N EW YO RK TIM ES BESTSELLER

GÖLGELERİN

EFENDİSİ

KUŞATMA

ALTINDA

J O H N F L A N A G A N

Will: Araluen Krallığındaki Redmont Eyaleti’nde, Baron

Arald’ın koruması altında büyüyen Will, Orman Muhafızı

Halt’un çırağı olarak geçirdiği yılların ardından, artık tam teç-

hizatlı bir Orman Muhafızı.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızlarından biri olan

Halt, gölge gibi hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kullanır.

Halt, yıllar önce Morgarath’ın ordusunun yenilmesinde de büyük

pay sahibi.

Crowley: Orman Muhafızları’nın Komutanı.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyarı Horace, başta Will ile

anlaşamasa da sonradan iyi dost olurlar. Kusursuz kılıç kullanan

Horace, bu ustalığı sayesinde genç yaşında şövalyelik payesine

erişmiştir.

Alyss: Will’in yetimhaneden arkadaşı, ve Redmont Şatosu

Dışişleri Bölümü’nün başkanı olan Leydi Pauline’in çırağı.

Alyss, artık eyaletler arasında Haberci olarak görev yapıyor.

~ 5 ~

Lord Syron: Will’in özel bir görevle gönderildiği Norgate

Eyaleti’nin baronu. Gizemli bir hastalığa yakalanan Syron, ko-

nuşamıyor ve hareket edemiyor.

Lord Orman: Lord Syron’un oğlu. Keren tarafından zehir-

lendikten sonra sekreteri Xander ve Will, onu şatodan kaçırarak

şifacı Malcolm’a götürdüler.

Şövalye Keren: Syron’un yeğeni; Orman’ın kuzeni ve iyi bir

savaşçı. Şatoyu ele geçiren Keren, Alyss’i de esir aldı.

Malkallam: Yıllar önce bir çocuğun ölümüne neden olup

Norgate’teki Grimsdell Ormanı’na kaçan gizemli büyücü. Asıl

adı Malcolm ve aslında bir şifacı.

Gundar Hardstiker: Will’in planlarını gerçekleştirmesine

yardımcı olan Skandiyalı kaptan.

MacHaddish: Keren’le pazarlık etmeye gelen İskoti generali.

Jack Buttle: Seacliff’de yaptığı kötülükler ve işlediği cina-

yetlerle nam salmış adi bir suçlu.

Xander: Lord Orman’ın sadık yardımcısı. Hiç belli etmese de

çok cesur biri.

Baron Ergell: Will ’ in ilk görev yeri olan Seacliff Eyaleti

’nin baronu.

Rooklu Sör Norris: Seacliff’in Savaş Ustası.

Edwina Temple: Seacliff’de Will’in kulübesinin işlerini

gören eline çabuk, ağzı sıkı bir kadın.

- 6 -

kandiya gemisi Kurt Bulutu'nun kaptanı ve dümencisi

Gundar Hardstriker*, elinde tuttuğu ince, uzun ve tütsülen -

S

miş

kaba et parçasını kederli bir ifadeyle ısırdı.

Ağaçların arasına kurulu kaba barınakların altına sığışan

tayfaları, sessizce aralarında konuşup yemek yiyor ve buz gibi

hava karşısında alabildikleri tek önlem olan küçük, dumanı tüten

ateşlerin etrafına dizilerek ısınmaya çalışıyorlardı. Kıyıya yakın

kesimlerde kar, genellikle gün ortasında buz gibi bir sulu

sepkene dönüşüyor, akşamüstü yeniden donuyordu. Tayfalarının

bir çıkış yolu bulması için ona bel bağladıklarının farkındaydı.

Öte yandan, kısa bir süre sonra onlara bir çözüm bulamadığını

söylemek zorunda kalacağını da biliyordu. Gemileri, onlara

hiçbir kaçış umudu bırakmadan Araluen’de karaya oturmuştu.

Elli metre ötedeki Kurt Bulutu, nehrin kıyısına yan yatmış

durumdaydı. Gundar, uzakta da olsa denizci gözleriyle gövdenin

üçte biri boyunca uzanan hafif kabartıyı seçebiliyordu

* İng. Taşçatlatan. (Ç.N.)

