı görüntüler ve renklerle doluydu. Sanki orada da elimden tutmuş, beni geçmişinin o uzun ve pencerelerle dolu koridorunda dolaştırıyor gibiydi. Her birinin içine şöyle bir bakacak kadar kısa süre duruyorduk önlerinde.

Kendimi birden içinde bulduğum oda oldukça sadeydi. İçeride bakır-çinko-kalay karışımından yapılmış gri dosya dolapları dışında pek bir şey yoktu. Herhangi bir yer olabilirdi burası. Duvarların beyaz boyası hâlâ tazeydi. Fakat duvarın arka köşesindeki hilal biçimli makinenin başlangıcını ve masa olarak kullandığı oyun masasından beni süzmekte olan adamı görebiliyordum. Etine dolgun ve saçlarının önleri seyrelmeye başlamış biriydi bu ve revirin demirbaşlarından sayılırdı. Dudaklarından dökülen sessiz açıklamaları izlerken bakışlarım masasının üzerindeki kâğıtlara ilişti. Sonra, masanın üzerinde duran ve önceden kıvrılmış bir kâğıdı düz tutmaya çalışan ellerine. İşte oradaydı, en üstte, Beyaz Saray antetli kâğıt. Kâğıdın üzerindeki kelimeler bir anda netleşmişti; şaşkınlık içinde bir anda okumaya başlamıştım. Sayın Baylar, oğlum Clancy James Beaumont Cray üzerinde, görünür yara izleri bırakmamak koşuluyla testler yapmanız ve deneysel tedaviler uygulamanız için size izin veriyorum.

Ofisin ışıkları giderek daha da parlaklaşıyor, anıyı bembeyaz bir sis bulutuna dönüştürüyordu. Yeniden berraklaştığındaysa yine revirin çok daha farklı bir odasının içinde buldum kendimi. Bu defa her yerde mavi fayanslar ve delicesine öten monitörler vardı. Beni metal masaya sabitleyen kelepçelerden kurtulmaya çalışırken Olamaz! diye düşünüyordum içimden. Burasının neresi olduğunu biliyordum.

Eldivenli bir el, tepe lambasını yüzüme iyice yaklaştırdı. Görüş açıma giren beyaz önlüklü bilim insanları ve doktorların çevremdeki makine ve bilgisayarları ayarlamaya çalıştıklarını görüyordum. Çenem, başımın arkasından bağladıkları deri bir ağızlık ile sımsıkı kapatılmıştı. Kablolar takılıp monitörler çalışırken bir çift el başımı sabitlemeye uğraşıyordu. Kurtulmak için tekrar çırpındığım sırada, üzerinde neşter ve minik delici cihazlar bulunan masayı görebilecek kadar eğebilmiştim boynumu. Yakındaki gözlem pencerelerinden birinde kendi yansımamı görebiliyordum.Gencecik, korkudan bembeyaz kesilmiş bir yüz. İleride kampın duvarlarını süsleyecek fotoğrafların bir yansıması.

Yukarıdan gelen sert ışık giderek arttı ve tüm sahneyi yuttu. Gözlerimi tekrar açtığımda görüntüler değişmişti. Bakışlarım önce sıktığım ele, sonra daha önce de gördüğüm bilim insanının donuk gözlerine kaydı. Etrafımızı saran adamların hepsi, yüzlerine kondurdukları donuk ifadeleri ve boş sırıtışlarıyla ölü balık gibi bakıyorlardı. İçimde yükselen zafer duygusuyla dikleşerek ana kapıda bekleyen siyah arabaya doğru ilerledim. Omzuma formalite icabı dokunarak beni karşılayan siyah takım elbiseli adam Başkan değildi. Yine de sonraki tüm anılarda sık sık karşıma çıkıyor; beni okulların konferans salonlarında sahneye çıkartıyor, kubbeli hükümet binalarının önünde ve küçük kasaba meydanlarında kameraların karşısına geçiriyordu. Her defasında okumam için aynı notlar tutuşturuluyordu elime. Gittiğim her yerde, beni dinlemeye gelen kalabalığın yüzünde aynı umut ve derin kederin izlerini görmek zorunda kalıyordum. Dudaklarım konuşmaya hep aynı sözcüklerle başlıyordu: Benim adım Clancy Gray ve buraya, kamp rehabilitasyon programının hayatımı nasıl kurtardığını size anlatmaya geldim.

Bir başka ışık. Bu defa bir fotoğraf makinesi flaşı. Yarattığı şok dağıldığında bu kez kendimi daha da büyümüş ve harap olmuş bir hâlde görüyorum. Fotoğrafçı çektiği portreyi görebilmemiz için ekranı bize doğru çevirdiğinde küçük bir çocuk değil; on beş, belki de on altı yaşında bir gençtim artık. Fotoğrafçı, ekipmanlarını odanın diğer ucunda yeniden ayarlarken, bir elimi Başkan’ın sırtına koyup onu kanepenin çevresinden büyük ahşap masaya doğru yönelttim. Gül ağaçları pencereye çarpıp duruyordu ama ben onun dikkatini dosya kâğıdına çektim ve kalemi eline almasını sağladım. İmzayı attığında uyuşuk ve anlamsız bir sırıtışla bakıyordu bana.

Haftalar geçmiş olmalıydı, aylar, belki de yıllar... İçimde giderek artan tükenmişlik duygusunun beni ağır bir zincir gibi sardığını hissedebiliyordum. Şimdi her yer karanlıktı; saatin gecenin kaçı olduğunu bilmesem de -pek de kaliteli olmayan- bir otel odasında olduğumu anlamıştım. Yorganımın içinde gözlerimi tavana dikmiş bakıyordum ki dolabın gölgelerinin arasından bir figür belirdi. Hızlıydı, neredeyse takip edemeyeceğim kadar hızlı. Siyah maskeli bir adam, bir silahın metalik kabzası... Yataktan fırlayıp attığım tekmeyle adamı savurdum. Elindeki silah ışıklar saçıp pek fazla gürültü çıkarmadan patladı. Barutun kokusu burun deliklerime dolmuştu.

Sırtüstü yere kapaklanmıştım. Adamın kollarından biri boğazıma bastırıyor, narin kıkırdağımı eziyordu. Ellerimi kurtarmayı başardığımda önce halıya, sonra komodine, sonra da nihayet yüzüne geçirdim. Hücrelerimin bütün kıvrımlarında dolaşan dehşet bile zihnine girmeme engel olamamıştı.

DUR! Dudaklarımın kıpırdadığını hissediyor, sesimi duyamıyordum. DUR!

Ve adam durdu. Yüzünde, az önce çatlamış kafatasına hava dolmakta olan bir adamın donuk bakışları vardı. Arkasına yaslandı. Silahıysa yanı başında, yerdeydi.

Kuru kuru öksürüp nefes almaya çalışıyordum o sırada. Buna rağmen silahı kapıp hemen pijamamın beline taktım. Odadaki sandalyenin üzerine bıraktığım montumu alacak kadar durduktan sonra da dışarı, koridora çıktım. Beni koruması için kapının önüne diktikleri adamın geride bıraktığı o boşluğa baktım önce. Ve neler olup bittiğini o anda anladım. Sabah biri beni canlı bulursa başıma neler geleceğini biliyordum.

Otelin merdivenlerinden koşarak önce mutfağa, oradan da çöp konteynerlerinin yanından geçip otoparka çıktım. Göğsüm alev alev yanıyor, arkamdan bağıran ve kaldırımda yürüyen postalların o tedirgin edici seslerini duymama rağmen hiç durmadan deli gibi koşuyordum. Ağaçlara doğru koşuyordum... Karanlığa doğru...

"Ruby... Ruby!"

Parça parça kendimi yeniden Clancy’nin ofisinde, kendi bedenimde buldum. Başım o kadar şiddetli ağrıyordu ki üzerime kusmamak için başımı bacaklarımın arasına koymak zorunda kaldım.

"Seni öldürmeye çalıştılar," dedim konuşabilecek kadar güç topladığımda. "Ama kim?"

"Sence kim olabilir?" Clancy’nin sesi hissizdi. "O adam, beni koruması gereken Gizli Servis Ajanlarından biriydi."

"Ama bu çok anlamsız," dedim elimin tersini alnıma götürüp, gözlerimi sıkıca kapayarak başımın dönmesini geçirmeye çalışırken. "Seni oraya buraya götürüp rehabilitasyon programının işe yaradığını kanıtlamak için kullanıyorduysalar neden...?"

"Çünkü iyileşmediğimi öğrendi," dedi. "Yani... babam. Thurmond'dan çıkmama izin vermelerinin tek sebebi, iyileşmiş olduğumu düşünmelerini sağlamamdı. Ama bu hırsımı kontrol edemedim. Fazla ileri gittim. Babamın zihnine girerek fikirlerini değiştirmeye çalıştım ve yakalandım." Clancy bir süre sessiz kaldı. "Kamplar hakkındaki gerçeklerin ortaya çıkacağından korkuyordu, eminim. Ama beni kamuoyunun önüne kendi elleriyle çıkardıktan sonra birden geri çekemezdi ya. Elbette hayır! Bence, başlarına bela açmadan önce benden toptan kurtulmak daha çok işine gelirdi. Beni ortadan kaldırdıktan sonra da sevgili Amerikalı yurttaşlarının sempatisini kazanmak için kim bilir nasıl bir numara çevirecekti."

Uzun bir süre konuşmadan yüzüne baktım.

Bugüne kadar nasıl hayatta kaldın? diye sormak istiyordum. Nasıl oldu da seni dönüştürmek istedikleri canavar yerine kendin olarak kalabildin ?

"O gece kaçtıktan sonra, önce Hayes'le, sonra da Olivia ve diğerleriyle tanıştım. Bu araziyi keşfedip çalışmalara başladık hemen. Tüm bu süre boyunca da babam, beni yakalamaları için herhangi bir ekip gönderemedi. Çünkü o zaman rehabilitasyon programı hakkındaki tüm gerçekler su yüzüne çıkacak ve bunların hepsini tek tek açıklamak zorunda kalacaktı. Basını başından savuşturmak için de benim üniversiteye başladığım yalanını uydurdu. Ne yalan ama!" Clancy yine gülümsüyordu. "Yani görüyorsun ya, sonunda yine ben kazandım."

Sandalyesinden kalkıp bana elini uzattı. Hiç düşünmeden parmaklarını tuttuğum sırada tüm bedenime bir dinginlik yayıldı. Zihnim sessizleşmişti. Hafifçe öne doğru eğilirken buldum kendimi.

"Hikâyeni duyduğumda seninle tanışmam gerektiğini biliyordum. Olanlarla ilgili gerçekleri öğrenmeni sağlamalıydım ki sen de benim gibi karanlıkta kalma."

"Gerçekler mi?" Şaşkınlıkla başımı kaldırıp yüzüne baktım. "Ne demek istiyorsun?"

Clancy elimi bırakmadan masanın ucuna oturdu. "Seni Thurmond'dan kaçıran kadın, hani şu Birlik ajanı... O gün kullandıkları Beyaz Gürültü hakkında sana neler söyledi?"

"Kamp yöneticilerinin, içine yalnızca Turuncu, Kırmızı ve Sarıların duyabileceği bir frekans eklediklerini," dedim. Bu konu hakkındaki her şeyi biliyor olmalıydı çünkü kampın yerini bildiren yayını da aynı yöntemle yapıyorlardı. "Saklanmaya devam eden tehlikeli çocukları da bu şekilde ortaya çıkarmaya çalıştıklarını."

Clancy elimi bırakıp bilgisayarı bize doğru çevirmek için arkasını döndü. Ekranda bizi kampa getirdikleri sabah çekilmiş bir fotoğrafım vardı ama yanındaki yazı benim hikâyemi anlatmıyordu.

"İkinci paragrafı yüksek sesle oku."

Kafam allak bullak olmuş bir hâlde bakakalsam da dediğini yaptım. "Kamp yöneticilerinden Harris, ertesi sabah saat 05.23’te, kendi izni olmadan bir frekans eklendiğini fark ettikten sonra Olay Yatıştırma Mekanizması'nda bir çelişki olduğunu keşfetti." Kuruyan dudaklarımı yalamak için durdum. "Mess Hall'deki kayıt cihazlarının detaylı bir şekilde incelenmesinin ardından saat tam 11.42’de, Olay Yatıştırma Mekanizmasının kullanılmasına neden olan Mess Hall'deki isyanın, direkt olarak terörist Çocuk Birliği’nin gizli ajanları tarafından provoke edildiği sonucuna varıldı. Aynı zamanda bu kişilerin bir kimlik tespit frekansı yerleştirmiş olabileceği de düşünülmektedir. Bir Birlik ajanı tarafından saat 03.34’te kamp sınırlarının dışına çıkarılmış olan 3285 ve 5312 Psi numaralı şahısların yanlışlıkla Yeşil olarak sınıflandırıldıklarına inanılmaktadır..."

"Okumaya devam et," dedi Clancy sesim giderek kısalmaya başladığında.

"3285 ve 5312 numaralı şahısların çok tehlikeli oldukları düşünülmektedir. Emirlere göre hemen yakalanıp tekrar işlenmelidirler... Tekrar işlenmek mi?" Bakışlarım yine ona döndü. "Ama bu yazılanlara göre... onlar bilmiyordu... bilmiyordu. .. Ben dışarı çıkana kadar benim bir Turuncu olduğumu bilmediklerini mi söylüyorsun yani?"

Clancy başıyla onayladı. "Öyle görünüyor."

"O zaman başım dertte falan değildi? Beni öldürmeyeceklerdi?"

"Ah, kesinlikle tehlikedeydin," dedi. "Zaten tüm bilgilere sahiplerdi ve bunları birleştirmeleri an meselesiydi. Ama tabii sen, Birlik o frekansı yerleştirmeseydi yakalanır mıydın, onu soruyorsun. Bu sorunun cevabı hayır olurdu muhtemelen."

"O zaman bunu neden yaptılar?" diye sordum. "Sadece birkaç çocuğa ulaşabilmek için göze alınamayacak kadar büyük bir risk değil mi bu?"

"İnanılmaz derecede değerli ve nadir birkaç çocuk," diye düzeltti. "Aksi takdirde öldürülecek çocuklar."

İfademi gördüğünde hemen ekledi: "Bizim gibilerin yaşamasına izin verdiklerini zannetmiyordun, değil mi? Turuncuları yaşatmazlar. Sarıları evet, çünkü onların yetenekleri kontrol edilebilir ancak bizimkiler asla."

Elimi yüzüme götürdüm. "O zaman ya Kırmızılar? Onlar da mı öldürüldü?"

"Hayır," dedi Clancy. Bir anda sessizleşmiş, bir tereddütle durmuştu. "Onların kaderi çok daha kötüydü."

Devam etmesi için kucağımda düğümlediğim ellerimle bekliyordum.

"Başkan’ın gizli planı." Clancy arkasına yaslanarak kollarını önünde kavuşturdu. "Jamboree Projesi. Sevgili babam, kamplardan topladıkları tüm Kırmızılarla kendine özel bir ordu kuruyor. O yüzden Birlik’in neden..." Boğazını temizledi. "O yüzden Birlik’in neden kendi tehlikeli çocuklarını bulmak istediğini anlayabilirsin sanırım."

Başımı avuçlarımın arasına almış iki yana sallıyordum. Kafamda yazdığım onlarca senaryo arasından -o çocukların başına gelmiş olabileceğini düşündüğüm bir sürü olay arasından- en korkuncu buydu. Tanrım! Benim bile hayal edemeyeceğim kadar çılgıncaydı bu.

"Onları buna nasıl zorlayabildiler?" diye sordum. Sesim kendi kulaklarıma bile yabancıydı sanki. "Neden kabul ettiler?"

"Başka ne seçenekleri vardı ki?" dedi Clancy. "İş birliği yapmazlarsa ailelerinin başına bir şey geleceğine inandırıldılar. Öyle bir şartlandırma programından geçirildiler ki sonunda kendilerine ihtiyaç duyulduğuna ve sevildiklerine inandılar. Babam ve danışmanları onları etkilediğimi öğrenmeden önce, en azından kamplardakinden daha iyi bakılmalarını garanti altına alacak müdahalelerde bulunabildim." Başını salladı. "Onlar için korkma. Bir gün onlar da babamın kontrolünden çıkacaklar elbet."

Ve ölmemişler diye düşündüm. İşin bir de bu tarafı vardı tabii.

"Ruby."

Başımı kaldırıp baktığımda içim buz kesmişti.

"Sana bildiklerimi göstermeme izin ver," diye fısıldadı. Diğer eliyle yanağıma düşen saçı geriye attı. Mideme giren kramplar, dokunuşuyla birden çözülürken onunla ilgili, cevabını almadığım ne kadar az soru işareti kaldığını fark ettim içimde. Birçok önemli açıdan birbirimizin aynıydık. Karşılığında verebileceğim hiçbir şey olmamasına rağmen bana yardım etmek istiyordu.

"Onlarla savaşabilecek güçte olursan kimse canını yakamaz ya da seni değiştirmeye cesaret edemez," dedi usulca.

Ona bir adım daha yaklaşmama sebep olan şey, depresyon -hatta kendine acıma duygusu bile- değildi. Yüreğimin içinde filizlenen, saf, el değmemiş bir nefretti beni ona çeken. Kaçak Çocuk'un bana eski hayatımı geri verebileceğini düşünüyordum ama bunun yeterli olmayacağını anlıyordum şimdi. Geleceğimi korumama yardımcı olmasına ihtiyacım vardı. Ağzımdan çıkan kelimeler aramızdaki havayı kavurup yaktı bir anda.

"Öğret bana."

YİRMİ ÜÇ

CLANCY'NİN BÖYLE BİR GÜCE SAHİP OLMASI ONU KULLANDIĞI anlamına gelmiyordu. Başkalarının düşüncelerini etkileyebilecek birinin, insanları doğal olarak kendine çeken bir karakterle dünyaya gelmiş olması bana çok tuhaf gelmişti. Bana bir kamp turu attırmayı önerdiğinde kendi gözlerimle şahit olmuştum buna.

Clancy ateş çukurunun çevresine dizilmiş siyahlar içindeki birkaç çocuğa el salladı. Onun varlığı birden ortamı hareketlendirmişti. Yanlarından geçtiğimiz her yüzde bir gülümseme beliriyordu. Bizi selamlamayan ya da basitçe Hey! diyerek bile olsa bir şekilde seslenmeyen tek bir kişi bile yoktu.

"Yaşadıklarınla ilgili aralarından herhangi biriyle konuştun mu?" diye sordum.

Soru onu gafil avlamış gibi bana göz ucuyla bakmıştı. Ellerini pantolonunun arka ceplerine sokuşunu ve derin düşüncelerle çöken omuzlarını izledim.

"Onlar bana güveniyorlar," dedi minik, acıklı bir gülümsemeyle. "Onları endişelendirmek istemiyorum. Onları koruyabileceğime inanmalılar yoksa sistemimiz kendi kendine çöker."

Bu "sistem" tuhaf bir şeydi doğrusu. Binaların yanlarına Psi figürü kazıyıp, verandalara afişler asmayı anlayabiliyordum ama mesajı gerçekten içselleştirme çabasını? İşte bunu anlamakta güçlük çekiyordum.

Bu konuda karşıma çıkan ilk örnek, kampın bahçelerinden sorumlu olan kızın ana yolda karşımıza çıkıp meyve çaldığına inandığı üç çocuğun Clancy tarafından cezalandırılmasını istemesiydi.

Clancy’nin durumu çözmek için yaptığı konuşmayı iki saniye dinledikten sonra, East River'daki hayatın, katı ve hızlı bir şekilde uygulanan disiplin kurallarına değil, neredeyse tamamen onun doğru karar alma mekanizmasına ve bunun altında yatan, herkesin kabul ettiği o adaletli yapısına bağlı olduğunu anladım.

Suçlananlar, derslerini bitireli sadece birkaç ay olmuş üç Yeşil çocuktu. Bahçeden sorumlu kız, onları pis toprağın üzerine ördek yavruları gibi oturtmuştu. Hepsi de siyah tişört giyiyordu ama kot pantolonları birbirinden farklıydı. Clay, kendi ütülü pantolonuna bulaşan çamura aldırış etmeden çocukların önünde eğilirken ben de yanında dikiliyordum.

"O meyveyi çaldınız mı?" diye sordu narince. "Lütfen bana gerçeği söyleyin."

Üç çocuk birbirlerine baktılar. Cevap vermek ortalarında oturan büyük çocuğa düşmüştü. "Evet, çaldık. Çok üzgünüz."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Dürüstlüğünüz için teşekkürler," dedi Clancy. "Peki, nedenini sorabilir miyim?"

Çocuklar birkaç dakika ses çıkarmadılar. Sonunda Clancy onları tatlılıkla doğruyu söylemeye ikna etmişti. "Pete son birkaç gündür çok hastaydı ve yemeklere gelemiyordu. Kimsenin bilmesini de istemedi çünkü bu hafta Temizlik Görevi'ne gelemediği için başının derde gireceğini düşünüyordu ve o... o seni yüzüstü bırakmak istemiyor. Üzgünüz, çok üzgünüz."

"Anlıyorum," dedi Clancy. "Ama Pete’in çok hasta olduğunu bana en başından söylemeliydiniz."

"Geçen kamp toplantısında tıbbi malzememizin azaldığını söylemiştin. Başkasının ihtiyacı olabilir diye ilaç almak istemedi."

"Yemeğe gelemeyecek kadar kötüyse bence onun ilaca ihtiyacı var gibi görünüyor," dedi Clancy. "Bahçeden yiyecek aşırdığınız zaman herkes için planladığımız yemekleri yapmamızı engelleyebileceğinizin farkındasınız, değil mi?"

Çocuklar perişan hâlde başlarını salladılar. Clancy çevrede toplanan çocuklara bakarak sordu: "Meyve almaları karşılığında ne yapmalarını istersiniz?"

Onlardan sorumlu kız ağzını açacaktı ki daha büyük bir çocuk bir adım öne çıkıp elindeki tırmığı bahçeyi çeviren çitlere yasladı. "Birkaç gün yabani otları ayırmamıza yardım ederlerse biz de sırayla Pete’in yanında kalıp yemeklerini ve ilaçlarını veririz."

Clancy başıyla onayladı. "Adil bir anlaşma. Herkes ne düşünüyor?"

Herkes bu "ceza"yı onaylarken sorumlu kızın ayak direyip itiraz edeceğini sanıyordum. Sonuçtan oldukça mutsuz olduğu yanaklarındaki kızarıklıktan belli oluyordu. "Bu yalnızca bir kere olan bir şey değil, Clancy," demişti bizi bahçeden uğurlarken. "İnsanlar buraya girip istediklerini alabileceklerini sanıyorlar. Depo gibi burayı da kilitleyemiyoruz ki!"

"Bunu bir dahaki ay yapacağımız kamp toplantısının gündemine alacağıma söz veriyorum," dedi Clancy o her zamanki gülümsemelerinden biriyle. "Gündemimizin en önemli maddesini oluşturacak."

Clancy’nin bu sözleri, onu rahatlatmış gibi görünüyordu. En azından şimdilik. Bana doğru attığı meraklı bir bakıştan sonra Sebzeler Kraliçesi arkasını dönüp krallığına doğru yürümeye başladı.

"Vay canına," dedim. "Tam bir cevher."

Clancy dalgın dalgın sağ kulağıyla oynarken omuzlarını silkti. "Haklı olduğu bir nokta var. Depodaki yiyeceklerimiz azalırsa bahçedeki ürünlere yüklenmemiz gerekecek ve onlar da bu şekilde giderse başımız dertte demektir. Sanırım buradaki herkes, East River'daki yaşamın ne kadar birbirine bağlı olduğunu anlamıştır. Hey, Pete’i ziyaret etmeye ne dersin?"

Gülümsedim. "Elbette."

Küçük çocuk, battaniyelerin altına gömülmüş yatıyordu. Üzerlerinde sadece çarşafları kalmış diğer yataklardan, çocukların örtülerini ona verdikleri anlaşılıyordu. Kırmızı yüzü nihayet örtülerin altından çıktığında selam verip kendimi tanıttım. Clancy yaklaşık on beş dakika içeride kalıp onunla konuşmuştu. Bense açık havada onu bekliyor ve kamp hayatını gözlemliyordum. Çocuklar sanki kampta birkaç gündür değil de birkaç yıldır kalıyormuşum gibi gülümseyip selam veriyorlardı bana. Ben de içimde bir huzursuzlukla onları selamlıyordum. Bunun ne zaman başladığını bilmiyordum. Belki de içimde yavaş yavaş yükselmeye başlayan bir anlayıştı bu. Ama şimdi siyahın -korkmak ve nefret etmek üzere kendimi kodladığım bu rengin- bu çocuklarda küçük de olsa bir gurur ve dayanışma duygusu yarattığını anlayabiliyordum.

"Burada kendini hiç yalnız hissetmezsin," dedi Clancy kulübenin kapısını arkasından kapayarak. Bir sonraki durağımız çamaşırhaneydi. Sonra da banyolardaki muslukları kontrol edip ışıkların çalışıp çalışmadığını denetledik. Arada bir birileri Clancy'yi durdurup bir şeyler soruyor ya da şikâyetlerini dile getiriyordu. Sabrını ve anlayışını bir an olsun kaybetmemişti. Geriye kalan diğer saatlerde, aynı kulübede kalan bir grubun arasındaki sorunu çözmesini, akşam yemeği önerilerini dinlemesini, güvenlik ekibinin başka çocuğa ihtiyacı olup olmadığı konusunda görüşlerini bildirmesini izledim.

Sınıflara geldiğimizdeyse artık ayaklarıma kara sular inmişti. Oysa Clancy haftalık Amerikan Tarihi dersini vermeye hazırlanıyordu.

Sınıf, ufak ve kalabalık olmasına rağmen oldukça iyi aydınlatılmış, renkli posterlerle süslenmişti. Sınıfın önünde, parmağını eski bir Amerika haritası üzerindeki Mississippi Nehri'nde dolaştıran genç kızdan önce Zu'yu ve pembe eldivenlerini seçebilmiştim hemen. Hina yanına oturmuş, hızlı hızlı not alıyordu. Sanırım buna artık alışmış olmam gerekirdi ama yine de çocuklar Clancy'yi kapıda görür görmez tezahüratlara başlayınca şaşkınlığımı gizleyemedim. Haritada ellerini dolaştıran kız hemen yerini ona bıraktı.

"Pekâlâ, pekâlâ," diye başladı Clancy. "Kim bana nerede kaldığımızı söyleyecek?"

"Hacılarda!" diye bağırdı bir düzine çocuk.

"Hacılar mı?" dedi. "Onlar da kim? Evet Jamie? Kimlere hacı dendiğini hatırlıyor musun?"

Zu yaşlarında bir kız ayağa kalktı. "İngiltere'deki insanlar, onlara dinleri yüzünden kötü davranıyorlardı. Onlar da o yüzden gemiyle Amerika’ya gelip Plymouth Rock’a yerleştiler."

"Oraya geldikten sonra ne yaptıklarını söyleyebilecek biri var mı?"

Bir anda on tane el kalktı havaya. Clancy, kendisine yakın oturan küçük bir çocuğu kaldırdı. Çocuk bir Yeşil olabilirdi ama bir Sarı ya da Mavi de olması mümkündü tabii. Artık birbirimize iyice karıştığımızdan çocukların renklerini bulma metotlarım da giderek beni yanıltır olmuştu. Ki sanırım zaten tüm amaç da buydu.

"Bir koloni kurdular," dedi çocuk.

"Aferin. 1607’de, Jamestown’da kurulandan sonra bu, ikinci İngiliz Kolonisi olarak adlandırılmıştır. Aslına bakarsanız ilk koloni bugün bulunduğumuz noktadan pek de uzakta sayılmaz!" Clancy, az önceki öğretmenin kullandığı haritayı eline alıp iki koloninin de kurulduğu yeri işaret etti. "Mayflower'dayken Mayflower Antlaşması'nı düzenlediler. Bu aslında herkesin iş birliği içinde olmasını ve koloninin yararına birlikte çalışmasını garanti eden bir antlaşmaydı. İlk geldiklerinde pek çok güçlükle karşılaşmışlardı. Ama hep birlikte çalışarak, İngiliz kraliyet kurallarından bağımsız bir topluluk yaratıp inançlarını özgürce yaşamaya başladılar." Bir an volta atmaya son verip siyah gözlerini dinleyicilerine çevirdi. "Size tanıdık geliyor mu?"

Yalnızca ben değil, Zu da büyük bir ilgiyle dinliyordu. Yüzündeki çilleri görebilecek kadar yakındım ama daha da önemlisi çevresine yaydığı mutluluğu hissedebiliyordum. Kendi kalbimin de sevinçle dolduğunu hissettim. Hina eğilip kulağına bir şey fısıldadığında mutluluğu daha da artmıştı.

"Bize benziyor!" dedi arka sıralardan biri.

"Aynen öyle," dedi Clancy. Sonraki bir buçuk saat boyunca, hacıların yerli kabilelerle nasıl ilişki kurduğundan, Jamestown'dan, annemin kendi okulunda öğrettiği her şeyden bahsetti. Ve zamanını tamamen doldurduğunda öğrencilerden gelen tüm homurdanma ve şikâyetlere rağmen eline aldığı minik kâseyle dışarı çıkarken onu izlememi söyledi. Yemek hazırlıklarına başladıkları ateş çukuruna vardığımızda hâlâ kıkırdıyorduk. Birden tüm gözlerin bize döndüğünü hissettim ama umurumda değildi. Hatta biraz gururlandığımı bile söyleyebilirim.

"Ee?" dedi Clancy ofisin verandasına vardığımızda.Çanlar akşam yemeği için çalmaya başlamıştı. "Ne düşünüyorsun?"

"İlk dersime hazır olduğumu."

"Ah Bayan Daly." Dudaklarının kenarında bir gülümseme belirmişti. "İlk dersinizi çoktan aldınız. Sadece bunun henüz farkında değilsiniz."

İki hafta göz açıp kapayıncaya dek geçti.

Günlerimi Clancy’nin odasına kapanıp egzersiz yaparak geçiriyordum. Onun zihnine bazı görüntüler yerleştirmeye ve onun benim zihnime girmesini engellemeye çalışıyordum. Birlik'ten, Thurmond'dan ve Beyaz Gürültüden bahsederken ikimiz de kampın ritmini bir şekilde kaçırıyorduk. Onun günlük toplantıları oluyordu ama benden odadan çıkmamı istemek yerine, beni beyaz perdenin diğer tarafında, seanslarımızın çoğunu gerçekleştirdiğimiz yerde bekletmeyi tercih ediyordu.

Dışarı çıkıp kulübeleri denetlediği zamanlar da oluyordu. Ya da bir tartışmayı çözdüğü. Ama ben çoğunlukla bu eski, köhne odadan çıkmıyordum. Müzik, kitaplar ve kullanabileceğim bir televizyon vardı; bu da bir kez bile sıkılmaya fırsat bulamadığım anlamına geliyordu.

