ÖZDEMİR ASAF

Yalnızlık Paylaşılmaz

Yapı Kredi Yayınları - 4083

Şiir - 316

Yalnızlık Paylaşılmaz / Özdemir Asaf

Kitap editörü: Fahri Güllüoğlu

Kapak tasarımı: Nahide Dikel

İlk baskılar: Cem Yayınevi, 1978, Adam Yayınları, 2001

YKY’de 1. baskı: İstanbul, Mart 2014

4. baskı: İstanbul, Nisan 2015

ISBN 978-975-08-3261-1

© Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık Ticaret ve Sanayi A.Ş., 2008

Sertifika No: 12334

Bütün yayın hakları saklıdır.

Kaynak gösterilerek tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında

yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık Ticaret ve Sanayi A.Ş.

İstiklal Caddesi No: 142 Odakule İş Merkezi Kat: 3 Beyoğlu 34430 İstanbul

Telefon: (0 212) 252 47 00 (pbx) Faks: (0 212) 293 07 23

http://www.ykykultur.com.tr

e-posta: ykykultur@ykykultur.com.tr

İnternet satış adresi: http://alisveris.yapikredi.com.tr

Yalnızlık Paylaşılmaz

Sözün bitim yerini

olay ya da konu seçmez,

söz seçer.

Başlangıcını da

olduğu gibi.

ŞAKA DEĞİL

Yer altından dinleniyoruz;

Tedirginliğimiz ondan.

Seslerimizi dinleyorlar,

Ölülerin katında biriktiriyorlar;

Suskunluğumuz ondan.

Bugün son sevişmelerimizi gözetleyorlar,

Her neyse..

Yarın düzenleyecekler aşklarımızı,

Ner’deyse.

Huysuzluğumuz ondan.

Perdeleri kapatmalı mı?

Perdeyse.

Yaşamlarımızın, doğumlarımızın

Tadı kaçmadan..

Gökteyse, yerdeyse,

Bir şeyse.

>

Çarpık çizdiriyorlar,

Karanlık yazdırıyorlar,

Canından bezdiriyorlar..

Kırgınlığımız ondan.

Acı-acı güldürüyorlar..

Hırçınlığımız ondan.

Ağlamaca karamsarlık tütüyor

Buram-buram

Konularımızdan..

Burukluğumuz ondan.

Bugünden tezi yok diyorum,

Korkmadan, utanmadan

Soyunup pazar enayiliklerini,

Giyinip sevi giysilerini

Bir bayram denemesi yapmalıyız..

Sayılı günler başlamadan.

BAŞLIK

Zamanın, ateşin ve ölümün

Boyası beyaz.

Aşkın, yalanın, kinin rengini

Kırmızı yaz.

Düşlerin, sevi’nin ve saygının giysilerini

Maviye boya.

Yoksulluğun, umutsuzluğun ve ayrılık gömleğini

Kara çiz.

Uzağa değil, usta

Öteye hep öteye gitti;

Yalnızlığı ondandır.

AŞK

Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,

Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.

Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır, bir güldürür;

Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.

O VAR

Gözlerimizin önünde

İlginç bir yaşam sürdürdü.

Anlattı, dinledi, güldürdü,

Ölümü düşünmüyorduk,

Düşündürdü.

DİYEK

Türkiye’de İstanbul ne ise,

İstanbul’da gece ne ise,

Gecede yürümek ne ise,

Yürürken düşünmek ne ise,

Seni unutmamacasına düşünmek ne ise,

Unutmamanın anlamı ne ise,

Seni sevmek ne ise,

Saklayayım, yok söyleyeyim derken

Birden aşka düşmek ne ise.

Her neyse..

UZUN BİR ÖYKÜ

Hiç kimsenin kafesine

Koyamayacağı bir kuş..

Kaçmasını öylesine

Uçmasını böylesine

Unutmuş.

Bir insan sesine

Gelip konmuş.

UMUT YAPRAKLARI

Öyle bir ilkyaz ol ki korkut yaprakları,

Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,

Sararıp dökülürken güz rüzgârlarında

Ardında savrulsunlar, unut yaprakları.

Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar

Seninle yeşerdiler, seninle soldular..

Olsunlar senden sonra da umut yaprakları.

GÜLDEN GELEN

Açılmış bir gül kadar bütündür solmuş bir gül.

Dalından başlayan bahçeleri düşündürür.

Soğumuş özlemlerin uzak kuytularından

Kucaklar bir kadını, bir anıya öptürür.

Yalnızlığının yorgun ılık uykularından

Alır onu tomurcuk günlerine götürür.

İLK

Biri vardı, o ilk ağlamayı bulup

Herkesi güldüren.

Sonra da bunu unutup

Ağlarcasına gülen.

Benim heykellerim de benimle kımıldar.

BİLDİĞİM

Sana bakmaktan

Onu göremiyorum.

Bilmiyorum bunda ne var.

Bunu ben anlamam,

Bir o var,

O anlar.

ÖZLEM

Bir gece,

Gecede bir uyku..

Uykunun içinde ben..

Uyuyorum,

Uykudayım,

Yanımda sen.

Uykumun içinde bir rüya,

Rüyamda bir gece,

Gecede ben..

Bir yere gidiyorum,

Delice..

Aklımda sen.

Ben seni seviyorum,

Gizlice..

El-pençe duruyorum,

Yüzüne bakıyorum,

Söylemeden,

Tek hece.

Seni yitiriyorum

Çok karanlık bir anda..

Birden uyanıyorum,

Bakıyorum aydınlık;

Uyuyorsun yanımda..

Güzelce.

MUM ALEVİYLE OYNAYAN

KEDİNİN ÖYKÜSÜ

I

Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında

O evde bir de kedi vardı.

Geceler indiğinde kendi havasında

Mum yanar, kedi de oynardı.

Mumun yandığı gecelerden birinde

Kedi oyunlarına daldı.

Oyun arayan gözlerinde

Mumun alevi yandı,

Baktı,

Mumun titrek alevinde

Oyuna çağıran bir hava vardı.

Oyunlarını büyüten kedi büyüdü

Kendi türünde çocukcasına,

Döndü dolaştı, yavaş yavaş yürüdü

Geldi mumun yanına, oyuncakcasına.

Bir baktı, bir daha, bir daha baktı

Mumun alevinin dalgalanmasına

Uzandı bir el attı.

Bıyıklarını yaktırmadan anlamayacaktı..

İlk kez gördüğü mumun yakmasına

İnanmayacaktı.

>

Kedi, oyunlarında büyüyordu,

Mum, üşüyordu yanmalarında.

Zaman ikili yürüyordu

Aralarında.

Bir ayrışım görünüyordu

Birinin yanmalarında

Öbürünün oynamalarında.

Kedi oyunlarında büyüyordu,

Yitirerek gitgide oyunlarını.

Mum küçülüyordu yanmalarında,

Yitirerek gitgide yakmalarını.

Oynarken büyüyen kedi yanacak,

Aydınlatırken küçülen mum yakacaktı.

Küçülen yaka-yaka aydınlatacak,

Büyüyen yana yana anlayacaktı.

Bir mum yanmasından

Ve bir kedi oyunundan

Kaldı sonunda

Bir gecenin tam ortasında

Bir evin bir odasında

Göz-göze susan

İki insan.

II

Mum yandı bitti,

Kedi büyüdü gitti.

Oyunlar karıştı gecelerde

Suskun uykusuzluklara.