~ 1 ~

JOHN FLANAGAN

ve manzara, içinin acımasına yol açıyordu. Skandiyalılar, ge-

milerini neredeyse canlı bir varlık, benliklerinin bir uzantısı,

varlıklarının bir ifade şekli gibi görürdü.

Gemisi artık mahvolmuş, omurgası tamir edilemeyecek şe -

kilde hasar görmüş ve gövdesi yamulmuştu. Kış mevsiminin acı

soğuğu hissedilmeye başladıkça, yakacak odun görevi gör-

mekten başka bir işe yaramayacaktı. O ana dek gemiyi boşalt ma

fikrini aklından uzaklaştırıp durmuştu ama artık daha fazla

bekleyemeyeceğinin farkındaydı. Hem daha sağlam kulübeler

inşa etmek hem de yakacak olarak kullanmak üzere ahşaba ih-

tiyaç duyacaklardı. Ancak gemisi, gövdesindeki şu lanet olası

kesiğe rağmen hâlâ bir gemiye benzediği sürece, bir Skandiya

kaptanı olmanın gururunu az da olsa taşımaya devam edebili-

yordu Gundar.

Yolculuk, baştan sona tam bir fiyaskoydu, diye geçirdi

aklından hüzünle. Araluen’den uzak durmuş ve Galya ile

İberya’daki kıyı köylerini yağmalamak üzere yola çıkmışlardı.

Skandiya Yüce Kontu’nun Araluen Kralı ile imzalamış olduğu

anlaşma nedeniyle o günlerde Araluen kıyıları nadiren yağ-

malanıyordu. Aslında baskın yapmaları yasaklanmış değildi.

Ancak Yüce Kont Erak’ın buna karşı olduğu biliniyordu. Bir

kaptanın Erak’ı karşısına almak için ya çok budala ya da son

derece gözü kara bir kişi olması gerekiyordu.

Ancak Gundar ve adamları, Dar Geçit’e ulaşan baskın fi-

losunun gerisinde kalmışlardı. Ayak bastıkları köyler ya bo-

şaltılmıştı -erken davranan gemiler tarafından yağmalanmış-

lardı- ya da geldiklerini öğrenen köylüler önlemlerini almıştı.

Çetin dövüşler sonucunda yedi adamını kaybetmişti; elinde de

kaybını telafi edecek hiçbir şey bulunmuyordu. Nihayet, son

KUŞATMA ALTINDA

çare olarak, adamlarıyla kışın kuzeye yapacakları uzun yolculuk

sırasında hayatta kalmalarını sağlayacak miktarda erzak elde

etmek üzere Araluen’in güneydoğu açıklarındaki adaya ayak

basmışlardı.

Olanları düşününce, acı acı gülümsedi. Yolculuklarının onu

tatmin eden bir kısmı varsa, o da burası olmuştu. Karınlarını

doyurmak için çaresizce savaşıp daha fazla adam kaybetmeye

hazır olan Skandiyalılar, genç bir Orman Muhafızı tarafından

karşılanmışlardı. Birkaç yıl önce Temuçilere karşı verilen sa-

vaşta Erak’m yanında savaşmış olan çocuktu bu.

Orman Muhafızı, karınlarını doyurmayı teklif ederek onları

hayrete düşürmüştü. Hatta o gece onları, yörenin ileri gelenleri

ve eşleriyle birlikte bir ziyafete davet etmişti. Yemeğe dair

hatıralarını, kaba ve özensiz gemicilerinin terbiyeli birer

beyefendiye dönüşerek masadakilerden eti uzatmalarını ya da

kupalarına biraz daha bira konmasını rica ettikleri anları ha-

tırladığında Gundar’ın tebessümü yüzüne yayıldı. Adamakıllı

küfürler savurmaya, ateşte çevirdikleri yaban domuzlarının et-

lerini çıplak elleriyle koparmaya ve biralarını dosdoğru fıçıdan

içmeye alışık olan adamlardı bunlar. Kibar sosyetiklerin arasına

karışma çabaları, Skandiya’ya dönmelerini takiben günlerce

anlatılacak olan muazzam hikâyelerin temelini oluşturacaktı.