Yemek sırasında hâlâ Chubs’ı görüyordum ama çoğu zaman Clancy yemeklerimizi odaya getirtiyordu. Zu'yu takip etmek bile zorlaşmıştı çünkü sınıfta olmadığı zamanlarda ya Hina'yla ya da kendinden daha büyük Sarılardan biriyle vakit geçiriyordu. İkisiyle zaman geçirebildiğim tek vakit, ışıklar kapanmadan önceki gece vakitleriydi. Chubs genellikle bir hayaletten farksızdı. Sürekli çalışıyor; dudağını patlatan bir çocuğun dikişlerini yaparak ya da bahçeden daha iyi verim alınmasını sağlayacak metotlar önererek Clancy’nin dikkatini çekmeye çalışıyordu. Onunla geçirebildiğim en uzun zaman, dikişlerimi aldığı zamandı.

Zu ise bana okulda öğrendikleriyle diğer Sarılardan kaptığı numaraları göstermekten büyük bir keyif alıyordu.

Birkaç gün sonra eldivenlerini giymeyi bırakmıştı. Bir akşam saçlarımı tararken fark etmiştim bunu. O akşam ışıkları kapatmak için ayağa kalktığımda benden hızlı davranmış; parmaklarını şaklatmasıyla birlikte başımızın üzerindeki lambayı söndürmüştü hemen.

"Bu harika," dedim ama yine de ne kadar yol aldığını görüp az da olsa kıskanmadığımı söylemek büyük bir yalan olurdu. Ben yalnızca bir kez Clancy’nin zihnime girmesini engelleyebilmiştim. Ki ben onu engellemeye çalışırken o, Sam’e olanları öğrenmişti çoktan.

"İlginç," demekle yetinmişti sadece.

Zu ve Chubs’ı her gün görüyordum ama konu Liam olunca, işte o durum bambaşkaydı. Güvenlik ekibi onu ikinci vardiyaya yazmıştı. Akşam beşten sabah beşe kadar nöbetteydi. Hem de gölün en batı ucunda. Vardiyasından sonra kulübeye geldiğinde genelde yürüyemeyecek kadar yorgun oluyor; günlerinin çoğunu girişe yakın bir yere kurdukları çadırlarda uyuyarak geçiriyordu. Onu arada bir kahvaltıda kalabalığın içinde ya da Zu ile birlikte sınıfa giderken görüyordum ama bu da hep Clancy’nin penceresinden dışarı bakarken oluyordu.

Onu öyle çok özlemiştim ki... Gerçekten fiziksel olarak acı çekiyordum. Yine de sorumlulukları olduğunu da anlayabiliyordum. Düşünecek zamanım olduğunda genelde onu düşünüyordum ama derslerimiz öyle yoğundu ki buna bile zaman bulmak çok sık mümkün olmuyordu.

Clancy güldüğünde dikkatimi pencereden yeniden ona kaydırdım ve bir anda düşüncelerimin bu kadar serbestçe orada burada gezinmesine nasıl izin verdiğimi düşündüm. Üzerinde doğal bronzluğunu vurgulayan beyaz, polo yaka bir tişört ve bileklerini katladığı, ütülü, kanvas pantolonu vardı. Ne zaman diğerleriyle dışarıda olsa tüm düğmelerini ilikler, tertemiz ve ütülü kıyafetleriyle olurdu. Benim yanımdaysa öyle değildi.

Burada birbirimize şov yapmamıza gerek yoktu.

Derslere ilk başladığımızda şu saçma masanın iki ucuna oturmuştuk. Sanki çılgın gurumdan bir Psi dersi alıyor gibi değil de bir okul müdürüne meydan okumaya hazırlanıyormuş gibi hissediyordum kendimi. Sonra yerde oturmayı denedik ama birkaç saatlik oturma sonrasında belim kopacakmış gibi ağrıyınca vazgeçtik. Yatağının üzerine oturmayı öneren oydu. O bir uca, ben bir uca geçmiştik. Sonra yaklaşmaya başladık. Kırmızı yorganının üzerindeki mesafeyi azaltarak her derste birbirimize biraz daha yaklaşıyorduk. Ta ki bir gün Clancy’nin o siyah gözlerinin etkisinden uyandığım anda dizlerimizin birbirine dayanmış olduğunu hissedene dek.

"Üzgünüm," diye mırıldandım ona döndüğümde. "Baştan alabilir miyiz?"

Görünüşe göre hakkımdaki her şeyi komik buluyordu. "Baştan almak mı? Oyun provası mı yapıyoruz? Sahne düzenlemesi için Mike’ı çağırayım istersen?"

Buna neden bu kadar güldüğümü bilmiyorum, hâlbuki komik değildi bile. Belki de son yirmi dakikadır zihnine girmeye çalışmaktan başım dönmüştü. Emin olduğum tek şeyse ellerimi ellerine alırken ne kadar büyük ve güvende hissettirdiğiydi.

"Bir kez daha dene," dedi. "Bu defa, bana bahsettiğin o hayali ellerin birer bıçak olduğunu düşün. Sisleri arala."

Söylemesi kolaydı tabii. Başımı aşağı yukarı salladıktan sonra gözlerimi kapatıp yanaklarımdaki kızarıklığı engellemeye uğraştım. Beynimin nasıl çalıştığına dair yaptığım o saçma açıklamamı her kullandığında utanıyor, hatta biraz da mahcup oluyordum. Bu hayali ellerden ilk bahsettiğimde gülmüş, büyü yapıyormuş gibi parmaklarını gözümün önünde sallamıştı.

Bunu nasıl yaptığını göstermek için birkaç farklı yöntem denemişti daha önce de. Lizzie’nin zihnine girişini görmem için birlikte kilere gitmiştik ve yalnızca beni güldürmek için onu bir tavuk gibi gıdaklatmıştı. Clancy bana daha önce de böyle bir gösteri yapmıştı. Bir defada birden fazla insanı etkilemenin ne kadar kolay olduğunu göstermeye çalışırken tek kelime bile etmeden iki çocuğu bir tartışmaya sokmuştu. Hatta bir ara ofisin önünde durup oradan geçen herkesin zihinlerini okumaya başlamıştı. Buna, Clancy'den çaresizce hoşlanan zavallı Hina da dâhildi.

Gerçek şu ki Clancy istediği her şeyi yapabilirdi. Beni zihninden uzak tutabilir, zihnime istediği görüntüyü, duyguyu ya da korkuyu yerleştirebilirdi. Bir defasında bana bir rüya gördürdüğünden bile eminim. Bana değerli zamanından bu kadar ayırırken onu hayal kırıklığına uğrattığımı hissetmek istemiyordum. Bu düşünce içimi korkuyla doldurmuştu. Bana işleri ağırdan almamı, kendisinin ustalaşmasının yıllar aldığını söylese de derslerde acele etmek istememem, yeteneklerimi olabildiğince çabuk kontrol etmeyi arzulamamam imkânsızdı. Bana göre yaptıklarının karşılığını ödememin tek yolu; yaptığım işte, onun yanında yapabildiklerimden utanmak yerine gururla durabilecek kadar uzmanlaşmamdı.

Ben onun sırlarını çözene dek eşit olmayacaktık. Derslerimizde ya da diğer çocukların önünde benden pek çok kez "arkadaşı" olarak bahsetmişti. Bu terimden ne kadar irkildiğimi fark edince çok şaşırmıştım. Clancy’nin yüzlerce arkadaşı vardı. Ben bundan fazlası olmak istiyordum, bana güvenmesini ve kendini açmasını istiyordum.

Bazen sadece bana yaklaşmasını ve saçlarımı kulağımın arkasına atmasını istiyordum. Bunun oldukça budalaca bir genç kız düşüncesi olduğunun farkındaydım. Ve bunun beynimin hangi karanlık köşesinden hortladığını çok merak ediyordum. Sanırım zihnim bana oyunlar oynuyordu çünkü asıl istediğim bunu Liam’ın yapmasıydı, hatta bundan fazlasını da.

Ama ne zaman Clancy’nin zihnine girmeyi denesem kapı dışarı ediliyordum. Clancy’nin kendi yetenekleri üzerinde öyle sağlam bir kontrolü vardı ki o her zamanki baş döndürücü düşünce ve anılar denizine girme şansım bile olmuyordu. Zihnine girmeye çalıştığım her seferde, beyninin çevresini bir sur duvarı gibi saran o beyaz perdeyi ne kadar yırtmaya uğraşsam da bir türlü aşamıyordum.

Yine de bu, hiç denememiş olduğum anlamına gelmiyordu.

Clancy omzuma düşen saçlarımı okşamak için uzandı. Elleri bir süre orada kaldıktan sonra enseme yerleşti. Bana baktığını biliyordum ama bana yaklaştığında dahi bakışlarımı ona çevirmeye cesaret edemedim.

"Bunu yapabilirsin. Yapabileceğini biliyorum."

Çenem çıkana kadar dişlerimi sıktım. Sağ yanağımda bir kas titriyordu. Yüzlerce, hatta binlerce yerinde duramayan parmağı bir araya getirmeye ve sonra bu duvarı delecek kadar keskin ve ölümcül bir şeye çevirmeye odaklandım. Elini avuçlarımın içinde o kadar çok sıktım ki sonunda onun da acıyı hissettiğinden emindim. Ve sonra görünmez hançeri ona doğru savurarak olabildiğince sert ve hızlı bir şekilde saldırdım. Yine de o beyaz duvara sürtündüğüm anda sanki uzanıp beni tokatlamış gibi hissettim kendimi. Derin bir iç çekip elini çekti.

"Üzgünüm," dedim sonraki sessizlikten nefret ederek.

"Hayır, asıl ben üzgünüm." Clancy başını sallıyordu. "Ben berbat bir öğretmenim."

"İnan bana, bu denklemdeki sorun sen değilsin."

"Ruby, Ruby, Ruby," dedi. "Bu bir denklem değil. Bunu üç küçük adım atarak hemen çözemezsin, öyle olsaydı benim yardımıma ihtiyacın olmazdı, değil mi?"

Avcumun içinde gezdirmeye başladığı başparmağına baktım. Yavaş ve tembel bir çember çiziyordu. Tuhaf bir şekilde sakinleştirici ve izlemesi neredeyse hipnotize ediciydi.

"Bu doğru," dedim. "Ama sen de tam olarak dürüst olmadığımı bilmelisin."

İşte bu dikkatini çekmişti.

"Diğerleri, onları evlerine ulaştıracak bir çeşit sihirli bir adam olduğunu düşündüklerinden seni arıyorlardı. Bense seni arıyordum çünkü senin de bir Turuncu olduğun dedikoduları kulağıma gelmişti ve beni eğitebileceğini umuyordum."

Clancy’nin koyu renk kaşları birbirine yaklaşsa da elimi bırakmadı. Bunun yerine diğer avcunu da bağdaş kurup oturduğumuz yatakta aramıza bıraktı. "Ama bu, Birlik’in senin için planlarından bahsetmeden önceydi," dedi. "Sana neden yardım etmemi istiyordun ki? Hayır, dur tahmin edeyim. Ailene olanlarla ilgili bir şey, değil mi?"

"Kendi anılarımı silmemle ilgili," dedim. "Ve bunu bir daha yapmak istemememle."

Clancy gözlerini sadece bir anlığına kapatıp sonunda yeniden açtığında öncekinden de koyu görünüyordu gözleri. Tuhaf bir üzüntü, suçluluk ve gözeneklerinden sızan bir başka şeyin karışımından oluşan bir duygu denizi hissettiğimde ona yaklaştım.

"Bu konuda sana yardım edebilmeyi isterdim," dedi. "Ama işin aslı ben senin yaptığını yapamam. Sana nasıl yardım edeceğim hakkında hiçbir fikrim yok."

Sana nasıl yardım edeceğim hakkında hiçbir fikrim yok. Elbette. Elbette yoktu. Martin de bir Turuncu'ydu ama onda da bendeki yeteneklerin aynısı yoktu. Neden Kaçak Çocuk'ta olacağını düşünmüştüm ki?

"Eğer... bana anlatırsan ve nasıl çalıştığını düşündüğünü açıklarsan o zaman belki... bir çözüm bulmaya çalışabilirim."

Bu konuda konuşamıyor değildim, sadece konuşmak istemiyordum. En azından o anda. Kendimi o kadar iyi tanıyordum ki konuşsam ağzımdan dökülecek ağlamaklı kelimeleri ve yaşlarla dolu açıklamaları tahmin edebiliyordum. Ne olduğunu her düşündüğümde, kendimi harap olmuş ve titrerken buluyor; en az o anlarda olduğu kadar korkmuş, ümitsizliğe kapılmış ve berbat hissediyordum.

O koyu renk kirpiklerinin altından beni izliyordu. Anlayışlı bakışının gelmesi gecikmemişti. Başparmağı bileğimin içinde duruyordu. "Ah. Bir Benjamin vakası. Bunu tahmin etmeliydim, özür dilerim." Şaşkın ifademi görünce ekledi: "Benjamin benim eski eğitmenimdi. Yani her şey cehenneme dönmeden önce. Ben çok küçükken vefat etti ama hâlâ bu konuyu konuşamam. Hâlâ canımı yakar." Ağzının bir tarafında kederli bir gülümseme gösterdi kendini. "Belki hiçbir şey söylemene gerek yoktur. Başka bir şey deneyebiliriz."

"Ne gibi?"

"Bu defa senin beni engellemen gibi. Eminim bu diğerinden daha kolay gelecektir."

"Neden öyle dedin?"

"Çünkü iyi bir atak yapacak kadar acımasız değilsin... ve inan bana, bu bir iltifattı." Devam etmeden önce gülümsememi bekledi. "Ama kendini savunuyorsun. Kartlarını herkese göstermiyorsun. Bazen seni okumanın imkânsız olduğu anlar oluyor."

"Bilerek yapmıyorum," dedim. Clancy beni eliyle geçiştirdi.

"Bu kötü bir şey değil ki," dedi. "Hatta sana yardımı bile olacak."

Şey, Martin’i uzaklaştırmakta pek de işime yaramamıştı.

"Birinin zihnine girmeye çalıştığını hissediyor musun?" diye sordu. "Böyle karıncalanma gibi bir his oluyor..."

"Evet, neden bahsettiğini biliyorum. Bunu hissettiğimde ne yapmalıyım?"

"Aynı şekilde geri itmeli ve geldikleri yoldan geri göndermelisin. Benimkinde olduğu gibi korumak istediğin anıları ya da rüyalarını düşün. Onların kendi doğal savunmaları vardır. Yalnızca önlerine bir duvar daha eklemelisin."

"Senin zihnine her girmeye çalıştığımda beni beyaz bir perde engelliyor sanki."

Clancy başını saldı. "Ben öyle yapıyorum. O duyguyu hissettiğim anda o perdeyi çekiyor ve ne olursa olsun bir daha açmıyorum. O yüzden şimdi senden, sakladığın sırlardan birini ya da bir anını düşünmeni istiyorum. Benim ya da bir başkasının bilmesini istemediğin bir şeyi. Onu korumak için sen de kendi perdeni kullan."

Tereddüdümü saklayamamış olmalıydım çünkü bir kez daha iki elimi eline alıp parmaklarımızı birbirine geçirdi. "Hadi ama," dedi. "En kötü ne olabilir ki? Utanç verici bir anını görmem mi? Sanırım artık düştüğünü ya da toplum içinde kustuğunu kimseye anlatmayacağıma güvenecek kadar iyi arkadaşız."

"Ya oyun parkının kumlarını yemek?"

Bunu bir an için düşünüyor gibi yaptıktan sonra sırıttı. "Sanırım bunu akşam yemeğinde bütün kampla paylaşmamak için kendimi zor tutacağım."

"Ne adaletli bir lidersin," dedim. Bir an sonra ekledim: "Beni gerçekten bir arkadaş olarak mı görüyorsun yoksa futbol oynarken dört dişimin de döküldüğünü görmek için mi yapıyorsun bunu?"

Clancy başını sallayarak güldü. En sevdiği hikâyeler, benim bir erkek gibi davranmaya çalışmalarım ya da annem bir konferans için şehir dışındayken babamın beni götürdüğü fast food âlemleriydi. Ona öyle yabancıydı ki bunlar. Beni bir uzaylı gibi görüyor olmalıydı.

"Elbette seni bir arkadaş olarak görüyorum... aslında," dedi ve sesi kısıldı. Bakışlarını yeniden yüzüme çevirdiğinde koyu renk gözlerinde öyle bir yoğunluk vardı ki beynimin içine dolan saçmalıkların patlayacağını hissettim bir an. "Seni bundan çok daha fazlası olarak görüyorum."

"Ne demek istiyorsun?"

"Sen beni arıyor olabilirsin ama sana şu kadarını söyleyeyim ki ben de seni bekliyordum. Uzun zamandır ilk kez biri ne yaşadığımı anlıyor gibi hissediyorum. Bir Turuncu olmanın nasıl bir şey olduğunu... Bunu diğerleriyle kıyaslayamazsın. Onlar bizi ya da yapabileceklerimizi anlayamazlar."

Yalnızca ikimiziz, dedi bir ses zihnimde, sadece ikimiziz.

Ellerini sıktım. "Biliyorum."

Dikkati dağılmış gibi bakışlarını odanın diğer tarafındaki bilgisayara ve televizyona çevirdi. Gözlerinde bir mutsuzluk gördüğümü düşündüm birden. Gerçek bir acı... Ama geldiği kadar hızlı bir şekilde gitmiş, yerini o her zamanki özgüvenli ifadesine bırakmıştı.

"Denemeye hazır mısın?"

Başımla onayladım. "Gerçekten denediğime yemin ederim. Lütfen... lütfen benden vazgeçme."

Ellerini ellerimden çektiğini hissetmek beni şaşırtmıştı. Çıplak kollarımdan yukarı çıkıp omuzlarıma uzandıklarındaysa hayretler içinde kalakalmıştım. Onu durdurmadım. İşte Clancy böyle biriydi. Bu özelliğini kabullenmiştim. Onunlayken, bilerek ya da bilmeyerek yapacaklarımdan korkmama gerek yoktu. Beynimin dolaşan ellerini sabit tutabilmek için tüm gücümle uğraşmama da. Çünkü Clancy beni zihninin dışında tutmakta usta sayılırdı.

Ama Liam... o, tek bir hatamla kırabileceğim değerli bir şeydi. Birlikte olamayacağım biriydi. En azından şimdi ve bu hâlimle.

Clancy işe koyulmak için eğildi. Ben de kendimi o sıcak ve çam ağaçları, eski kitaplar ve daha bilmediğim binlerce şey kokan göğsüne bıraktım.

İlk denemesinde onu engellemedim. Beşincisinde bile yapamadım. Bir çeşit savunma yaratabilmem yaklaşık üç günümü aldı ve bu arada da neredeyse her bir utanç verici anına şahit olmuştu.

"Daha derin düşün," demişti bana. "Başka kimsenin bilmesini istemeyeceğin bir şey düşün. O anılar senin en güçlü savunmanı ortaya çıkaracaktır."

Görmediği başka bir şey kalmamıştı. Bu çocuğun o keskin ve doğru dürtmeleriyle bir beyin cerrahı olabileceğine yemin edebilirdim. Ne zaman bir anı ya da düşüncenin çevresine bir duvar örmeye kalksam o bir şekilde savunmamı delmeyi başarıyordu. Yine de sabırlıydı, hiç öfkelenmemişti.

"Bunu yapabilirsin," diyordu Clancy sürekli. "Yapabileceğini biliyorum. Kendine bile itiraf etmediğin kadar yeteneklisin."

İlk gerçek sonucu almamı sağlayan anı, onun bu tuhaf eziyetinin bir sonucuydu.

"Bir anı olması şart mı?"

Bunu değerlendiriyor gibiydi. "Belki de bu defa başka bir şey deneyebilirsin. Belki hayal ettiğin bir şey." Zihnim bana oyun oynuyor olabilirdi ama yüzü sanki şimdi bana çok daha yakındı. "İstediğin bir şey. Ya da... biri?"

Bunu söyleme şekli, içinde bir soruyu saklar gibi gelmişti bana. Umursamaz bir sesle sorulmuş önemli bir soru. Hiç renk vermedim.

"Tamam," dedim. "Sanırım hazırım."

Clancy kendinden çok emin görünmüyordu. Bu özel fantezi haftalardır rüyalarımı süslüyor, yeteneklerimi geliştirmek için uğraşmadığım kısacık anlarda zihnimi meşgul ediyordu.

East River'daki üçüncü gecemizde, hava aydınlanmadan bir saat önce görmüştüm ilk kez. Yataktan bir anda kalktığımda kafam karışmıştı. Bir yandan Chubs’ın horultusunu dinliyor, bir yandan da Zu'nun bir o yana bir bu yana dönüşünü izliyordum. Bedenimin her bir zerresi, az önce gördüğüm şeyi anlamaya çalışırken ürpermişti. Bunların herhangi biri gerçekten olmuş muydu? Gerçekten olmasına imkân var mıydı?

Bu, kimseyle paylaşamayacağım, yüreğimin derinliklerinde sakladığım ve sonunda tam olarak şekillenmiş bir hâlde içimden çıkana kadar derinlere gömdüğümden haberdar bile olmadığım bir rüyaydı.

Rüyamda bahardı. Ailemin Salem'deki evinin kiraz ağaçları çiçek açmıştı. Siyah Betty ile evin önünden geçmiştik. Liam ile birlikte önde oturuyor, gerçekten var olduğu bile şüpheli bir Led Zeppel’in şarkısı dinliyorduk. Evimizin önünde, beyaz çite bağlanmış beyaz balonlar duruyor ve havadaki oklar bize açık ön kapıyı işaret ediyordu. Liam, üzerinde tanıştığımız günkü kıyafetleriyle elimden tutmuştu ve birlikte evin koridorundan, uçuk sarı mutfağından geçerek herkesin bizi beklediği arka bahçeye çıkmıştık.

Herkesin. Ebeveynlerimin. Büyükannemin. Zu'nun. Chubs’ın. Sam’in. Hepsi de annemin çimlerin üzerine serdiği bir battaniyenin üzerinde oturmuş, babamın mangalda pişirdiklerini yiyorlardı. Annem etrafta koşturuyor, daha çok balon asmaya çalışıyordu. Ellerinde hâlâ, bir zamanlar sıradan bir bahçe olan yere diktiği tüm o yeni çiçeklerin toprağı duruyordu. Herkese selam verdik. Sam’e sarıldım. Zu’ya ağaçlardaki kuşları gösterdim ve Chubs’ı annemle tanıştırdım.

Ve sonra Liam eğilip beni öptü. Bunu tarif edecek kelime bulamıyordum.

Clancy diğer tüm seferlerde olduğu gibi zihnimi işgal etmeye çalışıyordu. Önce hafif bir karıncalanma, sonra da bir kükreyişle. Rüyayı düşünmekle o kadar meşguldüm ki denemeye başlamak için elimi tuttuğunun farkına bile varmamıştım.

Clancy'den çok hoşlanmıştım. Hem de tahmin ettiğimden çok. Ama onun bu rüyada yeri yoktu. Burada onunla paylaşmak istediğim hiçbir şey yoktu.

Elimin üzerindeki elini kuvvetle sıktıktan sonra içimdeki diğer elleri birden havaya kaldırarak her şeyi yerle bir ettim.

Perde stratejisi işe yaramamıştı ama ya bu? Savunma olarak saldırıyı kullanmak? Bu da belki biraz fazla etkiliydi. Daha gözlerimi açmadan Clancy’nin acı çeker gibi acele bir nefes alıp geriye doğru sıçradığını hissettim.

"Aman Tanrım," dedim zihnimdeki sersemliği sonunda attığımda. "Çok özür dilerim!"

Ama Clancy bana baktığında gülümsüyordu. "Sana demiştim," dedi. "Bir yolunu bulacağını söylemiştim."

"Tekrar yapabilir miyiz?" diye sordum. "Bir defalık bir şey olmadığından emin olmak istiyorum."

Clancy alnını ovuşturdu. "Bir süre dinlenemez miyiz? Beynimi avuçlamışsın gibi hissediyorum da."

Ama Clancy dinlenemedi. Kelimeler ağzından çıkar çıkmaz ikimiz de çok farklı bir uyarı duyduk. Odanın diğer tarafından, daha önce hiç duymadığım ve neredeyse bir araba alarmını andıran tiz bir feryat yükselmişti. Yataktan zıpladığında bile gürültüden kaçmak için başını aşağı eğiyordu.

"Neler oluyor?" diye sordum. "Clance?"

Bana bakmıyordu. "Kampın sınır alarmlarından biri tetiklenmiş. Endişelenme... basit bir şey de olabilir. Daha önce de tellere fazla yaklaşan hayvanlar olmuştu."

Neye baktığımı anlamam bir dakika sürdü. Ekranın her köşesinde, dört farklı renk videoda kampın farklı noktalarını gösteren görüntüler vardı. Clancy ellerini dizüstü bilgisayarının kenarına koyarak öne doğru eğilmişti.

Masasının üzerinde, benim arkamda duran siyah telsize uzandı. Gözlerini ise ekrandan bir an olsun ayırmıyordu.

"Hayes, orada mısın?"

Anlık bir sessizlikten sonra Hayes’in huysuz sesi duyuldu. "Evet, n'aber?"

"Güneydoğudaki sınır alarmı devrede. Alanı şimdi gözlemliyorum ama..." Sanırım Herhangi biri ya da bir şey görmüyorum, diyecekti ama bir sonraki kelimeleri, yanına yanaşıp hemen ekrana kilitlenmeme sebep oldu. "Evet, bir adam ve bir kadın görüyorum. İkisi de kamuflajlı. Görünüşe göre pek arkadaş canlısı değiller."

Ve işte oradaydılar. Orta yaşlı gözükseler de anlaması güçtü. İkisi de av giysileri gibi görünen bir kamuflajla kaplıydı. Yüzleri bile kahverengiye boyanmıştı.

"Anladım. Hemen ilgileniyorum."

"Teşekkürler... geri çekilmelerini sağla, olur mu?" dedi Clancy temkinli bir şekilde ve sonra telsizin sesini tamamen kıstı.

Güneydoğu sınırı... Güzel, Liam’ın bölgesi değil. Rahat bir oh çektim.

Clancy bilgisayar ekranını kapadığında gözlerim hâlâ oradaydı. "Hadi işe dönelim. Böylesi bir şey yüzünden bölündüğümüz için özür dilerim."

Şaşkınlık içindeydim. "Oraya gitmen gerekmez mi?" diye sordum. "Hayes onlara ne yapacak?"

Clancy beni bir kez daha eliyle savuşturdu.

"Endişelenme, Ruby. Her şey kontrol altında."

Tek bir çatlak, koca bir kalenin savunmasını düşüremezdi belki ama çatlakların sayısı gün geçtikçe artabilirdi. İlk başarımdan sonra Clancy’nin zihnine girmek için değişik yollar bulmak kişisel misyonum hâline gelmişti. Beni kabaca dışarı atmadan önce oturmaya pek vaktim olmuyordu gerçi ama yine de her küçük zafer beni bir sonraki için yüreklendiriyordu. Düşünceleri başka bir şeyin üzerindeyken yakalayabiliyordum onu. Bir anıyı korumasını söyleyip başka birinin peşine düşerek kandırıyordum. Clancy bu duruma şaşırsa da bundan gizlice heyecan duyduğunu da biliyordum. En azından diğerleri üzerinde çalışmaya başlayabileceğim kadar.

Bir bakıma yokuş aşağı koşmak gibi bir şeydi bu; yakaladığım ivme, beni büyüklü küçüklü bambaşka deneyimlerin arasında dolaştırıyordu. Bir akşam mutfakta çalışan altı çocuğu kenara çekip, zihinlerine akşam yemeğinde yapacakları altı farklı yemeğin fikrini yerleştirdiğimde sonuç tam bir karmaşa olmuştu. Bir kızı isminin Theodore olduğuna öyle ikna etmiştim ki ona başka türlü seslenildiğinde ağlamaya başlıyordu. İnsanlara istediğimi yaptırabilmek ya da yapmadıkları bir şeyi kabullenmelerini sağlamak giderek kolaylaşıyordu. İşler bu noktaya geldiğinde, Clancy artık bir sonraki adıma geçmeye hazır olduğumu söylemişti. İnsanlara dokunmadan bunları deneyecektim.

Yavaş yavaş ve kendimden çok da emin olmadan bunu da öğreniyordum. Ancak bir zamanlar beni dehşete düşüren bu yeteneklerin artık kontrolüm altında olması içimde tatlı bir sarhoşluk yaratıyordu.

Fakat sonraki salı, çalışmamız bir kez daha bölündü.

Büyük Sarılardan biri, Kylie isimli bir kız, Clancy’nin kapısına geldi. İçeri çağırılmayı bile beklemeden girdiğinde o kadar şaşırdım ki yere düştüm.

"Gitme talebimizi reddetmek de neyin nesi?" Koyu renk kıvırcık saçları yüzünü çevreliyordu. "Adam’ın gitmesine izin vermiştin. Sarah’nın grubuna da. Hatta Gregle adamları bile gittiler ve ikimiz de onların bir sinek kadar beyinleri olmadığını..."

Yatağa dönmek için bir adım attığımda tahtalar gıcırdadı. Clancy kapıyı açmaya gittiğinde perdeyi kapamadığından Kylie beni görebiliyordu. Hızla, iki elini onu sakinleştirmek için omuzlarına koymuş olan Clancy'ye döndü. "Aman Tanrım! Burada gönlünü mü eğlendiriyorsun sen? Talebimi dile getirdiğim dosyaya bir kez olsun baktın mı acaba? Ona günlerimi harcamıştım."

"Üç defa okudum," dedi Clancy beni yanına çağırarak. Derslerimiz başladığından beri bana gösterdiği güler yüz ve sabırla bakıyordu ona da. "Ama neden reddettiğimi sana açıklamaktan memnuniyet duyarım. Ruby, yarın devam edelim mi?"

Ve aynen böyle kendimi sabah güneşinin altında, kapının önünde buldum.

Bahar gelmiş olmasına rağmen havalar hâlâ dengesizdi. Bir gün buz gibiyken ertesi gün sıcacık olabiliyordu. Clancy ile kapalı kapılar ardında geçirdiğim iki hafta, havanın bu dengesizliğine alışmamı daha da zorlaştırıyordu. Üzerimdeki svetşörtü çıkartıp saçlarımı tepemde topladım. Aklıma ilk gelen şey Zu’ya bakmak oldu ama derslerini bölmek istemedim. Bahçede Chubs’ı bulmaya çalıştığımdaysa oradan sorumlu olan kız o her zamanki ukala sesiyle onu bir haftadır görmediğini ve hak ettiği cezayı alması için onu Clancy'ye şikâyet edeceğini söyledi.

"Ceza mı?" diye tekrarladım ama kız hiçbir ayrıntı vermedi.

Onu, olabileceğini düşündüğüm ikinci yerde buldum.

"Biliyor musun," dedim iskeleye çıkarken. "Ekmek aslında ördeklere zararlıdır."

Chubs başını bile kaldırmadı. Yanına oturdum fakat bunun da pek bir işe yaradığını söyleyemem. Çünkü ben oturur oturmaz ayağa kalkmış, çantasını ve kitabını dahi almadan uzaklaşmıştı.

