Bölüm 1

ESKİ GÖLGE

I

Selden Sonra (1957)

Bildiğim kadarıyla o dehşet, gazete parçasından yapılmış bir kayıkla başladı. Yirmi sekiz yıl sürecekti bu korku. Aslında belki de hiçbir zaman tam anlamıyla sona ermeyecekti. Sözünü ettiğim kâğıt kayık kaldırımın kenarından akan yağmur suyunda yüzüyordu.

Yalpalıyor, yan yatıyor, tekrar düzeliyor, cesaretle girdaplara dalıyordu. Witcham Sokağıyla Jackson Sokağının kesiştiği dörtyol ağzındaki trafik lambasına doğru iniyordu. 1957 yılında, karanlık bir sonbahar günüydü. Trafik lambasının dört tarafındaki üçer dikey ışık sönüktü. Yağmur bir haftadan beri yağıyordu. İki gün önce fırtına da başlamıştı. Bu yüzden Derry kentinin önemli bir bölümünde elektrikler kesilmiş, bu mahallelere henüz elektrik verilmemişti.

San yağmurluklu, kırmızı şosonlu küçük bir erkek çocuk, kâğıt kayığın yanında neşeyle konuşuyordu. Yağmur hâlâ dinmemiş ama hafiflemeye başlamıştı. Damlalar çocuğun muşambasının sarı kukuletasına çarpıyor, kulübenin çinko damına düşen yağmurun gürültüsüne benzer bir ses duyuluyordu. İnsanı rahatlatan, adeta tatlı bir sesti bu. Sarı muşambalı çocuğun adı George Denbrough’ydu. Altı yaşındaydı. Ağabeyi William o sırada evdeydi. Geçirdiği ağır gripten yeni yeni gözünü açıyordu. Derry İlkokulundaki çocukların çoğu William’ı “Kekeme Bill” diye tanırlardı. (Hatta öğretmenler bile. Ama tabii onlar hiçbir zaman bu takma adı çocuğun yüzüne karşı söylemezlerdi.) Kekeme Bill, 1957 sonbaharında on yaşındaydı. Gerçek dehşetler başlamadan sekiz ay önce yani. Son karşılaşmadan yirmi sekiz yıl önce.

George’un şimdi yanında koştuğu kayığı da Bill yapmıştı. Çocuk yatağında, yastıklara dayanmış oturuyordu. Annesi salondaki piyanoda “Für Elise”yi çalarken, yağmur yatak odasının camlarına huzursuzca çarpıyordu.

Witcham Sokağının dörtyol ağzına ve trafik lambalarına kadar olan kısmı motorlu taşıtlara kapatılmıştı. Buraya katran fıçıları ve turuncu dört engel konulmuştu. Engellerin üzerinde “Derry-Bayındırlık işleri Bölümü” yazılıydı. Bunların gerisinde dalların, taşların ve kuru yaprak yığınlarının tıkadığı ızgaralardan yağmur sulan taşmıştı. Su önce asfalttan küçük parçalan kemirmiş, sonra da açgözlülüğü tutmuş gibi iri parçalan koparmıştı. Bütün bunlar yağmurun üçüncü günü olmuştu. Dördüncü gün öğleyin, asfalt parçalan, Jackson’la Witcham’ın kesiştikleri yerde minyattır sallar gibi suda yüzüyordu. O sırada Derry’de çok kişi endişeli endişeli, Nuhun Gemisiyle ilgili nükteler yapmaya başlamışlardı. Bayındırlık İşleri Bölümü, Jackson Sokağını açık tutmayı başarmıştı. Ama Witcham’dan ilerlemek imkânsızdı. Sokağa, kentin merkezine kadar sıra sıra engeller dizilmişti.

Ama herkes artık yağmurun şiddetini kaybettiğine inanıyordu. Kenduskeag çayı, kentin aşağı bölümünden geçen kanalın beton yatağında iyice kabarmış, suların yukarıya erişmesine birkaç santim kalmıştı. Şimdi birkaç kişi, bir gün önce panik ve telaşla kanala attıkları kum torbalarını çıkarıyorlardı. Aralarında George’la Bill’in babalan Zack Denbourgh da vardı. Bir gün önce kentliler kanalın taşmasının ve sel yüzünden büyük zararlara uğramalarının artık kaçınılmaz olduğunu düşünmüşlerdi. Tanrı da biliyordu ya, böyle şeyler daha önce de olmuştu. 1931’deki seller gerçek bir felaketti. Hemen hemen yirmi dört kişi ölmüş, zarar milyonları bulmuştu. Tabii uzun yıllar önce olmuştu bu. Ama kentte bu olayı diğerlerini korkutacak kadar hatırlayan yeteri kadar kimse vardı.

Yeni Bangor barajı yapıldığı zaman nehir de bir tehlike olmaktan çıkacaktı. Daha doğrusu Bangor Hidroelektrik’te çalışan Zack Denbrough öyle söylüyordu. Ama ileride etrafı seller basarsa basacaktı. Önemli olan bu felaketin atlatılması, elektriğin verilmesi ve sonra da olayın unutulmasıydı. Derry’de felaket ve trajedileri unutmak adeta bir sanattı. Bill Denbrough da zamanla bunu öğrenecekti.

George engellerin gerisinde, Witcham Sokağının ziftli yüzeyinde açılan derin uçurumun hemen kenarında durdu. Uçurum bu yokuşun aşağısında, hemen hemen on iki metre ileride sona eriyordu. Sular George’un kayığını ufacık çağlayanlara sürüklerken çocuk da yüksek sesle güldü. Kasvetli günü aydınlatan tek renkli şeydi bu çocuksu neşe. Seller kayığı öyle hızla götürüyordu ki, George ona yetişebilmek için hızla atılmak zorunda kaldı. Şosonları çamurlu suların etrafa sıçramasına neden oluyordu. George Denbrough o garip ölümüne doğru koşarken şosonlarındaki tokalar neşeyle şıngırdıyordu. Ve çocuk o anda ağabeyi Bill’e karşı berrak ve yalın bir sevgi duyuyordu. Sevgi... ve Bill orada olamadığı, her şeyi onunla paylaşamadığı için de üzüntü. Tabii eve döndüğü zaman her şeyi Bill’e anlatmaya çalışacaktı. Ağabeyinin her şeyi görmesini sağlayamayacağını biliyordu. Oysa onun yerine Bill olsaydı bunu kolaylıkla başarırdı. Bill okuma ve yazma konusunda başarılıydı. Ama George, Bill’in o yaşta bile karnesinin pekiyilerle dolmasının ya da öğretmenlerinin kompozisyonlarını çok beğenmelerinin tek nedeninin bu olmadığını anlıyordu. Anlatabilmek bunun sadece bir bölümüydü. Bill gömlekte de ustaydı.

Kayık yolda çaprazlamasına açılmış olan yarıkta hızla ilerliyordu. Sonra Witcham Sokağının solundaki yağmur oluğuna erişti. Burada oldukça büyük bir girdap vardı. George kayığın batacağını sandı. Çünkü kayık iyice yan yatmıştı. Ama sonra kâğıt tekne dengesini buldu. George çok sevindi o zaman. Kayık döndü ve dörtyol ağzına doğru hızla inmeye başladı. George tekneye yetişmek için koştu. Başının üstünde sert bir ekim rüzgârı ağaçları sarsıyordu. Fırtına yüzünden ağaçların o renkli yaprakları iyice dökülmüştü. Fırtına bu yıl pek amansızca davranıyordu.

Bill yatağında oturup o kâğıt kayığı yapmış, üzerine eritilmiş parafın de sürmüştü. Yanakları ateş yüzünden hâlâ kırmızıydı. Ama ateşi düşüyordu artık. Kenduskeag nehrinin alçalmaya başlaması gibi.

George kayığı eline aldı. “Şimdi sokağa çıkıp bunu yüzdüreceğim.”

Bill, “Evet,” dedi. “Öyle yap.” Birdenbire yorulmuş gibiydi. Yorgun ve hasta.

George mırıldandı. “Keşke sen de gelebilseydin.” Bunu içtenlikle söylemişti. Bill bazen bir süre sonra ukalalaşıyordu, ama aklına her zaman harika şeyler geliyordu. George’a da pek vurmuyordu. “Aslında bu senin kayığın.”

Bill sıkıntıyla, “Ke-keşke gelebilseydim,” dedi. “Üstüne yağmurluğunu giy. Yoksa benim gibi g-grip olursun. Hoş belki de zaten gribe yakalanacaksın. Benim mik-mikroplarım yüzünden.”

“Çok güzel bir kayık bu. Teşekkür ederim, Bill.” George uzun bir süreden beri yapmadığı bir şeyi yaptı. Bill’in hiçbir zaman unutmayacağı bir şeyi. Eğilip ağabeyini yanağından öptü.

“İşte şimdi gribe yakalanacaksın, aptal.” Ama Bill neşelenmiş gibiydi. George gülümsüyordu. “Ge-Georgie?”

George dönerek ağabeyine baktı.

“D-dikkatli ol.”

“Tabii...” George hafifçe kaşlarını çattı. Bu bir ağabeyin değil, bir annenin söyleyeceği sözdü. Bu laflar onun Bill’i öpmesi kadar acayipti. “Tabii. Dikkatli olurum.”

George dışarı çıktı. Bill kardeşini bir daha görmedi.

İşte George şimdi burada, Witcham Sokağının sol tarafında kayığını kovalıyordu. Hızla koşuyordu ama sular ondan daha süratliydi. Kayık gitgide uzaklaşıyordu. Çocuk giderek artan bir uğultu duydu. Yokuşun elli metre kadar aşağısından, gittikçe yükselen bir homurtu geliyordu. Su hâlâ açık olan kanalizasyona akıyordu. Kaldırıma bitişik, yarım ay biçimi bir şey. George’un kayığı da o deliğe doğru gidiyordu.

Çocuk üzüntüyle, “Kahretsin!” diye bağırdı.

Daha hızlandı. Bir an kayığı yakalayabileceğini sandı. Sonra ayağı kaydı ve yüzüstü düştü. Dizi sıyrıldığı için can acısıyla haykırdı. Yattığı yerden kayığın bir an yeni bir girdaba yakalanarak iki defa döndüğünü gördü. Sonra küçük tekne gözden kayboldu. George yine, “Kahretsin!” diye bağırarak yumruğunu kaldırıma vurdu. Canı yandığı için ağlamaya başladı. Kayığı amma da aptalca bir biçimde kaybetmişti.

Ayağa kalkıp kanalizasyon deliğine yaklaştı. Dizüstü çökerek içeri baktı. Su karanlıklara akarken ıslak, boğuk bir ses çıkarıyordu. İnsanı ürküten bir sesti bu. George’a şeyi hatırlatıyordu. Şeyi...

“Ha?” George irkildi. Aşağıdan bir çift sarı göz ona bakıyordu. George şaşkın şaşkın, bir hayvan bu, diye düşündü. İşte o kadar. Bir hayvan. Belki de bir ev kedisi oraya sıkışıp kaldı...

Ama çocuk yine de kaçmaya hazırdı. Bir iki saniye sonra... o parlak sarı iki gözün uyandırdığı şoktan kurtulduğu zaman. Ama birden kanalizasyon deliğinden bir ses yükseldi. Son derecede olağan ve tatlı bir ses.

Ses, “Merhaba, George,” dedi.

Çocuk gözlerini kırpıştırarak tekrar baktı. Gözlerine inanamadı adeta. Bu tıpkı bir masala ya da hayvanların konuşup dans ettikleri bir filme benziyordu. George on yaş daha büyük olsaydı gördüğüne de inanmayacaktı. Ama on altı yaşında değildi. Sadece altısındaydı.

Aşağıda, kanalizasyon kanalında bir palyaço duruyordu. Sirkte ya da televizyonda gördükleri gibi bir palyaço. Yüzü bembeyazdı. Kabak kafasının iki yanından tutam tutam kırmızı saçlar çıkmıştı. Ağzının üzerine boyayla palyaçolara yakışacak bir gülümseme çizmişti. Palyaçonun bir elinde renk renk balonlar vardı. Olgun, şahane meyvelere benziyorlardı. Diğer elinde de George’un kayığını tutuyordu.

“Kayığını ister misin, Georgie?” Palyaço gülümsedi.

George da tebessüm etti. Elinde değildi. İnsan palyaçonun gülümsemesine ister istemez karşılık veriyordu. “Tabii isterim.”

Palyaço bir kahkaha attı. “Tabii istersin! Güzel. Çok güzel. Ya bir balona ne dersin?”

“Şey... evet!” George öne doğru uzandı... sonra elini istemeye istemeye geri çekti. “Yabancılardan bir şey almamam gerekiyor. Babam öyle dedi.”

Kanalizasyon kanalındaki palyaço güldü. “Baban çok akıllı bir adam olmalı.”

George, “Gözlerinin sarı olduğunu da nereden çıkardım?” dedi kendi kendine. Palyaçonun gözleri parlak maviydi. Annesinin ve ağabeyi Bill’in gözleri gibi.

Palyaço konuşmasını sürdürdü. “Gerçekten çok akıllı bir adam olmalı. Onun için şimdi kendimi sana tanıtacağım. Ben Bob Gray’im, Georgie. Beni ‘Dans eden Palyaço Pennywise’ diye tanırlar. Penny, işte bu da George Denbrough. Bak, artık birbirimizi tanıyoruz. Ben sana yabancı değilim. Sen de bana. Öyle değil mi?”

George kıkır kıkır güldü. “Öyle sanırım...” Tekrar uzandı... elini yine geri çekti. “Sen oraya nasıl indin?”

Dans eden Palyaço Pennywise, “Fırtına beni buraya uçurdu,” dedi. “Bütün sirki alıp sürükledi. Sirkin kokusunu duyuyor musun, Georgie?”

Çocuk öne doğru eğildi. Ve birdenbire burnuna fıstık kokusu geldi. Kavrulmuş sıcak fıstıkların kokusu. Keten helvasının, sıcak çöreklerin, vahşi hayvan gübrelerinin keskin kokusunu da duyuyordu. Yola dökülmüş olan talaşın neşeli kokusunu da. Ama yine de... bütün bunların altında selin, çürümüş yaprakların, karanlık kanalizasyon kanalının kokusu vardı.

Islak ve pis bir kokuydu. Evdeki, George’u korkutan bodrum da hep böyle kokardı.

Ama diğer kokular daha güçlüydü. Çocuk, “Tabii duyuyorum,” dedi.

Pennywise sordu. “Kayığını istiyor musun, Georgie? Bunu tekrarlıyorum, çünkü pek istekli değilmiş gibisin.” Gülümseyerek kayığı havaya kaldırdı.

George kanalizasyona bakarak, “Evet, tabii,” dedi.

“Ya balon? Kırmızı, yeşil, sarı ve mavi balonlarım var...”

“Onlar havada uçuyorlar mı?”

“Uçmak mı?” Palyaçonun gülümsemesi yayıldı. “Ah, evet, tabii ya! Uçuyorlar. Sonra ketenhelva da var...”

George uzandı.

Palyaço çocuğun kolunu yakaladı.

George palyaçonun suratının değiştiğini gördü.

Çocuğun gördüğü korkunçtu. Bu yüzden bir anda çıldırdı.

Kanaldaki şey boğuk bir sesle hırıltılı hırıltılı gülerek şarkı söyler gibi, “Uçuyorlar,” dedi. George’un kolunu sıkıca tutuyordu. Çocuğu o korkunç karanlığa doğru çekti. Sular hızla akıyor, homurdanıyor, kükrüyor, fırtınanın getirdiği çöpleri denize doğru sürüklüyordu. George o karanlığı görmemek için başını çevirdi ve yağmurda haykırmaya başladı. 1957 yılının sonbaharında Derry’nin üstündeki beyaz sonbahar göklerine doğru delice çığlıklar attı. Feryatları tiz ve yüksekti. Witcham Sokağında çok kimse pencereye koştu, verandalara fırladı.

O şey, “Onlar uçuyorlar,” diye homurdandı. “Uçuyorlar, Georgie. Sen de buraya, yanıma indiğin zaman yüzeceksin...”

George’un omzu beton kaldırıma çarptı. Sel yüzünden o gün işine gitmemiş olan Dave Gardener uzaktan sadece sarı muşambalı bir çocuk gördü. Küçük çocuk kaldırımın kenarında haykırıp çırpınıyordu. Çamurlu sular yüzüne çarpıyor ve çığlıklarını boğuklaştırıyordu.

O neşeli, iğrenç ses, “Burada her şey yüzüyor,” diye fısıldadı. Sonra yırtılan bir şeyin çıkardığı sese benzeyen bir gürültü duyuldu. George Denbrough müthiş bir acı duydu... sonra da kendinden geçti.

Olay yerine ilk ulaşan Dave Gardener oldu. George’un ilk çığlığından kırk beş saniye sonra oradaydı. Ama çocuk ölmüştü bile. Gardener, George’un muşambasının arkasını yakalayarak çocuğu sokağa çekti. Sonra... o da haykırmaya başladı. Çocuğun cesedi ellerinin arasında dönmüştü... George’un muşambasının sol tarafı kan içindeydi. Sol kolun olduğu yerdeki yırtık delikten kanalizasyona kanlar akıyordu. Korkunç denilecek kadar parlak bir kemik yumrusu yırtıktan çıkmıştı.

Çocuğun gözleri beyaz gökyüzüne dikiliydi şimdi. Dave yokuştan telaşla koşarak inen diğer adamlara doğru sendeleyerek giderken, George’un gözlerine yağmur dolmaya başladı.

Aşağıda, iyice dolmuş olan kanalda George’un kâğıt kayığı suların homurdanıp şakırdadığı gece kadar karanlık geçitlerde ilerledi.

Bir saat sonra George’un annesine Derry Hastanesinin Acil Servisinde yatıştırıcı bir ilaç veriliyordu. Kekeme Bill ise, yüzü bembeyaz, yatağında şaşkın şaşkın, sessizce oturuyor, George dışarı çıktığı sırada annesinin “Für Elise”yi çaldığı salonda boğuk boğuk hıçkıran babasını dinliyordu. O sırada kâğıt kayık bir delikten kurşun hızıyla fırlayarak kabarmış olan Penebscot nehrine vardı. Yukarıda bulutların arasında mavilikler görülmeye başlamış, fırtına sona ermişti.

Kayık yalpalıyor, sulara batıp çıkıyordu. Bazen içine su da doluyordu. Ama Bill kâğıdı hiç su geçirmeyecek hale getirmişti. Bilmiyorum, kayık sonunda nereye kadar gitti! Belki de denize ulaşarak sonsuza dek yüzdü. Bir peri masalındaki sihirli bir tekne gibi. Bütün bildiğim, kayığın Derry kentinin sınırlarından çıktığı sırada hâlâ yüzmekte olduğu. Böylece kayık artık hikâyemizden de çıkmış oluyor.

II

Festivalden Sonra (1984)

Adrian Mellon’un hıçkırarak ağlayan “sevgilisi” sonradan polise, “O şapkayı giymişti,” diye açıklayacaktı. “Çünkü onu ölümünden altı gün önce Bassely Lunaparkındaki nişan yerinden kazanmıştı. O şapkayla gururlanıyordu.”

Adrian’ın sevgilisi Don Hagarty polislere, “O şapkayı giymişti,” diye bağırıyordu. “Çünkü bu leş gibi küçük kenti seviyordu.”

Polis Memuru Harold Gardener, Hagarty’ye, “Haydi, haydi, bu sözlere hiç gerek yok,” dedi. Harold Gardener, Dave Gardener’ın oğullarından biriydi. Babası, George Denbrough’un kopuk kollu cesedini bulduğu gün, Harold Gardener beş yaşındaydı. Aradan hemen hemen yirmi yedi yıl geçmişti. Harold Gardener şimdi otuz iki yaşındaydı ve saçları dökülmeye başlamıştı. Harold, Don Hagarty’nin ıstırabının gerçek olduğunun farkındaydı, ama yine de onu ciddiye alamıyordu. Bu adam... tabii ona “adam” denilebilirse... dudak boyası sürmüş, daracık saten pantolon giymişti. Acı çekiyordu. Ya da çekmiyordu. Ama sonuçta eşcinseldi o. Ölmüş olan arkadaşı Adrian Mellon gibi. Harold’un iş arkadaşı Jeffrey Reeves, “Yine baştan alalım,” dedi. “İkiniz Falcon barından çıktınız ve kanala doğru saptınız. Sonra?”

“Siz ahmaklara bunu kaç defa anlatacağım?” Hagarty hâlâ bağırıyordu. “Adrian’ı öldürdüler! Onu kanala ittiler. Bu ‘erkek’ kentinde, bu da sıradan bir gündü onlar için!” Don Hagarty ağlamaya başladı.

Reeves sabırla tekrarladı. “Bir kere daha. Falcon’dan çıktınız. Sonra?”

Koridorun dibindeki sorgulama odasında Derry’li iki polis, on yedi yaşındaki Steve Dubay’la konuşuyorlardı. Yukarıdaki büroda ise yine iki polis on sekizindeki John “Webby” Garton’u sorguya çekiyorlardı. Polis müdürünün beşinci kattaki odasında, Andrew Rademacher ve Savcı Yardımcısı Tom Boutillier, on beş yaşındaki Christopher Unwin’i soru yağmuruna tutmaktaydılar.

Boutillier de Jeffrey Reeves gibi, “Başından başlayalım,” dedi. Unwin ağlayarak, “Onu öldürmek istemedik,” diye inledi. “Her şey o şapka yüzünden oldu. Webby’nin ilk sefer söylediklerinden sonra onun şapkayı yine de giymiş olmasına şaştık. Ve galiba onu korkutmak istedik.” Müdür Rademacher ekledi. “Söyledikleri yüzünden...”

“Evet.”

“Ayın on yedisinde, öğleden sonra, John ‘Webby’ Garton’a söyledikleri yüzünden.”

“Evet. Webby’ye söyledikleri yüzünden. Yani John Garton’a.” Unwin tekrar ağlamaya başladı. “Ama başının derde girdiğini gördüğümüz zaman onu kurtarmaya çalıştık... Yani Stevie Dubay’la ben... Onu öldürmek istemedik.”

Boutillier, “Haydi, Chris, haydi,” dedi. “Bırak bu yalanları. O küçük homoyu kanala attınız.”

“Evet ama...”

“Ve sonra üçünüz her şeyi itiraf etmek için buraya geldiniz. Müdür Rademacher’le ben bunu takdir ediyoruz. Öyle değil mi, Andy?”

“Tabii! Ancak bir erkek yaptıklarını itiraf eder, Chris.”

“Onun için şimdi yalan söyleyerek her şeyi berbat etme. Onun ve şorolo arkadaşının Falcon’dan çıktığını görür görmez Adrian’ı kanala atmaya karar verdiniz. Öyle değil mi?”

Chris Unwin heyecanla itiraz etti. “Hayır!”

Boutillier cebinden bir paket çıkardı. Bir sigara çekip dudaklarının arasına sıkıştırdı. Sonra paketi Unwin’e uzattı. “Sigara?”

Unwin bir sigara aldı. Dudakları çok titrediği için, Boutillier çocuğun sigarasını zorlukla yakabildi.

Rademacher, “Onun başındaki şapkayı gördüğünüz zaman ne oldu?” diye sordu.

Unwin sigarasından derin bir nefes çekerek başını eğdi. Yağlı saçları gözlerine düştü. Çocuk sigara dumanlarını kara yağ lekeleriyle dolu burnundan çıkardı. Hemen hemen zor duyulacak kadar alçak bir sesle, “Evet...” diye mırıldandı.

Boutillier öne doğru eğildi. Kahverengi gözleri pırıl pırıldı. Yüzünde vahşi bir ifade vardı ama sesi yumuşaktı. “Ne, Chris?”

“‘Evet,’ dedim. Galiba. Onu kanala atmayı düşündük. Ama öldürmeyi değil.” Çocuk başını kaldırarak iki adama baktı. Yüzünde telaş ve endişe vardı. Bir gün önce akşam yedi buçukta iki arkadaşıyla Derry Kanal Festivalinin son gecesine katılmaya gittiklerinden beri hayatında korkunç değişiklikler olmuştu. Bunları hâlâ kavrayamıyordu. Urwin tekrarladı. “Onu öldürmek istemedik!... Köprünün altındaki o adam... Onun kim olduğunu hâlâ bilmiyorum...”

Rademacher ilgisizce sordu. “Hangi adam?” Olayın bu bölümünü daha önce de dinlemişlerdi. İkisi de Unwin’in anlattıklarına inanmamışlardı. Cinayetle suçlanan bir insan er geç esrarlı bir yabancıdan söz ederdi.

Unwin, “Palyaço kılığındaki adam,” diyerek titredi. “Balonlu yabancı.”

John “Webby” Garton, “Yoruldum,” dedi. İki arkadaşı gibi o da Bruce Springsteen kılığındaydı. Ama şarkıcıyı taklit ettiğinin farkında değildi. Mavi tişörtünün kolları yırtılmış, böylece iri kasları ortaya çıkmıştı. Gür kumral saçları bir gözüne düşüyordu. Kollarında mavi dövmeler vardı. Bir çocuk tarafından yapılmışa benzeyen garip, esrarlı resimler. “Artık konuşmak istemiyorum.”

Memur Paul Hughes, “Bize sadece salı günü öğleden sonra lunaparkta geçirdiğiniz saatleri anlat,” diye mırıldandı. Hughes yorulmuştu. Bu pis olay onu sarsmış ve üzmüştü.

Webby, “Boş ver lunaparkı,” diye cevap verdi.

“Sen Mellon’a ne dedin, o sana ne söyledi? Sadece bunları anlat.”

“Ah, Tanrım.” Webby gözlerini devirdi.

Hughes’in arkadaşı, “Haydi, Webby,” dedi.

Webby Garton yine gözlerini devirerek hikâyesine tekrar başladı.

İkisini ilk önce Gartin gördü. Mellon’la Hagarty’yi. Kollarını birbirlerinin beline dolamış, kırıta kırıta yürüyor, iki kız gibi kıkır kıkır gülüyorlardı. Hatta Webby önce onları kız sandı. Sonra Mellon’u tanıdı. Onu daha önce delikanlıya göstermişlerdi. Webby dikkatle bakarken Mellon, Hagarty’ye döndü. Çabucak öpüştüler.

Webby tiksintiyle, “Şimdi kusacağım!” diye bağırdı.

Chris Unwin’le Steve Dubay yanındaydılar. Webby, Mellon’u işaret ettiği zaman, Steve Dubay, “Öbür homonun adı Don sanırım,” dedi. “Geçen gün Derry Okulundan otostop yapan bir çocuğu arabasına almış. Ona sulanmaya kalkışmış.”

Mellon’la Hagarty üç çocuğa doğru geliyorlardı. Webby Garton daha sonra Hughes’la Conley adlı polislere, “O gülünç, aşağılık şorolonun kafasına ‘Derry’i seviyorum’ yazılı bir şapka giymiş olması gururuma dokundu,” diyecekti. “Ben de bu kenttenim. Şapka pek gülünç bir şeydi. Kâğıttan yapılmış bir silindir şapka! Tepesine de koskocaman bir çiçek takılmıştı.”

Mellon’la Hagarty, kolları birbirlerinin belinde, yanlarından geçerlerken Webby Garton, “Seni aşağılık şorolo!” diye haykırdı. “Sana o şapkayı yedirmeliyim.”

Mellon, Garton’a dönerek cilveli cilveli gözlerini kırpıştırdı. “Hayatım, bir şey yemek istiyorsan, senin için şapkadan daha tatlısını bulurum.”

Webby Garton o anda şorolonun yüzünde bazı değişiklikler yapmaya karar verdi. Kimse ona böyle laflar söylemezdi! Hiç kimse! Delikanlı Mellon’a doğru bir iki adım attı. Endişelenen Hagarty, Mellon’u çekmeye çalıştı. Ama o yerinden kımıldamadı. Gülümsüyordu.

(Don Hagarty daha sonra polislere, “Ama Adrian böyle bir insandı,” diyerek kâğıt mendille gözlerini silecek ve yaldızlı farını bulaştıracaktı. “Kendisini korumasını bilmezdi. Her şeyin sonunda düzeleceğine inanan budalalardandı.”)

Aslında Adrian Mellon kötü bir biçimde yaralanacaktı, ama biri Webby Garton’un dirseğine vurdu. Bir copla. Delikanlı döndü. Derry polisinden Frank Machen yanında duruyordu.

Machen, Garton’a, “Aldırma, ahbap,” dedi. “Kendi işine bak ve bu küçük homoları da rahat bırak. Git eğlen!”

Garton öfkeyle, “Onun bana ne dediğini duydun mu?” diye sordu. Şimdi Unwin’le Dubay da onun yanına gelmişlerdi. Bir mesele çıkacağını anladıkları için Garton’u lunaparkın diğer tarafına doğru götürmeye çalışıyorlardı. Garton silkelenerek onların elinden kurtuldu. Erkekliği hakarete uğramıştı. Bunun intikamını almalıydı.

Machen cevap verdi. “Onun sana bir şey söylediğini sanmıyorum. Yanılmıyorsam önce sen onunla konuştun. Haydi, oğlum, yoluna git. Bunu sana tekrar söylemek istemiyorum.”

“Benim o biçim olduğumu ima etti!”

“Yani öyle olduğundan endişelenmeye mi başladın?” Machen sanki bu konu kendisini gerçekten ilgilendiriyormuş gibi bir tavır takınmıştı. Garton mosmor kesildi.

O sırada Don Hagarty çaresizce Adrian Mellon’u olay yerinden uzaklaştırmaya çalışıyordu. Sonunda arkadaşı buna razı oldu.

Omzunun üzerinden küstahça, “Hoşça kal, aşkım,” diye seslendi.

Machen, “Kes sesini, homo!” dedi. “Buradan hemen git.”

Garton, Mellon’a doğru atılacak oldu ama Machen onu yakaladı. “Seni içeri atabilirim, ahbap. Şu haline bakıyorum da... Galiba bu hiç de fena bir fikir değil.”

Garton uzaklaşan çiftin arkasından böğürdü. “Seni bir daha sefer gördüğüm zaman canını yakacağım! Bu kentin senin gibi şorololara ihtiyacı yok!”

Mellon dönmeden sol elinin parmaklarını oynattı. Tırnaklarını parlak bir kırmızıya boyamıştı. Büsbütün kırıtarak yürümeye başladı. Garton yine atılmaya çalıştı.

Machen sakin sakin, “Bir şey daha söyler ya da bir hareket yaparsan, seni içeri tıkarım,” dedi. “Bana inan, oğlum. Çünkü sözlerimde çok ciddiyim.”

Chris Unwin endişeyle mırıldandı. “Haydi, gel, Webby. Gevşe biraz.”

Garton arkadaşlarına aldırmayarak Machen’e döndü. “Öyle insanlardan hoşlanıyor musun? Ha?”

Machen, “Homolar konusunda tarafsızım,” diye açıkladı. “Ben huzur ve sükûn istiyorum. Sen bunu bozuyorsun, pizza suratlı! Şimdi benimle gelmek mi istiyorsun?”

Steve Dubay usulca, “Haydi, gel, Webby,” dedi. “Gidip sosisli sandviç alalım.”

Webby arkadaşlarıyla gitti. Abartmalı hareketlerle tişörtünü düzeltiyor, gözüne düşen saçlarını geriye itiyordu. Adrian Mellon’un ölümünden sonra, ertesi sabah ifade veren Machen şöyle diyecekti: “Garton’la arkadaşları uzaklaşırlarken delikanlının, ‘Onu bir daha gördüğüm zaman canını ciddi biçimde yakacağım,’ dediğini duydum.”

Steve Dubay üçüncü defa, “Lütfen,” dedi. “Annemle konuşmalıyım. Onun üvey babamı yumuşatması gerekiyor. Yoksa eve döndüğüm zaman müthiş bir boks maçı olacak.”

Polis Memuru Charles Averino, “Biraz sonra,” diye cevap verdi. Hem Averino, hem de iş arkadaşı Barney Morrison, Steve Dubay’ın o gece evine gidemeyeceğini biliyorlardı. Belki de pek çok gece gidemeyecekti. Çocuğun ne korkunç bir suç işlemiş olduğundan haberi yok gibiydi. Averino daha sonra Dubay’ın on altı yaşında okuldan ayrıldığını ve fazla zeki bir çocuk olmadığını öğrendiği zaman hiç şaşmayacaktı.

Morrison çocuğa, “Mellon’un Falcon’dan çıktığını gördüğünüz zaman olanları anlat,” dedi.

“Anlatmasam daha iyi!”

“Neden?”

“Belki de fazla bile konuştum.”

Averino hatırlattı. “Buraya konuşmaya geldin. Öyle değil mi?” “Şey... Evet... Ama...”

Morrison dostça bir tavırla, “Dinle,” diyerek Dubay’ın yanına oturdu. Ona bir sigara verdi. “Arkadaşımla benim homolardan hoşlandığımızı sanmıyorsun ya...”

“Bilmiyorum...”

“Bizde hötöröf hali var mı?”

“Hayır ama...”

Morrison ciddi ciddi ekledi. “Biz senin dostlarınız. Senin, Chris’in ve Webby’nin şu anda bütün dostlarınıza ihtiyacınız var. Bana inan. Çünkü yarın kentteki tüm yufka yürekliler cezalandırılmanız için avaz avaz bağırmaya başlayacaklar.”

Steve Dubay biraz endişelenir gibi oldu. Averino bu kıllı bebeğin ufacık kafasından geçenleri hemen hemen okuyordu. Dubay yine üvey babasını düşünmekteydi. Averino, Derry’deki küçük homo grubundan hiç hoşlanmıyordu. Falcon ban kapatılsa çok hoşuna gidecekti. Ama Dubay’ı evine sevinçle götürebilir, üvey babası onu pataklarken çocuğun kollarını da memnunlukla tutardı. Averino homolardan hoşlanmazdı. Ama bu da onlara işkence edilmesine, öldürülmelerine razı olacağı anlamına gelmiyordu. Mellon vahşice hırpalanmıştı. Onu kanal köprüsünün altından çıkardıktan zaman gözleri dehşetle yuvalarından uğramıştı. Delikanlı arkadaşlarının neler yapmalarına yardım ettiğinin farkında bile değildi.

Steve tekrarladı. “Ona zarar vermek istemedik.”

Averino içtenlikle, “İşte onun için bizimle açık açık konuşmalısın,” dedi. “Gerçek ortaya çıkmalı. O zaman olayın önemli olmadığı da anlaşılır belki. Öyle değil mi, Barney?”

Polis Morrison başını salladı. “Öyle ya. Öyle ya.”

“İyi ya...” Steve ağır ağır konuşmaya başladı.

Don Hagarty, Bangor’daki bir mühendislik bürosunda teknisyen olarak çalışıyor, Adrian Mellon ise dergilere yazı yazıyordu. Derry’ye kanal hakkında bir yazı hazırlamak için gelmiş, ama sonra Hagarty’yle tanışıp kentte kalmıştı.

Hagarty, Harold Gardener’la Jeff Reeves’e, “Bu hayatımın en mutlu yazı olmuştu,” dedi. “Ama ihtiyatlı olmam gerekirdi. Tanrının benim gibilerin ayakları altına halıyı, ancak sonra hızla çekivermek için yaydığını bilmeliydim... Tek derdimiz Adrian’ın Derry’yi fazla sevmesiydi. Üzerinde ‘Derry Şahane Bir Yer’ yazılı tişörtler giyiyordu. Derry Lisesi öğrencilerinin giydikleri ceketlerden de bir tane bulmuştu. Sonra o şapka... Adrian şapkanın onun için ilham kaynağı olduğunu, kendisini canlandırdığını söylüyordu. Belki de bu sözleri doğruydu. Bir yıldan beri ilk defa sandığını açmış, üzerinde çalıştığı romanını çıkarmıştı.”

Gardener, “Gerçekten romanının üzerinde çalışıyor muydu?” diye sordu. Aslında bu konu onu ilgilendirmiyordu, ama Hagarty’yi konuşturmaya çalışıyordu.

“Evet... sayfalar birbirini kovalıyordu. Adrian, ‘Belki de bu pek kötü bir roman olur,’ diyordu. ‘Ama hiç olmazsa yarım kalmış olmayacak.’ Romanı ekimde, doğum gününe kadar bitireceğini düşünüyordu. Tabii aslında Derry’nin nasıl bir yer olduğunu bilmiyordu. Bildiğini sanıyordu. Ama burada Derry’nin gerçek kokusunu alacak kadar oturmamıştı. Bunu ona anlatmaya çalışıyordum ama beni dinlemiyordu.”

Reeves sordu. “Derry nasıl bir yer, Don?”

Don Hagarty, “Cinsel organından kurtlar çıkan ölü bir fahişe gibi,”

dedi.

İki polis sessiz bir hayretle ona baktılar.

Hagarty, “Burası kötü bir yer,” diye ekledi. “Bir lağım. Yani siz ikiniz bunu bilmiyor musunuz? Doğduğunuz günden beri burada yaşıyorsunuz ve bunun farkında değilsiniz, öyle mi?”

İki polis de cevap vermediler.

Kısa bir sessizlikten sonra Hagarty konuşmasını sürdürdü. “Duvarlardaki yazılar kenttekilerin bizim gibiler hakkındaki fikirlerini açıklıyordu. ‘Ey sapık, bana organını göster, onu senin adına kesivereyim!’ ‘Bütün hötöröflerin gözlerine (Tanrı adına) çiviler çakın.’ Çoğunluğun homolar hakkında neler düşündüğünü biliyorum. Yeni yetişme çağındayken Dayton’da bir durakta dayak yedim. Portland’da bir büfenin önünde ayakkabılarımı tutuşturdular. Çok şey gördüm ben... Ama hiçbiri de buradaki gibi değildi. O yüzden Derry’den ayrılmak istedim. Sonunda Adrian, ‘Romanımı bitirinceye kadar bekleyelim, olur mu?’ dedi. ‘Lütfen! Ekimde gideriz. Daha fazla kalmayız. Hava burada iyi.’” Don Hagarty bir an durdu, sonra acı acı ekledi. “Aslında sudan korkması gerektiğinin farkında değildi.”

Tom Boutiller ve Müdür Rademacher öne doğru eğildiler. İkisi de konuşmuyorlardı. Chris Unwin başını önüne eğmiş oturuyor, sanki zeminle konuşuyordu. İşte müdürle savcı yardımcısının duymak istedikleri noktaya gelmişti. Bu yüzden serserilerden en aşağı ikisi hapishaneyi boylayacaktı.

Urwin, “Lunaparkta sıkıldım,” diyordu. “Çok şeyi yerinden sökmeye başlamışlardı bile. Bebeklere yakışacak eğlencelerden başka bir şey yoktu. Atlıkarınca filan. O yüzden oyun yerine gittik. Webby nişan alınan yeri gördü. Elli sent verdi. O şorolonun giydiğine benzeyen bir şapka vardı orada. Onu kazanmak için nişan aldı ama ıskaladı. Arka arkaya hem de. Iskaladıkça da öfkelendi. Steve... o her zaman, ‘Gevşe biraz gevşe biraz,’ der durur. Ama bu sefer o da sıkıntılıydı. Aldığı o hap yüzünden. Bunun ne tür bir hap olduğunu bilmiyorum. Kırmızı bir hap. Belki yasaktır da. Ama Steve, Webby’nin damarına basıp durdu. Sonunda Webby’nin onu yumruklayacağını sandım. Steve, ‘O hötöröfünki gibi bir şapka bile kazanamıyorsun,’ diyordu. ‘O şapkayı kazanamadığına göre hiçbir işe yaramazsın.’ Sonunda tezgâhın arkasındaki kadın, Webby’e bir hediye verdi. Oysa bizimki yine ıskalamıştı. Galiba kadın bizi başından atmak istiyordu. Bilmiyorum. Belki de öyle düşünmüyordu. Ama bana öyle geldi. Verdiği, o sarılı boru gibi şeylerdendi. Hani üflediğin zaman açılıp ve yellenme gibi bir ses çıkar. Benim de vardı ondan. Galiba onu bana yılbaşında ya da öyle bir bayramda vermişlerdi. O oyuncağa bayılırdım. Ama sonradan kaybettim. Hoş belki de okulun bahçesinde biri onu cebimden çaldı... Neyse... Sonra lunapark kapandı. Biz de dışarı çıktık. Steve hâlâ hötöröfünki gibi bir şapka kazanamadığı için Webby’nin damarına basıp duruyordu. Webby fazla konuşmuyordu. Ben bunun hiç de iyiye işaret olmadığını bilmiyordum. Durum kötüydü. Konuyu değiştirmem gerektiğinin farkındaydım ama aklıma bir şey gelmiyordu. Araba parkına vardığımız zaman Steve, ‘Nereye gitmek istiyorsunuz?’ diye sordu. ‘Eve mi?’ Webby, ‘Önce Falcon’un önünden geçelim,’ dedi. ‘Bakalım o şorolo oralarda mı?’”

Boutiller’le Rademacher bakıştılar. Savcı yardımcısı işaret parmağını yanağına vurdu. Bu botlu çocuk farkında değildi ama şu onda “tahammüden cinayet”ten söz ediyordu.

“Ben, ‘Olmaz,’ dedim. ‘Artık eve gitmem gerekiyor.’ Ama Webby, ‘Homoların barının önünden geçmekten korkuyor musun?’ diye bağırdı. ‘Ne münasebet! dedim. Steve ise hâlâ dalgadaydı. ‘Haydi gidip birkaç şoroloyu temizleyelim!’ diye bağırdı. ‘Birkaç şoroloyu temizleyelim! Birkaç şoroloyu temizleyelim...’”

Zamanlama çok iyiydi. Bu yüzden de sonuç herkes için kötü oldu. Adrian Mellon’la Don Hagarty iki bira içtikten sonra Falcon barından çıktılar. Otobüs durağından geçtikten sonra el ele tutuştular. İkisinin de bunun üzerinde durdukları yoktu. Her zaman yaptıkları bir şeydi bu. Saat onu yirmi geçiyordu. Köşeye vardılar ve sola saptılar. “Öpüşme Köprüsü” oradan yedi yüz elli metre kadar ilerideydi. İki arkadaş, bunun kadar gösterişli olmayan Anayol Köprüsünden geçmeye karar vermişlerdi. Yaz olduğu için Kenduskeag çayı iyice alçalmıştı. Sular en fazla yüz yirmi santim kadardı. Beton sütunların arasından cansızca akıyordu.

Araba hizalarına geldiği sırada iki arkadaş köprünün başındaydılar. Steve Dubay onların Falcon’dan çıktıklarını görmüş ve sevinçle iki arkadaşı işaret etmişti.

,Webby Garton avaz avaz, “Önlerini kes!” diye haykırıyordu. “Önlerini kes!” İki adam bir sokak lambasının altından geçmişler ve delikanlı da onların el ele tutuşmuş olduklarını görmüştü. Bu durum fena halde öfkelendirmişti onu. Ama o kâğıt şapka kadar değil. “Kahretsin, önlerini kes, dedim!”

Steve onun bu isteğini yerine getirdi.

Chris Unwin ondan sonra olanlara katılmadığını iddia edecekti. Ama Don Hagarty’nin anlatacakları onunkinden farklı olacaktı.

Garton daha araba durmadan dışarı fırladı. Diğer ikisi de onu çabucak izlediler. Konuşmalar oldu. Hoş olmayan konuşmalar. O gece Adrian kayıtsız davranmadı. Cilve de yapmadı. Başlarının fena halde dertte olduğunu anlamıştı.

Garton, “O şapkayı bana ver,” dedi. “Ver, sapık!”

“Şapkayı verirsem bizi rahat bırakır mısınız?” Adrian korkusundan hışırtılı hışırtılı soluyordu. Neredeyse ağlayacaktı. Dehşet dolu gözlerle bir Garton’a, bir Unwin’e, bir Dubay’a bakıyordu.

“Sen onu ver bakalım.”

Adrian şapkayı uzattı. Garton kot pantolonunun sol ön cebinden bir sustalı çıkardı ve şapkayı ikiye böldü. Parçalan kaba etine sürdü. Sonra da yere atarak üzerinde tepindi.

Diğerleri ona bakarlarken Don Hagarty biraz geriledi. Gözleri etrafta polis arıyordu.

Adrian Mellon, “Artık bizi rahat...” diye başladı. Aynı anda Garton yumruğunu onun yüzüne indirdi. Mellon gerileyerek bel hizasındaki parmaklığa dayanıp kaldı. Haykırarak ellerini ağzına bastırdı. Parmaklarının arasından kanlar akmaya başladı.

Hagarty, “Adrian,” diye bağırarak koştu ama Dubay ona çelme taktı, Garton da midesine tekmeyi indirdi. Hagarty kaldırımda yola yuvarlandı. O sırada bir araba geçiyordu. Hagarty dizlerinin üzerinde doğrularak bağırdı. Ama araba yavaşlamadı. Sürücü dönüp ona bakmadı bile.

Dubay, “Kes sesini, şorolo,” diye homurdanarak yüzünün yanına tekmeyle vurdu. Hagarty yan baygın yere yığıldı.

Birkaç dakika sonra Chris Unwin’in sesini duydu. “Kaçmana bak, Homo. Yoksa arkadaşının başına geleceklerden sen de payını alırsın.”

Hagarty yumruk seslerini ve sevgilisinin çığlıklarını işitiyordu. Adrian Mellon tuzağa düşmüş bir tavşan gibi bağırıyordu. Hagarty sürüne sürüne dörtyol ağzına ve otobüs durağının parlak ışıklarına doğru gitti. Sonra da durarak geriye baktı.

Garton, Dubay ve Unwin kırk beş kilo ağırlığındaki ufak tefek Adrian Mellon’u birbirlerine itip duruyorlardı. Adamın vücudu gevşemişti. Bezden yapılmış bir bebekten farksızdı. Üç delikanlı Mellon’u yumrukluyor, tokatlıyor ve elbiselerini yırtıyorlardı. Adrian’ın saçları yüzüne düşmüştü, ağzından kanlar akıyordu. Garton’un parmaklarındaki kalın iki yüzük üst dudağını yarmış ve üç dişini kırmıştı.

Don Hagarty haykırdı. “İmdat! İmdat! Onu öldürüyorlar! Yardım edin!”

Ana caddedeki binalar kapkaranlıktı. Kimse yardıma gelmiyordu. Otobüs durağındakiler bile.

“İmdat! İmdat! Onu öldürüyorlar! Lütfen yardım edin! Tanrı aşkına yardıma gelin!”

Don Hagarty’nin solundan hafif bir fısıltı geldi. “İmdat...” Sonra biri kıkır kıkır güldü.

Garton şimdi haykırıyordu. “Onu atalım! Köprünün yanından suya atalım!” Gülüyordu delikanlı. Zaten Adrian Mellon’u dövdükleri sırada üç delikanlı da gülüp durmuşlardı.

Dubay kahkahalar arasında şarkı söyler gibi tekrarladı. “Onu suya atalım.”

O hafif ses yine, “İmdat...” dedi. Ses ciddiydi ama sonra bunu yine o gülüş izledi. Sanki orada elinde olmadan gülen küçük bir çocuk vardı.

Hagarty aşağıya baktı, palyaçoyu gördü. (Hagarty’nin hikâyesinin burasında Gardener ve Reeves onun anlattıklarını şüpheyle karşılamaya başlayacaklardı. Çünkü hikâyenin gerisi deli saçmasıydı! Ama Harold Gardener daha sonra bu sözleri hatırlayacaktı. Unwin adlı çocuğun da palyaçoyu gördüğünü... ya da gördüğünü söylediğini öğrendiği zaman da düşünmeye başlayacaktı. İş arkadaşı Reeves ise onun gibi kuşkulanmayacaktı. Ya da kuşkulandığını itiraf etmeye yanaşmayacaktı.)

Palyaçonun kırmızı saçları vardı. Yüzünü beyaza boyamış, kırmızı kalın dudaklar yapmıştı. Gözleri tuhaftı. Gümüş gibi parlıyordu. Belki de lens takmıştı.

Palyaço, “Yardıma ihtiyacın varsa, bir balon alabilirsin, Don,” dedi. Bir elinde tuttuğu balonları uzattı. “Onlar uçarlar. Yüzerler de. Zaten suda hepimiz de yüzüyoruz. Pek yakında arkadaşın da yüzecek.”

Jeff Reeves gayet ifadesiz bir sesle, “Bu palyaço seni adınla mı çağırdı?” dedi. Kafasını eğmiş olan Don Hagarty’nin başı üzerinden. Harold Gardener’a bakarak göz kırptı.

Hagarty başını kaldırmadan, “Evet,” diye mırıldandı. “Bu anlattıklarımın ne kadar garip olduğunun farkındayım.”

Boutiller, “Sonra adamı suya attınız dernek?” dedi. “Köprüden attınız...”

Unwin başını kaldırdı. “Ben değil!” Bir eliyle gözüne giren saçları geriye atarak heyecanla iki adama baktı. “Gerçekten bunu yapmak niyetinde olduklarını anladığım zaman Steve’i geri çekmeye çalıştım. Çünkü adam ağır biçimde yaralanabilirdi... Su, köprüden üç metre kadar aşağıdaydı.”

Aslında köprü sudan yedi metre yukarıdaydı. Polis Müdürü Rademacher’in adamlarından biri bunu ölçmüştü bile.

“Ama Steve çıldırmış gibiydi. İkisi de, ‘Atalım! Atalım!’ diye haykırıyorlardı. Sonra adamı kaldırdılar. Webby onu koltuklarının altından tutuyordu. Steve de pantolonundan. Ve... ve...”

Hagarty üç gencin ne yaptıklarını gördüğü zaman tekrar hızla onlara doğru koştu. Avaz avaz, “Yapmayın! Yapmayın!” diye haykırıyordu.

Chris Unwin, “Sen de suya atılmak mı istiyorsun?” diye fısıldadı. “Kaçmana bak, bebeğim.”

Sonra Adrian Mellon’u köprüden suya attılar. Hagarty şakırtıyı duydu.

Steve Dubay, “Haydi, buradan gidelim,” dedi. O ve Webby geri geri arabaya doğru gidiyorlardı.

Chris Unwin parmaklığa giderek aşağıya baktı. Önce Don Hagarty’yi gördü. Adam dökülmüş çöplerin ve otların arasından sürünerek kanalın kıyısına doğru gidiyordu. Unwin sonra palyaçoyu fark etti. Palyaço, Adrian Mellon’u bir eliyle tutmuş, diğer tarafa doğru götürüyordu. Öteki elinde balonlar vardı. Adrian Mellon sırılsıklamdı. Boğulur gibi nefes alıyor ve inliyordu. Palyaço başını döndürdü ve Unwin’e bakarak güldü. Çocuk onun ışıltılı gri gözlerini ve dişlerini gördü. Pek iriydi bu dişler.

“Gözleri gümüş gibi parlıyordu... Dişleri de sirkteki aslanınkiler gibiydi. Yani çok kocamandı. Sonra palyaço, Adrian Mellon’un kollarını kaldırıp başına dayadı...”

“Sonra ne oldu? Chris?” Boutillier hikâyenin bu bölümünden sıkılmıştı. Zaten sekiz yaşından beri peri masalları içini sıkardı.

Unwin, “Bilmiyorum...” diye mırıldandı. “Aynı anda Steve beni yakalayarak arabaya bindirdi. Ama... Galiba palyaço adamın kolunun altını ısırdı.” Başını kaldırarak kararsızca iki adama baktı. “Öyle sanıyorum. Onun kolunun altını ısırdı. Sanki onu yemek istiyordu. Kalbini yemek...”

Don Hagarty’ye Chris Unwin’in hikâyesi anlatıldığı zaman genç adam, “Hayır,” dedi. “Palyaço, Adrian’ı diğer kıyıya sürüklemedi. Daha doğrusu ben bunu görmedim. Tabii o sırada tarafsız bir gözlemci değildim. Çıldırmak üzereydim. Palyaço karşı kıyının yakınında duruyordu. Üzerinden sular sızan Adrian’ı kucağına almıştı. Adrian sağ kolunu palyaçonun başının arkasına doğru uzatmıştı. Gerçekten de palyaço yüzünü Adrian’ın sağ koltukaltına gömmüştü. Ama ısırmıyor, gülümsüyordu... Sonra palyaço, Adrian’a sıkıca sarıldı ve ben arkadaşımın kaburgalarının kırıldığını işittim. Adrian bir çığlık attı. Palyaço o kıpkırmızı dudaklı ağzıyla, ‘Bizimle birlikte yüzmelisin, Don,’ dedi. Sonra da beyaz eldivenli eliyle köprünün altını işaret etti. Köprünün altında balonlar yüzüyordu. Bir iki düzine değil. Binlerce binlerce balon. Kırmızı, mavi, yeşil ve sarı balonlar. Bunların üzerine, ‘Derry’i Seviyorum’ yazılmıştı.”

“Gerçekten pek çok balon varmış...” Reeves, Harold Gardener’a tekrar göz kırptı.

Don Hagarty yine o acı sesle, “Bu anlattıklarımın ne kadar acayip olduğunun farkındayım,” diye tekrarladı.

Gardener, “O balonları gördün mü?” diye sordu.

Don Hagarty ellerini ağır ağır gözlerinin hizasına getirdi. “Şu anda parmaklarımı gördüğüm gibi. Açıkça. Binlerce balon vardı orada. Köprünün altı görünmüyordu bile. O kadar çok balon yığılmıştı oraya. Palyaço, Adrian’ı oraya götürdü. Arkadaşım boğuluyormuş gibi sesler çıkarıyordu. Peşinden gitmek istedim... Palyaço dönüp geriye baktı. Onun gözlerini gördüm. Ve o zaman kim olduğunu anladım.”

“Kimmiş o, Don?” Harold Gardener’ın sesi çok yumuşaktı.

Don Hagarty, “Derry’di o,” dedi. “Bu kent.”

“Sonra ne yaptın?” Bu soruyu Reeves sormuştu.

“Koşarak kaçtım, budala!” Hagarty hüngür hüngür ağlamaya başladı.

Harold Gardener, Kasımın 13’üne kadar kimseye bir şey söylemedi. Ertesi gün John “Webby” Garton ve Steve Dubay, Adrian Mellon’u öldürmek suçuyla yargılanacaklardı. Sonra Gardener, Tom Boutillier’e gitti. Palyaçodan söz etmek istiyordu. Boutillier’in ise o konunun açılmasını hiç istemediği belliydi. Ama Gardener’a yol göstermediği takdirde onun budalaca bir şey yapacağını anladı ve palyaçodan söz etmeye razı oldu.

“Orada palyaço filan yoktu, Harold. O gece karanlıkta dolaşan palyaçolar o üç çocuktu. Bunu sen de benim kadar biliyorsun.”

“İki tanık var...”

“Ah, o saçmalığı mı söylüyorsun? Unwin başının gerçekten belada olduğunu anlar anlamaz hemen, ‘O zavallı küçük homoyu biz öldürmedik, bunu bir yabancı yaptı,’ hikâyesine başladı. Hagarty ise isteri krizi geçiriyordu. Orada durmuş, o üç çocuğun arkadaşını öldürmelerini seyretmişti. Doğrusu uçan daireler gördüğünü iddia etseydi, buna bile hiç şaşmazdım.”

Ama Boutillier aslında işin böyle olmadığını pekâlâ biliyordu. Gardener bunu adamın bakışlarından anlıyordu. Savcı yardımcısının bu kaçamağı sinirine dokundu.

“Haydi, haydi,” dedi. “Burada birbiriyle ilgisi olmayan iki tanıktan söz ediyoruz. Bana masal anlatma.”

“Ah, dernek saçma sapan şeylerden söz etmek istiyorsun? Yani sen köprünün altında bir palyaço vampir olduğuna mı inanıyorsun? Bundan daha saçma bir şey olamaz bence.”

“Pek değil ama...”

“Ya da Hagarty’nin orada üzerlerinde sevgilisinin şapkasındaki yazıdan olan binlerce binlerce balon gördüğüne! Bence bundan daha saçma bir şey de olamaz.”

“Hayır, ama...”

“O halde beni neden rahatsız ediyorsun?”

Gardener kükredi. “Beni sorguya çekip durma! İkisi de palyaçoyu aynı biçimde tarif ettiler. İkisi de diğerinin neler anlattığını bilmiyordu.”

Boutillier masasından kalkarak Gardener’a yaklaştı. Savcı yardımcısı polisten on iki santim kısaydı ama öfkesi Gardener’ın bir adım gerilemesine neden oldu.

“Bu davayı kaybetmemizi mi istiyorsun, Harold?”

“Hayır. Ne müna...”

“O ayaklı çıbanların yakalarını kurtarmaları hoşuna mı gidecek?”

“Hayır!”

“Pekâlâ. Güzel. Madem temelde anlaşıyoruz şimdi sana ne düşündüğümü anlatacağım. Evet, herhalde o gece köprünün altında bir adam vardı. Hatta belki palyaço kılığındaydı da. Ama ben çok tanıkla karşılaştım. Onun için adamın başkalarının eskilerini giymiş olan yersiz yurtsuz bir serseri olduğunu tahmin ediyorum. Herhalde kıyıya inmiş yere düşen bir parayı arıyordu. Ya da birinin attığı yarım bir hamburgeri. Geri kalanı, gözlerinin onlara oynadığı bir oyun, Harold. Anlattıkları olacak gibi mi?”

Harold, “Bilmem ki...” dedi. İnanmayı istiyordu ama iki tanığın tarifleri de birbirine öylesine uyuyordu ki.

“Gerçek şu. Adam ister bir serseri olsun, ister bir palyaço, bu benim için önemli değil. İşe bu adamı karıştırdığımız takdirde o çocukların avukatları hemen harekete geçer. Saçlarını güzelce kestirmiş ve yeni elbiseler giymiş olan o serserileri göstererek, bu iki masum kuzucuğun homo Mellon’u şaka olsun diye köprüden suya atmaktan başka bir şey yapmadıklarını söyler. ‘Mellon, suya düştükten sonra da sağdı,’ der. Hagarty ve Unwin’in tanıklığıyla bu iddiasını da kanıtlar. Müvekkilleri cinayet işlememişlerdir! Ah, ne münasebet! Bu işi palyaço kılığında bir deli yapmıştır. Bu konuyu açtığın takdirde böyle olur. Bunu sen de biliyorsun.”

“Ama Unwin bu hikâyeyi zaten anlatacak.”

Boutillier, “Ama Hagarty anlatmayacak,” dedi. “Çünkü o durumu anlıyor. Hagarty desteklemediği takdirde Unwin’e kim inanır?”

Harold Gardener kendisini bile şaşırtan bir acılıkla cevap verdi. “Ama biz varız! Gelgelelim herhalde biz de konuşmayacağız.”

Boutillier ellerini havaya kaldırarak gürledi. “Bırak bu lafları artık! O iki serseri o adamı öldürdüler. Mellon’u sadece köprüden suya atmadılar. Webby Garton’un sustalısı vardı. Mellon’u yedi defa bıçakladı. Bıçağı bir defa adamın sol ciğerine, iki defa da hayalarına sapladı üstelik. Yaralan sustalının açtığı kesin. Mellon’un dört kaburgası kırılmıştı. Bunu da Dubay yaptı. Adama sarılıp onu iyice sıkarak. Mellon ısırılmıştı da. Kollarında, sol yanağında ve boynunda ısırıklar vardı. Bence bunu da Unwin’le Webby Garton yapmışlardır. Ama bir tek ısırık onların dişlerine biraz uyuyor, bu da mahkemece kabul edilecek kadar kesin değil. Ha, evet... Mellon’un sol koltuğundan iri bir et parçası koparılmış. Ama ne olmuş? Ser; serilerden birinin insanları ısırmaktan gerçekten hoşlandığı anlaşılıyor, o kadar. Bence bu da Garton’un işi. Ama bunu hiçbir zaman kanıtlayamayız. Mellon’un kulağının memesi de kopmuş.” Boutillier susarak öfkeden ateş saçan gözlerle Gardener’e baktı. “Bu palyaço hikâyesinden söz edersek, o serserilerin suçlu olduklarını hiçbir zaman kanıtlayamayız. İstediğin bu mu?”

“Hayır. Sana söyledim ya!”

Boutillier, “Mellon bir eşcinseldi,” dedi. “Ama kimseye zarar verdiği yoktu. Sonra o üç botlu serseri ortaya çıktı ve adamı öldürdü. Onları hapishaneye tıkacağım, dostum! Hapishanede biri onlara saldırırsa, ikisine de birer kart göndereceğim. Üzerinde, ‘Bu işi yapanın Aids’li olduğunu umarım,’ diye yazılı kartlar!”

Gardener, çok ateşlisin, diye düşündü. Tabii iki yıl sonra seçimlere girdiğin zaman o serserileri mahkûm ettirmiş olmam da iyi bir puan sayılacak.

Başka bir şey söylemeden oradan ayrıldı. Çünkü aslında o iki serserinin hapse atılmasını o da istiyordu.

John Webber Garton teammüden adam öldürmekten suçlu bulundu ve yirmi yıla mahkûm oldu. Steven Bishoff Dubay ise on beş yıla. Christopher Philip Unwin reşit olmadığı için ayrı yargılandı. Altı ay ıslahevinde kalması uygun görüldü. Ama cezası tecil edildi.

Bu satırları yazdığım sırada üçünün avukatları da kararları temyiz ettiler. Garton’la Dubay’i bugün Bessey Parkında kızları süzerken ya da nişan yerinde armağan kazanmaya çalışırken görebilirsiniz.

Don Hagarty ve Chris Unwin kentten ayrıldılar.

Garton ve Dubay’ın yargılanmaları sırasında kimse palyaçodan söz etmedi.

III

Altı Telefon Konuşması (1985)

STANLEY URIS BANYO YAPIYOR

Patricia Uris sonradan annesine, “Bir terslik olduğunu anlatmam gerekirdi,” diyecekti. “Bunu anlamalıydım. Çünkü Stanley hiçbir zaman akşamları banyo yapmazdı. Sabahları erkenden duş alırdı. Bazen gece çok geç saatte banyoda, sıcak suda uzun uzun yatardı. Bir elinde bir dergi, diğer elinde de soğuk birayla. Ama akşam saat yedide banyoya girmezdi.

“Sonra, şu kitaplar meselesi! Stanley’in bundan memnun kalması gerekirdi. Ama anlayamadığım bir biçimde kitaplar onu sıktı ve sarstı. O korkunç geceden üç ay kadar önce Stanley çocukluk arkadaşlarından birinin yazar olduğunu öğrendi. Gerçek bir yazar değil... bir romancı olduğunu. Kitapların üzerinde William Denbrough yazılıydı. Ama Stanley bazen ondan ‘Kekeme Bill’ diye söz ederdi. O adamın bütün kitaplarını sırayla okurdu. Banyo yaptığı akşam da öyle...”

28 Mayıs 1985 akşamıydı. “Ben de daha önce okuduğu romanlardan birine, merak ettiğim için şöyle bir baktım. Ama üçüncü bölümden sonra okumaktan vazgeçtim. Sıradan bir roman değildi. Bir korku hikâyesiydi.” Patty bu son sözleri bir seks romanından söz eder gibi söyleyecekti. Tatlı ve iyi bir kadındı ama duygularını kolaylıkla anlatamazdı. Annesine o kitabın kendisini niçin o kadar sarstığını ve korkuttuğunu anlatmak isteyecek ama başaramayacaktı. “Kitap canavarlarla doluydu. Küçük çocukları kovalayan canavarlarla... Cinayetler vardı... Bilmem ki... Kötü duygular... Istırap... Öyle şeyler... Ama Stan sanki çocukluk arkadaşını yeniden bulmuş gibi davranıyordu... Kekeme Bill’e mektup yazmaktan da söz etti... Ama bunu yapmayacağını biliyordum... O hikâyelerin Stan’i de sarstığını biliyordum. Ve... ve...”

Patty Uris ağlamaya başlayacaktı.

O gece Stanley’le Patty, Atlanta’nın banliyölerinden birindeki evlerinin oturma odasındaydılar. George Denbrough’nun Palyaço Pennywise’la karşılaştığı o günden beri aradan tam yirmi yedi buçuk yıl geçmişti. Urisler televizyonu açmışlardı. Patty iki kişilik kanepede oturmuş, hem dikiş dikmeye, hem de çok sevdiği yarışma programını seyretmeye çalışıyordu. “Aileler Yarışıyor” programını. Genç kadın soruların çoğunu bildiği için seviyordu bu programı.

Bir keresinde Stan’e, “Neden bana kolay gelen sorulan yarışmaya katılan aileler zor buluyorlar acaba?” diye sormuştu.

Stanley de, “Herhalde o ışıkların altında yarışmak daha zor olmalı,” demişti. Patty’ye bir an, kocasının yüzünde acı dolu bir ifade belirip kaybolmuş gibi gelmişti. “Her şey, gerçek olduğu zaman çetindir. İşte insan o zaman boğulacak gibi olur. Olaylar gerçek olduğu zaman.”

Patty şimdi de, herhalde bu doğru, diye düşünüyordu. Stanley bazen insanları çok iyi anlıyor. Bu bakımdan insanların aşağılık yanlarına hitap eden korku hikâyeleri yazarak zengin olan William Denbrough’dan çok daha anlayışlı o.

Tabii Urislerin durumu da fena sayılmazdı. Bulundukları semt kibardı. 1979’da 87.000 dolara aldıkları evlerini şimdi rahatlıkla 165.000’e satabilirlerdi. Hoş, Patty’nin evini satmak istediği yoktu. Ama böyle şeyleri bilmek insanı sevindiriyordu. Patty’nin bir Volvo’su vardı, Stanley’nin de bir Mercedes dizeli.

Urislerin bir tek derdi vardı. Çocukları olmuyordu. Patty’nin annesi Ruth Blum bazen laf arasında genç kadının korktuğu o soruyu soruveriyordu. “Stan’le sen ne zaman bize bir torun vereceksiniz? Torunumuzu iyice şımartmaya hazırız. Belki farkında değilsin, Patty, ama babanla ben gençleşmiyoruz. Tersine.”

Stanley de çocuklarının olmasını istiyordu, Patty de. Doktorlara gitmiş, testler yaptırmışlardı. İkisinin de bu bakımdan bir kusurları, bir eksiklikleri yoktu. Ama çocukları olmuyordu bir türlü.

Stanley bir keresinde bu konu açıldığı zaman, “Bazen bunun nedenini bildiğimi sanıyorum,” demişti. “Bazen bir rüya görüyorum. Kötü bir rüya. Uyandığım zaman, ‘Artık biliyorum,’ diyorum. ‘Kusurun nerede olduğunu anladım!’ Sadece seni hamile bırakamayışımı değil, her konudakini. Hayatımdaki bütün tersliklerin nedenlerini bildiğimi sanıyorum.”

“Stanley, hayatında terslikler yok ki!”

“İçeriyi kastetmiyorum. İçerden her şey iyi. Ben dışardan söz ediyorum. Bitmesi gereken, ama sona ermeyen bir şeyden. Rüyalardan uyanıyorum ve kendi kendime, ‘Bu güzel hayatım aslında fırtınanın gözünden başka bir şey değil,’ diyorum. ‘Anlayamadığım bir fırtınanın gözü.’ Korkuyorum. Ama sonra bunun etkisi geçiyor. Diğer rüyaların olduğu gibi.”

Patty kocasının endişeli rüyalar gördüğünü biliyordu. Genç kadın beş altı defa Stanley’in çırpınıp inlemesi yüzünden uyanmıştı. Bir keresinde kocasının açık açık, “Kaplumbağa bize yardım edemez,” dediğini duymuştu. Nedense bu sözler Patty’yi korkutmuştu. Herhalde genç kadın kocasının diğer kapkara rüyaları sırasında uyumasını sürdürüyordu. Patty, Stanley’e bu kâbusların nasıl şeyler olduğunu sorduğu zaman da genç adam, “Hatırlamıyorum,” diyordu. Sonra sigara paketine uzanıyordu. Yatakta doğrulup oturuyor ve rüyanın etkisi geçinceye kadar sigara içiyordu.

Evet, çocukları yoktu. 28 Mayıs akşamı, yani Stanley’nin banyo yaptığı akşam, Patty’nin annesiyle babası hâlâ nine ve dede olmayı bekliyorlardı. Çiftin çocuk için ayırdıkları oda hâlâ bomboştu.

Bu bir tek bulut dışında hayatları mutlu sayılırdı. Sonra 28 Mayıs akşamı, “Aileler Yarışıyor” programı sırasında telefon çaldı. Patty kocasının söküklerini dikiyordu. Stan ise William Denbrough’nun yeni romanını okuyordu. Kitap ciltliydi. Ön kapakta dişlerini gösteren hayvanlar vardı. Arka kapakta da kabak kafalı, gözlüklü bir adamın fotoğrafı.

Stan telefona daha yakındı. Alıcıyı kaldırarak, “Alo,” dedi. “Urislerin evi.” Bir süre karşıdakini dinledi. Kaşlan çatılmıştı. “Kim dediniz?”

Patty birdenbire korktu. Daha sonra, utandığı için yalan söyleyecek ve annesiyle babasına, “Telefon çaldığı an bir kötülük olduğunu anladım,” diyecekti. Aslında Stanley’in o sözleri üzerine korkmuş, bir an dikişten başını kaldırmıştı. Ama belki de iddiası doğruydu. Bir bakıma... Belki ikisi de o telefondan çok önce bu güzel eve uymayacak bir şeyler olacağını sezmişlerdi...

Patty kalbine bir buz şişi gibi saplanan o korku anında kocasına usulca, “Arayan annem mi?” diye sordu. Kırk yaşlarından beri kilosu fazla olan ve zaman zaman “karın ağrısı” diye tanımladığı sancılarla kıvranan babasının kalp krizi geçirmiş olabileceğini düşünüyordu.

Stan, hayır, der gibi başını salladı. Sonra da kulağındaki sesin bir sözü üzerine hafifçe gülümsedi. “Sen... sen! Hay Allah! Mike! Sen nasıl...”

Yine susarak karşıdakini dinledi. Gülümsemesi sönerken Patty, yeni bir müşteri mi? diye düşündü. Kocası hesap uzmanıydı. Eski bir arkadaşı mı? Belki... Dikkatini tekrar televizyona verdi.

Stanley arada sırada, “Evet,” diye mırıldanıyordu. Bir ara da, “Emin misin, Mike?” diye sordu. Uzun bir sessizlikten sonra, “Pekâlâ,” dedi. “Anlıyorum. Evet, ben evet. Evet, her şeyi. Durumu kavradım. Ben... ne?... Hayır, kesin söz veremem. Ama bunu dikkatle düşüneceğim. Bunu sen de biliyorsun... Ya! Öyle mi yaptı!... Şey... tabii ya! Öyle. Evet... Tabii... Teşekkür ederim... Evet... Güle güle.” Telefonu kapattı.

Patty kocasına baktı. Stan gözlerini televizyonun yukarısındaki bir noktaya dikmiş, kaşları çatılmıştı. Patty daha sonra annesiyle babasına, “Bana Stanley’in rengi bir tuhafmış gibi geldi,” diyecekti. Ama onlara bunu o sırada yeşil abajurlu masa lambasına bağladığını açıklamayacaktı.

“Arayan kimdi, Stan?”

“Hı!” Stanley dönerek karısına baktı. Yüzünde uysal, dalgın ve biraz da sıkıntılı bir ifade vardı. Patty ancak daha sonra, bu sahneyi gözlerinin önünde canlandırdığı zaman Stanley’in yüzündekinin yavaş yavaş gerçeklerden uzaklaşan bir adamın ifadesi olduğuna inanmaya başlayacaktı. Karanlıklara dalan bir adamın ifadesi.

“Telefon eden kimdi?”

Stanley, “Hiç kimse,” dedi. “Yani önemli değil. Ben bir banyo yapayım.” Ayağa kalktı.

“Ne? Saat yedide mi?”

Stanley cevap vermeden odadan çıktı. Patty kocasına, kötü bir şey mi oldu? diye sorabilirdi. Hatta onun peşinden giderek midesinin bulanıp bulanmadığını da öğrenmeye çalışabilirdi. Ama tam o sırada ekrana yeni bir aile çıkıyordu. Bu yüzden, kocasının gitmesine sesini çıkarmadı. Programın sonunda başını kaldırıp koltuğun boş olduğunu görünceye kadar da Stanley’y i hatırlamadı. Yukarıda banyoya su dolduğunu duymuş, bu ses beş on dakika kadar sonra kesilmişti... Ama şimdi buzdolabının açılıp kapandığını hiç duymadığını hatırlıyordu. Yani bu durum, Stanley’in bira almadan banyoya girdiği anlamına geliyordu. Biri kocamı aradı ve pek önemli bir sorunu onun üzerine yıkıverdi. Ben kocama anlayış dolu bir tek kelime söyledim mi? Hayır. Onu biraz konuşturmaya çalıştım mı? Hayır. Bir terslik olduğunu fark ettim mi? Üçüncü bir hayır. Sırf o budalaca televizyon programı yüzünden...

Pekâlâ. Şimdi Stan’e bir bira götürürüm. Küvetin kenarına ilişir, sırtını fırçalarım. Geyşa rolü oynarım. İsterse saçlarını da yıkarım. Ve sorunun ne olduğunu öğrenirim. Ya da telefon eden adamın kim olduğunu.

Patty buzdolabından bir teneke bira alarak yukarı çıktı. Banyonun kapısının kapalı olduğunu gördüğü zaman ilk defa endişelendi. Kapı şöyle rastgele itilmemiş, sıkıca kapatılmıştı. Stanley banyo yaparken kapıyı hiçbir zaman kapatmazdı.

Patty tırnaklarıyla kapıya vurdu ve çıkan sesin sürüngenlere yakışacak bir şey olduğunu fark etti. Evlilikleri sırasında banyonun kapısına böyle misafir gibi hiç vurmamıştı. Ne bu kapıya, ne de bir başkasına.

Patty’nin endişesi birdenbire arttı. Kalbi buz kesildi sanki. “Stanley? Stan?”

Bu kez kapıya sadece tırnaklarıyla vurmadı. Elinin eklemleriyle yaptı bu işi. Yine cevap alamayınca kapıyı yumrukladı. “Stanley?” Kalbi... Kalbi göğsünde değildi artık. Boğazında çarpıyor, nefes almasını zorlaştırıyordu. “Stanley!”

Patty feryadını izleyen sessizlikte paniğe kapılmasına neden olan bir şıpırtı duydu. Aslında hafif bir sesti bu. Damlayan suyun sesi. Şıp... Sessizlik. Şıp... Sessizlik. Şıp... Sessizlik. Şıp... Sadece bu ses. Başka hiçbir şey duyulmuyordu. Patty birdenbire dehşetle titreyerek, bu akşam babasının değil, kocasının kalp krizi geçirdiğine inandı.

İnledi, kesme camdan tokmağı kavrayarak çevirdi. Ama kapı yine de açılmadı. Kilitliydi. Patty’nin aklına üç “asla” geldi o zaman. Stanley akşamları asla banyo yapmazdı. Stanley kapıyı asla kapatmazdı. Kapıyı onun içeri girmemesi için asla kilitlemezdi.

Genç kadın deli gibi, insan kendisini kalp krizine hazırlar mı? diye düşündü. Dudaklarını yalayarak tekrar kocasına seslendi. Cevap alamadı. Hâlâ musluktan damlayan suyun sesi duyuluyordu. Patty başını eğdi, bira tenekesinin hâlâ elinde olduğunu gördü. Tenekeye aptal aptal baktı. Sanki o zamana kadar hiç bira tenekesi görmemiş gibi. Galiba gerçekten de görmemişti. En azından, böylesini. Çünkü genç kadın gözlerini kırpıştırdığı zaman teneke bir telefon kulaklığına dönüştü. Bir yılan kadar tehdit dolu ve kapkaraydı.

Yılan, “Size yardım edebilir miyim, hanımefendi?” diye tısladı. “Bir sorununuz mu var?” Patty kulaklığı çarparak yerine bıraktı. Gerileyerek elini ovuşturdu. Etrafına bakındı ve oturma odasında olduğunu gördü. Paniğin kendisine hâkim olduğunu anladı. Bira tenekesini banyonun kapısı önünde düşürdüğünü hatırladı. Merdivenlerden hızla indiğini de. Kafası karmakarışık, bu bir yanlışlık, diye düşündü. Daha sonra Stanley’le bundan söz ederek güleceğiz. Stanley banyoyu doldurdu. Sonra sigarası kalmadığını hatırladı. Soyunmadan önce sigara almaya gitti... Evet... Ama kapı içeriden kilitlenmişti. Kapıyı tekrar açmak zahmetine katlanmadı. Küvetin yukarısındaki pencereden çıktı. Duvara tırmanan bir sinek gibi aşağıya indi. Tabii ya. tabii...”

Genç kadın yine paniğe kapılmaya başlıyordu. Gözlerini yumarak bununla savaşmaya çalıştı. Orada hareketsiz duruyordu şimdi. Boynunda bir damar atan, uçuk renkli bir heykele benziyordu.

Patty şimdi merdivenden hızla inerek bu odaya girdiğini ve telefona koştuğunu hatırlıyordu. Evet, öyle ya! Ama kimi aramayı düşünmüştü?

Patty deli gibi, “Kaplumbağayı arardım,” dedi. “Ama kaplumbağa bize yardım edemez.”

Hoş, o da önemli değildi. Sıfırı çevirmiş, herhalde olmayacak bir şey söylemişti. Çünkü santraldeki kız ona bir sorunu olup olmadığını sormuştu. Evet, bir sorunu vardı ama sadece bir sesten ibaret olan o kıza Stanley’in banyoya girerek kapıyı kilitlediğini, cevap vermediğini ve küvete düzgünce damlayan suyun şıpırtısının kalbini öldürdüğünü nasıl söyleyebilirdi? Biri ona yardım etmeliydi. Biri...

Patty elini ağzına götürerek kararlı bir hareketle ısırdı. Düşünmeye çalışıyordu. Kendisini düşünmeye zorlamak için çabalıyordu. Yedek anahtarlar... mutfak dolabında duran yedek anahtarlar. Patty döndü. Mutfak dolabının kapağına sırayla anahtarlar asılmıştı. Genç kadın altında, “Yukardaki banyo,” yazılı olan anahtarı kaptı. Merdivene doğru koşacak oldu. Sonra kendisini zorlayarak ağır ağır yürüdü. Koşmak yeniden paniği davet etmekti. Panik zaten yüzeyin hemen altında bekliyordu. Ayrıca yavaş yürürse belki bir kötülük olmadığını da anlayacaktı. Ya da kötü bir şey olmuşsa bile, Tanrı aşağıya bakacak ve onun yürüdüğünü görünce, “Ah, iyi,” diyecekti. “Olmayacak bir şey yaptım. Durumu hemen düzeltmek için zamanım var.”

Patty merdivenden ağır ağır çıkarak banyonun kapalı kapısına gitti. Kapıyı tekrar denerken, “Stanley?” diye seslendi. Birdenbire korkusu daha da artmıştı. Yedek anahtarı kullanmak istemiyordu. Çünkü bu çok kesin bir hareket olacaktı. Tanrı’nın durumu Patty anahtarı kullanıncaya kadar düzeltmediği takdirde, artık böyle bir şey yapmayacağı belli olacaktı. Zaten mucizeler çağı çoktan geçmişti.

Ama kapı hâlâ kilitliydi. Patty’ye yine sadece o şıp sesi cevap verdi.

Genç kadın anahtarı titreyen parmaklarıyla kilide sokarak çevirdi. Kesme cam tokmağa uzandı. Tokmak avucundan kayacak oldu. Kapı hâlâ kilitli olduğundan değil, avucu terden kayganlaştığı için. Patty tokmağı daha sıkıca kavrayarak çevirdi. Kapıyı itti.

“Stanley? Stanley? St...”

Genç kadın küvete baktı ve kocasının adını nasıl tamamlaması gerektiğini unuttu. Gözleri küvete dikili öyle duruyordu. Yüzü, okula ilk defa giden bir çocuğunki kadar ciddiydi. Bir dakika sonra çığlıklar atmaya başlayacak, komşu Anita Mac Kenzie onun feryatlarını duyacaktı. Urislerin evine hırsız girdiğini, içeride birilerinin öldürüldüğünü sanan kadın polise telefon edecekti.

Ama Patty Uris şimdi sessizce duruyordu. Ellerini birbirine kenetlemişti. Gözleri ipiri, yüzü de ciddiydi. Sonra bu adeta kutsal, ciddi ifade değişmeye başladı. İri gözleri yuvalarından uğradı. Dudakları dehşetle gülecekmiş gibi gerildi. Patty bağırmak istedi ama bunu başaramadı. Sanki çığlıklar ağzından çıkamayacak kadar koskocamandı.

Banyoyu floresan tüpler aydınlatıyordu. İçerisi çok ışıklıydı. Her şeyi görebiliyordu. İstese de, istemese de. Banyodaki su parlak bir pembeydi. Stanley sırtını küvetin dibine dayamış, yatıyordu. Başı iyice geriye sarktığı için kısa siyah saçları küreklerinin arasına sürünüyordu. Ağzı bir karış açıktı. Yüzünde feci bir dehşet ifadesi donmuş kalmıştı. Küvetin kenarında jiletler duruyordu. Stanley kollarının içlerini bileklerinden dirseklerine kadar yarmıştı. Sonra bilek çizgilerinin altında, bunları diklemesine kesen birer yarık daha yapmıştı. Böylece ortaya kanlı birer T harfi çıkmıştı. Sert beyaz ışıkta yarıklar kırmızımsı mor duruyordu. Patty kesilmiş olan kiriş ve kasların ucuz sığır etine benzediğini düşündü.

Parlak krom musluğun ucunda bir damla birikti. Işıldadı. Sonra damladı. Şıp...

Stanley parmağını kendi kanına batırmış ve küvetin yukarısındaki mavi fayansların üzerine bir tek kelime yazmıştı. Ya da koskocaman bir tek harf. O! Bunun altından aşağıya doğru kanlı bir zikzak çizgi uzanıyordu. Stanley’in eli küvete düşerken çizmişti bu çizgiyi. Patty kocasının kendisinden geçerken dünyayla ilgili izlenimlerini bu kelimeyle açıkladığını düşündü. O harf sanki genç kadına haykırıyordu. O!

Küvete bir damla daha düştü.

Şıp.

Patty o zaman bağırmayı başardı. Ölmüş olan kocasının parıltılı gözlerine bakarak çığlıklar atmaya başladı.

RICHARD TOZIER KAÇIYOR

Rich kusmaya başlayıncaya kadar her şeyin yolunda olduğunu sanıyordu.

Mike Hanlon’un anlattıklarının hepsini de dinlemiş, uygun sözler söylemiş, arkadaşının sorularını cevaplamış, hatta kendisi de birkaç şey sormuştu. Karmaşık “seslerinden birini kullandığının farkındaydı. Ama bazen radyoda yaptığı gibi acayip, olmayacak bir taklit değildi bu. Sıcak, tatlı ve güven dolu bir sesle konuşmuştu. Kulağa pek hoş geliyordu ama aslında uydurmaydı. Bütün diğer “sesler” gibi.

Mike ona, “Olayın ne kadarını hatırlıyorsun, Rich?” diye sormuştu.

“Pek azını...” Rich bir an durmuş, sonra da eklemişti. “Galiba yeteri kadar hatırlıyorum.”

“Gelecek misin?”

Rich, “Geleceğim,” diyerek telefonu kapatmıştı.

Sonra bir dakika kadar çalışma odasında oturmuştu. Masasının başındaki koltuğunda arkasına yaslanmış, pencereden Pasifik Okyanusuna bakıyordu. Masasındaki pahalı kuartz saat, beşi dokuz dakika geçtiğini gösteriyordu. 1985 yılının 28 Mayıs gününde olduklarını da. Tabii Mike’ın telefon ettiği yer üç saat ileriydi. Orada karanlık çoktan basmış olmalıydı. Rich’in tüyleri birdenbire diken diken oldu. İçinden bir şeyler yapmak geldi. Önce pikaba bir plak koydu tabii. İstediği parçayı aramadı. Sadece raflardaki binlerce plaktan birini alıverdi. “Sesler” gibi Rock and Roll da hayatının önemli bir parçasıydı. Genç adamın müzik olmadan bir şey yapması imkânsızdı. Ses ne kadar yüksek olursa o kadar iyiydi. Şimdi odada Marvin Gaye’in sesi yankılanıyordu.

“Oh-ho, nasıl anladığımı merak ettiğinden eminim!”

Rich, “Hiç fena değil,” dedi ve hatta hafifçe de gülümsedi. Olay kötüydü. Onu fena sarsmıştı. Ama Rich artık duruma hâkim olabileceğinden emindi. Zor olmayacaktı bu.

Rich doğduğu kente dönmek için hazırlık yapmaya başladı. Her zaman yararlandığı seyahat acentasını aradı. Oradaki kızdan, Derry’e gitmek için uçakta yer ayırtmasını istedi.

Kız kısa bir süre sonra ona telefon ederek, “Sabah dokuzu üç geçe Los Angeles’tan kalkacak olan uçakta yer bulduk,” diye açıkladı. “Boston’da başka bir uçağa aktarma yapacak ve Maine’de Bongor’a ineceksiniz. Orada sizi kiralık bir araba bekleyecek. Derry zaten Bongor’dan sadece kırk kilometre ötede.”

Rich, sadece kırk kilometre mi? diye düşündü. Hepsi o kadar mı? Evet, belki kilometre olarak öyle. Ama aslında sen Derry’nin ne kadar uzakta olduğunu bilmiyorsun. Ben de! Tanrım, ah, sevgili Tanrım, bunu öğreneceğim!

Genç adam, Maine eyaleti kod numarasını çevirdi. Derry Konağının numarasını istedi. “Tanrım. İşte yine geçmişten bir ad. Derry Konağı Otelini kaç yıldan beri düşünmedim. On yıldan beri mi? Yirmi yıldan beri mi? Yirmi beş yıldan beri mi? Mike beni aramasaydı, orası aklıma bile gelmeyecekti. Ölünceye kadar belki de. Oysa bir zamanlar her gün o kırmızı tuğla binanın önünden geçerdim.”

Sonra kendi kendine, “Otelin telefon numarasını bulamayacaklar,” dedi. “Herhalde bina çoktan yıkıldı. Yerine bir bowling salonu ya da bir kulüp açıldı. Ya da otel yandı. Sonunda bir sarhoş, yatakta sigara içerken yangın çıkardığı için. Tıpkı Springsteen’in şarkısında olduğu gibi. ‘Bir genç kız gözünü kırpıncaya kadar oldu bitti.’ Hangi genç kız. Ah, Bev tabii. Bev.” Ama otel ne yıkılmış ne de yanmıştı. Numarayı Rich’e verdiler. Genç adam kendi kendine, “Hâlâ yerinde duruyormuş,” dedi. “Paul Simon’un dediği gibi, ‘Bunca yıl sonra hâlâ yerinde duruyor.’”

Rich en son, gözlüğünün arkasından baktı, otelin numarasını çevirdi. Hafızasının derinliklerinde bir şeyler oluyordu. Rich Tozier’in eski “Altın plaklar”ını sakladığı o yerde. “Ama onlar plak değil. Sen de orada ünlü Disk Jockey Rich ‘Plak’ Tozier değilsin! ‘Binbir Sesli Adam da değilsin. Öyle değil mi, dostum? O açılan şeylerin de kapı olduğu söylenemez...” Rich bu düşünceleri kafasından kovmaya çalıştı. “Önemli olan şu andaki halim. İyiyim ben. Çok iyi. Rich Tozier çok iyi. Sadece bir sigara içmeliyim!” Sigarayı dört yıl önce bırakmıştı. Ama şu anda bir sigara, aklını başına toplamasını sağlardı. “Oradakiler plak değil, ölü. Onları derinlere gömdün. Ama şimdi acayip bir deprem oluyor ve ölüler yüzeye çıkıyorlar. Toprak kusuyor onları. Sen orada Rich ‘Plak’ Tozier değilsin. Orada sadece ‘Dört Göz’ Richie Tozier’sin. Yanında arkadaşların var. Öyle korkuyorsun ki husyelerin pelteye dönüyor. Onlar kapı değil, Richie. Ve açılmıyorlar. Gördüklerin birer mezar. Çatırdayarak yarılıyorlar ve öldüğünü sandığı vampirler uçuşmaya başlıyor.”

Bir sigara. Bir tek sigaracık!

Bir erkek, “Derry Konağı,” dedi.

Rich adama otelde bir daire ayırtmak istediğini söyledi.

“Olur, ayıralım. Kaç gün kalacaksınız?”

“Bilmiyorum. Ben...” Rich durakladı. Gözlerinin önünde zorba çocuklardan kaçmaya çalışan, kareli çantalı bir öğrenci belirmişti. Uçuk suratlı, sıska, gözlüklü bir çocuk. Bu çocuk sanki esrarlı bir biçimde, gelip geçen her kabadayıya, “Bana vur,” diye bağırıyordu. “Haydi, vur bana! İşte dudaklarım! Onları bir yumrukta ezip dişlerime yapıştır! İşte burnum! Burnumu iyice kanat, mümkünse kır! Kulağımı yumrukla ki, iyice şişip karnabahara dönsün! Bir kaşımı patlat! İşte gözlerim! Bu çok nefret ettiğim gözlükler yüzünden masmavi ve ipiri duruyorlar. Bağa çerçeveli gözlüğümü kır. Cam parçalarından birini gözüme sapla ki kör olayım!”

Rich gözlerini yumdu. “Anlayacağınız Derry’de işim var. Bunun ne kadar süreceğini bilmiyorum. Daireyi üç gün için ayırın. Olmazsa süreyi uzatırız.”

“Olur. Derry’de işler iyi, ama otelin öyle dolup taştığı da olmuyor zaten.”

Şimdi sıra Rich’in çalıştığı KLAD radyo istasyonunun müdürü Steve Covall’daydı.

Steve, “Ne var, Rich?” diye sordu. Neyse ki son anketler Rich’in programının o herkesin birbirini yediği Los Angeles FM/Rock piyasasında birinci sayıldığını ortaya koymuştu. Bu yüzden de Steve’in keyfi çok yerindeydi. Bu küçük lütuflar için Tanrı’ya şükretmeliydi.

Rich, “Belki de bunu sorduğuna pişman olacaksın,” dedi. “Ben tüyüyorum.”

“Ne?” Steve’in sesinin tonundan kaşlarının çatılmış olduğu anlaşılıyordu. “Ne dernek istediğini anladığımı sanmıyorum, Rich.”

“Kanatlarımı takmam gerekiyor. Kaçıyorum.”

“Ne dernek ‘kaçıyorum?’ Önümdeki programa göre yarın öğleden sonra ikiden altıya kadar yayının var. Her zamanki gibi... Bu sözlerinde ciddi değilsin sanırım.” Steve’in sesi yakınma doluydu. “Yani eğer annen yeni ölmediyse ya da beyninden ur aldırman gerekmiyorsa buna ‘kaytarmak’ denir.”

“Gitmem gerekiyor, Steve.”

“Annen hasta mı? Yoksa... Allah korusun... öldü mü?”

“Annem on yıl önce öldü.”

“Beyninde ur mu var?”

“Rektumumda bile yok.”

“Bu hiç de komik değil, Rich.”

“Orası öyle!”

“Programı ortada bırakıyorsun. Bu durum hoşuma gitmiyor.” “Benim de öyle. Ama gitmem gerekiyor.”

“Nereye? Neden? Ne oluyor? Benimle açık konuş, Rich.”

“Biri bana telefon etti. Uzun yıllar önce tanıdığım biri. Başka bir yerde. O günlerde bir şey olmuştu. Ben de söz vermiştim. Bir şey yeniden başladığı takdirde hepimiz de oraya döneceğimize yemin etmiştik. Galiba o şey başlamış...”

“Sözünü ettiğimiz ‘şey’ nedir, Rich?”

“Bunu açıklamamayı tercih edeceğim.” Rich için için ekledi. “Sana gerçeği söylediğim takdirde delirdiğimi düşünürsün. Çünkü o şeyin ne olduğunu hatırlamıyorum.”

Uzun bir sessizlik oldu. Steve’in ne düşündüğünü biliyordu. Rich “Plak” Tozier onunla alay mı ediyordu, yoksa çıldırmış mıydı? Sonra Steve kesin bir tavırla, “O sırada çocuktun herhalde,” dedi.

“On bir yaşındaydım. On ikiye basmak üzereydim.”

Yine uzun bir sessizlik oldu. Rich sabırla bekledi.

Steve sonunda, “Pekâlâ,” diye mırıldandı. “Sıranızı değiştiririm. Yerine Michael geçer. Chuck Foster da birkaç programa çıkar. Tabii onun hangi Çin Lokantasında saklandığını öğrenebilirsem. Bunu, seninle uzun yıllardan beri birlikte çalıştığımız için yapacağım, Rich. Ama beni ortada bıraktığını da hiçbir zaman unutmayacağım.”

Rich, “Bırak bu lafları,” dedi. Başı şiddetle ağrımaya başlamıştı. Ne yaptığını biliyordu o. Steve bilmediğini mi sanıyordu? Rich ekledi. “Sadece birkaç gün için izin istiyorum. Seni duyan da işi birdenbire bıraktığımı sanır.”

“Birkaç gün izin mi? Ne için? Cehennemin Bucağı kasabasındaki izci toplantısına katılmak için mi?”

Rich kalın bir sesle, “Toplantı aslında Hayaletler kasabasında, oğlum,” dedi.

Ama Steve gülmek niyetinde değildi. “On bir yaşındayken verdiğin bir söz yüzünden mi gideceksin? Tanrı aşkına! Çocuklar on yaşındayken ciddi bir söz vermezler. Zaten konu aslında bu da değil. Bunu sen de biliyorsun. Burası bir sigorta şirketi değil. Hukuk bürosu da değil. Bu bir radyo. Ve sen de bunu çok iyi biliyorsun. Eğer bana durumu bir hafta önce açıklasaydın, şimdi bir elimle kulaklığı tutarken diğeriyle sinir ilacına uzanmazdım. Beni köşeye kıstırdın. Bunun da farkındasın. Bari zekâma hakaret etme!”

Steve avaz avaz bağırıyordu artık. Rich gözlerini yumdu. Steve, “Bunu hiçbir zaman unutmayacağım,” demişti. Rich de onun gerçekten unutmayacağını biliyordu. Ama Steve çocukların ciddi ciddi söz vermediklerini de iddia etmişti. İşte bu hiç doğru değildi. Rich hangi konuda söz verdiğini hatırlamıyordu. Hatırlamak istediğinden de pek emin değildi. Ama söz verirken çok ciddi olduğunu biliyordu.

“Steve, gitmem gerekiyor.”

“Evet. Ben de sana programı idare edeceğimi söyledim. Onun için kalk, git. Git bakalım, kaytancı!”

“Steve, bugü...”

Ama Steve telefonu kapatmıştı bile. Rich kulaklığı yerine bırakarak üst kata çıktı. İki bavul çıkardı, bunları gelişigüzel doldurdu. Kot pantolonlar, gömlekler, çamaşırlar, çoraplar. Hep çocuklara yakışacak kılıkları almış olduğunu ancak daha sonra fark edecekti. Rich bavulları aşağıya indirdi.

Oturma odasında Ansel Adams’ın çektiği siyah beyaz bir fotoğraf vardı. Rich resmi gizli menteşelerinin üzerinde çevirdi ve ortaya bir kasa çıktı. Genç adam oradaki kâğıtları karıştırdı. Kasada pek çok hisse senedi vardı. Rich bazen hemen hemen zengin bir adam olduğunu düşünerek şaşardı. Bu hep Rock and Roll ve “Sesler” sayesinde olmuştu. Evin tapusu, arsalar, hisse senetleri, sigorta poliçesi ve hatta vasiyetnamesi. Hepsi buradaydı. Rich, insanı hayat denilen haritaya bağlayan bağlar, diye düşündü. Birdenbire içinden çakmağını çıkararak bütün bu kâğıtları yakmak geldi. Bunu yapabilirdi de. Birdenbire kasadaki kâğıtların hiç önemi kalmamıştı.

İşte Rich ilk defa o zaman o dehşeti duydu. Bunun doğaüstü bir yanı da yoktu. Genç adam sadece insanın hayatını bir çöp yığını haline getirmesinin ne kadar kolay olduğunu anlamıştı. İşte korkunç olan da buydu.

Kâğıtların gerisinde paralar duruyordu. Dört bin dolar. Rich onlukları, yirmilikleri, ellilikleri kot pantolonunun ceplerine soktu. “Acaba paraları buraya koyarken bugünün geleceğini mi seziyordum?” diye kendi kendisine sordu. Bir ay elli dolar. Bir ay yüz yirmi. Sonra sadece on dolar. Fare deliğine gizlenen para. Kaçma parası.

Rich, “Bu insanı korkutuyor,” dedi ama yüksek sesle konuştuğunun pek farkında değildi. Boş gözlerle büyük pencereden kumsala bakıyordu. Şimdi bomboştu orası. Yüzme meraklıları gitmişlerdi.

“Ah, evet, doktor, yavaş yavaş her şeyi hatırlamaya başlıyorum. Mesela... Stanley Uris’i hatırlıyor musun? Ben hatırlıyorum... Büyük çocuklar ona, ‘Stanley Üre,’ diye bağırırlardı. ‘Hey Üre, seni İsa katili Yahudi! Nereye gidiyorsun?’”

Rich kasanın kapağını vurarak kapattı. Resmi tekrar çevirdi. S tan Uris’i en son ne zaman düşünmüştü? Beş yıl önce mi? On yıl? Yirmi? Rich ve ailesi 1960 yılının baharında Derry’den ayrılmışlardı. Grubundaki arkadaşlarının hayalleri ne de çabuk sönükleşmişti. O hiçbir şeyi başaramayan, içe dokunan çocukların hayalleri. O günlerde “Çorak” diye bilinen yerde küçük bir kulüpleri de vardı. Orada oyunlara dalar, kovboyculuk, uzaycılık oynarlardı. Ama asıl onlardan daha büyük olan çocuklardan saklanırlardı. Henry Bowers, Victor Criss, “Geğirti” Huggings gibi çocuklardan ve onların arkadaşlarından. Ne de silik sönük şeylerdi. İri Musevi burnuyla Stanley Uris, kekeme Bill Denbrough, bluzunun kolunun içine sigara saklayan Beverly Marsh, Moby Dick’in insan karşıtı olan Ben Hansoom ve her zaman derslerde “Pekiyi” alan, yüzünün yumruklanarak yeni bir biçime sokulması için adeta yalvaran, kalın gözlüklü Richie Tozier.

Bütün bunları nasıl da hatırlamaya başlıyordu... Hepsini de... Rich şimdi oturma odasında durmuş, fırtınaya yakalanmış bir sokak köpeği gibi titriyordu. Titriyordu, çünkü bütün hatırladıkları sadece arkadaşlık ettiği çocuklarla ilgili değildi. Başka şeyler de vardı. Yüzeyin altında titreşen, yıllar boyunca hiç düşünmediği şeyler.

Korkunç şeyler.

Karanlık. Karanlığımsı bir yer.

Neibolt Sokağındaki ev ve Bill’in haykırması. “Se-sen benim kardeşimi öldürdün, a-alçak!”

Rich hatırlıyor muydu? Evet, daha fazlasını hatırlamayı istemeyecek kadar.

Çöp kokusu. Pislik kokusu. Ve başka bir şeyin kokusu. Bu ikisinden de daha kötü bir şeydi. Hayvan kokusu. O’nun kokusu! Derry’nin altındaki makinelerin gürültüyle durmadan çalıştıkları o karanlık yerdeki koku. Rich, George’u da hatırlıyordu...

Ama bu kadarı çok fazlaydı. Rich sendeleyerek banyoya koştu. O arada Eames koltuğuna çarptı, az kalsın yere yuvarlanıyordu... Sonunda banyoya erişti. Zar zor... Acayip bir “brek” dansörü gibi dizlerinin üzerinde tuvalete doğru kaydı. Klozetin iki kenarını kavrayarak kustu, kustu. Ama yine de kafasına üşüşen hayalleri kovamadı. Birdenbire George Denbrough’yu gördü. Sanki onu daha dün görmüş gibi. Her şey Georgie’yle başlamıştı. 1957 sonbaharında öldürülen Georgie’yle. Georgie selden hemen sonra ölmüştü. Bir kolu kökünden koparılmıştı. Ve Rich bunu hafızasının ta derinliklerine gömmüştü. Ama bazen insan böyle şeyleri birdenbire hatırlayıveriyordu. Ah, evet hatırlayıveriyordu. Bazen...

Rich’in midesinin kasılması geçti. Eli sifonun tokmağına uzandı. Su gürültüyle aktı. Rich’in erken yediği akşam yemeği parça parça gözden kayboldu.

Kanalizasyona sürüklendi.

Kokulu, gürültülü, karanlık kanalizasyon kanallarına.

Rich klozetin kapağını kapattı. Alnını kapağa dayayarak ağlamaya başladı. Annesi 1975’de öldüğünden beri ilk defa ağlıyordu. Rich ne yaptığının farkında olmadan ellerini gözlerinin altına dayadı. Lensleri gözlerinden kaydı. Şimdi avuçlarında ışıldıyorlardı.

Rich kırk dakika sonra bavullarını MG’nin bagajına attı. Kendisini boşalmış ve biraz da temizlenmiş gibi hissediyordu. Arabayı garajdan geri çıkardı. Evine, bahçeye yeni dikilen bitkilere, kumsala, uçuk zümrüt rengine bürünmüş olan denize baktı. Ve o zaman bütün bunları bir daha göremeyeceğine inandı. O yürüyen bir ölüydü.

Rich Tozier, “Memleketime dönüyorum,” diye fısıldadı. “Tanrı yardımcım olsun. Eski kente dönüyorum.”

Hızla uzaklaştı. İnsanın sağlam bir hayat sandığı şeydeki umulmadık bir çatlaktan ne kadar kolaylıkla kayıverdiğini düşünüyordu. Karanlıklara dalmak ne kolaydı! Maviliklerden ayrılarak karanlıklara dalmak.

Maviliklerden ayrılarak karanlıklara dalmak. Evet, doğruydu bu. O karanlıklarda insanı türlü şey bekleyebilirdi.

BEN HANSCOM BlR İÇKİ İÇİYOR

28 Mayıs 1985 gecesi Time dergisinde “Amerika’nın belki de geleceğin en parlak mimarı” diye tanıtılan adamı bulmak istediğiniz takdirde Nebraska’ya, Hemingford Home adlı küçük kentteki “Kırmızı Tekerlek” meyhanesine gitmeniz gerekirdi. İçeri girip bara doğru yürüdüğünüz zaman aradığınız adamı da görürdünüz. Uzun boylu, zayıf, güneşten yanmış, üstünde yünlü bir gömlek, ayaklarında kot pantolon ve eski mühendis botları olan bir adamı. Gözlerinin etrafında hafif çizgiler vardı. Açık havada devamlı gözlerini kısarak baktığı için. Ama o kadar. Olduğundan belki on yaş küçük gözüküyordu. Aslında otuz sekizindeydi.

Mimar iskemleye yerleşirken barmen Ricky Lee, “Merhaba Bay Hanscom,” diyerek bara, mimarın önüne bir kâğıt peçete koydu. Ricky’nin sesinden biraz şaşırdığı anlaşılıyordu. Çünkü Hanscom’un o zamana kadar hafta ortasında meyhaneye geldiğini hiç görmemişti. Mimar her cuma gecesi gelir ve iki bira içerdi. Cumartesi geceleri ise dört beş duble. Ricky Lee’ye her zaman üç oğlunun nasıl olduğunu sorar ve giderken de bira bardağının altına bahşiş olarak beş dolar bırakırdı. Ricky’nin en sevdiği müşterisiydi o. Haftada on dolar bahşiş ve Hanscom’un beş yıl boyunca Noellerde bıraktığı elli dolar, iyiydi tabii. Ama mimarın dostluğu daha da değerliydi. Sözü sohbeti yerinde insan zaten ender bulunurdu. Hele gevezelerle dolu bu önemsiz kentte böyle birine rastlamak daha da zordu.

Ricky Lee, Ben Hanscom’u her cuma ve cumartesi bekliyordu. Mimar belki New York’ta bir gökdelen, Redonda Beach’de yeni bir sanat galerisi ya da Salt Lake City’de bir işhanı yapıyordu o sıra. Ama cuma günü geldi mi, sekizle dokuz buçuk arasında araba parkına bakan kapı açılıyor, Ben Hanscom içeri giriyordu. Sanki kentin diğer tarafında bir yerde oturuyormuş da, geçerken Kırmızı Tekerlek’e uğramaya karar vermiş gibi. Aslında mimarın kendi jeti vardı. Junkins’teki çiftliğine de bir pist yaptırtmıştı. Cumaları uçağıyla çiftliğine iniyor, akşam yemeğinden sonra meyhaneye geliyordu.

Ama bu gece Bay Hanscom’un rengi biraz uçmuş gibiydi. Biraz da dalgındı.

İskemleye otururken, “Merhaba Ricky Lee,” dedi, sonra da gözlerini ellerine dikti.

Ricky Lee onun yedi sekiz ay Colorado Spring’de çalışacağını biliyordu. Dağ Eyaletleri Kültür Merkezi’ni yapacaktı. Belki de mimar bu yüzden biraz heyecanlıydı. Ya da soğuk almıştı. Barmen arkadaki raftan bir bira bardağı alarak fıçıya uzandı.

“Bira istemem, Ricky Lee.”

Barmen hayretle döndü, mimar başını kaldırdığı zaman da bir korku duydu. Bay Hanscom’un öyle heyecanlı bir hali yoktu. Gribe yakalanmamış olduğu da belliydi. Mimar müthiş bir darbe yemiş gibiydi. Ve galiba hâlâ neye uğradığını anlamaya çalışıyordu.

Ricky Lee, biri ölmüş, diye düşündü. Bay Hanscom evli değil ama herkesin bir ailesi var. Ailesinden biri biraz önce son nefesini vermiş. Evet, böyle olduğundan eminim.

“İyi misiniz, Bay Hanscom?”

Ben Hanscom, Ricky Lee’ye baktı. Gözleri yüzünün diğer taraflarına göre on, hayır, yirmi yıl daha yaşlıydı şimdi. Ricky Lee, Bay Hanscom’un saçlarının kırlaşmaya başlamış olduğunu görerek şaşırdı. Bunun daha önce hiç farkına varmamıştı.

Mimar gülümsedi. Tebessümü korkunçtu. Feci. Sanki bir ceset gülümsemeye çalışıyordu.

“İyi olduğumu sanmıyorum, Ricky Lee. Hayır. Bugün iyi değilim. Hiç değilim.”

Ricky bira bardağını bara bırakarak Hanscom’un oturduğu tarafa doğru gitti. Pazartesi gecesi olduğu için bar çok tenhaydı.

“Kötü bir haber mi aldınız, Bay Hanscom?”

“Evet, öyle. Kötü bir haber aldım. Memleketten.” Mimar, Ricky Lee’ye baktı ama sanki barmen saydamlaşmıştı.

“Buna çok üzüldüm, Bay Hanscom.”

“Teşekkür ederim, Ricky Lee.” Mimar bir an durdu, sonra da ekledi. “Şimdi o bira bardağına viski doldur.”

Barmen hayretini gizlemedi. “Viski mi doldurayım? Tanrım! O zaman sizi buradan yuvarlayarak çıkarmak zorunda kalırım.” Kendi kendine ya da ambülans çağırmam gerekir, diye ekledi.

Hanscom, “Sanmam,” dedi. “Bu gece öyle bir şey olmaz.”

Ricky Lee mimarın şaka edip etmediğini anlamak için dikkatle onun gözlerinin içine baktı, sonra da tekrar bira bardağını aldı. Barın altındaki viski şişesine uzandı. Hayatında hiçbir müşteriye bir seferde bu kadar viski vermemişti. “Ne ambülansı! Bunu içerse cenaze evine telefon etmem gerekecek.”

Ama yine de bardağı Hanscom’un önüne bıraktı. Mimar bu dev içkiye bir süre baktı. Sonra, “Bu viski için borcum ne kadar?” diye sordu.

Ricky Lee başını ağır ağır salladı. Gözlerini bardak dolusu viskiye dikmişti. Başını kaldırmayı ve o çukura batmış, sabit bakışlı gözleri görmeyi istemiyordu. “Hayır... Bunu size ben ikram ediyorum.”

Hanscom gülümsedi. Hem de oldukça normal bir tavırla. “Ah, teşekkür ederim, Ricky Lee. Şimdi sana 1978’de Peru’da öğrendiğim bir şeyi göstereceğim. O sırada Frank Billings adında birinin yanında çalışıyordum. Bence Frank Billings dünyanın en büyük mimarıydı. Peru’da ateşli bir hastalığa yakalandı. Doktorlar ona iğneler yaptılar. Türlü antibiyotik verdiler. Ama hiçbirinin yaran olmadı. Billings iki hafta ateşler içinde yandı, sonra da öldü. Sana göstereceğim şeyi yanımızda çalışan kızılderililerden öğrendim. Yerel içki son derece sertti. Bir yudum alırdın, bunun yumuşacık kayarak midene indiğini düşünürdün. Sonra birdenbire sanki birinin bir meşaleyi boğazına doğru tuttuğunu sanırdın. Ama kızılderililer bunu sanki gazozmuş gibi içerlerdi. Bir tekinin bile sarhoş olduğunu da görmedim. Yöntemlerini deneme cesaretini hiçbir zaman bulamadım. Ama galiba bunu bu gece yapacağım. Bana şuradaki limon dilimlerinden getir.”

Ricky Lee dört limon dilimini içki bardağının yanındaki kâğıt peçetenin üzerine düzgünce dizdi. Hanscom bunlardan birini aldı. Gözüne ilaç damlatacak bir adam tavrıyla başını arkaya attı. Limonu sağ burun deliğine sıkmaya başladı.

Ricky Lee dehşetle, “Tanrım!” diye bağırdı.

Hanscom’un gırtlak kemiği titredi. Yüzü kızardı. Sonra Ricky Lee mimarın gözyaşlarının yanaklarından kulaklarına doğru aktığını gördü. Adam ban elleriyle yoklayarak bir dilim daha aldı. Bunun suyunu da öbür burun deliğine sıktı.

Ricky Lee fısıldadı. “Kendinizi öldüreceksiniz...”

Hanscom sıkılmış limonları bara attı. Gözleri kan çanağına dönmüştü. Kesik kesik soluyordu. Limon suyu burnundan ağzına doğru akmaktaydı. El yordamıyla içki bardağını buldu, ağzına götürerek viskinin üçte birini içti. Ricky Lee donmuş gibi onun gırtlak kemiğinin aşağı yukarı oynamasını seyretti.

Hanscom bardağı bir kenara koydu. İki defa titredi. Sonra başını salladı. Ricky Lee’ye bakarak hafifçe gülümsedi. Gözleri artık kanlı değildi. “Gerçekten de söyledikleri kadar etkili. Burnun için o kadar endişeleniyorsun ki, ne içtiğinle ilgilenmiyorsun bile.”

Ricky Lee, “Siz çıldırmışsınız, Bay Hanscom,” dedi.

Mimar, “Tabii ya,” diye cevap verdi. “Sana çocukken ne kadar şişman olduğumu anlattım mıydı?”

Ricky Lee, “Hayır, efendim,” diye fısıldadı. “Hiç anlatmadınız.” Artık adamın kendisini çıldırtacak kadar feci bir haber almış olduğuna inanıyordu.

“Yusyuvarlak bir şeydim. Beysbol da, basketbol da oynayamazdım. Koşmaca oynarken ilk önce beni yakalarlardı. Evet, iyice şişmandım. Doğduğum kentte birkaç çocuk durmadan bana sataşırlardı. Reginald Huggings diye bir çocuk vardı. Ama herkes onu “Geğirti” diye çağırırdı. Sonra Victor Criss adlı bir çocuk. Daha birkaç kişi. Ama grubun asıl beyni, Henry Bowers adında biriydi. Bu dünyada yaşayan gerçekten habis bir çocuk varsa, o da bu Henry Bowers’dı, Ricky Lee. Onun eziyet ettiği tek çocuk ben değildim. Ama ben diğerleri kadar hızlı koşup kaçamazdım.”

Hanscom gömleğinin düğmelerini çözerek önünü açtı. Ricky Lee öne doğru eğildiği zaman mimarın karnında, göbek çukurunun hemen yukarısında, acayip, kıvrık bir yara izi olduğunu gördü. Buruşuk, eski ve beyazdı. Sonra barmen, yaranın bir harf biçiminde olduğunu fark etti. Biri adamın karnına H harfini oymuştu.

“Bunu bana Henry Bowers yaptı. Bin yıl kadar önce. Bütün adını yazmadığı için yine de çok şanslı sayılırım.”

“Bay Hanscom...”

Hanscom iki eline birer limon dilimi daha aldı. Başını arkaya attı ve sanki burun ilacı kullanıyormuş gibi limonları sıktı. Vücudu sarsıldı. Sonra kabukları bıraktı, içkiden iki büyük yudum içti. Tekrar titredi. Yine viski içti. Sonra da gözleri kapalı, bara sıkıca tutundu. Sonunda gözlerini açarak Ricky Lee’ye gülümsedi.

“Bunu bütün gece yapabilirim.”

Ricky Lee endişeyle, “Artık bundan vazgeçseniz, Bay Hanscom,”

dedi.

Mimar limon dilimlerinin durduğu tabağa uzandı. Yine başını arkaya atarak limonu burnuna sıktı. Bu sefer suyu burnuna çekti. Sanki kokainmiş gibi. Viskiyi de çabucak içti. O da suymuş gibi! Sonra ciddi ciddi barmene baktı. “Bing bang! Bizimkileri gördüm! Oturma odasında, halının üzerinde dans ediyorlardı!” Bir kahkaha attı iri bardağın dibinde iki parmak kadar viski kalmıştı.

Ricky Lee, “Bu kadar yetişir,” diyerek bardağa uzandı.

Hanscom bardağı usulca onun erişemeyeceği bir yere çekti. “Olan oldu, Ricky Lee. Olan oldu, oğlum.”

“Bay Hanscom, lütfen...”

“Çocukların için bir şey getirdim. Ricky Lee. Az kalsın unutacaktım.” Arkasında rengi soluk bez bir yelek vardı mimarın. Bunun ceplerinin birinden bir şeyler aldı. Barmen bir şıkırtı duydu. Mimar ekledi. “Babam ben dört yaşındayken öldü. Bize sürüyle borç ve bir de bunları bıraktı.” Bara koskocaman üç gümüş dolar koydu. Paralar loş ışıkta pırıl pırıl parlıyordu.

Ricky Lee nefesini tuttu. “Bay Hanscom, çok iyisiniz ama ben bunları...”

“Böyle dört dolar vardı. Ama ben onlardan birini Kekeme Bill’le diğerlerine verdim. Asıl adı Bill Denbrough’ydu onun. Biz çocuğu Kekeme Bill diye çağırırdık. Hayatım boyunca edindiğim en yakın arkadaşlarımdan biriydi. Birkaç arkadaşım vardı gerçekten. Benim gibi bir şişkonun bile birkaç arkadaşı vardı. Kekeme Bill şimdi yazar.”

Ricky Lee bu sözleri hayal meyal duydu. Büyülenmiş gibi, iri gümüş dolarlara bakıyordu. Üstlerinde tarihleri vardı bunların, 1921, 1923 ve 1924. Bu saf gümüş paraların değeri şimdi ne kadardı, kim bilir? Barmen, “Bunları alamam,” dedi.

“Ama ısrar edeceğim.” Bay Hanscom içki bardağını alarak başına dikti. Aslında yere yığılması gerekirdi. Ama gözlerini Ricky Lee’ye dikmiş, oturuyordu. Gözleri kanlanmıştı, sulanıyordu. Barmen yine de bu gözlerin ayık bir adama ait oldukları konusunda yemine hazırdı.

Ricky Lee, “Beni biraz korkutuyorsunuz, Bay Hanscom,” diye mırıldandı. Mimar ona Gresham Arnold’u hatırlatıyordu. Arnold bir basketbol yıldızıydı. İki yıl önce Kırmızı Tekerlek’e gelmiş, sakin sakin dört viski içmişti. Hiç mesele çıkarmamış. Ricky Lee ban kapattığı zaman da kalkıp evine gitmişti. Sonra evinin ikinci katındaki tuvalette kendisini kayışıyla asmıştı. Şimdi Hanscom’un gözleri barmene biraz Arnold’unkileri hatırlatıyordu.

Mimar, “Dernek seni korkutuyorum!” dedi. Gözlerini barmenin yüzünden ayırmıyordu. Bardağı iterek ellerini kavuşturdu. “Herhalde. Ama sen yine de benim kadar korkmuyorsun, Ricky Lee. Benim gibi dehşete kapılmamak için Tanrı’ya dua et.”

Ricky Lee, “Mesele nedir?” dedi. “Belki...” Dudaklarını yaladı. “Belki ben de size yardım edebilirim.”

“Mesele mi?” Ben Hanscom güldü. “Aslında öyle önemli bir şey de değil. Bu gece eski bir arkadaşım bana telefon etti. Mike Hanlon adında biri. Onu çoktan unutmuştum, Ricky Lee. Ama bu beni o kadar korkutmadı. Ne de olsa onu tanıdığım sırada çocuktum. Küçükler çok şeyi unuturlar. Öyle değil mi? Tabii unuturlar ya! Beni korkutan nedir, biliyor musun? Tam buraya gelirken yan yolda, unuttuğumun sadece Mike olmadığını anlamam. Ben çocukluğumla ilgili her şeyi unutmuşum.”

Ricky Lee, mimara bakıyordu. Bay Hanscom’un neden söz ettiğini anlayamamıştı. Ama adamın korkmuş olduğu belliydi. Bu kesindi. Bu korku Ben Hanscom’a yakışmıyordu. Ama gerçekti.

“Yani ben çocukluğumla ilgili her şeyi unuttum.” Mimar elinin eklemlerini bara vurdu. “Cadillac’la buraya gelirken bunu birdenbire fark ettim. Mike Hanlon’u hatırlıyordum. Ama sadece bana telefon ettiği için. Derry’i de hatırlıyordum. Fakat sadece Mike beni oradan aradığı için.” “Derry mi?”

“Ama hepsi bu kadardı. İşte o zaman çocukluğumu uzun zamandan beri düşünmemiş olduğumu anladım. Ve sonra hatıralar birdenbire kafama üşüştüler. Örneğin dördüncü gümüş dolan ne yaptığımızı hatırladım.” “Onu ne yaptınız, Bay Hanscom?”

Mimar saatine baktı, birdenbire yerinden kalktı. Sendeliyordu ama pek hafifçe. Hepsi o kadar. “Vakit kaybetmemeliyim. Bu gece uçacağım.” Ricky Lee hemen telaşlandı. Hanscom güldü. “Uçacağım. Ama uçağı ben kullanmayacağım. United Hava Şirketinin bir jetine bineceğim, Ricky Lee.”

“Ha...” Barmen, herhalde rahatladığım yüzümden anlaşılıyor ama ne yapayım? diye düşündü. Sonra da ekledi. “Nereye gideceksiniz?”

Hanscom’un gömleğinin önü hâlâ açıktı. Mimar düşünceli düşünceli karnındaki eski, buruşuk yara izine baktı, sonra düğmelerini iliklemeye başladı. “Bunu sana söylediğimi sanıyordum, Ricky Lee. Doğduğum kente gidiyorum. Memlekete. Bu dolarları çocuklarına ver.” Kapıya doğru gitti.

Yürüyüşü, hatta pantolonunu çekişi bile barmeni dehşete düşürdü. Şimdi Gresham Arnold’a öylesine benziyordu ki, Ricky Lee hayalet görüyormuş gibi bir duyguya kapıldı. Telaşla, “Bay Hanscom,” diye bağırdı.

Mimar döndü. Barmen kaygıyla geriledi. Kalçası arkadaki rafa çarptı, şişeler bir an tokuşarak dedikodu yaparcasına şıkırdadılar. Ricky Lee birdenbire Ben Hanscom’un ölmüş olduğuna karar verdiği için gerilemişti. Evet, Ben Hanscom’un ölüsü bir yerde yatıyordu. Bir hendekte, bir tavan arasında. Ya da boynunda kemeri, bir dolabın tavanındaki çividen sallanıyordu. Dört yüz dolarlık kovboy çizmeleri yerden birkaç santim yukardaydı. Şu anda kendisine bakan, bir hayaletti. Barmen bir an, kalbinin etrafının buzla örtülmesine yetecek kadar uzun bir an, mimarın vücudunun saydamlaştığını, onun gerisindeki masa ve sandalyeleri görebildiğini bile sandı.

“Ne var, Ricky Lee?”

“Hi-hi-hiç...”

Ben Hanscom altında mor yarım daireler belirmiş olan gözleriyle barmene baktı. Yanakları içki yüzünden kıpkırmızı kesilmişti. Burnu da öyle.

Ricky Lee tekrar, “Hiç...” diye fısıldadı ama gözlerini bu yüzden alamıyordu. Derin bir günah işleyerek ölen ve şimdi cehennemin dumanlar fışkıran yan kapısının önünde duran bu adamın suratından.

Ben Hanscom, “Çok şişmandım,” dedi. “Ve çok da fakirdik. Bunu şimdi hatırlıyorum. Bir çocuğun hayatımı gümüş bir dolarla kurtardığını da. Bunu ya Beverly adlı bir kız yaptı ya da Kekeme Bill. Bu gece sona ermeden daha neleri hatırlayacağımı düşünerek dehşetten çıldırma derecelerine geliyorum. Ama korkmamın hiçbir yaran yok. Çünkü nasıl olsa her şeyi yine de hatırlayacağım. Bu tıpkı kafamda gitgide büyüyen bir hava kabarcığı gibi bir şey. Ama oraya gideceğim. Çünkü bütün elde ettiklerimi ve şimdi neyim varsa hepsini, eski günlerde yaptıklarımıza borçluyum. İnsan bu dünyada elde ettiği şeylerin bedelini de öder. Belki de Tanrı bu yüzden önce çocukları oluşturuyor. Onları yere yakın yaratıyor. Çünkü o bir tek basit dersi öğreninceye kadar sık sık yere düşmen ve kanının bol bol akması gerektiğini biliyor. Elde ettiklerinin bedelini ödersin. Bedelini ödediğin şeyler senin olur... Ve er geç sahip olduğun şeylerin ne anlama geldiğini de anlarsın.”

Ricky Lee uyuşmuş dudaklarıyla, “Ama bu hafta sonu yine geleceksiniz değil mi?” diye sordu. Gitgide artan endişe ve üzüntüsü arasında sıkı sıkı sarılabileceği bir tek bu vardı. “Her zamanki gibi hafta sonunda buraya döneceksiniz değil mi?”

“Bilmiyorum...” Bay Hanscom’un gülümsemesi korkunçtu. “Bu kez Londra’dan da daha uzaklara gidiyorum, Ricky Lee.”

“Bay Hanscom...”

Mimar, “O dolarları çocuklarına ver,” diye tekrarlayarak karanlık geceye süzüldü.

Garson Annie, “Ne oluyor?” diye sordu ama Ricky Lee, kadına aldırmadı. Barın arkasından çıkarak araba parkına bakan pencerelere koştu. Bay Hanscom’un Cadillac’ının farlarının yandığını gördü. Araba toz bulutçukları arasında hızla parktan çıktı.

Annie, “Adam fıçıyla içki içti,” dedi. “Ve sen onun o koskocaman arabasına binip gitmesine izin verdin. Yolu da uzun. Ricky Lee.”

“Boş ver.”

“Kendini öldürecek.”

Ricky Lee de beş dakika önce böyle düşünmüştü ama şimdi kadına dönerek başını salladı. “Sanmıyorum. Ama bu geceki haline bakılırsa, ölmesi daha iyi olurdu.”

“Sana ne söyledi?”

Ricky Lee yine başını salladı. Kafası karışmıştı. Bütün öğrendiklerinden de hiçbir anlam çıkmıyordu. “Önemli değil. Ama onu bir daha göreceğimizi sanmıyorum.”

EDDIE KASPBRAK İLAÇLARINI ALIYOR

“Yirminci yüzyıl sona ererken, orta tabakadan bir Amerikalı erkek ya da kadın hakkında istediğiniz her şeyi, onun ilaç dolabına bakarak öğrenebilirsiniz,” derler. Ama Tanrım! Şimdi Eddie Kaspbrak’ın açtığı şu dolabın içine bir bakın! Neyse ki ayna yana kaydığı için adamın bembeyaz suratı ve irileşmiş, sabit bakışlı gözleri gözükmüyor.

Dolabın üst rafında baş ağrısı ve mide ilaçları var. İkinci rafta vitaminler. Vitamin ve mineral karışımı haplar da. Üçüncü katta Eddie’nin bağırsaklarının çalışmasını sağlayan ilaçlar görülüyor. Fazla çalışmasını önleyecek haplar da. Öksürük ve gargara ilaçlarını da unutmamalıyız.

En alt raf hemen hemen boş gibi. Ama buraya konulmuş olan haplar insanı jet hızıyla uçurmaya yetecek şeyler.

Eddie Kaspbrak elindeki mavi bez çantayı lavaboya koyarak fermuarını açtı. Titreyen elleriyle ilaçları çantaya doldurmaya başladı. Başka zaman olsaydı, ilaçları dikkatle seçerdi. Ama şimdi böyle inceliklerin zamanı değildi. Eddie seçeneğin basit ama zalimce olduğunu görüyordu? Ya durmadan hareket et ya bir köşeye çekil, bütün bunların ne anlama geldiğini düşünmeye başla. Ve korkudan öl.

Myra aşağıdan seslendi. “Eddie? Eddie, ne yapıyooorsun?”

Eddie fermuarı kapatmak üzereyken durakladı. Çantanın içine karısının burun damlasını da attı. Myra başka bir tane alabilirdi.

“Eddie?” Myra merdivenin ortasına kadar çıkmıştı.

Eddie çantanın fermuarını kapayarak banyodan çıktı. Çekingen, tavşana benzeyen, kısa boylu bir adamdı. Saçlarının çoğu dökülmüştü. Kalanlar da cansız ve yer yer kırlaşmıştı.

Son derece iriyarı bir kadın merdivenden çıkıyordu. Eddie basamakların karısının ağırlığı altında itiraz edercesine gıcırdadıklarını duymaktaydı.

“Ne YAPIYOOOORSUN?”

Eddie’nin annesine çok benzeyen bir kadınla evlenmiş olduğunu anlaması için bir ruh hekimine başvurmasına hiç gerek yoktu. Myra Kaspbrak dev anası gibiydi. Eddie’nin annesi de öyle. Myra sahanlığa bastığı sırada her zamankinden bile daha da iriyarı duruyordu. Üstünde beyaz bir gecelik vardı. Makyajsız yüzü beyaz ve parlaktı.

Eddie, “Bir süre için gitmem gerekiyor,” dedi.

“Ne dernek ‘gitmem gerekiyor?’ Sana telefonda ne söylediler?”

“Hiç...” Eddie karısının yanından çabucak kaçarak koridorun dibindeki dolaba gitti. Çantayı yere bırakıp dolabı açtı, içindeki birbirinin eşi altı siyah takım elbiseyi bir yana itti. Bunlar diğer parlak renkli kılıkların arasında yağmur bulutları gibi dikkati çekiyordu. Eddie çalışırken bu siyah elbiseleri giyerdi. Naftalin ve yün kokan dolabın içine doğru eğilerek gerideki bavullardan birini aldı, açarak içine elbiselerini atmaya başladı.

Karısının gölgesi adamın üzerine düştü. “Ne oluyor, Eddie? Nereye gidiyorsun? Söyle bakalım!”

“Söyleyemem...”

Kadın orada durarak kocasını süzdü. Ne söylemesi ya da ne yapması gerektiğini düşünüyordu. Eddie’yi dolaba kapatarak aklı başına gelinceye kadar dışarı çıkarmayabilirdi. Ama bunu yapamadı. Oysa Eddie’yi dolaba kolaylıkla tıkabilirdi. Çünkü Eddie’den yedi santim daha uzun, elli kilo da daha ağırdı. Myra ne yapacağını, ne söyleyeceğini bilemiyordu. Bütün bunlar Eddie’den beklenmeyecek şeylerdi. Büyük ekranlı televizyonun havada uçtuğunu görse bu kadar sarsılıp korkmazdı.

Myra, “Gidemezsin,” dedi. “Bana Al Pacino’nun imzasını alacağını söyledin. Söz verdin.” Tanrı da biliyordu yaa, pek saçma bir laftı bu. Ama saçmalamak bile hiçbir şey yapmamaktan daha iyiydi.

Eddie, “İmzayı yine alabilirsin,” diye cevap verdi. “Al Pacino’yu senin gezdirmen gerekecek.”

Myra’nın zavallı, sersemlemiş kafasını dolduran korkuya bir yenisi daha eklenmişti. Kadın hafifçe haykırdı. “Bunu yapamam... ben...”

“Yapmak zorundasın.” Eddie şimdi ayakkabılarını inceliyordu. “Başka kimse yok.”

“Ama artık üniformalarımın hiçbiri de bana uymuyor. Göğüsleri çok dar geliyor.”

Eddie amansızca, “Dolores’e üniformalardan birinin dikişlerini açtır,” dedi. İki çift ayakkabıyı tekrar dolaba attı. Boş bir kutu buldu, üçüncü çifti bunun içine koydu. Güzel, siyah ayakkabılardı bunlar. Daha uzun süre giyilebilirlerdi. Ama artık işe giderken giyilemeyecek kadar eski duruyorlardı. New York’ta zenginleri arabayla dolaştırarak hayatını kazananlar için her şeyin gerektiği gibi olması şarttı. Müşterilerin çoğu yalnız zengin değil, aynı zamanda çok da ünlü kimselerdi. Bu ayakkabılar artık iş için uygun olamazdı... Ama Eddie onları şimdi gittiği yerde rahatça giyebileceğini düşünüyordu. Orada yapması gereken şeyleri yerine getirirken... Belki Rich Tozier...

Eddie’nin kafasına karanlık basacak gibi oldu. Boğazının sıkışmaya başladığını hissetti. Eddie gerçek bir paniğe kapılırken bütün eczaneyi çantasına koyduğunu, ama en önemli şeyi unuttuğunu düşündü. İnhalatörü aşağıda, stereo dolabının üzerinde duruyordu. Eddie bavulun kapağını çarparak kapattı. Dönüp Myra’ya baktı. Karısı koridorda durmuş, elini kısa kalın bir sütuna benzeyen boynuna koymuştu. Sanki astımı olan oymuş gibi. Eddie’ye bakıyordu. Yüzünde şaşkınlık ve dehşet vardı. Eddie’nin kendi kalbi dehşetle dolu olmasa, karısına acıyacaktı.

“Ne oldu, Eddie? Telefondaki kimdi? Başın dertte mi? Dertte, değil mi? Nasıl bir bela bu?”

Eddie bir elinde çanta, diğerinde bavul, Myra’ya doğru yürüdü. Kadın merdivenin önünde durarak onun geçmesine engel oldu. Eddie bir an Myra’nın yolundan çekilmeyeceğini sandı. Sonra, tam adamın yüzü göğsüne çarpacağı sırada kadın yana çekildi. Korkuyla, Eddie hızla yanından geçerken de ağlamaya başladı.

