BELKİ

YİNE

GELİRİM

AHMET TELLİ

-----------------------------

E-Kitap: Project j.ALL

KALBİM UNUT BU ŞİİRİ

Uğuldayan ve hep uğuldayan

bir orman kadar üşüyorum şimdi

yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda

yanlış ve zehirli çiçekler açıyor

Kanımda kocaman gözleriyle çığlık

Su ve ses kadar beklediğim

ne kaldı geride, bilmiyorum

uzanıp uyumak istiyorum gölgene

ve sarınmak o kocaman gözlerin

uğuldayan rüzgârlarına

Bir acıyı yaşarım ve zehrinden

çiçekler üretirim kömür karası

uçurum kadar bir yalnızlık

yaratırım kendime, atlarım

Anısı yoktur küçük rüzgârların

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok

büsbütün viran oldu dağlarım

ezberimdeki türküler de savrulup gitti

ömrümün karşılığı kalmadı sesimde

sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

Yanlış, daha baştan yanlış

bir şiirdi bu, biliyorum

ve belki ömrümüzün yakın geçmişi

bu kadar doğruydu ancak, kimbilir

Kalbim unut bu şiiri

I

Zaman kekemeydi ve tarihe sızan

Soytarılar gördük gencömrümüzde

BELKİ YİNE GELİRİM

Cemil Çakır hocaya

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir

her sözcük dilimin ucunda küfre dönüşüyor çünkü

Bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa

bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse

ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de

yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka

hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler

Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent

ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini

bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki

onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan

kadınları güzelleştiren herhalde onlardı

“Tükürsem cinayet sayılıyor” diyordu birisi

tükürsek cinayet sayılıyor artık

ama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara

tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense

ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar

alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor

kanımın pıhtılarında güllerin serinliği

ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki

Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum

okuduğum bütün kitaplar paramparça

çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri birbaşıma

bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent

bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum

sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler

bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor

ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere

kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak

Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık

biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri

ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu

ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

İçimde zaptedilemez bir karma isteği

dizginlerini koparan bir at sanki bu

soluk soluğa kalıyorum her sonbahar

ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa

bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum

bütün gençliğim böylece geçip gitti işte

ama hâlâ bir şeyler var vazgeçemediğim

Hangi duvar yılıkmaz sorular doğruysa

birgün gelirsek hangi kent güzelleşmez

şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı

geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye

Devriyeler çıkar şimdi, bütün ışıklarını söndür

sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak

ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir

bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa

bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem

oysa ne kadar sakin sokaklar, kent ve bütün yeryüzü

ipince bir su gibi sızıyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz

Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün

DAĞ

Bir dağın tarihi nasıl yazılır

karti kuş ve çakal sesleriyle mi

yoksa uçurumların uğultusunda

bir çoban yalnızlığıyla mı

Nasıl yazılır bir dağın tarihi

Çınarların köknarların dilimi

gelip anlatır mı o yaşlı bilge

serer mi yalnızlığın atlasını

bir ceylan postu gibi önümüze

Bir dağın tarihi nasıl yazılır

Sevinç ve keder aynı patikada

geyik sesleri tutmuştur kayalıkları

Eşkiya sessizliği bir yamaçta

öteki yamaçta ateşböcekleri

Bir dağın tarihi nasıl yazılır

Ozanlar anlatır belki yine de

dağın ruhunu, soluk alışlarını

Birer aşiretmiş eskiden onlar

sevda türküleriyle yaşarlarmış

Bir dağın tarihi nasıl yazılır

Gelip yine efsaneye bağlanır

ne kadar anlatılsa da yaşanan

Aşklar birer efsanedir şimdi

dağ dorukları birer efsanedir

Nasıl yazılır bir dağın tarihi

Uğultular burgaçlanırken varoşlarda

kimliği saklı kalandı o, ve bir kentin

karnında patlayacak vakteriştiğinde

acı dinecek aşklar kalacak yalnızca

Bir dağın hayatı nasıl yazılır

Nasıl yazılır bir dağın tarihi

(ki dağ mıdır bunca anlattığım)

Ömürler yetmiyor ve hep

eksik kalıyor bir şeyler

Bir dağın şiiri nasıl yazılır

KAYIP ADRESTEKİ / I

Sen dostumdun benim, gülünce güneşler açardı

su gibi azizdin, yurdumdun alnında ateşler yanan

ışıklı bir ırmak gibi aktığımız o uzun yürüyüş

daha dündü sanki her patlayan sağanak bunu anlatır

fabrika düdükleri bunu anlatır bana her vardiya

Hazırladığımız ilk taşbaskısı afişi anımsar mısın

bükülüp giden kent sokaklarını, fabrika önlerini

sonra kitapları (kokuları hâlâ burnumda onların)