"Hey!" diye seslendim. "Sorun ne?"

Cevap gelmedi.

"Chubs... Charles!"

Hemen döndü. "Sorunumun ne olduğunu mu öğrenmek istiyorsun? Nereden başlayayım ki? Neredeyse bir ay olmasına rağmen hâlâ burada olduğumuzun farkında mısın? Peki ya eve gitmek için bir yol bulmamız gerekirken siz üçünüzün yeni arkadaşlar edinip burada oyalanmanıza ne demeli?"

"Bu da nereden çıktı?" diye sordum. Belki Liam ve Zu kadar kolay uyum sağlayamamış olabilirdi ama çalışırken başka çocuklarla sohbet ettiğini görüyordum. Hâlinden memnun gibiydi. Belki tam anlamıyla mutlu değildi, evet, ama Chubs ne zaman mutlu olmuştu ki? "Burası o kadar da kötü sayılmaz..."

"Ruby, burası korkunç!" diye bağırdı birden. "Korkunç! Ne zaman yiyeceğimize, ne zaman uyuyacağımıza, ne giyeceğimize onlar karar veriyor. Üstüne bir de çalışmak zorunda kalıyoruz. Bunun bir kamptan ne farkı var, söyler misin?"

Şaşkınlık içinde kaskatı kesilip hızlıca bir nefes çektim. "Buraya gelmek isteyen sendin! Burası, senin o yüce beklentilerini karşılamadığı için üzgünüm ama bizim için uygun. Belki birazcık da olsa deneseydin sen de burada mutlu olabilirdin. Güvendeyiz! Neden gitmek için bu kadar acele ediyorsun?"

"Senin ailenin seni istememesi, bizimkilerin de istemediği anlamına gelmez. Senin dönmek için acelen olmayabilir ama benim var!"

Bunu söyleyeceğine, silahını çıkarıp beni göğsümden vursaydı daha iyi hissederdim kendimi. Ellerinden biri saçlarını tutarken kalbime pompalanan tüm kanın buharlaşıp uçtuğunu hissetmiştim. "O kadar çok çalışıyorum ki... Ve deniyorum inan... Tanrım sen daha ona sormadın bile değil mi?"

"Neyi...?" Ama cevabı biliyordum. Kelimeler ağzımdan çıktığı anda tutmayı unuttuğum o sözü hatırlamıştım. İçimdeki öfke hızla boşaldı. "Çok üzgünüm, derslere o kadar dalmışım ki unutmuşum."

"Evet, ben unutmadım ama," dedi ve beni güneşin altında öylece bir başıma bırakıp gitti.

Bir saat sonra ellerim yüzümde, sıcak suyun altında duruyordum.

Kampın erkekler ve kızlar için ayrı olan banyoları, ancak bir dış tuvalet kadar etkileyiciydi. Yerler eğimli bir betonla kaplı, duş teknelerinin ahşapları ve plastik perdeler siyah küf içindeydi. Burayı her gece dişlerimizi fırçalayıp yüzümüzü yıkamak ve haftada bir ya da iki kere de duş almak için kullanıyorduk. Ama bugün havayı dolduran çiçekli şampuanın ya da saç kreminin kokusu olmadan bu mağaraya benzeyen yerin sadece talaş gibi koktuğunu fark ettim.

Çanlar öğle yemeğinin bittiğini duyurana dek orada kaldım. Dışarı çıkıp çaresizce görmek istediğimi fark etmediğim o tek insanı görene kadar günün geri kalanında ne yapacağımı hâlâ planlamamıştım.

Liam karşılaşmamızın etkisiyle birkaç adım geriledi. Islak saçları yanaklarına değiyordu; saçları hatırladığımdan daha uzundu.

"Aman Tanrım," dedim elimi göğsüme koyup bir kahkaha atarken. "Ödümü patlattın."

"Üzgünüm." Gülümseyerek bana elini uzattı. "Hey, tanışma fırsatımız olduğunu sanmıyorum. Ben Liam."

YİRMİ DÖRT

KASKATI KESİLMİŞTİM VE BANA UZATTIĞI ELİNE NE KADAR zamandır baktığımı bilmiyordum. Bir çığlık kadar hızlı ve istikrarlı bir şekilde dışarı çıkmak için çırpınan telaşı hissedebiliyordum boğazımda.

Aman Tanrım, hayır, diye düşündüm bir adım gerileyerek. Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır...

"Biliyor musun, Ruby diye bir arkadaşım vardı. Seni ona benzettim ama bir süredir onu göremiyorum yani..." Birden sustu. "Tamam, tamam... çok mu kötü bir şakaydı?"

Gözyaşlarımı görmemesi için arkama dönüp yüzümü havluma bastırdım.

"Ruby?" Kendi havlusunu belime sarıp beni kendisine doğru çekti. "Hey, bu sadece Liam usulü Selam, tatlım, seni deli gibi özledim deme çalışmasıydı. Tanrım, vay canına! Seni ağlatacak kadar kötü müydü yani?"

Elleriyle saçlarımı düzeltti. "Pekâlâ, bu kadar..." Eğildi ve ben daha onu durduramadan beni bir omzunun üzerine attı.

Liam, 18 numaralı kulübeye dönene kadar beni bırakmadı. Sonra da beni, Zu ile paylaştığımız şiltenin üzerine atarak bir battaniye getirmek için kendi yatağına gitti.

"Üşümüyorum ben," dedim battaniyeyi üzerime örttüğü sırada.

"O zaman neden titriyorsun?" Yanıma oturdu. Başımı çevirdiğimde yüzüm boynuna değdi; o temiz, odunsu kokusunu derin bir nefesle içime çektim.

"Sadece kendime kızgınım," dedim nihayet konuşabileceğimi hissettiğimde. "Chubs’a, bilgisayarı kullanması için Clancy'den izin isteyeceğimi söylemiştim ama dikkatim dağıldığı için unuttum."

"Hmm..." Liam’ın parmakları, birbirine girmiş ıslak saçlarımı çözmekle meşguldü. "Sana kızgın olduğunu sanmam. Sanırım burada kaldığımız için bana kızgın. Bu da bir daha hiç eve dönemeyeceğine dair korkularını artırıyor."

"Ona kendimi nasıl affettirebilirim?"

"Şey, öncelikle bilgisayarı sorabilirsin," dedi diğer eliyle elimi tutarak. "Gerçi bunu neden senin sorduğunu da anlamış değilim ya neyse. Sanki seni yıllardır görmüyorum."

"Görmedin zaten," dedim. "Hep nöbettesin."

Güldü. "Yanımda sen olmadan bir ağacın tepesinde oturmak... çok yalnız hissettiriyor."

"Bütün gece ne yaptığını öğrenmek istiyorum," dedim. "Kimseyle kampları boşaltma fikrini paylaştın mı?"

"Benim devriyemdeki birkaç çocukla konuştum. Bir de Olivia'yla. Bu konuyu Clancy ile görüşmemizi sağlayacak. Bence... Bence harika olacak bu, gerçekten. Hem işe de yarayabilir."

"Clance onlara en çok sorun yaratan kapının batı kapısı olduğunu söylüyor," dedim ona bakmak için dönerek. "Dikkatli davranıyorsun, değil mi?"

Liam birden sanki nefes almayı bile unutmuş gibi hareketsizleşti.

"Clance ha?" dedi tuhaf bir sesle. "Chubs’ın bu iyiliği istemen için neden seni seçtiğini şimdi anlıyorum."

"Bu da ne demek?"

Liam bir iç çekti. "Hiçbir şey. Özür dilerim. Kulağa tuhaf geldiğini biliyorum. Sizin arkadaş olmanız harika." Ona bakmayı denedim ama başını kulübenin diğer tarafındaki çekmecelerimize çevirmişti. "Sana ders mi veriyor?"

"Evet," dedim ne kadarını saklamam gerektiğini bilemeden. "Başkalarının zihnime girmesini nasıl engelleyeceğimi öğretiyor."

"Ya senin başkalarının zihinlerine girmeni engelleyecek numaralar?" diye sordu Liam. "Bu konuda da yardımcı oluyor mu?"

"Deniyor," dedim. "Yeteneklerim üzerindeki kontrolümü artırırsam bunun doğal olarak gelişeceğini söyledi."

"Eh, bunu her zaman üzerimde deneyebilirsin," dedi alnını alnıma dayayarak. Zihnimin derinliklerindeki hareketlenmeyi hissetmeye başlamıştım. Selden önce gelen uyarı. Clancy bunu hissettiğim anda tüm fiziksel bağı koparmamı ve kendimle karşımdaki insan arasına beyaz bir perde çektiğimi hayal etmemi istemişti.

Ama ben ikisini de yapmak istemiyordum.

Dudaklarının alnımdan aşağı inerken, gözlerime, yanaklarıma ve burnuma bir şeyler fısıldadığını hissediyordum. Parmakları çenemi okşarken bir anda geri çekilince onlar bile hareketsiz kalmıştı.

"Bu kadar çok korktuğun şey ne?" diye fısıldadı kırılgan sesiyle.

Bu çocuk bir zamanlar gerçekten sadece bir yabancı mıydı?

Bir zamanlar içinde onun olmadığı bir hayatı hayal etmiş miydim gerçekten?

"Seni kaybetmek istemiyorum."

Bir hayal kırıklığıyla ofladı. Konuştuğunda bakışları keskin ve capcanlıydı. "Peki, o zaman neden bırakan hep sen oluyorsun?"

Cevap verme şansım olmadı. Bir dakika sonra Hina kulübeden içeri dalmış, arkasında duran Zu'yla birlikte gideceklerini söylemişti.

"Tamam, tamam, durun bakalım," dedi Liam. Zu kulübenin içinde oradan oraya dolanarak eşyalarını topluyordu. Hangisine bakmam gerektiğinden emin olamıyordum. Arkadaşıma mı yoksa kendi adına konuşması için seçtiği kıza mı? Hina ağzını her açtığında Liam ile birlikte aynı şok durumuna geri dönüyorduk.

Zu. Gidiyordu.

Gidiyordu.

Onu çekmecelere yöneldiği sırada yakalayıp zorla yatağa oturttum. Yaşadığımız şaşkınlığı fark etmemiş olmalıydı çünkü çok mutlu görünüyor, resmen ışık saçıyordu. Yüzünü inceledim; gülümsemesi nasıl da kendi saçtığı elektrikle çatırdıyordu. İçimde filizlenen yenilgiyle yüzleştim.

"Biz ve üç kişi daha," dedi Hina nefes nefese. Sınıftan buraya kadar koşarak mı gelmişti acaba? "İki Mavi ve bir Sarı. Kylie sonunda kamptan ayrılmak için izin alabildi."

Liam, Zu’ya bakmak için döndüğünde, "Nereye gideceksiniz... yürüyüşe mi?" dedi.

Zu ise Ciddi misin sen? dercesine bakıyordu Liam’ın suratına.

"Lütfen anlamama yardım et. Bana ne söylemek istiyorsan kendin söyle."

Hina sonunda susmuştu ve kulağa çok çılgınca gelse de yalnızca bir dakikalığına Zu'nun gerçekten ağzını açıp konuşacağını sandım. Liam da sanki aynı şeyi bekliyormuş gibi gerilmişti. Ama bunun yerine Zu pembe çantasının içinden çıkardığı not defterine o düzgün el yazısıyla yazmaya başladı. Kâğıdı bize çevirdiğinde Liam’ın gözlerinin içine bakıyordu.

Onlarla California’ya gitmek istiyorum.

Onun adına sevinmem gerektiğini biliyordum. Sonunda ortaya çıkıp bize gerçekten ne istediğini söyleyebildiği için sevinmeliydim. Sadece istediği şeyin, içinde bizim olmadığımız bir gelecek olacağı hiç aklıma gelmemişti şimdiye kadar.

"Clancy’nin Kylie’nin talebini geri çevirdiğini zannediyordum?" diye sordum Hina’ya.

"Çevirdi ama Kylie onu sonunda ikna ettiğini söyledi."

"California’da ne var?" diye sordu Liam bir duvara yaslanarak.

"Ailemin orada bir evi var," diye açıkladı Hina, "ve bizi bekliyorlar. West Coast yönetimi bizi yeniden kamplara teslim etmeyecek."

"Ya Zu'nun ailesi?" diye sordum. "Onlar..."

Tanrıya şükür, Hina sormak istediğim şeyi cümlemi bitirmeme gerek kalmadan anlamıştı. "Babam amcamla bir süredir konuşmuyor."

"Zu, bu çok uzun bir yolculuk," dedi Liam tereddütle. "Ya bir şey olursa? Başka kim gelecek? Şu Talon denen çocuk geliyor mu?"

Başını salladı. Birden bakışları bana dönmüştü. Onu cesaretlendirecek bir şekilde gülümsemeye çalıştım ama gözyaşlarımı tutamayacağımdan korkuyordum. Hepimiz, o alelacele bir not daha karalayıp Liam’a gösterene dek bekledik.

Artık benim için endişelenmene gerek yok. Bu iyi bir şey değil mi?

"Ben senin için endişelenmekten hoşlanıyorum," dedi Liam bir elini Zu'nun başına koyarak. "Ne zaman yola çıkacaksınız?"

Hina en azından biraz da olsa suçluluk duyuyormuş gibi görünecek bir zarafete sahipti. "Aslında hemen çıkmalıyız. Kylie, Clancy’nin fikrini değiştirmesinden endişe ediyor. O... pek de memnun değil."

"Bu biraz hızlı oldu," dedim şaşkınlıkla. "Bunu iyi düşündün mü?"

Zu başını sallarken gözlerimin içine bakıyordu. Bir sonraki notu ikimize de yazmıştı. Ben ailemle birlikte olmak istiyorum. Lütfen bana kızmayın.

"Kızmak mı?" Liam kafasını sallıyordu. "Asla. Sen benim bir tanemsin, Zu. Tek istediğimiz güvende olman. Başına bir şey gelirse üzüntüden kahrolurum."

Kapı çalındı. Önce daha büyük bir Sarı olan Talon göründü. Saçları rastalıydı. Arkasında da şaşkınlık içindeki Chubs. Liam ayağa kalktı.

"Güzel," dedi. "Ben de seninle konuşmayı umuyordum."

Talon başıyla onayladı. "Tahmin ettim. Kylie ve Lucy de burada." Kız başını uzatıp, "Dışarıda konuşmak ister misiniz?" dedi.

Liam uzanıp belime dokundu. "Sen toplanmasına yardım eder misin?"

"Delirdin mi sen?" dediğini duydum Chubs’ın. "Bu insanları tanımıyorsun bile!"

"Pardon," diye itiraz etti Hina elleri kalçasında. "Unuttuysan hatırlatayım, Zu benim kuzenim."

Ben de seni özleyeceğim. Zu eşyalarını pembe çantasına doldurmayı bitirmiş, yazdığı kâğıdı saklaması için Chubs’a vermişti. Chubs öyle ani bir şekilde yere çöktü ki neredeyse yatağı ıskalayacaktı. Birkaç dakika boyunca ona bakmaktan başka bir şey yapamadı. Bu duyguyu iyi biliyordum.

"Kylie neden bu gece gitmeniz gerektiğini söyledi mi?" diye sordum Chubs’ın yanına oturarak.

Zu omuzlarını silkti.

"Yani... California’ya kadar yürümeyi mi planlıyorsunuz?" diye sordu her kelimeyle sesi biraz daha gürleşen Chubs. "Bir planınız falan var mı?"

"Belki yeni bir Betty bulursunuz," dedim ama adını söylediğim anda Zu toplanmayı bırakıp başını salladı. Bir sonraki notu yazması zaman almıştı.

Hayır, Betty'den sadece bir tane var.

"Ve belli ki senin için yeterli değilmiş," dedi Chubs şaşırtıcı derecede kırıcı bir şekilde. "Sanırım her şeyin yeri doldurulabiliyor, bizim bile."

Zu derin bir iç çekip bir elinde pembe çantasıyla Chubs’ın yanına gitti. O bakışlarını çevirmeye çalışsa da Zu tam önünde durup kollarını boynuna dolamıştı. Chubs’ın tek yapabildiği, ona sarılmak ve yüzünü ceketinin altına gizlemek oldu.

Kampın çanları çalmaya başlamış, herkes dışarı çıkana dek de susmamıştı. Yanımızda toplanan çocuklarla birlikte önden giden Zu ve Hina’yı takibe başladık. Siyah giysileri ilk defa duruma uygun görünüyordu.

Kylie, Lee'ye bir kâğıt parçası uzattığında Lee de kızın anlattığı her neyse başıyla onayladı. Lucy de her zamanki gibi minik ve sessiz hâliyle yanlarındaydı. Birden uzanıp Liam’ın sırtını sıvazladı. Sanırım onu rahatlatmaya çalışıyordu. Tüm o mutluluk numaraları gitmişti. Sanırım yüzündeki bakışı ifade edecek tek kelime yaralı olurdu.

"...kalemi alabilir miyim?" dedi Talon’a. Çocuk kargo cepli pantolonunun ceplerini yoklayarak sonunda lacivert bir tükenmez kalem çıkardı. Liam elinde kalemiyle Zu'nun önünde eğildi ve Kylie’nin kendisine uzattığı kâğıdın yarısını koparttı.

Ne yazdığını görmeyi çok isterdim ama beni ilgilendirmezdi bu. Bitirdiğinde kâğıdı katlayıp Zu'nun avcuna sıkıştırdı.

Çanlar susmuştu. Herkesin bakışları birden sağ tarafta beliren Clancy ve yanındaki Hayes’e dönmüştü. Rahat ve gururlu bir ifade görmeye alışkın olduğum yüzünde öfke ya da hoşnutsuzluk benzeri bir duygu okunuyordu.

"Kylie aramızdan ayrılmaya karar vermiş ve hemen gidecek."

Kalabalığın arasında şaşkın mırıldanmalar başladı.

"Yanında sadece bu dört kişiyi alabilir," diye bağırdı gürültüyü susturmak isteyerek. "Sayımız yeniden artana dek başka kimseye izin verilmeyecek. Anlaşıldı mı?"

Sessizlik.

"Anlaşıldı mı?"

Chubs soruya hep bir ağızdan verilen, "Evet," cevabıyla irkilmişti.

Clancy tek kelime daha etmeden topukları üzerinde dönerek yeniden ofisine girdi. Beyaz binaya ulaştığı anda da çevremizdeki tüm çocuklar bir süredir tuttukları nefeslerini bırakarak şaşkın fısıltılarla birbirlerine döndüler.

"Çok tuhaftı."

"Neden onlara da genelde yaptığı gibi çanta vermedi ki?"

"Sayımız çok azalırsa kampı koruyacak yeterli sayıda adam kalmayacağından endişeleniyordur muhtemelen."

Bakışlarım ofise kilitlenmiş olsa da Zu beni yanına çağırdığında kendime geldim.

Eldiven yok, diye düşündüm yanına düşen elini gördüğümde. Umarım asla da olmaz.

"Hemen ayrılman şart mı?" diye sordum o ve Liam’ın yanına ulaştığımda. Çocuklar şimdi Kylie ve diğerlerinin çevresini sarmış; onlara iyi şanslar dileyerek battaniyelerini ve yiyeceklerini teklif ediyorlardı.

Zu cesur bir gülümseme takınarak kollarını belime sardı.

"Lütfen kendine dikkat et," dedim.

Bir sonraki notu bana özeldi. Tüm bunlar sona erdiğinde gelip beni bulur musun? Sana söylemem gereken bir şey var ama bunu nasıl söyleyeceğimi henüz bilmiyorum.

Yüzünün tüm hatlarını inceledim. Yalnızca birkaç hafta önce tanıştığım o kızdan o kadar farklıydı ki. O, bu kısacık zaman diliminde bu kadar çok değiştiyse onu yıllar sonra tüm bu kargaşa nihayet sona erdiğinde nasıl tanıyacaktım acaba?

"Elbette," diye fısıldadım. "Ve o gün gelene kadar geçen her gün seni özleyeceğim."

Ana yoldan çıkıp ormana adım attıkları anda Zu arkasına dönüp bize son bir kez el salladı. Hina da aynısını yapmıştı. Ve gözden kayboldular.

"İyi olacak," dedim. "Ona bakacaklar. Ailesinin yanında olmalı. Gerçek ailesinin."

"Bizim yanımızda olmalı." Liam başını sallarken boğazı düğümleniyordu.

"Belki de onun peşinden gitmeliyiz."

Liam ile aynı anda arkamıza döndük. Chubs arkamızda gözlüklerine vuran güneş ışığıyla dikiliyordu.

"Gidemeyeceğimizi biliyorsun," dedi Liam. "Henüz."

"Neden?" Chubs’ın önceki sakin sesinden eser kalmamıştı; bize doğru yaklaşıyordu. Üzerimizdeki meraklı gözleri fark ettiğimden ikisini de yolun kenarına çektim.

"Neden?" diye tekrarladı Chubs. "Ne ailemizin ne de Jack’in ailesinin izini bulmak konusunda herhangi bir yardım alamayacağımız ortada. Kimse bizi özlemeden buradan ayrılmak daha iyi değil mi? Hâlâ ona yetişebiliriz."

"Yetişip ne yapacağız?" diye sordu Liam. Zaten karışık olan saçlarında gezdirdi ellerini. "Bir tesadüf süsü vererek onlara rastlamak için etrafta mı dolaşacağız? Yakalanıp yeniden kampa mı atılacağız? Chubs, burası güvenli. Şu an olmamız gereken yer burası. Burada çok daha yararlı işler yapabiliriz."

Bunun şu anda söylenebilecek en yanlış şey olduğunu, belki Liam bile henüz fark etmeden önce görmüştüm. Chubs’ın burun delikleri büyüyüp dudakları öfkeyle kapanırken beynimde uyarı alarmları çalmaya başladı. Chubs’ın dudaklarının arasından çıkmakta olan şeyin, yalnızca kaba değil, bir o kadar da acımasız olacağından emindim.

"Anlıyorum, anlıyorum Lee, tamam," dedi Chubs başını sallayarak. "Bir kez daha kahraman olmak istiyorsun. Herkesin seni sevmesini, sana inanmasını ve izlemesini istiyorsun."

Liam gerildi. "Bu hiç de..." diye başladı öfkeyle.

"Peki ya seni daha önce izleyen çocuklar?" Tanıdık görünen bir kâğıt parçasını cebinden çıkarmış sallıyordu. Mektubu öyle sıkı tutuyordu ki neredeyse yırtacaktı. "Ya Jack? Ve Brian ve Andy ve diğer tüm o çocuklar? Hepsi de seni izledi, ama etrafta değillerken onları unutmak çok kolay, değil mi?"

"Chubs!" diye haykırdım Liam sağ yumruğunu savurmak üzereyken aralarına girerek.

Onu daha önce hiç bu kadar öfkeli görmemiştim. Boynundan yüzüne doğru kırmızı bir öfke dalgası yükseliyordu.

"Bir kerecik bile olsa bunu başkalarına yardım etmek için değil de sadece kendini iyi hissetmek için yaptığını itiraf etsen ne olur ha, ne olur?" dedi Chubs.

"Sen..." Liam kelimeleri güçlükle ağzından çıkardı. "Onları her lanet olasıca günün her lanet olasıca saniyesinde düşünmüyor muyum zannediyorsun sen? Böyle bir şeyi unutabileceğimi nasıl düşünürsün?" Liam, arkadaşını yumruklamak yerine, sıktığı avcunu şakaklarına indirdi. Hemen kolunu yakaladım. "Tanrı aşkına, Charles!" diye bağırıyordu.

"Ben sadece..." Chubs, yanımızdan geçip gittikten sonra arkasına dönüp, "Sana hiç inanmadım, biliyor musun?" dedi sarsılmış sesiyle. "Kamptan kaçıp eve döneceğimizi söylediğinde. Bu yüzden o mektubu yazdım zaten. Başımızda sen varken çoğumuzun bunu başaramayacağını biliyordum."

Liam ile aynı anda öne doğru atıldım. Daha sonra pişman olacağı bir şey yapmaması için ellerimi onu engelleyecek şekilde açtım. Chubs’ın yanımızdan geçip kulübeye yöneldiğini duydum. Liam bir adım daha atmaya çalıştı ama göğsüne sıkıca yaslandım. Öfkeden sıktığı yumruklarıyla nefes nefese kalmıştı.

"Bırak gitsin," dedim. "Deşarj olmaya ihtiyacı var sadece. Belki sen de aynısını yapmalısın."

Liam bana bir şey söyleyecekmiş gibi baktı ama konuşmak yerine yılgın bir homurtuyla arkasına döndü ve Chubs’ın tam ters istikametine, yakındaki ağaçlara doğru yürümeye başladı. Ben de en yakındaki ağaca yaslanarak gözlerimi kapadım. Beklerken kısa ve hafif nefesler almak dışında bir şey yapamayacak kadar daralmıştı göğsüm.

Yüzünü ovuşturarak ortaya çıktığında neredeyse hava kararmak üzereydi. İki eli de bir yerlere sürtünmekten aşınmış ve kan içindeydi. Yüzü perişandı ve sanki içindeki öfke gitmiş, yerini karanlık bir kedere bırakmıştı. Yaklaştığında uzanıp o sıcak beline dolandım. O da kolunu omzumun üzerine atarak beni kendisine çekti ve yüzünü saçlarıma gömdü. O rahatlatıcı kokusunu çektim içime; odun, çimen ve deri karışımı kokusunu.

"Öyle demek istemedi. Bunu sen de biliyorsun," dedim bir kütüğe doğru beraber yürürken. Bedeni hâlâ titriyordu, dengesini sağlayamayacak gibi görünüyordu.

Liam kütüğün üzerine yığıldı birden ve dirseklerini dizlerine dayayarak öne doğru eğildi. "Bu, söylediklerini daha az gerçek yapmıyor ama."

Uzun bir süre öylece oturduk; güneşin son ışıkları önce ağaçların, sonra da ufuk çizgisinin ardında tamamen kaybolmuştu. Aramızdaki bu sessizlik, bu hareketsizlik dayanılmazdı. Elimi kaldırıp yavaşça kürek kemiklerinin arasındaki o çıkıntılı bölgede dolaştırmaya başladım.

Liam dikleşerek bana bakmak üzere döndü. "Sence iyi midir?" diye fısıldadı.

"Sanırım gidip baksak iyi olacak," dedim.

Kulübeye nasıl döndüğümüzü hatırlamıyorum ama oraya vardığımızda Chubs, gözlerinden süzülen sessiz yaşlarla verandada oturuyordu. Yüzünde gizlediği özrü ve o sefil suçluluk duygusunu görmüş, kalbimin daha da kırılabileceğini görmek beni şaşırtmıştı.

"Bitti," dedi iki yanına oturduğumuzda. "Her şey bitti."

Uzun bir süre hiçbirimiz kıpırdamadık.

YİRMİ BEŞ

LİAM'IN KENDİSİNİ NÖBETE ATMASINA ŞAŞIRMAMAM gerekirdi aslında. Yine de aklını yeniden kamplara odaklayabilmesi için çevresindeki insanların bayağı bir uğraşması gerekmişti. Olivia ile kampların savunma sistemlerini nasıl geçebilecekleri hakkındaki konuşmalarına ve konuyu Clancy'ye nasıl açacaklarına dair tartışmalarına birçok kez şahit olmuştum.

Heves denilen şeyin en önemli yanı, özellikle de Liam söz konusu olduğunda, bulaşıcı olmasıdır. Konuşurken büyük bir heyecanla -sanki diğerlerine fikirlerini havada çizdiği şekillerle anlatmak istiyormuşçasına- ellerini kullanışını izlerdim bazı geceler. Kelimeleri öyle inatçı bir iyimserlikle kaplıydı ki çevresindeki herkesi motive ediyordu. İlk haftanın sonunda projeye olan ilgi iyice artmış, dolayısıyla biz de toplantıları kulübemizden ateş çukuruna taşımak zorunda kalmıştık. Şimdi Liam nereye gitse ona sesini duyurmak isteyen çocuklardan oluşan sadık bir ordu oluyordu çevresinde.

Chubs ve bense sosyalleşme konusunda onun kadar hevesli değildik. Beni atfetmişti. Belki de dertli bir insan kendi sorunlarıyla yalnız kalmaya ancak bu kadar uzun süre dayanabiliyordu. Bir daha bahçede çalışmaya dönmedi ama o kız, hani şu patronculuk oynayan, onu hiç şikâyet etmedi.

Clancy ile derslerime geri dönmüştüm. Ya da en azından derslere odaklanmaya çalışıyordum diyelim.

"Hey, bugün aklın nerede senin?"

Onunkinin içinde olmadığı kesindi. Hatta kapısını bile zorlamıyordu zihninin.

"Bana ne düşündüğünü göster," dedi ağzımı açacak olduğumda. "Duymak istemiyorum. Görmek istiyorum."

Bakışlarımı, penceresinden yere düşen gün ışığından kaldırdım. Yüzünde daha önce sadece bir kez, o da kalan Sarılardan biri kampın çamaşır makinesini çalıştıramadığı zaman gördüğüm o sıkıntılı bakış vardı.

Ama bana hiç böyle bakmamıştı daha önce.

Gözlerimi kapatıp yeniden eline uzandım. Zu'nun gür ağaçların arasında kaybolan pembe çantasını getirdim gözümün önüne. Son birkaç haftadır konuşmalarımız giderek daha az kelime içerir olmuştu. Bir şey paylaşmak istediğimizde bunu kendi yöntemimizle paylaşıyor, kendi dilimizle konuşuyorduk.

Ama bugün değil. Sanki onun beyni bir betonun içinde, benimkiyse pelte kıvamındaydı.

"Üzgünüm," dedim. Hayal kırıklığına uğramış gibi davranamayacak kadar yorgundum. Dışarıdaki en ufak bir gürültü ya da görüntünün bile dikkatimi dağıttığı tuhaf bir bunalımda bulmuştum kendimi. Sadece yorgun hissediyordum. Ve şaşkın.

"Şu an yapabileceğim başka işler de vardı," diye devam etti kelimelerinin altına gizlediği şeyi ima etmek istercesine. "Atmam gereken turlar, konuşmam gereken insanlar var ama ben sana yardım etmeye çalışıyorum. Burada seninleyim."

Bunu duymak, birden mideme kramp girmesine yol açmıştı. Yatağının baş ucuna yaslanarak dikleştim. Bir kez daha özür dilemeye hazırlanıyordum ki yataktan kalkıp masasına geçti.

"Clancy, gerçekten çok üzgünüm." Masanın önüne geldiğim sırada o çoktan bilgisayarında bir şeyler yazmaya başlamıştı. Yaptığı işten başını kaldırıp bana bakmaya zahmet etmeden önce bir süre sessizce ve endişeyle dikildim. Sanki bir saat kadar uzun gelmişti bu süre bana. O da artık rol yapmaktan usanmış gibiydi. Sıkıntılı ifadesi birden öfkeye dönüştü.

"Biliyor musun, senin Sarı’nın gitmesine izin vermemin, senin daha çok konsantre olmana yardımı olacağını sanmıştım ama yanılmışım." Başını sallayarak devam etti. "Görünüşe göre, pek çok konuda yanılmışım."