Myra, “Al Pacino’yu dolaştıramam,” diye inledi. “Bir Stop işaretine falan çarparım. Öyle olacağını biliyorum! Eddie, korkuyoooorum!”

Eddie merdivenin yakınındaki saate baktı. Dokuzu yirmi geçiyordu. Maine’e kalkan son uçağı kaçırmıştı. Ama Penn garından bir tren, saat on bir buçukta Boston’a hareket edecekti. Boston’da da bir Cadillac onu bekleyecekti.

Adam, lüks bir yolculuk olacak bu, diye düşündü. Daha lüksü de cenaze arabası olur. Ama endişelenme, Eddie, herhalde buraya cenaze arabasıyla döneceksin. Tabii toplayabilecekleri kadar parçan kalmışsa.

“Eddie?”

Adam kendi kendine, “Dokuzu yirmi geçiyor,” dedi. “Myra’yla konuşmak, ona şefkatli davranmak için bol zamanım var. Ama, bu Myra’nın oyuna gittiği gecelerden biri olsaydı ne kadar sevinirdim. Mutfağa bir not bırakır, evden usulca kaçardım. Öyle sinsice kaçmak hiç de hoş olmazdı. Ama böylesi daha da kötü. Bu tıpkı evimden tekrar ayrılmaya benziyor. Öyle zor olduydu ki! Hem üç defa tekrarlamak zorunda kaldım.”

Eddie dalgın dalgın, ev, kalbinin olduğu yerdir, diye düşündü. Buna inanıyorum. İhtiyar Robert Frost da, “Ev, gittiğin zaman seni içeri almak zorunda oldukları yerdir,” demiş. Ama ne yazık ki ev, içeri girdiğin zaman seni bir daha salıvermeyi istemedikleri bir yer aynı zamanda.”

Eddie merdivenin başında durdu. Kalbi korku doluydu, hırıltılı hırıltılı nefes alıyordu. Boğazı iyice sıkışmış, sanki bir toplu iğne başı kadar kalmıştı. Ağlayan karısına baktı. “Benimle aşağıya gel. Sana bir şeyler anlatmaya çalışıyorum.”

Eddie, çantayla bavulu sokak kapısının yanına bıraktı. O anda başka bir şeyi daha hatırladı... Daha doğrusu yıllar önce ölmüş olan annesinin hayali bunu ona hatırlattı.

“Ayağın ıslandığı zaman hep soğuk aldığını biliyorsun, Eddie. Sen başkalarına benzemiyorsun. Çok zayıfsın. Dikkatli davranman gerekiyor. İşte o yüzden yağmur yağdığı zaman hep lastiklerini giymelisin.”

Derry’de yağmur çok yağardı.

Eddie holdeki dolabı açarak naylon torbayla bir çengele asılmış olan lastiklerini aldı. Onları da bavuluna koydu.

“Aferin, Eddie, sen uslu bir çocuksun. ”

Olan olduğu sırada Eddie, Myra’yla televizyon seyrediyordu. Eddie az sonra yine televizyon odasına girerek cihazın bir duvarı kaplayan ekranını indirmek için bir düğmeye bastı, sonra telefonu açıp bir taksi çağırdı. Kulaklığı yerine bırakarak inhalatörünü kaptı. Stereo için bin beş yüz dolar verdim, diye düşündü. Myra o berbat şarkıları dinlesin diye. Sonra da kendisini suçlu hissetti. Myra eski pikapta cızırtılı plaklarını dinlemekten de aynı derecede memnun olurdu. Eddie bu lüks ses düzenini de, Long Island’daki bu taştan yapılmış büyük villayı da aynı nedenle almıştı. Parası olduğu için. Bir de yumuşak, korku dolu, çoğu zaman şaşkın ama amansız bir sesle konuşan annesini yatıştırmak için. Eddie böylece artık ölmüş olan annesine, başarılı oldum, demeye çalışıyordu. Bütün bunlara bir bak, anne! Başardım! Şimdi lütfen bir süre susar mısın?

Eddie inhalatörü ağzına soktu ve intihar etmek üzere olan bir adamı taklit edermişçesine cihazın tetiğini çekti. Meyanbalı tadında bir buhar dönerek boğazından aşağıya indi. Eddie kapanmış olan gırtlağının yeniden gevşediğini hissetti. Göğsündeki sıkışıklık da azaldı. Derken kafasında birtakım sesler yankılanmaya başladı. Hayaletlerin sesleriydi bunlar.

“Size yolladığım pusulayı almadınız mı?”

“Aldım, Bayan Kaspbrak ama...”

“Belki okumasını bilmiyorsunuz, Koç Black. Onun için izin verin de size pusuladakileri söyleyeyim. Hazır mısınız?”

“Bayan Kaspbrak...”

“İyi. Şimdi dinleyin. Benim ağzımdan sizin kulaklarınıza. Hazır mısınız? Benim Eddie’ın beden eğitimi derslerine giremez. Tekrarlıyorum: Beden eğitimi derslerine giremez. Eddie çok zayıf nahif bir çocuk. Koştuğu ya da zıpladığı takdirde...”

“Bayan Kaspbrak, büromda Eddie’nin son doktor raporu var. Eyalet yasaları bunu emrediyor. Raporda Eddie’nin yaşına göre biraz kısa olduğu, ama diğer bakımlardan normal sayılacağı bildiriliyor. Emin olabilmek için aile doktorunuzu aradım, o da aynı şeyleri söyledi.”

“Yani benim yalancı olduğumu mu söylüyorsunuz, Koç Black? Kastettiğiniz bu mu? İşte kendisi de burada! Eddie yanımda duruyor! Onun nasıl nefes aldığını duymuyor musunuz? DUYABİLİYOR MUSUNUZ?” “Anne... Lütfen... Ben iyiyim.”

“Eddie, hiç de iyi olmadığını pekâlâ biliyorsun. Ben bunu sana iyice öğrettim. Büyüklerinin sözlerini kesme!”

“Eddie’nin nefes alışlarını duyuyorum, Bayan Kaspbrak ama...”

“Duyuyor musunuz? İyi. Sağır olduğunuzu sanmaya başlamıştım. Eddie yokuş yukarı çıkan bir kamyon gibi hırlıyor; öyle değil mi? Eğer bu da astım değilse... ”

“Anne, ben... “

“Sus bakayım, Eddie! Sözümü tekrar keseyim deme! Eğer bu astım değilse, Koç Black, ben de Kraliçe Elizabeth 'im. “

“Eddie beden eğitimi derslerinde çoğu zaman mutlu ve sağlıklı gözüküyor, Bayan Kaspbrak. Oyunlara katılmaktan hoşlanıyor. Çok da hızlı koşuyor. Dr. Baynes’le konuştum, bana (psikosomatik araz’dan söz etti. Acaba siz..."

“Yani oğlumun deli olduğunu düşünüp düşünmediğimi mi soruyorsunuz? Söylemeye çalıştığınız bu mu? YANİ OĞLUMUN DELİ OLDUĞUNU MU İDDİA EDİYORSUNUZ?"

“Hayır! Ama..."

“O zayıf nahif."

“Bayan Kaspbrak..."

“Oğlum çok sağlıksız."

“Bayan Kaspbrak, Dr. Baynes, Eddie’nin hiçbir derdi olmadığını..."

Eddie için için bu cümleyi tamamladı, “...söyledi.” O gurur kinci konuşmayı yıllardan beri ilk defa bu gece hatırlıyordu. Derry İlkokulunun spor salonunda annesi Koç Black’a avaz avaz bağırmıştı. Eddie inleyerek annesinin yanında büzülmüş, basket potalarından birinin altına toplanmış olan çocuklar da onları seyretmişlerdi. Eddie, Mike Hanlon’un telefonunun hatırlatacağı tek olayın bu olmayacağını da biliyordu. Anıların ucuzluk yapılan bir mağazaya doluşmuş müşteriler gibi itişip kakıştıklarını hissediyordu. Yakında hepsi teker teker ortaya çıkacaklardı. Eddie bundan emindi. Peki, ucuz satılan şey neydi? Eddie’nin aklı mı? Olabilirdi de.

Eddie, “Hiçbir derdi olmadığını söyledi,” diye tekrarlayarak titredi.

Myra, “Eddie,” dedi. “Lütfen bana ne olduğunu anlat.” Tombul yanaklarında gözyaşlarının izleri kalmıştı. Bu iriyarı kadın, ölmüş olan annesine ne kadar da benziyordu. Sanki birbirlerinin ikiziydiler.

(“Eddie beden eğitimi derslerinde çoğu zaman mutlu ve sağlıklı gözüküyor. “)

(“Eddie oyunlara katılmaktan hoşlanıyor. ”)

CEddie çok hızlı koşuyor çok hızlı koşuyor siz burada değilken çok hızlı koşuyor zayıf nahif olduğunu hatırlatacak biri bulunmadığı zaman çok hızlı koşuyor ve dokuz yaşında olmasına rağmen kendisine bu dünyada yapabileceği en büyük iyiliğin sizin izin vermeyeceğiniz bir yöne doğru hızla koşmak olduğunu biliyor onun yakasını bırakın Bayan Kaspbrak bırakın KOŞSUN...”

Eddie, Myra’nın annesine benzediğini bilmesine rağmen sonunda yine de onunla evlenmişti. Çünkü eski alışkanlıklarından, eski yöntemlerden kurtulması imkânsızdı. Ha, evet, tabii, Eddie annesinin hayalini yenebilirdi. Bu zor olurdu ama sonunda başarabileceğinden emindi. Oysa Myra onun bağımsızlığına kavuşmasını engellemişti. Myra onu ilgiyle hapsetmiş, endişeyle çivilemişti, tatlılıkla prangaya vurmuştu. Myra da annesi gibi Eddie’nin karakterindeki o büyük kusuru fark etmişti. Eddie zayıf nahifti. Gerçi kendisi bazen hiç de zayıf nahif olmadığından kuşkulanıyordu. Eddie’yi kendi cesaretine karşı korumak gerekliydi.

Myra şimdi yağmurlu günlerde; kocasının lastiklerini naylon torbadan çıkararak kapının yanındaki portmantonun altına koyuyordu. Sabah kahvaltısında bir tabağa gereken vitaminleri dolduruyordu. Myra annesi gibi anlıyordu Eddie’yi. Ve aslında adamın kurtulma şansı da yoktu. Eddie ilk evlendikleri yıllarda annesinin yerini alan bu kadını üç defa terk etmiş ve her seferinde de eve, onun yanına dönmüştü.

Eddie, belki de ben yanıldım, diye düşündü. Belki de burası evim değildi. Hiçbir zaman da olmadı. Asıl evim belki de bu gece gitmem gereken yerde. Ev, gittiğin zaman karanlıktaki şeylerle karşı karşıya gelmen gereken bir yer. Çaresizlikle titredi. Lastiklerini giymeden sokağa çıkmış ve müthiş soğuk almış gibi.

“Eddie, lütfen!”Kadın yine ağlamaya başlıyordu. Gözyaşları Myra’nın son savunma silahıydı. Annesinin de öyle. İnsanı felce uğratan, şefkat ve merhameti bir zırhtaki öldürücü yarıklara dönüştüren yumuşacık bir silah. Ama tabii Eddie’nin de zırhı olmamıştı pek. O zırhlar adama uymuyordu.

Eddie kendisini zorlayarak kayıtsızca konuşmaya çalıştı. “Myra, beni dinle.”

Kadın dehşet dolu, yaşlı gözleriyle ona baktı.

Eddie ona, eski arkadaşım Mike Hanlon telefon etti ve her şeyin yeniden başladığını söyledi, dernek istedi. Mike diğerlerinin çoğunun da geleceğini sanıyor. Ama bunların yerine daha mantıklı şeylerden söz etmeye başladı. “Yarın ilk iş büroya git. Phil’le konuş. Ona, gitmek zorunda kaldığımı, Pacino’yu senin dolaştıracağını söyle...”

Myra, “Eddie, bunu yapamam!” diye inledi. “O büyük bir yıldız! Yolu şaşırırsam bana bağırır. Bağıracağını biliyorum! Hepsi de yolu şaşırdığın zaman bağırırlar... O zaman... o zaman ben de ağlamaya başlarım... Bir kaza da olabilir... Herhalde kaza olur... Eddie... Eddie... evde kalmalısın...”

“Tanrı aşkına! Sus artık!”

Myra, Eddie’nin sert sesi yüzünden irkildi. Kırılmıştı da. Adam inhalatörü sıkıca kavradı ama kullanamadı. Kullandığı takdirde Myra’nın bu hareketini bir zayıflık olarak göreceğini ve bunu kendisine karşı kullanmaya kalkışacağını biliyordu. Sevgili Tanrım, eğer oradaysan lütfen bana inan. Myra’yı kırmayı istemiyorum. Onun kanını akıtmayı istediğim yok. Yüzünü gözünü çürütmeyi de. Ama söz verdim. Hepimiz söz verdik. Bu anlaşmayı kanlarımızla imzaladık. Lütfen bana yardım et. Tanrım. Çünkü bunu yapmak zorundayım.

Myra fısıldadı. “Bana bağırmandan nefret ediyorum, Eddie.”

Eddie, “Myra, sana bağırmak zorunda kalmaktan da ben nefret ediyorum,” dedi. Karısı yüzünü buruşturdu. Adam, işte, yine yapacağını yaptın, Eddie, diye düşündü. Onu yine kırdın. Neden karına birkaç yumruk da atmıyorsun. Böylesi daha merhametlice olur. Daha da çabuk.

Birdenbire Eddie’nin karşısında Henry Bowers’ın suratı belirdi. Belki de buna, birisini yumruklama fikri neden olmuştu. Eddie, Henry Bowers’ı yıllardan beri ilk defa düşünüyordu. Bu onu hiç rahatlatmadı.

Hiç mi hiç! Eddie bir an gözlerini yumdu. Sonra tekrar açtı. “Yolu şaşırmayacaksın, Myra. Bay Pacino da sana bağırmayacak. O çok iyi ve anlayışlı bir insan.” Bunun doğru olması için sessizce dua ediyordu. Kadın çekine çekine, “Öyle mi?” diye sordu.

“Evet. Öyle.”

“Nereden biliyorsun?”

Eddie hemen yalanı uydurdu. “Demetrios onu birkaç defa dolaştırdı. Söylediğine göre Bay Pacino her seferinde de elli dolar bahşiş veriyormuş.”

“Bana bağırmasın da. Elli sent verse bile yine aldırmam.”

“Myra, bu çok kolay bir iş. Bir, Bay Pacino’yu sabah yedide St. Regis Otelinden alacaksın. Onu ABC Televizyon binasına götüreceksin. İki, saat on bire doğru St. Regis’e döneceksiniz. Üç, arabayı garaja bırakacak ve yeşil kâğıdı imzalayacaksın.”

“Hepsi bu kadar mı?”

“Bu kadar. Bunu gözleri kapalı yapabilirsin.”

Myra ona çocuksu bir ciddilikle baktı. “Ya otele dönmek yerine yemeğe gitmek isterse? Ya da içki içmek? Veya dans etmek?”

“Öyle yapacağını sanmıyorum. Ama isterse, sen de onu seçtiği yere götürürsün. Bay Pacino bütün gece sürecek bir partiye gidecekse, gece yansından sonra arabadaki telefondan Phil Thomas’ı ararsın. O senin yerine başka bir şoför yollar. Aslında bu işi senin üzerine yıkmak istemezdim. Ama boş şoförüm yok. İki kişi hasta. Demetrios tatilde. Diğerlerinin de işleri var. Bu işi bitirir, saat birde de yatağında olursun, Myra. En geç saat birde. Bana inan.”

Eddie bir koltuğa oturarak ellerini dirseklerine dayadı. Öne doğru eğilerek öksürdü. Annesinin hayali hemen fısıldadı. “Öyle oturma, Eddie. Bu duruşun için çok kötü. Ciğerlerini de büzüyor. Ciğerlerin çok zayıf. ” Eddie dimdik oturdu ama kendisi pek farkında değildi.

Myra inlercesine, “Bir daha bu işi yapmak zorunda kalmayacağımı umarım,” dedi. “Son iki yıl içersinde ot gibi oldum. Üniformalarım artık çok kötü duruyor.”

“Yemin ederim, bir daha böyle bir şey olmayacak.”

“Telefon eden kimdi, Eddie?”

Aynı anda bir arabanın farlarının ışığı duvarı aydınlattı. Taksi bahçeye girerken koma çaldı. Eddie birdenbire rahatladı. Derry, Mike Hanlon ve Henry Bowers yerine Pacino’dan söz etmişlerdi. Bu da iyiydi. Hem Myra, hem kendisi bakımından. Artık gerekmedikçe o şeyleri düşünmeyi, onlardan söz etmeyi istemiyordu.

Eddie ayağa kalktı. “Taksim geldi.”

Myra tekrar ağlamaya başladı. “Eddie, bana söylemelisin!” “Söyleyemem. Zamanım yok.”

Myra hıçkırdı. “Şimdiye kadar benden hiçbir şey saklamazdın.” “Şimdi de saklamıyorum. Gerçekten. Aslında her şeyi hatırlamıyorum. Yani henüz... Telefon eden... eski bir arkadaşımdı. O...”

Eddie hole çıkarken Myra onu izledi, çaresiz bir sesle, “Hasta olacaksın,” dedi. “Bunu biliyorum. Eddie, lütfen, izin ver de seninle geleyim. Sana bakarım. Al Pacino da taksiye biner. Bu yüzden ölecek değil ya! Ne dersin! Olur mu?” Sesi yükseliyordu gitgide. Eddie dehşetle, Myra’nın annesine giderek daha fazla benzediğini gördü. Annesinin ölmeden önceki haline. Yaşlı, şişman ve deli. “Sırtını ovarım. Haplarını veririm. Sana... yardım ederim... İstemezsen konuşmam. Ama bana her şeyi anlatmalısın... Eddie... Eddie, yalvarırım gitme! Lüüüütfeen!”

Eddie hızla sokak kapısına doğru gidiyordu. Yine hırıltılı hırıltılı nefes almaya başlamıştı. Bavulla çantayı aldı. Sanki daha ağırlaşmışlardı. Myra tombul pembe elleriyle ona dokunuyor, çaresiz bir istekle, ama güçsüzce kocasını çekiştiriyor, adamı endişeli, tatlı gözyaşlarıyla kandırmaya çalışıyordu.

Eddie umutsuzca, elinden kurtulamayacağım, diye düşündü. Astım krizi iyice ciddileşmişti. Durumu çocukluğundakinden çok daha kötüydü.

Kapının tokmağına uzandı. Ama sanki tokmak ondan uzaklaşıyor, dış uzayın karanlıklarına karışıyordu.

Myra, “Kalırsan sana kahveli pasta yaparım,” diye saçmalıyordu. “Mısır patlatırız... Sana sevdiğin hindi yemeğini de pişiririm. İstersen sabah kahvaltısı için... Bu işe hemen başlarım... Koyu salça da yaparım... Eddie, lütfen... Korkuyorum... Beni çok korkutuyorsun.” Kadın kocasını gömleğinin yakasından yakalayarak geri çekti. Kaçmaya çalışan şüpheli birini tutuklamaya çabalayan şişman bir polis gibi. Eddie son gücünü kullanarak yürüdü. Tam karşı koyma gücü ve kuvveti kesildiği sırada karısının ellerini çektiğini fark etti.

Myra son defa inledi.

Eddie kapıyı açtı. Orada bir taksi bekliyordu. Normal dünyanın bir elçisi gibiydi. Gece berrak, yıldızlar ışıl ışıldı.

Eddie hışırtılı hışırtılı soluyarak, ıslık sesleri çıkararak karısına döndü. “Bunu yapmayı istediğim bir şey olmadığını anlamaya çalışmalısın, Myra. Seçeneğim... herhangi bir seçeneğim olsaydı hiç gitmezdim. Lütfen bunu anla. Gidiyorum ama geri geleceğim.” Off, bu söz yalana öyle benziyordu ki!

“Ne zaman? Gittiğin yerde ne kadar kalacaksın?”

“Bir hafta. Ya da on gün. Bundan daha uzun süre kalacak değilim.”

Myra cırlak bir sesle, “Bir hafta!” diye haykırarak kötü bir operadaki baş oyuncu gibi elini göğsüne bastırdı. “Bir hafta! On gün! Lütfen, Eddie Lüüüt...”

“Myra, sus artık. Tamam mı? Sus.”

O zaman şaşılacak bir şey oldu ve kadın sustu. Durup ıslak gözleriyle adama baktı. Kızmamıştı. Eddie adına korkuyordu. Tabii kendisi adına da. Eddie, Myra’yı tanıdığı yıllar boyunca ilk defa onu güvenle sevebileceğini anladı. Bu gidişinin bir parçası mıydı? Belki... Hayır, belkisi melkisi yoktu. Bu böyleydi. Eddie’ye daha şimdiden hayatı altüst olmuş gibi geliyordu. Ama belki de bu daha iyiydi. Myra’yı sevmesinde neden artık bir sakınca olmadığına karar vermişti? Bunun nedeni, Myra’nın kendisinden daha fazla korkması mıydı? Olabilir miydi? Annesi de hep korkmuş muydu yoksa? Oyun oynamaya ya da havuzda yüzmeye kalktığı zaman annesi dehşetle koşmuştu! Korkuyla, titreyerek!

Eddie yılların oluşturduğu uçurumun ötesinden, “Myra,” dedi. “Bana bir öpücük verir misin?”

Kadın, kocasını öptü. Öyle sıkıca sarıldı ki, Eddie’nin sırt kemikleri acıdı. Suda olsaydık ikimiz de boğulurduk, diye düşündü, sonra karısının kulağına fısıldadı. “Korkma...”

Myra inledi. “Elimde değil.”

“Bilyorum...” Eddie karısı kendisine hâlâ sıkıca sarılmış olmasına rağmen astım krizinin hafiflemiş olduğunu fark etti. Artık ıslığa benzer sesler çıkarmıyordu. “Bilyorum, Myra.”

Taksi şoförü tekrar koma çaldı.

Myra titrek bir sesle, “Bana telefon edecek misin?” diye sordu.

“Edebilirsem...”

“Eddie, lütfen, bana ne olduğunu söyleyemez misin?”

Söylese ne olacaktı? Karısının içi çok mu rahat edecekti? Myra, bu gece Mike Hanlon bana telefon etti, diye açıklasa? Onunla bir süre konuştuk. Ama önemli olan iki şey vardı. Mike, “Her şey yeniden başladı,” dedi. “Gelir misin?” dedi. Şimdi de benim ateşim var, Myra. Ama bu aspirinle düşürebileceğin bir ateş değil. Nefesim kesiliyor, ama lanet olasıca inhalatör bunu geçiremez. Kalbim çırpınıyor. Mümkün olabilirse sana geri döneceğim, Myra. Ama ben çökebilecek bir madenin ağzında duran adama benziyorum. Orada duran ve gün ışığına, “Elveda,” diyen bir adama. Ya, evet, bu sözler karısının içini amma da rahatlatırdı!

Eddie, “Hayır,” dedi. “Sana ne olduğunu açıklayabileceğimi sanmıyorum.” Ve karısı bir şey söyleyemeden dönüp taksiye doğru yürüdü. Arabaya vardığı sırada adeta koşuyordu. Taksi geri geri yola çıkarken Myra hâlâ kapıdaydı. Dışarı sızan ışıkta iri, kapkara bir siluet gibiydi. Eddie elini salladı. Galiba Myra da ona karşılık verdi.

Şoför, “Bu gece nereye gidiyoruz, dostum?” diye sordu.

Eddie, “Penn ganna,” dedi ve inhalatörü tutan parmakları gevşedi. Astım krizi geçmişti. Kendini bayağı iyi hissediyordu.

Ama inhalatöre dört saat sonra her zamankinden daha fazla ihtiyacı oldu. Eddie daldığı uykudan sarsılarak uyandı. Trende, hizasındaki koltukla oturan bir iş adamı gazetesini indirerek ona hafif bir endişeyle baktı. Eddie’nin göğsü kabarıp kabarıp iniyordu. İnhalatörü ağzına sokarak tetiği çekti. Sonra titreyerek arkasına yaslandı ve rahatlamayı bekledi. Demin gördüğü o rüyayı düşünüyordu. Rüya mı? Keşke o kadarla kalsaydı! Eddie bunun rüyadan çok bir anı olmasından korkuyordu. Rüyasında bir cüzamlı, yerin altındaki dehlizlerde Eddie Kaspbrak adında bir çocuğu kovalıyordu. Çocuk koşuyor, koşuyordu.

(Koç Black annesine, “Çok hızlı koşuyor,” demişti. “O iğrenç şey peşindeyken çok hızlı koşuyor, ah, evet buna inanmalısın, hızlı koşuyor çok hızlı...”)

Eddie rüyasında on bir yaşındaydı. Burnuna bir ölüm kokusu geliyordu. Biri bir kibrit çakıyor ve Eddie yere bakıyordu. Gözü Patrick Hockstetler adlı çocuğun çürümeye başlamış olan yüzüne ilişiyordu. Patrick 1958’de, temmuz ayında kaybolmuştu. Patrick Hockstetter’in yanaklarına solucanlar girip çıkıyordu. Çocuğun içinden yayılıyordu o iğrenç, gazımsı koku. Rüyadan çok anıya benzeyen bu düşte Eddie yana bakıyor, nemden şişmiş ve üzerleri küflenmiş iki okul kitabı görüyordu. Her Yere Yol ve Amerika'mızı Anlamak adlı kitaplar. Eddie haykırmak için ağzını açıyor ve tam o sırada cüzzamlı üzerine atlayarak yara içindeki parmaklarını yanağından kaydırıyor, onun ağzına sokuyordu. Eddie bu noktada uyanmış, kendisinin Derry’nin altındaki kanalizasyon kanallarında değil, büyük beyaz ayın aydınlattığı, hızla ilerleyen bir trende olduğunu görmüştü.

Koltukta oturan adam kararsızca durakladı. Bir an onunla konuşmaktan vazgeçti. Ama sonra, “İyi misiniz, efendim?” diye sordu.

Eddie mırıldandı. “Ah, evet. Uykuya daldım ve bir kâbus gördüm. Bu yüzden astım azdı.”

“Anlıyorum.” Yolcu tekrar gazetesini kaldırdı.

Eddie peri masallarını hatırlatan ayın ışıklarının aydınlattığı topraklara baktı. Birdenbire Henry Bowers ayın kendisiyle konuştuğuna inanırdı, diye düşündü. Tanrım! İyice kaçıktı o. Henry Bowers şimdi nerede acaba? Öldü mü? Hapiste mi? Ülkenin ortasında bir yerde, tedavisi olmayan bir virüs gibi dolaşıyor mu? Gece yansından sonra, saat birle dört arasında otostop mu yapıyor? Arabalarını durduracak kadar aptal olan adamları mı soyuyor? Yoksa onların cüzdanlarındaki dolarları kendisininkine aktarmak için zavallıları öldürüyor mu? Olabilir, olabilir... Yoksa Henry Bowers bir eyalet akıl hastanesinde mi? İyice büyümüş olan aya bakarak onunla konuşuyor mu? Sadece kendisinin duyabildiği cevapları mı dinliyor? Bu daha da mümkün. Eddie titredi. Sonunda çocukluğumu hatırlamaya başlıyorum. O sönük ve ölü 1958 yılında yaz tatilimi nasıl geçirdiğimi de. Şimdi o yazla ilgili istediği her sahneyi gözlerinin önünde canlandırabileceğini seziyordu. Ama bunu yapmak istemiyordu. Ah, Tanrım, hepsini tekrar unutabilsem!

Eddie alnını vagonun kirli camına dayadı, trenin yardığı karanlık geceyi seyretmeye başladı. Kuzeye gidiyorum, diye düşündü. Ama bu yanlıştı. Kuzeye gitmiyorum. Çünkü bu bir tren değil, bir “Zaman makinesi.” Kuzeye değil, geriye gidiyorum. Geçmişe. Ay bir şeyler mırıldanıyormuş gibi geldi. Eddie Kaspbrak inhalatörü sıkıca kavradı. Başı birdenbire dönmeye başladığı için gözlerini yumdu.

BEVERLY ROGAN DAYAK YİYOR

Telefon çaldığı sırada Tom uykuya dalmak üzereydi. Yan doğrularak telefona uzandı. Sonra Beverly’nin göğüslerinden birinin omzuna değdiğini hissetti. Karısı telefonu açmak için onun üzerinden eğilmişti. Tom tekrar yatarak sersem sersem, gecenin bu saatinde, telefon rehberinde bulunmayan bu özel numarayı kimin aradığını düşündü. Beverly’nin, “Alo?” dediğini duydu ve sonra daldı. Beysbol maçı sırasında arka arkaya bira içmiş, iyice çakırkeyif olmuştu.

Sonra Beverly’nin merak dolu, sert sesini duydu. “Neee?” Bu ses bir buz şişi gibi kulak zarını delip geçti adeta. Tom doğrulup oturmaya çalıştı ama telefonun kordonu kalın boynuna bastırdı.

“Şu lanet olasıca şeyi çek, Beverly,” diye homurdandı. Kadın çabucak kalkarak karyolanın diğer tarafına doğru gitti. Kordonu gevşekçe tutuyordu. Saçları koyu kızıldı. Dalgalar halinde, hemen hemen beline kadar iniyordu. Fahişe saçı. Beverly, kocanın duygularını anlamak için çekine çekine adamın yüzüne öyle göz falan atmadı. Atmaması da Tom Rogan’ın hiç hoşuna gitmedi. İyice doğruldu. Başı ağrımaya başlıyordu. “Kahretsin. Belki daha önce de ağrıyordu ama insan uyurken bunu fark etmiyor ki.” Tom Rogan banyoya gitti. Uzun uzun kaldı orada. “Madem kalktım,” dedi kendi kendine. “Bir bira daha içeyim. Sabaha berbat halde olmam.” Merdivene gitmek için yatak odasına girdi. Boksörlerinkini andıran beyaz bir külot giymişti. Paçaları adamın hatırı sayılır göbeğinin altında dalgalanıyordu. Kolları çok kalındı. Tom Rogan “Beverly Moda Şirketinin” Başkanı ve Genel Müdüründen çok, bir dok işçisine benziyordu. Tom kapıya vardığı sırada omzunun üzerinden bakarak öfkeyle bağırdı. “Eğer arayan o sevici Lesley’se ona söyle, gidip başka model bulsun. Bizim yakamızı da bıraksın ki uyuyalım!” 1

Beverly başını kaldırarak kocasına bir göz attı. Arayan, Lesley değil, der gibi başını salladı. Sonra gözlerini tekrar telefona dikti. Tom’un ense kasları büzüldü. Sanki karısı onu başından savıyordu. Ya, bu hanımefendi onu önemsemiyordu dernek? Aşağılık kan! Tom, mesele büyüyeceğe benziyor, diye düşündü. Beverly bu evin hâkiminin kim olduğunu unutmamalı. Belki karımın kısa bir “Bilgi tazeleme” kursuna ihtiyacı var. Bazen öyle oluyor. Beverly hiçbir şeyi çabucak kavrayamıyor.

Tom aşağıya inerek mutfağa gitti. Buzdolabını açtı. Ama dolapta bira kalmamıştı. Maç sırasında hepsini içmişti Tom. Bir an raftaki içki şişelerine baktı. Ama sert içki başının zonklamasını daha da arttıracaktı. Tom tekrar merdivene doğru gitti. Geçerken yandaki antika çalar saate baktı. Gece yansını geçmişti. Bu durum keyfini yerine getirmedi. Zaten çoğu zaman huysuz ve aksiydi. Merdivenden ağır ağır çıktı. Kalbinin nasıl gümbürdediğinin farkındaydı. Çok farkındaydı. Kabum, katık, kabum, katak. Kalbinin sadece göğsünde ve bileklerinde değil, ayrıca kulaklarında attığını duymak Tom’u endişelendiriyordu. Bu durum hiç hoşuna gitmiyordu adamın. Ona gereken, güzel bir uykuydu.

Oysa evli olduğu o ahmak kadın hâlâ telefondaydı.

“Bunu anlıyorum, Mike... Evet... Evet, öyle... Bilyorum ama...”

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonra Beverly, “Bill Denbrough mu?” diye bağırdı. Tom’un kulağına yine o buz şişi saplandı sanki.

Nefes alışları düzgünleşinceye kadar yatak odasının kapısı önünde durdu. Aslında sağlığım yerinde, diye düşünüyordu. Demir gibiyim. Belki Beverly’nin bunu yeniden öğrenmesi gerekiyor. Karıma bunu memnunlukla öğretebilirim. İçeri girecekken durakladı. Beverly’yi dinliyordu. Karısının kiminle konuştuğu ya da neler söylediği onu ilgilendirmiyordu. Tom’u Beverly’nin ses tonu ilgilendirmekteydi. Ve yine o tanıdık öfkeyi duymaya başlıyordu.

Tom, Beverly’le dört yıl önce Chicago’da, bekârların devam ettiği bir barda karşılaşmıştı. Onunla kolaylıkla konuşabilmişti. Çünkü ikisi de aynı işhanında çalışıyorlardı. Ortak tanıdıkları da vardı. Tom Rogan kırk ikinci kattaki “King ve Landry Halkla İlişkiler Bürosu’ndandı. Beverly Marsh ise on ikinci kattaki “Delia Modelleri”nde çalışıyordu. Tom, Beverly’yi görür görmez iki şeyi sezdi. İstek uyandıran bir kadındı. Ve savunmasızdı. Tom bir aydan kısa bir sürede Beverly’nin bir özelliğini daha öğrendi. Genç kadın yetenekliydi de. Çok yetenekliydi. Tom, Beverly’nin çizdiği elbise ve bluz modellerine bakarken kadının bir para makinesi olduğunu sezdi. İnsanı korkutacak kadar hem de.

Beverly, Tom’un kendisiyle gerçekten ilgilendiğini anlayıncaya kadar Tom bu kadın hakkında pek çok şey öğrendi. Beverly’nin niyetlerini sezmemesi Tom’un işine geliyordu. Kendisi bütün hayatı boyunca Beverly Marsh gibi birini aramıştı. Birdenbire, ağır ağır ilerleyen bir ceylana saldıran aslan hızıyla harekete geçti. Aslında Beverly’nin savunmasız olduğu ilk bakışta anlaşılmıyordu. Ona baktığın zaman ince, ama gerekli yerleri dolgun, şahane bir kadın görüyordu insan. Kalçaları pek geniş değildi ama poposu ve göğüsleri harikaydı. Tom göğüse meraklıydı. Uzun boylu kızların çoğunun göğüsleri insanı hayal kırıklığına uğratıyordu. Evet, Beverly o dalgalı şahane kızıl saçları ve insanı sarsan vücuduyla çok güzeldi. Ama zayıftı... Zayıftı nedense. Sanki Beverly etrafa sadece Tom’un alabildiği radyo dalgalan yayınlıyordu. Tabii bazı şeyler belirliydi. Çok sigara içiyordu. (Ama Tom onu bundan hemen vazgeçirmişti.) Gözlerini huzursuzca sağa sola çeviriyor, konuştuğu kimsenin yüzüne bakamıyordu. O kişiyle göz göze gelmekten kaçınıyordu. Sinirlendiği zaman dirseklerini hafif hafif ovuşturma huyu vardı. Tırnaklarını düzgünce, ama pek kısa kesiyordu. Tom, Beverly’nin tırnaklarını onunla ilk karşılaştığı akşam fark etti. Genç kadın beyaz şarap dolu kadehini alırken, Tom genç kadının tırnaklarını gördü ve, kısa kesiyor, diye düşündü. Çünkü tırnaklarını kemiriyor.

Aslanların saldırdığı bazı ceylanlar belki de yakalanmayı isterler. Tıpkı bazı kadınlar gibi.

Tom birdenbire daldığı düşüncelerden uyanmasına neden olan bir ses duydu. Beverly’nin çakmağının şıkırtısını. İçinden yine o derin öfke kabardı. Midesine pek de kötü olmayan bir sıcaklık yayıldı. Sigara içiyor. Beverly sigara içiyor. Bu konuda ona Tom Rogan’ın özel derslerinden de vermiştim. Ama yine aynı şeyi yapıyor. Evet, Beverly her şeyi geç öğreniyor. Fakat iyi bir öğretmen en çok, yavaş öğrenen öğrenciler konusunda başarılı olur.

Beverly şimdi telefona, “Evet,” diyordu. “Hı hı... Pekâlâ. Evet...” Sonra karşıdakinin söylediklerini dinledi ve Tom’un o zamana kadar hiç duymadığı acayip, titrek bir sesle kahkaha attı. “Madem soruyorsun, öyleyse söyleyeyim. İki şey istiyorum. Bana bir oda ayırt ve dua et. Evet, peki... Hı hı... Ben de öyle. İyi geceler...” Beverly telefonu kaparken Tom da içeri girdi.

Aslında sert bir tavırla içeri dalarak, çabuk o ışığı söndür! diye bağırmayı düşünmüştü. Şimdi söndür onu! HEMEN! ŞİMDİ! Ama karısının yüzünü gördüğü anda bu sözler gırtlağına takılıp kaldı. Tom, Beverly’nin bu halini daha önce de görmüştü. Ama sadece iki üç defa. Bir keresinde, ilk özel defilesinden önce. Bir kere de, Ulusal Terzilik Ödülünü almak için New York’a gittikleri zaman.

Beverly uzun adımlar atarak yatak odasında ilerledi. Beyaz dantel gecelik vücudunun çizgilerini ortaya koyuyordu. Sigarasını ön dişlerinin arasına sıkıştırmıştı. Tanrım! Tom onun böyle sigara içmesinden öyle nefret ediyordu ki! Sigaranın dumanları kadının sol omzundan geriye ince beyaz bir kurdele gibi uçuyordu.

Ama Tom’un duraklamasına asıl Beverly’nin yüzündeki ifade neden oldu. Bu yüzden homurtusu gırtlağında düğümlenip kaldı, kalbi göğsünde sarsıldı. Ka-tırrak! Tom yüzünü buruşturarak kendi kendine, duyduğum korku değil, dedi. Sadece onun bu hali beni şaşırttı. Beverly çalışma temposu hızlandığı zaman gerçekten canlanıveren bir kadındı. Ama Tom’un hatırladığı o olayların hepsi de kadının işiyle ilgiliydi. Oysa o sırada, çok iyi tanıdığı karısının yerini bir başkasının aldığını görüyordu. Tom’un duyarlı “korku radarı”nı altüst eden bir yaratık. Stres anlarında ortaya çıkan bu yabancı kadın, güçlü ama sinirli, korkusuz, ne yapacağı önceden kestirilemeyen bir insandı. Şimdi Beverly’nin yanakları pembe pembeydi. Gözleri irileşmiş, ışıl ışıldı. Uykunun neden olduğu bulanıklık yoktu bu gözlerde. Beverly’nin saçları uçuyordu. Genç kadın... dolaptan bavulunu çıkarıyordu! Bavul mu? Tanrım! Gerçekten bavulunu çıkarıyor!

“Bana bir oda ayırt. Ve benim için dua et...”

Tom, Onun hiçbir otelde odaya ihtiyacı olmayacak ki, diye düşündü. Çünkü küçük Beverly Rogan evinde burada kalacak. Ve birkaç gün oturamayacağı için yemeklerini ayakta yiyecek. Üç dört gün. Ama benimle işi sona ermeden Beverly’nin bir iki duaya da ihtiyacı olacağı kesin.

Beverly bavulu karyolanın üzerine atarak şifonyerine gitti. Üst çekmeceyi açarak iki kot pantolon, iki kadife pantolon çıkardı, bunları bavula attı. Yine sigarasının dumanlarını üfleyerek şifonyere döndü. Bir kazak, bir iki tişört, pek biçimsiz olduğu halde bir türlü vazgeçemediği bir bluz kaptı. Beverly’ye telefon eden kimsenin jet sosyetesinden olmadığı anlaşılıyordu. Ama Tom’un beynini oyanlar bunlar değildi. Fazla bira ve uykusuzluktan zonklayan beynini!

Adam o sigaraya kızıyordu.

Güya Beverly sigaralarının hepsini atmıştı. Ama yine de Tom’a yalan söylemişti işte. Bunun kanıtı şimdi kadının dişlerinin arasındaydı. Tom karısı kapıda durduğunu hâlâ fark etmediği için zevkle, Beverly’yi tam kontrolüne almasını sağlayan o iki geceyi düşündü.

Lake Forest’teki bir partiden eve dönerlerken Tom, Beverly’ye, “Artık yanımda sigara içmeni istemiyorum,” demişti. Ekimde olmuştu bu. “Partilerde ve büroda bu pis şeyi yutmak zorunda kalıyorum. Ama seninle beraberken aynı şeyi yapmak zorunda değilim. Bu neye benziyor biliyor musun? Sana gerçeği söyleyeceğim. Hoş değil ama gerçek. Bu başkalarının sümüğünü yemekten farksız.” Beverly’nin hafifçe itiraz edeceğini sanıyordu.

Ama genç kadın ona, herkesi memnun etmeye çalışan bir insan tavırıyla, çekingen bir bakışla bakıyordu. “Peki, Tom...” Sesi itaatli ve uysaldı.

“O halde o sigarayı at.”

Beverly sigarayı attı. Tom pek keyifli bir gece geçirdi o zaman.

Birkaç hafta sonra sinemadan çıkarlarken Beverly lobide düşünmeden bir sigara yaktı. Parktaki arabalarına giderken de içip durdu. Soğuk bir kasım gecesiydi. Tom, karısının sigarasını içmesine izin verdi. Hatta arabaya vardıkları zaman binmesi için kapıyı da açtı. Direksiyonun başına geçerek kapıyı kapattı, “Bev?” dedi.

Beverly sigarayı ağzından çekerek soru sorarmış gibi kocasına döndü. Adam o zaman kadının suratına tokadı indirdi. Öyle şiddetle vurdu ki, avucu karıncalandı. Beverly’nin kafası geriye giderek koltuğun arkasına çarptı. Gözleri hayret ve can acısıyla irileşmişti. Başka bir duygunun etkisiyle de. Elini yanağına götürerek bu sıcaklık ve uyuşukluğun nedenini anlamaya çalıştı. “Ah, Tom!” diye bağırdı.

Tom gözlerini kısarak karısına baktı. Kayıtsızca gülümsüyordu. İyice canlanmıştı. Bundan sonra neler olacağını, Beverly’nin nasıl bir tepki göstereceğini seyretmeye hazırdı. Seksle ilgili bir heyecan da duyuyordu ama bunun farkında değildi. Bununla daha sonra ilgilenecekti. Şimdiki halde, karısına ders vermekle meşguldü. Tom tokat sırasında olanları düşündü. Beverly’nin yüzünde üçüncü olarak beliren ifade neyle ilgiliydi? Önce hayret. Sonra can acısı. Ve sonra özlem mi? Beverly bir şey mi hatırlamıştı? O ifade karısının yüzünde bir an belirip kaybolmuştu.

Beverly ona acı acı bakıyordu. Elâ gözleri donmuştu. “Bunu neden yaptın, Tom?” Başka bir şey söylemeye çalıştı, ama sonra hüngür hüngür ağlamaya başladı.

“At onu.”

“Ne? Ne dedin, Tom?” Beverly’nin makyajı akıyor, yüzünde kirli çizgiler bırakıyordu. Tom buna da aldırmadı. Beverly’yi o halde görmek hoşuna gidiyordu. Beverly’nin yüzü kirliydi ama ayrıca seksi bir tarafı da vardı. Sokak kadınına yakışacak bir yanı. Bu insanı heyecanlandırıyordu.

“Şu sigara! At onu.”

Beverly o zaman durumu kavradı. Yüzünde suçlu bir ifade belirdi. “Sadece unuttum!” diye bağırdı. “Hepsi o kadar!”

“Sigarayı at, Bev, yoksa yine tokadı yiyeceksin.”

Genç kadın pencereyi açarak sigarayı fırlattı. Sonra da kocasına döndü. Rengi uçmuştu, yüzünde korku dolu bir ifade vardı ama yine de sakindi. “Bunu yapamazsın... Bana vurmamalısın. Bu devamlı bir ilişki için... Kötü bir temel olur.” Beverly olgun bir insan gibi konuşmaya çalışıyor ama bunu başaramıyordu. Tom yenilgiye uğratmıştı onu.

Adam arabada giderken yanında bir çocuk olduğunu düşünüyordu. Çok seksi ve şehvetli biri ama yine de bir çocuk, “Vuramazsın başka, vurmamalısın başka, bebek.” Tom’un sesi sakindi, ama için için titreyip duruyordu. “Devamlı bir ilişkiyi neyin sağlayacağına ve neyin sağlamayacağına ben karar veririm. Bunu kabul edebilirsen, pekâlâ. Edemezsen çıkar gidersin. Seni engellemem. Belki bir gidiş hediyesi olarak popona tekmeyi indiririm ama seni durdurmam. Özgür bir ülke burası. Başka daha ne söyleyebilirim?”

Beverly, “Belki söyleyeceğini söyledin zaten,” diye fısıldadı. Tom tokadı indirdi tekrar. Eskisinden daha da haşince. Çünkü hiçbir kadın Tom Rogan’a karşı böyle küstahlık edemezdi.

Beverly’nin yanağı panele çarptı. Kadın elini kapının tokmağına attı, sonra da çekti. Tavşan gibi bir köşeye büzüldü. Bir elini ağzına bastırmıştı. Gözleri iri, ıslak ve korku doluydu. Tom bir an ona baktı.

Sonra arabadan inerek dolaştı. Genç kadının oturduğu tarafın kapısını açtı. “İnmek mi istiyorsun, Bev? Tokmağa uzandığını gördüm. Bundan da inmek istediğin anlaşılıyor. Pekâlâ. Senden bir şey istedim. Sen de bunu yapacağını söyledin. Ama sözünde durmadın. Dernek inmek istiyorsun! Haydi! İn! Önemli mi bu? İn! İnmek istemiyor musun?”

Beverly, “Hayır,” diye fısıldadı.

“Ne? Sesini duyamıyorum! Bu son şansın, Beverly. Duyabileceğim bir sesle konuş. Arabadan inmek mi istiyorsun, yoksa benimle gelmek mi?” Kadın, “Seninle gelmek istiyorum,” diyerek küçük bir kız gibi ellerini kavuşturdu. Adama bakamıyordu. Yaşlar yanaklarından akıyordu.

Tom, “Pekâlâ,” diye homurdandı. “Güzel. Şimdi, ‘Senîn yanında sigara içmemem gerektiğini unuttum, Tom,’ de bakalım.”

Beverly yalvarırcasına adama baktı. Bunu bana yaptırabilirsin, der gibiydi. “Lütfen yapma. Seni seviyorum. Bu konuyu artık kapatamaz mıyız?”

“Söyle!”

“Senin yanında sigara içmemem gerektiğini unuttum, Tom.”

“İyi. Şimdi de, ‘Çok üzgünüm,’ de.”

Beverly ifadesiz bir sesle tekrarladı. “Çok üzgünüm...”

“Şimdi, ‘Senden izin almadan bir daha sigara içmeyeceğim,’ de bakalım.”

Beverly’nin sesi titremeye başladı. “Se-Senden izin almadan b-bi...”

“Söyle, Bev.”

“Bir daha si-sigara içmeyeceğim.”

Tom memnun bir tavırla tekrar direksiyonun başına geçti.

Tom, kapıda durmuş karısına bakarken bütün bunlar çabucak kafasından geçti. Hızlandırılmış bir film gibi. Beverly şimdi bavula çamaşırlarını koyuyordu. Ama bunlar Tom’un hoşlandığı ipek ya da saten çamaşırlar değildi. Daha çok bir çocuğa yakışacak şeylerdi.

Tom Rogan uzun tüylü halıya basarak gardırobuna doğru gitti. O sigara çıldırtmıştı onu. Beverly’nin çoktan beri o ilk dersi unuttuğu yoktu. Tom, karısına ondan başka daha pek çok ders vermişti. Genç kadın sıcak günlerde bile uzun kollu bluzlar ve hatta hırkalar giymek zorunda kalmıştı. Dolabın kapağının içinde siyah bir kayış asılıydı. Tom bunun tokasını çoktan çıkarmıştı. Kayışın ucunu kıvırıp bir ilmek haline sokmuştu. Şimdi bu ilmeği eline geçirdi.

Çocukken annesi Tom’a, “Yine yaramazlık ettin,” derdi. “Buraya gel, Tommy. Seni dövmek zorundayım.” Çocukluğunda pek çok dayak yemişti Tom. Ve sonunda Wichita Eyalet Kolejine kaçmayı başarmıştı.

Dört çocuğun en büyüğüydü. En küçük kardeşi dünyaya geldikten üç ay sonra babası intihar etmiş, annesi Ford fabrikasında iş bulmuştu. On bir yaşında olan Tom da evin erkeği durumuna gelmişti. Kardeşlerinin bütün yükü onun omuzlarındaydı. Bir terslik olduğu zaman da dayağı yiyordu. “Buraya gel, Tommy. Seni dövmek zorundayım.”

Dövmek, dövülmekten daha iyiydi. Tom bunu çok iyi öğrenmişti. Kayışı şöyle bir salladı. Sonra da zevkle, usulca, “Beverly,” dedi. Kadın hemen döndü. Şaşırmış, gözleri irileşmişti. Uzun saçları havalanıyordu. Tom ona hemen vuramadı. Yine o endişeyi duyuyordu. Evet, karısı önemli defilelerden önce de böyle oluyordu. Tom da o zaman Beverly’ye pek sokulmuyordu. Öyle anlarda kadın bayağı otoriter bir tavır da takınıyordu.

Beverly’nin hem şok geçirmiş, hem de korkmuş gibi bir hali vardı. Ama iyice heyecanlanmış, keyiflenmiş gibiydi de. Yanakları kızarmıştı. Sigara hâlâ ağzındaydı. O sigara! Tom buna bakarken yine o müthiş gazabı duydu. Bir keresinde Beverly’nin ona cansız, ifadesiz bir sesle, “İlerde bir gün beni öldüreceksin, Tom,” dediğini hatırladı. “Bunu biliyor musun? Günün birinde çok ileri gideceksin. Ve bu son olacak. Sen de çıldıracaksın.”

Tom ona, “Her şeyi benim istediğim gibi yaparsan,” diye cevap vermişti. “O gün hiçbir zaman gelmez, Bev.”

Şimdi Tom öfke gözlerini iyice karartmadan önce, yoksa o gün geldi mi? diye düşünüyordu. O sigara! Önce sigara işini halledeceklerdi. Sonra Tom karısıyla yatacaktı. Gerisini de ondan sonra konuşacaklardı. Belki Tom o zaman diğer şeylere de önem verecek ve kızacaktı.

Beverly, “Tom,” diye başladı. “Tom, ben...”

Tom, “Sigara içiyorsun,” dedi. “Unuttuğun anlaşılıyor, bebek. Sigaraları nereye saklamıştın?”

“Sigarayı söndüreceğim.” Beverly banyonun kapısına giderek sigarayı klozete fırlattı. “Tom, arayan eski bir arkadaşımdı. Çok eski bir arkadaşım. Ben...”

Tom avaz avaz bağırdı. “Kes sesini! Sus!” Ama görmek istediği şey karısının yüzünde yoktu. O müthiş korku. Evet, Beverly korkuyordu ama telefonda duydukları yüzünden. Sanki kayışı da, Tom’u da görmüyordu. Tom yine endişelendi. “Seni dövmek zorundayım,” diye homurdandı. “Çok üzgünüm, bebek.”

Beverly saldırgan bir tavırla, “O kayışı bırak,” dedi. “Mümkün olduğu kadar çabuk havaalanına gitmem gerekiyor.”

Tom bakışlarını karısından kaçırdı. Sonra tekrar ona baktı.

“Beni dinle, Tom. Doğduğum kentte bir olay çıkmış. Çok kötü bir şey. O günlerde bir arkadaşım vardı. On bir yaşında bir çocuktu. Fena halde kekelerdi. Şimdi bir romancı o. Galiba onun kitaplarından birini de okudun sen. ‘Kara Çağlayan’ı. O roman burada haftalarca durdu ama kitabı eski arkadaşımın yazmış olduğu aklıma bile gelmedi. Belki gelmesi gerekirdi. Ama artık hepimiz de olgun insanlarız. Ve ben yıllardan beri Derry’i düşünmedim. Her neyse... Bill’in bir kardeşi vardı. George adında bir çocuk. Ben Bill’le henüz dost olmadan önce George öldürülmüştü. Sonra ertesi yaz...”

Tom kayışı salladı birdenbire, “Seni döveceğim.” Dişlerini göstererek sırıtıyor, karısının kendisine dehşet, korku ve utançla bakmasını bekliyordu. Evet, ben bunu hak ettim, der gibi bakmasını. “Çok üzgünüm, bebek.”

“Tom, sakın...”

Adam kayışı hızla karısının kalçasına indirdi. Çıkan şakırtı pek hoşuna gitti. Sonra Beverly kayışı yakalamaya çalıştı.

Tom fena halde şaşırdı. Kayışı hızla çekti. “Bir daha elimden bir şey kapmaya kalkışma.” Sesi boğuklaşmıştı. “Duyuyor musun? Bunu yaparsan bir ay böbreklerinden kan gelir!”

“Tom, yeter.” Beverly’nin sesinin tonu adamı çıldırttı. Sanki altı yaşındaki bir çocukla konuşan bir öğretmendi o. “Gitmem gerekiyor, Tom. Bu bir oyun değil. İnsanlar ölüyor. Ve ben uzun yıllar önce söz verdim...”

Tom bu sözleri pek duymadı. Böğürerek karısına doğru koştu. Başını eğmiş, kayışı sallıyordu. Sonra kayışı kaldırarak Beverly’ye vurdu, vurdu, vurdu. Ah, komşular, kadın sigara içmekle kalmamış, kemeri onun elinden almaya da kalkışmıştı!

Beverly yüzünü korumak için ellerini kaldırmıştı. Başka zamanlarda yaptığı gibi bağırmıyor, Tom’a artık durması için yalvarmıyordu. Daha da kötüsü, hiç ağlamıyordu. Odada şimdi sadece kayışın şakırtısı ve Tom’un boğuk solukları duyuluyordu. Sonra Beverly birdenbire dönerek tuvalet masasına koştu. Orada bulduğu şeyleri kocasına fırlatmaya başladı.

Tom, “Dur,” diye kükredi. “Dur dedim, dişi köpek!”

Ama Beverly ona aldırmadı bile. Adam karısının kendisine bir şeyler attığına inanamıyordu bir türlü. Bir krem kavanozu birdenbire sağ kaşına geldi. Bir parfüm şişesi de göğsüne. Ve Beverly ona bağırmaya başladı. Ah, inanılacak şey miydi bu?

“Ben havaalanına gidiyorum, aşağılık köpek! Beni duyuyor musun? İşim var ve gidiyorum! Yolumdan çekil. Çünkü gidiyorum.”

Kan Tom’un sağ gözüne doluyordu. Adam bir an kımıldamadan durarak karısına sanki onu daha önce hiç görmemiş gibi baktı. Gerçekten de bu Beverly’yi hiç görmemişti. Sonra kesik kesik solumamaya çalışarak, “O eşyaları yerine koy,” diye emretti. “Ve yatağa gir. Bunları yaparsan belki seni fazla dövmem. Evden iki hafta yerine iki gün sonra ayrılabilirsin.” “Tom, beni dinle.” Beverly ağır ağır konuşuyordu. “Bana yaklaşırsan, seni öldürürüm. Bunu anlıyor musun, yağ tulumu? Seni öldürürüm?” Tom müthiş bir korku duydu o zaman. Belki bunun nedeni karısının yüzündeki nefret ve aşağılamaydı, belki de ona, “Yağ tulumu,” demiş olması. Sessizce karısına saldırdı. Bu sefer niyeti kadını döverek ona boyun eğdirmek değildi. Galiba onu öldürmeyi düşünüyordu. Tom, Beverly’nin banyoya kaçacağını sanıyordu. Ama genç kadın yerinden kımıldamadı. Dönerek tuvalet masasını kocasına doğru itti. Masa tek bacağının üzerinde dönerken kenarı Tom’a çarptı. Adam yere devrildi. Ayna kırılırken parçalardan bazıları Tom’un yüzüne battı.

Beverly şimdi tiz sesler çıkararak ağlıyordu. Genç kadın zaman zaman Tom’un zulmünden kaçmayı düşünmüştü. Daha önce babasının zalimliğinden kaçtığı gibi. Kocasından korkuyor ve ondan nefret ediyordu. Kocasını geçmişe gömülü bazı nedenlerle seçtiği için de kendinden tiksiniyordu. Kalbi sanki göğsünün içinde kavruluyor, eriyordu.

Genç kadın Mike Hanlon’un ciddi ve sakin sesini duyuyor gibiydi hâlâ. “O ortaya çıktı, Beverly... çıktı... Ve sen söz verdin...”

Tom, tuvalet masasını iterken Beverly bir atılışta kayışı kaptı, sonra da elini ilmeğe sokarak geri geri gitti. Gözlerine düşen saçlarını geriye iterek kocasına baktı. Onun ne yapacağını anlamaya çalışıyordu.

Adam ayağa kalktı. Ayna parçalan yüzünü kesmişti. Hafif kanıyordu. “Kayışımı ver.”

Beverly ona meydan okurcasına bakarak kayışın bir kısmını eline sardı.

“Vazgeç, Bev. Hemen.”

“Bana saldırırsan seni gebertinceye kadar pataklarım.” Bu sözler Beverly’nin kendisini de şaşırttı. “Bunu yapabilirim de. Sen şişman ve hantalsın, Tom. Ben gidiyorum. Ve galiba bir daha da sana dönmeyeceğim. Her şey sona erdi.”

“Bu Denbrough denilen herif de kim.”

“Önemli değil. Ben...” Beverly birdenbire kocasının bu soruyu onu oyalamak için sormuş olduğunu anladı. Tom ona saldırdı. Kadın kayışı salladı, ucu hızla adamın ağzına çarptı.

Tom cırlak cırlak bağırarak ellerini ağzına götürdü. Gözleri irileşmişti. Şaşırmıştı. Canı yanıyordu. Parmaklarının arasından kanlar akmaya başladı. “Dişlerimi kırdın, dişi köpek! Dişlerimi kırdın!” Kanlı ellerini uzatarak tekrar saldırmaya kalktı.

Beverly, son gülen iyi güler, diye düşünerek kamçıyı yeniden salladı, kocasının kasıklarına indirdi. Tom Rogan birdenbire savaşmaktan vazgeçti. İnce, tiz, hafif bir çığlık attı, dua edecekmiş gibi dizüstü düştü. Ellerini bacaklarının arasına sokarak başını arkaya attı. Dizi kırık parfüm şişesine gelmişti. Tom sessizce, bir balina gibi yan devrildi.

Beverly, Tanrım, diye düşündü. Her tarafı kanıyor. Ama Mike Hanlon’un telefon konuşması sonucu ortaya çıkmış olan yeni, azimli ve cesur Beverly, ölecek değil, diye karar verdi. Onun gibiler ölmezler. Ama o aşağıya inip tüfeğini almadan buradan gitmeliyim. Genç kadın geriledi, cam parçalarından biri ayağına battı. Şimdi yerde kanlı ayak izleri kalıyordu. Beverly bavulunu kaptı, gözlerini kocasından ayırmadan geri geri odadan çıktı. Merdivenden indi, aşağıda durup beyaz dantelli geceliğini çıkardı. Tekrar bavulu açtı.

“Beverly, hemen buraya gel!”

Kadın irkildi. Tom böyle bağıracak gücü bulabildiğine göre zamanı sandığından daha azdı. Beverly çabucak çamaşır, kot pantolon ve bir bluz giydi.

“Seni öldüreceğim, dişi köpek! Aşağılık dişi köpek!”

Beverly bavulu tekrar kapayarak kilitledi. Ve evden fırladı. Karanlık sokakta yürürken birdenbire gülmeye başladı.

BİLL DENBROUGH ARA VERİYOR

Audra, “Gitmek mi?” diye tekrarladı. Şaşkın, biraz da korkuyla kocasına baktı. Sonra çıplak ayaklarını altına aldı. Yer soğuktu. Zaten İngiltere’nin güneyindeki bu evin her tarafı soğuktu. Bill Denbrough, Maine’i düşündü... Hayretle ve bulanık biçimde Derry kentini hatırladı.

“Bill, böyle birdenbire kalkıp gidemezsin. Bunu sen de biliyorsun.”

Bill, “Gitmem gerekiyor,” dedi.

“Telefondaki kimdi? Neden korkuyorsun, Bill?”

“Korkmuyorum.”

“Ya! Ellerin her zaman böyle titrer mi? Kahvaltıdan önce hep böyle içki mi içersin?”

Bill içkisini yudumladı. “Son zamanlarda doğduğum yeri sık sık düşünüyorum.”

“Doğduğun yeri mi?” Audra’nın öyle şaşkın bir hali vardı ki, yazar güldü.

“Zavallı Audra. Benimle evleneli hemen hemen on bir yıl oldu ama hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun.”

Audra, “Billy,” dedi. “Ben seni sevdiğimi biliyorum. Bu da on bir yıl boyunca bana yetti.”

“Bilyorum.” Bill karısına gülümsedi. Tebessümü tatlı, yorgun ve korku doluydu.

“Lütfen... Lütfen bana ne olduğunu söyle.” Audra güzel gri gözleriyle kocasına bakıyordu.

Bill olaylara, âşık olup evlendiği ve hâlâ sevdiği bu kadının gözüyle bakmaya çalıştı.

Maine eyaletinden gelme fakir bir çocuktu o. Burs kazanarak üniversitede okumuştu. Her zaman yazar olmayı istemişti. Sonunda da korku hikâyeleri yazmaya başlamıştı. “Kekeme Bill” yirmi üç yaşında üne kavuşmuştu. Bundan üç yıl sonra da, film yıldızı bir kadınla evlenmişti. Dedikodu yazarları bu evliliğin ancak yedi ay süreceğini iddia etmişlerdi. Bill’le Audra’nın ortak bir yanları yok gibiydi. Bill uzun boyluydu, saçları dökülmeye başlamıştı. Kolay kilo alacak bir tipti. Başkalarının yanında ağır ağır konuşuyor, bazen ne söyleyeceğini de pek bilmiyordu. Audra ise kızıl saçlı, boylu boslu, şahane bir kadındı. Bill’le Audra, yazarın ikinci romanı olan Kara Çağlayanların senaryosunu hazırladığı sırada tanışmışlardı. Audra bu filmde başrolü oynayacaktı.

Audra, “Bill, ” dedi, kocası daldığı düşüncelerden uyandı. “Sana durumu mümkün olduğu kadar anlatmaya çalışacağım, Audra. Bu senin hakkın. Ama önce bana hakkımda neler bildiğini anlat. Ya da neler bildiğini sandığını...”

Audra bir an ona hayretle baktı. Sonra, “Senin Maine eyaletinden olduğunu biliyorum,” diye başladı. “Derry adlı bir kentte büyüdün. Kardeşinin ölümünden iki yıl kadar sonra Bangor’a taşındınız. Sen on dört yaşındayken de Portland’a. Babanın akciğer kanserinden öldüğünü biliyorum. Daha üniversitedeyken ‘Çok satan kitaplar’ listesine giren bir roman yazdın. Bundan bir yıl sonra da Kara Çağlayanları. Ve Hollywood’a geldin. Filmin çevrilmesinden bir hafta önce Audra Phillips adlı, kafası karmakarışık bir kadınla tanıştın. Çünkü bu kadın beş yıl önce önemsiz Audrey Philpott’ken birdenbire üne kavuşmuştu. Bu kadın boğuluyordu sanki...”

“Audra, yapma...”

Kadın kocasının gözlerinin içine bakıyordu. “Neden? Gerçeği söylemeliyiz. Boğuluyordum ben. Ve türlü hap alıyordum. Sanki toprak durmadan ayaklarımın altında sarsılıyordu. Sonra seninle tanıştım ve her şey birdenbire düzeldi... senin hakkında başka ne biliyorum? Kontrollü bir erkeksin. Telaşla sağa sola koşmuyorsun. Kendine güveniyorsun. Aşk hayatımız çok iyi. Ayrıca dostuz. Fazla bira içtiğini, vücudunu çok çalıştırmadığını biliyorum. Bazı geceler kâbus gördüğünün de farkındayım.”

Bill şaşırdı. Hatta korktu. “Ben hiç rüya görmem.”

Audra gülümsedi. “Röportaj yapılırken, o fikirlerin nereden aklına geldiğini soran gazetecilere böyle söylüyorsun. Ama bu doğru değil. Tabii gece uykunda inlemenin nedeni hazımsızlık olabilir. Ama sanmıyorum, Bill.”

Yazar kararsız bir sesle sordu. “Uykumda konuşuyor muyum?” İyi ya da kötü rüya gördüğünü hiç hatırlamıyordu.

Audra başını salladı. “Bazen. Ama ne dediğini hiçbir zaman anlayamıyorum. Bir iki defa da ağladın.”

Billy boş gözlerle karısına baktı. Anılar birdenbire kafasına üşüşmeye başlamıştı. Yazar onları kafasından atmaya çalıştı ve bunu da başardı. Ama o sırada bir ses duydu. Eddie Kaspbrak’ın sesiydi bu.

“Hayatımı kurtardın, Bill. O büyük çocuklar beni çıldırtıyorlar. Bazen onların beni gerçekten öldürmek istediklerini düşünüyorum...”

Audra uzun bir sessizlikten sonra ekledi. “Bir şey daha biliyorum. Bu sabah biri sana şehirlerarası telefon etti. Ve beni bırakman gerektiğini söyledi.”

Bill ayağa kalktı. Bir an içki şişelerine baktı, sonra mutfağa giderek portakal suyu aldı. “Bir erkek kardeşim olduğunu ve onun öldüğünü biliyorsun. Ama öldürüldüğünden haberin var mı?”

Audra bir an nefesini tuttu. “Öldürüldü mü? Ah, Bill, neden bunu bana...”

“Söylemedim, öyle mi?” Bill havlarmış gibi güldü. “Bilmem.”

“Ne oldu?”

“O sırada Derry’de oturuyorduk. Kenti sel basmış ama sonra sular çekilmişti. George’un canı sıkılıyordu. Ben gripten yatıyordum. Kardeşim ona gazete kâğıdından bir kayık yapmamı istedi. Bunu Witcham Sokağından akan sularda yüzdürecekti. Ona kayığı yaptım. George da bana teşekkür ederek sokağa çıktı. Kardeşim George’u ondan sonra bir daha görmedim. Grip olmasaydım belki onu kurtarabilirdim.” Bill’in gözlük camlarının irileştirdiği gözlerinde düşünceli bir ifade vardı. “Olay, Witcham Sokağında oldu. George’u öldüren kimse kardeşimin sol kolunu koparttı. Tıpkı bir çocuğun sinek kanadı koparması gibi. Polis doktoru onun kan kaybı ya da şoktan öldüğünü söyledi.”

“Tanrım, Bill!”

“Herhalde bunu sana şimdiye kadar neden anlatmadığımı düşünüyorsun. Ben de bilmiyorum. Oysa sen bana bütün aileni anlattın. Aynca biz birbirimizle rahat rahat konuşabiliyoruz. Öyle değil mi?”

Audra, “Şey,” dedi. “Bugüne kadar öyle sanıyordum.”

“Yapma, Audra! Şu son on bir yılda başıma gelen her şeyi biliyorsun. Her anlaşmayı, her fikri, her nezleyi, her dostu. Bana kötülük eden ya da etmeye çalışan her insanı. Bazı geceler içkiyi fazla kaçırdığım zaman romantikleştiğimin ve pikabı iyice açtığımın farkındasın. Ve en önemlisi, neler umduğumu biliyorsun.”

“Evet. Öyle sanırım. Ama bu...” Audra duraklayarak başını salladı. “O telefon konuşmasının kardeşinle ilgisi var mı, Bill?”

“Bırak da bunu sana bildiğim gibi anlatayım... Anlayacağın, sana Georgie’den söz etmek aklıma bile gelmedi.”

Kadın, anlayamadım, der gibi kaşlarını çattı.

“Şunu söylemeye çalışıyorum, Audra, George’u yirmi yıldan beri hiç düşünmedim.”

“Ama bana bir kardeşin olduğunu...”

Bill, “Ben sadece bir gerçeği tekrarladım,” dedi. “Hepsi o kadar. Georgie’nin adı yalnızca bir kelimeydi. Kafama bir gölge düşürmüyordu.” Audra usulca, “Ama rüyalarına gölge düşürüyordu sanırım,” diye mırıldandı.

“Ağlayıp inlememi mi kastediyorsun? Belki de haklısın. Ama hatırlayamadığın rüyaların önemi yoktur. Öyle değil mi?”

“Sen kardeşini gerçekten hiç düşünmedin mi?”

“Gerçekten düşünmedim.”

Audra ona inanamıyormuş gibi başını salladı. “Feci ölümünü de mi?”

“Bugüne kadar onu da düşünmedim, Audra.”

Kadın, kocasına bakarak tekrar başını salladı.

“Evlenmeden önce bana kardeşlerim olup olmadığını sordun. Ben de, ‘Bir kardeşim vardı, ben küçükken öldü,’ dedim. Ama bunca yıl düşünmediğim sadece Georgie değildi. Bu yirmi yıllık sürede Derry kenti de hiç aklıma gelmedi. Oradaki arkadaşlarım da öyle, Eddie Kaspbrak, ‘Çöp Ağızlı’ Richie, Stan Uris, Beverly Marsh...” Bill parmaklarını saçlarının arasına sokarak titrek bir sesle güldü. “Bu insanın hafızasını kaybetmesinden farksız. “Mike Hanlon bu sabah telefon ettiği zaman...”

“Mike Hanlon kim?”

“O da arkadaşlarımdan biri. Georgie’nin ölümünden sonra dost olduğum bir çocuk. Tabii artık o da çocuk değil. Hiçbirimizin de olmadığı gibi, şehirlerarası arayan Mike’dı. Bana, ‘Bill, sen misin?’ dedi. ‘Ben Mike Hanlon.’ Önce onu tanıyamadım, Audra. Sonra Mike, ‘Derry’den,’ diye ekledi. O zaman sanki kafamda bir kapı açıldı ve dışarıya korkunç bir ışık süzüldü. Mike’ın kim olduğunu hatırladım. Georgie’yi de. Bütün bunlar birdenbire oldu. Ve Mike’ın oraya dönmemi isteyeceğini de anladım.”

“Derry’ye mi?”

“Evet.” Bill’in yüzünde müthiş bir korku vardı şimdi. “Derry’ye, Mike, ‘Çünkü söz verdiniz,’ dedi. Bu doğruydu. Söz vermiştik. Hepimiz de. Biz çocuklar. Avuçlarımızı bir cam parçasıyla keserek el ele tutuşmuştuk. Kan kardeşi oyunu oynayan çocuklar gibi. Ama bizimki gerçekti.” Ellerini karısına doğru uzattı. Avuçlarından birbirine yakın, beyaz, hafif yara izleri vardı.

Audra, o yaralan hiç görmedim, diye düşündü. Avucunda daha önce bu beyaz çizgiler yoktu. Bunu kocasına da söyledi.

Bill, “Haklısın,” dedi. “Bu yaralar kaybolmuştu. Dün gece de yoktu bu izler.” Neşesizce, korkuyla gülümsedi. “Mike Hanlon bana telefon ettiği zaman izler tekrar belirdi. Ben böyle düşünüyorum.”

“Bill, bu imkânsız.” Kadın sigara paketine uzandı.

Bill ellerine bakıyordu. “Bunları Stan yaptı. Avuçlarımızı bir gazoz şişesinin parçasıyla kesti. Bunu şimdi çok iyi hatırlıyorum.” Audra’ya baktı. Gözlüğünün gölgelediği gözlerinde hem acı, hem şaşkınlık vardı. “Camın güneş ışığında nasıl parladığını da görür gibiyim.”

Audra alçak sesle, “Bill, yapma,” dedi. “Yaralar yeniden belirmez. İzler ya vardır ya da yoktur.”

Bill mırıldandı. “Hepimizin de elleri kanıyordu. Ve biz söz verdik. Yemin ettik. Her şey sona ermediği, olaylar yeniden başladığı takdirde geri döneceğimize yemin ettik. Her şeyi yeniden yapacağımıza. Olayları sona erdireceğimize. Sonsuza kadar engelleyeceğimize.”

Audra birdenbire kocasına kızdı. “Neyi sona erdireceğinize? Neden söz ediyorsun sen?”

Bill, “Bunu sormamanı...” diye başladı, sonra da durakladı. Şaşkın bir dehşet ifadesi yüzüne yayıldı. “Bana bir sigara ver.” Audra paketi uzattı. Yazar bir sigara yaktı. “O zamanlar kekelerdim...”

“Kekeler miydin?”

“Evet. Eski günlerde... Georgie ölünceye kadar hafif kekelerdim. Özellikle kötü anlarda. Sınıfta derse kalktığım zaman. Ama çoğu zaman idare ederdim. George öldüğü zaman kekemeliğim iyice arttı. Sonra on dört, on beş yaşlarındayken durum tekrar düzelmeye başladı. Galiba buna Portland’a yerleşmemiz neden oldu. Derry’yi ve orada olanların hepsini unutmam. Dört ay içerisinde anılarım da, kekemeliğim de kayboldu.” Bill, portakal suyunu bitirdi. “Demin hafifçe kekeledim. Yirmi yıldan beri ilk defa oluyor bu. Önce yara izleri, sonra da ke-kekemelik. Bunun farkında mısın?”

Audra fena hale korktu. “Bunu mahsus yapıyorsun.”

“Hayır.” Bill odada bir aşağı bir yukarı dolaşmaya başladı.

Audra, “Bana geri kalanını da anlat,” dedi. “Kardeşin George’u kim öldürdü? Sen ve diğer çocuklar ne yaptınız? Ne yapacağınıza söz verdiniz?”

Bill karısına yaklaşarak onun önünde diz çöktü. “Bunu sana anlatmayı belki de başarırım. Çok istiyorsan tabii. Çoğunu hatırlamıyorum. Ama konuşmaya başladığım zaman olayların gözlerimin önünde canlanacaklarını seziyorum. O anılan hissediyorum... Sanki doğmayı bekliyorlar. Tıpkı yağmurla dolu bulutlara benziyorlar. Ama bu yağmur pis bir şey olacak. Ve yağmurdan sonra yetişen bitkiler de birer canavara dönüşecek. Belki, buna diğerleriyle birlikte katlanabilirim...”

“Onlar biliyorlar mı?”

“Mike diğerlerini de çağırdığını söyledi. Onların geleceklerine inanıyor. Belki Stan dışında... Mike, Stan’in konuşmasının bir acayip olduğundan söz etti.”

“Bunların hepsi de bana acayip geliyor. Beni çok korkutuyorsun,

Bil.”

Bill, “Çok üzgünüm,” diyerek karısını öptü. Bu bir yabancı tarafından öpülmeye benziyordu. Audra, Mike Hanlon denilen adamdan nefret ettiğini düşündü. Bill konuşmasını sürdürdü. “Sana yeteri kadar açıklama yapmam gerektiğini düşündüm. Kalkıp gece karanlığında kaçmaktan daha iyi olacaktı. Belki içlerinden bazıları böyle yapacaklar. Ama benim gitmem gerekiyor. Ve Stan’in de orada olacağını sanıyorum. Ne kadar acayip bir tavırla konuşmuş olursa olsun o da gelecek. Belki de böyle düşünmemin nedeni oraya gitmemeyi aklımdan bile geçiremeyişim.”

“Kardeşin yüzünden mi?”

Bill ağır ağır başını salladı. “Hayır. Sana onun yüzünden olduğunu söyleyebilirim. Ama bu yalan olur. O çocuğu çok severdim. Bilyorum, Georgie’yi yirmi yıl düşünmediğimi açıkladıktan sonra bu sözler tuhaf kaçıyor.” Hafifçe gülümsedi. “George pek zeki değildi. Ama onu çok severdim. Anlıyor musun?”

Audra’nın da bir kız kardeşi vardı. Kadın başını salladı. “Anlıyorum.”

“Ama gitmemin nedeni George değil...” Bill pencereden sabah sislerine baktı. “Bu yapmam gereken bir şey. Çünkü söz verdim.”

Audra kalkıp kocasına yaklaştı, elini onun omzuna koydu. “O halde beni de götür.” Bill’in yüzünde beliren dehşet ifadesini görünce de bir adım geriledi.

Bill, “Olmaz,” dedi. “Bunu düşünmemelisin bile, Audra. Hiç düşünmemelisin. Derry’nin beş bin kilometre uzağına kadar bile gidecek değilsin. Önümüzdeki birkaç hafta, Derry korkunç bir yer halini alacak sanırım. Sen burada kalmalısın, Audra. Bana söz ver.”

Audra gözlerini kocasının gözlerine dikti. “Söz mü vereyim? Sen söz vermişsin, şimdi başına gelenlere bak. Benim başıma gelenlere de. Çünkü senin karınım ve seni seviyorum.”

Bill iri elleriyle kadının omuzlarını canını yakacak kadar sıkıca kavradı. “Yemin et! Yemin et! Y-Y-Ye...”

Audra onun bu haline dayanamadı. “Yemin ediyorum. Tamam mı? Yemin ediyorum.” Ağlamaya başladı. “Şimdi mutlu musun? Tanrım! Sen çıldırdın! Bütün bunlar delice şeyler ama yine de söz veriyorum!”

Bill kolunu karısının omzuna atarak onu kanepeye oturttu, konyak verdi. Kadın içkiyi yudumlayarak kendini biraz topladı. “Ne zaman gideceksin, Bill?”

Bill, “Bugün,” dedi. “Freddie öğle yemeğinden sonra sette olmamı istiyordu. Sen dokuzda stüdyoya git. Sanki hiçbir şeyden haberin yokmuş gibi davran. Anlıyor musun?”

Audra istemeye istemeye başını salladı.

“Daha kimse ne olduğunu anlamadan New York’a varırım. Güneş batmadan da Derry’de olurum.”

Audra usulca sordu. “Seni tekrar ne zaman göreceğim?”

Bill karısına sarılarak onu sıkıca kendisine çekti. Ama Audra’nın sorusunu cevaplamadı.

Derry

BİRİNCİ ARA

(Aşağıdaki bölümler ve diğer “ara” parçalan, Michael Hanlon’un “Derry’nin Tarihçesi” adlı eserinden alınmıştır. Kitap henüz basılmamıştır.)

2 OCAK 1985

Bir tek varlık bütün bir kente musallat olabilir mi? Bir hayaletin bir eve musallat olduğu gibi? Bu mümkün mü?

Derry hayvanların avlandıkları bir yere benziyor. Bu hayvanlar Adrian Mellon’u döverek köprüden atan yaratıklar gibi şeyler mi? Yoksa köprünün altında bekleyen hayvana mı benziyorlar? Hayvanların beslendikleri bir yer... Derry’den beslenen ne?

Adrian Mellon olayından beri öyle korkuyorum ki! Bir insanın bu korkuyla, değil her zamanki gibi çalışmak, yaşayamayacağını bile sanırdım. Tabii o şey bizimle besleniyor!

Aslında her şey, eylülde gazeteyi açtığım ve Unwin adlı çocuğun mahkemede söylediklerini okuduğum zaman başlamadı. George Denbrough’yu öldüren palyaçonun yeniden ortaya çıkmış olabileceğini düşündüğüm an yani. Aslında her şey 1980’de başladı. Uyuyan bir yanım o sırada uyandı. O’nun yeniden ortaya çıkabileceğini bilen yanım. Bir nöbetçi sayılabilirdi bu yanım. Belki de beni kaplumbağanın sesi uyandırdı. Evet... Öyle olduğunu düşünmeyi tercih edeceğim. Bill’in buna inanacağından da eminim.

Tabii her şeye rağmen günlük yaşantımı sürdürdüm. Kitaplıkta çalıştım. İş arkadaşım Carole Danner’le şakalaştım. Ama sonra, gece yanları çığlıklar atmamak için yumruklarımı ağzıma bastırdım.

Benliğimin o yanı, Bill’in “Kaplumbağanın sesi” diye tanımlayacağı tarafım, hepsine de bu gece telefon etmem gerektiğini söylüyor. Ama şimdi bile tam anlamıyla emin miyim? Hayır. Tabii ki değilim. Ama, Tanrım! Adrian Mellon’un başına gelenler 1957 yılının sonbalarında Kekeme Bill’in kardeşi George’un uğradığı felaketten farksız.

Her şey yeniden başladıysa, onları çağırırım. Ama hemen değil. Henüz erken. Geçen sefer her şey ağır ağır başladı ve ancak 1958 yılının yazında hızlandı. Onun için bekleyeceğim... Ve o arada bu deftere düşüncelerimi yazacağım. Uzun uzun aynaya bakıp, bir zamanların o çocuğu şimdi nasıl biri olmuş diye anlamaya çalışacağım.

Çocuğun suratında ciddi ve çekingen bir ifade olurdu. Aynadaki bu yeni adam ise, bir kovboy filmindeki banka memuruna benziyor. Hiçbir söz söylemeyen, haydutlar bankaya girdikleri zaman korkuyla ellerini havaya kaldıran o adama.

Onlara telefon edersem içlerinden bazılarının ölümüne yol açabilirim. Uykusuz, uzun gecelerde bunu düşünüyorum. Kendi kendime, onların olayların ne kadarını hatırladıklarını soruyorum. Eski arkadaşlarımın her şeyi unuttuklarından eminim. Kaplumbağanın sesini sadece ben duyuyorum. Olanları yalnız ben hatırlıyorum. Çünkü bir ben Derry’de kaldım.

Eski arkadaşlarımı düşünüyor, hangilerinin daha savunmasız olduğunu anlamaya çalışıyorum. Bazen “Çöp Ağızlı” Richie Tozier’dir, diyorum. Çünkü Criss, Huggings ve Bowers en çok onun peşindeydiler. Ben daha şişman olduğu halde hem de. Richie en çok Henry Bowers’ tan korkardı. Biz de öyle. Ama diğerleri de Richie’nin ödünü patlatırlardı. Bazen de en zayıfımızın Eddie olduğunu düşünüyorum. Eddie’nin son derecede otoriter, tank gibi bir annesi vardı. Astımı da vardı. Ya Beverly? O her zaman cesaretli konuşmaya çalışırdı. Ama hepimiz gibi korkardı o da. Kekeme Bill? Stan Uris?

Tepelerinde ustura kadar keskin bir giyotin bıçağı bekliyor. Ama onlar bunun farkında bile değiller. Ben, elimi giyotinin koluna uzatmış bekliyorum. Telefon defterimi açarak onları aradığım zaman olan olacak.

Belki bunu yapmama gerek kalmaz. Cılız bir umuda sımsıkı sarılıyorum bazen. Sonuç olarak elimde ne gibi ipuçları var? diyorum. Temmuzda Mellon öldü. Ekimde Neibolt Sokağında bir çocuğun ölüsü bulundu. Aralığın başlarında da, ilk kardan hemen önce, parkta başka bir küçüğün cesedi. Belki de gazetelerin yazdığı gibi yersiz yurtsuz bir serserinin işi bu...

Belki...

Ama Albrechtlerin kızı Neibolt Sokağındaki o lanetli evin tam karşısında hangi gün bulunduysa, George Denbrough da yirmi yedi yıl önce aynı gün öldürülmüştü. Parkta bulunan Johnson adlı çocuğun bir bacağı dizinden kopmuştu.

Ölmüş olan bu çocuklar...

Ama tabii bütün bunlar yine de bir rastlantı olabilir. Derry’de her şey mümkündür.

Ama ben daha önce burada var olan bir şeyin yeniden canlandığını düşünüyorum. 1957-58’de burada olan bir şeyin. 1929-30’da, 1904-1905’de, 1876-77’de de burada görülen bir yaratığın. O yaklaşık yirmi yedi yılda bir ortaya çıkıyor.

O.

Evet. Galiba eski arkadaşlarıma telefon etmem gerekecek. O’nu durdurmak için bizi seçtiklerini sanıyorum. Kader mi bu? Kör talih mi? Bilmiyorum. Ama bunun önemli olduğunu da sanmıyorum. Bill yıllar önce,

“Kaplumbağa bize yardım edemez,” demişti. Bu o zaman için doğruysa, bugün için de geçerli dernektir.

Aslında bu defteri Derry’nin tarihçesini yazmak için aldım. Bence bir kentin nasıl bir yer olduğunu anlamak için onun eski halini öğrenmek gerekir. Her şeyin benim için ne zaman başladığını söylemem gerekiyorsa, 1980 yılı ilkbaharının başları, diyebilirim. O gün kalkıp Albert Carson’a gittim. Carson geçen yaz, doksan bir yaşında öldü.

Albert Carson kentin tarihçesini yazmayı istediğimi duyduğu zaman bana, “Derry’nin sırlarının en kötüsünü öğrendiğini sanıyorsun, herhalde,” dedi. “Ama her zaman bundan daha kötüsü vardır. Daha kötüsü. Geçmişi incelersen bazı şeyler bulursun. Ama sonra da bunları öğrendiğin için pişman olursun.”

Carson’dan sonra kentte yaşayan diğer ihtiyarlarla da konuştum. Yaşlı bir adam bana, “Kızım ölmeden üç hafta önce,” dedi. “Karım mutfaktaki lavabodan birtakım seslerin yükseldiğini duydu.” Kız 1957-58 kışının başlarında öldürülmüştü. George Denbrough’yla başlayan ve ancak yazın sona eren cinayet dalgasının ilk kurbanlarından biriydi.

Carson, “Musluktan türlü insanın sesi geliyordu,” diye anlattı. “Karım korkmasına rağmen onlara cevap verdi. Deliğe doğru eğilerek haykırdı. ‘Kimsiniz siz?’ Çığlıklar ve kahkahalar duyuldu o zaman. Birileri, ‘Sürüyle adımız var,’ diye bağırdı. Karım ondan sonra tam iki yıl musluğa yaklaşmadı. Bulaşığı ben yıkamak zorunda kaldım.” İhtiyar bir an durdu. “Herhalde çıldırdığımı düşünüyorsun. Ama sana bir şey daha söyleyeceğim.”

Ona gülümsedim. “Şu son iki yıl çok şey duydum. Deli olduğunuzu da sanmıyorum.”

İhtiyar da gülümsedi ama neşesizce. “Bir gece yine her zamanki gibi bulaşık yıkıyordum. 1958’in sonbaharında. Etraf sakinleşmişti artık. Karım yukarıdaki odada uyuyordu. Tanrı bize yalnız kızımız Betty’yi vermişti. Onun da ölümünden sonra, karım artık sık sık yatıp uyumaya başlamıştı. Her neyse... Suyun akması için lavabodaki tıkacı çıkardım. Sonra Betty’nin sesini duydum. Gülüyordu. Aşağılarda bir yerde, karanlıkta. Ama dikkatle dinlediğin zaman onun gülmekten çok haykırdığını anlıyordun. Ya da hem gülüyor, hem çığlıklar atıyordu. O boruların içinde. Hayatımda ilk defa böyle bir şey duyuyordum. Belki de bir hayaldi. Ama sanmıyorum.” Yaşlı adam bana baktı, ben de ona. Buz kesilmiştim.

İhtiyar, “Sana masal anlattığımı sanıyorsun, değil mi?” diye sordu. Herhalde 1957’de kırk beş yaşlarında kadardı. Tanrının bir tek kız çocuk verdiği bu adam. Ve Betty’yi o yıl, Noel’den hemen sonra, Jackson Sokağında donmuş durumda bulmuşlardı. Kızın karnı yarılmıştı.

“Hayır, bana masal söylediğinizi sanmıyorum,” diye cevap verdim. Hayretle mırıldandı. “Bu sözlerinde ciddisin. Yüzünden anlaşılıyor bu.”

Albert Carson’u ölümünden bir iki ay önce tekrar gördüm. Bana, “Hâlâ Derry’nin tarihçesini yazmayı düşünüyor musun, Hanlon?” diye sordu.

“Evet, hâlâ düşünüyorum,” dedim. Ama aslında yazmayı istediğim, kentin tam bir tarihçesi değildi. Yanılmıyorsam o da bunun farkındaydı.

Carson, “Bu yirmi yılını alır...” diye fısıldadı. “Ve kitabı kimse de okumaz. Okumayı istemez. Vazgeç, Hanlon.” Bir an durdu, sonra da ekledi. “Derry’nin tarihçesini yazarıBuddinger’i biliyorsun, değil mi? Sonunda intihar etti.”

Tabii biliyordum. Gazetelerde bundan bir kaza diye söz edilmişti. Ama aslında Branson Buddinger kendisini asmıştı.

Carson mırıldandı. “Devirleri biliyorsun, değil mi?”

Ona hayretle baktım.

Carson fısıldadı. “Ah, evet. Bunun farkındayım. Yirmi altı, yirmi yedi yıllık süreler. Buddinger de bunu biliyordu. Kentteki yaşlıların çoğu da öyle. Ama bundan söz etmeyi hiç istemiyorlar. Onları iyice içirdiğin zaman bile. Bu işten vazgeç, Hanlon.” Kuş pençesine benzeyen elini uzatarak bileğimi kavradı. “Mike, bu işe karışma. Derry’de insanı ısıran şeyler var. Vazgeç bu sevdadan, vazgeç.”

“Vazgeçemem.”

“O halde dikkatli davran.” Ölüme yaklaşmış olan bu yaşlı adamın gözleri, korkuyla irileşmiş bir çocuğunkinden farksızdı. “Dikkatli ol.”

Derry... Doğduğum kent. Buraya İrlanda’daki bir bölgenin adı verilmişti.

Derry... Burada doğdum ve büyüdüm ben. Burada okudum. Maine Üniversitesinden mezun olduktan sonra tekrar Derry’ye döndüm. Derry Kitaplığına. Ben küçük bir kentte yaşayan milyonlarca insandan biriyim.

Ama... Derry’nin tarihçesi kanlı olaylarla doluydu. Kaybolan insanlar ve parçalanmış cesetlerle. Ta 1851’den beri. Cinayet dalgası yirmi altı, yirmi yedi yılda bir başlıyordu. Derry de yılda kırk altmış çocuk kayboluyordu. Bunlardan çoğu yeni yetişmekte olan çocuklardı. 1930’da ise yüz yetmiş çocuk sanki yeryüzünden silinmişti.

Polis Müdürü Rademacher’e bu istatistikleri gösterdiğim zaman bana, “Bunda şaşılacak bir şey yok,” dedi. “Bunun nedeni mali kriz. Herhalde çocukların çoğu patates çorbası içmekten ya da yan aç dolaşmaktan bıktı, kentten ayrılarak daha iyi bir yer aramaya çıktı.”

1958’de ise yaşları üçle on sekiz arasında değişen yüz yirmi çocuk ortadan kaybolmuştu. Müdür Rademacher’e, “1958’de de mali kriz var mıydı?” diye sordum.

Adam, “Hayır,” dedi. “Ama çok kimse gidip başka kentlere yerleşiyor, Hanlon. Çocuklar da evden kaçmaya çok meraklılar. Eve geç dönüyor, anne ya da babalarından azar işitiyorlar. Sonra da hemen yollara düşüyorlar.”

O zaman Rademacher’e, Chad Lowe’un 1958 Nisanında gazetede çıkan fotoğrafını gösterdim. “O da eve geç döndüğü için babasıyla kavga mı etti? Bu yüzden evden mi kaçtı? Çocuk kaybolduğu sırada üç buçuk yaşındaymış.”

Polis müdürü bana ters ters baktı. “Seninle konuşmak hoşuma gitti, Hanlon. Ama işim var...” Tabii yanından ayrılmak zorunda kaldım.

Derry, hayvanların beslendiği bir yer... Bir olayla daha karşılaşırsam bizimkilere telefon edeceğim. Telefon yakınımda. O numaralan çevirdiğim anda hepsiyle de konuşabileceğim. Eski arkadaşlarımla.

Hep birlikte derinliklere inmiştik. Karanlıkların arasına. İkinci defa aşağıya inersek o karanlıklardan kurtulabilecek miyiz? Sanmıyorum... Tanrım, lütfen... Onları çağırmak zorunda kalmayayım. Lütfen, Tanrım...

Bölüm 2

HAZİRAN 1958

IV

Ben Hanscom Yuvarlanıyor

Gece yansına doğru birinci mevki yolcularına servis yapan hosteslerden biri şok geçirdi. Bir an, İA9da oturan adamın ölmüş olduğunu sandı.

Adam uçağa bindiği zaman genç kız, ah, Tanrım, başımız yine derde girecek, diye düşünmüştü. Bu adam içkiyi fazla kaçırmış.

Ama içkilerin ısmarlandığı ilk servis arasında, bu viski kokan uzun boylu yolcu sadece soda istemişti.

Şimdi görmeyen gözlerle ilerideki bir noktaya bakıyordu. Hostes, ah, Tanrım, diye düşündü. “Ölmüş bu. Uçağa binmeden önce içtiği içkiler... Demin ki sarsıntılar... Herhalde korktu ve yüreğine indi.

Sonra yolcu birdenbire doğruldu, hostes de rahat bir nefes aldı. Adama yalandan gülümseyerek, “İyi misiniz, efendim?" diye sordu.

Yolcu, “İyiyim,99 dedi. “Sadece eski günleri düşünüyordum...99 Sonra Ben Hanscom gözlerini yumdu. Okulu hatırlamıştı...

Derry Okulunda zil çalarken beşinci sınıf öğrencileri neşeyle bağırdılar. Sesler hafiflerken, öğretmen Bayan Douglas, “Çocuklar,” dedi. “Son bir dakika sakin olmaya çalışır mısınız?”

Sally Mueller arkasında oturan Beverly Marsh’a dönerek neşeyle, “Geçmişimdir umarım,” dedi. Sally zeki, güzel ve neşeliydi. Beverly de güzeldi ama okulun bu son gününde pek de keyifli sayılmazdı. Kız sıkıntılı sıkıntılı ucuz ayakkabılarına bakıyordu. Yanaklarından birinde sarıya dönüşmüş bir çürük vardı.

Beverly, “Kaldıysam da kaldım,” diye söylendi. “Bu bana vız gelir.” Sally burnunu çekti. Böylece kibar kızların bu biçimde konuşmadıklarını açıklamış oluyordu. Sally daha sonra Greta Bowie’ye döndü. Ben, zaten okulun sona ermesi yüzünden duyduğu heyecan onu Beverly’le konuşmaya zorladı, diye düşündü. Sally Muller’le Greta Bowie zengin ailelerin kızlarıydılar. Kibar bir semtte oturuyorlardı. Beverly ise aşağı anayolda, eski ve sefil bir apartmanda yaşardı. Beverly Marsh’ın ucuz kazağına, eskiciden alındığı belli olan fazla bol eteğine ve ayakkabılarına bir bakan, babasının yoksul olduğunu hemen anlardı. Ama Ben yine de Beverly’den hoşlanıyordu. Kız diğerlerinden çok daha güzeldi. Ne var ki Ben bunu Beverly’ye söylemeye hiçbir zaman cesaret edemezdi.

Öğretmen, “Şimdi adlarınızı teker teker okuyacağım,” dedi. “Lütfen sırayla yanıma gelin. Marcia Fadden... Frank Frick... Ben Hanscom.”

Ben ayağa kalkarak Beverly’ye bir göz attı. Onu bu yaz bir daha göremeyeceğini düşünüyordu. Ben öğretmenin masasına doğru gitti. Çok şişmandı. Göbeği önünde bir sağa bir sola sallanıyordu. Çocuk her zaman bol tişörtler giyerdi. Çünkü göğüslerinden utanıyordu. Noel’den sonra, okul tekrar açıldığı zaman, annesinin hediye ettiği yeni gömleklerden birini giymişti. Altıncı sınıf öğrencilerinden olan Geğirti Huggins onu gördüğünde, “Çocuklar!” diye bağırmıştı. “Bakın Noel Baba Ben Hanscom’a ne getirmiş! İri bir çift göğüs!” Diğer çocuklar da gülmeye başlamışlardı. Hatta bir iki kız da! Yer yarılsaydı Ben o anda yarığa sevinerek kendisini atacaktı.

Çocuk o günden beri hep bol tişörtler giyiyordu. Eğer o gün Beverly Marsh da gülmüş olsaydı, herhalde yere yığılıp ölürdü.

Öğretmen Bayan Douglas çocuğa karnesini verirken, “Bu yıl bu sınıfta okuman bizim için bir zevk oldu, Benjamin,” dedi.

“Teşekkür ederim, Bayan Douglas.”

Arka sıradan, mahsus inceltilmiş, alaycı bir ses yükseldi. “Teşkür ederim, Baayan Douglas.” Bu Henry Bowie’ydi tabii. Aslında onun da, arkadaşları Geğirti Huggins ve Victor Criss’in de altıncı sınıfta olması gerekiyordu. Ama sınıfta kalmışlardı. Ben onun bu yıl da yine sınıfta kaldığını sanıyordu.

Ben’in gözleri bir an endişeyle Henry Bowers’a döndü. Çocuk on iki yaşında olmasına rağmen iriyarıydı. Toprakla çalıştığı için kolları, bacakları iyice kaslıydı. Deli olduğu söylenen babasının, Kansas Sokağının dibinde küçük bir yeri vardı. Henry, Ben’e düşmandı. Bunun nedeni, Ben’in sınav sırasında Henry’nin kendi kâğıdından kopya çekmesine izin vermemiş olmasıydı. Okul zorbası ondan intikam alacağına yemin etmişti.

Ben, herhalde okuldan sonra beni yakalayacak, diye düşündü. Ama belki elinden kaçmayı başarabilirim. İyice çabalarsam, kurtulabilirim. Henry de yaz boyunca öfkesini unutur.

Bayan Douglas, “Arkada biri mi konuşuyor?” dedi. “Eğer öyleyse hemen susmasını istiyorum.”

Sınıfa derin bir sessizlik çöktü ve bu on dakika sürdü. Sonra siyah gözleri kinle parlayan Henry fısıldadı. “Kendini ölmüş bil, şişko.”

Ben elinde karnesi, okulun güneşli balkonuna çıktı. Önünde şahane bir yaz uzanıyordu. O sırada biri ona çarptı. Hem de hızla. Çocuk parmaklığa tutunmasaydı, taş basamaklardan kötü bir biçimde aşağıya yuvarlanacaktı.

“Çekil önümden, yağ tulumu.” Onu iten Victor Criss’ti. Saçlarının önünü Elvis biçimi kabartmış, bol bol da briyantin sürmüştü. Basamaklardan inerek bahçe kapısına gitti. Ellerini kot pantolonunun ceplerine sokmuş, gömleğinin yakasını it biçimi kaldırmıştı. Kabaralı mühendis çizmeleri takırdıyordu. Korkusundan kalbi hızla çarpan Ben, Geğirti Huggins’in yolun karşısında durduğunu gördü. Sigara içiyordu. Victor yanına geldiği zaman sigarayı ona uzattı ve sonra da Ben’i işaret etti. İkisi gülmeye başladılar. Ben’in yüzü kıpkırmızı kesildi.

Arkasından biri, “Burayı çok beğendin galiba?” dedi. “Akşama kadar burada mı duracaksın?”

Ben döndüğü anda yüzü daha beter alev alev yanmaya başladı. Konuşan Beverly Marsh’tı. Omuzlarına düşen kızıl saçları göz kamaştıran bir buluta benziyordu. Güzel gözleri grimsi yeşildi. Ben müthiş bir sevgiyle sarsıldı. Utandı da.

Boğuk boğuk, “Hayır,” diye mırıldandı. “Sanmıyorum.” Yüzünde bir gülümseme yayıldı.

“Çok iyi. Bildiğin gibi okul sona erdi. Çok şükür!”

“Şey...” Ben’in sesi bir gıcırtıdan farksızdı. Öksürmek zorunda kaldı. Yüzü daha da kızardı. “Güzel bir yaz geçirmeni dilerim, Beverly.”

“Ben de. Gelecek yıl görüşürüz, Ben.”

Kız basamaklardan hızla inerek kapıdan çıktı. Duvarın önündeki mazıların arkasında gözden kayboldu. Ben hafifçe inledi. Basamaklardan inerken yaşlı adamlar gibi bitkindi.

Çocuk bir süre orada durdu, sonra Henry Bowers’ı hatırladı ve çabucak arka bahçeye yürüdü. Oradaki küçük kapıdan çıktı, koşmaya başladı. Daha öğle zamanıydı. Annesi işten ancak altıda dönecekti. Ben parka giderek bir süre bir ağacın altında oturdu. Sonra Costello Caddesine çıktı. Derry Kitaplığı oradaydı. Kansas Sokağıyla Costello’nun köşesinde. Çocuk karşıya geçerken sadece arabaların geldiği tarafa baktı. Eğer diğer tarafa da bir göz atmış olsaydı, ilerideki dev ağacın gölgesinde Geğirti Huggins, Victor Criss ve Henry Bowers’ın beklediğini görecekti.

Victor biraz soluyordu. “Onu yakalayalım, Henry.”

Henry şişkonun göbeğini sallayarak ilerlemesini seyretti. Bu bebek şoroloyu kitaplığa girmeden yakalayabiliriz, diye düşündü. “Ama bağırmaya başlayabilir. Ondan her şey umulur. Oysa ben işe büyüklerin karışmasını istemiyorum. Douglas denilen kadın bana matematikle İngilizceden kaldığımı söyledi. Ancak sınıfı yine de geçirdi. Buna karşılık yazın dört hafta çalışacakmışım. Sınıfta kalmayı tercih ederdim. Çünkü babam beni bir defa döverdi. Ama şimdi, çiftlikteki işleri bırakıp okula gittiğim için belki on defa dayak yiyeceğim. Hatta belki daha da fazla. Bütün bunların acısını bu şişko bebek homodan çıkaracağım.”

Geğirti, “Evet,” dedi. “Haydi, onu yakalayalım.”

“Hayır... Kitaplıktan çıkmasını bekleyelim, daha iyi.”

Ben kitaplığa bayılıyordu. Burası her zaman sessiz ve yazın bile serindi. Çocuk kitaplara da âşıktı.

Ben içeri girdi. Duvarlarda türlü posterler vardı. Bu parlak renkli afişlerin arasında beyaz bir levha hemen dikkati çekiyordu.

“Sokağa çıkma yasağını unutmayın!”

Saat 19’da evlerinizde olun.

Derry Polis Merkezi.”

Buna bakmak bile Ben’in buz gibi donmasına yol açtı. Karnesini almanın uyandırdığı heyecan, Henry Bowers’ın neden olduğu korku, Beverly’le konuşmanın ve yaz tatilinin başlamasının verdiği sevinç yüzünden, sokağa çıkma yasağını da, cinayetleri de unutmuştu.

Kentliler öldürülenlerin sayısı konusunda tartışıyorlardı. Ama herkes kıştan beri en az dört cinayet işlenmiş olduğunu kabul ediyordu. George Denbrough’yla beş. Ama bazıları George’un acayip bir kazaya kurban gittiğine inanıyorlardı.

Son çocuğun parçalanmış cesedi bulunduğu zaman annesi Ben’in yanına oturarak, dikkatle oğlunun yüzüne bakmıştı. “Ben, sen aptal mısın?” Ben endişelenmişti. “Hayır, anne.” Arlene Hanscom’un neden söz ettiğini anlayamıyordu.

Kadın, “Hayır,” demişti. “Aptal olduğunu sanmıyorum.” Sonra da susarak pencereden dışarı bakmıştı. Henüz otuz iki yaşındaydı ama oğlunu yalnız başına büyütme çabalarının izleri yüzünde belirmeye başlamıştı.

Haftada kırk saat Newport’taki iplik fabrikasında çalışıyordu. Bazı günler ciğerlerine kaçan pamuk zerrecikleri yüzünden kötü kötü öksürüyordu. Ben çok korkuyordu o zaman. Annesi ölürse ne yapardı? Arlene sert bir kadındı ama iyi bir anneydi. Ben de annesini çok seviyordu.

Arlene tekrar oğluna baktı. “Cinayetleri duydun, değil mi?”

Ben, evet, der gibi başını salladı.

“Önce herkes bunların...” Arlene durakladı, sonra kendisini zorlayarak ekledi, “...birer seks cinayeti olduğunu sandı. Belki öyle, belki değil. Cinayetler belki sona erdi, belki ermedi. Artık kimse bir şeyden emin değil. Sadece dışarıda kurbanlarını çocukların arasından seçen bir delinin dolaştığını biliyorlar. Beni anlıyor musun, Ben?”

Çocuk tekrar başını salladı.

“Senin için endişeleniyorum, Ben. Seninle yeteri kadar ilgilenemediğimi düşünüyorum. Yalnız kalıyorsun. Çok yalnız. Her zaman dikkatli davranmalısın, Benny. Yaz geliyor. Tatilini mahvetmek istemem. Ama çok dikkatli davranmalısın, oğlum. Her gün tam altıda evde olmalısın. Akşam yemeği için eve gelmezsen hemen polise telefon eder, kaybolduğunu haber veririm. Anlıyor musun?”

“Evet, anne.”

“Belki de bu sözleri boşuna söylüyorum. Çocukların neler karıştırdıklarını bilmez değilim. Yaz tatilinde oyuna dalarlar... Arkadaşlarının nasıl çocuklar olduklarını biliyorum.”

Ben yine ciddi ciddi başını sallayarak, hiç arkadaşım olmadığını bilmiyor, diye düşündü. Dernek ki bizim çocuklar konusunda da sandığı kadar fazla fikri yok. Ama böyle bir şeyi annesine hiçbir zaman söyleyemezdi.

Arlene cebinden çıkardığı küçük plastik kutuyu oğluna uzattı. Bunun içinde bir kol saati vardı. Ben’in ağzı bir karış açık kaldı.

Sevinç ve hayranlıkla, “Vay vay vay!” diye bağırdı. “Teşekkür ederim, anne.” Annesine heyecanla sarılarak onu yanağından öptü.

Arlene gülümsedi, sonra da ciddileşti. “Artık bir de saatin olduğuna göre, eve geç dönmezsin. Yabancılardan şeker almayacak ve onların arabalarına binmeyecek kadar akıllısın. Yaşına göre de iriyarısın. Ama büyük bir adam, özellikle bir deli, eğer istiyorsa bir çocuğu kıskıvrak yakalayabilir. Onun için parka da, kitaplığa da arkadaşlarından biriyle git.”

“Peki, anne.”

Arlene pencereden dışarıya bakarak endişeyle içini çekti. “Bu kentin çirkin bir tarafı var. Her zaman hissettim bunu.” Tekrar oğluna döndü. “Sen çok dolaşıyorsun, Ben. Hiçbir şey görmedin, değil mi? Şüphe uyandıran bir şeyi ya da birini? Seni korkutan bir şeyi?”

Ben bir şey söylemek için ağzını açtı, sonra da tekrar kapattı. Ocak ayında gördüğü ya da gördüğünü sandığı şeyi açıklarsa annesi bütün yaz onu eve hapsedebilirdi. Çocuk, “Hayır, anne,” diye cevap verdi.

Ben’in gözü başka bir postere takıldı, bunun üzerinde, “İnsan kitaplıkta yazı da yazabilir,” deniliyordu. “Neden bu hafta bir arkadaşınıza bir kart göndermiyorsunuz?”

Ben hemen pullu bir kart satın aldı. Masalardan birine giderek bunun üzerine Beverly Marsh’ın adresini yazdı. Okulda son hafta İngilizce sınıfında, öğretmenleri onlara Haiku’ları anlatmıştı. Japonların yazdıkları şiirlerdi bunlar. Kısa ve sade şeylerdi. Haiku’lar Ben’in pek hoşuna gitmişti. Çocuk yirmi dakika kadar uğraştıktan sonra karta bir Haiku yazdı. Kitaplıktan çıkarak kartı kapının önündeki posta kutusuna attı. Sonra da Kansas Sokağında ilerlemeye başladı. Nereye gittiğinin farkında değildi. Hayallere dalmıştı. Beverly o imzasız kartın ondan geldiğini anlayacaktı. Ben’e yaklaşacak, “Belki hakkımda kötü şeyler düşüneceksin,” diyecekti. “Ama seni öpmek istiyorum.”

Ben sarhoş gibi tatlı tatlı gülümsedi. Arkasına baksaydı, Victor, Geğirti ve Henry’nin kendisine iyice yaklaşmış olduklarını fark edecekti.

Ben hayalindeki Beverly’ye, “Beni öpmeni ben de istiyorum,” diye fısıldadı.

Birdenbire biri Ben’i omzundan tuttu. Çocuk bağırdı. Telaşla döndü. Kansas Sokağının kaldırımını Vahşi Çorak Yer’den ayıran beyaz parmaklığa dayandı kaldı. Henry Bowers, Geğirti Huggins ve Victor Criss karşısında durmuş gülüyorlardı.

Henry, “Merhaba güzel göğüslü,” dedi.

Ben cesur bir tavır takınmaya çalıştı. “Ne istiyorsunuz?”

Henry ciddi ciddi, “Seni pataklamak istiyorum,” diye cevap verdi.

Siyah gözleri pırıl pırıldı. “Sana bir şey öğreteceğim, Göğüs. Buna sevineceksin. Sen yeni şeyler öğrenmekten hoşlanıyorsun, öyle değil mi?” Arkadaşlarına baktı. “Onu tutun.”

Geğirti’yle Victor, Ben’i kollarından sıkıca yakaladılar. Ben bir çığlık attı.

Victor, “Tanrım,” dedi. “Tıpkı domuz gibi bağırıyor.”

Geğirti kıkır kıkır güldü. “Gerçekten öyle!”

Henry, Ben’in tişörtünü tuttuğu gibi yukarı kaldırdı, çocuğun pantolonunun üzerine sarkan şiş göbeği ortaya çıktı.

Henry şaşkınlık ve tiksintiye bağırdı. “Şu göbeğe bakın!”

Arkadaşları yine güldüler.

Henry cebinden bıçağını çıkardı. “Onu sıkı tutun da hiç kımıldamasın.”

“Olur, Henry!” Ama Geğirti’nin sesinde hafif bir kaygı vardı. “Kaçamayacak. Merak etme.”

Henry, Ben’e iyice sokuldu. Uzun ve sivri bıçağın üzerine Henry’nin adı kazılmıştı. Ben ağlamaya başladı.

Henry, “Şimdi seni sınavdan geçireceğim, Göğüs,” dedi. “Sınav zamanı geldi. Hazır ol bakalım. İşte birinci som, Göğüs. Biri son sınav sırasında, ‘Kâğıdından kopya çekeceğim,’ derse, ona ne cevap verirsin?”

Ben hemen haykırdı, “‘Evet,’ diye cevap veririm! ‘Evet, tamam! İstediğin kadar kopya çek!”’

Henry bıçağın ucunu Ben’in karnına dayadı. Geğirti’yle Victor artık gülmekten vazgeçmişlerdi. Kaygılı bir halleri vardı. Hatta korkuyorlardı.

Henry, “Bu cevap yanlış, Göğüs,” dedi. “Herhangi biri kâğıdından kopya çekmek isterse, ona vereceğin cevap beni hiç ilgilendirmez. Anlıyor musun?”

“Evet.” Ben’in karnı hıçkırıklarıyla sarsılıyordu. “Anlıyorum.”

“Şimdi önemli bir soruya geliyorum, Göğüs. Eğer ben, ‘Kâğıdından kopya çekeceğim,’ dersem ne cevap verirsin?”

“‘Evet’, Hemen, ‘Evet,’ diye cevap veririm.”

Henry gülümsedi. “İyi. Bu soruyu bildin, Göğüs. Şimdi üçüncü soru. Bunu unutmamamı nasıl sağlayacağım?”

Ben, “Bi...bilmiyorum...” diye fısıldadı.

Henry neşeyle bağırdı. “Ben biliyorum! Bilyorum, Göğüs. Adımı şiş karnına yazarak!” Bıçağı itti, ucu kolaylıkla Ben’in karnına girdi. Çocuğun soluk tenindeki parlak kırmızı yaradan kan akmaya başladı.

Victor şaşkınlıkla, “Hey!” diye bağırdı.

Henry öfkeyle dişlerini gösterdi. “Onu sıkı tutun! Sadece tutun. Beni duyuyor musunuz?” Hatları çarpılmış yüzü bir iblisinkine benziyordu.

Geğirti kız gibi tiz bir sesle haykırdı. “Henry, onu gerçekten mi keseceksin? Yapma!”

Ondan sonra her şey çok çabuk oldu. Ama Ben’e saatlerce sürmüş gibi geldi. Henry, çocuğun karnına bir çizgi daha yaptı. Sonra aralarına küçük bir çizgi daha. Ben’in karnı kan içindeydi.

Geğirti’yle, Victor, Ben’i tutmuyorlardı artık. Henry’nin emrine rağmen çocuktan uzaklaşmışlardı. Dehşetle! Ben bu fırsattan yararlanması gerektiğini biliyordu. Kanlar külotuna yayılmaya başlamıştı artık.

Henry bir an geri çekildi. Tablosunu inceleyen bir ressam tavrıyla yaptığına baktı. Ben, H’den sonra E geliyor, diye düşündü ve bu yüzden harekete geçti. Öne doğru iki adım attı. Henry onu itti. Ben geri geri giderek beyaz parmaklığa çarptı. Aynı anda ayağını kaldırarak Henry’nin kasığına tekmeyi attı. Zorbanın yüzünde beliren ifadeyi görünce de vahşice bir sevinç duydu. Sonra parmaklık çatırdayarak kırıldı. Ben geri devrilirken bir çığlık attı. Ama bu çığlık biraz da kahkahaya benziyordu. Victor’la Geğirti, Henry’yi aşağı yuvarlanmaması için telaşla tuttular.

Ben taklalar atarak Çorak Yer’deki güdük otların üzerine düştü. Sonra kendini toplayarak çabucak kalktı.

Yukardan bir çığlık geldi. Ben başını kaldırdı. Bıçağını dişlerinin arasına sıkıştırmış olan Henry, aşağıya atlıyor, bir taraftan da anlaşılmaz bir şeyler haykırıyordu. Ama Ben onun, “Seni öldüreceğim, Göğüs,” dediğini anladı. Henry bıçağını bir süngü gibi ileriye doğru tutuyordu. Sonra ayağı bir ağaç köküne takıldı ve sanki havalandı. Bıçağı elinden uçtu. Henry yere çarptı, hareketsiz kaldı. Ama bu sefer yukarıdan Geğirti’yle Victor, Ben’e taş atmaya başladılar.

Ben soluk soluğa ağaççıkların arasından nehrin kıyısına indi. Düştüğü sırada kot pantolonunun sol paçası iyice parçalanmıştı. Bacağı karnından daha fazla kanıyordu. Ama galiba kırılmamıştı. Ben arkadan gelen seslerden Victor’la Geğirti’nin de ‘Reislerinin yanına inmek üzere olduklarını anladı. Birdenbire öfkelendi. Hayır, duyduğu öfkeden de öte bir şeydi. Beverly Marsh’ı öpmeyi hayal ederken başına neler gelmişti. Sol bileği şişmişti. Karnında Henry’nin adının başharfini taşıyordu. Ben birdenbire ağaççıkların arasından çıktı ve zorlukla ayağa kalkmış olan Henry’ye yaklaşarak serserinin hayalarına tekmeyi indirdi.

Henry gıcırtılı bir sesle haykırdı. Ellerini kasıklarına bastırarak şaşkın şaşkın Ben’e baktı. “Ah...”

Ben, “Evet,” dedi.

Henry ağır ağır tekrar dizüstü çöktü. Hâlâ siyah gözlerinde müthiş bir şaşkınlıkla çocuğa bakıyordu. “Ah...”

Ben, “Öyle ya!” dedi.

Henry yana devrildi ve yerde yuvarlanmaya başladı. “Ah... Ah...”

Ben belki orada dakikalarca öyle duracaktı. Henry ona saldıracak hale gelinceye kadar. Ama birdenbire çocuğun sağ kulağının yukarısına bir taş çarptı. Ben, Victor’la Geğirti’nin yamacın yansına kadar inmiş olduklarını gördü. Hemen dönerek ağaççıkların arasına girdi. Suyu aşıp karşı kıyıya vardı. İlerde bir yerden hafif bir homurtu geliyordu. Ben birkaç adını attı ve doksan santim yüksekliğindeki beton silindiri gördü. Çapı yüz yirmi santim kadardı. Üzerine delikli, demir bir kapak konmuştu. Ben deliklerden birine gözünü uydurdu ama bir şey göremedi. Doğrularak yeniden yürümeye başladı, beş dakika sonra da çocuk sesleri duydu. Dinlemek için durakladı. O zaman arkasından gelen dal çatırtılarını ve konuşmaları işitti. Victor, Geğirti ve Henry peşindeydiler. Bu kâbusun hâlâ sona ermemiş olduğu anlaşılıyordu. Ben bakındı, saklanacak bir yer aradı. İlerideki çocukların yanma gitmeyi çok istiyordu. Ama başı belaya girerse, onları da bu işe bulaştırması doğru olmayacaktı. Ben’in gözü birdenbire çarpık bir karaağaca ilişti. Bunun altında mağaramsı bir yer vardı. Ben ağacın kökleri arasından mağaraya süzüldü.

Aynı anda Henry, Geğirti ve Victor ortaya çıktılar. Ağacın yakınında durdular. Ben elini uzatsa onlara dokunabilirdi.

Geğirti, “Şu küçük köpeklerin onu gördüklerinden eminim,” dedi.

Henry, “Öyleyse gidip soralım,” diye cevap verdi. Üç arkadaş hızla yürüdüler. Ben birkaç dakika sonra zorbanın, “Siz köpekler burada ne yapıyorsunuz?” diye böğürdüğünü duydu.

Çocuklar cevap verdiler ama Ben onların ne söylediklerini anlayamadı. Su fazla gürültüyle akıyordu. Yalnız korktukları belliydi.

Victor bağırdı. “Bebek barajı da neymiş?”

Geğirti, “Onu yıkalım gitsin,” dedi.

Çocuklar bağırarak itiraz ettiler. Bunu can acısıyla dolu bir çığlık izledi, biri ağlamaya başladı.

Henry, “Tabii,” dedi. “Yıkın gitsin.”

Su şakırtıları, bağırışmalar oldu. Geğirti’yle Victor gürültülü, aptalca kahkahalar atıyorlardı.

Henry Bowers, “Kes sesini, kekeme manyak!” diye homurdandı. “Bugün kimseye acımayacağım.”

Bir çatırdı oldu. Ben o zaman durumu anladı. Çocuklar bir bent yapmaya çalışmışlar, sonra Henry’le arkadaşları bunu yıkmışlardı. Ben, çocuklardan birinin kim olduğunu anladım sanırım, diye düşündü. “Derry Okulunda bir tek kekeme var. O da öbür şubedeki Bill Denbrough.”

Biri korku dolu ince bir sesle bağırdı. “Bunu yapmanıza hiç gerek yoktu. Neden yaptınız bunu?”

Henry kükredi. “Çünkü canım öyle istedi, solucan!” Bir şakırtı daha duyuldu, bunu acı dolu bir çığlık ve sonunda da hıçkırıklar izledi.

Victor, “Kes sesini,” dedi. “Şu sulugözlüyü susturun. Yoksa kulaklarınızı uzatıp çenenizin altından bağlarım.”

Ağlama sesi boğuk burun çekişlerine dönüştü.

Henry, “Biz gidiyoruz,” dedi. “Ama gitmeden önce bir şeyi öğrenmek istiyorum. Şu son on dakika içinde şişko bir çocuk gördünüz mü? Orası burası, kesilmiş kanlar içinde bir şişko?”

“Hayır...”

Geğirti, “Emin misin?” diye sordu. “Emin olsan iyi edersin, pelte ağızlı.”

Bill Denbrough, “E-E-Eminim,” diye cevap verdi.

Henry, “Gidelim,” dedi. “Herhalde şişko tekrar karşıya geçti.” Victor, “Hoşçakalın, çocuklar,” diye seslendi. “Bu gerçekten bir bebek barajıydı. Yıktığımız iyi oldu.”

Bu sözleri su şakırtıları izledi. Zorbalar suyun karşısına geçiyorlardı. O küçük çocuk tekrar ağlamaya başladı, diğer bir çocuk da onu avutmaya çalıştı. Ben orada iki kişi olduğuna karar verdi. Kekeme Bill ve o ağlayan çocuk.

Gözlerini kapayıp uzandı, kısa bir süre sonra da daldı. Rüya görmeye başlamıştı.

Çocuk rüyasında, ocak ayında başına gelen ve annesine açıklayamadığı o olayı görüyordu.

Okul uzun Noel tatilinden sonra o gün ilk defa açılmıştı. Ben derslerden sonra sınıftan çıkmayıp Bayan Douglas’ın yeni gelen kitapları yerleştirmesine yardım etmişti.

Okuldan çıktığı sırada hava kararmaya başlamıştı. Rüzgâr esiyordu. Hava çok soğuktu. Ben, Çorak Yer’e doğru yürümeye başladı. Kanal taşmış sular her tarafa yayılmıştı. Şimdi Çorak Yer’in o bölümü buzlar içindeydi. Ben parmaklığın önünde durup aşağıya baktı. Orada, buzların üzerinde biri duruyordu. Ben, orada biri olabilir, diye düşündü. Ama ya kılığı? Bu imkânsız, değil mi?

Adamın üzerinde gümüşlü beyazlı bir palyaço kılığı vardı. Ayaklarında da koskocaman turuncu pabuçlar. Palyaço elbisesinin önündeki ponponlarla aynı renkteydiler bu pabuçlar. Bir elinde yığınla balon tutuyordu. Ben balonların kendisine doğru uçtuğunu gördüğü zaman gözlerine inanamadı. Gözlerini yumdu, ovuşturdu, sonra tekrar açtı. Ama balonlar hâlâ ona doğru uçuyordu.

Buzun üzerinde duran palyaço, “Ben!” diye seslendi. “Balon ister misin, Ben?”

Sesinde öyle korkunç, öyle kötü bir şey vardı ki, Ben koşarak kaçmak istedi. Ama ayakları sanki yere yapışmıştı.

“Bunlar uçuyor, Ben. Hepsi de uçuyor. Birini dene, görürsün.” Palyaço çocuğa doğru yürümeye başladı.

Ben yaklaşan yılana bakan kuş gibi, palyaçoyu seyrediyordu. Balonların bu soğuk havada patlamaları gerekirdi, diye düşünmekteydi. Ama patlamıyorlar. Üstelik öne doğru uçuyorlar. Oysa rüzgârın yönüne doğru, geriye doğru uçmaları gerekirdi. Ben bir şeyi daha fark etti. Güneşin son ışıkları buzları pembeye boyamıştı ama yere palyaçonun gölgesi düşmüyordu.

Palyaço, “Buradan hoşlanacaksın, Ben,” dedi. “Yemin ederim. Karşılaştığım bütün küçük kızlar ve oğlanlar burayı seviyorlar. Burası Pinokyo’daki ‘Eğlence Adası’na benziyor. Peter Pan’daki ‘Olmayan Ülke’ye de. Çocuklar hiç büyümüyorlar. Bütün küçüklerin istediği de bu değil mi? Haydi gel. Etrafı dolaş, bir balon al, fiillere fıstık ver. Burayı çok seveceksin, Ben.”

Ben bütün korkusuna rağmen yine de balonlardan birini almayı çok istiyordu. Hem de pek çok istiyordu... Derry Belediyesinin kulesindeki düdük çalıp saatin beş olduğunu haber vermeseydi, kimbilir olay nasıl sona erecekti? Ben bunu bilmiyor, bilmeyi de istemiyordu. Önemli olan düdüğün çalması ve tiz sesinin çevrede yankılanmasıydı. Palyaço o zaman şaşırmış gibi başını kaldırdı ve Ben de onun yüzünü gördü.

Çocuk, mumya, diye düşündü. Tanrım! Bu mumya! Palyaçonun suratı, Ben’in filmlerde gördüğü mumyalara çok benziyordu. Çocuk duyduğu dehşetten bayılacak gibi oldu, parmaklığa sıkıca tutundu. Palyaçonun boynunda ve kollarındaki sargılar rüzgârda uçuşuyordu. Suratı çok kırışık, cildi parşömen gibiydi. Alnı yarılmıştı ama kanı akmıyordu. Ölü dudakları gerilmiş, ortaya mezar taşlarına benzeyen çarpık dişleri çıkmıştı. Gözçukurları kapkaraydı. Rüzgâr Ben’in burnuna, mumyanın kokusunu da getiriyordu. Tarçın ve baharat, çürümüş bez, kum, bayat kan kokusunu.

Mumya palyaço boğuk boğuk, “Burada hepimiz yüzüyoruz...” diyerek üzerinden kuru etler sallanan kemikli ellerini uzattı.

Ben o uyuşukluktan kurtuldu, dönüp koşmaya başladı. Bir taraftan da korkusundan ağlıyordu.

Ben irkilerek uyandı. Her tarafı kaskatı kesilmişti. İki saat kadar uyumuştu çocuk. Gizlendiği yerden çıkarak sıkıntıyla kılığına baktı. Annesi kimbilir neler söyleyecekti ona. İçini çekerek ilerledi. Bendi yapan iki çocuk hâlâ oradaydılar. Biri gerçekten Kekeme Bill Denbrough’ydu. Diğer çocuk ise başını arkaya atmıştı. Ağzıyla burnunun çevresinde, boynunda kanlar kurumuştu. Bir elinde bir şeyi gevşekçe tutuyordu.

Kekeme Bill hızla döndü ve Ben’i gördü. Ben diğer çocuğun durumunun kötü olduğunu anlayınca kaygılanmıştı. Bill’in ödünün patlamış olduğu da belliydi. Ben üzüntüyle, bugün hiç sona ermeyecek mi? diye düşündü.

Bill Denbrough, “A-A-Acaba bana yardım e-e-edebilir misin?” dedi “E-E-Eddie’nin inhalatörü boşalmış. B-B-Belki de...” Sanki yüzü dondu. Kıpkırmızı kesildi. Bill, “Ö-ö-” diye kekelerken Ben diğer çocuğun ölebileceğinden söz edildiğini anladı.

V

Bill Denbrough İblisi Yeniyor

Bill uçakta, sanki uzay yolculuğuna çıkmış gibiyim, diye düşündü. Beni tabancanın namlusundan fırlayan kurşunun içine sokmuş olsalardı ancak bu kadar hızlı giderdim... Kısa bir süre sonra da kendimi Derry’de bulacağım. Yazar uçağın penceresinden dışarı baktı. İblisi yeneceğiz. Ensesindeki tüyler diken diken oldu. Hemen içkisini başına dikti. Gümüş... Bisikletim... Ona “Yalnız Kovboy”un atının adını vermiştim. Bana göre büyük bir bisikletti. Gümüş ne de hızlı giderdi! Bu yüzden hayatımı kurtardım. 1958 yılının haziran ayının son haftasında Ben Hanscom’la ilk karşılaşmamızdan bir hafta sonra... Richie de bagaj yerine binmişti. Yani Gümüş onun hayatını da kurtardı.

O üç serseri öfkeyle ağaçların arasından ortaya çıktıkları zaman Bill akıllıca davranmış ve onlarla tartışmaya kalkışmamıştı. Ama Eddie ihtiyatsızlık etmişti. İtiraz ettiği için Henry Bowers yumruğu suratına indirmişti. Bill o haytaların kimler olduklarını biliyordu. Henry, Geğirti ve Victor, Derry Okulundaki çocukların en kötüleriydiler. Bill’in ara sıra arkadaşlık ettiği Richie Tozier’i de dövmüşlerdi. Ama Bill suçun biraz da Richie’de olduğunu düşünüyordu. Richie dilini tutmamıştı. Boşuna ona “Çöp Ağız!” adını takmış değillerdi elbette!

Bill şimdi kaygı içinde Eddie’nin yanında oturuyordu. Gitmesi gerektiğini biliyordu ama arkadaşını yalnız bırakmayı da istemiyordu. Arkasını döner dönmez Eddie’nin komaya gireceğini sanıyordu.

Sonra başını kaldırdı ve Ben Hanscom’un orada durduğunu gördü. Ben’in kim olduğunu biliyordu. Her okulun en şişman çocuğu mutsuz bir ün kazanırdı. Bill bazen onun ders aralarında yalnız başına bir köşede durduğunu ve kitap okuyarak bir şeyler atıştırdığını görüyordu.

Bill, Ben’e bakarken, onun hali Henry’ninkinden de kötü, diye düşündü. Pek korkunç bir dövüş olmuş sanırım... Ben onun kendisini süzdüğünü fark edince hafif irkildi. Gözlerinde ihtiyatlı bir ifade belirdi.

Bill, “G-G-Gitme!” diye bağırdı.

Ben biraz yaklaştı. İki bacağı da sancıyormuş gibi yürüyordu. “Gittiler mi? Henry’yle iki arkadaşı?”

Bill, “E-Evet,” dedi. “D-D-Dinle. B-B-Ben arkadaşımın i-i-ilacını almaya gideceğim. S-S-Sen o-o-onun yanında bekler misin? O.. O., nun.”

“Astımı mı var?”

Bill, evet, der gibi başını salladı.

Ben yaklaşarak Eddie’nin yanına diz çöktü. “Ona kim vurdu?” Yüzünde Bill’in de hissettiği çaresiz öfkenin izleri vardı. “Henry Bowers mı?”

Bill yine başını salladı.

“Tabii ya... Sen git. Ben onun yanında beklerim.”

“T-T-Teşekkür ederim.”

Ben, “Bana hiç teşekkür etme,” dedi. “Size saldırmalarının asıl nedeni benim zaten. Haydi, git. Çabuk ol. Yemek zamanı evde olmam gerekiyor.”

Bill koşarak uzaklaşırken Ben’in yerden taş toplamaya başladığını gördü. Şişman çocuğun, Henry ve arkadaşlarının dönebileceklerini düşündüğü ve hazırlıklı bulunmayı istediği anlaşılıyordu.

Bill, Gümüş’e bindi ve uçarcasına eczaneye gitti. Çocuk kardeşi Georgie’nin ölümünden önce, Eczacı Bay Keene’le oldukça rahatlıkla konuşabiliyordu. Ama şimdi Bill’in kekemeliği iyice artmıştı. Çabuk olmazsa Eddie’nin başına bir felaket gelmesinden de korkuyordu.

Bu yüzden Bay Keene, “Merhaba Bill, sana ne vereyim?” diye sorduğu zaman hemen bir kâğıt kalem kaparak çabucak yazdı. “Eddie Kaspbrak’la Çorak Yer’de oynuyorduk. Eddie’nin astımı tuttu. Bana inhalatör verebilir misiniz?”

Bay Keene yazıyı okuduktan sonra Bill’in kaygı dolu mavi gözlerine baktı. “Tabii. Sen burada bekle.” Dipteki kapıdan çıktı. Beş dakika sonra döndüğü zaman elinde plastik bir şişe vardı. İnhalatörü Bill’e vererek gülümsedi. “Bu sorunu halleder.”

Bill, “T-T-Teşekkür...” dedi. “Y-Y-Yanımda para...”

“Üzülme, oğlum. Bayan Kaspbrak’ın burada hesabı var. Bunu da hesaba yazarım. Bayan Kaspbrak’ın sana bu iyiliğinden dolayı teşekkür edeceğinden eminim.”