Hangi mayısta taşıdık kentlere güllerin rengini

gerçi gülistan olmadı ömrümüz, gam değil

Belki tanırdın ilk vurulanı, o gün hiç ağlamadık

hayır ağlamadık çıldırdık o gün çıldırasıya

adını çocuklarımıza verdik onun, çoğaldı

mezarlar çoğaldı o günden sonra, yetişmedi bize

öldürülecek kadar büyümüştük, öyle demişlerdi

Ve hayat öylece akıp durdu işte, akıp duruyor

Kimilerinin bakışlarına yine karlar yağmış

saçları dumanlı bir geçit sanki, dudakları lâl

Kitap yakanlar eksilmiyor, şu uçuşup duran

kırlangıç ölülerini görüyor musun kentin üstünde

Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan

bulutlara rüzgâra suretini her akşam

her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar

Kayıp bir adresten geliyor sesin şimdi, üşüyorsun

Unutma, dostumsun sen, nerdeysen orda ölmek isterim

KAYIP ADRESTEKİ / II

Kasabalı bir hüzün çökerdi söylediğin türkülere

meşeler göğerir kalbin rehin kalırdı o huysuzda

ve akşam soframıza ağarken bir yayla bulutu

kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun

efkâr da yakışırdı sana, ilk kadeh kekik kokardı

Kısa pontolunlu resimlerimiz sararmadı daha

ilk sigarasını bölüşen iki okul kaçağı, iki haylaz

Hiç kimseler anlamıyor muydu o günlerde

ilk sevgililerle denizaşırı yolculuk düşleri karan bizi

ve ne çok yalnızdık sinemalar olmasa

Unutalım mu şimdi kente indiğiniz o ilk günü

sabahları okuduğumuz o kitapları

kar aydınlığında yürüdüğümüz yolları unutalım mı

Artık çok geç, işçiler seni soruyor ve ötekileri

her karşılaşmamızda sizi konuşuyoruz uzun uzun

Anımsar mısın odamızın talan edilişini

her katta yaralı bir kardeşin çığlığını sonra

Kantinde kitaplar yırtılıyordu, delik deşikti duvarlar

mosmor bir çığlıktı gözleri malatyalı kızın

sana hep o huysuzu anımsatırdı, bilirdim

Kimilerine göre ancak ölümü güzelleştirirdik biz

birer çılgın mıydık gerçekten, serseri bir rüzgâr mıydık

göğermiş meşeler kadar yakın mıydık bulutlara

ve tarih upuzun bir hikâye miydi -öyle diyorlardıbir

işçi kıza söyledim bunları, yalandır, dedi

Anlamını yitiren birşeyler mi var şimdilerde

yazdığım şiirlere yabancıyım, sokaklara yabancıyım

taşı delemiyor bir çığlık ve apansız bir

su oluyorum ipince, kendime sızıyorum

dünya yetmiyor bazen, bırakıp gidebilir miyim

Ve hayat böylece akıp durdu işte, akıp duruyor

kentler karıncalanmış birer namlu gibi

upuzun yatıyorlar dizlerimde ama sımsıcak

meşeler göğermiş diyorsun varsın göğersin

her yaprak bir öpücüktür sana o huysuzdan

Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan

bulutlara rüzgâra asarım suretini her akşam

her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar

Meşeler göğermiş diyorsun varsın göğersin

unutmadım bırakıp giderken söylediğin sözleri

KUŞ ÖLÜMLERİ

Gittikçe yalnızlaşıyor bir sen varsın

karşılığı olmayan sorular düşüyor aklıma

ve kuşların intihar tasarısından söz ediliyor kentte

soğuyan ellerinde kalıyorum bir kırlangıç gibi

Ellerin bir mecnun yurdu, upuzun bir sessizlik

birlikte okuduğumuz kitaplar kadar sımsıcak

Biz bu kitapları ne zaman okuduk ve niçin

her satırını çizip notlar düştük kıyılarına

Dünya upuzun bir çöl sanki, bir buzul kütlesi

karşılık bulamıyorsun aklıma düşen sorulara

ve düşüşüp duruyor kırlangıçlar, üşüyorum

bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz

Sesine bir esmerlik düşüyor parçalanıyor yüzün

kayıp gidiyor parmaklarımın arasından

bir aşkı anlatmak için seçtiğim sözcükler

Hep yanlış numaralar düşüyor telefonlara

kaçıyor korkulu bakışlarını eski tanıdıklar

Bir sen varsın kurtulursam bu aşkla kurtulurum

Gülüşü süt mavisi insanlar vardı / nerdeler şimdi

çoğunun adını unuttum çoğunun kimliğinde kazınmış adresler

Nevin canına kıydı geçen gün, şiir gibi bir kızdı bilirsin

Öner enfarktüs geçirmiş içerde, kesik kesik öksürürdü eskiden

Ayşe ise acemi bir sokak yosması artık

Üşüyorum, ama sen anılarla sarma beni ve anlat yalnızlığımızı

Bu kent kuşların intiharını umursamıyor artık

ve göğsüm buz kesmiş bu üşüten yalnızlıkta

Birlikte çay içtiğimiz sokaklarda yürüdüğümüz

o süt mavisi gülüşler güz solgunluğunda şimdi

unuttum çoğunun adını çoğu voltalarda yıllardır

nasıl da sessiz yaşanıyor gürültüler ortasında

Bir daha hiç öpüşmeyecek gülçin

o çok sevdiği porselen fincanla çay içmeyecek

uzatamayacak saçlarını, sevgilisinin istediği gibi

gittikçe yalnızlaşıyorum, üşüyorum, unuttum sanıyordum