Tüylerim diken diken oldu. Ama bunun, Zu'dan bahsederken senin Sarı demesinden mi yoksa bana öğretmeye çalıştığı şeyleri öğrenemediğimi ima etmesinden mi kaynaklandığına emin değildim.

Gitmem gerekiyordu. Orada bir saniye daha kalsaydım dostluğumuzu bozacak bir şey söyleyeceğimden emindim. Ona Zu'nun bir ismi olduğunu ve tabii ki yanında ben olmadan dış dünyada başıboş dolaşmasından endişelendiğimi söyleyecektim. Aynı zamanda son birkaç haftamı Zu ile geçirebilecekken onun çalışma teklifini kabul ettiğimi anlamalıydı. Onunla zaman geçirmiştim. Onu rahatlatmış, onu desteklemiştim.

Belki çok şey öğrenmiş, belki de yeteneklerimi daha iyi analiz etmeye başlamıştım. Ama şimdi ona bakınca öfkeyle yumruklarımı sıkmış, yaptıklarına bir anlam verememiştim. Dışarıda bana inanan insanlar varken bana inanmayan biriyle burada kapalı kalmanın ne anlamı vardı?

Hızla arkamı dönüp kapıya doğru yürüdüm. Açtığım sırada Clancy arkamdan seslendi. "Tabii ya Ruby, yine kaç. Bak bakalım bu defa nereye kadar kaçabileceksin!"

Ne arkama baktım ne de bir an için durdum. Ama içimden bir ses, belki de yeteneklerimi kontrol edebilmeyi öğrenmek için son şansımı da kaçırdığımı söylüyordu. Son on dakika içinde beynim, göğüs kafesimde atan inatçı kastan bağımsız hareket etmeye başlamış ve doğrusu o anda hangi duygunun beni Clancy'den uzaklaştırdığını anlayamamıştım. Ama kesinlikle emin olduğum tek şey, yüzümün nasıl çöktüğünü ya da beynimin içinde dolaşan suçluluk ve üzüntüyü görmesini istemediğimdi.

Ondan daha önce hiçbir şey saklamamıştım. Fakat şimdi bunu yapmayı her şeyden çok istiyordum.

Dünyamı sarsan şeyin sadece Zu'nun gidişi olmadığını anlamam birkaç günümü aldı. Chubs, East River'daki yaşamın, kaçabilmek için ölümü göze aldığımız kamplara ne kadar benzediğini anlattıktan sonra geriye dönemezdim artık. Kot pantolon ve siyah tişörtlü çocukların yerinde üniformalı çocuklar vardı şimdi. Yemek sırasında Mess Hall'ü görüyordum. Saat tam dokuzda kulübelerin ışıkları söndüğünde ya da güvenlik ekibinden birkaç kişinin pencerelerimizin önünde turladığını gördüğümde, yeniden 27 numaralı kulübede Sam’in yatağına bakarken buluyordum kendimi.

Hatta ofiste ya da tesisin içinde -güya çalışmayan- güvenlik kameralarının bile aslında çalıştığından şüphelenir olmuştum.

Özür dilemek için birkaç kez Clancy'yi görmeye gitmiştim ama beni hep ciddi bir Bugün sana ayıracak vaktim yok ifadesiyle geri yollamıştı. Beni cezalandırdığını hissetsem de bunu hak etmek için ne söylediğimi ya da ne yaptığımı bilmiyordum. Ancak kısa bir süre içinde benim ona, onun bana olduğundan daha fazla ihtiyacım olduğu ortaya çıkmıştı. Bu durum, incinen gururumla da birleşince kendimi giderek batmakta olduğum bir bataklığın içinde hissetmeme sebep olmuştu.

Sonunda bir çarşamba günü Clancy beni görmeye razı oldu. Liam ve diğerlerinin yeni bir kamp kurtarma stratejisi üzerinde konuşmak üzere toplanmalarına ise sadece bir saat vardı.

"Hemen döneceğim," dedim kahvaltıda elini avuçlarımın içine alarak. "Sadece birkaç dakika gecikebilirim belki."

Ama Clancy’nin ofisine girip de içerideki durumu görünce gelmekle doğru yapıp yapmadığımı düşündüm.

"Hey, gelsene... Aman, adımına dikkat et. Şey, dağınıklık için kusura bakma."

Dağınıklık mı? Dağınıklık mı? Sanki biri içeride bir bomba patlatmış, sonra da içeriye bir kurt sürüsü salmış gibi görünüyordu. Her yerde kâğıt tepeleri vardı; yazıcıdan çıkan kâğıtlar, yırtık haritalar, kutular. Ve Clancy... yüzüne düşen saçları ve üzerinde dün de gördüğüm tişörtüyle karşımda duran Clancy.

Onu tanıdığım süre boyunca Clancy'yi bir gün bile mükemmel olmayan bir hâlde görmemiştim. Ne kadar derli toplu olduğunu görmek biraz korkutucuydu aslında. Bunun yetiştirilme tarzıyla ilgili olduğundan emindim. Bunu babasından öğrenmemiş olsa bile kesin huysuz ve yaşlı bir dadı, tişörtünü pantolonunun içine sokmasının, ayakkabılarını parlatmasının ve saçını taramasının ne kadar önemli olduğunu şairane bir üslupla anlatmış olmalıydı ona. Şimdiyse oldukça yıpranmış görünüyordu.

"Sen iyi misin?" diye sordum kapıyı ardımdan kapatırken. "Neler oluyor?"

"Tıbbi malzemeler için bir vurgun planlıyoruz." Clancy sandalyesine oturduktan bir dakika sonra bilgisayarından gelen sesle yeniden ayağa kalktı. "Bir saniye bekle."

Yerdeki kâğıt yığınlarına basmamaya çalışarak üzerinde yazanlara göz attım.

"Yakınlardaki bir tır durağının olağan gece faaliyetlerini içeren raporlar," dedi düşüncelerimi okuyarak. Parmakları hızla klavyenin üzerinde dolaşıyordu. "Ve Birlik’in o bölgedeki PÖK hareketine ilişkin raporları. Görünüşe göre Leda Şirketi artık gönderilerini korumak için hükümetle iş birliği yapıyor."

"Neden PÖK askerleri?"

Clancy omzunu silkti. "Şu an devletin sahip olduğu en geniş çaplı askeri güç onlar ve babam sağ olsun, en düzenlileri de."

"Evet, mantıklı." Bilgisayar ekranının ışığı bana birden Chubs’ı hatırlattı. "Senden bir şey rica edebilir miyim?"

"Eğer önce özür dilememe izin verirsen."

Sandalyeme oturup bakışlarımı ellerime indirdim. "Olanları unutsak olmaz mı?"

"Hayır, bu defa olmaz," dedi. "Hey, yüzüme bakar mısın?"

Yüzündeki ifade, kalbimin iki kat daha hızlı atmasına yetmiş de artmıştı bile. Bu yakışıklılığı çok tehlikeliydi, bunu biliyordum zaten ama şu anki acılı yüz ifadesi kesinlikle öldürücüydü.

Onun da umurunda, dedi içimden bir ses. O da seni umursuyor.

"Sinirlerime hâkim olamadığım için özür dilerim," dedi. "Arkadaşın Suzume hakkında öyle demek istememiştim ve elbette senin denemediğini ima etmek de değildi amacım."

"O zaman neden öyle söyledin?"

Clancy yüzünü ovuşturdu. "Çünkü ben bir serseriyim."

"Bu bir cevap değil," dedim başımı sallayarak. Beni çok kırdın.

"Ruby, belli değil mi?" dedi. "Senden hoşlanıyorum. Seni ne kadar zamandır tanıyorum, bir ay mı? Ve şimdiden, on yaşıma girip ne olduğumu keşfettiğim günden beri sahip olduğum tek arkadaşım sen oldun. Bana odaklanmanı isterken dikkatini başka birine verdiğin için o kadar çok üzüldüm ki. Tanrım, kendime inanamıyorum. Aptallık ettim."

Kıpırdayamayacak kadar şaşkındım.

"Suzume ve diğerlerinin gitmesine, odaklanmana yardımcı olması için izin vermedim. Bunun seni mutlu edeceğini düşündüğüm için izin verdim. Durup düşünmedim bile. Elbette, haklısın. Onu korumak için o kadar çabaladıktan sonra tabii ki onun için endişeleneceksin."

Seni önemsemekten de fazlasını hissediyor.

Şimdi bakışlarımı kaçırmalıydım işte. Konuyu geçiştirmeliydim. Beynim bir pelteye dönmüştü. Kalbim de ondan farklı sayılmazdı. "Sanırım seni affedebilirim..."

"Ama ancak benden istediğin şu ricayı kabul edersem?" Sesinden gülümsediğini hissedebiliyordum. "Tabii. Nedir?"

"Şey... Buna izin vermediğini biliyorum ama bu seferlik bir istisna yapabilmeni umuyorum," dedim ve sonunda bakışlarımı ona çevirdim. "Arkadaşımın... ailesiyle irtibat kurmayı denemesi için bilgisayarını kullanması gerek."

Clancy’nin gülümsemesi anında soldu. "Arkadaşın Liam mı?"

"Hayır, Chu...Charles Meriwether?"

"Şu bahçe görevinden kaçan çocuk mu?"

Pekâlâ, demek o kız Chubs’ı ispiyonlamıştı.

Bilgisayarı kapatıp ayağa kalkarken sessizdi. "Çok üzgünüm, Ruby ama başka kimse kamptan ayrılamaz derken gerektiği kadar açık olduğumu sanıyordum."

"Ah, hayır!" dedim zoraki bir gülüşle. "O sadece iyi olduklarından emin olmak için ailesini kontrol etmek istiyor."

"Hayır," dedi Clancy gelip önümdeki masaya otururken. "Ayrılmak için ayarlamalar yapmak ve seni de yanında götürmek istiyor. Onu korumaya çalışma, Ruby. Herkes aynı. Ailesine bu kampın yerini söylemek için yanıp tutuştuğundan bir an bile şüphe etmem."

"Asla yapmaz," dedim Chubs adına öfkelenerek. "Gerçekten."

"Birkaç hafta önce kampa izinsiz girmeye çalışanlar olduğunda sen de buradaydın. Birinin savunmamızı delmesinin ne kadar kolay olduğunu gördün. Ya alarmı etkisiz hâle getirip içeri sızmayı başarsalardı? Başımız ciddi bir derde girebilirdi." Clancy’nin yüzü karanlık ve endişeliydi. "Charles ailesiyle iletişim kurmak istiyorsa diğer herkes gibi talimatlarla birlikte bir form doldurmasını söyle ona. Arkadaşına yardım etmeni ne kadar çok istesem de kararlarımı kampın güvenliğini düşünerek almalıyım."

Bu hiçbir işe yaramazdı. Chubs, bir yabancıya ailesiyle tek güvenli iletişim kurma yolunu açıklamaktansa onlarla görüşmemeyi tercih ederdi.

Yanıma oturup bacaklarını masaya uzatarak, "Yine de," dedi Clancy. "Beni ikna edebilecek bir şey var."

Yüzüne bakamıyordum.

"On beş dakika, Ruby. Sen bana öğreteceksin."

Onun bilmediği ne biliyor olabilirdim ki?

"Sence birinin hafızasını nasıl sildiğini öğretebilir misin bana? Bununla gurur duymadığını ve sana geçmişte çok büyük acılar yaşattığını biliyorum ama işe yarar bir numara gibi ve ben de öğrenmek isterim."

"Şey... sanırım?" dedim. Sanki benim için yaptığı onca şeyden sonra onu reddedebilirmişim gibi. Ama bir yandan da bunu nasıl öğreteceğime dair hiçbir fikrim yoktu. Kendim bile tesadüfen keşfetmiştim.

"Hem bunu nasıl yaptığını öğrenmek, bunu istemeden yapmanı önlemek için ne yapmamız gerektiğini de gösterebilir bana. Ne dersin?"

Çok iyi bir fikirdi bu.

"Eğer izin verirsen," diye devam etti. "Anılarının arasında dolaşıp bir ipucu bulmaya çalışmak isterim. Sadece bir şüphemi onaylamak istiyorum."

Sanırım duraksamamı beklemiyordu ama duraksadım. Pek çok kez beynime girmiş, kimseyle paylaşmadığım şeyleri görmüştü. Ama yine de benim için asıl önemli olan şeyleri ondan saklayabilmiştim. Korumak istediğim rüyalarım gibi.

Liam’ın daha önce bana kız kardeşini anlatırken söylediği bir şeyi düşündüm: Bu anılar benim.

Ama ailemle -Liam'la- bir gelecek istiyorsam o zaman zırhımı çıkarıp fedakârlık yapmalıydım. Aynı şeyin bir daha başıma gelmesini engelleyecekse Clancy'ye izin vermeliydim.

Ona güvenebilirsin, dedi beynimin içinde bir ses. O senin arkadaşın. Asla sınırı aşmaz.

"Pekâlâ," dedim. "Ama yalnızca bu kadar ve sonra Charles’ın bilgisayarını kullanmasına izin vereceksin."

"Anlaştık."

Clancy önümde eğilip, yüzümü ellerinin arasına alarak parmaklarını saçlarımda gezdirmeye başladı. Bu yakınlığı ve benim bundan rahatsız olmayacağımı düşünmesi tuhaftı ama bir şey belli etmemeye çalıştım. Daha önce de bu kadar yakın oturmuştuk aslında ama bu seferki, bilmiyorum, daha farklıydı işte.

"Bekle," dedim arkama yaslanarak. "Liam ve diğerleriyle bir şeyler konuşmak için buluşmaya söz verdim. Bunu belki daha sonra yaparız, olmaz mı? Hatta belki yarın?"

"Sadece bir saniye sürecek," diye söz verdi Clancy rahatlatıcı, kısık sesiyle. "Sen sadece gözlerini kapa ve onuncu yaş gününün sabahını düşün."

Hadi, dedi aynı ses, hadi Ruby...

Yutkunup dediğini yaptım. Kendimi, mavi duvarları ve büyük pencereleri olan eski odamda hayal ettim. Adım adım ilerleyerek yavaş yavaş oluşturdum odayı. Hem de en ince ayrıntısına kadar. Boş duvarlar, büyükannemin işlediği kanaviçeler, annemin, babamın ve başkentin metro sistemini gösteren fotoğraflarla doldu. Yerdeki mavi yorganımın yanında, birlikte uyuduğum pelüş oyuncaklarımın altısını birden görebiliyordum. Hatta unuttuğum şeyler bile şimdi birer birer ortaya çıkıyordu. Küçük masamın üzerindeki lamba, kitaplığımın orta rafının yamukluğu...

"Güzel." Clancy’nin sesi çok uzaklardaymış gibi geliyor olsa da onu giderek daha yakınımda hissediyordum. Sıcak nefesi, beklenmedik bir temas gibi yanağımı gıdıklıyordu. "Devam..." Soluk soluğaydı sanki. "Düşünmeye devam et..."

Parlak bir sisin arkasına gizlenmiş yüzünü seçebiliyordum. Siyah gözleri etrafındakileri yakıyordu. Tek gördüğüm oydu çünkü geçen o birkaç saniyede dünyamın merkezinde sanki bir tek o varmış gibi hissetmiştim. Her yanım durgunlaşmış ve ısınmıştı şimdi; tıpkı bal gibi yoğun ve akışkan. Clancy de kendi sisli görüşünü netleştirmek istiyordu sanırım ve ne yapması gerektiğini birden hatırlamış gibi gözlerini kırpıştırdı. "Sen sadece..."

Ve sonra o dudakları... Gülümseyen dudakları öyle yakındı ki. Parmakları uzun saçlarımda dolaşıyor, bir yandan da yanaklarımı okşuyordu. "Sen..diye başladı boğuk bir sesle. "Sen..."

Ufacık bir dokunuşla sıcak ve karanlık bir şey parladı birden. Kalbime bir arzu dalgası yayıldı. Elleri şimdi aşağı kayıyordu; boynumdan omuzlarıma, oradan kollarıma, oradan da...

Ve durum artık nazik olmaktan çıkmıştı.

Dudakları sertçe dudaklarıma yapışıp, onları aralayarak nefesimi ve mantığımı çalarken altımdaki yatak da kayıp gidiyordu sanki. Pürüzsüz ve serin yüzünü yüzüme dayamıştı. Sıcaktım... hem de çok sıcak. Bedenimi saran ateş beni hareketsiz bırakmıştı. Yastıkların içine gömülmüş, bulutların üzerindeymiş gibi yatıyordum. Beynime pompalanan kanın tümü çekilince yalnızca nabzımla atan bir zonklama kalmıştı geriye. Ellerim tişörtüne dolandı heyecanla; geri dönemeyeceğim kadar uzağa düşmemek için bir şeye tutunmalıydım.

"Evet," dediğini duydum nefes nefese. Dudaklarını yeniden benimkilerle birleştirdiğinde bluzumu göbeğimin üzerine kadar sıyırdı.

Bunu istiyorsun, diye fısıldadı bir ses beynimde. Bunu istiyorsun.

Ama benim sesim değildi bu. Bunu ben söylemiyordum, değil mi? O anda siyah gözleri birden açık mavi bir renge büründü. İstediğim buydu işte, gerçekten istediğim. Zihnim, düşüncelerin akışıyla uyuşmuş gibiydi. Liam. Ama yanımdaki Clancy'ydi. Bana yardım eden, dostum olan, düşüncelerimi allak bullak edecek kadar güzel olan Clancy. Bana karşı dostluktan fazlasını besleyen Clancy...

Aynı zamanda kendisi de bir Turuncu olan Clancy.

Elleri boynumu hafifçe sıkmaya başladığı anda gözlerimi açtım. Geri çekilmeye çalışsam da damarlarıma beton dökmüş gibiydi sanki. Hareket edemiyordum. Gözlerimi bile kapayamıyordum.

Dur, demeye çalıştım ama alnı alnıma değdiğinde gözlerimin ardında ortaya çıkan o acı, her şeyi unutmamı sağladı.

YİRMİ ALTI

BİLGİSAYARIN SANKİ ÇILDIRMIŞ GİBİ ÖTMEYE BAŞLAMASI, daldığım bu rüyasız uykudan uyandırmıştı beni. Karanlıkta uzanıyordum.

Bedenim ağırlaşmış gibiydi ve biri svetşörtümü çıkarmış olmasına rağmen tişörtüm terden sırılsıklam olmuştu. Tek başıma olsam tişörtümü ya da en azından biraz hava almak için pantolonumu hemen çıkartırdım ama öyle olmadığımı biliyordum. Hâlâ onun odasındaydım ve ben hâlâ buradaysam onun da odada olma ihtimali çok yüksekti.

Clancy’nin koyu ahşap şifonyerinin ışığı yanıyordu. Aşağıdaki ateşin başına toplanmış çocukların seslerini duyabiliyordum. Tanrım, gece mi olmuştu? Kalbim panikle çarpmaya başladığı sırada damarlarımda dolaşan kanın buz gibi olması ne tuhaftı.

Eski yatağın gıcırtısı, televizyonun sesinden duyulmuyordu. Bir süre Başkan Gray’in o davudi sesiyle verdiği akşam nutkunu dinledim. Bedenimin artık uyanıp silkelenmek isteyen son parçası da bacaklarımdı.

..şu geçen bir yıl içinde dahi işsizlik oranları yüzde otuzdan yüzde yirmiye inmiştir. O sahte hükümetin başarılı olamadığı alanlarda sizleri hayal kırklığına uğratmayacağıma dair söz veriyorum. Dünya kamuoyunda söz sahibi olduklarına dair söyledikleri yalanlara rağmen daha kendi terörist örgütlerini bile kontrol edemiyorlar. Şu sözde Çocuk Birliği..."

Televizyon kapandı. Ayak sesleri duyuyordum.

"Uyandın mı?"

"Evet," diye fısıldadım. Boğazım ağrıyordu, dilim ise şişmiş gibiydi.

Clancy yanıma oturduğunda yatak hafifçe çöktü. İrkildiğimi belli etmemeye çalıştım.

"Bayıldın," dedi. "Fark edemedim... Seni o kadar zorlamamalıydım belki de."

Dokunuşundan kaçmak için dirseklerimden güç alarak doğruldum. Gözlerim dudaklarına ve beyaz dişlerine kenetlenmişti. Bunu hayal mi etmiştim yoksa o...?

Mideme bir kramp girdi. "Bir şey buldun mu? Yani teorini doğrulacak bir şey?"

Clancy donuk bir suratla arkasına yasladı. "Hayır." Sonra yeniden ayağa kalkıp, pencereyle odanın ortasındaki perde arasında volta atmaya başladı. Diğer tarafa baktığımda her yerin bilgisayarın mavi ışığıyla aydınlandığını gördüm.

"Hayır, bak, bunu tekrar tekrar düşündüm," dedi Clancy. "Önceleri onların anılarını üzgün ya da öfkeli olduğun için sildiğini düşünmüştüm. Ama konu üzerine biraz daha kafa patlattığımda o insanların beyinlerine depoladıkları anıların tümünü silmediğini keşfettim. Sen sadece... sadece kendinle ilgili olanları sildin. Ve şu Samantha denen kız. Samantha Dahl, on yedi yaşında, Maryland Bethesda'dan. Annesi Ashley, babası Todd. Yeşil. Fotoğrafik hafıza..." Birden sustu. "Beyninin içinde bir labirente kapatılmışım gibi hiç durmadan dönüp duruyor, bunu nasıl yaptığını bulmaya çalışıyordum. Fakat hatıralarının arasında dolaşmak, bana zihninin içinde neler döndüğünü göstermedi. Sebepler değil, yalnızca sonuçlar vardı."

Kendi kendine söylendiğinin ya da benim o sırada yataktan kalktığımın farkında mıydı bilmiyorum. İstediğim tek şey, oradan ve onun yanından bir an önce defolup gitmekti. Birden o acıyı hissettim yeniden.

Bana ne yaptı? Elimi alnıma götürdüm. Başım tıpkı onun beynime girdiği zamanlardaki gibi ağrıyordu ama bu defa acı daha keskindi. Sadece içeride neler olup bittiğine bakmakla kalmamış, aynı zamanda onu arzulamamı, onu öpmek istememi sağlamıştı.

Öyle değil mi?

"Geç oldu," dedim birden o konuşmaya devam ederken. "Benim... benim gidip diğerlerini bulmam lazım."

Clancy bana arkasını döndü. "Liam Stewart’ı bulacağım demek istiyorsun."

"Evet, Lee'yi," dedim kapıya doğru birkaç ağır adam atarken. "Onunla buluşmam gerekiyordu. Endişelenmeye başlayacak." İçinden geçerken beyaz perde saçlarıma sürtündü.

Clancy başını sallıyordu. "Onun hakkında ne biliyorsun ki Ruby? Onu ne kadardır tanıyorsun? Bir, bir buçuk aydır mı? Neden onunla vakit kaybediyorsun ki? O bir Mavi ve sadece bu da değil. Onun... onun kamptan önceki sicili bile temiz değil. Tüm o çocukları öldürmeden önce bile. Yüz kırk sekiz. Kamplarındaki çocukların yarısından fazlası demek bu! O yüzden tüm o saçmalıklarını ve ona bir kahraman gibi tapınmayı bırak artık. Çünkü o bunu hak etmiyor. Onunla takılamayacak kadar değerlisin sen. Anlıyor musun beni!?"

Elim kapıya dokunduğu anda uzanıp onu kapattı.

"Lanet olsun, derdin ne senin?" diye bağırdım. "Hem Mavi'yse ne olmuş? Hepimizin Siyah olduğunu ve birbirimize saygı duymamız gerektiğini söyleyen sen değil miydin?"

Dudaklarında beliren gülümseme güzel olduğu kadar kibirliydi de.

"Bir Turuncu olduğun gerçeğini ve bu yüzden hep yalnız kalacağını kabullenmelisin." Sesi sanki biraz daha sakindi şimdi. Kapı koluna yeniden uzanmaya çalıştığımda burun delikleri büyüdü. Üzerimden uzattığı iki kolunu da kapıya dayayarak gitmemi engellemeye çalışıyordu.

"Ne istediğini gördüm," dedi Clancy. "İstediğin şey ailen falan değil. Arkadaşların bile değil. Senin tek istediğin onunla birlikte olmak. Tıpkı dün kulübede olduğunuz gibi. Ya da ormandaki o arabanın içinde. Seni kaybetmek istemiyorum dedin. Gerçekten senin için bu kadar önemli mi?"

İçimde yükselen öfke boğazımı yakıyordu. "Sen ne cüretle? Bana bakmayacağını söylemiştin... Bana..."

Bir kahkaha attı. "Tanrım, ne safsın! Birlik'teki o kadının seni bir canavar olmadığına nasıl ikna ettiğini de böylece anlamış olduk."

"Bana yardım edeceğini söylemiştin," dedim usulca.

Gözlerini devirdi. "Pekâlâ, son dersine hazır mısın? Ruby Elizabeth Daly, sen yalnızsın ve hep yalnız kalacaksın. Bu kadar aptal olmasaydın bunu şimdiye kadar kendi kendine anlamış olurdun zaten. Ama madem anlayamadın, ben sana açıklayayım: Yeteneklerini asla kontrol edemeyeceksin. Asla birinin zihnine çekilmekten kendini kurtaramayacaksın çünkü bir parçan onları nasıl kontrol edeceğini öğrenmek istemiyor. Önce onları kabullenmen gerekecekse hayır. Onları, gerektiği gibi kullanamayacak kadar toy ve ödleksin. Bunun seni dönüştüreceği şeyden korkuyorsun."

Başımı çevirdim.

"Ah Tanrım, Ruby anlamıyor musun? Sen kendinden nefret ediyorsun ama senin bu yeteneklere sahip olmanın bir sebebi var. İkimizin de. Onları kullanmak bizim hakkımız... Onları, önde olmak ve geride kalanları kendi yerlerinde tutmak için kullanmak zorundayız."

Uzanarak bir parmağıyla tişörtümün esnemiş yakasını tutup çekti.

"Kes şunu." Sesimdeki özgüvenden gurur duymuştum.

Clancy bana doğru eğilirken kapanmış gözlerimin altında buğulu bir görüntü canlandı. Anılarımın arasında dolaşmaya başlamadan önceki hâlimizin görüntüsü. Gözlerimin dehşetle açıldığını ve dudaklarını dudaklarıma dayadığını gördüm.

"Birbirimizi bulduğumuza çok memnunum," dedi tuhaf bir şekilde sakin sesiyle. "Bana yardım edebilirsin. Ben her şeyi bildiğimi sanıyordum ama sen..."

Dirseğimi savurup çenesinin altına geçirdim. Clancy acı bir çığlıkla sendelerken iki elini de yüzüne götürdü. Buradan defolup gitmem için yarım saniyem vardı ve hiç düşünmeden harekete geçtim. Kapının kolunu öyle hızlı çevirdim ki kilit yerinden çıktı.

"Ruby! Bekle, ben öyle..."

Merdivenlerin dibinde biri belirdi. Lizzie. Şaşkınlıkla ağzını açar gibi oldu. Tek kelime etmeden yanından hızla geçtiğimde kulaklarındaki küpeler şıngırdadı.

"Yalnızca bir tartışma," dediğini duydum Clancy’nin. Sesi güçsüzdü. "Sorun yok, bırak gitsin."

Kendimi nefes nefese dışarı attım. Ayaklarım ateş çukuruna doğru çekilirken kendimi durup düşünmeye zorladım. Dışarıda, yemek masalarının başında toplanmış duran bir sürü insan vardı hâlâ. Liam’ı bulup neden gelemediğimi, olan biteni anlatmak istiyor ama perişan bir hâlde olduğumu biliyordum. Sakinleşmem lazımdı ve bunu burada yapmamın imkânı yoktu. Etrafta sorun çıkarabilecek çok fazla potansiyel vardı. Bense yalnız kalmalıydım.

Ve henüz birkaç adım atmıştım ki Mike’la karşılaştım. Başka bir şey olması beklenemezdi zaten!

"Hey, demek buradasın!" Saçlarını atkuyruğu yapmış, siyah bir bandana takmıştı. Üzerinden gelen benzin ve metalik bir şeylerin kokusunu alabiliyordum. "Ruby? Sen iyi misin?"

Ofisin önünden hızla uzaklaşıp kulübelere giden patikaya yöneldim. Sonunda Zu'yu gönderirken yürüdüğümüzü düşündüğüm o patikayı buldum. Bu patika, çalılarıyla çıplak tene pek de hoşgörülü yaklaşmayan eski bir keçiyolundan başka bir şey değildi aslında. Pekâlâ. O da işimi görürdü. Nasılsa çevrede kimse yoktu. Benim de tek isteğim bu değil miydi zaten?

Ateşin ışığı tamamen gözden kaybolana dek yürüdüm. Üzerime yapışan tişörtümü sıyırıp atmak istiyordum. Onun o lanet odası gibi kokuyordu. Çam, baharat ve eski, çürümüş eşyalar gibi. Soyunup tişörtü olabildiğince uzağa fırlattım. Yine de o kokudan kurtulamıyordum. Her yerdeydi; ellerimde, pantolonumda, sütyenimde. Doğrudan göle ya da duşa girmeliydim. Zehrini atmaya çalışmalıydım.

Sakinleş, dedim kendi kendime. Sakinleş! Ama içimde büyüyen şeyin ne olduğunu tam olarak çözemiyordum bir türlü. Yalan söylenmesi ve benim de buna bir aptal gibi kanmam yüzünden kabaran bir öfke vardı içimde. Bana dokunduğu ve vücudumdaki en küçük gözeneğe bile zehrini akıttığı için hissettiğim tiksinti. Ama bunların dışında bir şey daha vardı. İçimde giderek büyüyüp gelişen ve beni sonunda taşa çevirecek bir şey.

Liam tam karşımda duruyor olmasına rağmen kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.

"Ruby?" O her zamanki kıvrık ve dağınık saçları gümüş gibi parlıyordu ışığın altında. Ondan saklanamamıştım.Bunu hiç başaramadım zaten.

"Bana Mike haber verdi," dedi bana doğru temkinli bir adım atarken. Elleri önünde, sanki vahşi bir hayvanı ürkütmeden yanaşmaya çalışıyor gibiydi. "Burada ne yapıyorsun? Neler oluyor?"

"Lütfen git," diye yalvardım. "Yalnız kalmaya ihtiyacım var."

Bana bakmaya devam ediyordu.

"Lütfen," diye bağırdım. "Git buradan!"

"Bana neler olduğunu anlatana kadar bir yere gitmiyorum, Ruby!" dedi Liam. Bana daha dikkatli bakınca yutkundu. Ademelmasının şiştiğini görebiliyordum. "Bu sabah neredeydin? Bir şey mi oldu? Bütün gün ortalıkta olmadığını söyledi Chubs ve şimdi de burada... bu hâlde... sana bir şey mi yaptı? Lütfen söyle bana."

Bakışlarımı kaçırdım. "İstemediğim bir şey yapmadı."