Çok rahatlayan Bill, Bay Keene’e tekrar teşekkür ederek dışarı fırladı. Adam onun arkasından bakarak hafifçe güldü. Ekşi ekşi. Evet, Eddie’nin astım ilacını Bayan Kaspbrak’ın hesabına geçirecekti. Kadın bunun ne kadar ucuz olduğunu gördüğü zaman minnet değil, şaşkınlık ve kuşku duyacaktı. Ama Bayan Kaspbrak bu ilacın oğlunun astımına iyi geldiğini de itiraf edecekti. İlaç ucuzdu. Çünkü sadece oksijen ve hidrojen karışımıydı. Yani Eddie’nin astım ilacı musluk suyuydu.

Bill, Gümüş’ü köprünün altına bıraktığı sırada saat dördü on geçiyordu. Bill’in aklına türlü kötü ihtimal geliyordu. Ben, Eddie’yi ölüme terk ederek gitti. Ya da o zorbalar geri döndüler ve ikisini de iyice dövdüler... Ya da... en kötüsü... o çocukları öldüren katil, birini ya da ikisini birden yakaladı... George’u da yakaladığı gibi. Bill cinayetleri bir tek kişinin işlediğine inanıyordu. Çocuğa zaten Derry bir hayli değişmiş gibi geliyordu. Bu değişiklik kardeşinin ölümüyle başlamıştı.

Bill açıklığa eriştiği zaman korktuklarının hiçbirinin de olmadığını gördü. Ben Hanscom hâlâ oradaydı. Eddie’nin yanında oturuyordu. Ama Eddie artık arkaüstü yatmıyordu. Doğrulup oturmuştu. Başını eğmiş, hırıltılı hırıltılı nefes alıyordu.

Ben ayağa kalktı. “Gerçekten çok çabuk geldin. Yarım saatte ancak gelirsin sanıyordum.”

Bill gururla, “B-B-Bisikletim çok hızlı,” dedi. Bir an iki çocuk birbirlerine kaygıyla baktılar. Sonra Ben hafifçe gülümsedi. Bill de ona karalık verdi. Çocuk şişman ama iyi bir insan, diye düşündü. Buradan ayrılmadı. Oysa Henry’le arkadaşı olacak o köpekler geri gelebilirlerdi. Bill, Eddie’ye göz kırparak inhalatörü ona uzattı. Çocuk Bill’e minnetle bakıyordu. Aleti ağzına sokarak tetiği çekti. Sarsıldı. Sonunda arkasına yaslandı. Gözleri kapalıydı. Ben kaygıyla onu seyrediyordu.

“Tanrım! Astımı çok kötü, değil mi?”

Bill, evet, der gibi başını salladı.

Ben alçak sesle ekledi. “Bir ara çok korktum. Daha kötüleşirse ne yapmam gerekeceğini düşündüm durdum.”

Bill, “O i-i-ilaç onu iyileştirir,” dedi. “B-B-bak.”

Eddie şimdi daha rahat nefes alıyordu. Gözlerini açarak iki çocuğa baktı. “Teşekkür ederim, Bill. Bu seferki kriz çok kötüydü.”

Ben sordu. “Burnuna yumruk attıkları için oldu, değil mi?”

Eddie üzüntüyle gülümseyerek ayağa kalktı. İnhalatörü arka cebine soktu. “Burnumu düşündüğüm yoktu. Aklım fikrim annemdeydi.”

“Sahi mi?” Ben’in sesinde şaşkınlık vardı ama sonra elini kaygıyla kendi yırtık tişörtüne götürdü.

“Benimki de gömleğimdeki kanı görür görmez beni hemen Derry Hastanesine, Acil Servise götürecek.”

Ben şaşırdı. “Neden? Kan durmuş ya!”

“Annem beni ayda bir iki defa Acil Servise götürüyor. Oradan öyle nefret ediyorum ki!”

Ben, “Vay vay vay...” diye mırıldandı. Eddie’nin annesinin pek acayip bir kadın olduğunu düşünüyordu. Çocuğun tişörtünü iki eliyle birden yokladığının farkında değildi.

Bill sordu. “Sen B-B-Ben Hanscom’sun, d-değil mi?”

“Evet. Sen de Bill Denbrough’sun.”

“E-evet. B-bu da...”

Eddie atıldı. “Ben de Eddie Kaspbrak’ım.”

Ben, “İkinizle de tanıştığım için seviniyorum,” dedi. Bir sessizlik oldu. Ama sıkıcı bir sessizlik değildi bu. Daha çok onların dost olmalarını sağlayan bir şeydi.

Sonra Eddie, “O serseriler seni neden kovalıyorlardı?” diye sordu.

Bill homurdandı. “O-O-Onlar her zaman birini kovalıyorlar. O-O-Onlardan nefret ediyorum.”

Ben, “Henry sınavlar sırasında yanımda oturuyordu,” diye açıkladı. “Kâğıdımdan kopya çekmek istedi. Buna izin vermedim.”

Eddie hayran hayran mırıldandı. “Sen genç yaşta ölmek istiyorsun galiba, arkadaş.”

Kekeme Bill neşeyle bir kahkaha attı. Ben de güldü. Sonra da, “Evet, galiba öyle,” dedi. “Her neyse... Henry’nin yaz okuluna gitmesi gerekiyor. O ve iki arkadaşı beni kıstırdılar.”

Bill, “S-S-Seni öldürselerdi de bu kadar olurdu,” dedi.

“Kansas Sokağından aşağıya yuvarlandım.” Ben, Eddie’ye baktı. “Galiba seninle Acil Serviste karşılaşacağız. Annem üstümü başımı görür görmez beni oraya götürecek sanırım.”

Üç çocuk birdenbire kahkahalarla gülmeye başladılar. Dakikalarca sürdü bu.

Sonra Eddie, “Henry’nin yaz okuluna gitmesi gerektiğine sevindim,” dedi. “O zaman buraya pek gelemez.”

Ben, “Buraya sık sık geliyor musunuz?” diye sordu.

Bill, “E-E-Evet,” dedi. “E-Eddie, B-Ben, R-Richie Tozier. N-N-Neden sen de yarın gelmiyorsun? E-E-Eddie’yle bent yapmaya çalışıyorduk.”

Ben bir şey söyleyemedi. Bu davet onu hem şaşırtmış, hem de sevindirmişti.

Eddie, “Belki başka bir şey yapsak daha doğru olur,” diye mırıldandı. “Bent pek iyi olmamıştı.”

Ben suyun kıyısına gitti. “Böyle olmaz. Tahta bulmalısınız. Tahtaları sırayla koymalısınız. Sandviç yapar gibi. O zaman sular onları sürükleyemez.”

Bill bağırdı. “Ö-Ö-Öyle yaparız!”

Eddie saygıyla, “Daha önce hiç bent yaptın mı, Ben?” diye sordu.

“Hayır.”

“O h-h-halde dayanacağını nereden biliyorsun?”

Ben şaşkınlıkla, “Tabii dayanacak,” dedi. “Neden dayanmasın?” Çocuk çok emindi.

Bill, Ben’in omzuna vurdu. “İ-İ-İyi ya! Y-Yarın görüşürüz.”

Ben mutlu mutlu, “Tamam,” diye güldü. “Dinleyin çocuklar. Artık eve gitmem gerekiyor.”

Bill, “B-Bizim de öyle,” dedi.

Üç çocuk birlikte Çorak Yer’den ayrıldılar. Ben, Bill’in Gümüş’ü kıyıdan yukarı çıkarmasına yardım etti. Eddie onların peşinden tırmandı. Yine hırıltılı hırıltılı nefes alıyor, kanlı gömleğine mutsuz bakışlarla bakıyordu.

Bill onlarla vedalaştı, sonra bisikletine atlayarak olanca sesiyle, “Haydi, Gümüş!” diye haykırıp hızla uzaklaştı.

Ben, “Dev bir bisiklet bu,” dedi.

Eddie başını salladı. “Gerçekten öyle.” İnhalatörünü tekrar boğazına sıkmış, biraz rahatlamıştı. “Bazen beni bagajına bindiriyor. Öyle hızlı gidiyor ki, ödüm patlıyor. Bill çok iyi çocuktur.” Bu sözleri kayıtsızca söylemişti ama gözlerinden arkadaşına taptığı anlaşılıyordu. “Kardeşinin başına gelenleri biliyorsun, değil mi?”

“Hayır. Ne oldu ona?”

“Onu geçen sonbaharda öldürdüler. Biri kolunu koparmış. Sineğin kanadını koparır gibi.”

“Tanrım!”

“Bill eskiden pek az kekelerdi. Şimdi iyice kötüleşti. Ama tabii kafası hiç kekelemiyor. Ne dernek istediğimi anlıyorsun, değil mi?”

“Evet.”

“Neyse. Seni uyarmak istedim. Bill’le arkadaş olmak istiyorsan küçük kardeşinden söz etmemelisin. Sakın ona soru filan sorayım deme. O zaman çok fena.oluyor.”

“Ben de olsam fena olurdum.” Ben şimdi sonbaharda öldürülen küçük çocukla ilgili haberleri hayal meyal hatırlıyordu. “Bu o korkunç selden hemen sonra mı oldu?”

“Evet.”

Kansas ve Jackson sokaklarının köşesine gelmişlerdi.

Eddie, “Gitmem gerekiyor,” dedi.

“Bir dakika. Acil Servise gitmek istemiyorsan bir çaresini bulabilirim.” Ben, Eddie’nin gömleğindeki koyu kırmızı lekelere bakıyordu. “Dükkâna uğra, çikolatalı süt al. Yansını gömleğine dök. Eve dönünce de annene sütün hepsini döktüğünü söyle.”

Eddie’nin gözleri parladı. Dört yıl önce babası öldüğünden beri annesinin gözleri gitgide bozulmuştu. Ama kadın gözlüğü kendisine yakıştırmadığı için doktora gitmeye de yanaşmıyordu. “Bu işe yarayabilir.”

“Annen durumu anlarsa bunun benim fikrim olduğunu sakın söyleme.

“Söylemem... Eh, görüşürüz.”

Ben, “Bilyor musun?” dedi. “Siz şahane çocuklarsınız.”

Eddie utandı. “Bill şahanedir...” Elini sallayarak yoldan ilerledi. Ben bir süre onun arkasından baktı, sonra da koşarak evine gitti.

O gece Bill’in başına korkunç bir şey geldi. İkinci defa oluyordu bu.

Annesiyle babası aşağıdaki odada televizyon seyrediyor ve hemen hiç konuşmuyorlardı. Biri kanepenin bir ucuna, diğeri öbür ucuna oturmuştu. Eskiden konuşmalar ve kahkahalar yüzünden televizyonda söylenenleri zor dinlerlerdi. O günlerde de annesiyle babası yine kanepenin iki ucunda otururlardı ama aralarında Bill’le Georgie de olurdu. Çocuk Georgie’nin ölümünden sonra da onlarla konuşmaya, neşeli sözler söylemeye çalışmıştı. Ama ikisi de ona soğuk soğuk bakmışlardı. Zack Denbrough da, Sharon Denbrough da, Georgie’nin ölümünden Bill’i sorumlu tutuyorlardı aslında.

Zack, Georgie’nin gömülmesinden on beş gün sonra çocuğun oyuncaklarını bir kutuya yerleştirmişti. Herhalde onları bir hayır kurumuna götürecekti. Sharon Denbrough kocasının elinde kutuyla Georgie’nin odasından çıktığını gördüğü zaman deliye dönmüştü.

“Onun eşyalarını götüreyim deme!” diye haykırmıştı.

Zack irkilmiş, sonra hiç sesini çıkarmadan oyuncakları çocuğun odasına bırakmıştı.

Yaz tatilinin ilk gecesi Bill kardeşinin odasına girdi. Kalbi hızla çarpıyordu. Çocuk bazen kardeşinin kitaplarına bakıyordu, bazen de oyuncaklarına. Son aralık ayından beri Georgie’nin fotoğraf albümüne hiç bakmamıştı.

Bill dolaptan albümü alarak gelişigüzel açtı. Karşısında Georgie’nin son fotoğrafı vardı. Geçen yılın ekim ayında çekilmişti. Çocuk kabarık saçlarını suyla ıslatarak taramıştı. Gülümsüyordu. Öndeki iki dişi düşmüş, yenileri henüz yerine gelmemişti. Bill bir süre resmi inceledi, sonra aralık ayında olan olay tekrarlandı. George resimde gözlerini oynatarak Bill’e baktı. Tebessümü iğrenç bir sırıtma halini aldı. Çocuk sağ gözünü kırptı. “Yakında görüşürüz, Bill. Dolabını açacak ve benimle karşılaşacaksın. Belki de bu gece.”

Bill albümü fırlattı, ellerini ağzına bastırdı. Albüm yere düştü. Açılmıştı. Rüzgâr olmamasına rağmen sayfalar çevrildi. Sonunda o korkunç resim yine ortaya çıktı. Altında, “Ana Okulu Arkadaşlarım... 1957-1958,” yazılıydı.

Resimden kanlar akmaya başladı. Bill donmuş gibiydi. Tüyleri ürpermiş, saçları dimdik olmuştu. Bağırmak istiyor, ancak hafif iniltiler çıkarıyordu. Kanlar şimdi yere damlıyordu artık.

Bill odadan fırladı ve kapıyı arkasından çarparak kapattı.

VI

1958 Yazından Bir Hikâye

Hanlon Çiftliği nisan ve mayısta kış uykusundan uyanırdı. Küçük Mike baharın geldiğini, annesinin mutfak penceresinin altında çiğdemler açtığı zaman değil, babası eski kamyonu garajdan çıkarmasına yardım etmesi için ona seslendiği zaman anlardı.

Küçük zenci çocuk hem okula gider, hem de çiftlikte babasına yardım ederdi. Babası Mike’ın eğlenmesini de sağlardı. Bazen ona balık tutmaya gitmesini söyler, bazen de çocuğu gezmeye götürürdü. Mike bir keresinde babasıyla polis merkezine, tavan arasındaki o korkunç, “Serseri İskemlesini görmeye de gitti. Demirden yapılmış, pek ağır bir şeydi iskemle. Polis Müdürü Borton, Mike’ın oraya oturmasına ve takılı kelepçeleri denemesine de izin verdi.

Çocuk ilk heyecanı geçtikten sonra babasıyla Müdür Borton’a baktı. Sanki onlara, neden eskiden bu iskemle serseriler için korkunç bir ceza sayılıyormuş? diye soruyordu.

Müdür Borton güldü. “Sen küçük bir çocuksun. Kaç kilosun? Otuz mu? Otuz beş mi? Şerif Sully’nin eski günlerde bu iskemleye oturttuğu serseriler senin iki kat ağırlığındaydı. İskemlede bir saat kadar oturduktan sonra rahatsız olmaya başlıyorlardı. Dört beş saat sonra dayanamayacak hale geliyorlardı. Yedi sekiz saat sonra ise bağırmaya başlıyorlardı. Aradan on altı, on yedi saat geçirdiği zaman hüngür hüngür ağlıyorlardı. Yirmi dört saatin sonunda ise, bir daha Derry’ye adımlarını atmayacaklarına yemin ediyorlardı.”

Mike birdenbire paniğe kapılarak, “İskemleden kalkabilir miyim, efendim?” diye sordu.

Daha sonra eve giderlerken de babasına, “Beni oraya neden götürdün?” dedi.

Will Hanlon, “Bunu büyüdüğün zaman anlarsın,” diye cevap verdi.

“Müdür Borton’dan hoşlanmıyorsun, değil mi?”

“Hayır, hoşlanmıyorum.” Babasının sesi o kadar sertti ki, Mike başka soru soramadı.

Mike’ın babası çoğu zaman oğlu için mutfağa not bırakıyordu. Yani çalışmasını istemediği günlerde. Çocuğa, “Şuraya gidebilirsin,” diye yazıyordu. Ya da, “Şöyle yapabilirsin...” diye.

Mike’ın babasının 1958’de mutfağa bıraktığı pusulada şöyle yazılıydı. “İstiyorsan bisikletinle Mera Yoluna kadar gidebilirsin. Sol tarafta yıkılmış duvarlar ve eski makineler göreceksin. Orayı incele ve gelirken de bir hatıra getir. Sakın bodrum kapağına yaklaşma. Karanlık basmadan da eve dön. Nedeni biliyorsun.”

Mike biliyordu.

Çocuk annesine nereye gideceğini söylediği zaman kadın kaşlarını çattı. “En iyisi yanma Randy Robinson’u da al.”

Mike, “Peki,” dedi. “Ona uğrarım.” Küçük zenci, arkadaşının evine uğradı da. Ama çocuk babasıyla Bangor’a gitmişti. Bu yüzden Mike, bisikletine binerek yalnız başına Mera Yolundan ilerledi. Sonra bisikletinden inip kırların ortasından yükselen Çelik fabrikasının kalıntılarına doğru gitti. Yanda, uzun otların arasında, fayanstan yapılmış dev bir silindir yatıyordu. Bu, fabrikanın anabacasıydı. Yansına kadar toprağa gömülmüştü. Mike bacaya doğru koştu. O kadar büyüktü ki, isteseydi içine girebilirdi. Ama bunu istemiyordu. Nedense bacanın içine bakarken birdenbire ürperdi. Vaktiyle fabrikada bir patlama olmuştu. Bayram olduğu için fabrika sahibinin dağıttığı çikolatadan yumurtalan almaya gelmiş olan sürüyle çocuk ölmüştü.

Mike dönüp yürüdü. “Ya burada bir kurukafa bulursam? Çikolatadan Paskalya yumurtalan almaya gelmiş olan çocuklardan birinin kafatasını?... Haydi, haydi, saçmalama. O elli yıl önce olmuş. Herhalde bütün ölüleri toplayıp götürdüler...”

Mike kendisini birdenbire bodruma açılan kapağın yanında buldu. Sıkıntı ve dehşet içindeydi. Aşağıya bakmak için önüne geçilmeyecek bir istek duyduğunu fark ediyordu. Titredi. “Bir hatıra bulmalı ve buradan hemen gitmeliyim...” Yerde gördüğü bir dişliyi çabucak cebine attı, sonra süngere dönmüş bir destek kirişine tutunarak delikten içeriye baktı.

Aşağıya tünemiş olan kuş başını kaldırdı.

Mike önce ne gördüğünü pek kavrayamadı. Vücudu gibi, kafası da donmuştu. Bunun tek nedeni dev kuşu görmenin yarattığı şok değildi. Böyle beklenmedik bir şey olması da gerçi çocuğu çok sarsmıştı. Mike aşağıda dev makineler olduğunu sanmış, oysa o dev kuş yuvasını görmüştü. Kuşun göğsü turuncu, diğer tüyleri ise kurşuniydi. Gözleri taze katran gibi kapkaraydı. Mike uğradığı felçten kurtulamadan, bu parlak gözlerde kendisini gördü.

Sonra ayaklarının altında topraklar sallandı. Mike kaymaya başladığını fark etti. Haykırarak kendini geriye attı. Dengesini kaybedip yere yuvarlandı. Sonra kuşun kanatlarından çıkan o gürültüyü duydu. Çocuk dizlerinin üzerine kalktı, sürünerek ilerledi. Omzunun üzerinden baktığı zaman kuş bodrumdan çıkıyordu. Pullu pençeleri turuncuydu. Üçer metreden daha geniş olan kanatlarını çırparken otlar dalgalanıyordu. Kuş cızırtılı bir çığlığa benzeyen sesler çıkararak ötüyordu.

Mike ayağa fırlayarak koşmaya başladı. Arkasına bakmıyor, bakmaya korkuyordu. Bu kuş çocuğa, babasıyla birlikte tevizyonda seyrettikleri bir filmi hatırlatıyordu. Daha doğrusu o filmdeki Rodan adlı dev kuşu. Bu yaratık Rodan’a pek benzemiyordu. Ama çocuk onun Rodan’ın ruhu olduğunu seziyordu. Mike sendeledi. Bir dizinin üzerine düştü, tekrar kalktı ve koşmasını sürdürdü.

Kuşun o acayip cızırtılı çığlığı yine etrafta yankılandı. Mike’ın üzerine bir gölge düştü. Çocuk başını kaldırarak baktı. Kuş başının bir buçuk metre kadar yukarısındaydı. Kirli sarı gagasını açıp kapıyordu. Mike solda yükselen eski bacayı gördü, oraya doğru atıldı. Kuş çığlık çığlığa bağırdı. Mike onun kanat çırptığını duydu. Rüzgârın dolduğu yelkenlerden çıkardı böyle bir ses. Bir şey çocuğun başının arkasına vurdu. Mike’ın ensesine ateş düştü sanki. Sonra kanları başından gömleğinin yakasına doğru akmaya başladı.

Kuş ilerleyerek döndü. Mike’ı pençeleriyle yakalayıp götürmek niyetindeydi. Atmacanın tarla faresine yaptığı gibi. Mike’ı yuvasına götürecek ve... onu yiyecekti.

Kuş o korkunç gözlerini dikerek yaklaşırken Mike hızla sağa döndü. Kuş haykırdı. Çocuğa bu seste zafer tınısı varmış gibi geldi. Yaratık pençesiyle Mike’ın kolunu yakaladı. Çocuk, “Bırak beni!” diye haykırarak kolunu çekti. Gömleğinin kolu yırtıldı. Kuş yine bağırdı. Mike da kendini eski bacanın içine attı. Bunun içinde ne olduğunu düşünüp korkacak halde değildi.

Kuş yine çığlıklar attı, bacanın tepesine tünedi. Mike onun bir insan budu kalınlığında olan zarlı bacaklarını görebiliyordu. Kuş başını yana eğerek aşağıya baktı. Mike yine o aşırı parlak, taze katran gibi kara gözleri gördü. Kuş gagasını şıkırdatarak açıp kapadı. Çocuk, gagası sivri, diye düşündü. Ve keskin. Herhalde kuşların gagalarının sivri olduğunu biliyordum. Ama bu ana kadar bunu pek düşünmedim.

Kuş bacanın ağzından içeriye girmeye çalıştı.

Mike, “Hayır!” diye haykırdı. “Bunu yapamazsın!”

Kuş bacanın ağzını kapattığı için içerisi karanlıklaştı. Şimdi baca zifiri karanlıktı. Mike kuşun boğucu kokusunu alıyor, tüylerinin hışırtısını duyuyordu.

Yere diz çökerek elleriyle etrafı araştırdı. Kırık bir fayans parçası buldu. Kolunu kaldırarak bunu fırlattı. Kuşun cızırtılı çığlığı etrafta çınladı.

Mike haykırdı. “Def ol!”

Bir sessizlik oldu. Kuş bacanın içine sığmaya çalışırken yine o hışırtılar duyuldu. Mike tekrar yeri araştırarak başka fayans parçalan da buldu. Bunları atmaya başladı. Bir taraftan da, “Lütfen Tanrım,” diye tekrarlıyordu. “Lütfen Tanrım, Lütfen Tanrım...” Sonra birdenbire aklına bir şey geldi. “Ya kuş bacağının ağzına sıkışıp kalırsa?... O zaman ikimiz de burada ölürüz! Çürürüz! Bu karanlıkta...” Mike haykırdı. “Tanrım Lütfen!” Ama bağırdığının farkında bile değildi. Bir fayans parçası daha fırlattı. Biri ko luna müthiş bir güç vermiş gibi geldi. Kuş can acısıyla bağırdı, kanat çırparak yükseldi. Silindirin içine ışık doldu. Mike ağlamaya başladı. Ama yine dizüstü çökerek fayans parçalarını topladı. Sonra bacanın ağzının ya kınına kadar süründü. Kuş oraya tünemişti. Yaratık başını eğdi. Mike o zaman son fayans parçasının kuşun gözüne gelmiş olduğunu anladı. Yaratığın sağ gözü kör olmuştu. O pırıltılı taze katran rengi gözün çukuru kanla doluydu şimdi. Bunun yanından beyazımsı gri yapışkan bir sıvı akıyordu. Bu irinin içinde küçücük asalaklar kaynaşıyordu.

Kuş, Mike’ı görerek öne doğru eğildi. Çocuk yine fayans parçalarını atmaya başladı. Bunlar kuşun gagasına ve başına çarptı. Yaratık bir an geri çekildi, sonra tekrar başını eğerek gagasını açtı. Mike son fayans parçasını kuşun ağzının içine attı. Yaratık can acısı, hayal kırıklığı ve öfkeyle bağırarak çekildi. Mike bir an kuşun sürüngenlere benzeyen tırnaklarını gördü. Sonra yaratık kanat çırparak gözden kayboldu. Mike başını kaldırdı. Suratı toz ve kirden grimsi bir renk almıştı. Yüzündeki tek temiz yerler, gözyaşlarının bıraktığı çizgilerdi. Çocuk şimdi kuşun pençelerinin tıkırtısını dinliyordu. Tak tak. Yaratık yukarıda bir aşağı bir yukarı dolaşıyordu.

Mike biraz geriledi. Yine fayans parçalan topladı. Bunları mümkün olduğu kadar bacanın ağzının yakınına yığdı. Dışarıda ortalık hâlâ aydınlıktı. Artık mayıs ayında oldukları için havanın kararmasına daha epey vardı. Ama kuş beklemeye karar verirse ne olacaktı? Yukardan yine o ses geldi. Tak-tak-tak. Sonra kuş kanat çırptı, bacanın ağzında belirdi. Mike fayans yığınının gerisine diz çökmüştü. Parçalan atmaya başladı. Bunlardan biri yaratığın plili gibi duran sarı bacağına geldi ve yaradan kuşun gözleri kadar siyah gözüken bir kan akmaya başladı. Mike zaferle haykırdı. Ama bu tiz sesini kuşun öfkeli çığlığı hemen hemen boğdu.

Mike, “Def ol git!” diye bağırdı. “Sen gidinceye kadar taş atmayı sürdüreceğim. Tanrıya yemin ediyorum!”

Kuş yine bacanın üzerine yükselerek dolaşmaya başladı.

Mike bekledi.

Sonunda kuş kanat çırptı. Mike kuşun sarı ayaklarının gözükmesini bekliyordu. Ama öyle olmadı. Çocuk bunun bir oyun olabileceğini düşünerek beklemeyi sürdürdü. Ama sonra asıl nedenin bu olmadığını anladı. Ihı güvenli yerden çıkmaktan korktuğu için bekliyordu.

“Olmaz, olmaz! Ben tavşan değilim!”

Çocuk gömleğinin içine sığdırabildiği kadar çok fayans parçası doldurdu. Avuçlarına da. Sonra bacadan çıktı. Bir anda her tarafa birden bakmaya çalışıyordu.

Ama kuş ortalarda yoktu. Gerçekten gitmişti. Mike’ın sinirleri birdenbire boşalıverdi. Deli gibi koşarak bisikletine bindi, oradan çabucak uzaklaştı.

Eve döndüğü zaman babası traktörün bujilerini değiştiriyordu. Will, Mike’ın toz toprak içinde kalmış olduğunu fark etti. Bunu oğluna söylediği zaman çocuk bir an durakladı, sonra da eve dönerken bisikletten düştüğünü anlattı.

Will oğlunu süzdü. “Bir hatıra aldın mı?”

“Evet.” Mike cebinden dişliyi çıkararak uzattı. Will bir göz attı, sonra oğlunun parmağına yapışmış olan küçük fayans parçacığını aldı. Sanki bu onu daha çok ilgilendirmişti.

“İyi misin, oğlum? Biraz yorgun gibi gözüküyorsun?”

Mike, “Evet, belki de yoruldum,” dedi. “Orası evden on üç on dört kilometre ötede. Dönüşü de unutma.”

Will, “Bir daha oraya gitmeni istemiyorum,” diye başını salladı. “Hiç olmazsa şu olaylar sona erinceye kadar. O adamı yakalasınlar da... Sen o yıkıntıda kimseyle karşılaşmadın, değil mi? Kimse seni kovalamadı, sana bağırmadı ya?”

Mike, “Hiçbir insanla karşılaşmadım,” dedi.

Will bir sigara yaktı. “Seni oraya göndermekle hata ettim sanırım, öyle harap yerler... bazen tehlikeli olabilir.”

Baba oğul bir an göz göze geldiler.

Mike, “Peki, baba,” diye mırıldandı. “Ben de oraya gitmeyi istemi yorum. Yıkıntı biraz ürkütücüydü.”

Babası başını salladı. “Bu konudan ne kadar az söz edilirse, o kadar iyi olur sanırım. Haydi git, üstünü başını temizle. Annene de tabağına birkaç sucuk daha koymasını söyle.”

Mike da öyle yaptı.

VII

Çorak Yer'deki Bent

Eddie büyük arabayı hızla sürüyor, bir sapağa yaklaştığını önceden seziyordu.

Birdenbire Bill’in o yaz kendisine, “K-K-kafanda bir p-p-pusula var, Eddie, ” dediğini hatırladı. Bu söz ne hoşuna gitmişti! Şimdi de gidiyordu. Herhalde Koca Bill isteseydi onun için ölürdüm de, diye düşünüyordu. “Arkadaşım benden bunu istese, ‘A, tabii Koca Bill,’ derdim. *Ne zaman?”' Eddie güldü. Son zamanlarda böyle içten kahkahalar atmıyordu pek. Hele bu uğursuz yolculukta gülebileceği aklına bile gelmemişti. Richie eski günlerde, (Ee, bugün bir kahkaha patlattın mı, Eds?’ diye sorardı.

Richie’nin onu Eds diye çağırmasına kızar, ama bir taraftan da bun dan hoşlanırdı. Ben Hanscom da Richie’nin ona ‘Saman Yığını’ adını takmasından memnun kalmıştı.

Eddie’nin aklına birdenbire başka bir şey daha geldi. “Gümüş dolarlar. Ben Hanscom’un gümüş dolarları. Ama bir keresinde hayatımızı kurtarmak için o dolarlardan yararlanan Bill değil mi? Bundan pek emin değilim. Hiçbir şeyden emin değilim zaten. Yoksa bunun nedeni, olanları hatır

Çorak Yer’deki Bent lamayı istemeyişim?... Orası karanlıktı... Bu kadarını hatırlıyorum... Bill Denbrough’yu çok sevdiğimi de. Bill astımımla hiç alay etmezdi. Bana ‘Muhallebi çocuğu,’ diye bağırmazdı. Bill’i, sanki ağabeyim, hatta babammış gibi severdim. Bill neler yapılması gerektiğini bilirdi. Ve onunla beraberken bol bol ‘kahkaha patlatırdım.9

“Çorak Yer9e bent yapma fikri Bil9indi. Ve bir bakıma bizi o baraj bir araya getirdi. Bize o bendin nasıl yapılacağını da Ben Hanscom gösterdi. Ve baraj gerçekten şahane oldu. O baraj...”

Sıcak yaz günlerinden biriydi. Çocuklar nehrin kıyısında oturmuş, yemek yiyorlardı. Fazla konuşmuyor, suların bendin arkasında toplanışını seyrediyorlardı.

Eddie bir ara Ben’e, “Annen berbat halde olduğunu gördüğü zaman ne dedi?” diye sordu.

“Eve annemden önce varmayı başardım. Banyo yapıp saçlarımı yıkadım. Sonra da o kot pantolonla tişörtü attım. Bilmiyorum annem onların kaybolduklarını fark edecek mi? Sanırım tişörtün eksildiğini fark etmez. Çünkü sürüyle tişörtüm var. Ama herhalde annem çekmelerimi karıştırmaya başlamadan gidip bir kot pantolon alsam iyi olur.” Ben parasını böyle gereksiz bir şeye harcayacağı için sıkılıyordu.

“Y-Y-ya o çürükler ve bereler?”

“Anneme okul tatil olduğu için çok heyecanlandığımı ve dışarı fırlarken basamaklardan yuvarlandığımı söyledim.” Eddie’le Bill gülmeye başladılar. Ben de kısa bir şaşkınlıktan sonra onlara katıldı.

Sonra Bill, “Tişört g-g-giymiyorum,” dedi. “Öyle şeylerin içinde pişerim.”

Ben biran durakladı. “Şişmansan tişört giymek daha doğru olur,” diye mırıldandı.

Eddie sordu. “Göbeğin yüzünden mi?”

Bill burun kıvırdı. “Y-Y-yoksa göğüslerin...”

“Evet, göğüslerim yüzünden. Ne olmuş yani?”

Bill uysalca, “Ö-öyle ya,” dedi. “Ne o-olmuş yani?”

Birdenbire arkalarından tiz, neşeli bir ses yükseldi. “Tanrım! Biri buraya yüzme havuzu yapmış.”

Eddie döndü. Ben’in bu yabancı ses yüzünden irkildiğini ve dudaklarının inceliverdiğini fark etmişti. Biraz ileride Richie Tozier’le Stan Uris duruyorlardı. İki çocuk yaklaştılar. Richie, Ben’e merakla baktıktan sonra Eddie’nin yanağını sıktı.

Çocuk, “Yapma bunu!” diye bağırdı. “Hiç hoşuma gitmiyor, Richie!”

“Tersine çok hoşuna gidiyor, Eds!” Richie neşeyle gülüyordu. “E, ne haber? Bugün kahkaha patlattın mı?” Sonra hayran hayran baraja baktı. “Harika...”

Bill’le Eddie bunun Ben’in fikri olduğunu açıkladılar.

Richie, Ben’e döndü. “Sen bir dâhisin, oğlum.”

Ben mırıldandı. “Canım o kadar da değil...”

Eddie onun Richie’ye hem ihtiyat, hem de adeta huşuyla baktığını fark etti. Ben’in düşüncelerini anlıyordu. Ben, Richie Tozier’i dört yıldan beri tanıyordu ama hâlâ anlayamamıştı. Richie derslerden bazen “Pekiyi”ler alıyordu. Bazen de “Zayıf 1ar. Dişçi olan babası çocuğu çok azarlıyordu o zaman. Annesi de ağlıyordu. Richie bir daha sefere notlarının iyi olması için çabalayacağına söz veriyor, bir süre bunu başarıyordu da. Richie’nin kusuru bir dakika yerinde duramaması ve dilini de tutamamasıydı. Richie aklına gelen nükteli sözleri söyleyiverdiği için başı büyüklerle derde giriyordu. Bu kötüydü tabii. Hele Henry Bowers gibilerini kendisine düşman etmesi daha da fenaydı. Richie, on iki ayrı ses çıkarabiliyordu konuşurken. Bir keresinde Eddie’ye dünyanın en büyük vantriloğu olmak istediğini söylemişti.

Richie şimdi de birdenbire yerinden fırlayarak Ben’in karşısında yere kapandı. “Harikasın.” Zavallı çocuk hem şaşırmış, hem de utanmıştı. Richie tekrar ayağa fırlayarak ekledi. “E, nasılsın bakalım, Saman Yığını? Benim adım Richie Tozier. Ben o bin sesli adamım!”

Ben, “Benim adım Benjamin Hanscom,” diye açıkladı. “Belki bu seni ilgilendirir diye söylüyorum.”

Richie, “Seni okulda gördüm,” dedi. Sonra arkasında sessizce duran Stan’i hatırladı. Ben’e, “İşte bu da Erkek Stan Uris,” dedi. “Yahudi o. Ayrıca İsa’yı da öldürmüş. Daha doğrusu, Victor Criss geçenlerde bana öyle söyledi. O günden beri Stan’in peşini bırakmıyorum. O kadar yaşlı olduğuna göre bize bira almayı başarabilir. Öyle değil mi, Stan?”

Stan alçak ve tatlı bir sesle, “Herhalde Victor’un kastettiği babam,” dedi. Hepsi de gülmeye başladılar. Ben de öyle. Sonra Stan, Ben’e döndü. “Merhaba.”

Ben de, “Merhaba,” diye cevap verdi. “Seninle bir ara aynı sınıftaydık. İkinci sınıfta... Sen o hiç...”

Stan hafifçe gülümseyerek onun sözlerini tamamladı. “...Konuşmayan çocuğum.”

“Doğru.”

Eddie o sırada Bill’e bir göz attı ve arkadaşının neşesinin sönmüş olduğunu fark etti. Bill yüzünde düşünceli, hatta endişeli bir ifadeyle ileriye bakıyordu. Eddie birdenbire onun pek korkunç bir şey söyleyeceğini sezdi. İnhalatörünü arka cebinden çıkardı.

Bill, “Ç-Ç-Çocuklar s-size bir ş-şey anlatabilir miyim?” diye sordu.

Hepsi dönüp ona baktılar. Eddie için için haykırdı. Haydi, bir şaka yap, Richie! Öyle olmayacak bir şey söyle ki Bill utansın. Onu sustur! Bill’in açıklayacağı neyse, duymayı istemiyorum! Hiçbir şey değişmemeli. Korkmayı istemiyorum!

Eddie’nin kulağına kısık bir ses, on sente de olur, diye fısıldadı sanki. Eddie ürperdi ve gözlerinin önünde Neibolt Sokağındaki ev belirdi.

Richie, “Tabii, Koca Bill,” dedi. “Ne oldu?”

Bill, “E-E-Eğer bana gülerseniz,” diye mırıldandı. “B-b-bir daha hiçbirinizle de konuşmam. Delice bir hikâye bu. A-A-A-Ama bunu uydurmadığıma yemin ederim. B-b-bu gerçekten oldu.”

“Gülmeyiz, Bill.” Ben diğerlerine baktı. “Öyle değil mi?”

Stan başını salladı. Richie de.

Eddie, tabii güleriz, diye bağırmak istedi. Neden çeneni tutmuyorsun? Ama böyle bir şey söyleyemezdi tabii. Çünkü karşısındaki Koca Bill’di.

Bill arkadaşlarına George’un albümünü açtığı zaman olanları anlattı. Sözleri sona erince de çocuklara hem korkuyla, hem de meydan okurcasına baktı. Eddie, Ben, Richie ve Stan’in yüzlerinde de aynı ifadenin belirmiş olduğunu gördü. Ciddi, müthiş bir korku ifadesi. Eddie ayağa fırlayarak haykırmak istedi. Ne çılgınca bir hikâye! Buna inanıyor olamazsın değil mi? Sen kaçırmışsın, Koca Bill! Ama bunu da yapamazdı. Çünkü kendi suratında da aynı ciddi korkunun belirmiş olduğunun farkındaydı.

O kısık ses, buraya gel, küçük, diye fısıldadı. Seni bedava da okşarım...

Eddie için için inledi. “Sus... O olayı düşünmek istemiyorum.” Sonra Eddie, Stan’le Ben’in yüzünde başka bir şey daha olduğunu fark etti. Şimdi suratında da vardı bu. Anlayış...

Eddie bazı cumartesi günleri, oynayacak birini bulamadığı zaman, daha çok istasyon yakınına, trenlerin manevra yaptıkları yere giderdi. Trenleri seyretmekten hoşlanırdı.

Bisikletine biner, manevra yerine kestirmeden gitmek için Neibolt Sokağına sapardı. 29 numaralı ev oraya çok yakındı. Pek eski bir binaydı. Pencerelerine tahtalar çakılmış, verandası çökmüş, bahçeyi otlar bürümüştü. Ama yine de evin parçalanmaya başlayan tuğla temelindeki kirli bodrum pencereleri gözüküyordu. Eddie altı hafta önce ilk defa bir cüzzamlının o pencerelerin birinden baktığını görmüştü.

Eddie trenleri seyretmeye bayılıyordu ama bazen etrafta yersiz yurtsuz serserilerin olması hoşuna gitmiyordu. Bu derileri çatlamış, elleri su toplamış, dudakları uçuklu, tıraş olmamış adamlar Eddie’nin ödünü patlatıyorlardı. Çoğu zaman sarhoş da oluyorlar, Eddie’ye sigarası olup olmadığını soruyorlardı.

Bir gün bu serserilerden biri Neibolt Sokağındaki 29 numaralı evin verandasının altından çıkmış ve Eddie’ye yirmi beş sent karşılığı onu okşayabileceğim söylemişti. Ağzı kuruyan, cildi buz gibi kesilen çocuk geri geri gitmişti. Serserinin burun kanatlarından biri kemirilmiş gibiydi.

Eddie’nin kaçmak üzere olduğunu gören serseri hemen bağırmıştı. “Bunu on sente de yaparım.” Çocuğa doğru gelmişti. Eski yeşil pantolonunun önüne yayılmış olan irinler kurumuştu. Serseri gülümsemeye çalışıyordu.

Eddie, ah, Tanrım! diye düşünmüştü. Cüzzamlı o! Bana dokunursa hastalık bana da geçer! Çocuk koşmaya başlamıştı. Serserinin de eski ayakkabılarını şakırdatarak koşmaya çalıştığını duyuyordu.

“Kaçma, çocuk! Bedava da olur, haydi gel!”

Hırıltılı hırıltılı nefes almaya başlayan Eddie bisikletine atlayarak pedalları hızla çevirmişti. Serseri bir ara bagaja uzanmış ama çocuk onun elinden kaçmayı başarmıştı.

Eddie bu korkunç olayı bir hafta kadar içinde saklamış, sonra dayanamayarak onları Bill’le Richie’ye anlatmıştı.

Richie, “Adam cüzzamlı değildi herhalde,” demişti. “Aptal, sen de! Besbelli frengiliydi.”

Eddie, Richie’nin kendisiyle alay edip etmediğini anlamak için Bill’e bakmıştı. O zamana kadar frengi diye bir hastalık hiç duymamıştı. “Bill, frengi diye bir şey var mı?”

Bill ciddi ciddi başını sallamıştı. “Var ya.”

“Nedir o?”

Richie, “Seks yüzünden yakalanılan bir hastalık,” diye açıklamıştı. “Seksin ne olduğunu biliyorsun, değil mi?”

Eddie, “Tabii,” demişti. Bir taraftan da kızarmamaya çalışıyordu. “Bu hastalık ne yapıyor?”

Richie gülmüştü. “Etlerini çürütüyor. Önce burnun düşüyor.”

Eddie, “Öyleyse cüzzamla frengi arasındaki fark nedir?” diye sormuştu.

Richie, “İnsan seks yüzünden cüzzama yakalanmaz,” diyerek yine kahkahalarla gülmeye başlamıştı. Bill’le Eddie ona şaşırarak bakmışlardı.

O günden sonra Neibolt Sokağındaki ev Eddie’nin hayalinde önem kazanmıştı. Çocuk bu harap binaya bakarken marazi bir ilgi duyuyordu. Sonunda bir gün bisikletini yolun kenarına bırakarak çim alandan evin verandasına doğru yürüdü. Kalbi göğsünde şiddetle çarpıyordu. Ağzı yine kurumuştu. (Bu olay altı hafta öncenin olayıydı. Eddie, Georgie’nin fotoğrafıyla ilgili o korkunç hikâyeyi dinlerken, arkadaşı Bill’in de George’un odasına girerken, kendisiyle aynı duyduklarını hissettiğini anlayacaktı.)

Eddie sanki yürümüyor, ev ona yaklaşıyordu. Çocuk inhalatörünü sıkı sıkı tutmaktaydı. Ama nedense burnu çürümüş serseriden kaçtığı gün olduğu gibi astım tutmamıştı.

Eddie verandanın altına baktı. Orada kimse yoktu. Bu şaşılacak bir şey değildi. Bahar gelmişti. Serseriler Derry’de daha çok eylülün sonlarıyla kasım arasında görülüyordu.

Çocuk hiç istememesine rağmen sürüne sürüne verandanın altına girdi. Kalbi şimdi kafasında çarpıyordu sanki. Bu yüzden gözlerinin önünde ışıktan beyaz benekler uçuşuyordu. Dipte o alçak bodrum pencerelerinden biri vardı. Bir camı kırılmış, diğeri ise kirden iyice bulanıklaşmıştı. Çocuk sanki ipnotize olmuş gibi eğildi, karanlık bodruma baktı. Eğer aynı anda astım krizi tutmasaydı o cüzzamlı kendisini mutlaka yakalayacaktı. Kriz çocuğun ciğerlerini büzdü sanki. Eddie nefret ettiği o tanıdık, ıslık gibi sesi çıkararak nefes almaya başladı. Geriledi. Aynı anda pencerede o surat belirdi. Bu öyle ani oldu ki, Eddie krizi gelmemiş olsaydı yine de bağıramayacaktı. Çocuğun gözleri yuvalarından uğradı. Ağzı gıcırtıyı andıran bir sesle açıldı. Pencereden bakan o burnu kopmuş serseri değildi. Arada yine de benzerlikler vardı. Korkunç benzerlikler! Ama... bu şey insan olamazdı. Hiçbir şey böylesine kemirildikten sonra yaşayamazdı.

Adamın alnının derisi yarılmıştı. Yaradan sarı sümüklü bir zarla kaplı bembeyaz kemik gözüküyordu. Burnu kıpkırmızı iki oyuğu olan bir kıkırdak parçasından ibaretti. Bir gözü maviydi ve neşeyle parlıyordu. Diğer göz çukuru ise kahvemsi-siyah, süngerimsi bir dokuyla doluydu. Cüzzamlının alt dudağı karaciğer gibi sarkıyordu. Üst dudağı ise hiç yoktu. Dişleri alayla gülermiş gibi ortadaydı.

Cüzzamlı bir elini hızla kırık camdan uzatırken, diğerini de sağlam camlı kısımdan uzattı. Cam parça parça oldu. Eller yara içindeydi. Adamın kollarında hamam böcekleri sağa sola koşuşuyordu.

Eddie nefes almaya çalışarak, miyavlamaya benzer sesler çıkararak geriledi. Kalbi göğsünden fırlayacakmış gibi atıyordu. Cüzzamlının arkasında acayip, gümüşümsü, yırtık pırtık bir elbise vardı. Karmakarışık kumral saçlarında bir şeyler dolaşıyordu.

Hortlak o yarım dudaklı ağzıyla gülerek boğuk boğuk, “Bir okşamaya ne dersin, Eddie?” diye sordu. “Bobby on sente bunu her zaman yapar. İş fazla uzarsa on beş sent alır. Adım bu, Eddie... Bob Giray. Artık doğru dürüst tanıştığımıza göre...” Ellerinden biri garip bir şapırtıyla Eddie’nin sağ omzuna çarptı. Çocuk tiz bir çığlık attı.

Cüzzamlı, “Korkma, canım,” dedi. Eddie sanki rüyadaymış gibi dehşetle cüzzamlının pencereden çıkmaya çalıştığını gördü. Tek mavi gözünü Eddie’den ayırmıyordu. “İşte, geliyorum, Eddie. Aşağısı hoşuna gidecek. Arkadaşlarından bazıları oradalar...” Ellerini tekrar uzattı.

Eddie’nin panikten çılgına dönmüş kafasında kesin bir inanç belirdi. Bu yaratık çıplak tenine dokunduğu takdirde onun etleri de çürümeye başlayacaktı. Bu düşünce çocuğu uyuşukluktan kurtardı. Eddie dizleriyle ellerinin üzerinde hızla geri geri gitti. Sonra döndü, verandanın bir ucuna doğru uzaklaştı. Omzunun üzerinden arkaya göz attı. Cüzzamlı yan beline kadar dışarı çıkmıştı.

Yaratık, “Kaçmanın bir yararı olmaz, Eddie,” diye seslendi.

Eddie verandanın altından fırladı, oradaki birbirine girmiş güllerin arasından geçti. Sendeleyerek ayağa kalktı. Dikenlerin boynunu, yanaklarını ve kollanıp çizdiklerinin farkında bile değildi. Döndü, bükülen dizleriyle geriledi. İnhalatörünü cebinden çıkararak tetiğini çekti. Böyle bir olay herhalde olmadı, diye düşünüyordu. O serseriyi düşünüyordum... Kafam bana cumartesileri gördüğüm korku filmlerine benzer bir şey gösterdi... Çocuk titrek bir sesle gülecek zaman da buldu.

Sonra etleri çürümüş eller verandanın altından uzandı. Çılgınca bir vahşilikle gülleri çekiştirerek yapraklarını kopardı, fidanların üzerinde kan damlaları bıraktı.

Eddie bir çığlık attı. Cüzzamlı sürüne sürüne dışarı çıkıyordu. Çocuk onun arkasında bir palyaço kılığı olduğunu fark etti. Önünde iri turuncu düğmeler olan bir palyaço kılığı. Cüzzamlı, Eddie’yi gördü ve güldü. Yarım dudaklı ağzı açıldı, dili uzandı. Çocuk tekrar bir çığlık attı. Yaratığın dili en aşağı doksan santim boyundaydı. Üstelik ağzından yere uzanıvermişti. Sivri ucu toprakta sürünüyor, üzerinden sarımsı, koyu bir köpük akıyordu. Bunun içinde kıvıl kıvıl böcekler vardı.

Eddie aralarından geçerken gül fidanlarında baharın ilk yeşilliği görülmeye başlamıştı. Ama şimdi ağaççıklar kapkara ve çıplaktılar.

Cüzzamlı, “Seni okşayacağım,” dedi ve sendeleyerek ayağa kalktı.

Eddie bisikletine doğru koştu. Ama hemen binmeye çalışmadı. Gidonu tutarak bir süre bisikletin yanında koştu. Boğulacak gibiydi.

Palyaço tekrar, “Seni okşayacağım,” diye fısıldadı. “İstediğin zaman tekrar gel, Eddie. Arkadaşlarını da getir.” Sanki çürümüş parmakları çocuğun ensesine dokundu. Ama belki de bunlar verandanın altında Eddie’nin saçlarına takılmış olan örümcek ağlarıydı. Çocuk bisikletine atlayarak uzaklaştı. Boğazının iyice sıkışmış olmasına da aldırmadı.

Eddie o gece yatağında kaskatı yatarken cüzzamlının fısıltısını duydu. “Kaçmanın bir yararı yok, Eddie.”

Richie saygıyla, “Vay vay vay...” dedi. Bill Denbrough’nun hikâyesi sona erdiğinden beri içlerinde ilk defa bir şey söyleyen o olmuştu.

Stan birdenbire sordu. “Rüya görmediğinden emin misin, Bill?”

Bill başını salladı. “E-E-Eminim. B-bu rüya değildi.”

Eddie alçak sesle, “Gerçek bu,” diye mırıldandı.

Bill ona çabucak bir göz attı. “N-N-Ne?”

“Gerçek dedim.” Eddie, Bill’e adeta öfkeyle baktı. “Bu gerçekten oldu. Gerçekti!” Ve sonra birdenbire Neibolt Sokağındaki evde karşılaştığı cüzzamlıyı anlatmaya başladı. Hikâyenin yansında, kesik kesik soluyordu artık. İnhalatörünü kullandı. Anlattıklarının sonuna doğru birdenbire tiz bir sesle hıçkırmaya başladı, sıska vücudu sarsılıyordu.

Diğerleri sıkıntıyla ona baktılar. Sonra Stan elini çocuğun sırtına koydu. Bill beceriksizce Eddie’yi kucakladı. Diğerleri utançla başka taraflara baktılar.

Ben birdenbire, “Onu ben de gördüm,” dedi. Sesi kuru, haşin ve korku doluydu.

Eddie başını kaldırdı. “Ne?” Yüzü gözyaşlarından ıslanmış, gözleri kızarmıştı.

Ben, “O palyaçoyu gördüm,” diye açıkladı. “Ama senin anlattığın gibi değildi. Hiç olmazsa, ben gördüğüm zaman değildi. Öyle yarası, beresi yoktu... Etleri çürümemişti. Kupkuruydu.” Başını eğdi. “Bir mumyaydı sanırım.”

Eddie, “Filmlerdeki gibi mi?” diye sordu.

Ben ağır ağır, “Hem onlar gibiydi, hem de değildi,” dedi. “Filmlerde mumyanın uydurma bir şey olduğunu fark ediyorsun. Ama bu adam... gerçek bir mumyaya benziyordu. Tabii kılığı dışında.”

“K-K-Kılığı nasıldı.”

Ben, Eddie’ye baktı. “Gümüşümsü bir palyaço elbisesi giymişti. Önünde iri turuncu düğmeler vardı.” Sonra ağır ağır olayı anlattı. Diğerlerine bakmıyor, sanki davranışından çok utanmış gibi konuşuyordu.

Sonunda Richie fikrini açıkladı. “Herhalde rüya gördün.” Ben’in yüzünü buruşturduğunu fark ederek telaşla ekledi. “Bunu sana yapılmış bir hareket sayma, İri Ben. Ama balonların rüzgâra karşı uçamayacaklarını sen de kabul etmelisin...”

Ben, “Fotoğraflar da göz kırpamaz,” diye cevap verdi.

Richie bir Ben’e baktı bir Bill’e. Endişelenmişti. Aslında çocuk Koca Bill’in hikâyesine inanıyordu. Ama Ben’in anlattıklarına inanmayı istemiyordu. Eddie’nin söylediklerine de.

Eddie, Richie’ye sordu. “Senin başına böyle bir şey gelmedi galiba?”

Richie bir an durakladı. Sonra da başını salladı. “Hayır...”

Ben, “Ya senin, Stan?” dedi.

Stan gözlerini çabucak ondan kaçırarak telaşla, “Hayır,” diye bağırdı. Küçük yüzünün rengi iyice uçmuştu.

Bill, “Yoksa b-b-bir şey mi oldu, S-S-Stan?” diye sordu.

“Hayır! Söyledim ya!”

Richie yaşlı bir kadın gibi sesini inceltti. “Haydi, Stanley! Büyük annene o kötü palyaçoyu anlat!”

Stan birdenbire haykırdı. “Kes sesini!” Hızla Richie’ye doğru döndü. Şaşalayan çocuk bir iki adım geriledi. Stan’in yanakları kızarmıştı. Ama öfkeliden çok, korkmuş gibi bir hali vardı.

Eddie, “Ona aldırma, Stan,” diye mırıldandı.

Stan, “Gördüğüm palyaço değildi,” diye açıkladı. Çocuklara teker teker baktı. Sanki kendisiyle savaşıyordu.

Bill usulca, “B-B-Bunu anlatabilirsin,” dedi. “H-H-Hepimiz de anlattık.”

“Gördüğüm palyaço değildi. O...”

Aynı anda polis memuru Bay Nell’in viskiden kabalaşmış sesi duyuldu. “Tanrım! Burada ne işiniz var? Bu Çorak Yer sizin gibi çocukların oynaması için hiç uygun değil!”

VIII

Georgie’nin Odası ve Neibolt Sokağındaki Ev

Richard Tozier radyoyu kapattı. Böylece Madonna’nın Like a Virgin şarkısı yanda kesildi. Ünlü Disk Jockey yolun kenarındaki levhayı görmüş ve önünden geçmişti. Artık Derry’deydi. Richie, Derry, diye düşünüyordu. Derry! Tanrı yardımcım olsun! Derry... Bir süre sonra Bowersların çiftliğinin önünden geçecekti. Sonra da Hanlonlannkinin. O zaman Kenduskeag nehrinin ilk ışıltılarını görecekti. Ve o zehirli yeşilliği de. Nedense “Çorak Yer” adı takılmış olan o yeşillere boğulmuş düzlüğü. Richie kendi kendine, “Bilmiyorum bütün bunlara dayanabilecek miyim?”dedi. “Yani şimdi gerçeği söylemeliyiz, sayın dinleyiciler. Dayanıp dayanamayacağımı bilmiyorum.”Disk Jockey anıların kafasına üşüşmelerini engelleyemiyor, sonunda bu hatıraların onu çıldırtacağını düşünüyordu. Çok geçmeden kendini kaybediverecekti.

Şimdi aklına Bay NelVin birdenbire ortaya çıkışı gelmişti. Adam, “Bu pis yerde ne işiniz var?” demişti. “Burada altmış türlü hastalık mikrobu olduğundan eminim. Çöpler, idrar ve pislik dolu dereler. Böcekler. Bataklıklar. Böyle pis bir yerde hiç işiniz yok! Kentte sizin gibi çocuklar için dört park açıldı. Bütün gün top oynamanız için. Ben ise şimdi sizi burada yakaladım. Tanrım!”

Bill birdenbire, meydan okurcasına, “B-B-B-Biz buradan hoşlanıyoruz,” demişti. “B-B-Burada oyun oynarken başka çocuklar keyfimizi kaçırmıyorlar. ”

Diğerleri de onu desteklemişti. Böylece çocukların arasında çok güçlü bir bağ oluşmuştu.

Bay Nell birdenbire gülümsemişti. “Aslında çocukken ben de buradan hoşlanırdım. Onun için Çorak Yere gelmenizi yasaklayacak değilim. ”

Ak saçlı polis parmağını sallamıştı. “Ama buraya oynamaya hep birlikte gelmelisiniz. Anlıyor musunuz? Her zaman... ”

Richie’yle Bill daha sonra Witcham Sokağından çıkıyorlardı. Bill Gümüş’ü itiyordu. Bisiklete binip hızla gidecek gücü kalmamıştı.

Çocuk sıkıntıyla, “N-n-ne acayip bir gündü bu,” diye mırıldandı. “Öyle. Dinle, Bill...” Richie bir an duraklayarak Ben’in mumyasını, Eddie’nin cüzzamlısmı ve Stan’in anlatamadığı macerasını düşündü. Bir an kafasında bir şey belirir gibi oldu. Kent Merkezi’nin önündeki Paul Bünyan heykeliyle ilgiliydi. Çocuk, “Ama bu sadece bir rüyaydı,” dedi kendi kendine. Richie bu düşünceleri kafasından kovarak arkadaşına baktı. “Sizin eve gidelim. Georgie’nin odasına bir bakalım. O fotoğrafı görmek istiyorum.”

Bill arkadaşına sanki şok geçiriyormuş gibi baktı. Konuşmak istedi ama başaramadı. Sadece hızla kafasını sallayabildi.

Richie, “Eddie’nin hikâyesini duydun,” dedi. “Ben’inkini de. Onların söylediklerine inanıyor musun?”

“B-B-Bilmiyorum. H-H-Herhalde bir şeyler gördüler.”

“Evet. Ben de öyle düşünüyorum. Bu kentte öldürülen o çocuklar! Herhalde onların da anlatılacak hikâyeleri vardı. Ben’le Eddie’nin o çocuklardan bir tek farkları var. Bizimkiler yakalanmamışlar.”

Bill kaşlarını kaldırdı ama şaşırmadığı belliydi. Richie onun da bu sonuca varmış olduğundan emindi. Bill düzgün konuşamıyordu ama hiç aptal değildi.

Bill, “A-A-Ama o olayların fotoğrafla ne ilgisi var?” dedi.

“Sen ne düşünüyorsun, Bill?”

Bill alçak sesle cevap verdi. “Bunun o cinayetlerle bir ilişkisi yok. Bence b-b-bu G-G-Georgie’nin hayaleti.”

“Yani hayalet fotoğrafa mı girmiş?”

Bill evet der gibi başını salladı.

“Ama korktuğunu söyledin. Georgie’nin hayaleti seni korkutmayı neden istesin?”

Bill eliyle ağzını sildi. Eli hafifçe titriyordu. “H-H-Herhalde bana kızıyor. Ö-Ö-Ölümüne neden olduğum için. Ç-Ç-Çünkü onu b-ben g-g-g-gönderdim...”

Richie, “Hiç sanmıyorum,” dedi. “Kardeşini sırtından hançerleseydin ya da vursaydın, anlardım. Aslında kardeşinin başına bir şey gelmesini istemiyordun. Sadece çocuğun biraz eğlenmesini sağlamaya çalışıyordun. Öyle değil mi?”

Bill, Georgie’nin öldüğü gün olanları düşündü. Richie’nin haklı olmasını öyle istiyordu ki. Georgie’nin ölümüne o kâğıt kayık neden oldu, diye düşündü. Ama Richie doğru söylüyor. Georgie’nin başına gelecekleri bilemezdim ki... Birdenbire kendini çok iyi hissetti. Bunu arkadaşına söylemek için ağzını açtığı anda ağlamaya başladı.

Telaşlanan Richie kolunu Bill’in omzuna attı. “Üzülme, Bill. Şu muslukları da kapat!”

Bill, “O-O-Onun ölmesini istemedim ki,” diye hıçkırdı. “B-B-böyle bir şey aklımdan bile geçmiyordu.”

Richie, “Tanrım, Bill!” dedi. “Bunu ben de biliyorum.”

Bill tekrarladı. “Onun ö-ö-ölmesini istemedim. V-v-ve sen birine ağladığımı söylersen, b-b-bumunu kırarım!”

Georgie’nin oda kapısı kapalıydı. Richie kapıya bakarak dudaklarını yaladı. “Kapıyı kilitli mi tutuyorlar?” diye fısıldadı. Birdenbire kapının kilitli olması için dua etmek istedi.

Rengi uçmuş olan Bill başını iki yana sallayarak tokmağa uzandı. İçeri girip omzunun üzerinden Richie’ye baktı. Çocuk bir anlık duraklamadan sonra onu izledi. Bill dikkatle, usulca kapıyı kapattı.

Richie etrafına bakındı. Hem korkuyor, hem de müthiş bir merak duyuyordu. Hafifçe, inler gibi bir ses çıkardı. Bill ona soru soruyormuş gibi baktı.

Richie boğuk bir sesle, “Haklıymışsın,” dedi. “Burası insanı ürkütüyor. Odaya yalnız başına girebilmene şaşıyorum.”

Bill sadece, “O b-b-benim kardeşimdi,” dedi. “B-bazen içimden buraya girmek geliyor, işte o kadar.” George’un yatağına oturarak işaret etti. “İşte.”

Richie onun gösterdiği tarafa baktı. Kapalı fotoğraf albümü yerde duruyordu.

Bill mırıldandı. “D-d-daha önce açıktı...”

“Şimdi kapalı.” Richie’nin sesinde endişe vardı. Bill’in yanına oturarak albüme baktı. “Pek çok kitap kendi kendine kapanır.”

“B-b-belki sayfalan... A-a-ama kapakları değil.” Bill ciddi ciddi Richie’ye bakıyordu. Gözleri, yorgun ifadeli, solgun yüzünde çok koyu mavi duruyordu şimdi. “A-a-ama albüm onu tekrar açmanı istiyor. B-b-bana öyle geliyor.”

Richie tekrar ayağa kalkarak ağır ağır albüme doğru gitti. Albümün yan tarafında koyu kırmızı bir leke vardı. Ama tabii bu salça da olabilirdi. Richie aslında öyle olmadığını biliyordu. Çocuk albüme dokundu, sonra elini çekti. Bu aptalca şeye bakacak değilim. Tanımadığım bir sürü insanın resimlerine neden bakayım? Bill’e fikrimi değiştirdiğimi söylerim. Onun odasına gider, bir süre çizgi roman okuruz. Sonra ben eve gidip akşam yemeği yerim. Bu akşam erken yatacağım. Çünkü çok yorgunum. Yarın sabah uyandığım zaman da bu lekenin salça olduğuna iyice inanırım.

Sonra kendisine kilometrelerce uzaktaymış gibi gelen elleriyle albümü açtı. Fotoğraflardaki yüzlere baktı. Parmakları sayfalan gitgide artan bir hızla çevirdi. Birdenbire bomboş sayfalarla karşılaştı. En son fotoğraf 1930’da çekilmişti. Ondan sonra hiçbir resim yoktu. “Burada George’un anaokulunda çekilmiş bir fotoğrafı yok. Bana olmayacak bir hikâye anlattın. Koca Bill.”

“N-n-ne?”

“Albümdeki son resim kent merkezinin eski halini gösteriyor. Geri kalan sayfalar boş.”

Bill yataktan kalkarak arkadaşının yanına gitti. Son resme baktı, sayfalan karıştırdı. “İ-i-işte fotoğraf buradaydı. Ş-Ş-Şu köşelere takılan şeyleri görüyor musun?”

“Tanrım! Fotoğrafa ne oldu dersin?”

“Bi-bi-bilmiyorum...”

Richie birdenbire, “Şuraya bak!” diye bağırdı. Şimdi sesinde korku değil, sadece şaşkınlık vardı. “Tanrım!”

“N-n-ne var?”

“Bu biziz! Tanrım! Baksana!”

İki çocuk sayfanın üzerine eğildiler. Bill birdenbire nefesini tuttu. Richie onun da aynı şeyi görmüş olduğunu anladı. Kentin merkezini gösteren eski siyah beyaz fotoğrafta iki çocuk belirmişti. Bunlardan biri eski moda golf pantolon giymişti, biri de denizci elbisesini andıran bir şey. Golf pantolonlu çocuk Richie’ydi. Diğeri de Kekeme Bill. Kesindi bu. İki arkadaş ipnotize olmuş gibi, onlar doğmadan çok, çok önce çekilmiş olan eski, siyah beyaz fotoğrafa baktılar. Birdenbire Richie’nin ağzı iyice kurudu.

Bill, “B-b-buna inanamıyorum...” diye başladı.

Aynı anda fotoğrafta, sokaktaki eski Ford araba, arkasında egzoz dumanları bırakarak ilerledi. Pencereden beyaz bir el uzanarak sola döneceğini işaret etti. Onun peşindeki arabalar da hareket etti. İki çocuk döndüler. Richie o zaman Bill’le birlikte yolun karşısından gelen sıska bir köpeğe bakmakta olduklarını anladı. Sonra Bill iki parmağını ağzına sokarak ıslık çaldı. Richie bu ıslık sesini duyduğunu fark etti. Arabaların düzensiz homurtularını da.

Köpek iki çocuğa baktıktan sonra ağır ağır koşmasını sürdürdü. İki arkadaş birbirlerine bir göz atarak güldüler. Tekrar yürümeye başlarken golf pantolonlu Richie, Bill’in kolunu tutarak ona kanalı işaret etti. O yöne döndüler.

Richie, hayır, diye düşündü. Bunu yapmayın! Yapmayın...

Alçak beton duvara yaklaştı iki çocuk. Birdenbire aşağıdan bir palyaço fırladı. Georgie Denbrough’ydu bu. Ağzına kanla kalın dudaklar çizmişti. Gözleri kara iki çukurdan ibaretti. Bir eliyle üç balonun ipini tutuyordu. Diğer elini gemici kıyafeti giymiş olan çocuğa doğru uzatarak onu ensesinden yakaladı.

Bill, “Y-y-yapma!” diye bağırarak resme uzandı.

Resmin içine!

Richie, “Yapma, Bill!” diye haykırıp arkadaşını tuttu. Az kalsın geç kalıyordu. Bill’in parmakları fotoğrafın yüzeyini delerek o diğer dünyaya doğru uzanmıştı bile. Bu pembe parmaklar sanki bir mumyaya aitlermiş gibi krem rengine dönüştüler. Ufaldılar. Adeta Bill’le bir ilişkileri kalmadı. Bill’in parmaklarının ucunda eğrilemesine yarıklar belirdi. Sanki elini vantilatöre kaptırmış gibi. Richie arkadaşının kolunu yakalayarak olanca gücüyle geri çekti. İkisi birden yere yuvarlandılar. George’un albümü düştü, şak diye kapandı. Bill parmaklarını ağzına soktu. Gözleri can acısından yaşarmıştı. Richie çocuğun kanlarının avucundan bileğine doğru aktığını gördü.

“Şu parmaklarına bakayım,” dedi.

“Ç-ç-çok acıyor...” Bill elini Richie’ye uzattı. Üç parmağında kesikler vardı. Bu parmakların tırnakları da düzgünce kesilmişti.

Richie, “Tanrım, Bill,” diye fısıldadı, sonra da içinden ekledi. Şansımız varmış... Bill’in kolunu o anda çekmeseydim belki parmakları kökünden kesilecekti. Sonra arkadaşına, “Parmaklarına flaster yapıştırmalıyız,” dedi. “Annen...”

“Bı-bı-bırak şimdi annemi!” Bill tekrar albümü kucaklarken yere kanları damladı.

Richie deli gibi Bill’in omzunu tuttu. “Onu tekrar açma! Tanrım, Bill, az kalsın parmakların gidiyordu!”

Bill silkinerek onun elinden kurtuldu, yine aynı sayfayı açtı. Ama şimdi karşılarında sıradan, siyah beyaz bir fotoğraf vardı. İşte o kadar. Resimdeki o iki çocuk kaybolmuşlardı. Ama...

Richie fısıldadı. “Bak...”

Kanalın kıyısındaki alçak duvarın arkasından bir şey gözüküyordu. Yuvarlak bir şeyin tepesi.

Bir balona benziyordu.

İki çocuk banyoya gittiler. Bill kan duruncaya kadar elini suya tuttu. Yarıklar ince ama çok derindi. Richie’nin midesi bulanmaya başladı. Yaralara mümkün olduğu kadar çabucak flaster yapıştırdı.

Bill, “Ç-ç-çok acıyor,” dedi.

“Elini neden resme soktun, ahmak?”

Bill ciddi ciddi arkadaşına baktı. “O palyaço... Palyaço George’un biçimine girmişti...”

Richie, “Öyle,” diye cevap verdi. “Ben palyaçoyu gördüğüm zaman mumya kılığına girmişti. Eddie’ninki hasta serseri kılığındaydı.” “C-c-cüzzamlı...”

“Öyle.”

“A-a-ama aslında hepsi de aynı palyaço. Öyle değil mi?”

Richie kesin bir tavırla, “O bir canavar,” dedi. “Bir tür yaratık. Derry’de bir canavar var. Ve küçük çocukları öldürüyor.”

Bu olaydan kısa bir süre sonra, bir cumartesi günü Richie, Ben ve Beverly Marsh, bir değil, iki canavar birden gördüler. Ama Alaaddin Sinemasında.

Richie bahçedeki çimleri kırparak iki buçuk dolar kazandı o gün. Bir servet sayılırdı bu. Çocuk sinemaya gitmek üzere Bill’e telefon etti. Ama arkadaşı sıkıntıyla, bir tür konuşma testi yapılması için Bangor’a gitmek zorunda olduğunu söyledi. Diğerlerinin durumu da Bill’inkinden farklı değildi pek. Eddie’yi annesi teyzesine götürecekti. Erkek Stan ise pencerenin camını kırdığı için cezalıydı.

Richie sinemaya yalnız başına gitmek zorunda kaldığı için fena halde sıkıldı. Ama sonra aklına Ben Hanscom geldi, hemen onu aradı.

Ben, “Seninle sinemaya gelmek isterdim,” dedi. “Ama korkarım bütün cep harçlığımı harcadım.” Utanmış ve sıkılmış gibiydi.

Sinemaya yalnız gitmekten hoşlanmayan ve o gün pek zengin olan Richie, “Param bol,” diye açıkladı. “Sana borç verebilirim.”

“Sahi mi? Bunu gerçekten yapar mısın?”

Richie şaşırdı. “Tabii. Neden yapmayayım?”

“Pekâlâ.” Ben’in sesi mutluydu. “Harika olur! İki korku filmi, ha?” “Evet Frankestein’ın Kızı’yla Genç Kurt Adam. Ah, Saman Yığını, korkudan altına kaçırma da!”

Ben bir kahkaha attı. “Seninle Aladdin’in önünde buluşuruz. Tamam mı?”

“Tamam.” Richie kulaklığı yerine bırakarak düşünceli düşünceli telefona baktı. Birdenbire Ben Hanscom’un çok yalnız olduğunu anladı. Bu yüzden de kendisini bir kahraman gibi hissetti. Dışarı çıkarken ıslık çalıyordu.

Hava güneşli, rüzgârlı ve serindi. Richie, Alaaddin Sinemasına giderken parmaklarını şıklatıyor ve usulca, “Rockin Robin” şarkısını söylüyordu. Yamaca tırmandığı sırada bir kızın eczanenin önündeki bankta oturduğunu gördü. Plili bej etek ve kolsuz beyaz bluz giymiş olan kız, şam fıstıklı dondurma yiyordu. Kürek kemiklerine kadar inen kızıl saçları bazen bakır rengi, bazen de sapsan parlıyordu. Richie saçları böyle bir tek kız tanıyordu. Beverly Marsh’tı bu. Richie, Beverly’den hoşlanıyordu. Ama o biçimde değil. Beverly’yi çok güzel, neşeli ve cesur olduğu için beğeniyordu.

Richie hemen Humpfry Bogart’ın taklidini yaptı. “Merhaba, sevgilim. Burada boşuna otobüs bekleme. Naziler yolları kestiler. Son tren gece yansı kalkıyor. O uçakta ol. Onun sana ihtiyacı var... Benim de öyle... Ama ben yalnızlığa katlanmaya çalışacağım.”

Beverly, “Merhaba, Richie,” dedi. Sağ yanağında morumsu siyah bir çürük vardı. Ama cildi yine de bütün çocuklarda olduğu gibi taze ve kadife gibiydi. Gözleri gri-yeşil, dudakları da kıpkırmızıydı. “Nereye gidiyorsun?”

Çocuk burnundan kayan gözlüğünü itti. “Saman Yığını’yla buluşmaya.”

“Saman Yığını da kim?”

“Ben Hanscom. Ama ben onu ‘Saman Yığını’ diye çağırıyorum. Yani Pehlivan ‘Saman Yığını Calhoun’ gibi.”

Beverly kaşlarını çattı. Bu hiç de hoş değil. Ben, Ben’i severim.”

Richie, “Ben’i ben de sevdim,” dedi. “Birkaç gün önce Çorak Yer’de bir bent yaptık ve...”

“Oraya mı gidiyorsunuz? Ben’le Çorak Yer’de mi oynuyorsunuz?”

“Tabii. Bir grubuz biz. Orası hoş bir yer.” Richie yolun karşı tarafındaki saate bir göz attı. “Gitmem gerekiyor. Ben bekliyor beni.” Bir an durdu, sonra da bekledi. “İşin yoksa sinemaya benimle gelsene.”

“Param yok.”

“Ben veririm. Birkaç dolarım var.”

Beverly ayağa kalkıp dondurma külahını attı. “Öyleyse gelirim.”

Çocuklar Aladdin Sinemasının gişesi önünde kuyruk olmuşlardı. Richie etrafına bakındı ama Ben’i göremedi.

Beverly, “Belki içeri girdi bile,” dedi.

“Parası olmadığını söyledi. Şu Frankestein’ın kızı da kimseyi içeriye bedava sokmaz.” Richie başparmağıyla, adeta yüz yıldan beri sinemada çalışan kadını işaret etti. Sonra, “Ben olmadan içeri girmek istemiyorum,” diye ekledi. “Ama film neredeyse başlayacak. Nerede kaldı bu çocuk?”

Beverly mantıklı bir tavırla, “Ona da bilet alır, gişeye bırakırsın,” dedi. “Ben geldiği zaman...”

Aynı anda Ben köşeyi döndü. Kesik kesik soluyor, tişörtünün altında göbeği titriyordu. Richie’yi gördü, ona el sallamak için kolunu kaldırdı. Sonra Beverly’yi fark etti ve eli öylece havada kaldı. Gözleri irileşti. Hemen arkasından telaşla el salladı ve ağır ağır iki çocuğa yaklaştı. “Merha ba, Richie,” Beverly’ye bir göz attı. Sanki kıza uzun süre bakarsa cildi kavruluverecekti. “Merhaba, Bev.”

“Merhaba, Ben.” İkisinin arasında acayip bir sessizlik oldu. Güç dolu bir şeydi bu. Richie hafif, belirsiz bir kıskançlık duydu. Bu ikisinin arasından bir şey geçmişti. Richie’yi buna katmamışlardı.

Sonra çocuk, “Merhaba, Saman Yığını,” dedi. “Korkup gelmediğini sandım. Bu filmler beş kilo vermene neden olacak.”

Ben, “Daha önce geldim,” diye açıkladı. “Ama o çocuklar gözükünce şu sokaktan inerek köşeyi dönmek zorunda kaldım.”

Richie sordu. “Hangi çocuklar?” Ama Ben’in kimleri kastettiğini bildiğini sanıyordu.

“Henry Bowers. Victor Criss. Geğirti Huggins. Başka birkaç çocuk daha.”

Richie bir ıslık çaldı. “Herhalde onlar sinemaya girdiler bile. Antrede değiller, şeker, çikolata aldıkları da yok.”

“Evet. Herhalde içerdeler.”

Richie, “Ben onların yerinde olsaydım korku filmlerine gitmezdim,” dedi. “Evde kalır, aynaya bakardım. Böylece paramı da ziyan etmezdim.” Beverly bir kahkaha attı. Ama Ben sadece hafifçe gülümsedi. Henry Bowers geçen gün onun canını yakmak istemiş, sonunda da Ben’i öldürmeye karar vermişti. Çocuk bundan emindi.

Richie, “Ne yapalım biliyor musun?” dedi. “En iyisi balkona çıkalım. O serseriler aşağıda ikinci ya da üçüncü sırada oturur, ayaklarını da öne dayarlar.”

Ben sordu. “Bundan emin misin?” Richie’nin o serserilerin ne kadar tehlikeli yaratıklar olduklarını anladığından pek emin değildi. Tabii içlerinden en tehlikelisi de Henry Bowers’tı.

Aslında Richie üç ay önce Henry’yle geri zekâlı arkadaşları tarafından feci biçimde dövülmekten zor kurtulmuştu. Bu yüzden Henry’yle sevimli arkadaşlarının nasıl yaratıklar olduklarını çok iyi biliyordu. Çocuk,

“Emin olmasaydım, sinemaya girmezdim,” dedi. “O filmleri görmek istiyorum, Saman Yığını. Ama onlar uğruna ölmeye de niyetim yok.”

Beverly de atıldı. “Zaten başımıza bela olurlarsa sinemanın müdürüne şikâyet ederiz.”

Ben kararsızlık içinde bir Beverly’ye baktı, bir Richie’ye.

Richie usulca, “Onların hayatını yönetmelerine izin veremezsin, be adam,” dedi. “Bunu bilmiyor musun?”

Ben, “Bilyorum, sanırım,” diye içini çekti. Aslında bildiği yoktu, ama Beverly’nin de orada olması durumu değiştiriyordu.

“Film başlayıncaya kadar bekler, ondan sonra içeri gireriz.” Richie gülerek Ben’in koluna yumruk attı. “Ne o, Saman Yığını, yoksa sonsuza kadar yaşamak niyetinde misin?”

Ben önce kaşlarını çattı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. Richie’yle Beverly de ona katıldılar.

Richie yerinden kalkarken pek memnundu. Filmleri beğenmişti. Ama başı biraz ağrıyordu. Herhalde yakında tekrar göz doktoruna gitmesi, gözlük camlarını değiştirtmesi gerekecekti.

Ben birdenbire onu kolundan çekti. “Bizi gördüler, Richie.” Sesinde üzüntü vardı.

“Ha?”

“Henry’yle Victor. Dışarı çıkarken yukarıya baktılar. Bizi gördüler!” Richie, “Pekâlâ, pekâlâ,” dedi. “Biraz sakinleş, Saman Yığını. Sadece biraz sakinleş. Yan kapıdan çıkarız. Endişelenecek bir şey yok.”

Merdivenden indiler. Richie önde. Beverly ortada. Ben de arkadaydı. Çocuk sık sık omzunun üzerinden geriye bakıyordu.

Beverly sordu. “O çocuklar gerçekten sana düşmanlar mı?”

Ben, “Evet, öyle sanırım,” dedi. “Okul sona erdiği gün Henry’yle dövüştüm.”

“O seni dövdü mü?”

Ben, “İstediği kadar dövemedi,” dedi. “Galiba o yüzden hâlâ öfkeli."

Richie mırıldandı. “Bizim Tank Henry de epey yaralanıp berelenmiş Bana öyle söylediler. Herhalde bu da pek hoşuna gitmedi.”

Yan kapıdan dışarı çıktılar. Henry arkalarından, “Merhaba, işkembe suratlı,” diye seslendi.

Üç çocuk irkilerek döndüler. Henry, Victor ve Geğirti yan kapının açıldığı geçidin ağzında duruyorlardı. Arkalarında iki kişi daha vardı.

Ben, “Ah, Tanrım,” diye inledi. “Böyle olacağını biliyordum.”

Richie çabucak tekrar sinemaya doğru döndü ama yan kapı arkalarından kapatılmıştı.

Henry, “Arkadaşlarınla vedalaş, işkembe suratlı,” diyerek birdenbire Ben’e doğru atıldı.

Richie o anda ve daha sonra olanları filmlere benzetti. Çünkü gerçek hayatta böyle şeyler olmazdı. Gerçek hayatta küçük çocuklar dayak yer, yerden dişlerini toplar ve evlerine giderlerdi.

Ama bu sefer öyle olmadı.

Beverly sanki Henry’nin elini sıkacakmış gibi öne çıktı. Richie, Henry’nin çizmelerindeki kabaraların şakırtısını duyuyordu. Geğirti’yle Victor da onun peşindeydiler. Diğer iki çocuk ise geçidin ağzında nöbet bekliyorlardı.

Beverly, “Onun yakasını bırak!” diye haykırdı. “Boyuna uygun birini bul!”

Pek “centilmen” olmayan Henry homurdandı. “O kamyon kadar bir şey, dişi köpek. Çekil yolumdan...”

Richie ayağını uzattı. Aslında böyle bir niyeti olduğunu sanmıyordu. Dilini tutamayıp sağlığı için tehlikeli olacak nükteler yaptığı gibi, ayağına da hâkim olamamıştı. Henry, Richie’nin ayağına takılarak yüzü koyun düştü. Çöp içindeki geçidin tuğlaları üzerinde kaydı. Ayağa kalkmaya çabalarken, “Hepinizi de öldüreceğim!” diye böğürdü. Gömleğine kahve telveleri, çamur ve marul parçacıkları bulaşmıştı.

Ben o ana kadar dehşetle titremekteydi. Ama birden içinde bir şey koptu sanki. Çocuk kükreyerek, yana konulmuş olan çöp tenekelerinden birini kaptı. Elinde çöpleri etrafa saçılan tenekeyle, bir an gerçekten Saman Yığını Calhoun’a benzedi. Rengi uçmuş olan yüzünde öfkeli bir ifade vardı. Ben çöp tenekesini fırlattı. Teneke Henry’nin beline geldi, zorba tekrar yüzüstü düştü.

Richie, “Haydi, gidelim!” diye haykırdı.

Geçidin ağzına doğru koştular. Ama Victor Criss önlerine sıçradı. Ben kükreyerek başını eğdi ve serserinin midesine tos vurdu. Victor, “Offf...” diyerek yere çöktü.

Geğirti, Beverly’yi saçlarından yakalayarak tuğla duvara çarptı, sonra da geçitte hızla koştu. Bir yandan da kolunu ovuşturuyordu. Richie onun peşinden gitti. Koşarken bir çöp tenekesinin kapağını kaptı. Geğirti Huggins hemen hemen bir ekmek somunu iriliğindeki yumruğunu ona doğru salladı. Richie hemen galvanize çelik kapağı kaldırdı. Geğirti’nin yumruğu buna indi. Richie’nin bütün vücudu sarsıldı. Geğirti bir çığlık attı ve can acısıyla zıplamaya başladı. Şişmeye başlayan elini sıkıca tutuyordu.

Richie güven dolu bir tavırla Tony Curtis’in taklidini yaptı. “Babamın çadırı şu tarafta...” Sonra Ben’le Beverly’nin peşinden koştu.

Geçidin başında bekleyen çocuklardan biri Beverly’yi yakalamıştı. Ben onunla boğuşurken diğer hayta da çocuğun sırtını yumruklayıp duruyordu. Richie ayağını kaldırdığı gibi serserinin kaba etlerine tekmeyi indirdi. Zorba can acısıyla uludu. Richie bir eliyle Beverly’nin kolunu tuttu, diğerleriyle de Ben’inkini.

“Koşun!” diye bağırdı.

Ben’in boğuştuğu çocuk Beverly’yi bırakarak Richie’ye bir yumruk attı. Çocuğun kulağı can acısıyla patladı sanki. Sonra uyuştu ve yanmaya başladı.

Üç arkadaş koşarak caddeye çıktılar. Ben’in iri göbeği sağa sola oynuyor, Beverly’nin saçları uçuşuyordu. Richie, Ben’in kolunu bırakarak gözlüğünün düşmemesi için başparmağını bastırdı. Kafasında bir şey çınlıyordu. Kulağının şişeceğinden emindi çocuk. Ama hayatından çok da memnundu. Birdenbire gülmeye başladı. Beverly de ona katıldı. Çok geçmeden Ben’in kahkahaları da etrafta yankılandı. Üç çocuk polis merkezinin önündeki banka çöktüler sonunda. Derry’de en güvende olabilecekleri yer burasıydı. Beverly bir kolunu Ben’in, diğerini de Richie’nin boynuna atarak onlara sıkıca sarıldı.

“Ne şahaneydi, değil mi, çocuklar?” Kızın gözleri ışıl ışıldı. “O haytaların halini gördünüz mü? Gördünüz mü?”

Ben soluk soluğa, “Görmez olur muyum?” dedi. “Onları bir daha görmeyi de istemiyorum.”

Bu sözler üzerine üçü birden tekrar kahkahalar atmaya başladılar. Sonra Richie heyecanla bağırdı. “Bu maçı ‘Kaybedenler Kulübü’ kazandı!” İki arkadaşına gülümsedi. “Haydi, Çorak Yer’e gidelim.”

Ayağa kalktılar. Beverly birdenbire ciddileşti. “Bundan sonra çok dikkatli olmalıyız. O serseriler peşimizi bırakmayacaklar.” Yanağındaki çürüğe dokundu. “Babam önceki gün tabakları kırdım diye dövdü zaten. Haftada bir dayak yeter.”

Aradan beş gün geçti. Haziran sona ermek üzereydi, Bill, bir gün Richie’ye, Neibolt Sokağındaki eve gitmek, Eddie’nin cüzzamlıyı gördüğü verandanın altını incelemek istediğini söyledi.

Richie’nin evine yeni varmışlardı. Bill, Gümüş’ün gidonunu tutmuş, yürüyordu. Yandaki tek sepette oyuncak tabancalar vardı. Bunlardan ikisi Bill’in, üçü de Richie’nindi. Beverly o gün saat üçe doğru, elinde bir eski havalı tüfekle çıkagelmişti. Hep birlikte savaş oyunları oynamışlardı. Beverly pusuya yatmış Japon rolünde çok başarılı oluyordu. Ağaçlara tırmanmakta ve aşağıdan geçenleri vurmakta ustaydı. Yanağındaki çürüğün rengi hafiflemiş, sarıya dönüşmüştü.

Richie, Bill’e, “Ne dedin?” diye sordu. Şok geçirmişti çocuk. Ama biraz meraklanmıştı da.

Billy, “O v-v-verandanın a-a-altına bakmak istiyorum,” dedi. İnatla konuşmuştu ama arkadaşına bakmıyordu. Yanakları kızarmıştı.

Richie mırıldandı. “Orada bir şey bulamayacaksın ki! Eddie herhalde bir serseri gördü, ödü patladı. Eddie’yi bilirsin.”

“E-Evet, E-Eddie’yi bilirim. A-ama fotoğraf albümündeki resmi hatırlıyor musun?”

Richie sıkıntılı sıkıntılı, ağırlığını bir ayağından diğerine geçirdi. Bill elini kaldırdı. Flasterleri çıkarmıştı. Richie arkadaşının parmaklarındaki kabuk tutmuş yaralan görebiliyordu. “Evet ama...”

“B-b-beni dinle.” Bill gözlerini arkadaşınınkilere dikerek ağır ağır konuşmaya başladı. Ben’le Eddie’nin hikâyeleri arasındaki benzerliği tekrar hatırlattı.

Bunları eski fotoğrafta yürüyen çocuklara bağladı. Aralık ayından beri Derry’de bulunan ölü çocukların hep palyaçonun kurbanı olduklarını söyledi. Bill sözlerini, “B-b-belki de kurbanları bu kadar değil,” diye tamamladı. “Y-y-ya kaybolan diğer çocuklar? M-m-meselâ Edward C-C-Corcoran?”

Richie, “Haydi oradan,” dedi. “Sen gazeteleri okuyor musun? Edward Corcoran’ın üvey babasından korktuğu için kaçtığını yazdılar.”

Bill, “B-b-belki çocuk kaçtı,” dedi. “B-b-belki de kaçmadı.” O-o-onu biraz tanırdım. Üvey babası ço-ço-çocuğu döverdi. E-Edward’ın üvey babasına yakalanmamak için g-g-geceleri evden kaçtığını biliyorum.”

“Yani Edward evden kaçtığı zaman palyaçonun eline düştü, öyle mi?” Richie’nin sesi düşünceliydi.

Bill, evet, der gibi başını salladı.

“O halde ne istiyorsun? Palyaçonun imzasını mı?”

“P-p-palyaço diğer çocukları ö-ö-öldürdüyse, Georgie’yi de o ö-ö-ö-öldürmüş dernektir.” Richie’ye baktı. Bakışları sert, amansız ve bağışlamaz türdendi. “P-p-palyaçoyu ö-ö-öldürmek istiyorum.”

Richie korktu. “Tanrım! Bunu nasıl yapacaksın?”

Bill, “B-b-babamın tabancası var,” diye açıkladı. “B-b-bunu bildiğimin farkında değil. S-s-silah dolabının üst r-r-rafında duruyor.”

Richie, “Silah işe yarar,” dedi. “Tabii o insansa ve kendisini çocukların kemiklerinden oluşan bir yığının üzerinde otururken yakalarsak. Çünkü ben bir insanı, sırf palyaço elbisesi giyiyor diye vuramam, Billy. Sen en iyi arkadaşımsın. Ama bunu yapamam. Senin yapmana da izin veremem.”

“Y-y-ya orada g-g-gerçekten bir yığın kemik varsa?”

Richie dudaklarını yaladı ama bir an bir şey söylemedi. Sonra, “O insan değilse ne yaparsın, Billy?” diye sordu. “Ya gerçekten bir tür canavarsa? Ya böyle şeyler gerçekten varsa? Ben Hanscom onun bir mumya olduğunu söyledi. Balonların rüzgâra karşı uçtuklarını ve yere palyaçonun gölgesinin düşmediğini anlattı. Sonra George’un albümündeki o resim... Ya biz hayal gördük ya da bir sihirle ilgiliydi. Hayal gördüğümüzü de sanmıyorum, ahbap. Herhalde parmakların da hayal görmedi! Öyle değil mi?” Bill, “Hayır,” anlamında başını salladı.

“O halde o insan değilse, ne yaparız, Billy?”

“O-o-o zaman başka bir p-p-plan yapmak zorunda kalırız.”

Richie, “Ha, evet,” dedi. “Bunu görür gibi oluyorum. Ona dört beş el ateş edersin. Ama yaratık yine de üzerimize gelmeye devam eder. O zaman o güzel sapanını kullanırsın. O da olmadı mı, ben canavarın yüzüne aksırık tozumdan püskürtürüm. Ama o yine de üzerimize gelmeyi sürdürürse, o zaman da, ‘Dur bakalım, dur bakalım,’ deriz. ‘Bu olmadı, Bay Canavar! Şimdi bizi dinle. Gidip kitaplıkta bu konuyla ilgili bazı eserlere bakmamız gerekiyor. Ama geri geleceğiz. İzninle.’ Böyle mi söyleyeceğiz. Koca Bill?” Arkadaşına baktı. Kalbi hızla çarpıyordu. Hem Bill’in o eve gitmek için ısrar etmesini istiyordu, hem de istemiyordu.

Derken inanılmayacak bir şey oldu. Bill birdenbire gülümsedi. “B-b-benden sana o f-fotoğrafı göstermemi istedin. Ş-şimdi de ben o eve bakmayı istiyorum. Göze göz. Dişe diş.”

Richie, “Dişlerin pek mi güzel?” dedi. İkisi birden gülmeye başladılar.

Bill sanki her şey kararlaştırılmış gibi, “Y-yarın sabah,” dedi.

Richie sordu. “Ya o gerçekten canavarsa? Ya babanın tabancası onu durdurmazsa, Koca Bill? Bu yaratık yine de üzerimize gelirse?”

Bill mırıldandı. “B-başka bir şey düşünürüm. Bu şart.” Başını arkaya atarak deli gibi kahkahalarla gülmeye başladı. Bir dakika sonra Richie de ona katıldı. Katılmamak elinde değildi.

Richie endişeyle, “Onu alabildin mi?” diye sordu.

Ertesi sabah onda, bisikletlerinin yanında yürüyorlardı. Hava kapalıydı, yağmur yağacaktı. Richie ancak gece yansından sonra uykuya dalabilmişti. Arkadaşı da çok kusursuz bir gece geçirmiş gibi görünüyordu.

Bill, “Aa-aldım,” diyerek elini yeşil kabanına vurdu. “B-başka bir şey daha getirdim.” Arka cebinden sapanını çıkardı.

Richie gülmeye başladı. “Ah, Tanrım, başımız dertte.”

Bill alınmış gibi yaptı. “B-bu senin fikrindi.” Bill’e, alüminyumdan ısmarlama yapılan özel sapanı bir yıl önce doğum gününde Zack hediye etmişti. Çocuk bununla pek iyi nişan alamıyordu. Ama sapanla birlikte satılan yirmi bilyeli kurşun, tenekeye atılınca büyük bir delik açıyordu.

Richie, “E, nişancılığın ilerledi mi, Koca Bill?” dedi.

Bill, “Bi-bi-biraz...” diye cevap verdi. Çocuk bir hayli deneme yapmıştı. Hem de kolları ağrıyıncaya kadar.

Richie, “Öyle mi?” dedi. “Dernek sapanını getirdin, aslanım? Ama bak bende ne var!” Cebinden bir kutu çıkardı. “Aksırtma tozu.”

İki arkadaş uzun bir an birbirlerine baktılar, sonra da deli gibi gülerek birbirlerinin sırtını yumrukladılar.

Bill sonunda kabanın koluyla gözlerini sildi. “H-her şey için hazırlıklıyız.”

Richie içini çekti. “Ya, ne demezsin, Koca Bill?”

Bill ciddileşti. “Şimdi be-beni iyi dinle. Bisikletini Çorak Yer’e bırakacağız. O e-e-eve giderken sen benim bisikletimin bagajına bineceksin. Çünkü ç-çabucak kaçmak z-zorunda kalabiliriz.”

Richie tartışmayarak başını salladı. Bill’in kendisinden güçlü, Gümüş’ün de çok hızlı olduğunu biliyordu.

Bill cebinden babasının tabancasını çıkardı. Silahı Richie’ye uzatarak, “Ç-çok dikkatli o-olmalısın,” dedi. “B-bunların emniyeti yok.”

Richie takdirle bir ıslık çaldı. “Dolu mu bu?” Zack’in Avrupa’dan getirdiği Walter tabanca inanılmayacak kadar ağırdı.

“H-hayır, henüz değil.” Bill cebine vurdu. “K-kurşun getirdim. B-ba-bam bu silahların o-oyuna gelmediğini söylüyor.”

Richie tabancanın kara namlusuna baktı, sonra da silahı arkadaşına geri verdi. Neibolt Sokağındaki ev çocuğa artık o kadar korkutucu gelmiyordu. Ama kan dökülmesi ihtimali kuvvetlenmişti. Richie, Bill’e baktı. Belki de arkadaşına bu fikirden vazgeçmelerini söyleyecekti. Ama sonra Bill’in yüzündeki ifadeyi fark etti ve sadece, “Hazır mısın?” dedi.

Bill, Gümüş’ü bir karaağacın gövdesine dayarken Richie ilerideki eski eve baktı. Pek çirkin ve sefil bir binaydı. Korkutucu bir hali vardı.

Bill, “H-hazır mısın?” diye sorduğu zaman Richie hafifçe irkildi.

“Hazırım herhalde.” Richie aslında hiç de hazır olmadığını biliyordu. Böyle bir şeye hiçbir zaman hazır olamayacaktı.

Ot bürümüş çim alandan verandaya doğru gittiler. Richie, Bill’e adeta yalvarırcasına, “Bunun altına girmek istemiyorsun, değil mi?” dedi.

Bill, “1-istemiyorum,” diye cevap verdi. “Ama g-gireceğim.” Richie arkadaşının ciddi olduğunu anladı ve sanki yüreğine indi. Bill’in gözlerinde yine o haşin pırıltı vardı. Azmi yüzünden suratı daha büyük duruyordu şimdi.

Richie, canavarı gerçekten öldürmek niyetinde, diye düşündü. Tabii yaratık hâlâ oradaysa. Onu öldürecek ve belki de kafasını kesecek. Babasına götürerek, “İşte bak, Georgie’yi bu öldürdü,” diyecek. “Artık geceleri tekrar benimle konuşur musun?” Richie, “Bil...” dedi.

Ama arkadaşı çömelmiş, verandanın altına bakıyordu. Richie de onu taklit etti. Kalbi bir davul gibi gümbürdüyordu. “Bill?” diye tekrarladı. Verandanın altı fazla gölgeliydi.

“N-ne?” Bill babasının tabancasını çıkardı, ağır ağır dört kurşun doldurdu. Richie büyülenmiş gibi onu seyretti. Sonra tekrar verandanın altına baktı. Bu sefer gözüne kırık cam parçalan ilişti. Bunlar hafifçe parlıyordu. Çocuğun mide kasları büzülüverdi. Richie hiç aptal değildi. Bu cam kırıklarının Eddie’nin hikâyesini doğruladığını anlıyordu.

Bill tekrar, “N-ne?” diye sorarak Richie’ye baktı. Bembeyaz kesilmiş olan yüzünde sert bir ifade vardı. Bu hatları gerilmiş surata bakan Richie yenilgiyi kabul etti.

“Hiç...”

“Ge-ge-geliyor musun?”

“Evet.”

Sürüne sürüne verandanın altına girdiler. Richie birdenbire, ya bu kuru yaprakların arasından bir el ya da pençe atıp beni yakalarsa ne yaparım? diye düşündü.

Bill camı kırık pencereyi inceliyordu. Cam parçalan her tarafa saçılmış, çerçevenin yukarısı yerinden biraz açılmıştı.

Richie, “Bir şey ona şiddetle çarpmış,” diye soludu. İçeriyi görmeye çalışan Bill başını salladı. Sonra yere oturdu. Öne doğru eğildi, daha Richie ne olduğunu anlayamadan içeri süzüldü. Richie ıslık çalar gibi, “Bill, ” diye fısıldadı. “Tanrı aşkına! Ne yapıyorsun? Çık dışarı.”

Bill sesini çıkarmadı. Richie bir saniye sonra arkadaşının lastik altlı ayakkabılarının zemine çarptıklarını duydu.

Richie, Bill’in kaybolduğu o karanlıklara bakarak, “Kahretsin!” diye mırıldandı. “Bill, çıldırdın mı sen?”

Bodrumdan Bill’in sesi yükseldi. “İ-i-istiyorsan orada k-k-kalabilir-sin, R-R-Richie. N-n-Nöbet bekle.”

Ama Richie cesaretini kaybetmeden hemen önce yüzüstü döndü, ayaklarını pencereden içeri uzattı. Kırık camların ellerini ya da karnını keseceklerini umuyordu.

Bir şey Richie’yi bacaklarından yakaladı. Çocuk haykırdı.

Bill fısıldadı. “B-benim.” Bir dakika sonra Richie arkadaşının yanın da, ayakta duruyor, gömleğiyle ceketini aşağı çekiyordu. “K-kim sandın?"

Richie titrek bir sesle güldü. “Umacı.”

“S-sen şu t-taraftan git, b-ben de bu taraftan.”

“Boş ver...” Richie’nin kalp çarpıntısı, sesini de etkiliyordu. “Yanından ayrılmayacağım, Koca Bill.”

Önce kömürlüğe doğru gittiler. Bill elinde tabanca, biraz öndeydi. Richie ise hemen onun arkasında. Bir anda her tarafa bakmaya çalışıyordu.

“Bu-burada kömürden başka bir şey yok.” Bill sinirli sinirli güldü.

Richie, “Haydi, şimdi...” diye başladı. Aynı anda merdivenin yukarısındaki kapı hızla açılarak gürültüyle duvara çarptı. Yukarıdan aşağıya sönük beyaz gündüz ışığı döküldü.

İki çocuk da haykırdılar.

Richie vahşi homurtular duydu. Çok yüksekti bu sesler. Kafese kapatılmış vahşi bir hayvanın çıkardığı seslerdi. Çocuk merdivenden inen kimsenin mokasenleri ve soluk kot pantolonunun paçalarını gördü. Adam ellerini sallıyordu.

Ama bunlar el değil, birer pençeydiler!

Bill, “Kö-kö-kömürlerin üzerine tırman!” diye bağırıyordu. Richie ise donmuş gibi duruyordu. Birdenbire onları öldürmeye neyin gelmiş olduğunu anlamıştı. İkisini de bu nem ve ucuz şarap kokan mahzende öldürecekti. Bunu biliyordu. Ama yaratığı görmeyi de istiyordu.

“Kö-kö-kömürlerin yukarısında bir pe-pencere var!”

Yaratığın pençeleri kahverengi sık kıllarla kaplıydı. Uçlan tel gibi kıvrıktı. Tırnakları kırık kırıktı. Sonra Richie ipek bir ceket gördü. Siyahtı. Turuncu biyeleri vardı. Derry Lisesinin renkleriydi bunlar.

Bill, “K-kaç!” diye haykırarak Richie’yi olanca gücüyle itti. Çocuk kömürlerin üzerine düştü, sivri köşeler vücuduna battı. Richie o zaman sersemlikten kurtuldu. Bodrumda o çılgınca homurtu yankılanıyor, yankılanıyordu. Richie paniğe kapıldı. Ne yaptığının farkında olmadan kömürlerden oluşan dağa tırmandı. Bir taraftan da çığlıklar atıyordu. Tepedeki pencerenin camları kömür tozu içindeydi. İçeri hemen hiç ışık süzülmüyordu. Richie tokmağa uzandı ve olanca gücüyle pencereye yaslandı. Ama pencere açılmadı. Homurtular daha yaklaşmıştı şimdi.

Aşağıda tabanca patladı. Bu kapalı yerde, gürültüsü kulakları sağır edecek gibiydi. Richie’nin burnuna keskin bir barut kokusu geldi. Çocuk şok geçirdi ve kendini biraz toplar gibi oldu. O zaman tokmağı tersine çevirmeye çalıştığını fark etti. Yine bütün gücüyle çabaladı, paslı tokmak gıcırdayarak döndü. Çocuğun ellerine kömür tozları kondu. Karabiber gibi.

Tabanca yine sağır edici bir gürültüyle, ikinci defa patladı. Bill Denbrough, “Kardeşimi öldürdün, aşağılık köpek!” diye bağırdı.

Merdivenden inen yaratık bir an gülecek gibi oldu. Hatta belki konuşacaktı da. Richie onun, seni de öldüreceğim, dediğini sandı.

Bill o zaman tiz bir çığlık attı. “Richie!” Çocuk arkadaşı da yukarı tırmanırken kömürlerin takırdayarak yuvarlandıklarını işitti. Homurtular hâlâ devam ediyordu. Tahta çatırdadı. Soğuk bir kâbusu hatırlatan hınltılar, ulumalar ve havlamalar duyuldu. Richie pencereyi şiddetle itti. Camın kırılıp ellerini doğraması ihtimaline aldırdığı yoktu. Böyle şeyleri düşünecek halde değildi artık. Pencere dışarıya doğru açıldı. Yine kömür tozları uçuştu. Bu sefer Richie’nin yüzüne kondular. Çocuk bir yılan balığı gibi dışarı süzüldü. Tatlı taze havayı içine çekti. Uzun otların yüzüne çarptıklarını hissetti. Yağmur yağdığını hayal meyal fark ediyordu.

Tabanca üçüncü defa patladı ve bodrumdaki yaratık haykırdı. Salt öfke dolu, ilkel bir sesti bu ses. Sonra Bill, “Be-beni yakaladı!” diye bağırdı. “Yardım et! Beni yakaladı!”

Richie elleriyle dizlerinin üzerine döndü ve arkadaşının dehşet dolu suratını gördü. Bill kömürlerin üzerinde yüzükoyun yatıyor, geri geri kayıyordu... Hayır, hayır, biri onu aşağıya çekiyordu. Richie’nin pek de göremediği bir şey. Çocuğun gerisinde, hareket eden iri, gölge gibi bir şey. Homurdanan, uluyan ve adeta insana benzer sesler çıkaran bir yaratık.

Richie’nin onu görmesine gerek yoktu. Bu yaratığı cumartesi günü Aladdin Sinemasında, perdede görmüştü. Çılgınca, tamamıyla çılgınca bu şeydi bu. Ama buna rağmen Richie aklından da, vardığı sonuçtan da şüphe etmedi.

Genç Kurt Adam, Bill Denbrough’yu yakalamıştı. Ama bu, yüzüm' bol bol makyaj yapılmış bir kürkler yapıştırılmış olan Michael Landon değildi. Bu gerçekti.

Bill sanki bunu kanıtlamak istiyormuş gibi tekrar haykırdı. Richie uzanarak arkadaşının ellerini yakaladı. Tabanca Bill’in parmaklarının arasındaydı. Richie o gün ikinci defa Walther’ın namlusuna baktı. Bu sefer ta banca doluydu.

Richie’yle yaratık Bill için savaştılar. Çocuk arkadaşının ellerini tutuyordu, yaratık da ayak bileklerini.

Bill, “Bu-bu-buradan kaç, Richie!” diye haykırdı. “K-kaç...”

Kurt Adamın suratı birdenbire aydınlığa çıktı. Alnı dardı. Seyrek kıllarla kaplıydı. Yanakları çökük ve tüylüydü. Gözleri koyu kahverengiydi Korkunç bir zekâyla doluydu bu gözler. Kurt Adam hırlayarak ağzını açtı. Kalın alt dudağının yanlarından koyu bir köpük aktı. Kurt Adam bu sefer başını arkaya atarak kükredi. Gözlerini Richie’den ayırmıyordu. Bill kömürlere tırmandı. Richie arkadaşını kollarından yakalayarak yukarı çekti. Çocuk bir an bu savaşı kazanacağını da sandı. Ama Kurt Adam tekrar Bill’in ayak bileklerini kavrayarak geri geri karanlıklara doğru gitti. Bill’i yakalamıştı. Onu kaçırmak niyetinde de değildi.

Sonra Richie ne yaptığını bilmeden, İrlandalı bir polis gibi konuşmaya başladı. Bay Nell gibi. “Onu bırak bakayım, ahbap, yoksa o kalın kafanı kırarım! Tanrı’nın önünde yemin ediyorum! Haydi, bırak çocuğu, yoksa kendini delikte bulursun.”

Bodrumdaki yaratık öfkeyle kükredi. Ama Richie’ye sesinde başka bir şey daha varmış gibi geldi. Belki korkuydu. Belki de can acısı.

Richie arkadaşını olanca gücüyle çekti. Bill pencereden otların üzerine uçtu. Çocuk Richie’ye dehşetinden koyulaşmış gözlerle baktı. Kabanının önü kömür tozu içinde kalmıştı. Bill soluk soluğa, “Ç-çabuk,” diye kekeledi. İnler gibi konuşuyordu. Richie’nin gömleğini yakaladı. “Se-se-seninle...”

Richie kömürlerin tekrar gürültüyle yuvarlanmaya başladıklarını duyuyordu. Bir dakika sonra Kurt Adamın kafası pencerede belirdi. Dişlerini göstererek onlara bakıyor, pençeleriyle cılız otlan tutuyordu. Tabanca hâlâ Bill’in elindeydi. Çocuk silahı iki eliyle birden kavrayarak gözlerini iyice kıstı, tetiği çekti. Yine müthiş bir patlama duyuldu. Richie Kurt Adamın kafasından bir parçanın koptuğunu ve kanların yaratığın yüzünden aktığını gördü. Kan canavarın tüylerini yapış yapış ederek okul ceketine yayıldı.

Kurt Adam kükreyerek pencereden çıkmaya çalıştı.

Richie ağır ağır, rüyada gibi arka cebinden aksırık tozu kutusunu çıkardı. Kanlan akan, uluyan yaratık pencereden çıkarken çocuk kutunun kapağını açtı, tozu sıkarken, yine İrlandalı bir polise yakışacak sesle, “Yerine dön, ahbap,” diye emretti. Kurt adamın yüzüne beyaz tozlardan oluşan bir duman yayıldı. Yaratığın kükremeleri, ulumaları birdenbire kesildi. Kurt Adam adeta komik denilecek bir şaşkınlıkta Richie’ye baktı. Boğuluyormuş gibi hırıltılı bir ses çıkardı. Kanlı, kırmızı gözleriyle Richie’ye tekrar baktı. Sanki onu “mim”liyordu.

Sonra aksırmaya başladı.

Aksırdı, aksırdı, aksırdı. Ağzından tükrükler sıçradı. Burnundan yeşilimsi kara bir sıvı aktı. Bunun bir damlası Richie’nin derisine geldi ve çocuğu asit gibi.yaktı. Richie can acısı ve tiksintiyle bağırarak sıvıyı sildi.

Yaratığın yüzünde hâlâ öfke vardı. Ama buna şimdi can acısı da karışmıştı. Çok belirgindi bu. Belki Bill, Kurt Adamı babasının tabancasıyla yaralayabilmişti. Ama Richie O’nu önce İrlandalı polisin sesi, sonra da aksırık tozuyla daha fazla yaralamıştı...

Richie, Tanrım, diye düşündü. Birde kaşıntı tozum olsaydı, belki de O’nu öldürebilirdim. Sonra Bill onu ceketinin yakasından yakaladığı gibi geri çekti. Tam zamanında davranmıştı. Kurt Adamın aksırıkları başladığı gibi birdenbire sona erdi. Yaratık Richie’ye doğru atıldı. Çok hızlı hareket ediyordu. İnanılmayacak kadar hızlı. Richie’yi bıraksalar, elinde boş aksırık tozu kutusuyla orada oturacak, Kurt Adamın tüylerinin ne kadar koyu kahverengi, kanının da ne kadar kırmızı olduğunu düşünecekti. Gerçek ha yatta hiçbir şeyin siyah-beyaz filmler gibi olmadığını da.

O sırada Kurt Adam pençeleriyle onun boynunu kavrayacak ve uzun tırnaklarıyla çocuğun gırtlağını paralayacaktı. Ama Bill arkadaşını tekrae yakalayarak ayağa kaldırdı.

Richie seslendi, Bill’in peşinden koştu. Evin ön tarafına doğru gitti ler. Richie, artık peşimize takılamaz, diye düşünüyordu. Sokağa çıktık işte. Bizi kovalamaya cesaret edemez. Edemez. Edemez...

Ama Kurt Adam peşlerindeydi. Richie onun arkalarında homurdanıp hırladığını duyuyordu.

İşte Gümüş oradaydı. Bill’in ağaca dayadığı yerde. Bill, seleye atla yarak babasının Walther’ini her zaman oyuncak tabancaları taşıdıkları tel sepete attı. Richie bagaj yerine binerken arabasına baktı. Kurt Adam çim alandan onlara doğru geliyordu. Aralarında en fazla altı metre vardı. Yanı tığın lise ceketinin üzerine kanları ve salyaları akmıştı. Sağ şakağındaki tüylerin arasından beyaz kemiği gözüküyordu. Burnuna beyaz aksırık toz lan bulaşmıştı. Richie dehşetini tamamlayan iki şeyi daha fark etti. Yara tığın ceketinin fermuarı yoktu. Onun yerine ceketin önünde ponpona benzeyen iri turuncu düğmeler vardı. İkinci şey daha da kötüydü. Richie bu yüzden bayılacağını sandı. Ya da çabalamaktan vazgeçecek yaratığın kendisini öldürmesine izin verecekti. Kurt Adamın ceketinin cebine simle bir ad işlenmişti. Kan akmıştı bunun üzerine. Ama isim yine de okunabiliyordu. “RİCHİE TOZIER.”

Yaratık iki çocuğa doğru atıldı.

Richie haykırdı. “Gidelim, Bill!”

Gümüş hareket etti. Ama ağır ağır. Pek ağır ağır. Bill çok yavaş davranıyordu.

Bill bisikletle Neibolt Sokağının ortasına doğru giderken yaratık da onlara yetişti. Soluk kot pantolonu kan içindeydi. Richie omzunun üzerinden ona bakarken adeta ipnotize oldu. Kurt Adamın pantolonunun dikişleri yer yer sökülüyor, dışarı kahverengi sert kıllar fışkırıyordu. Yaratık bir pençesini Richie’ye doğru uzattı. Çocuk korkuyla bağırarak başını eğdi. Kurt Adam dişlerini göstererek güldü. O kadar yakındı ki, Richie yaratığın gözlerinin sararmış aklarını görüyor, çürük et gibi kokan nefesini duyuyordu. Dişleri uzun, sivri, çarpık çurpuktu.

Yaratık bir pençesini Richie’ye doğru sallarken çocuk tekrar haykırdı. Kurt Adamın kafasını koparacağından emindi. Ama pençe yüzünün biraz önünden geçti. Bu yüzden Richie’nin terden alnına yapışmış olan saçları uçuştu.

Bill olanca sesiyle, “Haydi GÜMÜŞ!” diye bağırdı. Kısa ve az meyilli yokuşun tepesine erişmişlerdi. Gümüş hızlandı. Bill pedalları deli gibi çeviriyordu şimdi.

Richie, şükürler olsun, diye düşündü. Tanrı’ya şükürler olsun! Çok...

Kurt Adam tekrar kükredi. Çocuk kendi kendine, “Ah, Tanrım, galiba tam yanımda,” dedi. Sonra nefesi kesildi. Yaratık ceketiyle gömleğini çekiyordu. Yaka Richie’nin nefes borusuna bastırmaya başlamıştı. Çocuk boğuluyormuş gibi, gargarayı andıran bir ses çıkardı. Yaratık onu bisikletin arkasından çekmeden önce Bill’in beline sarılmayı başardı. Bill arkaya doğru yattı ama Gümüş’ün gidonunu bırakmadı yine de. Richie bir an bisikletin yan yatacağını ve ikisinin de yere yuvarlanacaklarını düşündü. Sonra çocuğun eski ceketi gürültüyle yırtıldı. Richie yeniden nefes alabildi. Döndü, yine o öldürme isteğiyle dolu bulanık gözleri gördü.

Olanca sesiyle, “Bill!” diye haykırmaya çalıştı. Ama sesi pek güçsüz çıktı.

Bill galiba onu yine de duymuştu. Pedalları daha da hızlı çevirmeye başladı. Hayatı boyunca hiç denemediği büyük bir hızla. Sanki bağırsakları çözülüyor, yukarıya doğru yükseliyordu. Boğazında bakırımsı bir kan tadı vardı. Gözleri yuvalarından uğramıştı. Ağzını açmış nefes almaya çalışıyordu. Acayip, delice bir sarhoşluk duyuyordu.

Çocuk tekrar, “Haydi Gümüş!” diye haykırdı.*

Richie, Kurt Adamın mokasenlerinin asfalta vururken çıkardıkları sesi duyuyordu. Döndü. Yaratık pençesini şiddetle çocuğun gözlerinin üzerine vurdu. Richie bir an kafasının gerçekten kopmuş olduğuna inandı. Ortalık bulanıklaştı, sesler yükselip alçalmaya başladı. Richie dönerek çaresizlik içinde Bill’e sarıldı. Sıcak kanlar sağ gözüne doluyordu. Kurt Adam pençesini tekrar salladı. Richie bisikletin iyice yalpaladığını hissetti. Gümüş devrilecekken tekrar dengesini buldu. Bill yine, “Haydi Gümüş!” diye bağırdı ama sesi sanki çok uzaklardan geliyordu.

Richie gözlerini yumdu. Bill’e sarılarak kaçınılmaz sonu bekledi.

Bill de ayak seslerini duymuş, palyaçonun henüz savaşmaktan vazgeçmediğini anlamıştı. Ama dönüp bakmaya cesaret edemiyordu. O yetişip ikisini yere devirdiği an zaten durumu anlayacaktı. Bundan daha fazlasını öğrenmesine gerek yoktu.

Çocuk, haydi Gümüş, diye düşündü. Şimdi olanca hızınla uç! Olanca hızınla! Haydi, Gümüş! Haydi!

Bill Denbrough yine iblisi alt etmek için uçuyordu. Ama bu iblis iğrenç bir biçimde sırıtan bir palyaçoydu. Yağlı beyaz bir boya sürdüğü yüzü ter içindeydi. Kalın kırmızı dudaklarıyla vampir gibi gülümsüyordu. Gözleri parlak gümüş paralar gibiydi. Derry Lisesi ceketi giymiş bir palyaço. Bunun altından turuncu yakalı ve turuncu ponpon düğmeli gümüşümsü kılığı gözüküyordu. *

“Haydi, oğlum, haydi! Gümüş, ne dersin?” Gözleri bulanan Bill, Neibolt Sokağını doğru dürüst göremiyordu bile. Gümüş sanki uçuyor du. O ayak sesleri biraz geride mi kalmıştı? Bill hâlâ dönüp bakmaya cesaret edemiyordu. Richie beline öyle sıkı sarılmıştı ki, Bill zorlukla nefes alıyordu. Arkadaşına kollarını biraz gevşetmesini söylemeyi istiyor, ama bu yüzden nefes tüketmeyi de göze alamıyordu.

Sonra ileride dört yol ağzı belirdi. Tıpkı güzel bir rüya gibi. Arabalar Witcham Sokağında gidip geliyordu. Dehşet ve bitkinlik arasında bu Bill’e bir mucize gibi geldi. Artık fren yapması gerektiği için omzunun üzerinden arkaya bakmak cesaretini gösterdi.

Gördüğü şey, Gümüş’ün pedallerini geri çevirmesine neden oldu. Bisiklet kaydı. Richie’nin kafası Bill’in sağ omzuna çarptı.

Sokak bomboştu.

Ama yirmi beş metre kadar geride, ilk eski ve boş evin önünde, turuncumsu bir şey kımıldıyordu. Kanalizasyon ızgarasına yakındı.

“Ahhh...”

Bill neden neden sonra, Richie’nin Gümüş’ün arkasından kaydığını fark etti. Richie’nin gözleri kaymış aklan ortaya çıkmıştı. Gözlüğü çarpılmıştı. Alnından ağır ağır kan akıyordu.

Bill arkadaşının kolunu tuttu. İkisi birden yere yuvarlandılar. Bileğini çarpan Bill can acısıyla bağırdı. Bu ses yüzünden Richie gözlerini kırpıştırdı.

Çocuk ünlü Pancho Villa taklidine başladı. “Size hâzineyi nasıl ele geçireceğinizi göstereceğim, senyor.” Ama arkadaşının sesinin acayip tonu Bill’in ödünü patlattı. Çocuk, Richie’nin alnındaki derin olmayan yaraya birkaç kahverengi sert kılın yapışmış olduğunu fark etti. Bu Bill’i daha da korkuttu. Elini kaldırdığı gibi tokadı arkadaşına yapıştırdı.

Richie, “AHH!” diye bağırdı, kirpiklerini kırpıştırdı, sonra da gözlerini iyice açtı. “Bana neden vuruyorsun, Koca Bill? Gözlüğümü kıracaksın.”

Bill, “S-s-senin ö-ölmek üzere olduğunu sandım,” dedi. 

Richie ağır ağır doğrulup oturdu, elini alnına götürdü, inledi. “Ne ol...” Sonra birdenbire olanları hatırladı. Gözleri ani bir dehşet ve şokla irileşti. Çocuk dizlerinin üzerinde doğruldu. Kesik kesik soluyordu.

Bill, “Y-y-yapma,” dedi. “O k-kayboldu, Richie. G-gitti.”

Richie bomboş uzanan sokağı gördü ve birdenbire ağlamaya başladı. Bill bir an ona baktı, sonra da sarıldı. Richie de Bill’i kucakladı. Zekice bir nükte yapmak istedi ama aklına hiçbir şey gelmedi. Sadece hıçkırdı çocuk.

Bill, “Y-y-yapma, Richie,” dedi. “Y-y-y...” Sonra o da hüngür hüngür ağlamaya başladı.

İki arkadaş Bill’in yere devrilmiş duran bisikletinin yanında, sokakta, dizlerinin üzerinde kucaklaştılar. Gözyaşları, kömür tozuna bulanmış yanaklarında temiz izler bırakıyordu.

IX

Temizleme

29 Mayıs 1985’de uçak New York Eyaletinin üzerinden uçarken Beverly Rogan gülmeye başladı. Diğer yolcuların çıldırdığını sanmamaları için ellerini ağzına bastırdı ama yine de kendine fazla haklın olamadı...

O günlerde ne kadar gülerdik, diye düşündü. Karanlıkların içinde beliren bir ışık gibiydi bu düşünce. “Her zaman korkardık ama yine de gülerdik. Elimizde değildi...”

Beverly birdenbire Tom Rogan’ın sesini duydu. “Seni öldüreceğim, dişi köpek!” Ürperdi. O Tom için bir dişi köpekti. Önemli bir defileden önce hata yaparak Beverly 'den azar işiten dikişçi kızlar için de öyle. Ve Tom’dan çok önce babası için de. “Seni dişi köpek!”

Beverly gözlerini yumdu.

Kocasının evinden kaçtıktan sonra bir taksiye binerek en samimi arkadaşı olan yazar Kay McCall’a gitmişti. Yolda eski olayları kendisini korkutan bir berraklıkla hatırlamaya başlamıştı. Sanki biri büyük bir buldozerle bir mezarlığı kazmaya başlamış gibi. Şimdi kadının aklına yıllardan beri düşünmediği isimler geliyordu. Ben Hanscom, Richie Tozier, Henry Bowers, Eddie Kaspbrak... Bill Denbrough... Özellikle Bill... Küçüklere özgü açık sözlülükle, “Kekeme Bill” diye çağırdıkları çocuk... Beverly her zaman onun pek uzun boylu ve kusursuz olduğunu düşünmüştü. (Tabii ağzını açıncaya kadar.)

İsimler... Yerler... Olaylar...

Beverly vücuduna kâh müthiş bir sıcaklık yayılır, kâh buz gibi olurken, musluğun deliğinden yükselen sesleri de hatırladı. Bağırmıştı. O yüzden de babası yumruğunu indirmişti. Babası... Tom... Beverly’nin gözleri dolmaya başladı.

Kay, Beverly’yi karşılamış, eve sokarak banyoya götürmüştü. Beverly duş yaptıktan sonra Kay ayağındaki kesiğe tendürdiyot sürmüş, flaster yapıştırmıştı. Beverly için kahve yapmış ve fincana bol bol konyak da koymuştu.

Sonra da, “Pekâlâ,” demişti. “Ne oldu? Polis mi çağıracağız? Yoksa çabucak boşanman için seni Reno’ya mı yollayacağız?”

Beverly mırıldanmıştı. “Sana fazla bir şey anlatamayacağım. Çünkü bu deli saçması. Aslında suç bendeydi...”

“Böyle söyleme!” Kay’in yanakları kızarmıştı. Kahverengi gözlerinde öfkeli bir pırıltı vardı. “Seninle kaç yıllık arkadaşız? Dokuz mu, on mu? Eğer bir kere daha, ‘Suç bendeydi,’ dersen, kusarım! Bugün suç sende değildi! Daha önce de. Ondan önce de. Dostlarının çoğu Tom’un sonunda bütün kemiklerini kıracağını ya da seni öldüreceğini düşünüyorlardı. Bunun farkında değil miydin?”

Beverly irileşmiş gözlerle arkadaşına bakmaktaydı.

“Yine de suçlu sayılırsın. O adamın yanında kaldığın, her şeye boyun eğdiğin için. Ama neyse evden kaçtın artık. Şimdi yansı kopmuş tırnakların, yarılmış ayağın ve omzundaki kayış izlerinle karşımda oturup suçun kendinde olduğunu söyleme!”

Bev, “Tom bana kayışla vurmadı,” dedi. Bu yalanı artık alışmış olduğu için söylüyordu. Yüzünün kızarmasına neden olan o derin utanca da alışmıştı.

“Tom’la ilgini kestiysen, artık yalan söylemen de gerekmez!” Kay dostça bir sevgiyle Beverly’ye baktı. Kadının gözleri doldu. Kay ekledi “Sen kimi kandırdığını sanıyordun? Siyah gözlükler, yüksek yakalı, uzun kollu bluzlar! Belki bir iki müşterini kandırdın. Ama arkadaşlarını kandıramazdın, Bev. Seni seven dostlarını!”

Beverly hıçkırmaya başladı. Uzun uzun ağladı. Daha sonra, Kaybolanları anlattı. “Doğduğum kentten, Derry’den eski bir arkadaşım telefon etti. Maine eyaletinden. Bana uzun yıllar önce ettiğim bir yemini hatırlattı. ‘Sözünü tutmanın zamanı geldi,’ dedi. ‘Gelecek misin?’ Tabii. ‘Geleceğim,’ diye cevap verdim. İşte o zaman Tom’la olanlar oldu.”

Kay, “Arkadaşına hangi konuda söz verdin?” diye sordu.

Beverly başını salladı. “Bunu sana söyleyemem. Çok isterdim ama...”

Kay bir an düşündü. “Pekâlâ. Maine’den döndükten sonra Tom konusunda ne yapacaksın?”

Beverly gitgide, Derry’den hiçbir zaman geri dönemeyeceğine inanmaya başlıyordu. Ama sadece, “Buna birlikte karar veririz,” dedi. “Şu anı Tom’un beni bulamayacağını umarım.”

Kay zeki bir tavırla ona baktı. “Tom’un seni Derry’ye gitmekten vazgeçirmesinden korkuyorsun, değil mi?”

Beverly nehirde duran yedi çocuğu hatırladı. Sonra Stan’i ve elindeki cam parçasını. “Hayır. Tom, bu sefer beni caydıramaz. Ama beni yaralayabilir. Dün gece onun ne halde olduğunu görmedin, Kay.”

Kay’in kaşları çatıldı. “Onu başka günlerde yeteri kadar gördüm. İnsan kılığında bir hayvan! Bazen içimden kırbacı kapmak ve onu iyice dövmek geliyor!”

Beverly çabucak, “Sakın ona yaklaşayım deme!” diye bağırdı. “O tehlikeli bir insan, Kay! Bana inan. Tom... tıpkı...” Az kalsın, babama benziyor, diyecekti. Onun yerine, “...Bir yabaniye dönmüştü,” diye mırıldandı.

Kay, “Pekâlâ, hayatım,” dedi. “Endişelenme. Tom’a gözükmem. Sen verdiğin sözü tutmaya git. O arada biraz da Tom konusunu nasıl halledeceğini düşün.”

Beverly, “Düşünürüm,” dedi. Ama bu yalandı. Düşünmesi gereken başka pek çok şey vardı. O yaz ne olmuştu? On bir yaşındayken? Lavabonun deliğinden çıkan sesleri düşünmeliydi bir kere. Sonra gördüğü o şeyi. Öyle korkunçtu ki, kafası hâlâ ayrıntıları hatırlamasına izin vermiyordu...

Beverly şimdi uçağın penceresinden bakıyor ve, Tom çok kötüydü, diye düşünüyordu. Yine de Derry’de beni bekleyen iblisin yanında bu pek sönük kalır... Fakat hiç olmazsa Bill Denbrough’yu göreceğim... Bir zamanlar on bir yaşındaki Beverly Marsh’ın Bill Denbrough’ya âşık olduğunu hatırlıyordu. Bir de üzerinde güzel şiir bulunan bir kartı... Galiba onu kimin yolladığını da biliyordu... Yoksa Bill miydi?

Beverly birdenbire o korkunç gecenin olaylarını hatırladı. Richie’le Ben’in onu sinemaya götürdükleri gece. Kız geceliğini giyip banyoya gitmişti. Yüzünü yıkamak için lavaboya eğildiğinde...

Lavabonun deliğinden bir ses yükseldi. “Bana yardım et...” Beverly şaşırarak geriledi. Sonra aklını başına toplamak istiyormuş gibi kafasını salladı. Yeniden lavaboya doğru eğilerek dikkatle deliğe baktı. Banyo dört odalı apartman katının arka tarafındaydı. Beverly televizyonda bir kovboy filminin oynadığını kulağına kadar gelen hafif seslerden anlıyordu.

“Bana yardım et.”

Beverly inledi. Duyduğu gerçek bir sesti. Sandığı gibi borulardan gelen o garip gürültülerden değildi.

“Bana yardım et, Beverly.”

Kızın vücudu kâh buz gibi oluyor, kâh alev alev yanıyordu. Yine eğilerek fısıltıyı andıran bir sesle, “Hey?” dedi. “Orada biri mi var?” Delikten yükselen ses, yeni konuşmaya başlayan pek küçük bir çocuğun sesini andırıyordu. Tüyleri diken diken olan Beverly tekrarladı. “Orada biri mi var?”

Ona cevap veren olmadı. Ama şimdi delikten etrafa pek pis bir koku yayılıyordu. Sonra Beverly yine o sesi duydu. “Hepimiz de seninle tanışmayı istiyoruz. Beverly.”

Kızın elleri ağzına gitti, gözleri dehşetle büyüdü. Ona bir an deliğin dibinde bir şey kımıldamış gibi gelmişti. Telaşla etrafına bakındı. Banyonun kapısını sıkıca kapatmıştı. Yine sesini alçaltarak lavabonun deliğine doğru seslendi. “Sen kimsin?”

O ses, “Mathew Clements,” diye fısıldadı. “Palyaço beni buraya, boruların içine indirdi. Ve ben öldüm. Yakında gelip seni de alacak, Beverly. Ben Hanscom’u, Bill Denbrough’yu ve Eddie’yi de...”

Beverly ellerini yanaklarına bastırdı. Gözleri irileşti, irileşti, vücudu buz kesildi. Şimdi ses yaşlıydı. Ama iğrenç bir neşe vardı titreşiminde. “Burada arkadaşlarınla birlikte yüzeceksin, Beverly. Hepimiz de yüzüyoruz burada. Bill’e Georgie’nin selamını söyle. ‘Bill’i özlüyorum ama onu yakında göreceğim,’ dediğini de. Georgie’yi bir gece dolabın içinde bulacak. Gözlerine piyano telleri saplanmış durumda. Bill’e söyle...” Ses arka arkaya hıçkırdı ve birdenbire delikten etrafa kanlar fışkırdı.

O ses boğulurcasına, çabuk çabuk konuşuyordu şimdi. Ve konuşurken de değişiyordu. Küçük bir çocuk sesi... Sonra yeni yetişen bir kızınki... Beverly’nin tanıdığı bir öğrencinin, Veronica Grogan’ın sesi. Ama Veronica ölmüştü. Onun cesedini kanalizasyon kanallarından birinde bulmuşlardı.

“Ben Matthew’yum... Ben Betty’im... Ben Veronica’yım... Burada, aşağıdayız. Palyaçoyla beraberiz... ve yaratığın ve mumyanın ve Kurt Adamın yanındayız... ve Beverly, sen de aramızdasın... Yüzüyor, değişiyoruz...” Delikten yine kanlar fışkırdı. Damlalar lavaboya, aynaya ve zevksiz bir kâğıtla kaplı duvarlara sıçradı. Beverly birdenbire tiz bir çığlık attı. Geri geri giderek lavabodan uzaklaştı. Kapıyı açıp dışarı fırladı. Telaşla oturma odasına koştu. Babası da o sırada ayağa kalkıyordu.

Adam kaşlarını çatarak, “Nen var senin?” diye sordu. Bu akşam baba kız evde yalnızdılar. Bayan Marsh, Derry’nin en iyi lokantası olan Yeşil Çiftlik’te bu gece de çalışacaktı.

Beverly sinir krizi geçirmek üzereydi. “Banyo! Baba, banyoda...” “Biri seni mi gözetliyordu, Beverly? Ha?” Adam kızı kolundan sıkıca yakaladı. Parmakları Beverly’nin derisine battı.

“Hayır... Lavabo... Lavabo...” Beverly daha başka bir şey söyleyemeyerek hüngür hüngür ağlamaya başladı.

Al Marsh yüzünde, “Bakalım daha başımıza neler gelecek?” gibi bir ifadeyle kızını yana itti, banyoya girdi. İçerde o kadar uzun süre kaldı ki Beverly yine korkmaya başladı.