yazılsa destan olacak bir aşkın serüveni

şiirimde bir dipnot olacak şimdilik

GİDERSEN YIKILIR BU KENT

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölür

bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında

Yanlış adreslerdeydik, kimliksizdik belki

sarışın bir şaşkınlık olurdu bütün ışıklar

Biz mi yalnızdık, durmadan yağmura yağardı

üşür müydük nar çiçekleri ürperirken

Gidersen kim sular fesleğenleri

kuşlar nereye sığınır akşam olunca

Sessizliğimi dinliyorum şimdi ve soluğumu

sustuğun yerde birşeyler kırılıyor

bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun

adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına

öpüştüğümüz her yer adınlar anılıyor

bir de seni ekliyorum susuşlarına

Selamsız saygısız yürüyelim sokakları

belki bizimle ışıklanır bütün varoşlar

geriye mapushaneler kalır, paslı soğuklar

adını bilmediğimiz dostlar kalır yalnız

yüreğimize alırız onları, ısıtırız

gardiyan olmayız kendi ömrümüze her akşam

Gidersen kar yağar avuçlarıma, üşürsün

bir ceylan sessizliği olur burada aşklar

Fiyakalı ışıklar yanıyor reklam panolarında

durmadan çoğalıyor faili meçhul cinayetler

ve ölü kuşlar satılıyor bütün çiçekçilerde

menekşeler nergisler yerine kuş ölüleri

bir su sesi bir fesleğen kokusu şimdi uzak

yangınları anımsatıyor genç ölülere artık

Bulvar kahvelerinde arabesk bir duman

sis ve intihar çöküyor bütün birahanelere

bu kentin künyesi bellidir artık ve susuşun

isyan olur milyon kere, hiç bilmez miyim

Sokul yanıma sen, ellerin sımsıcak kalsın

devriyeler basıyor karartılmış evleri yine

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür

bir tufan olurum sustuğun her yerde

AKŞAMI GECİKTİREBİLİRSİN BELKİ

Gün batarken sula fesleğenleri

balkonun kokusu sokağa taşsın

sokaklar kayıp çocuklar gibi

hırçındır, ürkek ve biraz şaşkın

Sular bulutlanır sen susarsın

ve kent çıngıraklı bir yılan kadar

zehirlidir artık sevgilin mahpustayken

üstelik kirli bir lekeye döner umutlar

Acılar katlanır mendil yerine

sarışınlaşırsın bu kaçıncı göz

ellerin üşür, çiy düşe çiçeklere

beklediğin mektuplar da gelmez

Bomboş sayfalara dönerken aklın

tecrit’teki kitabı fareler kemiriyor

ve düşlerin sonsuz bir boşluktayken

bir sigara yakıyorsun, tutuşuyor sular

Akşamı geciktirebilirsin belki

suladığın fesleğenlerle, kimbilir

ama vaktin ayırdındadır şimdi

kuşlar, çocuklar ve mahpuslar

Usulca inse de koldemirleri

ZAMAN KEKEMEYDİ

Gün bitti, elindeki güller de soldu

anımsanacak neler kaldı bugünden

paylaşılmış olan nelerdi sımsıcak

belki bir türkü söyleriz geceye karşı

saçlarını tarazlayan bir şafak olur

Zaman kekemeydi ve tarihe sızan

soytarılar gördük gencömrümüzde

ölüm peşimize düşende bir göçebeydik

suretimiz ağardı kurulan darağaçlarına

bütün sığınaklar uçurumlara açılırdı

Rüzgâr suyu soğutsun su terli bedenlerimizi

ve aşkı düşünelim biz, destan yalnızlıkları

konuşursak akşam olur ve yine yağmur yağar

gidersek gülüşler azalır buralarda

kim bulur kayıp adresteki dostları

Bir karanlığa bakıyorum bir de zamana

ay büyüyüp bir gül oluyor ellerinde senin

ve ancak yeni bir yorumu oluryor aşkın

saçlarından sızan bu karanlık yağmur

ayın çağıltısıyla tutuşuyor begonyalar

Saçlarındı diye düşünüyorum ömrümüzü

çözdükçe savrulan rüzgârdı saçların

ve ikide bir aklıma düşüyor aynı soru

-Aşkı bilmiyorsam nasıl değiştiririm

kendim, seni ve bütün dünyayı

ESKİ BİR HÜZÜNLE

Günlerdir eski bir hüzünle çıkıyorum voltaya

(kötüye işaret bu, üstelik yalnızlığa sığınıyorum)

Unutup gitmişim ezberimdeki bütün şiirleri

bulutlara bakıyorum uzun uzun, yalnız bulutlara

O uzak kasaba akşamları düşerken aklıma

tecrit’teki yine bir türkü tutturuyor

Ey kalbim sana denk düşüyor bütün acılar

acılar tek ve mutlak olan bir şeyi anlatıyor

Yağmur kuşları geçiyor avludan sürü sürü

dalların hışırtısını duyuyorum, üşüytüyor beni

Ötede, kentin üstünde bir şimşek çakıyor birden

suretin yansıyor göğe ve her yağmur damlasına

Uzak bir anı oluyor her şey, silikleşiyor

ve alnım ateşler içinde, bir tutabilsen

unutup gitmişim bütün türkülerü artık

(kötüye işaret bu, üstelik yalnız sana sığınıyorum)

Kısa süren hastalıklar vardır ya, işte öyle

geçip gidiyor akşama doğru hüzün bulutu

resmini asıyorum ranzamın başucuna yine

ve bir türkü tutturuyorum günün son çayında

-Teslim olmayalım halilim kurşun atalım!