Gundar’in tebessümü kayboldu. Skandiya’ya döndükten sonra

mı? Skandiya’ya nasıl döneceklerine dair hiçbir fikri yoktu ki.

Dönüp dönemeyeceklerini bile bilmiyordu. Seacliff Adası’ndan

karınları doymuş ve yolculuk için erzak elde etmiş olarak

ayrılmışlardı. Hatta Orman Muhafızı, yolculuktan yanlarına

küçük bir kâr kalsın diye onlara bir köle bile hediye etmişti.

- 9 -

JOHN FLANAGAN

Kölenin adı Buttle’dı. John Buttle. Adam hırsızın, katilin

tekiydi ve Araluen’deki varlığı, Orman Muhafızı açısından po-

tansiyel bir tehlike teşkil ediyordu. Genç adam, Buttle’ı köle

olarak Skandiya’ya götürmesini rica ederek Gundar’a büyük bir

iyilik yapmıştı. Deniz kurdu da doğal olarak teklifi kabul

etmişti. Buttle, güçlü kuvvetli bir adamdı; eve döndüklerinde iyi

para edeceği kesindi.

Eve döndüklerinde. Hallasholm’ü bir daha görebilecekler miydi

acaba? Muhtemelen Gözcü Noktası’na az bir mesafe kala yoğun

bir fırtınaya yakalanacak, güneye ve batıya sürükleneceklerdi.

Araluen kıyılarına yaklaştıklarında, Gundar, Buttle’ın zin-

cirlerinin çözülmesini emretmişti. Rüzgârın çetin estiği bir kı -

yıya doğru yol alıyorlardı ki, bu durum tüm denizcileri dehşete

düşürürdü. Gemilerinin fırtınadan tek parça halinde çıkması,

mucize olacaktı. Köle de olsa Buttle’a da bir şans tanımalıyız,

diye geçirmişti aklından Gundar.

Kurt Bulutu görünmez bir kayalığa çarptığında çıkan çatırtı

sesi, hâlâ kulaklarındaydı. Sesi ilk duyduğunda, sanki kendi

belkemiği çatlıyormuş gibi hissetmişti; geminin acı içinde in-

lediğine yemin edebilirdi. Geminin dümen hareketlerine verdiği

yavaş tepkilerden ve dalga çukurlarının tepesindeki bel

verircesine konumundan, omurgasının çatladığını hemen anla-

mıştı. Birbirini izleyen dalgalarla, gövdedeki çatlak da giderek

derinleşiyordu. Geminin ikiye ayrılıp batması an meselesiydi

artık. Ancak Kurt Bulutu dayanıklı bir gemiydi ve öylece uzanıp

ölümü kabullenmeye hazır değildi henüz.

Sonra birden, sanki felakete uğrayan geminin yiğitliğiyle

- 10 -

KUŞATMA ALTINDA

fırtınadan bitkin düşmüş tayfanın harcadığı çabaya karşılık

verilen ilahi bir mükâfat gibi, kayalık kıyı şeridindeki boşluk,

hemen önlerinde genişleyen nehir girişi gözüne çarpmıştı.

Gundar, rüzgârda bir oyuncak gibi sallanan gemisini hemen o

tarafa yönlendirmiş ve nehrin korunaklı suyuna girmeyi başar-

mıştı. Rüzgâr ve azgın dalgaların hızı kesilirken, adamları da

yorgunluktan kürekçi bölmelerine yığılıp kalmıştı.

Buttle da eline geçen fırsatı değerlendirmiş, tayfalardan bi-

rinin kemerinden kaptığı bıçakla adamın boğazını kesivermiş - ti.

Bir diğer kürekçi onu durdurmaya çalıştıysa da dengesini

kaybetmiş ve Buttle onu da etkisiz hale getirmişti. Bunun ar-

dından korkuluktan atlayarak uzakta kalan kıyıya doğru yüz -

meye başlamıştı. Arkasından gitmenin hiçbir yolu yoktu. Ne

tuhaftır ki, Skandiyalıların çok azı yüzme biliyordu ve gemileri

de batmak üzereydi. Bir küfür savuran Gundar, Buttle’ın peşini

bırakıp gemiyi kıyıya çıkarabilecekleri bir nokta aramaya

odaklanmak zorunda kalmıştı.