Sonra adam, “Beverly!” diye kükredi. “Buraya gel!”

Beverly babasının hiçbir emrine karşı çıkamazdı... Banyonun kapısı açıktı. Kızıl saçları seyrelmeye başlamış olan iriyarı Al içeride duruyordu. Arkasında hâlâ kurşuni gömleğiyle pantolonu vardı. (Derry Hastanesinin kapıcısıydı Al Marsh.) Dik dik Beverly’ye bakıyordu. Kız içeri girerken, “Nedir bu delilik!” dedi. “Bunu bana söyler misin?”

Beverly’ye boğazının içi taşlaşıvermiş gibi geliyordu. Kalbi göğsünde çırpınıyordu. Kız kuşu vereceğinden korkmaktaydı. Ayna kan içindeydi. Kanlar ağır ağır aşağıya damlıyordu. Lavaboya da kanlar sıçramıştı. Beverly’nin burnuna, elektrik ampulünde pişen kanın kokusu geldi. Kız boğuk bir sesle, “Baba...” diye fısıldadı.

Adam her zaman olduğu gibi kızına öfkeyle bakarak döndü, rahat bir tavırla muslukta ellerini yıkamaya başladı. “Tanrım! Konuşsana, kız! Ödümü patlattın. Haydi bakalım, demin ne dernek istediğini açıkla.”

Beverly lavabonun kenarındaki kanların babasının kurşuni pantolonuna bulaştığını görüyordu. Boğuluyormuş gibi bir ses çıkardı. Al Marsh musluğu kapatarak ellerini havluyla kuruladı. Beverly kanların babasının iri eklemli ellerine bulaştığını gördüğü zaman az kalsın bayılacaktı.

“E? Bekliyorum!” Adam kanlı havluyu tekrar çubuğa astı.

Her taraf kan içindeydi... Her taraf... Ama babası bunu göremiyordu “Baba...” Beverly ne söyleyeceğini bilmiyordu ama adam onun sözünü kesti.

“Senin için endişeleniyorum, Beverly. Olgunlaşacağını hiç sanmıyorum. Sokaklarda dolaşıp duruyorsun. Ev işi hiç yapmıyorsun. Yemek pişiremiyor, dikiş dikemiyorsun. Çoğu zaman kitap okuyarak hayallere dalıyorsun. Ya da keyifsizleşiyorsun. Senin için endişeleniyorum.” Birdenbire elini kaldırdı ve kızın kalçasına müthiş bir tokat indirdi. Beverly hafifçe bağırdı. Babasının sağ kaşına da küçük bir kan damlası takılmıştı. Beverly, kaşına biraz daha bakarsam çıldırırım, diye düşündü. O zaman bütün bunların önemi de kalmaz.

Adam, “Senin için çok endişeleniyorum,” dedi ve yumruğunu kızın midesine gömdü. Beverly inleyerek iki büklüm oldu. Nefes almaya çabalıyordu. Babası ifadesiz bir suratla ona baktı ve sonra kanlı ellerini pantolonunun ceplerine soktu. “Artık büyümelisin, Beverly.” Müşfik sesi kızı bağışladığını açıklıyordu. “Öyle değil mi?”

Beverly başını salladı. Şakakları zonkluyor, kız sessizce ağlıyordu. Yüksek sesle hıçkırır, babasının deyimiyle ‘bebek gibi sızlanırsa,’ adamın onu bu sefer iyice döveceğini biliyordu. Al Marsh, “Şimdi ne dernek istediğini açıkla bakalım,” diye emretti. “Ve çabuk ol.”

“Şey...” Ağzı iyice kurumuş olan Beverly yutkundu. “Bir örümcek gördüm... İri, kara bir örümcek... Lavabonun deliğinden çıktı... Herhalde tekrar boruya kaçtı...”

“Ya?...” Al Marsh bu açıklamayı beğenmiş gibi kızına hafifçe gülümsedi. “Mesele bu muydu? Kahretsin! Bunu bana daha önce söyleseydin sana hiç vurmazdım, Beverly. Örümceklerden bütün kızlar korkarlar. Neden bunu açık açık söylemedin?” Lavaboya eğildi.

Beverly haykırıp babasını uyarmamak için dudağını ısırdı. İçinden korkunç bir ses, “İstiyorsa ‘O’ babanı yakalasın,” dedi. “Babanı aşağı çeksin. Canı cehenneme!” Beverly bu fısıltıyı duymamaya çalıştı.

Al Marsh musluğun deliğine baktı. Elleri lavabonun kenarındaki kanlara yapışıyordu. Beverly kusmamak için inatla çabaladı. Midesi, babasının yumruğu yüzünden sancıyordu.

Al Marsh, “Bir şey göremedim,” dedi. “Bu binalar çok eski. Borular da pek geniş.” Kolunu kızın omzuna atarak onu kendisine çekti. “Haydi git yat. O örümceği de artık düşünme, tamam mı?”

Beverly’nin babasına duyduğu büyük sevgi yeniden canlandı. Kız bir keresinde, babası onu cezalandırdığında, bunu haksız bularak ağlamıştı. Adam o zaman, “Hak etmediğin zaman sana hiç vurmuyorum, Beverly” demişti. Belki de doğruydu bu. Çünkü babası bazen ona sevgi ve şefkatle davranabiliyordu. Beverly de babasını seviyor, adamın kendisini sık sık terbiye etmek zorunda olduğuna inanmaya çalışıyordu. Al Marsh’ın dediğine göre, bu Tanrının ona verdiği bir görevdi. Adam, “İnsanın kızlarını oğullarından daha çok terbiye etmesi gerekir,” diye açıklıyordu. Hiç oğlu yoktu. Beverly belirsiz bir biçimde, bunun da yine kendi suçu olduğuna inanıyordu.

Kız, “Peki, baba,” dedi. “Düşünmem.”

Baba kız, Beverly’nin küçük yatak odasına girdiler. Kız, banyodan çıkmadan önce son bir defa dönüp arkasına baktı. Lavabo kan içindeydi. Ayna da. Zemin de. Duvarlar da. Beverly, yıkanmak için bir daha banyoya nasıl girerim? diye düşündü. “Tanrım, babam için kötü şeyler düşündüm. Lütfen beni bağışla. İstersen beni cezalandır. Ama yalvarırım, sabaha kadar banyoda hiç kan kalmasın.”

Babası her zaman olduğu gibi kızın üzerini örttü, onu alnından öptü. Kederli mavi gözleriyle, “Bazen senin için endişeleniyorum, Bev.” dedi. Ama bu sefer öfkeli değildi. Kızın alnına düşmüş olan saçları geri itti.

Beverly az kalsın, banyo kan içinde, baba! diye haykıracaktı. Görmedin mi o kanlan? Her yer kan içinde. GÖRMEDİN Mİ? Ama sesini çıkarmadı. Adam da elektriği söndürerek odadan çıktı. Beverly neden sonra rahatsız bir uykuya daldı.

Beverly sabah erken kalkmasına rağmen banyoya ancak annesiyle babası evden ayrıldıktan sonra gitti. Kapıyı açarak içeriye bir göz attı. An nesi o sabah banyoyu temizlemişti. Musluğun altında kan yoktu artık. Lavabonun kenarında da. Ama lavabonun içinde, ayna ve duvarlarda hâla kan lekeleri vardı. Beverly aynadaki uçuk hayaline baktı. “Şimdi ne yapa cağım? Yoksa çıldırıyor muyum? Bütün bunlar hayal mi?”

Birdenbire lavabonun deliğinden bir kahkaha yükseldi.

Beverly haykırarak dışarı fırladı, kapıyı da sıkıca kapattı.

Beverly Marsh o gün öğleden sonra saat üçte Anayol’la Merkez Sokağını birbirine bağlayan dar geçide saptığı zaman, üç çocuğun oyun oynadıklarını gördü. Bunlar Ben Hanscom, Eddie Kaspbrak ve Bradley Donovan adında üçüncü bir çocuktu. Para atarak eğleniyorlardı.

Eddie, “Merhaba, Bev,” dedi. “Gece o filmler yüzünden kâbus gördün mü?”

Beverly, “Hayır,” diye cevap verdi. “Sinemaya gittiğimi nereden biliyorsun?”

“Saman Yığını söyledi.” Eddie başparmağıyla Ben’i işaret etti. Ben, Beverly’nin anlayamadığı bir nedenle kıpkırmızı kesilmişti.

Bradley, “Hangi filmler oynuyordu?” diye sordu. Pek peltek peltek konuşuyordu.

Beverly, “İki korku filmi,” diyerek Eddie’yle Ben’in arasına girdi. “Sen mi atıyorsun?”

Ben çabucak ona baktı, sonra da gözlerini kaçırdı. “Evet.”

“Kim kazanıyor?”

Ben, “Eddie,” dedi. “O çok usta.”

Kız, Eddie’ye baktı. Çocuk tırnaklarını ciddi ciddi gömleğine sürerek parlattı, sonra da kıkır kıkır güldü.

Beverly, “Ben de oynayabilir miyim?” diye sordu.

Eddie başını salladı. “Bence bir sakıncası yok. Yalnız bir penin var mı?”

Beverly cebinden üç peni çıkardı. Oyun tekrar başladı. Önce Bradley attı. Sonra Ben, ondan sonra da Beverly. Paralan eczanenin arka duvarına doğru fırlatıyorlardı. Parası duvara en yakın olan oyuncu, diğerlerinin penilerini alıyordu. Beş dakika sonra Beverly, yirmi dört peni kazanmıştı.

Bradley öfkeyle ayağa kalktı. “Kızlar her zaman hile yaparlar!” Beverly’ye hem hiddet ve hem de gurur kırıklığıyla bakıyordu. “Kızların böyle oyunlara katılmalarına izin verilmemeli...”

Ben yerinden fırladı. “Bu sözlerini geri al!”

Bradley’in ağzı bir karış açık kaldı. “Ne?”

“Bu sözlerini geri al! Beverly hile yapmadı!”

Bradley önce Ben’e, sonra da Eddie’yle Beverly’ye baktı. “Dudaklarının gövdene uyacak biçimde şişmesini mi istiyorsun?”

“Evet...” Ben birdenbire güldü. Bradley hayret ve kaygıyla bir adım geriledi. Ben hâlâ gülümsüyordu. Henry Bowers’la dövüşmüş, bir değil, iki defa galip gelmişti. Şimdi sıska peltek Bradley Donovan’dan korkacak değildi.

“Ondan sonra da hep birlikte üzerime çullanın, değil mi?” Bradley bir adım daha geriledi. Gözleri dolmuş, sesi titriyordu. “Hepiniz de hile yapıyorsunuz.”

Ben, “Beverly hakkındaki sözlerini geri al,” dedi yine.

Beverly atıldı. “Boşver, Ben.” Avuç dolusu bakır parayı Bradley’e doğru uzattı. “Kendi paranı al. Ben para kazanmak için oynamıyordum.” Bradley’nin gözlerinden, gurur kırıklığının neden olduğu yaşlar aktı. Beverly’nin eline vurdu, paralar etrafa saçıldı, çocuk Merkez Sokağına doğru koştu. Diğerleri ağızları bir karış açık onlara bakıyorlardı. “Sen küçük bir dişi köpeksin, işte o kadar! Hilekâr! Annen de bir kaltak!”

Beverly inledi. Ben, Bradley’e doğru koşacak oldu ama çocuk gözden kaybolmuştu bile. Ben, Beverly’ye döndü. O söz, kızı ne kadar™ sarstıysa, onu da bir o kadar sarsmıştı.

Beverly, Ben’in yüzündeki ilgi ve endişeyi gördü. Ona, “Aldırma,” dernek için ağzını açtı. Ama sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Eddie ona utana sıkıla baktı. Cebinden inhalatörünü çıkararak ağzına soktu, sonra da dikkatle yerdeki paralan toplamaya başladı.

Ben kıza yaklaştı. Beverly’ye sarılıp onu teselli etmek istiyordu. Sonra durakladı. Fazla güzeldi kız. Bu güzellik Ben’in kendisini âciz hissetmesine neden oluyordu. Sonunda, “Aldırma,” diyerek Beverly’nin omzuna hafifçe dokundu. “Aldırma, Beverly!”

Kız öfkeli, tiz bir sesle bağırdı. “Benim annem kaltak değil. Sadece bir garson.”

Bu sözleri derin bir sessizlikle karşılandı. Ben ağzı bir karış açık ona bakakaldı, Eddie başını kaldırdı. Sonra üçü birden deli gibi gülmeye başladılar.

Eddie, “Bir garson,” diyerek gıdaklar gibi güldü. Aslında ‘Kaltak’ kelimesinin ne anlama geldiğini pek bildiği yoktu. Ama aradaki bu fark nedense pek hoşuna gitmişti. “Annen garson mu gerçekten?”

“Evet, evet!” Beverly hem ağlıyor, hem gülüyordu.

Ben öyle gülüyordu ki ayakta duracak hali kalmamıştı. Bir çöp tenekesinin üzerine çöktü. Kapak gürültüyle göçtü. Çocuklar biraz sakinleştikten sonra Beverly, Ben’in yerinden kalkmasına yardım etti.

Paralarını bir araya toplayarak gidip dondurma aldılar, banka yerleştiler.

Eddie, “Bradley’in nesi var, anlayamadım,” dedi. Beceriksizce özür dilemeye çalışıyordu. “Şimdiye kadar hiç böyle davranmamıştı.”

Beverly, “Beni savundun,” diye mırıldandı, birdenbire Ben’i yanağından öptü. “Teşekkür ederim.”

Ben kıpkırmızı kesildi yine. “Sen hile yapmıyordun ki...” O gece uykuya dalmadan önce, Beverly’nin kendisini öptüğü anı tekrar tekrar gözlerinin önünde canlandıracaktı. “Şimdi iyisin ya?”

Beverly başını salladı. “Aslında ağlamama Bradley neden olmadı. Hatta annem hakkında söyledikleri de. Daha çok dün gece olan bir şeyle ilgiliydi.” Kararsızca duraklayarak önce Ben’e, sonra Eddie’ye baktı, gözleri tekrar Ben’e döndü. “Bunu birine anlatmalıyım... Ya da birine... göstermeliyim. Galiba çıldırmak üzere olduğumu sanıp ağladım.”

Biri, “Neden söz ediyorsun, deliler?” diye sordu.

Stanley Uris’ti bu. Her zamanki gibi ufak tefek, ince ve tertemizdi. Kılığı kıyafeti on bir yaşındaki bir çocuk için fazla tiril tirildi.

Beverly kararsızca Stan’e döndü. Stanley de bizden, diye düşündü ve nedense tüyleri diken diken oldu. Olanları çocuklara anlatmakla onlara iyilik etmiş olmayacağım. Kendime de... Ama birdenbire konuşmaya başladı. Stan üç çocuğun yanma oturdu. Yüzünde ciddi bir ifade vardı. Eddie çilekli dondurmasının geri kalanını ona uzattı. Ama Stan sadece, İstemem, der gibi başını salladı. Gözlerini Beverly’nin yüzüne dikmişti. Çocukların hiçbiri de konuşmuyordu.

Beverly hikâyesi sona erdiği zaman onlara baktı. Yüzlerinde göreceği ifadelerden korkuyordu. Ama çocukların suratında inanmazlık yoktu. Sadece dehşet vardı.

Sonunda Ben, “Gidip bakalım...” dedi.

Şakakları zonklamaya başlayan Beverly, banyonun kapısını açtı. Ayna, lavabo ve duvardaki kan lekeleri kurumuş, koyu kırmızıya dönüşmüştü. Beverly kendi kulağına bile yabancı gelen hafif bir sesle, “Görüyor musunuz?” diye sordu. “İçinizden biri lekeleri görebiliyor mu? Banyoda kan var mı?”

Şişman Ben cüssesinden umulmayacak bir çeviklikle ilerledi. Parmaklarını lekelere teker teker sürdü. “İşte burada. Burada. Burada.” sesi ifadesiz, ama otoriterdi.

Stan adeta huşuyla mırıldandı. “Tanrım! Sanki biri burada domuz kesmiş!”

Eddie sordu. “Bütün bu kanlar lavabonun deliğinden mi fışkırdı?” Banyodaki kanlar yüzünden midesi bulanmaya başlamıştı. Nefesi gitgide kesiliyordu. İnhalatörünü sıkıca tutmaktaydı.

Beverly tekrar ağlamaya başlamamak için kendini zor tutuyordu. Kapının yanına dayanmış kalmıştı. O ana kadar çıldırdığına, hayal gördüğüne bayağı inanmış olduğunu anlıyordu.

Ben hayretle, “Dernek annenle baban bunları hiç fark etmediler?” dedi. “Vay vay vay...”

Beverly, “Bilmiyorum bir daha buraya nasıl gireceğim?” diye inledi. “Yıkanmak, dişlerimi ovmak için...”

Stan birdenbire, “Neden burayı temizlemiyoruz?” diye sordu.

Beverly ona baktı. “Temizlemek mi?”

“Tabii... Kanlan belki duvar kâğıdından iyice çıkaramayız. Kâğıt bir hayli eski çünkü. Ama geri kalan lekeleri silebiliriz.”

Beverly, “Pekâlâ,” dedi. “Yapalım!”

Ondan sonraki yarım saat boyunca masallardaki cüceler gibi çabaladılar. Duvardaki, ayna ve porselen lavabodaki lekeler kayboldu. Çocuklar sonra sessizce apartmandan ayrıldılar.

Ben sokakta Beverly’ye birdenbire, “Yalnız değilsin,” dedi. Kesin bir ifadeyle konuşmuştu.

Beverly, “Ne diyorsun?” diye sordu.

Ben tekrarladı. “Yalnız değilsin. Anlayacağın...” Duraklayarak Eddie’ye baktı. Çocuk başını salladı. Ben Stan’e bir göz attı. Onun yüzünde mutsuz bir ifade vardı. Sonra omzunu silkerek kafasını salladı o da.

Beverly, “Neden söz ediyorsunuz?” dedi. Kendisine anlaşılmaz laflar söylenmesinden bıkmıştı. Ben’in kolunu tuttu. “Bildiğin bir şey varsa bana da açıkla.”

Ben, Eddie’ye sordu. “Anlatmak ister misin?”

Eddie hayır der gibi başını sallayarak inhalatörünü ağzına soktu.

Ben ağır ağır konuşmaya başladı. Kelimeleri dikkatle seçiyordu. Kıza, Bill’e göz kırpan fotoğraftan, kendisinin gördüğü mumyadan söz etti. Beverly onu gitgide artan bir dehşetle dinliyordu. Elleri, ayakları buz gibi oluyor, gözleri irileşiyordu.

Ben susarak Eddie’ye baktı. Çocuk yine inhalatöründen bir nefes çekti ve tekrar o cüzzamlı hikâyesini anlattı. Sözleri sona ererken hafifçe hıçkırdı ama ağlamaya başlamadı.

Beverly, Stan Uris’e baktı. “Ya sen?”

Çocuk bir süre sesini çıkarmadı. Sonra birdenbire, “Ben de bir şey gördüm,” diye açıkladı. “Bundan söz etmek istemedim. Çünkü bunun bir rüya olduğuna kendi kendimi inandırmaya çalışıyordum.”

Beverly, “Ne gördün?” diye sordu ama aslında öğrenmek istediğinden pek emin değildi.

Stan dikkatle, “O küçük parktaydım...” dedi. “Su deposunun olduğu yerde...”

Eddie kederle bağırdı. “Ah, Tanrım! Oradan hiç hoşlanmıyorum. Eğer Derry’de hortlaklı bir yer varsa, o da o depodur.”

“Ne?” Stan’in sesi sertleşmişti. “Ne dedin?”

Eddie, “Sen depo hakkında söylenilenleri bilmiyor musun?” diye sordu. “Annem, daha o çocuklar öldürülmeden önce bile depoya yaklaşmama izin vermezdi... beni iyi kolluyor.” Endişeyle gülümsedi. “Anlayacağın orada birkaç çocuk boğulmuş. Üç ya da dört çocuk. Onlar... Stan, neyin var?”

Stan Uris’in suratı kül rengiydi şimdi. Dudaklarını oynatıyor, ama sesi çıkmıyordu. Sonra kendisini toplayarak, “Bana su deposu hakkında bütün bildiklerini anlat, Eddie,” dedi.

Eddie konuşmaya başladı. Ben’le Beverly de katkıda bulundular. Derry su deposu, Kansas Sokağındaydı. Eskiden kente oradan su veriliyordu. Geçen yüz yılın sonlarından beri. Su deposunun damının hemen altında balkonumsu bir yer vardı. Buradan kent ve etrafını çeviren kırlar gözüküyordu. Bu yüzden aileler 1930 yılına kadar, Cumartesi ve Pazarları küçük parka geliyor ve su deposunun içindeki yüz altmış basamaklık merdiveni tırmanarak yukarıya çıkıyorlardı. Balkon, piknik yeriydi. Merdiven, deponun beyaz tahta kaplı dış yüzeyiyle içindeki paslanmaz çelikten dev silindirin arasındaydı. Döne döne yukarıya çıkıyordu. Balkonun hemen aşağısında kalın tahtadan yapılmış bir kapı vardı. Bu da, suyun üzerine doğru uzanan küçük balkonumsu bir yere açılıyordu.

Stan, “Peki, depoda boğulan çocuklar?” diye sordu.

Ben ciddi ciddi Eddie’nin hikâyesine devam etti. “Eskiden deponun içindeki balkonumsu yere açılan kapı kilitlenmezmiş. Bir gece birkaç çocuk, aşağıdaki kapının da kilitli olmadığını görmüşler. İddiaya girerek yukarı çıkmışlar. Ama balkona çıkacakları yerde, o tahta kapıyı açmış, karanlıkta suya düşmüşler. Ve... ve boğulmuşlar...”

Stan mırıldandı. “Tanrım...”

Eddie birdenbire, “Bir kadının da bebeğini suya düşürdüğünü duydum,” dedi. “İşte o olaydan sonra hem üst ve hem de alt kapıyı sıkıca kilitlemeye başlamışlar. Su deposunda piknik yapılmasını da yasaklamışlar.”

Stan sordu. “Depo hâlâ su dolu mu?”

Ben, “Herhalde,” dedi. “İtfaiye arabalarının otlar tutuştuğu zaman oradan su aldıklarını gördüm.”

Stan şimdi gözlerini bir noktaya dikmiş duruyordu.

Beverly öğrenmek istedi. “Orada ne gördün, Stan?” Sesi hafifti.

Bir an, hepsi de Stan’in cevap vermeyeceğini sandılar. Sonra Stan titreyerek, derin bir nefes aldı. “O küçük parkta kuşların yıkandığı bir yalak var.” Çocuklar ona bakıyorlardı. Stan yutkundu. “Anlayacağınız ben kuşları izlemekten hoşlanırım. Bir albümüm ve dürbünüm de var. Kitaplarım..” Ağır ağır hikâyesine devam etti.

Her şey iki ay kadar önce olmuştu. Yağmurlu bir nisan akşamı. Stan yağmurluğunu giydi, kuşlarla ilgili kitabını ve dürbününü su geçirmez bir torbaya koydu, parka gitti. Genellikle kuşları babasıyla birlikte izlerdi. Ama Bay Uris’in o gece çalışması gerekiyordu. Adam yemek zamanı oğlunu aramış, ona, “Müşterilerimden biri kırmızı bir Amerikan İspinozunu yalaktan su içerken görmüş,” demişti. “Massachusettes’in bu kadar kuzeyinde bu kuşa ender rastlanır. Gidip bakar mısın? Bilyorum, hava çok kötü ama...”

Stan hemen razı olmuştu.

Çocuk parka girerken, bu akşam hava yeşillik kokuyor, diye düşünerek gülümsedi. Sonra bir banka oturup kuş kitabını çıkardı. Kızıl Amerikan İspinozunun resmine tekrar baktı. Dürbününü kucağına koydu. Sabırlı ve dikkatli bir çocuktu. Sıkıntıyla kıpır kıpır kıpırdanıyor, kalkıp etrafta dolaşmıyordu. İçi de sıkılmıyordu. Dakikalar birbirini izledi. Ama Kızıl Amerikan İspinozu gelmedi.

Stan eşyalarını toplarken hafif bir gümbürtü çevrede yankılandı. Çocuk kalktı, bu sese neyin sebep olduğunu anlamaya çalıştı. Ses silah ya da egzoz gürültüsüne benzemiyordu. Daha çok şatolar ve zindanlarla ilgili korku filmlerinde bir kapı açılırken çıkan sesi andırıyordu.

Stan bir şey göremedi. Torbasını alarak yokuştan Kansas Sokağına doğru inmeye başladı. Tebeşir beyazı su deposu sağma düşüyordu. Ağır ağır basan karanlıkta ve siste, deponun dibi sanki yere değmiyormuş gibi gözüküyordu. Garip bir düşünceydi bu. Stan, herhalde gözlerim beni yanıltıyor, diye düşündü. Ama nedense çocuğa öyle gelmiyordu.

Stan su deposuna daha dikkatle baktı ve düşünmeden o tarafa doğru döndü. Beyaz silindire yaklaşırken alttaki kapıyı gördü. “Duyduğum gürültü... Kapı rüzgârda açıldı sanırım... Ya da biri kapıyı açtı... Ama neden? Kapı çok ağıra benziyor. Bunu herhalde pek iriyarı biri açtı... Belki...

Stan kapıya yaklaştı. Ardına kadar açıktı. Çocuğun ayağı bir şeye takıldı. Bir asma kilide. Daha doğrusu bir asma kilidin kalıntısına. Kilit iyice parçalanmıştı. Sanki biri, kilidin içine barut tozu doldurup bir kibrit çakmış gibi.

Stan kaşlarını çatarak içeriye baktı. “Kimse var mı?” diye seslendi.

Cevap veren olmadı.

Stan kararsızca durdu, sonra da içeri gidip yukarı çıkan merdivene baktı. Tam dışarıya çıkmak için geri döndüğü anda müziği duydu. Çok hafifti ama insan hemen tanıyordu. Atlıkarınca dönerken çalınan müzikti bu. Panayırlarda ve lunaparklarda duyulan müzik. Çocuk hafifçe gülümsedi, merdivenden çıkmaya başladı. Lunaparkı düşünürken, böyle bir yeri kafasında yaratıvermişti. Burnuna patlamış mısır, ketenhelva ve simit kokusu geliyordu. Şaşılacak, inanılmayacak ve dayanılamayacak bir şey!

Stan bir basamak daha çıktı. Sonra yukarıdan birinin heyecanla aşağıya indiğini duydu. Ama ayak sesleri bir acayipti... Hışırtılı... Sanki ayaklarında lastikler vardı ve içine su dolmuştu. Birdenbire duvara gölgeler vurdu.

Stan ani bir dehşet duydu. Bunun nedeni o gölgelerdi. Çocuk onları bir an için gördü. Duvara iki gölge vurmuştu. Kamburları çıkmış anormal bir yaratığın gölgeleri. Stan gözlerini fazla görememişti. Çünkü deponun içinde ışık hızla soluyordu. Stan dönerken deponun kapısı ağır ağır kapandı. Çocuk telaşla basamaklardan indi. On dört on beş basamak çıkmıştı farkına varmadan. Oysa ancak iki ya da üç basamağı hatırlıyordu.

Stan çok korkuyordu artık. Etraf iyice karanlıklaştığı için hiçbir şey göremiyordu. Kendi soluklarını, bir de o müziği duyuyordu. Tabii o ıslak ayak seslerini de. Yaratık ya da yaratıklar ona yaklaşıyorlardı. Stan olanca gücüyle kapıya vurdu. Ama kapı kımıldamadı bile. Çocuk hızla dönerek kapıya dayandı. Bu yerde ölümün kendisini beklediğini yeni anlıyordu.

Birdenbire merdivenden sular akmaya başladı. Şimdi patlamış mısır, simit ve ketenhelvasının yerini, çürümüş, kurtlu et kokusu almıştı.

Stan titrek ve tiz bir sesle, “Kim var orada?” diye bağırdı.

Ona hafif bir ses cevap verdi. Sanki konuşan kimse ağzına dolan su ve çamur yüzünden boğulmak üzereydi. “Ölüler var, Stanley... Biz ölüyüz. Batmıştık. Ama şimdi yüzüyoruz. Sen de yüzeceksin.”

Stan suların ayaklarının iki yanından aktığını hissetti. Müthiş bir korkuyla kapının önünde büzüldü. O yaratıklar iyice yaklaşmışlardı artık. Çocuk onların yakınlığını hissediyor, kokularını duyuyordu.

“Biz öldük. Ama bazen biraz eğleniyoruz, Stanley. Bazen...”

Stan ne yaptığını bilmeden kuş kitabını torbadan alarak kalkan gibi önüne tuttu. O yaratıklardan biri aşağıya inmişti artık. Stan onun ayaklarını sürüyerek yaklaştığını işitiyordu. Bir dakika sonra çocuğa ulaşacaktı. Stan onun etinin soğukluğunu hissedecekti.

Ama Stan olduğu yerde büzülmüyordu artık. Elinde kuş kitabı, dimdik duruyordu. Bu nasıl olmuştu? Çocuğun düşünecek zamanı yoktu. Stan kuruyan dudaklarını yaladı ve şarkı söyler gibi saymaya başladı. “Serçeler. Kurşuni Balıkçıl! Dalgıç kuşu! Kırmızı Saka! Ağaçkakan! Tarla Kuşu! P...” Kapı gıcırdayarak açıldı ve Stan geriye doğru dev bir adım atarak sisli akşama çıktı... Kuru otların üzerine devrildi. Ayağa kalkmaya çalışmadı. Topukları yeri kazıyor, sanki otların arasına gömülmeye çalışıyordu. Dudakları gerilmiş, dişleri ortaya çıkmıştı. Şimdi kapıdaki iki çift bacağı görebiliyordu. Kot pantolonları çürümüş, morumsu siyah bir renk almıştı. Pantolonlarından sular çürümüş ayakkabılarına doğru akıyordu. Yırtıklardan şişmiş, mor ayak parmakları gözüküyordu. Ellerini iki yanlarına bırakmışlardı. Parmakları uzun ve fazla beyazdı. Her parmağın ucundan morumsu turuncu bir ponpon sallanıyordu.

Stan bükülmüş olan kuş kitabını yine göğsüne bastırdı. Yüzü çiseleyen yağmur, gözyaşları ve terden ıslanmıştı. Çocuk boğuk ve tekdüze bir sesle, “An kuşları,” diye fısıldadı. “Albatroslar, Kiviler...”

Gördüğü o ellerden biri havaya kalktı. Bir parmak büküldü. Ucundaki ponpon zıpladı.

Onu çağırıyorlardı.

Yirmi yedi yıl sonra banyoda kollarını ve bileklerini keserek intihar edecek olan Stan Uris dizlerinin üzerinde doğruldu. Sonra ayağa kalktı ve koşmaya başladı. Fısıltıyla, “Onlar ölüydüler...” diye tekrarlıyordu. “Birer ölü...”

Stan koşa koşa evine gitti.

Stan’in hikâyesi sona erdi. Üç çocuk uzun bir an ona baktılar. Stan’in yüzü kül gibiydi yine.

Ben ıslık çalar gibi nefesini verdi. “Vay vay vay...”

Stan alçak sesle, “Anlattıklarım doğru,” dedi. “Yemin ederim.”

Beverly başını salladı. “Sana inanıyorum. Bizim evde olanlardan sonra her şeye inanırım.” Ağlamamak için kendisini zor tutuyordu.

Eddie, “Bunu Bill’le konuşmalıyız,” dedi. “Koca Bill ne yapılması gerektiğini bilir.”

Stan ona döndü. “Ne yapılması gerektiğini mi? Ne yapılmaması gerektiğini mi?”

Eddie sıkıldı. “Şey...”

Stan ona sert sert baktı. “Ben bir şey yapmak istemiyorum. Bütün istediğim o olayı unutmak. Hepsi bu kadar.”

Beverly usulca, “Bu o kadar kolay değil,” diye mırıldandı. “Bu sadece bizi ilgilendiren bir olay sayılmaz. Ölen o çocukları düşün.”

Stan meydan okurcasına, “Ne olmuş?” dedi.

Beverly sordu. “Ya daha başka çocukları da öldürürse?”

Stan’in öfke dolu kahverengi gözleriyle Beverly’nin güzel gözleri birbirlerine dikilmişti. Çocuk kızın sorusunu sessizce cevaplıyordu. “Öldürürse ne olur?” Ama Beverly bakışlarını ondan kaçırmadı. Sonunda Stan başını önüne eğmek zorunda kaldı.

Beverly, “Eddie haklı,” dedi. “Bill’le konuşmalıyız. Belki ondan sonra da polis müdürüyle.”

Stan, “İyi ya...” diye söylendi. Sesi bitkindi. “Su deposundaki ölü çocuklar. Büyüklerin değil, sadece çocukların görebildikleri kan lekeleri. Kanalda dolaşan palyaçolar. Rüzgâra karşı uçan balonlar. Mumyalar. Verandaların altına gizlenen cüzzamlılar... Herhalde Polis Müdürü Borton gülmekten katılır... Sonra da hepimizi tımarhaneye kapatır.”

Ben endişelendi. “Ama ona hep birlikte gidersek...”

Stan, “Doğru ya,” dedi. “Çok doğru. Biraz daha anlat, Saman Yığını. Hatta istersen bana bir kitap yaz. Bir kitap!”

Ben usulca, “Hayır,” diye cevap verdi. “Kitapları Bill yazacak.” Yüzünde sanki şok geçirmiş gibi bir ifade vardı.

Eddie mırıldandı. “Kuşlar...”

Beverly’le Ben aynı anda, “Ne?” diye bağırdılar.

Eddie, Stan’a bakıyordu. “Ölülere kuşların adını haykırarak oradan kaçmayı başardın, değil mi?”

Stan istemeye istemeye, “Belki...” dedi. “Ya da belki kapı sıkışmıştı, sonra birdenbire açıldı.”

Beverly, “Sen zorlamadan mı?” diye sordu.

Stan, bilmem ki... der gibi omzunu silkti.

Eddie, “Bence kurtulmanı onlara kuş adlarını haykırman sağladı,” diye fikrini açıkladı. “Ama neden? Kuşlar! Tanrım...”

Ben birdenbire, sanki sonunda Eddie’yle Beverly’ye katılıyormuş gibi, “Bill ne yapılması gerektiğini bilir...” dedi. “Bundan eminim.”

“Beni dinleyin...” Stan arkadaşlarına dostlukla baktı. “Tamam. İstiyorsanız Bill’le bu konuyu konuşabiliriz. Ama benden bu kadar. İsterseniz bana, ‘Korkak,’ deyin, isterseniz, ‘Ödlek!’ Vız gelir. Ben korkak olduğumu sanıyorum. Ama o su deposundaki şeyler...”

Beverly usulca mırıldandı. “Öyle bir şeyden korkmamak için deli olman gerekir, Stan.”

“Evet, gerçekten korktum. Ama sorun o değil.” Stan öfkeli öfkeli konuşuyordu. “Hatta bunun anladığım şeyle ilgisi bile yok. Anlayamıyor musunuz? Bu...” Diğerleri ona bakıyorlardı. Gözlerinde hem endişe, hem de umut vardı. Ne yazık ki Stan duygularını açıklamayı başaramadı. Sanki yeterli kelime kalmamıştı. İçindeki duygular çocuğu boğuyordu. Bunları haykırıp söyleyemiyordu. Stan tertemiz ve şıktı, ama yine de o yıl dördüncü sınıfa geçmiş olan on bir yaşında bir çocuktu.

Stan arkadaşlarına, “Korkuya kapılmaktan daha kötü şeyler var,” dernek istiyordu. “Bisiklete binerken size araba çarpmasından korkabilirsiniz... Denizde açıldığınız zaman boğulmaktan da. Ama o su deposundaki şeyler... Merdivenden yalpalayarak inen o boğulmuş çocuklar... insanı... insanı rahatsız ediyor onlar. Aklı başında bir insanı tiksindiriyorlar... Bence insan bir korkuyla yaşayabilir. Belki sonsuza kadar değil ama yine de uzun bir süre yaşayabilir. Ama insan kendisini tiksindiren, sarsan, rahatsız eden bir şeyle yaşayamaz. Çünkü o zaman kafasında ya da ruhunda bir çatlak belirir. Buna baktığı zaman da, yarığın dibinde birtakım şeylerin kıvıl kıvıl kıpırdadığını görür. Onlar küçük sarı gözlerini hiç kırpmazlar. Pis kokulan karanlıkta etrafa yayılır.” Stan bunların hiçbirini söyleyemeyeceği için sadece, “Sorun korkmak değil,” diye tekrarladı. “Ben sadece tımarhaneyi boylamama neden olabilecek bir olaya karışmak istemiyorum.”

Beverly, “Hiç olmazsa Bill’le konuşmak için bizimle beraber gelmez misin?” diye sordu. “Onun söyleyeceklerini dinlemez misin?”

“Tabii dinlerim.” Stan güldü. “Belki kuş kitabımı da getirmem gerekir.” O zaman diğerleri de güldüler, böylece biraz rahatladılar.

Derry

İKİNCİ ARA

14 ŞUBAT 1985 SEVGİLİLER BAYRAMI

Geçen hafta iki kişi daha kayboldu. İki çocuk. Ben de tam rahatlamaya başlıyordum. Bunlardan biri Dennis Torrio adında, on altı yaşında oğlan. Diğeri ise beş yaşında bir kız. Çocuk evinin arkasında kızağa binerken birdenbire kaybolmuş. Müdür Rademacher’a telefon ettiğim zaman bana, “Arka tarafta çocuğun ayak izlerinden başka hiçbir şey yoktu,” dedi. Rademacher bana fena halde kızmaya başlıyor sanırım. Tabii olanlar gece uykularımı kaçıracak değil. Çünkü benim bunlardan çok daha feci şeyler yapmam gerekiyor. Öyle değil mi?

Rademacher’a, polisin çektiği fotoğraftan görmek istediğimi söyledim. Buna razı olmadı. O zaman, “Kızın ayak izleri bir kanalizasyon kapağına doğru mu gidiyor?” diye sordum. Uzun bir sessizlik oldu. Polis müdürü, “Belki bir sinir doktoruna gitsen daha iyi olacak, Hanlon,” dedi. “Kızı babası kaçırdı. Gazeteleri okumuyor musun?”

“Torrio denilen çocuğu da babası mı kaçırdı?” diye sordum.

Yine uzun bir sessizlik oldu. Sonra Rademacher, “Bu işle ilgilenme, Hanlon,” dedi. “Beni de rahat bırak.” Telefonu kapattı.

Gazeteleri okuyorum tabii. Onları her sabah kitaplıktaki Okuma Odasına ben koymuyor muyum? Kaybolan Laurie Ann Winterbarger adlı kızın annesiyle babası üç yıl önce boşanmışlar. Mahkeme çocuğu annesine vermiş. Şimdi polis, Florida’da çalışan Horst Winterbarger’ın ta Maine’e gelerek kızını kaçırdığını düşünüyor.

Dennis Torrio’ya gelince... Mutlu bir evde yaşıyormuş. Çok çalışkanmış, okul futbol takımında oynuyormuş. Yani Derry’den kaçması için bir neden yokmuş. Ama çocuk ortadan kaybolmuş işte.

Çocuğa ne oldu? Hâlâ Derry’de mi? Ölmüş olan diğer çocukların yanında mı?

Arkadaşlarımı çağırmak için hemen hemen önüne geçilmesi imkânsız bir istek duyuyorum. Az kalsın Stanley Uris’in numarasını çeviriyordum. Sonra, kulaklık kulağımda, kendi kendime, “Onları çağırmayı neden istiyorum?” diye sordum. “Emin olduğum için mi? Yoksa çok korktuğum ve artık yalnız olmaya dayanamadığını için mi?”

Bir korkum daha var. Rademacher çıldırmak üzere olduğumu imâ etti. Buna inanmıyorum. Ama arkadaşlarımı ararsam onlar delirdiğimi düşünmezler mi? Daha da kötüsü, ya beni hatırlamazlarsa? “Mike Hanlon mu?” derlerse. “O da kim? Mike Hanlon adında birini hatırlamıyorum. Ne yemini?”

Onları çağırmak için uygun zaman geleceğine inanıyorum. O gün kaplumbağanın sesini de duyacağım.

Onun için bekleyeceğim. Er geç, zamanın geldiğini anlayacağım. Yani artık sorun onları çağırıp çağırmamam değil. Bu yalnızca bir zaman meselesi.

20 ŞUBAT 1985

Dün eski Derry Hava Üssündeki barakalar yandı. O zaman babamı hatırladım ve gözlerim doldu. Babam çocukken bana sık sık askerlik anılarını anlatırdı. Babam öleli yirmi üç yıl oldu. Şimdi onun için ağlamam da garip.

Babam zenci olduğu için hiç de hoş olmayan olaylarla karşılaşmış. Askerliği sırasında da, daha sonra da.

Bana bir keresinde, “Bir sabah kalktığımda kümesin üzerine bir gamalı haç çizilmiş olduğunu gördüm,” diye anlatmıştı babam. “Ve kümesteki bütün tavuklar öldürülmüştü. O zamanki Şerif Sullivan bu olayla yakından ilgilendi. Çok iyi bir insandı. Derimin kara olması da onun için önemli değildi. Çalıştı, didindi ve sonunda suçluyu buldu. Kimdi dersin?” “Bilmem...”

Babam gözlerinden yaşlar gelinceye kadar güldü. “Butch Bowers! Başka kim olacak? Sizin okulun en kötü zorbası olduğunu söylediğin çocuğun babası. Henry’nin.”

“Okuldaki çocuklar Henry’nin babasının deli olduğunu söylüyorlar.” “Olabilir.. Her neyse... Şerif, Butch Bowers’ın suçlu olduğunu anladığı zaman onu tutukladı. Butch, ‘İftiraya uğradım,’ diye bağırıp çağırdı. ‘Hepiniz de zenci dostusunuz.’ Şerif, ‘Sesini kes de beni dinle, Butch,’ dedi. ‘Hanlon senden şikâyetçi olmak niyetinde değil. Yalnızca tavukların parasını istiyor. Ama yine de hapsi boylarsın.’”

“Butch dikleşti. ‘Maine Eyaletinde hiçbir jüri beni bir zencinin tavuklarını öldürdüğüm için mahkûm etmez!’ Şerif, ‘Orası öyle,’ dedi. ‘Ama seni, tavukları öldürdükten sonra kümesin kapısına çizdiğin gamalı haç yüzünden hapse tıkabilirler.’ Butch’un ağzı bir karış açık kaldı o zaman. Ve sonunda bana iki yüz dolar ödemeye razı oldu. Ama bu sefer de sağda solda, ‘O zencinin çiftliğini yakacağım,’ demeye başladı. Sonunda onu tenha bir yerde kıstırdım. Elimde tüfekle. Ödü patladı. ‘Bunu bana yapamazsın,’ dedi. ‘Hiçbir pis zenci, bir beyazın karşısına dikilemez.’”

“Canıma tak etti, Mike! Tüfeğin namlusunu çenesinin altına dayadım. ‘Bana bir daha pis zenci dersen beynini dağıtırım,’ diye homurdandım. ‘Bana inan, Butch. Bizim çiftlikte yangın çıkarsa beni yine karşında bulursun.’”

“Butch Bowers o zaman ağlamaya başladı. Hayatımda bundan daha çirkin bir şey görmedim. ‘Şu kentin haline bak,’ diye inledi. ‘Pis bir... yani adamın biri güpegündüz insanın yolunu kesiyor...’”

“O günden sonra başını bir daha Butch Bowers’la derde girmedi. Fakat belki senin köpeğin Bay Chips’i zehirleyen de oydu.”

28 ŞUBAT 1985

En çok babamın sesini hatırlıyorum. Alçak sesle, ağır ağır konuşuyordu. Bazen usulca güler, bazen de kahkaha atardı.

Babamın son hikâyesini hastanedeki odasında dinledim. O ölmeden altı hafta önce. On beş yaşında bir çocuk için çok acı altı haftaydı bu.

Babam bana “Kara Nokta” diye tanınan yerde çıkan yangından söz etti. “Binalar yanıyor, insanlar haykırarak koşuşuyorlardı. Üst katlarda, alevlerin arasında, kollarını açarak pencerelere doğru gelen zavallıları görüyordum. Sanki birinin son anda onları kurtarmalarını bekliyorlardı. İçlerinden biri kendisini aşağıya attı. Kadındı. Elbisesi yanmış, üstünde yalnızca gömleği kalmıştı. Meşale gibi yanıyordu zavallı. Sanki bana bakıyordu. Gözlerinin alev aldığını gördüm. Kurtulmuş olanlar gerideki ağaçlığa doğru kaçıyorlardı. Önce onların hayalet olduğunu sandım. Sonra ayakkabılarını gördüm ve o zaman bu insanların çarşaflara sarınmış olduklarını anladım. İçlerinden biri biraz geride kalmıştı...” Babam susarak dudaklarını yaladı.

“Ne gördün, baba?” diye sordum.

“Boş ver,” dedi. “Susadım, Mikey.” Bardağı babama uzattım. “Bu hikâye kâbus görmene neden olmasın?”

Yalan söylemek için ağzımı açtım. Ama sonra vazgeçtim. “Herhalde,” dedim.

Babam mırıldandı. “O kadar da kötü bir şey sayılmaz. İnsan kâbus görürken her şeyin en kötüsünü düşünebilir. Galiba kâbuslar bunun için yaratılmış.” Artık uykulu uykulu konuşmaya başlıyordu.

Oradan ayrılma zamanım gelmişti. Babamı yanağından öpmek için üzerine eğildim. Ama sonra, “Ne gördün?” diye fısıldadım.

Babamın gözleri kapanmıştı. “Ha?”

Fısıltıyla, “Gördüğün şey...” dedim. Aslında bunu duymayı istemiyordum. Ama duymak zorundaydım. Hem üşüyor, hem yanıyordum.

Babam, “Bir kuş...” diye mırıldandı. “Koşan adamlardan sonuncusunun tepesinde dolaşıyordu... Belki atmacaydı. Ama çok kocamandı. Bundan kimseye söz etmedim. Hiçbir zaman. Beni akıl hastanesine kapatırlardı. Kanatlarının bir ucundan diğerine kadar belki on sekiz metre genişlikteydi. Japonların Zero uçağı kadardı. Ama onun... onun gözlerini gördüm... Galiba o da beni fark etti... Kuş aşağıya doğru dalarak sona kalan adamı yakaladı... Kanat seslerini duydum. Alevlerin homurtusundan farksızdı. Kuş havada duruyordu... Aslında kuşların kanat çırpmadan havada duramadıklarını söylerler. Ama bu dev kuş durabiliyordu. Çünkü... Çünkü...” Sustu.

Fısıldadım. “Neden baba? Bunu nasıl başarıyordu?”

Babam, “Kanat çırparak değil...” dedi.

Orada sessizce bekledim. Hayatımda hiç bu kadar korkmamıştım. Çünkü dört yıl önce o kuşu görmüştüm ben. Sonra nasılsa o kâbusu unutmayı başarmıştım. Ama babamın sözleri her şeyi hatırlamama neden olmuştu.

Babam birdenbire, “Havada durabiliyordu,” diye mırıldandı. “Çünkü kanatlarına sürüyle balon bağlanmıştı. Böylece havada durmayı başarıyordu...” Sonra babam uykuya daldı.

1 MART 1985

O yine ortaya çıktı. Artık bunu biliyorum. Bekleyeceğim ama, Onun yine ortaya çıktığını biliyorum. Bu duruma dayanabilecek miyim? Çocukken Onunla başa çıkabilmiştim. Ama çocuklar büyüklerden çok farklı oluyorlar.

Bu gece kitaplıktan çıkıp her zamanki gibi evime gitmedim. Burada kaldım ve sabah saatin üçüne kadar yazı yazdım. Sonra başımı masaya dayayarak uykuya daldım. Sabah uyandığım zaman kaba etlerim uyuşmuş, sırtım ağrıyordu.

Sonra birdenbire, gece uyuduğum sırada bir konuğun gelmiş olduğunu anladım. Çamurlu ayak izleri kitaplığın kapısından uyuduğum yazı masasına kadar geliyordu. Oysa kapıyı her zamanki gibi kilitlemiştim. Bu gelen neyse, bana bir armağan da bırakmıştı. Bir balon. Masamdaki lambaya bağlanmıştı. Üzerinde suratımın resmi vardı. Gözlerim oyulmuştu. Yaralı göz çukurlarımdan kanlar akıyordu. Ağzım sessiz bir çığlıkla çarpılmıştı.

Bu resme baktım ve haykırdım. Sesim salonda yankılandı, balon gürültüyle patladı.

Bölüm 3

Olgun İnsanlar

X

Kavuşma

BILL DENBROUGH TAKSİYE BİNİYOR

Telefon çalıyordu. Bill, Derry Konağı Otelindeki odasında, yan uyanarak elini uzattı. “Alo?”

“Bill?” Konuşan Mike Hanlon’du.

“Evet, Mike?”

“Seni uyandırdım, değil mi?”

“Evet, uyandırdın ama zararı yok. Saat kaç?”

“Ona çeyrek var.”

“Ayın kaçı?”

“Otuzu.” Mike’ın hafifçe güldüğü anlaşılıyordu.

“Evet. Tamam.”

“Buluşmamızı sağladım.” Mike’ın sesi saygılıydı şimdi.

“Öyle mi?” Bill doğrularak ayaklarını karyolanın yanından sarkıttı. “Hepsi de geldiler mi?”

Mike, “Stan Uris dışında hepsi,” dedi. Şimdi sesinde Bill’in anlayamadığı bir şey vardı. “En son Beverly geldi. Dün gece geç vakit.”

“Neden en son Beverly geldi diyorsun, Mike? Stan da daha gelebilir.”

“Bill, Stan ölmüş.”

“Ne? Nasıl? Yoksa uçağı...”

Mike, “Öyle bir şey yok,” dedi. “Dinle. Bu konuyu bir araya geldiğimiz zaman konuşuruz. Her şeyi hepinize birden anlatsam daha iyi olur.” “Bunun o meseleyle ilgisi var mı?”

“Evet, öyle sanıyorum.” Mike bir an durdu. “Bundan eminim.”

Bill yine o tanıdık korkuyu duydu. Paketine uzanarak bir sigara yaktı. “Pekâlâ... Nerede buluşuyoruz?”

“Çelik fabrikasının yıkıntısını hatırlıyor musun?”

“Şu Mera Yolunu mu? Tabii.”

“Sen geçmişte yaşıyorsun, eski dostum. Orası artık Çarşı Yolu. Eyaletin en büyük çarşılarından biri yapıldı oraya.”

“Y-y-ya...”

“Bill?”

“Efendim?”

“İyi misin?”

“Tabii.” Ama Bill’in kalbi çok hızlı çarpıyordu. Ayrıca kekelemiş, Mike da bunu fark etmişti.

Mike kısa bir sessizlikten sonra, “Çarşıdan hemen sonra, Doğu Yeşimi adlı bir lokanta var,” dedi. “Partiler için özel salonlarını kiralıyorlar. Dün o odalardan birini tuttum. İstersek akşama kadar orada kalabiliriz.” “Taksi şoförleri lokantayı bilir herhalde.”

“Tabii.”

“Kaçta geleyim? Tam öğlende mi?”

“Saat birde. Bırakalım Beverly uykusunu alsın.”

Bill, “O evli mi?” diye sordu.

Mike durakladı. “Buluştuğumuz zaman her şeyi öğreniriz.”

Bill, “Bu iş on yıl sonra lise toplantısına katılmaya benziyor, değil mi?” dedi. “Kimin şişmanlamış, kimin kabaklaşmış olduğunu g-göreceksin. Kimin çocukları olduğunu...”

Mike, “Keşke öyle olsaydı,” diye mırıldandı.

“Evet, keşke, Mikey. Keşke.”

Taksinin şoförü, “İşte su deposu,” dedi. “Orayı hatırlıyor musunuz? Çocukken orada hayaletlerin dolaştıklarını sanırdık.”

Bill mırıldandı. “Hatırlıyorum...”

“İşte bu da hastane.”

Bill eski hastanenin yerinde on iki kadar yeni binanın yükseldiğini gördü. “Tanrım!” diye bağırdı. “Burası hastaneden çok bir tesise dönmüş.” Şoför gülmekten katıldı. “Evet. Şimdi hastanede altı yüz oda var. Radyasyon laboratuvarları, terapi merkezleri de...”

Bill eskiyle yeniyi bağdaştırmaya çalışırken garip bir duyguya kapıldı. Sonra da, “Trenlerin manevra yaptıkları yer herhalde artık yok,” dedi.

Şoför yine güldü. “Çocukken ayrılmışsınız buradan. Ama yine de her şeyi hatırlıyorsunuz. Manevra alanı eski yerinde ama artık kullanılmıyor.” Araba eski Mera Yoluna saparken Bill, “Kanal,” diye mırıldandı. “Kanal hâlâ burada.”

Şoför, “Evet,” dedi. “O her zaman burada olacak sanırım.” Yeni çarşının önünden geçtiler, adam arabayı durdurdu. “Geldik, efendim.”

Bill taksiden inerken şoföre beş dolar uzattı. “Üstü kalsın.”

Şoför bağırdı. “Sağ olun!”

Bill Denbrough dönüp Doğu Yeşimi Lokantasına girdi. Mike Hanlon lobide hasır bir koltuğa oturmuştu. Ayağa kalktı. Bill yine o garip duyguya kapıldı. Yazar, Mike’ı bir elli yedi boyunda, ince ve çevik bir zenci çocuk olarak hatırlıyordu. Oysa karşısında bir altmış sekiz boyunda, sıska bir adam duruyordu. Elbisesi üzerinden sarkıyordu sanki. Yüzündeki çizgiler, otuz sekizden çok daha yaşlı durmasına neden oluyordu. Şakakları kırlaşmıştı. Bill’in şok geçirdiği yüzünden anlaşılıyordu.

Mike usulca, “Ne halde olduğumu biliyorum,” dedi.

Bill kızardı. “Durum o kadar kötü değil, Mike. Sadece ben seni çocuk olarak hatırlıyordum. Hepsi o kadar.”

“Öyle mi?”

“Tabii biraz yorgun gibisin.”

Mike, “Gerçekten biraz yorgunum,” dedi. “Ama dayanabileceğim sanırım” Gülümsedi, bütün yüzü aydınlandı. Bill o zaman yirmi yedi yıl önce tanıdığı çocuğu görür gibi oldu. Mike elini uzattı. “Derry’ye hoş geldin, Koca Bill.”

Yazar uzatılan bu ele aldırmayarak Mike’ı kucakladı. Zenci de sevgiyle ona sarıldı. Bill akmayan gözyaşlarından boğuklaşmış bir sesle, “Sorun neyse çözümleriz, Mike,” diye mırıldandı. “O’nu bir defa y-y-yendik. Yine de yeneriz.”

Mike hafifçe gerileyip ona baktı. Hâlâ gülümsüyordu ama gözleri fazla parlaktı. Mendilini çıkararak gözlerini sildi. “Tabii, Bill. Tabii.”

İki arkadaş dönüp bir koridora girdiler. Bill, “Diğerleri...” diye başladı.

Mike, “Hepsi de buradalar,” dedi. “Gelebilenler...”

Bill birdenbire durakladı. Korkuya kapılmıştı. Hepimiz de olgun insanlarız artık, diye düşündü. O günlerde olayların tekrarlanacağını sanmıyorduk. Ama tekrarlandı işte. İçeriye girdiğim zaman her şey gerçek oluverecek. Çünkü artık olgun insanlarız. Ani bir çekingenlik ve şaşkınlıkla Mike’a baktı. “Ne haldeler onlar, Mike?”

Zenci şefkatle, “Gel gör,” diyerek onu özel odaya soktu.

BILL DENBROUGH ÇEVRESİNE BAKINIYOR

Bill’e bir an arkadaşları hiç büyümemişler gibi geldi. Hâlâ çocuktular. Belki buna odanın loşluğu neden olmuştu. Ama belki de Bill için gizli bir mesajdı bu. Kaderin şefkatle davranabileceğini hatırlatan bir haber!

Richie Tozier iskemlesinin ön ayaklarını kaldırmış, arkasını duvara yaslanmıştı. Beverly Marsh’a bir şeyler söylüyordu. Kadın güldüğünü belli etmemek için elini ağzına götürmüştü. Richie’nin yüzünde o çok tanıdık, muzip ifade vardı. Eddie Kaspbrak, Beverly’nin sağındaydı. Önündeki masaya inhalatörünü koymuştu. Ben Hanscom masanın ucunda oturuyor, eski üç arkadaşına kaygı, neşe ve dikkatle bakıyordu.

Bill az kalsın elini başına götürecekti. Galiba saçlarının sihirli bir biçimde geri gelip gelmediklerini anlamak için. O güzel kızıl saçları daha üniversitenin son sınıfındayken dökülmeye başlamıştı. Bu hareket o sihirli anı bozdu.

Bill, Richie’nin gözlüğü olmadığını gördü. Herhalde artık lens takıyor, diye düşündü. Gözlükten nefret ederdi. Richie’nin çocukluğunda giydiği o tişörtlerle kot pantolonların yerini takım elbise almıştı. En aşağı dokuz yüz dolarlık bir kılıktı bu.

Beverly Marsh göz kamaştıracak kadar güzel bir kadın olmuştu. Kızıl saçları omuzlarına dökülüyordu. Yazar, insanın ellerini bu kızıl saçların arasına soktuğu zaman neler hissedeceğini düşündü. Sonra da kendi kendine, “Dünyanın en eski hikâyesi bu,” dedi. “Karımı seviyorum, ama sen yok musun?”

Eddie olgunlaşmış ve Tony Perkins’e benzer bir hal almıştı. İşte bu inanılacak gibi değildi. Yüzü erken kırışmıştı. Ama hareketleri Richie ve Ben’den daha genç duruyordu. Çerçevesiz gözlükleri ise daha büyük gözükmesine neden oluyordu. Saçlarını eski modaya göre, yani kısa kestirmişti. Arkasında ucuz bir yerden alınmışa benzeyen kareli spor ceket vardı. Ama saati, Preek Philippe’di. Sağ elinin küçük parmağına da çok iri taşlı yakut bir yüzük takmıştı.

Asıl değişen Ben’di. Bill ona bakarken yine kendini rüyadaymış gibi hissetti. Ben’in yüzü eskisinin aynıydı. Saçları da öyle. Tabii saçları şimdi daha uzundu, üstelik kırlaşmaya başlamıştı. Ama mimar, saçlarını yine eskisi gibi sağdan ayırmıştı. İskemlesinde rahatça oturuyordu. Sade deri yeleğinin altına mavi kaba kumaştan bir gömlek giymişti. Ayaklarında kot pantolon ve kovboy çizmeleri vardı. Beline dövme gümüş tokalı, enli bir kemer takmıştı. Vücudu ince, kalçaları da dardı. Bileğinde iri baklalı bakır bir zincir ışıldıyordu. Bill, zayıflamış, diye düşündü. Eskisinin bir gölgesi gibi adeta... Bizim Ben incelmiş.

Bir sessizlik oldu. Bill’in hayatının en garip anıydı bu. Stan burada değildi ama aralarında yedinci biri daha vardı. Azrail. Bu Azrail resimlerdeki, tırpanını omzuna vurmuş, uzun beyaz elbiseli, yaşlı bir adam gibi değildi. ‘O’ydu. Odadakilerin hepsi bunu seziyordu. Belki o anda hepsini geri getiren yaratığın o korkunç gücünü de daha iyi anlıyorlardı. Vücudu buz kesilen Bill, “‘O’ yaşıyor,” dedi kendi kendine. “‘O’ neyse, şimdi yine burada. Derry’de. ‘O’. Evet, yedinci misafir ‘O’ydu.

Sonra Richie Tozier tekrar gülümsedi. “Ah, şuna bakın. Bill Denbrough, krom kafa modasını uyguluyor. Kafanı ne zamandan beri cilalıyorsun, Bill?”

Yazar birden bağırdı. “Kes sesini, Çöp Ağızlı!”

Bir sessizlik oldu, ardından hepsi birden gülmeye başladılar.

BEN HANSCOM’UN İNCELİĞİ

Mike içki söyledi. Herkes bir ağızdan konuşmaya başladı. Beverly Marsh artık Rogan soyadını taşıyordu. Chicago’da şahane bir adamla evliydi. Kocası bütün dünyasını değiştirmiş ve onun başarılı bir modacı olmasını sağlamıştı. Eddie Kaspbrak’ın New York’ta bir şirketi vardı. Ünlüleri arabalarıyla gezdiriyordu. Eddie usulca, “Belki de karım şu anda Al Pacino’yla yatıyor,” dedi. Diğerleri güldüler.

Bill’le Ben’in ne yaptıklarını hepsi biliyorlardı. Ben mimar, Bill de yazar olarak ün yapmıştı. Beverly, Joannayla Kara Çağlayanlar kitaplarını yanında getirdiğini söyleyerek Bill’den onları imzalamasını istedi. Richie de, Ben’e, Londra’da yaptığı BBC İletişim Merkezine hayran olduğunu açıkladı. Ama bakışlarındaki şaşkınlıktan o binayla bu adamın arasında ya da onlara bent yapmayı öğreten heyecanlı şişman çocuğun arasında bir bağ kuramadığı anlaşılıyordu.

Richie, Califomia’da Disk Jokeylik yaptığını anlattı. Onu “Binbir Sesli Adam” diye tanıyorlardı, Bill inledi. “Tanrım, Richie! Taklitlerin her zaman berbattı!”

Mike da kitaplıkta çalıştığından söz etti.

O sırada içkiler geldi. Yine o şaşırtıcı, sıkıntılı sessizlik oldu.

Beverly hafif boğuk, tatlı sesiyle, “E?” dedi. “Neye içiyoruz?”

Richie birdenbire, “Bize,” diye cevap verdi. Artık gülmüyordu. Bir an Bill’le göz göze geldiler. Yazar, Richie’yle Neibolt Sokağından kaçışlarını hatırladı. Kadehini aldığı zaman eli öylesine titriyordu ki içkinin birazı peçeteye döküldü.

Beverly sesinde hafif bir alayla, “Kaybedenlere,” dedi.

Eddie tekrarladı. “Kaybedenlere.” Soluk yüzü yaşlı duruyordu.

Ben de başını salladı. “Kaybedenlere.” Dudakları acı dolu hafif bir gülümsemeyle bükülmüştü.

Mike Hanlon, “Kaybedenlere,” diye mırıldandı.

Bill sırayı tamamladı. “Kaybedenlere.”

Yine bir sessizlik oldu.

Sonra Bill, “Anlat bakalım, Mike,” dedi. “Burada neler olduğunu söyle. Bizim neler yapabileceğimizi de.”

Mike, “Önce yemek yiyelim,” diye cevap verdi. “Sonra konuşuruz.”

Öyle de yaptılar. Sonunda Bill bitkince arkasına yaslandı. Pantolonunun kemeri belini sıkıyordu.

Ben, “Çocukluğumdan beri böyle yemek yemedim,” dedi. “Gerçekten.”

Eddie sordu. “Rejim mi yaptın?”

Mimar başını salladı. “Evet, öyle. Adı da, ‘Ben Hanscom Özgürlük Rejimi.’”

Richie, “Buna yol açan ne?” diye öğrenmek istedi.

“Herhalde o eski hikâyeyi dinlemek istemezsiniz...” Ben sıkıntılı sıkıntılı kımıldandı.

Bill, “Ötekileri bilmem ama ben istiyorum,” dedi. “Haydi, Ben. Saman Yığınını, hangi etken şimdi gördüğümüz manken haline ne getirdi?”

Richie hafifçe güldü. “Saman Yığını! Doğru ya! Bunu unutmuştum.”

Ben, “Bu öyle önemli bir hikâye değil,” dedi. “O yazdan sonra Derry’de iki yıl daha kaldık. 1958 yazından sonra. Sonra annemi işinden çıkardılar. Biz de Nebraska’ya, teyzemin yanına gittik. Orada pek rahat edemedik. Jean Teyzem sivridilli, cimri bir kadındı. Bizi yanına aldığı için ne kadar şanslı olduğumuzu söyleyip duruyordu. Hele benden, şişman olduğum için adeta tiksiniyor, bu yüzden başımın etini yiyordu. ‘Biraz daha hareket etmelisin, Ben. Kırkına gelmeden kalp sektesinden öleceksin. Dünyanın türlü yerinde çocuklar açlıktan ölüyorlar, Ben. Bu halinden utanman gerekir.’ Sonunda annem iş buldu ve teyzemin yanından ayrıldık. Omaha’ya yerleştik. Jean teyzemin yanında otururken ben kırk kilo daha almıştım. Galiba bunu teyzemi kızdırmak için yaptım... Omaha’da okula başladım. Çocuklar bana hemen ‘Damacana’ adını taktılar. Durmadan benimle alay ediyorlardı. Sonunda iyice azıttılar. Bir gün beden eğitimi dersinden sonra giyinirken beni kovalamaya başladılar. Kamıma, kaba etlerime, bacaklarıma, sırtıma vuruyorlardı. Korktum ve bağırmaya başladım. Bu onları daha da eğlendirdi. Kaçmaya çalıştım. O sırada Henry Bowers’ı hatırladım. Bu çocuklar da ondan farksızdılar. ‘Şişkoya vuralım! Şişkoya vuralım!’ diye bağırarak koşuyorlardı. Sonra ayağım bir banka takıldı. Yere yuvarlanıp başımı vurdum. Çocuklar hemen çevremi sardılar. Sonra biri, ‘Bu kadarı yeter,’ dedi. ‘Gidip giyinin’ Koç’du bu. Kapıda duruyordu. Olayın ne kadarını gördüğü belli değildi. Çocukların hepsi dönüp ona baktılar. Kimisi gülüyor, kimisi suçlu suçlu duruyordu. Sonra çıkıp gittiler. Ben de hüngür hüngür ağlamaya başladım. Koç bana yaklaştı, takılıp düştüğüm banka oturdu. ‘Seni avutmaya geldiğimi sanma,’ diye homurdandı. “Onlarda tiksinti uyandırıyorsun. Ben de de öyle. Tabii nedenlerimiz farklı. Onlar çocuk, ben değilim. Bu öğrenciler senden neden tiksindiklerini bilmiyorlar. Ben biliyorum. Sen Tanrı’nın sana verdiği sağlam vücudu bir yağ yığınının içine gömüyorsun. Tabii bunun nedeni kendine hâkim olamaman. Şimdi beni dinle, Ben. Seninle tekrar konuşacak değilim. İşim başımdan aşkın. Ama senin şişkoluğun şurada.’ Boynundan sallanan düdükle alnıma vurdu. ‘Herkesin yağı oradadır. Kafanı rejim konusuna verirsen, zayıflarsın.”’

Beverly öfkeyle söylendi. “Amma da zalim bir adammış.”

Ben güldü. “Öyle. Ama bunun farkında bile değildi. Bana iyilik ettiğini sanıyordu. Bir bakıma da haklıydı. Çünkü tam o sırada aklıma bir şey geldi.” Kaşlarını çattı. “O gün son defa Henry Bowers’ı hatırladığımı söyledim demin. Koç gitmek için kalkarken, 1958 yazında yaptıklarımızı düşündüm. Birlikte ne kadar başarılı olmuştuk! Kendi kendime, ‘Koç öyle bir şeyle karşılaşsaydı, saçları bembeyaz kesilirdi,’ dedim. ‘Kalbi de göğsünde eski bir saat gibi duruverirdi.’ Tabii haksız bir düşünceydi bu. Ama Koç da bana haksız davranmıştı. Zaten...”

Bill, “Öfkelenmiştin,” dedi.

Ben gülümsedi. “Evet, öyle. Arkasından, ‘Koç?’ diye seslendim. Dönüp bana baktı. ‘Sen koşucuları da çalıştırıyorsun, değil mi?’ diye sordum. ‘Evet,’ dedi. ‘Ama bu seni ilgilendirecek bir şey değil.’ ‘Beni dinle, taş kafalı ahmak,’ diye homurdandım. ‘Martta koşuculara katılacağım. En hızlı koşucunu geçeceğim. Sen de o zaman benden özür dileyeceksin.’”

Richie, “Ve kilo vermeye başladın, öyle mi?” diye sordu.

Ben, “Evet,” dedi. “Ama Koç yanılıyordu. Şişmanlığımın kafamla bir ilişkisi yoktu. Bu daha çok annemle ilgiliydi. O gece eve döndüğüm zaman anneme zayıflamak istediğimi söyledim. Müthiş kavga ettik. Sonunda ikimiz de ağladık. Annem beni iyice beslemenin en önemli görevi olduğunu sanıyordu. Her zaman, ‘Sen şişman değilsin, sadece kemiklerin iri,’ diyordu. ‘İriyan bir çocuk, ilerde iriyarı bir erkek olabilmek için bol besin almalıdır.’ Yani en önemli savaşı kafamla değil, annemle yaptım. Ondan sonra daha az yemeye başladım. Durmadan da koşuyordum. Sonunda da dediğimi yaptım. Koç’un en iyi koşucularını geçtim... İşte itiraflarımın sonu. Ama doğrusu, bir bira daha içebilirim. Konuşmak insanı susatıyor.”

Mike garsona işaret etti.

Bill, Mike şimdi konuşmaya başlayacak, diye düşündü. “Söyleyeceklerini duymak istediğimden pek emin değilim. Biri başka bir konu açsa...

Garson dışarı çıktığı zaman Eddie Kaspbrak birdenbire Mike’a, “Stan ne zaman ölmüş?” diye sordu.

“Önceki gece. Ben telefon ettikten sonra.”

“Bunun... buraya gelişimizle bir ilgisi var mı?”

Mike, “Stan benim telefonumdan hemen sonra öldüğüne göre, öyle olduğunu düşünebiliriz,” diye cevap verdi.

Beverly ifadesiz bir sesle, “Stan intihar etti, değil mi?” dedi. “Ah, Tanrım... Zavallı Stan.”

Mike içkisini bitirdi. “Evet, intihar etti. Benim telefonumdan sonra banyoya gitti ve küveti doldurdu. Suya girerek bileklerini kesti.”

Richie sordu. “Sen olayı nasıl öğrendin? Buradaki gazeteler onun intihar ettiğini yazdılar mı?”

“Hayır. Uzun bir süreden beri, oturduğunuz kentlerde çıkan gazetelere aboneyim. Yıllar boyunca sizi izlemeye çalıştım.”

“Büyük casus.” Richie’nin yüzünde ekşi bir ifade belirmişti. “Teşekkürler, Mike.”

Mike sadece, “Bu benim görevimdi,” dedi.

Beverly tekrarladı. “Zavallı Stan.” İyice sersemlemiş gibiydi. “Ama o günlerde öyle cesurdu ki... Öyle azimli...”

Eddie mırıldandı. “İnsanlar değişiyor.”

Bill, “Öyle mi?” dedi. “Stan...” Ellerini oynattı. “Derli toplu bir insandı. Titizdi. Her şeyin en iyi biçimde olmasını isterdi. Bana o olayın sonlarına doğru, ‘Korkuya katlanabilirim ama pisliğe değil,’ dediğini hatırlıyorum. İşte bu tam Stan’i tanımlayan bir sözdü. Belki Mike ona telefon ettiği zaman, Stan bu duruma dayanamayacağını anladı. Sadece iki seçeneği vardı: ya yaşayacak, üstünün başının kirlenmesine aldırmayacaktı ya da ölecekti. Belki de insanlar sandığımız gibi fazla değişmiyorlar...”

Kısa bir sessizlik oldu. Richie, “Pekâlâ, Mike,” dedi. “Derry’de neler oluyor? Bize anlat.”

Mike mırıldandı. “Size bazı şeyleri anlatabilirim. Örneğin şu ara olanları. Sizinle ilgili bazı şeyleri. Ama 1958 yazında olanları açıklayamam. Buna gerek kalacağını da sanmıyorum. Bence er geç her şeyi kendiniz hatırlayacaksınız. Kafanız her şeyi hatırlamaya hazır olmadan fazla bir açıklama yaparsam...”

Ben usulca sordu. “Stan gibi yapacağımızı mı düşünüyorsun?”

Mike başını salladı. “Evet. Bundan korkuyorum.”

Bill, “O halde bize uygun bulduğun şeyleri açıkla,” dedi.

Zenci derin bir soluk aldı. “Pekâlâ.”

KAYBEDENLER OLAYLARI ÖĞRENİYORLAR

Mike açık açık, “Cinayetler tekrar başladı,” dedi. Masadakilere baktı, sonra gözlerini Bill’e dikti. “Bu ‘yeni cinayetlerin ilk kurbanı Adrian Mellon adında, çocuksu bir homoydu. Astımı vardı.” Mike çabucak Adrian Mellon’un başına gelenleri anlattı. Don Hagart’le Christopher Unwin’in, köprü altındaki palyaçoyla ilgili sözlerini de tekrarladı.

Ben boğuk bir sesle, “‘O’ bu,” dedi. “Şu Pennywise adlı alçak!”

Mike yine Bill’e baktı. “Bir şey daha var. Olayı araştıran polislerden birinin adı Harold Gardener’dı.”

Bill ağlayacakmış gibi bir tavırla, bitkin bitkin mırıldandı. “Ah, Tanrım...

“Bill?” Beverly elini yazarın koluna koydu. “Ne oldu, Bill?”

“Herhalde Harold o günlerde ancak beş yaşındaydı.” Bill sersem sersem Mike’a baktı.

“Evet.”

Richie, “Ne oldu, Bill?” diye sordu.

Bill, “H-H-Harold Gardener, Dave Gardener’ın o-oğluydu,” dedi. “George öldürüldüğü zaman kardeşimin yanına ilk koşan da o oldu. Onu k-kapitone bir örtüye sararak eve getirdi.”

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra Mike, “Her şey birbirine nasıl da uyuyor, değil mi?” dedi.

“Evet, uyuyor.” Bill’in sesi hafifti.

Mike açıklamalarını sürdürdü. “Geçen yılın aralık ayında, parkta Steven Johnson adında sekiz yaşında bir çocuğun ölüsü bulundu. Adrian Mellon gibi o da ölümünden önce ya da sonra feci biçimde parçalanmıştı. Ama çocuğun korkudan ölmüş olması ihtimali de vardı.”

Eddie, “Kaç çocuk öldürüldü?” diye sordu ama aslında bunu öğrenmeyi istiyormuş gibi bir hali yoktu.

“Dokuz. Şu ana kadar.”

Beverly, “Olamaz!” diye bağırdı. “Öyle bir şey olsaydı, gazetelerde bu olayları okurdum. Televizyonda izlerdim.”

Mike başını salladı. “Evet, öyle... Bu konuyu çok düşündüm. Dokuz çocuk öldürüldü... Gazetecilerin, televizyon muhabirlerinin, psişik güçleri olduğunu iddia eden şarlatanların çoktan buraya koşmaları gerekirdi...” Bill, “Ama öyle olmadı,” dedi.

Mike, “Olmadı ya,” diye cevap verdi. “Bence bir tek neden var. ‘O’, olayların duyulmasını istemiyor.”

Bill yüksek sesle düşünüyormuş gibi fısıldadı. “‘O’...”

Mike tekrarladı. “O... 1715 yılından beri burada o yaratık! Yirmi yedi yılda bir ortaya çıkıyor. Bir süre cinayetler işliyor. Ölümlere, yangınlara, felaketlere neden oluyor... Ancak her zamanki süreç, 1958’de daha erken sona erdi. Buna biz neden olduk.”

Bill öne doğru eğildi. “Bundan emin misin?” Gözleri parlıyordu. “Kesinlikle emin misin?”

Mike, “Evet,” dedi. “Genellikle diğer süreler daha uzun. Olaylar eylülde doruk noktasına erişiyor. Noel’de de ortalık oldukça yatışıyor. Son süre, kardeşin 1957’nin ekim ayında öldürüldüğü zaman başladı. 1958 yılının ağustos ayında birdenbire sona erdi.”

Eddie heyecanla bağırdı. “Neden?” Islık gibi bir ses çıkararak soluyordu. “Biz ne yaptık?”

Mike başını salladı. “Bunu hatırlayacaksın... Zamanı gelince hatırlayacaksın.”

Ben, “Ya hatırlayamazsak?” diye sordu.

“O zaman Tanrı yardımcımız olsun.”

Richie, “Dernek bu yıl dokuz çocuk öldürüldü,” dedi. “Tanrım!”

Mike açıkladı. “1984’ün sonlarında, Lisa Albrect ve Steven Johson, şubat ayında da Dennis Torrio adlı bir lise öğrencisi kayboldu. Cesedini martın ortalarında Çorak Yer’de buldular. Parçalanmıştı. Bu da ölünün yakınında duruyordu.” Cebinden çıkardığı bir fotoğrafı uzattı. Beverly’le Eddie resme şaşkın şaşkın baktılar. Ama Richie Tozier şiddetle irkildi. Fotoğrafı sanki elini yakmış gibi attı. “Tanrım! Tanrım, Mike!” Geçirdiği şokun etkisiyle gözleri irileşmişti. Sonra resmi tekrar alarak Bill’e verdi.

Yazar fotoğrafa baktığında sanki dünya kurşuni bir renge bürünerek çevresinde dönmeye başladı. Bir an bayılacağını sandı yazar. İnledi ve resmi düşürdü.

Sonra Beverly’nin sesini duydu. “Nedir bu? Bu ne anlama geliyor, Bill?”

Yazar sonunda, “Bu kardeşimin ana okulunda çekilmiş olan fotoğrafı,” dedi. “G-G-Georgie’nin. Onun albümündeki resim. Şu kımıldayan, göz kırpan fotoğraf.”

Diğerleri resmi tekrar incelediler. Sonra Beverly, “Bu fotoğraf bu yıl mı bulundu?” diye sordu. Mike başını salladı. Kadın, yazara döndü. “Sen bu resmi en son ne zaman gördün, Bill?”

Bill dudaklarını yaladı, konuşmak için kendini zorladı. “O resmi 1958’den beri hiç görmedim. O-Onu Richie’ye göstermek istediğim zaman fotoğrafı bulamadım.”

Mike, “Fotoğrafı Dennis Torrio adlı çocuğun cesedinin yakınında buldular,” dedi. “Katil bunu saklamamıştı. Tersine. Sanki canavar bu resinin bulunmasını istiyordu. Öyle olduğundan eminim.” Mike ölülerin adlarını açıklamayı sürdürdü, sonra, “Dawn Roy’un ölüsü, Torrio’nun cesedinden dört gün sonra bulundu,” dedi. “McCarron parkında. Kız on üç yaşındaydı ve kafası koparılmıştı. Bu yılın nisanında Adam Terrault öldürüldü. Yirmi iki nisanda. On altı yaşındaydı. Ölüsü Batı Broadway’ın yakınındaki koruda bulundu. Onun da kafası kopmuştu. 6 Mayısta Frederic Cowan öldürüldü. İki buçuk yaşındaydı henüz. Onu evin ikinci katındaki banyoda buldular. Klozete düşerek boğulmuştu.”

Beverly haykırdı. “Ah, Mike!”

Zenci adeta öfkeyle, “Evet,” dedi. “Çok feci. Bunu bilmediğimi mi sanıyorsun?”

Beverly, “Polis bunun bir kaza olduğuna mı karar verdi?” diye sordu. Mike başını salladı. “Hayır. O gün çocuğun annesi arka bahçeye çamaşır asıyormuş. Oğlunun haykırdığını duymuş. Elinden geldiği kadar hızla koşmuş. İkinci kata çıktığı zaman, birinin arka arkaya sifonu çektiğini ve güldüğünü duymuş. Zavallı bunun insan gülüşüne benzemediğini söylemiş. Çocuğun bel kemiği ve kafası kırılmış. Etrafa kanlar sıçramış. Kadın şimdi akıl hastanesinde.”

Richie boğuk boğuk, “Buna hiç şaşmadım,” dedi.

Mike biraz su içti ve yeni bir resmi uzattı. “Jeffrey Holly. Ölüsü 13 Mayısta bulundu. Bebeğin ölümünden bir hafta sonra. Kanalın yakınındaki parkta. Karnı yarılmıştı. Bundan dokuz gün sonra, yani 22 Mayısta, beşinci sınıf öğrencisi olan John Feury, Neibolt Sokağında ölü bulundu...” Eddie titrek sesle bir çığlık attı. Yüzü sapsan kesilmişti. İnhalatörü ağzına sokarak tetiği arka arkaya çekti, sonra da arkasına yaslandı. Gözleri yan kapalıydı, kesik kesik soluyordu. “Endişelenmeyin... Sadece... şok geçirdim. Neibolt Sokağını tümüyle unutmuştum.”

Mike alçak sesle konuşmasını sürdürdü. “John Feury’nin iki bacağı da koparılmıştı. Ama polis doktoru bunun çocuğun ölümünden sonra yapıldığını söyledi. Feury’nin kalbi durmuştu. Yani korkudan ölmüştü çocuk. Cesedi postacı buldu. Adam verandanın altından bir elin uzanmış olduğunu fark etmişti...”

Richie, “Olay 29 numaralı evde olmadı, değil mi?” diye sordu. Bill ona çabucak bir göz attı. Disk Jokey de yazara bakarak başını hafifçe salladı. Sonra tekrar Mike’a döndü. “Neibolt Sokağı yirmi dokuz numaralı evde mi?”

Mike yine sakin sakin, “Evet,” dedi. “O evde oldu.” Tekrar su içti. “Gerçekten iyi olduğundan emin misin, Eddie?”

Eddie başını salladı. Şimdi daha rahat nefes alıyordu.

Mike başını eğerek, “Size telefon etmeyi istemedim,” diye açıkladı. “Bunu erteledim, erteledim... Ama son cinayetin kurbanını gördüğüm zaman hemen telefona koştum. Keşke sizi daha önce çağırsaydım.”

Ben, “Son kurban kim?” dedi.

“Bir beşinci sınıf öğrencisi. Feury’nin arkadaşı Jerry Bellwood. Onu Kansas Sokağının yakınında, Bill’in Çorak Yer’e indiğimiz zaman bisikletini bıraktığı yerde buldular. Çocuk parça parça edilmişti. Kalıntıları Kansas Sokağına paralel olan o alçak beton duvarın dibinde duruyordu. Bu resim, ceset götürüldükten yarım saat kadar sonra çekildi.” Uzattığı fotoğraf elden ele dolaştı. Resimde, duvarın üzerine, “Buraya dönün buraya dönün buraya dönün,” yazılmış olduğu görülüyordu.

Bill, Mike’a baktı. Önce şaşırmış ve korkmuştu. Ama şimdi öfkelenmeye başlıyordu. “Bu yazı tahmin ettiğim şeyle mi yazılmış?”

Mike, “Evet,” dedi. “Jerry Bellwood’un kanıyla.”

KARAR

Beverly usulca, “Dokuz çocuk,” dedi. “Buna inanamıyorum. Yani... hem inanabiliyorum, hem de inanamıyorum. Dokuz çocuk öldü ve kimse bir şey yapmadı, öyle mi? Hiçbir şey?”

Mike, “Pek de öyle sayılmaz,” diye cevap verdi. “Kentliler öfkeli, bazıları korkuyorlar. Ya da öyle gözüküyor. Ama kimin gerçekten bir şeyler hissettiğini, kimin rol yaptığını anlamak imkânsız.”

“Rol yaptığını mı?”

“Evet. Şimdi Derry’de görünüşte her şey normal. Kentliler bu kanlı cinayetler karşısında kendilerinden beklenenleri yapıyorlar. Eyalet başsavcısının bürosundan on altı dedektif geldi. Federal Bürodan ajanlar da. Yine sokağa çıkma yasağı konuldu...”

“Ah, evet, sokağa çıkma yasağı.” Ben boynunun yanını ovuyordu. “1958’de harikalar yarattıydı! Bu kadarını hatırlıyorum.”

Mike konuşmasını sürdürdü. “Tabii bazıları yine Derry’den ayrılmaya başladılar. Bazen cinayetlerin sona ermesini kimlerin gerçekten istediklerini böyle anlayabildiğini düşünüyorum. Duygulan gerçek olanlar korkuyor ve kentten gidiyorlar.”

Beverly usulca tekrarladı. “Buraya dönün buraya dönün buraya dönün...” Sonra Mike’a değil, Bill’e baktı. “‘O’, buraya dönmemizi istedi. Neden?”

Mike biraz da esrarlı bir şey söyledi. “Belki ‘O’ geri dönmemizi istedi. Ama belki. Belki de ‘O’ bizden intikam almak niyetinde. Ne de olsa, vaktiyle ‘O’nu yendik.”

Bill, “Belki intikam almak istiyor,” dedi. “Belki de her şeyi düzene sokmayı.”

Mike başını salladı. “Hayatınızın fazla düzenli olduğu söylenemez. Hepimiz de Derry’den ayrıldığınız sırada iyice etkilenmiştiniz. ‘O’ sizi damgalamıştı. Burada olanları hepiniz unuttunuz. O yazla ilgili anılarınız da hâlâ kopuk kopuk. Sonra garip bir gerçek daha var. Hepiniz de zenginsiniz.”

Richie, “Yapma, canım,” dedi. “Bu...”

“Kızma, kızma.” Mike hafifçe gülerek elini kaldırdı. “Ben sizi kötü bir şey yapmakla suçlamıyorum. Sadece gerçekleri açıklıyorum. Küçük bir kentin kitaplığında çalışan ve her yıl eline vergiler çıktıktan sonra bin yüz dolar geçen birine göre, zengin sayılırsınız. Tamam mı?”

Richie pahalı kumaşın sardığı omuzlarını sıkıntılı sıkıntılı oynattı. Bill dışında hiçbiri de zenciye bakmıyordu.

Mike ekledi. “Tabii milyarder değilsiniz. Ama Amerika’nın yukarı-orta tabaka ölçülerine göre bile, yine de haliniz vaktiniz yerinde. Burada hepimiz dostuz. Onun için şunu itiraf edin.”

Diğerleri birbirlerine adeta çekine çekine baktılar. Bill yanaklarının kızardığını hissetti. Ona, Tavan Arasındaki Oda romanının senaryo taslağı için Mike’ın bir yılda kazandığı paradan on bin dolar daha fazlasını vermişlerdi. Gerektiği takdirde yeniden yazılacak senaryolar için de yirmişer bin dolar ödeyeceklerini söylemişlerdi. Telif hakkı olarak da bol para alıyordu. İmzaladığı anlaşma gereğince, iki romanı için ona hatırı sayılacak bir avans verilmişti. Bill, Mike, oğlum, diye düşündü. Dernek fener bekçiliği ettiğin için sana bu kadar para veriyorlar! Aylığını arttırmalarını istemeliydin!

Mike, “Bill Denbrough,” dedi. “Başarılı bir romancı. Bu iş sayesinde geçimini sağlayabilen şanslı yazarlardan biri. Pek az insanın sivrilebildiği bir alanda başarıya erişen Beverly Rogan. O şimdi ülkenin orta bölgelerinin en beğenilen moda yaratıcısı.”

“Ah, bu anlattığın ben değilim.” Beverly sinirli sinirli güldü. “Bunu Tom sağladı. Kocam Tom. O olmasaydı şimdi etek bastıracak, ceketleri astarlayacaktım. Bende iş kafası yok. Tom bile böyle söylüyor. Bu sadece... Tom’a ve... şansa borçlu olduğum bir şey.”

Mike konuşmasını sürdürdü. “Richie, belki de sen Amerika’nın en başarılı Disk Jokeyisin. Los Angeles’ı avcunun içine almış olduğun kesin. Ayrıca başka programların da var...”

Richie sert bir gangster tavrıyla, “Kendine gel, ahbap,” dedi ama kızarmıştı. “Önünle arkana yer değiştirtirim sonra. Beynine yumruğumla ameliyat yaparım.”

Mike, Richie’ye aldırmadan sözlerine devam etti. “Eddie, her yanı siyah, büyük ve lüks arabalarla dolu bir kentte, yine de başarılı bir şirketin var... Ben, sen belki de dünyanın en başarılı genç mimarısın.”

Ben itiraz etmek için ağzını açtı, sonra da kapattı.

Mike ellerini açarak onlara gülümsedi. “Kimseyi utandırmayı istemiyorum. Ama bütün kâğıtlar masaya açılmalı... Bazı insanlar genç yaşta başarıya erişirler. Eğer sadece içinizden bir ya da iki kişi başarılı olsaydı, bunu sadece bir rastlantı sayardım. Ama biriniz, ikiniz değil, hepiniz başarılısınız. Stan Uris de buna dahil. O da Atlanta’nın en başarılı genç hesap uzmanıydı. Daha doğrusu bütün güney bölgesinin. Ben bu durumdan belirli bir sonuç çıkardım. Başarınızı yirmi yedi yıl önce burada olan şeylere borçlusunuz. Buna itiraz eden var mı?” Arkadaşlarına baktı. Hiçbiri de cevap vermedi.

Sonra Bill, “Senin dışında, Mike,” dedi. “Sana ne oldu?”

“Belli değil mi?” Zenci güldü. “Ben burada kaldım.”

Ben mırıldandı. “Sen fener bekçiliği ettin.” Bill hızla mimara doğru döndü. Ama Ben gözlerini Mike’a dikmişti. Yazarın bu hareketini fark etmedi. “Bu durum hiç hoşuma gitmiyor. Kendimi aşağılık bir yaratık gibi hissediyorum.”

Beverly, “Ben de öyle,” dedi.

Mike sabırla başını salladı. “Hiçbirinizin de kendini suçlu hissetmesine gerek yok. Burada kalmayı kendim mi istedim sanıyorsunuz? Seçeneğim var mıydı? Ya sizin? Yani Derry’den ayrılma konusunda? Kahretsin! Hepimiz de çocuktuk. Aileleriniz şu ya da bu nedenle Derry’den ayrıldılar. Eşyalarıyla birlikte sizi de götürdüler. Benim annemle babam Derry’de kaldılar. Ama bu aslında onların kararı mıydı? Sanmıyorum. Kimin gideceğine, kimin kalacağına nasıl karar verildi? Bu şans mıydı? Kader miydi? Başka bir güç müydü? Ama kararı biz vermedik. Onun için kendinizi suçlu hissetmeyin.”

Eddie çekine çekine sordu. “Acı duygular hissetmiyor musun?” Mike, “Çok çalışıp çabaladım,” dedi. “Acı duygular hissedecek zamanım olmadı. Uzun bir süre, izledim ve bekledim... Galiba daha görevimin ne olduğunu bilmediğim bir zamanda başladı bu. Ama son beş yıl, ‘alarm durumunda’ olduğumu söyleyebilirim. O zamandan beri bir günlük tutuyorum. İnsan yazı yazdığı zaman daha iyi düşünür. Ya da belirli bazı noktaların üzerinde durur. Ben yazı yazarken ‘O’nun niteliği konusunu da uzun uzun düşündüm. ‘O’ değişebiliyor. Bunu biliyoruz. Bence ‘O5 insanları kullanıyor ve damgalıyor da.” Mike ağır ağır gömleğinin düğmelerini açtı. Göğsünün düzgün kahverengi derisinde pembe yara izleri vardı. “Pençelerin yara izleri nasıl kalıyorsa öyle.”

Richie adeta inledi. “Kurt Adam! Ah, Tanrım! Koca Bill, o Kurt Adam. Hani Neibolt Sokağındaki eve gittiğimiz zaman karşılaşmıştık.”

“Ne?” Bill uykudan yeni uyanmış bir adam gibi konuşmuştu. “Ne, Richie?”

“Hatırlıyor musun?”

“Hayır... Sen hatırlıyor musun?”

“Ben... hatırlar gibi oluyorum...” Richie hem şaşırmış, hem de korkmuş gibiydi. Birdenbire sustu.

Eddie apansız Mike’a, “Yani ‘O’nun kötü olmadığını mı söylemek istiyorsun?” diye sordu. Zencinin yaralarına ipnotize olmuş gibi bakıyordu. “‘O’ doğal düzenin bir parçası mı?”

Mike gömleğinin düğmelerini ilikledi. “‘O’ anladığımız ya da kabul ettiğimiz doğal düzenin bir parçası değil... ‘O’ öldürüyor. Çocukları öldürüyor. Bu da, doğru bir şey değil. Bill bu gerçeği hepimizden önce anladı. Hatırlıyor musun, Bill?”

Bill, “‘O’nu öldürmek istediğimi hatırlıyorum,” dedi. “Ama bu konuda öyle belirli bir fikrim yoktu. Ne dernek istediğimi anlıyor musun? Sadece ‘O’nu ortadan kaldırmayı istiyordum. Çünkü ‘O’ Georgie’yi öldürmüştü.”

“Bunu hâlâ istiyor musun?”

Bill masaya dayamış olduğu ellerine baktı. Sarı yağmurluklu George’u ve parafın sürdüğü kâğıt kayığı hatırladı. Başını kaldırarak Mike’a baktı, sonra. “H-h-her-her zamankinden daha çok,” dedi.

Mike da bu cevabı bekliyormuş gibi başını salladı. “O bizi damgaladı. Bizi etkiledi. Bütün kenti etkilediği gibi. Her gün istediklerini yaptırttı.

Kış uykusuna yattığı o uzun sürelerde bile.” Mike bir parmağını kaldırdı. “Ama biz de ‘O’nu etkiledik. Biz ‘O’nu, bütün istediklerini yapamadan durdurduk. Bunu biliyorum. ‘O’nu zayıflattık mı? Yaraladık mı? Hatta ‘O’nu ölümün eşiğine kadar getirebildik mi? Bence ‘O’nu öldürmek üzereydik. Bu yüzden yaratığı öldürdüğümüze de inandık.”

Ben sordu. “Ama olayın bu bölümünü sen de hatırlamıyorsun, değil mi?”

“Öyle. 15 Ağustos 1958’e kadar olanları hemen hemen tümüyle hatırlıyorum. Ama ondan sonra olanlar kafamdan silinmiş. 4 Eylüle, yani okul yeniden açılıncaya kadar geçen olaylar. Olayları bulanık olarak hatırladığımı söylemiyorum. Hepsi de belleğimden kaybolmuş. Ama bir tek şey var! Bill’in ‘ölü ışıklar’ diye bir şeyden söz ederek haykırdığı hâlâ aklımda.”

Bill’in kolu sarsıldı. Eli boş bira şişelerinden birine çarptı. Şişe yere düşerek bomba gibi patladı.

Mike usulca, “Ölü ışıkları hatırlıyor musun, Bill?” diye sordu.

“Hayır...” Yazarın ağzı uyuşmuştu. Sanki dişçisi novocaine’i fazla kaçırmış gibi.

“Hatırlayacaksın.”

“Hatırlamayacağımı umarım!”

Mike, “Ama yine de hatırlayacaksın,” dedi. “Şimdilik... hayır. Bunun ne olduğunu ben de bilmiyorum. Ya siz?”

Diğerleri hayır der gibi başlarını salladılar.

Mike usulca, “Ama hep birlikte bir şey yapabildik,” dedi. “Olayın bir noktasında, ‘Grup iradesi’ diyebileceğim bir güçten yararlandık. Bu noktada, bilerek ya da bilmeyerek, bir gerçeği kavradık.” Huzursuzca kımıldandı. “Keşke burada olsaydı. Kafası pek düzgün çalışan Stan’in bir fikri olabilirdi.”

Beverly, “Belki de gerçekten bir fikri vardı,” diye mırıldandı. “Belki de S tan bu yüzden intihar etti. Belki de bir sihir olduğunu, ama olgun insanların bundan yararlanamayacaklarını anladı.”

Mike, “Ama ben bundan yararlanabileceğimize inanıyorum,” dedi. “Altımızın ortak bir yanı daha var. Acaba içinizden biri bunu fark etti mi?”

Bill ağzını açtı, sonra tekrar kapattı.

Mike, “Haydi, söyle, Bill,” dedi. “Bunun ne olduğunu biliyorsun. Yüzünden anlaşılıyor.”

Bill, “Bildiğimden pek emin değilim,” diye cevap verdi. “Ama g-g-galiba bu... hiçbirimizin de çocuğu olmaması.”

Şaşkınlık dolu bir sessizlik oldu.

Mike bağırdı. “Evet! İşte ortak yanımız bu!”

Eddie öfkelendi. “Ulu Tanrım! Bunun konuyla ne ilgisi var? Dünyada herkesin çocuğu olması mı gerekiyor? Saçma!”

Mike, “Çocuğunuz var mı, yok mu?” dedi.

Eddie içini çekti. “Yok... Anlayacağın karım biraz... benim, karım fazla şişman. Doktor o zayıflamadıkça çocuğumuz olmayacağını söyledi. Suç mu bu?”

Richie ona doğru eğildi. “Sinirlenme, Eds.”

Eddie öfkeyle bağırdı. “Beni Eds diye çağırma! Yanağımı sıkmaya da kalkma! Bundan nefret ettiğimi biliyorsun! Her zaman nefret ettim!”

Richie gözlerini kırpıştırarak geriledi. “Sinirlenme, Eddie... Dinle. Ben çapkın bir bekârım. Bunu Los Angeles’ta bilmeyen de yok. Ama hiç çocuğum olmadı. Şimdi bir kahkaha patlatır mısın, Eds?”

Ama Eddie inatla, “Bu da...” diye başladı.

Bill onun sözünü kesti. “Evet, bu hiçbir şeyi kanıtlamıyor. Ama yine de arada bir bağ olduğunu gösteriyor. Bu ortak yanımız bizim. Şimdi önemli olan, ne yapacağımız. Bunu düşündün mü, Mike?”

Mike, “Düşündüm tabii,” dedi. “Ama bir araya gelip konuşmadan karar vermem imkânsızdı.” Susup arkadaşlarını süzdü. “Bir fikrim var. Ama bunu size açıklamadan önce, bu işe karışmamız gerekip gerekmediğine karar vermeliyiz. Daha önce yaptığımız bir şeyi yeniden denemeyi istiyor muyuz? ‘O’nu tekrar öldürmeyi denemeyi? Yoksa bu buluşmadan sonra her birimiz kendi yolumuza mı gideceğiz?”

Beverly, “Bence...” dedi. Ama Mike ona bakarak başını salladı. Söyleyecekleri daha bitmemişti.

“Başarılı olup olmayacağımızı önceden tahmin etmemiz imkânsız. Bunu kabullenmek zorundasınız. Fazla şansımız yok. Stan burada olsaydı belki biraz daha umutlanabilirdik. Yani şansımız biraz daha artmış olurdu ama işte o kadar. Stan öldü. O gün oluşturduğumuz daire de parçalandı. Bence ‘O’ bizi öldürecek. Teker teker. Herhalde feci bir biçimde hem de. Çocukken, şimdi bile anlayamadığım bir biçimde tam bir daire oluşturduk. Eğer bu işe girişmeye karar verirsek o zaman daha küçük bir daire oluşturmamız da gerekecek sanırım. Bunu başarıp başaramayacağımızı anlarız. Belki de başardığımızı sanır, sonra da... çok geç kalmış olduğumuzu anlarız.” Mike yorgun bakışlı, çukura kaçmış gözleriyle eski arkadaşlarına baktı. “Onun için oylama yapmamız gerekiyor. Ya burada kalıp yeniden deneyeceğiz ya da siz kalkıp evlerinize döneceksiniz. İşte seçenekler bunlar. Sizi buraya, hatırladığınızdan bile emin olmadığım bir yeminden yararlanarak çağırdım. Ama sırf bu yemine dayanarak hepinizi de burada tutamam. Bunun sonucu çok daha kötü olur.” Bill’e baktı.

Yazar o zaman zencinin ne söyleyeceğini anladı. Mike onları buraya getirmiş ve her şeyi de düzgünce açıklamıştı. Zenci şimdi liderliğin 1958’de onlara elebaşılık eden kimseye verilmesini istiyordu.

“Ne diyorsun, Koca Bill? Haydi, oylamaya başla.”

Yazar, “H-Herkes konuyu anladı mı?” diye sordu. “Ya burada kalıp savaşacağız ya da bütün bunları unutacağız. Kalmak isteyenler?”

Belki beş saniye masada hiç kimse kımıldamadı. Bill, Georgie’yi düşündü. Kimseye bir zararı olmayan küçük kardeşini. Bütün hafta evde kapalı kaldıktan sonra, sokağa çıkıp biraz oynamak istemişti çocukcağız. Sarı yağmurluğunu giymiş, gitmeden önce de eğilip ağabeyini yanağından öpmüştü. Yazar yine o eski öfkeyi duydu. Ama artık olgun bir erkekti. Görüş açısı da genişlemişti. ‘O’nun öldürdüğü tek çocuk Georgie değildi. Kafasından bütün o zavallıların adlarını geçirdi Bill. Sonra ağır ağır elini kaldırdı. “‘O’nu öldürelim. Ama bu sefer gerçekten öldürelim!”

Yine bir sessizlik oldu. Sonra Richie içini çekerek elini kaldırdı. “Ne yapalım? Bazı tanınmış yıldızlarla röportaj yapmaktan daha zor olamaz ya!”

Beverly de onu taklit etti. Hem çok heyecanlanmıştı, hem de fena halde korkuyordu. Mike elini kaldırdı. Ben de onu izledi.

Eddie Kaspbrak arkasına dayanmış oturuyordu. İnce yüzünde mutsuzluk ve korku vardı. Bill onun yerinden fırlayarak odadan kaçacağını sandı. Herhalde arkasına bile bakmayacaktı. Ama sonra Eddie tek elini kaldırdı. Diğeriyle inhalatörünü sıkı sıkı tutuyordu.

Richie, “Yaşa, Eds,” dedi. “Bu sefer gerçekten kahkahaları patlatacağımızdan eminim.”

Eddie titrek bir sesle, “Evet, Richie,” diye cevap verdi. “Bundan eminim.”

KAYBEDENLERE ARMAĞANLAR

Garson içinde niyetler olan Çin kurabiyelerinden getirdi. O çıktıktan sonra Bill, “Fikrin nedir, Mike?” diye sordu.

Zenci, “Basit,” dedi. “Ama çok da tehlikeli olabilir.”

Richie bağırdı. “Haydi açıkla şunu!”

“Bence buradan çıktıktan sonra birbirimizden ayrılmalıyız. Her birimizin, Derry’de en iyi hatırladığı yere gitmesi doğru olur... Çorak Yer dışında yani. Henüz oraya gitmemizin zamanı değil.”

Ben ona baktı. “Ne olacağını sanıyorsun, Mike?”

“Bundan pek emin değilim... Benimki sadece bir önsezi. Ama aklınıza belirli bir yer gelmiyorsa, bırakın ayaklarınız sizi bildikleri gibi götürsün. Sonra bu gece kitaplıkta buluşur, olanlardan söz ederiz.”

Ben, “Eğer bir şey o/ursa,” dedi.

“Bence olacak.”

Bill öğrenmek istedi. “Nasıl şeyler?”

Mike başını salladı. “Hiçbir fikrim yok. Ama kötü şeyler olacağını seziyorum. Hatta belki de içimizden biri bu gece kitaplığa gelemeyecek. Bunu düşünmem için belirli bir neden yok... Bu da yine önsezilerimin bana fısıldadıkları bir şey.”

Bu sözleri derin bir sessizlik izledi.

Sonra Beverly, “Ama neden yalnız gidiyoruz?” diye sordu. “Madem bu meseleyi grup halinde halledeceğiz, o halde neden işe yalnız başımıza başlamamızı istiyorsun, Mike? Özellikle de tehlike sandığın kadar büyükse?”

Bill, “Bu soruyu ben cevaplayabilirim sanırım,” dedi.

Mike ona baktı. “Tamam, Bill.”

Yazar, Beverly’ye döndü. “Olaylar biz yalnızken başladı. Henüz her şeyi hatırlayamıyorum. Ama bu kadarını unutmadığımdan eminim. George’un odasındaki kımıldayan fotoğraf. Ben’in mumyası. Eddie’nin Neibolt Sokağında, verandanın altında gördüğü cüzzamlı. Ve o kuş... Bir kuş olayı vardı, değil mi, Mike?”

Zenci haşin bir tavırla başını salladı. “Evet. Dev bir kuş.”

Bill yine Beverly’ye, “Lavabonun deliğinden sesler geldiği ve sonra da etrafa kanlar fışkırdığı sırada, sen de banyoda yalnızdın,” dedi. “Richie’ye gelince...” Şaşkın şaşkın durakladı.

Richie gülümsedi. “Ben kuralları güçlendiren o istisnalardanım. Koca Bill. O yaz gerçekten acayip olan ilk şeyi, seninle George’un odasına girdiğim zaman gördüm. O gün seninle birlikte kardeşinin odasına girdik ve Georgie’nin albümüne baktık. Eski bir sokak resmindeki şeyler oynamaya başladı. Bunu hatırlıyor musun?”

Bill, “Evet,” dedi. “Ama ondan önce hiçbir şeyle karşılaşmadığından emin misin, Richie, kesinlikle emin misin?”

“Ben...” Disk Jokeyin gözlerinde garip bir ifade belirip kayboldu. “Henry’yle arkadaşlarının beni kovaladıkları o gün... daha okul sona ermemişti... Freese mağazasının oyuncak bölümüne girerek o serserilerin elinden kurtuldum. Sonra parka gidip bir süre bankta oturdum. O sırada bir şey gördüğümü sandım... Ama aslında rüyaydı.”

Beverly meraklandı. “Neydi o?”

“Hiç!” Richie’nin sesi sertleşmiş gibiydi. “Bir rüya. Gerçekten.” Mike’a baktı. “Ama dolaşmaya bir itirazım yok. Böylece zaman geçmiş olur. Eski kenti dolaşırım.”

Bill arkadaşlarına baktı. “Dernek kabul ediyoruz, öyle mi?” Diğerleri, evet, der gibi başlarını salladılar.

“Ve bu gece kitaplıkta buluşacağız... Kaçta, Mike?”

“Yedide. Geç kalırsanız zili çalın. Kitaplık akşam yedide kapanıyor.” “Yedide o halde...” Bill ciddi ciddi diğerlerine baktı. “Dikkatli olun. Şunu da unutmayın. H-h-hiçbirimiz aslında ne yaptığımızı bilmiyoruz. Bunu bir keşif dolaşması sayın. Bir şey görürseniz savaşmaya kalkışmayın. Hemen kaçın.”

Richie, Michael Jackson’un taklidini yaptı. “Ben âşığım, savaşçı değil.”

“Eh, öyleyse gidelim.” Ben ağzını çarpıtarak' acı acı gülümsedi. “Ama açıkçası şu anda nereye gideceğimi de bilmiyorum. Madem Çorak Yer yasak... Benim için harika bir şey olurdu sizinle oraya gitmek.” Bir an Beverly’ye baktı, sonra gözlerini kaçırdı. “Aklıma benim açımdan bu kadar değerli olan başka bir yer gelmiyor. Herhalde birkaç saat dolaşır binalara bakarım O arada da ayaklarım ıslanır.”

Richie, “Sen gidecek bir yer bulursun, Saman Yığını,” dedi. “Eskiden uğrayıp tıkındığın o büfelere git. Bir şeyler atıştır.”

Ben güldü. “On bir yaşımdan beri iştahım bir hayli kapandı. Zaten öyle çok yemek yedim ki, belki beni buradan yuvarlayarak çıkarmak zorunda kalacaksınız.”

Eddie, “Haydi, gidelim,” dedi.

Diğerleri iskemlelerinden kalkmaya davranırlarken Beverly bağırdı. “Bir dakika! Niyetli kurabiyeler! Onları unutmayın!”

Richie, “Ha, evet,” diye söylendi. “Kurabiyeden çıkacak niyeti görür gibiyim. ‘Yakında seni iri bir canavar yiyecek. Mutlu günler.’”

Diğerleri gülmeye başladılar. Mike kurabiye dolu kâseyi Richie’ye uzattı. Disk Jokey bir kurabiye seçti, sonra kâseyi yanındaki arkadaşına verdi. Kurabiyeler masada elden ele dolaştı. Bill hiçbirinin de kurabiyelerini diğerlerinden önce açmadığını fark etti. Küçük, şapka biçimi kurabiyeleri ya ellerinde tutuyorlardı ya da önlerine koymuşlardı. Bekliyordu hepsi. Beverly gülerek kendi kurabiyesine uzandığı zaman, Bill, hayır, hayır, yapma! diye haykırmak istedi. Bu ‘O’nun oyununun bir parçası. Kurabiyeyi yerine bırak. Onu açma. Ama çok geç kalmıştı. Beverly kurabiyeyi ortasından kırdı. Ben de öyle. Eddie kendisininkini çatalla ikiye ayırmaya çalışıyordu. Beverly dehşetle irkilmeden hemen önce, Bill kendi kendine, hepimiz de durumu anlamıştık, diyecek kadar zaman buldu. Çünkü hiçbirimiz de kurabiyeleri ısırmadık. Aslında normali bu olurdu. Ama kimse bunu yapmadı. Galiba içimizde bir yer, hâlâ olanların hepsini de hatırlıyor. Ve bu düşünce ona her şeyden daha korkunç geldi.

Beverly’nin kurabiyesinden kanlar fışkırdı. Sanki bir atardamar kesilmiş gibi. Kanlar kadının eline ve sofradaki beyaz örtüye sıçradı.

Eddie Kaspbrak boğulurmuş gibi bağırarak tiksintiyle masadan uzaklaşmaya çalıştı. Az kalsın iskemlesi devriliyordu. Adamın kurabiyesinden pis, sarımsı kahverengi kabuklu dev bir böcek çıkmaya çalışıyordu. Kozadan çıkarmış gibi. Cama benzeyen gözleriyle boş boş bakıyordu böcek. Sonra sendeleyerek Eddie’nin tereyağ tabağına girdi, ince arka bacaklarını birbirine sürterken bir hışırtı duyuldu.

Richie de boğulurcasına, “Ah, Tanrım,” diye inledi. “Ah, Tanrım! Koca Bill, bir göz...” Dudakları gerilmiş, dişleri ortaya çıkmıştı. Kurabiyesinin üzerinden bir parçanın koptuğu görülüyordu. Şimdi bu delikten camlaşmış bir insan gözü bakıyordu. Kahverengi bir göz!

Ben Hanscom kurabiyesini fırlattı. Kurabiye masanın üzerinde yuvarlanırken Bill içinde kökleri kanlı iki diş gördü. Bu dişler birbirlerine çarparak çatırdıyordu.

Bill tekrar Beverly’ye döndü ve kadının haykırmak üzere olduğunu anladı. Bir atılışta eliyle Beverly’nin ağzını kapattı. Eddie ise hırıltılı hırıltılı nefes alıyordu.

Bill öfkeyle arkadaşlarına baktı, sonra da o yazdan kalmış olan sözleri tekrarladı. “Sesinizi kesin! Hepiniz de! Sesiniz çıkmasın! Susun!”

Richie eliyle ağzını sildi. Mike’ın yüzü kirli bir kurşuniye dönüşmüştü. Ama zenci, yazara bakarak yine de başını sallamayı başardı. Hepsi de masadan uzaklaştılar. Bill kendi kurabiyesini açmamıştı. Şimdi kurabiyenin iki yanının kabarıp kabarıp indiğini görüyordu.

Beverly, Bill’in avucuna doğru, “Hı...” diye bir şeyler söyledi.

“Sus, Bev.” Yazar elini çekti.

Kadının gözleri irileşmiş, sanki bütün yüzünü kaplamıştı. “Bil... Bill, gördün mü?” Gözleri böceğe kaydı. Şimdi bakışlarını ondan alamıyordu. Böcek ölmek üzereymiş gibiydi. Kadın inlemeye başladı.

Bill sert bir sesle, “Sus,” dedi. “Masaya yaklaş.”

“Bunu yapamam, Billy. O şeyin yanına...”

“Yapabilirsin. B-b-bunu yapmak zorundasın.” Bill yaklaşan ayak seslerini duymuştu. “Hepiniz de masaya yaklaşın. Bir şey olmamış gibi davranın.”

Garson içeri girdi. “Masayı toplayayım mı?”

“Biraz sonra.” Mike yalancı bir neşeyle gülümsedi.

“Yemeklerden memnun kaldınız mı?”

Beverly, “Her şey çok güzeldi,” diyerek güldü. Gülümseyişi Mike’ınkinden çok daha doğaldı. Deli gibi gülümseyen Bill’inkinden de.

Yazar hafif bir çıtırtı duydu. Tabağına baktı, kurabiyesinin içinden bir bacağın uzanmış olduğunu gördü. Bill, onu ısırabilirdim, diye düşündü. Ama hâlâ gülümsüyordu.

Richie de yazarın tabağına bakıyordu. Grimsi siyah bir sinek, yavaş yavaş kurabiyenin içinden çıkıyordu. Hafifçe vızıldıyordu. Kurabiyeden akan sarımsı, yapışkan bir sıvı, sofra örtüsünün üzerine yayıldı. Çevreye irinli yaralan hatırlatan bir koku yayıldı.

Garson, “Madem bir şey istemiyorsunuz...” diye mırıldandı.

Ben, “Öyle,” dedi. “Yemekler nefisti... Çok değişik.”

Garson selam vererek dışarı çıktı.

Ben, Bill’in tabağındaki dev sineğe bakarak boğuk boğuk, “Nedir o?” diye sordu.

Bill, “Bir sinek,” dedi. “Değişim geçirmiş bir sinek. Son zamanlarda sinekler aklımdan çıkmıyordu. Anlayacağınız yeni bir roman tasarlıyordum.”

Beverly fısıldadı. “Bağışlayın... Galiba kusmam gerekiyor.” Daha erkekler ayağa kalkamadan odadan fırladı.

Bill peçetesini silkeleyerek sineğin üzerine attı. Serçe yavrusu büyüklüğündeydi sinek. Peçetenin altında iki defa vızıldadı sonra da sustu.

Eddie bitkinlikle, “Tanrım...” diye mırıldandı.

Mike, “Buradan çıkalım,” dedi. “Beverly’yi lobide bekleriz.”

Mike hesabı öderken Beverly de kadınlar tuvaletinden çıktı. Rengi uçmuştu ama sakindi. Hep birlikte yağmurlu güne çıktılar.

Mike, “İçinizde bu olay yüzünden fikrini değiştiren var mı?” diye sordu.

Ben, “Fikrimi değiştirmiş değilim,” dedi.

Eddie başını salladı. “Hayır.”

Richie güldü. “Hangi fikri?”

Bill, “Vazgeçmedim,” diyerek Beverly’ye baktı.

Kadın, “Ben de kaçacak değilim,” diye açıkladı. “Bill, sen demin ‘O’nun eski oyunlarına kalkıştığını mı söyledin?”

Yazar, “Ben sineklerle ilgili bir roman yazmayı düşünüyordum, bu yüzden de bir sinek gördüm,” dedi. “Sen de kan, Beverly. Neden kanı düşünüyordun?”

Beverly hemen, “Herhalde musluktan fışkıran kanlar yüzünden,” diye cevap verdi. Ama aslında bu doğru değildi. Çünkü kanlar eline fışkırır fışkırmaz, tabanının kesilmesini hatırlamıştı. Ve tabii Tom’u. Ve... babasını...

Bill, Eddie’ye baktı. “Sana da böcek çıktı. Neden?”

Eddie, “O bir cırcırböceği,” dedi. “Evimizin bodrumunda sürüyle cırcırböceği var. İki yüz bin dolarlık bir ev, ama o böceklerden kurtulamıyoruz. Geceleri bizi çıldırtıyorlar. Mike’ın telefonundan iki gece önce de korkunç bir kâbus gördüm. İnhalatörüme cırcırböcekleri dolmuştu.”

Ben, “Garson bunların hiçbirini de görmedi,” diye hatırlattı, sonra Beverly’ye baktı. “Annenle babanın delikten fışkıran kanları görmedikleri gibi.”

“Öyle...”

Hafif yağmurda durup birbirlerine baktılar.

Mike saatine bir göz attı. “Bu gece yedide bekliyorum. Hepiniz de dikkatli olun.”

Ben, Kansas Sokağından çıkıyordu. Nereye gideceğini pek bilmiyordu mimar. Birdenbire, gümüş bir dolarlık, diye düşündü. Biz onunla ne yaptık? Ama bunu hatırlayamadı. Gümüş dolar, Ben. Beverly onun yardımıyla hayatını kurtardı... Senin... Belki diğerlerinin de. Ve özellikle Bill’in. Beverly harekete geçinceye kadar ‘O’ neredeyse bağırsaklarımı deşecekti. Sonra Beverly ne yaptı? Kız, ‘O’nu geriletti. Ve hepimiz de ona yardım ettik. Ama nasıl? Kafasında bir kelime belirdi. Anlamı olmayan, ama ürpermesine neden olan bir sözcük. Chüd... Bu ne anlama geliyor? Ben yüksek sesle, “Bilmiyorum,” dedi. Sonra da birinin duyup duymadığını anlamak için çevresine bakındı. Kansas Sokağından Costello Caddesine sapmış olduğunu fark etti. Ya bilerek ya da bilmeyerek sevdiği bir yere gelmişti.

XI

Dolaşma

BEN HANSCOM BİR KİTAP ALIYOR

Derry Kitaplığına. Ani bir özlem duyan mimar, basamaklardan çıkarak içeri girdi. Kendisini bir yabancı, başka bir ülkeden gelmiş bir casus gibi hissediyordu. Masasında oturan kütüphane memurunun başını kaldırarak çınlayan bir sesle, sen! demesini bekliyordu. Burada ne işin var? Sen dışardansın! Eski günlerden gelmesin. Geldiğin yere dön. Yoksa polis çağırırım.

Kız başını kaldırdı. Genç ve güzeldi. Masasındaki levhada adı yazılıydı. Carole Danner. Daha geride, buzlu camlı bir kapı vardı. Üzerinde “Michael Hanlon-Kitaplık Müdürü,” diye yazılıydı.

Sonra Ben’in gözü duvardaki bir afişe ilişti, kalbi hızla çarpmaya başladı. Poster sade... ve tanıdıktı. Üzerinde sadece birkaç cümle vardı.

“Dışarı çıkma yasağını unutmayın.

19’da evlerinizde olun.

Derry Polis Merkezi.”

Ben o anda her şeyi kavradı. Boşuna oylama yapmışlardı. Dönmek imkânsızdı. Kaderin çok önceden çizmiş olduğu yolda ilerlemek zorundaydılar.

Miss Danner, “Size yardımcı olabilir miyim?” diye sordu.

Ben, “Sanırım...” dedi. “Bu biraz... romantik bir şey. Anlayacağınız ben Derry’de büyüdüm. Çocukluğumdan beri kente ilk defa döndüm. Şimdi bir kitap almak istiyorum. Adım Hanscom. Ben Hanscom.”

Carole Danner gülümsedi. “Çok hoş bir fikir bu. Siz on-on beş dakika kitapları inceleyin. Ben o sırada kartınızı hazırlarım. Çocukken kartınız var mıydı?”

Ben gülümsedi. “Olmaz olur mu? Arkadaşlarım dışında, benim için en önemli şeylerden biri de o karttı...”

Birdenbire salonda bir ses yankılandı. “Buraya gelir misin, Ben?”

Mimar irkilerek döndü ama tanıdık kimseyi göremedi. Herkesin sakin sakin oturmasından, o sesi duymamış olduklarını da anladı. Kütüphane memuru, “Eskiden kartınız olduğuna göre,” diyordu. “Adınızı dosyalarda bulabilirim.”

Ben, “Çok Teşekkür ederim,” diye gülümsedi. Aynı anda salonun sessizliğini daha yüksek, tehlikeli ve neşeli bir ses yardı. “Yukarı gel, Ben. Gel, şişko, gel.”

Carole Danner başını eğerek mimara baktı. “Dışarıda hava ısındı mı?”

Ben, “Biraz,” dedi. “Neden sordunuz?”

“Çünkü...”

O ses kitapların tepesinde haykırdı. “Bütün bunları Ben Hanscom yaptı! Çocukları o öldürdü! Ben Hanscom’u yakalayın. Tutun!”

“Terliyorsunuz.”

Ben aptal aptal mırıldandı. “Öyle mi?”

Kız, “Kartınızı hemen hazırlayacağım,” dedi.

“Teşekkür ederim.” Carole Danner masasındaki yazı makinesini önüne çekti.

Ben ağır ağır uzaklaşırken kalbi kaburgalarını dövüyordu. Evet, terliyordu da. Terlerin alnından, koltukaltlarından ve göğsünden aktığını hissediyordu. Mimar başını kaldırdı, palyaço yüzünü beyaza boyamıştı. Katil gibi sırıtıyor, yayılan dudak boyalan kana benziyordu. Göz çukurları boştu. Bir elinde birkaç balon, diğerinde de bir kitap tutuyordu.

Ben, ‘O,’ diye düşündü. 1985’de, bahar sonlarında bir gün, Derry Kitaplığının salonunda duruyorum. Olgun bir insanım. Ama karşımda çocukluk günlerinin en korkunç kâbusu var. ‘O’nunla karşı karşıyayım.

Pennywise aşağıya seslendi. “Yukarı gel, Ben. Sana bir zarar verecek değilim. Senin için bir kitap seçtim... Ve bir de balon. Haydi, gel.”

Ben cevap vermek için ağzını açtı. Oraya çıkacağımı sanıyorsan çıldırmışsın dernektir! Mimar birdenbire, böyle bağırırsa kitaplıktakilerin asıl onu deli sanacaklarını anladı.

Pennywise kıkır kıkır güldü. “Ah, bana cevap veremeyeceğini biliyorum. Ama seni bir an kandırdım. Öyle değil mi?” Başını arkaya attı, kahkahaları tizleşti.

Ben müthiş bir çaba sonucu, elleriyle kulaklarını tıkamamayı başardı. Pennywise yine, “Haydi gel, Ben,” diye seslendi. “Konuşuruz. Tarafsız bölge burası. Ne dersin?”

Ben kendi kendine, “Oraya çıkacak değilim,” dedi. “Sonunda karşına dikildiğim zaman beni görmeyi istemeyeceksin sanırım. Çünkü seni öldüreceğiz.”

Palyaço yine tiz kahkahalar attı. “Beni mi öldüreceksiniz, Saman Yığını? Beni mi?”

Yüzü bembeyaz kesilmiş olan Ben salonda ilerledi. Neredeyse kusacaktı. Titreyen eliyle rafların birinden bir kitap çekti. Soğuk parmaklarıyla sayfalarını çevirdi.

Palyaço, “Bu son şansın, Saman Yığını,” dedi. “Kentten uzaklaş. Bu akşam, hava kararmadan. Bu gece seni yakalayacağım. Seni de, diğerlerini de. Artık beni durduramayacak kadar büyüdün, Ben. Hepiniz de öyle. Hiçbir şey yapamayacak, sadece öleceksiniz. Çıkıp git, Ben. Bu gece olacakları görmek ister misin?”

Ben buz gibi elleriyle kitabı tutuyordu hâlâ. Bakmak istemiyordu, ama sanki görünmeyen parmaklar çenesini tutmuş, başını kaldırıyordu.

Palyaço ortadan kaybolmuş, onun yerini Drakula almıştı. Yüzü bir ölüm beyazlığında, gözleri de kan pıhtıları gibi morumsu kırmızıydı. Ağzı açıktı. Jilet kadar keskin dişleri gözüküyordu. Drakula, “Hart, hart!” diye bağırarak ağzını kapattı. Dişleri dudaklarını parçaladı. Ağzından kızılımsı kara bir kan akarken dudak parçalan kolalı gömleğinin önüne düştü. Etler beyaz kumaşta kanlı izler bırakarak aşağıya kaydılar.

Vampir kanlı bir deliğe dönen ağzını açıp Ben’e haykırdı. “Stan Uris ölmeden önce ne gördü? Onu sen de görmek ister misin, Ben? Stan ne gördü? Ne gördü?”

Ben nefesini tuttu. Çığlık atmak üzere olduğunu düşünüyordu. Ama sonra, “Tabii, ondan gümüş kurşun yaptık,” dedi. “Gümüş dolardan...” Merdivenin yukarısındaki vampirin kaybolmuş olduğunu fark etti. Şimdi orada bir balon uçuyordu. Ve üzerinde. “Günün iyi geçsin!” yazılıydı. “Gece öleceksin!”

Carole Danner yanına geldi. “Kartınızı hazırladım.”

Ben derin bir soluk aldı. “Çok teşekkür ederim.” Sonra kendi kendine, “Gümüş kurşun değil, gümüş toplar yaptık...” dedi.

Kızla birlikte masaya gitti. Carole Danner ona turuncu bir kart uzattı. Ben, hayatımda ilk defa büyüklere özgü bir kitaplık kartı alıyorum, diye düşündü. Çocukken kartım sarıydı.

Kız bir kitabı mikrofilm aygıtına doğru tuttu. Artık ödünç verilen eserleri damgalamıyor, bu aletten yararlanıyorlardı. Ben adeta delice bir neşeyle kendi kendine, “Bu, tam palyaço konuşmaya başladığı sırada rafların birinden kaptığım kitap,” dedi. “Kız onu almak istediğimi sandı. Yirmi yıl sonra Derry Kitaplığından bir eser aldım ama ne olduğunu bile bilmiyorum. Aldırdığım da yok. Buradan çıkayım da!”

Ben kitabı koltuğunun altına sıkıştırarak, “Teşekkür ederim,” diye gülümsedi. “Size zahmet verdim.”

“Ne zahmeti, Bay Hanscom...”

Ben saatine bir göz attı. “Artık gitmem gerekiyor. Gösterdiğiniz nezaket için teşekkürler.”

“Güzel bir gün geçirmenizi dilerim, Bay Hanscom.”

Ben, ah, tabii, diye düşündü. Çünkü bu gece öleceğim. Hızla ilerleyerek kitaplıktan çıktı. Sıcak mayıs güneşinde, basamaklarda durarak elindeki kitaba baktı. Elindeki, Henry Bowers ve arkadaşlarından kurtulmak için Çorak Yer’e kaçtığı gün kitaplıktan aldığı romandı.

Ben, “Ah, Tanrım...” diye mırıldandı. “Ah, Tanrım...” Birdenbire arkadaşlarının başına neler geldiğini merak etti.

EDDIE KASPBRAK TOPU YAKALIYOR

Eddie bindiği otobüsten Kansas Sokağıyla Kossuth Yolunun kesiştiği yerde indi. Kansas boyunca aşağıya doğru inerken, “Buraya neden geldim?” diye sordu kendi kendine. “Batı Broadway’e gitmeli, o güzel konaklara bakmalıydım. Greta Bowie adlı sarışın kız da o evlerden birinde otururdu. Sapsan saçları vardı. Bir ara ona âşıktım sanırım. Cumartesi günleri Gretaların bahçesinde çocuklar kroket oynarlardı. Ama kız beni hiç çağırmazdı. Buna da kızmazdım. Benim gibi bir çocuğu neden çağıracaktı? Göğsüm dar ve çöküktü, astımım vardı. Yüzüm de boğulmuş bir sıçanınkine benzerdi...”

Eddie ayağında şık Gucci mokasenleriyle ağır ağır ilerledi. Derin düşüncelere dalmıştı. Sonra kendisini, büyük çocukların vaktiyle beysbol oynadıkları arsanın önünde buldu. Galiba bazen Stan Uris de o çocuklara katılırdı... Ama asıl Geğirti Huggins’in oyun yeriydi burası. Eddie kendi kendine, “Geğirti komik denilecek kadar iriyarıydı,” dedi. “Daha on iki yaşında olmasına rağmen bir seksen boyundaydı. Herhalde en aşağı seksen kiloydu. O yaz ölmeseydi boyu daha da uzayacaktı. Ama hareketleri hantaldı. Çok da zalimdi...”

Eddie arsanın dibine doğru gitti. Buraya paslı bir zincir gerilmişti. Daha geride Çorak Yer uzanıyordu. Orası daha da vahşi bir hal almıştı.

Eddie, çocukluğumun en mutlu zamanlarını bu berbat yerde geçirdim, diye düşündü. Birdenbire ürperdi. Tam döneceği sırada gözü, üzerinde ağır çelik kapak olan beton silindire ilişti. Ben bunlardan “Morlock delikleri,” diye söz ederdi. Beton silindirin yanında durduğunda insan aşağıdan gelen horultuyu duyardı. Bir makinenin gürültüsünü.

“Morlock delikleri... Oraya gittik. Ağustosta. En sonunda Ben’in Morlock deliklerinin birinden kanalizasyona indik. Sonra?... Patrick Hocstetter oradaydı... ‘O’ çocuğu yakalamadan önce, Beverly, Patrick’in kötü bir şey yaptığını görmüştü. Galiba Henry Bowers’la ilgiliydi. Evet, öyle sanırım. Ve...”

Eddie dönerek yürüdü. Artık Çorak Yer’e bakmayı istemiyor, oranın uyandırdığı düşünceler hoşuna gitmiyordu. Şu anda evde, Myra’nın yanında olmalıydı. Derry’de olmak onu sıkıyordu...

“Yakala, oğlum!”

Eddie sesin geldiği tarafa döndü. Zincirin üzerinden aşan, topa benzer bir şey ona doğru geldi. Eddie bunu adeta zarif denilecek bir hareketle yakaladı. Sonra elindekine baktı ve içindeki her şey gevşeyip dondu. Elinde üzeri soyulmuş eski bir beysbol topu vardı. Sicimle sarılmıştı. Sicimin ucu zincirin üzerinden Çorak Yer’e doğru uzanıyordu. Eddie, Ah, Tanrım, diye düşündü. Ah, Tanrım! ‘O’ Burada. O benim yakınımda ŞİMDİ...

Zincirin arkasından bir ses yükseldi. “Aşağıya in de oynayalım, Eddie.” Sesi tanıdı. Duyduğu dehşet yüzünden neredeyse bayılacaktı. Geğirti Huggins’in sesiydi bu. 1958 yılının ağustos ayında, Derry’nin altındaki tünellerde öldürülen Geğirti’nin. Ve şimdi çocuk, aşağıdan arsaya doğru tırmanıyordu.

Arkasında New York Yankees takımının çizgili beysbol üniforması vardı. Her yanına kuru yapraklar yapışmıştı. Gelen şey hem Geğirti’ydi, hem de o cüzzamlı. Uzun yıllar ıslak bir mezarda yattıktan sonra canlanan iğrenç bir yaratık. Geğirti’nin iri yüzünün etleri pis kokulu şeritler halinde sarkmıştı. Bir göz çukuru boştu. Saçlarının arasında kıvıl kıvıl bir şeyler dolaşıyordu. Bir elinde küflü bir beysbol eldiveni vardı.

Geğirti, “Şahane bir atıştı,” diyerek güldü. Bembeyaz ağzından bembeyaz bir kurbağa yere düştü. “Duydun mu? Ha, aklıma gelmişken... Seni okşamamı ister misin, Eddie? Ben bunu on sente yaparım. Hatta para almadan bile.”

Geğirti’nin yüzü birdenbire değişti. Pelteye benzeyen burnu çöktü. Ortaya Eddie’nin kâbuslarında gördüğü kıpkırmızı iki yarık çıktı. Saç telleri kalınlaştı ve alnı açıldı. Saçları örümcek ağını hatırlatan bir beyazlığa büründü. Alnındaki deri yarıldı ve ortaya sümüğe benzer bir sıvıyla kaplı bembeyaz kemik çıktı. Geğirti ortadan kaybolmuştu artık. Onun yerini Neibolt Sokağındaki evin verandası altına gizlenen yaratık almıştı.