ANISI BİZ OLALIM BU SOKAKLARIN

Anısı biz olalım bu sokakların

öpüşmediğimiz tek saçak altı

hiçbir otobüs durağı kalmasın

Biz yürüyelim kent güzelleşsin

gürültüsüz sözcükler bulalım

yeni sevinçlere benzeyen

Bizz gelince bir yağmur başlar

yüzün çizilir buğulanan camlara

bir uzun karartma biter

akasyalar köpürür bindenbire

ve her avluda adınla anılan

çiçekler sulanır akşamüstleri

Bir arkadaş evine uğrarız yolüstü

bir fincan kahve içeriz, ısıtır bizi

başını sessizce omuzuma koyarsın

gülü reyhan olur soluğun

Biz kalırız kuşlar dönüp gelir

her balkonda bir menekşe sesi

Belki yeniden güzelleşiriz

adları değiştirilen parkları

perdeleri hiç açılmayan evlerde

ışıklar yanar çocuk sesleri duyulur

tanıdık sevinçlerle dolar yeniden

kendi sesini kemiren alanlar

Anısı biz olalım bu sokakların

ve hiç durmadan yağmur yağsın

Biz gürültüsüz sözcuklar bulalım

sarmaşıklar fısıldaşsın yine

yeni sevinçler buluruz hüzne benzeyen

ÖZLEMEDİM SENİ

Hiç özlemedin seni

Özlemek dostluktandır

dostluğundan öte bulmalıyım seni

Sıcaklığını bulmalıyım

dokunuşları, kenetlenişi

Terimizle sulanmalı yeryüzü

güneş terimizde ışıldamalı sabah olunca

Apansız fırtınalar çıkmalı

sarsılmalıyım

Özlemek

yanında olmak isteğidir

gülüşünü görmek biraz da

Hiç özlemedim seni

Saçlarına gül takmam

bir ırmak gibi akıtırım ovaya

soluğunla yanar

dudaklarımın bozkırı

Akkor halindeki ufuk

bakır bir tel gibi eriyip gider

kraterler ortasında kalırım

Toprak yarılır birde

su kirlenir

Ürpertir bu coğrafya

bu serüven

ikimizi bir anda

yaşadığımı duyarım

Hiç özlemedim seni

Özlemek dostluktandır

dostluğundan öte bulmalıyım seni

PASAPORT KAHVESİ

Kıyıda, taşın üstünde

oturmuş denize bakıyor

Kimse konuşmuyor onunla

ne rüzgâr ne de izmir

Gün bitiyor ve lacivert

sözcükler çekiliyor

susuşların ipek ağıyla

Az ötede pasaport kahvesi

- Gel, bir bardak çay içelim

diyor bütün gün beklenen

Bulut suya değiyor

su zaman

ve yalnız çakıltaşları

değil aşınmakta olan

Batık bir gemi

gibi uzaklaşırken ordan

yakamozlar kalıyor geride

balkıyan acılar gibi

Eskiyen neydi günboyu

yaşanan neydi

hangi bıçağı biledi deniz

Işıklar sönüyor kıyıda

ve burkulan bir yürekle

çekip gidiyor bu kentten

GÜN KARARMASIN GELDİĞİNDE

Güz yakmadan gülün pembesini

avuçlarımda ol, sokul yanıma

gülüşünle ısınsın bedenim

ve dudaklarımda acılaşan ıslık

adımla çiçeklensin

Serçele göçe dayanmaz bilirsin

ne özleyen bir bakış kalır

ne de sımsıcaklığın

sular donar yürek üşür

sende kalır seni yakan

Uçurumlar açılır yollarında

buharlaşır çiy damlaları

Terli bir kısrak gibi gel kapıma

savrulsun saçların

yastığım kekik koksun

Uzağı yakın et

pembeleşsin çarşafın

ölüm kapımın takmağında

ayrılığı iyi bilirim

ferhat olmayayaım dağlarda

Ey gülün pembesiyle

bir gülümseyişi paylaşan

kar yağıyor yatağıma

avuçlarım kutuplara döndü

gün kararmasın geldiğinde

EYLÜL

Eylül, gülleri soldurarak

duyurdu bu yıl da kendini

Böyle olacağını bile bile

şaşırttı bizi yine de

Daha bir demet kır çiçeği

alıp koyamadık vazoya

Günler mi unutturdu bize sevinci

yoksa aşındırdık mı kimi duyguları

Şöyle bir akşam

söyleşemedik dostlarla

erkenden kapandı perdeler

yorgun muydu çocuklar da

Her gün yağmalanan

talan edilen sevincimiz

kurudu galiba büsbütün

su yürümüyor dallara

Ama bir kıpırtı, bir küçük

uç uç böceğinin her nasılsa

konuvermesi balkona

uyarıyor bizi irkilerek

Bu kahrolası tarraka

bitecek gibi değil sokaklarda

Çekip kapıyı çıkmak en iyisi

dalmak caddelere, varoşlara

Belki o zaman eylül

şaşırtmayacak bizi

bulup çıkaracağız çünkü

evrenin öteki yüzünü

SAVRULAN KÜLLERİ ÖMRÜMÜZÜN

Bir kızın kocaman gözlerinde gördüm