Liam’ın buna verdiği tek tepki, birkaç adım gerileyerek uzaklaşmak oldu.

"Söylediklerinin tek kelimesine bile inanmıyorum," dedi sonra sakince. "Lanet olsun! Tek bir kelimesine bile. Eğer benden kurtulmak istiyorsan bundan daha fazlasını yapman gerekecek, tatlım."

"Seni burada istemiyorum."

Başını salladı. "Bu, seni burada yalnız bırakacağım anlamına gelmez. İstediğin kadar bekleyebilirsin. Ama sen ve ben, bu gece bu işi halledeceğiz. Hem de hemen." Liam siyah kazağını çıkartarak bana doğru fırlattı. "Şunu giy yoksa üşüteceksin."

Onu tek elimle yakalayıp göğsüme bastırdım. Hâlâ sıcaktı.

Ellerini kalçalarına koyup volta atmaya başladı. "Sorun ben miyim? Yani benimle konuşamayacağın bir şey mi? Chubs’ı getirmemi ister misin?"

Cevap verebilecek gücü bulamamıştım kendimde.

"Ruby, beni korkutuyorsun."

"Güzel." Kazağını yuvarlayıp karanlıkta olabildiğince uzağa fırlattım.

Derin bir iç çekip elini en yakındaki ağaca yasladı. "Güzel mi? Bunun nesi güzel, Tanrı aşkına?"

O gece Clancy’nin bana ne anlatmaya çalıştığını, Liam o an bakışlarını bana çevirip de gözlerime bakıncaya kadar gerçekten anlamamıştım. Damarlarımda akan kanın sesi, şimdi bir uğultuya dönüşmüştü. Gözlerimi kapayıp avuçlarımı alnıma bastırdım.

"Bunu daha fazla yapamam," diye haykırdım. "Neden beni yalnız bırakmıyorsun ki?"

"Çünkü sen olsan beni bırakmazdın."

Bana doğru birkaç adım atarken ayakları çalıların arasında dolaştı. Etrafımdaki hava bir anda ısındığında tanıdık bir his sardı benliğimi. Bununla başa çıkamayacağımı bildiği hâlde bana bu kadar yaklaştığı için öfkeden dişlerimi sıkıyordum. Onu yaralayabileceğimi bilmiyor muydu?

Ellerimi yüzümden çekmeye çalıştı önce. Ama ben bu nazik tavırlarına müsaade etmeyecektim. Tüm gücümle onu ittim. Liam sendeledi.

"Ruby..."

Onu defalarca ittim. Hem de her defasında daha da sert. Çünkü ona söylemek için yanıp tutuştuğum şeyi ancak böyle söyleyebilirdim. O parlak anılarını gördüm. Tüm o muhteşem rüyalarını. Ağladığımı ise ancak onu bir ağaca yasladığım anda fark edebilmiştim. Birbirimize bu kadar yakınken sol gözünün altındaki o yeni kesiği ve çevresinde oluşan morluğu gördüm.

Liam’ın dudakları aralandı. Elleri artık önünde değil, kalçamın üzerindeydi. "Ruby..."

Aramızda kalan o minicik mesafeyi de kapatırken bir elimi yumuşak saçlarının arasında dolaştırmaya başladım. Diğerini ise tişörtünün arkasına yapıştırdım. Dudaklarım sonunda onunkilerle buluştuğu anda içimde, derinlerde bir yerde bir şeyler hareketlendi. Onun dışında hiçbir şey yoktu benim için artık; ne ağustos böceklerinin ötüşü ne de grileşmiş gövdeleriyle etrafı saran ağaçlar. Kalbim göğsümde deli gibi atıyordu. Her vuruşunda daha, daha, daha diye bağırıyordu sanki. Bedeni ellerimin altında gevşemiş, dokunuşlarımla ürpermişti. Kokusunu içime çekmek yetmiyordu bana; onu solumalıydım. O derimsi, dumanlı ve tatlı kokusunu. Parmaklarının çıplak kaburgamda dolaştığını hissettim. Liam beni kendine doğru daha da çekmek için bacaklarını benimkilere doladı.

Dengemi kaybetmiş gibiydim; dudakları yanaklarımda, çenemde, nabzımın attığı boynumda dolaşırken dünya tehlikeli bir şekilde dans ediyordu çevremde. Sanki bunu daha önce kafasında canlandırmış gibi... O kadar emindi ki kendisinden...

Olduğunu hissetmedim, yani zihnine girdiğimi. Hissetsem bile zaten kendimi onda öylesine kaybetmiştim ki geri çekilmeyi, o sıcak tenini ya da o anı bırakmayı hayal bile edemezdim. Tenimi öyle bir saygı ve şefkatle okşuyordu ki dokunuşları tüy kadar hafifti. Ama dudakları dudaklarımı yeniden bulduğu anda, tek bir düşünce o tatlı sarhoşluktan bir anda ayılmama sebep oldu.

Bir anda Liam’ın şu anda bana doğru eğilen yüzünü Clancy doldurdu zihnimde. İçimde dolana dolana ilerleyerek onu görmezden gelemeyeceğim kadar büyüdü. Sanki kendi anımı değil de bir başkasının anısını görüyormuşum gibi olana dek oynamaya devam etti zihnimde.

Ve sonra anladım... Bunu gören yalnızca ben değildim. Liam da görüyordu.

Nasıl, nasıl, nasıl? Bu mümkün değildi, öyle değil mi? Anılar sadece bana akardı, benden bir başkasına değil.

Birden hareketsizleşip geri çekildiğini hissettim. Ve o zaman. .. yüzündeki o bakıştan onun da gördüğünü anladım.

Göğsüme bir sancı saplandı. "Aman Tanrım, özür dilerim. Ben bunu istememiştim... o..."

Liam beni bileğimden yakalayıp kendisine çekti ve yüzümü avuçlarının arasına aldı. O, yüzüme düşen saçlarımı düzeltirken hangimizin daha güç nefes aldığını bilmiyordum. Az önce gördüğü şeyden utanıp hakkımda düşüneceklerinden korkarak geri çekilmeye çalıştım.

Liam konuşmaya başladığında sesi ölçülüydü ve kendisini sakinleştirmeye çalışır gibi bir hâli vardı. "Ne yaptı?"

"Hiç..."

"Yalan söyleme," dedi yalvarırcasına. "Lütfen bana yalan söyleme. Bunu hissettim... tüm bedenimde, Tanrım, taşa dönmüş gibiydim. Sen korkmuştun... Bunu hissettim işte, korkuyordun!"

Parmakları saçlarıma dolandığında yüzümü yüzüne yaklaştırdı. "O..." diye başladım. "O bir anımı görmek için izin istemişti sadece ve ben de izin verdim ama sonra geri çekilmek istediğimde... Çıkamadım. Hareket edemiyordum. Sonra bayılmışım. Ne yaptığını bilmiyorum ama canım yandı... canım çok yandı."

Liam geri çekilip alnıma bir öpücük kondurdu. Kollarındaki kasların gerilip titremeye başladığını hissettim. "Kulübeye git." İtiraz etmeme izin vermeden devam etti: "Toparlanmaya başla."

"Lee..."

"Ben Chubs’ı bulacağım," dedi. "Ve üçümüz bu lanet olasıca yerden basıp gideceğiz. Bu gece."

"Gidemeyiz," dedim. "Gidemeyeceğimizi biliyorsun." Ama o çoktan karanlık patikada yürümeye başlamıştı bile. "Lee!"

Kazağını bulup üzerime geçirdim ama bu bile ormanda onu kulübelerin ve ateşin olduğu yöne doğru takip ederken titrememi durduramamıştı.

Kulübeye girdiğimde Chubs’ı yatağının üzerinde kitap okurken buldum. Bana bir kez bakıp hemen önündeki kitabı kapadı. "Ne oldu, Tanrı aşkına?"

"Gidiyoruz," dedim. "Eşyalarını al... Ne bakıyorsun? Hareket etsene!"

Hemen yataktan indi. "Sen iyi misin?" dedi. "Neler oluyor?"

Ona Clancy'yle aramızda geçen her şeyi anlatmayı henüz bitirmiştim ki Liam kapıdan hızla içeri girdi. İkimize de bir bakış atarak rahat bir nefes aldı. "Seni bulamayınca endişelendim," dedi Chubs’a. "Hazır mısınız?"

Üzerime bol bir tişört geçirdikten sonra Liam’ın uzattığı ceketi giydim. Chubs hiç itiraz etmeden ayakkabılarını bağlayıp çantasını kapadı ve kulübenin ışıklarını söndürüp karanlıkta yürümeye başladığımız sırada tek kelime dahi etmedi.

Ateşin dumanlı kokusu, bizi aydınlığından ya da başındaki insanların gürültüsünden daha uzun bir süre takip etti. Chubs’ın yalnızca bir kez omzunun üstünden dönüp baktığını fark ettim. Ateşin uzak, turuncu ışığı gözlüklerinden yansıyordu. Şimdi ne yapacağımızı sormak istediğini biliyordum ama Liam ikimizi de susturmuş, bizi daha önce hiç görmediğimiz bir patikaya sokmuştu.

Kullanıldığı belliydi ama ancak bir kişinin geçebileceği genişlikte bir patikaydı burası. Gözlerimi Liam’ın omuzlarından ayırmıyordum. Dönüp elimi tuttu. Yoğun ağaçların arasında ilerledikçe patika giderek daha da kararıyordu.

Sonra birden yol bitti. Ve bir ışıkla karşılaştık. Hem de gözlerimi ellerimle kapatma ihtiyacı hissettirecek kadar güçlü bir ışık. Liam da gerilmiş ve birden durmuştu. Acıtacak kadar sıkı tutuyordu elimi.

"Sana söylemiştim," dedi Hayes. "Bu yoldan kaçmaya çalışacağını söylemiştim."

"Evet, doğru tespit."

"Kahretsin," dediğini duydum Chubs’ın ama ben Liam’ın önüne çıkıp, Clancy, Hayes ve devriye ekibinden diğer çocukların tek kaçış yolumuzu kapadığını görmekten başka bir şey yapamayacak kadar şaşkındım.

YİRMİ YEDİ

BİR AN İÇİN BİLE OLSA KİMSE KILINI KIPIRDATMAMIŞTI.

Bölge, fenerler ve lambalarla aydınlatılınca nerede olduğumuzu anlamıştım. Burayı daha önce de Clancy’nin bilgisayar ekranından görmüştüm. Bu yer, günler önce takipçilerin kampın tellerinden içeri girmeye çalıştığı ve Hayes’in de "sorunun icabına baktığı" yerdi. Tıpkı bize de yapmak istediği gibi.

Önümüzdeki çocuklar, patikanın gri tellerle birleşip East River’ın sınırını belirlediği noktada duruyorlardı. Clancy ise ortalarında, birkaç saat önceye göre oldukça toparlanmış bir hâldeydi.

"Sanırım konuşmamız gerek," dedi Clancy tatlı bir sesle. "Tehlikeli bir şey olmak üzereymiş gibi görünüyor."

"Biz gidiyoruz," dedi Liam zor zapt ettiği öfkesiyle. "Ve bela istemiyoruz."

"Öylece gidemezsiniz." Hayes grubun önüne çıkmış, patlamaya hazır bir bomba gibi Clancy’nin yanında dikilmişti. "Burada bir sistemimiz var ve siz henüz çıkış hakkı kazanmadınız."

Kelimeler ağzından çıktığı anda, arkalarındaki büyük patikadan gelen, kuru dalların üzerinde ilerleyen ayak seslerini ve konuşmaları işittik. Bir süre sonra, önce Olivia, ardından Mike ve geçen ay Liam’ın birlikte çalıştığı diğer dört çocuk göründü. Onlar da bizimle aynı tepkiyi verdiler; önce ışıktan rahatsız olup, sonra büyük bir şaşkınlıkla oldukları yere yapışıp kaldılar.

"Neler oluyor?" dedi Olivia siyahlı çocukların arasından ilerleyip, Clancy’nin karşısına geçtiği anda. "Neden telsizle bana ulaşmadın?"

"Hayes ile birlikte kontrol altına aldık." Clancy kollarını bağlamıştı. "Siz nöbet yerlerinize dönün."

"Bana ne olduğunu anlatana kadar olmaz..." Hızla bize döndüğünde elimizdeki çantaları görüp kalakaldı. "Siz gidiyor musunuz?"

"Lee," dedi Mike bir anda olan biteni anlayıp. "Ne yapıyorsun?"

"Görünüşe göre Liam Stewart kaçış planlarından birini sergiliyor," dedi Clancy. "Ya da en azından deniyordu diyelim. En az sonuncusu kadar başarılı olacak gibi görünüyor."

"Cehenneme kadar yolun var," dedim Liam’ın Clancy'ye karşılık vermesini engelleyip koluna yapışarak. Öfkeyle titriyordu ama sayımız azdı. Bunu görmüyor muydu bu çocuk!?

"Ruby," dedi Clancy usulca, bir zamanlar arkadaşım sandığım o çocuğa olabildiğince benzemeye çalışarak. "Hadi ama, en azından konuşamaz mıyız?"

Evet, diye fısıldadı bir ses kulağıma. Bu herkes için en iyisi olmaz mı? Göğsümde sıkışan öfke biraz olsun azalmış; önce yavaş, sonra bir anlık tuhaf bir sükûnet almıştı yerini. Parmaklarımı Liam'ınkilerden ayırdım. Birdenbire bu sanki en iyi, hatta belki de tek seçenek gibi gelmişti bana. Birkaç saniye önce çok öfkeliydim ve korkuyordum ama bu Clancy'ydi.

Bu Clancy’ydi.

Ona, o gülümsemeye doğru bir adım attım. Ben... ben onu affedebilirdim, değil mi? Bu çok kolay olurdu. Clancy ile her şey kolaydı. Ayaklarım kendi kendine ilerliyor, nereye gitmem gerektiğini tam olarak biliyormuş gibi davranıyordu. Nereye gitmem gerektiğini.

Ama Liam beni bırakmadı. Chubs da tabii. Chubs’ın ellerini sırt çantamda hissettim. Liam önüme geçtiği anda artık Clancy kaybolmuş ve ben artık onun yanına gitmemin ve beni kampa götürmesine izin vermemin neden önemli olduğunu unutmuştum.

"Kes şunu!" diye bağırdı Liam. "Ona her ne yapıyorsan kes artık!"

"O bir şey..." diye başladı Mike bir arkadaşına, bir Olivia’ya bakarak. Kızı, Liam’ın omzunun arkasından görebiliyordum. Yüzünde korkusuz bir ifade vardı. Arkalarında dikilen, Liam’ın devriyesinden diğer çocuklarsa uğultular içinde nereye bakacaklarını şaşırmış duruyorlardı.

"Ben bir şey yapmıyorum," dedi Clancy giderek sertleşen sesiyle. "Onunla ilişkimizi kıskanan sensin."

Çevresindeki çocukların yüzleri tuhaf bir şekilde ifadesizleşmişti ve onun söylediklerini başlarıyla onaylıyorlardı.

"Buradaki kuralları çiğnemeye çalışan sensin," diye devam etti. "Çünkü bu bir kural, değil mi Liv? Eğer gitmek istiyorsan benim iznimi almalısın, değil mi?"

Olivia bir an tereddüt etse de başıyla onayladı.

Liam’ın kolları yavaş yavaş indi. Alnını buruşturarak, sanki bizim duymadığımız bir şeyi dinler gibi başını Clancy'ye doğru çevirdi. Omuzlarındaki gerilimin yok olduğunu görmesem de hissediyordum. Geriye doğru bir adım attı. Sonra bir adım daha. Elini alnına götürdü. "Üzgünüm... ben yalnızca... ben böyle yapmak istememiş..."

"Burada mutlusun, değil mi?" diye sordu Clancy. "Yeniden böyle hissetmene engel bir durum yok. Burada kurallar var. Artık onları biliyorsun ve yeniden çiğnemeye çalışmayacaksın, değil mi?"

"Hayır," dedi Liam boğuk sesiyle. Bana bakıyordu ama gözlerinde daha önceden tanıdığım o bulanık ifade vardı. Chubs da bunu fark etmiş olmalıydı. Gözlerini kısmış, Clancy'yi büyük bir öfkeyle süzüyordu.

"Senin o lanet olasıca kuralların hakkında ne düşündüğümü söyleyeyim," dedi nefretle dolmuş gözlerini Clancy'ye dikip Liam’ın önüne geçerken. "Odanda oturup herkes için en iyisini istiyormuş gibi davranıyorsun ama işin hiçbir bölümünü sen yapmıyorsun. Şımarık bir çocuk musun yoksa o güzel prenses ellerinin kirlenmesinden mi korkuyorsun bilmiyorum ama bu, çok berbat bir sistem. Sen de korkunç birisin ve beni kandıramadığın da kesin." Clancy’nin soğuk bakışları, Chubs’ın üzerine yönelse de o hiç etkilenmeden devam etti: "Hepimizin eşit olduğunu söyleyip, gökkuşağının altında, mutluluk içinde yaşayan aile palavraları sıkıyorsun bize ama buna kendin bile bir kez olsun inanmadın, değil mi? Kimsenin ailesiyle iletişim kurmasına izin vermiyor ve öz babanın kurduğu o kamplarda kalan çocukları kurtarmak için kılını dahi kıpırdatmıyorsun. Devriyedeki çocuklar sana bundan bahsettiklerinde onları dinlemedin bile. Şimdi ben neden gidemeyeceğimizi öğrenmek istiyorum." Öne doğru bir adım daha atmış ve Clancy konuşmaya başlamadan sözünü kesmişti. "Bu lanet olasıca kampın asıl amacı ne? Yani ne büyük bir adam olduğunu kendine kanıtlaman ve diğer insanlarla ve onların duygularıyla oynaman dışında? Ruby'ye yaptıklarını da biliyorum."

Diğerleri sakin bir şekilde dikilseler de Chubs konuştukça bakışları berraklaşıyordu. Hatta Mike bile midesi bulanıyormuş gibi görünen bakışlarıyla Clancy’nin etkisinden kurtulmuştu.

Clancy, Chubs konuştuğu sırada yerinden kıpırdamamıştı. Ama şimdi o sustuğunda, ona doğru sanki kulağına bir sır fısıldayacakmış gibi yaklaştı. Fakat konuştuğunda sesi hepimizin duyacağı yükseklikteydi. "Ben onun duygularından fazlasıyla oynadım." Bakışları Liam’a döndü. "Öyle değil mi Stewart?"

Liam’ın boğazından yüzüne doğru çıkan ateş, Clancy’nin onun zihnine ne tür bir görüntü yerleştirdiğini anlamama yetmişti.

"Yapma!" diye bağırdım ama bunun için çok geçti.

Bundan sonra olanlar öyle hızlı gerçekleşmişti ki orada toplananların yarısının bile olayları takip edemediğinden emindim. Liam yumruğunu Clancy’nin ukala suratına indirmek üzere kaldırmış, ama yumruğu ancak kendi omuz hizasına kadar kalkıp öylece kalmıştı. Her parçası, her kası, her eklemi, her siniri sanki bir anda taş kesilmişti. Dondu ve bir nefes sonra Liam yerde, Hayes’in yumrukları ise üzerindeydi.

"Dur!" diye yalvardım Chubs’ın elinden kurtulduğum sırada. Clancy’nin ona ne yaptığını ve yüzünü korumak için neden hiçbir şey yapmadığını biliyordum. Yere saçılan kan kaldırabileceğimden de fazlaydı.

Hepimizin kaldırabileceğinden fazlaydı.

"Clance," dedi Olivia. "Bu kadar yeter. Ne demek istediğini anladık. Hayes... dur artık, lanet olsun! Onu öldüreceksin!"

Hayes, Liam’ın yüzünde bulabildiği her noktaya art arda yumruklarını indiriyordu. Clancy elini onun omzuna koyana dek darbeler durmak bilmedi. O zaman dahi son bir yumruk savurmadan Liam’ı bırakmadı. Hayes, Liam’ı tişörtünün yakasından tutup ayağa kaldırdıktan sonra, Clancy'den aldığı onayla yeniden yere fırlatıp orada hareketsiz bir et yığını gibi yüzüstü bıraktı.

İkisi de gözden kaybolduğunda Chubs ile aynı anda Liam’ın çevresini saran çocukların arasından öne atıldık. Mike daha ileri gitmemizi engellemeden önce iki adım atabilmiştik.

"Yapmayın," dedi. "Daha da kötüleştireceksiniz."

“Ona ne yapacaklar?" diye sordu Chubs.

“Kulübenize dönün," dedi. "Biz onunla ilgileneceğiz."

“Hayır," dedim. "Onsuz gitmiyoruz."

Mike bana döndü. "Ona ne söyledin ya da ne düşünmesini sağladın bilmiyorum ama Lee burada mutluydu. Bu onun ihtiyacı olan şeydi ve sen onu mahvettin..."

“Sakın!" dedi Chubs hemen. "Sakın bunun için onu suçlayayım deme. Kafanızı Kaçak Çocuk’un dibinden ayrılmamaya öyle bir takmışsınız ki çevrenizde olan biten hiçbir şeyi fark etmiyorsunuz!"

Mike dişlerini sıktı. "Caledonia’da Liam istediği için sana katlanıyorduk ama burada böyle bir şey yapmak zorunda değilim."

"Bana ne?" dedi Chubs. "Sence umurumda mı bu? Benim umurumda olan tek şey, Liam’a ne olacağı. Hani şu bizi kurtarmak için her şeyini tehlikeye atan Liam’a, hatırlıyorsun değil mi?" Sözleri istenen etkiyi yaratmıştı. Mike bir anda bembeyaz kesildi. "Aptal Kaçak Çocuk’unuzu alıp başınıza çalın ama Lee'yi almanıza izin vermemizi beklemeyin."

Ona ulaşmak için bir kez daha kendimizi ileri attık. Göğsümüze ve bacaklarımıza dolanan eller, çığlıklarımıza rağmen bizi bırakmaya niyetli değildi. Ne yaparsak yapalım bizi ondan uzaklaştırmayı başarmışlardı.

Chubs'la birlikte Liam’ın yatağına oturmuş, tek kelime etmeden kulübenin kapısına bakıyorduk. Pencereden bakan meraklı gözler, neler olup bittiğini anlamaya çalışıyorlardı. Işıkların kapanma saati çoktan geçmişti ama ikimiz de uyuyabilecek durumda değildik. Kapımızın hemen önünde dikilen siyahlı figürlerden anlaşıldığına göre buradan çıkmamız da mümkün değildi. Başarısız kaçma girişimimizden ve özellikle de Chubs’ın Clancy’nin üzerine yağdırdığı hakaretlerden sonra.

"Böyle konuşmayı nereden öğrendin?" diye sordum uzun bir süre geçtikten sonra. Yalnızca omuzlarını silkti.

"Lee orada olsa ne söylerdi diye düşünüp başladım işte." Chubs alnını ovuşturdu. "Gerçekten ona güzel prenses elleri olduğunu mu söyledim?"

Acıklı bir kahkaha attım. "Ve bundan daha fazlasını da."

Saniyeler düşüncelerimin hızına yetişemiyordu.

"Neden sen etkilenmedin?" dedim yüksek sesle düşünerek. "Senin üzerinde de denedi, değil mi?"

"Denedi. Bunu kesinlikle hissettim. Ama o bilmiyor ki..." Chubs alnına vuruyordu. "Ne keskin zekâlıyım. Bu kafadan bir şey çıkmadığı gibi istenmeyen şeyler de girmez."

İçimden bir ses, az önce söylediği şeyin doğru olabileceğini ve belki de bu yüzden benim de bir tek onun zihnine giremediğimi söylediği sırada, patikadan gelen ayak sesleriyle aklımdaki her şey uçup gitti bir anda.

Olivia ve bir başka çocuk Liam’ı ortalarına almış, taşıyarak içeri getirmişlerdi. Başı öne eğik, saçları çamur içindeydi. Onu orada bıraktıktan bir saat sonra yağmur yağmaya başlamıştı.

"Lee," diye seslendi Chubs onu ayağa kaldırmaya çalışırken. "Lee, beni duyabiliyor musun?"

Onu yatağına yatırmalarına yardım ettik. Yaralarını göremeyeceğim kadar karanlıktı oda, ta ki Olivia yanına bir fener bırakana dek.

"Aman Tanrım," dedim acıyla kıvranarak.

Liam’ın yüzü bana dönüktü ve o anda ilk kez uyanık olduğunu anladım. Gözleri şişip kapanmıştı sadece. Yataktan aşağı sarkan kolunu nazikçe alıp göğsünün üzerine koydum. Hafifçe inliyor ve iç çekiyordu. Burnunun, ağzının ve hatta çenesinin etrafı kurumuş kan pıhtılarıyla kaplıydı. Yaralarının geri kalanını gün ışığı ortaya çıkaracaktı.

"Antiseptik lazım," dedi Chubs. "Sargı malzemesi, biraz da..."

"Eğer benimle gelirseniz," dedi Olivia. "Sizi malzeme odasına götürürüm. Kimse bizi rahatsız edemez."

"Onu yalnız bırakmayacağım," dedim Liam’ın yanı başında diz çökmüş otururken.

Arkamızdaki kapı açılıp kapandı. Diğer çocuğun da onları takip etmesini bekledikten sonra yeniden Liam’ın yüzüne baktım. Parmaklarımı, olabildiğince hafif bir şekilde yüzünde dolaştırdım. Burnuna değdirdiğim anda acıyla inleyerek nefes aldı. Başını çevirmeye çalışmasıysa ancak patlamış ve şişmiş dudaklarına ulaştığımda oldu.

Şu geçen bir ay boyunca ömrümde hiç ağlamadığım kadar çok ağlamıştım. Thurmond'dayken kulübemde beraber kaldığım, o her gece ağlayan ve sabah kalktıklarında kâbuslarının gerçek olduğunu anlayınca bir daha ağlama krizlerine giren diğer kızlar gibi değildim ben hiç. Çocukken bile ağlamazdım. Ama şimdi gözyaşlarımı tutmamın imkânı yoktu.

"Hissettiğim... kadar yakışıklı mı görünüyorum?" Sesi bitkindi ve kesik kesik konuşuyordu. Tüm dişlerinin yerinde olup olmadığını kontrol etmek için ağzını açmaya çalıştım ama çenesi dokunamayacağım kadar hassastı. Ellerinin olduğu yere dudaklarımı götürmek için ona doğru eğildim.

"Yapma," dedi bir gözünü zar zor açarak. "Gerçekten içinden gelmiyorsa."

"Onun peşinden gitmemeliydin."

"Zorundaydım," dedi geveleyerek.

"Onu öldüreceğim," dedim içimde biriken öfkeyle. "Onu öldüreceğim."

Liam gülümsemeye çalıştı. "Ah... işte burada. İşte benim Ruby'im."

"Seni buradan çıkaracağım," dedim. "Seni ve Chubs’ı. Clancy ile konuşup..

"Hayır," dedi. "Yapma... bu her şeyi daha da kötüleştirir."

"Her şey nasıl daha da kötüleşebilir ki?" diye sordum. "Benim yüzümden bu hâldesin. Her şeyi mahvettim."

"Tanrım." Gülümsemeye çalışarak başını sallıyordu. "Biliyor musun... beni o kadar mutlu ediyorsun ki bazen nefes almayı unutuyorum. Sana bakıyorum ve kalbim öyle sıkışıyor ki... ve sanki aklımı zapt eden tek düşünce uzanıp seni öpmek." Zorlukla nefes alarak devam etti: "O yüzden beni bu lanet olası yerden çıkarmaktan bahsetme çünkü ben gitmiyorum, sen olmadan asla."

"Seninle gelemem," dedim. "Seni böyle bir tehlikenin içine atamam."

"Saçmalık," dedi. "Hiçbir şey ayrı kalmamızdan daha kötü olamaz."

"Anlamıyorsun..."

"O zaman anlamamı sağla," dedi Liam. "Ruby, bana birlikte olamamamız için sadece tek bir sebep göster ve ben de sana neden beraber olmamız gerektiğini gösteren yüzlercesini söyleyeyim. İstediğin yere gidebiliriz. Ben senin ne annen ne de babanım. Seni terk etmeyeceğim ya da birine vermeyeceğim. Asla."

"Onlar beni terk etmediler. Başlarına gelenler benim suçumdu." Bu sır ağzımdan bir anda kaçtığında o mu yoksa ben mi daha çok şaşırdım bilmiyordum.

Liam devam etmemi bekleyerek sessizliğe gömüldü. O anda bunun bir son olduğunu anlamıştım. Onu gerçekten kaybedeceğim andı işte bu. Ve aklımdan geçen son düşünce, o benden korkmaya başlamadan evvel onu son bir kez öpmüş olmayı ne kadar istediğim olmuştu.

Başımı, yastıkta duran başının yanına koydum. Yüksek sesle söylemeye cesaret edemediğim için ona fısıltıyla onuncu yaş günümden bir gece önce yatağa nasıl gittiğimi anlattım. Her doğum günümde yapılan krepleri bekleyerek nasıl uyandığımı. Beni vahşi bir hayvan gibi garaja kilitlemelerini. Hikâye bittiğinde ona Sam’i de anlattım. Onunla nasıl onun Chubs’la olduğu kadar yakın olduğumuzdan ve bir gün arkadaşlığımızın biterek nasıl onun için bir yabancı hâline geldiğimden bahsettim.

Bitirdiğimde boğazım yanıyordu. Liam yüzünü bana çevirdi. Aramızda bir nefeslik mesafe bile yoktu şimdi.

"Asla," dedi bir süre sonra. "Asla, asla, asla. Ben seni asla unutmayacağım."

"Başka bir seçeneğin olmayacak," dedim. "Clancy bunu asla kontrol edemeyeceğimi söylüyor."

"Bence saçmalıyor," dedi Liam. "Dinle, ormanda gördüğüm şey, yani sen beni..

"Seni öptüğümde."

"Evet. O... o gerçekten oldu, değil mi? O... o alçak herif. .. bunu gerçekten yaptı. Bu başına geldi. Bana yaptığı gibi seni de öylece dondurdu."

Evet, ama aynı zamanda da hayır. Çünkü küçük de olsa bir parçam bunu yapmasını istemişti. Yoksa tek bir dokunuşla sadece onu istememi sağlayarak duygularımla mı oynamıştı? Tenimin üzerindeki tenini düşündüğüm anda büyük bir tiksinti hissederek başımla onayladım.

"Gel buraya," dedi Liam usulca. Parmaklarının nazikçe başımın üzerinde dolaşarak yanaklarıma inişini hissettim. Başımı kaldırdığım anda beni öptü. Yüzüne değil, sadece omuzlarına ve kollarına dokunmaya özen gösteriyordum. Geri çekildiğindeyse dudaklarımı dudaklarından koparmak istemeyerek onu izledim.

"Benimle olmak istiyorsun, değil mi?" diye fısıldadı. "O zaman benimle ol. Bir yolunu buluruz. Ben sana güveniyorum. Beynimin içine girsen de tek göreceğin şey bu olacak."