Bu korkunç şey, şarkı söyler gibi, “Boby, seni on sente okşayabilir,” diyerek zincire doğru tırmandı. O sırada dokunduğu yeşil sarmaşıklar kapkara kesildiler. Zincir yaratığın ağırlığı altında sallanarak şıkırdadı. “Bunu ne zaman istersen yapar. Fazlası için on beş sent alır.”

Eddie bağırmak istedi ama gırtlağından sadece gıcırtıya benzeyen anlamsız, hafif bir ses yükseldi. Ciğerleri hava almak için çabalıyordu, Eddie elindeki topa baktı. Birdenbire buna sarılmış olan sicimlerin arasından kan sızmaya başladı. Kanlar çakıllara ve Eddie’nin mokasenlerinin üstüne damladı.

Eddie topu yere attı, sendeleyerek iki adım geriledi. Gözleri yuvalarından uğramıştı. Cüzzamlı zinciri aşıyordu şimdi. Dili dışarı sarkmıştı. Bir, hatta belki de bir buçuk metre uzunluğundaydı bu dil. Gülümseyen cüzzamlının ağzından, yılan gibi, zincire doğru uzanıyordu. Sonra hafif bir patlama oldu sanki. Ve yaratık birdenbire ortadan kayboldu.

Eddie dönerek koşmaya başladı. Dudakları gerilmişti. Zorlukla soluk alıyordu. Yüzü peynir kadar beyazdı. Biri omzunu yakaladı. Eddie bir çığlık atarak kurtulmaya çalıştı. El omzunu bir an iyice kavradı, sonra gevşedi. Eddie başını çevirdi. Yanında Greta Bowie duruyordu. O da ölmüştü. Kızın yüzünün yansı yoktu. Geride kalan et parçalarının arasında kurtçuklar kıpırdanıyordu. Kız bir elinde yeşil bir balon tutuyordu.

Greta yansı kalmış ağzıyla, “Araba kazası geçirdim,” diyerek gülümsedi. O arada yırtılma sesine benzeyen iğrenç bir ses duyuldu. Eddie kızın suratındaki kasların oynadığını gördü. Greta ekledi. “O sırada on sekiz yaşındaydım, Eddie. Hem içki içmiş, hem de uyuşturucu almıştım. Bütün arkadaşların burada, Eddie.”

Eddie ellerini yüzüne doğru kaldırarak geri geri gitti. Greta ona doğru geldi. Bacaklarına kanlar dökülmüş, sonra da kurumuştu.

Eddie kızın omzu üzerinden daha da korkunç bir şey gördü, Patrick Hocstetter sendeleyerek ona doğru geliyordu. Onun arkasında da beysbol üniforması vardı.

Eddie koşmaya başladı. Greta onu tekrar yakalamaya çalıştı. Eddie’nin gömleği yırtıldı, ensesine korkunç bir sıvı döküldü. Eddie, Greta’nın elindeki balonun üzerine yazılmış olan cümleyi gördü. “Astım ilacı akciğer kanseri yapar.”

Eddie deli gibi ileriye doğru atıldı. Koştu, koştu, koştu. Sonra McCarron parkının yakınında yere yığılarak bayıldı.

BEVERLY ROGANTN ZİYARETİ

Beverly, Derry Konağı Otelinden çıkarak anayoldan aşağıya indi. Nereye gittiğini pek bilmiyordu. Zaten aklında o konu yoktu. Haiku’yu düşünüyordu. O kartı çekmeye, çamaşırlarının altına saklamıştı. Belki annesi görmüştü. Ama önemli değildi. Neyse ki babası o çekmeyi hiç açmıyordu. Eğer Al Marsh kartı görseydi, herhalde kızına onu felce uğratan dostça bir bakışla bakacak, yapmaman gereken bir şeye mi kalkıştın, Bevvie? diye soracaktı. Erkek çocuklarla aranda bir şeyler mi geçti? Beverly, hayır da dese, evet de dese, dayağı yiyecekti. Sonra babası yine dostça bir tavırla, senin için çok endişeleniyorum Bevvie, diyecekti. Çok, çok endişeleniyorum. Artık büyümelisin. Öyle değil mi?

Kadın, belki de babam hâlâ Derry’de, diye düşündü. Ondan en son haber aldığım zaman bu kentteydi... On yıl önce mi? Tom’la evlenmeden çok önce olduğunu hatırlıyorum.

Babası Beverly’ye bir kart göndermişti. Üzerinde Paul Bünyan heykelinin bir resmi vardı. Adam, “Doğru dürüst davrandığını umarım,” diye yazmıştı karta, “Mümkünse bana biraz para yolla, çünkü fazla param yok. Seni seviyorum, Bevvie. Baban.”

Beverly, belki babam kendince beni seviyordu, diye düşündü. O uzun yaz boyunca Bill Denbrough’ya umutsuzca âşık olmamın sebebi de yine babamdı... Çünkü çocukların arasında sadece Bill babam gibi otoriterdi. Sebep ne olursa olsun, Beverly çılgınca âşık olmuştu Bill’e. Öte yandan Ben de ona âşıktı. Tatlı, iyi, şişman Ben. Beverly bu çocuksu üçgenin nasıl sona erdiğini hatırlayamıyordu...

Beverly birdenbire sarsıldı. O eski apartmanın önünde bulmuştu kendisini. Titreyerek kollarını kavuşturdu. Belki de babam hâlâ burada otum yordur. Kapıya yaklaş, Beverly. Posta kutularına bak. Üzerinde Marsh ya zili bir kutu varsa, o zaman kapıyı çalarsın. Kızıl saçlarını, solaklığını ve resim yapma yeteneğini aldığın o adam da, ayaklarını sürüyerek gelir ve kapıyı açar.

Kapıya doğru giderek kutulara baktı, sonra soluğunu tuttu. Bunlardan birinin üzerinde, “Marsh,” yazılıydı. Beverly, “Ama zili çalmayacağım,” dedi. “Onu görmek istemiyorum. Zili çalmayacağım.” Eli uzandı, zili çaldı. O tanıdık sesi duydu. “Tintan!”

Kapı açıldı, eşikte biri belirdi. Beverly gülmek istedi o zaman. Karşısındaki babası değildi. Yaşı seksenine yaklaşmış, uzun boylu bir kadındı. Saçları uzun ve çok güzeldi. Ama iyice kırlaşmıştı. Aralarında altın gibi teller de vardı. Çerçevesiz gözlük takmış olan kadının gözleri fiyord’lar kadar maviydi. Belki de ataları İskandinav ülkelerinden gelmişti. Arkasında mor muareden eski bir elbise vardı. Duruşu çok gururluydu. Kırışık yüzü şefkat yansıtıyordu. “Evet, miss?”

Beverly, “Affedersiniz,” dedi. “Galiba yanlış zili çaldım. Marsh yazılı olanı çalacaktım.”

“Marsh mı?” Kadın zarif bir tavırla kaşlarını kaldırdı.

“Evet, anlayacağınız...”

Kadın, “Bu apartmanda Marsh adında biri yok,” dedi.

“Ama...”

“Herhalde Alvin Marsh’ı kasdetmiyorsunuz?”

Beverly, “Evet,” diye bağırdı. “O benim babam!”

Yaşlı kadın elini kaldırarak yakasındaki broşa dokundu, sonra da gülümsedi. Hem şefkatle, hem de kederle. “Kentte olanları pek bilmediğiniz anlaşılıyor, miss. Bunu size söylemeyi istemezdim. Ne de olsa ben bir yabancıyım. Ama babanız beş yıl önce öldü.”

“Ama... zilin altında...” Beverly kapının yanına baktı, sonra şaşkınlıkla güldü. Babasının hâlâ burada olacağına inandığı için telaşlanmış. “Kersh” adını “Marsh” diye okumuştu. “Siz Bayan Kersh misiniz?” Babasının ölüm haberi onu sarsmıştı. Ama yaptığı budalaca hata yüzünden de kendi kendine kızıyordu.

Yaşlı kadın başını salladı. “Evet...”

“Babamı... tanır mıydınız?”

Bayan Kersh, “Pek tanımazdım,” dedi. “Ama onunla bazen Costello Caddesindeki markette karşılaşırdık. Biz... renginiz uçtu. Çok üzgünüm. Lütfen içeri girin. Size çay vereyim.”

Beverly bitkinlikle, “Hayır, hayır,” diye mırıldandı ama gerçekten sarsılmıştı. Çaya ihtiyacı vardı. Bir iskemleye oturmaya da.

Bayan Kersh dostça bir tavırla, “Gelin, canım,” diye gülümsedi. “O kötü haberi verdikten sonra hiç olmazsa bu kadarını yapayım.”

Beverly itiraz edemeden kendisini eski apartmanın oturma odasında buldu. Burası gözüne eskisinden daha küçük gözüktü. Ama herhalde güvenli bir yerdi.

Bayan Kersh onu mutfağa götürdü. Buradaki yuvarlak masaya mavi kenarlı, bembeyaz, zarif çay fincanları konulmuştu. Bir yanda pasta ve bisküvi dolu tabaklar duruyor, önündeki çaydanlıktan buharlar çıkıyordu. Bayan Kersh, “Oturun,” dedi. “Oturun, miss. Size çay vereyim.” Beverly nedense birdenbire hafif bir endişe duydu. Bu kadının gülümsemesi biraz... neydi? Kötü mü? Sahte mi? Bilgiç mi? Ama bu saçma bir düşünceydi. Öyle değil mi? “Burayı çok güzel döşemişsiniz,” diye mırıldandı. “Her şeyi çok beğendim.”

“Öyle mi?” Bayan Kersh bir fincana çay doldurdu. Çok koyu renk ve bulanık bir çay.

Beverly çayı içmek istemediğini düşündü. Zaten orada olmayı da istemiyordu. Kafasında bir ses, “Aslında kapıda Marsh yazılıydı,” diye fısıldadı. Korktu o zaman.

Bayan Kersh fincanı ona uzattı.

Beverly, “Teşekkür ederim,” dedi. Çay belki bulanıktı ama kokusu nefisti. Bir yudum aldı. Tadı da güzeldi. Beverly kendi kendine, “Neredeyse gölgenden korkacaksın,” dedi. Sonra yaşlı kadına baktı. “Oturma odasındaki o sedir ağacından yapılmış sandığı çok beğendim.”

“Antika o.” Bayan Kersh güldü. Beverly yaşlı kadının bir tek kusuru olduğunu fark etti. Dişleri berbattı. Güçlü görünüşlü, ama bozuk dişler.

Renkleri sarıydı. Ön iki diş birbirinin üstüne binmişti. Köpek dişleri ise çok uzundu. Fillerin dişleri gibi.

Beverly, ama demin dişleri bembeyazdı, diye düşündü. Kapıya geldiği zaman gülümsedi. Sen o zaman, “Dişleri ne kadar beyaz,” dedin kendi kendine. Birdenbire korkusu arttı. Oradan hemen uzaklaşmayı istiyordu artık.

“Evet, o sandık çok eski!” Bayan Kersh fincanı başına dikti ve çirkin bir şapırtıyla çayını bir nefeste içti. Sonra Beverly’ye gülümsedi. Daha doğrusu sırıttı. Beverly gözlerin de değişmiş olduğunu gördü. Göz aklan sarıydı. Kırmızı damarlar iyice gözüküyordu. Bayan Kersh’in saçları da seyrelmişti. Şimdi donuk griydi bu saçlar.

Bayan Kersh boş fincanının üzerinden Beverly’ye sinsi sinsi baktı. “Çok eski...” Tiksinti uyandıran o gülümseme yüzünden yine çarpık dişleri ortaya çıkmıştı. “Onu babamın evinden getirdim. Üzerine oyulmuş olan R ve G harflerini gördünüz mü? Onları fark ettiniz mi?”

“Evet...” Beverly’nin sesi sanki çok uzaklardan geliyordu. Kafası deli gibi, “Belki kadın değiştiğini fark etmediğimi sanıyor,” diye haykırıyordu. “Eğer öyleyse belki yine de kurtulabilirim...”

Bayan Kersh, “Babam,” dedi. Beverly onun elbisesinin de değişmiş olduğunu fark etti. Eski püskü, siyah bir şeydi üstündeki şimdi. Yakasındaki zarif iğne de, ağzı hastalıktan açılmış gibi duran bir kurukafa halini almıştı. Yaşlı kadın ekledi. “Babamın adı Robert Gray’di. Ama onu Bob Gray diye tanırlardı. Daha da önemlisi, Palyaço Pennywise diye. Oysa bu da onun asıl adı değildi. Ama babam şakadan hoşlanırdı.” Bir kahkaha attı. Dişlerinden bazıları da elbisesi gibi kapkara kesilmişti. Pembe beyaz cildi irin şansıydı şimdi. Elleri birer pençeye benziyordu. Yaşlı kadın Beverly’ye gülümsedi. “Bir şeyler yiyin, yavrum.” Sesi biraz tizleşmiş, çatallaşmıştı. Ölülerin konulduğu, kara toprak dolu bir mahzen kapısının açılıp kapanırken çıkardığı gıcırtıya benziyordu.

Beverly gitmek isteyen bir çocuk gibi, “Hayır, teşekkür ederim,” dedi.

Cadı, “İstemiyor musunuz?” diyerek güldü. Pençelerini hışırdatarak tabaklara uzandı. İnce ballı bisküvileri ve güzel pastaları iki eliyle birden ağzına tıkmaya başladı. O iğrenç dişleri inip inip kalkıyordu. Uzun, kirli tırnaklarını pastalara batırıyor, kemikli çenesinden kırıntılar dökülüyordu.

Nefesi kokuyordu. Çoktan ölmüş olan ve çürürken çıkardıkları gazlar yüzünden patlayan şeylerin kokuşuydu bu. Saçlan büsbütün seyrekleşmişti. Kabuk bağlamış baş derisi gözüküyordu.

“Ah, babam şakadan pek hoşlanırdı! Bu bir şaka, miss. Bilmem hoşunuza gidecek mi? Beni annem değil, babam dünyaya getirdi. Gerisinden fırlayıverdim. Heh heh!”

Beverly gittiği ilk partide çok kötü bir biçimde utanan, üzgün bir küçük kız gibi, “Artık gitmem gerekiyor,” dedi. Ama bacaklarının bütün gücü kesilmişti. Fincanındakinin çay değil, sulu pislik olduğunu hayal meyal fark etti. Bundan birkaç yudum da almıştı. “Ah, Tanrım, Tanrım, lütfen... Yalvarırım, yalvarırım...”

Yaşlı kadın karşısında küçülüyor, sıskalaşıyordu. Şimdi suratı elmadan yapılmış bir bebeğe benziyordu. Acuze yüzlü bir bebeğe. Çığlığa benzeyen tiz bir sesle gülüyor, öne arkaya sallanıyordu. “Ah, babamla benim birbirimizden hiç farkımız yoktur. Yavrum, eğer aklın varsa hemen geldiğin yere gidersin. Çabuk buradan kaç. Kalırsan ölümden daha da feci bir şeyle karşılaşırsın. Derry’de can veren bir insan, gerçekten ölmüş sayılmaz. Bunu daha önce de biliyordunuz. Artık bu gerçeğe inanın.”

Beverly ağır ağır ayağa kalktı. Masadan ve cadıdan uzaklaşıp dehşet ve şaşkınlıkla geriledi. Çünkü güzel yuvarlak masanın meşe tahtası değil, çikolatadan yapılmış olduğunu fark etmişti. Cadı yine kıkır kıkır gülerek masadan bir parça koparttı, kara kenarlı bir kapana benzeyen ağzına tıktı. Sonra da, “Hepimiz sizi bekliyoruz!” diye haykırdı. Tırnakları çikolata masayı çizdi. “Ya, evet! Ya, evet!”

Tavandaki avizeler akide şekerindendi. Çerçeveler karamela. Beverly yere baktı, zeminde ayakkabılarının izlerinin kaldığını gördü. Çünkü yer tahta değil, çikolatadandı.

Ah, Tanrım, diye düşündü. “Hansel ve Gratel masalı bu. O cadı beni her zaman korkuturdu. Çocukları yediği için...”

Cadı tiz kahkahalar atıyordu. “Sen ve arkadaşların! Seni ve arkadaşlarını kafese kapatacağım. Fırın kızıncaya kadar!”

Beverly kapıya doğru koştu. Ama sanki ağır çekilmiş bir filmin içindeydi. Cadının kahkahaları kulaklarında çınlıyordu. Başının çevresinde yarasalar uçuşuyordu. Beverly bir çığlık attı. Antre şeker, karamela ve çilek esansı kokuyordu. Mide bulandırıcı bir şeydi bu. İçeri girdiği zaman gördüğü kristal taklidi kapı tokmağı, şimdi dev bir akideye dönüşmüştü.

“Senin için endişeleniyorum, Bevvie. ÇOK endişeleniyorum!” Beverly dönerken kızıl saçları uçuştu. Babası koridordan sendeleyerek ona doğru geliyordu. Arkasında cadının siyah elbisesi, yakasında da kurukafa iğne vardı. Al Marsh’ın suratının etleri erimiş gibiydi. Gözleri birer taş parçasını andırıyordu. Ağzından köpükler saçarak gülüyor, yumruklarını sıkıp sıkıp açıyordu. “Benim güzel kızım... Seni döve döve öldüreceğim... Parça parça edeceğim... Gel...”

Beverly haykırarak yapışkan tokmağa uzandı, kendisini giriş taraçasına attı. Buranın tabanı da çikolatadandı. Tavanına şekerle süsler yapılmıştı. Beverly bulanık gözlerle arabaların yoldan gelip geçtiklerini gördü. “Oraya ulaşmalıyım... Gerçek orada... Kaldırıma çıkabilirsem...”

Babası, “Kaçmanın bir yaran olmaz, Bevvie,” dedi. “Bu anı uzun zamandan beri bekliyoruz. Çok eğleneceğiz... Karınlarımız da doyacak.” Beverly tekrar geriye bir göz attı. Şimdi babasının arkasında cadının elbisesi değil, palyaço kılığı vardı. Önündeki iri düğmeler turuncuydu. Babası bir elinde birkaç balon tutuyordu. Diğer elinde de bir çocuk bacağı vardı. Sanki tavuk buduymuş gibi. Balonların üzerinde, “Uzaydan geldi,” diye yazılıydı.

‘O’ yalpalayarak Beverly’nin peşi sıra basamaklardan indi. Çökük dudaklarını aralayarak, “Arkadaşlarına söyle,” diye güldü. “Ben ölmüş bir ırkın sonuncusuyum. Ölmekte olan bir gezegenden kurtulabilen tek kimse. Kadınları soymak, erkeklerin ırzına geçmek ve twist yapmayı öğrenmek için geldim.” ‘O’ bir elinde kanayan kopuk bacak, diğer elinde de balonlarla, deli gibi dans etmeye başladı. Palyaço elbisesi dalgalanıp havalanıyordu. Ama Beverly rüzgârları hissetmiyordu. Birden bacakları birbirine dolaştı. Beverly kaldırıma yuvarlandı.

Palyaço kopuk bacağı fırlatarak tekrar onun peşinden geldi. Bacak anlatılmayacak bir gürültüyle çim alana düştü. Beverly bir an kaldırımda öyle yattı. Bütün bunların gerçek olamayacağını düşünüyordu. Bu bir rüyaydı. Biraz sonra kendisi uyanacaktı.

Palyaço uzun tırnaklı, çarpılmış parmaklarıyla ona dokunmadan bir dakika önce, yanıldığını ancak anladı. ‘O’gerçekti. Kendisini öldürebilirdi. O çocukları da öldürdüğü gibi.

Beverly birdenbire ‘O’na, “Sığırcıklar senin gerçek adını biliyorlar!” diye bağırdı. ‘O’ irkildi. Beverly’ye bir an, o gülümsemenin yerini nefret ve can acısını simgeleyen bir ifade almış gibi geldi. Belki buna korku da karışmıştı. Belki Beverly’ye öyle gelmişti. Neden öyle delice bir şey söylediğini kendi de bilmiyordu. Ama bu sayede kısacık bir an kazanmıştı. Ayağa fırlayarak koşmaya başladı. Sonra fren gıcırtıları duyuldu. Hem öfke ve hem de korku dolu boğuk bir ses, çevrede yankılandı. “Önüne baksana, ahmak!”

Beverly bir fırın kamyonetinin kendisine çarpmak üzere olduğunu hayal meyal fark etti. Sonra karşı kaldırımda durdu. Kesik kesik soluk alıyordu. Kamyonet uzaklaştı.

Palyaço ortadan kaybolmuştu. O kopuk bacak da. Apartman hâlâ oradaydı. Ama Beverly şimdi binanın harap ve bomboş olduğunu görüyordu. Pencerelere tahtalar çakılmıştı.

Kadın, “İçeriye gerçekten girdim mi?” diye kendi kendine sordu. “Yoksa hayal mi gördüm?” Ama elbisesi kirlenip tozlanmıştı. Parmaklarına da çikolata bulaşmıştı.

Beverly ellerini silmeye çalışarak hızla yürüdü. Yüzü yanıyor, sırtında buzdan parmaklar dolaşıyordu. Kalbi hızla çarparken gözleri de ona uyarak kabarıp iniyordu sanki. ‘O’nu yenemeyiz! ‘O’ her neyse, kendisini yenmemiz imkânsız. ‘O’ bunu denememizi zaten istiyor. Eski olayın intikamını almak için. Buradan gitmeliyiz... Kaçmalıyız...” Bacağına bir şey hafifçe dokundu. Beverly bağırarak geriledi. Eğilip yere baktı. İrkilerek elini ağzına bastırdı. Yerde bir balon vardı. Sapsan bir balon. Bunun üzerine koyu mavi boyayla, “Haklısın, küçük tavşan,” diye yazılmıştı. Beverly kalkarken balon tatlı bahar rüzgârına kapılarak uçtu.

RICHIE TOZIER GEZİYOR

“O gün Henry’yle arkadaşları beni kovalamışlardı... Okul kapanmadan önce...” Richie kanala paralel yolda yürüyordu. Ellerini ceplerine sokarak görmeyen gözlerle “Öpüşme Köprüsü”ne baktı. “Freese’in Oyuncak Bölümüne kaçarak onlardan kurtuldum.”

Richie korkunç bir biçimde sona eren o öğle yemeğinden beri amaçsız dolanıyordu... Kendi kendini, hep birlikte hayal gördüklerine inandırmaya çalışmaktaydı... Ama bunu başaramamıştı.

Disk Jokey tekrar yürümeye başlayarak, Freese’den sonra Kent Merkezine gittim ve bir süre parktaki bir bankta oturdum, diye düşündü. “Ve bir şey gördüğümü sandım...” Kaşlarını çatarak tekrar durdu. “Ne gördüm?... Ama bu sadece bir rüyaydı... Öyle miydi? Gerçekten öyle miydi?” Sola doğru baktı, cam, tuğla ve çelikten yapılmış olan o binayı gördü. 1950’lerin sonunda, Merkez herkese pek modern gözükmüştü. Ama şimdi biçimsiz ve eski duruyordu. Richie, “İşte,” dedi. “Dönüp dolaşıp kahrolasıca Kent Merkezine geldim. Hayali gördüğüm o yere. Ya da rüyayı gördüğüm... Ah, insan eski rolüne nasıl da kolaylıkla giriveriyor...” Birdenbire gözlerine iğneler batmaya başladı sanki. Richie elini yüzüne götürdü. Sonra sancı, başladığı gibi birdenbire sona erdi. Richie ağır ağır yürüyerek parka girdi.

Paul Bünyan’ın heykeline bakarak, ihtiyar Paul... diye düşündü. Ben gideli neler yaptın bakalım? o gün bana yaptığın gibi küçük çocukların ödlerini patlattın mı?

Ah!... Richie birdenbire her şeyi hatırladı. Dilinin ucuna kadar gelen bir kelimeyi hatırlayıvermek gibi.

O gün yumuşak mart güneşinde banka oturmuş, biraz uyuklamıştı. Eve gidip “Banstnad”ın son yarım saatini izlemeye karar vermişti sonra. Birdenbire yüzüne sıcak bir hava çarpmıştı. Bu yüzden alnına düşen saçları geriye doğru uçmuştu. Richie başını kaldırmış, Paul Bünyan’ın iri suratının kendi yüzüne pek yakın olduğunu görmüştü. Sinema ekranında görülen yüzlerden bile daha kocamandı o surat. Bütün dünyayı dolduruyordu sanki. O rüzgâra neden olan, Paul Bünyan’ın öne doğru eğilmesiydi... Ama artık çocuğun karşısındaki, Paul’a hiç benzemiyordu. Alnı dar, kaşları da çatıktı. Ayyaşlarınki gibi mosmor burnundan kıllar çıkmıştı. Gözleri kanlı, biri de şehlaydı.

Balta Paul Bünyan’ın omzunda değildi artık. Paul baltaya dayanıyordu. Bastona dayanır gibi. Balta, beton kaldırımda bir çukur açmıştı. Paul yine gülümsüyordu ama gülümsemesi hiç de şen değildi. İri sarı dişlerinin arasından çevreye bir koku yayılıyordu. Sıcak havada otların arasında çürüyen hayvan leşlerini hatırlatan bir koku.

Dev, homurtuyu andıran alçak bir sesle, “Seni yiyeceğim,” dedi. Ancak deprem sırasında birbirlerine çarpan kayalardan böyle bir ses çıkardı. “Bana tavuğumu, harpımı ve altın dolu keselerimi geri vermezsen seni parçalayıp yiyeceğim!”

Paul bunları söylerken, solukları Richie’nin gömleğinin tayfuna yakalanmış yelken gibi dalgalanıp uçmasına neden oldu. Gözleri yuvalarından uğramış olan çocuk bankta arkasına dayanıp kaldı. Saçlan dimdik olmuş, o leş koku çevresini sarmıştı.

Dev gülmeye başladı. İki eliyle baltanın sapını tutarak çekti. Ucunu, kaldırmaya başladı. Acayip, öldürücü bir hışırtı duyuldu. Richie birdenbire devin o baltayı kendisine indirmek, başını ve gövdesini ortadan yarmak niyetinde olduğunu anladı.

Ama kımıldayacak halde değildi. Birdenbire bütün gücü kesilmişti. Kendi kendine, “Bunun ne önemi var?” diyordu. “Uyukluyorum ve rüya görüyorum. Biraz sonra bir şoför, koşarak karşıdan karşıya geçen bir çocuğa koma çalacak, ben de uyanacağım.”

Dev, “Doğru,” diye homurdandı. “Cehennemde uyanacaksın!” Balta havada bir an durdu ve Richie o zaman bunun hiç de rüya olmadığını anladı... Rüyaysa bile, öldürücü bir rüyaydı.

Çocuk bağırmaya çalıştı, sesi çıkmadı. Banktan, heykelin etrafındaki çakıllı alana yuvarlandı. Heykel yerinde değildi artık. Orada yalnızca kaide duruyordu. Paul Bünyan’ın ayaklarının bulunduğu yerden koskocaman birer çelik vida uzanıyordu. Hızla aşağıya inen balta bütün dünyayı ıslığı andıran bir sesle doldurdu. Devin gülümsemesi, bir katilin ifadesine dönüştü. Dudakları iyice gerilmiş, iğrenç, parıltılı plastik diş etleri ortaya çıkmıştı.

Balta bir saniye önce Richie’nin oturduğu banka indi. O kadar keskindi ki, hemen hemen hiç ses çıkmadı. Ama bank hemen ikiye ayrıldı. Yeşile boyanmış tahtanın içi parlak, tiksinti uyandıracak kadarda beyazdı.

Richie sırtüstü yerde yatıyor, hâlâ haykırmaya çalışıyordu. Topuklarıyla yerde ilerlemeye çabaladı. Gömleğinin yakasından, pantolonunun belinden içeriye çakıllar giriyordu. Paul tepesine dikildi. Kanalizasyon kapakları kadar iri olan gözleriyle çakılların üzerinde büzülen Richie’ye baktı. Sonra çocuğa doğru bir adım attı. Kara çizmesi toprağa değdiği zaman yer sarsıldı, çakıllar havalandı.

Richie yüzüstü döndü ve sendeleyerek ayağa kalktı. Daha dengesini bulamadan koşmaya çalıştığı için tekrar karınüstü kapaklandı. Ciğerlerindeki bütün hava hışırtıyla boşaldı. S açlan gözlerine düştü. Trafiğin yolda her zamanki gibi akıp gittiğini görüyordu. Sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi. Sanki o arabalardaki adamlardan hiçbiri Paul Bünyan’ın canlanıp kaideden indiğini, karavan büyüklüğündeki bir baltayla cinayet işlemeye hazırlandığını görmüyormuş gibi.

Birdenbire güneş kayboldu. Richie şimdi biçimi bir insana benzeyen gölgelikte yatıyordu.

Çocuk çabucak dizüstü doğruldu. Az kalsın yan devriliyordu. Sonra kalkmayı başardı ve elinden geldiği kadar hızlı koşmaya başladı. Arkasından o ıslığa benzeyen ısrarlı ses geliyordu, yine. Fışşşt...

Yer sarsıldı. Richie’nin alt ve üst dişleri birbirine vurdu. Deprem sırasında sarsılan tabaklar gibi. Richie, Paul’un baltasının kendi ayaklarının hemen gerisine, kaldırıma saplandığını anladı. Dönüp arkasına bakmasına bile gerek yoktu.

Çocuk, devin gölgesinden kurtularak tekrar güneşe çıktı. Aynı anda gülmeye başladı. Freese’de aşağı kata kaçtığı zaman yaptığı gibi. Bitkindi. Soluk soluğaydı. Sonunda arkasına bakmak cesaretini gösterebildi.

Paul Bünyan’ın heykeli her zamanki gibi kaidesinin üzerinde duruyordu. Baltasını omzuna vurmuş, başını gökyüzüne doğru kaldırmıştı. Dudakları, efsane kahramanlarına özgü o sonsuz iyimser gülüşle aralanmıştı. İkiye bölünmüş olan bank sapasağlamdı. Dev Paul’un iri ayağını bastığı yerde çakıllar düzgündü. Sadece Richie’nin... rüya görürken... yuvarlandığı yerde küçük taşlar biraz karışmıştı. Ne yerde ayak izi, ne de, betonda çukur vardı. Ortada yalnızca küçük bir çocuk vardı. Daha iri çocukların kovaladığı biri. İşte Richie bu yüzden rüyasında dev bir Henry Bowers görmüştü.

Richie pek hafif ve titrek bir sesle, “Kahretsin,” dedi, sonra da kararsızca güldü.

Heykelin tekrar kımıldayıp kımıldamayacağını görmek için parkta bir süre bekledi. Belki Paul ona göz kırpar, baltasını bir omzundan diğerine geçirir ya da kaidesinden atlayarak tekrar Richie’ye saldırırdı. Ama tabii bunların hiçbiri de olmadı.

Tabii.

“Ben mi kaygılıyım? Hah hah hay! Uyukladım ve bir rüya gördüm. Hepsi o kadar...”

Richie parktan geçerse evine daha çabuk varabilecekti. Ama uzun yolu tercih etti. Akşama kadar da bu olayı hemen hemen unuttu.

Şu ana kadar...

Disk Jokey, şimdi burada olgun bir erkek oturuyor, diye düşündü. Rodeo Drive’daki en lüks mağazaların birinden alınmış yosun yeşili bir spor ceket giymiş. Ayakkabıları ünlü birinin. İç çamaşırları da. Gözlerinde yumuşak lenslerle oturmuş, küçük bir çocuğun gördüğü rüyayı hatırlıyor. Yine o heykele bakıyor.

“Hey, Paul! Dev Paul! Buraya hiç değişmemiş olduğunu söylemeye geldim. Hiç yaşlanmamışsın!”

Evet, o gün bir rüya görmüştü, işte o kadar.

Richie’nin gözlerine yine o ağrı saplandı. Ağzından üzüntülü bir çığlık kurtuldu. Bu seferki sancı deminkinden daha da şiddetliydi. Sanki çok derinlere iniyor, Disk Jokey’in ödünü patlatıyordu. Richie lenslerini çıkarmak için ellerini kaldırdı. Ama aynı anda sancı kesildi. Gözleri yaşardı bir an. Sonra o da durdu.

Richie ellerini ağır ağır indirdi. Kalbi hızla çarpıyordu. Nedense birdenbire aklına, çocukluğunda onu dehşete düşüren tek korku filmi geldi. “Sürünen Göz” filmi. Pek de güzel bir şey değildi. Öbür çocuklar gülüp durmuşlardı. Ama Richie buz gibi kesilmiş ve sanki dili de tutulmuştu.

Richie Tozier biraz da titrek bir sesle, “Lanet olsun,” diyerek kalkmaya davrandı. “Otele dönüp biraz uyuyacağım. Yolculuğun beni yorduğu belli.”

Ayağa kalktığı zaman gözü Kent Merkezinin önündeki levhaya ilişti. Birdenbire dizlerinin bağı çözüldü ve tekrar banka çöktü.

Orada, “1001 Sesli Richard Tozier 1001 dans diyarı Derry’ye döndü,” diye yazılıydı.

“Çöp Ağızlının Kente Dönüşünün Şerefine, Richie Tozier’in ‘Ölüler Rock Şovu’nu sunuyoruz!”

“Kentine Hoş Geldin, Richie! Sen de bir ölüsün!”

Disk Jokeye, biri ciğerlerini yumruklamış da bütün havayı boşaltmış gibi geldi. Sonra o sesi duydu. O hışırtıyı. Fışşşt! Richie banktan çakılların üzerine yuvarlanırken, Dejavu dedikleri bu olmalı, diye düşündü. Artık bunu öğrendin. Kimseye sormana gerek kalmadı.

Richie yere, omzunun üzerine düştü ve döndü. Başını kaldırarak Paul Bünyan’ın heykeline baktı. Ama oradaki Paul değildi artık. Kaidenin üzerinde palyaço duruyordu. Altı metre boyunda, renk renk plastikten yapılmış bir şeydi. Boyalı yüzünü gülünç bir kırma çevreliyordu. Gümüşümsü elbisesinin önünü voleybol topu büyüklüğünde, turuncu plastik düğmeler süslemekteydi. Elinde balta değil, plastik balonlar vardı. Bunların üzerinde de yine, “Richie Tozier’in Ölüler Rock Şovu,” yazılıydı.

Disk Jokey topuklarına ve avuçlarına dayanarak geri geri gitti. Pantolonun belinden içeriye çakıllar girdi. Spor ceketinin kol altındaki dikişi attı. Richie döndü, ayağa kalktı, sendeleyerek geriye baktı. Palyaço da onu süzüyordu. Islak gözlerini sağa sola oynatıyordu.

Sonra gök gürültüsü gibi bir sesle, “Seni korkuttum mu?” diye sordu.

Richie’nin ağzının beyniyle bütün ilişkisi kesilmişti sanki. Dudaklarının arasından, “Ucuz heyecanlardan hoşlanmam,” sözleri döküldü.

Palyaço bundan daha fazlasını beklemiyormuş gibi başını sallayarak gülümsedi. Dudaklarının arasından uçlan sipsivri, iri dişleri gözüktü. “İsteseydim seni şimdi öldürürdüm. Ama daha sonra, çok daha eğlenceli olacak.”

Richie’nin ağzı, “Benim için de öyle,” diye homurdandı. “Özellikle şu pis kafanı kopardığım zaman, bebeğim.”

Palyaçonun gülümsemesi yayıldıkça yayıldı. ‘O’, beyaz eldivenli ellerinden birini kaldırdığında, hava akımı yüzünden Richie’nin saçları uçtu. Yirmi yedi yıl önce olduğu gibi. Palyaço bir direk kadar iri işaret parmağını uzattı.

Aynı anda Richie’nin gözlerine yine o korkunç sancı saplandı. Sanki biri gözlerine paslı çiviler çakıyordu. Disk Jokey bağırarak ellerini gözlerine bastırdı.*

*Aynı olayı daha önce de yaşamış gibi hissetmek.

Palyaço, “Komşunun gözündeki tozu çıkarmadan önce, kendi gözündeki mertekle ilgilen,” dedi. Sesi havada titreşti, Richie yine o leş kokusunu duydu.

Başını kaldırdı, telaşla birkaç adım geriledi. Palyaço eğilmiş, eldivenli ellerini dizlerine dayamıştı.

“Biraz daha oynamak ister misin, Richie? Parmağımla işaret eder etmez prostat kanserine yakalanırsın. Bunu ister misin? Ya da kafanı işaret ederim, beyninde bir ur oluşur. Tabii çok kimse, ‘Beynindeki urlara bir yenisi eklendi,’ diyebilir. Ya da ağzını işaret ederim, o fazla sivri dilin, irinler akıtan bir uzantı halini alır. Bunu yapabilirim, Richie. Görmek ister misin?” ‘O’nun gözleri gitgide irileşiyordu.

Richie her biri futbol topu kadar iri olan gözbebeklerindeki o çılgınca karanlığı gördü. Evrenin dışındaki o karanlığı, Disk Jokey kendisini çıldırtabilecek korkunç bir mutluluk da görüyordu o gözlerde. ‘O’nun bütün bu söylediklerini yapabileceğini o anda anladı. Daha fazlasını da!

Sonra Richie’nin ağzı oynadı yine. “Canımı sıkma, beyaz palyaço!” Yepyeni bir zenci taklidiydi bu. Disk Jokey birdenbire güldü. “Bana ilişme. Ben keyfimce gezer, keyfimce yaşarım. Beni duyuyor musun, beyaz suratlı köpek?”

Richie’ye, palyaço irkilmiş gibi geldi. Ama bunun doğru olup olmadığını anlamak için bekledi. Hızla koşmaya başladı. Çocuğunun Paul Bunyon heykelini seyretmesi için durmuş olan genç bir babanın, kendisine bir deliye bakar gibi kuşkuyla bakmasına da aldırmadı. Aslında çıldırdım sanırım, dostlar, diye düşündü. Hem de nasıl! Taklit de pek kötüydü ama işe yaradı.

Sonra palyaçonun sesi ortalıkta yankılandı. Çocuğun babası bunu duymadı. Ama küçüğün yüzü buruştu. Yavrucak ağlamaya başladı. Babası oğlunu kucağına alarak şaşkın şaşkın ona sarıldı. Richie o dehşetin arasında bile fark etti bunu. Palyaçonun sesi hem neşeli, hem de öfkeliydi galiba. Ya da sadece öfkeli.

“O Göz burada, aşağıda, Richie! Beni duyuyor musun? Şu sürünen göz. Eğer bu kentten kaçmak niyetinde değilsen, derinlere in ve o dev göze, ‘Merhaba!’ de. Onu istediğin zaman görebilirsin. Her an! Beni duyuyor musun, Richie? Seninle en beğenilen parçalan çalar, dans ederiz!”

Richie ancak kaldırıma vardığı zaman geriye bakmak cesaretini gösterdi. Gördüğü de içini hiç rahatlatmadı. Paul Bunyon hâlâ yerinde yoktu. Palyaço da öyle. Şimdi kaideden artık ölmüş olan ünlü müzisyen Buddy Holly’nin altı metre boyundaki plastik heykeli yükseliyordu. Buddy’nin yakasındaki rozetin üzerinde, “Richie Tozier’in Ölüler Rock Şovu,” yazılıydı yine.

Küçük çocuk hâlâ deli gibi ağlıyor, babası onu kucağına almış götürüyordu. Genç adam özellikle Richie’nin yanından geçmemeye dikkat etti.

Richie yürümeye başladı. Olanları düşünmemeye çalışıyordu. Şimdi yalnızca, otele vardığı zaman içeceği bardak dolusu viskiyi düşünmek istiyordu. Ondan sonra da biraz uyuyacaktı. Sonra birdenbire gözlerine o sancı saplandı. Richie ellerini çabucak kaldırarak lensleri çıkardı. Aynı anda etrafta palyaçonun kahkahası yankılandı.

BILL DENBROUGH BİR HAYALET GÖRÜYOR

Bill o gün öğleden sonra Pennywise’ı görmedi. Ama bir hayaletle karşılaştı. Gerçek bir hayaletle. Yazar, olay sırasında buna inandı. Zaten daha sonra da fikrini değiştirmedi.

Bill, Withcham Sokağından çıkarak Georgie’nin 1957’de, o yağmurlu günde can verdiği kanalizasyon ızgarasına baktı. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Alçak sesle, “Haydi, çıksana,” dedi. “Neden gözükmüyorsun? Çık dışarı. Yoksa aşağıya iner, seni öldürürüz.” Cevap bekledi ama kanaldan hiç ses gelmedi.

Tam ayağa kalkacağı sırada üzerine bir gölge düştü. Yazar telaşla başını kaldırdı. Ama gelen küçük bir çocuktu. On-on bir yaşlarında bir çocuk. Ayağında rengi solmuş bir şort vardı. Dizleri yara bere içindeydi.

Çocuk, “Siz her zaman kanalizasyon borularıyla konuşur musunuz?” diye sordu.

Bill, “Sadece Derry’deyken yaparım bunu,” dedi.

Bir an ciddi ciddi birbirlerine baktılar, sonra da gülmeye başladılar. Bill mırıldandı. “S-sana aptalca bir soru soracağım.”

Çocuk, “Sorun,” dedi.

“Hiç bu ızgaraların birinden sesler geldiğini duydun mu?”

Çocuk yazara, çıldırdığına karar vermiş gibi baktı.

Bill başını salladı. “P-Pekâlâ. Bu soruyu sorduğumu unut.” Tam uzaklaşacağı sırada çocuk seslendi.

“Bir dakika!”

Yazar durdu. “Ne var?”

Çocuk ona dikkatle baktı. Sanki konuşmaya karar verdiğine pişman olmuştu. “Evet, duydum.”

“Neler söylüyorlardı?”

“Bilmiyorum. Yabancı dilde konuşuyorlardı. O seslerin Çorak Yer’deki tulumba merkezlerinin birinden geldiğini işittim. Topraktan çıkmış büyük borulara benzeyen yerlerden...”

“Evet, biliyorum. Duyduğun çocuk sesi miydi?”

“Önce çocuk sesi duydum, sonra da erkek sesi.” Çocuk bir an durdu. “Çok korktum. Koşarak eve gittim ve olanları babama anlattım. O da, ‘Belki yankıdır,’ dedi.”

“Buna inandın mı?”

Çocuk sevimli bir tavırla güldü. “Pek inanmadım...”

“O sesleri bir daha duydun mu?”

Çocuk, “Bir kere,” dedi. “Banyo yaparken. Bir kız sesi duydum. Bir şey söylemiyor, sadece ağlıyordu. Yıkandıktan sonra tıkacı açmaya korktum. Belki... kızın boğulmasına neden olurum diye.”

Bill yine başını salladı.

Çocuk şimdi açık açık Bill’i süzüyordu. Işıltılı gözleri merak doluydu. “O sesleri siz de duydunuz mu, efendim?”

Bill, “Evet, duydum,” diye cevap verdi. “Uzun yıllar önce. Burada öldürülen çocuklar arasında tanıdıkların var mıydı, oğlum?”

Çocuğun gözlerindeki pırıltı söndü. Bunun yerini kaygı aldı. “Bazen Johnny Feury’le oynardım. İyi bir çocuktu. Öldüğü zaman ağladım.”

Bill usulca, “Kanalizasyon borularına, kapaklarına sakın yaklaşma,” diye tembih etti. “Trenlerin manevra yaptıkları yere de gitme. Ama özellikle kanalizasyondan uzak dur!”

Çocuğun gözleri yine parladı. “Size komik bir şey söyleyeyim mi?” “Söyle tabii.”

“Köpekbalığının herkesi yediği o filmi biliyor musunuz?”

“Herkes biliyor. J-J-Jaws.”

“Şey... Bir arkadaşım var. Adı Tommy Vicananza. Fazla zeki değil. Biraz çatlak. Ne dernek istediğimi anlıyor musunuz?”

“Evet.”

“O kanalda bir köpekbalığı gördüğüne inanıyor. Bana sudan uzanan bir yüzgeç gördüğünü söyledi. İki buçuk-üç metre boyundaymış. Sadece yüzgeç. Tommy, ‘Johnny’yi de, öbür çocukları da o köpekbalığı öldürdü,’ diyor. ‘Jaws o. Bunu biliyorum. Çünkü balığı gördüm,’ diyor. Ben ona, kanalın sularının pis olduğunu, artık içinde hiçbir şey yaşamadığını hatırlattım. ‘Sen çatlaksın, Tommy,’ dedim. Ama o köpekbalığının tıpkı filmin sonunda olduğu gibi sudan çıktığını ve onu ısırmaya çalıştığını iddia ediyor. Güya son anda kaçmış. Çok komik değil mi, efendim?”

Bill, “Evet, çok komik,” diye cevap verdi.

“Çocuk çatlak. Öyle değil mi?”

Bill durakladı. “Oğlum, sakın kanala da yaklaşma. Anlıyor musun?” “Yani Tommy’nin sözlerine inanıyor musunuz?”

Bill durakladı. Omzunu silkecekti ama onun yerine, evet, der gibi başını salladı.

Çocuk soluğunu verdi, utanmış gibi başını önüne eğdi. “Evet... Bazen bende de çatlaklık olduğunu düşünüyorum...”

Bill, “Ne dernek istediğini çok iyi anlıyorum, oğlum,” diye mırıldandı. “Ama kanala da, kanalizasyon ızgaralarına da yaklaşmamalısın. Her yere arkadaşlarınla birlikte gitmelisin.”

Çocuk, “Ben zaten evin yakınında oynuyorum,” diye açıkladı.

Bill, erkek kardeşim de öyle yapardı, diye düşündü. Sonra da çocuğa, “Nasıl olsa bu olaylar yakında sona erecek,” dedi.

“Sahi mi?”

“Öyle sanıyorum.”

“İyi öyleyse.”

Bill ağır ağır eski evine doğru ilerledi ama binanın önünde durmadı. Sadece adımlarını yavaşlattı. Çim alandaki koltuklarda birileri oturuyordu. Bir aile. Ev eskisi gibi koyu yeşile boyalıydı. Ama Bill’in annesinin çiçek tarhları yoktu artık. Bill, evde oturanlarla konuşabileceğini biliyordu. Ama buna ne gerek vardı? Georgie’nin ölümünden sonra ev buz gibi bir yer halini almıştı. Bulmak için Derry’ye döndüğü şey de orada değildi.

Yazar bu yüzden köşeye doğru giderek sağa saptı, arkasına da bakmadı. Kansas Sokağından aşağıya indi, bir süre kaldırımın kenarındaki parmaklığın önünde durarak Çorak Yer’e baktı. Hiç değişmemişti orası. Belki biraz daha vahşi bir hal almıştı. Koku bile aynıydı. Çöp yığınları kaldırılmış olsa bile. Baharda yeşeren bitkilerin kokusu diğerlerini gizleyemiyordu. İnsan artıklarının ve pis şeylerin kokusunu.

Bill ürpererek, olay geçen sefer burada sona erdi, diye düşündü. Yine öyle olacak. Şurada... Kentin altında...

Yazar dönerek hızla yürümeye başladı. Bir süre sonra da eskicilerin bulunduğu sokağa girdi. Buradaki dükkânlar antikacı değildi. Annesinin aşağılamasına, “Yankee Rehinciler,” diye tanımladığı kimseler vardı bu sokakta.

Bill bir dükkânın önünde durdu. Eşyalar gelişigüzel oraya buraya yığılmıştı. Ama yazar gözlerini, hemen fark ettiği bir şeye dikmişti. Gördüğüne inanamıyormuş gibi bakıyordu. Gözleri irileşmiş, tüyleri diken diken olmuştu. Sağdaki vitrinde “Gümüş” duruyordu. Eskimişti bisiklet. Yer yer paslanmıştı. Bazı parçaları eksikti. Gümüş! Bill yanaklarından ağır ağır akan yaşları silmek için elini kaldırdı, sonra da içeri girdi. Dipteki masanın başında dükkân sahibi oturuyordu. Kırk yaşlarında son derece sıska bir adamdı. Kapının yukarısındaki çıngırak tıngırdadığı zaman o da okuduğu kitaptan başını kaldırdı. “Buyurun...”

Bill, “Şey,” dedi. Vitrindeki bisikleti soracaktı ama birdenbire bir tek cümle bütün kafasını doldurdu sanki. Karşısında hayaleti görür ama yine de ona inanmaz. Ne anlama geliyordu bu?

Dükkâncı, “Bir şey mi istiyordunuz?” diye sordu. Terbiyeli bir tavırla konuşmuştu ama Bill’i dikkatle süzüyordu.

Bill sıkıntısına rağmen alayla, galiba caz müzisyenlerini coşturan o şeyden çektiğimi sanıyor, diye düşündü. Sonra da, “E-E-Evet,” dedi. “Ş-ş-şu vitrindeki b-b-bisiklet. K-k-kaça o?”

“Yirmi dolar. Aslında bir Schwinn’miş o sanırım. Ama şimdi üzerinde türlü parça var.” Bakışlarıyla Bill’i ölçtü. “Bisiklet büyük. Ona binebilirsiniz.”

Bill mırıldandı. “Bisiklete bindiğim günler geride kaldı... Çek kabul eder misiniz?”

“Satın aldığınız eşyanın bedelini on dolardan fazla aşmamak şartıyla.”

Bill, “Yirmi dolarlık bir çek vereceğim,” dedi. “Bir yere telefon edebilir miyim?”

“Tabii. Buyurun.”

Bill, Derry Kitaplığını aradı. Mike oradaydı. Zenci, “Neredesin Bill?” diye sordu. Sonra da telaşla ekledi. “İyisin ya?”

“İyiyim, iyiyim. Bizimkileri gördün mü?”

“Hayır. Onları bu gece göreceğiz.” Mike bir an durdu. “Yani öyle sanıyorum... Senin için ne yapabilirim, Koca Bill?”

Bill sakin sakin, “Ben bir bisiklet alıyorum,” dedi. “Onu senin eve bırakabilir miyim? Bisikleti koyabileceğim bir yer var mı? Bir garaj falan?”

Bir sessizlik oldu.

“Mike? Sen...”

Zenci, “Buradayım,” dedi. “Gümüş’ü mü alıyorsun?”

“Evet.”

“Pekâlâ. En iyisi, evime gel, Bill. Palmer yolu 61 numaraya. Ben de hemen oraya giderim. Yemek ister misin?”

“İyi olur. İşten ayrılabilir misin?”

“Önemli değil. Carole idare eder.” Mike yine durakladı. “Carole ben kitaplığa dönmeden bir saat önce birinin geldiğini söyledi. ‘Salondan çıkarken suratı hayalete benziyordu,’ dedi. Carole’un tarifinden onun Ben olduğunu anladım.”

“Emin misin?”

“Evet. Ve şimdi de bisiklet. Bu da olayın bir kısmı sanırım. Öyle değil mi?”

Bill mırıldandı. “Öyle olmalı...” Yazar telefonu kapattıktan sonra çeki yazdı.

Dükkân sahibi bisikleti vitrinden çıkarıp getirdi. Bill gidonu tuttu ve birdenbire titredi. Gümüş... Gümüş’ü bulmuştu yine.

MİKE ESRARI ÇÖZÜYOR

Ev küçük ama güzeldi. Duvarları beyaz, panjurları da yeşildi. Bill, Gümüş’ü ite ite Palmer Sokağından çıktığı sırada, Mike da eve yeni gelmişti. Arabası pek eskiydi. Bill onun söylediklerini hatırladı. Kaybedenler Kulübünün altı üyesi Derry’den ayrılmışlar ve kazanmaya başlamışlardı. Ama Mike kentte kalmıştı. Ve hâlâ Kaybedenler’dendi.

Bill, Gümüş’ü garaja soktu. İki arkadaş durup bisiklete bir süre sessizce baktılar.

Sonra Mike, “Evet, bu gerçekten Gümüş,” dedi. “Yanılmış olabileceğini düşünüyordum. Ama Gümüş bu. Onu ne yapacaksın?” “Bilmiyorum... Ama Gümüş’ü tamir etmek istiyorum.”

“Ona tekrar binecek misin?”

Bill sert sert, “N-ne münasebet!” diye cevap verdi. “Sadece onun berbat halde kalmasını istemiyorum.”

“Patron sensin, Koca Bill.” Mike rafa uzanarak bir bisiklet pompasıyla alet kutusunu aldı.

Bill, “Eskiden pompan yoktu,” dedi. “Alet kutun da.”

Zenci başını salladı. “Öyle. Bunları geçen hafta aldım.”

“Bisikletin var mı?”

Mike yazarın gözlerinin içine baktı. “Yok.”

“Ama bunları alıverdin... Öyle mi?”

“Evet. İçimden öyle geldi.” Mike hâlâ Bill’e bakıyordu. “Bir sabah uyandığım zaman alet kutusunun işe yarayacağını düşündüm. Pompanın da. Bütün gün aklımdan çıkmadı bu... Sonunda gidip bunları aldım. İşte sen şimdi onlardan yararlanacaksın.”

Bill, “Evet, yararlanacağım,” diye cevap verdi. “Ama o iç bayıltıcı televizyon oyunlarında dedikleri gibi. ‘Bu ne anlama geliyor, hayatım?’” Mike, “Bunu bizimkilere sor,” dedi. “Bu gece.”

“Gelecekler mi dersin?”

“Bilmiyorum, Koca Bill.” Mike bir an durakladı, sonra da ekledi. “Belki hepsi gelemeyecekler. İçlerinden biri ikisi usulca kentten kaçmaya karar verebilirler. Ya da...”

“O zaman ne yapacağız?”

“Bilmiyorum...”

İki arkadaş bisikleti onardıktan sonra yemek yediler. Mike’ın arka bahçesine çıkarak alacakaranlıkta sigara içtiler. Bill bir ara cüzdanındaki kartvizitlerden birini aldı, üzerine Gümüş’ü eskicinin vitrininde gördüğünden beri aklından çıkmayan cümleyi yazdı. Sonra da kartı Mike’a uzattı. Zenci cümleyi dikkatle okuyarak dudaklarını büzdü.

Bill, “Sence bunun bir anlamı var mı?” diye sordu. “Bu cümleyi biliyor musun? Ya da buna benzer bir şeyi?”

“‘Hayaleti karşısında görüyor ama yine de ona inanamıyor.’” Mike başını salladı. “Bunun ne olduğunu biliyorum tabii.”

“Öyleyse bana da söyle. Y-y-yoksa yine her şeyi kendi kendime hatırlamam gerektiğinden mi s-söz edeceksin?”

Mike, “Hayır,” dedi. “Bunu sana açıklamamın bir sakıncası yok. Bu eski bir İngiliz sözü. Sonradan kekemeler ve peltek peltek konuşan kimseler için bir egzersiz olarak kullanılmaya başlanmış. O yaz annen bu cümleyi söyleyebilmen için çabalayıp durdu. 1958 yazında. Sen bunu mırıldanarak etrafta dolaşıp dururdun.”

“Öyle mi?” Bill bir an durdu, sonra kendi sorusunu cevapladı. “Öyle.”

“Herhalde anneni memnun etmeyi çok istiyordun.”

Bill neredeyse ağlayacaktı. Yalnızca, evet, der gibi başını sallayabildi. Konuşacak halde değildi.

Mike, “Bunu doğru dürüst söylemeyi hiçbir zaman başaramadın,” diye açıkladı. “Çok iyi hatırlıyorum. Olanca gücünle çabaladın ama dilin hep dolaştı.”

Bill, “Ama söyleyebildim!” diye cevap verdi. “Hiç olmazsa bir kere.”

“Ne zaman?”

Bill yumruğunu önlerindeki piknik masasına indirdi. “Onu hatırlamıyorum.” Sesi yükselmişti. Sonra da ifadesiz bir sesle ekledi. “Hiç hatırlamıyorum.”

XII

Davetsiz Uç Konuk

Mike Hanlon’un arkadaşlarına telefon ettiği gün, Henry Bowers da bazı sesler duymaya başladı. Bütün gün hem de. Henry önce bu seslerin aydan geldiğini sandı. Bahçeyi çapalarken başını kaldırıp göğe baktı. Akşam yaklaşıyordu. Masmavi gökyüzünde uçuk renkli bir ay vardı. Hayalet bir ay. İşte Henry bu yüzden kendisiyle konuşanın ay olduğunu sandı. Ancak hayalet-ay, hayaletlerin sesiyle konuşabilirdi. Eski arkadaşlarının, yıllar önce Çorak Yer’de oynayan çocukların sesleriyle. Bir de... başkasının sesiyle. Henry’nin adını söylemeye cesaret edemediği birinin.

Önce Victor Criss aydan Henry’ye seslendi. “Onlar geri dönüyorlar, Henry. Hepsi de, ahbap. Derry’ye geliyorlar.”

Sonra Geğirti Huggins aydan konuştu. Belki de ayın karanlık tarafından. “Bir tek sen varsın, Henry. İçimizden bir tek sen kaldın. Onları, benim için ve Vic için öldürmelisin. Öyle küçücük çocuklar bizi yenmemeliler.” Henry yeri çapalarken sık sık başını kaldırarak aya baktı. Bir süre sonra Fogarty ona yaklaşıp ensesine vurdu. Henry yere yığıldı. “Otlarla birlikte bezelyeleri de sökmeye başladın, ahmak.”

Henry ayağa kalkarak yüzündeki ve saçlarındaki toprakları temizledi. İriyarı bir adam olan Fogarty orada durmuş, kendisine bakıyordu. Beyaz ceket ve pantolon giymişti. Juniper Hill’de “Rehber” diye tanımlanan gardiyanların cop taşımaları yasaktı. Bu yüzden bazıları ceplerinde bozuk para dolu torbalarla dolaşıyorlardı. Gardiyanların en kötüleri de bu Fogarty, Adler ve Koontz’du. Para dolu keseler yasak değildi. Katil delilerin kapatıldığı Juniper Hill’de, bu keseler öldürücü birer silah sayılmıyordu. Hastane, Augusta’nın hemen dışındaydı.

Henry, “Çok üzgünüm, Bay Fogarty,” diyerek gülümsedi. Biçimsiz sarı dişleri ortaya çıktı.

Fogarty, “Evet, üzgünsün,” diye homurdandı. “Aynı şeyi bir daha yaptığını görürsem daha da üzülürsün, Henry.”

“Evet. Bay Fogarty.”

Fogarty uzaklaştı. Gardiyanın arkası dönük olduğu için, Henry hemen usulca etrafına bakındı. Hava açılır açılmaz Mavi Koğuş’taki bütün hastalan bahçeyi çapalamaya çıkarmışlardı. Çok tehlikeli olup, sonradan biraz uysallaşan suçluları o koğuşa veriyorlardı. Aslında Juniper HilEdeki bütün hastalar oldukça tehlikeli sayılıyordu. Henry Bowers’ı da 1958’de, güz sonlarında babasını öldürdüğü için buraya yollamışlardı.

Tabii polis Henry’nin yalnızca babasını öldürmekle kaldığına inanmıyordu. İş bu kadar basit olsaydı, Henry’yi yirmi yıllığına Augusto Eyalet Akıl Hastanesine kaparlardı. Ama polis, Henry’nin o çocukları da öldürdüğünü düşünüyordu. Hiç olmazsa çoğunu.

Henry’yi uzun uzun sorguya çekmiş, iyice sıkıştırmışlardı. Etrafını sarmış, parmaklarını yüzüne doğru sallamışlardı. Polis müdürü, Henry’yi iki defa tokatlamıştı. Lottman adlı bir dedektif de yumruğunu bir kere karnına gömmüştü.

Lottman, “Dışardaki insanlar hiç de memnun değiller, Henry,” demişti. “Derry’de uzun zamandan beri kimse linç edilmedi. Ama yine edilmeyecek dernek değil.”

Tabii aslında Derry’nin iyi sakinlerinin kalkıp polis merkezini basarak Henry’yi ekşi elma ağacına asacaklarını kimse pek sanmıyordu. Ama çaresizdiler. O yazla ilgili dehşet ve kan dolu dosyayı kapatmak istiyorlardı. Henry bir süre sonra, her cinayeti onun üzerine yıkmak istediklerini anladı. Ona göre önemli değildi. Kanalizasyondaki o dehşet anlarından, Geğirti’yle Victor’un başına gelenlerden sonra, hiçbir şeye aldırmıyordu Henry. Bu yüzden de, “Evet,” dedi. “Babamı ben öldürdüm. Evet, Victor Criss’le Geğirti Huggins’i ben öldürdüm. Evet, Patrick’i de. Veronica’yı da. Evet evet, hepsini de.” Bu doğru değildi, ama Henry aldırmıyordu. Polislere başka şeyler söyleyecek değildi. Hele ‘O’ndan hiç söz etmeyecekti.

Böylece Henry’yi Augusta’ya yolladılar 1979’da da Juniper Hill’e naklettiler.

Henry etrafına baktı, Mavi Koğuş’tan olan diğer hastaları gördü. Bir kış gecesi karısıyla dört çocuğunu birden öldüren George DeVille. Annesini öldürdükten sonra cesedi ortadan kaldırmak için yemeye çalışan Jimmy Donlin. Yangın çıkarmaktan hoşlanan ufak tefek Fransız, Benny Beaulieu. Yakalanıncaya kadar elli kadının ırzına geçen Franklin D’Cruz... Ve elindeki çapaya dalgın dalgın bakan Arlen Weston. Fogarty, Adler ve Koontz, bir süre önce Weston’un daha hızlı hareket etmesini sağlamak için ona bozuk para dolu keselerle vurmuşlardı. Başka bir gün Koontz yine ona ders vermek istemiş, ama galiba biraz ileri gitmişti. Çünkü Arlen Weston’un yalnız burnundan değil, kulaklarından da kanlar gelmişti. O gece nöbetler de geçirmişti adam. Şiddetli bir kriz sayılmazdı. Ama o zamandan beri Arlen Weston gitgide daha içine kapanmış, gerçek dünyayla ilişkisi kesilmişti. Durumu ümitsizdi...

Fogorty, “Yeri çapalayacak mısın Henry!” diye bağırdı. “Yoksa sana biraz daha yardım etmemi ister misin?”

Henry hemen telaşla yeri çapalamaya başladı. Nöbet geçirmek istemiyordu. Arlen Weston gibi olmak hiç hoşuna gitmezdi.

Henry çok geçmeden yine o sesleri duydu. Ama bu sefer başına bu belayı saran o çocuklar sesleniyorlardı. Hayalet-aydan tabii.

İçlerinden biri, “Sen bir şişkoyu bile yakalayamazsın, Henry!” diye fısıldadı. “Ben artık zenginim. Sense... bezelye tarlasını çapalıyorsun. Ahmak, sen de!”

“H-H-Henry, sen sinek bile tutamazsın. O-Oraya tıkılalı güzel kitaplar okudun mu? B-b-ben sürüyle ki-kitap yazdım. A-artık zenginim. V-Ve sen J-Juniper Hürdesin. Ahmak, sen de!”

Henry, “Susun...” diye fısıldadı. Yeri daha hızlı çapalıyordu şimdi. Bezelyelerin yerlerinden çıkmalarına da aldırmıyordu. Terler yanaklarından gözyaşları gibi akıyordu. “Hepinizi de gebertebilirdik. Öldürebilirdik.”

Başka biri güldü. “Seni oraya biz kapattırdık, budala! Beni kovaladın ama yakalayamadın, muz ayaklı! Ve ben de zengin oldum. Zavallı muz ayaklı!”

Henry’nin hareketleri daha da hızlandı. “Kesin sesinizi! Susun!” Başka biri onunla alay etti. “Benimle yatmak mı istedin, Henry? Ne yazık! Çocukların hepsiyle de seviştim. Fahişeden farkım yoktu benim. Ama şimdi de zenginim. Ve yine beraberiz. Sevişiyoruz. Ama şimdi sana izin versem bile bana yaklaşamazsın. Zavallı, ahmak Henry!”

Henry toprağı deli gibi çapalıyor, otlar, tozlar ve bezelyeler havada uçuyordu. Hayalet-aydan gelen hayalet sesler iyice yükselmişti artık. Etrafta yankılanıyor, Henry’nin kafasının içinde çınlıyorlardı. Fogarty böğürerek ona doğru koştu. Ama Henry gardiyanın sözlerini duyamadı. Sesler yüzünden.

Başka alaycı bir ses etrafta yankılandı. “Benim gibi pis bir zenciyi bile yakalayamadın, Henry. Öyle değil mi? Taşlarla savaşırken canınıza okuduk! Sizi mahvettik. Ahmak, sen de!”

Sonra hepsi birden konuşmaya başladılar. Gülüyor, Henry’ye, “Muz ayaklı!” diye sesleniyorlardı. “Şok tedavisinden hoşlanıyor musun?” Sesler soruyor, soruyor, gülüyor, gülüyordu. Henry elinden çapayı düşürerek mavi gökteki hayalet-aya doğru haykırmaya başladı. Önce öfkeyle bağırıyordu. Ama sonra ay değişti. Palyaçonun suratına dönüştü. Henry’nin sesi dehşetle tizleşti. Palyaço, hayalet-aydan konuşmaya başladı. “Geri dönmen gerekiyor, Henry. Derry’ye dönmen ve işi bitirmen şart. Derry’e gitmeli ve hepsini öldürmelisin. Benim için. Ve...”

İki dakikadan beri Henry’ye bağırmakta olan Fogarty sonunda haykırmaktan yoruldu. Para dolu keseciği adamın başına indirdi. Henry yere yığılırken, palyaçonun sesi o karanlık, korkunç girdapta Henry’yi izledi. “Hepsini de öldür, Henry. Hepsini de öldür, Henry. Hepsini de öldür, Henry...”

Henry yatağında yatıyor, ama uyumuyordu. Ay batmıştı. Bu yüzden müthiş bir minnet duyuyordu. Ay geceleri hayalete daha az benziyordu.

Daha gerçek oluyordu o zaman. Henry tepelerin, tarlaların ve koruların yukarısında yükselen o korkunç palyaço suratını tekrar görürse, bu sefer çıldıracağına inanıyordu.

Henry yan dönmüş yatıyordu. Gözlerini gece ışığına dikmişti. O mayıs gecesi, tam saat ikide ışık söndü. Henry hafifçe inledi. Ama işte o kadar. O gece Mavi Koğuş’un kapısında Koontz nöbet bekliyordu. Gardiyanların en kötüsü oydu. O gün Henry’nin başına fazla sertçe vuran Fogarty’den bile kötüydü.

Koğuştakiler uyuyorlardı. Kimi horluyor, kimi inliyordu.

Henry bir ses duydu. Ama bu ses aydan gelmedi. Karyolanın altından yükseliyordu.

Henry bu sesi hemen tanıdı. Yirmi yedi yıl önce Derry’nin altındaki tünellerden birinde kafası kopan Victor Criss’in sesi. Çocuğun kafasını Frankestein’ın canavarı koparmıştı. Henry bunu görmüştü. Sonra canavarın sulu sarı gözlerini kaydırıp kendisine diktiğini de fark etmişti. Evet, Frankestein’in canavarı önce Victor’u öldürmüştü, sonra da Geğirti’yi. Ama işte Victor şimdi buradaydı. Henry yine de korkmuyordu. Hatta rahatlamıştı.

Victor, “Henry,” dedi.

Henry, “Victor!” diye bağırdı. “Burada ne işin var?”

Victor mırıldandı. “Bu kadar yüksek sesle konuşman şart değil, Henry. Sadece düşünmen bana yeter. Ben düşüncelerini anlarım Buradakiler benim sesimi duyamazlar.”

Henry sordu. “Ne istiyorsun?”

Victor uzun bir süre cevap vermedi. Henry onun gitmiş olabileceğini düşündü. Sonra karyolanın altında bir hışırtı oldu. Bir gölge yatağın altından çıkarken yaylar hafifçe gıcırdadı. Victor, Henry’ye bakarak gülümsedi. Henry de ona gülümsedi ama kaygılıydı. Victor son zamanlarda Frankestein’ın canavarına benzemeye başlamıştı anlaşılan. Boynunda, dövmeyle yapılmış, cellat ilmeğine benzeyen bir yara izi vardı. Henry, belki de kafasını oradan diktiler, diye düşündü. Victor’un gözleri tuhaf, grimsi bir yeşildi. Gözlerinin saydam tabakaları sanki sulu, yapışkan bir sıvıda yüzüyordu.

Ve Victor hâlâ on iki yaşındaydı.

Çocuk, “Ben de seninle aynı şeyi istiyorum,” dedi. “Onlara yaptıklarını ödetmeyi.”

Henry Bowers dalgın dalgın mırıldandı. “Ödetmek...”

Victor, “Ama bunu yapabilmek için buradan çıkman gerekiyor,” diye hatırlattı. “Derry’ye dönmen şart. Sana ihtiyacım var, Henry. Hepimizin de öyle.”

Henry, Victor’dan başka birilerinin daha var olduğunu anlıyordu. “Sana zarar veremezler.”

Victor, “Biraz inanırlarsa, bana zarar veremezler,” dedi. “Ama bazı kaygı verici belirtiler var, Henry. O günlerde de bizi yenebileceklerini sanmıyorduk. Ama o şişko, Çorak Yer’de elinden kurtulmayı başardı. O şişko, geveze ve dişi köpek, sinemadan çıktığımız zaman da elimizden kaçtılar. Sonra taşlarla yaptığımız savaş! Onlar o pis zenciyi kurtardılar...”

Henry için için, “Ondan söz etme!” diye haykırdı. Bir an grubunun lideri olmasını sağlayan o sertlik belirdi sesinde. Sonra yatağında büzüldü. Victor’un canını yakacağını sanıyordu. Herhalde Victor her istediğini yapabilirdi. Hayaletti çünkü.

Ama Victor sadece güldü. “Bana yan inanıyorlarsa, her şeyi halledebilirim. Ama sen, yaşıyorsun, Henry. Onlar ister yan inansınlar, ister tam inansınlar, ister hiç inanmasınlar, sen onları öldürebilirsin. Hepsini teker teker ya da bir arada temizleyebilirsin. Onlara yaptıklarını ödetebilirsin.”

Henry tekrarladı. “Ödetebilirim.” Sonra da Victor’a yine kuşkuyla baktı. “Ama ben buradan çıkamam ki! Pencerelerde tel var. Bu gece kapıda Koontz bekliyor. Gardiyanların en kötüsü o. Belki yarın gece...”

Victor ayağa kalktı. “Sen Koontz için hiç kaygılanma.” Henry çocuğun ayağında hâlâ o gün giydiği kot pantolonu gördü. Üzerine sıçrayan pislikler kurumuştu. “Ben Koontz’un icabına bakarım.” Victor elini uzattı.

Henry kısa bir duraklamadan sonra bu eli tuttu. Victor’la Mavi Koğuş’un kapısına doğru gittiler. Tam oraya vardıkları sırada, annesini öldürerek beynini yemiş olan Jimmy Donlin birdenbire uyandı. Henry’nin gece ziyaretçisini gördüğü zaman gözleri irileşti. Bu annesiydi onun. Her zamanki gibi gömleğinin ucu, eteğinin altından biraz çıkmıştı. Kadının başının tepesi yoktu. Jimmy Donlin’in annesi, o korkunç kırmızı gözleriyle oğluna baktı, sonra da gülümsedi. Her zaman olduğu gibi dudak boyası o at gibi uzun, sarı dişlerine bulaşmıştı. Jimmy çığlık çığlığa bağırmaya başladı.

“Hayır, anne! Hayır, anne! Hayır, anne!”

Diğer hastalar daha kımıldayamadan Koontz kapıyı hızla açtı. “Pekâlâ, kafan duvara çarpıp geri sıçradığı zaman onu yakalamaya hazır ol, hayvan! Yeter artık!”

“Hayır, anne! Hayır, anne! Hayır, anne...”

Koontz hızla koğuşa daldı. Önce Henry Bowers’ı gördü. Uzun boylu, göbekli Henry iç çamaşırıyla duruyordu. Koridordan süzülen ışıkta gevşek etleri hamura benziyordu. Gardiyan sonra sola doğru baktı ve ciğerlerinin olanca gücüyle haykırmaya çalıştı. Henry Bowers’ın yanında palyaço elbiseli bir şey duruyordu. Belki iki buçuk metre boyundaydı. Gümüşümsü bir elbise giymişti. Önünde turuncu ponponlar vardı. Ayaklarına koskocaman pabuçlar geçirmişti. Ama kafası ne insana, ne de palyaçoya benziyordu. Başı Doberman cinsi bir köpeğinkinden farksızdı. John Koontz bu yemyeşil dünyada bir tek hayvandan korkardı. Doberman’dan. Köpeğin gözleri kırmızıydı. Ağzı açılmış, koskocaman beyaz dişleri ortaya çıkmıştı.

Koontz’un elindeki para dolu kese yere düştü. Ertesi gün, bütün bu olaylar sırasında mışıl mışıl uyuyan Benny Beaulieu paralan bulacak ve keseyi dolabına saklayacaktı. Bu paralarla bir ay boyunca sigara alacaktı.

Palyaço üzerine doğru gelirken Koontz yine haykırmak için derin bir soluk aldı.

Palyaço homurdanırcasına, “Sirke gitmenin zamanı geldi,” diye bağırdı, beyaz eldivenli elini gardiyanın omzuna koydu. Ama bu eldivenin içinde sanki bir pençe vardı...

Kay McCall o gün üçüncü defa telefon etti. O uzun gün! Karşıdan neşeli, İrlandalı bir polis, “Burası Altıncı Sokak Karakolu,” deyinceye kadar bekledi. “Ben Komiser Yardımcısı O’Bannon. Size nasıl yardım edebilirim?” Kay hemen telefonu kapattı.

“Ah, evet, çok başarılı oluyorsun, kızım. Belki sekiz ya da dokuzuncu seferinde adama kendi adını verme cesaretini bulursun.”

Kay mutfağa geçerek bir bardağa biraz viski ve bolca soda koydu. Sonra gözü duvardaki aynaya ilişti. “Kim bu kadın?” Aynadaki kadının bir gözü şişmiş, hemen hemen kapanmıştı. “Bu berbat haldeki kadın kim?” Burnu iyice kabarmış ve morarmıştı. “Kim bu feci şekilde dayak yemiş kadın?” Yanağında derin bir tırmık vardı.. “Kim o, Kay?” Bir kolu askıya alınmıştı. “Kim? Yoksa bu sen misin, Kay? Bu olabilir mi?”

“Şimdi karşınızda... Miss Amerika!” Kay sert ve alaycı bir sesle konuşmaya çalışmıştı. Ama sesi titriyordu ve korku doluydu. Kay bunun farkındaydı. Daha önce de korkmuş, sonra bu duygusundan kurtulmuştu. Ama bu seferki korkusunu uzun bir süre yenemeyeceğini biliyordu.

Acil Servisteki doktor onu tedavi ederken, “Bence dünyanın en aşağılık yaratığı, kadınları döven bir erkektir,” demişti. “Evinize döndüğünüz zaman aynaya dikkatle bakın, Miss McCall. O adam kimse, sizi mahvetmiş.”

Kadın o zaman dayanamamış, ağlamaya başlamıştı.

Kay’in Beverly’yi geçirdiği gün öğleye doğru Tom Rogan ona telefon etmiş, karısıyla konuşup konuşmadığını sormuştu. Sakin ve makul bir tavırla konuşmuştu. Kay, “Beverly’yi hemen hemen iki haftadan beri görmüyorum,” demişti. Tom da ona teşekkür ederek telefonu kapatmıştı.

Genç kadın çalışma odasında son romanını yazarken kapı çalınmıştı. Saat bire geliyordu. Kay kapıya gitmişti. “Kim o?”

Biri tiz bir sesle, “Size çiçek gönderdiler, efendim,” demişti. Kay aptallığından, Tom’un sesini incelterek konuştuğunu anlayamamıştı. Zaten adamın Beverly’yi aramaktan bu kadar çabuk vazgeçeceğini düşünmekle de budalalık etmişti. Zinciri çıkararak kapıyı açmıştı.

Tom o zaman hızla içeri dalmıştı. Kay ancak, “Hemen çık...” diyebilmiş, Tom yumruğunu onun sağ gözüne indirmişti. Genç kadının şakakları korkunç bir can acısıyla zonklamış ve gözü hemen kapanmıştı. Kay yere devrilmiş, Tom da kapıyı arkasından kapayarak ona doğru gelmişti.

Kay, “Def ol git!” diye haykırmıştı.

Tom homurdanmıştı. “Beverly’nin nerede olduğunu söyler söylemez gideceğim.”

Kadın Tom’un da pek iyi durumda olmadığını hayal meyal fark etmişti. Hafif ama vahşi bir sevinç de duymuştu o zaman. Tom, Beverly’ye bir şeyler yapmıştı. Ama Beverly’nin de kocasından bunların acısını çıkardığı anlaşılıyordu. Adam herhalde bir gün yatmıştı. Hâlâ hastaneye yatması gerekiyormuş gibi bir hali vardı. Ama beri yandan öfkeli ve zalimdi.

Kay ayağa kalkarak geri geri gitti. Gözlerini Tom’dan ayırmıyordu. İnsanın kafesinden kaçmış vahşi bir hayvan karşısında yaptığı gibi. Kadın, “Sana Beverly’yi görmediğimi söyledim,” dedi. “Doğru bu. Şimdi ben polis çağırmadan çık, git.”

“Sen Beverly’yi gördün.” Tom o şiş dudaklarıyla sırıtmaya çalışıyordu. Kay adamın ön dişlerinden bazılarının kırılmış olduğunu fark etti. Tom ekledi. “Sana telefon edip Bev’in nerede olduğunu bilmediğimi söyledim. Sen de bana onu iki haftadır görmediğinden söz ettin. Bir tek soru bile sormadın. Beni terslemedin. Oysa benden nefret ediyorsun. Bunu bilmediğimi mi sanıyordun? Şimdi bana söyle, ahmak! Karım nerede?”

Kay dönüp koştu. Kendisini oturma odasına atmaya çalışıyordu. Başardı da. Çünkü Tom topallıyordu. Ama adam yine de kadının arkasından odaya girmeyi becerdi. Kay’i elbisesinden yakalayarak çekti. Elbisenin arkası beline kadar yırtıldı. Kadın, bu elbiseyi karın yapmıştı, aşağılık hayvan, diye düşündü. Sonra Tom onu kendisine doğru çevirdi.

“Bev nerede?”

Kay elini kaldırdığı gibi adamın yüzüne tokadı indirdi. Tom’un kafası geriye gitti. Sol yanağındaki kesik kanamaya başladı. Adam Kay’i saçlarından yakaladı ve yumruğunu yine yüzüne indirdi. Kadına burnu sanki patlamış gibi geldi. Kay bir çığlık attı. Sonra kanları boğazına kaçtığı için öksürmeye başladı. Dehşetle titriyordu şimdi. O zamana kadar hiç böyle dehşete kapılmamıştı. Bu çılgın köpek onu öldürecekti galiba. Kay bağırdı, bağırdı. Tom yumruğunu onun midesine gömdü. Kadın inledi. Şimdi hem öksürüyor, hem soluk almaya çalışıyordu. Korkunç bir an, boğulacağını sandı.

“Nerede o?”

Kay, bilmiyorum, der gibi başını salladı.

Tom, kadının kolunu iyice geriye doğru büktü. “Bev nerede?”

“...miyorum...”

“Ne?”

“BİLMİYORUM!”

Tom, Kay’i hızla itti. Kadın yere yığılarak hıçkırmaya başladı. Burnundan kanlar akıyordu. Sonra adeta tatlı, ahenkli bir şangırtı duydu. Başını kaldırdı. Tom başına dikilmişti. Kristal bir vazonun tepesini kırmış, şimdi kırık kenarını Kay’ın yüzüne doğru uzatıyordu. Kadın sivri cama ipnotize olmuş gibi baktı.

Tom kesik kesik soluyarak, “Sana bir şey söylememe izin ver,” dedi. “Ya bana Bev’in nereye gittiğini söylersin ya da yüzünde parçalanmamış yer bırakmam. Üç saniyen var. Belki de süre daha az. Öfkelendiğim zaman dakikalar daha çabuk geçiyor sanki.

Kay, yüzüm... diye düşündü. Sonunda bu yüzden boyun eğdi. Ya da yenilgiyi kabul etti. Bu canavarın, yüzünü kristal vazoyla kesmesi fikrine dayanamadı.

Kay, “Beverly doğduğu kente gitti,” diyerek hıçkırdı. “Derry’ye. Maine eyaletinde.”

“Neyle gitti?”

“Önce otobüse bindi. Milwaukee’ye kadar gidecek, oradan Maine’e uçacaktı.”

Tom, “O aşağılık dişi köpek!” diye bağırarak doğruldu. “O pis fahişe!” Tahtadan yapılmış pahalı ve zarif bir heykeli yakaladığı gibi şömineye attı. Heykel paramparça oldu. Sonra tekrar Kay’e döndü. Üstündeki spor ceketin cebinden bir şey çıkardı. Kay aptal aptal bunun bir cep kitabı olabileceğini düşünüyordu. Kapağı simsiyahtı. Üzerine kırmızı harflerle, Kara Çağlayanlar yazılmıştı.

“Bu böcek kim?”

“Ha?”

“Denbrough! Denbrough!” Tom kitabı Kay’e doğru uzatarak sabırsızca salladı, sonra birdenbire hızla yanağına indirdi. Kay’in canı müthiş yandı. Tom böğürdü. “Kim o?”

Kay durumu anlamaya başladı. “Onlar arkadaşmışlar... Çocukken. İkisi de Derry’de büyümüşler.”

Tom bu sefer de kitapla kadının öbür yanağına vurdu.

Kay hıçkırdı. “Lütfen... Lütfen, Tom...”

Adam ince, zarif bacaklı bir iskemleyi çekerek çevirdi. Sandalyeye ata biner gibi oturup genç kadına baktı. Uzun suratında sert bir ifade vardı. “Beni dinle! Tommy amcana kulak ver, kızım. Bunu yapabilecek misin, aşağılık dişi köpek?”

Kay, evet, der gibi başını salladı. Boğazında sıcak kanın bakırımsı tadı vardı. Omzu alev alev yanıyordu. İçinden, omzunun sadece çıkmış olması için dua etti. Ama en kötüsü bu değildi. Yüzüm... Bu canavar kırık camla yüzümü kesecek...

Tom, “Polis çağırır da seni dövdüğümü söylersen,” diye homurdandı. “Hiçbir şeyi kanıtlayamazsın. Hizmetçin izinli ve biz ikimiz baş başayız. Tabii beni yine de tutuklayabilirler. Her şey mümkün. Öyle, değil mi?”

Kay kukla gibi yine başını salladı.

“Tabii ya... O zaman ben ne yaparım, biliyor musun? Kefaleti öder, yine buraya gelirim. O zaman göğüslerini mutfak masasının üzerinde, gözlerini de akvaryum içinde bulurlar. Tommy Amcanın ne dernek istediğini anlıyor musun?”

Kay tekrar ağlamaya başladı. Bir taraftan da yine başını sallayıp duruyordu.

“Neden? Ne? Be-be...”

“Uyan, kızım, uyan! Bev neden Derry’e gitti?”

“Bilmiyorum.” Kay’in sesi bir çığlıktan farksızdı.

Tom kırık vazoyu genç kadına doğru salladı.

Kay daha alçak sesle, “Bilmiyorum,” dedi. “Lütfen... Beverly bana bir şey söylemedi. Lütfen canımı yakma.”

Tom vazoyu kâğıt sepetine atarak ayağa kalktı. Başını eğip arkasına bakmadan odadan çıktı. İriyarı, ayı gibi bir adamdı.

Kay ilk defa o zaman telefona gitti. Ama sonra adamın sözlerini hatırlayarak elini kulaklıktan çekti. Banyoya girip, kanlar akan domates gibi burnuna, morarmış gözüne baktı. Artık ağlamıyordu. Duyduğu dehşet ve utanç, ağlamasını önleyecek kadar derindi. Ah, Beverly, diye düşündü. Elimden geleni yaptım. Ama yüzüm. Tom suratımı parçalayacağını söyledi... Birkaç ağrı kesici aldıktan sonra hastaneye gitti. Orada tedavi oldu, sonunda tekrar evine döndü.

Kay pencereye yürüyüp dışarı baktı. “Polis konusunda daha sonra karar verirsin, Kay. Şimdi önemli olan, Beverly’yi uyarmak. Bana hangi otelde kalacağını söyleseydin, bu iş daha kolay olurdu, Beverly. Ama herhalde sen de hangi otele gideceğini bilmiyordun.”

Kay sol eliyle Maine Danışma Bürosunun numarasını çevirdi. O aşağılık köpek sağ kolunun çıkmasına neden olmuştu. Kay bürodaki memurdan Derry’deki her otel ve motelin numarasını istedi. Bunları dikkatle sol eliyle yazdı.

Sonra kendisine verilen numaraları çevirmeye başladı. Derry Konağı Otelini açtığı zaman, sonunda şansının yardım etmiş olduğunu anladı. Beverly Rogan arada kalıyordu. Ama o anda odasında değildi. Kay adını ve adresini verdi. “Bayan Rogan otele döner dönmez beni arasın,” dedi. “Çok önemli. Saatin geç olmasına da aldırmasın.”

Kay bir ağrı kesici daha alarak yatağına uzandı. Uyumaya çalıştı, başaramadı. “Çok üzgünüm, Beverly... Ama kocan yüzümü kesecekti... Bu düşünceye dayanamadım... Lütfen hemen beni ara... Lütfen... Ve evli olduğun o zalim deliden kendini koru.”

Beverly’nin evli olduğu o zalim deli, uçakta hemen yer buldu. Yolculuk sırasında Kara Çağlayanlar kitabının arka kapağındaki yazarla ilgili kısa yazıyı tekrar tekrar okudu. William Denbrough, New England’lıydı. Üç roman daha yazmıştı. Yazar, karısı artist Audra Philips’le Califomia’da oturuyordu. Şu ara yeni bir eser üzerinde çalışmaktaydı. Tom, Kara Çağlayanların tarihine baktı. 1976’da basılmıştı. Herhalde daha başka romanlar da yazdı, diye düşündü. Audra Philips... Onu filmlerde görmedim mi? Hemen dikkatimi çekmişti, çünkü Beverly’ye çok benziyordu. Uzun kızıl saçlar, yeşil gözler, dolgun göğüsler... Tom koltuğunda dikleşerek kitabı bacağına vurdu. Sızlayan dudaklarını ve zonklayan başını düşünmemeye çalışıyordu. Evet, tabii ya! Audra Phillips, o güzel göğüslü kızıl saçlı kadın. Denbrough ve karısı, artist Audra Phillips...

Tom psikolojiden biraz anlıyordu. Karısını bunca yıl o sayede yönetebilmişti. Şimdi kafasını bir kurt kemiriyordu. Beverly’le Denbrough’nun çocukken arkadaşlık etmeleri ve yazarın da Beverly’ye çok benzeyen bir kadınla evli olması! Denbrough’la Beverly çocukken nasıl oyunlar oynuyorlardı? Evcilik mi? Tom kitabı yine bacağına vurdu. Şakakları büsbütün zonklamaya başlamıştı.

Uçak Bangor’a indiği zaman Tom doğru araba kiralanan yere gitti. Oradaki kızlar, adamın o yaralı, tehlikeli suratına bir baktılar, kaygılanıp kiralık araba kalmadığını söylediler.

Tom dışarı çıktı, bir Bangor gazetesi buldu. İlan sayfasını açarak satılık arabalarla ilgili ilanları incelemeye başladı. Sonunda istediği gibi eski iki otomobil buldu. Hiç zaman kaybetmeden, bir delikanlıdan bir kamyonet satın aldı. Başka birinden de eski bir spor araba. İki taşıtın plakalarını değiştirmesi hiç zor olmadı. Tom eski spor arabayı bir park yerine bırakarak doğuya doğru yola çıktı. Saat gecenin onuydu. Kamyonetin radyosu çalışmıyordu ama bu da önemli değildi. Tom’un düşünmesi gereken çok şey vardı. Örneğin Beverly’yi yakaladığı zaman ona yapacağı o harika şeyler...

Tom, Beverly’ye artık çok yakın olduğunu hissediyordu. Karısı buradaydı. Ve sigara içiyordu. Ah, hayatım, Tom Rogan’a meydan okumakla büyük bir hata yaptın. Yanlış adam seçtin, yanlış adam! Şimdi... seni ne yapacağız?

Tom, Derry’e yaklaşırken bu sorunun cevabını da buldu. Pis pis gülerek “Senin için sigara alacağım, Bevvie,” dedi. “Bir karton. Ve seni gördüğüm zaman o sigaraları sana teker teker yedireceğim, hayatım. Bu Denbrough denilen adamın eğitilmesi gerekiyorsa, onu da yapacağım. Ona gerekli dersi vereceğim. Bu hiç zor olmayacak, Bevvie. Hiç zor olmayacak.” Aşağılık dişi köpek kendisine kayışla vurarak kaçtığından beri, ilk defa keyfi yerine geldi.

Audra Denbrough, Londra’dan Amerika’ya uçtu.

Kadın çılgınca, adeta kâbusa benzeyen bir gün geçirmişti. “Tavan Arasındaki Oda”nın yapımcısı Freddie Firestone, ilk iş olarak Bill’le konuşmak istemişti. Bir mesele çıkmıştı çünkü. Audra adama Bill’in İngiltere’de olmadığını söylemek zorunda kalmıştı.

“Ne?” Freddie ağzı bir karış açık yıldıza bakıyordu. Onun çıldırdığını düşünüyormuş gibi! “Ne diyorsun sen?”

“Bill’i Amerika’ya çağırdılar. Sana bunu anlatmaya çalışıyorum.” Freddie kadını yakalayacakmış gibi bir hareket yaptı, artist olduğu yerde büzüldü. Biraz korkmuştu. Sonra yapımcı ellerini ceplerine soktu, Audra’ya baktı.

Kadın pek hafif bir sesle, “Üzgünüm, Freddie,” dedi. “Gerçekten.” Adam bir sigara yakarak dumanların arasından artiste baktı. “Ciddi bir sorun var... Değil mi?”

Audra sakin bir tavır takınmaya çalıştı. “Evet.”

“Ne oldu?”

Audra yapımcıyı gerçekten sever ve ona güvenirdi. Bu yüzden adama bütün bildiklerini anlattı. Freddie onu ciddi bir tavırla, dikkatle dinledi.

En sonunda, “Bill sinir krizi geçiriyor,” dedi.

Audra başını salladı. “Hayır. Hali öyle değildi.”

Freddie ağzını çarpıtarak gülümsedi. “Olgun insanlar çocukken verdikleri bir sözü yerine getirmeleri gerektiğini pek düşünmezler. Herhalde bunu sen de biliyorsun. Bill’in romanlarını da okudun. Çoğu çocuklukla ilgili. Gerçekten Bill iyi bir yazar... ama geçmişte başına gelenleri unuttuğu iddiası da saçma.”

Audra, “Avuçlarındaki yaralar,” diye mırıldandı. “O izler önceden yoktu. Bu sabaha kadar...”

“Saçma! Bu sabaha kadar o yara izlerini sen fark etmemişsin.” Kadın çaresiz, omzunu silkti. “Fark ederdim...” Ama yapımcının bu söze inanmadığının farkındaydı.

Freddie, “Şimdi ne yapacağız?” diye sordu. “Daha dört haftalık çekim var. Ve kocan kalkmış, Massachusettes’e gitmiş.”

“Maine’e...”

Freddie elini salladı. “O önemli değil... Seni severim, Audra, Bill’i de. Bu karmaşaya rağmen. Herhalde işleri idare etmeye çalışacağız. Senaryoda değişiklik yapılması gerekiyorsa, bunu da başarırım. Vaktiyle az senaryo yazmadım. Evet, Bill’siz yapabiliriz. Ama sensiz? Hayır. Kocanın peşinden Amerika’ya koşman hiç işime gelmez...”

Dikkatle yıldızı süzdü. “Bana Bill’in peşinden gitmek niyetindeymişsin gibi geliyor. Ama bu ciddi bir hata olur, yavrum. Bill’in aklına bir şey esmiş. Aslında ciddi ve güvenilir bir insandır o. Aklını başına toplar ve geri döner. Senin de onunla birlikte gitmeni isteseydi, zaten söylerdi.”

Audra mırıldandı. “Henüz karar vermedim...” Oysa o sabah, daha araba onu almaya gelmeden kararını vermişti bile.

Freddie, “Dikkatli ol, hayatım,” dedi. “Sonradan pişman olacağın bir şey yapma.”

Audra ayağa kalkarak onu yanağından öptü. “Görüşürüz, Freddie.” Ağır ağır odadan çıktı. Hemen gidip kendine bir uçakta yer ayırtacaktı.

Uçak 7.09’da Bangor’a indi. Bu önemsiz yerde inen tek yolcu da Audra oldu. Diğerleri ona düşünceli düşünceli baktılar. Sanki bu inişinin nedenini merak ediyorlardı.

Audra onlara, kocamı bulmaya geldim, dernek istedi. Bill buranın yakınındaki küçük bir kente geldi. Çocukluk arkadaşlarından biri onu aradığı ve verdiği bir sözü hatırlattığı için. Kocam bu yeminini pek hatırlamıyordu bile. O telefon konuşması, Bill’in ölen kardeşini yirmi yıldan beri hiç düşünmemiş olduğunu anlamasına da yol açtı. Ya, evet! Bill tekrar kekelemeye başladı. Avuçlarında da acayip beyaz yara izleri belirdi...

Audra da araba kiralanan büroya gitti. Ama o Tom Rogan’dan daha şanslıydı. Ona hemen bir otomobil buldular. Artist binip yola çıkarken, hayatında hiç bu kadar korkmadığını düşündü.

Tom, Jackson Sokağındaki Kaola Hanında bir oda bulmuş, Audra ise Tatil Hanına yerleşmişti. İki motel yan yanaydı. Belki bu da kaderin bir oyunuydu, belki de bir raslantı. Audra’nın Dat arabasıyla Tom’un kamyoneti park yerinde burun buruna duruyorlardı. Şimdi kadın da, adam da uykudaydılar. Audra yan dönmüş, sessizce nefes alıyordu. Tom sırtüstü yatmış horluyor, şiş dudakları açılıp kapanıyordu.

Henry o günü yol kenarındaki hendeklerde saklanarak geçirdi. Bazen uyudu, bazen yoldan geçen polis arabalarını gözetledi. Kaybedenler öğle yemeği yedikleri sırada, Henry de aydan gelen sesleri dinledi. Hava kararınca yolun kenarına çıkarak başparmağını kaldırdı.

Bir süre sonra ahmağın biri geldi ve Henry’yi arabasına aldı.

Bölüm 4

Temmuz 1958

XIII

Taşlarla Kavga

Kitaplığa ilk önce Bill geldi. Yazar, Okuma Salonundaki bir iskemleye yerleşerek Mike’ın son işlerle ilgilenişini seyretti. Kucağındaki kesekâğıdında bir şişe viski vardı. Bill, hayatı boyunca içkiye hiç bu kadar ihtiyacı olmadığını düşünüyordu.

Sonra Mike’ın garajında duran Gümüş geldi aklına. Onun arkasından da, Çorak Yer’de toplandıkları ve herkesin başına gelenleri tekrar anlattığı o gün. Yalnızca Mike yoktu aralarında. Çocuklar birer birer hikâyelerini tekrarlamışlardı. Verandanın altındaki cüzzamlı, lavabonun deliğinden fışkıran kanlar, su deposundaki ölü çocuklar. Hareket eden resimler ve boş sokakta çocukları kovalayan Kurt Adam.

Çocuklar, Bill’in kendilerine ne yapılması gerektiğini söylemesini bekliyorlardı. Ama bunu Bill de bilmiyordu. Bu yüzden çaresizlik duyuyordu.

Dört Temmuz Bayramından önceki o gün, Çorak Yer’in içlerine kadar gitmişlerdi. Kent çok sıcaktı ama burası serindi.

Bill şimdi Mike’ın koyu renk tahta kaplamalı duvara vuran gölgesine bakarak, “O gün ne yapmamız gerektiğini bilemedim,”dedi. “Çünkü 3 Temmuzda buluştuğumuz zaman grup tamam değildi. Ancak çöp yığınının gerisindeki çakıl taşı yatağında tamamlandı... Ama daha önce onlara ne diyeceğimi bilemedim...”

Richie dayandığı ağacın bir dalına transistorlu radyosunu asmıştı. Güneş radyonun krom yüzünden yansıyor, Bill’in gözünü alıyordu.

Çocuk, “O-O-nu oradan indir, Richie,” dedi. “N-n-neredeyse gözüm kör olacak.”

Richie ukalalık etmeye kalkışmadı. “Olur, Koca Bill.” Radyoyu daldan aldı ve kapattı.

Bill, keşke radyoyu kapatmasaydı, diye düşündü. Şimdi etraf fazla sessizdi. Hepsi de gözlerini Bill’e dikmişlerdi. Çocuk onlara başka tarafa bakmalarını söylemeyi istiyordu, ama tabii bunu yapamazdı. Çünkü hepsi de ondan, ne yapılacağını açıklamasını bekliyorlardı. Bill, “Neden ben?” diye bağırmak istedi. Tabii bu sorunun cevabını da biliyordu. İstesin istemesin, liderlik görevini ona yüklemişlerdi. Çünkü kafası iyi çalışıyordu, kardeşi öldürülmüştü ve anlayamadığı bir nedenle ‘Koca Bill’ oluvermişti.

Bill, Beverly’ye bir göz attı, sonra bakışlarını çabucak kaçırdı. Kızın gözlerinde derin bir güven vardı. Beverly’ye bakmak Bill’in midesinde sanki bir şeylerin uçuşmasına neden oluyordu. Çocuk sonunda, “P-p-polise gidemeyiz,” dedi. “A-annelerimizle babalarımıza da... Tabii...” Umutla Richie’ye baktı. “S-senin annenle baban, dört göz? Onlar çok iyi insanlar...”

Richie en kibar İngiliz uşak tavrıyla, “Valdemle pederimi hiç anlamadığınız belli, beyefendi,” diye cevap verdi.

Ben’in gölgesine sığınmış olan Eddie, “Amerikanca konuş, Richie,” dedi. Hatları gerilmiş olan küçük yüzünde kaygı vardı. Suratı yaşlı adamlara benziyordu. İnhalatörü elindeydi.

Richie başını salladı. “Annemle babam, benim akıl hastanesine kapatılmaya hazır olduğumu sanırlar. Juniper Hill’e. Aslında annemle babam gerçekten çok iyi insanlar. Ama böyle bir hikâyeye kesinlikle inanmazlar.” Stan kuşkuyla sordu. “Kim var? Aklıma güvenebileceğim hiç kimse gelmiyor.”

Bill endişeyle, “A-a-ama...” dedi. Çocuk ne söyleyeceğini düşünürken, diğerleri sessizleştiler.

Ben Hanscom’a sorsalardı, Henry Bowie, Kaybedenler Kulübü üyeleri arasında en çok benden nefret ediyor, derdi. O gün Çorak Yer’de olanlara kızdı. Sinemadan çıktığımız zaman yaptıklarımıza da. Ama en çok, kâğıdımdan kopya çekmesine izin vermediğim için öfkelendi.

Aynı soru Richie Tozier’e sorulsaydı. Henry senden çok benden nefret ediyor, diye cevap verirdi. Freese mağazasına dalarak Henry’yle diğer iki silahşörün elinden kurtulduğum için.

Stan Uris’e göre ise Henry en çok ondan nefret ediyordu. Çünkü o Yahudiydi.

Bill Denbrough, Henry’nin en çok kendisinden nefret ettiğine inanıyordu. Çünkü sıskaydı, kekeliyordu ve güzel giyiniyordu.

Evet, Henry Bowers aslında dördünden de nefret ediyordu. Ama Henry’nin asıl kin duyduğu çocuk Kaybedenler Kulübünden değildi. Bowersların çiftliğinden biraz ötede oturan Michael Hanlon adlı küçük bir zenciydi.

Henry’nin babası, gerçekten de söylenildiği kadar deli olan Butch Bowers’dı. Adam parasal, fiziksel ve ruhsal bozukluklarının tüm nedeninin Hanlon ailesi olduğuna inanıyordu. Özellikle de Mike’ın babası Will Butch, bir iki arkadaşına ve oğluna sık sık, “Will Hanlon tavukları öldürdüğü zaman beni hapse attırdı,” diyordu. “Mahsus tabii. Sigortadan para almak için. Birkaç arkadaşı da yalancı şahitlik ettiler. Ben de sonunda arabamı satarak ona para vermek zorunda kaldım.”

Oğlu kendisini her zaman dinlediği için Butch, Henry’nin kafasını nefret ve şanssızlık hikâyeleriyle dolduruyordu. Henry’nin beyninde her zaman aynı sözler yankılanıyordu. “Pis zenci... Pis zenci... Pis zenci...”

Bunun sonucu olarak, Henry on yaşındayken Mike’ın köpeği Bay Chips’i zehirleyerek öldürdü, sonra da babasına koşup bu müjdeyi verdi. Butch’un deliliği o sırada iyice artmıştı. Bundan bir yıl sonra karısı ondan öldüresiye dayak yediği için evden kaçacaktı. Henry de babasından korkuyor, bazen ona karşı müthiş bir nefret duyuyordu. Ama Butch’u seviyordu da. Çocuk o gün, sonunda babasının kalbini kendisine açacak olan anahtarı bulduğunu düşündü. Çünkü Butch oğlunun yaptığını öğrendiği zaman çocuğun sırtına pat pat vurdu, onu oturma odasına götürerek bira ikram etti.

Deli babası, Henry’ye, “İyi bir iş başarmışsın, oğlum,” dedi.

Kaybedenler Kulübünün üyeleri Mike’ı tanıyorlardı. Zaten Derry’deki tek zenci çocuk oydu. Ama o kadar. Mike başka okula gittiği için onunla arkadaş değillerdi.

Mike belli etmemeye çalışmasına rağmen Henry’den çok korkuyordu. İriyarı çocuk bir türlü onun peşini bırakmıyor, fırsat bulduğu zaman Mike’ın canını da yakıyordu.

Mike’ın duyduğu dehşet, 3 Temmuz 1958’de iyice artacaktı.

Henry Bowers, Victor Criss, Geğirti Huggins, Peter Gordon ve bir de herkesin “İri Geyik” diye çağırdığı geri zekâlı Steve Stadler, iyice yorulmuş olan Mike Hanlon’u Çorak Yer’e doğru kovaladıkları sırada, Bill ve arkadaşları da Kanduskeag’ın kıyısında oturmuş, bir kâbusa dönen o sorunu düşünüyorlardı.

Bill sonunda sessizliği bozdu. ‘O’nun n-n-nerede olduğunu bildiğimi s-sanıyorum.”

Stan, “Kanalizasyonda,” dedi.

Bill başını salladı. “B-b-babama geçen gece kanalizasyon sistemini sordum... Bana sisteme zaman zaman ilaveler yapıldığını ve her şeyin karmakarışık olduğunu söyledi. ‘Aşağısı karanlık ve fare dolu,’ dedi. ‘Pis pis kokuyor. Bunlar kanalizasyona inmemek için önemli nedenler. Ama asıl neden başka. İnsanlar orada kolaylıkla kaybolabilir. Böyle şeyler daha önce de oldu,’ dedi. İşte böyle.”

Richie bir Bill’e baktı, bir Stan Uris’e. Sonra tekrar Bill’e döndü. “O’nun kanalizasyon sisteminde olduğundan neden bu kadar eminsiniz?”

Bill, “H-h-her şey bunu gösteriyor,” dedi. “B-Beverly’nin duyduğu sesler borudan gelmiş. O kanlar da oradan fışkırmış. Palyaço bizi kovaladığı zaman o turuncu düğmeleri kanalizasyon ızgarasının yakınında gördüm. Ve G-G-Georgie...”

Richie atıldı. “O Palyaço değildi, Koca Bill. Sana bunu söyledim. Bilyorum sözlerim pek delice, ama o Kurt Adamdı. Yemin ederim! Onu gördüm.”

Bill, “O s-senin için Kurt Adamdı,” dedi.

“Ha?”

Bill, “A-anlamıyor musun?” diye sordu. “S-s-sinemada gördüğün o film yüzünden ‘O’nu Kurt Adam sandın.”

“Anlayamadım.”

Ben usulca, “Ben anladım sanırım,” dedi.

Bill, “K-k-kitaplığa giderek bu konuyu i-inceledim,” diye açıkladı. “A-ansiklopedilere baktım. Bu ‘habis sihir’ diye bir şey. Yaratık insanın k-kafasından geçenleri okuyor. V-v-ve onun en çok korktuğu şeyin b-biçimi-ne giriyor.”

Beverly sordu. “O ansiklopedilerde bu gücün nasıl yenileceği de yazılı mı?”

Bill başını evet der gibi salladı ama pek de umutlu değildi. “H-H-Himalayalarda yaşayanlar ondan k-kurtulmak için bir t-tören yapıyorlarmış. B-buna ‘Chüd Ayini’ diyorlar. Himalayadaki k-kutsal adamlar y-yaratığa yaklaşıyor ve onun k-kafasının uzantısına dişlerini geçiriyorlarmış.”

Beverly yerde yuvarlandı, “Galiba kusacağım.” Ben usulca onun sırtına vurdu.

Eddie, “Sonra?” diye sordu.

Bill, “Ş-ş-şey,” dedi. “B-bu kısım insana saçma geliyor... Ama k-kitaba göre ondan sonra şakalar yapıyor ve fıkralar anlatıyorlarmış.”

Stan bağırdı. “Ne?”

Bill kendisini savundu. “Ö-öyle yazıyor.”

Ben öğrenmek istedi. “Ansiklopedide bu yaratıkların nereden geldikleri yazılı mı?”

Bill, hayır, der gibi başını salladı.

Stan hem bu konuyla alay etmek istiyor, hem de bunu yapacak gücü bulamıyormuş gibi, “Bütün bunlara inanıyor musun?” dedi.

Bill omzunu silkti. “H-h-hemen hemen.”

Eddie mırıldandı. “Bu çok şeyi açıklıyor. Palyaço, cüzzamlı, Kurt Adam...” Stan’a baktı. “Galiba ölü çocukları da...”

Richie Tozier bir reklama çıkmış gibi, “Bunun tam Richie Tozier’e göre bir görev olduğu anlaşılıyor,” dedi. “Bin fıkra ve altı bin bilmece bilen o kahramana göre bir görev!”

Ben, “Bu işi yapman için seni gönderirsek hepimiz ölürüz,” diye bağırdı. “Hem de ağır ağır. Can acısıyla kıvranarak.” Hepsi güldüler.

Stan, “Peki, şimdi ne yapacağız?” diye sordu. Bill yalnızca başını salladı yine.

Mike’ın o gün Henry Bowers ve çetesinin eline düşme nedeni, ertesi günün Dört Temmuz Bayramı olmasıydı. Çocuk okul bandosunda trombon çalıyordu. Bando da ertesi gün geçit törenine katılacaktı. Mike bir aydan beri bugünü bekliyordu. Bisikletinin zinciri koptuğu için son provaya yürüyerek gitti. Prova saat iki buçuktaydı ama çocuk evden birde ayrıldı. Trombonunu parlatmak istiyordu. Okula doğru giderken Henry Bowers’ı düşündüğü yoktu.

Ama Neibolt Sokağının köşesine vardığı sırada arkasına baksaydı, Henry, Victor, Geğirti, Peter Gordon ve “İri Geyik” Sadler’in yola yayılmış olduklarını görecekti. Serseriler tren manevra yerindeki kömür kuyusunun daha gerisine, Henry’nin bulduğu havai fişekleri patlatmaya gidiyorlardı. Mike evinden biraz daha geç çıkmış olsa onlarla hiç karşılaşmayacaktı. Ama zenci yıllar sonra, “Galiba o yaz hiçbirimiz hareketlerimize haklın değildik,” diyecekti.

Mike’ı görünce Henry’nin gözleri parladı. “Şu pis zenci!” Sanki Noel Baba’yı görmüştü!

Geğirti’nin bulanık gözlerinde de sevinçli bir ifade belirdi. “Onu yakalayalım.” Geğirti gürültüyle koşmaya kalktı ama Henry onu kolundan çekti.

“Bizi görmedi. Görünceye kadar hızlı yürüyüp arayı kapatalım.”

Victor Criss alçak sesle, “Ona ne yapacaksın, Henry?” diye sordu. Sanki bu konuya ilgi duyuyormuş gibi konuşmuştu ama aslında çok kaygılıydı. Son zamanlarda Henry’nin hali onu gitgide daha çok ürkütmekteydi. Mike Hanlon’u dövmelerine bir diyeceği yoktu. Ama Henry’nin yalnızca bunu istediğinden emin değildi. Okul tatil olduğu gün Ben Hanscom’a yaptıkları... Ama Victor o olayı düşünmek istemiyordu. Çocuk yalnızca Henry’nin “fazla ileri gitmesinden” korkuyordu. Victor arkadaşının neler yapabileceğini düşünmeye de çekiniyordu. Ama korku dolu kalbi onu bu soruyu sormaya zorlamıştı.

Henry, “Yakalayıp kömür kuyusuna götüreceğiz,” dedi. “Ayakkabılarının içine fişek koyup onu biraz dans ettireceğiz.”

“Ama M-80’lerden koymayacaksın değil mi?” Ayakkabılarına konacak birer M-80, zenci çocuğun iki ayağının da uçmasına neden olurdu. Bu kadarı da FAZLAYDI.

Henry gözlerini Mike’ın sırtından ayırmıyordu. “Onlardan yalnızca dört tane var. Pis bir zenci uğruna ziyan eder miyim sanıyorsun?”

“Haklısın, Henry.”

“Ayakkabılarına birer ‘Kara Kedi’ yerleştireceğiz,” diye açıkladı Henry. “Sonra onu çırılçıplak soyacağız, elbiselerini de Çorak Yer’e atacağız. Belki onları almaya giderken zehirli sarmaşıklara takılır.”

Geğirti’nin donuk gözleri şimdi pırıl pırıldı. “Onu kömür tozlarına da bulayalım. Olur mu, Henry? Bu fikrim güzel değil mi?”

Henry, Victor’un hiç hoşuna gitmeyen kayıtsız bir tavırla, “Çok güzel,” dedi. “Onu kömür tozlarında yuvarlarız. Pis zenciyi daha önce de çamurda yuvarlamıştım zaten. Ve...” Henry güldü. On iki yaşında olmasına rağmen iyice çürümeye başlayan dişleri ortaya çıktı, “...o piçe bir şey de söyleyeceğim. Bunu bildiğini sanmıyorum.”

Peter Gordon merak etti. “O nedir, Henry?” Gordon yalnızca heyecanlıydı. Aslında Derry’nin iyi ailelerinden birinin oğluydu. Batı Broadway Caddesinde oturuyordu. Victor Criss’ten çok daha zekiydi ama Henry’yi pek sık görmediği için onun gitgide kötüleştiğinin farkında değildi.

Henry, “Biraz sonra öğrenirsin,” diye homurdandı. “Sus artık. Pis zenciye yaklaşıyoruz.”

Aynı anda Mike arkasına baktı ve gözleri irileşti.

Henry uludu. “Onu yakalayın!”

Mike bir an donmuş gibi kalakaldı, sonra da canını kurtarmak için koşmaya başladı.

Kaybedenler bambu korusunda “Safaricilik” oynuyorlardı. Sonra çöplerin atıldığı yere doğru gittiler. Onların da havai fişekleri vardı. Bu eğlence için çöplüğü seçmişlerdi. Ama o gün orada istediklerini yapamayacakları anlaşılıyordu. Çöpleri o gün bir uçtan yakmaya başlamışlardı.

Bill, “Tüh be!” diyerek ellerini ceplerine soktu. Diğerleri onun çevresini sardılar.

Richie de, “Evet,” diye mırıldandı. “Burası olmayacak.”

Çocuklar yere oturup bir süre alevleri seyrettiler.

Richie içini çekti. “Keşke birkaç M-80’imiz olsaydı.” Kısa bir süre sonra M-80’lerin kendilerine atılacağını bilmiyordu tabii.

Eddie, “Annem insanın elindekiyle mutlu olması gerektiğini söylüyor,” dedi. Öyle ciddiydi ki, diğerleri dayanamayarak güldüler, sonra da Bill’e baktılar.

Bill düşünüyordu. “A-a-aklıma bir yer geliyor... Ç-Çorak Yer’in dibinde bir çakıl yatağı var. T-trenlerin manevra yaptıkları yerin yakınında.” “Evet!” Stan ayağa fırladı. “Orayı biliyorum. Sen bir dâhisin, Bill!” Beverly başını salladı. “Evet, fişeklerin gürültüsü orada iyice yankılanır.”

Richie, “Haydi, gidelim,” dedi.

Mike, Neibolt Sokağında hızla, trenlerin manevra yaptıkları yere doğru koşuyordu. Ama bilinçsizce değil. Çocuk nefesini kontrol etmeye, bütün gücünü harcamamaya çalışıyordu. Peter Gordon’un kendisine yaklaşmış olduğunun farkındaydı. Çocuk neşeyle gülüyordu. Bir sporcu gibi. Mike, Beni yakaladıkları zaman neler yapacaklarını bilseydi yine böyle güler miydi acaba? diye düşündü. O serserilerin bana bir vurup, elim üstünde, diyeceklerini, sonra da koşarak uzaklaşacaklarını mı sanıyor?

Mike hızlandı, manevra yerine daldı, tel örgüdeki kapıyı kapattı. Kendiliğinden kilitlendi kapı. Peter öne doğru atıldı. Artık gülmüyordu, somurtmuştu.

Sonra inanılmayacak bir şey söyledi. “Haydi, kapıyı aç, arkadaş. Bu yaptığın haksızlık.”

Mike soluk soluğa, “Beş kişinin bir tek çocuğa saldırması sence haklı bir şey mi?” diye sordu.

Peter bu sözleri duymamış gibi, “Kapıyı aç,” dedi.

Mike yaklaşmış olan Victor’a baktığında çocuğun gözlerindeki kaygıyı fark etti. Konuşacaktı ama tam o sırada diğerleri de geldiler.

Henry, “Kapıyı aç, pis zenci!” diye böğürerek teli sarsmaya başladı. Tavırları öyle vahşiceydi ki, Peter ona şaşırarak baktı. “Kapıyı hemen aç!”

Mike usulca, “Açmıyorum,” dedi.

Geğirti haykırdı. “Aç kapıyı! Seni aşağılık zenci piçi!”

Kalbi hızla çarpan Mike geriledi. O zamana kadar hiç böyle korktuğunu hatırlamıyordu. Serseriler avaz avaz haykırıyor, küfrediyorlardı. Sonra Henry cebinden çıkardığı bir şeyi Mike’ın ayaklarının dibine fırlattı. Çocuk geri sıçradı. “Kiraz Bombası” diye bilinen kırmızı fişek şiddetle patladı. Yerden tozlar kalktı.

Bu patlama bir an hepsinin de susmasına neden oldu. Mike gözlerine inanamıyormuş gibi çocuklara baktı. Peter Gordon’un şok geçirdiği anlaşılıyordu. Geğirti bile sersemlemişti.

Mike birdenbire, şimdi hepsi Henry’den korkuyor, diye düşündü. İçinde yeni bir ses konuşmaya başladı. Çocuğu sarsacak kadar olgun bir ses. Korkuyorlar ama bu onları durdurmayacak. Mikey, hemen kaçmalısın, yoksa başına bir felaket gelecek. Belki bunu hepsi istemeyecekler. Örneğin Victor ya da Peter Gordon. Ama olan olacak. Çünkü bunu Henry istiyor. Onun için kaç. Çabucak.

Çocuk bir iki adım daha geriledi, o sırada Henry Bowers, “Köpeğini ben öldürdüm, pis zenci,” dedi.

Mike dondu kaldı. Sanki biri midesine bir yumruk indirmişti. Henry’nin gözlerine baktı, onun doğruyu söylediğini anladı. Sevgili Bay Chips’ini bu serseri öldürmüştü gerçekten. Mike sonsuz bir an boyunca Henry’nin çevresi terli deli gözlerine bakarken, başka gerçekleri de kavradı. Yalnızca Henry’nin sandığından deli olduğunu değil... Mike bu yüzden, “Seni aşağılık köpek!” diye bağırdı.

Henry öfkeyle bir çığlık atarak tel örgüye doğru fırladı, korkutucu bir kaba güçle tırmanmaya başladı. Mike’ın içindeki o olgun ses yanılmamıştı. Çünkü diğerleri de kısa bir duraklamadan sonra Henry’yi izlediler.

Mike dönüp tekrar koşmaya başladı. Bir ara ayağı raylara takıldığı için yere yuvarlandı, bileğine bir sancı saplandı. Çocuk ayağa fırladı tekrar. Aynı anda Henry’nin telin tepesinden aşağıya atladığını duydu. Serseri, “Seni mahvedeceğim, zenci piçi!” diye bağırıyordu.

Mike ancak Çorak Yer’e kaçabilirse, canını kurtaracağını düşündü. Sonra da babasının sesini duydu. “Senin her zaman kaçmaya alışmanı istemiyorum,” demişti Will. “Takınacağın tavır konusunda çok dikkatle karar vermelisin. Kendi kendine Henry Bowers’ın bu zahmete deyip değmeyeceğini sormalısın...

Mike manevra yerini Çorak Yer’den ayıran tel örgüye doğru koşuyordu. Niyeti teli aşarak öbür tarafa atlamaktı. Ama sonra, birdenbire sağa dönüp çakıl yatağına doğru gitti. Bir taraftan da gömleğini çıkarıyordu. Bir ara kömür yığmak için de kullanılan çakıl yatağının kenarına vardığı zaman arkasına baktı. Henry yanında arkadaşlarıyla rayların üzerinden geliyordu. Belki de böylesi daha iyiydi.

Mike elinden geldiği kadar hızla kömür parçalan topladı, bunları gömleğine doldurdu, sonra tekrar gerideki tel örgüye doğru atıldı. Orada döndü, gömleğindeki kömürleri yere boşalttı. Eğilip içlerinden bir iki parça kömür seçti.

Henry kömürleri fark etmedi. O sadece “pis zenci”yi kıstırdıklarını düşünüyordu. Bağırarak çocuğa doğru atıldı.

Mike, “İşte bu köpeğim için, alçak!” diye bağırarak kömürlerden birini attı. Ağlamaya başladığının farkında değildi. Kömür Henry’nin alnına geldi. Serseri dizüstü çöktü, ellerini başına götürdü. Parmaklarının arasından kanlar akmaya başladı.

Diğerleri kayarcasına durdular. Hepsinin de yüzlerinde, gözlerine inanamıyorlarmış gibi bir ifade belirmişti. Henry can acısıyla bir çığlık atarak ayağa kalktı. Hâlâ başını tutuyordu. Mike bir kömür parçası daha attı. Henry eğildi, zenci çocuğa doğru yürümeye başladı. Mike tekrar kömür attı. Henry hemen elini kaldırdı. Kömüre adeta kayıtsızca vurarak yana gitmesini sağladı.

“Ah, öyle şaşıracaksın ki,” diye söylendi. “Öyle... AH, TANRIM!” Gargara yaparmış gibi bir ses çıkardı. Çünkü Mike’ın attığı dördüncü kömür parçası tam gırtlağına gelmişti. Serseri tekrar dizüstü düştü. Peter

Gordon ağzı bir karış açık bakıyordu. İri Geyik zor bir matematik problemini çözmeye çalışıyormuş gibi kaşlarını çatmıştı.

Henry sonunda, “Ne bekliyorsunuz?” demeyi başardı. Ellerinin arasından kanlar sızıyordu. “Yakalayın onu! Kara piçi tutun!”

Mike diğerlerinin onu dinleyip dinlemeyeceklerini anlamak için beklemedi. Gömleğini orada bırakarak tele doğru atladı. Yukarı doğru tırmanırken kaba bir el ayağını yakaladı. Aşağıya baktı, Henry’nin hatları çarpılmış, kömür tozuna bulanmış, kanlı yüzünü gördü. Hemen ayağını yukarı çekti. Lastik ayakkabısı serserinin elinde kaldı. Mike çıplak ayağıyla Henry’ye vurdu ve bir çatırtı duydu. Henry tekrar haykırarak geri geri gitti. Elini bu sefer kanlar akan burnuna götürmüştü. Mike telin tepesini aşarken yüzünün yanına bir şey şiddetle çarptı. Çocuğun yanağına sıcak bir şeyler aktı. Sonra kömürler kalçasına, koluna, bacağına geldi. Serseriler onun silahını kullanıyorlardı.

Mike bir an durdu, sonra da yere atlayarak iki defa yuvarlandı. Otlu yer meyilliydi. Belki de Mike’ın gözlerini ve hatta hayatını bu kurtardı. Henry tekrar tel örgüye yaklaştı ve M-80’lerden birini fırlattı. Fişek korkunç bir gürültüyle patladı, otların arasında geniş bir yer açıldı. Ses etrafta yankılandı.

Kulakları çınlamaya başlayan Mike bir takla daha attı ve sendeleyerek ayağa kalktı. Şimdi Çorak Yer’in sınırındaki yüksek otların arasındaydı. Elini yanağına sürdüğünde parmaklarına kan bulaştı. Bu onu fazla üzmedi. Bu felaketten yara almadan kurtulabileceğini zaten sanmamıştı.

Henry bir “Kiraz Bombası” attı. Ama Mike bunu fark ederek kolaylıkla kaçtı.

Henry, “Onu yakalayalım,” diye kükreyerek tele tırmanmaya başladı.

“Henry, bilmem ki...” Peter Gordon için, iş çığrından çıkmıştı artık. Çocuk böyle birdenbire vahşileşen bir dövüş hiç görmemişti.

Henry tel örgüden ona baktı. “Bilsen daha iyi olur...” Orada şiş gövdeli, insan biçiminde zehirli bir örümcek gibi duruyor, öfkeli gözlerle Peter’i süzüyordu. Gözlerinin iki yanı kanlıydı. Mike tekme attığı zaman burnunu kırmıştı ama Henry bunu daha sonra fark edecekti. “Bilsen iyi olur yoksa seni gebertirim, adi korkak!”

Diğerleri de tele tırmanmaya başladılar, Peter’le Victor onları istemeye istemeye izlediler. Geğirti’yle İri Geyik’in aptal suratlarında sadece heves ve heyecan vardı.

Mike daha fazla beklemedi. Dönerek otların arasına girdi. Henry arkasından, “Seni bulacağım!” diye böğürdü. “Seni bulacağım pis zenci piçi!”

Kaybedenler, diğer çakıl yatağına varmışlardı. Artık kullanılmayan yatağı otlar bürümüştü. Çocukların hepsi Stan’in etrafını sarmışlardı. Onun getirdiği paketten çıkan Kara Kedilere hayran hayran bakarken ilk patlamayı duydular. Eddie fena halde irkildi. Çünkü oraya gelirken nehirde piranalar gördüğünü sanmış ve korkmuştu. Aslında pirananın nasıl bir balık olduğunu bilmiyordu. Ama suda o katillerin yüzdüğünden emindi.

Richie hemen Çinli taklidine başladı. “Kaygılanma, Eddie-San. Çocuklar fişek atıyorlar.”

Bill mırıldandı. “Nasıl da bildin, Richie?” Diğerleri güldüler. Hepsi de havai fişek atacakları için heyecanlıydılar. Bir süre şakalaştılar. Sonra Beverly, “Haydi, Stan,” dedi. “Bende kibrit var.”

Stan bir kutuyu dikkatle açtı. Üzerinde Çince yazılar vardı. Çocuk, “Ben...” diye başladı, aynı anda daha şiddetli bir patlama etrafta yankılandı.

Bu sefer hepsi de sıçradılar. Beverly kaygıyla, “Dinamit miydi bu?” diye sordu. Bill’e bakıyordu. Bill ise başını kaldırmış, dinliyordu. Gözleri irileşmişti. Orman yangınının kokusunu alan bir ceylan hali vardı.

Ben usulca, “M-80’di sanırım,” dedi.

Eddie ekledi. “Bu daha yakından geldi.” O da Bill’e bakıyordu.

Stan, “Fişek atmak istiyor musunuz, yoksa istemiyor musunuz?” diye söylendi.

“O-o-onları kaldır.” Hepsi de biraz korkuyla Bill’e baktılar. Sözlerinden çok sesinin tonu onları kaygılandırıyordu.

“O-o-onları kaldır.” Bill konuşmaya çabalarken yüz hatları gerildi. “Bi-bi-bir şey olacak.”

Eddie dudaklarını yaladı. Richie gözlüğünü terli burnunun köküne doğru itti. Ben düşünmeden Beverly’ye sokuldu. Stan bir şey söylemek için ağzını açtı. Aynı anda bir patlama daha oldu. Bunun gürültüsü o kadar fazla değildi. Bu sefer “Kiraz Bombası” patlamıştı.

Bill, “T-t-taş toplayalım,” diyerek yere eğildi. Bulduğu taşları ceplerine doldurmaya başladı. Diğerleri ona çıldırmış gibi bakıyorlardı. Derken Ben de taş toplamaya başladı. Richie onu izledi. Konuşmuyor, hızla hareket ediyordu. Gözlüğünü çıkartıp cebine koydu.

Ben, “Beverly,” dedi. “Belki bir süre için geriye gitsen daha iyi olur.”

“Haydi ordan!” Beverly de eğildi, taşlara uzandı.

Eddie’nin boğazı sıkışmaya başladı. Yine mi? diye düşünüyordu çocuk. Ama bir taraftan da taş topluyordu.

Henry kısa zamanda çok irileşmişti. Bu yüzden de aslında hiç çevik değildi. Hızlı hareket edemiyordu. Ama şimdi can acısı ve öfke onu hızlandırmıştı. Aklı fikri “pis zenci”yi yakalamaktaydı. Sağ elinde bir M-80, sol elinde bir kibrit kutusu vardı. Zenci piçini ele geçirir geçirmez fişeği yakacak ve kara piçin pantolonunun içine atacaktı.

Mike, Henry’yle arkadaşlarının iyice yaklaştığını fark ediyordu. Daha hızlı ilerlemeye çalıştı. İyice korkuyordu artık paniğe kapılmamak için kendini zorluyordu.

Çocuğun izlediği patika birdenbire genişledi. Mike çakıl yatağına yuvarlanırcasına indi, orada altı çocuk olduğunu gördü. Yan yana duruyorlardı. Yüzlerinde acayip ifadeler vardı. Sanki onu bekliyorlardı.

Mike topallayarak onlara doğru gitti. “Yardım edin...” İçinden gelen sese uymuş, bu sözleri uzun boylu, kızıl saçlı çocuğa söylemişti. “Çocuklar... Büyük çocuklar...”

Aynı anda Henry patikadan fırladı. Diğer çocukları gördüğü zaman kayarak durdu. Bir an yüzünde kararsız bir ifade belirdi. Omzunun üzerinden geriye baktı. Arkadaşlarının geldiklerini görünce rahatladı, tekrar Kaybedenlere dönerek sırıttı. Bill’e, “Seni tanıyorum,” dedi. Richie’ye baktı. “Seni de. Gözlüğün nerede, dört göz?” Richie cevap vermeden Henry, Ben’i fark etti. “Vay vay vay. Şişkoyla Yahudi de burada. Şu kız senin sevgilin mi, şişko?”

Ben hafifçe irkildi.

Aynı anda Peter Gordon’la Victor hızla yaklaşarak Henry’nin iki yanında durdular. Onlar İri Geyik’le Geğirti izledi.

Henry hâlâ soluk soluğaydı. “Hepinizle de görülecek hesabım var. Ama bugün bunun üzerinde durmayacağım. Şimdi sadece şu pis zenciyi istiyorum. Haydi, küçük solucanlar, basın bakalım,”

Geğirti, “Haydi,” dedi.

Mike titrek ve tiz bir sesle bağırdı. “Köpeğimi öldürdü! Kendisi söyledi bunu.”

Henry, “Buraya gel,” dedi. “Belki o zaman seni öldürmem.”

Bill ağır ağır konuşmaya başladı. “Ç-Çorak Yer bizim. H-hemen çekip gidin.”

Henry sanki biri kendinini tokatlamış gibi gözlerini açtı. “Beni kim çıkaracak buradan? sen mi, solucan!”

Bill, “Biz,” dedi. “Z-zorbalıklarına katlanmaktan bıktık, Henry. Haydi, d-defol.”

“Seni kekeme salak!” Henry başını eğerek saldırdı.

Bill topladığı taşları atmaya başladı. Acele etmeden, dikkatle. İlk taş Henry’nin yakınından geçti. İkincisi omzuna geldi. Üçüncüsü de kafasına.

Henry can acısı ve şaşkınlıkla bağırarak başını kaldırdı ve dört taşı birden yedi. Richie’nin taşı göğsüne isabet etti. Eddie’ninki omzuna, Stan’inki ayak bileğine, Beverly’ninki de karnına.

Henry gözlerine inanamıyormuş gibi onlara baktı. Şimdi taşlar havada uçuyordu. Küçük zorba, yüzünde yine o şaşkın ifadeyle geriledi. “Haydi çocuklar,” diye haykırıyordu. “Bana yardım edin.”

Bill alçak sesle, “S-saldıralım,” dedi. Arkadaşlarının gelip gelmediklerini anlamak için vakit kaybetmeden atıldı.

Diğerleri de onu izlediler. Şimdi yalnız Henry’ye değil, öbür serserilere de taş atıyorlardı. Ben’in taşı, Peter Gordon’un yanağına geldi. Çocuk bağırdı, geriledi ve dönerek kaçtı. Onun mahallesinde böyle kavga edilmiyordu.

Henry yerden bir avuç çakıl kaptı. Ama neyse ki küçüktü bunlar. Attığı irice çakıllardan biri Beverly’nin koluna geldi, kızın kolu yarıldı. Beverly bağırdı. Ben o zaman gürleyerek Henry’ye saldırdı. Hayta kaçacak zaman bulamadı. Yalnızca dengesini kaybeder gibi oldu. Ben ondan çok ağırdı. Henry yere devrilmedi, havada uçtu. Sırtüstü düşerek kaydı. Ben tekrar ona doğru koştu. Geğirti Huggins’in attığı taşın kulağına geldiğini hayal meyal fark etti. Can acısını da. Henry sersem sersem dizlerinin üzerinde doğrulmuştu. Ben serserinin sol kalçasına tekmeyi indirdi. Henry arkaüstü devrildi. Ateş saçan gözlerle Ben’e bakıyordu.

Ben hayatında hiç bu kadar kızmamıştı. “Kızlara taş atılmaz. Sen...”

Henry’nin bir kibrit çakarak M-80’in kalın fitilini ateşlediğini fark etti. Serseri bunu Ben’in suratına doğru fırlattı. Çocuk hiç düşünmeden fişeğe avucuyla vurdu. M-80 Henry’ye doğru uçtu. Zorbanın gözleri irileşti. Sonra haykırarak yuvarlandı. Fişek patladı. Henry’nin gömleğinin arkası kapkara oldu ve yırtıldı.

Bir dakika sonra İri Geyik Sadler’ın attığı taş Ben’e geldi, çocuk dizüstü çöktü. Dişleri diline battı. Ben şaşkın şaşkın gözlerini kırpıştırdı. İri Geyik ona doğru koşuyordu ama Bill hemen taş atmaya başladı. Richie de ona katıldı. Richie’nin attığı taşlardan biri İri Geyik’in kaşını yardı. Serseri ulur gibi bağırdı.