O iki insandan, sonunda

Birinin anılarında kedi,

Birinin dalmalarında mum

Kaldı gitti.

Nerede bir mum yansa şimdi,

Nerede oynasa bir kedi,

Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri..

Bugün dün gibi oluyor,

Dün bugün gibi.

Mum ellerimi tırmalıyor,

Belleğimi yakıyor kedinin elleri.

YALIN

Her seven

Sevilenin boy aynasıdır.

Sevmek

Sevilenin o aynaya bakmasıdır.

Her karşılaşmamızda kendine özgü

gülümsemesiyle, elini kulağının

arkasına koyup eğilir, kulağıma

“onu bir daha oku” derdi Sabahattin Eyuboğlu.

ONARMAK ZORDUR

Şarkılar değil de

Hep kulaklar bitiyor,

Onarmak zordur.

Bir yürek üşümüş

Kapamış kapılarını,

Onarmak zordur.

Bir şey yitirilmiş,

Hiç eskimeyecektir,

Onarmak zordur.

İnsanın içine düşen korku

Özgürlüğünden olmuştur,

Onarmak zordur.

Ölümü düşünmek yenilmek,

Sevmek ölümü yenmektir.

Onarmak zordur.

SESİN YARGILANIŞI

Savunmadan kendini,

Başı dik

Dinlemiştir duruşmayı,

Susmacasına.

Kim tutuklasa,

Ne kadar tutuklansa

Hep kaçmayı başarmıştır,

Kurtulmamacasına.

Hep egemen, özgür kalmış,

Tutsak almıştır güzelliği..

Aşkı sürgüne göndermiştir yataklara,

Kamçılarcasına.

Yaşlandıkça anlamlaşan,

Anıları unutulmaktan koruyan

Bir ulu bekçi, göze karşı,

Uyumamacasına.

Bir çiçek, hiç solmayan,

Hiç koparılamayan,

Hiç yalanı olmayan,

Sonsuzcasına.

MANTIK

Bir başdır düşünür bakar etikle estetik arasında.

Bir mermidir yatar kalkar namluyla el tetik arasında.

Aklıyla gönlünü okşar gönlüyle uyandırır aklını,

Her an bir ölüye ağlar yaşamlarla betik arasında.

UYKUSUZLUK

Uykusuzluk ve pencerede bir kedi

Gece boyu hiç konuşmadan durdu.

Yağmurlar yağdı, dindi,

Pencerede hep kedi,

Ne geceye girdi, ne de uyudu,

Baktı, baktı, baktı,

Belli değildi doğmadığı, doğduğu.

Sanki ona bir zaman

Hadi minderden in dendi.

O da şimdi, yola çıkıp bir duygudan

Pencerenin dışında duran

Bir geceden indi, odaya girdi.

Dedi:

Hadi şimdi sen de in uykundan.

>

Sevdi mi, sevmedi mi, belli etmedi.

Sürdürüp suskunluğunu

Bekledi.

Şimdi eski uykusuzluğunu

Yeni huysuzluğu besledi.

Aaaa..

Kedi bu uykunun içindeydi.

Ankara yolundaydı bir gece,

Bir gün Marmaris yolundaydı kedi.

Bütün uyku kapılarının önündeydi.

Mırmırları, tırmalamalarıyla

Bir kadının düşlerindeydi

Ve bütün hırçınlığıyla

Anılarının önündeydi.

ÖZEL BİR ŞİİR

Başında hiç sevmemek varken

Sonra anlamak var mı

Birden bir sevi dili.

Anılası bir geçitten ikili

Tam aldatırken ölümü

Sulamak bir yalan gülü.

Yıkanmayor çamaşır gibi

Konular doğuruyor

Yalnızın kanayan eli.

Saygılı sevgisizliklerle dolu

Işıldayan geceler,

Tüm uykusuzluklar uykulu.

Tüm sıcak yastıklar soğuk,

Sevgiler yorgun, yapay,

Açık gözler kapalı.

Bir dönülmezliğe düşmüş

Kimbilir kimlerin yolu,

O gidilmezliğe gömülü.

Akşamların kucağında değil

Kendi kucağında ağlayor

Hırçın sevgili.

ANMAK UNUTMAK

İki tür nokta var

Biri önüne ve ardına bakar,

Biri ardına bakmaz,

Ardını noktalar.

O YOLDA

Geliyor sandığım gidiyor çıktı,

Başlıyor umduğum bitiyor çıktı,

Üstüne-üstüne gittim, ne gidiş,

Altına-altına iniyor çıktı.

Uyu büyü dendi, düşüme gittim,

Haydi işe dendi, işime gittim,

Yaşa yaşa dendi, yaşıma gittim,

Yendiğim sandığım yeniyor çıktı.

Bozguna benzeyor, saklasam olmaz,

Eskiye yeniden başlasam olmaz,

Yakıştırsam olmaz, yazmasam olmaz,

Maviye boyadım, baktım mor çıktı.

Sapsarı saçları vardı, aklaştı,

Anılar üstüste bindi yükleşti,

Bir büyük oyunun sonu yaklaştı,

Tüm yanan ışıklar sönüyor çıktı.

Gözünde bir ışık, çağırıyordu,

Beşikte bir çocuk, bağırıyordu,

Öyle bir düğündü, çan çalıyordu,

Gel çanı sandım git çalıyor çıktı.

Kimler kimler yoktu bizim kervanda,

Birer birer indi hepsi bir handa,

Savrulduk sap saman biz bu harmanda.

Bir gidiş yoluydu, dönüyor çıktı.

GARİP KOŞMA

Güzeller yoldan geçer,

Gel desen gel’den geçer,

Kal desen kal’dan geçer..

Garibi umursamaz,

Giderek el’den geçer.

Garibin koşma düşü,

Yollara düşme düşü..

Tek-başına gidişi,

Boynu bükük duruşu,

Gider güzelden geçer.

ÇİÇEK SENFONİSİ

Çiçeklerin akşamlarını

Akşamların çiçekleri

Aydınlatır..

Çiçeklerin adlarını

Birbirlerine benzemezlikleri

Adlandırır.

Biri alır bir güneşi

Öbürüne yıldız sunar,

Biri öbürünü yağmurlandırır.

Bir başkası bir güzelliği

Akıl almaz çalımıyla

Karanlıklandırır.

Bir düğünü aklandırır biri,

Biri bir yalanı silerken

Biri bir ölümü anılandırır.

Biri bekler sabahları,

Biri gündüz diye çıldırır

Bir başkası aydınlığı akşamlandırır.

Biri bağlar-bahçeler içinde nazlı,

Biri kendi kendini doğurur bayırlarda,

Biri kayaları ayaklandırır.

Pencereden bakar biri,

Biri el sürdürmez kimseye,

Biri kendini ağaçlandırır.

Tırmanır biri el ermez dikliklere.

Biri yerlere yaslar yüzünü

Topraklandırır.

Biri ordusunu yayar birdenbire

Tarlalara, öbek öbek,

Kanlandırır.

Biri şarkılarla gözleri besler,

Yeşillikleri ve sevgilileri

Umudlandırır.

Çiçekler hep bekler gibidir,

Oysa hiç beklemezler;

Biri arılandırır, biri kuşlandırır.

Biri rüzgârlandırır gönülleri,

Biri kızdırır soğumuş külleri..

Biri de kendini kucaklandırır.

Biri tek başına yürür yazgısında,

Biri sepetlerde demet demet

Ününü kaldırımlandırır.