bulutların dağlara sessizce çöküşünü

Çocuksu susuşları gördüm, kırılan sevinci

ve kalbimi puslu yamaçlardaki pusulara saldım

çobanlar çoktan inmişlerdi ovaya

bense yapayalnız bir ağaçtım doruklarda

Harelenen sularda bir yanık kokusu

ve uzun boyunlu bir kızın gülümseyişi

Işık zamana bağlı zamansa onun

kocaman gözleridir artık

Anladım tarih de yazılmaz

bir aşkın sayfalarına düşmüyorsa gün

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir

deryalara savrulup çöllere düşmüştü

Bir duman tütüyor yine hangi kent yandı

hangi sokakta vuruldu sevgilim

Bir demet menekşe bir avuç toprak

burkulan bir yürek miyim hep

Sesimde bir yanma bir kekrelik

uzayıp giden bir çöl yalnızlığı

Gazeteleri okumuyorum başım dönüyor

sulanmamış çiçek gibi kuruyor her şey

her şey bir yolculuğun hüznünü taşıyor

gidip de gelmemek üzere bütün yüzler

Puslu yamançlarda bir çakal gölgesi

bir dağ suskunluğu yürüyor kentlere

yenilen biz miyiz yoksa aşklar mı

bir kızın kocaman gözlerinde görüyorum

savrulan küllerini ömrümüzün

Bu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorum

Ölümden şikâyeti yok ölüp gidenlerin

ama bir kızın kocaman gözlerinde yangınlar çıkıyor

Acılar dehşetli kinlendiriyor beni

Kabarıp duruyor içimde, kararıp duran bir okyanus

yurdumu arıyorum batık bir tekne değilim

yurdumu arıyorum kızgın küller ortasında

BEKLESEM

Biri var, nasıl konuşursa, herkesin

öyle düşünmesini ister

Sfenks demiştim ona daha önce

yanıldım

bir soytarıydı

her nasılsa tarihe sızan

Beklesem

unuturdum uçurumların dilini

ve ömrümün bütün karşılığı

ödünç alınan bir umut olurdu

ki şimd onu da yitirmiş

kurtuluş parkında bekleyen biri

Biri var, kurtuluş parkının ordadır akşamları

birini bekler gibi durur, üşümüş gibi biraz da

Acemidir, ikide bir kaçırır bakışlarını

ve korkuyla harelenen gözleri

haylaz çocukların kırdığı sokak lambasıdır

Tedirgin, solgun, ikircikli sesiyle ses verir

- Yerin varsa iyi olur, bir de çok hırpalamasan

Suyu kurumuştur kuyunun çıkrık boşuna dönüp durur

unutmuş sevinebilmeyi, gülümsemeyi unutmuş

biliyor seçtiği adın kendine hiç yakışmadığını

sımsıcak sarılmayı unutmuş, bilmiyor öpmeyi

Kendi bir uçtan bir uca bulutlara bakarak

- Boşver bunları diyor, karşılı yok yaşamda

Biri var, kurtuluş parkının ordadır akşamları

bir söz bulunsa eskimemiş, sessiz bir söz

sabaha kadar konuşulsa yine de hiç birmese

yalnızlığını unuttururdu belki, üşümeyi unuttururdu

bir yıldız gibi gülerdi şafak sökerken

söylediği türkünün kıvrımlarında bir yangın

tutuştururdu bütün kenti, kül ederdi

Beklesem

bütün öyküsünü alırdım

eskimemiş bir sözün gülümseyişiyle

Biri var

bütün gün lunaparktadır ve kenti

götürüp koyar aynaların karşısına

Beklesem bütün soytarıları görürdüm

her nasılsa tarihe sızan

İSMAİL’İN KİTABINI OKURKEN

İsmail’in kitabını okuyorum üç gecedir

ateşler içindeki dünyada bir neferin

ölme at koşturan rüzgârını duyuyorum

Managna yanıyor, her yanım ateşler içinde

yanıyor bir çocuk sevgiyle okşanmaktan

ve temkinli olmak yakışmazdı sana zaten augusto

ve sen ey idris

ismail’in ölümü küçümseyen dostu

“yediğin kurşundan

bir gümbürtü kaldı ki bana!..”

Roma’da navona alanında burakıp ismail’I

telzaatar’a dönüyorum gecikmiş bir martı gibi

Yurdum diyebileceğim

her yer kan-revan içinde, görüyorum

ve boğazlanmış bir ceylan gibi

serilivermiş denizler ortasına

Önce ismail orda, ne zaman gelmiştir

“gümbür gümbür ve sonuna kadar, taa-sonuna

sonuna kadar sevdaya, sonuna kadar kavgaya

çatlayacak kadar sabırsızlıkla…”

İsmail’in kitabını okuyorum üç gecedir

ve alnımı seher rüzgârına dayayıp

sesleniyorum

“- Ey usta

nerde benim payım içtiğin baldırandan!..”