Eddie’yle Stan da arkadaşlarına katıldılar. Beverly de öyle. Taşlar havada uçuyordu. Geğirti, bir taş dirseğine isabet ettiği için bağırdı ve can acısıyla adeta dans etmeye başladı. Henry ayağa kalktı. Gömleğinin arkası paramparçaydı ama derisine bir şey olmamıştı. Henry dönemeden, Ben taşı onun kafasının arkasından sektirdi. Zorba tekrar dizüstü çöktü.

O gün Kaybedenlere en çok Victor zarar verdi. Çünkü iyi bir beysbol atıcısıydı. Ayrıca bu işe duygularını da karıştırmıyordu. Aslında orada olmayı hiç canı istemiyordu. Ama madem kavgaya karışmıştı, artık elinden geleni yapacaktı. Victor’un attığı bir taş, Eddie’nin çenesine geldi, İkincisi Richie’nin göğsüne, üçüncüsü de Bill’in yanağına. Çocuğun yanağı fena yarıldı.

Bill, Victor’a doğru döndü. İki çocuk göz göze geldiler. Kekeme Bill’in gözlerindeki ifade Victor’u bayağı korkuttu.

Bill cesaretle ona doğru gitti. “H-hemen çık git. Y-yoksa kafanı yararım. Çok ciddiyim.”

Victor yine onun gözlerinin içine baktı, sonra dönerek uzaklaştı.

Geğirti’yle İri Geyik şaşkın şaşkın bakınıyorlardı. İri Geyik’ in ağzının yanından kanlar akıyordu. Geğirti’nin kafasındaki yaradan sızan kanlar yüzüne yayılmıştı. Henry dudaklarını oynatıyor ama sesi çıkmıyordu.

Bill zorbaya döndü. “D-def olup git!”

“Ya gitmezsem?” Henry kabadayıca konuşmaya çalışmıştı ama gözlerinde korku dolu bir ifade vardı. Gidecekti. Bill’in sevinmesi gerekirse de, o an yalnızca yorgunluk hissediyordu.

“G-gitmezsen s-sana saldırırız. Altımız birden s-seni hastanelik edebiliriz sanırım.”

Mike Hanlon, “Yedimiz,” diyerek onun yanında durdu. İki elinde birer iri taş vardı. “Bir dene, Henry. Sana ciddi olduğumuzu göstermek çok hoşuma gidecek.”

“Seni aşağılık zenci!” Henry’nin sesi titriyordu, zorba neredeyse ağlayacaktı. Onun sesindeki bu ifade, Geğirti’yle İri Geyik’in savaşmaktan vazgeçmelerine neden oldu. Ellerindeki taşlar düştü. Geğirti nerede olduğunu anlamaya çalışıyormuş gibi çevresine bakındı.

Beverly, “Yerimizden git,” diye bağırdı.

Henry, “Kes sesini, dişi köpek,” dedi. “Sen...” Aynı anda uçan dört taş Henry’ye çarptı. Zorba bir çığlık atarak geriledi. Küçük çocukların, olgun insanlarınkini hatırlatan ciddi yüzlerine baktı. Sonra da telaş içindeki İri Geyik’le Geğirti’ye. Ama arkadaşlarının ona yardım edemeyecekleri belliydi. İri Geyik utançla başını çevirdi. Henry ayağa kalktı. Hıçkırıyor, kırık burnundan soluk almaya çalışıyordu. “Hepinizi öldüreceğim,” diye homurdandı, sonra koşarak patikaya doğru uzaklaştı. Geğirti’yle İri Geyik de başları önde onu izlediler.

Yedi çocuk yarım daire halinde durarak serserilerin arkasından baktılar. Bu önemli kavga yalnızca dört dakika sürmüştü ama Bill’e sanki İkinci Dünya Savaşma katılmışlar gibi geliyordu.

Sonra Kaybedenler teker teker dönüp Mike’a baktılar. Bill önce zenci çocuğu inceledi, sonra gözleri Richie’ye kaydı. İki arkadaş bir an göz göze geldiler. Bill, “Hepimiz bir aradayız artık,” dedi kendi kendine. “Grubumuz tamamlandı.” Bunu diğerlerine de açıklayacaktı. Ama aslında gerek de yoktu. Richie’nin, Ben’in, Eddie’nin, Beverly’nin ve Stan’in gözlerinden, onların da aynı şeyi düşündükleri anlaşılıyordu.

Bill, artık bir aradayız, diye düşündü tekrar. Tanrı yardımcımız olsun! Olanlar olacak! Tanrım, yalvarırım bize yardım et!

Beverly zenci çocuğa, “Adın nedir?” diye sordu.

“Mike Hanlon.”

Stan, “Havai fişek atmak ister misin?” dedi. Mike ona gülümsedi, böylece cevap vermiş oldu.

XIV

Albüm

İçki getiren bir tek Bill değildi. Beverly votkayla portakal suyu almıştı, Richie bira, Ben Hanscom likör, Mike de zaten memurların dinlenme odasındaki buzdolabına bira koymuştu. En son gelen Eddie'nin elindeki kesekâğıdında cinle erik suyu vardı.

Beverly, “Ah, Eddie,” diye bağırdı. “Seni çok seviyorum,” Eddie şaşkınlık içinde başını kaldırdı. Ama gülümsüyordu. Kadın masada oturan diğer arkadaşlarına döndü. “Hepinizi de seviyorum. ”

Bill, “B-b-biz de seni seviyoruz, Bev,” dedi.

Ben başını salladı. “Evet, seni seviyoruz...” Birdenbire gözleri irileşti. “Hâlâ birbirimizi sevdiğimiz anlaşılıyor... Bunun ne kadar ender görülen bir şey olduğunu biliyor musunuz?”

Bir sessizlik oldu. Sonra Mike, Richie'nin neden gözlük taktığını sordu. Aslında buna şaşmamıştı, o da başka.

Richie, “Lenslerim gözlerimi yakmaya başladı,” dedi. “Onları çıkarmak zorunda kaldım... Neyse... Artık işimize bakalım mı?”

Mike, Richie’ye, “Bir şeyler hatırlayabildin mi?” diye sordu.

Richie başını salladı. “Bize kuştan söz ettiğini hatırladım... Bir de Duman Töreni.” Güldü. “Ne korkunç şeydi o! Kulübün içinde göz gözü görmüyordu... ”

Bill, “O kulüp de yine Ben Hanscom’un mimari şaheserlerinden biriydi, ” diye gülümsedi.

Beverly atıldı. “Kulübün yerini kazdığımız sırada bize babanın albümünü getirmiştin, Mike. ”

“Ah, Tanrım!”Bill birdenbire yerinde dikleşti. “O resimler...”

Richie sert bir sesle, “Georgie’nin odasındaki oyunun eşiydi,” dedi. “Ama o sefer fotoğrafların hareket ettiklerini hepimiz birden gördük. ”

Ben, “O gümüş dolara ne olduğunu hatırladım, ” diye açıkladı.

Diğerleri dönüp ona baktılar.

Mimar ekledi. “Dolardan gümüş bir top yaptık, değil mi, Bill? Sen, ben ve Richie. ”

Disk Jokey, “Evet, ” diye bağırdı. “Sonra kalkıp Neibolt Sokağına gittik. Hepimiz. ”

Ben, yazara döndü. “Ve sen benim hayatımı kurtardın, Koca Bill. ” Yazar, yok canım, der gibi başını salladı. Bunu hatırlamıyordu. Ona bu işi Beverly yapmış gibi geliyordu.

Mike, “Bir dakika, ” dedi. “Buzdolabından bira alacağım. ”

Richie, “Benim biramdan içsene,” diye teklif etti.

Mike, “Hanlon beyazların birasından içmez,”diye cevap verdi. “Hele seninkinden hiç içmez, Çöp Ağızlı.”

Richie ciddi ciddi, “Yaşa, Mikey,” dedi. Diğerleri neşeyle gülerken zenci de birasını almaya gitti.

Dinlenme odasının ışığını yaktı, küçük buzdolabını açtı ve korkunç bir şok geçirerek sarsıldı. Buzdolabından düzinelerle turuncu ve mavi balon dışarı uçtu. Mike sonra bunların arasında duran şeyi gördü. Bağırmak istedi ama başaramadı. ‘O’, dolaba, biralarının yanına bir armağan bırakmıştı.

Mike elleriyle yüzünü örterek bir adım gerildi. Ellerini yavaşça indirdi. O şey hâlâ oradaydı. Stan Uris’in kesik kafası. Ama olgun bir erkeğin değil, on bir yaşındaki bir çocuğun başıydı bu. Ağzı sessiz bir çığlıkla açılmıştı. Dişleri gözükmüyordu, çünkü ağzına kuş tüyleri dolmuştu. Pek iri bir kuşun kahverengi tüyleri. Stan’in koparılmış boynundan akan kanlar buzdolabının alt rafında pıhtılaşmıştı.

Mike yalnızca, “Ah... Ah...” diye inleyebildi. Sonra Stan gözlerini açtı. Pennywise’in gümüş gözleriydi bunlar. Stan konuşmak istiyormuş gibi dudaklarını oynattı. O gözler Mike’a doğru kaydı. “Size katılmayı düşündüm, Mike. Çünkü ben olmadan kazanamazsınız. Bunu biliyorsun, değil mi? Eğer ben tam olarak buraya gelseydim, belki kazanma şansınız olurdu. Ama bu baskıya dayanamadım. Ne dernek istediğimi anlıyorsun, değil mi? Siz altınız yalnız başınıza oturup eski günlerden söz edecek, sonra da öldürülecektiniz. Onun için sizi uyarmaya koştum. Vazgeçin. Anlıyor musun, Mikey? Anlıyor musun, eski dost? Anlıyor musun, pis zenci?”

Mike, “Sen gerçek değilsin!” diye haykırdı ama sesi çıkmadı. Ve o kafa, zenciye göz kırptı.

“Ben gerçeğim, Mikey. Ve ben neden söz ettiğimi de biliyorum. Altınız bir şey yapamazsınız. Kafanızı kullanırsanız, hemen bu gece Derry'den kaçarsınız. ” Kesik baş, buzdolabından yere düştü. Yerde yuvarlanarak ilerledi. Geride kan izleri bırakıyordu. Sonra hafif bir gürültü oldu ve kafa ortadan kayboldu. Ama balonlar hâlâ odada uçuşuyorlardı. Bunların üzerinde, “Derry'li zenciler kuşları severler,” yazılıydı.

Richie içeriden seslendi. “Mikey! Orada öldün mü yoksa?”

Zenci, “Buraya gelseniz daha iyi olur,”dedi. Arkadaşlarının salonda iskemlelerini iterek kalktıklarını duydu. Richie'nin, “Ah, Tanrım, yine ne oldu?” dediğini de.

Sonra kulaklarında Richie'nin yıllar önce söylediği sözler yankılandı.

Küçük Mike kavgadan birkaç gün sonra Çorak Yer’deki açıklığa gitmişti. Çocuklar onu görünce şaşırmamış, orayı nasıl bulduğunu sormamışlardı. Mike’ı sessizce aralarına kabul etmişlerdi. Ve Richie zenci bir dadı gibi bağırmıştı. “Hay, Allah layığını versin...”

“O çocuk yine geldi. Bu Çorak Yer çok bozuldu, çok. Şu kıvırcık saçlıyı görüyor musun, Koca Bill?”

Mike derin bir soluk alarak, “Bana yardım ettiğiniz için tekrar teşekküre geldim,” dedi. “O serseriler beni kötü yaralamak niyetindeydiler. Ama içinizden yaralananlar oldu. Onun için çok üzüldüm.”

Bill elini salladı. “A-aldırma. O zorbalar yıllardan beri bize düşmanlar.”

Mike yere çakılmış olan kazıklara ve bunların arasına gerilen sicimlere baktı. “Ne yapıyorsunuz?”

Richie, “Ah, bu Saman Yığını’nın bu haftaki parlak fikri,” dedi. “Geçen hafta Çorak Yer’i su bastırmaya karar verdi. O fikri de fena değildi ama bu seferki bir harika! Yerin altına bir oda yapacağız.”

Mike, “Anlayamadım,” dedi.

Ben, “Çok basit,” diye cevap verdi. “Önce bir ağacın tepesine ev yapmayı düşündük. Aslında böyle bir şeyi yapmak kolay. Ama insan ağaçtan düştü mü kolunu kırar. Onun için şimdi yeri kazacağız, güzel bir oda yapacağız. Tabii bir de kapak.”

Mike, “Bütün bunlar senin fikrin mi?” diye sordu. “Tanrım! Ne şahane!”

Ben gülümsedi ama bir yandan da kıpkırmızı kesildi.

Bill, Mike’a baktı. “Y-y-yardım etmek ister misin?”

Mike, “Tabii,” dedi. “Çok eğlenceli olur.”

Diğerleri birbirlerine baktılar. Mike, yedi kişiyiz, diye düşündü ve ürperdi.

Bill ağır ağır konuşmaya başladı. “B-bizim bir kulübümüz var. 1-istersen sen de üye olabilirsin. Ama s-sırlarımızı saklaman şart.”

Mike, “Kulüp odası gibi sırları mı?” dedi. Nedense iyice kaygılanmıştı.

Richie atıldı. “Bizim başka bir sırrımız daha var. Koca Bill bu yaz yerin altına oda yapmaktan daha önemli işlerimiz olduğunu söylüyor.”

Ben başını salladı, “Bill haklı.”

Mike, “Beni fazla merakta bırakmayın,” diye bağırdı. “Ne söyleyecekseniz söyleyin!”

Bill diğerlerine bakıyordu. “O-onun kulübe girmesini istemeyen var mı?”

Öbür çocuklar ne bir şey söylediler, ne de ellerini kaldırdılar.

Bill, “Mike’a her şeyi anlatmayı kim i-istiyor?” diye sordu. Yine sessizlik oldu.

Sonunda Beverly içini çekerek Mike’a döndü. “O çocukları kimin öldürdüğünü biliyoruz. Ve o insan değil.”

Mike’a teker teker başlarına gelenleri anlattılar. Buzda duran palyaçoyu, cüzzamlıyı, borudan gelen sesleri ve kanları, su deposundaki ölü çocukları, Kurt Adamı, Georgie’nin odasındaki fotoğrafı. En son Bill konuştu ve sözlerini, “O, kardeşimi öldürdü,” diye tamamladı. “Kaybedenler Kulübü o canavarı ortadan kaldırmak niyetinde.”

Mike birdenbire, ‘Ben o palyaçoyu gördüm,” dedi.

Stan’la Richie aynı anda bağırdılar. “Ne?”

Mike yavaşça, “Dört Temmuz Bayramında,” diye açıkladı. Bir an durarak düşündü. “Ama onu tanıdım. Çünkü palyaçoyu ilk defa görmüyordum. Aynca... daha önce de kötü şeyler oldu. Sonra o... kuş...” Çocuk dudaklarını yaladı.

Beverly sabırsızlandı. “Haydi, anlatsana.”

Mike, “Bandoyla giderken palyaçoyu gördüm,” diye başladı. “Köşe başında durmuş, çocuklara balon dağıtıyordu. Ben’le Bill’in anlattıkları gibiydi. Gümüşümsü elbise, iri turuncu düğmeler. Beyaza boyalı surat, kıpkırmızı kalın dudaklar. Bilmiyorum dudak boyası mı sürmüştü, ama ağzı sanki kanlıymış gibi duruyordu. Onu görünce nedense korktum... Ben palyaçoya bakarken o döndü ve sanki kafamdan geçenleri okumuş gibi elini salladı. Biz yolumuza devam ettik. Anayola tırmandık. Ben palyaçoyu tekrar gördüm. Yine çocuklara balon veriyordu. Ama küçüklerden bazıları almak istemiyor, ağlıyorlardı. Palyaçonun o köşeye nasıl öyle çabucak geldiğini de anlayamadım... Sonra palyaço döndü, bana yine el salladı. Göz de kırptı... Sanki aramızda bir sır varmış gibi. Belki de onu tanıdığımı anlamıştı.”

Bill, “S-sen onu tanıdın mı?” diye sordu.

Mike, “Öyle sanıyorum,” dedi. “Ama bunu kesinlikle söylemeden önce bir şeye bakmam gerekiyor. Babamda eski resimler var. Koleksiyon yapıyor... Eğer yanılmadığımı anlarsam, size o resimleri de getiririm.” Bill, “B-başka?” dedi.

Mike ağzını açtı, sonra da kapattı. Kararsız bir ifadeyle çocuklara baktı. “Deli olduğumu sanırsınız. Ya da yalan söylediğimi.”

Bill, “S-sence biz deli miyiz?” diye sordu.

Mike başını salladı. “Hayır.”

Bill, “İyi ya,” dedi. “Biz de senin deli olduğunu düşünmeyiz...” Mike öksürdü. “Bir kuş gördüm. Birkaç ay önce. Bir kuş.”

Stan merakla zenci çocuğa baktı. “Nasıl bir kuş?”

Mike şimdi büsbütün isteksiz konuşuyordu. “Serçeye benziyordu. Ardıçkuşuna da. Göğsü turuncuydu.”

Ben, “Bir kuş bu kadar önemli mi?” dedi. “Derry’de kuş çok.” Ama kaygılanmıştı.

Mike derin bir soluk aldı. “Bu kuş bir karavandan daha büyüktü.” Şok geçirmiş olan çocuklara baktı. “Yemin ederim, doğru söylüyorum. Dev bir kuştu.” Sonra ağır ağır eski çelik fabrikasında başına gelenleri anlattı.

O gün daha sonra Bill, Richie ve Ben kitaplığa gittiler. Çorak Yer’ den ayrılmadan önce Stan, “‘O’ her şey biliyor,” demişti. “Bir şeyler yapacaksak hemen harekete geçmeliyiz. Yoksa mahvoluruz.”

Kitaplığın önüne geldikleri zaman Richie, Bill’e, “Ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sordu.

Bill fazla kekelememek için ağır ağır konuşarak, “1-insan bir kuştan kurtulmak için ne yapar?” dedi. “Onu vurur. Bir canavardan kurtulmak isterse ne yapar? Filmlere göre onu gümüş bir kurşunla vurur.”

Ben’le Richie onu saygıyla dinlediler. Sonra Richie, “Gümüş kurşunu nasıl bulacağız, Koca Bill?” diye sordu.

Ben, “Galiba kitaplığa bunu öğrenmek için geldik,” dedi.

Richie başını salladı. ‘‘Yine babanın tabancasını kullanmayı mı düşünüyorsun?”

Bill, “Evet,” dedi.

Richie öğrenmek istedi. “Peki gümüşü nereden bulacağız?”

Ben usulca, “O işi bana bırakın,” dedi.

Richie ellerini açtı. “İyi ya... O işi Saman Yığın'na bırakalım. Sonra ne yapacağız? Neibolt Sokağına mı gideceğiz?”

Bill, “E-e-evet,” diye homurdandı. “T-t-tekrar Neibolt Sokağındaki eve gideceğiz... O alçağın kafasını kopartmak için!”

Aradan bir hafta geçti. Temmuzun ortaları yaklaşıyordu. Yer altındaki kulüp hemen hemen tamamlanmıştı.

Richie birdenbire İrlandalı polis sesiyle, “Vay vay vay,” diye bağırdı. “Yine o kara çocuk geldi.”

Mike’ın kolunun altında babasının albümü vardı. Çocuk çevresine şaşkınlık içinde bakarak, “İşinizi iyi biliyorsunuz,” dedi.

Ben başını salladı. “Tabii ya...”

Bill, Mike’ın kolunun altındaki albümü işaret etti. “N-nedir o?”

Mike, “Babamın albümü,” diye açıkladı. “Derry’le ilgili eski fotoğrafları, elle çizilmiş resimleri, gazetede çıkan yazılan falan topluyor. Size birkaç gün önce o palyaçoyu tanıdığımı söylemiştim. Yanılmamışım. Onun resimlerini buldum...”

Bill’le Richie birbirlerine baktılar.

Mike, “Ne oldu?” diye sordu. “Aklına kardeşinin odasında olanlar mı geldi?”

Bill yalnızca, “Evet,” dedi.

Hepsi yere oturdular. Mike albümü dizlerinin üzerine koyarak, “Babamın söylediğine göre bu resimlerden bazıları yüz yıllık,” diye başladı. “Tarihi olaylarla ilgili şeyler bunlar. Fotoğraflarda ‘O’ da var.” Albümü açtı.

Bill telaşla bağırdı. “‘S-sakın resimlere elini sürme.’” Hepsi de irkildiler. Bill, Georgie’nin albümüne bakarken kesilen elini yumruk yapmıştı.

Mike, “Dikkatli davranırım,” diyerek ilk sayfayı açtı. “Zaten babam hepsinin üzerine plastik geçiriyor.” İşaret etti. “Bu resmin tarihi yok. Ama babam bunun bin yedi yüzlerin başında yapılmış olduğunu düşünüyor.”

Resim tahta kalıpla basılmıştı. Büyük bir kartpostal boyundaydı. Bill resme bakarak, işte, diye düşündü. ‘O’nu görüyorum. Gerçekten görüyorum. İşte düşmanımın suratı bu.

Kanal olmasaydı kimse bu küçük yerin Derry olduğuna inanmazdı. Etrafta birkaç ev vardı. Garip bir adam, çamurlu bir sokakta durmuş, iri lobutları havaya atıyordu. Birkaç çocuk onu seyrediyorlardı. Adam neşeyle gülüyordu. Kafası kabaktı. Yalnızca iki saç tutamı, boynuz gibi kulaklarının üzerinden yükseliyordu. Bill palyaçoyu tanımakta zorluk çekmedi. Çocuk kendi kendine, “İki yüz yıl önce...” dedi. Delice bir dehşet, öfke ve heyecanla sarsıldı.

Ondan sonraki bazı resimlerde de vardı palyaço. 1956’da, Lincoln Başkanlığa seçilmeden dört yıl önce yapılmış bir karikatürde. 1891’de, bir gazetede çıkmış olan resimde. 1933 yılında çekilmiş bir fotoğrafta Japonların teslim olduğunu açıklayan yazıyı süsleyen resimde.

Mike, “Bu 1945’de çekilmiş,” diye açıkladı. Fotoğraf zafer nedeniyle yapılan geçit töreninde çekilmişti.

Birdenbire resimdeki şekiller canlandılar sanki.

Bill, “B-b-bakın,” dedi. “H-hepiniz bakın.”

Beverly dehşetle, “Tanrım...” diye fısıldadı.

Richie, “Bu ‘O’ işte!” diye haykırarak Bill’in sırtına vurdu. “Bu...

O...”

Ben, “Hişş...” dedi. Neredeyse ağlayacaktı. “Dinleyin...”

O ani sessizlikte hepsi de bandonun çaldığı marşı, halkın alkışlarını duydular. Bando sanki onlara doğru geliyordu. Palyaço da kaldırımda dans ediyordu. Ama onu yalnızca çocuklar görüyor, korkuyla geriliyorlardı.

Beverly birdenbire bağırdı. Çünkü palyaço şimdi fotoğrafta onlara doğru geliyordu. Kanlı gibi duran ağzını açıp kapıyor, gülüyordu. Sonunda yüzünü Will Hanlon’un albüm sayfası üzerine geçirdiği plastiğe dayadı. “Hepinizi de öldürürüm!” diye haykırdı. “Beni engellemeye kalkarsanız hepinizi de gebertirim. Teker teker çıldırtır, öyle öldürürüm. Ben Kurt Adamım!” Bir an gerçekten de Kurt Adama döndü. Bağırmasını sürdürürken biçimden biçime girdi. “Beni engelleyemezsiniz, ben cüzzamlıyım! Ben mumyayım! Ben o ölmüş çocuklarım!”

Stan, “Hayır!” diye haykırdı, albümü kaptığı gibi hızla kapattı. “Hayır, hayır, hayır!” Gözlerinden çıldırmak üzere oldukları okunan arkadaşlarına baktı. “Hayır!”

Bill birdenbire, bütün bunlar, diye düşündü. ‘O’nun bizden korktuğunu gösteriyor. Belki de ‘O’ uzun hayatı boyunca ilk defa korkuyor... Hâlâ beraberiz. ‘O’ bizi engelleyemiyor. ‘O’nu yine de öldürebiliriz. Tabii cesur davranabilirsek...

XV

Duman Töreni

Richie Tozier gözlüğünü yukarı doğru itti. Şaşkınlıkla, Mike kuştan ve babasının albümünden söz ederken odanın atmosferi değişti, diye düşündü. Odaya sanki insanı canlandıran, delice bir enerji yayılıyordu. Mike da artık kendisini toplamış gibiydi. Hepsi birden dinlenme odasına geçtikleri zaman, Disk Jokey bir an zenciye dehşetle bakmış, “Galiba çıldırmak üzere, ” demişti kendi kendine. “Belki de intihar eder... ” Ama Mike şimdi daha iyiydi.

Eddie sessizliği bozdu. “Sizce ‘O’ yaptıklarımızın ne kadarını biliyor”

Ben, “‘O’ buraya gelmiş ya... ” dedi. Eddie, “Bunun fazla önemli olduğunu sanmıyorum... ” diye mırıldandı.

Bill başını salladı. “Bütün bunlar hayal. ‘O’nun her yaptığımızı gördüğü ya da planlarımızı öğrendiği anlamına geldiğini de sanmıyorum. ”

Beverly başparmağıyla geriyi işaret etti. “Ama o balonlar hayal değil. Gerçek onlar. ”

Richie, “Tabii...” diye başladı. Sonra durakladı. Gözleri irileşti. “Ah, Tanrım! Aklıma bir şey geldi! Gözlerimin yanması! Mike, gözlerimin yanması...” Zenci hafifçe gülümseyerek başını salladı.

Bill sordu. “R-R-Richie, ne oldu?”

Ama Disk Jokey onu duymadı bile. Hâlâ Mike9a bakıyordu. “‘O’nun gelişini gördük! ‘O’nun gelişini gördük, öyle değil mi?” Zencinin elini tuttu. “‘O’nu sen de gördün, değil mi Mikey? Yoksa yalnız ben mi?”

Mike usulca, “Ben de gördüm,” diyerek Richie’nin elini sıktı. Disk Jokey rahatlayarak gözlerini yumdu.

Eddie bir ona bakıyordu, bir zenciye, “Siz neden söz ediyorsunuz?”

Richie, “Belki siz hikâyeyi bilmiyorsunuz, ” dedi. “Belki de hatırlamıyorsunuz. Çünkü siz kulüpten kaçtınız. Geride Mikey’le ben kaldık... Mike, California’ya, bana telefon ettiği zaman gözlerim yanmaya başladı. Bunun nedeni dumandı. Yirmi yıl önceki o duman...”

Ben, “Geçen hafta kitaplıktan bir eser aldım,” diyordu. Yeşil Ovalardaki Hayaletler adlı bir kitap. Bunda yüz elli yıl önce batıda yaşayan kızılderililerden söz ediliyordu. Kulübümüze bakarken kızılderililerin yaptıkları bir töreni hatırladım. Duman Törenini. Kabileler bu yönteme, önemli bir karar vermeleri gerektiği zaman başvururlarmış. Yere büyük bir çukur kazar, üzerini dallarla örterlermiş. Yalnızca tepede küçük bir delik bırakırlarmış. Dallan tutuşturur, ateşin çevresine otururlarmış. Altı yedi saat. Sonunda hayaller görmeye başlarlarmış.”

Mike, “Altı-yedi saat duman yutsaydım, ben de hayal görürdüm,” dedi. Hepsi de güldüler.

Ben konuşmasını sürdürdü. “O hayaller kabilelere ne yapmaları gerektiğini açıklarmış. Kitapta bunların çoğunun doğru çıktığı da yazılıydı.” Bir sessizlik oldu. Hepsi de Bill’e bakıyorlardı şimdi. Çocuk sonunda, “B-bu hiç de fena bir fikir değil,” dedi. “B-belki öyle bir hayal bize s-sorunumuzu nasıl çözümleyebileceğimizi gösterebilir.”

Stan sıkıntıyla, “Herhalde dumanlar yüzünden aşağıda bayılır ve ölürüz,” diye söylendi.

Eddie sordu. “Bunu denemek istemiyor musun, Stan?”

Çocuk içini çekti. “Şey... İstiyorum... Deliliğiniz bana da geçmeye başladı.” Eddie’ye döndü. “Bu senin astımın için hiç de iyi bir şey olmaz.” Eddie omzunu silkerek, “Ne zaman deneyeceğiz, Bill?” diye sordu. Bill, “H-hemen şimdi!” dedi.

Bu sözleri şaşkınlık dolu bir sessizlikle karşılandı.

Ben bağırdı. “Baltam burada. Dallan kesmeye kim yardım edecek?” Sonunda hepsi yardım ettiler.

Alevler yükseliyor, çocukların ciddi yüzlerini aydınlatıyordu. Kulübün içi dumanla iyice dolmuştu. Bill ince bir sesle, “Hayal göreniniz var mı?” diye sordu.

Stan, “Evet,” dedi. “Buradan çıkma hayalleri görüyorum.” Sonra birdenbire öksürmeye başladı. “Çok üzgünüm...” Tepedeki kapağı açarak zorlukla dışarı çıktı.

İçeriye bir an taze hava girmiş olduğu için çocuklar biraz rahatladılar. Ama sonra Ben yerinden fırladı. Mike, “Ben de gidiyor,” diye mırıldandı. Bağdaş kurmuş, Richie’nin karşısında oturuyordu. Gözleri bir sansarınki gibi kıpkırmızıydı.

Ben, Stan’in yardımıyla dışarı çıktı. Onlar daha kapağı kapatamadan, Eddie sendeleyerek ayağa kalktı. Yüzü sapsarıydı. Sıska göğsü kalkıp kalkıp iniyordu. Çocuk gıcırtılı bir sesle, “Çok üzgünüm,” diye fısıldadı. Stan’le Ben ellerine yapışıp onu yukarı çekmeseler yere yuvarlanacaktı. Beverly, Eddie’yi izledi.

Bill, “Oda bayağı genişledi...” diye mırıldandı.

Richie çevresine bakındı. Gerçekten de oda şimdi bir balo salonuna benziyordu.

Mike, “Neredeyse hayal görmeye başlayacağımızdan eminim,” dedi.

Bill, “E-evet,” diye cevap verdi. “Ama ben-ben-ben...” Öksürmeye başladı. Öksürüğü kontrol altına almaya çalıştıysa da başaramadı. Sendeleyerek ayağa kalktı ve kapağa doğru atıldı. Dışarıdakiler onu da yukarı çektiler. Geride Mike’la Richie kaldı.

Mike ateşe birkaç dal daha attı. Ondan aşağı kalmak istemeyen Richie de öyle.

Mike, “Nasılsın, Rich?” diye sordu. Richie gülümsedi. “Daha iyiyim sanırım. Ya sen?”

Mike da başını sallayarak gülümsedi. “Kendimi hiç de fena hissetmiyorum.”

Artık dumandan göz gözü görmüyordu. Richie uçmaya başladı. Daha iyi ya, diye düşündü. Dumanların ya da sislerin arasında hızla yükseldi.

Artık toprağın altındaki odacıkta değillerdi. Şimdi ikisi de Çorak Yer’in ortasında duruyorlardı. Ama her şey çok farklıydı. Yapraklar yemyeşil, iri ve güzel kokuluydu. Richie dev ağaçlar sandığı şeylerin eğrelti otlan olduklarını anladı. Kenduskeag öyle sakin sakin değil, çılgınca akıyordu. Ortalık çok sıcaktı. Richie’yle Mike hiç konuşmadan acayip sarmaşıkların arasından geçtiler ve nehre doğru gittiler. Bir şeyler olacaktı... Bunu biliyorlardı.

Richie, Mike’a, “Nerede olduğumuzu biliyor musun?” diye bağırdı.

Mike da, “Tanrım, evet!” diye haykırdı. “Eski çağlardayız, Richie! eski çağlarda. Belki bir milyon yıl öncesine döndük! Belki de on milyon! Ama buradayız ve bir şeyler olacak.”

Birdenbire havada bir titreşim başladı. Sonra titreşim müthiş bir gümbürtü halini aldı. Batıdaki bulutlar kızıla boyandı. Bu kızıllık onlara doğru yaklaştı. Gökyüzündeki şey hemen hemen bakılamayacak kadar parlaktı. Bundan etrafa yıldırımlar düşüyordu sanki.

Richie, “Bu bir uzay gemisi,” diye bağırarak dizüstü çöktü. Elleriyle gözlerini yumdu. “Ah, Tanrım, bir uzay gemisi bu! Ama... yine de pek gemi değil.”

Bir patlama oldu. Mike uzanarak Richie’nin elini tuttu. İkinci bir patlama daha yankılandı. Richie dehşetle Mike’a, “O!” diye haykırdı. “O!” “O!”

Richie gözlerini açtı. Beverly yanına diz çökmüştü. Diğerleri de ciddi ciddi kızın arkasında duruyorlardı. Hepsinin korkmuş olduğu belliydi. Richie doğrulup oturdu, sonra da kusmaya başladı. Ama kısa bir süre sonra kendine geldi, ayağa kalkmayı bile başardı. Mike yandaki ağaca dayanmış duruyordu. Gözleri hâlâ kıpkırmızıydı. Richie onun yanına gitti.

Zenci çocuk boğuk bir sesle, “Bir beyaz için başarılı sayılırsın,” diyerek bitkin bir halde onun omzuna vurdu.

Richie ne diyeceğini bilemedi. Sonra çocuklara, “Bizi dışarı siz mi çıkardınız?” diye sordu.

Bill, “B-ben,” dedi. “Bi-bizim mimar. Ben de ona yardım ettim. Olanca sesinizle bağırıyordunuz.”

Mike mırıldandı. “Eğer hayal görmek buysa, bir daha böyle bir şey görmek istemem.”

Ben’le Eddie aynı anda, “Ne oldu?” diye sordular.

Richie’yle Mike bakıştılar. Sonra zenci çocuk, “Geçmişe döndük,” diye açıkladı. “Milyonlarca yıl önceye. Ve ‘O’nun gelişini gördük.”

Stan, “Tanrım...” diye fısıldadı.

Eddie inhalatörünü hemen ağzına soktu.

Ben çok meraklanmıştı. “Uzay gemisiyle mi?”

Richie’yle Mike yine birbirlerine baktılar. Sonra zenci çocuk derin bir soluk aldı. “Gökyüzünden geldi ‘O!’ dedi. “Ama uzay gemisinin içinde değildi. Meteora da benzemiyordu. Yalnız ‘O’ çok çok kötüydü. Bunu ‘O’na bakar bakmaz anlıyordu insan.”

Richie de başını salladı. “O dışardan geldi... Evrenin dışından. Buraya indiği zaman koskocaman bir çukur açtı. Bir tepeyi hamura çevirdi. ‘O’, şimdi Derry’nin aşağı mahallelerinin bulunduğu yere indi.” Arkadaşlarına baktı. “Anlıyor musunuz?”

Mike, “‘O’ her zaman buradaydı,” dedi. “Zamanın başlangıcından beri. İnsanlar ortaya çıkmadan önce. Buzul çağında da buradaydı. Buzların altında uyuyarak insanların gelmesini bekledi.”

Richie de ekledi. “İşte şimdi bu yüzden kanalizasyon sisteminden ve borulardan yararlanıyor. ‘O’nun yolları onlar.”

Stan birdenbire kısık bir sesle, “‘O’nu yakından gördünüz mü?” diye sordu.

İki çocuk, hayır, der gibi başlarını salladılar.

Eddie uzayan sessizlikte, “‘O’nu yenebilir miyiz?” dedi. “Öyle bir yaratığı?” Ona kimse cevap vermedi.

XVI

Eddie’nin Kolu

Richie’nin hikâyesi sona erdiği zaman hepsi de başlarını salladılar. Eddie de. Sonra birden Eddie’nin sol koluna ani bir sancı saplandı. Eddie yüzünü buruşturdu.

Beş yıl önce genel bir muayene sırasında doktoru ona, “Burada eski bir kırık var, Ed,” demişti. “Çocukken ağaçtan mı düştün?”

Eddie, “Evet, öyle bir şey,” diye cevap vermişti ama aslında kolunun nasıl kırıldığını hiç hatırlamıyordu.

Eddie, sızlamaya başlayan sol kolunu ovuşturarak mırıldandı. “Sol kolum kırılmıştı... Bunu hatırlıyor musunuz? Kolumu Henry Bowers’in kırdığını?”

Mike başını salladı. “Patrick Hocstetter ortadan kaybolmadan önce olduydu. Ama tarihi hatırlamıyorum.”

Eddie kesin bir tavırla, “Ben hatırlıyorum,”dedi. “20 Temmuzda oldu. Patrick Hocstetter ise...”

Beverly atıldı. “22’sinde ortadan kayboldu.”

Eddie, “Patrick, o gün Henry ve arkadaşlarıyla beraberdi, ” diye açıkladı. “Patrick’i ondan sonra hiç görmedim...”

Eczacı Bay Keene, Eddie’yi bir kenara çekti. “Sana yardım etmek istiyorum, oğlum,” dedi. “Madem doktorun Russ Handor’un cesareti yok, o zaman bu işi ben yaparım. İnsanların hastalıkları kafalarından başlar, Eddie. Bu yüzden bazı insanlara, ilaç adı altında verilen şeker hapları gibi şeylerin de yararı olur. Senin inhalatörünün içinde de su var, Eddie. Buna, ilaç tadında olması için biraz kâfuru da katıyorum. Yani, oğlum, sen hasta değilsin. Ciğerlerinde astım yok. Sadece kafan öyle olduğunu düşünüyor.

Dr. Handor dört yıl önce sana o suyu vermemi istedi. Ben de bu oyuna katlandım. Ama artık katlanacak değilim. Senin astım ilacın vücudundan çok kafanı etkiliyor. Astımının nedeni, diyaframının sinir yüzünden büzülmesi. Bunu ya sen emrediyorsun, Eddie... ya da annen. Sen hasta değilsin.”

Eddie, “Yani ben deli miyim?” diye bağırdı.

Bay Keene gülümsedi. “Ben yalnızca sana vücudunun hasta olmadığını söylüyorum, oğlum. Ciğerlerinin astımı yok, kafanın var.”

Eddie fısıldadı. “Ben deli değilim...”

“Sorunun bir nedeni Russ Handor. O zayıf bir insan. Bir neden de annen. O senin hasta olmanı istiyor. Sen de iki arada kalıyorsun, Eddie!”

Çocuk haykırdı. “Deli olmadığımı söyledim!” Eczacının elinden kurtularak sokağa fırladı. Bir süre koştu, sonra korkuyla durakladı. Henry Bowers, Victor Criss, İri Geyik Sadler ve Patrick Hocstetter karşısında duruyorlardı. Henry pis pis sırıtıyordu.

“Vay vay... Şu taş atan çocuklardan biri! Arkadaşların nerede, sümüklüböcek?”

Eddie gerilemeye çalıştı ama Henry bir atılışta onu kolundan yakaladı. Patrick Hocstetter de onu izledi. İnsanın gerçekten ödünü patlatan bir çocuktu Patrick. Aya benzeyen yusyuvarlak suratı sarıydı. Göbeği biraz pantolonun üzerine düşmüştü. Patrick okulda cetvelle sinekleri öldürmekten hoşlanırdı.

Eddie titrek bir sesle, “Bırak beni,” dedi.

Henry pek korkmuş gibi elini salladı ve Eddie’nin taklidini yaptı. “Bırak beni.” Sonra tokadı çocuğun suratına indirdi. Eddie’nin kafası geriye gitti. Çocuk ağlamaya başladı.

Patrick tiz bir sesle, “Oh, oh...” diye bağırarak Eddie’nin öbür tarafına geçti.

Victor bir adım attı ve Eddie’yi hızla itti. Çocuk ayağını uzatmış olan Patrick’in bacağına takılarak arkaüstü devrildi. Henry dizlerini hemen çocuğun sıska göğsüne dayadı. “Taş atmak istiyor musun? Al sana taş, al sana, taş!” Yerden aldığı çakılları Eddie’nin yüzüne sürdü. Çocuğun yanakları, gözkapakları, dudakları çizildi. Eddie ağzını açarak haykırdı.

“Al sana, taş!” Henry çakılları çocuğun ağzına doldurdu. Eddie’nin diş etleri kanamaya başladı.

Eddie canını kurtarmak için çırpındı. Yan doğruldu. Henry o zaman çocuğun kolunu yakalayarak geri kıvırdı. Eddie buzun kırılmasını hatırlatan bir çatırtı duydu. Müthiş bir can acısıyla çığlık attı.

Henry ayağa kalkarken, “E, taş meraklısı, hoşuna gitti mi?” diye homurdandı. Patrick kıkır kıkır güldü.

Eddie o müthiş can acısı arasında, “Baban deli,” dedi. “Sen de öyle!”

Henry onu tekmelemek için ayağını kaldırdı. Aynı anda bir siren sesi sıcak ve sakin havada yankılandı. Henry durakladı. Victor’la İri Geyik kaygıyla çevrelerine bakındılar.

İri Geyik, “Henry,” dedi. “Buradan gitsek iyi olur.”

Victor bağırdı. “Ben gidiyorum zaten.” Koşarak uzaklaştı.

Henry bir an durakladı. “Şansın bu seferlik yardım etti, sümüklüböcek.” İri Geyik’le birlikte Victor’un peşinden gitti.

Patrick Hocstetter hâlâ Eddie’nin yanında duruyordu. “İşte sana küçük bir hediye,” diye fısıldadı. Sonra çocuğun kırık koluna vurdu.

Eddie bayıldı...

Çocuk Acil Serviste kendine geldiği sırada annesi avaz avaz bağırıyordu. “Oğlum ölüyorsa bunu bilmek isterim! Bu benim hakkım!” Sonia Kaspbrak dev anası gibi bir kadındı. Varis çoraplı bacakları ağaç gövdelerini andırıyordu. “Sizi dava edebilirim! Bunu biliyor musunuz?”

Eddie, “Anne, ben iyiyim...” demeyi başardı.

Kadın inledi. “Hayır, hiç iyi değilsin. Hiç iyi değilsin. Ama iyileşeceksin, Eddie. Sana en büyük uzmanları getireceğim. Ah, Eddie, şu zavallı kolun!” Gürültülü gürültülü ağlamaya başladı.

Eddie yüzünü silmekte olan hemşirenin, annesine hoşnutsuzca baktığını fark etti.

Dr. Russ Handor, “Sonia,” dedi. “Kendini toplamaya çalış. Bunu yapamayacaksan, lütfen çık, git.”

Bayan Kaspbrak öfkeyle adama döndü. Handor geriledi. Kadın, “Böyle bir şey yapacak değilim,” diye haykırdı. “Burada yatan benim oğlum!”

Eddie o zaman, “Gitmeni istiyorum, anne,” diyerek hepsini şaşırttı. “Herhalde bağırmama neden olacak bir şey yapacaklar. Onun için odadan çıkarsan daha iyi olur.”

Kadın şaşkın şaşkın ona döndü. Kırılmıştı da. “Ne korkunç sözler bunlar, Eddie! Ne dediğini bilmiyorsun! Sayıklıyorsun sen!”

Eddie, annemin gözleri ne kadar küçük, diye düşündü. Etlerin arasında kaybolmuş gibi... Gözleri tıpkı verandanın altından çıkan o cüzzamlınınkine benziyor.

Dr. Handor elini çocuğun kırık koluna usulca koydu. Eddie yine kendinden geçti.

Eddie garip bir rüya gördü. Annesi avaz avaz bağırarak hastaneye, onu görmeye gelen arkadaşlarını kovuyordu. Palyaço onun yanında neşeyle dans ediyor, sonra eğilerek Bayan Kaspbrak’ı öpüyordu.

Sonia Kaspbrak oğlunun arkadaşlarını gerçekten kovmuştu. Aman ne aşağılık şeylerdi onlar! Üstelik içlerinden biri de zenciydi. Hele o kız! Tam küçük bir fahişeydi. Neyse, Sonia hepsini de çabucak def etmişti. Kadın, oğlunun odasına doğru giderken, bunu senin için yaptım, Eddie, diye düşündü. Önce hayal kırıklığına uğrayacağının farkındayım. Ama anneler her şeyi daha iyi bilir...

Ne var ki, Sonia oğlunun odasına girdiği zaman o tatlı zafer duygusu da kayboldu.

Çocuk ifadesiz bir sesle, “Arkadaşlarımı kovdun...” dedi.

Kadın adeta suçlu suçlu irkildi. Sonra da, “Bugün nasılsın Eddie?” diye sordu.

Eddie bu soruya cevap vermeyerek tekrarladı. “Arkadaşlarımı kovdun.”

Sonia, “Pekâlâ,” dedi. “Onları gönderdim. Ağır yaralandın, Eddie. Ziyaretçi kabul edecek durumda değilsin. Zaten onlar olmasaydı, kolun da kırılmazdı. Evinde oturup televizyon seyrederdin.”

“Belki. O zaman daha da kötüsü olurdu.” Eddie’nin sesi hâlâ ifadesizdi. “Bill ve arkadaşlarım tekrar gelecekler, anne. Bu sefer onları engellemeyeceksin! Onlara tek kelime bile söylemeyeceksin! Onlar benim arkadaşlarım! Sen yalnız kalmaktan korkuyorsun diye arkadaşlarımı elimden alamayacaksın!”

Sonia hayret ve dehşetle oğluna baktı. Gözleri doldu. “Dernek annenle artık böyle konuşuyorsun?” Eddie gözyaşlarına hiç dayanamazdı.

Ama bu karşısındaki yeni ve güçlü bir Eddie’ydi. “Seni çok seviyorum, anne. Ama arkadaşlarımı da seviyorum. Galiba sen... istediğin zaman ağlayabiliyorsun.”

Sonia hızla dönerek odadan çıktı.

O akşam Bill ve diğerleri tekrar Eddie’yi görmeye geldiler. Çocuk buna hiç şaşmadı. Arkadaşlarının yine geleceklerinden emindi çünkü. Hepsi de çocuğun kolundaki alçının üzerine imza attılar. Sonra Bill planlarını açıkladı.

“A-annemle babam bu gece s-sinemaya gidecekler. Gümüş topları bu gece babamın küçük atölyesinde yapacağız.”

“Ama hani kurşun...”

Ben usulca, “Top daha iyi,” dedi. “Kurşun yapmak kolay değil.”

Beverly sinirli sinirli, “Bill, ‘O’nu benim vurmamı istiyor,” diye açıkladı. “Bunu aklın alıyor mu, Eddie? Üstelik bu işi Bill’in sapanıyla yapacağım!”

Çocuğun yüzünde beliren ifadeyi fark eden Koca Bill, “Me-merak etme,” dedi. “Her şey yolunda gidecek. B-b-bana inan.”

Eddie hikâyesini bitirdiği zaman bardağına tekrar içki koydu. Eli titriyordu. Sonra Beverly’ye baktı. “Sen ‘O’nu gördün, değil mi? Ertesi gün? Yani hepiniz alçıya imzanızı attıktan sonra? ‘O’nun Palrick Hocstetter’i yakaladığını gördün!”

Diğerleri öne doğru eğildiler.

Beverly kırmızımsı bir buluta benzeyen saçlarını geri itti. Rengi inanılmayacak kadar uçmuştu. “Evet... Olayı gördüm...” Titredi.

Bill, “P-P-Patrick deliydi,” dedi. Sonra da, Henry, Patrick’in grubuna katılmasına izin vermişti, diye düşündü. Bu da Henry’nin anormalliğinin gitgide arttığını kanıtlamıyor muydu?

Beverly, “Evet, gerçekten deliydi,”dedi. “Okuldan kızlardan hiçbiri onun önündeki sırada oturmak istemezdi. Çünkü çocuk birdenbire sıcak ve terli eliyle insana dokunurdu. İrkilir, telaşla dönerdin. Palrick lastiğe benzeyen o kalın dudaklarıyla sırıtır, sonra da kalem kutusunu açardı. İçinde ölü sinekler olurdu kutunun. ”

Richie birdenbire, “Evet,” diye başını salladı. “Sinekleri cetvelle öldürürdü. ”

Bill, “O-o-ona ne oldu, Beverly?” diye sordu.

XVII

Patrick Hocstetter’in Ölümü

Beverly yutkundu. Ogün Çorak Yer’de gördüğü kâbus gibi olayın etkisinden kurtulmaya çalışıyordu. “Patenle dolaşırken düştüm ben o gün, ” dedi. “Dizim yaralandı. Ben de onun üzerine Çorak Yer'e giderek sapanla atış yapmaya karar verdim. Zamanı geldiğinde sapanı kullanabileceğime hâlâ inanmıyordum. Ama... o gün sapanı kullandım... Başka çarem yoktu... Onlardan birini öldürdüm. Yani ‘O’nun uzantılardan ya da parçalarından birini. Şimdi bile o olayı düşünmek istemiyorum... Bakın!” Kolunu açtı. Üst tarafında büzülmüş bir yara izi vardı. Sanki oraya yanar bir puroyu bastırmıştı biri. “O parçalardan biri yaptı bunu...”

Beverly, Kansas Sokağından Çorak Yer’e saparak eski eşyaların atıldığı tarafa doğru gitti. Orada neler yoktu ki! Bir buzdolabı, eski otomobiller... Kız eski bir Studebaker’ın arkasından geçerken kahkahaları duydu. Önce öfkeyle, bunlar neden çıplak? diye düşündü. Sonra gördüklerinin kimler olduğunu anlayarak korkuyla dondu. Arabanın arkasına sinerken çocukların tümüyle çıplak olmadıklarını da anladı. Gömlekleri vardı. Sadece pantolonlarıyla külotlarını indirmişlerdi. Yani Henry Bowers ve Patrick Hocstetter. İki çocuk ellerindeki çakmakları çakarak birbirlerinin kaba etlerine doğru tutuyorlardı. Galiba can acısına ne kadar dayanabildiklerini ölçmeye çalışıyorlardı. Kâh kahkahalar atıyor, kâh bağırıyorlardı. Korkudan Beverly’nin ağzı kurumuştu. Orada yakalanırsa başına gelecekleri biliyordu. Arabanın arkasına iyice büzülmüştü kız.

Henry birdenbire böğürdü. “Allah kahretsin! Az kalsın beni kavuracaktın! Çakmak o kadar yakın tutulur mu?”

Patrick kıkır kıkır güldü. “Hiç de yakın değildi...”

“Haydi ordan!”

Patrick, “Sana bir şey göstereyim mi?” diye sordu.

Henry, “Ne?” dedi.

“Bir şey...” Patrick bir an durdu. “Bu insanın hoşuna gidiyor.”

Henry homurdandı. “Neymiş bu?”

Sonra bir sessizlik oldu.

Beverly, bakmak istemiyorum, diye düşündü. Ne yaptıklarından bana ne! Bakmaya kalkarsam beni görebilirler... Ama merakı korkusunu yendi. Beverly usul usul başını kaldırdı. Boş yere korkmuştu. İki çocuk da Patrick’in yaptığına dalmışlardı. Beverly gördüğünü pek anlayamadı ama bunun pis bir şey olduğunu sezdi.

Patrick elini uzatmış, Henry’nin bacaklarının yukarısını okşuyordu. Sonra, “Daha başka şeyler de var...” diye mırıldandı. Sakin sakin gülümsüyordu.

Henry uykudan uyanmış gibi, “Ha?” dedi.

“İstersen daha başka...”

Henry, Patrick’i bir yumrukta yere devirdi. Çocuğun başı çakıllara geldi. Beverly telaşla tekrar eğildi. Yüreği ağzına gelmişti. Henry arkadaşını yumruklarken bir an başını çevirmişti. Beverly’ye zorba o anda gözlerinin içine bakmış gibi gelmişti. Kız şimdi, Tanrım, yalvarırım, beni görmemiş olsun, diye dua ediyordu.

Sonra Henry konuşmaya başladı. Beverly dehşet içinde zorbanın sesinin daha yakından geldiğini fark etti. Henry, “Ben sapıklıktan hoşlanmam,” diye homurdandı.

Patrick, “Pekâlâ da hoşuna gitti,” dedi.

Henry bağırdı. “Hiç hoşuma gitmedi! Eğer birine hoşlandığımı söyleyecek olursan seni gebertirim, küçük şorolo!”

“Beni korkutamıyorsun, Henry.” Patrick kıkır kıkır güldü.

Henry, “Eğer bundan söz edersen ben de herkese kedilere neler yaptığını anlatırım,” diye patladı. “Köpeklere de. O buzdolabının içinde neler olduğunu söylerim. O zaman ne olur, biliyor musun, Patrick? Seni alıp götürür, tımarhaneye tıkarlar.”

Patrick sesini çıkarmadı.

Henry, Beverly’nin arkasına gizlenmiş olduğu eski arabaya vurdu. “Beni duydun mu?”

“Evet, duydum.” Patrick’in hem somurtmuş, hem de biraz ürkmüş olduğu anlaşılıyordu. “Ama hoşuna gitti.”

“Kes sesini, aşağılık hötöröf! Buzdolabı hakkında söylediklerimi de unutma! Bir daha yanıma yaklaşırsan, seni gebertirim!” Henry hızla uzaklaştı.

Şimdi geride Patrick kalmıştı. Sessizlik uzandı. Sonra Patrick eski arabalara doğru geldi. Beverly fazla korkmuyordu artık. Patrick kendisini görürse koşarak kaçabileceğinden emindi. Ama yine de şortunun arka cebinden Bill’in sapanını çıkardı. Gömleğinin göğüs cebine birkaç saçma koydu. Patrick’in dizine gelecek bir saçma, onu engellerdi.

Çocuk eski buzdolabının önünde durdu. Bir şeyler mırıldanarak öne arkaya sallanmaya başladı. Beverly buz gibi oldu. Patrick korku filmlerinde bir ölüyü mezarından kaldırmaya çalışan o adamlara benziyordu. Beverly, bu deli ne işler karıştırıyor? diye düşündü. Eğer sorunun cevabını ya da Patrick özel ayinini sona erdirdiği zaman olacakları bilseydi, oradan hemen kaçardı.

Hiç kimse Patrick Hocstetter’in ne kadar deli olduğunu bilmiyordu. Mike Hanlon bile. Patrick diğer insanların gerçek olduklarına inanmıyordu. Diğer canlıların da. Kendisi gerçek bir insandı. Belki de evrendeki tek insan. Hiçbir zaman canı yanmıyordu. Bu yüzden Henry’nin yumruğuna da aldırmamıştı. Başkalarının canlarını yaktığını da fark etmiyordu.

Patrick beş yaşındayken kardeşi Avery’yi öldürmüştü. Annesi Avery’yle birlikte hastaneden eve geldiği zaman, bu iş çocuğun hiç hoşuna gitmemişti. Annesiyle babasının on tane çocuğu olabilirdi. Buna aldırmazdı. Ama kendi programının altüst edilmesine de göz yumamazdı. Avery yüzünden her şey berbat olmuştu. Patrick’e yemekleri zamanında verilmiyordu. Avery gece ağlıyor, onu uyandırıyordu. Patrick bir gün anaokulundan eve döndüğünde doğru Avery’nin odasına çıktı. Kardeşi karınüstü yatmış, başını da yan çevirmişti. Aya benzeyen suratında hiçbir ifade olmayan Patrick, kardeşinin suratını yastığa doğru çevirip hafifçe bastırdı. İşte o kadar.

Bebek biraz çırpındı, sonra da hareketsiz kaldı. Patrick de aşağıya inerek kendine bir bardak süt aldı, birkaç kurabiye seçti.

Sonradan Avery’nin uykusunda dönerek havasızlıktan boğulduğuna karar verildi. Böyle kazalar oluyordu. Kimse Patrick’ten kuşkulanmadı. Ama çocuk, öldürmenin verdiği zevki tatmıştı bir kere. Bu yüzden sinek tutmaya başladı.

Bir yıl önce de Çorak Yer’e atılmış olan buzdolabını keşfetti. Birdenbire heyecanlandı. Aklına şahane bir şey gelmişti. Ondan sonraki altı yedi ay içerisinde Patrick’in oturduğu mahallede, ailelerin kedileri ve köpekleri arka arkaya kayboldu. Çocuk hayvanları teker teker bozdolabına koyuyordu. Oraya bir kedi ya da köpek götürdüğü zaman kalbi hızla çarpıyor, gözleri heyecanından sulanıyordu.

Ama o yaz fazla kurban bulamamıştı. Ayrıca birinin kendisinden kuşkulandığını seziyor ama bunun kim olduğunu bilmiyordu. Çöplükteki bu eski buzdolabı onu çekiyordu adeta. Okulda sıkıldığı zaman buzdolabının resimlerini çiziyordu.

Sonunda bugün, kendisinden kimin kuşkulandığını öğrenmişti. Henry Bowers. Bu durum Patrick’in hiç hoşuna gitmemişti. Çocuğun son kurbanı, kanadı kırılmış olan bir güvercindi. Patrick onu diri diri buzdolabına kapatmış, ertesi gün de kuşun ölmüş olduğunu görmüştü. Ama güvercini götürüp atmamıştı. Şimdi, Henry her şeyi biliyor, diye düşünüyordu. Kuşu götürüp atsam iyi olur. Buzdolabının içini de yıkamalı. Dolap çok pis kokuyor. Henry haber verip polisi buraya getirdiği zaman buzdolabının içinde bazı hayvanların ölmüş olduğunu anlayabilirler. Patrick çamların arasında durmuş, paslı buzdolabına bakıyordu. Henry yaptıklarımı haber verirse ben de onun Eddie Kaspbrak’ın kolunu kırdığını söylerim. E, göze göz, dişe diş.

Patrick buzdolabını açtı. Ölüm onu bekliyordu.

Çocuk önce şaşırdı, gördüklerini pek anlayamadı. Güvercinin iskeleti kalmıştı yalnızca. Onun çevresinde, yanlarda, aşağıda, yukarıda, sürüyle pembe makarnaya benzeyen bir şeyler vardı. Hafifçe kımıldıyorlardı.

Sonra makarnaya benzeyen şeylerden birinin kanatları çıktı. O şey havalanarak Patrick’in sol koluna kondu. Çocuk ani bir sıcaklık duydu. Sonra bu da geçti. Küçük yaratık birdenbire kıpkırmızı oldu. Patrick hemen hiçbir şeyden korkmazdı. Ama bir tek şey onda tiksinti uyandırırdı. Sülükler. Patrick bu gördüğü şeyin bir tür uçan sülük olduğunu düşündü. Deli gibi haykırarak kolundaki yaratığa vurdu. Yaratık şişmiş, tenis topu kadar olmuştu. Çocuğun elinin altında mide bulandırıcı bir sesle patladı, kanları... Patrick’in koluna yayıldı. Ama yaratığın pelteye benzeyen gözsüz kafası koluna yapışmış gibi duruyordu. Sivrisineğinkine benzeyen hortumunu Patrick’in etine batırmıştı. Çocuk haykırarak kafayı çekip çıkardı. Buzdolabını kapamaya çalışırken içindeki yaratıklar havalandılar ve Patrick’in üzerine üşüşüverdiler. Çocuk çığlıklar atarak dönmeye, sülük kaplamış elleriyle vücuduna, yüzüne vurmaya çalıştı. Patrick vurarak ezmeye çalışırken bir başka kanatlı sülük gözüne kondu. Çocuk gözünü kapamaya çabaladı. Ama bunun bir yaran olmadı. Yaratık hortumunu gözkapağına soktu. Sonra da çocuğun gözünün içindeki sıvıyı emmeye başladı. Patrick gözünün sönüverdiğini hissederek bir çığlık attı. Aynı anda bir sülük ağzına girerek diline yapıştı. Patrick sendeleyerek yürümeye başladı. Üzerinden asalaklar sarkıyordu. Bazıları çocuğun kanını içiyor, içiyor, şişerek patlıyorlardı. O zaman Patrick’in kanları etrafa sıçrıyordu. Çocuğun ağzının içindeki sülüğün şiştiğini hissediyordu. Ağzını açtıkça açıyordu. Kafasında bir tek düşünce vardı. Ağzımda patlamamalı... Patlamamak... Ama yaratık patladı. Patrick’in ağzından kanlar ve asalağın etleri fışkırdı. Çocuk yere yığılarak yuvarlanmaya başladı. Hâlâ haykırıyordu. Kendinden geçmeden önce, birinin yaklaştığını fark etti. Kurtulacağını sandı. Ama gelen adamın yüzü mum gibi eriyor, akıyordu. Boğuk boğuk, “Merhaba ve güle güle,” dedi. Patrick tekrar haykırmaya çalıştı. Yeryüzündeki tek insan oydu. Ölmemeliydi. Adam çocuğun sülük kaplı kolundan tutarak Çorak Yer’in derinliklerine doğru sürükledi.

Patrick yalnızca bir kere kendine geldi. Hiç ışık olmayan, karanlık, pis kokulu, ıslak bir cehennemde. ‘O’ çocuğu yemeye başladı.

Beverly önce gördüklerine pek inanamadı. Ne olduğunu da anlayamadı. Patrick’in haykırarak, sendeleye sendeleye patikadan ilerlemeye çalıştığını görüyordu. “Bir hile bu. Seni gördü. Kaçarsan seni yakalayamayacağını biliyor. O yüzden bu hileye başvurdu. Gitme, Bevvie!” Ama Patrick’in çığlıklarında müthiş bir korku ve acı olduğunu söylüyordu kulakları ona. Keşke ne olduğunu iyice görebilseydim.

Çocuğun çığlıkları birdenbire kesildi. Beverly birinin konuştuğunu duydu. Ama bu kesinlikle bir hayaldi. Çünkü kız babasının sesini duyuyordu. “Merhaba ve güle güle.”

Beverly saklandığı yerden usulca çıktı. Patikada biraz ilerledi. Yer kan içindeydi. Beverly, “Yapay kan,” dedi kendi kendine. “Böyle boyalı sulan şişeyle satıyorlar. Dikkatli ol, Bevvie!” Kız eğilerek iri kan lekelerinden birine çabucak dokundu. Sonra parmaklarına baktı. Hayır, bu yapay kan değildi.

Beverly birdenbire sol kolunda bir sıcaklık hissetti. Başını eğerek baktı. Gördüğü şeyi önce diken sandı. Hayır... diken değildi. Dikenler kımıldayıp titremezlerdi. Bu canlı bir şeydi ve kızı ısırıyordu. Beverly asalağa elinin tersiyle vurdu. Asalak patlarken etrafa kanlar saçıldı. Ama yaratığın kafası hâlâ kızın kolundaydı. Beverly tiksinti ve korku dolu tiz bir çığlıkla sülüğün kafasını çekip çıkardı. Artık yoldaki kanların nedenini biliyordu. Bakışları buzdolabına kaydı. Kapağı kendiliğinden kapanmıştı. Ama dışarıda kalmış olan birkaç asalak, tembel tembel paslı beyaz porselenin üzerinde dolaşıyorlardı. Sonra bunlardan biri kanatlarını açtı ve Beverly’ye doğru geldi.

Kız düşünmeden hareket etti. Cebinden sapanı çıkararak saçmalardan birini taktı, lastiği gerdi. Saçma ışıldayarak havada uçtu, asalak parça parça oldu. Beverly de döndü ve koşmaya başladı. Paniğe kapılmamaya çalışıyordu. Sonra durup arkasına baktı. Peşinden gelen yoktu. Kız yerdeki kan izlerinin, tulumba merkezlerinin birinden uzanan o boruya doğru gittiğini fark etti. Biraz ileriye, Patrick’in olduğu anlaşılan bir cüzdan düşmüştü. Daha ötede de çocuğun lastik ayakkabılarının teki duruyordu...”

Beverly usulca silindire yaklaştı. Kapağı hafifçe yana kaymıştı. Birdenbire aşağıdan korkunç bir kahkaha geldi. Kız paniğe kapıldı o zaman. Deli gibi kaçmaya başladı.

Dört saat sonra Eddie dışında bütün Kaybedenler buzdolabının yanında duruyorlardı. Kapaktaki tokmağa uzun bir ip bağlamışlardı. Buzdolabının önü kan içindeydi ama asalaklar yoktu.

Bill, “K-koşmaya hazır olun,” dedi. “İpi çekeceğim.”

Gök gürledi, yağmur yağmaya başladı.

Bill ipe hızla asıldı. Buzdolabının kapısı açıldı. Dışarıya turuncu ponponlar yuvarlandı. Stan inledi. Diğerleri, ağızları bir karış açık, sessizce bakıyorlardı. Morumsu mavi bir şimşek çakarken kapağın içindeki yazıyı gördüler. Kanla yazılmıştı.

“Artık durun. Yoksa sizi öldürürüm. Aklınızı başınıza toplayın. Arkadaşınız Pennywise.”

Şimdi yağmura dolu da karışıyordu. Bill buzdolabına yaklaşarak olanca sesiyle bağırdı. “B-biz seni öldüreceğiz!” Yumruklarını sıkmıştı. “Kardeşim George’u öldürdün! Seni aşağılık hayvan! Haydi, çık ortaya da seni görelim!” Buzdolabından dökülmüş olan ponponlara deli gibi bir tekme attı. Sonra dönerek arkadaşlarına doğru geldi. Ağlıyordu.

Ben beceriksiz bir tavırla kolunu onun omzuna attı. “Üzülme...”

Richie, “Kaygılanma da,” diye ekledi. “Korkup vazgeçecek değiliz.” Diğerlerine baktı. “İçinizde korkup kaçmak isteyen var mı?”

Çocuklar, hayır, der gibi başlarını salladılar.

Bill başını kaldırarak gözlerini sildi. “‘O’bizden korkuyor. B-b-bunu hissediyorum. Y-yemin ederim.”

Beverly, “Haklısın,” dedi.

Bill mırıldandı. “B-bana yardım edin. L-lütfen...”

Beverly ona sarıldı. “Edeceğiz...” Pek küçük, ama çok da güçlü olduklarını düşünüyordu.

XVIII

Sapan

Richie, “Pekâlâ, Saman Yığını!" dedi. “Sıra sende. Vakit geçiyor..!"

Ben başını kaldırarak duvardaki saate baktı. Evet. Gece yansı olacaktı neredeyse. Mimar, on ikiden önce bir hikâye daha, diye düşündü. Bir tek hikâye anlatacak kadar zamanımız kaldı. Sonra, “Benim de yaralarım var,99 dedi. “Hatırlıyor musunuz?"

Beverly'yle Eddie, hayır, der gibi başlarını salladılar, Bill’le Richie ise, evet, der gibi. Mike sessizce oturuyordu.

Ben ayağa kalkarak gömleğinin düğmelerini çözdü. Göğsünü açtı. H harfinin altında büyük bir yara izi daha vardı.

Beverly elini ağzına götürdü. “Kurt Adam! O evde! Ah, Tanrım!"

Ben, “Evet," diye cevap verdi. “İşin garip yanı nedir biliyor musunuz? Bu yara izi çoktan kaybolmuştu. İki gün önce tekrar ortaya çıktı."

“Ellerimizdeki yaralar gibi."

Ben gömleğini iliklerken Mike, “Evet," dedi. “Kurt Adam. O gün hepimiz de ‘O’nu Kurt Adam biçiminde gördük."

Richie mırıldandı. “O tüylü canavar az kalsın bağırsaklarını askı gibi kullanacaktı." Gülmüyordu. Yüzü solgun ve yorgundu.

Eddie birdenbire, “Seni Bill kurtardı," dedi. “Yani... hepimizi kurtaran Beverly oldu. Ama Bill..."

Ben, yazara baktı. “Evet, bu doğru, Koca Bill. Yoksa mahvolmuştum."

Bill boş iskemleyi işaret etti. “Stan Uris de yardım etti. Bunun bedelini de ödedi. Belki de bu yüzden öldü.99

Eddie, “‘O’nunla karşılaşma fikrine dayanamadı,"dedi. Nedense aklına Eczacı Bay Keene9in astım ilacı konusunda yaptığı açıklama gelmişti. Buna rağmen astım ilacından vazgeçemedim, diye düşündü. Belki hasta olma alışkanlığımdan vazgeçmem imkânsızdı. Belki de böylesi daha iyi oldu. Hayatım bu sayede kurtuldu.

Ben etrafına bakındı. “Pekâlâ... Gece yansından önce bir hikâye daha. Bill'le Richie gümüş kurşun yapmaya karar vermişlerdi. Ama kurşun yapmamız imkânsızdı. Sonunda gümüş topların daha iyi olacağını düşündük. Bende gümüş dolarlar vardı... ”

Kaybedenler, 25 Temmuz 1958’de ‘O’nunla son defa karşı karşıya geldiler. Kolu alçılı Eddie de aralarındaydı.

Çocuklar bir an eski evin önünde durarak yan çökük verandaya, tahtalar çakılmış pencerelere baktılar.

Beverly’nin elinde sapanla küçük bir kutu vardı. İki gümüş topu buna koymuşlardı, Kız, ev pis pis kokuyor, diye düşündü. Bunu durduğum yerden hissediyorum.

Stan, “Pencereler gözlere benziyor,” dedi kendi kendine. Cebindeki kuşlarla ilgili kitaba dokundu. Bunu her yere götürüyordu. “Pis ve kör gözlere.”

Beverly, “Haydi girelim.” diye mırıldandı. Sesi titriyordu. “Yoksa korkup kaçacağım...” Gümüş toplardan birini sapana yerleştirdi.

Sessizce verandaya doğru gittiler. Önce Bill alttan sürünerek, kırık pencereden bodruma girdi. Onu diğerleri izledi. Çocuklar bir an çevrelerine bakındılar. Sonra Bill merdivene doğru gitti. Orada bir an durarak ayağıyla bir şeyi itti. Beyaz bir palyaço eldiveni! Toza bulanmıştı. Bill, “Y-y-yukarı çıkalım,” dedi.

Sessizce basamaklardan çıkarak kirli mutfağa girdiler. Pis pis kokuyordu burası da.

Bill kapıyı itti. Holden geçip bir odaya girdiler. İçerisi pek geniş, tavan da çok yüksekti. Ben, oysa ev dışarıdan pek küçük duruyordu, diye düşündü.

Sonra kafasının içinde bir ses, “Ah, ama o dışardayken öyleydi,” dedi. “Dışardan her şey, olduğundan daha küçük gözükür. Öyle değil mi, Ben?” Çocuk, Pennywise’ın sesini duyduğunu anlayarak uyuştu. Sonrada, “Def ol...” diye fısıldadı.

Tekrar hole çıktılar. Ama burası da birdenbire değişti. Tavan hızla yükseldi, kapılar da buna uyarak uzadılar.

Stan haykırarak elleriyle gözlerini kapattı.

Bill, “B-bu gerçek değil!” diye bağırdı.

“Gerçek!” Stan yumruklarını gözlerine bastırmıştı. “Bu gerçek. Bunu sen de biliyorsun. Tanrım, ben çıldırıyorum...”

Bill olanca sesiyle haykırdı. “B-B-BAKIN!” Eğildi, sonra tüm gücüyle sıçradı. Yumruğu hiçbir şeye değmedi ama bir çatırtı oldu. Sıvalar döküldü. Hol hemen eski halini aldı. Bill kanayan elini tutarak arkadaşlarına baktı. “G-gerçek değil. S-sahte bu. M-maskeler gibi.”

Stan ifadesiz bir sesle, “Belki senin için öyle,” dedi. “Ben bunu yapsaydım, hiçbir şey olmazdı. Çünkü., senin kardeşin öldü. Bir amacın var... Benimse hiçbir şeyim yok.” Paniği diğerlerine de geçmek üzereydi. “Bir silahım bile...”

Bill çocuğun kolundan sıkıca tuttu. “H-hayır var! Kuş kitabını unutma.” Stan’in cebindeki kitabı kaparak ona uzattı. “Ku-kuşların var.”

Stan kitabı alarak boş gözlerle Bill’e baktı. Yanaklarında yaşlar ışıldıyordu. “Kuşlar bir işe yarayacak mı?”

Beverly, “Su deposunda yaramadılar mı?” diye sordu.

Stan ona kararsız bakışlarla baktı.

Richie çocuğun omzuna vurdu. “Haydi gel, Erkek Stan. Sen erkek misin, yoksa fare mi?”

Stan titrek bir sesle, “Erkek olmalıyım,” diyerek gözlerini sildi.

“H-haydi...” Bill ilerleyip dipteki kapıyı açtı. Banyoydu burası. Beyaz porselen parçalan her yana saçılmıştı.

Klozet patlamıştı anlaşılan. Bill’le Beverly içeri girdiler, diğerleri de onları izledi. Ben, patlama pek korkunçmuş anlaşılan, diye düşünüyordu.

Banyonun duvarlarına geçirilmiş olan güllü kâğıt delik deşikti. Porselen parçacıkları yapmıştı bunu. Yanda eski bir küvet vardı.

Bill klozetin bulunduğu yerdeki deliğe doğru gitti. Richie telaşla, “Oraya fazla yaklaşma, Koca Bill!” diye bağırdı. Çocuk deliğe baktı, sonra da arkadaşlarına döndü.

“Aşağıdan tulumba s-sesi geliyor. Ç-Çorak Yer’de olduğu gibi.”

Beverly, Bill’e yaklaştı. Bende. Evet, aşağıdan bir gürültü geliyordu. Sanki orada canlı bir şey vardı.

“‘O’ b-buradan ç-çıkıyor,” Bill’in rengi uçuktu ama gözleri heyecanla parlıyordu. “O g-gün de buradan çıktı.”

Richie başını salladı. “Öyle. Biz bodrumdaydık. ‘CT buradan çıktı, aşağı indi. Tek yolu buydu.”

Beverly sordu. “Klozeti ‘O’ mu parçaladı!”

Bill ciddi ciddi, “A-acelesi v-vardı sanırım,” dedi.

Ben borunun içine baktı. Doksan santim enindeydi. Maden kuyusu kadar da karanlıktı. O tempolu homurtu onları ipnotize edecekmiş gibi yükseliyordu. Sonra Ben birdenbire gördü! Gözleriyle değil, kafasıyla. ‘O’ geliyordu. Hem de bir ekspres hızıyla. Karanlık boruyu dolduruyordu. Ve kendi gerçek biçimindeydi. Her ne idiyse! Ama karşılarına dikildiği zaman kafalarındaki düşüncelere göre bir biçime girecekti. ‘O’, toprağın altındaki karanlık yerinden çıkmış geliyordu. Sarımsı, yeşil gözleri vahşice parlıyordu. ‘O’ geliyordu!

Sonra Ben, ‘O’nun karanlıkta kıvılcımlar gibi parlayan gözlerini gördü. Borunun kırık ağzından pis bir koku çevreye yayıldı. Ben öksürerek, öğürerek geriledi.

“Geliyor!” diye haykırdı. “Bill‘O’nu gördüm! ‘O’ geliyor!”

Beverly sapanı kaldırdı. “İyi.”

Borudan bir şey fırladı. Gümüşlü turunculu bir şey. Ben ‘O’nu gördü ama kafası yaratığın biçimini kavrayamadı.

Sonra Richie sendeleyerek geriledi. Yüzünde dehşet vardı. Durmadan, “Kurt Adam,” diye bağırıyordu. “Bill, Kurt Adam! Kurt Adam!” Birdenbire ‘O’, Ben için de Kurt Adam halini aldı. Diğerleri için de.

Kurt Adam kıllı ayaklanın yere dayayarak durdu. Korkunç suratında yeşil gözleri vahşice parlıyordu. Dişlerinin arasından sarımı beyaz köpükler akıyordu. Kulakları sağır edecek bir biçimde homurdanarak pençesini Beverly’ye doğru Uzattı. Lise ceketinin kolu yukarıya doğru sıyrıldı. Ben kızı bluzundan yakaladığı gibi geri çekti. ‘O’nun pençesi kızın bir saniye önce durduğu yere indi. Beverly duvara dayandı kaldı. Kutudaki gümüş top havaya fırladı. Ama neyse ki Mike onu çabucak yakaladı. Beverly’ye geri vererek, “Vur onu, bebek,” dedi. Sesi çok sakindi. “Onu hemen vur.” Kurt Adamın uluması bir kahkaha halini aldı. Bill dönmüş kıza bakarken yaratık da ona saldırdı. Ben çocuğu itti. Bill yere yuvarlandı. Richie haykırdı. “Vur ‘O’nu, Bev! Tanrı aşkına vur ‘O’nu!”

Kurt Adam tekrar atıldı. ‘O’, grubun liderinin kim olduğunu çok iyi biliyordu. Onun için de Bill’in peşindeydi. Beverly lastiği çekti ve bıraktı. Gümüş top uçtu. ‘O’nun yanından geçerek duvarda bir delik açtı. Bill tiz bir sesle küfretti. Kollarına porselen parçacıkları batmıştı. Yaralan kanıyordu.

Kurt Adam başını çevirerek ışıltılı yeşil gözleriyle Beverly’yi inceledi. Kız, Mike’ın tuttuğu gümüş topu cebine atmıştı. Şimdi bunu çıkarmaya çalışıyordu. Sonunda topu yakaladı. O sırada Ben düşünmeden Beverly’nin önüne geçti. Kurt Adam çocuğa saldırdı. Ben yaratığa doğru kör gibi uzandı. Tepkilerinin arasında dehşete yer yoktu. Bunun yerine öfke ve şaşkınlık duyuyordu. Sanki zaman birdenbire durmuştu. Elleri yaratığın kıllarına takıldı. Çocuk, postu... diye düşündü. ‘O’nun postu... ‘O’nun kurda benzeyen kafasını bütün gücüyle itti. Ama bunun yaran olmadı. Ben sendeleyerek gerilemeseydi ‘O’ dişleriyle gırtlağını parçalayacaktı.

‘O’, yeşilimsi sarı gözleri alev alev yanarak yaklaştı. Her soluk alışında homurdanıyordu. Lağım ve başka bir şey daha kokuyordu. ‘O’, iri pençelerinden birini kaldırdı. Ben yana kaçtı. ‘O’nun sivri tırnakları duvardaki kâğıtları yırttı. Çocuk Richie’nin bir şeyler haykırdığını belli belirsiz duyuyordu. Eddie, Beverly’ye, “Vur ‘O’nu!” diye bağırıyordu. “Vur ‘O’nu!” Ama kız vurmuyordu. Beverly bir tek şansları olduğunu biliyordu. Ve bu kez, yaratığın can alacak yerinden vurmak niyetindeydi. Birdenbire sakinleşmişti. Son derecede soğukkanlıydı. Derin bir soluk aldı.

Kurt Adam tekrar pençelerini indirdi. Ben eğilerek kaçmaya çalıştı. Ama ‘O’ çocuğu yakaladığı gibi kendisine çekti, ağzını açtı.

“Aşağılık hayvan!” Ben başparmağını ‘O’nun gözüne soktu. Yaratık can acısıyla kükredi. Sonra pençesini çocuğun karnına indirdi. Ben’in yarasından kanlar fışkırarak pantolonuna, ayakkabılarına ve yere sıçradı. Kurt Adam çocuğu kaldırdığı gibi küvete attı, sonra da döndü, yeniden Bill’e saldırdı. Çocuk ayağa kalkmış, sırtını duvara dayamıştı. Gözlerini ‘O’ndan ayırmıyordu.

Richie tekrar haykırdı. “Vur onu, Beverly!”

Kız, “Tamam, Richie,” dedi. Lastiği gerdi ve bıraktı. Elleri hiç titremiyordu.

Ben bir an, Beverly, bu sefer de vuramazsan, diye düşündü... “Hepimiz ölürüz. İçinden çıkamadığım bu pis küvette ölmek istemiyorum. Ama Beverly ıskalamadı bu kez. ‘O’nun burnunda birdenbire bir delik açıldı. Kız yaratığın gözüne nişan almış, ama top burnuna gelmişti.

‘O’, şaşkınlık, can acısı, korku ve öfkeyle bağırdı. Hemen hemen insanınkini andıran sesi kulakları sağır edecek gibiydi. Ben’in kulakları çınladı. Sonra ‘O’nun burnundaki yaradan kanlar fışkırmaya başladı. Bill’in yüzüne ve saçlarına geldi bu kanlar. Ben deli gibi, bu önemli değil, Bill, diye düşündü. Buradan çıktığımız zaman kimse o kanları göremeyecek. Tabii eğer çıkabilirsek...

Bill’le Beverly, Kurt Adama doğru gittiler. Richie çıldırmış gibi bağırıyordu. ‘O’nu tekrar vur, Beverly! Çabuk!”

Ben kendi kendine, “Gümüş top kalmadı ki,” dedi. “Beverly ‘O’nu neyle vuracak?” Ama sonra Beverly’ye baktı ve durumu anladı. Kız sanki sapana yeni bir gümüş top yerleştirmiş gibi lastiği ağır ağır germeye başlamıştı.

Ben, “Öldür ‘O’nu,” diye bağırdı. Her tarafı kan içindeydi çocuğun. Yarasının ağır olup olmadığını bile bilmiyordu.

Kurt Adam yeşilimsi gözleriyle onlara baktı. Şimdi gözlerinde yalnızca acı değil, kararsızlık da vardı.

Bill gülümsedi. “İşe kardeşimle başlamayacaktın. Bu aşağılık hayvanı cehenneme yolla, Beverly!”

‘O’nun bakışlarındaki kararsızlık kayboldu. Yaratık ‘O’nu gerçekten öldüreceklerine inandı. Döndü. Biçimi birdenbire değişti. Adeta akarcasına boruya doğru gitti. Girerken de, “Hepinizi öldüreceğim!” diye haykırdı. “Hepinizi... Hepinizi...” Sonra ses kesildi.

‘O’ gitmiş, yerini derin bir sessizlik almıştı.

Bill, “B-buradan hemen gitmeliyiz,” diyerek küvete yaklaştı. Ben’in ellerinden birini tuttu. “R-R-Richie, bana yardım et.” Richie ona katıldı. Sonra da Stan’le Mike. Dördü Ben’i küvetten çıkarmayı başardılar.

Eddie, Beverly’ye yaklaşarak sağlam kolunu beceriksiz bir tavırla kızın omzuna attı. “Harikaydın!” Beverly birdenbire ağlamaya başladı.

Ben sendeleyerek bir iki adım attı. Yere yuvarlanmamak için duvara dayandı. Başı dönüyor, midesi bulanıyordu. Sonra Bill güçlü kolunu onun eline doladı. Ben rahatladı, Bill, “Yaran a-ağır mı, S-Saman Yığını?” diye sordu.

Ben kendini zorlayarak karnına baktı. Bağırsaklarının dışarı sarktığını sanıyordu. Ama sonra kanın hemen hemen durmuş olduğunu fark etti. Kurt Adam karnında uzun ve derin bir yara açmıştı. Ama yara öldürücü değildi.

Richie yaklaştı. “‘O’ neredeyse bağırsaklarını askı olarak kullanacaktı, Saman Yığını. Bunun farkında mısın?”

Ben, “Hem de nasıl!” dedi. Richie’yle bir an birbirlerine baktılar, sonra da deli gibi gülmeye başladılar. Richie, Ben’e sarılarak onun sırtına vurdu. “‘O’nu yendik, Saman Yığını! Yendik!”

Bill sert bir tavırla, “‘O’nu y-yenmedik,” dedi. “ Y-yalnızca şansımız yardım etti. O geri dönmeye karar vermeden h-hemen buradan gidelim.” Mike sordu. “Nereye gideceğiz?”

Bill, “Ç-Çorak Yer’e,” dedi.

Beverly de yaklaştı. “Kulübe mi?”

Bill, evet, der gibi başını salladı “H-haydi gidelim. S-Sizi bilmem ama, çocuklar, bu kadarı bana yetti. Bir gün için yeterli bu.”

Bir saat sonra kulüpteydiler. Pencereyi ve kapağı açmışlardı. Fazla konuşmuyor, derin derin düşünüyorlardı. Richie’yle Beverly sigara içiyorlardı. Eddie zaman zaman inhalatörünü kullanıyordu. Mike birkaç defa aksırdı ve özür diledi. “Galiba soğuk aldım.”

Ben, Neibolt Sokağındaki olayın bir rüyaya dönüşmesini bekliyordu. “İnsan kâbus görür ve inleyerek, terleyerek uyanır. Ama beş dakika sonra ne gördüğünü bile hatırlamaz.” Ancak öyle olmadı. Bodruma girdikleri andan, Bill’in çıkabilmeleri için mutfak pencerelerinden birini bir iskemleyle kırmasına kadar olan her şeyi, bütün ayrıntılarıyla hatırlıyordu.

Sonunda Beverly, “Şimdi ne olacak, Bill?” diye sordu.

“B i-bilmiyorum...”

“Bu olay henüz sona ermedi, değil mi?”

Bill başını salladı. “E-ermedi.”

Ben, “‘O’ şimdi bizi öldürmeyi her zamankinden daha fazla isteyecek,” dedi.

Beverly ona baktı. “Yeniden gümüş top mu yapılacak?” Ben kızla göz göze gelmemeye çalıştı.

Seni seviyorum, Beverly, diye düşünüyordu... Bunu benden alma. Bill de, bütün dünya da senin olsun. Sadece seni sevmeme izin ver. Bu yeterli olur. Sonra, Bilmiyorum... dedi, Bunu yapabiliriz ama... Omzunu silkti. Sonra da Beverly’ye bakarak, güç, diye düşündü. Güç... Artık kızı inceleyebiliyordu. Çünkü Beverly’yle Bill birbirlerine bakıyorlardı. Bir an oldu bu. Ama süre Ben’e çok uzun geldi.

Çocuk, her şey güçle ilgili, diye düşündü. Ben Beverly Marsh’a âşığım. O yüzden Bev benden güçlü. Beverly, Bill Denbrough’yu seviyor. Bu yüzden de Koca Bill ondan daha güçlü durumda. Ama galiba... Bill de kızı sevmeye başlıyor. O zaman Beverly çok geçmeden Bill’den daha güçlü olacak.”

“Ben?” Beverly tekrar ona dönmüştü. “Ne o? Kedi dilini mi kaptı?”

“Ha... Hayır. Gücü düşünüyordum. Gümüş topların gücünü.”

Bill onu dikkatle süzdü.

Ben ekledi. “O gücün nereden geldiğini düşünüyordum.”

Bill, “B-bu...” diye başladı, sonra da sustu. Yüzünde düşünceli, dalgın bir ifade belirdi.

Beverly ayağa kalktı. “Benim artık gitmem gerekiyor. Yarın buluşuyor muyuz?”

Stan, “Tabii,” dedi. “Yarın buraya gel. Eddie’nin öbür kolunu da kıracağız.”

Hepsi de güldüler. Eddie inhalatörünü Stan’a fırlatacakmış gibi yaptı.

Beverly, “Hoşçakalın,” diye gülümseyerek delikten çıktı.

Ben, Bill’e baktı. Çocuğun yüzünde hâlâ o düşünceli ifade vardı. Ben arkadaşının ne düşündüğünü biliyordu. Ondan sonraki günlerde kendisi de aynı şeyi düşünecekti. Ama her zaman değil. Ne de olsa, dünya harikalarla doluydu.

Ama Ben zaman zaman, kendi kendine, “Böyle bir güç nereden geliyor?” diye soracaktı. “Gümüşün gücü... Kurşunun gücü... Herhangi bir güç? İnsan nasıl güçlü olur? Bu gücü nasıl kullanır?”

Çocuğa hayatları bu sorulara bağlıymış gibi gelecekti. Ben bir gece uykuya dalarken başka bir soru daha olduğunu düşünecekti. Belki de bir tek soru. ‘O’nun gerçek bir biçimi vardı. Ben bunu görür gibi olmuştu. Bu biçimi görmek, ‘O’nun sırrını öğrenmek demekti. Aynı şey, güç içinde de söylenebilir miydi? Belki... Sonuçta güç de ‘O’ gibi biçimini değiştirmiyor muydu? Zaten güç denilen şey neydi?

Ondan sonraki iki hafta pek önemli bir şey olmadı.

Bölüm 5

CHÜD ÂYİNİ

XIX

Gece Nöbeti

DERRY KİTAPLIĞI / SAAT 1.15

Ben Hanscom’un gümüş kurşunlar hikâyesi sona erdiği zaman diğerleri konuşmak istediler. Ama Mike onlara biraz uyumalarının iyi olacağını söyledi. “Şimdilik bu kadarı yeter,” dedi. Ama asıl canına tak eden kendisiymiş gibi bir hali vardı. Yüz hatları gerilmişti, bitkindi. Beverly’ye, hastalanmış gibi de geldi.

Eddie, “Ama daha işimiz bitmedi ki,” dedi. “Ya gerisi? Ben hâlâ hatırlamıyorum...”

Bill atıldı. “Mike h-h-haklı. O-olanları ya hatırlayacağız ya da hatırlamayacağız. Zaten gerekenleri hatırladık.”

Richie mırıldandı. “Belki de bizim yararımıza olanları. Öyle değil mi?”

Mike başını salladı. “Yarın buluşuruz.” Sonra saate bir göz attı. “Yani bugün, daha sonra.”

Beverly, “Burada mı?” diye sordu.

Mike yine başını salladı ama pek yavaş salladı. “Bence Kansas Sokağında buluşmamız daha doğru olur. Bill’in bisikletini sakladığı yerde.” “Çorak Yer’e gidiyoruz.” Eddie birdenbire ürperdi.

Mike baş işaretiyle onayladı.

Bir sessizlik oldu. Birbirlerine baktılar. Sonra Bill ayağa kalktı. Diğerleri de onu izlediler.

Mike, “Bu gece sabaha kadar çok dikkatli davranmanızı istiyorum,” dedi. “‘O’ buradaydı. Gideceğiniz her yere gelebilir. Ama bu toplantı sayesinde kendimi daha iyi hissetmeye başladım.” Bill’e baktı. “Bence yine de yapılabilir. Öyle değil mi, Bill?”

Bill, “Evet,” diye cevap verdi. “Yine de yapılabilir.”

Mike, “Bunu ‘O’da anlayacak,” dedi. “Durumu kendi yararına çevirmek için de gereken her şeyi yapacak.”

Richie sordu. “‘O’ ortaya çıkarsa ne yapacağız? Gözlerimizi yumup burnumuzu mu tıkayacağız? Üç defa olduğumuz yerde dönecek ve iyi şeyler mi düşüneceğiz? ‘O’nun suratına sihirli bir toz mu üfleyeceğiz? Elvis Presley’nin eski şarkılarını mı söyleyeceğiz? Ne yapacağız?”

Mike içini çekti. “Bunu sana söyleyebilseydim, o zaman bir sorun da kalmazdı. Öyle değil mi? Benim bütün bildiğim şu: Bir güç daha var. Hiç olmazsa biz küçükken vardı. Sağ kalmamızı ve bu işi başarmamızı isteyen bir güç.” Yorgun yorgun omzunu silkti. “Bu geceki toplantı saatine kadar içinizden üçünün kaybolacağını düşünüyordum. ‘Ya ölecek ya da ortadan kaybolacaklar,’ diyordum. Ama buraya gelmeniz umutlanmama neden oldu.”

Richie saatine baktı. “Biri çeyrek geçiyor. İnsan eğlenirken zaman ne de çabuk geçiyor, değil mi, Saman Yığını?”

Ben neşesizce güldü. “Öyle, Richie.”

Bill, “Derry Konağına kadar benimle yürümek i-ister misin, Beverly?” diye sordu.

“Olur.” Beverly mantosunu giyiyordu. Kitaplık çok sessizdi artık. Gölgeli, korkutucu. Bill birdenbire son iki günün bütün ağırlığını üzerinde hissetti. Sadece yorgunluk duysaydı, buna aldırmayacaktı. Ama ona çıldırmaya başlıyor, hayaller görüyormuş gibi geliyordu. Sanki biri onu gözetliyordu.

“Y-ya sen, R-Richie?”

Richie başını salladı. “Saman Yığını’yla Kaspbrak’ın beni eve götürmelerine izin vereceğim. Öyle değil mi, çocuklar?”

“Tabii.” Ben, Beverly’ye bir göz attı. Beverly, Bill’e yaklaşmıştı. Mimar adeta unutmuş olduğu o acıyı duydu. Bir anısı titreşti, sonra tekrar kayboldu.

Bill, Mike’a döndü. “Y-ya sen, M-M-Mike? Bev’le ve benimle gelir misin?”

Mike, “Hayır, benim...” diye başladı.

Aynı anda Beverly bir çığlık attı. Acı dolu, tiz feryadı sessizliği yardı, sesi kubbede yankılandı. Bill ona doğru döndü. Richie iskemlesinin arkasından aldığı spor paltosunu düşürdü; Eddie’nin kolu boş cin şişesine çarparak yere yuvarlandı, şişe müthiş bir şangırtıyla kırıldı.

Beverly onlardan geri geri uzaklaşıyordu. Yüzü kâğıt kadar beyazdı. Ellerini ileri doğru uzatmıştı. Çevresi morarmış gözleri yuvalarından uğrayacak gibi açılmıştı. Kadın, “Ellerim!” diye haykırıyordu. “Ellerim!”

Bill, “Ne...” diyecek oldu, sonra Beverly’nin titreyen parmakları arasından akan kanları gördü. Öne doğru birkaç adım attı, kendi ellerinde can acısıyla karışık bir sıcaklık hissetti. Avuçlarındaki o eski yaralar kanıyordu. İngiltere’de tekrar ortaya çıkan o izler. Bill yan gözle Eddie Kaspbrak’a baktı. Eddie aptal aptal kendi ellerini inceliyordu. Onun parmakları da kanıyordu. Mike’ınkiler de. Richie’ninkiler de. Ve Ben’inkiler de.

Beverly sordu. “Sonuna kadar gideceğiz, değil mi?” Ağlamaya başlamıştı. Boş ve sessiz kitaplıkta hıçkırıkları yankılanıyordu. Sanki bina da kadınla birlikte ağlıyordu. “Tanrı yardımcımız olsun, sonuna kadar gideceğiz.”

“Ç-ç-çâbuk.” Bill, Eddie’nin elini yakaladı.

“Ne...”

“Çabuk!” Bill diğer elini uzattı. Beverly kısa bir duraklamadan sonra bu eli tuttu. Hâlâ ağlıyordu.

Mike, “Evet,” dedi. Sersemlemiş, sanki uyuşturucu almış gibi bir hali vardı. “Evet, öyle değil mi? Her şey yeniden başlıyor. Öyle değil mi, Bill? Her şey yeniden başlıyor.”

“E-e-evet, b-b-bence...”

Mike, Eddie’nin elini tuttu. Richie de Beverly’nin diğer elini. Ben bir an onlara baktı, sonra da sanki uykudaymış gibi kanlı ellerini kaldırdı. Mike’la Richie’nin arasına girerek onların ellerini yakaladı. Böylece daire tamamlanmış oldu.

(Ah Chüd... bu Chüd ayini ve Kaplumbağa bize yardım edemez)

Bill haykırmak istedi ama sesi çıkmadı. Eddie’nin başını arkaya attığını gördü. Boynundaki damarlar ortaya çıkmıştı. Bev kalçalarını iki defa hızla oynattı. Mike ağzını garip bir biçimde çarpıttı. Sanki hem gülüyor, hem de yüzünü buruşturuyordu. O sessizlikte kitaplığın kapılan gürültüyle açılıp kapanmaya başladı. Dergi Salonunda dergiler tayfuna yakalanmış gibi uçuşmaya başladı.

Bill insanı yücelten bir güç hissetti. Saçlarının dimdik olduklarının hayal meyal farkındaydı. Tamamlanmış dairedeki güç inanılacak gibi değildi.

Kitaplıktaki bütün kapılar aynı anda kapandı.

Kütüphane memurunun yazı masasının arkasındaki büyük saat bir defa çaldı.

Ve sonra o etki kayboldu. Biri bir düğmeyi çevirmişcesine.

Gruptakiler birbirlerinin ellerini bırakarak sersem sersem bakıştılar. Güç azalırken Bill de korkunç bir tehlike sezgisinin altında ezildi. Arkadaşlarının hatları gerilmiş, bembeyaz suratlarına baktı, sonra da gözleri kendi ellerine döndü. Parmakları kanlıydı, Ama Stan Uris’in 1958’de gazoz şişesinin sivri camıyla açtığı yaralar yine kapanmış, geride çarpık beyaz izler kalmıştı. Bill, o gün yedimiz son defa bir araya gelmiştik, diye düşündü... “Çorak Yer”de. Stan’in bu kesikleri yaptığı gün. Stan burada değil. Öldü o. Ve biz altımız son defa bir araya geldik. Bunu biliyorum. Seziyorum.”

Beverly ona sokulmuş titriyordu. Bill kolunu kadının omzuna attı. Hepsi ona bakıyordu. Loşlukta irileşmiş gözleri parlıyordu.

Bill boğuk sesle, “Bu kadarı yeter,” dedi. “Bir akşam için bu kadar eğlence yeterli. Baloyu başka bir geceye erteleyeceğiz.”

Beverly mırıldandı. “Her şeyi hatırladım...” Gözleri iyice irileşmiş, solgun yanakları ıslanmıştı. “Her şeyi hatırladım. Babamın siz, çocuklarla dolaştığımı öğrenmesi. Koşarak kaçışım. Bowers ve Criss ve Huggins. Tünel... Kuşlar... ‘O’... Her şeyi hatırlıyorum.9”

Richie, “Evet,” dedi. “Ben de öyle.”

Eddie başını salladı. “Tulumba...”

Bill ona baktı. “Eddie, şimdi...”

Mike, “Artık gidin,” dedi. “Biraz dinlenin. Geç oldu.”

Beverly ona döndü. “Bizimle gel, Mike.”

“Olmaz. Kapılan kilitlemem gerekiyor. Bazı şeyleri yazmak istiyorum. Ama fazla gecikmem. Siz gidin.”

Kapıya doğru yürüdüler. Fazla konuşmuyorlardı. Bill’le Beverly yan yanaydılar. Eddie, Richie ve Ben de onların peşinden geliyorlardı. Bill kadının çıkması için kapıyı açtı. Bir taraftan da, ne kadar genç duruyor, diye düşünüyordu. Ne kadar savunmasız... Belki de Beverly’ye tekrar âşık olmaya başlıyordu. Audra’yı düşünmeye çalıştı. Ama karısı sanki çok uzaklardaydı. Herhalde Audra şimdi Fleet’teki evlerinde uyuyordu.

Yolda yürürlerken Beverly, Bill’in parmaklarına dokundu. Bill minnetle kadının elini tuttu.

Beverly, “Biz hazır olmadan, ‘O’ harekete geçti,” dedi.

“A-acaba hiç hazır olabilecek miydik?”

“Sen hazır olursun, Koca Bill.”

Kadının elinin dokunuşu birdenbire Bill’e çok iyi geldi. Hem çok iyi, hem de gerekli bir şeydi bu. Bill, sana âşıktım, Beverly, diye düşündü. Şimdi de âşığım. Ben de sana âşıktı... Hâlâ da âşık. O günlerde seni seviyorduk... Şimdi de seviyoruz. Sevmemiz de gerekiyor. Çünkü felaket başlıyor. Artık kurtuluş da yok. Bill geriye baktı. Richie’yle Eddie kütüphanenin önündeki merdivenlerin en üst basamağında duruyorlardı. Ben kaldırıma inmiş, onların arkasından bakıyordu. Sanki yine on bir yaşındaydı.

Beverly birdenbire, “Babam sizlerle dolaşmamdan hoşlanmıyordu,” dedi. “Babamın kızdığı zaman bana neler söylediğini sana hiç anlattım mı?”

“Hayır. Neler söylerdi?”

“Senin için kaygılanıyorum, Bevvie,’ derdi. ‘Çok kaygılanıyorum.’” Beverly güldü ama aynı anda titredi de. “Beni böyle yaralamaya çalışırdı. Birçok bakımdan çok tuhaf bir adamdı. Ama onu severdim. Çok severdim. Bir yandan... ondan nefret de ederdim...’ Bunu şimdiye kadar hiç kimseye söylemedim. Bu duygumu yüksek sesle açıklarsam Tanrı’nın beni öldüreceğine inanırdım.”

“O halde tekrar söyle.”

“Hayır, ben...”

“Haydi. Bu sana rahatlık verecek. Ama içindeki yaranın çok uzun süre iltihaplandığı anlaşılıyor.”

Beverly, “Babamdan nefret ederdim,” dedi ve çaresizlik içinde hıçkırmaya başladı. “Ondan nefret ederdim. Korkardım. Babamın takdir edeceği kadar iyi bir kız olamayacağıma inanırdım. Ondan nefret ederdim. Ama kendisini yine de severdim.”

Bill durup kadına sarıldı. Beverly paniğe kapılmış gibi kollarını yazarın boynuna doladı. Gözyaşları Bill’in boynunu ıslattı. Kadın, “Sabah saatlerini orada geçirdik,” diye mırıldandı. “Koşmaca oynadık. Ya da öyle bir şey. Zararsız bir oyun. O gün ‘O’dan da söz etmedik... Hiç olmazsa o saatlerde... Ama her gün, er geç ‘O’nun konusu açılırdı. Hatırlıyor musun?”

Bill, “Evet,” dedi. “E-e-er geç. Hatırlıyorum.”

“Hava kapalıydı. Çok da sıcaktı. Bütün sabah oyun oynadık. On bir buçuğa doğru eve gittim. Duş yapacak, ondan sonra çorba içecek ve sandviç yiyecektim. Sonra da tekrar geri dönüp oyuna katılacaktım. Annemle babam çalışıyorlardı. İkisi de. Ama babam evdeydi. Beni...”

ANAYOL / 17.30

Beverly daha kapıdan girerken babası onu yakaladığı gibi karşıya fırlattı. Kız şaşkınlıkla bağırdı ama sonra omzu duvara çarparken çığlığı yanda kesildi. Beverly yayları bozuk kanepeye çöktü kaldı. Babası sokak kapısını çarparak kapattı. Durup kızına baktı.

“Senin için kaygılanıyorum, Bevvie. Bazen çok kaygılanıyorum. Bunu biliyorsun. Bunu sana sık sık söylüyorum, öyle değil mi? Tabii söylüyorum.”

“Baba, ne...”

Al Marsh ağır ağır kızına doğru geliyordu. Yüzünde düşünceli, kederli, öldürücü bir ifade vardı.

Şırrak!

Adam, Beverly’nin suratına tokatı indirdi. Kızın başı duvara çarptı. Al Marsh başparmaklarını kemerine sokarak kızını öldürücü ama tarafsız bir merakla inceledi. Beverly alt dudağının sol tarafından sıcak bir kanın aktığını hissetti.

“Senin büyüdüğünü gördüm...”

Beverly alçak ve titrek bir sesle, “Baba, neden söz ediyorsun?” diye sordu.

“Bana yalan söylersen seni gebertinceye kadar pataklarım, Bevvie.”

Kız mırıldandı, “Yalan söylemeyeceğim, baba,” dedi. “Ne oldu?” Gözleri dolmuştu.

“Bir sürü çocukla o Çorak Yer’e gittin, değil mi?”

Beverly’nin kalbi durdu sanki. “Bazen orada oynuyo...”

Al Marsh’ın sert nasırlarla kaplı eli yine kızın suratına indi. Babasının yüzündeki ifade kızı korkutuyordu. Bir şey olmuştu. Babası gitgide daha da kötüleşiyordu.

“Onların sana neler yapmasına izin verdin?”

“Baba, ne dernek...”

Al, Beverly’yi omuzlarından sıkıca yakaladı. Parmakları kızın etine batıyordu. Beverly haykırdı. Adam kızını kaldırdı ve ilk kez gözlerinin içine baktı. Beverly babasının gözlerini görünce bir çığlık daha attı. Babası ortadan kaybolmuştu. Beverly birdenbire evin içinde ‘O’nunla yalnız olduğunu anladı.

Adam kızı yana itti. Beverly kahve masasına çarparak yere yuvarlanırken bağırdı. Bir taraftan da, işte böyle oluyor, diye düşünüyordu. Durumu anlaması için bunu Bill’e söyleyeceğim. ‘O’, Derry’nin her yerinde... Yalnızca... yalnızca boş yerleri dolduruyor, işte o kadar. Beverly yerde yuvarlanarak doğruldu. Babası ona doğru geliyordu. Kız yerde kayarak adamdan uzaklaşmaya çalıştı. Saçları gözlerine düşmüştü.

Al Marsh, “Çorak Yer’e gittiğini biliyorum,” dedi. “Bana bunu söylediler. Önce inanmadım. Bevvie’min bir sürü oğlanla dolaşacağına inanamazdım. Sonra bu sabah seni kendi gözlerimle gördüm. Bevvie’im bir sürü oğlanın arasındaydı. Kızım daha on iki yaşında bile değil ama oğlanlarla kırıştırıyor! Daha on iki yaşında bile değil!” Ayağını kaldırıp kızının kalçasına iki tekme attı. Beverly haykırdı. “On iki yaşında bile değil! On iki yaşında bile değil! ON İKİ yaşında bile değil!” Yine tekme atmaya çalıştığı sırada kız kayarak ondan kaçtı. Al Marsh kükredi. “Benden kaçma, Bevvie. Bunu yapma, yoksa senin için daha kötü olur. Bana inan. Babana inan, kızım. Çok ciddi bir sorun bu. Erkeklerle dolaşıyor, kimbilir onların sana neler yapmalarına izin veriyorsun. Ve daha on ikisinde bile değilsin. Çok ciddi bir sorun bu.” Beverly’yi omzundan yakalayarak ayağa kaldırdı. “Sen güzel bir kızsın. Güzel bir kızı mahvetmeyi çok kimse ister. Pek çok güzel kız da mahvolmayı. O çocukların yanında küçük bir fahişe rolü mü oynuyorsun, Bevvie?”

Sonunda Beverly, ‘O’nun babasının kafasına nasıl bir kuşku sokmuş olduğunu anladı. Ama kız yine de, bir bakıma bu fikrin her zaman babasının kafasında olduğunu, ‘O’nun da yalnızca bundan yararlandığını anlıyordu. “Hayır, baba. Hayır baba...”

Adam, “Senin sigara içtiğini gördüm!” diye böğürdü. Tokadı Beverly’nin yüzünde şakladı. Kız sarhoş gibi yalpalayarak geri geri gitti ve masaya çarptı.

“Bevvie?”

“Baba, biz yalnızca oyun oynuyoruz. Hepsi o kadar. Oyun oynuyoruz.. Öyle... öyle kötü şeyler yapmıyoruz...”

Adam kızına yaklaşarak, “Senin sigara içtiğini gördüm,” diye tekrarladı. Sonra Beverly’yi daha da korkutan çocuk sesiyle, şarkı söyler gibi ekledi. “Çiklet çiğneyen bir kız sigara da içer. Sigara içen bir kız içki de içer. Ve içki içen bir kızın neler yapacağını da herkes bilir.”

Beverly’yi tekrar omuzlarından tutarken kız, “BEN KÖTÜ BİR ŞEY YAPMADIM!” diye bağırdı. Babası şimdi canını yakmıyordu. Elleri şefkatliydi. Bu da nedense kızı daha çok korkuttu.

Al Marsh saplantısı olanlara özgü o tartışılmayacak delice mantıkla, “Beverly,” dedi. “Seni oğlanlarla gördüm. Şimdi bana bir kızın o oğlanlarla Çorak Yer’de ne yapabileceğini söyle. Bu kız sırtüstü yatmaz da ne yapar?” Beverly babasına, “Yakamı bırak!” diye bağırdı. İçinde, hiç kuşkulanmadığı bir yerden müthiş bir öfke fışkırıyordu. Babası onu hep korkutmuş, utandırmış, canını yakmıştı. “Benimle uğraşma.”

Adam şaşırdı. “Babanla böyle konuşma.”

“Söylediklerini yapmadım. Hiçbir zaman.”

“Belki yaptın, belki de yapmadın. Anlayacağız.”

“Bunu sana kim söyledi?”

“Bevvie...”

“Sana orada oynadığımızı kim söyledi? Bir yabancı mıydı söyleyen? Üzerinde gümüşlü turunculu bir kılık mı vardı? Eldiven giymiş miydi? Palyaçoya mı benziyordu? Adı neydi?”

“Bevvie, buraya bak...”

Kız, “Hayır, asıl sen buraya bak,” dedi.

Al Marsh yumruğunu salladı. Bu sefer kızının kemiklerini kırmak niyetinde olduğu anlaşılıyordu. Beverly eğildi. Babasının yumruğu ıslık çalarcasına başının yukarısından geçti ve duvara indi. Adam inleyerek kızını bıraktı. Yumruğunu ağzına götürdü. Beverly kısa adımlar atarak geri geri gidip babasından uzaklaştı.

“Buraya gel!”

Beverly, “Hayır,” dedi. “Beni yaralamak istiyorsun. Seni çok seviyorum, baba. Ama böyle davrandığın zaman senden nefret ediyorum. Bundan sonra canımı yakamayacaksın. Bütün bunları sana ‘O’ yaptırıyor. Ama sen de ‘O’nu içine aldın.”

Adam homurdandı. “Neden söz ettiğini bilmiyorum. Ama yanıma gel. Bunu bir daha tekrarlayacak değilim.”

“Hayır.” Beverly tekrar ağlamaya başladı.

“Beni oraya getirme, Bevvie. Bunu yapmak zorunda kalırsam çok pişman olursun. Buraya gel!”

Kız, “Çorak Yer’e gittiğimi sana kim haber verdi, onu söyle,” dedi. “O zaman gelirim.”

Al Marsh bir kedi çevikliğiyle kızına doğru atıldı. Ama Beverly kapıyı açtığı gibi dışarı fırladı.

Babasının arkasından, “GERİ DÖN, BEVVİE, YOKSA SENİ KIRBAÇLA YA KIRBAÇLA YA DERİNİ YÜZERİM!” diye bağırmasına da aldırmadı. Al Marsh’ın gözlerindeki öldürme isteğini görmüştü. ‘O’ vardı babasının gözlerinde. Beverly koşarak kaçtı. ‘O’ndan kaçıyordu.

Beverly soluk soluğa durdu. Artık koşacak hali kalmamıştı. “Tanrım, artık koşamayacağım. Bana yardım et. Babamın beni bulmasına izin verme.”

Birdenbire aklına korkunç bir şey geldiği için bütün vücudu buz gibi oldu. “Aynı şeyler diğerlerinin başına da geliyor mu? Ya da buna benzer olaylar? Arkadaşlarımı uyarmalıyım. ‘O’nu yaraladık. Belki ‘O’ da şimdi bir daha yaralanmamak için önlemler alıyor... Arkadaşlarımdan başka kimim var? Bill... Bill ne yapılması gerektiğini bilir.”

Beverly sağa, Kansas Sokağına saparak Çorak Yer’e doğru yürümeye başladı. Son evlerin önünden geçerken başını iyice eğmişti. Arkasından gelenlerin ayak seslerini duyduğu yoktu. Çocuklar da ayak seslerini işitmemesi için ellerinden geleni yapıyorlardı. Beverly daha önce onlardan hızla koşarak kaçmıştı. Bu kez aynı şeyin olmasına izin vermeyeceklerdi. Çocuklar bir kedi sessizliğiyle yürüyerek kıza yaklaştılar. Geğirti’yle Victor gülüyorlardı ama Henry’nin yüzünde hem aptalca, hem de ciddi bir ifade vardı. Saçları karmakarışıktı, hiç taranmamıştı. Gözleri boş boş bakıyordu. Tıpkı Al Marsh’ınkiler gibi.

Henry Bowers bütün o yaz boyunca usul usul bir uçurumun kenarına yaklaşmıştı. Patrick Hocstetter’in kendisini okşamasına izin verdiği o gün, uçuruma doğru eğilmiş, bu sabah da aşağıya yuvarlanmıştı. Henry ayağında sararmış yırtık beyaz külotuyla avluya çıkarak gökyüzüne bakmıştı. Geceki ayın hayali hâlâ oradaydı. Henry ona bakarken ay değişmiş, gülen bir kurukafa halini almıştı. Henry dehşet içinde dizüstü düşmüş, aydan yayılan bir fısıltı kulağına kadar gelmişti. “Geğirti’yle Victor’u bul. Öğle vakti Kansas Sokağıyla Costello Caddesinin köşesinde bekleyin. O zaman ne yapılması gerektiğini de anlayacaksın.” Ve gerçekten de Beverly denilen o sürtük çıkagelmişti. Henry o zaman durmuş, o sesin yeni emrini beklemişti. Beverly’ye yaklaşırlarken aradığı cevabı da buldu. Ama ses aydan değil, önünden geçtikleri kanalizasyon ızgarasından gelmişti. Hafif ama berrak bir sesti. Geğirti’yle Victor ızgaraya adeta ipnotize olmuş gibi sersem sersem bakmış, sonra da Beverly’ye doğru dönmüşlerdi.

Kanalizasyondan yükselen ses, “Kızı öldürün,” diye emretmişti.

Henry Bowers elini kot pantolonunun cebine sokarak sustalı bıçağını çıkardı, üzerindeki küçük krom düğmeye bastı. Uçtan uzanan bıçak on beş santim boyundaydı. Henry bıçağı avcuna vurdu ve adımlarını sıklaştırdı. Hâlâ sersem sersem bakınan Geğirti’yle Victor ona yetişmek için hızlandılar.

Beverly aslında onların ayak seslerini duymadı. Henry Bowers aradaki mesafeyi kapatırken kızın geriye bakmasının nedeni bu değildi. Henry yüzünde donuk bir gülümsemeyle, dizlerini bükmüş, ayaklarını sürüyerek kızılderili gibi sessizce ilerliyordu. Hayır, Beverly yalnızca birilerinin gözlerini kendisine dikmiş olduklarını sezmişti.

DERRY KİTAPLIĞI / 1.55

Mike Hanlon’a biri onu gözetliyormuş gibi geliyordu. Dolmakalemini masaya bırakarak gölgeli salonda çevresine bakındı. Görünüşte her şey normaldi. Ama Mike orada yalnız olmadığını seziyordu. Artık yalnız değildi.

Mike diğerleri gittikten sonra salonu toplamış, kınları şişenin parçalarını süpürmüştü.

Bu işleri yaparken bir yandan da diğerlerinin anlattıklarını kafasından geçiriyordu. Özellikle onların açıklamadıkları şeylerin üzerinde duruyordu. “Onlar her şeyi hatırladıklarını sanıyorlar. Bill'e Beverly’nin hemen hemen her şeyi hatırladıkları kesin. Ama dahası da var. Zamanla bunlar da akıllarına gelecek... Tabii zamanları kaldıysa. 1958’de hazırlık yapmak fırsatı bulamadık. Sonra da Henry’yle arkadaşları bizi kovaladılar. Belki bizimkilere her şeyi söylemeliydim. Ama nedense bir şey bunu engelledi. Kaplumbağanın sesi sanırım...”

Mike temizlik işini bitirdikten sonra masanın başına geçerek on beş dakika kadar yazı yazmıştı. Şimdi de ona, biri kendisini gözetliyormuş gibi geliyordu. Zenci yerinden kalkarak, “Kim var orada?” diye seslendi. Sesinin yankılan bir an irkilmesine neden oldu. Mike dudaklarını yalayarak yeniden denedi. “Bill? Ben?” Ona yine yankı karşılık verdi. “Bill-ill-ill... Ben-en-en...” Mike birdenbire eve gitmeye karar verdi. Not defterini yanına alacaktı. Deftere uzandığı sırada hafif bir hışırtı duydu. Bir ayak sesi. Tekrar başını kaldırdı. Ama hiçbir şey göremedi. Bekledi. Kalbi hızla çarpıyordu. Ayak sesi tekrar duyuldu. Mike o zaman sesin ne taraftan geldiğini de anladı. Koridorda biri vardı. Ya da bir şey.

Mike usulca kütüphane memurunun masasına yaklaştı. O sırada koridordaki kimse bir adım daha attı. Mike adamın ayakkabılarını gördü. Eski ayakkabılar, paçaları büzülmüş kot pantolon, çıplak ayak bileklerinden bir metre seksen santim yukarıda pırıldayan gözler. Zenci yarım daire biçimindeki masanın üzerini yokladı, madeni bir şeyi yakaladı. Onu telaşla kavradı ve loş koridora baktı. Dışarıdaki bir adım daha attı. Sonra bir adım daha. Şimdi Mike bu gece konuğunun bir gorili andırdığını görebiliyordu. S açlan karmakarışıktı.

“Kimsin sen?”

Adam cevap vermeksizin orada durdu. Mike’ı süzüyordu.

Mike hâlâ korkuyordu ama yine de kendisini toplamaya başlamıştı. Koridordaki adam bir adım daha attı ve daha o konuşmadan zenci kimin geldiğini anladı.

Kara gölge, “A, zenci buradaymış,” dedi. “E, şuna buna hâlâ taş atıyor musun? O pis köpeğini kimin zehirlediğini öğrenmek ister misin, zenci?”

Gölge ilerledi, ışık Henry Bowers’ın suratını aydınlattı. Adamın yüzü şişmanlamış, sarkmıştı. Cildi sağlıksız bir renkte, mum gibiydi. Sarkık yanaklarını uzamaya başlayan sakalları gölgeliyordu. İyice kır düşmüştü bu sakallara. Henry kalın kaşlarını kaldırmış, alnında üç derin çizgi belirmişti. Kalın dudaklarının iki yanında çizgiler vardı. Küçücük gözlerinde yine haince bir pırıltı seziyordu. Kanlı ve sabit bakışlı gözlerinin altı şiş ve mor lekeliydi. Henry otuz dokuzundaydı ama yetmiş üç yaşında gözüküyordu. Öte yandan bu surat hâlâ on iki yaşındaki bir çocuğun suratıydı.

Henry, “Merhaba demeyecek misin, zenci?” diye sordu.

“Merhaba, Henry.”

Henry domuz gözüne benzeyen küçücük gözleriyle Mike’ı süzdü. Sonra dudakları anlatılamayacak kadar iğrenç bir gülümsemeyle aralandı, çürük dişleri ortaya çıktı. “Sesler... Sesler duyuyor musun, zenci?”

“Hangi sesleri, Henry?” Mike ellerini arkasına götürdü, zarf açacağını sol elinden sağına geçirdi.

Henry, “Aydan gelen sesleri,” diyerek elini cebine soktu. “Türlü ses.” Bir an durdu. Hafifçe kaşlarını çatarak başını salladı. “Birçok ses... ama aslında yine bir tek. ‘O’nun sesi.”

“Sen ‘O’nu gördün mü, Henry?”

Henry, “Evet,” dedi. “Frankestein o. Victor’un kafasını kopardı. Çıkan sesi duymalıydın. Sanki biri koskocaman bir fermuarı açıyordu. Sonra Geğirti’ye saldırdı. Geğirti ‘O’nunla boğuşmaya kalkıştı.”

“Öyle mi?”

“Evet. İşte ben bu sayede kaçabildim.”

“Yani arkadaşlarını ölüme mi terk ettin?”

“Böyle söyleme!” Henry’nin yanakları kızardı. “Sakın böyle söyleme. Yoksa beni de öldürürdü.”

“Bizi öldüremedi.”

Henry’nin gözlerinde pis, neşeli bir pırıltı belirdi. “Henüz öldürmedi. Ama öldürecek. Tabii önce ben hepinizi temizlersem, ‘O’na da öldürecek kimse kalmaz.” Elini cebinden çıkardı. Şimdi parmaklarının arasında ince uzun bir sustalı vardı. Bıçağı avucuna vurarak masaya doğru daha hızlı birkaç adım attı. “Bak, ben ne buldum! Tabii nerede arayacağımı biliyordum.” Edepsiz bir ifadeyle kızarmış gözlerinden birini kırptı. “Bana bunu aydaki adam söyledi.” Yine çürük dişlerini göstererek sırıttı.” Gündüz saklandım, gece otostop yaptım. Arabadaki yaşlı bir adamdı. Başına vurdum. Galiba öldü. Arabayı Newport’ta bıraktım. Tam Derry’ye yaklaşırken o sesi duydum. Kanalizasyona baktım, bu elbiseleri gördüm. Bu bıçağı da. Eski sustalımı.”

“Bir şey unutuyorsun, Henry.”

Henry sırıtarak başını salladı.

“Biz kaçtık. Sen de öyle. ‘O’ bizi istiyorsa, seni de istiyor dernektir.” “Hayır.”

“Bence istiyor. Belki siz serseriler ‘O’nun işlerini gördünüz. Ama ‘O’nun sizi sevdiği de yoktu. Öyle değil mi? ‘O’, iki arkadaşını öldürdü senin. Geğirti ‘O’nunla boğuşurken sen kaçtın. Ama şimdi geri döndün. Bence ‘O’ seni yanda kalmış bir iş sayıyor, Henry. Ben buna inanıyorum.”

“Hayır!”

“Belki Frankestein’ı göreceksin. Yoksa Kurt Adamı mı? Belki de vampiri. Palyaço’yu belki de, Henry! Belki ‘O’nun gerçek yüzünü göreceksin. Biz gördük. Bunu sana anlatmamı ister misin? Sen...”

Henry, “Kes sesini!” diye haykırarak Mike’ın üzerine atıldı.

Mike yana kaçarak bir ayağını uzattı. Henry buna takıldı, yere yuvarlanıp eski fayansların üzerinde kaydı. Başını grubun o gece oturduğu masanın bacağına vurdu. Bir an sersemledi. Şimdi bıçağı gevşek tutuyordu.

Mike bıçağı Henry’nin elinden almak için eğildi. Aslında o anda serseriyi kolaylıkla öldürebilirdi. Ama ani bir düşünce onu durdurdu. Henry’yi öldürürsem ‘O’nun işini yapmış olacağım... Henry de beni öldürürse ‘O’na yardım etmiş olacak... Ayrıca Henry’nin suratındaki ifade onu engelledi. Adamın yüzünde eziyet edilen bir çocuğun yorgun ve şaşkın ifadesi vardı. Henry, Butch Bowers gibi hasta kafalı bir adam tarafından büyütülmüştü. Herhalde ‘O’nun varlığından haberi bile olmadığı o günlerde, canavarın pençesine düşmüştü.

Mike bu yüzden zarf açacağını Henry’nin savunmasız boynuna saplayacağı yerde, eğilerek bıçağı kaptı. Sustalı sanki birdenbire canlanmış gibi avucunda döndü. Mike can acısını hemen duymadı. Ama kesilen üç parmağından kanlar yara izli avucuna doğru aktı.

Mike geriledi. Henry döndü ve bir atılışta bıçağı tekrar kaptı. Burnu kanıyordu. Mike’ın da parmakları.

Henry başını sallarken çevreye kan damlaları sıçradı. “Hepiniz de kendinizi pek akıllı sanırdınız. Muhallebi çocuklan! Doğru dürüst kavgada hiçbirimizi alt edemezdiniz.”

Mike usulca, “O bıçağı bırak, Henry,” dedi. “Polis çağırırım. Gelip seni alırlar. Tekrar Juniper Hill’e götürürler. Derry’den uzaklaşırsın. Güvende olursun.”

Henry konuşmaya çalıştı ama başaramadı. Bu iğrenç zenciye Juniper Hill’de de, Los Angeles’ta da, Timbuktu’da da güvende olmayacağını anlatamadı. Er geç ay çıkacaktı. Kar kadar soğuk, kemik kadar beyaz bir ay. Henry hayaletlerin seslerini duyacaktı. Ay değişecek, ‘O’nun suratına dönecekti. Gülecek ve emirler verecekti.

“Sen hiçbir zaman dürüst dövüşmedin?”

Mike, “Sen dövüştün mü?” diye sordu.

Henry, “Seni iğrenç aşağılık pis zenci!” diye haykırarak saldırdı.

Mike serserinin hantal saldırısından kurtulmak için geriye doğru eğildi, ama dengesini kaybederek yere devrildi. Henry tekrar masaya çarptı. Dönerek Mike’ın kolunu yakaladı. Zenci zarf açacağını serserinin koluna batırdı. Henry haykırdı ama zenciyi bırakacağı yerde onu daha da sıkı tuttu. Mike onu itmeye çalıştı. Henry bıçağıyla havada ışıltılı bir yarım daire çizdi, on beş santimlik sustalı zencinin kalçasına, dibine kadar girdi. Henry bıçağı çekerek çıkarırken Mike can acısıyla bağırdı ve adamı itti. Kendisini zorlayarak ayağa kalktı. Ama Henry ondan daha çabuk ayağa fırladı. Mike bacağından kanlar aktığını hissediyordu. “Tanrım, beni fena yaraladı. Galiba bacağımdaki atardamarı kesti. Her tarafım kan içinde. Yerler de. Bu ayakkabıları bir daha giyemem. Oysa onları iki ay önce almıştım.”

Henry tekrar saldırdı. Kızgın bir boğa gibi soluyordu. Mike sendeleyerek yana kaçtı ve zarf açacağını tekrar savurdu. Henry’nin gömleği yırtıldı. Bıçak serserinin göğsünde derin bir yara açtı. Mike onu tekrar iterken Henry homurdandı.

Sonra da, “Sen çok pis dövüşüyorsun, aşağılık zenci!” diye inledi. “Bak şu yaptığına!”

Mike, “Bıçağı at, Henry,” dedi.

Birinin arkalarında kıkır kıkır güldüğü duyuldu. Henry baktı... büyük bir dehşetle çığlık attı. Mike’ın bakışları yazı masasına kaydı. “Tınnnk!” diye bir ses duyuldu. Sonra Stan Uris’in kafası masanın altından fırladı. Kanlar akan kesik kafasının altına bir yay takılmıştı. Tirbuşon gibi. Stan ağzını açtı, neşeli, cırlak bir ses işitildi. “Onu öldür, Henry! Zenciyi öldür! Bu aşağılık zenciyi! ÖLDÜR!”

Mike telaşla Henry’ye döndü. Çaresiz bir oyuna geldiğini anlamıştı. Belli belirsiz, Henry kimin suratını gördü acaba? diye düşündü. Stan’inkini mi? Victor Criss’inkini mi? Yoksa babasınınkini mi?

Henry çığlıklar atarak Mike’a saldırdı. Bıçak zencinin vücuduna bir dikiş makinesinin iğnesi gibi batıp batıp çıkmaya başladı. Henry, “Alçak zenci,” diye bağırıyordu. “Aşağılık zenci!”

Mike geriledi ama Henry’nin daha önce yaraladığı bacağı bükülüverdi. Zenci yere yığıldı. Zaten bacağı iyice hissizleşmişti. Mike başını eğdiği zaman krem rengi pantolonunun parlak bir kırmızıya dönüşmüş olduğunu gördü.

Henry’nin bıçağı burnunun ucunda ışıldadı. Serseri sustalıyı tekrar saplamak için elini havaya kaldırdığı sırada Mike zarf açacağını uzattı. Henry farkına varmadan bunun üzerine atıldı. Mike’ın eline sıcak kanlar aktı. Bir çatırtı duyuldu. Mike gerilediği zaman elinde yarım bir zarf açacağı kalmıştı. Ucu Henry’nin karnında kalmıştı çünkü.

Henry tiz bir sesle, “Alçak zenci!” diye haykırdı. Elini karnına bastırırken parmaklarının arasından kan aktı. Henry eline, yuvalarından uğramış gözleriyle, olanlara inanamıyormuş gibi baktı. Yayın ucunda sıçrayıp duran kafa cırlak kahkahalar attı. Başı dönmeye, midesi bulanmaya başlamış olan Mike, kafaya baktı. Şimdi Geğirti Huggins’in kafası vardı karşısında. Mike acı acı inledi. Sesi sanki uzaklardan geliyormuş gibi kulaklarında yankılandı. Zenci sıcak kandan oluşan bir gölcüğün ortasında oturduğunun farkındaydı. Kendi kanından oluşan bir gölcüğün. “Bacağıma sıkıca bir şey bağlamazsam öleceğim...”

Henry, “Ahhh... Ahhhh...” diye çığlıklar atıyordu. Bir eli hâlâ kanundaydı. Diğerinde ise bıçak ışıldıyordu. Serseri sendeleyerek Mike’dan uzaklaştı. Kapıya doğru giderken iskemlelerden birine çarparak devirdi. Sonunda sokak kapısına erişerek karanlık geceye çıktı.

Mike bayılmak üzereydi. İyice hissizleşmiş olan parmaklarıyla çekiştirerek kemerini çıkardı, kasığının aşağısına, bacağına sıkıca doladı. Kemeri bir eliyle tutarak sürüne sürüne yazı masasına doğru gitti. Telefon oradaydı. Ama Mike masaya nasıl ulaşacağını bilmiyordu. Bütün dünya titriyor, bulanıklaşıyordu. Zenci dilini çıkararak şiddetle ısırdı. Can acısı yüzünden kendisine gelir gibi oldu. Bütün gücünü sağlam bacağına vererek doğruldu ve telefonu kendine doğru çekti. Titreyen parmağıyla hastanenin numarasını çevirdi. Telefon karşıda çalmaya başlarken zenci de gözlerini yumdu. Sonra da Palyaço Pennywise’ın cevap verdiğini duyarak gözlerini tekrar açtı.

Pennywise tam güneyli zenci aksanıyla, “Merhaba kara çocuk,” diye bağırdı. Tiz kahkahası Mike’ın kulak zarını yırttı sanki. “E, nasılsın bakalım? Ne yapıyorsun? Bence ölüsün sen. Ne diyorsun buna? Bence Henry seni öldürdü! Balon ister misin, Mikey? Balon ister misin? E, ne haber? Ne haber?”

Mike’ın masayı kavrayan parmakları kaydı, bir an sağlam bacağının üzerinde yalpaladı, sonra da yere yuvarlandı. Şimdi kulaklık, gözlerinin önünde bir sağa bir sola sallanıyordu. Mike boğuk boğuk, “Orada biri var mı?” dedi. “Duyduğum sesin arkasında konuşan biri? Lütfen bana yardım edin. Adım Michael Hanlon. Derry Kitaplığındayım. Kan kaybından ölmek üzereyim. Belki oradasınız ama sesinizi duyamıyorum. Sizi duymama izin vermiyorlar. Oradaysanız lütfen çabuk gelin.”

Mike yan yatarak bacağındaki kemeri daha da sıktı.

Pennywise sallanan telefondan haykırdı. “Hey ahbap, nasılsın? Ne haber pis zenci? Merhaba...”

KANSAS SOKAĞI / 12.20

Henry Bowers, “Merhaba,” dedi. “Nasılsın küçük kaltak?”

Beverly hemen tepki göstererek kaçmak için döndü. Diğerleri onun bu kadar çabuk tepki göstereceğini sanmamışlardı. Beverly belki kaçabilecekti de. Ama Henry onu uzun saçlarından yakaladı. Yüzünü kızınkine yaklaştırarak sırıttı. Sıcak soluğu pis pis kokuyordu.

“E, nasılsın? Nereye gidiyorsun? O aşağılık arkadaşlarınla oynamaya mı? Şimdi burnunu kesip sana yedireceğim. Hoşuna gider mi?”

Beverly kurtulmak için çırpındı, Henry güldü, kızın kafasını sağa sola salladı. Elindeki bıçak puslu ağustos güneşinde tehlikeli bir biçimde ışıldıyordu.

Birdenbire biri uzun uzun koma çaldı. “Hey! Buraya bakın! Ne yapıyorsunuz? Kızı bırakın!”

Eski arabadaki yaşlı bir kadındı. Otomobili kaldırıma yanaştırmış, eğilmiş, pencereden bakıyordu. Victor Criss kadının öfkeli yüzünü gördüğü zaman gözlerindeki o sersem ifade kayboldu. Kaygıyla Henry’ye bakarak, “Ne...” diyebildi.

Beverly tiz bir sesle bağırdı. “Yalvarırım! Bıçağı var. Bıçağı.”

Yaşlı kadının duyduğu öfkenin yerini şaşkınlık ve korku aldı. “Ne yapıyorsunuz siz? Kızı bırakın!”