Biri vazolandırır kendini salonlarda,

Biri kurur bir kitabın içinde,

Biri de kafes arkasında saksılandırır.

Çiçekler bir şölen yaşamda,

Renklerin en büyük orkestrası..

Dursuz-duraksız çalar her insanda

Sevinci, aldanıyı, ölümü ve yası.

OLMAK

Susmalarla içimde

Başımla gide-gide

Kâğıt kalem elimde

Gözümle konuşur oldum.

Bir babamdan, bir anamdan

Enine boyuna her yandan

Kimiyle kandan, kimiyle candan

Seviyle vuruşur oldum.

Ayrılık sonundaydı

Benim başımda durdu

Habire başıma vurdu

Bite bite oluşur oldum.

Her an bir gelen var gibi

Ha şimdi diyen var gibi

Sanki hep seven var gibi

Ev-ev, yol-yol taşınır oldum.

HOYRAT

Yüreğimdeki aklımda

Hep aklımda, hep aklımda..

Akıl kesildi yüreğim,

Yürek kesildi aklım da.

İMİŞ

Ben bir ayna idim

Baktılar, baktım.

Gördüler, baktım,

Baktılar gördüm.

Ne düğünler, ne doğumlar,

Ne ölümler gördüm.

En çok yalanlara öldüm.

Kırdılar,

Kırıldım artık.

Ben bir ağaçtım

Baltalandım.

Yonga yonga yongalandım,

Yongalarda yandım,

Mangallarda, sobalarda,

Yangınlarda yandım.

Budaklarla budaklandım,

Cilâlandım, boyalandım.

Yaktım, yandım,

Yaktılar.

Yandım artık.

Ben bir çağlayandım

Bir ırmağa aktım,

Irmak oldum

Bir dereye vardım,

Dere oldum

Bir nehire vardım,

Nehir oldum

Bir denize vardım.

Hep baktılar..

Aktım artık.

BAHÇEDE

Damla, kendini

tamamlayınca damlar.

Günlerin gecelere bağlanışında bir,

Gecelerin günlere uzanışında iki,

Birikmemi tamamlanmaktan koruyorum şöyle ki:

Önce bir şeyler yitiriyorum, somut şeyler,

Çakmak, tarak, kalem, çanta, saat, para gibi

Önemsiz şeyler.

Alışkanlığım tükenmiyor

Biriktirmeyi sürdürüyorum gene,

Usanmıyorum.

Biçimler, renkler, şişeler eskiler.

Unuttuklarımı saymıyorum çünkü unutmuyorum.

Azala azala yitmekten

Bir de bütünlenmekten ötede

Hüzünlü bir gecikme içine dalıyorum

Yalnız başıma

Özel yoluma sapıyorum..

Seziyorum,

Birileri özenle bana bakıyor.

>

Uykum kaçıyor, ne iyi diyorum,

Somut şeyler karışıyor yaşantıma.

Elimi kesiyorum, kan akıyor,

Gizliden gizliye seviniyorum.

Öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime

Canım acıyor,

Deliriyorum;

Seviyorum neden sonra anlayorlar

Acı acı seviniyorum.

Gözüme ilişiyor, kulağıma ilişiyor,

Görmemezliğe geliyorum,

Duymamazlığa geliyorum,

Düşünmüyorum, öteye itiyorum.

Damlamıyorum.

Karnım acıkıyor, yemiyorum.

Betim benzim sararıp soluyor,

Adını bile anmıyorum.

Soyunup-giyiniyor karşımda

Bakmıyorum.

Her gün kirleniyor, görüyorum

Okuyorum ilkin

Bu yüzden her gün yıkanıyor, çirkin

Yaşını soruyor korkular, ürküler, rüyalar

Uyanıyorum, saymıyorum.

Özelliğini anlatıyor taşlar, topraklar

Sararan düşen yapraklar,

Kocaman kocaman ağaçlar,

Dinlemiyorum.

Tomurcuklara, çiçeklere bakıyorum.

DENİZE

Sen ey deniz;

Yeşil deniz, mor deniz..

Kırmızıyla yazılısın

Sevgilere ve ölüme

Göklerden bakıyorsun

Mavi-mavi, ölüme.

KÖREBE

Işıksız bir gölgedir yalnızlık,

Arar bütünlemeye bir başka yalnızlığı;

Yazık ki taa kendine dek.

İner dağından dağından,

Bulamaz bir ses, gel deyen, çağıran..

Gözlerine yönelmiş bir ışık.

Gölgesinde kendisi,

Gölgesinde ışıksızlık.

Gölge vermeyen bir ışık

Yalnızlığını sürdürürken sonsuza dek,

Arar kendini bütünlesin diye

Bir gölge, sessiz, yumuşak, uyuyan.

Arar tek başına, elleri yüzüne uzanık bir anlam,

Kendisini gölgeleyecek.

KAÇAK

Hep o eski deniz özlemiydi onu

Kentin oyalayan sokaklarından

Yaşam yorgunluklarının sonu

Güney kıyılarına atan.

Denize bakmak adına

Güneşde ürpertilerle yatan

Üşümüş, silik anılarına

Gülen denizi baktıran.

AKŞAMIN ÜSTÜ

Genç idik, umularla yalnızdık;

Anlamamanın gücü koşuşlarımızda

Ve konularımızda bir sürü yanlışlık.

Şimdiyse ağır-ağır iniş yokuşlarımızda

Yalnız yalnızlık.

YALNIZLIĞA ÖVGÜ

Mutluluğun gözü kördür,

Yalnızlık sağır.

Ondandır biri tökezleyerek yürür,

Öbürü uykusunda bile bağırır.

Mutluluk yalnız kendisini görür;

Unutur bu yüzden ilkin kendisini.

Yalnızlık kendi tutukluğunda özgür,

Boyuna bekler dönsün diye sesini.

Mutluluk alışır kendisine, ölümden beter;

Borçsuzluğuyla övünür, ama kedisi doğurmaz.

Yalnızlığın gidecek bir yeri yoktur;

Boyuna kapısına döner, açan olmaz.

Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var..

Her ikisinin de saksılarında çiçek.

Biri hep başka bir renkle solar,

Öbürüyse ha açtı, ha açmayacak.

ÇAĞRI BALLADI

İçimiz dışımıza kolay yansır,

Saklasak saklamasak.

Ön yargılardan uzak

Eğilip içimize baksak..

Dışımız içimize yansımıyorsa

Bir şey var ya da yoktur

İkimizden birinde.

Biri öbürünü ısıtmıyorsa

Bir de içimize baksak.

Belki derinde, taa derinde.

Sen benim yerimde

Ben senin yerinde

Unutulmuş olabiliriz;

Birbirimizi uyandırsak..

Desek birbirimize

Haydi kalk

Gidelim yerlerimize;

Belki birbirimizi bulabiliriz.

HALLAÇ

İçimdeki o hallaç

Vuruyor da vuruyor.

Acaba karnı mı aç

Soruyor da soruyor.

İçimdeki o hallaç

Atıyor da atıyor,

İster saklan, ister kaç

Duruyor da duruyor.

Biraz yün biraz pamuk

Yoluyor da yoluyor,

Uykuda da uyanık

Duyuyor da duyuyor.

Uyandırıp uykumda

Kıskandırıp duygumda

Buram-buram soluyuk

Yoruyor da yoruyor.