81 YILINDAN BİR FOTOĞRAF

Göz değil bunlar kesinlikle değil

irin gibi bir nefret akıyor sadece

Dudaklar yok burun yok alın yok

yüzü yok bu mumyalanmış yüzün

Ölümün rengi gri midir ya da korkunun

Gri midir insan hayvana benzetilirken

Uzun ve pis bir sakal sarkıyor

göğsüme iliştirilen rakamlara

İşte 81 yılından bir fotoğraf

albüme hiç giremeyecek

SIĞINAK

Sözün yine hep aşktan yanaysa

sevgilim sen sakla bir kaçağı

Belki yorgun ve yaralıdır hâlâ

ölüm basmıştır son sığınağı

Sus ve sadece dinle sessizliği

perdeleri çek ışıkları söndür

bir selam bir haber gönderir belki

sesleri hiç duyulmayan dostlar

Bir cigara sar bitlis tütününden

bir çay dmle sonra, anısı kalsın

bekle başında onun sabahadek

Belki demin sana böyle sığınan

yapayalnı ve öylesine yorgun

kimliği duvarlarda kalan bir kaçak

GÜLÜŞÜN EKLENİR KİMLİĞİME

Gün biter gülüşün kalır bende

anılar gibi sürüklenir bulutlar

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır

yarım kalan bir şiir belki de

Aykırı anlamlar arayıp durma

güz biter sular köpürür de

kapanmaz gülüşünün açtığı yara

uçurum olur cellat olur her gece

Her gece yeniden bir talan başlar

acı ses olur, ses deli bir yağmur

eski bir eylüle gireriz böylece

Sığındığım her yer adınla anılır

ben girerim, sokağı devriyeler basar

bir de gülüşün eklenir kimliğine

9.VI. –

Günlüğü tutulmaz bugünün

Hiçbir saniyesi tükenmeden

yaşanıp duracak ömür boyu

Nerde, nasıl, nelere karşı…

Sorular yok, anlamsız olan

hiçbir şey yok çünkü bugün

Günlüğünü tutmayacağım bugünün

Sadece bir tarih düşeceğim

ömrümün tenha bir sayfasına

Cumartesi, dokuz haziran

II

Ey acıyı ödünç alan, o artık sende kalsın

Sonsuza kadar senin olsun o çığlık

KAOS

Ay inceldi ve orman

bir tortu gibi çöktü dibe

Buğusu yoktu toprağın

büsbütün balçıktı yeryüzü

Irmaklar sağırdı ve dağlar

birer aptaldı o hantal gövdeleriyle

Gittikçe büyüyordu rüsgârın beynindeki ur

Öfkemizden şimşeği yarattık

İnsan yarattık

(hayır, balçıktan değil)