Henry dişlerini gösterdi ve birdenbire arabaya doğru koştu. Hâlâ saçlarından tuttuğu Beverly’yi de peşinden sürükledi. Kızın baş derisi korkunç acıyordu. Beverly saçlarının tutam tutam koptuğunun farkındaydı.

Yaşlı kadın haykırarak camı telaşla kapattı. Hâlâ kükreyen Henry bıçağı salladı, ucu camdan kaydı. Kadın telaşla gaza bastı, araba sarsılarak biraz ilerledi. Henry çizmeli ayağını kaldırdığı gibi stop lambalarından birini kırdı. “Def ol buradan, kurumuş kocakarı!”

Yaşlı kadın lastik gıcırtıları arasında hızla uzaklaştı. Henry sırıtarak tekrar Beverly’ye döndü. Kız o anda serserinin kasığına tekmeyi indirdi. Henry’nin yüzündeki gülümseme acı ifadesine dönüştü. Elindeki bıçak düştü, öbür eli de Beverly’nin saçlarının arasından kaydı. Çocuk ellerini kasıklarına bastırarak dizüstü düştü. Bağırmaya çalışıyordu. Beverly serserinin parmaklarının arasında bakır rengi saç tutamlarının parladığını gördü. Beverly derin bir soluk aldı ve olanca gücüyle Henry’nin kafasına tükürdü.

Sonra da dönerek koşmaya başladı.

Geğirti kızın arkasından hantalca üç adım attı, sonra durakladı. Victor’la ikisi Henry’nin yanına gittiler. Çocuk onları itti ve sendeleyerek ayağa kalktı. Elleri hâlâ kasıklarındaydı. Bu yaz daha önce de kasığına tekme yemişti. Eğilerek sustalıyı aldı, hırıltılı bir sesle, “Haydi,” dedi.

Geğirti kaygıyla sordu. “Ne dedin, Henry?”

Henry ona döndü. Terli yüzünde ıstırap ve delice bir nefret vardı. Geğirti bir adım geriledi. Henry zorlukla, “Gelin, dedim,” diye mırıldandı. Elleri kasıklarında, yalpalayarak Beverly’nin peşinden yürüdü.

Victor korkuyla, “Artık onu yakalayamayız, Henry,” dedi. “Yürüyecek halde değilsin.”

Henry, “Yakalayacağız,” diye soludu. Alnında beliren ter damlaları kızarmış yanaklarından akıyordu. “Onu yakalayacağız. Çünkü nereye gittiğini biliyorum. O aşağılık arkadaşlarıyla beraber olmak için Çorak Yer’e gidiyor.”

DERRY KONAĞI OTELİ / 2.00

Beverly, “...Arkadaşlarımdınız,” dedi.

“Hı?” Bill kadına baktı. Düşüncelere dalmıştı. Beverly’yle el ele yürüyorlardı. Bill kadının yalnızca sözlerinin sonunu duymuştu.

“‘Sizler benim en iyi arkadaşlarımdınız,’ dedim. O günlerde sizden başka arkadaşım yoktu zaten.” Beverly gülümsedi. “Aslında ben kolay kolay arkadaş edinemem.”

“Ben de öyle.” Bill ona gülümsedi. “Eski günlerde bi-bi-birbirimizden başkasına ihtiyacımız yoktu.”

Beverly ona ciddi ciddi baktı. “Şimdi bir şeye ihtiyacım var.”

“N-neye?”

Beverly, “Beni öpmeni istiyorum,” dedi.

Bill, Audra’yı düşündü ve ilk defa o zaman karısının Beverly’ye benzediğini anladı. Acaba Audra’yı başlangıçtan beri bu yüzden mi beğendim? diye düşünerek ani bir suçluluk duydu. Sonra çocukluk arkadaşı Beverly’yi kendisine çekti. Beverly’nin dudakları gergin, sıcak ve tatlıydı.

Sonra kadın, “Haydi gel,” dedi. “Çabuk.”

Beverly, Bill’e bakarak, “Pişman mısın?” diye sordu.

Bill, “Pişmanlıklar,” dedi. “Ben her zaman pi-pişmanlık duyarım.” Gülümsüyordu.

“Hiç duyma. Çünkü ben kocamdan nefret ediyorum.”

Bill, kadına döndü. Artık gülümsemiyordu.

Beverly, “Bunu ancak bu gece iyice kavradım,” diye açıkladı. “Ah, evet, herhalde başından beri de seziyordum. Tom bana vuruyor, canımı yakıyor. Onunla... babam her zaman benim yüzümden kaygılandığı için evlendim sanırım. Ne kadar çabalarsam çabalayayım, babam yine de kaygılanırdı. Ve galiba babamın Tom gibi bir damadı beğeneceğini düşünüyordum. Çünkü Tom da benim için kaygılanıyordu. Biri benim için kaygı duyduğu sürece kendimi güvende hissediyordum. Daha da önemlisi, o zaman gerçek bir evlilik değil, sadece bir kâbustu. İnsan neden böyle yapar, Bill? Niçin kendi isteğiyle aynı eski kâbusa döner?”

Bill, “A-aklıma yalnızca bir n-neden geliyor,” dedi. “İnsan geriye, kendisini b-bulmak için döner.”

Beverly mırıldandı. “Kâbus burada. Derry’de. Tom bunun yanında sönük kalır. Şimdi kocamı daha iyi görebiliyorum. Onunla birlikte geçirdiğim yıllar yüzünden kendimden nefret ediyorum... Tom’un bana neler yaptırttığını bilemezsin... Ve ben bunları memnunlukla yapıyordum. Çünkü Tom benim için kaygılanıyordu... Ağlamak geliyor içimden. Ama insan bazen çok utandığı için ağlayamıyor.”

Bill usulca, “Yapma...” diyerek elini kadının parmakları üzerine koydu. Beverly onun elini sıkıca tuttu. Bill ekledi. “Herkes başarısızlığa uğrar. Ama bu bir s-sınav değil ki. İnsan elinden geleni yapar yalnızca.”

Beverly’nin gözleri fazla parlaktı ama kadın ağlamıyordu. “Ben şunu söylemek istiyorum. Tom’a ihanet ettiğim ya da ondan intikam almaya kalkıştığım yok. Bence şimdi aramızdaki... normal, akıllıca ve tatlı bir şey... Seni seviyorum Bill...”

Bill gülümsedi. “Ben de seni seviyorum...”

“Haydi artık uyuyalım. İkimizin de dinlenmeye ihtiyacı var.” “Pe-pekâlâ...” Bill kendini gerçekten çok yorgun hissediyordu. Her şeyden çok uykuya ihtiyacı vardı. Ama yalnız yatmak istemiyordu. Özellikle bu gece. Bill uykuya dalacağı sırada, şimdi yanında Ben olmalıydı, Beverly, diye düşündü. Aslında öyle olması gerekiyordu. Ama neden Ben’i seçmedin?

Beverly uykuya dalar dalmaz rüya görmeye başladı. Rüyasında koşuyor koşuyor koşuyordu.

ÇORAK YER / 12.40

Beverly hızla koşuyor, zaman zaman da geriye bakıyordu. O çocuklar hâlâ peşindeler miydi? Henry ve arkadaşları görünürlerde yoktu. Beverly eski tahta köprünün altına baktı. Gümüş’ün orada olacağını umuyordu. Ama bisiklet yoktu. Kız patikada yürümeye başladı. Bir kere daha arkasına döndüğünde... o küçük serserileri gördü. Geğirti’yle Victor, Henry’yi aralarına almışlar, ona destek oluyorlardı, Henry’nin rengi iyice uçmuştu. Çocuk eliyle kızı işaret etti. Victor’la Geğirti onun yamaçtan inmesine yardıma çalıştılar. Beverly ipnotize olmuş gibi hâlâ onlara bakıyordu. Sonra döndü, köprünün altındaki ince dereyi hızla aştı. Patikadan telaşla indi. Sıcak soluğu boğazını yakıyordu. Bacak kaslarının titrediğinin farkındaydı. Fazla gücü kalmamıştı artık. Kulüp! Oraya ulaşabilirse belki güvende olabilirdi. Beverly sağa saparak ağaçların arasına daldı. Bir süre sonra açıklığa çıktı. Bu sık ağaçlarla dolu bölgeye Çorak Yer adının verilmiş olması garipti. Beverly hem dal ve yapraklarla saklanmış kapağın, hem de pencere yerine geçen yarığın açık olduğunu gördü. Kulüpten dışarıya rock and roll müziği yayılıyordu. Beverly’nin yaklaştığını duyan Ben Hanscom başını dışarı uzattı. Kızın halini görünce ağzı açık kaldı. “Beverly, ne oluyor...”

Ama kız cevap vermek zahmetine katlanmadı. Yakınlarda bir yerde dallar çatırdıyor, birileri boğuk boğuk küfrediyordu. Galiba Henry kendisini toplamaya başlamıştı. Beverly deli gibi kapağa doğru atıldı. Ben telaşla aşağıya indi, Beverly atlarken onu beceriksizce yakaladı.

Beverly soluk soluğa, “Her tarafı kapat,” dedi. “Ben, Tanrı aşkına çabuk ol! Geliyorlar!”

“Kimler geliyor?”

“Henry ve arkadaşları. Henry çıldırdı. Bıçağı var...”

Bu kadarı Ben için yeterliydi. Çabucak kapağı çekti. Üzerini toprak parçalarıyla örtmüşlerdi. Beverly ayaklarının ucunda yükselerek pencereyi de kapattı. İki arkadaş karanlıkta kaldılar. Beverly korkuyla Ben’e sarıldı, çocuk da kısa bir kararsızlıktan sonra kollarını onun beline doladı. İkisi de dizlerinin üzerinde duruyorlardı. Sonra Beverly, Richie’nin transistörlü radyosunun hâlâ çaldığını fark etti. “Ben... Radyo... Duyacaklar...” Çocuk şişman kalçasıyla kıza çarptı. Az kalsın karanlıkta onu deviriyordu. Radyo yere düştü. Sonra bir çatırdı oldu ve radyo sustu.

Ben, “Tüh be!” diye homurdandı. “Radyoyu ezdim. Richie çok kızacak.” Karanlıkta kızı bulmaya çalıştı.

Beverly, Ben’i gömleğinden yakalayarak kendine doğru çekti. “Beverly, ne...”

“Hişşş...”

Ben sustu. Şimdi kollarını birbirlerinin bellerine dolamış, öyle oturuyorlardı. Başlarını kaldırmışlardı. Aslında kulüp tam karanlık da sayılmazdı. Kapağın bir yanından ince bir ışık sızıyordu. Pencerenin de üç tarafından. Bunlardan biri oldukça genişti. Beverly üç serserinin o yarığı görmemesi için dua etti. Henry’yle arkadaşlarının yaklaştıklarını duyuyordu. Önce onların ne söylediklerini pek işitemedi. Sonra gözlerini seçti. O zaman Ben’i daha da sıkıca tuttu.

Victor, “Bambuların arasına girdiyse izini kolaylıkla buluruz,” diyordu.

Henry, “Onlar buralarda oynuyorlar,” diye cevap verdi. Sanki zorlukla konuşuyordu. “Bunu bana Boogers Taliendo söyledi. Taşlarla kavga ettiğimiz gün de buradaydılar.”

Geğirti, “Evet,” dedi. “Kovboyculuk filan oynuyorlar.”

Birdenbire tepelerinden ayak sesleri geldi. Toprakla kaplı kapak sarsıldı, Beverly’nin suratına tozlar yağdı. Biri, ikisi belki de üçü kapağın üzerinde duruyorlardı. Beverly’nin midesine sancı girdi. Kız bağırmamak için dudağını ısırdı. Ben iri elini onun yanağına koyarak başını koluna dayadı. Kafasını kaldırmış bekliyordu. Serseriler orada olduklarını fark edecekler miydi? Yoksa aslında bunu biliyor, onlarla oynuyorlar mıydı?

Henry, “Onların gizli bir yeri varmış,” dedi. “Boogers bana öyle söyledi. Bir ağacın tepesinde miymiş neymiş. Oradan ‘Kulübümüz’ diye söz ediyorlarmış.”

Victor, “Ben onlara kulübü öğretirim,” diye söylendi. Geğirti gürültülü bir kahkaha attı.

Henry, “Nehrin kıyısına bakalım,” dedi. “O kızın orada olduğundan eminim.”

Victor mırıldandı. “Pekâlâ...”

Güm güm güm. Serseriler gidiyorlardı. Beverly sıktığı dişlerinin arasından rahat bir soluk aldı. Ama sonra Henry, “Sen burada nöbet bekle, Geğirti,” diye bağırdı. “Patikayı gözetle.”

“Tamam.” Geğirti bir aşağı, bir yukarı dolaşmaya başladı. Sık sık kapağın üzerinden geçiyordu. Aşağıya yine topraklar döküldü. Beverly’yle

Ben birbirlerine baktılar. Hatları gerilmiş yüzleri toprak içindeydi. Beverly, Ben’e daha da sıkıca sarıldı. Onun iriyarılığı kıza güven veriyordu. Okul yaz tatiline girdiği sırada Ben belki yalnızca yüreği korku dolu şişman bir çocuktu. Ama şimdi durumu farklıydı. Hepsi gibi Ben de değişmişti. Geğirti onları fark ederse Ben serseriyi pek şaşırtabilirdi.

Geğirti, “Ben onlara kulübün ne dernek olduğunu öğretirim,” diye söylendi. Sonra da pis bir kahkaha attı. “Kulüpmüş, öyle mi?”

Beverly, Ben’in gövdesinin üst kısmının sarsıldığını fark etti. Çocuk kesik kesik soluk alıyordu. Beverly bir an kaygıyla, Ben’in ağlamak üzere olduğunu düşündü. Sonra çocuğun gülmemeye çalıştığını anladı. Ben’in yüzü adeta morarmıştı.

“Kulüp de neymiş?” Geğirti ağır gövdesiyle tam kapağın ortasına oturdu. Bu sefer tavan daha da korkutucu bir biçimde sarsıldı. Kapağın üzerine yayılan toprağı taşısın diye konmuş olan desteklerden biri çatırdadı. Seksen kilo ağırlığındaki Geğirti Huggins’i taşımaları hesaplanmamıştı.

Beverly, kalkmazsa kucağımıza düşecek, diye düşündü. Ben’in sinir krizi ona da bulaşıyordu. Kız kahkahalar atmamak için yüzünü Ben’in göğsüne gömdü.

Çocuk, “Hışş...” diye fısıldadı. “Tanrı aşkına...”

Çatırr. Ses bu kez daha yüksekti.

Sonra Beverly, Henry’nin uzaklardan Geğirti’ye seslendiğini duydu.

Geğirti, “Ne?” diye böğürdü. Gürültüyle ayağa kalkarken yine topraklar döküldü. “Ne diyorsun, Henry?”

Henry bağırarak bir şeyler söyledi. Beverly yalnızca “Çalılar” ve “Kıyı” sözlerini seçebildi.

Geğirti, “Pekâlâ,” diye bağırdı ve son defa kapağın üzerinden geçti. Bu sefer daha müthiş bir çatırdı duyuldu, bir tahta parçası Beverly’nin kucağına düştü. Kız bunu şaşkın şaşkın aldı.

Ben, “Beş dakika daha kalsaydı,” diye fısıldadı. “Mahvolmuştuk. Geğirti kucağımıza düşerdi.”

Birbirlerine bakarak alçak sesle gülmeye başladılar.

Sonra Beverly, “O şiir için teşekkür ederim,” dedi.

Ben birdenbire gülmekten vazgeçerek kızı dikkatle ciddi ciddi süzdü. Arka cebinden çıkardığı mendille yüzünü silmeye başladı. “Şiir mi?”

Ben, “Hayır,” dedi. “Ben sana Haiku filan göndermedim. Çünkü benim gibi bir şişko böyle bir şey yaparsa kız ona güler.”

“Ben gülmedim. Şiir çok güzeldi.”

“Ben hiçbir zaman güzel bir şey yazamam. Belki Bill başarabilir. Ama ben yapamam.”

Beverly başını salladı. “Bill yazar olacak. Ama o da hiçbir zaman o şiir kadar güzel bir şey yazamayacak. Mendilini kullanabilir miyim?”

Ben mendili uzattı. Beverly yüzünü temizlemeye çalıştı.

Sonunda çocuk, “Şiiri benim yolladığımı nereden anladın?” diye sordu.

Kız, “Bilmem,” dedi. “Anladım işte.”

Ben yutkunarak ellerine baktı. “Özel bir amacım yoktu.”

Kız onu ciddi ciddi süzdü. “Asıl bu sözlerinde ciddi olmadığını umarım. Bu bütün günümü mahveder. Zaten her şey kötü.”

Ben hâlâ ellerine bakıyordu. Sonra güç duyulan bir sesle, “Yani,” dedi. “Seni seviyorum, Beverly. Ama hiçbir şeyi bozmak da istemiyorum.” “Bozamazsın.” Beverly, Ben’i kucakladı. “Şu anda sevgiye çok ihtiyacım var.”

“Ama sen Bill’den özellikle hoşlanıyorsun.”

Beverly, “Belki öyle,” dedi. “Ama bu önemli değil. Büyük olsaydık belki önemli sayılırdı biraz. Ama ben aslında hepinizi de çok seviyorum. Sizden başka hiç arkadaşım yok. Ben seni de seviyorum, Ben.”

“Teşekkür ederim...” Ben kendini zorlayarak açıkladı. “O şiiri ben yazdım.”

Bir süre konuşmadan oturdular. Beverly kendisini güvende hissediyordu. Sonra Ben birdenbire, “Diğerleri de geleceklerdi,” dedi. “Ya o serserilere yakalandılarsa?”

Beverly doğruldu. Uykuya dalmak üzere olduğunu fark etmişti. Bill’in Mike Hanlon’u öğle yemeğine evine davet ettiğini de hatırladı. Richie, Stanlara giderek sandviç yiyecekti. Eddie ise dama tahtasını getireceğine söz vermişti. Neredeyse geleceklerdi. Henry ve arkadaşlarının Çorak Yer’de olduğunu bilmeden...

Beverly, “Onları bulmalıyız,” diye bağırdı. “Henry yalnızca benim peşimde değil.”

“Dışarı çıktığımız sırada onlar da geri dönerlerse...”

“Hiç olmazsa biz o serserilerin burada olduklarını biliyoruz. Bill’le diğerlerinin bundan haberleri yok. Eddie koşamıyor bile. Zavallının kolunu kırdılar zaten.”

Ben, “Tanrım...” dedi. “Tehlikeyi göze almamız gerekiyor.”

“Evet.” Beverly yutkunarak saatine baktı. “Ben...”

“Ne var?”

“Henry iyice çıldırdı. Gerçekten delirdi. Beni öldürecekti. Diğer ikisi de ona yardım edeceklerdi.”

Ben, “Yok canım,” dedi. “Henry deli ama o kadar da değil. O yalnızca...

Beverly, “Yalnızca ne?” diye sordu.

Ben cevap vermedi. Düşünüyordu. Çok şey değişti, öyle değil mi? Okul tatil olduğu sırada Henry’den korkuyordum. Çünkü iriyarı bir zorbaydı. Birinci sınıftaki çocukları yakalayıp kollarını bükecek bir tip. Ama hepsi bu kadardı. Sonra Henry kamıma adının başharfini oydu. Arkasından taşlarla birbirimize girdik. Henry herkesin kafasına iri kaya parçalan atmaya başladı. O kayalar insanı kolaylıkla öldürebilirdi. Bu arada Henry’nin görünüşü de değişti... Sanki bir şey yakasına sarılmış, bırakmıyor. Birdenbire Ben’in kafasında başka bir düşünce belirdi. Çok güçlü ve adeta kesindi bu düşünce. ‘O’, Henry’yi kullanıyor. Belki diğer çocukları da. Ama onlardan Henry aracılığıyla yararlanıyor. Eğer bu doğruysa, o zaman Beverly haklı. ‘O’, Henry’yi kullanıyorsa, Henry de bıçak kullanır...

Beverly, “Yaşlı bir kadın onların beni dövmeye kalktıklarını fark etti,” diyordu. “Henry kadına saldırdı. Bir tekmede stop lambasını kırdı.”

Ben’i en çok bu kaygılandırdı. Henry, yaşlı bir kadına saldırdığına göre iyice çıldırmış dernekti.

Beverly, Ben’in yüzündeki ifadeden çocuğun kendisine inandığını anladı ve rahatladı.

“Gel, Kansas Sokağına çıkalım.” Ben birdenbire ayağa kalkarak kapağı itti. “Koşmaya hazır ol.” Başını delikten çıkararak etrafına bakındı. Açıklık çok sessizdi. “Haydi gel.” Ben, Beverly’nin yukarı çıkmasına yardım etti.

Kız kaygıyla bakınarak saçlarını geriye itti.

Ben, Beverly’nin elini tuttu. Ağaççıkların arasından Kansas Sokağına doğru yürüdüler. Ben, “Patikadan gitmesek daha doğru olur,” dedi.

Beverly itiraz etti. “Olmaz. Acele etmemiz gerekiyor.”

Ben başını salladı. “Tamam.”

Patikaya çıkarak hızla yürümeye başladılar. Beverly bir ara yoldaki bir taşa takıldı.

KİLİSE BAHÇESİ / 2.17

Henry sendeleyerek ay ışığının yaldızladığı kaldırıma yuvarlandı. Homurdanırken ağzından kan fışkırdı, çatlak betona yayıldı. Henry uzun bir süre kana şaşkın şaşkın baktı, sonra da çevreye bir göz atmak için başını kaldırdı.

Kansas Sokağına derin bir sessizlik çökmüştü. Evler karanlıktı.

Ah! Kanalizasyon ızgarası oradaydı. Demir çubuklarından birine bir balon bağlanmıştı. Üzerinde gülen bir insan suratı vardı. Balon hafif rüzgârda dalgalanıyordu.

Henry tekrar ayağa kalktı. Yapış yapış elini yine karnına bastırmıştı. O pis zenci kendisini kötü yaralamıştı. Ama Henry de onun işini bitirmişti. Evet, kesinlikle. Zenciden yana, Henry durumdan pek memnundu. “Çocuk zıbardı,” diye homurdanarak yalpalaya yalpalaya balonun yanından geçti. Karnındaki yara kanamaya devam ederken parmakları parıltılı bir hal aldı. “Çocuk geberdi. Ahmağı temizledim. Hepsini de temizleyeceğim. Onlara taş atmanın ne dernek olduğunu öğreteceğim.”

Henry’nin kafasının içinde ayrı bir kulak vardı sanki. O kulak, yayın sesini duyuyordu. Tingg! Başının içindeki başka bir göz, Victor’un o yayın ucunda sallanan başını görüyordu.

Henry bulanık gözlerle sola baktı. Şimdi evlerin yerini yüksek, kara bir çit almıştı. Daha geride ise eski Teoloji Kilisesi kapkara bir gölge gibi yükseliyordu. Kilise 1974’de kapanmıştı. Henry ön kapıya giden bahçe yoluna vardı. Buraya kalın bir zincir gerilmişti. Üzerindeki madeni levhada “İçeri girmek yasaktır-Derry Polis Örgütü” yazılıydı. Henry’nin ayağı zincire dolaştı, koca cüsse tekrar yere yuvarlandı. Güüm! İlerde bir araba köşeyi dönerek Kansas Sokağına girdi, farları sokağı yaladı. Polis arabasıydı. Henry sürüne sürüne zincirin altından geçerek çitin arkasına süzüldü. Sıcak yanaklarını ıslatan çiy pek hoşuna gitti. Yüzükoyun yattı.

Polis arabası duraklamadan kilisenin önünden geçti.

Sonra birdenbire tepesindeki ışık yandı. Şimdi mavi bir ışık karanlığa yayılıyordu. Siren sesi çevrede yankılandı, tekerlekler inledi.

Henry deli gibi, yakalandım, diye düşündü. Yakalandım. Sonra polis arabasının uzaklaştığını fark etti. Kısa bir süre daha geçince onu bir cankurtaran izledi. Henry şimdi soğuk çimlerin üzerinde titriyor, kusmamaya çalışıyordu. Kusarsa bütün bağırsaklarının ağzından fırlamasından korkuyordu.

“Cankurtaran ve polis arabası? Nereye gidiyorlar? Kitaplığa tabii. Zenciye. Ama çok geç kaldılar. Ben onu temizledim bile. O sireni kapasanız daha iyi olur, çocuklar. Zenci bu sesi duyamayacak. Öldü o. O...”

Ama Mike gerçekten ölmüş müydü? Henry kuru diliyle çatlak dudaklarını yaladı. Mike ölmüş olsaydı bu siren sesleri gecede yankılanmazdı. Belki de onları zenci çağırmıştı. Belki de... belki de zenci ölmemişti.

Henry, “Olamaz,” diye soluyarak arkaüstü döndü, gökyüzüne baktı. Orada milyarlarca yıldız vardı. Henry ‘O’nun uzaydan geldiğini biliyordu. Gökyüzünde bir yerden... ‘O’...

Henry titreyerek gözlerini yumdu. “Zenci öldü. Biri dövüştüğümüzü duydu ve polise haber verdi... Ama cankurtaran neden geldi? Kes sesini! Kes sesini!” Şimdi yine o eski, şaşkınlıkla kan şık öfkeyi duyuyordu. Eski günlerde o çocuklar onu nasıl da tekrar tekrar yenmişlerdi! Henry onları kıstırdığını sanmış, ama elinden kaçırmıştı köpekleri. O son gün de öyle olmuştu. Geğirti o küçük fahişenin Kansas Sokağından ‘Çorak Yer’e koştuğunu gördüğü zaman. Henry bunu hatırlıyordu. Çok iyi hatırlıyordu hem de. Biri kasığına tekmeyi indirirse, elbette unutmazdı. O yaz kaç defa öyle tekme yemişti.

Henry kendini zorlayarak doğrulup oturdu. Bağırsaklarına saplanan bıçağın neden olduğu derin acıyla yüzünü buruşturdu.

Victor’la Geğirti onun açıklığa kadar inmesine yardım etmişlerdi. Ama Henry ağacın tepesinde ev falan görememişti. Arkadaşları da öyle. Henry aynı hayal kırıklığını ve hiddeti bir daha duydu. Victor’la ikisi, Geğirti’y i açıklıkta bırakarak nehrin kıyısına inmişlerdi. Ama kızı orada da bulamamışlardı. Henry eğilerek yerden bir taş aldığını hatırlıyordu...

ÇORAK YER / 12.55

Henry taşı nehre doğru fırlattı. Öfkeli ve şaşkındı. Victor’a doğru hızla döndü. “Nereye cehennem oldu bu kız?”

Victor ağır ağır başını salladı. “Bilmem... A, kasığın kanıyor!” Henry başını eğerek baktı. Kot pantolonunun ağında para büyüklüğünde bir leke belirmişti. Sancı zonklama halini almıştı ama külotu çocuğa dar geliyordu artık. Hayaları şişmeye başlamıştı. Bunu o kız yapmıştı. Henry, Victor’a ıslık çalar gibi, “Nerede o?” diye sordu.

Victor yine o ifadesiz sesle, “Bilmem,” dedi. Sanki güneş çarpmış ya da ipnotize olmuş gibi bir hali vardı. “Kaçtı herhalde. Belki de çoktan buradan uzaklaştı.”

Henry homurdandı. “Hayır. Bir yere saklandı. Onların bir yeri var, kız da oraya gizlendi. Belki kulüp ağacın tepesinde değil. Belki başka bir yerde.”

“Ne?”

Henry, “Bilmiyorum!” diye kükredi. Victor irkilerek geriledi. Henry nehre girerek çevresine baktı. Altı metre kadar aşağıda, kıyıdan bir silindir yükseliyordu. Tulumba merkezine bağlıydı o silindir. Henry sudan çıkarak boruya doğru gitti. Yine o korkuyu duyuyordu. Derisi geriliyor, gözleri irileşiyordu. Böylece her şeyi daha iyi görebiliyordu sanki. Tulumba merkezinden hafif bir uğultu gelmekteydi. Bunun gerisinden bir boru, kıyıdan Kanduskeag nehrine doğru uzanıyordu. Borudan sulu bir çamur, sürekli olarak Kanduskeag’e boşalıyordu. Henry silindirin yuvarlak kapağına doğru eğildi.

Victor kaygıyla seslendi. “Henry? Henry? Ne yapıyorsun?”

Henry, ona aldırmadı. Kulağını silindirin tepesindeki deliklerden birine dayadı.

“Bekle...” Bu ses silindirin içindeki karanlıklardan yükselmişti. Henry’ye bütün damarları birdenbire buz tutmuş gibi geldi. Ama aynı anda hiç bilmediği bir duyguya kapıldı. Sevgiydi bu. Henry’nin gözleri büyüdü, dudakları bir palyaçoya yakışacak gülümsemeyle gerildi. ‘O’ tulumba merkezindeydi... Aşağıda, kanalda.

“Bekle... Gözetle...”

Henry bekledi ama başka bir şey duyamadı. Victor’un yanına gitti. Arkadaşı kuşkuyla onu süzüyordu. Henry, Victor’a aldırmayarak Geğirti’ye seslendi. Bir süre sonra Geğirti geldi.

Henry, “Haydi,” dedi.

Geğirti sordu. “Ne yapacaksın, Henry?”

“Bekleyeceğim. Gözetleyeceğim.”

Üç arkadaş usulca açıklığa dönerek yere oturdular.

Geğirti, “Henry, ne...” diye başladı.

“Hişş...”

Geğirti sustu. Henry iki kelime duymuştu ama bu her şeyi açıklıyordu. O köpekler burada oynuyorlardı. Diğerleri de çok geçmeden oraya döneceklerdi. O pis kızla yetinmesine ne gerek vardı? Yedi köpeği birden ele geçireceklerdi. Henry cebindeki sustalıyı düşündü. Bu sabah postadan çıkmıştı sustalı. Henry bıçağı alarak boş bira tenekelerinin arasında horlayan babasına yaklaşmıştı. Sustalıyı Butch Bowers’ın sıska boynuna dayamıştı. İçinden bir ses, her şeyin yolunda olduğunu söylemişti ona. Henry sustalının yanındaki düğmeye basmış, on beş santim boyundaki keskin çelik babasının gırtlağına girmişti. Butch’un gözleri açılmıştı. Ağzı da. Adam gargara yaparmış gibi bir ses çıkarırken kanlar ağzının yanlarından yanaklarına ve kulaklarına doğru akmıştı. Bir dakika sonra o hırıltı kesilmişti. Butch Bowers ölmüştü. Henry bıçağı çekerek babasının yatağındaki kirli çarşafa silmişti. İlgisizce Butch’a bakıyordu. Babasının yanına diz çökerek sustalıyı onun gırtlağına dayadığı zaman o ses, o gün neler yapacağını söylemişti. Her şeyi açıklamıştı ona. Henry de o yüzden diğer odaya geçerek Geğirti’yle Victor’u aramıştı.

İşte şimdi üçü de buradaydılar. Hayalarının korkunç biçimde sızlamasına rağmen cebindeki bıçak onu rahatlatıyordu. Kısa bir süre sonra kesip biçmeye başlayacaktı. Babasının yanına diz çöktüğü sırada aydan gelen fısıltı ona, “O çocukların hepsini de öldür, Henry,” demişti. Evet, hepsini de öldürecek ve sonra eve gidecekti. Arka verandada oturup babasının biralarından birini içecekti. Radyo da dinleyecekti. Ama beysbol maçını değil. Rock and roll. Ama çocukların durdurulmaları gerekiyordu. Hemen. Bugün. O ses Henry’yi koruyacaktı. Çocuk bunu seziyordu. ‘O’na yardım ederse, o da kendisine yardım ederdi.

Geğirti birdenbire Henry’yi kolundan yakaladı. “Şuraya bak, Henry! Tanrım! Şuraya bak!”

Henry baktı ve her şeyi anladı. Açıklıkta bir kapak ağır ağır yükseli yordu.

Victor, “Tanrım,” diye mırıldandı. “Tam tepelerinde duruyormuşuz." Delikten Ben’in kafasının çıktığını görerek saldırmaya hazırlandı. Ama Henry onu geri çekti.

Ben yukarı çıkarken Victor, “Onları yakalamayacak mıyız, Henry?" diye sordu.

Henry gözlerini şişkoya dikmişti. O köpek de kasığına vurmuştu Henry’nin. “Onları yakalayacağız. Kaygılanma.”

Şişko şimdi o dişi köpeğin dışarı çıkmasına yardım ediyordu. Ben’le Beverly kısaca konuştular, sonra ağaççıkların arasına girerek gözden kayboldular.

Henry, “Haydi,” dedi. “Onları izleyeceğiz. İkisine de fazla sokulmayın, gürültü de etmeyin. Bütün grubu yakalamak istiyorum.” Henry cebinden bıçağını çıkardı.

HENRY ARABAYA BİNİYOR / 2.30

Henry sustalıyı çıkararak düğmesine bastı, ay ışığında dalgın dalgın bıçağa baktı. Saatin kaç olduğunu bilmiyordu. Artık zaman zaman gerçeklerle ilişkisi kesilmeye başlamıştı. Sonra bir gürültü duydu. Bir araba yaklaşıyordu. Henry bıçağı daha da sıkıca kavrayarak otomobilin geçmesini bekledi.

Ama araba kilisenin önünde kaldırıma yanaşarak durdu. Henry yüzünü buruşturarak dizlerinin üzerinde doğruldu. Çiti oluşturan ağaççıkların dallarını aralayarak sokağa baktı. Arabanın siluetini ve farlarını görebiliyordu. Polis arabası mıydı bu?

Ses, “Sana bir araba yolladım, Henry,” diye fısıldadı. “Bir tür taksi. Seni çabucak Derry Konağına göndermemiz gerekiyor. Sabah yaklaşıyor.” Ses tiz bir kahkaha attıktan sonra sustu.

Henry zorlukla ayağa kalkarak bahçeden çıktı. Arabanın biçimi bir tuhaf geldi ona. Eski bir araçtı. Henry direksiyonda kimin olduğunu anlamaya çalıştı. Ama önce arabayı tanıdı. Babasının her zaman alacağına yelin ettiği bir 1958 Plymouth Fury’du. Butch Bowers sık sık, “O arabayı alacağım,” derdi. “Öldüğüm zaman beni Fury’yle gömerler.” Ama tabii adam o arabayı hiçbir zaman alamamıştı. Haykırarak canavarlardan söz eden Henry’yi akıl hastanesine kapattıktan sonra babasını da arabasız gömmüşlerdi. Masrafları eyalet karşılamıştı.

Henry, eğer arabadaki babamsa buna dayanamam, diye düşünerek biti çağı sıkıca tuttu. Sarhoş gibi yalpalıyor, direksiyondaki gölgeye bakıyordu. Sonra Fury’nin kapısı açıldı ve tepe lambası yandı. Sürücü dönerek Henry’ye baktı. Geğirti Huggins! Bir gözü yoktu. Parşömen gibi yanağındaki çürümüş bir delikten kararmış dişleri gözüküyordu. Geğirti’nin başında öldüğü gün giydiği beysbol kepi vardı. Kepin vizyerini arkaya doğru çevirmişti. Vizyerden grimsi yeşil küfler sallanıyordu.

Henry, “Geğirti!” diye haykırırken karnına müthiş bir sancı saplandı. Geğirti’nin ölü dudakları bir gülümsemeyle yayılarak çatladı. Ölü, çarpılmış elini Henry’yi çağırıyormuş gibi uzattı.

Henry, durakladı. Sonra ayaklarını sürüyerek ilerledi, yığılırcasına arabaya bindi. Kapı kendiliğinden kapandı ve ışık söndü Henry, Geğirti’nin çürümüş elleriyle direksiyonu kavradığını gördü. Parmaklarının yarı dökülmüş etlerinin arasında eklemleri parlıyordu.

Henry, “Nasılsın, Geğirti?” dedi. Tabii budalaca bir laftı bu. Geğirti burada olamazdı. Ölüler araba kullanamazdı.

Geğirti cevap vermedi. Çukura batmış tek gözüyle yola bakıyordu. Yanağındaki delikte dişleri pırıl pırıldı. Henry, Geğirti’nin kokmuş olduğunu fark etti. Sonra torpido gözü birdenbire açıldı. Gözde yan dolu bir viski şişesi vardı. Henry şişeyi alarak bir hayli viski içti, kendini biraz daha iyi hissetmeye başladı.

“Teşekkür ederim,” dedi.

Geğirti başını ona doğru çevirdi. Tek gözüyle Henry’yi süzdü. Henry o zaman Geğirti’nin burnunun da yerinde olmadığını fark etti. Belki köpekler kemirmişti burnunu. Belki de fareler. Evet, farelerin kemirmiş olması akla daha yakındı. O küçük çocukları kovalayarak soktukları .tüneller fare doluydu o gün.

Geğirti yine ağır ağır başını yola doğru çevirdi. Henry buna sevindi. Arkadaşı Geğirti’nin ona böyle bakması hoşuna gitmemişti. Geğirti’nin çukura batmış gözünde bir şey vardı. Sitem miydi bu? Yoksa öfke mi? Ne?

“Arabanın direksiyonunda bir ölü var...” Tüyleri diken diken olan Henry biraz daha içki içti. Sonra da, “O gün seni yalnız bırakmak istemedim, Geğirti,” diye mırıldandı. “Yani belki bunu düşünüyorsun...”

Geğirti yine dönerek tek gözüyle ona baktı. Dudakları o korkunç gülümsemeyle geriledi. Grimsi kara diş etleri ortaya çıktı. Diş etleri de küflüydü.

Henry kendi kendine, “Nasıl bir gülümseme bu?” diye sordu. “Geğirti’nin beni bağışladığını mı gösteriyor? Gülümsemesi dostça mı? Yoksa bu gülümseyişle bana, ‘Seni cezalandıracağım’mı diyor? ‘Beni ve Vic’i terk ettiğin için cezalandıracağım.’ Nasıl bir gülümseme bu?”

Henry, “Durumu anlamalısın,” dedi, sonra da durakladı. Sahi o gün neler olmuştu? Henry’nin kafası karmakarışıktı. Şişko oğlanla o küçük dişi köpeği Kansas Sokağına kadar izlemişlerdi. Sonra ağaççıkların arasında durarak onların kıyıdan yukarı tırmanmalarını seyretmişlerdi. İki arkadaş parmaklığa dayanarak konuşmaya başlamışlardı. Bir taraftan da sokağa bakıyorlardı. Sonra ne olmuştu? Ne...

Kemikli, kayış gibi bir el Henry’nin kolunu yakaladı. Henry bir çığlık attı. Döndü. Geğirti yüzünü onunkine iyice yaklaştırmıştı. Henry soludu, sonra da buna pişman oldu. Geğirti gerçekten pek pis kokuyordu. Henry’nin midesi kalktı.

O anda birdenbire olayın sonunu hatırladı. Daha doğrusu Geğirti’yle Victor’un sonlarını. Kanalizasyon ızgarasının altında, kanalda durmuşlardı.

Karanlıkların arasından bir şey çıkmıştı. Bir şey... Henry onun ne olduğunu anlayamamıştı. Sonra Victor, “Frankestein!” diye haykırmıştı. Gerçekten de karşılarındaki Frankestein’ın yarattığı o canavardı. Boynunda vida somunları, alnında da derin dikişler vardı. Vic bağırmıştı. “Frankestein! Fr...” Sonra Vic’in kafası yerinden uçmuş, tünelin taş duvarına çarpmıştı. Canavar sulu sarı gözleriyle Henry’ye bakmış, çocuk olduğu yerde donmuştu. Birdenbire mesanesi boşalmış, sıcak sıvı bacaklarından akmıştı.

O yaratık sendeleyerek Henry’ye doğru gelmişti. Ve Geğirti... Geğirti...

Henry,-“Dinle,” dedi. “Kaçtığımı biliyorum. Bunu yapmamalıydım. Ama... ama...”

Geğirti yalnızca baktı.

Henry arkadaşına kendisinin de her şeyin bedelini ödediğini açıklamak istiyormuş gibi fısıldadı. “Yolumu kaybettim...” Gerçekten de o pis kokulu karanlık yerde saatlerce dolaşmış, sonunda haykırmaya başlamıştı. Bir süre sonra da nehre erişmeyi başarmıştı. Adrian Mellon’un yirmi altı yıl sonra öleceği o yere. Sonunda eve dönmüştü. Polisler orada kendisini bekliyorlardı.

Ama bu o zaman olmuştu. Geğirti o gün Frankestein’ın canavarının önüne çıkmış, yaratık da çocuğun suratının sol tarafını soyuvermişti. Geğirti’nin kemikleri ortaya çıkmıştı. Henry kaçmadan önce bu kadarını görmüştü. Ve şimdi Geğirti geri dönmüştü. Ona bir şeyi gösteriyordu.

Henry otelin önünde durduklarını fark etti. Birdenbire durumu anladı. Hepsi de burada olmalı, diye düşündü. Otelde. Geri kalanların hepsi. Yataklarında uyuyor, rüyalarında kanalizasyon tünellerini görüyorlar. Ben onları öldüreceğim. Teker teker. Hepsini de öldüreceğim. Şişeden tekrar viski içti. Yarasından kucağına taze kanlar aktığının farkındaydı. Geğirti’y e, “Dinle,” dedi. “Kaçtığım için çok üzgünüm. Neden kaçtığımı da bilmiyorum. Lütfen... bana kızma!”

Geğirti o zaman ilk ve son defa konuştu. Ama kendi sesiyle değil Geğirti’nin ağzından çıkan ses kalın, güçlü ve dehşet vericiydi. Aydaki adamın sesi. Palyaçonun sesi. Henry’nin rüyalarında, kanalizasyon kanallarında, tünellerde duyduğu sesti bu.

Ses, “Konuşmayı bırak ve onları temizle,” diye emretti.

Henry inledi. “Tabii. Olur. Bunu istiyorum. Sorun değil...” Şişeyi torpido gözüne koyarken oradaki kâğıdı gördü. Alıp açtı. Kâğıda parlak kırmızı kalemle, “Pennywise’dan pusula,” diye yazılmıştı. Bunun altında da Bill, Ben, Eddie, Beverly ve Richie’nin oda numaralan vardı. Bu kâğıt Henry’nin zaman kazanmasını sağlayacaktı.

Henry, “Teşekkürler, Ge...” diye başladı. Ama Geğirti ortadan kay bölmüştü. Şimdi direksiyonda kimse yoktu. Koltukta yalnızca beysbol kepi duruyordu. Vizyeri küflüydü. Henry şaşırarak baktı. Kalbi sanki boğazında atıyordu. Sonra arka kanepede bir şeyin kımıldadığını hissetti. Telaşla arabadan indi. Az kalsın kaldırıma yuvarlanıyordu. Yürümek çok zordu. Her adımda karnı parçalanıyordu sanki. Ama Henry yine de lobiye girerek asansöre binmeyi başardı.

Henry cebinden sustalısını çıkardı, kuru dudaklarını yaladı, sonra da kapıya vurdu. Ama içeriden ses gelmedi. Henry kapıyı yumrukladı.

“Kim o?” Ses uykuluydu.

Henry, iyi, diye düşündü. Yan uyanık halde kapıyı açar açmaz bıçağı gırtlağına saplayacağım. Sonra da, “Garson, efendim,” dedi. “Karınızdan haber geldi de.” Acaba Eddie Kaspbrak’ın karısı var mıydı? Belki budalaca bir laf etmişti? Henry bekledi. Soğukkanlılıkla, tetikte. İçerden terlikli birinin ayak sesleri geldi.

“Myra’dan mı?” Eddie’nin sesi kaygılıydı. İyiydi bu. Eddie birkaç dakika sonra daha da kaygılanacaktı.

“Herhalde, efendim. Ad yok. Yalnızca ‘Karın’ yazılı.”

Eddie kapıdaki zinciri açarken Henry gülerek sustalının düğmesine bastı. Eddie sürgüyü çekti. Henry bıçağı kaldırdı. Bir dakika sonra bunu o sıska budalanın boğazına saplayacaktı. Kapı açıldı ve Eddie eşikte belirdi.

KAYBEDENLER BİR ARADA / 13.20

Eddie, Stan’la Richie’nin Costello Caddesindeki marketten çıktıklarını gördü. “Hey!” diye bağırdı. “Beni bekleyin!”

İki çocuk döndüler. Stan elini salladı. Eddie elinden geldiği kadar hızlı koşarak onlara katıldı. Çocuğun bir kolu alçılıydı. Diğerinin altına ise dama tahtasını sıkıştırmıştı.

Richie, güneyli centilmen taklidi yaparak, “E, ne haber, Eddie?” dedi. “Nasılsın, evlat? Ah, ah, çocuğun kolu kırılmış. Şimdi iyi bir insan gibi davranıp dama tahtasını ben taşıyacağım, Stan.”

“Tahtayı ben taşırım.” Eddie biraz kesik kesik soluyordu.

Richie, “Kentte herkes uyuyor galiba,” diye söylendi. “Ortalık ne kadar sessiz, değil mi?”

Bill Denbrough, arkalarından seslendi. “H-h-hey, çocuklar! B-beni bekleyin!”

Eddie döndü. Her zaman olduğu gibi, Koca Bill’in sesini duyduğuna yine sevinmişti. Bill bisikleti Gümüş’le caddenin köşesini dönüyordu. Mike’ı da geçmişti. Oysa Mike’ın bisikleti yepyeniydi.

Bill, Yalnız Kovboy’un yaptığı gibi, “Haydi Gümüş!” diye bağırdı. Hızla ilerledi. Sonra da fren yaparak durdu.

Richie, “Kekeme Bill,” dedi. “Nasılsın bakayım, evlat?”

Bill, “1-i-iyiyim,” diye cevap verdi. “B-B-Ben ya da B-B-Beverly’yi gördünüz mü?”

Mike da o sırada yanlarına geldi. Yüzü ter içindeydi. “O bisikletin hızı ne kadar?”

Bill güldü. “P-p-pek bilmiyorum. Ama çok hızlı.”

Richie, “Onları görmedim,” dedi. “Herhalde kulüpteler. Şarkı söylüyorlardır. Çift sesli. Şı-bum-şı-bum-da-da-da-da!”

Stan Uris, öğürüyormuş gibi sesler çıkardı.

Richie, Mike’a baktı. “Çok kıskanıyor. Yahudiler şarkı söyleyemezler.”

Çorak Yer’e doğru yürümeye başladılar. Eddie, Bill’in yüzünde kaygılı bir ifade olduğunu fark etti. Belki kentin sessizliği onu da etkilemeye başlamıştı.

Eddie, “Ortalık gerçekten çok sessiz,” diye mırıldandı. Bill yalnızca başını salladı.

Kansas Sokağına saptılar. Az sonra Beverly’yle Ben’in koşakoşa onlara doğru geldiğini gördüler. Kızın hali Eddie’yi çok şaşırttı. Beverly’nin üstü başı her zaman tertemiz, saçları da taralı olurdu. Ama şimdi toz toprak içindeydi. Ben, Beverly’nin gerisinde kalmıştı. Soluyor, karnı titriyordu.

“Çorak Yer’e gidemeyiz.” Beverly kesik kesik soluyordu. “O çocuklar... Henry... Victor... Orada bir yerdeler... Bıçak... Henry’nin bıçağı var...”

Bill yine farkına varmadan duruma hâkim oldu. “Y-yavaşla bakalım.” Yanakları kızarmış olan Ben’e baktı. Çocuğun göğsü kalkıp kalkıp iniyordu.

Ben, “Beverly, Henry’nin çıldırdığını söylüyor, Bill,” dedi.

Richie sordu. “Yani eskiden akıllı mıydı?” Dişlerinin arasından tükürdü.

“K-kes s-s-sesini Richie.” Bill, Beverly’ye döndü. “A-anlat.” Eddie elini cebine sokarak inhalatörüne dokundu. Ne olduğunu bilmiyordu ama durumun kötüye gittiği belliydi.

Beverly kendini zorlayarak olanları anlattı. Ama çok utandığı için babasının yaptıklarından söz etmedi.

Kızın sözleri sona erdiği zaman Bill bir an düşündü. H-h-haydi, dedi. Oraya gidelim.

“Bil...” Ben’in yüzünde kaygı vardı. “Beverly, Henry’nin iyice çıldırdığını söyledi. Onu öldürmek istediğini...”

“O-orası onların malı değil.” Bill aşağıyı yemyeşil Çorak Yer’i işaret etti. “A-a-artık o-o-onlardan korkmaktan bıktım. O üçünü t-t-taş atarak yendik. G-g-gerekiyorsa t-tekrar yeneriz.”

Eddie, “Ama Bill,” dedi. “Bu işe karışanlar yalnız o üçü değilse?”

Bill, Eddie’ye döndü. Çocuk o zaman arkadaşının yüzünde pek yorgun bir ifade olduğunu görerek sarsıldı. Ama bunun anlamını çok sonra anlayacaktı. Kitaplıktaki toplantıdan sonra, tam uykuya dalacağı sırada. Bu ifade çıldırmak üzere olan bir çocuğun ifadesiydi. Belki de Henry gibi artık normal olmayan, kendi kararlarını kontrol edemeyen bir çocuğun ifadesi. Ama Bill’in diğer yanları hâlâ kaybolmamıştı. O korku dolu gözlerden dışarı bakıyordu... Öfkeli ve kararlı Bill’in gözlerinden.

Bill, “N-n-ne olmuş?” dedi.

Kimse ona cevap vermedi. Gök gürlemeye başlamıştı.

Bill ekledi. “Ş-ş-şimdi size bir şey söyleyeceğim. İ-i-istemiyorsanız b-b-benimle gelmeyin. K-kararınızı kendiniz verin.”

Richie usulca, “Ben geliyorum, Bill,” dedi.

Ben atıldı. “Ben de.”

Mike omzunu silkti. “Tabii bende.”

Beverly’yle Stan, geliyoruz, der gibi başlarını salladılar. Eddie de öyle.

Richie, “Bence sen gelme, Eddie,” dedi. “Kolunun hali pek de iyiye benzemiyor.”

Eddie, Bill’e baktı.

Bill içini çekti. “O-o-onun gelmesini istiyorum. S-s-sen yanımdan ayrılma, Eddie. B-b-ben sana göz kulak olurum.”

Eddie, “Teşekkür ederim, Bill,” dedi. Yan çıldırmışa benzeyen arkadaşının yorgun yüzü ona pek güzel gözüktü. Bill’in o sevgili yüzü! Eddie hafif bir şaşkınlık duydu, istese onun için ölebilirim, diye düşündü. Ne biçim bir güç bu? Ama Bill’in şu haline bakıyorum da... Bu kolay taşınacak bir güç değil sanırım. Gök tekrar gürledi. Rüzgâr şiddetlenmeye başlıyordu.

Bill, Stan’a bakarak pek garip bir şey söyledi. “Ku-kuşlar kitabını getirdin mi?”

Stan elini arka cebine vurdu.

Bill diğerlerine baktı. “H-h-haydi, gidelim.”

Tek sıra halinde kıyıdan indiler. Bill söz verdiği gibi Eddie’nin yanındaydı. Aşağıya vardıklarında Richie, Gümüş’ü köprünün altına soktu. Sonra durarak çevrelerine bakındılar. Şimşekler birbirini izliyordu.

Ben kaygıyla, “Sabahki hava raporunda yağmurdan söz edilmiyordu,” dedi. “Gazetede, ‘Sıcak ve sisli,’ yazıyordu.”

Mike gökyüzüne bakıyordu. “Fırtına hızla yaklaşıyor. Hiç böyle hızlı gelenini görmemiştim.” Gök gürültüsü sanki bu sözlerini onayladı.

Bill, “H-h-haydi,” dedi. “E-E-Eddie’nin dama tahtasını kulübe götürelim.”

Bentteki olaydan sonra açtıkları yolda ilerlemeye başladılar. Bill’le Eddie en öndeydi. Diğerleri onların peşinden geliyordu.

Eddie usulca, “Bill?” diye mırıldandı.

“Ne var?”

“Böyle şeylerin yalnızca filmlerde olduğunu sanırdım ama...” Eddie hafifçe güldü. “Bana biri beni gözetliyormuş gibi geliyor.”

Bill, “Eh,” dedi. “B-b-buurada o-o-o-oldukları kesin.”

Eddie kaygıyla çevresine bakınarak dama tahtasını vücuduna iyice yapıştırmıştı.

EDDIE’NİN ODASI / 3.05

Eddie oda kapısını açtı, çizgi romanlara yakışacak bir canavarla karşılaştı. Karşısında kanlar içinde bir hortlak duruyordu. Bu ancak Henry Bowers olabilirdi. Adamda mezarından fırlamış bir ceset hali vardı. Yüzü bir nefret maskesi gibiydi. Elini kaldırmıştı. Eddie’nin gözleri irileşti, düşünmeden kapıyı itti. Kapı Henry’nin koluna çarptı. Bıçak Eddie’nin boynunun yakınından geçti. Sonra Henry’nin kolu kapının arasına sıkıştı ve sustalı elinden düştü. Eddie bıçağa bir tekme attı, bıçak televizyonun altına kaydı. Henry kapıya dayandı. Eddie’den elli kilo daha ağırdı. Eddie bir oyuncak gibi geri geri gitti ve arkası üstü yatağa devrildi. Henry odaya girerek kapıyı kapattı. Sürgüyü iterken Eddie karyolada doğruldu. Gözleri irileşmiş, hırıltılı hırıltılı soluk almaya başlamıştı.

Henry, “Pekâlâ, şorolo,” dedi. Gözleriyle bıçağı aradı ama göremedi. Eddie elini başucu masasına doğru uzattı, orada duran kapalı maden suyu şişesini aldı. Henry kendisine doğru gelirken şişenin boynunu masanın kenarına vurdu. Maden suyu köpürerek aktı. Masanın üzerindeki hap şişelerinin çoğu su içinde kaldı.

Henry’nin gömleği ve pantolonu kan içindeydi. Kanların bir kısmı taze, bir kısmı da yan kurumuştu. Sağ eli şimdi bileğinden acayip bir biçimde sarkıyordu. Henry, “Seni bebek şorolo,” dedi. “Sana taş atmayı öğreteceğim.” Yatağa ulaşmayı başardı, Eddie’ye doğru uzandı.

Eddie neler olduğunu hâlâ doğru dürüst kavrayamamıştı. Henry onu yakalamaya çalıştı. Eddie kırık şişeyi kaldırdı. Şişe Henry’nin sağ yanağını yardı ve gözüne girdi. Henry soluğu kesilmiş gibi bir çığlık attı, geriledi. Yarık gözü yanağına doğru sarkmıştı. Yanağından kanlar fışkırıyordu. Eddie, Henry’den daha tiz çığlıklar atıyordu. Yataktan kalkarak ona doğru gitti. Belki de Henry’ye yardım etmek istiyordu. Pek emin değildi. Ama Henry sendeleyerek yine onu yakalamaya çalıştı. Eddie şişeyi bir kılıç gibi ileriye doğru uzattı. Henry’nin dizleri bükülürken cüssesi ağaç gibi devrildi, camın kırık uçlan göğsüne girdi. Şişe Eddie’nin elinde kırılırken sol koluna müthiş bir sancı saplandı. Galiba kolu o eski yerden tekrar kırılmıştı. Eddie’nin üzerine taze kanlar aktı. Bunlar kendi kanları mıydı, yoksa Henry’nin mi? Eddie bunu bilmiyordu artık. Henry yerde oltaya gelmiş balık gibi çırpınıyordu. Sonra vücudu kaskatı kesildi. Şişenin yarısı göğsündeydi hâlâ. Henry, “Gaa...” dedi. Hepsi o kadar. Gözleri tavana dikili öyle yatıyordu. Eddie onun ölmüş olabileceğini düşündü.

Bayılmamaya çalışarak başucu masasına doğru gitti. Kırık kolu sallanırken can acısı biraz kendisini toplamasını sağladı. Su içinde kalmış olan inhalatörünü aldı. Ağzına sokarak tetiği çekti. Sonra halının üzerinde yatan cesede baktı. Bu Henry olabilir miydi? Evet, olabilirdi. Henry yaşlanmış, saçları iyice kırlaşmıştı. Artık vücudu şişman ve beyazdı. Bir sümüklüböceğe benziyordu. Ama yine de Henry’di. Ve Henry ölmüştü. Bunca yıl sonra ölmüştü sonunda.

Kalbi hızla çarpan Eddie telefona uzandı. “Bay Denbrough’nun odasını bağlayın. Çabuk lütfen.”

Kâtip, “Emin misiniz?” dedi. “Saat üçü on geçiyor.”

Eddie az kalsın avaz avaz bağıracaktı. “Evet, evet. Çabuk olun.” IV lef onu tutan eli titriyordu.

Kâtip, “Tamam, tamam,” dedi. “Sinirlenmeyin.”

Bir şıkırtı oldu. Şimdi telefon Bill’in odasında çalıyordu. Eddie, “Haydi, Bill,” dedi. “Haydi...” Sonra aklına korkunç bir şey geldi. “Ya Henry daha önce Bill’in odasına gittiyse? Yada Richie’nin? Ben’in? Beverly’nin? Yoksa Henry önce kitaplığa mı gitti? Onun daha önce bir yere uğramış olduğu belli. Biri daha önce Henry’yi yaralamamış olsaydı, şimdi yerde ben yatacaktım... Ya hepsi de öldülerse?” Bu düşünce öyle korkunçtu ki, Eddie telefona cevap alamazsa olanca sesiyle haykırmaya başlayacağını anladı. “Lütfen, Koca Bill,” diye fısıldadı. “Lütfen odanda ol.”

Telefon açıldı ve Bill kendisinden beklenmeyecek bir kararsızlıkla, “A-a-a-allo?” dedi.

Eddie neredeyse saçmalayacaktı. “Bil... Bill! Çok şükür!”

“Eddie? N-n-ne oldu?”

Eddie, “Henry Bowers,” dedi. Tekrar yerdeki cesede baktı. Ceset yerini mi değiştirmişti? “Bill, Henry buraya geldi... Henry’yi öldürdüm. Bıçağı vardı. Galiba...” Sesini alçalttı. “O gün yanında olan sustalı. Kanalizasyona indiğimiz gün. Hatırlıyor musun?”

“H-h-hatırlıyorum.” Bill’in sesi sertti. “Eddie, beni dinle.”

ÇORAK YER / 13.55

Bill, “Eddie, beni dinle,” dedi. “G-g-geri dön ve B-B-Ben’e buraya gelmesini söyle.”

“Peki.” Eddie hemen yavaşladı. Artık açıklığa yaklaşıyorlardı. Bulutlu gökyüzü gürlüyor, ağaççıklar, şiddetlenen rüzgârda hışırdıyordu. Grup açıklığa çıkarken Ben, Bill’e yaklaştı. Kulübün kapağı açıktı. Nehrin şıpırtısı iyice duyuluyordu. Bill birdenbire delice bir şey düşündü. Çocukluk çağında bu sesi son defa duyuyor, bu yeri son defa görüyordu.

Ben, “Ne var?” diye sordu.

Bill, “Neden bi-bizi yakalamaya ka-kalkışmadılar?” dedi. “O-o-onlar buradalar. E-E-Eddie bu bakımdan haklı. Onların bi-bizi gözetlediklerini hissediyorum.”

Ben mırıldandı. “Evet. Herhalde kulübe girecek kadar aptal olduğumuzu sanıyorlar. O zaman bizi kıstıracaklar.”

“Be-be-belki.” Bill kekelediği için ani, çaresiz bir öfke duydu. Hızlı konuşamıyordu. Belki de düşüncelerini açıklaması kolay olmayacaktı. Ama çocuk, Henry’nin kafasından geçenleri anladığını sanıyordu.

“Henry burada durup dövüşeceğimizi sanıyor.

‘O’ burada durup dövüşeceğimizi düşünüyor.

Ve öldürüleceğimizi.”

Bill’in kafasının içinde soğuk ve beyaz bir ışık parlar gibi oldu. “George’un ölümünden beri Derry’ye rahat vermeyen katilin kurbanı olduğumuzu sanacaklar. Cesetlerimiz belki bulunacak, belki de bulunmayacak. Bu ‘O’nun Henry’yi koruyup korumayacağına, bunu isteyip istemeyeceğine bağlı. Geğirti ve Victor’u koruyup korumayacağına da. Evet, Kenttekiler bizim katilin kurbanı olduğumuzu sanacaklar. Aslında bu doğru. Ölmemizi ‘O’ istiyor. Bu iş için Henry’yi kullanacak. Dışarı çıkmak zorunda kalmamak için. Önce ben öleceğim sanırım. Beverly’yle Richie, diğer iki serseriyi durdurabilirler. Ya da Mike. Ama Stan korkuyor. Ben de öyle. Sanırım Ben, Stan’dan daha güçlü. Eddie’nin de kolu kırık. Onları neden buraya getirdim? Tanrım, neden?”

Ben kaygıyla, “Bill?” dedi. Diğerleri de onların yanma gelmişti.

“Bil...” Bu sefer konuşan da Richie’ydi.

“Hişş...” Diğer çocuklar, Bill’in ateş saçan gözlerini görünce sustular. Çocuk, Kansas Sokağına doğru giden patikaya bakıyordu. Her şeyi anlıyordu artık. “Bir uçta George, bir uçta da ben ve arkadaşlarım. O zaman olaylar bir kere daha sona erecek. Evet. Bir kere daha. Çünkü bu daha önce de oldu. Sonunda bir fedakârlık gerekiyor. Olayları durduracak korkunç bir şey.” Bill, “O-o-onlar buna göz yumacaklar,” diye mırıldandı. “T-t-tabii ya...”

Beverly yalvarırcasına, “Bill?” dedi.

Çocuk, buna göz yumuyorlar, diye düşündü. Her zaman... Ortalık sakinleşiyor. ‘O’... ‘O’ uyuyor. Ya da bir ayı gibi kış uykusuna yatıyor... Sonra her şey yeniden başlıyor... Ve onlar bunu biliyorlar... Kentliler bunu biliyor... ‘O’ ancak böyle yaşıyor...”

Bill yumruklarını sıktı. “S-s-sizi aşağıya indireceğim. Ç-ç-çünkü hiçbir yer güvenli değil. Aslında Derry, ‘O’! B-b-beni anlıyor musunuz? ‘O’! D-D-Derry! N-n-nereye gidersek gidelim, ‘O’ b-b-bizi öldürecek. O-o-onlar görmeyecek, duymayacak, bilmeyecekler.” Arkadaşlarına bakışlarıyla yalvarıyordu. “N-n-nasıl olduğunu anlamıyor musunuz? B-b-biz a-a-a-ancak başladığımız i-i-işi bitirebiliriz.”

Beverly için için tekrarladı. “Onlar görmeyecek, duymayacak, bilmeyecekler. Ve babam da beni öldürmek niyetindeydi!”

Mike, Bill’le yediği öğle yemeğini düşünüyordu. Bill’in annesi bir hayaller alemine dalmış gibiydi. Sanki ikisi de görmüyordu. Çocuklar sandviç yaparak ayaküstü yerlerken kadın Henry James’in bir romanını okumuştu. Richie’nin ise aklına Stan’in tertemiz ama bomboş evi gelmişti. Stan annesinin evde olmamasına şaşmıştı. Eddie de annesini düşünmekteydi. Çocuk koltuğunun altında dama tahtasıyla evden ayrılırken annesi onu hiç uyarmamıştı. “Dikkatli ol, Eddie! Yağmur yağarsa bir yere gir, Eddie! Sert oyunlara katılma, Eddie!” Oğluna inhalatörünü yanına alıp almadığını da sormamış, eve vaktinde dönmesini söylememişti. Sanki Eddie hiç yokmuş gibi televizyonu seyretmişti. Eddie sanki yokmuş gibi!

Çocukların hepsinin aklından da buna benzer şeyler geçiyordu. Sanki sabahla öğle arasında birdenbire birer hayalet halini almışlardı.

Birer hayalet...

Stan sert bir sesle, “Bill, ” dedi. “Kestirmeden gitsek? Eski Burun’ dan geçerek...”

Bill başını salladı. “O-o-olmaz... B-b-bizi bambuların a-a-arasında yakalarlar... Y-y-ya da ba-ba-ba batağa saplanırız. Ve-ve-veya K-K-Kenduskeag’da gerçek pi-pi-piranalar belirir. Y-y-ya da buna benzer bir şey.”

Richie, “Kentten kaçmayı başarabilseydik...” diye mırıldandı, gök, olmaz! der gibi gürlerken yüzünü buruşturdu. Yağmur yağıyordu artık. Biraz sonra daha da şiddetlenecekti. “Bu lanet olasıca kentten bir kaçabilirsek güvende oluruz.”

Beverly, “Ben,” diye başladı. Aynı anda karışık yapraklı ağaççıkların arasından fırlayan bir taş Mike’ın başının yanına çarptı. Zenci çocuk sendeleyerek geriledi. Kıvırcık saçlarının arasından kan sızmaya başladı. Bill tutmasaydı yere yığılacaktı.

Henry alayla, “Taş atmasını öğren!” diye bağırdı.

Bill diğerlerinin irileşmiş gözlerle çevrelerine bakındıklarını gördü. Her biri ayrı altı yöne kaçmaya hazırdı. Bunu yaparlarsa her şey sona erecekti.

Bill sert sert, “B-ben!” dedi.

Ben ona baktı. “Kaçmalıyız! Onlar...”

Ağaççıkların arasından iki taş daha uçtu. Bunlardan biri Stan’in oyluğuna geldi. Çocuk can acısından çok, şaşkınlıkla bağırdı. Beverly yana kaçarak ikinci taştan kurtuldu.

Bill gök gürültüsü arasında bağırdı. “B-b-buraya ilk geldiğin g-g-günü hatırlıyor musun? O-o-okulun t-t-tatil olduğu günü?”

“Tabii.” Ben acı içinde, her tarafa birden bakmaya çalışıyordu.

Bill, “D-d-dehliz,” dedi. “Tulumba m-m-merkezi. G-g-gitmemiz gereken yer orası. Bizi oraya götür!”

“Ama...”

“Bi-bi-bizi o-o-oraya götür!”

Ağaççıkların arasından taşlar yağdı. Bill, Victor Criss’in suratını gördü bir an. Çocuk hem korkmuştu, hem de heyecanlıydı. Ayrıca uyuşturucu almış gibi bir hali vardı. Bir taş Bill’in elmacık kemiğine geldi. Bu kez de Mike onun yere yığılmasına engel oldu. Bill’in yanağı kanamaya başladı.

Henry yan gülermiş gibi bağırdı. “Sana taş atmasını öğreteceğim, kekeme köpek!”

Bill haykırdı. “Bi-bi-bizi oraya götür!” Çocuk artık neden Eddie’ye Ben’i çağırmasını söylediğini biliyordu. Gitmeleri gereken yer tulumba merkeziydi. Ben orayı biliyordu. “‘O’nun y-y-yeri orası! İ-içeriye oradan girebiliriz. ‘O’nu bulabiliriz.”

Beverly, “Bunu bilemezsin ki!” dedi.

Bill ona da, diğerlerine de haykırdı. “Bilyorum!”

Ben dudaklarını yalayarak Bill’e baktı. Sonra açıklıkta, nehre doğru koşmaya başladı. Müthiş bir şimşek Bill’in olduğu yerde sallanmasına neden oldu. Yumruk kadar bir taş burnunun ucundan geçerek Ben’in kaba etine çarptı. Çocuk can acısıyla bağırarak elini oraya götürdü.

Henry yine yan gülermiş gibi, “Ya, şişko!” diye bağırdı. Dallar titredi ve Henry şiddetlenen yağmurda ortaya çıktı. Bütün dişlerini göstererek sırıtıyordu. “Hepinize de taş atmasını öğ...”

Mike yerde bir tahta parçası bulmuştu. Alıp fırlattı. Tahta Henry’nin alnına çarptı. Küçük serseri haykırarak elini alnına götürdü ve hızla yere oturdu.

Bill haykırıyordu. “K-Koşun! B-Ben’in peşinden gidelim.”

Yine ağaççıklar sarsıldı. Çocuklar Ben’in peşinden koşarlarken Victor’la Geğirti de ortaya çıktılar.

Ben hızla koşuyor, yavaşlamaya başladığı zaman Bill onun sırtına vuruyordu. Ben, ya tulumba merkezini bulamazsam? diye düşünüyordu. Nehrin kıyısında öyle yer çok. Ya Bill’in istediği yeri bulamazsam?

Zorlukla nefes alıyor, taşın geldiği yer de hâlâ sızlıyordu. Beverly Henry’yle arkadaşlarının onları öldürmeyi istediklerini söylemişti. Ben şimdi buna inanıyordu. Evet, inanıyordu. Çocuk nehrin kıyısına birdenbire vardı. Az kalsın suya yuvarlanıyordu.

Bill bağırdı. “N-n-nerede?”

Ben önce sağa, sonra sola baktı. Hiç zamanı olmadığını biliyordu. “Bilmiyorum,” diye başladı, aynı anda ağacı ve altındaki mağarayı gördü. İlk gün oraya saklanmıştı. “İşte!” diye bağırdı. “Şu taraftan!”

Birdenbire müthiş bir gürültü oldu ve ağaca yıldırım düştü. Ben üzüntüyle derin bir soluk aldı. Devrilen ağacın gövdesinden, ateşten bir top kaydı sanki. Sonra kayboldu. Şimdi durmadan gök gürlüyordu. Ama yukarda değil, çevrelerinde.

Bill, Ben’in omzuna vurarak onu daldığı düşüncelerden uyandırdı. “H-h-haydi!”

Ben hızla ilerleyip ağacın üzerinden aştı. Diğerleri onu izlediler. Bill en gerideydi. Çocuk ağacın üzerinden aşarken Henry ve iki arkadaşının nehirde sulan şapırdatarak yaklaştıklarını gördü.

“T-taş!” diye bağırdı. “Taş atın!”

Kıyıda taş çoktu. Devrilmiş ağaç da korunmalarını sağlayabilirdi. Bir dakika sonra yedisi birden Henry ve arkadaşlarını taş yağmuruna tuttular. Serseriler gerilemek zorunda kaldılar. Taşlar yüzlerine, göğüslerine, kollarına ve bacaklarına gelirken can acısı ve öfkeyle bağırıyorlardı.

Richie, “Dernek bize taş atmasını öğreteceksiniz,” diye bağırdı. Elindeki yumurta büyüklüğünde taşı Victor’a doğru attı. Taş çocuğun omzuna geldi. Victor can acısıyla inlerken Richie haykırdı. “Ah, öğretin, öğretin, evlat. Biz çabuk öğreniriz.”

Mike çığlıklar atıyordu. “Yiiiii! Ee, hoşunuza gidiyor mu? Gidiyor mu?”

Henry’yle iki arkadaşı taşların erişemeyeceği bir yere çekilerek aralarında konuştular, sonra da ağaççıkların arasına girerek gözden kayboldular.

Richie kayan gözlüğünü iterek, “Arkamızı çevirecekler,” dedi.

Bill, “Z-z-zararı yok,” diye cevap verdi. “H-haydi, Ben. B-b-biz sem izleriz.”

Ben kıyıda biraz koştu, sonunda aradığı silindiri buldu. Bundan o hafif homurtu gelmiyordu artık. Tulumba bozulmuştu anlaşılan. Ben dönerek Bill’e baktı. Hem düşünceli, hem de korkulu bakışlarla.

Bill dönüp Richie, Stan ve Mike’a baktı. “K-k-kapağı çıkarmamız g g-gerekiyor. B-b-bana yardım edin.”

Demir kapağın kulpları vardı ama inanılmayacak kadar da ağırdı. Çocuklar silindirin çevresinde durdular.

Bill, “H-haydi!” diye bağırdı. Beşi birden asıldılar. Kapak çirkin, kulak tırmalayıcı bir sesle oynadı.

Beverly, Richie’nin yanından uzandı, Eddie de sağlam olan koluyla kapağı itti.

“Bir iki üç! İtin!”

Ben gözlerinin önünde kırmızı benekçikler uçuşuncaya kadar itti.

Mike, “Geri çekilin,” diye haykırdı. “İşte! İşte!”

Çocuklar gerilediler. Daire biçimindeki büyük kapak sallandı, sonra da yere devrildi. Bill içeriye baktı. Demir basamaklar aşağıdaki kara suya doğru iniyordu. Suya yan gömülmüş olan tulumba çalışmıyordu. Bill dehşetle, oraya inmemiz gerekiyor, diye düşündü. “Oraya...”

“E-E-Eddie, sırtıma bin.”

Eddie, Bill’e şaşkın şaşkın baktı.

“Sırtıma çık ve sağlam kolunla boynuma sarıl.” Bill eliyle işaret etti.

Eddie onun ne dernek istediğini anladı. Ama kararsızlık içinde durakladı. İsteksizdi.

Bill, “Çabuk ol,” diye homurdandı. “O-o-onlar neredeyse gelirler.”

Eddie kolunu Bill’in boynuna doladı. Stan’la Mike onun çocuğun sırtına çıkmasına yardım ettiler. Bill silindirin içine girerken, Stan, Eddie’nin gözlerini sıkıca yummuş olduğunu fark etti.

Bill yağmurun şıpırtısı arasında başka sesler duydu. Kınlan dallar, homurtular, Henry, Victor ve Geğirti yaklaşıyorlardı. Bill beton silindirin ağzına tutunarak dikkatle aşağıya inmeye başladı. Demir basamaklar kaygandı. Eddie de boğazını sıkıyordu.

Eddie, “Korkuyorum, Bill,” diye fısıldadı.

“Be-be-ben de.”

Bill silindirin ağzını bırakarak üst basamağa tutundu. Bir an durarak Çorak Yer’e, Kanduskeag’e, gökyüzünde birbirini kovalayan bulutlara baktı. İçinde bir ses, korkmayan, keskin bir ses ona, “İyice bak,” diyordu. “Bunları bir daha görmeyebilirsin.” Bill baktı, sonra sırtında Eddie’yle aşağıya inmeye devam etti.

Eddie zorlukla, “Daha fazla dayanabileceğimi sanmıyorum,” diye mırıldandı.

Bill, “B-b-buna gerek yok,” dedi. “G-g-geldik bile.” Ayaklarından biri buz gibi suya girdi. Bill alt basamaktaydı şimdi. Sonra kendisini tulumbanın yanında buldu. Su dizlerine kadar geliyordu. Bill, Eddie’nin inmesi için çömeldi. Soğuk su pantolonunu ıslatırken yüzünü buruşturdu. Eddie sırtından indi. Bill derin bir soluk aldı. Burası pek de hoş kokmuyordu ama Eddie artık boğazını sıkmadığı için rahatlamıştı. Bill silindirin ağzına doğru bakarak diğerlerine, “Haydi,” diye seslendi. “Teker teker inin! Çabuk!”

Önce Beverly silindirin içine süzüldü. Onu Stan izledi. Sonra da diğerleri. Richie en sona kalmıştı.

Birdenbire Victor’un sesi yankılandı. “Henry! Bak, orada! Tozier!”

Richie döndü, serserilerin kendisine doğru koştuklarını gördü. Victor öndeydi. Birden Henry onu şiddetle itti, Victor bu yüzden kayarak dizüstü düştü. Henry’nin elinde gerçekten upuzun bir bıçak vardı. Richie silindirin içine baktı. Ben’le Stan, Mike’ın merdivenden inmesine yardım ediyorlardı. Richie silindirin kenarını aştı. Henry onun ne yapmak istediğini anlamıştı. Ciyak ciyak bağırdı. “Orada gebereceksin!”

Richie güldü. “Kanıtla bunu!” Bu beton kuyuya girme fikri onu dehşete düşürüyordu ama çocuk yine de gülüyordu. Elinde değildi. İrlandalı polis aksanıyla, “Öyle ya, evlat,” dedi. “İrlandalıların şansı hiçbir zaman ters dönmez.”

Henry koşarken ıslak otların üzerinde kaydı ve arkasıüstü düştü. Richie zaferden sarhoş olmuş gibiydi. “Hey, muz ayaklı!” diye bağırarak demir basamaklardan indi. Bill’le Mike onun alt basamaktan sulara atlamasına yardım ettiler.

Aynı anda Henry’nin suratı yukarıda belirdi. “Pekâlâ. Ben de geliyorum. Artık sizi kıstırdım.”

Ayağını içeriye atarak ilk basamağı buldu.

Bill yüksek sesle, “İyice a-a-aşağıya indiği zaman,” dedi. “O-onu y-yakalar, kafasını suya sokarız. Anladınız mı?”

Richie titreyen eliyle selam verdi. “Tamam, komutanım!”

Ben, “Anladım,” dedi.

Stan ne olduğunu anlayamayan Eddie’ye göz kırptı. Çocuk yalnızca Richie’nin çıldırmış olduğunu düşünüyordu. Henry Bowers... hepsinin ödünü patlatan Henry Bowers aşağıya iniyordu. Onları yağmur suyu dolu bir fıçıya düşmüş fareler gibi öldürecekti. Ve Richie deli gibi gülüyordu.

Stan bağırdı. “Hazırız Bill!”

Henry donmuş gibi kaldı. Omzunun üzerinden Kaybedenler’e baktı. Yüzünde ilk kez kuşku dolu bir ifade belirdi.

Eddie birdenbire durumu anladı. Üç hayta aşağıya teker teker inmek zorundaydılar. Oysa aşağıda yedi arkadaş onları bekliyordu.

Bill nazik nazik, “H-h-haydi, gelsene, Henry,” dedi. “N-n-ne bekliyorsun?”

Richie de atıldı. “Doğru ya! Sen çocukları dövmekten çok hoşlanıyorsun. Öyle değil mi? Haydi, gel, Henry.”

“Bekliyoruz, Henry.” Beverly’nin sesi çok tatlıydı. “Buradan hoşlanacağını sanıyorum ama istiyorsan aşağıya in.”

Ben de ekledi. “Tabii korkuyorsan o başka.” Richie’yle birlikte gülerek alay etmeye başladılar. Henry bıçağı sol elinde, onlara baktı. Yüzü tuğla rengiydi şimdi. Hakaretlere otuz saniye kadar dayandı, sonra da silindirden çıktı.

“T-t-tamam...” Bill sesini alçaltmıştı. “O k-k-künke girmemiz gerekiyor. Ç-ç-çabuk!”

Beverly, “Neden?” diye sordu ama Bill’in cevap vermesine gerek kalmadı. Henry yukarıdan futbol topu büyüklüğünde bir taş attı. Beverly haykırdı. Stan boğuk boğuk bağırarak Eddie’yi kenara çekti.

Bill yine, “Ç-ç-çabuk!” dedi. Çocuklar tulumba merkezine açılan künkün önüne koştular. Çapı bir buçuk metre kadardı. Bill arkadaşlarını boruya teker teker soktu, en son da kendisi içeri süzüldü. O arada iri bir taştan korunmaya da çalıştı. Çocuklar künkten dışarı bakarlarken yukarıdan taşlar yağdı. Bunların arkası kesilecek gibi değildi.

Ben, “Güçler eşit,” dedi. “Onlar aşağı inemeyecekler. Biz de yukarı çıkamayacağız.”

Bill usulca, “Bi-bi-bizim yukarı çıkmamamız gerekiyor,” diye cevap verdi. “H-h-hepiniz de bunu biliyorsunuz. B-b-bir daha çıkmayacağımızı düşünüyorlar.”

Çocuklar gözlerinde acı ve korkuyla ona baktılar.

Henry yukarıdan bağırdı. “Burada bütün gün bekleyebiliriz, budalalar!” Öfkesini alayla örtmeye çalışıyordu.

Beverly künkün ilerisine doğru baktı. “Bill, bunu yapmamız şart mı?”

Bill omzunu silkti. Bu hareketiyle her şeyi açıklıyordu. Evet, bunu yapmak zorundaydılar. Başka ne yapabilirlerdi? Çorak Yer’de Henry, Victor ve Geğirti tarafından öldürülmeleri daha mı iyi olacaktı? Ya da kentte daha kötü bir şey tarafından parçalanmaları? ‘O’nunla hesaplaşmak daha iyiydi. Bu daha cesur ve temiz bir davranış sayılırdı.

Richie sordu. “Bize anlattığın ayin neydi, Koca Bill? Şu, kütüphane den aldığın kitapta yazılı olan?”

Bill hafifçe gülümsedi. “Ch-Ch-Ch-Chüd.”

“Chüd.” Richie başını salladı.

“E-e-evet.”

“Sonra fıkralar anlatılıyor.”

Bill başını salladı.

Richie karanlık künke baktı. “Tuhaf şey. Aklıma bir tek fıkra bile gelmiyor.”

Ben, “Benim de öyle,” dedi. Korku göğsünün üzerine yayılmış bir ağırlık gibiydi. Onu boğuyordu.

Stan, Bill’e, “Bu borunun nereye gittiğini biliyor musun?” diye sordu.

Bill, hayır, der gibi başını salladı.

“‘O’nu nasıl bulacağını biliyor musun?”

Bill başını iki yana salladı yine.

Richie birdenbire, “‘O’na yaklaştığınız zaman bunu anlarız,” diyerek derin derin, titrek titrek soluk aldı. “Madem bunu yapmamız gerekiyor, o halde gidelim.”

Bill, “Ö-ö-önce ben,” diye açıkladı. “S-s-sonra Eddie. B-b-ben. Beverly. Stan. M-M-Mike. S-Sen en son R-Richie. H-herkes e-elini önündekinin omzuna koysun. İ-ilerisi karanlık.”

Henry cırlak bir sesle onlara bağırdı. “Yukarı çıkacak mısınız?” Richie mırıldandı. “Bir yerden çıkacağız... sanırım...”

Çocuklar körler gibi sıraya dizildiler. Sonra Bill Denbrough eğildi ve arkadaşlarını hemen hemen bir yıl önce kardeşi için yaptığı kayığın gittiği karanlıklara doğru götürdü.

XX

Daire Tamamlanıyor

TOM ROGAN

Tom Rogan pek delice bir rüya görüyordu. Babasını öldürüyordu rüyasında.

Beyninin bir yanı, bunun ne çılgınca bir şey olduğunun farkındaydı. Babası daha Tom üçüncü sınıftayken ölmüştü. Daha doğrusu, intihar etmişti. Ondan sonra erkek ve kızkardeşlerinin sorumluluğu Tom’a yüklenmiş, bir terslik olduğu zaman da annesinden dayak yemişti.

Yani Tom babasını öldürmüş olamazdı. Ama bu korkutucu rüyada Tom bir sustalıyı babasının gırtlağına dayamıştı. Üzerindeki düğmeye basarsa sivri uç çıkacak ve babasının boğazına girecekti. Tom, “Baba, kaygılanma,” dedi. “Böyle bir şey yapacak değilim.” Ama aynı anda düğmeye bastı ve keskin bıçak babasının boğazına saplandı. Uyuyan babası gözlerini açtı. Ağzından kanlar akarken gargara yaparmış gibi bir ses çıkardı. Tom için için, “Baba bunu ben yapmadım!” diye haykırdı. “Başka biri...”

Tom uyanmaya çalıştı ama başaramadı. Bu kez başka bir rüya görmeye başladı. Şimdi uzun ve karanlık bir tünelde, sulan şapırdatarak yürüyordu. Hayalan sızlıyordu. Yanında birileri daha vardı ama onları belirsiz birer gölge gibi görüyordu. Zaten bu önemli değildi. Önemli olan, ilerideki çocuklardı. Onlara her şeyi ödetecekti. O köpekler cezalandırılmalıydı.

Tünel pek pis kokuyor, duvarlardan sular şıpırdayarak akıyordu. Tom’un ayakkabıları ve pantolonu sırılsıklam olmuştu. O küçük köpekler ileride, bu karmakarışık tünellerden birindeydiler. Belki de onlar Tom/ Henry’nin kaybolacağını sanıyorlardı. Ama onun bir dostu vardı. Özel bir arkadaşı. Bu dostu, gideceği yolu da ay balonlarıyla aydınlatıyordu. Balonların içleri ışıklıydı. Üzerlerinde de birer ok vardı. Bunlar Tom/ Henry ve arkadaşları Victor’la Geğirti’nin izleyecekleri yolu gösteriyorlardı. Bu yol doğru yoldu. Ah, evet! Öndeki çocuklara gitgide yaklaşıyorlardı. Tom başını eğdi, o sustalının hâlâ elinde olduğunu gördü. Bir an korktu. Vücudunun biçimi de ona değişik geliyordu. Sanki eski Tom değil de, daha küçük biriydi. Henry/Tom paniğe kapılarak uyanmak için çırpınmaya başladı. Sonra bir ses kulağına, “Zaman önemli değil,” diye fısıldadı. “Kim olduğun da. Önemli olan şu: Beverly ileride. Onlarla beraber, dostum. Bilyor musun, karın sigara içmekten daha da kötü bir şey yaptı. Ne, biliyor musun? Eski arkadaşı Bill Denbrough’yla yattı. Evet! Evet! Karınla o kekeme ucube birlikte yattılar. Onlar...”

Tom, “Bu yalan!” diye bağırmaya çalıştı. “Beverly buna cesaret edemez!” Ama yalan olmadığını biliyordu. Beverly ona kayışla vurmuş, sonra da kaçmıştı. Daha sonra da Tom’u aldatmıştı. Ah, dostlar, o fahişeyi öyle bir dövecekti ki! Önce onu, sonra da roman yazan arkadaşı Bill Denbrough’yu. Yoluna çıkan herkesi ezecekti!

Tom adımlarını sıklaştırdı. Şimdi ileriden sesler geliyordu. Tom bunların çocuk sesi olmasına hiç aldırmadı. O fısıltının da dediği gibi, “Kim, ne zaman, nerede,” önemli değildi. Beverly, ilerideydi. Ah, dostlar...

Tom, “Haydi çocuklar,” dedi. “Kımıldayın!” Sesinin bir çocuğunkinden farksız olmasını da önemsemedi.

Tom bir ay-balona yaklaşırlarken çevresine bakındı ve ilk defa o zaman arkadaşlarını gördü. İkisi de ölüydü. Birinin kafası yoktu. Diğerinin suratını ise dev bir pençe yırtmış gibiydi. Tom çırpındı, dengesini kaybederek yere yuvarlandı. Uyandı o zaman. Tatil Hanı Otelindeydi. Maine’de, Derry kentinde. O çılgınca kâbus sırasında yataktan yuvarlanmıştı.

Tom’un kafasının içinde bir ses yankılandı. “Kâbus değildi bu!” Ağır ağır ayağa kalkarak başucu masasındaki bardağa uzandı. Saat üçü on geçiyordu. Tom, yatıp uyuyayım, diye düşündü. Sabahı beklemem daha doğru olur.

Ama o yabancı ses, “Sabah çevrede başkaları olur,” diye cevap verdi. “Sürüyle insan! Ayrıca bu sefer aşağıda onları yenebilirsin. Bu kez harekete ilk sen geçersin.”

“Aşağıda mı?” Tom rüyasını düşündü.

Oda birdenbire daha aydınlandı sanki. Tom istememesine rağmen döndü, sonra da inledi. Banyonun kapısına ışıklı bir balon bağlanmıştı. Bunun üzerindeki kırmızı ok, koridora açılan kapıyı işaret ediyordu.

Ses onu yatıştırmak ister gibi, “Kim olduğum önemli değil,” dedi. “Önemli olan şu: Her şeyin senin istediğin gibi sonuçlanmasını sağlayacağım, Tom. Karının dövüldüğünü görmek istiyorum. Hepsinin de. Karşıma çok çıktılar... artık onlar için her şey çok geç. Onun için dinle, Tom. Dikkatle dinle. Şimdi... sallanan balonu izle...”

Tom dinledi. Balonun içinden gelen ses ona her şeyi açıkladı. Sözleri sona erince de, parlak bir ışık çıkararak patladı. Tom giyinmeye başladı.

AUDRA

Audra da kâbus görüyordu.

Genç kadın irkilerek uyandı ve yatakta hızla doğrulup oturdu. Kesik kesik soluyordu.

Audra’nın rüyası da tıpkı Tom’unki gibi onu çok sarsmıştı. Karmakarışık bir şeydi. Audra da Tom gibi başka birinin vücuduna girmişti. Karanlık bir yerde, birkaç kişiyle birlikteydi. Tehlikeye doğru gidiyorlardı. Peşlerinden de birileri geliyordu. Rüyasında Bill de vardı. On, on iki yaşlarındaydı kocası. Saçları hiç dökülmemişti. Audra, Bill’in elini tutuyordu. Onu çok sevdiğinin belli belirsiz farkındaydı. Ve Koca Bill’in onu da, diğerlerini de koruyacağına inanıyordu. Ama öyle korkuyordu ki.

Ancak doksan santim yüksekliğinde küçücük bir tahta kapıya yaklaşıyorlardı. Kapının üzerinde garip bir işaret vardı. Ama bu simge Audra’nın bütün dehşetinin odak noktasıymış gibiydi. Genç kadın o zaman bir silkinişte o kızın (Beverly) vücudundan fırladı.

Audra şimdi bu yabancı yatakta dimdik oturuyordu. Gözleri irileşmiş, her yanı ter içinde kalmıştı. Sanki çok koşmuş gibi soluyordu. Ellerini yüzüne sürdü ve aklı başına geldi. Derry’ydi... Maine’de, Derry kentinde. Kocası burada büyümüştü, ama çocukluğunu hatırlamadığını iddia ediyordu. Derry, Audra’ya pek de hoş bir yermiş gibi gelmiyordu. Ama Bill, Derry’de olduğu için, oda kalkmış bu kente koşmuştu. Sabah Derry Konağına gidecek, kocasını görecekti. Ne tehlike varsa, birlikte göğüs gereceklerdi.

Birdenbire banyodan bir ses geldi. “Biz hepimiz burada yüzüyoruz, Audra.” Gerçek bir sesti bu. Ve sinsiydi... Sinsi, kötü ve pis. “Sen de yüzeceksin.” Ses yükselerek bir kahkaha halini aldı.

Audra yüksek sesle, “Bu sözleri duymadım,” diye bağırdı. O sese meydan okuyor, onun itiraz etmesini bekliyordu. Ama o ses bir daha bir şey söylemedi. Oda sessizdi. Audra birdenbire Bill’in yanında olmayı istedi. Bu motel odasında sabahı bekleyemeyecekti. Genç kadın ışığı yakarak saate baktı. Üçü on iki geçiyordu. Yataktan kalktı.

Banyonun ışığı birdenbire yandı, sonra kapısı gıcırdayarak açıldı. Audra irileşmiş gözlerle o tarafa bakıyordu. Kalbi kaburgalarına çarpıyordu.

O ses usulca, “Hepimiz de burada, aşağıda yüzüyoruz, Audra,” dedi. Sonra bu bir çığlık halini aldı. “Audraaa!” Bunu kahkahaya benzeyen acayip bir hırıltı izledi.

Audra geri geri giderek, “Kim var orada?” diye haykırdı.

Bu kez de birdenbire televizyon açıldı. Genç kadın döndü. Şimdi ekranda, gümüşlü turunculu bir elbise giymiş palyaço dans ediyordu. Gözlerinin yerinde kara iki çukur vardı adamın. Boyalı dudakları bir gülümsemeyle açılmıştı. Dişleri ustura kadar keskindi. Palyaço elinde kesik bir kafa duruyordu. Audra bunun Freddie Firestone’un başı olduğunu fark etti. Kesik boynundan akan kanlar, içerden ekrana çarparak cızırdıyordu.

Audra bağırmak istedi ama sesi çıkmıyordu. Genç kadın kör gibi, iskemlenin arkasında asılı olan elbisesine uzandı, çantasını kaptı. Koridora fırlayarak kapıyı hızla kapattı. Yüzü bembeyazdı, kesik kesik soluk alıyordu. Audra koridorda durup elbisesini giydi.

Arkasından bir ses, “Yüzeceğiz,” diye güldü. Audra soğuk bir parmağın çıplak topuğunu okşadığını hissetti. Genç kadın boğulurcasına bağırdı ve kapıdan uzaklaştı. Kapının altından ceset elini andıran beyaz bir el uzanmıştı. Hışırdayarak halının üzerini araştırıyordu. Tırnakları kalkmış, altlarındaki morumsu beyaz etler ortaya çıkmıştı.

Audra çıplak ayaklarıyla koridorda koştu. Tek düşüncesi Derry Konağına ulaşmaktı. Dışarı fırlayarak park yerine koştu. Otomobilin etrafını sisler sarmıştı. Kıvrılıp bükülüyordu dumanlar. Audra telaşla çantasında anahtarları ararken kiralamış olduğu arabayla burun buruna duran eski pikabı fark etmedi. Pikabın direksiyonundaki adamı da. Pikabın kapısı açıldı, adam taşıttan indi. O sırada Audra da arabasının anahtarını buldu. Titreyen eliyle anahtarı kilide sokarken bir el omzunu yakaladı. Genç kadın bir çığlık attı. Adam onu kendisine doğru çevirdi. Suratı şişti. Gözleri garip garip parlıyordu. Şiş dudakları korkunç bir gülümsemeyle aralandığı zaman Audra adamın önden üç dişinin kırılmış olduğunu gördü. Genç kadın konuşmaya çalıştı ama başaramadı. Tom Rogan tırnaklarını Audra’nın cildine iyice batırdı ve sonra, “Ben seni filmlerde görmedim mi?” diye fısıldadı.

EDDIE’NİN ODASI

Eddie, Bill’le Beverly’ye kapıyı açtı. Sol kolu onlara eski günleri hatırlatan bir biçimde sarkıyordu. “Ben iyiyim,” dedi arkadaşlarına. “Ağrı kesici aldım. Sancı o kadar kötü değil.” Ama pek de iyi olmadığı anlaşılıyordu. Birbirine iyice bastırdığı dudakları morumsuydu.

Bill yerdeki cesedi gördü. Daha ilk bakışta, iki şeyi kesinlikle anladı. Bu adam Henry Bowers’tı ve ölmüştü. Bill, Eddie’nin yanından geçerek ölünün başucunda diz çöktü. Henry’nin ağzı kan içindeydi. Dudakları gerilmiş, dişleri ortaya çıkmıştı. Elleri birer pençeden farksızdı.

Beverly de yaklaşarak ifadesiz bir yüzle Henry’ye baktı. Bill, “B-b-bizi durmadan kovaladığı o günler...” dedi.

Beverly başını salladı. “Bilyor musun, yine o çocuk gibi duruyor, Bill. Hiç yaşlanmamış gibi...” Başını çevirerek yatağın kenarına ilişmiş olan Eddie’ye bir göz attı. O yaşlı duruyordu. Yaşlı ve bitkin. Kadın, “Eddie’ye bir doktor çağırmalıyız,” diye ekledi.

Bill’le Eddie aynı anda, “Olmaz,” dediler.

“Ama yaralı o. Kolu...”

“B-b-bu eski günlerdeki gibi...” Bill ayağa kalktı. Beverly’yi kollarından tutarak yüzüne baktı. “K-k-kenti bu işe karıştırırsak...”

Eddie, “Beni cinayet suçundan tutuklarlar,” dedi. “Ya da hepimizi birden. Sonra bir kaza olur. Yalnızca Derry’de görülen o özel kazalardan biri. Belki bizi hapse atarlar, bir şerif yardımcısı çıldırır, hepimizi vurur. Ya da yemeklerden zehirleniriz. Veya hücrelerimizde kendimizi asarak intihara karar veririz.”

“Eddie, çılgınlık bu. Bu...”

Eddie, “Öyle mi?” diye sordu. “Burası Derry, unutma.”

“Ama biz olgun insanlarız. Alt tarafı Henry gece yansı buraya geldi ve sana saldırdı.”

Bill, “N-n-neyle?” dedi. “S-s-sustalı nerede?”

Eddie ıslık çalarmış gibi hafif bir sesle, “Sustalıyı bir tekmede televizyonun altına gönderdim,” diye açıkladı. “Ama şimdi orada yok. Demin her tarafı aradım.”

Bill, Beverly’ye baktı. “D-d-diğerlerini de çağır. B-ben, Eddie’nin kolunu sarabilirim sanırım.”

Beverly bir an kararsız, durakladı. Sonra da, “Pekâlâ,” dedi. Önce Richie’yi aradı, sonra da Ben’i. İkisi de hemen geleceklerini söylediler, ne olduğunu da sormadılar. Beverly rehberde Mike’ın evinin numarasını buldu. Ama telefona cevap veren olmadı.

Bill, “Ki-ki-kitaplığı dene,” dedi. Penceredeki kısa rayları çıkarmış, bunları ropdöşambrının kuşağıyla sıkıca Eddie’nin koluna bağlıyordu. Beverly rehberi açtığı sırada kapıya vuruldu. Ben’le Richie içeri girdiler. Ben kot pantolonla gömlek giymişti. Richie ise gri pamukludan şık bir pantolonla pijamasının ceketini. Gözlüğünün ardından ihtiyatla etrafına bakınıyordu.

“Tanrım! Eddie, ne...”

Ben de, “Ah, Tanrım!” diye bağırdı. Yerde yatan Henry’yi görmüştü.

Bill sert sert, “Susun,” diye emretti. Gözlerini ölüye dikmişti. “Henry mi o?” Ben cesede doğru birkaç adım attı, sonra duraklayarak çaresiz bir tavırla Bill’e baktı.

Bill, Eddie’ye, “O-o-olanları s-s-sen a-a-anlat,” dedi. “B-b-bu İ-İ-lanet o-o-olasıca k-k-kekemeliğim arttı.”

Eddie olayı anlatırken Beverly de kitaplığın numarasını buldu. Karşıdan telefona pek çabuk cevap verdiler. Beverly’nin hiç tanımadığı bir ses, “Alo?” dedi.

“Alo?” Beverly diğerlerine eliyle susmalarını işaret etti. “Bay Hanlon orada mı?”

Karşıdaki, “Siz kimsiniz?” diye sordu.

Beverly dudaklarını yaladı. Kaygılanmaya başlıyordu. “Asıl siz kimsiniz? Bay Hanlon olmadığınızı biliyorum.”

Adam, “Ben Derry Polis Müdürü Andrew Rademacher’ım,” dedi. “Bay Hanlon şu anda Derry Hastanesinde. Kısa bir süre önce saldırıya uğradı ve ağır şekilde yaralandı. Şimdi, lütfen bana kim olduğunuzu söyleyin. Adınızı bilmek istiyorum.”

Beverly kısık bir sesle sordu. “Yarası çok mu ağır?”

Rademacher sert sert, “Bana adınızı verin lütfen,” dedi.

Beverly, “Ko-korkarım bu imkânsız...” diye kekeledi. “Adımı size açıklayamam... Yani şimdi...”

“Bu olay hakkında ne biliyorsunuz?”

Beverly şaşırdı. “Hiçbir şey bilmiyorum. Bunu da nereden çıkardınız?”

Rademacher, “Dernek siz her gece, sabaha karşı üç buçukta kitaplığa telefon etmek adetindesiniz, öyle mi?” dedi. “Saçmalamayı bırakın, küçük hanım. Bu bir saldın. Mike Hanlon’un durumuna bakılırsa, güneş doğarken olay cinayete de dönüşebilir. Size tekrar soruyorum. Bu olay hakkın da ne biliyorsunuz?”

Beverly gözlerini yumdu, yanma gelmiş olan Bill’in kolunu sıkıca tuttu. “Mike Hanlon’un ölmesi ihtimali mi var? Bunu sırf beni korkutmak için söylemiyorsunuz ya? Gerçekten ölebilir mi? Lütfen söyleyin.”

“Yarası çok ağır. Bu sizi korkutmuyorsa, doğrusu korkutmak. Şimdi kim olduğunuzu ve neden...”

Beverly rüyada gibi telefonu kapattı. Henry’ye baktı, sonra irkildi. Henry’nin bir gözü kapanmıştı. Sakatlanan diğer gözü hâlâ akıyordu. Sanki Henry, Beverly’ye göz kırpıyordu.

Richie hastaneyi aradı. Bill, Beverly’yi yatağa doğru götürerek onu Eddie’nin yanına oturttu. Kadın boş gözlerle ilerideki bir noktaya bakıyordu.

Richie şimdi Derry Postası gazetesinin muhabiri rolündeydi. Hastanedekileri soru yağmuruna tutuyordu. Sonra telefonu kapatarak gözlerini yumdu. “Tanrım!” Sesi hafif ve boğuktu. “Tanrım! Tanrım! Tanrım!” Gözlüğünü çıkararak camlarını pijamasının üstüyle sildi. “Mike yaşıyor ama durumu çok ciddi... Henry onu Noel hindisi gibi dilmiş. O arada bacağındaki atardamarı da kesmiş. Mike fazla kan kaybetmiş. Neyse ki bacağını sıkıca bağlamayı başarmış. Yoksa onu bulduklarında çoktan ölmüş olacakmış.”

Beverly ellerini yüzüne bastırarak çocuk gibi ağlamaya başladı.

Eddie mırıldandı. “Noel hindisi gibi dilinen yalnız Mike değil. Henry de yaralıydı...”

Bill, “Ha-ha-hâlâ polise gitmek istiyor musun, Beverly?” diye sordu.

Kadın gözlerini kuruladı. “Hayır. Polise gitmek istemiyorum. Eddie haklı. Başımıza bir şey gelebilir. Ölümümüze neden olacak bir şey. Ama gerçek neden bu değil.” Dört erkeğe baktı. “Yemin ettik... Bill’in kardeşi, Stan... diğerleri... ve şimdi de Mike. Ben hazırım, Bill.”

Bill diğerlerine döndü.

Richie başını salladı. “Pekâlâ, Koca Bill. Bir deneyelim.”

Ben, “Durum eskisinden de kötü,” dedi. “İçimizden iki kişi eksik.” Bill sesini çıkarmadı.

Ben, “Pekâlâ,” diye ekledi. “Beverly haklı. Yemin ettik.” “E-E-Eddie?”

Eddie cansızca gülümsedi. “Galiba merdivenden yine senin sırtında ineceğim. Tabii merdiven hâlâ oradaysa.”

Beverly, “Ama bu sefer kimse bize taş atmayacak,” dedi. “Onlar öldü. Üçü de.”

Richie sordu. “Bu işi şimdi mi yapacağız, Bill?”

Bill, “E-e-evet,” dedi. “T-t-tam zamanı sanırım.”

Ben birdenbire, “Bir şey söyleyebilir miyim?” diye sordu.

Bill ona bakarak hafifçe gülümsedi. “H-h-her z-z-zaman söyleyebilirsin.”

Ben, “Siz yine de benim en yakın arkadaşlarımdınız,” dedi. “Bu olay nasıl sona ererse ersin... yalnızca... bunu söylemek istedim.”

Birdenbire hepsi de gülmeye başladılar. Sonra Richie gözlerini silerek, “Saman Yığını,” dedi. “Kelime seçmesini çok iyi biliyorsun. Asıl o yazar olmalıydı, Koca Bill.”

Bill yine gülümsedi. “Ö-ö-öyle... Şimdi...”

Eddie’nin ödünç aldığı arabaya bindiler. Direksiyona Richie geçti. Sis iyice yoğunlaşmıştı. Richie radyoyu açtı. Gene Vincent, “Be- Bop-A-Lula”yı söylüyordu.

Beverly usulca, “Şunu kapat, Richie,” diye mırıldandı.

Richie düğmeye uzandı, sonra da donmuş gibi kaldı. Radyodan palyaçonun alaylı, cırlak sesi yükseldi. “Richie Tozier’in ‘Ölüler Rock Programı'nı dinliyorsunuz. Şimdi karşınızda konuk Disk Jokey Georgie Denbrough! Haydi Georgie!”

Birdenbire Bill’in kardeşinin sesi arabanın içinde yankılandı. “Beni sokağa sen gönderdin, Bill. ‘O’ da beni öldürdü. ‘O’, kanalizasyon kanalındaydı. ‘O’beni öldürdü. Sen buna izin verdin, Koca Bill. ‘O’nun...” Richie radyoyu öyle hızla kapattı ki, düğme yerinden fırladı. Sonra titrek bir sesle, “Beverly haklı,” dedi. “Radyo dinlemeyelim. Ne dersiniz?” Kimse cevap vermedi. Bill düşünceli bir tavırla, hiç kımıldamadan oturuyordu. Yüzü bembeyazdı... Batıda gök gürlemeye başladı.

ÇORAK YER’DE

Köprü yine o eski köprüydü.

Richie arabayı köprünün yanında durdurdu. Hepsi inerek parmaklığa yürüdüler, aşağıya baktılar. Sanki arabadan geçen yirmi yedi yıl Çorak Yer’i hiç etkilememişti.

Bill, “H-h-haydi,” dedi. Yamaçtan indiler. Bill farkına varmadan Gümüş’ü aradı, sonra da kendi kendisine güldü. Gümüş, Mike’ın garajındaydı. Bill, Ben’e döndü. “Bizi o-o-oraya götür.”

Ben başını salladı. Artık otların bürüdüğü patikadan geçerek açıklığa çıktılar. Ama burası eskisi gibi değildi. Ağaççıklar ve bodur çamlar açıklığı iyice kaplamıştı.

Bill tekrarladı. “Bi-bizi oraya götür, Ben.”

Tek sıra halinde Kenduskeag’in kıyısına indiler. Birbirine girmiş çalıların ve dalların arasından geçmeye çalışıyor, insanın boyu kısayken bu iş ne kadar kolay oluyordu, diye düşünüyorlardı. Sonra Ben’in ayağı bir şeye takıldı. Yere yuvarlanırken kafasını az kalsın tulumba merkezinden uzanan silindire çarpacaktı. Silindir böğürtlenlerin arasında kaybolmuş gibiydi. Ben ayağa kalktı. Yüzü, kolları ve elleri dikenler yüzünden iyice çizilmişti. Ben neye takıldığını anlamak için eğildi. Yerde silindirin demir kapağı duruyordu. Biri kapağı açmıştı.

Ben, tabii ya, diye düşündü. “Bunu biz yaptık. Yirmi yedi yıl önce. Ama sonra gerçeği anladı. O gün tulumba çalışmıyordu. Sonra herhalde birileri tulumbayı onarmaya geldiler. Giderken de silindirin kapağını kapatmış olmalılar.

Ben doğruldu. Beş arkadaş silindirin çevresinde durarak aşağıya baktılar. Sadece hafif bir su şıpırtısı duyuluyordu, hepsi o kadar. Richie, Eddie’nin odasında bulduğu bütün kibritleri getirmişti. Bir kutu kibriti yakarak aşağıya attı. Bir an silindirin ıslak iç yüzeyini ve sessiz tulumbayı gördüler.

Richie kaygıyla, “Belki bu kapak uzun bir süre önce açıldı,” dedi. “Yani ille de yeni...”

Ben, “Bu yeni olmuş sanırım,” dedi. “Yağmurdan sonra... Son yağmurdan.” Richie kibriti alarak çaktı, kapağı aydınlattı.

Bill, “B-b-bunun altında bir şey var,” diye bağırdı. “Bir k-k-kayışa benziyor. Sen ve Richie b-b-bana y-y-yardım edin.”

Kapağı yakalayarak dev bir para gibi çevirdiler. Bu sefer Beverly bir kibrit çaktı. Ben de kapağın altından çıkan çantayı kuşkuyla aldı. Beverly kibriti sallayarak söndüreceği sırada gözü Bill’in yüzüne ilişti. Kadın dondu kaldı. Kibrit parmağını yaktı. Beverly, “Bill?” diye haykırdı. “Ne var? Ne oldu?”

Bill gözlerini çantadan alamıyor, bu da yine bir oyun, diye düşünüyordu. Audra İngiltere’de. 'O’ korktuğu için bu bayağı oyuna başvurdu. Ah, evet. 'O’ bizi, hepimizi gerisin geri buraya çağırdığı zamanki kadar güvenli değil. Sonra Bill, dünyada uzun saplı kaç çanta var biliyor musun? Bir milyon mu? On milyon mu? Belki daha fazla. Ama bu çanta bir tek. Bunu ben Audra’ya hediye ettim.”

“Bill?” Beverly yazarın omzunu tutmuş, onu sarsıyordu.

Gözleri korkuyla irileşmiş olan Richie, “Bill?” diye fısıldadı. “Ne oldu?”

Bill haykırarak çantayı Ben’in elinden kaptı, fermuarını açıp içindekileri boşalttı. Kibriti Beverly’den alarak bir tane çaktı. Kâğıt mendil, çiklet, makyaj takımı ve bunların arasında, “Tavan Arasındaki Oda” filmi için anlaşma imzaladığı zaman Freddie Firestone’un Audra’ya hediye ettiği mücevherli pudriyer.

Bill, “K-k-karım aşağıda,” diyerek diz çöktü, eşyaları çantaya tıktı.

“Karın mı? Audra mı?” Beverly’nin yüzünden şok geçirdiği anlaşılıyordu.

“B-b-bu onun çantası. O-onun eşyaları...”

Richie mırıldandı. “Tanrım, Bill! Bu olamaz. Çünkü...”

Bill karısının timsah derisi cüzdanını bulmuştu. Açarak uzattı. Richie bir kibrit çaktı ve Audra’nın resmini gördü. Altı filmde seyrettiği o yüzü!

“H-H-Henry öldü... Victor ve G-G-Geğirti de...” Bill ayağa kalktı. “Audra’yı k-k-kim yakaladı?”

Ben elini Bill’i omzuna koydu. “En iyisi aşağıya inip bunu anlayalım. Öyle değil mi?”

Bill önce Ben’in kim olduğunu bilmiyormuş gibi ona baktı. Sonra bakışları berraklaştı. “E-e-evet. E-Eddie!”

“Bill, çok üzüldüm.”

“S-s-sırtıma çıkabilir misin?”

“Vaktiyle çıkmıştım.”

Bill eğildi, Eddie, sağ kolunu onun boynuna doladı. Ben’le Richie, Eddie’nin yazarın sırtına çıkmasına yardım ettiler. Bill silindire girerken Ben, Eddie’nin gözlerini sıkıca yummuş olduğunu fark etti. Birdenbire sanki Henry, Victor ve Geğirti dalların arasından çıkıvereceklermiş gibi bir duyguya kapıldı. Ama artık bütün eski düşmanları ölmüştü.

Bill ağır ağır aşağıya inmeye başladı. Eddie boğazını sıkıyor, yazar zorlukla nefes alıyordu. Bir taraftan da, tanrım, karımın çantası buraya nasıl geldi, diye düşünüyordu. Tanrım, eğer beni duyuyorsan, lütfen Audra’ya bir şey olmasın. Bu gece Beverly’yle yaptığımızın cezasını o çekmesin. Audra’yı o palyaço mu kaçırdı. Eğer öyleyse, bilmem Tanrı Audra’ya yardım edebilir mi?”

Eddie ince bir sesle, “Korkuyorum, Bill,” dedi.

Bill soğuk suya indi. “Be-ben de öyle.” Yan çömelerek Eddie’yi indirdi. Buz gibi su pantolonunu ıslattığı için yüzünü buruşturmuştu. İki arkadaş bileklerine kadar gelen suda durdular, diğerlerinin sırayla aşağıya inmelerini beklediler.

XXI

Kentin Altında

'O' / 1958

Yeni bir şey olmuştu. Sonsuza uzanan zamanda ilk defa yeni bir şey. Evrenden önce yalnızca iki şey vardı. ‘O’ ve Kaplumbağa. Kaplumbağa yaşlı, aptal bir yaratıktı. Kabuğundan hiç çıkmıyordu. ‘O’, Kaplumbağanın ölmüş olabileceğini düşünüyordu. Belki bir milyar yıl önce ölmüştü. Ama ölmemişse bile, yine de ahmak ve yaşlı bir yaratıktı. Evet, belki Kaplumbağa bütün evreni bir anda kusuvermişti ama bu onun aptal olmadığını da göstermezdi.

‘O’, bu dünyaya, Kaplumbağanın kabuğuna çekilmesinden çok sonra gelmişti. Ve burada hemen hemen yeni sayılabilecek bir hayal gücüyle karşılaşmıştı. Bu hayal gücü, besini çok lezzetli bir hale sokuyordu. ‘O’nun dişleri, egzotik dehşetler ve şehvetli korkularla katılaşan etleri parçalıyordu. Bu küçük insanlar gece dolaşan korkunç yaratıkları ve hareket eden çamurları hayal ediyorlardı. İstememelerine rağmen sonsuz uçurumları düşünüyorlardı.

‘O’, bu zengin yiyecekle besleniyordu. Yaşamı basitti. Yemek için uyanıyor, rüya görmek için uyuyordu. ‘O’, kendine göre bir yer yapmıştı. Oradan gözleri olan ışıklı kürelerle çevreye memnunlukla bakıyordu. Derry ‘O’nun ağılıydı. Derry’liler de koyunları. Bu bir süre böyle devam etmişti.

Sonra... bu çocuklar çıkmışlardı ortaya.

Yeni bir şey! Sonsuza kadar uzanan zamanda ilk defa oluyordu bu.

‘O’, hepsini de öldürmek için Neibolt Sokağındaki evde saldırıya geçtiği zaman beklenmedik bir şey olmuştu. ‘O’, çocukları daha önce öldüremediği için belirsiz bir kaygı duyuyordu. Galiba ilk yeni şey de bu kaygıydı aslında. Sonra o evde akla gelmeyecek, beklenmedik bir şey olmuştu. ‘O’, müthiş biracı duymuştu. Korkunç, korkunç biracı! Ve biran korkuya da kapılmıştı. Çünkü ‘O’nun aptal yaşlı Kaplumbağayla bir tek ortak yanı vardı. Bütün canlılar, içinde bulunduktan biçimle ilgili doğal yasalara uymak zorundaydılar. ‘O’ da ilk kez, biçimini değiştirme yeteneğinin yalnız kendi yararına değil, zararına da işleyen bir güç olabileceğini anlıyordu. O zamana kadar hiç acı duymamıştı. Hiçbir zaman. Ve ‘O’, bir an ölebileceğim düşünmüştü. Ah, evet, kafası müthiş, beyaz, parlak bir azapla dolmuştu. O zaman kükremiş, miyavlamış ve gürlemişti. Çocuklar da kaçmayı başarmışlardı.

Ama şimdi yine geliyorlardı. ‘O’nun kentin altındaki ülkesine girmişlerdi. Işıkları ve silahları olmadan karanlıklarda dolaşan aptal yedi çocuk. ‘O’, hepsini de öldürecekti.

‘O’ kendisiyle ilgili önemli bir şeyi keşfetmişti: Sürprizlerden ve değişikliklerden hoşlanmıyordu. Yeni şeyler de istemiyordu. Asla. ‘O’nun bütün istediği yemek, uyumak, rüya görmek ve tekrar beslenmekti.

Acı ve kısa, parlak korkuyu yeni bir duygu izlemişti. Öfke. (Aslında bütün gerçek duygular ‘O’ için yeniydi. Ama bütün duygularla alay etmeyi biliyordu.) ‘O’, çocukları öldürecekti. Çünkü onlar, şaşılacak bir kaza sonucu ‘Oynu yaralamışlardı. ‘O’nun hepsinden korkmasına neden olmuşlardı.

‘O’ çocukların yaklaşmalarını dinleyerek, öyleyse bana gelin, diye düşündü. Bana gelin, çocuklar. Hepimizin de burada nasıl yüzdüğümüzü görün.

Ama ‘O’nun kafasını kurcalayan bir şey vardı. ‘Oy ne yaparsa yapsın, bunu bir türlü kafasından atamıyordu. Her şey 'O’ndan kaynaklanıyor, ‘O’ndan akıyordu. Kaplumbağa evreni kusup sonra da kabuğunun içinde bayıldığından beri bunun böyle olduğu kesindi. O halde, bu ya da başka dünyadan bir yaratık onu nasıl aldatabiliyor, nasıl yaralayabiliyordu? Kısa bir süre için ya da hafifçe olsa bile. Nasıl oluyordu bu?

İşte ‘O’ böylece yepyeni bir durumla daha karşılaşmış oluyordu. Son yenilikle. Ama bu bir duygu değil, buz gibi bir düşünceydi. Yoksa ‘O’, her zaman sanıldığı gibi yapayalnız değil miydi?

Bir tane daha mı vardı?

Bu çocuklar onun ar açlan mıydılar?

Acaba?... Acaba?...

‘O’ titremeye başladı.

Nefret yeni bir şeydi. Can acısı da öyle. ‘O’nun isteklerine karşı gelinmesi de yeniydi. Ama en korkunç yenilik korkuydu. ‘O’, çocuklardan korkmuyordu. Bu geçmişti. ‘O’, yalnız olmamasından korkuyordu.

Hayır. Bir tane daha olamazdı. Hayır, öyle biri yoktu. Belki de bunlar çocuk oldukları için, hayallerinde ‘O’nun kısa bir süre azımsadığı kaba bir güç vardı. Ama şimdi geliyorlardı. Artık ‘O’, hepsini teker teker makro-evrene atacaktı. Gözlerinin öldürücü ışığına.

Evet.

Çocuklar geldiği zaman *Oy hepsini deli gibi bağırtarak öldürücü ışıklara atacaktı.

TÜNELLERDE / 14.15

Beverly’yle Richie’de ancak on kibrit vardı. Ama Bill çocukların kibritlerini çakmalarına izin vermedi. Şu ara künk biraz aydınlık sayılırdı. Hiç olmazsa dört adım ötesine kadar görebiliyorlardı. Kibritleri idareli kullanmak daha doğru olacaktı.

Su derinleşmişti artık. Üç defa yanlarından hayvan leşleri geçmişti. Bir kedi yavrusu, bir sıçan, bir kuş... Su ağır ağır akıyordu. Ama bu durum çok geçmeden sona erecekti. Yakından suların uğultusu geliyordu. Künk sağa kıvrılmaktaydı. Şimdi buraya üç borudan su akıyordu. Bill üst üste yerleştirilmiş olan üç künke çaresizlik içinde baktı, sonra da Eddie’ye döndü.

“H-h-hangisi?” İnsan bir iş yapmak istiyorsa Ben’e sorardı. Ne taraftan gideceğini öğrenmek istediği zaman da Eddie’den yardım isterdi.

Eddie, “Ne tarafa gitmek istediğine bağlı?” diye cevap verdi.

Bill diğerlerine döndü. “K-k-kahretsin! ‘O’, nerede?”

Richie hemen, “Kentin göbeğinde,” dedi. “Kent merkezinin hemen altında. Kanalın yakınında.”

Beverly, doğru, der gibi başını salladı. Ben’le Stan de öyle yaptılar.

“M-M-Mike?”

Zenci çocuk da, “Evet,” dedi. “‘O’ orada. Kanalın yakınında. Ya da altında.”

Bill, Eddie’ye baktı. “H-h-hangisi?”

Eddie istemeye istemeye en alttaki künkü işaret etti. “Şu.” Bu cevap Bill’in hoşuna gitmedi, ama onu şaşırtmadı da.

Stan mutsuzca, “Ah, Tanrım,” dedi. “Lağım borusu bu.”

Mike, “Ama biz...” diye başladı, sonra susup başını yana eğdi. Etrafı dinliyordu. Gözlerinde kaygı vardı.

Bill de şimdi sesleri duyuyordu. Şu şakırtısı. Homurtular. Henry hâlâ peşlerindeydi. Ben, “Çabuk,” dedi. “Gidelim.”

Stan bir geriye baktı, bir künke. Dudaklarını birbirine bastırarak başını salladı. “Haydi, gidelim. Pislikler yıkanabilir.”

Bill en önden künke girdi. Burası pislik kokuyordu. Ama etrafa başka bir koku daha yayılmış gibiydi. Çocuk, doğru yöne gittiğimiz belli, diye düşündü. ‘O’ buraya gelmiş... Hem de sık sık.

Çocuklar gitgide karanlıklaşan künkte ağır ağır ilerlediler. Bill künkün sona ermiş olduğunu ancak aşağıya yuvarlandığı zaman anladı. Telaşla, “D-dikkatli olun!” diye bağırdı. “Boru burada bitiyor. Ben biraz aşağıdayım!” Sesi etrafta yankılanıyordu. “E-Eddie? N-neredesin?”

“Buradayım.” Eddie elini salladı. Eli Bill’in burnuna süründü. “Bana yardım et, Bill. Önümü göremiyorum.”

Birdenbire bir gürültü oldu. Beverly, Richie ve Mike aynı anda haykırdılar. Üçü birden yuvarlanmışlardı. Bill, Eddie’nin kırık kolunu acıtmamaya çalışarak arkadaşını kucakladı.

Richie, “Ah, Tanrım,” diye inledi. “Boğuluyorum sandım. Tepemizden sular aktı. Buna pislik duşu denir.”

Hepsi birden tiz seslerle güldüler. Kahkahaları kesilirken Stan birdenbire acıyla ağlamaya başladı.

Richie kolunu Stan’in yapış yapış omzuna attı. “Yapma, ahbap. Şimdi hepimizi de ağlatacaksın.”

Stan yüksek sesle, “Bir şeyim yok,” dedi ama hâlâ ağlıyordu. “Korkuya dayanabilirim. Ama böyle pis olmaktan nefret ediyorum. Nerede olduğumu bilmemekten de...”

Bill, Richie’ye sordu. “Kibritler yanabilecek mi dersin?”

“Ben kibriti Beverly’ye verdim.”

Bill, kızın karanlıkta avucuna kibrit kutusunu sıkıştırdığını fark etti. Kuruydu galiba. Beverly, “Kutuyu koltuğumun altına sıkıştırdım,” diye açıkladı. “Belki yanar. Bir dene.”

Bill bir kibrit çaktı. Kibrit yandı. Bill kibriti havaya kaldırarak etrafına bakındı. Arkadaşları birbirine sokulmuşlardı. Pislik içindeydiler. Çok küçük duruyorlardı. İyice korktukları da belliydi. Künkün dibinde de bir tabaka pislik vardı. Ve... kibrit Bill’in parmaklarını yakarken çocuk onu sallayarak söndürdü.

Usulca, “Sa-sağımda, yerde bir ölü yatıyor,” dedi. “Galiba bu Pa-Pa-Pa...”

Beverly, “Patrick mi?” diye sordu. Titrek sesinden sinir krizi geçirmek üzere olduğu anlaşılıyordu. “Patrick Hocstter mi?”

“E-e-evet. Bi-bi-bir kibrit d-d-daha çakmamı ister misiniz?”

Eddie, “Bunu yapmak zorundasın, Bill,” dedi. “Borulan göremezsem ne tarafa gitmemiz gerektiğini anlayamam ki!”

Bill kibriti çaktı. Soluk ışıkta hepsi de bir zamanlar Patrick Hocstter olan o şişmiş, yeşil şeyi gördüler. Ceset karanlıkta onlara korkunç bir dostlukla gülümsüyordu. Ama suratının yansıyla. Lağım fareleri yüzünün diğer tarafını kemirmişlerdi. Patrick’in yaz okulu kitapları etrafa saçılmış, nemden iyice şişmişti.

Gözleri irileşmiş olan Mike boğuk boğuk, “Tanrım...” dedi.

Beverly atıldı. “Onların seslerini duyuyorum yine. Henry’yle diğerlerinin.”

Akustik onların seslerini de Henry’ye ulaştırıyordu anlaşılan. Henry olanca sesiyle böğürdü. “Sizi yakalayacağım!” Sanki yanı başlarındaydı.

Richie, “Hemen gel!” diye bağırdı. “Hemen koş, muz ayaklı! Burası tıpkı yüzme havuzuna benziyor. Sen...”

Sonra künkten çılgınca bir korku ve acı dolu bir çığlık yükseldi. Kibrit Bill’in elinden düşerek söndü. Eddie tek kolunu onun boynuna doladı. Stan Uris de diğer taraftan Bill’e sokuldu. Çığlık gitgide tizleşiyordu. Sonra boğuk, garip bir ses duyuldu. Kanat çırpmasını andıran bir gürültü. Çığlık birdenbire kesildi.

Mike karanlıkta dehşetle, boğulurcasına, “Bir şey onları yakaladı,” dedi. “Bir şey... bir canavar... Bill, buradan gitmeliyiz... Lütfen...”

Bill gruptan geri kalan birinin lağım borusunda sendeleyerek onlara doğru geldiğini duydu. Belki de iki kişiydiler. Yankılar yüzünden durum pek anlaşılmıyordu. Bill telaşla, “E-Eddie, ne taraftan?” diye sordu.

Eddie, Bill’in kolunu sarstı. “Kanala doğru mu?”

“Evet!”

“Sağa, Patrick’in yanından geçeceğiz ya da üzerinden atlayacağız.” Eddie’nin sesi birdenbire sertleşti. “Ona pek aldırdığım yok. Kolumu kıranlardan biri de oydu. Yüzüme de tükürdü.”

“Gi-gi-gidelim.” Bill çıktıkları boruya bir göz attı. “T-t-tek sıra. Y-y-yine e-e-eskisi gibi birbirinizin omuzlarını tutun.” Ellerini uzattı, omzunu borunun pis porselen yüzeyine sürerek ilerledi. Patrick’in üzerine basmayı, ayağının cesede gömülmesini istemiyordu.

Böylece karanlıkta yürüdüler. Dışarıda fırtına coşuyor, Derry’nin erkenden karanlıklara gömülmesine neden oluyordu. Rüzgâr uluyor, şimşekler çakıyor, ağaçlar devriliyordu.

O' / MAYIS 1985

Şimdi yine geliyorlardı. Her şey ‘O’nun tahmin ettiği gibi gelişmişti. Ama ‘O’nun düşünemediği bir şey de olmuştu. İnsanı çıldırtan, öfkelendiren korku... Bir başkasının da olduğu duygusu. ‘O’ korkudan nefret ediyordu. Mümkün olsa ‘O’ nefreti yiyecekti. Ama korku ‘O’nunla alay ediyordu. ‘O’ da korkuyu, ancak yaklaşan düşmanlarını ortadan kaldırarak öldürebilecekti.

Aslında bu korku yersizdi. Çocuklar büyümüşlerdir artık. Sayılan da yediden beşe inmişti. Beş de güçlü bir sayıydı. Ama bunda yedinin o mistik ve tılsımlı niteliği yoktu. Evet, ‘O’nun uşağı kütüphaneciyi öldürememişti. Ama kütüphaneci hastanede ölecekti. ‘O’, daha sonra, şafak sökmeden önce, hapçı bir erkek hastabakıcıyı kütüphanecinin işini bitirmesi için gönderecekti.

Yazarın kadını şimdi ‘O’nun yanındaydı. Hem yaşıyordu, hem yaşamıyordu. Kadın ‘O’nu görür görmez kafası mahvolmuştu. ‘O’nu gerçek haliyle görmüştü o. Maskesiz, süssüz haliyle. Tabii o süsler aslında birer aynaydı. Bunlara bakanlar kafalarındaki o korkunç hayalleri görüyorlardı.

Şimdi yazarın karısının kafası ‘O’na bağlıydı. ‘O’nun içinde, makro-evrenin dışındaydı. Kaplumbağanın ötesindeki karanlıkta.

Kadın ‘O’nun gözüydü. ‘O’nun kafasının içindeydi.

‘O’ öldürücü ışıkların içindeydi.

Ah, ama o süsler püsler de pek eğlenceli oluyordu. Örneğin Mike Hanlon. Çocuk bilinçli bir biçimde hatırlamıyordu olayı. Ama annesi çocuğa, çelik fabrikasındaki kuşun nereden geldiğini söyleyebilirdi. Mike altı aylıkken bir karga, bahçede beşiğinde yatan çocuğa saldırmış ve onu gagalamaya başlamıştı. Mike can acısı ve dehşetle haykırmış, annesi zor yetişmişti. Mike’ın kafasında bir yer, bu olayı hiç unutmamıştı. Küçücük bir bebek, dev bir kuş. 'O’ Mike’a yaklaştığı zaman da, çocuk tekrar dev kuşu gördüğünü sanmıştı.

Daha önce kentte yaşayan kızın kocası ‘O’nun emrine uyarak yazarın kadınını getirmişti. ‘O’, adam için biçimini değiştirmeye gerek görmemişti. ‘O’, inindeyken öyle süslenmiyordu. Uşak koca, 'O’na bir kere bakmış ve geçirdiği şok yüzünden ölmüştü. Yüzü kül gibi olmuş, beynindeki bazı noktalardan fışkıran kanlar gözlerine dolmuştu. Yazarın karısı dehşetle, AH SEVGİLİ TANRIM! O DİŞİ! diye düşünmüş, sonra da kafası durmuştu. Şimdi artık öldüren ışıklarda yüzüyordu. ‘O’, yerinden çıkıyor, kadının fiziksel kalıntılarıyla ilgileniyordu. Daha sonraki yemekler için hazırlıyordu kadını. Şimdi, ipek tellere sarılmış olan Audra Denbrough havada sallanıyordu. Gözleri irileşmiş, camlaşmıştı. Başı omzuna düşmüştü. Ayak uçlan yere doğruydu.

Ama yaklaşan bu adamlarda hâlâ güç vardı. Güçleri azalmış, ama tükenmemişti. Çocukken gelmişlerdi oraya. Gelmiş ve olamayacak bir şey yapmışlardı. ‘O’nu kötü biçimde yaralamışlardı. 'O’nu öldürmelerine ramak kalmıştı. ‘O’nu toprağın derinliklerine kaçmaya zorlamışlardı. ‘O’, kendi acayip kanından oluşan gölcüğün ortasında büzülerek titremişti. Korkuyor ve bu çocuklardan nefret ediyordu.

İşte yeni bir şey daha vardı şimdi; ‘O’, sonsuz hayatı sırasında hiçbir zaman plan yapmak gereğini duymamıştı. Ama ‘O’ şimdi ilk defa Derry’den canının istediğini alıvermekten korkuyordu. Kendi özel av alanından.

‘O’, çocuklar sayesinde her zaman iyi beslenmişti. Tabii birçok ergin insandan da yararlanılabilirdi. Hem de onlar bunu fark etmeden. 'O’ yıllar boyunca olgun insanlarla da karnını doyurmuştu. Büyüklerin de dehşet duydukları şeyler vardı. Salgı bezleri açılabilir, korkuyla ilgili kimyasal maddeler bütün vücutlarına yayılırdı. Böylece etleri tuzlanmış olurdu. Oysa çocukların korkulan daha basit ve genellikle çok güçlüydü. Çocukların korkulan bir tek suratla canlandırabilirdi. Yemek gerektiği zaman da... hangi çocuk palyaçoları sevmezdi?

‘O’, çocukların silahlarını kendisine çevirdiklerini seziyor, anlıyordu. Olağanüstü hayal gücü olan yedi çocuğun kafası bit rastlantı sonucu bir araya gelmiş ve ‘O’ da büyük bir tehlikeyle karşılaşmıştı. Bunu bir başkası bilerek, isteyerek sağlamış olamazdı. O yedi çocuk teker teker gelselerdi, ‘O’ hepsini de yiyip bitirirdi. Ama küçükler bir arada korkutucu bir sırrı keşfetmişlerdi. ‘O’nun bile bilmediği bir sırrı. İnancın, iki yanı da keskin bir bıçak gibi olduğunu. Orta çağda yaşayan on bin köylü, vampirlerin gerçek olduğuna inanarak onları yaratmışlardı. Belki bir vampir öldürmek için kalbine kazık çakılması gerektiğini bir tek kişi düşünmüştü. Herhalde bir çocuktu bu. Ama kazık yalnızca bir tahta parçasıydı. Bunu çakan tokmak ise kafaydı.

‘O’ sonunda kaçmayı başarmıştı. Derinlere inmişti. Dehşete kapılan ve bitkin düşen çocuklar ‘O’nun en savunmasız olduğu o anda yaratığın peşinden gitmemişlerdi. ‘O’nun ölmüş olduğuna inanmayı tercih etmişlerdi.