Korkuyu bilmez yürek,

Toprak savuran kürek,

O hiç uyumaz köpek

Uluyor da uluyor.

YAPMA ÇİÇEKLER

Çırılçıplak bir kadın

İniyor güzellik dağlarının

Esmer akşamlarından,

Yalnızlığının ve yalanlarının

Karanlık uykusuzluklarına.

Ellerinde yapma çiçekler

Çiçekler yalana ve ölüme yakın

Kadının sakladıklarının

Günlere gecelere bölünmüş

Üşümüşlüğü

Bakın,

Sizlerle,

Yapma çiçeklerle örtülmüş.

Yapma çiçekler

Kadını kırmayın, rahat bırakın.

Yapma çiçekler

Solan renkleriyle ellerinde kadının

Bunu bilmeyecekler.

Yapma çiçeklerin renkleri soluyor

Kadının ellerinde.

Ah o çılgın renkler

Kadının gözlerinde

Soldukça kadın daha da esmer.

ADALI VE BEN

Adalı’nın alnına yazmışlar denizi

Sonra çizgi çizgi kesmişler,

Gömleğine dikmişler

Adalı’nın.

Adalı’nın kentte durumu yaman..

Gömleğim deniz diyor

Sorunca

Ama içki başına vuruyor, zaman zaman

Direniyor Adalı;

Tam kafayı bulunca

Ben sarhoş olmam

Benim her şeyim deniz diyor,

Boyuna adadan söz ediyor.

Takılıyorum,

Adalı diyorum, sevgilin de mi deniz

Sen ondan haber ver..

Susuyor dik dik bakıyor bana

Adalı beni sever,

Adalı bana küfür etmez..

Adalı diyorum boş ver

Bir başka yere diyorum gidip içelim bu gece..

İnsan sevdiği sürece

Uykusu gelmez.

Dalıyoruz bir gecenin içine..

Adalı bi sözümü iki etmez.

ANI ORMANINDAN ANILAR

Anmak kaçınılmaz bir gürültüdür, yankılanır da

Gider anılarına döner kendisine seslenir.

Aralık suskularda uğuldar, ardarda aralıklarında

Kendisini silerken derinleşir, unuttura unuttura beslenir.

Söylemek bir başka şeyi saklamak

Da değil midir..

Dedim ama gözler de bakarlar da;

O ise yüzünde silinirken yüreğinde çizgilenir.

Anmalarda sesin rengi kendiliğinden değişir,

Dağlarını kurar yerleşir duygularda,

Yerin göğün uçurumlarıyla birleşir.

Anmak bir yürekliliktir korkularda.

Hırçın dalgalanmalarında dirilir

Yalnızlık denizinin gizli fırtınalarında

Kendi sorularını yanıtlarken delileşir.

Ama sana da seni sorar kendi yankılarında.

Anmak bir acıyı hep yeniden sormaksa,

Bir kırgınlık yanığında öyküleşmektir.

Dinmez burukluğunda bir ağrıyı susmaksa,

Sürekli yaralanmak, ölümle eşitleşmektir.

Solmaya karşı hep yeniden açan bir çiçek,

Sana kuytularından korkusuz seslenecek.

Bütün kapılarını kapatsan ölesiyedek,

Yakan bir ışıkcasına yüreğine girecek.

YALNIZLIK

I

Yalnız kaldınız sanırsınız,

Biliyorum.

Yalnız bırakılmışsınız,

Biliyorum

Ötesi yok.

II

Ötesi var:

Yalnızlık

Müziğin bile seni dinlemesidir.

Yalnızlık

İnsanın kendine mektup yazması

Ve dönüp-dönüp onu okuması

Yalnızlığın da ötesidir.

YALNIZLIĞIN ADI

Derin bir uyku..

Düşümde

Düşündüm ister-istemez.

Aklıma takıldı

Yalnızlığın adı.

Tam o sırada

Bir sinek

Beni uyandırdı.

Gerçek bir sinek.

Yalnızlığın adı

Düşümde kaldı.

KARANLIK

HEP KENDİNE GİDER

Aydınlık

Karanlığa gider,

Seslenir:

Gel karanlık,

Der,

Seni aydınlatayım;

Görsünler,

Sende ışık pırıltısını.

Karanlık

Açmaz kapısını,

Bu çağrıdan ürker,

Ses vermez..

Bırakıp pılısını pırtısını,

Çeker gider.

Nereye gittiğini

Karanlıktan kimse görmez.

GÜNBEGÜN

Benim mezarlarımda ölü yok;

Hep yaşamış olanlar var..

Anılarımda bir yer

Dinmeksizin acıyor,

Günbegün,

Bundan.

Güldüğümü görenler

Bana bakıyor,

Görüyorum..

Ağlasam geçer,

Biliyorum..

Ağlanmıyor.

ÇAĞRIŞIMLAR

Çok küçük bir yalanı

Çok büyük bir orantıda

Dinlediniz mi..

Çok büyük bir yalanı

Çok yalın bir doğrultuda

Söylediniz mi..

Gecikmiş bir gizlemi

Birikmiş bir özlemi

Sakladınız mı..

Gelmeyecek bir gideni,

Olmayacak bir nedeni

Beklediniz mi..

Bir gerçeği erken,

Bir açlığı tokken

Anladınız mı..

Hep mi hep ölecekmiş gibi,

Hiç mi hiç ölmeyecekmiş gibi

Yaşadınız mı..

Yalanı sürmeye sürmeye,

Yanlışı görmeye görmeye

Saklandınız mı..

Doğruluğun yönünde,

Doğruların önünde

Aklandınız mı..

Ortamsız bir yaşamda,

Yaşamsız bir ortamda

Harcandınız mı..

DUYGUYA TAŞ

Duyguluysan işin zor,

Yaşamda yeniksindir.

Duyguluya sor,

Ona aşkları da acı verir.

Hep bir karanlığa uyanır, yalnız:

Düşleri gerçekleri, gerçekleri düşleridir.

Aldatsanız, aldansanız,

O hep bir karanlığa uyur gibidir.

Hiç ölüsü yoktur,

Herkes, her şey anısındadır.

Geleceği geçmiş’in gözünden okur;

Hep bir yangının bacasındadır.

Gülerken bir düğündür, acı-son’lu,

Aldatılara uğurlayan gelinlerini.

Bir çocuk bahçesidir, renk-renk balonlu,

Savaşlara uğurlayan bebeklerini.

Sinmiş her şarkıya, her uyanı’ya, uykuya,

Ölümün yaşayan kardeşidir.

Hep sezer, sezdikçe duyguluya

Yengiler de hüzün gelir.

TABLO

Kedi kadının yanındaydı,

Kadın gecenin yanındaydı.

Kedi gitti geceye değdi,

Karardı,

Döndü kadına değdi.

Bir kadın portresi belirdi;

Elinde siyah bir gül vardı,

Kucağında kırmızı bir kedi.

KÖMÜR

Burada can sıkıntısı, can sıkıntısı orada.

Yıllar var uçuyorum, dönüyorum havada.

Gittikçe geliyorum, geldikçe gidiyorum

Bembeyaz olduğumu görüyorum arada.

MASAL

Düşünüyordum

Olaylara insan,

İnsanlara olay çıktı

Masalımdan.

Biri varmış, biri yokmuş derken

Yollardan trenlerden,

Sözü aldım getirdim

Dağlardan tepelerden.

Ben de biriktirdim

Hiç’leri hep’e

Bir dağ bozdum

Yaptım binlerce tepe.