Hemen önlerindeki dönemecin ardından amaçlarına uygun,

çakılla kaplı dar bir sahil bulmuş ve Kurt Bulutu'nu o tarafa

yönlendirmişlerdi. Gundar, omurganın bel verdiğini o an fark

etmişti. Son ana dek tayfaları güvenle taşıyan gemi artık daya -

namamış, ayaklarının altında sessizce ölümü kucaklamıştı.

Tökezleyerek kıyıya çıkmış ve ağaçların arasında kamp kur-

muşlardı. Gundar, fazla dikkat çekmemelerinin yararlarına ola-

cağını düşünmüştü. Ne de olsa, gemileri olmadan kaçış yollan

tıkalıydı ve ne bölgedekilerin onlara verecekleri tepkiye ne de

karşılarına kaç silahlı adam çıkarabileceklerine dair bir fikri

vardı. Skandiyalılar savaştan asla kaçmazdı, ancak bu

topraklarda sıkışıp kalmışken, karşılanndakileri kışkırtmaları

aptalca olurdu.

- 11 -

JOHN FLANAGAN

Orman Muhafızı sağ olsun, yeterince yiyecekleri bulunu-

yordu. Bu karmaşadan bir çıkış yolu bulmak için zamana ihtiyacı

vardı. Belki de, havalar düzeldiğinde Kurt Bulutu’mın

tahtalarından kendilerine küçük bir tekne inşa edebilirlerdi. Bir

türlü karar veremeyen Gundar, iç geçirdi. O, gemiyi yönetmesini

biliyordu, inşa etmesini değil. Küçük kamp boyunca bakındı.

Buttle’m öldürdüğü iki adamı, oturduğu açıklığın gerisindeki

küçük tepeye gömmüşlerdi. Skandiyalılar arasında adet olduğu

üzere bir cenaze ateşi bile yakamamışlardı. Gundar, adamların

ölümünden kendisini sorumlu tutuyordu. Ne de olsa, tutuklunun

serbest bırakılması emrini veren kişi oydu.

Başını iki yana sallayarak, “Şu John Buttle’a lanet olsun,”

diye mırıldandı kendi kendine. “Onu zincirleriyle birlikte gü-

verteden aşağı atmalıydım.”

“Sanırım seninle aynı fikirde olabilirim,” dedi arkasından bir

ses.

Ayağa fırlayan Gundar, kendi etrafında dönüp elini keme-

rindeki kılıcına götürdü.

“Thurak’ın dikenleri adına!” diye bir çığlık attı. “Sen de

nereden çıktın be?”

Siyah beyaz benekleri bulunan, garip bir pelerine sarılı tu haf

siluet, birkaç metre arkasındaki ağaç kütüğünün üstünde

oturuyordu. Kınından yarı yarıya çıkardığı kılıcı kararsızca tutan

Gundar, önünde beliren şekle yakından bir göz attı. Kadim bir

ormandaydılar, etraf karanlık ve ürkütücüydü. Karşısındaki,

belki de bölgeyi koruyan bir ruh ya da hayaletti. Pelerinin

üstündeki şekiller, o izlerken parıldayıp değişiyor gibiydi;

Gundar. gözlerini kırpmak zorunda kaldı. Zihninin derinlik

KUŞATMA ALTINDA

lerinde bir anı canlanmıştı. Daha önce de bu tür bir şeye şahit

olduğunu hatırladı.

Konuşmaları duyan adamları da etraflarına toplanmaya

başlamıştı. Ancak pelerinli, kukuletalı siluet onları da endi-

şelendiriyordu. Gundar, adamlarının arkasında kalmaya özen

gösterdiklerini ve ondan öncülük etmesini beklediklerini fark

etti.