‘O’, çocukların yemin ettiklerini biliyordu. Onların geri geleceklerinden de emindi. Daha o sırada, uykuya dalacağı zaman, plan yapmaya başlamıştı. ‘O’ uyandığı zaman iyileşmiş ve yenilenmiş olacaktı. Ama onların çocuklukları iç yağından mumlar gibi eriyip bitecekti. O eski hayal güçleri zayıflayacaktı. Artık Kenduskeag’da piranalar olduğunu düşünmeyeceklerdi. Onun yerine, sigortaya inanacaklardı. Yemekte şarap içilmesi gerektiğini de. Kalp krizi geçirmemek için koşacak, bağırsak kanserine yakalanmak korkusuyla kırmızı et yemekten vazgeçeceklerdi. Yıllar geçerken hayalleri gitgide uf alacaktı. Ve ‘O’ uyandığı zaman hepsini de geri çağıracaktı. Evet, Derry’e çağıracaktı. Çünkü korku doğurgandı. Yavrusu da gazaptı korkunun. Ve gazap, intikam alınmasını isterdi.

‘O’, hepsini de geri çağıracak ve onları öldürecekti.

Ama şimdi onlar gelirken ‘O’ da tekrar korkuya kapılmıştı. Çocuklar büyümüş ve hayal güçleri zayıflamıştı. Ama ‘O’nun sandığı kadar değil. ‘O’, arkadaşlar bir araya geldikleri zaman güçlerinin tehlikeli, sarsıcı bir biçimde arttığını fark etmişti. Ve ‘O’, hayatında ilk defa bir hata yapıp yapmadığını düşünmeye başlamıştı.

Ama üzülecek ne vardı? Olan olmuştu. Yazar, karısını düşünüyordu. Yan çıldırmış gibiydi. Bu da iyiydi. İçlerinden en güçlüleri bu yazardı. Adam yıllar boyunca kafasını bu karşılaşma için hazırlamıştı. Yazar bağırsakları karnından sarkarak öldüğü sevgili ‘Koca Bill’leri geberdiği zaman, diğerleri ‘O’nun pençesine çabucak düşeceklerdi.

‘O’ karnını güzelce doyuracaktı... ve belki sonra tekrar derinlere inecekti. Uyuyacaktı. Bir süre için...

TÜNELLERDE / 4.30

Richie seslerin yankılandığı künkün içinde, “Bill!” diye bağırdı. Elinden geldiği kadar hızlı gitmeye çalışıyor, ama istediği kadar çabuk ilerleyemiyordu. Çocukken bu boruda başlarını eğerek yürüdüklerini hatırlıyordu. Şimdi ise emekleyerek ilerliyorlardı. Künk çok dardı. Richie’nin gözlüğü burnundan kayıyor, geriye itip duruyordu. Disk Jokey olanca sesiyle haykırdı. “Bill! Bizi bekle! Birlikte gitmemiz gerekiyor! Bunu bilmiyor musun?”

Bill’in hafif sesi etrafta yankılandı. “Audra! Audra! Neredesin?”

Richie usulca, “Allah kahretsin,” diye mırıldandı. Sonra da sesini yükseltti. “Eddie olmazsa kaybolacağını bilmiyor musun, ahmak? Bizi bekle! Lütfen bizi bekle, Bill!”

“Bekliyorum!” Bill’in sesi daha da hafifti şimdi.

Richie, “Bu kadarına da şükredelim,” dedi. Sonra önündeki Eddie’ye vurdu. “Haydi!” Tekrar sürünerek ilerlemeye başladılar.

Bill onları künke açılan üç borunun önünde bekliyordu. Çok yorgun ve bitkindi. Burada ayakta durabilecekleri kadar yer vardı.

Bill, “Şurada,” dedi. “V-V-Viktor! V-v-ve Geğirti.”

Diğerleri dönüp baktılar. Beverly inledi. Ben kolunu onun beline doladı. Geğirti Huggins’in iskeletinde bir eksiklik yoktu ama Victor’un kafası kopmuştu. Bill çevresine bakındı. İleride gülümseyen kurukafayı gördü. Bill, bu işe karışmayacaktınız çocuklar, diye düşünerek ürperdi.

Ben usulca, “Canavarın eline düştüler,” diye mırıldandı. “Hatırlıyor musunuz? Onların seslerini duyduk...”

“A-Audra öldü.” Bill’in sesi ifadesizdi. “Bunu biliyorum.”

Beverly müthiş bir öfkeyle, “Bunu da nereden çıkardın?” dedi. “Bütün bildiğin başkalarının öldüğü. Onların çoğu çocuktu. Ölümlere neyin sebep olduğunun da farkındasın.”

Bill içini çekti. “A-Audra’ya buraya geleceğimi söylememeliydim. Bunu neden yaptım? Niçin...”

Beverly, Bill’i gömleğinden yakalayarak sarstı. “Sus artık! Buraya neden geldiğimizi biliyorsun! Yemin ettik. Bu işi yapacağız. Beni anlıyor musun, Bill? Audra öldüyse, öldü... Ama ‘O’ yaşıyor. Şimdi sana ihtiyacımız var. Anlıyor musun? Sana ihtiyacımız var!” Ağlamaya başladı. “Onun için bizi korumalısın. Eskiden olduğu gibi. Yoksa hiçbirimiz buradan sağ çıkamayız.”

Bill diğerlerine bakarak başını salladı. “Eddie?”

“Buradayım, Bill.”

“H-h-hangi boru olduğunu hâlâ hatırlıyor musun?”

Eddie işaret etti. “Şu. Pek dar gözüküyor değil mi?”

Bill tekrar başını salladı. “Bunu başarabilecek misin? K-kolum kırık...”

“Senin için başarırım, Bill.”

Bill gülümsedi. Bu Richie’nin o zamana kadar gördüğü en yorgun ve en korkunç gülümsemeydi. “Bi-bi-bi-bizi oraya götür, Eddie. Bu i-işi halledelim.”

TÜNELLERDE / 4.55

Bill künkte sürünerek ilerlerken künkün son ucunun biraz havada kaldığını kendi kendisine hatırlatıyordu. Ama yine de gafil avlandı. Birdenbire elleri boşluğa geldi ve yazar aşağıya yuvarlandı. Omzuna bir ağrı girdi. Bill, “D-di-dikkatli olun!” diye bağırdı.

Neyse, diğerleri kazasız belasız onun yanına atlamayı başardılar. Bill, “K-kibritin var mı, Richie?” diye sordu.

Beverly, “Benim var,” diyerek kibrit kutusunu yazarın avucuna sıkıştırdı. “Kutuda yalnız sekiz on kibrit kaldı sanırım. Ama Ben’de daha kibrit olacak.”

Bill mırıldandı. “Kibrit kutusunu bu sefer de koltuğunun altına mı soktun?”

“Bu kez öyle yapmadım.” Kadın karanlıkta yazara sarıldı. Bill bir an onu iyice kendine çekti, sonra Beverly’yi bırakarak bir kibrit çaktı. Anıların etkisi öylesine güçlüydü ki, hepsi birden dönüp sağa baktılar. Patrick Hocstetter’ın kalıntıları oradaydı. Ama tanınabilecek bir şey yarım daire biçimindeki dişleriydi. Bunlardan ikisi ya da üçü dolguluydu.

Patrick’in yakınında bir şey daha vardı. Kibritin titrek ışığında zorlukla görülebilen ışıltılı bir halka. Bill bir kibrit daha çaktı, eğilip yüzüğü aldı. “Audra’nın alyansı bu.” Sesi ifadesizdi. Kibrit söndü. Bill karanlıkta yüzüğü parmağına taktı.

Ben kararsız bir sesle, “Bill, ” dedi. “Bir fikrin var mı?”

TÜNELLERDE / 14.20

Patrick Hocstetter’in cesedini bulduklarından beri, Derry’nin altındaki tünellerde ne kadar dolaştıklarını bilmiyorlardı. Ama Bill yolu bulup geri dönemeyeceğinden emindi. Çocuk, babasının söylediklerini hatırlıyordu. “İnsan o tünellerde haftalarca dolaşabilir...” Ama Eddie hiç de kaygılı değildi. Arada sırada Bill’e bir kibrit çakmasını söylüyor, düşünceli bir tavırla çenesine bakındıktan sonra bir tüneli seçiyordu. Bill yalnızca Derry kanalizasyon sisteminin kullanılmayan bir bölümüne girdiklerini biliyordu. Sonunda dar bir künkün sonuna erişerek ayağa kalktılar.

Bill kibrit çaktı. “N-n-nerede olduğumuzu biliyor musun, Eddie?” diye sordu.

Eddie ilerideki çarpık tüneli işaret etti. “Kanal o tarafta. Beş yüz metre kadar ilerde sanırım. Yanılmıyorsam şimdi Up-Mile tepesinin altındayız. Gerçekten altındayız. Çünkü uzun bir süreden beri aşağıya doğru iniyoruz. Hiç kimse bu kadar derin bir kanalizasyon tüneli açmış olamaz. Maden tünelinden farksız bu.” Yüzünde kaygı vardı.

Richie sordu. “Ne kadar derinlikteyiz dersin, Eddie?”

Eddie, “Üç yüz metre kadar,” dedi. “Belki daha da fazla.”

Beverly inledi. “Tanrım...”

Stan geriden, “Bunlar zaten kanalizasyon künkleri değil,” dedi. “Kokudan anlaşılıyor. Koku çok kötü. Ama lağım kokusu değil.”

Ben, “Lağım olmasını tercih ederdim,” diye cevap verdi. “Bu koku...”

Künkün ağzından bir çığlık yükseldi. Bill’in ensesindeki tüyler diken diken oldu.

“Hepinizi de yakalayacağım, köpekler! Geberteceğiiiimmmm!” Eddie, “Henry,” diye soludu. “Ah, Tanrım, hâlâ peşimizde.”

Richie, “Buna hiç şaşmadım,” dedi. “Bazı insanlar asla vazgeçmeyecek kadar aptaldır.”

“Geberteceğiiiiim! ”

Bill, “H-h-haydi,” dedi.

Tünelde ilerlemeye başladılar. Çift çift gidiyorlardı. Bill’le Eddie, Richie’le Beverly, Stan’le Ben ve en geride de Mike.

“S-s-sence Henry ne kadar geride?”

Eddie, “Anlayamadım, Koca Bill,” dedi. “Yankı çok kötü.” Sesini alçalttı. “O kemik yığınını gördün mü?”

Bill usulca, “E-e-evet,” diye cevap verdi.

Eddie karanlıkta sağlam eliyle Bill’in kolunu sıkıca tuttu.

On beş dakika kadar sonra bir şeyin onlara doğru geldiğini duydular. Richie durdu. Donmuş gibiydi. Birdenbire üç yaşına dönmüştü sanki. Bill daha kibriti çakmadan o hışırtı ve şapırtıların ne anlama geldiğini anladı. “Göz!” diye haykırdı. “Tanrım! Sürünen Göz!”

Diğerleri bir an ne gördüklerinden pek emin olamadılar. Beverly babasının sonunda onu burada bile bulduğunu düşündü. Eddie, Patrick Hocstetter’in bir an canlanmış olduğunu sandı. Ama sonra Richie’nin çığlığı ve ne gördüğünden emin olması, yaratığın hepsi için şekillenmesini sağladı.

Dev bir göz tüneli dolduruyordu. Kara cam gibi gözbebeğinin çapı altmış santimdi. Bunun çevresindeki iris çamurumsu bir kırmızıydı. Göz akındaki kırmızı damarlar durmadan atıyordu. Göz, kapağı, kirpiği olmayan, pelte gibi bir şeydi. Çiğ ete benzeyen ahtapot kolları üzerinde ilerliyordu. Göz, çocuklara boş boş, ama yine de aç aç bakıyordu. Kibrit söndü.

Bill karanlıkta o ahtapot kollarının ayak bileklerini ve bacaklarını okşadığını fark etti ama yerinden kımıldayamadı. Vücudu kaskatı kesilmişti. ‘O’nun yaklaştığını, yaratığın gövdesinden yayılan sıcaklığı hissediyordu.

Bir kol beline sarılarak onu sürüklerken de bağıramadı Bill. Sesi çıkmıyordu. Çırpınamıyordu da. Sanki öldürücü bir uyuşukluğu vardı.

Beverly kollardan birinin birdenbire bir ilmek gibi sıkıca boğazına sarıldığını hissetti. Yaratık onu çekerken ıstırapla inledi. Stan’la Richie gerilemeye çalıştılar. Ama şimdi onların tepelerinde de dal gibi kollar dalgalanarak hışırdıyordu. Ben, Beverly’ye sarılıp onu geri çekmeye çalıştı.

Kız o panik arasında çocuğun ellerine sıkıca sarıldı. “Ben... Ben, ‘O’ beni yakaladı.”

“Hayır, yakalamadı... Dur... Seni çekeceğim...” Ben iyice asıldı. Beverly’nin kulağı kanamaya başlarken kız can acısıyla haykırdı. Kuru ve sert bir kol, Ben’in omzuna dolandı.

Bill elini uzattı, ıslak, yumuşak, yapışkan şeye vurdu. Göze! Kafası, “Ah, Tanrım, elim Göze girdi!” diye haykırıyordu. Ama o kollar onu hâlâ çekiyorlardı. Eli o sıcak, ıslak peltede kayboldu. Sonra kolu dirseğine kadar kayboldu. Biraz sonra bütün vücudu o ıslak yüzeye girecekti. Bill o anda çıldırdığını anlıyordu. Deli gibi savaşıyor, diğer eliyle kollara vuruyordu.

Eddie rüyadaymış gibi duruyordu. Arkadaşlarının çığlıklarını, boğuşma seslerini duyuyordu. Kolların etrafında dalgalandıklarını seziyordu. Ama o kollardan hiçbiri henüz ona sarılmamıştı. Kafası çocuğa, “Kaç,” diye emrediyordu. “Eve, annene koş, Eddie! Yolu bulabilirsin!”

Bill karanlıkta bir çığlık attı. Çaresizlik dolu tiz bir sesti bu. Sesi iğrenç şapırtılar, şıkırtılar izledi.

Eddie o uyuşukluktan kurtuldu. ‘O’, Koca Bill’i yakalamaya çalışıyordu! Eddie, “Hayır!” diye kükredi. Astımlı Eddie’nin boğazından ve sıska göğsünden bir Viking’i andıran bu sesin çıkabildiğine kimse inanmazdı. Çocuk etrafı araştıran kolların üzerinden atladı. Sağlam eliyle cebinden inhalatörünü çıkardı. Bunun tadı asit gibi, diye düşünüyordu. Tıpkı asit gibi. Bill Denbrough’nun sırtına çarptı ve hemen onu yana itti. Islak bezin yırtılmasını andıran bir gürültü oldu. Sonra da hafif heyecanlı miyavlamaya benzeyen bir ses duydu. Eddie inhalatörü kaldırdı. “Bunun içinde asit var, iğrenç yaratık!” diye haykırdı, tetiği çekti. Aynı anda Göze bir tekme attı. Ayağı Gözün pelte gibi saydam tabakasına girdi. Bacağına sıcak bir sıvı döküldü. Eddie ayağını geri çekti. Ayakkabısının çıkmış olduğunun hayal meyal farkındaydı. “Def ol! Çek git! Aşağılık yaratık!” İnhalatörün tetiğini çekerek bütün Gözü sıvıya buladı. Miyavlamaya benzeyen sesi tekrar duydu. Şimdi ses can acısını ve şaşkınlığı yansıtıyordu.

Eddie diğerlerine deli gibi, “‘O’nunla savaşın!” diye bağırdı. “‘O’ yalnızca aşağılık bir Göz. ‘O’nunla savaşın. Duyuyor musunuz? ‘O’nunla boğuş Bill! Alçağa tekmeyi yapıştır! Allah cezanızı vermesin! ‘O’nu püreye çevirdim. Kolum da kırık üstelik.”

Bill eski gücüne kavuştuğunu hissetti. Islak kolunu Gözün içinden hızla çekti, sonra da yumruğunu indirdi. Bir dakika sonra Ben yanındaydı. Gözün pelteye benzeyen, titreyen yüzeyine yumruklarını indirip duruyordu. Bir taraftan da, “Bırak kızı,” diye haykırıyordu. “Beni duyuyor musun? Onu bırak! Buradan def ol! Def ol!”

Eddie çıldırmış gibi bağırıyordu. “Yalnızca bir Göz o! Aşağılık bir göz.” Tekrar inhalatörün tetiğini çekti, ‘O’ geriledi. “Richie! Richie! Onu gebert! ‘O’ yalnızca bir Göz!”

Richie sendeleyerek ilerledi. Dünyanın en korkunç canavarına yaklaştığına inanamıyordu. Güçsüz bir yumruk attı. Elinin Göze battığını hissetti. Yoğun ve ıslaktı. Richie birdenbire kustu. Gözün üzerine kusmuş olduğu düşüncesi tekrar öğürmesine yol açtı. Richie bir tek yumruk atmıştı. Ama bu canavarı asıl Richie yarattığı için, bu da yeterli oldu. Birdenbire kollar kayboldu. Çocuklar ‘O’nun gerilediğini duydular. Sessizlikte şimdi yalnızca Eddie’nin solukları ve Beverly’nin hafif hıçkırıkları işitiliyordu.

Bill geri kalan üç kibritten birini yaktı. Şok geçiren çocuklar sersem sersem birbirlerine baktılar. Bill’in sol kolundan sümükle yumurta akı karışımını andıran bir şeyler akıyordu. Beverly’nin kulağından ise kan. Ben’in yanağı yarılmıştı. Richie gözlüğünü ağır ağır yukarı itti.

Bill boğuk boğuk, “İ-i-iyi misiniz?” diye sordu.

Richie, “Ya sen, Bill?” dedi.

“E-e-evet.” Bill, Eddie’ye dönerek ufak tefek çocuğa sarıldı. “Hayatımı kurtardın.”

“O senin ayakkabını yedi.” Beverly delirmiş gibi bir kahkaha attı. “Ne fena, değil mi?”

Richie, “Buradan çıktığımız zaman sana yeni bir çift ayakkabı alacağım,” diyerek karanlıkta Eddie’nin sırtına vurdu. “Bunu nasıl başardın, Eddie?”

“Ona inhalatörümdeki sıvıyı püskürttüm. Bunun asit olduğunu hayal ettim. Sıvının tadı öyle çünkü. Çok etkili oldu.”

Richie gülmeye başladı. “Harikaydın, Eds.”

“Beni Eds diye çağırman hiç hoşuma gitmiyor.”

Richie arkadaşına sıkıca sarıldı. “Bilyorum. Ama birinin seni güçlendirmesi gerekiyordu, Eds. Çocuk gibi yaşamak olmaz. Büyümelisin, evlat, büyümelisin!”

Eddie gürültülü kahkahalar atmaya başladı. “Hiç bu kadar güzel bir taklit duymadım, Richie.”

Beverly, “İnhalatörü elinden bırakma,” dedi. “Yine gelebilir.”

Mike, “Kibriti çaktığın zaman ‘O’nu görmedin, değil mi?” diye sordu.

Bill, “‘O’ g-g-gitti,” dedi. Sonra da sertçe ekledi. “Ama ‘O’na iyice yaklaşıyoruz. ‘O’nun yaşadığı yere. Ve g-g-galiba bu sefer ‘O’nu yakaladık.”

Stan, “Henry hâlâ geliyor,” diye mırıldandı. Sesi hafif bir boğuktu. “Duyuyorum...”

Ben, “O halde gidelim,” dedi.

Yürümeye başladılar. Tünel iyice meyillenmişti. O koku... O iğrenç, hafif koku gitgide keskinleşiyordu.

Çevrenin aydınlanmaya başladığını ilk fark eden Stan oldu. Tünele hafif, acayip bir ışık yayılıyordu. Çocuk durakladı. “Etrafınızı görebiliyor musunuz?” Diğerleri de durdular. Bill bakındı. Şimdi koskocaman, oda gibi bir yerde olduklarını görebiliyordu. Tavan on beş metre yükseklikteydi.

Richie, “Kanalizasyoncular çıldırmış olmalı,” diyerek kaygıyla güldü.

Beverly usulca, “Katedrale benziyor,” dedi.

Ben öğrenmek istedi. “Bu ışık nereden geliyor?”

Bill, “G-g-galiba duvarlardan yayılıyor,” diye gözlemde bulundu.

Stan başını salladı. “Bu hiç hoşuma gitmedi.”

“H-h-haydi, gidelim. H-H-Henry neredeyse bizi yakalar...”

Anırmaya benzeyen bir çığlık çevrede yankılandı. Sonra gök gürültüsüne benzeyen kanat sesleri duyuldu. Karanlıkların arasından bir yaratık çıktı. Tek gözü alev alev yanıyordu. Ama diğeri sönmüş bir lambaya benziyordu.

Stan haykırdı. “Kuş! Dikkat edin, kuş geliyor!”

Kuş manyak bir savaş uçağı gibi onlara doğru daldı. Çizgi çizgi turuncu gagasını açıp açıp kapatıyor, zaman zaman ağzının pembe içi gözüküyordu.

Kuş doğruca Eddie’ye saldırdı. Gagasıyla çocuğun omzunu yırttı. Eddie’nin canı sanki üzerine asit dökülmüş gibi yandı. Göğsünden kanlar akmaya başladı. Eddie, bir çığlık attı. Kuş döndü. Tek gözünde müthiş bir kin vardı. Pençelerini Eddie’ye doğru uzattı. Çocuk bağırarak kaçtı. ‘O’nun pençeleri Eddie’nin gömleğini birer ustura gibi yırttı. Çocuğun sırtında, küreklerinin üzerinde kırmızı tırmıklar belirdi. Eddie bağırarak sürüne sürüne kaçmaya çalıştı ama kuş tekrar döndü.

Mike cebinden izci bıçağını çıkararak öne atıldı. ‘O’ tekrar Eddie’nin üzerine doğru dalarken Mike bıçağı kuşun pençelerinden birine doğru salladı. Bıçak derin bir yara açtı, ‘O’nun kanları akmaya başladı. Kuş yan yatarak bir yarım daire çizdi. Kanatlarını kapayıp bir füze gibi indi. Mike son anda kendini yere atarak bıçağı yukarı kaldırdı. Ama başarılı olamadı. Kuşun pençesi çocuğun bileğine çarptı, bıçak uçtu, karanlıkların arasında kayboldu. Mike’ın eli karıncalanarak uyuştu. Daha sonra eli dirseğine kadar çürüyecekti.

Birdenbire Stan ortaya çıktı. Üstü başı pisti ama yine de zarifti. Ellerini açtı, kendisine doğru gelen ‘O’na baktı. “Kıpkırmızı bir saka hiç görmedim, ama var olduklarına inanıyorum,” dedi. Sesi yüksek ve berraktı. Kuş sanki vurulmuş gibi haykırarak uzaklaştı. “Akbabalara da öyle. Brezilya’daki flamingolara da.” Kuş bir çığlık atarak döndü ve birdenbire uçarak tünelde uzaklaştı. Stan onun arkasından bağırdı. “Kabak kafalı sarı kartalın var olduğuna da inanıyorum. Belki bir yerde bir Anka kuşu yaşıyor. Ama sana inanmıyorum. Onun için def olup git! Haydi, yoluna!” Sonra sustu. Ortalığa derin bir sessizlik çöktü.

Bill, Ben ve Beverly, Mike’la Eddie’nin yanına koştular, Eddie’nin ayağa kalkmasına yardım ettiler. Bill çocuğun sırtındaki tırmıklara baktı. “D-d-derin değil. Ama c-canımm çok yandığından eminim.”

“Gömleğimi parça parça etti, Koca Bill.” Eddie’nin yanaklarında gözyaşları parlıyordu. Yine hışırtılı hışırtılı soluk almaya başlamıştı. “Şimdi anneme ne söyleyeceğim?”

Bill hafifçe gülümsedi. “B-b-bunu buradan çıktığımız zaman düşünürsün. Şimdi inhalatörünü kullansana!”

Eddie de öyle yaptı.

Richie, Stan’e döndü. “Harikaydın, arkadaş. Harika!”

Stan titriyordu. “Öyle bir kuş yok. İşte o kadar. Öyle bir kuş hiç olmadı, olmayacak da!”

Henry arkalarından, “Geliyoruz!” diye haykırdı. İyice çıldırmış gibiydi. Artık gülüyor ve uluyordu. “Ben ve Geğirti! Geliyoruz! Siz küçük solucanları yakalayacağız. Geberteceğiz. Kaçamayacaksınız.”

Bill, “Çı-çı-çık, git, Henry,” diye seslendi. “Zamanın varken kaç.” Henry cevap olarak bir çığlık attı. Bill birdenbire, Henry gerçek, diye düşündü. Ölümlü o. Henry’yi inhalatörle ya da kuş kitabıyla durduramayız. Henry’ye sihir işlemez. Çünkü o çok aptal. Arkadaşlarına, “Ha-ha-haydi,” dedi. “O-ona yakalanmamalıyız.”

El ele tutuşarak ilerlediler. Duvarlardan sızan ışık yeşilimsi sarı alevlere dönüşmüştü. Koku da keskindi şimdi. Çocuklar düzgün ve tempolu bir titreşimi fark ettiler.

‘O’nun kalp atışları!

Beverly, “Tünel ileride sona eriyor,” diye bağırdı. “Bakın! Duvar dümdüz!”

Ama çocuklar o duvara yaklaşırken, orada küçücük bir kapı olduğunu fark ettiler. Ancak doksan santim yüksekliğindeydi. Hepsi de birdenbire bu kapının çocuklara göre yapılmış olduğunu anladılar. Üzerinde bir işaret vardı. Dibine de kemikler yığılmıştı. Küçücük kemikler. Kimbilir kaç çocuğun kemikleri!

‘O’nun inine gelmişlerdi.

Kapının üzerindeki işaret neye benziyordu?

Bill bunun kâğıttan yapılmış bir kayık olduğunu düşündü. Stan bir Anka kuşu sandı. Mike işareti kukuletalı birine benzetti. Belki de Butch Bowers’ı andırıyordu. Richie gözlüklü bir çift göz gördü. Beverly bir yumruk. Eddie bir cüzzamlının yüzünü. Ben Hanscom simgeyi yırtık sargılara benzetti. Baharat kokuyordu sargılar herhalde.

Kulaklarında Geğirti’nin çığlıkları yankılanan Henry, daha sonra kapıya vardığında işareti bir aya benzetecekti. Kapkara bir dolunaya.

Ben titrek bir sesle, “Korkuyorum, Bill,” dedi. “İçeri girmemiz şart mı?”

Bill ayağıyla kemikleri itti. O da korkuyordu... Ama George’u da düşünmesi gerekiyordu. ‘O’, Georgie’nin kolunu koparmıştı. O incecik kemikler şimdi diğerlerinin arasında mıydı? Evet, tabii.

Bill, “Bunu yapmak zorundayız,” dedi.

Beverly alçak sesle, “Ya kapı kilidiyse?” diye sordu.

Bill, “Ki-ki-kilitli değil...” dedi. “B-b-böyle yerler hiçbir zaman kilitli olmaz.” Sağ elini uzatarak kapıyı itti. Kapı açıldığında dışarıya çok keskin, çocuklara hayvanat bahçesini hatırlatan bir koku yayıldı. Çocuklar birer birer, peri masallarına yaraşacak bu kapıdan ‘O’nun inine girdiler.

TÜNELLERDE / 4.59

Bill birdenbire durakladı. Diğerleri ona çarptılar. Ben, “Ne var?” diye seslendi.

“‘O’, ‘O’nunla burada karşılaştık. G-gözle! Ha-hatırlıyor musunuz?”

Richie, “Ben hatırlıyorum,” dedi. “Eddie onu inhalatörüyle durdurduydu. İçinde asit olduğunu hayal ederek.”

Bill ekledi. “A-a-ama bugün, e-e-eskiden gördüğümüz şeylerle karşılaşmayacağız.” Bir kibrit çakarak çevresine bakındı. Arkadaşlarının yüzleri ışıkta parlıyordu. O anda hepsi de küçük birer çocuğa benziyorlardı. “K-k-kendinizi nasıl hissediyorsunuz?”

Eddie, “İyiyiz, Koca Bill,” diye cevap verdi. Yüz hatları can acısıyla gerilemişti. Bill’in koluna bağladığı raylar gevşemeye başlamıştı.

“Ya sen?”

Bill, “İ-i-iyiyim,” dedi. Yüzü işin doğrusunu açığa vurmadan kibriti sallayıp söndürdü.

Beverly karanlıkta onun koluna dokundu. “Bu nasıl oldu, Bill? Karın nasıl...”

“Çü-çünkü ona bu kentin adını söyledim. A-A-Audra da peşimden g-g-geldi. O-onunla konuşurken i-i-içimden bir ses susmamı söyledi. A-a-ama ben aldırmadım.” Karanlıkta çaresizlik içinde başını salladı. “A-a-ancak... D-D-Derry’e geldikten sonra buraya nasıl indiğini anlayamıyorum. K-k-karımı H-H-Henry buraya getirmediğine göre, b-b-bu işi kim yaptı?”

Ben, “‘O’,” dedi. “‘O’nun her zaman korkunç bir biçime girmek zorunda olmadığını biliyoruz. Belki karına gitti, senin başının dertte olduğunu söyledi... Audra’yı buraya... herhalde seni sarsmak için getirdi. Bütün cesaretimizi kırmak için. Çünkü sen her zaman buydun, Bill. Bizim cesaretimiz.”

Beverly düşünceli, alçak bir sesle mırıldandı. “Tom?”

“K-k-kim?” Bill bir kibrit daha çaktı.

Kadın ona çaresiz bir dürüstlükle baktı. “Tom. Kocam. O da biliyordu. Yani ona Derry’den söz ettiğimi sanıyorum. Senin Audra’ya söz ettiğin gibi. Bi-bilmiyorum bu aklında kaldı mı? O sırada bana çok kızmıştı.” Richie bağırdı. “Tanrım, nedir bu? Er geç herkesin gözüktüğü şu dizi filmlerden biri mi?”

Billy, “Y-y-yanıma gelin,” dedi. “D-d-daire yapın.”

Elele tutuştular. Bill daha önce de hissettiği o gücü duydu. Ama sonra çaresizce her şeyin gerçekten değişmiş olduğunu anladı. O güç eskisi kadar kuvvetli değildi. Bu pis kokulu yerde mum alevi gibi titriyordu. Karanlık sanki daha yoğunlaşmıştı. Bill ‘O’nun kokusunu duyuyordu.

Yazar, bu tünelin dibinde, yakında, üzerinde işaret olan bir kapı var, diye düşündü. O kapının gerisinde ne bekliyor? Hâlâ hatırlayamadığım tek şey bu. Kapıyı iterek açtığımı hatırlıyorum. Hatta hayvanat bahçesindeki maymunlar bölümünü hatırlatan o kokuyu da. Sonra... hiç.

“İ-i-içinizde ‘O’nun gerçek halini hatırlayan var mı?”

Eddie, “Hayır,” dedi.

Richie, “Galiba...” diye başladı. “Hayır...”

Beverly de, “Hayır,” diye mırıldandı.

“I-ıh.” Konuşan Ben’di. “Hâlâ hatırlayamadığım tek şey bu. ‘O’ neydi... ve ‘O’nunla nasıl savaştık?”

Beverly, “Chüd,” dedi. “‘O’nunla böyle savaştık işte. Ama açıkçası, bunun ne anlama geldiğini hatırlamıyorum.”

Bill döndü. “B-b-beni destekleyin. B-b-ben de sizi destekleyeceğim.” “Bil...” Ben’in sesi çok sakindi. “Bir şey geliyor...”

Bill dinledi. Karanlıkta birinin ayaklarını sürüyerek yaklaştığını duydu ve ani bir korkuya kapıldı. “A-A-Audra,” diye seslendi. Ama gelenin karısı olmadığını biliyordu aslında.

Ayaklarını sürüyen şey yaklaştı, yaklaştı...

Bill bir kibrit çaktı.

DERRY/ 5.00

1985 de, baharın sonlarında o gün, şafağa iki dakika kala ilk acayip şey oldu. Kilisenin kulesindeki saat 1987’den beri ilk defa sustu. O sabah saat beşi çalmadı. Bütün Derry’de ihtiyarlar uyandılar ve doğrulup oturdular. Nedense kaygılanmışlardı.

1957’de George Denbrough’nun parçalanmış vücudunu bulmuş olan Dave Gardener, saat neden çalmadı? diye düşündü. Ne oldu?

Derry’de yeniden öldürülmeye başlanan çocuklarla ilgili esrarı çözmek için elinden geleni yaptığına gerçekten inanan Polis Müdürü Andrevv Rademacher, evinin verandasında durmuş, bulutlara bakıyordu. O da huzursuzdu. “Bir şeyler olacak... Şiddetle bir yağmur yağacağı belli. Ama yalnız o kadar değil...” Titredi.

GEORGE / 5.01

Bill kibriti kaldırdı ve titreyerek, çaresiz bir çığlık attı. Tünelde yalpalayarak onlara doğru gelen, kardeşi George’du. Arkasında yine kanlı sarı yağmurluğu vardı. Bir kolu boş boş sallanıyordu. George’un suratı peynir kadar beyazdı. Gözleri gümüş gibi parlıyordu. Bu gözleri Bill’inkilere dikmişti.

“Kayığım! Onu bulamıyorum, Bill. Her yere baktım ama bulamadım. Ve şimdi ölüyüm. SUÇ SENDE!”

Bill, “G-G-eorge!” diye haykırdı. Kafası altüst olmuştu.

George tek kolunu kaldırdı. Eli bir pençeye benziyordu. Çocuk, “Suç sende,” diye fısıldayarak gülümsedi. Dişleri kurt dişinden farksızdı. “Beni sokağa gönderdin. Bütün suç sende.”

Bill bağırdı. “Ha-ha-hayır, Georgie! B-b-bilmiyordum...”

George, “Seni öldüreceğim,” diye bağırdı, sivri dişli ağzını açarak köpek gibi havlayıp uludu. Güldü. Bill şimdi George’un kokusunu duyuyordu. Etleri çürümüştü. George’un gözlerinden sarı bir irin akmaya başladı... Kibrit söndü. Bill’e sanki arkadaşları ortadan kaybolmuşlar gibi geldi. Tabii, kaçıyorlar ve onu yalnız bırakıyorlardı. Onu terk ediyorlardı. Annesiyle babasının da terk ettikleri gibi. Çünkü George haklıydı, suç ondaydı.

George, “Beni parçalattığın için ölümü hakkettin,” diye fısıldadı. İyice yaklaşmıştı. Bill gözlerini yumdu.

Sonra tünelde sarı bir alev parladı ve yazar tekrar gözlerini açtı. Richie bir kibriti havaya kaldırmış, “‘O’nunla savaş, Bill,” diye bağırıyordu. “Tanrı aşkına! ‘O’nunla savaş!”

Bill şaşkın şaşkın arkadaşlarına bakındı. Dernek kaçmamışlardı! Beverly de avaz avaz haykırıyordu. “‘O’nunla savaş! Ah, Bill, savaş ‘O’nunla! Bunu ancak sen yapabilirsin. Lütfen...”

George birkaç adım ötedeydi şimdi. Birdenbire Bill’e dilini çıkardı. Üzerinde beyaz kurtlar kaynaşıyordu bu dilin. Bill tekrar bir çığlık attı.

Eddie, “‘O’nu öldür, Bill!” diye bağırdı. “‘O’ senin kardeşin değil! ‘O’nu böyle küçükken gebert! ‘O’nu ŞİMDİ öldür!”

Ama Bill ipnotize olmuş gibi, yaklaşan kardeşine bakıyordu. George, “Kayığımı birlikte ararız,” dedi. Koyu sarı irin, gözyaşları gibi yanaklarından akıyordu. Bill, ‘O’nun nefesinin kokusunu duydu. George ağzını açtı ve yazar yine dilinin üzerindeki kıvıl kıvıl şeyleri gördü. “Kayık hâlâ burada. Her şey burada yüzüyor. Biz de yüzeceğiz, Bill...”

George’un balık karnı kadar beyaz olan eli Bill’in boynunu kavradı. Çarpılmış suratı yazarınkine yaklaştı. “Yüzeceğiz.”

Bill birdenbire, “Haydi oradan!” diye haykırdı. George irkilerek ıslığa benzer bir ses çıkardı. Kendini korumak istiyormuş gibi elini yüzüne doğru kaldırdı.

Bill, “Sen hayalet değilsin,” diye gürleyerek George’un üzerine yürüdü. “George onun ölmesini istemediğimi biliyor! Annemle babam yanılıyorlardı. Kardeşimin ölümünün acısını benden çıkardılar. Ama haksız bir şeydi bu. Beni duyuyor musun?”

George fare gibi bağırarak döndü. ‘O’ sarı yağmurluğun altında dalgalanmaya başladı. Yere parlak sarı bir sıvı damlıyordu. ‘O’ yavaş yavaş biçimini kaybediyordu. Bill, ‘O’nun üzerine atıldı, pamakları sarı yağmurluğa geldi. Ama o sarı şey muşamba değildi artık. Tuttuğu şey, sıcak şeker gibi parmaklarının arasında eridi. Bill dizüstü düştü. Sonra kibritten parmakları yanan Richie bağırdı, etraf tekrar karanlıklara gömüldü.

Bill inledi. “George... George... Çok üzgünüm... Başına k-k-kötü bir şey gelmesini hiçbir zaman istemedim.” Ağlıyordu.

Arkadaşları çevresini sardılar. Kimse kibrit çakmadı. Biri ona sarıldı. Belki Ben, belki Beverly, belki de Richie. Arkadaşları onun yanındaydılar. Birkaç saniye boyunca karanlık Bill’e çok şefkatli geldi.

DERRY/ 5.30

Saat beş buçukta yağmur şakır şakır yağıyordu. Kentliler sel felaketine uğrayacaklarını sanmıyorlardı ama herkesin suratı kaygılıydı.

5.45’de bir deponun yanındaki trafo merkezi birdenbire patladı. Teller koparak yere sarktı. Kısa bir süre sonra itfaiyeciler olay yerine yetiştiler. İçlerinden biri farkına varmadan bir tele bastı, elektrik çarpmasından öldü. Bu vaktiyle Ben, Beverly ve Richie’nin okul arkadaşı olan Clark ikizlerinden Calvin’di.

6’yı 5 geçe, Eski Burunda yer şiddetle sarsıldı. Raflardan tabaklar, duvarlardan resimler yuvarlandı. 6.06’da Merrit Sokağındaki her tuvaletten pislikler fışkırdı.

6.19’da “Öpüşme Köprüsü”ne bir yıldırım düştü. Köprünün parçaları havaya fırladı, sonra da kanala saçıldı. Sular parçalan sürükledi.

Fırtına gitgide şiddetleniyordu.

6’yı 46 geçe Mike Hanlon, Derry Hastanesindeki odasında gözlerini açtı, başına gelenleri ağır ağır hatırladı, hastanede olduğunu anladı. Birdenbire, Henry! diye düşündü. Henry nereye gitti? Bizimkileri öldürmeye mi? Mike karyolanın başından sarkan zile uzandı.

Ama daha o zili çalamadan kapı açıldı, bir hastabakıcı içeri girdi. Mike çok sersem olmasına rağmen onu hemen tanıdı. 1958’de Derry’de Cheryl Lamonica adında on altı yaşında bir kız ölmüştü. ‘O’ parçalamıştı zavallıyı. Cheryl’in on dört yaşında Mark adında bir erkek kardeşi vardı. Bu hastabakıcı oydu.

Mike bitkin bitkin, “Mark?” dedi. “Seninle konuşmalıyım.”

“Hişş...” Mark’ın eli cebindeydi. “Konuşma yok.” Yatağın ayak ucunda durdu. Mike o zaman buz gibi oldu. Mark Lamonica’nın gözleri boş boş bakıyordu. Adam elini cebinden çıkardı. Parmaklarının arasında enjektör vardı. “Bu seni uyutur...” Mike’a doğru geldi.

KENTİN ALTINDA / 6.49

Bill birdenbire, “Hişşşş,” dedi. Oysa tünelde kendi hafif ayak seslerinden başka hiçbir şey duyulmuyordu.

Richie bir kibrit çaktı. O kapıya iyice yaklaşmışlardı artık. Beverly, “Ne duydun, Bill?” diye sordu.

Bill, “B-b-bir terslik var,” dedi. “Mike...”

Eddie mırıldandı. “Mike mı? Ne olmuş Mike’a?”

Ben, “Aynı şeyi ben de hissettim,” diye açıkladı. “Bil... şey... öldü mü o?”

Bill, “Hayır,” dedi. Bakışları dalgındı. “M-M-Mike...” Yutkundu. Gözleri irileşti. “O-olamaz!” Birdenbire haykırdı. “E-e-ellerimi tutun. Ç-ç-çabuk!”

Diğerleri onun bu isteğini hemen yerine getirdiler. Bill acayip, kalın bir sesle, “Gücümüzü ona gönder!” diye bağırdı. “Kimsin bilmiyorum ama gücümüzü ona gönder! Şimdi! Şimdi! Şimdi!”

Beverly onlardan bir şeyin Mike’a doğru uçtuğunu hissetti.

Mark Lamonica, “Şimdi,” diyerek derin derin içini çekti.

Mike elindeki zile bastı, bastı. Zilin koridorun aşağısındaki hemşire nöbet yerinde çaldığını duyuyordu. Ama gelen yoktu. Hemşireler zili duymuyorlardı. Ya da duyuyorlardı ama cevap verecek halde değillerdi. Çünkü Derry’de durum böyleydi. Zil, Mike’ın elinden düştü.

Mark ona doğru eğildi. Enjektörün iğnesi ışıldıyordu. “Tam şuradan. Göğsünden.” Tekrar içini çekti.

Mike birdenbire vücuduna müthiş bir gücün dolduğunu hissetti. İlkel bir güç. Gözleri irileşti. Uyuşukluktan kurtuldu. Başucundaki büyük, ağır bardağı kaptığı gibi Mark Lamonica’nın suratına indirdi. Adam bağırarak geri geri gitti. Enjektör elinden düştü. Elini kanlar akan yüzüne bastırdı.

Aynı anda, zil çalarken sakin sakin oturan hemşireler odaya daldılar. Mike gözlerini yumarak dua etti. “Arkadaşlarımın kentin altındaki tünellerde olmalarını dilerim. Tanrı hepsini de korusun. Artık bu felaketlere bir son verebilsinler...”

KENTİN ALTINDA / 6.54

Bill, “Kurtuldu,” dedi.

Richie, “Emin misin, Koca Bill?” diye sordu.

“E-e-evet.” Bill arkadaşlarının ellerini bıraktı. “Ama b-b-bu işi mümkün olduğu k-k-kadar çabucak bitirmeliyiz. H-haydi.”

Yürümeye başladılar. Zaman zaman bir kibrit çakıyorlardı. Ben, yanımızda bir sapan bile yok, diye düşünüyordu. Ama bu oyunun böyle oynanması gerekiyor sanırım. Chüd... Bu ne anlama geliyor? ‘CT aslında nedir? ‘O’nun asıl yüzü nasıl bir şey? Eski günlerde ‘O’nu öldüremedik ama yaraladık. Bunu nasıl başardık?

Şimdi büyük, odamsı bir yerde ilerliyorlardı. Ben bu kokuyu hatırlıyordu. Hayvanat bahçelerine özgü kokuyu. Artık kibrit çakmalarına gerek yoktu. O iğrenç ışık gitgide güçleniyordu.

Eddie, “İşte kapı ilerde,” dedi.

“B-b-biliyorum.”

Ben’in kalbi hızla çarpmaya başladı. Ağzında ekşi bir tat vardı. Beyni zonkluyordu. Kendini pek şişmanmış gibi hissediyordu.

Evet, kapının önündelerdi artık. Hepsi de o simgeyi yine başka başka şeylere benzettiler. Beverly orada Tom’un suratını gördü. Bill, Audra’nın kopuk başını. Eddie bir kurukafa ve çapraz konulmuş iki kemikten oluşan zehir işaretini. Richie sakallı bir heykelin yüzünü. Ve Ben de, Henry Bowers’ı.

Sonra Ben, “Bill, yeteri kadar güçlü müyüz?” diye sordu. “Bu işi başarabilir miyiz?”

Yazar, “Bi-bi-bilmiyorum,” dedi.

Beverly hafif bir sesle, “Ya kapı kilidiyse?” diye mırıldandı. Bill, “K-k-kilitli değil,” dedi. “Böyle yerler hiçbir zaman kilitli o-olmaz.” Sonra kapıyı itti. Dışarıya o iğrenç koku yayıldı.

Bill eğilerek içeri girdi. Onu Beverly izledi. Sonra Richie ve Eddie. Ben en sondaydı. Yerlerin pisliği yüzünden tüyleri diken dikendi. Mimar doğruldu. Duvarlarda ışıktan yılanlar dolaşıyordu sanki. Aynı anda, unuttuğu o son şeyi de hatırlayarak acı acı bağırdı. Sendeleyerek geriledi. Şaşkın şaşkın, Stan boşuna intihar etmedi, diye düşündü. Ah, Tanrım! Keşke ben de kendimi öldürseydim. Diğerlerinin yüzündeki dehşet ifadelerinden onların da aynı şeyi hatırladıkları anlaşılıyordu.

Sonra Beverly bir çığlık atarak Bill’e sarıldı. ‘O’, ipincecik ağında aşağıya doğru inmekteydi. Zamanın ve uzayın ötesinden, kâbuslara yakışacak bir örümcekti ‘O’.

Bill soğukkanlılıkla, hayır, diye düşündü. ‘O’ aslında bir örümcek değil. Ama bu biçimi kafamızdan kopya da etmedi. Kendi şekli buna çok yakın. Kafalarımız ancak bu kadarını algılayabiliyor.

‘O’ dört buçuk metre boyundaydı. Aysız bir gece kadar kapkaraydı. Her bacağı bir pehlivanın budu kadardı. Gözleri kin ve kötülük dolu birer yakuta benziyordu. Bu gözler ağır ağır sızan krom rengi bir sıvıyla dolu çukurlardan dışarı uğramış gibi duruyordu. ‘O’, bir böceğinkini andıran çentik çentik ağzını açıp açıp kapatırken etrafa köpükler saçılıyordu. Ben bu köpüklerin canlı olduğunu fark etti. Bunlar pis kokulu taş zemine düştükleri zaman protozonlar gibi kıvrılıp bükülerek çatlakların arasına süzülüyorlardı.

Mimar, “Ama ‘O’nun biçimi daha başka,” dedi kendi kendine. “Bunu fark eder miyim. Fakat ‘O’nu görmek istemiyorum. Tanrım, yalvarırım ‘O’nu bana gösterme. ‘O’... Ama bunun da önemi yok. Öyle değil mi? Karşımızdaki yaratığı görüyoruz. ‘O’, bu son biçiminin içinde hapis artık. Örümcek biçiminin içinde. Buna biz neden olduk. Ve biz bu örümcek biçimindeki yaratıkla savaşacağız. Ya öleceğiz, ya kurtulacağız.”

Yaratık bağırıyor, miyavlar gibi sesler çıkarıyordu. Ben ‘O’nun çıkardığı sesleri iki kere duyduğundan emindi. Önce kafasının içinde, bir an sonra kulaklarında. Mimar, ‘O’ telepatik, diye düşündü. ‘O’nun kafasını okuyorum.

‘O’nun ininin eski duvarlarına vuran gölgesi yassıca bir yumurtaya benziyordu. Vücudu kaba kıllarla kaplıydı. Ben ‘O’nun insan gövdesini delip geçecek uzunlukta bir iğnesi olduğunu fark etti. Bunun ucundan saydam bir sıvı damlıyordu. Ben bunun da ‘O’nun tükrüğü gibi canlı olduğunu gördü. Sıvı da yine çatlaklara kaçıyordu. ‘O’nun iğnesi... Ama bunun aşağısında ‘O’nun karnı iyice şişkinleşiyordu. Yaratık yön değiştirerek çocukların liderine. Koca Bill’e doğru giderken karnı neredeyse yere sürünecekti.

Ben, bu ‘O’nun yumurta torbası, diye düşündü. Bu sözün anlamı yüzünden beyni haykırdı sanki. ‘O’ ne olursa olsun, bir dişi. Ve gebe... Eski günlerde de gebeydi. Ama bunu hiçbirimiz anlamadık. Stan dışında, Ah, Tanrım! EVET! Anlayan Stan’dı, Stan, Mike değil. Stan söyledi bunu bize... İşte o yüzden, ne olursa olsun geri gelmek zorunda kaldık. Çünkü ‘O’ hayal edilemeyecek yavrulara gebe... Ve doğum zamanı da geldi...

İnanılmayacak bir şey oldu ve Bill Denbrough ‘O’na doğru gitti.

Beverly haykırdı. “Bill, yapma!”

Bill diğerlerine bakmadan, “G-g-geri çekilin,” diye bağırdı. Ama Richie yazarın adını haykırarak ona doğru koştu. Ben de hareket edebildi o zaman. Ona sanki hayali bir göbeği varmış gibi geliyordu. “Bu iyi... Tekrar çocuk olmalıyım... ‘O’nun beni çıldırtmasına ancak böyle engel olabilirim... Tekrar çocuk olmalı ve bunu kabul etmeliyim...”

Ben koşuyor, Bill’in adını tekrarlıyordu. Eddie de yanındaydı. Kırık kolu sarsılıyor, Bill’in buna sardığı ropdöşambrın kuşağı yerde sürünüyordu.

Ben, Bill’in kükrediğini duydu. “K-k-kardeşimi öldürdün, seni iğrenç dişi köpek!”

Sonra ‘CT, Bill’in önünde yükseldi. Gölgesi yazarın üzerine düştü. Bacakları havada oynadı. Ben ‘O’nun heyecanlı miyavlamasını duydu. ‘O’nun yaşlanmayan, kötü bakışlı kırmızı gözlerini gördü... Bir an örümcek biçiminin arkasındaki şekli seçer gibi oldu. Işıklar gördü... Sürünen, kıllı, sonsuza kadar uzanan bir şey... Bu sadece ışıktan yapılmıştı. Turuncu ışıktan. Hayatla alay eden ölü bir ışıktan.

Ayin ikinci defa başladı.

XXII

Chüd Ayini

'O’NUN İNİNDE / 1958

Dev kara örümcek ağından onlara doğru inerken, çocukların bir arada kalmalarını Bill sağladı. Örümceğin yarattığı pis kokulu rüzgâr, arkadaşlarının saçlarını uçuşturuyordu. Stan bir bebek gibi bağırıyordu. Kahverengi gözleri yuvalarından uğramıştı. Ben ağır ağır geriledi ve sonunda şişman poposu duvara dayandı. Soğuk alevlerin pantolonunu yaktığını fark ederek tekrar duvardan uzaklaştı. Ama sanki rüyadaymış gibiydi. Bütün bunlar gerçek olamazdı. Dünyanın en korkunç kâbusuydu bu. Ben ellerini kaldıramıyordu. Sanki ellerine ağırlıklar bağlanmıştı.

Richie gözlerini ağdan alamıyordu. Orada ipek gibi tellerle sarılmış cesetler vardı. Yan yenmiş çürümüş ölüler. Richie tavana yakın bir yerden sarkan ölüyü, kaybolduğu söylenen Edward Corcoran’a benzetti.

Beverly’le Mike birbirlerine sarılmışlardı. Felce uğramış gibi, yere inmiş olan örümceğin onlara doğru gelişini seyrediyorlardı.

Bill dönerek çocuklara baktı. Saçları alnına yapışmıştı, gözleri alev alev yanıyordu. Sonra inanılmayacak bir biçimde ‘O’na doğru gitti. Yumruklarını sıkmıştı.

“S-s-sen kardeşimi öldürdün!”

Beverly, Mike’ın kollarından kurtularak Bill’e doğru koştu. “Yapma, Bill!” Sonra da örümceğe bağırdı. “Ona dokunma!”

Ben, Tanrım! Beverly, diye düşündü. Sonra o da koşmaya başladı. Göbeği sağa sola sallanıyordu. Eddie’nin tam solunda olduğunu, inhalatörünü kaldırdığını hayal meyal fark etti.

Sonra ‘O’ Bill’in karşısında adeta şahlandı. Gölgesi çocuğun üzerine düştü. Ayakları havada sallanıyordu. Ben Beverly’yi omzundan tutmaya çalıştı ama eli kaydı. Kız ona döndü. “Bill’e yardım et!”

Ben haykırdı. “Nasıl?” Örümceğe doğru döndü. ‘O’nun heyecanlı miyavlamasını duydu. Yaratığın hiç yaşlanmayan, kötü gözlerine baktı. Ve bu şeklin arkasında gizlenen şeyi gördü. Bu şey örümcekten de korkunçtu. Çılgınca bir ışıktan oluşan bir şeydi bu. Ben’in cesareti kırıldı. Ama ondan yardım etmesini Beverly istemişti. Beverly! Ve Ben kıza âşıktı.

Ben, “Kahretsin!” diye haykırdı. “Bill’i bırak!”

Bir dakika sonra biri sırtına vurdu. Ben az kalsın yere devriliyordu. Richie’ydi bu. Çocuk deli gibi gülüyor, yanaklarından yaşlar akıyordu. “‘O’nu yakalayalım, Saman Yığını! Bu dişiyi! Chüd! Chüd!”

Ben aptal aptal, “Dişi mi?” dedi kendi kendine. “Richie, ‘Dişi,’ mi dedi?” Sonra sordu. “Peki ama Chüd nedir?”

“Ne bileyim ben?” Richie, ‘O’nun bölgesinde duran Bill’e doğru atıldı.

‘O’, arka ayaklarının üzerine oturmuş gibiydi. Ön ayaklarını Bill’in hemen yukarısında, havada sallıyordu. S tan Uris kendisini zorlayarak yaklaştı. Bill başını kaldırmış ‘O’na bakıyordu. Mavi gözlerini ‘O’nun insanlıkla ilgisi olmayan kızıl gözlerine dikmişti. Bu gözlerden o korkunç ölüm ışığı saçılıyordu. Stan durakladı. Chüd ayini her neyse, artık başladığını anlamıştı.

BİLL BOŞLUKTA / DAHA ÖNCE

“Kimsin ve neden bana geldin ?”

“Ben Bill Denbrough’yum. Kim olduğumu ve buraya neden geldiğimi biliyorsun. Kardeşimi öldürdün. Ben de seni öldürmek için geldim. Yanlış çocuğu seçtin, dişi köpek!”

“Ben ölümsüzüm. Dünyalan yerim ben. ”

“Öyle mi? Eh, öyleyse son yemeğini yedin.”

“Senin gücün yok. Asıl güç bende. Gücümü hissediyor musun, yumurcak? Gücümü hisset de ondan sonra beni öldürmekten söz et. Beni gördüğünü mü sanıyorsun? Sen ancak kafanın izin verdiği şeyi görebilirsin. Asıl ‘Ben’i mi görmek istiyorsun? Gel, o halde! Gel, yumurcak! Gel!” Bill sanki biri kendisini havaya kaldırıp ‘O’nun ininde başka bir tarafa fırlatmış gibi bir duyguya kapıldı. Kendi kendine sessizce, “Bu bir hayal!” diye bağırdı. “Vücudum yine eski yerinde. Örümcekle göz göze duruyorum. Cesur ol, Bill. Bu yalnızca kafanın bir oyunu. ” Bill ileride, karanlıkların arasında iri bir varlığın bulunduğunu hissetti. Korku değil, müthiş bir huşu duydu. Bu güç ‘O’nu cüceleştiriyordu. Bill ancak, sen neysen, diye düşünebildi. Benim çok küçük olduğumu unutma. Lütfen, lütfen...

Sonra dev bir kaplumbağa gördü. Kabuğu renk renkti. Gözleri şefkat doluydu. Bill bu kaplumbağanın, ölümsüz olduğunu iddia eden ‘O’ndan daha yaşlı olduğunu düşündü.

“Sen kimsin?”

“Ben kaplumbağayım, oğlum. Evreni ben yarattım ama lütfen beni suçlama. O sırada kamım ağrıyordu. ”

“Bana yardım et! Lütfen yardım et!”

“Böyle olaylarda taraf tutmam.”

“Kardeşim.”

“‘O’nun makro-evrende kendi yeri var. Enerji ölümsüzdür. Senin gibi bir çocuğun bile bunu anlaması gerekir. ”

“Lütfen bana yardım et. Diğerleri için...”

“Sen kendi kendine yardım etmelisin, oğlum. ”

“Ama nasıl? Lütfen bunu bana söyle. Nasıl? NASIL? Lütfen... Sen iyisin. İyi olduğunu hissediyor ve buna inanıyorum. Sana yalvarıyorum. Bana yardım etmez misin?”

“Sen ne gerektiğini zaten biliyorsun. Şimdi sadece Chüd ve arkadaşların var.”

“Lütfen, lütfen...”

“Oğlum, hayal gördüğüne kendi kendini inandırmalısın. ”

Bill kaplumbağanın sesinin hafiflediğini fark etti. Çocuğu bu karanlık boşluğa atan ‘O’nun sevinçli, anlamsız sesi daha baskın olmaya başlıyordu. “Burayı nasıl buldun, küçük dostum? Hoşuna gitti mi? Tempo nasıl? Buna uyarak dans edebilir misin? Dostum kaplumbağayla tanışmak seni memnun etti mi? O ahmağın yıllar önce öldüğünü sanıyordum. Bir işe yaramadığına göre ölmesi daha iyi olurdu. Sen onun sana yardım edebileceğini mi sandın?”

“O k-k-kimseye... ”

“Saçmalayıp durma! Zaman az. Konuşabilirken konuşalım. Bana kendini anlat, küçük dostum... Söyle, bu karanlık ve soğuk hoşuna gidiyor mu? Dışarının ötesindeki ‘hiç’i dolaştığın için seviniyor musun? Bulunduğun yere gelinceye kadar bekle, küçük dostum. O ölüm ışıklarını görmeyi bekle. Onlara bakacak ve çıldıracaksın... Ama yaşayacak, yaşayacak, yaşayacaksın... Onların içinde... Benim içimde...” ‘O’, iğrenç bir kahkaha attı.

Bill, “Neden ‘O’nun çoğu sözlerinin yalan olduğunu düşünüyorum diye kendi kendisine sordu. “Kaplumbağa sadece Chüd’ün varolduğunu söyledi. Sonra...” Bill derin bir soluk alarak haykırdı. “Bütün bunlar hayal! Hayal! Bırak beni!”

‘O’, öfke ve hayal kırıklığıyla haykırdı. Ama bu çığlığında korku ve acı da vardı.

Bill, “Beni geri götür,”dedi. “Sana emrediyorum.”

‘O’ yine bağırdı. Can acısının arttığı anlaşılıyordu. Ama ‘O’ yinede Bill’i itmeye, onu ortadan kaldırmaya çalıştı.

(“Chüd, Chüd, cesur ve kararlı ol. Kardeşini, arkadaşlarını koru. İnandığın her şeye yine inan. Annenle babanın seni tekrar seveceklerine de. Cesaretle davranabileceğine de. Artık ‘Kaybedenler’ olmayacak. Yerin altındaki bir deliğe saklanarak oradan, ‘Kulüp,’ diye söz etmeyeceksiniz. Artık Georgie’nin odasına girerek onu kurtaramadığın için ağlamayacaksın”)

Bill birdenbire karanlıkta sevinç ve şaşkınlıkla gülmeye başladı. “Ben bütün bunlara inanıyorum!” diye haykırdı.

Birden kaplumbağanın sesini duydu. “Fena değil, evlat. Ama artık işi bitir. ‘O’nun kaçmasına izin verme. Enerji dağılır. On birindeyken yapabildiğin bir şeyi ilerde bir daha başaramazsın.”Kaplumbağanın sesi hafifledi, hafifledi.

Bill karanlıklarda hızla uçtu. Her taraf kapkaranlıktı. Işıklı ay-balonları da kaybolmuştu. ‘O’, haykırıyor, haykırıyordu. “Bırak beni! Bırak beni! Gideceğim, bir daha gelmeyeceğim! Beni bırak! Canım yanıyor! CANIM YANIYOR!”

Sonra Bill kendini birdenbire vücudunun içinde buldu. ‘O’nun karşısındaydı. Richie’yle Ben de iki yanında duruyorlardı. Örümcek eğilip bükülerek dönüyor, kaba, kıllı bacakları yeri dövüyordu. İğnesinden zehir akıyordu. ‘O’ ölüm acısıyla haykırıyordu. Daha doğrusu Bill öyle sandı.

Çocuk düşünmeden örümcek ağının tellerinden birine uzandı. Eli birdenbire uyuştu.

Ben, “Dokunma, Bill,” diye bağırdı. Bill hızla elini çekti. “Avucunun derisi kalkarak kanamaya başladı. Ama çocuk buna aldırmadı bile. Gözlerini örümceğe dikmişti.

‘O’, ininin derinliklerine doğru gidiyordu. Geride kara kanından oluşan gölcükler kalıyordu. Bill’le karşı karşıya geldikleri zaman ‘O’nun içinde on, yirmi, hatta yüz patlama olmuştu.

Bill, “Örümcek?” diye haykırdı. “Nereye kayboldu o?” ‘O’nun acıyla miyavlayıp inlediğini kafasının içinde duyuyordu. Çocuk belirsiz bir biçimde, örümceğin az önce kendisini attığı o karanlık yere gittiğini sezdi.

Richie bağırdı. “Tanrım!” Işıklar! Işıklar sönüyor! Ne oldu, Bill? Sen nereye gittin? Öldüğünü sandık.”

Aynı anda Stan’in çığlığı etrafta yankılandı. Bill sönükleşen ışıkta örümcek ağından bir parçanın çocuğun omzuna düşmüş olduğunu fark etti. Bill kımıldayamadan, Mike, Stan’in üzerine doğru atıldı. Çocuğu yere devirdi. Stan’in gömleğinin bir parçası ağa yapışıp kaldı.

Ben onlara, “Geri çekilin,” diye bağırdı. “Uzaklaşın. Ağ aşağıya iniyor.” Beverly’yi elinden tutarak çocuklara göre yapılmış o kapıya doğru çekti. Stan ayağa kalkarak sersem sersem etrafına bakındı. Sonra Eddie’nin kolunu yakaladı. İki arkadaş Beverly’le Ben’e doğru gittiler. Birbirlerine yardım ediyorlar, loş ışıkta hayaletlere benziyorlardı. Yukarda örümceğin ağı parçalanıyordu. Mike Hanlon daha sonra lise futbol maçlarında da yapacağı gibi zikzaklar çizerek koştu. Richie de ona katıldı. Çocuğun saçları dimdik olmuştu ama gülüp duruyordu. Işık daha da sönükleşti.

Mike, “Bill, ” diye seslendi. “Haydi gel. Buradan gidelim.”

Bill olanca sesiyle bağırdı. “Ya ‘O’ ölmediyse? ‘O’nun peşinden gitmeliyiz, Mike! Emin olmalıyız!”

Ağın bir parçası üzerine doğru inerken Mike onu kolundan çekti. Eddie de yanlarına gelerek, “‘O’ öldü,” dedi. Düşen ağ parçalan kolundaki alçıyı yer yer yakmıştı. “‘O’nu duydum. Ölüyordu ‘O’. Bundan eminim.” Richie birdenbire Bill’e sarılarak onun sırtını yumruklamaya başladı. “Ben de ‘O’nu duydum! ‘O’ ölüyordu, Koca Bill. Ölüyordu... Ve sen artık kekelemiyorsun. Hiç kekelemiyorsun. Bu nasıl oldu?”

Bill’in başı dönüyor, kulaklarında kaplumbağanın son sözleri yankılanıyordu. “Ama emin olmalıyız...”

İçerisi iyice karanlıklaşmıştı. Bill bir an yine de Beverly’nin suratında kuşku olduğunu gördü. Stan’in gözlerinde de. İğrenç ağın parçalan hâlâ yere düşüyordu.

BILL BOŞLUKTA / DAHA SONRA

“Eh, işte yine buradasın, küçük dostum. Ama saçlarına ne oldu? Kafan bilardo topuna dönmüş. Yazık. İnsani arın hayatları ne kadar kısa, ne kadar acıklı!”

Ben yine Bill Denbrough’yum. Sen kardeşimi öldürdün. Stan’i de. Mike’ı öldürtmeye kalktın. Bak sana bir şey söyleyeceğim. Bu sefer bu işi tamamlamadan gitmeye niyetim yok. ”

“Kaplumbağa aptaldı. Yalan söyleyemeyecek kadar aptal. Sana söylediği doğruydu, küçük dostum... İnsan bu işi yalnızca bir kere yapabilir. O sefer beni yaraladın. Beni gafil avladın. Ama bu bir daha asla olmayacak. Seni geriye ben çağırdım. Ben...”

“Evet, sen çağırdın! Ama bu işi yalnız kendin yaptın sanma. ”

“Şu dostun kaplumbağa... Birkaç yıl önce öldü o. İhtiyar budala, kabuğunun içine kustu. Bir iki evren yutarak boğuldu. Ne acıklı, değil mi? Tam o sırada sen de birdenbire yazı yazamaz oldun. Herhalde kaplumbağanın öldüğünü sezdiğin için, küçük dostum. ”

“Bu sözüne de inanmıyorum. ”

“Ah, bana inanacaksın, inanacaksın... Görürsün. Bu sefer her şeyi görmeni istiyorum, küçük dostum. Ölüm ışıklarını da. ”

Bill, ‘O’nun sesinin yükseldiğini fark etti ve yaratığın ne kadar öfkeli olduğunu anladı. Dehşete kapıldı. O eski çocuksu inanca sıkıca sarılmaya çalıştı. Aynı zamanda ‘O’nun sözlerindeki öldürücü gerçeği de anladı. ‘O’ yıllar önce gafil avlanmıştı. Ama bu sefer ‘O’ hazırdı...

Bill kendi öfkesini hissetti ve gözlerini ‘O’ninkilere dikti. ‘O’nun eski yaralarını sezdi, gerçekten çok sarsılmış olduğunu görebildi.

Aynı anda ‘O’, Bill’i karanlıklara doğru fırlattı.

RICHIE

Diğer dördü olanları felce uğramış gibi seyrediyorlardı. Eski sahnenin tıpkısıydı bu. Bill’i yakalayarak yutmaya hazırlanıyormuş gibi gözüken örümcek birdenbire hareketsiz kaldı. Bill’in gözleri ‘O’nun yakut gözlerine dikildi. Diğerleri Bill’le ‘O’nun arasında bir irade savaşının başladığını anladılar.

Sonra Richie örümceğin yeni ağma baktı ve ilk farkı gördü. Orada ölüler vardı. Yan yenmiş, çürümüş cesetler... Ama daha yukarda, köşeden sallanan bir insan, daha yeni ölmüşe benziyordu. Ya da hâlâ yaşıyordu. Beverly yukarı bakmamıştı. Gözlerini Bill’le örümceğe dikmişti. Ama Richie o dehşeti arasında ağdaki kadının Beverly’ye çok benzediğini fark etti. Saçları uzun ve kızıldı. Gözleri açıktı ama camlaşmıştı. Hiç oynamıyordu o gözler. Ağın bir teli koltuğunun altından ve belinden geçiyordu. Genç kadının kolları ve bacakları gevşekçe sarkıyordu. Ayakları çıplaktı.

Richie kadının ayaklarının dibine bir ölünün yığılmış olduğunu gördü. Tanımadığı bir erkekti... Ama Henry Bowers’a çok benziyordu. Gözleri kanla dolmuştu. Kanlar ağzının çevresinde ve çenesinde köpük köpük pıhtılaşmıştı. (Bu adam Beverly’nin kocası Tom Rogan’dı aslında.)

Beverly birdenbire bağırmaya başladı. “Bir terslik var! Ters bir şey oldu. Tanrı aşkına bir şey yapın! Bir şey YAPIN!”

Richie tekrar Bill’le örümceğe baktı. İğrenç bir kahkahayı hem duydu, hem de hissetti. Bill’in yüz hatları belli belirsiz geriliyordu. Derisi parşömen beyazlığına bürünmüştü. Çok yaşlı bir insan gibi de parlaktı. Gözleri kaymış, aklan ortaya çıkmıştı. “Ah, Bill, neredesin?” Richie ona bakarken birdenbire Bill’in burnundan köpük köpük kanlar fışkırdı. Yazar bağırmaya çalışıyor, ağzı oynuyordu. Örümcek şimdi tekrar ona doğru gidiyordu. Dönmüş iğnesini uzatıyordu. “Bill’i öldürecek... Hiç olmazsa vücudunu... Bill’in kafası şu anda başka yerdeyken... ‘O’kazanıyor... Bill, neredesin? Tanrı aşkına, neredesin?”

Sonra bir yerden, akla hayale sığmayacak kadar uzak bir yerden Bill’in hafif çığlığı geldi. Sözleri anlamsızdı ama açık seçik duyuluyordu. “Kaplumbağa ölmüş... Ah, Tanrım, kaplumbağa gerçekten ölmüş...”

Beverly bir çığlık attı, o hafifleyen sesi artık duymak istemiyormuş gibi elleriyle kulaklarını kapattı. Örümcek iğnesini kaldırdı. Richie ‘O’na doğru atıldı. Dudakları acayip bir gülümsemeyle iyice gerilmişti. Tam bir İrlandalı polis tavrıyla, “Buraya bak, küçük hanım,” diye seslendi. “Sen ne yaptığını sanıyorsun? Bu saçmalıktan vazgeç, yoksa iç eteğini yırtarım!” Örümcek gülmekten vazgeçti. Richie ‘O’nun kafasındaki öfke ve can acısını sezdi. Örümcek sessizce haykırıyordu. Richie zaferle, ‘O’nun canını yaktım, diye düşündü. ‘O’nun canını yaktım. Buna ne dersiniz? ‘O’nu zayıf tarafından yakaladım. Kafasının uzantısından! Sonra ‘O’, Richie’ye öfkeyle bağırdı. Richie vücudundan fırlayarak karanlıklara daldı. Hayal meyal. ‘O’nun kendisini uzaklaştırmaya çalıştığının farkındaydı. Önce dehşete kapıldı, sonra da nedense gülmeye başladı. Çok gülünçtü bu durum. Birdenbire dişlerini ‘O’nun kafasının uzantısına geçirdi. ‘O’ hay- kırarak Richie’yi tekrar sarstı. Yine gafil avlandığı için öfkeyle bağırıyordu. Bu deli çocuk gibi gülen adam, birdenbire kafasının uzantısını yakalayıvermişti. ‘O’nun en ummadığı bir an da.

Richie karanlıklarda kayıyordu. “Bill, Bill, beni duyabiliyor musun?”

‘O’, bağırdı. “Bill gitti. Ölüm ışıklarının içinde o. Bırak beni. BIRAK BENİ!”

“Bill, Bill, buradayım! Bana tutun! Tanrı aşkına, bana tutun.”

“Bill öldü. Hepiniz de öldünüz. Artık çok büyüksünüz. Bunu anlıyamıyor musun? Artık BIRAK beni.”

“Beni Bill’in yanına götür. O zaman belki kafanın uzantısını bırakırım.”

“Richie?”

“Geldim, Bill! Koca Bill! Richie imdadına yetişti! Seni kurtaracağım! Neibolt Sokağındaki o günü hatırlıyor musun? Sana o zamandan borcum var?”

“Beni BIRAAAAK!”

‘O’nun canı çok yanıyordu şimdi. Richie ‘O’nun gerçekten çok gafil avlanmış olduğunu anladı. ‘O’ yalnızca Bill’le başa çıkması gerektiğini sanmıştı. İyi de olmuştu. Richie ‘O’nu öldürmeyi düşünmüyordu. ‘O’nun öldürülebileceğinden emin değildi zaten. Ama Bill ölebilirdi. Ve Richie arkadaşının ölüme çok yakın olduğunu da hissediyordu.

“Richie, gelme! Geri dön! Ölüm ışıklan!”

“Gürültüye bak! Neredesin, bebek? Gülümse de nerede olduğunu anlayayım!” Richie birdenbire Bill’i fark etti. Arkadaşı yanda kayıyordu. İlerde ise bir engel yükseliyordu. İnsan aklının alamayacağı biçimde bir şeydi bu. Bunun gerisinde de büyük, kör bir ışık vardı. Öfkeyle bakan, hareket eden, gülen, dişlerini gösteren bir ışık. Işık canlıydı. Ölüm ışığıydı bu.

Richie, bu ‘O’, diye düşündü. ‘O’nun geri kalan kısmı.

“Beni bırak. “BIRAKACAĞINA söz verdin!”

Richie, Bill’in engeldeki tek açıklığa doğru yuvarlandığını ve ışıktan habis parmakların ona doğru uzandığını sezdi. Çaresizlik içinde, son bir çabayla arkadaşını tutmaya çalıştı. “Bill! Elin! Bana elini ver! ELİNİ! KAHRETSİN! ELİNİ!”

Bill elini uzattı. Parmakları açılıp kapanıyordu. Richie, ‘O’nun çığlıklar attığını duyuyordu. Bill çabaladı ve sonunda Richie’nin elini tutmayı başardı. Richie elini yumruk yaptı. Bütün gücünü toplayarak, “Bizi geri çek!” diye bağırdı. “Bizi geri çek, yoksa seni öldürürüm! Seni öldürünceye kadar türlü ses taklidi yaparım!”

Örümcek tekrar bir çığlık attı. Richie birdenbire vücuduna şiddetle bir kamçı indirilmiş gibi sarsıldı. Parmakları Bill’in elinden kaymaya başladı. “Sıkı tut, Koca Bill!”

“Tutuyorum, Richie! Tutuyorum!”

Şimdi hızla, adeta ıslığa benzer bir ses çıkararak geri gidiyorlardı. Richie dişlerini ‘O’nun kafasının uzantısına geçirmiş haldeydi hâlâ. Bill’in bileğini, sancıyan eliyle sıkıca tutuyordu. “Geri gidiyoruz... Geri...”

‘O’ son defa silkinerek iki adamdan kurtulmaya, onları “Dışarı”da bırakmaya çalıştı. Richie elinin kaydığını hissetti. Dişlerinin gevşediğini de. ‘O’, zaferle, boğuk boğuk bağırdı. Richie dişlerini iyice sıktı. Ama ‘O’nun kafasının uzantısı eriyor, gerçek olmaktan çıkıyordu sanki.

Richie, “İmdat,” diye bağırdı. “‘O’nu tutamıyorum! Biri bize yardım etsin! İmdat!”

EDDIE

Eddie olanların hayal meyal farkındaydı. Olayı görüyordu ama sanki bir tül perdenin arkasından Bill’le Richie bir yerden geri gelmeye çalışıyorlardı. Vücutları buradaydı. Ama gerçek yanları uzaklardaydı. Zaman geçiyordu. Eddie kaç dakika geçtiğini de bilmiyordu.

Richie’yle örümcek birbirlerine bakıyorlardı. ‘O’nun vücudundaki eski günlerden kalma yaralarından biri açılmış, ham petrol kadar kara bir irin akıyordu. Bill yerde yatıyor, burnundan ve kulaklarından kan geliyordu.

Örümceğin gövdesindeki eski yaralardan üçü dördü daha kanamaya başladı. ‘O’ kötü yaralanmıştı ama hâlâ yaşıyordu ve tehlikeliydi. Eddie,

neden burada böyle duruyoruz? diye düşün. ‘O’ Richie’yle uğraşırken ‘O’nu yaralayabiliriz? Neden hiç kimse kımıldamıyor?

Sonra Richie başını ağır ağır iki yana çevirmeye başladı. Gözlüğü burnundan kayarak yere düştü, camları kırıldı. Eddie ‘O’nun korkunç bir zaferle haykırdığını duydu. Richie’nin sesi Eddie’nin kafasının içinde çınladı. “İmdat! ‘O’nu tutamıyorum. Biri bize yardım etsin!”

Eddie cebinden inhalatörünü çıkararak ileriye atıldı. Hışırtılı soluk alıyordu. “Al bakalım! Al, şunun tadına bir bak!” ‘O’na doğru sıçrarken inhalatörün tetiğini çekti. O anda inhalatörün içindeki ilaca karşı o çocuksu inancı yeniden duydu. ‘O’, bağırdı. Öfke değil, can acısıyla bu sefer. Eddie ilacın küçük damlacıklar halinde örümceğin kan kırmızısı, patlak gözüne dolduğunu gördü. Tıpkı asit gibiydi. ‘O’nun dev gözü kanlı bir yumurta sarısı gibi yassılaştı. Kan ve irin halinde akmaya başladı.

Eddie son gücüyle, “Geri dön artık, Bill!” diye bağırdı. Sonra ‘O’na vurdu. Örümceğin pis kokulu sıcaklığının kendisini kavurduğunu hissetti. Korkunç, ıslak bir sıcaklık duydu. Sağlam kolunun, örümceğin ağzı içine kaymış olduğunu fark etti. Eddie tekrar inhalatörün tetiğini çekti ve sıvıyı örümceğin boğazına püskürttü. Sonra müthiş bir acı duydu. ‘O’, ağzını kapatmış, Eddie’nin kolunu omzundan koparmıştı.

Eddie yere yığıldı. Kolunun koptuğu yerden etrafa kanlar fışkırıyordu. Hayal meyal, Bill’in titreyerek ayağa kalktığını, Richie’nin sarhoş gibi yalpalayarak kendisine doğru geldiğini gördü.

“Eds!”

Eddie her şeyin, ona can veren kanıyla birlikte akıp gittiğini hissediyordu. Bütün acı ve ıstırabın, korku ve kırgınlıkların. Ölmek üzere olduğunu anlıyordu Eddie. Ama, Tanrım, her şey öyle berraktı ki!

“Eds! Ah, Tanrım! Bill! Ben! Kolu kopmuş. Eds...”

Eddie yukarı doğru baktı, Beverly’nin ağladığını gördü. Kadın, kolunu onun başının altına soktu. Gözyaşları kirli yanaklarından akıyordu.

Eddie, “Richie,” diye fısıldadı.

“Ne?” Richie dizlerinin ve ellerinin üzerinde duruyor, ona çaresizlik içinde bakıyordu.

“Beni ‘Eds’ diye çağırma.” Eddie gülümsedi. Kırık kolunu kaldırarak Richie’nin yanağına dokundu. Richie ağlıyordu. “Bildiğin gibi ben... ben...” Eddie gözlerini kapatarak cümleyi nasıl tamamlayacağını düşündü... Ve o sırada öldü.

DERRY/ 7.00-9.00

Saat yedide fırtına iyice şiddetlenmişti. Radyo halkı uyarmaya başladı. Trafo merkezindeki patlama yüzünden Derry’nin önemli bir kısmına elektrik verilemiyordu.

7.20’de kilisenin susmuş olan saati on üç defa çaldı. Sonra kulenin damına mavi-beyaz bir yıldırım düştü, kule birdenbire adeta patladı.

Beş dakika sonra bir ayyaş, Wally’nin meyhanesini süpürmek için içeri girdi. İlkokuldayken arkadaşlarının “Boogers” diye çağırdıkları Vincent Caruso Taliendo’ydu bu. Adam salonu süpürürken birdenbire barın gerisindeki yedi bira fıçısı patladı, etrafa bira yerine kanlar fışkırdı. Bunu saçlar ve et parçalan izledi. Boogers haykırarak sokağa fırladı. Ama yol da artık bir kanala dönüşmüştü. Boogers yuvarlandı. Sonra telaşla tekrar ayağa kalktı. Tam o sırada, meyhanenin pencerelerindeki kalın camlar patlamaya başladı. Adam hemen oracıkta, Derry’den ayrılarak Eastport’ta oturan kızkardeşine gitmeye karar verdi...

Fırtına gitgide şiddetleniyordu.

KENTİN ALTINDA / 16.15

Eddie’nin peşi sıra tünellerde bir saat kadar ilerlediler. Bill korkuyordu. Çok korkuyordu. Babasının sözleri aklından çıkmıyordu çocuğun. Aynca örümceğin gerçekten ölüp ölmediğini de düşünüyordu. Richie, Mike ve Eddie, ‘O’nun öldüğüne inanıyorlardı. Ama Beverly’nin yüzündeki korkuyla karışık kuşku Bill’in hiç hoşuna gitmemişti. Stan’in suratındaki ifade de. ‘O’ ölmüş olabilirdi. Bin yıl da. On bin yıl da. Sonra her şey yeniden başlardı...

Eddie birdenbire kararsızca durdu. Arkadaşları da. Şimdi hepsi de sessizce bekliyorlardı. Eddie, “Yolumuzu kaybettik sanırım,” diye mırıldandı. Bu açıklamayı yine derin bir sessizlik izledi. Sessizlik uzadı uzadı...

Sonunda Richie, “Şimdi ne yapacağız, Bill?” diye sordu.

Bill, “B-b-bilmiyorum...” dedi. Yeniden kekelemeye başlamıştı. Bunun farkındaydı. Arkadaşları da öyle. Çocuk hepsinin paniğe kapılmak üzere olduklarını görüyordu. Çok geçmeden içlerinden biri... herhalde Stan... “E, neden bilmiyorsun?” diyecekti. “Bu işi başımıza sen açtın.”

Mike kaygıyla, “Ya Henry?” diye mırıldandı. “O da buralarda bir yerde mi?”

Eddie bağırdı. “Ah, Tanrım!” Sesi bir iniltiden farksızdı. “Henry’yi unuttum... Bill, aklına bir şey gelmiyor mu? Baban burada çalışıyor. Hiçbir şey düşünebiliyor musun?”

Bill suların uzaklardan gelen uğultusunu dinliyor, bir şeyler düşünmeye çalışıyordu.

Sonra yine Eddie imdada yetişti. “Ah, anladım... Demin ilk defa sağa döndük. Aslında sola dönmemiz gerekiyordu sanırım. Tanrım, bunu biliyordum da! Ama korkudan ter içinde kalmıştım...”

Richie tatlı tatlı, “Senin korkudan ter içinde kalmadığın gün var mı?” dedi. Sesinde o eski panik yoktu artık.

Eddie ona aldırmadı. “Başka köşelerde de ters tarafa saptım. Ama en önemli olanlar o sözünü ettiklerim. Oraya dönebilirsek her şey yoluna girer.”

Sıraya dizildiler. Beverly, evlerimize gidiyoruz, diye düşündü. Evlerimize... Bu çok iyi olacak. Görevimizi yaptık. Artık yine eskisi gibi birer çocuk olabiliriz. Bu da hoşuma gider.

‘O’NUN İNİNDE / 1985

Beverly, “Ölüyor...” diye ağladı. “Kolu... ‘O’, Eddie’nin kolunu yedi.” Bill’e uzanarak ona sarıldı. Yazar silkinerek kadının elinden kurtuldu.

Beverly’ye, “‘O’ yine kaçıyor!” diye bağırdı. Dudaklarında ve çenesinde kanlar pıhtılaşmıştı. “H-h-haydi! Richie! B-b-ben! B-b-bu sefer ‘O’nun işini bitireceğiz!”

Richie yazara, çıldırdığını düşünüyormuş gibi baktı. “Eddie’le ilgilenmemiz gerekiyor, Bill. Yaranın yukarısını sıkıca bağlamalıyız. Eddie’yi buradan çıkarmalıyız.”

Beverly şimdi Eddie’nin başını kucağına dayamış, oturuyordu. Gözlerini eliyle kapatmıştı. “Bill’le git, Richie. Eddie boş yere ölürse... ‘O’ yirmi beş yada elli hatta bin yıl sonra tekrar ortaya çıkarsa, inan ki hortlarım ve hayaletlerinizin peşini de bırakmam... Haydi, gidin!”

Richie bir an kararsız durdu. Sonra, “Pekâlâ,” dedi. “Bu sefer biz ‘O’nu kovalayacağız.” Işıklar sönükleşmeye başlıyordu.

Ben parçalanmaya başlayan örümcek ağının gerisinde duruyordu. Yukardan sallanan genç kadını da görmüştü. Bill’in başını kaldırıp bakmaması için dua ediyordu. Ama ağın parçalan yere düşerken Bill de başını kaldırdı, Audra’nın yukardan sarktığını gördü. Kadın telin ucunda sallanarak ağır ağır aşağıya iniyordu. Çini mavisi gözleri iyice açıktı. Saçlan cansızca omuzlarına düşüyordu.

Bill haykırdı. “AUDRA!”

Ben, “Haydi, gel Bill,” diye bağırdı.

Ağın parçaları gürültüyle yere düşerek dağılıyor, küçük yaratıklar çatlaklara giriyordu. Richie birdenbire Bill’i yakalayarak hızla itti. “Gil, Bill! Git!”

Bill çaresizlik içinde bağırdı. “Audra o! A-A-Audra!”

Richie, “Papa da olsa bana vız gelir,” dedi. “Eddie öldü. ‘O’ hâlâ yaşıyorsa, ‘O’nu hemen öldüreceğiz. Bu sefer bu işi tamamlayacağız, Koca Bill. ‘O’ ya öldü, ya yaşıyor. Haydi gel!”

Bill bir an durdu, sonra gözlerinin önünde ölmüş çocukların hayalleri belirdi. “P-p-peki. G-g-g-gidelim, Tanrı beni affetsin.”

Düşmek üzere olan tellerin altından hızla geçtiler, diğer tarafta duran Ben’in yanma gittiler. Audra taş zeminden dört metre yukarda sallanırken ‘O’nun peşinden koştular.

BEN

Üç arkadaş ‘O’nun kara kan damlalarını izlediler. Yağlı irin akıyor, taşların arasındaki çatlaklara sızıyordu. Zemin ilerideki yarım daire biçimi karanlık kemere doğru yükselirken Ben yeni bir şey fark etti. Yerde yumurtalar da vardı. Hepsi de siyah ve kaba kabukluydu. Bunlar devekuşu yumurtası büyüklüğündeydi. Ben kabukların yan saydam olduklarını gördü. Yumurtaların içinde kara bir şeyler kımıldanıyordu.

Ben, ‘O’nun çocukları, diye düşündü, midesi bulanmaya başladı. ‘O’, çocuklarını düşürdü. Tanrım!

Richie’le Bill de duraklayarak aptalca bir hayretle yumurtalara baktılar.

Ben haykırdı. “Siz gidin! Ben yumurtalarla ilgilenirim.” ‘O’nu öldürün!”

Richie, “A7,”diye seslenerek Ben’e birkaç kutu kibrit attı. Mimar kutulan yakaladı. Bill’le Richie koşarak uzaklaştılar. O karanlık kemerden geçerek gözden kayboldular. Ben başını eğerek ilk önce kabuklu yumurtaya ve içinde oynayan vatosa benzer şeye baktı. Birden kararlı tavırları kayboldu. “Bu... bu kadarı da fazla... Korkunç bir şey bu... Herhalde ben bir şey yapmasam da bu yavrular ölürler... ‘O’ bunları yumurtlayamadı. Düşürdü... Ama ‘O’nun doğum zamanı yakın... Bu yavrulardan bir teki bile yaşarsa...” Ben ölen Eddie’nin solgun yüzünü düşündü ve bütün cesaretini topladı. Çizmeli ayağını kaldırdığı gibi ilk yumurtaya bastı. Islak, yapışkan bir şapırtı çıkararak kırıldı yumurta. Pis kokulu plasenta, mimarın çizmesine bulaştı. Sonra fare büyüklüğünde bir örümcek ayaklarını cansızca oynatarak kaçmaya çalıştı. Miyavlamaya benzer tiz sesi, Ben’in kafasının içinde yankılanıyordu. Mimar adeta birer sopa halini almış olan bacaklarıyla sendeleyerek ilerledi. Ayağını tekrar kaldırdı. Örümceğin, çizmesinin topuğu altında çatırdayıp yayıldığını hissetti. Yine midesi bulandı. Bu sefer kendini tutamadı, kusmaya başladı. Kaç tane? Kaç yumurta? Bir yerde örümceklerin binlerce ya da milyonlarca yumurta bıraktıkları yazılı değil miydi? Bunu sürdüremem, çıldırırım!... Ama yapmam gerekiyor. Bu şan. Haydi, Ben... Sık dişini. Mimar ikinci yumurtaya doğru gitti.

X, ‘O' / 1985

Hâlâ geliyorlardı.

‘O’, onların geldiğini, yaklaştığını sezdi ve korkusu daha da arttı. Belki de ‘O’ ölümsüz değildi, sonsuza kadar yaşayamayacaktı. Akla sığmayacak bu ihmali de artık düşünmesi gerekiyordu. Daha da kötüsü ‘O’ yavrularının öldürüldüklerini hissediyordu. Bu nefret ettiği olgun-çocuk erkeklerden üçüncüsü, ‘O’nun izinden gidiyordu. Duyduğu tiksinti yüzünden çıldırmak üzereydi ama yine de dikkatle ‘O’nun her yumurtasındaki canlıyı öldürüyordu.

‘O’ iki yana sallanarak, “Hayır!” diye inledi. Hayat gücü vücudundaki yüz kadar yaradan akıp gidiyordu. Bunların hiçbiri de tek başına öldürücü değildi. Ama her biri ayn sancıyor ve ‘O’nun yavaşlamasına neden oluyordu. ‘O’nun bacaklarından birini artık ince bir et parçası tutuyordu. Gözlerinden biri kör olmuştu. ‘O’, içinde korkunç bir yarık açıldığını biliyordu. Buna nefret ettiği o olgun-çocuk erkeklerden birinin, boğazından aşağıya sıktığı zehir neden olmuştu.

Ve peşinden hâlâ geliyorlar, yaklaşıyorlardı. Bu nasıl oluyordu? ‘O inliyor miyavlıyordu. Sonra ‘O’, iki düşmanın arkasında olduğunu hissetti. Artık yapabileceği bir tek şey kalmıştı. ‘O’, savaşmak üzere döndü.

BEVERLY

Son ışık da sönüp oda karanlıklara gömülmeden önce Beverly, Bill’in karısının altı metre kadar daha indiğini, sonra yine durakladığını gördü. Kadın dönüyor, kızıl saçları havalanıyordu. Beverly, Bill’in karısı, diye düşündü. Ama onun ilk aşkı bendim. Belki Bill ilk aşkının benden başka bir kadın olduğunu düşünüyor. Ama bunun nedeni, unutmuş olması... Derry’yi unutmuş olması...

Birden ortalık karardı. Beverly, Eddie’nin ölüsü ve hışırdayarak düşen ağ parçalarıyla yalnız kaldı. Eddie’yi bırakmak istemiyordu. Çocukluk arkadaşının başını bu inin pis zeminine dayamak istemiyordu. Bu yüzden Eddie’nin başını bir koluna almıştı. Kolu uyuşmaya başlıyordu. Beverly, Eddie’nin alnına düşmüş olan saçları geriye itti... Zavallı Eddie... ve zavallı Stan. O örümcekle tekrar karşılaşma fikrine dayanamadı...

XXIII

Dışarısı

DERRY / 9.00-10.00

Saat dokuzu on geçe fırtına artık kasırgaya dönüşmüştü. Kanaldaki su gitgide yükseliyordu.

Parkta Paul Bünyan heykeli ağır ağır yana doğru eğilmişti. Şimdi Piza Kulesini andırıyordu.

Birdenbire Kansas Sokağındaki on iki kadar ev temellerinden ayrılarak Çorak Yer’e uçtu. Hem de kolaylıkla. Onları su deposu izledi.

ÖLÜM / 10.12, 31 MAYIS 1985

Bill’le Richie, ‘O’nun döndüğünü gördüler. Çentik çentik ağzını açıp kapatıyordu. Tek gözüyle onlara öfkeyle bakıyordu. Bill, ‘O’nun vücudundan etrafa ışık yayıldığını fark etti. Ama bu ışık şimdi titrekti. Zaman zaman iyice sönükleşiyordu. ‘O’ kötü yaralanmıştı anlaşılan. Kafasından türlü düşünceler geçiyordu.

“Beni bırakın! Beni bırakın! İstediğiniz her şeye kavuşursunuz. Para, ün, şans, güç! Size bütün bunları verebilirim.”

Bill öne doğru bir iki adım attı. Gözlerini ‘O’nun tek kızıl gözüne dikmişti. İçindeki gücün arttığını hissediyordu. Richie de yanına geldi. Dudakları gerilmiş, dişleri ortaya çıkmıştı.

“Sana karını geri verebilirim, Bill. Bunu yapabilirim. Yalnızca ben yapabilirim bunu. Audra hiçbir şeyi hatırlamayacak. Siz yediniz nasıl hatırlamadınızsa, o da öyle...”

‘O’na iyice yaklaşmışlardı. Bill örümceğin iğrenç kokusunu duyuyordu. Ani bir dehşetle, bunun Çorak Yer’in kokusu olduğunu anladı. Onlar bu kokuya lağımların, pis derelerin ve yakılan çöplerin neden olduğunu sanmışlardı... Ama aslında buna inanmışlar mıydı? Bu ‘O’nun kokuşuydu. Bütün Derry’ye de bir sis gibi yayılmıştı. Kentliler buna alışmış, sonunda kokuyu fark etmez olmuşlardı.

Bill, Richie’ye usulca, “İkimiz,” dedi. Arkadaşı gözlerini örümcekten ayırmadan başını salladı. ‘O’iğrenç, kıllı bacaklarını takırdatarak geriledi. Sonunda ‘O’nu köşeye kıstırmışlardı.

“Sizi ölümsüz yapamam. Ama ikinize de dokunurum, o zaman uzun ömürlü olursunuz. İki, üç, hatta belki beş yüz yıl yaşarsınız. Sizi bu dünyanın tanrıları yaparım. Tabii beni bırakırsanız. Beni bırakın! Bırakın!”

Richie boğuk bir sesle, “Bill?” diye sordu.

Bill haykırmak üzereydi. Atıldı. Richie de onunla birlikte atıldı. İkisi de sağ yumruklarını indirdiler. Ama vurdukları aslında yumrukları değil, birbirlerine katılan güçleriydi. Bir başkası da onları destekliyordu. Onlannki anı ve isteklerin gücüydü. Daha da önemlisi sevgi ve unutulmayan çocukluğun gücü.

Örümceğin çığlığı Bill’in kafasını doldurdu. Sanki beyni parçalandı yazarın. Bill yumruğunun titreyen bir ıslaklığa gömüldüğünü hissetti. Kolu omzuna kadar battı. Bill kolunu hemen çekti. Şimdi kolundan örümceğin kara kanları damlıyor, açtığı yaradan irin akıyordu. Richie, ‘O’nun şişkin vücudunun hemen altında, bir boksör gibi duruyor, kan damlayan yumruklarını durmadan indiriyordu. Üstü başı örümceğin kara kanları içindeydi.

Örümcek bacaklarıyla onlara vurmaya çalıştı. Tırnağı Bill’in gömleğini yırttı ve gövdesinin yanını çizdi. ‘O’, iğnesini yararsızca yere vurup duruyordu. Hâlâ da haykırıyordu örümcek. Sonra hantalca saldırmaya, Bill’i ısırmaya çabaladı. Ama Bill öne doğru atıldı. Şimdi yalnızca yumruklarını değil, bütün vücudunu kullanıyordu. Bir torpil gibi ‘O’nun karnına daldı. Sonra anlaşılmaz bir şeyler haykırarak ‘O’nun pis etlerinde yüzüyormuş gibi ayaklarını vurdu. Üzerine ‘O’nun sıcak sıvıları aktı. Kulağına “Güm-güm, güm-güm” diye bir ses geldi. ‘O’nun kalbinin atışlarıydı bu ses.

Bill ellerini örümceğin içine iyice daldırarak ‘O’nun kalbini aradı. ‘O’nun bağırsakları ve sıvıları yüzünden boğulacak gibiydi. Sonra ‘O’nun kalbi eline geldi. Koskocaman bir şeydi bu.

“YAPMA YAPMA YAPMA!”

Bill boğulurcasına, “Yapacağım,” diye bağırdı. “Al bakalım, dişi köpek!” Kalbi avuçlarının arasına aldı, sıktı, sıktı.

‘O’nun kalbi ellerinin arasında patlarken yaratık son bir defa acı ve korkuyla bağırdı. Bill gerilerken ‘O’ ağır ağır yan devrildi. Buharları tüten yabancı bir et yığınıydı. ‘O’.

Bill sendeleyerek uzaklaştı. Hırıltılı hırıltılı soluk alıyor, ‘O’nun ağzına bıraktığı iğrenç tattan kurtulmak için tükürüyordu. Kendi ayağına takılarak dizüstü düştü.

Sonra başkasının sesini duydu. Kaplumbağa belki ölmüştü ama onu yöneten hâlâ yaşıyordu. “Çok başarılı oldun, evlat.” Sonra ses kesildi ve onun sağladığı güç de kayboldu.

Ortalık iyice karanlıklaşmıştı. ‘O’ ölürken ışık da sönmüştü. Örümcek hâlâ titriyor, bacaklarını oynatıyordu.

Bill soğuk ve titrek bir sesle, “Richie,” diye bağırdı. “Richie, neredesin?”

Arkadaşı cevap vermedi. Bill cebinden kibrit kutusunu çıkardı: Ama kutu kan içinde kalmıştı. Kibritler yanmıyordu artık. Bill tekrar haykırdı. “Richie!” Ağlamaya başlamıştı. Yüzükoyun, sürüne sürüne ilerlerdi ve sonunda Richie’nin yüzüne dokundu. “Richie! Richie!” Arkadaşı yine cevap vermedi. Bill karanlıkta çabalayıp Richie’yi kucağına aldı. Yalpalayarak ayağa kalktı ve sendeleye sendeleye geldikleri yoldan döndü.

DERRY / 10.0010.15

Saat 10’da Derry’nin aşağı mahallelerindeki hafif sarsıntı iyice arttı. Kanal çöktü ve etrafı sular bastı. Uğultu gitgide artıyordu. Pencerelerdeki camlar kırılmaya, tavanlar çökmeye başladı.

Belediyenin önündeki Paul Bünyan heykeli bomba gibi patladı. 10.02’de Derry’nin bütün aşağı mahalleleri su altında kalarak göçtü, anayolda derin çatlaklar belirdi.

BILL

Bill, “Beverly,” diye bağırdı. Sırtı ve kolları zonkluyor, sızlıyordu. Richie ona gitgide daha ağırlaşıyormuş gibi geliyordu. Kafası, “Onu yere baksana,” diye fısıldıyordu. “Richie öldü. Onun öldüğünü pekâlâ biliyorsun. Neden onu yere bırakmıyorsun?” Ama bunu yapamazdı. “Beverly! Ben!” “Bill?” Konuşan Ben’di. Sesi yakından gelmişti. Titrek ve bitkindi bu ses. “Bill, nerdesin?”

“Buradayım, Richie kucağımda. O... yaralandı.”

“Konuşmanı sürdür.” Ben daha yakındaydı şimdi. “Konuşmaya devam, Bill.”

Bill arkadaşının sesinin geldiği tarafa doğru gitti. “‘O’nu öldürdük. O dişi köpeği geberttik. Ama Richie öldüyse...”

Ben telaşla bağırdı. “Öldüyse mi?” Karanlıkta elini uzatarak Bill’in burnuna usulca dokundu. “Ne dernek ‘öldüyse’?”

“Ben... o...” Şimdi ikisi birden Richie’yi tutuyorlardı. Bill ekledi. “Onu göremiyorum. Mesele de bu. O-o-onu g-göremiyorum.”

Ben, “Richie,” diye haykırarak adamı sarstı. “Richie haydi! Kendine gel, Richie!”

Sonra karanlıkta Richie’nin sesi duyuldu. Öfkeli, uykulu, kendisini yeni toplamaya başlayan birinin sesiydi bu. “Pekâlâ, Saman Yığını, pekâlâ! Etrafı velveleye verme...”

“Richie!” Bill’in sesi bir çığlıktan farksızdı. “İyi misin, Richie?” Richie bitkin bitkin mırıldandı. “O dişi köpek beni fırlattı. Sert bir şeye çarptım. Yalnızca bu kadarını hatırlıyorum... Beverly nerede?”

Ben, “Şu tarafta,” dedi. Sonra da çabucak ekledi. “Yüzden fazla yumurtayı ezdim. Hepsini de ortadan kaldırdım sanırım.”

“Umarım.” Richie’nin sesi daha normaldi şimdi. “Beni indir, Koca Bill. Artık yürüyebilirim... Suyun sesi daha mı yükseldi?”

“Bill, “Evet,” dedi. “Başın nasıl?”

“Çok acıyor... Ben bayıldıktan sonra ne oldu?”

Bill olayı zorlukla açıklayabilirdi.

Richie şaşkın, “Ve ‘O’ öldü, öyle mi?” diye mırıldandı. “Bundan emin misin, Bill?”

Yazar, “Evet,” dedi. “Bu sefer gerçekten e-eminim.”

Richie bağırdı. “Tanrı’ya şükürler olsun!”

Üç arkadaş karanlıkta yürümeye başladılar. Sonra ben, “Beverly!” diye seslendi. “Beverly!”

“Buradayım...” Kadının sesi hafifti. Suların uğultusu arasında zor duyuluyordu.

Sonunda üç arkadaş Beverly’nin yanına vardılar. Bill ona kibriti olup olmadığını sordu. Kadın bir kutuyu onun eline sıkıştırdı. Bill bir kibrit çakarak diğerlerine baktı. Ben bir kolunu Richie’nin beline dolamıştı. Ünlü Disk Jokey kamburunu çıkarmış duruyordu. Sağ şakağından kan akıyordu. Beverly, Eddie’nin başı kucağında, öylece oturmaktaydı. Yazar sonra diğer tarafa döndü. Audra yerde yatıyordu. Üzerindeki tellerin çoğu erimişti.

Kibrit sönerken Bill karısına doğru gitti. “Audra! Audra, beni duyuyormuşun?” Kolunu karısının gövdesinin altına soktu ve onun doğrulup oturmasını sağladı. Parmaklarını Audra’nın boynuna dayadı. Audra’nın nabzı ağır ağır, ama düzgün atıyordu. Evet, karısı sağdı ama dış çevreyle ilişkisi kesilmişti.

Ben, “Suyun sesi hoşuma gitmiyor, Bill,” dedi. “Buradan gitmeliyiz."

Richie mırıldandı. “Bu işi Eddie’siz nasıl başaracağız?”

Beverly atıldı. “Başarabiliriz. Ben haklı, Bill. Gitmemiz gerekiyor."

“Karımı da götüreceğim.”

“Tabii. Ama hemen gitmeliyiz.”

“Ne tarafa?”

Beverly usulca, “Yolu sen bulacaksın,” diye cevap verdi. “‘O’nu öldürdün. Yolu bulacaksın, Bill.”

Bill, Audra’yı kucağına alarak arkadaşlarının yanına yaklaştı.

Ben, “Ne taraftan gideceğiz, Bill?” diye sordu.

“Bi-bi-bi...” Bill bir an durakladı. Beverly’nin sözlerini düşünüyordu. “Haydi g-gelin. Bakalım y-yolu bulabilecek miyiz. Beverly ş-şunu al." Kibrit kutusunu kadına verdi.

Beverly, “Eddie ne olacak?” dedi. “Onu da götürmemiz gerekiyor."

Bill içini çekti. “B-b-bunu nasıl yaparız? Burası y-y-yıkılmaya başlı yor...”

Richie, “Eddie’yi de götürmeliyiz,” diye bağırdı. “Haydi, Ben.” İki arkadaş Eddie’nin ölüsünü kaldırmayı başardılar. Beverly kibriti çaktı. Piri masallarına yakışacak o kapıya gittiler. Bill kucağında Audra’yla dışarı çıktı. Ben’le Richie de Eddie’yi kapıdan geçirmeyi başardılar.

Beverly, “Eddie’yi yere bırakın,” dedi. “O burada kalabilir.”

Richie hıçkırdı. “Burası çok karanlık. Bilyorsun, Eds...”

Ben, “Hayır, hayır,” diye mırıldandı. “Belki de onun burada yatması gerekiyor. Evet, galiba öyle.”

Ölüyü yere yatırdılar. Richie, Eddie’nin yanağını öptü, sonra yaşlı gözlerle Ben’e baktı. “Emin misin?”

“Evet. Haydi gel, Richie.”

Richie ayağa kalkarak kapıya doğru döndü. “Kahrol, dişi köpek!” diye bağırarak bir tekmede kapıyı kapattı.

Beverly, “Bunu neden yaptın?” diye sordu.

“Bilmiyorum...” Ama Richie pekâlâ biliyordu. Beverly’nin elindeki kibrit sönerken omzunun üzerinden geriye baktı. “Bill, kapının üzerindeki işaret...”

Bill kesik kesik soluyordu. “Ne olmuş ona?”

Richie, “İşaret kaybolmuş,” dedi.

DERRY/ 10.30

Büyüklerin kitaplığıyla çocukların kitaplığını birbirine bağlayan camlı koridor, göz kamaştırıcı bir ışık çıkararak birdenbire patladı. Neyse ki o gün kitaplık açılmamıştı. Yoksa ölenler olabilirdi. Bu da sevinilecek bir şeydi. Çünkü fırtına altmış yedi kişinin ölmesine ve üç yüz yirmi kentlinin de yaralanmasına neden olmuştu...

DIŞARISI / 10.54, 31 MAYIS 1985

Bill, “Durun,” diye soludu. “Bırakın da biraz dinleneyim.”

Richie tekrar, “İzin ver de sana yardım edeyim,” dedi. Eddie’yi geride, örümceğin ini önünde bırakmışlardı. Hiçbiri de bu olaydan söz etmeyi istemiyordu. Ama Eddie ölmüştü. Audra ise sağdı. Daha doğrusu, öyle sayılabilirdi.

Bill soluk almaya çalışıyordu. “Ben bu işi kendim başarırım.” “Saçmalama. Kalp krizi geçirirsin. İzin ver de sana yardım edeyim, Koca Bill.”

“B-b-başın nasıl?”

Richie, “Zonkluyor,” dedi. “Konuyu değiştirme.”

Bill istemeye istemeye arkadaşının Audra’yı almasına razı oldu. “T-t-teşekkür ederim, dostum.”

“Rica ederim... Benden sonra da sıra sende. Saman Yığını.”

Ben, “Tamam, Richie,” dedi.

Beverly, “Ne taraftan gideceğiz, Bill?” diye sordu. “Suyun gürültüsü daha da arttı. Burada boğulmak hiç hoşuma gitmez.”

Bill, “Önce dümdüz gideceğiz,” dedi. “Sonra da sola sapacağız. Belki daha hızlı yürüsek iyi olur.”

Yarım saat kadar ilerlediler. Bill kâh sağa, kâh sola sapmalarını söylüyordu. Suyun uğultusu gitgide artıyordu. Sonunda sanki çevrelerini sardı uğultu. Bill ıslak tuğlaları yoklayarak bir köşeyi döndü ve birdenbire ayakkabıları ıslandı. Su derin değildi, ama hızla akıyordu.

Bill solukları çevrede yankılanan Ben’e, “Audra’yı bana ver,” dedi. “Akıntıya karşı gideceğiz.” Audra’yı Ben’den alarak omzuna vurmayı başardı. “Kaç kibrit kaldı, Beverly?”

“Fazla değil. Altı kadar sanırım. Bill... Nereye gittiğini biliyor musun?”

Yazar mırıldandı. “Ö-ö-öyle sanırım. Haydi...”

Tekrar yürümeye başladılar. Akıntı onlara bayağı karşı koyuyordu. Sonra selin hızı azaldı ama su daha derinleşti.

Bill birdenbire, “H-h-hey!” diye bağırdı. “Bir şey görüyor musunuz?” Beverly de bağırdı. “On beş dakikadan beri etraf aydınlanıyor! Neredeyiz, Bill? Bilyor musun?”

Yazar gülmeye başladı. “Bildiğimi sanıyordum,” diyecekti. Ama vazgeçti. “Hayır! Haydi gelin!” Bill kanala yaklaştıklarını sanıyordu. Oysa burası çok aydınlıktı. Kentin altındaki kanal bu kadar aydınlık olamazdı. Şimdi tünelin dibine bir şeyler birikmiş olduğunu fark ediyordu. Beton parçalan, tuğlalar... buna benzer şeyler. İleride bir şey sudan çıkmıştı.

Ben oraya doğru gitti, gözleri irileşti. Büyük bir levhaydı bu. Mimar üzerindeki yazıların görünen kısmını okuyabildi. Üstte “AL,” yazılıydı. Bunun altında da “GELE.” Ben birdenbire durumu anladı.

“Bill! Richie!” Ben şaşkınlıkla gülüyordu.

Beverly, “Nedir o, Ben?” diye bağırdı.

Mimar levhayı yakalayarak havaya kaldırdı. Şimdi üzerindeki yazının hepsini görebiliyordu. “ALAADDİN - GELECEĞE YOLCULUK.”

Bill fısıldadı. “Sokak çökmüş...” İrileşmiş gözlerle ileriye bakıyordu. Orası iyice aydınlıktı. “Kenti yine sel basmış! Burası anayol sanırım. Yani eski anayol.”

Gruptakiler hızla yürüdüler. Sonunda yolun çökmüş olduğu yere vardılar.

Bill, Richie’ye, “Audra’yı alır mısın?” dedi.

Disk Jokey başını salladı. “Tabii, Bill. Tabii.” Audra’yı yazardan aldı. “Ben senin yukarı çıkmana yardım etsin, Bill,” dedi. “Sonra Beverly’yi yukarı çekersin. İkiniz karını benden alırsınız. Ondan sonra ne yapacağımızı da gösteririm.”

“Yaşa, Richie.”

“Asıl sen yaşa, Koca Bill.”

Richie’nin dediği gibi yaptılar.

Bill, Beverly’yi yukarı çekerken kadın, “Seni seviyorum, Koca Bill,” dedi. “Audra’nın iyileşmesi için dua edeceğim.”

“T-teşekkür ederim, Beverly.” Bill’in gülümsemesi kadının gözlerinin dolmasına neden oldu. Yazar anayola çıkan Beverly’ye sarıldı. O sırada engelin gerisine toplanmış olan halk onları alkışladı. Derry Postasından bir muhabir, ikisinin fotoğrafını çekti. Fotoğrafın altında “Kurtulanlar” yazılıydı. Bu hem basit, hem de doğru bir sözdü. Bu yüzden Bill de resmi gazeteden keserek yıllarca cüzdanında taşıyacaktı.

Maine’de, Derry’de, saat on bire geliyordu.

DERRY / AYNI GÜN DAHA SONRA

Saat 10.33’de yağmur birdenbire durdu. Fırtına da öyle. Bulutlar pek çabuk dağıldı. Derry’liler yıkıntılarla dolu sokaklarda şaşkın şaşkın dolaşmaya başladılar. İçlerinden bazıları kentten ayrılmayı düşünüyorlardı. Derry’nin sonu gelmişti artık...

Hastabakıcının içi zaten dolu olan cankurtaranda Audra’yı yere yatırışını seyrettiler. Görevli kapıyı çarparak kapattı ve direksiyona geçti.

Ben, “Şimdi ne yapacağız?” diye sordu. Gözlerinin altında iri mor lekeler belirmişti.

Bill, “Derry Konağına gi-gi-gireceğim,” dedi. “O-o-on altı saat uyuyacağım.”

Richie atıldı. “Ben de öyle.” Umutla Beverly’ye baktı. “Sigaran var mı, güzel kız?”

Beverly, “Hayır,” dedi. “Galiba sigarayı tekrar bırakacağım.”

“Fena fikir değil.”

Dört arkadaş yan yana, yokuşu tırmandılar.

Bill, “H-h-her şey sona erdi,” dedi.

Ben başını salladı. “Bu işi başardık. Sen başardın. Koca Bill.”

Beverly, “Hepimiz başardık,” diye düzeltti. “Keşke Eddie’yi yukarı çıkarabilseydik. En çok bunu isterdim.”

Bill, “Geçen sefer dışarı nasıl çıktığımızı hatırlıyor musunuz?” diye sordu.

Beverly başını salladı. “Eddie bizi Çorak Yer’e geri götürmeyi başardı. Ama nedense kendimizi Kenduskeag’ın diğer tarafında bulduk. Eski Burun tarafında.”

Richie, Bill’e baktı. “Sen ve Saman Yığını o tulumba merkezlerinden birinin kapağını açmayı başardınız. Çünkü en güçlü olanlar ikinizdiniz.”

Ben, “Evet,” dedi. “Öyle.” Hava açıktı. Ama güneş ufka yaklaşmıştı.

Bill mırıldandı, “Evet... Yedimiz de beraberdik.”

Richie, “Ama hiçbir şey sonsuza kadar dayanmıyor,” diye içini çekti. “Mesela... bakın...” Ellerini uzattı. Avucundaki küçük yara izleri kaybolmuştu.

Diğerleri de ellerine baktılar. Avuçları kirliydi ama o yara izleri yoktu artık.

Richie tekrarladı. “Hiçbir şey sonsuza kadar dayanmıyor.” Yaşlar kirli yanaklarından ağır ağır akıyordu.

Ben, “Belki yalnızca sevgi dışında,” diye ekledi.

Beverly, “İstekler’i unutmayın,” dedi.

Bill gülümsedi. “Ya arkadaşlar’a ne diyorsunuz?” Ellerini uzattı. Dördü el tutuşarak birbirlerine baktılar. Şimdi Ben de ağlamaya başlamıştı. Ama bir taraftan da gülümsüyordu.

“Hepinizi de çok seviyorum, çocuklar. Şimdi burada kahvaltı diye bir şey olup olmadığını öğrenelim mi? Sonra Mike’ı da aramalı, ona hayatta olduğumuzu haber vermeliyiz.”

Richie, “İyi düşündünüz, Senyor,” dedi. “Bazen adama benzeyeceğine inanıyorum. Sen ne diyorsun, Senyor Koca Bill?”

Bill, “Saçmalamayın, Senyor, diyorum,” diye güldü.

Kahkahalar arasında otele girdiler. Beverly bir an cama vuran hayallerini gördü. Ama dört değil, altı kişiydiler. Çünkü Eddie, Richie’nin arkasında duruyordu, Stan da Bill’in. Hafifçe gülümsüyordu ikisi de.”

DIŞARISI / GRUP ZAMANI 10 AĞUSTOS 1958

Ufka yaklaşmış olan güneş kıpkırmızıydı. Bill, Stan’in yerden aldığı gazoz şişesini kırışını seyretti. Çocuk kırıkların arasından sivri uçlu bir parçayı seçti. Bill o zaman Stan’in amacını anladı ve bunu çok uygun buldu. Ellerini açarak arkadaşına yaklaştı.

Stan suya girerek camla onun sol avucunu kesti. “Bill?”

“Tabii. İkisini de.”

Stan diğer avucuna da bir kesik yaptı. Bill’in canı acıdı, ama fazla da acımadı. Çocuk biran kanayan ellerine baktı, sonra arkadaşlarına döndü. Eddie bir elinde inhalatörünü tutuyordu. Sıkıca. Ben’in iri göbeği, çocuğun yırtılmış gömleğinin önünü geriyordu. Richie’nin gözlüğü olmadığı için yüzü adeta çıplak duruyordu. Mike ciddi bir tavırla sessizce bekliyordu. Beverly başını kaldırmıştı, parlak gözleri irileşmişti. Saçları toz ve kir içindeydi ama yine de güzeldi.

Hepsi... Hepsi de oradalardı...

Bill arkadaşlarına son kez baktı. Çünkü yedisinin bir daha böyle bir araya gelemeyeceğini seziyordu. Kimse konuşmuyordu. Beverly ellerini uzattı. Bir dakika sonra Ben’le Richie de onu izlediler. Mike’la Eddie de. Güneş ufukta kaybolurken, Stan onların avuçlarını da kesti. Ağaçların arasında bir kuş ötüyordu. Bill ilk sislerin suyun üzerine indiğini görüyordu.

Hafif rüzgâr ağaçları hışırdatırken çocuk, burası çok güzel bir yer, diye düşündü. Burayı hiçbir zaman unutmayacağım. Burası çok güzel. Arkadaşlarım da öyle, Beverly’ye baktı. Kız ona gülümsüyordu. Bill, Beverly’nin sağ elini tuttu. Ben de sol elini. Bill kızın sıcak kanının kendininkine karıştığını hissediyordu. Kendi avuçlarını da kesmiş olan Stan onlara katıldı. Elele vererek bir daire oluşturdular. Stan, Bill’e hem korku, hem de ısrarla baktı.

Bill, “G-g-geri döneceğinize y-yemin edin,” dedi. “Ö-ö-ölmemişse geri döneceğinize...”

Ben, “Yemin ediyorum,” dedi.

Richie onu izledi. “Yemin ediyorum.”

Beverly, “Evet,” diye mırıldandı. “Yemin ediyorum.”

Mike Hanlon başını salladı. “Yemin ediyorum.”

“Evet, yemin ediyorum.” Eddie’nin sesi ince bir fısıltıdan farksızdı. Stan da. “Ben de yemin ediyorum,” diye fısıldadı.

“B-b-ben de y-y-yemin ediyorum...”

Derry

SON ARA

4 HAZİRAN 1985

Bill yirmi dakika önce geldi ve bana bu defteri getirdi. Carol bunu kitaplıktaki masalardan birinin üzerinde bulmuş. Bill isteyince de ona vermiş. Aslında defteri Polis Müdürü Rademacher’in aldığını sanmıştım. Ama onun bu işe karışmayı istemediği anlaşılıyor.

Bill’in kekemeliği yine geçmeye başlıyor. Ama zavallı şu son dört gün içinde dört yıl ihtiyarladı sanki. Bana Audra’yı yarın hastaneden taburcu edeceklerini söyledi. Karısını özel bir cankurtaranla Bangor Akıl Hastanesine götürecekmiş. Fizik olarak Audra iyi. Ama kafaca...

Bill, “Elini tutup kaldırsam, öyle havada kalıyor,” dedi. “Elini tekrar birinin indirmesi gerekiyor. Refleksleri yok değil. Ama çok ağır. Karım katatonik, Mike.”

“Aklıma bir şey geliyor,” diye cevap verdim. “Ben daha bir hafta burada kalacağım. Audra’yı Bangor yerine benim evime götürsene. Bu haftayı karının yanında geçir, Bill. Onunla konuş. Cevap vermezse vermesin.” “O-olur...” Bill gülümsedi. Ama gülümsemesi öyle acıydı ki, bir an gözlerimi ondan kaçırmak zorunda kaldım.

“Sana kendi kendine işkence etmemeni öğütleyecek değilim, Bill. Bunu yapmaya hazır olmadığın belli. Ama lütfen şunu hatırla: Bütün olayları kaderin hazırladığını kabul ediyorsun. Buna Audra’nın rolü de dahil belki.” “O-o-ona nereye g-g-gideceğimi söylemeyecektim.”

Bazen hiçbir şey söylememek daha doğrudur. Ben de öyle yaptım. Sonunda Bill, “Pekâlâ,” dedi. “Ciddiysen...”

“Tabii ciddiyim...”

Bill yaklaşarak elimi sıktı. “Teşekkür ederim, Mike.”

“Koca Bill, lütfen.”

Bill elimi bıraktı. “Richie bugün California’ya uçtu.”

Başımı salladım. “Evet. Onunla mektuplaşacak mısın?”

Bill, “B-belki,” dedi. “Hiç olmazsa bir süre. Ama...” Gözlerimin içine baktı. “Yine aynı şey olacak sanırım.”

“Her şeyi unutacağımızı mı kastediyorsun?”

“Evet. Hatta başladı bile. Henüz yalnızca önemsiz şeyleri unutuyoruz. Ayrıntıları. Sonra sıra önemli noktalara gelecek.”

“Belki böylesi daha iyi.”

“Belki...” Bill içini çekti. “Belki öyle.”

“Ben nerede? Ya Beverly?”

Bill hafifçe gülümsedi. “Ben, Beverly’ye kendisiyle birlikte Nebraska’ya gelmesini söyledi. Beverly de kabul etti. Bev’in Chicago’daki arkadaşının başına gelenleri biliyor musun?”

Başımı salladım. Beverly bunu Ben’e anlatmıştı. Ben de hikâyeyi bir gün önce bana iletmişti.

“Beverly bana bir hafta sonra Chicago’ya döneceğini söyledi. Polise kocasının ortadan kaybolduğunu bildirecekmiş.”

“Zekice bir şey olur,” dedim. “Kimse Tom’u aşağıda bulamaz.” İçin için, “Eddie’yi de öyle,” diye ekledim.

Bill mırıldandı. “Herhalde... Beverly, Chicago’ya döndüğü zaman Ben’in de onunla gideceğinden eminim. İşin garip yanı nedir, biliyor musun? Aslında Beverly, Tom’a ne olduğunu hatırlamıyor.”

Şaşırarak yüzüne baktım.

Bill, “Beverly olayı unuttu,” dedi. “Ya da unutmaya başladı. Ben de artık o küçük kapıyı gözümün önünde canlandıramıyorum. ‘O’nun inine açılan k-kapıyı.”

“Polis eninde sonunda Tom Rogan’ın Derry’ye geldiğini öğrenecek,” diye hatırlattım. “Adamın izini kolaylıkla bulabilecekler. Uçak biletleri, kiralık arabalar...”

Bill bir sigara yaktı. “Bundan pek de emin değilim. Belki de uçak bileti için peşin para vermiş, uydurma bir ad söylemiştir. Belki burada ucuz bir araba satın aldı ya da bir taşıt çaldı.”

“Neden?”

Bill, “Yapma, Mike,” dedi. “Tom’un ta buraya kadar Beverly’yi yalnızca dövmek için geldiğini sanmıyorsun herhalde?” Bir an onunla göz göze geldik. Sonunda Bill ayağa kalktı. “Evini verdiğin için teşekkür ederim, Mikey.” Sonra garip ama güzel bir şey yaptı. Eğilip beni yanağımdan öptü. “Tanrı seni korusun, Mike. Ben yine gelirim.”

“Her şey düzelebilir, Bill,” diye mırıldandım. “Umudunu kaybetme. Her şey yoluna girebilir.”

Bill gülümseyerek başını salladı ama galiba ikimizin kafasında da aynı söz vardı. Katatonik. ”

5 HAZİRAN / 1985

Ben’le Beverly vedalaşmaya geldiler. Birbirlerine bakarken gözlerinde beliren ifadeyi fark ettim. Nebraska’ya varana kadar sevişmeye başlayacaklarından eminim.

Beverly bana sarıldı. “Çabucak iyileş artık.” Ağlamaya başladı.

Ben de beni kucakladı ve belki dört defa, “Bana yazacaksın, değil mi?” diye sordu.

Ona, “Tabii yazacağım,” dedim. Öyle de yapacağım. Hiç olmazsa bir süre için. Çünkü aynı şey benim başıma da geldi. Bazı şeyleri unutmaya başladım. Bu beni korkutuyor ama... rahatlatıyor da. Artık onların ‘O’nu gerçekten öldürdüklerine, felaketin yeniden başlamasına kadar birinin nöbet beklemek zorunda olmadığına iyice inanıyorum.

6 HAZİRAN / 1985

Derry gazetelerinde ilginç bir haber çıktı. Kente yatırım yapmayı planlayan birkaç milyarder bundan vazgeçmişler. Bence Derry uzun süre hortlak gibi yaşadıktan sonra artık ölüyor.

Bill Denbrough’yu aradım. Audra’nın durumunda bir değişiklik olmamış. Bir saat kadar önce de Califomia’ya, Richie Tozier’e telefon ettim.

Telefona kendisi çıktı. “Mikey? Nasılsın?” Sesinde dostluk ve memnunluk vardı. Ama biraz da şaşırmış gibiydi.

“İyiyim, Richie,” dedim. “Durumum fena sayılmaz.”

“Buna sevindim...” Richie bir an durdu. “Sana garip bir şey söyleyeyim mi, Mike?”

“Tabii...” Ama onun ne söyleyeceğini biliyordum.

“Şey... demin telefonu açtığım zaman...”

“...bir an kim olduğumu hatırlayamadın.”

“Tanrım! Öyle! Nasıl anladın?”

“Çünkü biz de unutmaya başladık. Bu sefer hepiniz.”

“Mikey, bundan emin misin?”

Richie’ye, “Stan’in soyadı neydi?” diye sordum.

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra o mırıldandı. “Galiba Underwood’du. Ama bu Yahudi adı değil sanırım...”

“Soyadı Uris’ti.”

“Uris!” Richie’nin hem sarsıldığı, hem de rahatladığı anlaşılıyordu. “Tanrım! Ama sen yine de bu adı hatırladın, Mikey! Eskisi gibi.”

“Hayır. Adres defterime baktım.”

Yine uzun bir sessizlik oldu. “Gerçekten hatırlamadın mı?” “Gerçekten hatırlamadım.”

Richie, “O halde bu sefer olay kesin bir sona vardı,” dedi. Sesinde çok belirgin bir rahatlık vardı.

“Evet. Öyle sanıyorum.”

Yine sessizlik oldu. Sonra Richie, “Bill’le güzel karısına selamlarımı söyle,” diye mırıldandı. Sesinde sahte bir neşe seziliyordu.

“Söylerim, Richie.” Gözlerimi yumdum. Richie, “Bill’in karısının Derry’de olduğunu hatırlıyordu, ama adını unutmuştu.

“Los Angeles’a yolun düşerse numaramı biliyorsun. Buluşur, gevezelik ederiz.”

“Tabii.” Sıcak yaşlar gözlerimi yakıyordu. “Sen de buraya dönersen...”

“Mikey?”

“Efendim?”

“Seni çok seviyorum, dostum.”

“Ben de öyle, Richie.”

7 HAZİRAN / 1985

Polis Müdürü Andrew Rademacher öldü. Garip bir kaza sonucu hem de. Bence bu ölüm Derry’de olanlarla ilgili... O sona eren felaketle.

Gazetenin yazdığına göre, Rademacher gece geç vakit bürodaki odasında çalışıyormuş. Birdenbire tavan çökmüş. Tavan arasında duran, demirden yapılmış, iki yüz kilo ağırlığındaki ‘serseri-iskemlesi’, başına düşerek onu ezmiş.

Bill’le tekrar telefonda konuştum. Ona, “Eddie’nin derdi neydi?” diye sordum. “Migren mi, yoksa astım mı?”

O hemen, “Astım,” diye cevap verdi. “İnhalatörü hatırlamıyor musun?”

“Tabii hatırlıyorum.” Ama inhalatörü ancak Bill sözünü edince hatırlamıştım.

“Mike?”

“Efendim?”

“Eddie’nin soyadı neydi?”

Başucu masasında duran adres defterime göz attım ama elime almadım. “Pek hatırlamıyorum...”

“Kerkor’a benzeyen bir addı.” Bill’in sesi kaygılı gibiydi. “Ama sen her şeyi yazdın, değil mi?”

“Evet.”

“Oh, neyse... Ama her şeyi böyle unutmak insanı korkutuyor, değil mi, Mike?”

“Evet,” dedim. “Gerçekten de öyle.”

10 HAZİRAN / 1985

Bana yarın eve gidebileceğimi söylediler.

Bill’i arayıp ona haber verdim. Doğru dürüst hatırlayabildiğim tek arkadaşım o. Galiba o da yalnızca beni hatırlayabiliyor. Belki de bunun nedeni, hâlâ Derry de olmamız.

Bill, “Pekâlâ,” dedi. “Yarın biz buradan ayrılırız. Audra konusunda bir fikrim var. Onu deneyeceğim.”

“Dikkatli ol.” Bill’in planını tahmin ettim. Son sihirde kaybolmadan bunu denemesi gerekiyordu. “Deneyinin sonucunu nasıl öğreneceğim, Bill?”

O, “Merak etme, öğreneceksin, diyerek telefonu kapattı.

Deneme nasıl sona ererse ersin, kalbim seninle Bill. Kalbim bütün arkadaşlarımla beraber. Birbirimizi unutsak bile, yine de arkadaşlığımızı rüyalarımızda hatırlayacağımıza inanıyorum.

Günlüğüm sona ermek üzere. Derry’deki eski olayların, bu sayfaların dışında hiçbir önemi yok artık. Böylesi daha iyi. Yarın hastaneden çıktıktan sonra yepyeni bir hayata başlamayı düşünüyorum.

Ama şunu bilmelisiniz, çocuklar, hepinizi de sevdim. Çok sevdim hem de!

Son Söz

Bill Denbrough İblisi Yeniyor

Bill, Gümüş’ü Mike’ın garajından çıkardı.

“Bill, oğlum, düşündüğün şey için çok yaşlısın artık. İkiniz de öleceksiniz... Buna inansaydık, ne yaptıysak onu başaramazdık!... Ama şimdi durum farklı. Çok yaşlısın. Unut bunu... Hayır, unutamam. Öyleyse burada, Derry de öl.”

Bill kapıda sabırla, hareketsiz bekleyen Audra’ya yaklaşarak onu arkadaki bagaja oturttu, kendisi de yerine geçti. “Sıkı tutun, Audra. B-belki hızlı gideceğiz.” Pedalları hızla çevirmeye başladı.

Biraz sonra yokuştan çılgınca bir hızla iniyorlardı. Bill deli gibi, “Haydi, Gümüş!” diye haykırıyordu. “Haydi, Gümüş!”

Yolun aşağısına engeller konulmuştu. Bill bunların yanından uçarcasına geçti, aynı anda Audra’nın sesini duydu.

“Bill! İkimizi de öldüreceksin!” Sesinde dehşet vardı ama bir taraftan da gülüyordu.

Bill bisikleti durdurdu. Kahkahalar atarak, “Audra!” diye bağırdı. Karısının Gümüş’ten inmesine yardım ederek bisikleti tuğladan yapılmış bir duvara dayadı. Audra’ya sarılarak onun alnını, gözlerini, yanaklarını, dudaklarını öptü. Kadın da kollarını onun boynuna doladı.

“Bill, neler oldu? Bangor’da uçaktan indiğimi hatırlıyorum. Ama ondan sonra olanları hiç bilmiyorum. Sen iyi misin?”

“Evet.”

“Ya ben?”

“Evet, şimdi iyisin.”

Audra, Bill’i hafifçe iterek ona baktı. “Hâlâ kekeliyor musun?”

Bill, “Hayır,” diyerek onu öptü. “Artık kekelemiyorum.”

“Tümüyle geçti mi artık?”

Yazar, “Evet,” diye cevap verdi. “Tümüyle geçtiğini sanıyorum.” Audra, “Seni seviyorum,” dedi.

Bill gülümseyerek başını salladı. “Ben de seni seviyorum. Bundan daha önemlisi ne olabilir?”

Bill rüyasından uyanıyor, gördüğü rüyanın ne olduğunu pek hatırlayamıyor. Yalnızca rüyasında tekrar çocukluğuna döndüğünü biliyor. Çocuk olmak güzel bir şey... diye düşünüyor. Ama olgun bir insan olmak ve çocukluğun esrarlı yanlarını düşünmek de güzel... Çocukluğun kendi tatlı sırları var... Bu ölümlü olduğumuzu kanıtlıyor. Ve bu ölümlülük de cesaret ve sevgiyi biçimlendiriyor... İleriye bakan, geriye de bakmak zorunda kalıyor. Her hayat kendince ölümsüzlüğü taklit ediyor. Bir tekerlek gibi bir şey bu...

Bill Denbrough sabahın erken saatlerinde rüyadan uyandığı zaman bunları düşünüyordu. O an için çocukluğunu ve bunu paylaştığı arkadaşlarını hemen hemen hatırlar gibi oluyor.

SON