Kurdum orada burada

Ev-ev, köyler kentler,

Dağıttım oda oda

Dağıttım birer birer.

Dağıldı tepelere

Dağların önü ardı,

Sevenlere sevilenlere

Artık bir tepe vardı.

Birinde sen, birinde ben

Öbürlerinde onlar vardı.

Aşklar başlayacakken

Sonlar tepelerden başladı.

>

Başladı ayrılıklar,

Ayrı ayrıydı adları.

Birer birer ayırdılar

Evleri odaları.

Bir zaman oralarda

Seven özleyen kimdi.

Evlerde odalarda

Yaşanmayan bir şimdi.

Bir daha düşünürsem masal

Bozmayacağım dağları.

Düşünmek iyi, düşünmek güzel,

Ama önce iyi çizmeli yolları.

Yakın yakın derine

El-ele olsun yürümeleri.

Ayrılığın yerine

Mutluluğun şiiri.

ÇİZİM

Ben ağacın resmini çizdim,

Hiç kimse için..

Daha ne yapraklarını yapıştırdım,

Ne adını koydum

Yemişlerinin..

Onu

Bir anlama yakıştırdım.

Adınıza büyüyor belleğimde ağaç,

Başka ağaçlar doğuruyor;

Büyümeyi bölüşüyorlar gölgelerinde..

Dal-dal, yaprak-yaprak öpüşüyorlar..

Çizmez olaydım, bizi soruyorlar..

Dönüp bizlere bakıyorum:

Dövüşüyorlar.

BİR ADAM

Korku dağlarının yürekçisi,

Ölüm denizlerinin kürekçisi;

Öyle suskun oturuyor şişesinin başında,

İçtiğinin hem hırsızı, hem bekçisi,

Onu kırmış olmalı yaşamında birisi.

Dinledikçe susması, düşündükçe susması..

Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi,

Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası.

ESKİ ÇANAĞIN ÖYKÜSÜ

Bir çanak vardı eski

Bir anlamdı kendince

Anlatır anlatırdı

Zamana bir tanıktı

Birçoklarmış bir zaman

Ortakları ayrılmış

Kimi kırılmış yanmış

Kimi düşmüş çatlamış

Kalmış sonunda kendi

Ortakları yitince

Solmuş sararmış rengi

Ne kadarsa o önce

Ve bir de nasıldıysa

Özenle anlatırdı

O kadar ballanırdı

Gözleri sulanırdı

Bir buruk sallanırdı

Görüntü değerince

Alayı kaldırırdı

Olgundu isteyince

Ama ne var ağırdı

Direnirdi yerince

Birisi bağırınca

Öylesine sağırdı

İçine kapanırdı

Yakınına gelince

Bir de palazlanırdı

Uzaktan sevilince

>

Bir kırlık bir bağ vardı

O yıl çoştu gönendi

Bambaşka ürün verdi

Pazara malı indi

Kasaba pazarında

Koşuldu yarışıldı

Bir anda kapışıldı

Alan satan övündü

Alamayan dövündü

Bulamayan ağladı

Yeni ürün patladı

Çanak daldı bir süre

Bir anı evrenince

Yavaşça ince ince

Yanına sokuldular

Yolunca yordamınca

Boşluğunu buldular

Yeni ürün koydular

Yeni ürün dolunca

Eski çanak çatladı

Bir adı kaldı bunca.

TAŞ YAZI1

Gülüş bir yanaşımdır bir öbür bir kişiye

Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye

Anılarından kale yapıp sığınsa bile

Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.

1 Yeni adıyla tekrar.. Eski adları “Çiçekleri Yemeyin” kitabında AN ve Bebek’teki “Şimdi” isimli mekânının duvarında ise HER idi.

PARASIZLIK BALLADI

Türküye benzeyen bir ürkü

Yetse de, yetmese de kesemde..

Görsem de, görmesem de

Ensemde

Hüzünden söz ediyor boyuna.

Dinlesem de, dinlemesem de..

Ürküye benzeyen bir türkü,

Üstümden başımdan okunuyor,

Saçımdan, sakalımdan..

Söylesem de, söylemesem de.

DENİZİN BALLADI

Gözlerin en bakışında

Bir en deniz,

Ve denizin en gözünde

Bir bakış, o sensin deniz..

O bakışa ben baktım..

Deniz bakışındaydı, baktım

Bakışındaydı gözleri,

Gözlerindeydi deniz.

OTOKOPİ

Öncesinde yenidendim, sonrasında eskidendim.

Geldim gördüm betikleri, anladım bir nedendim.

Bir oyunda üşüdüm, bir oyunda terledim.

Birine merdivendim, öbürüne gidendim.

ÜSTÜNE-ÜSTÜNE

Her rengin bir anlamı bir de görüntüsü var,

Her anlamın bir rengi, düşünlerde süsü var.

Üstüne ha üstüne gitsem rengin, anlamın..

Üşüyen kavramların bende bir örtüsü var.

SU

Kirli eller daha temiz.

Temiz elli

Kirli gönüllerden.

Ne dersiniz?

Yaşam öyküleri, sanıldığınca karışımsız

değil, karışımlıdır.

Her bir yaşam öyküsü, öbür yaşamların

parçacıklarıyla tamamlanır.

ÖĞÜT

Okulda, anladıkça başaracaksın.

Yaşamda, başardıkça anlayacaksın.

Gelecek mutlu-mutsuz, inanmasan da;

Gözlerin yaşardıkça anlayacaksın.

DENİZİN DELİSİ

Unutmak mı, delisin,

Gitmesem de bekler orada deniz.

Gelirsem bilmelisin.

Benim beklememdir burada deniz.

Gitmek gibi geleceğim

Denizin delisine.

Delinin denizi gibi,

O ne kadar giderse.

SÖZCÜL

Birisi gelse,

Bana candan bir şey verse,

Ben de alsam;

Ne iyidir

Onun ve benim için.

Birisi gelse,

Bana bir söz dese,

Ben de anlamasam;

Ne kötüdür

İkimiz için.

Birisi gelse,

Benden bir şey çalsa,

Ya da saklasa;

Bu yıkımdır

İkimizden birisi için.

AĞLAMAK

Ağlamak

Bazı acılarda yetmez

Bazı ölümlere

Örtüsüdür bazı acıların

Örter, örtülmez

Savunur bir süre

Ağlayanlar sevinmeli

Sevin ağlayabiliyorsan

Acılar ardarda dinmeli

Durur bir nöbetçi gibi

Durur bir bekçi gibi

Zamana gülmeli-gülmeli.

Sevin ağlayabiliyorsan

Unutmanın kardeşidir ağlamak

Uyur uyanır yatağında duyguların

Düşüncenin kucağında hep çocuktur

Ağlamak.

ZELZELE

Sen ona uyanırsan o sana hep sen durur,

Sen onu bilmesen de o seni hep bilen durur,

Sepetinden sulu, kanlı yangınlar damlar;

Bana senden vurur,

Sana benden durur.

Unutturur hep kendisini, öyle gelir,

Sonra da hiç hatırlamaz..

Duyan da bir, duymayan da bir.

Hiç bir kan yetmez buna;

Ona

Uyuyan da bir, uyumayan da bir.

DÜNE GİDEN

Olmamış bir şeye inanan insan

Geride, hep geridedir.

Tüm olmakta olanları

Değil anlamak, göremez bile.

Karanlığını yoğun’a boyar,

Bir bugün içinde ölemez bile..