Ilık nefesi, yanaklarımın üzerinde başka bir öpücük gibi dolaşıyordu. "Mike bir yolunu bulacak. Deneyip bizi dışarı çıkarmanın bir yolunu arayacak ve o zaman sen, ben ve Chubs hep birlikte yola düşeceğiz yine. Jack’in babasını bulacağız. Chubs’ın ailesine ulaşması için elimizden geleni yapacak ve sonra senle ne yapmak istediğimizi konuşacağız"

Eğilip alnına bir öpücük kondurdum. "Gerçekten benden nefret etmiyorsun," dedim. "Yani benden hiç korkmuyorsun, öyle mi?"

Yüzü gülümsüyormuş gibi kıvrıldı. "Senden ölesiye korkuyorum ama tamamen farklı bir sebepten."

"Ben bir canavarım, biliyorsun. Tehlikeli olanlardanım."

"Hayır, değilsin," dedi. "Sen bizdensin."

YİRMİ SEKİZ

LİAM HUZURSUZ BİR UYKUYA DALDIKTAN HEMEN SONRA Chubs’ın ayak seslerini duydum; geri gelmişti. Chubs ile birlikte yüzündeki kesikleri ve yaraları antiseptikle temizlerken irkilerek elimi tuttu Liam. Dakikalardır tuttuğum nefesimi, sıktığı avcunu yavaşça gevşetip göz kapakları yeniden kapanmaya başladığında bırakabildim ancak.

"Yaşayacak," dedi Chubs ifademi gördüğünde. Kalan eşyaları sırt çantama dolduruyordu. "Sabah fena bir baş ağrısıyla uyanacak ama yaşayacak."

Nöbetleşe uyuduk, en azından uyur numarası yaptık. Bedenim, dışa vurup tüketemediğim öfkeli bir enerjiyle doluydu. Chubs’ın durumu da benden farklı değildi. Tüm bu olup bitenleri çözmek istermiş gibi kendi kendine mırıldandığını görebiliyordum.

Sonra kulübenin beton merdivenlerinde yine ayak sesleri duymaya başladık ve ikimiz de yerimizden kalktık.

"Lizzie..." Kapımızın önündeki çocuklardan biriydi konuşan. "Sen..."

Yanlarından geçip kapıyı öyle hızlı açtı ki duvara çarptı. Liam bir anda gözlerini açmış, öncekinden daha şaşkın ve kafası karışmış bir hâlde neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.

"Ruby!" dedi doğrudan bana bakarak. Yüzü bembeyazdı. Saçları, kulağına taktığı onlarca küpenin arasına dolanmıştı. Ancak asıl kanımı donduran, ellerinde gördüğüm kandı.

"Clancy," dedi nefes nefese koluma yapıştığında. "O, birden... birden düşüp deli gibi titremeye ve kanamaya başladı ve ben ne yapacağımı bilemedim ama bana seni getirmemi söyledi çünkü sen ne olduğunu bilirmişsin... Ruby, lütfen, lütfen yardım et!"

Ellerindeki ıslak kana baktım.

"Bu bir tuzak," dedi Liam yatağından. "Ruby, sakın..."

"Gerçekten yaralıysa Ruby değil, benim gelmem gerek," dedi Chubs Lizzie'ye.

"Ruby!" diye bağırdı sanki öylece duruyor olmama şaşırmış gibi. "Çok fazla kan vardı... Ruby, lütfen, lütfen, ona yardım etmelisin!"

Benim gerçekten aptal olduğumu düşünüyordu, değil mi? Yoksa etki alanının bu kadar geniş olduğunu mu sanıyordu? Liam’a yaptıklarını unutup onun yanına koşacaktım, öyle mi? İçimde biriken öfkeyle başımı salladım. Yeteneklerimi kullanmak için fazlasıyla toy ve ödlektim demek.

Şimdi göreceğiz bakalım.

Liam zorlukla doğrulup oturdu. "Onu tanıyorsun," dedi. "Bunu yapma, bunu..."

"Bana nerede olduğunu göster," dedim onların tüm itirazlarına rağmen. Chubs’a döndüm. "Liam’ın yanında kalmalısın, anladın mı?" Ona göz kulak olmalısın çünkü ben yapamam. "Her şeyi yoluna koyacağım."

Bizi buradan kurtaracaktım. Ne Mike’a ne de tesadüflere bırakacaktım bu işi. Ben yapacaktım. Üstelik yeteneklerim karşısında Clancy’nin yüzünün gevşediğini görmek, zihnine girmek için harcayacağım tüm çabaya değecekti. Bunu yapmak için bana ihtiyacım olan her şeyi o öğretmemiş miydi?

Liam’ın bana seslendiğini duysam da Lizzie’nin koluna girip şaşkın çocukların ve kulübelerin arasından geçtim. Dışarıda hava neredeyse on derece soğumuştu.

Yanaklarından kocaman damlalar süzülüyordu. "O depodaydı ve biz... biz şeyden... bahsediyorduk ki..."

"Tamam," dedim sırtını sıvazlayarak. Bahçeden geçip ofisin arka merdiveninden çıktık. Anahtarlarını güçlükle kilide yerleştirmeye çalıştı ama bir türlü açmayı beceremedi. Kapıyı tekmelemek zorunda kaldım çünkü Lizzie içeri doğru atılmaktan başka bir şey yapamayacak kadar aklını yitirmiş durumdaydı. Koridor da mutfak da boştu. Tüm bina sarımsaklı domates sosu gibi kokuyordu. Herkes yemek hazırlığı için dışarıda olmalıydı.

Clancy dışında herkes. Deponun orta yerinde, acıbadem kurabiyesi kutularının olduğu rafa yaslanmış duruyordu.

Lizzie hemen odanın sağ arka köşesine koşarak dizlerinin üzerine düştü. Titreyen elleriyle sadece havayı tuttuğundan habersiz, yere kapanmıştı. "Clancy," diye bağırdı. "Clancy, beni duyuyor musun? Ruby burada, bak... Ruby, buraya gelsene!"

Midem bir anda altüst olmuştu. En kötü şüphelerimin gerçek olduğunu öğrenmenin beni bu kadar üzmesini beklemiyordum.

Neden böyle olmak zorunda? diye düşündüm ona bakarken. Neden?

"Geldin, gerçekten geldin," dedi Clancy bıkkın bir ses tonuyla. Sanki bir kâğıt parçasından okuyormuş gibi hissizdi sözleri. "Sağ ol, Ruby. İhtiyacım olduğunda yardıma gelmeni takdir ettim."

"Niye orada dikilip duruyorsun?" diye haykırdı Lizzie. "Ona yardım etsene!"

"Sen hastasın," dedim başımı sallayarak. Clancy bana yanaşmaya başladığında ben de odanın diğer tarafında yere kapanan Lizzie'ye doğru yürümeye başladım. "Kes şunu, geldim işte. Ona daha fazla işkence etmenin bir anlamı yok," dedim.

"Ben ona işkence etmiyorum," dedi Clancy. "Sadece biraz oynuyorum." Sonra sözlerini haklı çıkarmak ister gibi bağırdı. "Liz, kapa çeneni!"

Kız anında sustu. Isırdığı dudağından bir damla kan aktı. Ellerini alıp avuçlarına bakmak için çevirdim. Kan, kendi bileklerindeki kesiklerden geliyordu.

"Ne istiyorsun benden?" diye sordum bir hışımla. "Sana bildiğim her şeyi anlattım. Söylemediklerimi de zihnime girip kendin gördün zaten!"

Clancy’nin kıyafetini ancak o anda fark ettim. Güzel, ütülü, siyah pantolon, üzerinde tek bir leke bile olmayan bembeyaz bir gömlek ve tıpkı Lizzie’nin çenesinden damlayan kan kadar kırmızı bir kravat.

"Seni sadece biraz daha burada tutacağım," dedi. "Sonra gidebiliriz."

"Peki, tam olarak nereye gideceğiz acaba?" Bakışlarım başının arkasındaki rafa takıldı. Metal kaşıklar ve karıştırma kaplarıyla dolu olan rafa.

"Sen nereye istersen," dedi. "Mavi’nin sana verdiği söz bu değil miydi?"

Sakin görünmeye çalışsam da ağzından çıkan o kelime, Mavi, beni öfkelendirmeye yetmişti. Lizzie ruh hâlimdeki bu ani değişikliği fark etti mi bilmem ama Clancy’nin fark ettiği kesindi. Gülümsüyordu. O mükemmel Gray gülüşü. Beni Thurmond'un koridorlarında izleyen o pis gülüşün aynısı.

Güzel, diye düşündüm, bırak beni zayıf zannetsin. Gerçekten onun için bir tehdit oluşturmayacağımı sansın. Ta ki kendini yerde, kendi adını bile hatırlayamaz hâlde bulana dek.

"Daha iyi bir teklifin var mı?" dedim.

"Ya varsa?"

"İnanması çok güç," dedim dikkatini dağıtmak için yaklaşarak. "Beni zerre kadar önemsemediğin düşünülürse. Durumlarımız farklı olsaydı sen benim için kılını bile kıpırdatmazdın, değil mi?"

Omuzlarını silkti. "Gelirdim elbette. Fakat koşarak değil, yürüyerek."

"Lütfen Lizzie’nin gitmesine izin ver," dedim. Kızın küçük bir çocuk gibi davranması beni korkutuyordu. Turuncular insanları neden böyle yaratıklara çeviriyorlardı ki?

"Neden? Çünkü o buradayken hiçbir şey denemeyi düşünemezsin çünkü bu onun da zarar görmesi, hatta belki daha kötüsünün olması anlamına gelebilir." Bunu öyle basit bir şekilde söylemişti ki gerçekten dalga geçtiğini sandım.

"Bundan nasıl emin olabiliyorsun?" Sesimin dışarıdan daha kuvvetli çıktığını umuyordum. "Onu o kadar da iyi tanımıyorum."

"Senin anılarını gördüm. Terapistlerin 'fazlasıyla empatik' dedikleri tiplerdensin. Başkasını kırmanı gerektirecek hiçbir şey yapmazsın... en azından bilinçli olarak."

Bunu öyle büyük bir özgüvenle söylemişti ki ona saldırdığım anda yüzünde oluşan şoku daha da tatlı kılıyordu bu durum. Bu tepkimi hiç beklemiyordu ve beni etkisinin altına almayı da becerememişti. Yüzüne indirdiğim darbe ve yanaklarına geçirdiğim tırnaklarımın acısından olsa gerek homurdanmaya başladı.

Bağlantı çok hızlı ve güçlüydü. Demek söylediklerinin bir kısmı doğruydu. Yeteneklerimi kullanmayı istiyor olmam gerekiyordu. Onları kontrol edebilmeyi istiyor olmam yeterliydi. Ah, ne çok arzuluyordum bunu o anda. Beynini atomlarına dek parçalamak istiyordum.

Beyninin karanlık sularından çıkan görüntüler daha önce gördüklerimden çok farklıydı. Kontrollü ve keskin kenarlı o parlak görüntülerin aksine bunlar suya çizilmiş kara kalem resimlere benziyordu. Odaklanmamış, karışık. Ortaya çıkıp bir anda biçimlerini kaybeden yüzler, çamurlu suyun içinde oradan oraya dolaşıyordu. Beyni uyuşmuştu; iki elimle uzanıp kille oynarmış gibi onu yeniden şekillendirebileceğimi hissediyordum.

"Bırak kızı," dedim boğazındaki elimi sıkarak. Lizzie'yi gönderdiğine dair bir görüntü yolladım zihnine. Bir dakika geçmeden mırıldanmaya başladı. "Lizzie, dışarı... çık."

Kız kapıya çıktığı anda içimde bir heyecan duydum. Ellerimin altında titriyor, gözlerini kırpıştırıyordu. Ama yo hayır, durmayacaktım.

"Şimdi," dedim. "Şimdi de bizim gitmemize izin vereceksin."

Kelimeler dudaklarımdan döküldüğü anda benliğimde bir çözülme hissettim. Tırnaklarımı tenine geçirerek daha sıkı tutunmaya çalıştım. Henüz değil, diye yalvarıyordum, henüz değil... zamana... ihtiyacım...

Nasıl girdiysem o hızla çıkmıştım zihninden ve o lanet olasıca beyaz perde kapanmıştı yüzüme yine. Yeniden üzerine atılsam da bu defa Clancy’nin eli uzanıp bileğimi tutmuştu ve bedenimdeki her bir kasın taşa döndüğünü hissetmiştim.

"İyi denemeydi, çömez." Clancy bir kütük gibi yere devrilmeme izin vermiş, hatta yanağındaki yarayı incelemek için bir tencerenin yüzeyinden kendi yansımasına bakarken üzerime basmayı da ihmal etmemişti. "Hiç yakıştıramadım sana... Kan bile akıtamamışsın."

Nefretimi kusmak istiyor fakat kaskatı kesilmiş çenemi oynatamıyordum.

"Derslerimin biraz da olsa işe yaramış olduğunu görmek güzel," dedi ellerini dağılmış saçlarının arasında gezdirerek. Yüzünü saklayarak raflara döndüğünde pantolonunun kumaşını nasıl sıktığını görebiliyordum. Onu mahvedememiştim belki ama sarsmıştım. "Öğrencilerimin kendilerini denemelerine bir şey demem ama birkaç haftalık egzersizi, yılların deneyimiyle karıştırmaya kalkma sakın!"

Üzerimde uyguladığı o zihin tuzağı her neyse onu çözmeye çalışıyordum. Ayak parmaklarıma bakıp teker teker hareket ettiklerini hayal ettim... Hiçbir şey olmadı. Kahretsin!

Belki de ben insanların hafızalarını silebiliyorken o da onları taşa çevirebiliyordu.

İlk çığlık, motor seslerinden hemen bir saniye sonra geldi. Dışarıdaki ağaçların arasından hiç de doğal olmayan bir rüzgâr esiyordu. Dallar, sanki dikkatimizi çekmek ister gibi binanın yanlarına çarpıyordu. Sirenlerden yükselen çığlıklar onun da sendelemesine neden olmuştu ama doğrulmayı başardı. Yüzü büyük bir hevesle aydınlanmıştı ve beni en korkutan şey de bu bakıştı işte.

"Demek buraya kadarmış," dedi ceketini giyerek. "Sonunda geldiler."

Gözlerimi kapatamıyordum. Hava, onları yakıyordu sanki. Fakat havanın kendisi de yanıyordu. O gerçeği açığa çıkaran duman kokusu açık pencerelerden içeri süzülüyordu. Silah sesleri, başka çığlıklar, mücadele sesleri... Ayağa kalkıp kapıya koştuğumu, diğerlerinin yanına, güvenli bölgeye gittiğimi hayal ettim. Ama göz kırpmaktan başka bir halt edemedim. Bu da bir şeydi. Denemeye devam edebilirdim.

"Sen iyi olacaksın," dedi Clancy yanıma otururken. Ayaklarından biriyle ritim tutuyordu. "Sana bir şey olmasına izin vermeyeceğim."

Damarlarımda bir çağlayan gibi akan kanın sesi kulaklarımdaydı. Dışarıdan gelen çığlıklar sanki insanlardan değil de canlı canlı derileri yüzülen hayvanlardan çıkıyor gibiydi. Acı, dehşet ve çaresizliğin birbirine geçtiği bir çığlık yumağı... Duvarlardan duyulan metalik ses, her geçen dakika daha da artıyordu.

Tavşanlar onurlarını her şeyin üzerinde tutmalı ve her şeyden öte kaderlerini kabullenecek iradeye sahip olmalıdırlar.

Koridorda ilerleyen ayak seslerinin titreşimlerini hissediyordum. Mükemmel bir zamanlamayla ilerliyorlardı. Kaç kişi olduklarını bilmiyordum. Birden deponun kapısı büyük bir patlama ve sıcaklıkla açıldı.

PÖK askerleri içeri girdiği sırada, Clancy’nin yüzünde oluşan ifadeyi görmek kadar beni memnun eden hiçbir şey olmamıştı ömrümde şimdiye kadar. Odadaki beklenti, olanları anlayamamanın şaşkınlığına ve sonra da saf, katışıksız bir öfkeye bırakmıştı yerini. Clancy’nin beklediği her neyse bunun Psi Özel Kuvvetlere bağlı iki askerle karşılaşmak olmadığı ortadaydı.

Onlara dokunması bile gerekmedi. "Susun!" diye bağırdı onlara doğru çevirdiği eliyle. "Çıkın dışarı! Amirinize de burada kimse olmadığını söyleyin!"

Öndeki adam, kumaş katmanları ve zırhının altındaki bedeniyle eldivenli elini kulağındaki alete götürerek monoton bir sesle, "Bina temiz," dedi. Diğer ikisine basit, mekanik bir el hareketiyle işaret verdi. Odadan çıkarlarken dumana yol açanın onlar olduğunu anlamıştım.

Ateş sesleri onlarla birlikte başlamıştı.

"Kahretsin... Kahretsin!" Clancy başını sallıyordu. Savurduğu yumruğunu yakındaki rafa indirdi. Dışarıdaki silah sesleri arasında kaybolmuştu gürültü. "Nerede benim Kırmızılarım? Neden onları göndermedi ki?"

Elinin üzerindeki yaralı eklemi dudaklarına götürüp oda boyunca volta atmaya başladı. Kesik kesik çıkan nefesi, düşüncelerinin ne kadar hızlı işlediğini gösteriyordu.

Benim Kırmızılarım. Onlar hakkındaki konuşma şekli, bu Kırmızıların ne halta yaradıklarıyla ilgili tüm şüphelerimi silip süpürmüştü aklımdan. Jamboree Projesi. Babasının programı.

Hayır, diye düşündüm, babasının değil.

Parçalara ayrılmış olan resmin bütününü görebiliyordum şimdi. Hem de en açık hâliyle. Bana programı ilk açıkladığında onu o kadar iyi tanımıyordum ya da yapabileceklerinin sınırını tam olarak kestiremiyordum. Farkında olmadan önüme bıraktığı ipuçlarını birleştirecek kadar en azından.

Onun yeteneklerine, Başkan Gray'den daha fazla bağışıklığı olan kimse olamazdı dünyada.

Clancy, hâlâ kapana kısılmış bir panter gibi bir o yana bir bu yana dolaşıyor; sırtındaki kaslar her bir silah sesiyle daha da geriliyordu. Sonra durdu ve pencerelerin ardında yükselen dumana baktı.

"Nereden öğrendin seni pislik?" dedi kısık bir sesle. Belki de içinden konuşmadığının farkında değildi. "Bunlardan hangisi yarattığım etkiyi kırıp olayın çözülmesini sağladı ki? Çok dikkatliydim oysa. Lanet olsun, çok dikkatliydim..."

Arkasına dönüp bana doğru yürümeye başladı bu sefer. O an tüm gerçeği yüzünden okudum. Babasını, danışmanlarını ve işine yarayacak herkesi, Jamboree Projesini onun istekleri doğrultusunda uygulamaları için yönlendiren işte bu eldi. Şu anda kanamakta olan el. Babasının, kontrol edildiğini anlamadan önce programın düzgün işlemesini ve çocuklara iyi davranılmasını sağladığını söylememiş miydi bana?

Bundan fazlasını da yapmış olabilirdi kolaylıkla. Tüm East River’ı kontrolü altına alabiliyorsa küçük bir Kırmızılar ordusunu kontrol edemeyeceğini kim söyleyebilirdi?

Clancy gözlerimdeki aydınlanmayı fark etmiş olmalıydı ki acı bir kahkaha attı. "Bazen onun aptal olmadığını unutuyorum, biliyor musun? Onu kontrol ettiğimi anladıktan sonra bile Jamboree Projesinin benim fikrim olduğundan hiç şüphelenmedi. Kaçtıktan sonra bunun olmayacağını garantilemiştim çünkü. Arada bir East River'dan ayrılıp onları kontrol etmeye bile gidiyordum. Etkimin hâlâ sürdüğünden emin olmak için. East River’ın yerini sızdırmayı da mükemmel bir şekilde eğitim programlarının sonuna denk getirdim."

Saçlarını avuçlarının arasına alıp sıktığı sırada kırgın bir ses tonuyla konuşmasına devam etti. "Ben onu örnek alarak büyümüştüm ama gerçekte ne olduğunu gördüğümde... kendi oğluna bile neler yapabileceğini gördüğümde..." Boğazı düğümlendi. "Kim yaptı bunu? Onu kim uyardı? PÖK askerlerini göndermeyi nereden akıl etti? Şu an Kırmızılarımı kontrol ediyor olmalıydım. Hep birlikte onu alt etmek için New York’a gidiyor..."

Clancy bir anda eğilip tişörtümün önünden yakalayarak beni doğrulttu. Dilimi ısırmama sebep olacak kadar şiddetle sarsmasına rağmen hiçbir şey söylemedi. Dışarıdaki kurşun sesleri ve çığlıklar, onun taş gibi sert yapısına ya da düşüncelerine işlemiyordu bile. Koridora dolan duman bir girdaba dönüşmüş, önüne çıkan her şeyi yutarak ilerliyordu. Birden Clancy’nin elleri yakamı bırakıp bir sevgilinin şefkatli ellerini andırırcasına omuzlarıma kaydı. Parmakları boynumda dolaşırken o anda beni ya öpecek ya da öldürecekti. Bundan emindim. Tanrım, hem de o kadar emindim ki.

Öncekinden daha hafif ama aynı telaşla yaklaşan ayak sesleri duydum sonra. Clancy, alnını endişeyle kırıştırarak başını kaldırdı.

Sonrasında olanları göremedim. Sadece sonucu görebilmiştim. Clancy raflara doğru uçarken başını arkadaki duvara çarptığında büyük bir çatırtı duyulmuş; bedeni makarna ve unların durduğu rafa çarpıp yere yığılmıştı.

Chubs’ın baş aşağı duran yüzü göründü kafamın üzerinde. Gözlükleri çizilmiş ve yamulmuş, yüzü ve tişörtü ise is lekeleriyle kaplanmıştı. Ama en azından yaralı görünmüyordu.

"Ruby! Ruby, beni duyabiliyor musun? Kaçmamız gerek." Neden bu kadar sakindi? Kulaklarımdan silah sesi eksik olmuyor, bitmek bilmez patlamalar her yanı sarıyordu. "Hareket edebilir misin?"

Vücudum hâlâ başımı sallamaktan başka bir şey yapamayacak kadar katıydı.

Chubs dişlerini sıkarak kolunu koltuk altımdan geçirip beni sıkıca tuttu. "Dayan. Buradan çıkacağız. Hazır olduğunda hareket et."

Ofisin güvenli ortamının dışında gürültülerden kaçmanın imkânı yoktu. Kalbim, göğüs kafesimde hızlanarak hayata döndü tekrar.

Biber gazı ve duman sarmıştı havayı. Her yerde alevler yükseliyordu. Yerlerde, ağaçlarda, kulübelerin çatılarında. .. Yüzüm de kalbim de yanıyordu sanki. Rüzgâr yangını o kadar yakınımıza taşımıştı ki Chubs alevlerin beni yutmasını engellemek için pantolonuma vurup duruyordu. Homurdandığında beni zar zor taşıdığını anlamıştım. Ona beni bırakmasını ve Liam’ın ceketinin cebindeki mektupları alarak kaçmasını söylemek istiyordum.

Liam. Liam nerede?

Savrulan küllerin içinde, siyah üniformalı adamların kamptaki çocukları kulübelere giden patikada yürüttüklerini gördüm. Kulübesinden çıkarılıp yere atılan ve sonra da saçından tutulup savrulan bir kız gördüm. Kampın güvenlik ekibinden tanıdığım iki çocuk, silahlarını Kırmızılara çevirmişler, fakat bir alev topunun içinde bir anda havaya uçurulmuşlardı.

"OLDUĞUN YERDE KAL!"

Chubs o askeri ağaca fırlatmak için beni yere bıraktığında kalbim duracak sandım. Kolları yeniden beni sardığında öncekinden de hızlı ilerliyorduk artık.

Sonra düşmeye, tepeden yuvarlanmaya başladık. Közlerin ve çalıların arasında yuvarlanırken Chubs boğuk bir ses çıkardı. Kafamın arkasını bir ağaca çarpmıştım. Nereye gittiğimizi bir türlü göremiyordum. Duman gözlerimi kör etmişti.

Tepenin yamacına dek yuvarlandıktan sonra, çamurlu göl kenarına yüzüstü gömülerek durabilmiştim ancak. Yeniden canlanmaya başladıklarını hissettiğim ellerim ve bacaklarımsa kasılmaya başlamıştı.

Ceketimin üzerindeki elleri hissettim birden. Chubs bir yandan beni sırtüstü çevirmeye çalışırken bir yandan da nefes nefese öksürüyordu.

Öleceğiz. Öleceğiz. Öleceğiz.

Tavşanlar kaderlerini kabullenmelidir. Tavşanlar onurlarını her şeyin üzerinde tutmalı ve her şeyden öte kaderlerini kabullenecek iradeye sahip olmalıdırlar. Kaderlerini, kaderlerini, kaderlerini. ..

Buz gibi soğuk olan su bir anda içine almıştı beni. Soğuk suyun yarattığı şok etkisi, bacaklarıma vurulan bir kırbaç gibi daldıkları uykudan uyandırmıştı onları. Yüzeye çıkmak için kollarımı çırpmaya başladım. Sudan öksürükler içinde çıkmayı başardığımda turunculara bürünmüş bir gökyüzü beni bekliyordu.

Chubs yine bulmuştu beni. Bir eli ahşaba tutunmuş, diğeri ise bana uzanmıştı. İskele, diye düşündüm, bizim iskelemiz. Ona doğru yüzerek beni eski ahşabın altına çekmesine izin verdim. Üzerimizde uçan helikopterler, gölü çılgın dalgalar içinde bırakmıştı. Başımı, çalkalanan suyun üzerinde zar zor tutuyor olsam da gölün üzerinde dans eden arama lambalarını görecek kadar tetikteydim.

Bir kolumu Chubs’ın omzuna koydum ve diğeriyle uzanıp iskelenin yosunlu bacağına tutundum. O da aynısını yaptı ve üzerimizdeki postal ve silah sesleri kaybolana dek bekledikten sonra, "Aman Tanrım,” diye fısıldadı.

Daha yakın durmak için kolumu çekip, gevşemiş kaslarım izin verdiğince sıkı sarılmaya çalıştım ona. Konuşmaya cesaret edemiyor olsak da başını salladığını görebiliyordum. Ne demeye çalıştığımı biliyordu. Ben de onun ne sormak istediğini. Fakat ikimiz de bunca duman ve çığlığın arasında doğru kelimeleri bulamıyorduk bir türlü.

YİRMİ DOKUZ

KENDİMİZİ NİHAYET HAREKET EDEBİLECEK KADAR CESUR hissettiğimizde bacaklarım donmak üzereydi. Güneş gökyüzünü ısıtmaya başladığından beri sessizdi ortalık. Önce helikopterler ortadan kayboldu, sonra da silah sesleri. Bizse yalnızca nefes alıp veriyor, diğerlerine -Liam'a- ne olduğunu düşünüp korku içinde fısıldaşıyorduk.

"Bilmiyorum," dedi. "Ayrıldık. Her yerde olabilir."

İki saat önce sudan çıkacaktım aslında ama durmadan düşen ağaçların ve bu korkunç fırtınadan geride kalanların seslerini işitmeye devam ediyorduk.

Kaslarım öyle sertleşmişti ki normalden üç kat uzun bir sürede çıkabilmiştim iskeleye. Chubs yanıma yığılmış, ıslak giysilerimize çarpan her esintiyle ürpererek titriyordu. Patikada sürünerek ilerleyip, geride bir tek bizim kaldığımızdan tam anlamıyla emin olana kadar yerden kalkmadık.

Kulübelerin birçoğu yanıp kül olmuştu. Birkaç tanesi hâlâ ayakta olsa da yanmış, içleri boşalmış ve çatıları yıkılmıştı. Üzerimize kar gibi yağan kül, saçlarımıza ve ıslak giysilerimize yapışıyordu.

"Ofise gitmeliyiz," dedim. "İçeri girelim. Malzeme toplayıp Lee'yi bulmayı deneyebiliriz."

Chubs yanımda yavaşlamaya başladığında dönüp yüzüne baktım ve ilk defa o zaman gözlerinin kızardığını fark ettim. "Ruby..."

"Sakın söyleme," dedim keskin bir sesle. Bu bir seçenek değildi. "Sakın."

Lee'yi düşünmek istemiyordum. Zu'yu ya da kamptan çıkan diğer çocukları da. Devam etmek zorundaydık şimdi. Durursam bir daha asla hareket edemeyeceğimi biliyordum.

Ön odalar temizdi. Kutular ve koliler boşaltılmıştı. Chubs’ı zorla peşimden yürüterek depoya girdim. Ama orada da bir şey kalmamıştı.

"Belki onu yakalamışlardır," dedi Chubs başını ovuşturarak.

Yüzümü ekşittim. "Hiç o kadar şanslı olduk mu?"

Üst kattaki yatak odası mükemmel durumdaydı. Clancy gitmeden önce yatağını düzeltmiş, kâğıt ve kolileri atmış, hatta tozları bile almıştı. Chubs televizyonla ilgilenip açma kapama düğmesine basmaya çalışırken, ben de perdeyi açarak odanın iki yanını birleştirdim.

"Elektriği kesmişler," dedi. "Bahse varım, suyu da kesmişlerdir."

Clancy’nin ofisteki sandalyesine çöküp yüzümü koyu renk ahşaba gömdüm. Chubs üzerimden Liam’ın ıslak ceketini çıkarmaya kalktığında ona izin vermedim.

"Beni bulmaya geldiğin için teşekkürler," dedim gözlerimi kapatarak.

"Seni sersem," dedi şefkatle. Sırtıma yumuşak bir şekilde vuruyordu. "Belanın üzerine gitmekte üstüne yok."

Hareket etmiyordum; eli hâlâ omzumun üstündeydi. "Ruby?"

"Bunu neden yaptı?" diye fısıldadım. Bu odadaki her şey bana Clancy'yi hatırlatıyordu. Kokusundan, renklerine göre raflara dizilmiş kitaplara kadar. "Hepsini kurtların önüne attı..."

Chubs yanımda çömeldiğinde, dizleri yaşlı bir adamınkiler gibi çatırdadı. Elini kolumdan hiç ayırmasa da bana söylemek üzere olduğu şeyle mücadele ettiği belliydi.

"Onun o cehennem çukuru zihnini çözmeye yanaşmak dahi istemem," dedi dikkatlice. "Ama bence sadece kontrolü elinde tutmayı seviyor. Yetkili olmayı. İnsanları manipüle ederek kendini güçlü hissetmeye çalışıyor çünkü o da çok iyi biliyor ki buranın dışında kendisi de her birimiz kadar savunmasız aslında. Böyle insanlar vardır. En karanlık zihinler, en beklenmedik yüzlerin arkasında gizlenme eğilimindedirler. İyi bir lider rolü oynuyordu ama o... o Lee ya da Jack gibi değildi. O, herkesin kendisini güçlü ve güvende hissetmesi gerektiğini düşündüğü için yardım etmiyordu çocuklara. Clancy sadece kendini düşünüyordu. Asla bir başkasının önüne atlayıp... onun yerine kurşun yemeyi göze alacak bir tip değil."