O gün bugün arayıp dururuz onu

hangi cehenneme gitti, bilmeyiz

YOLCU

I /

Gün ağarmadan yola çık

sislenmeden bütün dağ taş

Dönüp bakma artık

bir ozan gibi ayrılığa düş

Dehşetli bir acıdır belki

uçurum, orman ve rüzgâr

ve ağzunda kuş tüyleri

taşıyarak geçen bulutlar

Neyi bırakmışsan geride

bir kül yığınıdır şimdiden

ömrün gibi savrulup gider işte

Ama ıslığını unutma sakın

bir türküdr yine de

yolcuya en çok yakışan

II /

Dağın eteklerine vardığında

şöyle bir dur ve soluklan

sonra meşeliklerin orada

sırtüstü uzan gün batarken

Dinle bir an ormanı ve suyu

başlayacaktır az sonra

doğanın yabanıl konçertosu

hışırtılar içinde kalacak ova

Kayıp giderken bulutlar

usulca sokulacak yüreğinin

gizli geçitlerine bir rüzgâr

Buğlu türküler duyacaksın

ve aşk çılgınlıklar bekleyecektir

yolları uçuruma kesilenlerden

III /

Dizginlerinden boşanmış bir at

gibi soluk soluğayken doğa

soluğun yetiyorsa yaylanıp tut

yelesini ve katıl rüzgâra

Unutma ki yalnız değilsin

yüreklendiriyor seni aşk

ve birdenbire boşanan

bu çılgın sağanak

Aşk ile sağanak

hep aynı kokuyu taşıyacak

hangi kentte bir gül koklasan

Yolculuklar özetleyecek ömrünü

Gülüşü ve hüznü sürükleyen büyü

elinde bir gül olacak sevdiğinin

GİZLENİR Mİ

Dönüp dolaşıp aynı şeyleri

konuşuyor gibiyiz bu akşam

ve yüreğimizdeki bir yalım

aralıksız büyütüyor kederi

Dalıp gidiyoruz durmadan

kolluyor gibitiz birşeyleri

Yaşayıp sakladığımız neydi

neydi yalnızlığımızı çoğaltan

Her sigara ayrılıklar gibi

genzimizi yakıyor büsbütün

çekiyor anıların ağıyla bizi

Gizleyebiliyor muyuz dersin

sıkıntıları ve tedirginliği

bütün bir akşam kendimizden

OVA

Yanık ot ve duman

kokusu kaplamakta

tüm ovayı ve sonra

bulut gibi bir an

Su ve dağ suskun

kimselekr ortalıkta

görünmüyor ve ova

birbaşına yorgun

Sonra bir sağanak

boşanıyor yırtarak

gökyüzünün bağrını

Ve toprak sessizce

görünüyor yüreğine

ölü bşr sığırcığı

GÜZ ESMERLİĞİ

Bu kıpırtısız ovada

kuşların kuşlar gibi

cansız düşüştükleri

günler geçiyor usulca

Geçip gidiyor yorgun

ve serseri ikindiler

Toprak ve su durgun

dağların yüzünde keder

Bir türlü silinmiyor

Gökyüzünde çığlıklar

ve bu güz esmerliği

Kuş tüyleri kaplıyor

ve kırılmış kanatlar

bütün bir ovayi şimdi

GİZ

Bu kadar uzak mıydı

git git bitmiyor yol

görünmüyor dağın ardı

Oysa bilmem kaç yıl

bu yollardan yürünmüş

şimdi sanki bir masal

Bu dilsiz dağ ve taş

nerde saklar kuşları

hangi gizle sarmaş dolaş

Anlamak zor susuşları

KURTLAR

Bastıkça çatırdıyor otlar

sanki eylül yürümüş buraya

sinsi ve gözüpek canavar

Bir rüzgâr esse usulca

belki nefes alacak orman

doğrulup kalkacak ayağa

Ama dağ taş bir duman

örtüsü içinde kalmış şimdi

hiç ses gelmiyor uzaktan

Aç kurtlar basıyor ovayı

ISLIK

Yabanıl ot kokuları

getiriyor bir rüzgâr

kıpırdatıyor suları

Belki sonbahar

vurgun yapamayacak

yol vermeyecek sular

Ve neşeli bir ıslık

tutturmuş şimdi doğa

nice acıya karşılık

Aşkı savunmada doğa

ÇİNGENELER

Gün biterken çingeneler

inecek ovaya çengilerle

Ateş yakılacak ve birer

yalım düşecek kızların yüzüne

Dinle ve sorular sor kendine

Doğayı, insan ve geceyi

neydi güzelleştiren böyle

Yolculukları güzelleştiren neydi

Tam atımına gelince vakit

istersen bir kolunu dağların omzuna at

Unutma geceyi bütün bir ömür

Buruşturulup atılıvermiş

uzak ve anısız bir bakış

uzak bir buluttur şimdi keder

AT

“Anlatma bana atları!

Yüreğim kaldırmıyor düşündükçe vurulup

Vurulup yerde yattıklarını”

Anlat bize yürüyüşün güzelliğini

koşunun rüzgârını, köpüren yeleyi

toynakların kızgın kıvılcımlarını

Kişneyen bir tayın sevincini anlat

öfkeyi ve sağrındaki mahmuz yarasını

Masallardaki şehzadeleri anlat bize

Avradın ve silahın kardeşisin ya

feodalin töresini anlat biraz da

ve terkinde kaçırdığın kızları

Dağları anlat bize, eşkıya gecelerini

ölümleri ve ölümsüzlükleri anlat

sonra da nasıl hiç yaşlanmadığını

Ve savaşları anlat, savaşçıları

Korkak ve cesurları anlat bize

sonra tahta’dan tunca dönüşünü

Sen ki görüp yaşayansın

SÖYLENCE

Söğütlerin hışırtısında bir su sesi

serin otlarda dingin kımıltılar

ve ay bulutun ince sularındayken

gizlice buluştular iki ince su gibi

Bir söylence dolaşır o geceden sonra

kurt kuş bilir bunu, dağ taş bilir

Bir dal bir ağaca bir ağaç bir ormana

fısıldar onu rüzgâr suya değende

Ve o gün bugün bir su devinir

ay buluta usulca girende

ÖYLE BİR YAZ ŞİİRİ / I

Günlerdir bir dağ başındayız

bir başına ve bir şeylerden uzak

Çağıldayan çavlanları dinliyoruz

otların üstüne sırtüstü uzanarak

Duman, is ve beton yığını

öyle yormuş, bezdirmiş ki bizi

yaşayıp durmuşuz bir yangını

unutmuşuz gülümsemeyi sanki

Günleri saymadık günlerdir işte

saatleri kurmadık ve saatlerce

dağ taş demeden dolaşıp durduk

Çoktandır unutup gittiğimiz

bir sevinci tazeledik bu yaz

doğayı ve kendimizi dinleyerek

ÖYLE BİR YAZ ŞİİRİ / II

Ölüm ilanları ve panzer seslerinden uzak

bir yaz geçti yabanıl koynunda doğanın

Unuttuk bir zaman meyhanelerin arabesk

uğultusuyla sırnaşık kızlarını diskoların

Aşkı ve çılgınlıkları nasıl da unutmuşuz

oysa sevmeyi, gülümsemeyi bilmiyorsa insan

öfkelenemez bile artık ve kent öfkesiz

insanlara yenilmemiştir hiçbir zaman

Adını bilmediğimiz çiçekler topladık

kanatıp durdu parmaklarımızı kızılcık

kuşburnu ve böğürtlen dikenleri

Çobanlarla dolaştık bütün bir yaz

ama yine de kentteydi aklımız

ışıldarken yıldızlar ordaki dostlarımız gibi

OZAN

Bir kez olsun dönüp bakmadı

Hoşça kalın da demedi giderken

Sustu yalnızca ve elinden

yine de sazını bırakmadı

Sonra hiçbir haber çıkmadı

Çıkıp gelmedi apansız birgün

Gerçi yoktu yolunu bekleyen

ve hiç kimse gözyaşı dökmedi

III

Ey dinle, hayatın son sözü şudur ki sana

- Her mecnun yine de bir çöl bulur kendine.