Gider, boyuna düne gider.

KURŞUN KALEM

Bana biri bir söz etse

O sözü sonra o’

Na anlatsam, yinelesem.

Yazsam,

Çizsem.

O beni dinlese,

Bana

Ben o

Sana

Söylediğim sözü

Bilsen

Unuttum

Dese;

Aklınca

Silmeyi

Denese.

Ben de ona

Sen o

Bana

Dediğin sözü

Söylemeseydin

Bana

Ne

Desem.

Onun bana

Söyleyip unuttuğu’

Nu sandığı

Sözü

Ben ona

Unutmadığımı

İletsem.

O’

Na

Sussam..

Ben.

O, silinir gider,

Ben yazar giderim.

ALDANI-ALDATI

I

Benim düşlerimin içinde

O uyuyordu, duyuyordum.

Ben bir uykusunda onun,

Bir düş’ünde bulundum..

Uyuyordu, duyuyordu,

Avundum.

II

Benim düşlerimin içinde

O uyumuyordu, biliyordum.

Ben ne bir uykusunda onun,

Ne de bir düş’ünde bulundum..

Bulunsaydım,

Vururdum.

SINIR BİR ÇİZGİDİR

İKİ OKUNUR

Sınırlar

Her zaman,

Her an,

Yakından,

Uzaktan

Birbirlerine bakışırlar,

Durmadan birbirlerine

Kendilerini taşırlar.

Birindeki nöbetçi

Öbüründekine bekçidir.

Her ikisi de yakın

Birbirine

Her ikisi de uzak

Bir

Olasılığa

Karşı’dırlar.

DÜN ODAMI TOPLADIM

Nasıl da hiç sezdirmeden birikişmiş yanyan’larca

Kalem kalıntılarından, bozuk çakmaklara kadar,

Oyuncak parçalarından / bir sürü şey / kutularca,

Hangi kapının olduğu unutulmuş anahtarlar.

Unutulmuş, anılmamış, bu unuttum’lar, anım’lar,

Onlar da mı uçuşurlar bütün bunlar atılınca.

Artık uyansalar bile bana uzanamaz onlar,

Dağıtınca, toplayınca, yerimize alışınca.

Zamanında olmalıydı, atılımlar, katılımlar,

Ne ben onları anlarım, ne de onlar beni anlar;

Bir bütünmüş yarımlaşmış karşısından bakılınca.

Bir düğme, ki iliği yok, sökülmüş bırakılınca,

Sedef bir çakıymış ama, kırık ucu paslanınca;

Camları kırık gözlükler hangi gözlerle bakarlar.

IŞIMAK YAŞATMAKTIR

Gecelerin karanlık bölümü

Sesleri büyütüyor

Uykusuzluğun kucağında

Emziriyor ölümü.

Büyütüyor sesleri

Karanlık bölümü gecelerin.

Yıldızları çağırmalı

Işıtmalı o büyüyen sesleri.

KONU

Ben gözlem öykülerini az severim.

Gitsem gitsem,

Öyküleri özlem olan

Delilere giderim.

Ben çiçeklileri

Renklileri

Delileri severim,

Bir de delilikleri.

Bir olay yoktur;

İçiçe’dir olaylar.

Bir olay; içinde adamlar..

Bir adam; içinde olaylar.

Öykü mü?

Kendini yaşarken romanlaşır.

Bir bitki, bir fidan, bir ağaç?

Kendini aşarken ormanlaşır.

Doğa? Kimine bir öykü, kimine bir roman..

Yalına iner giriftliğinde.

Bir çoban?

Bin çobandır ovadan indiğinde.

ŞİMDİ

Unutulmamak savaşımında

Anlayorum biz yaşlıların

Çirkin kalan

Haklı direnişlerini

Anlamsızca

Gençleri güzel kılan

Az deneylerinde

Haksızca.

AZ ACI

Saygın ölü;

Yaşarken tanış olmadık

Seninle,

İyi ki.

TAPAN TAPILAN

Her şeyin var nerde’leri

Bir-bir açar perdeleri

Her perdede oraları

Açılı kapanı gelir

Pencerenin kapanları

Cam takıp da kıranları

İçe dışa bakanları

Kıranla yapanı gelir

Yeni gelen hep yabanı

Düşer başına tavanı

Tapılan durur da hani

Bakarsın tapanı gelir

ÇARŞI

Ölçü mü, tartı mı,

Önü mü, ardı mı,

Eksi mi, artı mı,

Gördünüz tartıyorum.

Kurusunu, yaşını,

Sonunu ve başını,

Gözünü ve kaşını,

Ayırdım tartıyorum.

Bir oyuncak terazide,

Usta, ünlü bir terzide,

Kınamadan sizi de

Düşündüm tartıyorum.

GRAFİK

Her uzun, başka başka kişilere

Başka başka şeyler anlatır,

Unuturlar başka başka.

Her çok, birçoklarına

Bir çok şeyler anlatır;

Taşırlar başka başka.

Her iri, küçükleri kızdırır

Sesde, renkte, yolda, yöntemde;

Birleşirler başka başka.

Her büyük, boy’undan anlaşılmaz,

Tarlalarda, dağlarda dolaşır;

Yetişir başka başka.

ÖYKÜNÜN BİTİMİ

Bİrinin kendini istediği gibi görmesi,

Öbürünün kendini olduğu gibi görmesi,

Öyküdür istense istenmese kişi yaşarken;

Birininki onca’dır, öbürü kendi ölmesi.

SENİ SAKLAYACAĞIM

Seni saklayacağım inan

Yazdıklarımda, çizdiklerimde,

Şarkılarımda, sözlerimde.

Sen kalacaksın kimse bilmeyecek

Ve kimseler görmeyecek seni,

Yaşayacaksın gözlerimde.

Sen göreceksin, duyacaksın

Parıldayan bir sevi sıcaklığı,

Uyuyacak, uyanacaksın.

Bakacaksın, benzemeyor

Gelen günler geçenlere,

Dalacaksın.

Bir seviyi anlamak

Bir yaşam harcamaktır,

Harcayacaksın.

Seni yaşayacağım, anlatılmaz,

Yaşayacağım gözlerimde;

Gözlerimde saklayacağım.

Bir gün, tam anlatmaya..

Bakacaksın,

Gözlerimi kapayacağım..

Anlayacaksın.

KALDI

Anılarla umu’lar arasındaki ip,

Kimiler birini, kimiler öbürünü özleyip,

Asılı bir yaşam gerildi kaldı.

Doğum yeri anılardı yaşamın,

Öbürüydü başladığı yerde akşamın,

Yaşam boyu can-içre serildi kaldı.

Bir ülkeydi, bir insandı, bir andı

Oradayken burada, bur’dayken or’da yandı

Yaşam-altı düşlerde gezildi kaldı.

Bir kadındıysa gençliği güzelliği çürüdü

Bir erkektiyse koş düşündü felç yürüdü

Ve “ahmak ayaklar” altında ezildi kaldı.

Çerçevesi yoktu yapılan resmin

İçinde dolaşan karda ayak izlerinin

Yaşam diye bir tablo çizildi kaldı.

Anılarda bir tipi, umudlarda bir sis

İkisi de bizsiz, ikisi de isimsiz

Şarkıları bitmeden kurşuna dizildi kaldı.

Anı:

“...Benim güzel çocukluğumu

Ahmak bir ayak ezdi...”

Asaf Hâlet Çelebi.