Ve doğruldum. "Jack’in kargaşada vurulduğunu sanıyordum."

Chubs başını salladı. "Jack beni koruyordu; bunu yapıyordu çünkü..." Derin bir nefes aldı. "Çünkü benim kendimi koruyamayacağımı düşünüyordu. Bana ne çok şey öğrettiğinin farkında değildi."

"Çok üzgünüm," dedim gözlerimde biriken yaşları fark ederek. "Her şey için."

"Ben de," dedi bir süre sonra ve onun da ağladığını anlayabilmem için bakmam gerekmemişti.

Bilgisayar, masasının en üst çekmecesinde, üzerinde sarı bir notla birlikte duruyordu.

Ruby,

Daha önce yalan söyledim. Yanına koşarak gelirdim.

-CG

"Chubs!" diye seslendim hemen yanıma çağırarak. Açma düğmesi hâlâ yanıyordu.

"Bunu burada mı bırakmış?" diye sordu Chubs parmaklarını masaya vurarak. "Kablosuz erişim kartı içinde mi peki?"

İçindeydi ama Clancy bilgisayardaki diğer her şeyi silmişti. Yalnızca ekranın orta yerinde duran internet ikonu kalmıştı masaüstünde.

"Köşedeki saatte neden on beş yazıyor?" diye sordu Chubs sandalyeye oturarak. Gösterdiği şeyi görmek için eğildim. Pil ömrü. Yalnızca on beş dakikamız kalmıştı.

"Pislik herif," dedim öfkeyle.

Chubs başını salladı. "Hiç yoktan iyidir. Bağlantı kesilmediği sürece buradan çıkmanın bir yolunu bulmak için kullanabiliriz bunu. Jack’in babasının yeni adresine bile ulaşabiliriz."

"Ve mesajını ailene ulaştırabiliriz," dedim içimi dolduran bir mutlulukla.

"Sorun değil, bu dakikaları... bu on dört dakikayı Jack’in babasını bulmak için harcamayı tercih ederim," dedi. "Bilgisayarın mikrofonu varsa onu arayabilirim de."

Kendi anne babasını aramayı denemeye cesaret edemiyordu.

"Cidden," diye başladım. "Mesajı yayınlaman iki dakika sürer. Ne yazdığını hatırlıyor musun?"

"İşe yarayacak kadarını."

Chubs’ın klavyede çıkardığı sesleri dinlerken dolaşıp odanın bayat kokusunu çekiyordum içime. Ayaklarım beni Clancy’nin yatağının yanına getirdiği sırada durdum. Ona karşı duyduğum öfke öylesine büyüktü ki şu anda yaşadığım endişe onun yanında hiç kalırdı.

İsle kaplanmış pencereyi güç bela açmaya çalıştım. Yine de içeri dolan temiz hava bu çabaya değerdi. Eğilip kollarımı pervaza dayadım. Kamp, gözlerimin önünde bir kül ve toprak yığını olarak uzansa da çocukların bir zamanlar yemeklerini almak için toplandıkları yerin görüntüsü hâlâ zihnimde taptazeydi. Gözlerimi kapadığımda kahkahaları ve uzaktan gelen radyonun sesini duyabiliyor; fasulyenin baharatlı tadını ve havadaki odun ateşinin kokusunu alabiliyordum. Diğerleriyle sessiz bir sohbete dalan Liam’ın saçlarının güneşin altında altın gibi parladığını da.

Ve gözlerimi açtığımda onu sadece hayal etmiyordum artık.

Arkamdan seslenen Chubs’a aldırmadan odadan koşarak çıktım. Merdivenlerde sendeleyerek koridora fırladım ve ayakta zar zor duran kapıyı geçtim.

Kulübelere uzanan yolda, yıkılmış ağaçlar ve evler arasında yürümeye çalışıyordu. Parçalanmış yüzü, keder ve korkuyla kaplıydı. Yıkıntıların içinde güçlükle topallıyordu.

"Lee!" Adeta ağzımdan fırlamıştı ismi. Elindeki kömüre dönmüş odun parçasını bırakıp, yaslandığı ağacın dalları ve yaprakları arasında mücadele ederek bana döndü. Beni gördü. Gördüklerine hem inanıyor hem de inanamıyor gibi bir hâli vardı. "Aman Tanrım!" Kollarımı boynuna sardığımda neredeyse ikimizi de yere devirecektim.

"Teşekkürler," diye fısıldıyordu, "teşekkürler, teşekkürler..." Sonra yüzümün bulabildiği her noktasını öpmeye, gözyaşlarımı ve isi silerek adımı haykırmaya başladı.

Kaçabilen tek kişi Liam değildi ama geri dönen tek kişi o olmuştu.

Clancy’nin ofisinde oturup bulabildiğimiz yiyecekleri yerken bize tüm gece neler yaşadığını anlattı. Bilgisayarın başında olan Chubs, ailesinden bir mesaj gelmiş mi diye her dakika kontrol ederken bir yandan da Jack’in babasının adresini arıyordu.

Olay patlak verdiğinde öyle bir şaşkınlık yaşanmıştı ki nöbetçilerden birçoğu devriye yerlerini bırakıp kulübelere ulaşamamışlardı bile. O anda izinli olanlar kulübemize gelip Liam’ı zorla çıkarmışlardı. "Aslında beni taşıdılar, demeliyim," diye anlatmıştı Liam o anları. Tam da bu tip durumlar için gizlenmiş dar patikalardan birine götürmüşlerdi onu. Bizi aldıkları o otoyoldaki noktaya varana dek hiç durmadan sabaha kadar yürümüşlerdi.

"En fazla yirmi kişiydik," dedi elimi tutarak. "Herkes de kötü durumdaydı. Liv ve Mike çalışan bir araba bulup durumları ağır olanları hastaneye götürmek için arabaya doldurdular ama..."

"Ya diğerleri?" diye sordum.

"Onlar ayrıldı." Liam gözlerini ovuşturdu. Teni hâlâ hassastı ve rengi siyaha dönmekteydi.

"Sen niye gitmedin?" dedi Chubs. "PÖK askerlerinin burada olacağını bilmene rağmen buraya gelmek de neyin nesi? Kafayı mı yedin?"

Liam yalnızca homurdandı. "Sence siz ikinizin hâlâ burada olma olasılığı varken bu benim zerre kadar umurumda olmuş mudur, Chubs?

Kaybedecek vaktimiz yoktu; hepimiz, geri dönüp kurtulanları kontrol edeceklerini bilecek kadar iyi tanıyorduk PÖK askerlerini. Çocuklar malzeme dolabını inceleyip yanımızda götürebileceğimiz yiyecekleri aramaya başladılar. Ben de işe yarar bir şeyler yapmak istiyordum aslında ama dikkatimin üst kattaki Clancy’nin odasına kaydığını hissettim.

Sonunda huzursuzluğuma teslim olarak konserve yiyecekler konusundaki tartışmalarıyla baş başa bıraktım ikisini. Üst kata çıkarken Jack ve Chubs’ın hâlâ ıslak olan mektuplarının orada olduğundan emin olmak için ceplerimi yokladım.

Bilgisayarın pilinin bitmesine iki dakika kalmıştı. Güç lambası yanıp sönerek kapanma uyarısı veriyordu. Ekran ışığı azaldı ve tuşların ışıkları kapandı. Olabildiğince hızlı bir şekilde online rehbere Ruby Ann Daly, Virginia Beach yazdım.

Sonuç çıkmadı.

Yeniden denedim. Bu defa sadece isimle. Bir sonuç çıkmıştı ama Salem’de. Neredeyse on yıldır orada yaşamıyordum ama ailemin adresini görür görmez tanıdım.

Bir dakika on beş saniye. Chubs’ın arama yapıldığından bahsettiği internet sitesine girdim hemen. Telefonun her çalışı bana iki saniye kaybettiriyordu.

Onunla konuşmak değil, sesini duymak istiyordum sadece. Yanına gitmek gibi bir seçeneğim yoktu zaten. Halletmem gereken daha önemli işler vardı. Ama onun hâlâ orada olduğundan, dünyada beni hatırlayan bir kişinin daha olduğundan emin olmalıydım.

Telefon açıldı. Parmaklarımla masaya sıkıca yapıştım. Kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu.

Annemin sesi.

Merhaba, Jacob, Susan ve Ruby Daly’nin evini aradınız...

Neden ağlamaya başladığımı bilmiyorum. Belki yorgunluktan. Belki de her şeyin bu kadar zor oluşundan. Üçünün birlikte olmasından mutlu olmuştum. Annemin ve babamın, ailelerini bir araya getirmeyi başarıp bir Ruby’nin yerine diğerini koymalarından. Son birkaç günde anladığım en önemli şey, birbirimizi kollamanın ve bir arada kalmanın önemiydi. Ve onlar da aynısını yapıyorlardı. Güzel.

Güzel.

Ama bu durum, gözlerimi kapatıp sadece birkaç dakikalığına da olsa o Millwood Drive’da yaşayan Ruby’nin hâlâ ben olduğumu hayal etmeme engel değildi.

OTUZ

SAATLER SONRA ÜÇÜMÜZ DE BİR KEZ DAHA YOLLARDAYDIK, sonunda önceki gece yaşadıklarımızı Liam’a anlatma şansı bulmuştuk.

"Tanrıya şükür, Chubs seni bulmuş," dedi Liam başını sallayarak. "Onu hepimizden iyi tanımana rağmen yine de gittin."

"Onu kontrol edebileceğimi sanmıştım," dedim alnımı soğuk cama yaslayarak. "Ben tam bir aptalım."

"Evet, öylesin," dedi Chubs. "Ama bizim aptalımızsın o yüzden bir dahaki sefere daha dikkatli ol."

"Katılıyorum," dedi Liam da parmaklarını parmaklarıma geçirerek.

Arabayı, East River’ın birkaç kilometre ötesinde, yolun kenarına terk edilmiş bir hâlde bulmuş ve içinde hâlâ çeyrek depo benzin olduğu için almıştık. Bu arabayla seyahat etmek, Betty ile yaptıklarımızın yanında solda sıfır kalırdı. Chubs’ın uzun bacakları sırtıma batıyor, araba bayatlamış Çin yemeği gibi kokuyordu. Yine de çalışıyordu. Ancak bir süre sonra benimseyecektik arabayı.

"Bir tane daha," dedi Chubs parmağını cama vurarak. Gözlerimi açıp başımı arkaya çevirdiğimde başka bir beyaz direkle karşılaştım. Üzerinde beyaz bir kutu, onun üzerinde de küçük bir anten vardı. Her yer kameralarla çevriliydi.

"Belki de otoyoldan çıkmalıyız," diye önerdi Liam.

"Hayır!" dedi Chubs. "Altmış dörde çıktığımızdan beri iki araba gördük ve yoldan yeniden çıkarsak Annandale’a ulaşmamız iki katı zaman alır. Hem onlar zaten bu arabayı değil, Betty'yi izliyorlar."

Liam'la birbirimize baktık. "Annenin mesajında ne dediğini bir daha söyler misin?"

"Teyzemin restoranına rezervasyon yaptırıp onları mutfakta beklememi," dedi Chubs. "Bunu East River'dayken halletmiştim o yüzden onlarla bu gece buluşacağız. Teyzem muhtemelen bize yiyecek bir şeyler de ayarlamıştır."

"O zaman önce seni bırakalım," dedi Liam.

"Hayır," dedi Chubs. "Jack’in mektubunu vermek istiyorum."

"Chubs..."

"Bana Chubs deme," dedi birden. "Jack’e çok şey borçluyum ve bunu yapmak istiyorum."

Jack’in babasının adresi, Annandale’in geniş mahallesinden oldukça uzaktaki Days Inn moteli olarak gözüküyordu rehberde. Liam oranın, başkentin yeniden inşasında çalışan işçiler için kullanılan bir kompleks olduğunu düşünüyor gibiydi. Ama yine de otoparkta yanımıza eski bir otobüs park edip de içinden fosforlu yelekleri ve baretleriyle bir düzine tozla kaplı adam çıkana dek bundan emin olamamıştık.

"103 nolu oda," dedi Liam direksiyona dayanarak. Gözlerini kısmıştı. "Kırmızı gömlekli adam. Evet, bu o. Tanrım, Jack ona ne kadar da benziyormuş."

Adam kısa boylu ve yapılıydı. Geniş bir burnu ve dudaklarının üstünü saran beyazlamış bir bıyığı vardı.

Chubs aramızdan uzanarak kırışmış kâğıdı avcumdan aldı.

Hey, yavaşla bakalım, Turbo," dedi Liam araba anahtarlarını çevirirken. "Onun izlenip izlenmediğini henüz kontrol etmedik."

"Neredeyse bir saattir buradayız, etrafta kimse görüyor musun? Otoparktaki tüm diğer arabalar da boş. Tıpkı istediğin gibi, göze batmadık işte." Uzanıp kapının kilidini açtı. Liam bir an ona baktıktan sonra pes etti.

"Pekâlâ, sadece dikkatli ol, olur mu?"

Etrafına bakına bakına koşarak geçişini izledik otoparktan. Gerçekten de 103 numaralı odayı izleyen kimse olmadığına emin olmak istiyordu. Omzunun üzerinden bize bir ben söylemiştim bakışı attı hemen sonra.

"Güzel," dedi Liam alaycı bir şekilde. "Çok güzel."

Uzanıp omzunu okşadım. "Onu özleyeceğini biliyorsun."

"Çılgınca, değil mi?" dedi keyifli bir kahkaha atarak."Bana konserveyi yanlış şekilde açmanın ne kadar tehlikeli olduğunu söyleyen biri olmadan ne yapacağım ben?"

Liam, Chubs’ın kapıyı çalmasını bekledikten sonra emniyet kemerini çözerek bana bir öpücük verdi.

"Bu ne içindi?" diye sordum gülerek.

"Aklını toparlayabilmen için," dedi. "Onu evine götürdükten sonra Zu'yu ve diğerlerini PÖK askerlerinden önce nasıl bulacağımızı düşünmemiz gerek."

"Peki ya..."

103 numaralı odanın kapısı açıldı ve kapıda Bay Fields’ın yorgun ve şüpheci suratı belirdi. Chubs kırışmış kâğıdı ona uzattı. Öff, ne söylediğini anlayabileceğimiz bir açıyla dursaydı keşke. Adamın yüzü birden kıpkırmızı kesilerek iş gömleğinin rengine yaklaşmıştı neredeyse. Öyle yüksek sesle bağırmaya başladı ki komşuları ne olup bittiğini anlamak için perdelerini açmak zorunda kalmışlardı.

"Bu çok kötü," dedi Liam hemen kapısını açarak. "Önce benimle bir deneme yapmasını söylemem gerektiğini biliyordum. Kahretsin."

Kapı Chubs’ın yüzüne kapandıktan birkaç saniye sonra ardına dek açıldı. Kapıdan bir metal parçasının uzandığını ve Chubs’ın ellerini havaya kaldırarak geri geri gitmeye başladığını gördüm.

Silah, gün batarken büyük bir gürültüyle patlamış ve ben daha ne olduğunu anlamadan Chubs yere yığılmıştı.

Adını haykırarak yanına koştuk. Tesisin çoğunluğu erkek olan tüm sakinleri şimdi dışarı çıkmışlardı. Yüzlerinde korkunç bir bulanıklık vardı.

Jack’in babası silahını şimdi bize doğrultmuştu ama Liam elinin tek bir hareketiyle onu odasına gönderip kapıyı üzerinden kapattı. Chubs’ın yanına düştüğümde dizlerim asfalta sürtündü.

Gözleri açık, bana bakıyordu. Yaşıyordu.

Bana bir şey söylemeye çalışıyordu ama 103 numaralı odadan gelen bağırış nedeniyle onu duyamıyordum. "Sizi lanet ucubeler! Defolup gidin buradan, sizi kahrolasıca ucubeler!"

Chubs’ın tişörtüne ağaç dalları gibi yayılmış parlak kırmızı kanı, sağ omzunun hemen altından süzülüyordu. Önce hiçbir şey yapamadım. Gerçek gibi görünmüyordu. Tanrım, bu gerçek olamazdı! Liam’ın adamın silahını kapıp 104 ve 105 numaralara doğrultması da bir o kadar gerçek dışıydı.

"Sorun yok," dedi biri arkamızdan. Liam eli tetikte, yüzü taş kesmiş bir hâlde hızla arkasına döndü. Adam ellerini kaldırdı, elinde ufak bir telefon tutuyordu. "Ben sadece 91l’i arayacağım. Sorun yok, ona bir ambulans çağıralım."

"Yo, hayır... aramalarına izin vermeyin," dedi Chubs. "Beni almalarına müsaade etmeyin." Kelimeler boğazından güçlükle çıkıyordu. "Eve gitmem gerek."

Liam başını çevirip baktı. "Bacaklarını tut, Ruby."

"Onu hareket ettirmeyin," dedi 104 numaradaki adam."Onu hareket ettirmemelisiniz!"

Jack’in babası yeniden arkamızda belirmişti ama elinde telefon olan adam onu yakalayıp odasına tıkmış ve kapıyı üzerinden kapatmıştı.

"Tut onu," dedi Liam silahı beline sokarak.

Chubs beni nasıl taşıdıysa şimdi ben de kollarımı onunkilerin altına sokarak onu öyle taşıyordum. Diğer adamlardan biri öne çıktı. Belki bizi durdurmak, belki de yardım etmek istiyordu.

"Ona dokunma!" diye bağırdım. Geri çekildiler ama sadece o kadar.

Chubs korkudan kırpamadığı gözleriyle elini yarasına bastırıyordu. Liam’ın bacaklarını tutmasıyla onu taşımaya başladık. Adamlar arkamızdan seslenerek ambulansın her an burada olabileceğini söylüyorlardı. Ambulans ve elbette PÖK askerleri. Askerler onu iyileştirmezlerdi, hayır. Ucube bir çocuğu iyileştirmektense ölüme terk etmeyi tercih ederlerdi.

"Beni almalarına izin vermeyin," dedi Chubs. "Bacaklarımı göğüs hizamın altında tut, Lee, fazla kaldırma. Göğüs yaralanmalarında... nefes almak güç..."

Beni asıl dehşete düşüren bu sayıklamaları değil, ellerinin altından sızan, bitmek tükenmek bilmeyen kandı. Titriyor ama ağlamıyordu. "Beni almalarına izin vermeyin..."

Arka koltuğa önce ben bindim, Chubs’ı da yanıma çektim. Kanı tişörtümün önüne akıyor, tenimi yakıyordu.

"Bastırmaya... devam et," dedi Chubs. "Daha sert... Ruby, daha sert. Ben de onu tutmayı... deneyeceğim..."

Bunu yetenekleriyle yapmayı deneyecekti. Elini yeniden yaranın üzerine bastırdığında kan akışı azalmış gibiydi sanki. Ama bu daha ne kadar sürebilirdi ki böyle? Benim ellerim de onunkilerin üzerinde zangır zangır titrerken muhtemelen yarardan çok zarar veriyordu.

"Tanrım," diyordum. "Aman Tanrım, gözlerini kapatma... konuş benimle, konuşmaya devam et, bana ne yapacağımı söyle!"

Otoparktan hızla çıktık. Liam tüm gücüyle gaza basıp ellerini direksiyona yapıştırmıştı. "Kahretsin, kahretsin, kahretsin!"

"Beni eve götürün," diye yalvarıyordu Chubs. "Ruby, beni eve götürmesini söyle."

"Gideceksin, iyi olacaksın," dedim gözlerimi görebilmesi için ona doğru eğilerek.

"Babam..."

"Hayır... Lee, hastane!" Anlamlı cümleler kuramıyordum artık. Chubs da. Yattığı yerde boğuluyormuş gibi sesler çıkarmaya başlamıştı.

Görüntüler geldiğinde kanı gibi kıpkırmızı bir renkteydi. Büyük bir koltukta oturup kitap okuyan bir adam. Mutfak masasına yaslanan güzel bir kadın. Bir kanaviçe, bir acil servis işareti... Görüş açımın siyah kenarları kıvrılmaya başlıyordu. Biri bir bıçak almış, beynimi oyuyordu sanki.

"Alexandria yarım saat uzakta," diye bağırdı Liam arkasına dönerek. "Seni oraya götüremem!"

"Fairfax Hastanesi," dedi Chubs. "Babam... onlara babamı aramalarını söyle..."

"Nerede?" diye sordu Liam. Bana baktı ama ben de bilmiyordum. Bir anda o yolda Chubs’ın ölebileceği düşüncesi geldi aklıma. Tam da burada, şimdi, kucağımda kan kaybından ölüp gidebilirdi. Onca lanet olası şeyden sonra.

Liam arabayı öyle hızlı döndürdü ki savrulmamak için Chubs’ı da kendimi de sıkıca tutmak zorunda kaldım. Yeniden çığlık atmamak için dilimi ısırıyordum.

"Onunla konuşmaya devam et!" dedi Liam. "Chubs... Charles!"

Gözlüklerini nerede, ne zaman kaybettiğini bilmiyordum. Gözlerinin kenarları kızarmış yüzüme bakıyordu. Bakışlarını olabildiğince kendimde tutmaya çalışsam da o bana bir şey uzatmaya çalışıyordu. Chubs karnının üzerine düşen elini kaldırdı.

Jack’in mektubu. Kenarları ıslanmış, kandan yapış yapış olmuştu ama açıktı. Okunmayı bekliyordu.

El yazısı çok minik ve çarpıktı. Mektubun çevresinde, gölde bizimle birlikte geçirdiği zamandan kalma belli belirsiz bir su lekesi vardı. Bazı yerleriyse tamamen silinmişti.

Sevgili Baba,

O sabah beni okula gönderdiğinde beni sevdiğini düşünüyordum. Ama şimdi senin nasıl biri olduğunu görebiliyorum. Bana bir canavar ve ucube olduğumu söylemiştin. Ama beni yetiştiren sendin.

"Ona söyle..." Chubs dudaklarını yaladı. Dışarıdaki rüzgârın sesinden onu duyabilmek için kulağımı dudaklarına yaklaştırdım. "Lee'ye mektubumu okumasını söyle. Onun için... onu... onun için yazmıştım."

"Charles," dedim.

"Söz ver..." Boğazımda düğümlenen her ne ise konuşamıyordum. Başımı salladım. Ellerimizin altından kan fışkırmaya başladı, hem de hiç olmadığı kadar hızla.

"Nerede?" diye bağırıyordu Liam. "Chubs, hastane nerede? Bana... bana hastanenin tam olarak nerede olduğunu söylemelisin!"

Araba titremeye ve hırlamaya başladı. Motordan çok, bir canavarı andırıyordu şimdi sesi. Liam yoldaki bir çukura girmiş, arabanın önü gri mavi bir duman çıkararak havaya kalkmıştı. Tamamen durmadan önce on beş yirmi saniye daha gidebildik.

Dönüp gözlerine baktım.

"Tamir edebilirim," dedi çatlamış sesiyle. "Tamir edebilirim, sadece, sadece, sen onu konuşturmaya devam et, tamam mı? Ben tamir edebilirim. Yapabilirim."

Gözlerimi kapatmadan önce dışarı çıkıp kapıyı kapamasını bekledim. Chubs öyle hareketsizleşmiş, öyle beyazlamıştı ki ne kadar sarssam, ne kadar bağırsam da kendine gelmezdi. Kanının, bulutlu gökyüzünün altında ellerimin arasından süzülüşünü hissederken aklıma Zu'nun ayrıldığı gece söyledikleri geldi. Bitti. Her şey bitti.

Gerçekten öyle olmuştu. Üzerime gelen bu tuhaf sükûnet bunun doğru olduğunu söylüyordu. Başından beri bununla mücadele ediyordum. Thurmond'dan çıktığımdan beri herkesin koymaya çalıştığı sınırlamalardan kurtulmaya, engellenemez olana tekmeler ve yumruklar savurmaya çalışıyordum. Ama artık yorulmuştum. Çok yorulmuştum. İçimde bir parçanın, PÖK askerleri dünyamı altüst ettiğinden beri bildiği şeyi artık inkâr edemezdim. Bir parçamın başından beri bildiğini.

Sahi, Bayan Finch yıllar önce ne demişti? Başa sarma ya da geri dönme gibi bir şey yoktu. Biri gittiği zaman sonsuza dek giderdi. Ölü çiçekler çiçek açmaz, büyümezdi. Ölü bir Chubs gülümsemeyecek, böbürlene böbürlene konuşmayacak, surat asmayacak, kahkaha atmayacaktı bir daha. Ölü bir Chubs’ı hayal etmek mümkün değildi.

Liam’ın ceketinin cebine uzanıp panik düğmesine bastım. O yirmi saniye bana saatler kadar uzun gelmişti. Hafif bir titreşimle bir geri bildirim verdiğinde bıraktım.

Dışarıda Liam metalleri birbirine vuruyor ve giderek daha da çaresiz, daha da öfkeli bir ruh hâline giriyordu. Onu yanımıza çağırmak, Chubs’ın yanında durmasını söylemek istiyordum çünkü bunun bir son olduğundan emindim. Daha hayatımı kurtarmasının üzerinden yirmi dört saat geçmeden onun burada, kollarımın arasında öleceğinden emindim. Ve onu kollarımda tutmak dışında elimden hiçbir şey gelmiyordu.

"Öleyim deme," diye fısıldadım. "Ölemezsin. Matematik dersleri alacak, futbol maçlarına ve mezuniyet balona gideceksin daha. Üniversite başvuruları yapacaksın ve kesinlikle ölmeyeceksin. Ölemezsin, yapamazsın..."

Kendimi tamamen kaybetmiştim. Tüm bedenimi tanıdık bir uyuşukluk sarmıştı. Liam’ın dışarıda bağırdığını bile fark edememiştim. Kollarımı Chubs’ın göğsüne sardım. Dışarıda, asfaltın üzerinde koşturan ayak sesleri duyuyordum. Ancak burnuma gelen tek şey, duman ve kan kokusuydu. Tek duyabildiğimse kendi kalp atışlarım.

İşte o anda kapı açıldı ve Cate’in yüzünü gördüm.

Ve işte o zaman gerçekten ağlamaya başladım.

"Ah, Ruby," dedi kederle. "Ruby."

"Yalvarırım ona yardım et," dedim içimi çekerek. "Lütfen!"

Beni çekmek için iki çift el uzandı. Kollarım hâlâ Chubs’a sarılıydı. Ellerimi kıpırdatamıyordum. O kadar çok kan vardı ki. Bizi ayırmaya çalışan her kimse ona tekmeler savurup mücadele ediyordum.

"Ruby, tatlım," dedi Cate birden yanımda biterek. "Ruby, onu bırakman gerek."

Bir hata yapmıştım. Bu bir hataydı. Onları asla çağırmamalıydım. Havayı korkunç bir ses kapladı. Liam yanıma gelip bana omuzlarımdan sıkıca sarılana dek çığlık atmakta olduğumu fark edememiştim.

Dumanlar çıkaran, işe yaramaz, metal yığını arabamızın çevresini üç araba sarmıştı. Hepsi de birer SUV'ydi.

"Ona yardım ederseniz sizinle geliriz," dediğini duydum Liam’ın. "Sizinle geliriz ve ne isterseniz yaparız. Yeter ki..."

"Hayır," diye bağırdım. "Hayır!"

Liam beni tutmaya çalışırken kollarının titrediğini hissedebiliyordum. Chubs’ın hareketsiz bedenini arabalardan birinin arkasına koymalarını ve hızla kapanan kapılarla gaza basmalarını izledik. Chubs’ın ılık kanı hâlâ tenimdeydi ve her saniye sıcaklığını kaybediyordu. Bundan kurtulmak istiyordum.

"Lütfen," dedi Liam sarsılmış sesiyle. "Sakinleş. Sakinleşmelisin. Ben yanındayım. Bak işte, yanı başındayım."

Boynumun arkasında anlık bir batma hissi duydum. Bütün kaslarım gevşedi. Dermansız bacaklarımdan sürüklenirken en yakındaki beyaz arabanın görüntüsü, görüş açıma bir girip bir çıkıyordu. Lee? demek istiyordum ama dilim ağırlaşmıştı. Biri başıma koyu renk bir şey geçirmiş, tıpkı babamın küçükken yaptığı gibi beni havaya kaldırmıştı. O zamanlar büyüyüp uçabileceğimi zannederdim.

Sonra gerçek karanlık çıkageldi.

OTUZ BİR

BENİ DALDIĞIM UYKUDAN UYANDIRAN,KADININ ŞEFKATLİ sesinden çok, soğuk suyun tenimde yarattığı ürpertiydi. "Bir şeyin yok," diyordu. "Ruby. İyi olacaksın." O küçük, tatlı saçmalıklarıyla kimi kandırdığını zannediyordu acaba?

Biberiye kokusu geri dönmüş, burnumu aynı anda hem çok eski hem de yeni gibi gelen bir anıyla doldurmuştu. Hangisiydi acaba?

Elini elimin üzerinde hissettiğimde, gözlerimi güneş ışığının altında kırpıştırarak açtım. Cate’in yüzünü, gözlerimdeki bulanıklığın ardından seçebiliyordum. Ayağa kalkıp odayı geçerek ince perdeleri kapattı. Bu işe yaramış olsa da hâlâ odaklanmakta güçlük çekiyordum. Parlak ve cilalı yüzeyler dikkatimi dağıtıyordu. Beyaz bir şifonyer, açık mor duvar kâğıtları, bir çalar saat, karşı duvarda bir ayna ve aynadaki yansımalarımız.

"Gerçek mi bu?" dedim.

Cate, tıpkı Thurmond’da yaptığı gibi yatağımın ucuna oturdu. Yalnız bu defa gülümsüyordu. Onun arkasında duran Martin ise komando pantolonu ve botlarıyla duvara yaslanmıştı. Bambaşka bir insan gibiydi. Onu ilk gördüğümde tanıyamamıştım. Yüzünün yuvarlaklığı gitmiş, gözleri iyice kafatasına gömülmüştü. Hatta elinde, ona yalnızca bir aptalın vermiş olabileceği bir silah bile vardı.

"Maryland’in hemen dışındaki güvenli bir evdeyiz," dedi.

"Lee?"

"O da iyi ve bizimle."

İyi falan değil, diye düşündüm. Senin yanında asla iyi olmaz.

İçgüdüsel olarak ayağa kalkıp kaçmak istiyordum. Bitkinlik ve acı, tüm diğer duygularımı tüketmişti. Gözlerim odayı taramaya başladı. Duvardaki iki pencere, kapı dışındaki tek kaçış yoluydu. Camı kırabilirdim. Beynimin tek bir hamlesiyle Cate’i savuşturup Liam’ı yanıma alarak kimse fark etmeden buradan gidebilirdim. İşe yarayabilirdi bu.

"Denemeye kalkma," dedi Cate bakışlarımı takip ederek. Kotunun arka cebinden metal bir şey çıkartarak hoparlör kısmını bana doğrulttu. "Beni geçsen bile aşağıdaki ajanların her biri bunlardan taşıyor. Olay Yatıştırma Mekanizmasıyla son karşılaşmanı hatırlayacak olursak onu dışarı çıkartıp gözlerinin önünde vururlarken ona pek bir faydan dokunamaz."