İLHAN İÇİN DÖRTLÜKLER

I

Sustuğun yerde insan katlolur

Kana bulanır kitap, ışıklar kan kokar

Kentin yüreği yanmazsa ey oğul

Türküler diyarı büsbütün viran olur

II

Yine el basacaksın o kitaplara

Dostun, kardeşin, aydının el basacak

Bir şeyi hiç unutmayacak üniversiteli genç

Bedeli canla ödenmiştir elindeki kitabın

III

İlhan diyarında bir kitap

Gül mü desem kan mı

Türküler bilir belki yine de

Gül müdür açan yoksa kan mı

KANAYAN

Güz düşer acıyla tanışır

Sesini hüzün bürür ozanın

Bir şiir kalır, kalırsa eğer

Bir de kanayan çığlığı gülün

ÇIĞLIK

Bir tetik düşer soluk soluğa kalır geyik

Dağ taş ürperir, sular kirlenir büsbütün

Ey acıyı ödünç alan, o artık sende kalsın

Sonsuza kadar senin olsun o çığlık

LEYLA

Geceyi çok uzun yaşadık ay karanlık sularda

Çözdük yaşadıklarımızla gizini, ki biliriz

Leyla ile başlayan her şey söylencedir

Ama yine de adı Leyla olsun sevgilimizin

MECNUN

Yanında götüreceğin hiçbir şey kalmadı

Ellerindeki keder çizgilerinden başka

Ey, dinle, hayatın son sözü şudur ki sana

- Her mecnun yine de çöl bulur kendine

YERLEŞİK ÇİNGENE

Uzak çağlayanları anlatıyor bir su sesi

Ve ay yorgunda bütün gece yorumlanmaktan

Ey acısını bir pembeye dönüştüren çingene

Su ve ay hep yürür sense olduğun yerde

BÖCEK

Garip bir cesaretler konuyor kalemimin ucuna

Ve gittikçe böcekleşiyor, kemiriyor şiirimi de

Sözcüğün birine biraz böceköldürücü ekliyorum

Çılgına dönüyor sokakta böcek gibi bir böcek

MAPUSANE GÜNLÜĞÜ’NDEN

“Buraya da hoş gelinir miymiş deme, geldin işte

Hepimiz için son olsun ve merhaba diyoruz sana

Bu yazdıkların bir karşılık olsun isterim size

Ve selam olsun “hepimiz”e feride şaziye fatma

1/

Onuncu gününü de tamamladı tecritterki

Hep aynı türküyü söylüyormuş akşama doğru

Şimdi bir gül göndersek çayla birlikte

Ve bir paket sigara, üstüne “merhaba” yazsak

2/

Güdüllü ali koğuşumuzun tarihini anlatıyor bana

Gülek şurda yatmış fi tarihinde, bölükbaşı da şurda

Şu ranza toker’in, onu buda ziyaret etmiş inönü

Ve hepsi, bizi yatırmanın kursunu görmüşler burda abi

………………………………………………

12/

“Müşahede” bitti mi, derin miymiş yarası

Olur olmaz şeyler mi sayıklıyormuş hep

Bir kitap göndersek yarın okuyabilse

Darağacından notlar’ımı julius fuçik’in

13/

Şiir yazıyor canı sıkıldıkça ve okuyor bize

Pranga parmaklık zincir kelepçe şakırtıları

Sürüp giderken dizelerde, araya giriyor ali

-Hey şiirci, mapusanede miyiz hırdavatçıda mı

………………………………………………

18/

Üç fare birden ısırmış şah’ın eski polisini

(Esrardan yatıyor, daha yatacak ömrü yeterse)

On iki santimlik iğneyi yerken münasip yerine

Allahvekil, diyori humeyni gönderdi bu fareleri

19/

Bir şiir yaz ozansan eğer diyor

Ekliyeyim mektubuma ağlasın anam

Diyorum ki mahpus arkadaşıma

Şiirimiz analar ağlamasın diyedir

………………………………………………

Çektiğim cevr ü cefânın sebebinden sorma,

Deme kim: “Bâdıhavâ menkabe delâlı budur”

Habs ile, neyf ile, işkence ile ömrü geçer,

İşte Türkiyye’de şâir olanın hâli budur.

EŞREF

(Deccâl, I. Kitap - 1904)

İçindekiler

KALBİM UNUT BU ŞİİRİ 2

I 3

BELKİ YİNE GELİRİM 4

DAĞ 6

KAYIP ADRESTEKİ / I 7

KAYIP ADRESTEKİ / II 8

KUŞ ÖLÜMLERİ 9

GİDERSEN YIKILIR BU KENT 10

AKŞAMI GECİKTİREBİLİRSİN BELKİ 11

ZAMAN KEKEMEYDİ 12

ESKİ BİR HÜZÜNLE 13

ANISI BİZ OLALIM BU SOKAKLARIN 14

ÖZLEMEDİM SENİ 15

PASAPORT KAHVESİ 16

GÜN KARARMASIN GELDİĞİNDE 17

EYLÜL 18

SAVRULAN KÜLLERİ ÖMRÜMÜZÜN 19

BEKLESEM 20

İSMAİL’İN KİTABINI OKURKEN 21

81 YILINDAN BİR FOTOĞRAF 22

SIĞINAK 23

GÜLÜŞÜN EKLENİR KİMLİĞİME 24

9.VI. – 25

II 26

KAOS 27

YOLCU 28

I / 28

II / 29

III / 30

GİZLENİR Mİ 31

OVA 32

GÜZ ESMERLİĞİ 33

GİZ 34

KURTLAR 35

ISLIK 36

ÇİNGENELER 37

AT 38

SÖYLENCE 39

ÖYLE BİR YAZ ŞİİRİ / I 40

ÖYLE BİR YAZ ŞİİRİ / II 41

OZAN 42

III 43

İLHAN İÇİN DÖRTLÜKLER 44

I 44

II 44

III 44

KANAYAN 45

ÇIĞLIK 45

LEYLA 45

MECNUN 45

YERLEŞİK ÇİNGENE 45

BÖCEK 45

MAPUSANE GÜNLÜĞÜ’NDEN 46

1/ 46

2/ 46

12/ 46

13/ 46

18/ 46

19/ 46