Bir şey olmasaydı

yazmak olmayacaktı..

Başka bir şey de olmasaydı

Silmek olmayacaktı.

SEVİNÇ İLE HÜZÜN

Sevinci kapıştılar taşımayı bilmeden,

Şimdi bilen yok, nerede oturuyor.

Köyün delisi Hüzün, yalnız kaldı yollarda

Adam-adam sınayor, arayor yoldaşını..

Kıskandıran özlemi, yüzünden okunuyor.

Görünüp siliniyor o gündenberi

Sevinç bir an gözlerde, dudaklarda,

Yerini sevgilisi Hüzün’e bırakıyor..

Sevinç’se uzaklarda, hep uzaklarda,

Şöyle bir görünüyor, hemencecik uçuyor.

İşte o günden beri gözlerde, dudaklarda

Hüzün, aramaktadır yitik yavuklusunu,

O günden beri Sevinç yerinde durmaz

Ve kişiliğini ararken uzaklarda

O günden beri kimliksiz hüzün olmaz.

HACI MURAD ORATORİO’SU

ORATORİO’YA GİRİŞ

Konuşmak küçülür-küçülürse

Adı değişir susmak olur

Ağlamak büyür-büyürse

Adı değişir susmak olur

Kucağında susmak adlı bir çocuk

İkisi de küçük

Bakışlarında susmak adlı bir kuş

Uçmuş da uçmuş

Bir anda iş işten geçik

İki ölüm kadar seçik

Konuşmak küçülmüş küçülmüş

Adı değişmiş susmak olmuş

Ağlamak büyümüş büyümüş

Adı değişmiş susmak olmuş

Hacı Murad üstüne yürümüş yürümüş

Bunu gören Kızılırmak olmuş

Her akşam gün batarken

Güneşi hiç ellemeden ve hiç görmeden

Kızılırmak denize rengini yazmış

ORATORİO

Yüreğine yok yazılıyor, onanmazlığına var yazılıyor.

Boyuna yeniden bir büyük yok hazırlanıyor ona,

Onun dününe, bugününe, yarınına

Ki artık o da hiç bilmeyecek

Boyuna arayacak, boyuna gidecek susmalarına susmalar..

Kimine unutmak bile çok, kimine unutmamak az

Benim, senin, onun-bunun yerine.

Bir kar dinmeden ona yaz boyu yağar da yağar..

Sisyphus’un kayasını andıran dağdelen bir ok

Bir tüfek patlaması gibi derine, hep derine

Hacı Murad’ın susmasını kazar da kazar.

Bir çizgidir çizilmiştir ondan önce,

Gelir Bafra’lardan Istanbul’lara kadar.

Kızılırmak akar, gelmiştir taa nerelerden

Ve batan güneşi hiç ellemeden ve hiç görmeden

Vura vura akşamları ve bir denizi kana boyar.

Gelen ya da gelecek şu öte karanlıklar adına

Bir fener, yıldız-yıldız gazyağını çakar.

Bir yoğun, bir özel su sabah-akşam hiç durmaz;

Yalın bir sucasına hava olur yüreğine damlar.

Yüklenir bir anda bin doğumu o yaşam boyu

Bin ölümü bir anda yüklendiği kadar.

Yazgının kesiştiği alınlar bir avuç değil,

O merminin yoluna, mermi onun yoluna çıkar.

Ne bir çiçek, ne bir demet, ne bir yumak;

Ellerinde bir çile, ör örebildiğin kadar.

Balıkların yazdığını sularda su okur,

Havalarda çizim çizim dolaşırken kuşlar.

Şiirlere uzanır susmalarını çoğaltmak için;

Alır da Murad’ını o yollardan yollara vurgular.

Bir kapıdan geçmiştir, onu o seçmemiştir;

Arkasından o kapı ona bakar da bakar.

Üstüne yürümüştür, bir yürek çürümüştür.

Bu ne özel bir iştir ağalar, beyler, dostlar.

Bir merminin önüne durmaya yetişecek..

Şimdi o oradadır, onu ergeç yakalar.

Çok önceden patlamış bir tüfek biliyorum..

Bafra’da patlamıştır, gelmiştir bana kadar.

Artık hep orada olacak oradaki o adam

Buradayken orada olmak istediği kadar.

HARCAMALAR

Mektuplar aldım sevindim,

Birinde denmiş geliyorum

Öbüründe yazılmış geleceğim.

Bekledim bekleyorum..

Bir yaşam verdim.

Açtım bir başkasını,

Uzun-uzun yazmış gel.

Okumadan arkasını

Gittim gidiyorum

Bir başka yaşama bedel.

Biri demiş sen, biri demiş ben.

Seni ben anladım, beni sen.

Bir yaşam daha verdim

Beklerken, giderken, dönerken.

Kaldı elimde üç-beş mektup,

Üç-beş yaşam.

Bir onları da açsam okusam

Önceki yaşamları unutup

Ya beklesem, ya da gidip arasam.

Ne bir iz geliyorum deyenden,

Ne de gel yazandan.

Bunları düşünüp dururken

Bir yaşam daha gitti elimden

Başkalarınca saklamak varken.

Ama ben umudluyum bundan;

- Yüzümden, gözümden belli -

Umudu umudumla harcadığımdan..

Bundan sonra belki

Bir yaşam daha çıkar mektubumdan.

Her şeyi süpürebilirsin;

Sonbaharı süpüremezsin.

KALMAK TÜRKÜSÜ

Daha gidilecek yerlerimiz var

Şu sohbetinizi dinler gideriz

Coştukça şarkılar, türküler, sazlar

Rakı mı, şarap mı, içer gideriz

Geçse de umudun baharı yazı

Gözlerde kalıyor yaşanmış izi

Kimseler kınamaz burada bizi

Ne varsa hesabı öder gideriz

Söyleyecek sözü olan anlatsın

İsterse içine yalan da katsın

Yeter ki kendinden, bizden söz etsin

Yalanı doğruyu sezer gideriz

Neler gördük neler bu güne kadar

Daha gidilecek yerlerimiz var

Bizi buralarda unutamazlar

Kalacak bir türkü söyler gideriz

Sevgiye var olduk sevdik sevildik

Kavgalara girdik öldük dirildik

Bir anlam fırını içinde piştik

Anlamlı güzeli sever gideriz.

BİLSEYDİ EĞER

Bir şiir bir geceye değer,

Bir şiir bir uykuya değer,

Bir şiir bir uyanmaya değer,

Bir şiir bir sigaraya değer,

Bir şiir bir rakıya değer,

Bir şiir bir şarkıya değer,

Bir şiir bir türküye değer,

Bir şiir bir ağrıya değer,

Diye-diye..

Meğer.

CAĞALOĞLU YOKUŞU

Dün gece yokuşu çıkıyordum,

Günlerden yetmişsekizdi..

Yaymacı

Eski kitaplarını bekliyordu

Kaldırımda

Eskiden olduğu gibi,

Alsınlar okusunlar diye

Başkaları da.

Bazı yerler değişmiş,

Bazı yerler eskiden olduğu gibi

Hiç değişmemiş..

İnenlerle çıkanlar;

Yaşlısı, genci

Basımevi, kitabevi..

Gelenlerle, kalanlar..

Aynı umular, aynı bekleyiş..

Adlarda, yapılarda okunuyor

Olmuşlarla olanlar..

Yalnız bir şey değişmemiş;

İniş-çıkış, geliş gidiş.