İrkildim. "Yapamazlar..." Ama gözlerinden bunun gerçek olduğunu anlamıştım. Yaparlardı. Beni Thurmond'dan kaçırmak için birçok şeyi riske atmışlardı. Beni geri almak için takipçilerle karşılaşmışlardı. Rob'un zihninde, iddia ettikleri misyonlarına rağmen istedikleri çocukları ele geçirmek için birkaçını harcamaktan çekinmediklerini görmüştüm.

"Bunu nasıl düşünürsün?" dedi Martin ters bir tavırla. "Seni aramak için ne kadar zaman harcadığı hakkında en ufak bir fikrin var mı?"

Cate onu savuşturdu. Yeniden bana doğru eğildiğinde tişörtünün önüne sıçramış kan damlalarını gördüm. Koyu renk ve artık kurumuş olan kan damlalarını.

Acıyla hatırladım olan biteni. "Chubs... Chubs’a ne oldu?"

Cate bakışlarını ellerine indirdiğinde içimde bir şeylerin düğümlendiğini hissettim.

"Dürüst olmak gerekirse," dedi. "Emin değilim. Onu götüren ajanlarla irtibat kurma şansımız olmadı ama hastaneye yetişmiş olduklarını biliyorum." Cate elimi tutmak için uzandı ama benim ona izin vermeye niyetim yoktu. Bu düşünce bile midemi altüst ediyordu. "Güvende. Sağlığına kavuşması için ellerinden geleni yapacaklar."

"Bunu bilemezsin," dedim. "Kendin söylemiştin."

"Ama buna inanıyorum."

Ona tam inançlarının hiçbir şey ifade etmediğini söyleyecektim ki yeniden konuşmaya başladı. "Geçen ay boyunca seni aradım. Belki sonunda ortaya çıkarsın diye bu bölgeden ayrılmadım. Ruby, neredeydin sen? Nereye gittin? Sanki... sanki..."

"East River," dedim doğrudan.

Cate derin bir soluk aldı. Demek Birlik olanları duymuştu.

"Ah, bu mükemmel işte," dedi Martin yaslandığı duvardan ayrılarak. Tüfeğinin kayışını omzuna atarak bana doğru yaklaştı. "Demek haftalar boyu poponun üzerinde oturup hiçbir şey yapmadın ha? Tahmin etmeliydim. Bense gerçek bir fark yaratmakla meşguldüm. Bir şeylerin parçasıydım."

Bacağıma dokunacak gibi olduğu sırada bileğini yakaladım. Neler yaptığını kendi gözlerimle görmek istiyordum; eğitimini, çığlık atan öğretmenlerini. Anılarının en kuvvetlilerini kavrayarak zihnime yansıttım. Geleceğimize dair bir şeyler görmek istiyordum.

Martin’in anıları sıcak katran gibiydi. Sonunda ben onun durduğu yerde durana kadar fokurdayıp şekil değiştirmeye devam ettiler. Elinde tuttuğu ağır paket şimdi benim elimdeydi. Parmaklarım ağırlığın altında ezilirken gözlerim yalnızca asansörün ekranında ilerleyen sayılardaydı: 11, 12, 13... Her katı bir zil sesiyle geçerken sonunda 17. kata çıktık.

Yanımdaki etek ceketli kıza sinsi bir bakış attım. Yüzü, yoğun bir makyajla kaplanarak olduğundan daha büyük gösterilmeye çalışılmıştı. Deri el çantasını yan tarafında bir kalkan gibi tutuyordu. Ancak onu indirdiği sırada ellerinin titrediğini fark edebildim.

Benim üzerimde de bir FedEx üniforması vardı. Kendimi, asansör kapıları açıldığı sırada metalik yüzeylerinden Martin’in gözlerine yansıyan görüntüden seçebilmiştim.

Bir çeşit ofis binasındaydık. Dışarısı karanlıktı ama içeride hâlâ çalışan insanlar vardı. Kendi bölmelerine sıkışmış, gözlerini bilgisayar ekranlarına kilitlemişlerdi. Ne ben durdum ne de yanımdaki kız. Yüzünde, ağır makyajını bozmaya başlayan bir ter tabakası görünce bir huzursuzluk hissettim.

En büyük ofis, binanın en uzak ucundaydı ve ben de oraya doğru ilerliyordum. Onu içecek noktasında bıraktığımda kız derin bir nefes aldı. O, destek için oradaydı. Bu, asıl benim görevimdi.

Ofisin kapısı kapalıydı ama buzlu camın arkasından birinin hatlarını seçebiliyordum. O hâlâ buradaydı. Ve Tanrıya şükür, yönetici asistanı da. Kadın elimdeki paketi görünce şaşkınlıkla baksa da tek yapmam gereken, eline hafifçe dokunmak olmuştu. Bakışları cam gibi berrak ve odaklanmamıştı. Onu ele geçirdiğimi biliyordum. Yaşlı kadın sandalyesinden kalkıp ofis kapısına yöneldi. Paketi masasının üzerine bıraktım.

Ağırlıktan kurtulduğum anda, çalışma alanlarının arasından hızla geçip içecek bölmesinin önünde bekleyen kızla göz göze geldim. Başımla asansörleri işaret ettiğimde beni izledi. Isırdığı dudaklarıyla bir asansöre, bir ofis katına bakıp duruyordu.

Yine de dışarı çıkana kadar aptalca bir şey yapmadı. Bizi kapıda bekleyen FedEx arabasına ve şoför koltuğunda oturan esmer adama koşar adımlarla yaklaştım. Kızın arkamda olmadığını fark ettiğimde arabanın kapısına varmıştım.Kız, mermer basamakların başında donup kalmıştı. Gözleri kocaman olmuş; yüzü, ayağının altındaki mermer kadar beyazlamıştı.

Onları patlayıcı hakkında uyarmak için binaya dönecekti. Zayıf. Kelimeler hızla zihnimden geçiyordu. Başından savarsan ölürsün. Birlik’i aldatırsan ölürsün.

Oturduğum koltuğun altındaki silahı alıp cama eğildim. Ama ateş etmedim. Üst katlarda, tam olarak binanın 17. katında yaşanan patlamanın etkisiyle etrafa cam ve beton parçaları saçılmış, kız da bunların altında gözden kaybolmuştu.

Martin’in eli yanımda duruyordu. Hareket etmeyi bırakmıştı. Sanırım onlardan biri olmak da bu demekti. Bizi çevirecekleri şey buydu. Onun zihnine şüphelerimi doğrulamak için girmiş ama ben bile bunu bu kadar kolay yaptığıma şaşırmıştım. Haftalar önce, ilk dışarı çıktığımızda onu defetmeyi başaramamıştım. Şimdiyse Martin’in tek yaptığı, bana dokunmak olmuştu ve bir anda tüm gücünü elinden almıştım. Hem de tek bir dokunuşla.

Clancy iyi bir öğretmendi.

Yeniden Martin’e bakarken tuhaf bir acıma duygusu hissettim ona karşı. Yapmak üzere olduğum şeyden ya da onu kullanacak olmamdan değil, güçlü ve kontrollü olmanın ne demek olduğunu bildiğini zannettiği için. Gerçekten hâlâ benden güçlü olduğunu sanıyordu. Aptal.

Parmağımı elinin üzerine yerleştirdim. Sadece tekini.

"Adın ne?" dedim.

Verdiği tepki paha biçilemezdi. Yanaklarında bir gram renk kalmamış; dudakları, doğru kelimeyi bulmak istercesine hareketlenmişti. Artık orada olmayan bir anıya ulaşmaya çalışıyordu.

"Nerelisin?"

Yüzündeki paniği görebiliyordum şimdi; gözleri yerlerinden fırlayacak gibiydi. Ama işim henüz bitmemişti.

"Şu an nerede olduğunu biliyor musun?"

Gözlerinin kenarlarında birikmeye başlayan yaşları gördüğümde neredeyse kendimi suçlu hissedecektim. Neredeyse. Ancak beni ne kadar çaresiz hissettirdiğini ve nasıl korkuttuğunu da hatırlamıştım. İşte o zaman daha fazlasını yapmadığıma pişman oldum. Zihnimin derinliklerinde bir plan oluşmaya başlamıştı. Sahiplenemeyeceğim kadar korkunç bir plan.

"Bilmiyorum..." dedi sonunda. "Bilmiyorum..."

"Belki o zaman gitmelisin," dedim donuk bir sesle.

Bu görüntüyü onun zihnine şöyle bir sokmamla odadan fırlaması bir oldu. Korkutucu canavardan kaçıyordu.

Cate, yüzünde anlaşılmaz bir ifadeyle arkasından baktı. "Etkileyici."

"Davranışlarını düzeltmesi gerektiğini düşündüm," dedim. Sesim, tıpkı onun isteyeceği gibi soğuk ve duygusuzdu. Bu insanların talep ettikleri zalimliği bilecek kadar şey görmüştüm ve bana ihtiyaçları olduğunu söylemelerini istiyordum. "Artık birlikte daha fazla zaman geçireceğimize göre."

Cate başını eğerken açık sarı saçları omuzlarına düştü ama söylediğimi inkâr da etmedi. Buraya hapsolmuştuk. Liam’ın teklifini kabul etmişti.

"Zaten en başından beri ortada yapılacak bir seçim yoktu," dedim. "Sonunda beni getirmek zorunda kalacaktın."

"Direniş için önemlisin." Cate elini kaldırmış ama yüzüme değdirmeden önce vazgeçip yeniden indirmişti. Akıllı kadın. Yapabileceklerimi biliyordu. "Bunu kendi kendine anlamanı diliyordum."

"Ya Lee?"

"Bu güvenli evi ve ajanları gördüğü için o artık bir güvenlik riski. Bizimle daha güvende, Ruby. Başkan onun ölmesini istiyor. Eminim o da bunu görecektir... sonunda."

Ellerimi yatak çarşafına geçirdim. Bir silah. Liam bir silah olacaktı. Suçluluk hissetmeden öfkelenmeyi bile beceremeyen Liam. Bu şiddetten kaçmak için ne kadar çok uğraşmıştı ve ben... Ben onu buraya geri getirmiştim. Ona o pis ellerini sürüp kendi kalıplarına sokmaya çalışacaklardı ve Liam da olmamak için savaştığı o canavara dönüşecekti sonunda.

Nefes alışlarım hızlanmış olsa da içim East River’ın suları kadar durgundu. Bir anda eksik olan son parça da yerine oturmuş ve ne yapacağımı bulmuştum.

"Pekâlâ," dedim. "Sizinle kalacağım. Sizinle savaşmayacak ve sizi yönlendirmeyeceğim. Ama sizin söylediklerinizi yapmamı istiyorsanız... yeteneklerimi kullanmak ya da üzerimde deneyler yapmak istiyorsanız tek bir şartım var. Lee'yi bırakacaksınız."

"Ruby," diye başladı başını sallayarak. "Bu çok tehlikeli.Hem de bu işe bulaşmış olan herkes için."

"O bir Mavi. Ona ihtiyacınız yok. Hiçbir zaman istediğiniz gibi bir savaşçı da olmayacak."

Ve eğer burada kalırsa onu öldüreceksiniz.

İçindeki her iyilik parçasını yok edeceksiniz.

"Ben artık eskisinden çok daha fazlasını yapabiliyorum," dedim. "Ama eğer onu bırakmazsanız görüp görebileceğiniz bu olur. Ve onun peşine düşmemeye yemin etmelisin."

Cate beni, ağzına bastırdığı eliyle bir süre izledi. Yüzündeki kararsızlığı görebiliyordum. Martin’i, onlara sunabileceklerimi göstermek için kullanmıştım ve zaten görünüşe göre o da onlara bir Turuncu'nun ne kadar değerli olduğunu çoktan göstermişti. Yine de bu şartlar, onun seçmeyi tercih edeceği şeyler değildi.

"Pekâlâ," dedi sonunda. "Pekâlâ. Gidebilir."

"Sözünü tuttuğunu nereden bileceğim?" diye sordum.

Cate ayağa kalkıp elini cebine soktu. Avcuma bastırdığı, beni onun zihninden uzak tutan tek şey olan gümüş Olay Yatıştırma Mekanizması hâlâ sıcaktı. Parmaklarım parmaklarının üzerine kapandı.

Cate bakışlarını yeniden bana çevirdiğinde konuşmaya başladım. "Tanrı şahidim olsun, eğer sözünden dönersen seni paramparça ederim. Ve hem senin hem de bu organizasyondaki herkesin hayatını tek tek mahvetmeden de durmam. İnan bana, sen sözlerini her zaman tutmasan da ben tutarım."

Başını bir kez salladığında gözlerinde neredeyse gurura benzer bir şey gördüm.

"Anlaşıldı," dedi Cate ve öyle de olacaktı.

Liam’ı koridorun diğer ucundaki açık mavi renkli odada tutuyorlardı. Tam güneş doğmadan önce gökyüzünün aldığı renge benziyordu odanın mavisi. Bir zamanlar bir çocuk odasıydı belki. Tavanda bulut resimleri vardı ve etrafta kalan birkaç parça mobilya da bir yetişkine göre oldukça ufaktı.

Liam minik yatağın üzerinde sırtı bana dönük oturuyordu. Başta, kapıyı arkamdan kapattığımda camdan dışarı baktığını sandım. Yaklaştıkça gözlerinin elindeki kırışmış kâğıda odaklandığını fark ettim.

Arkasına oturup kollarımı göğsüne sardığımda yatak hafifçe çöktü. Yanağımı yanağına dayayıp kalp atışlarını bulana dek ellerimi göğsünde dolaştırdım. Gözlerini kapayıp bana yaslandı.

"Neye bakıyorsun?" diye fısıldadım.

Oturmak için yanına geçerken tek kelime etmeden kâğıdı uzattı. Jack Fields’ın mektubu.

"Haklıydın," dedi Liam bir an sonra. "O kadar haklıydın ki. Okumalıydık. Vermemiz gerekmediğini anlardık o zaman."

Sesindeki o ölü sakinliği, o hissizlik, o kederle kaplı ton, mektubu kırıştırıp odanın diğer tarafına fırlatmama sebep olmuştu. O ise yalnızca başını sallayıp bir elini gözlerine götürdü.

Günler önce oraya koyduğum, Chubs’ın mektubunu çıkardım ceketinin iç cebinden. Mektubu görür görmez Liam’ın omuzları çöktü.

"Bunu ailesi için yazmadığını söyledi bana," dedim. "Bunu senin için yazmış. Okumanı istiyordu."

"Ben istemiyorum."

"Evet, istiyorsun. Çünkü buradan çıkıp onu yeniden gördüğün zaman bir şeyler söylemek isteyeceksin."

"Ruby." Şimdi öfkelenmiş gibiydi. Omzumdaki eli düştü ve ayağa kalktı. "Eğer yaşıyorsa onu görmemize izin vereceklerini mi sanıyorsun? Bizim bile birlikte kalmamıza izin vereceklerini sanıyorsun, değil mi? Bu insanlar böyle çalışmaz. Her hareketimizi kontrol edecekler. Kimlerle görüştüğümüzden tut da ne yediğimize kadar. Güven bana, eğitim için buraya getirmelerini bırak, hayatta olduğunu öğrensek bile çok şanslıyız demektir."

Liam odayı turlayıp duruyordu. Chubs’ın mektubunu kendi başıma açmaya cesaret etmeden önce neredeyse bir saat geçmişti.

Liam, "Ne?" dedi sonunda. "Ne yazmış?"

Uzun bir sessizlik oldu.

Boştu. Kâğıdın üzerinde Chubs’ın ailesinin bilgileri dışında tek kelime yazmıyordu. Hiç yazmamıştı. Tek bir damla mürekkep bile yoktu.

"Anlamıyorum..." dedim ona uzatarak. Bu doğru olamazdı. Belki de orijinal mektubu kaybetmişti ya da gerçeğini kendi üzerinde taşıyordu? Liam’a döndüğümde ağladığını gördüm. Bir eliyle mektubu buruşturuyor, diğerini ise gözlerine bastırıyordu. İşte o zaman neler olduğunu anlamıştım.

Chubs bir şey yazmamıştı çünkü yazması gerektiğini düşünmemişti. Ailesine istediği her şeyi yüz yüze söyleyebileceğine inanıyordu zaten. Eve döneceğine inanıyordu.

Liam güçlükle yatağa çöktü. Alnını omzuma yasladığında onu kollarıma aldım. Sana inanıyordu, demek geliyordu içimden. Başından beri sana inanıyordu.

Kendimi çok yaşlı hissettim birden. Değil on altı, altmış, hatta yüz bile değil. Bin yaşında gibiydim sanki. Daha yaşlıydım, evet. Ama kırılgan değildim. Derin köklerim ve güçlü bedenimle Shenandoah Vadisi'ne bakan otoyolun kenarında dizili o yüce meşe ağaçları gibiydim.

Eve gitmesi gerek, diye düşündüm, onun eve gitmesi gerek.

Uzun bir süre boyunca hiçbir şey yapmadan sarıldım ona. Saçlarının ensesinde kıvrılışını, dudaklarının kenarındaki yarayı zihnime kazımak istiyordum. Zamanın akışını hiç bu kadar acı bir şekilde hissetmemiştim daha önce. Neden sadece donup kalıyor ya da hızla akıyordu?

"İşin tuhafı, her şeyi planlamıştım," diye fısıldadı. "Yapacaklarımızı. Seni götüreceğim tüm o yerleri. Seni gerçekten Harry ile tanıştırmayı çok istiyordum." Öğlen güneşinin ışıkları süzülüyordu pencereden içeri. Kolumdan aşağı inen dokunuşunu hissettim. "İyi olacağız," dedi Liam. "Sadece bizi ayırmalarına izin vermemeliyiz."

"Ayırmayacaklar," dedim. "Şey düşünüyordum da... Bunun kulağa oldukça klişe geleceğini biliyorum ama... başımıza açılan onca beladan çıkan güzel bir sonuç varsa o da seninle tanışmış olmamdı. Hepsini yeniden yaşayabilirim..." Gözlerimde yaşlar birikiyordu. "Sonunda seninle tanışacaksam eğer, hepsini yeniden yaşamayı göze alırdım."

"Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?" Liam doğrulup saçlarımı öptü. "Çünkü... açıkçası bana göre, sen ve ben... Biz kaçınılmazdık. Diyelim ki o korkunç kamplarda tutsak edilmemiştik... Dur, sadece bir dakika dinle. Sana muhteşem hikâyemizi anlatacağım."

Liam yeniden boğazını temizleyerek yüzüme baktı. "Mevsim yaz ve sen Salem'desin. Bir başka sıkıcı ve sıcak temmuz gününde, bir dondurma arabasındaki part-time işinde çalışıyorsun. Tabii ki her gün okuldan koşarak seni görmeye gelen çocukların aslında dondurmalarla hiç ilgilenmediklerinin farkında bile değilsin. Sen sadece okuluna, üye olduğun kulüplere odaklanmış durumdasın çünkü iyi bir üniversiteye gitmek ve dünyayı kurtarmak istiyorsun. Ve tam Bir deneme sınavına daha girersem delireceğim diye düşünürken baban Virginia Beach'deki büyükannene gitmek isteyip istemediğini soruyor."

"Öyle mi?" Alnımı göğsüne yasladım. "Sen ne yapıyorsun peki?"

"Ben mi?" dedi Liam saçlarımı kulağımın arkasına attığında. "Ben de o sırada Wilmington'daki o sıkıcı yaz günlerinden birinde, havalı bir üniversiteye gitmeden önce son bir kez Harry’nin tamirhanesinde çalışıyorum. Ayrıca şunu da belirtmeliyim ki üniversitedeki oda arkadaşım, burnu havada bir kendini beğenmiş ve aynı zamanda da altın kalpli bir çocuk olan IV. Charles Carrington Meriwether olacak. Ama şimdilik onun hikâyemizde yeri yok." Parmakları kalçamda dolaşırken sesinden belli etmemeye çalışsa da titrediğini hissediyordum. "Annem bunu kutlamak için bizi bir haftalığına Virginia Beach’e götürüyor. Oraya gideli henüz bir gün olmasına rağmen koyu renk saçlarıyla kasabada dolaşan kızı fark ediyorum hemen. Burnunu bir kitaba gömmüş, kulağına da kulaklıklarını takmış. Ne kadar uğraşsam da onunla bir türlü konuşma fırsatı yakalayamıyorum.

Sonra 'Kader' denen arkadaşımızın da yardımlarıyla kumsaldaki son günümüzde ona rastlıyorum. Yani, sana. O sırada Harry ile voleybol oynuyorum ama birden herkes yok oluyor sanki. Bana doğru kocaman güneş gözlüklerin ve açık yeşil elbisenle yürüyorsun ve ben nasıl olduğunu bilmesem de elbisenin gözlerinin renginde olduğunu hissediyorum. Ve sonra iş spora gelince olimpik bir tanrı olduğumdan topu senin yüzüne atmayı beceriyorum bir şekilde."

"Ah," dedim hafif bir gülüşle. "Korkunç geliyor kulağa."

"Eh, bu gibi durumlarda nasıl tepki vereceğimi tahmin edersin. Seni cankurtaran istasyonuna kadar taşımayı teklif ettiğimde, sadece böylesi bir öneride bulunduğum için bile beni öldürecekmiş gibi bakıyorsun. Sonunda cazibem ve elbette espri anlayışım sayesinde sana dondurma ısmarlamama izin veriyorsun. Elbette bunda bana acımış olmanın da rolü çok büyük. Sonra bana Salem’de bir dondurma arabasında çalıştığını ve üniversiteye gitmeye daha iki yılın olduğu için ne kadar bunaldığını anlatıyorsun. Ve bir şekilde e-mail adresini ya da kullanıcı adını ya da belki gerçekten şanslıysam telefon numaranı almayı başarıyorum.Sonra konuşuyoruz. Ben üniversiteye, sense Salem’e dönüyorsun ama tüm o süre boyunca seninle her şey hakkında konuşuyor ve bazen de aptal gibi konuşacak şeylerimiz bittiğinde birbirimizin nefes alışlarını dinleyerek uykuya dalıyoruz..."

"...ve Chubs bunu yaptığın için seninle dalga geçiyor," diye ekledim.

"Ah, hem de acımasızca," dedi. "Baban benden nefret ediyor çünkü o güzel, tatlı kızını kirlettiğimi düşünüyor. Yine de arada sırada seni ziyaret etmeme ses çıkartmıyor. Bu ziyaretlerimden birinde bana birkaç şehir ötede yaşayan Suzume isimli bir kıza ders verdiğinden bahsediyorsun.

"...dünya üzerindeki en havalı çocuklardan biri," diye ekledim.

"Evet," dedi Liam. "Sonunu tamamlamak ister misin?"

İşte o anda kendime engel olamadım. İki elimi de yüzüme götürüp gözlerime bastırdım.

Bunu şimdi yapmalıydım yoksa asla yapamayacaktım. Burada sonsuza dek saklanamazdık. Tıpkı ilk seferki gibi, hızla fikirlerini değiştirip gitmesine izin vermeyebilirlerdi.

Doğrulup dişlerimi sıkarak yüzümdeki yaşları sildim. Liam yatağın ucunda, yanımda doğrulmuştu. Yüzünde endişeli bir bakış vardı. Bir an için yapacağım şeyi bildiğini düşünerek dehşete kapıldım.

Başını bir yana yatırdığında dudaklarının kenarında bir gülümseme belirdi. Gülümseyerek karşılık vermeye çalışsam da içimde bir şeyler paramparça oluyordu. "Ee?"

Bizi kamplara götürdüklerinde her şeyimizi almışlardı.Bizi dostlarımızdan, ailemizden koparmış, geleceğimizi de giysilerimizle birlikte elimizden almışlardı. Bize kalan tek şey anılarımızdı ve şimdi ben bunları da ondan almak üzereydim.

"Gözlerini kapat," diye fısıldadım. "Hikâyeyi bitireceğim."

Zihnimin derinliklerinde hissettiğim kıpırtının giderek büyümesine müsaade ettim. Onu öpüp dudaklarımı dudaklarına son kez değdirdiğimde beynine girmek, elini tutmak kadar kolay olmuştu.

Geri çekilmeye çalıştığını, panikle adımı söylediğini hissetsem de kaçmasına izin veremezdim. Zihninde gün gün, anı anı dolaştım. Ta ki geriye onu yavaşlatacak ya da bir şekilde bana bağlayacak Ruby diye bir şey kalmayana dek. Daha önce hiç hissetmediğim, belki de o ana kadar tanımadığım tuhaf bir çözülme hissiydi bu.

Bir anda aklıma Chubs sorunu geldi ve bir saniye içinde karar vermem gerekti. Eğer hayattaysa -ki öyle olmak zorundaydı çünkü tersinin olması gibi bir ihtimal yoktu benim için- Birlik onu getirecekti. Ama Liam bunu öğrendiği anda onu kurtarmak için geri dönmenin bir yolunu bulurdu mutlaka ve anlaşma da boşa giderdi.

Chubs’ı da halledecektim. Birlikten kaçmasına ben yardım edebilirdim. Liam’ın, arkadaşının ailesinin yanına sağ salim ulaştığını düşünmemesi için bir sebep yoktu. Kendi evine dönmesini engelleyecek bir soruna ihtiyacı yoktu. Basit bir düzenlemeydi sadece; çirkin bir anının üzerine hızlı bir yama yapmalıydım...

Sonrasındaysa hem nefesim hem de zamanım tükendi. Arkamdaki kapı açıldığında geri çekildim. Liam elleri dizlerinin üzerinde, gözleri sımsıkı kapalı öylece kalmıştı. Cate bir ona bir bana baktıktan sonra alnını kırıştırdı. Ayağa kalkıp yanına gittim.

Bir süre sonra Liam’ın açık mavi gözleri aralandı ve beni gördü. Ancak gördüğü kız Ruby değildi artık.

"Ne oldu?" diye sordu şaşkın bir şekilde Cate’e ve bana bakarak. Ellerini, hâlâ şiş ve yaralı olan yüzüne götürdü.

"Bir araba kazası geçirdin," dedim. "Seni Birlik aldı."

Cate yanımda geriliyordu; göz ucuyla baktığımda bir anda olan biteni anlamış olmanın yarattığı şaşkınlığı görebiliyordum yüzünde.

"Birlik..." diye tekrarladı Liam kıstığı gözleriyle.

"Evet, ama kendini iyi hissediyorsan şimdi gidebilirsin," dedi Cate toparlandığında. "Ağabeyin otobüs bileti için sana para vermemizi istedi."

"Eminim istemiştir," diye homurdandı Liam ayakkabılarını ararken. "Kazayı neden hatırlayamıyorum?"

Cate yüzündeki şaşkınlığı ne kadar açıkça ortaya koyduğunun farkında mıydı bilmiyorum. Elini, beni ya da belki de kendisini sakinleştirmek için omzuma koymuştu. Bense geri çekildim.

"Başın hâlâ ağrıyor mu?" diye sorabildim sadece. Üzerimde hâlâ onun ceketi vardı. Çıkarmaya bir türlü cesaret edemiyordum. "Bayağı kötü çarptın."

"Biraz," diye itiraf etti. Bana bakışlarından hoşlanmıyordum. Kaşlarını çatmış bir şeyler düşünüyor gibiydi. "Birlik beni öylece bırakacak mı yani?"

Cate başını sallayarak ona bir zarf uzattı. Liam onu anında geri verdi.

"Paranızı istemiyorum."

"Ailenle nasıl irtibat kuracağına ilişkin prosedür de burada," diye ekledi Cate.

"İstemiyorum," dedi. "İhtiyacım yok."

"Cole’e ne dememi bekliyorsun?"

Liam titreyen bacaklarının üzerinde ayağa kalktı. "Ona eve dönmesini söyle. O zaman konuşabiliriz." Bana döndü. "Ya sen? Sen de gerçekten onlardan biri misin? Daha akıllı biri gibi görünüyorsun oysa."

Tek kelime etmeden zarfı Cate'den aldım. Onu avuçlarına bıraktığımda geri vermedi. "Yola çıksan iyi olur."

"Size teşekkür etmeyeceğim," dedi. "Yardımınızı istemedim."

Cate onu hole çıkardı. "Etmek zorunda değilsin zaten."

Merdivenlerden inmeye başladı.

"Hey..." diye seslendim arkasından. Liam dönüp bana baktı. "Dikkatli ol."

Mavi gözleri benimle Cate arasında dolaşıyordu. "Sen de tatlım."

Sokağa bakan pencereden, dışarı çıkıp arkasından kapıyı kapatan o tanıdık bedenin uzaklaşarak gidişini izledim. Ne bir araba, ne ona göz kulak olacak bir kişi, ne de onun yardımına muhtaç biri vardı yanında. Tamamen özgürdü artık.

Ve mutlu görünüyordu. En azından kendinden emindi. Ayakları içgüdüsel olarak evinin olduğu yere doğru sürükleyecekti onu. Oraya gitmesine mani olan hiçbir şey kalmamıştı geriye.

Liam, evi çevreleyen beyaz çitleri geride bırakarak kaldırıma yürüdü. Kapüşonunu başına geçirdi ve koşarak karşıdan karşıya geçmeden önce iki yanına baktı. Attığı her adımla benden uzaklaşmasını ve giderek ufalmasını izledim.

Tüm dünya senin düşmanın olacak, Binlerce Düşmanı olan Prens, seni yakaladıkları yerde öldürecekler. Ama önce seni yakalamaları gerek; yani kazıcı, dinleyici, koşucu, süratli Prensi.

Kurnaz ve hilekâr ol. Ol ki halkın asla yok edilemesin.

Cate arkamdan yanaşıp saçlarımı okşadı. "Bizimle mutlu olacaksın," dedi. "Ben sana bakacağım, merak etme."

İpeksi yüzeyi üzerinde dolaşan parmaklarımla perdeleri çektim. Bir an, söylediğinin yalan olduğunu ele verecek bir ipucu aradı gözlerim Cate’in yüzünde. Acaba hâlâ o Thurmond'dan kaçırdığı, yıldızları ilk gördüğünde ağlayan kız olduğumu mu sanıyordu?

O artık içimde iki ben olduğundan habersizdi. İstediğim her şey ile şimdi olmak zorunda olduğum her şey arasında bölünmüştüm. Bir parçam, en sert ve en öfkeli parçam, bu canavarlarla kalacak ve kendini yavaş yavaş onların kalıplarına uyarken bulacaktı. Ama içimde başka bir Ruby, gizli bir Ruby daha vardı. Ve o Ruby bir tutam hava kadar narindi ve öyle kalabilmek için çok uğraşmıştı. Bu, Liam’ın bilmeden hep yanında taşıyacağı Ruby'ydi. Onun arka cebinde dolaşacak, kulağına cesaretlendirici sözler fısıldayacak ve hep ışığı takip etmesini söyleyecekti o Ruby ona.

Aylardır ilk defa yeniden kulağıma fısıldayan Sam’in sesini duydum: Korkma. Korktuğunu görmelerine izin verme.

Pencereden uzaklaştım ve bir daha da arkama bakmadım.