>

Bu yalnız benim için değil..

Nasılsa benden önce;

Yüz, seksen, elli..

Benden sonra da olacak,

Besbelli.

Benim de demek istediğim:

Dün gene yokuşu çıkıyordum

Günlerden yetmişsekizdi..

Onu-buna kimilerini sordum,

Çok azı bildi.

İşte geçerken dün o yokuşdan,

Günlerden yetmişsekizdi,

Saat yetmişsekizdi..

Otuzsekiz saat önce oradan

Şarkılarıyla, şiirleriyle

Bir şarışın geçmişdi..

Onu soruyordu şimdi

Bir sakallıdan..

Ne bilsindi.

Yalnızlık paylaşılmaz..

Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

YALNIZ’IN DURUMLARI

I

Her şeyi süpürebilirsin;

Sonbaharı süpüremezsin.

Sen herşeyi süpürebilirsin;

Sonbaharı süpüremezsin.

Yalnızsa,

Sürekli bir sonbaharı

Süpürür hep..

Düşünemezsin

II

Yanar

Sobasında

Yalnız’ın

Üşüyen

Bakışları.

Lâmbasında

Karanlığa dönük

Bir ışık

Titrer

Sönük-sönük.

Penceresi

Dışına kapanmıştır,

Kapısı

İçine örtük.

III

Yalnız

Bin yıl yaşar

Kendini

Bir an’da

IV

Yalnız’ın

Nesi var, nesi yoksa

Tümü birdenbire’dir.

V

Yalnız

Bir ordudur

Kendi çölünde..

Sonsuz savaşlarında

Hep yener

Kendi ordusunu.

VI

Yalnız’ın

Sakladığı bir şey vardır;

Boyuna yerini değiştirir,

Boyuna onu arar..

Biri bulsa diye.

VII

Yalnız

Hem bilgesi,

Hem delisidir

Kendi dünyasının.

Ayrıca;

Hem efendisi,

Hem kölesidir

Kendisinin.

Tadını çıkaramaz

Görece’siz dünyasında

Hiçbirisinin.

VIII

Yalnız

Sürekli dinleyendir

Söylenmemiş bir sözü.

IX

Sözünde durması

Yalnız’ın yalancılığıdır

Kendisine..

Hep yüzüne vurur utancı..

O yüzden

Gözlerini kaçırır

Gözlerinden.

X

Yalnız’ın odasında

İkinci bir yalnızlıktır

Ayna.

XI

Yalnız

Hep uyanır

İkinci uykusuna.

XII

Yalnız

Kendi ben’inin

Sen’idir.

XIII

Bir sözde saklanmış bir yalanı

Bir gözde okuduğundan

Bakmaz kendi gözlerine bile.

XIV

Her susadığında

O

Kendi çölündedir.

XV

Kendi öyküsünü

Ne anlatabilen,

Ne de dinleyebilen.

Kendi türküsünü

Ne yazabilen,

Ne söyleyebilen.

XVI

Bir zamanlar güldüğünü

Anımsar

da..

Yoğurur hüzün’ün çamurunu

Avuçlarında.

XVII

Yalnız

Aranan tek görgü tanığıdır

Yargılanmasında

Kendi davaasının..

Her duruşması ertelenir

Kavgasının.

XVIII

Yalnız

Hem kaptanı

Hem de tek yolcusudur

Batmakta olan gemisinin..

Onun için

Ne sonuncu ayrılabilir

Gemisinden,

Ne de ilkin.

XIX

Yalnız’ın adı okunduğunda

Okulda ya da yaşamda..

Kimse

“Burada”

deyemez..

Ama

Yok da..

XX

Uykunun duvarında başladı..

Önceleri bir toz gölgesi sanki;

Sonra bir yumak yün gibi.

Ama şimdi iyice görüyor

Örümceğin ağını

Gün gibi.

XXI

Yalnız

Duymuş olduğunun sağırı,

Görmüş olduğunun körü

Dür..

Ölür ölür öldürür,

Öldürür öldürür ölür.

Duyduklarını unutur,

Duyacaklarını düşünür.

XXII

Yalnız’ın adına

Hiç kimse konuşamaz..

O

Kendi kendisinin

Sanığıdır.

XXIII

Yalnız

Önceden sezer

Sonra olacakları..

Paylaşacak biri vardır;

Anlatır anlatır ona

Olanları, olmayacakları.

XXIV

Her leke

Kendisiyle çıkar.

Özdemir Asaf (Ankara, 11 Haziran 1923 – İstanbul, 28 Ocak 1981) Danıştay Üyesi Mehmet Asaf’ın oğludur. Babasını kaybettiği yıl (1930) Galatasaray Lisesi’nin ilk kısmına girdi. 1934 yılındaki Soyadı Kanunu’yla ‘Arun’ soyadını aldı. 1941 yılında on birinci sınıfta, bir ek ara sınavla Kabataş Erkek Lisesi’ne geçip 1942 yılında mezun oldu. İki yıl İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne, üçüncü sınıfa kadar İktisat Fakültesi’ne devam etti, o dönemde iki yıl olan Gazetecilik Enstitüsü’nün birinci sınıfını okudu.

İlk yazısı 1939 yılında Servetifünun-Uyanış dergisinde çıktı. Şiir, yazı ve çevirilerini Amaç, Büyük Doğu, Dost, Edebiyat Dünyası, Kaynak, Küçük Dergi, Seçilmiş Hikâyeler, Servetifünun-Uyanış, Şadırvan, Türkçe, Türk Dili, Varlık, Yeditepe, Yenilik, Yirminci Asır gibi dergilerde ve Vatan gazetesinin sanat sayfalarında yayımladı. Zaman ve Tanin gazetelerinde çalıştı, çeviriler yaptı. Bir süre sigorta prodüktörü olarak çalıştı. 1951’de Sanat Basımevi’ni kurarak matbaacılığa başladı ve kitaplarını ‘Yuvarlak Masa Yayınları’ adı altında yayımladı. 1972 yılında Bebek’te “Şimdi” isimli Biblio, Bar, Restoran açtı, yaşamının kalan süresinde mekânında sanatçı dostlarını ve her yaştan, her meslekten insanı ağırladı.

Özdemir Asaf, şiirlerinin özü ve sesiyle, dönemlerin ve akımların ötesinde, çağdaş Türk şiirinin en özgün isimlerinden biridir.

Yapıtları:

Şiir: Dünya Kaçtı Gözüme (1955), Sen Sen Sen (1956), Bir Kapı Önünde (1957), Yumuşaklıklar Değil (1962), Nasılsın (1970), Çiçekleri Yemeyin, (1975), Yalnızlık Paylaşılmaz (1978), Benden Sonra Mutluluk (1984) Etika: Yuvarlağın Köşeleri (1961), Yuvarlağın Köşeleri II (1986) Öykü: Dün Yağmur Yağacak (1987) Otokopi, Deneme: ‘ça (1988) Çeviri: Reading Zindanı Balladı - Oscar Wilde (1968).

Özdemir Asaf’ın

YKY’deki kitapları:

Çiçek Senfonisi (2008)

Kırılmadık Bir Şey Kalmadı (2009)

Dokuza Kadar On (2010)

Benden Sonra Mutluluk (2010)

Sen Bana Bakma, Ben Senin Baktığın Yönde Olurum -

Kendi Sesinden Şiirler (2012)

Yalnızlık Paylaşılmaz (2014)

Lavinia (2014)