Siluet ayağa kalkınca Gundar da geriye doğru istemsizce

yarım adım attı. Hemen sonra, kendi kendine öfkelenerek öne

doğru hareketlendi. Sert bir sesle konuşmaya başladı.

“Eğer bir hayaletsen,” dedi, “amacımız sana saygısızlık et-

mek değil. Eğer değilsen, bana kim olduğunu söyle, yoksa çok

yakında bir hayalete dönüşeceksin.”

Yaratık, nazik bir kahkaha attı. “İyi konuştun, Gundar

Hardstriker, gerçekten de iyi konuştun.”

Gundar, vücudundaki tüylerin diken diken olduğunu hissetti.

Nazik bir ses tonuyla konuşuyordu ama bir şekilde bu... şey...

onun adını biliyordu. Doğaüstü bir güç söz konusu olmalıydı.

Siluet, ona yaklaşarak kukuletasını geriye itti.

“Hadi ama Gundar, beni tanımadın mı?” dedi neşeyle.

Skandiyah’mn hatıraları, bir anda canlanıverdi. Kesinlikle

pejmürde bir hayalet değildi karşısındaki. Koyu kahverengi

gözleri ve otuz iki dişini birden gösteren ağzıyla, insanı şaşkına

çeviren karmaşıklıktaki saçlarıyla genç bir yüzü vardı. Tanıdık

bir yüz. Gundar birden, pelerinin üstünü kaplayan o garip,

değişken şekilleri daha önce nerede görmüş olduğunu

hatırlayıverdi.

- 13 -

JOHN FLANAGAN

“Will Treaty!*” diye bir çığlık kopardı şaşkınlıkla. “Gerçek-

ten de sen misin?”

“Ta kendisi,” diyen Will, öne çıkarak elini uzattı. Gundar

onun elini yakaladı ve sıktı. Doğaüstü bir orman yaratığıyla karşı

karşıya olmadığı için rahatlamıştı ama yine de sert bir tokalaşma

olmamıştı. Arkasındaki tayfaların bu gelişme karşısında

kopardıkları gürültüyü duyabiliyordu. Onların da kendisi gibi

rahatlamış olduklarını tahmin etti. Bakışlarını Skandiyalı- ların

üzerinde gezdiren Will, gülümsedi.

“Burada tanıdık bazı yüzler var,” dedi. Savaşçıların bir, iki

tanesi seslenerek çocuğu selamladı. Will, adamların yüzlerini

inceledikten sonra hafifçe kaşlarını çattı.

“Ulf Oakbender’ı** göremedim?” dedi Gundar’a dönerek.

Doğulu Süvariler’e karşı verilen savaşta yer alan Ulf, Seacliff

Adası’nda da Will’i tanıyan ilk kişi olmuştu. Şu ünlü ziyafette

yan yana oturmuş ve savaştan söz etmişlerdi. Will, Gundar’ın

yüzünün acıyla gölgelendiğini fark etti.

“Buttle denen şu yılan tarafından öldürüldü,” dedi Gundar.

Will’in tebessümü kayboldu. “Bunu duyduğuma üzüldüm. İyi bir

adamdı.”

Skandiyalıların hayatım kaybeden yoldaşlarının hatırasını

andıkları bir sessizlik anı yaşandı. Ardından Gundar, arkalarında

kalan kamp alanını işaret etti.

“Bize katılmaz mısın?” dedi. “Tuzlanmış etimiz ve güneydeki

cömert bir adadan hediye verilen berbat bir biramız var.”

Skandiyalfnm alaylı sözleri karşısında sırıtan Will, önden

* îng. Arabulucu. (Ç.N.)

" İng. Meşebükücü. (Ç.N.)

KUŞATMA ALTINDA

giden Gundar’ın peşine takddı. Tayfaların arasından geçerken,

uzanıp bazıları ile tokalaştı.

Tanıdık bir yüz görmeleri ve o yüzün bir Orman Muhafızı ’na

ait olması tayfaları umutlandırmış, içinde bulundukları durum-

dan kurtulabileceklerini düşünmeye başlamışlardı.

Will, kurt gemisinin kare şeklindeki kocaman ana yelkeniyle

oluşturulan barınağın altına, ateşlerden birinin başında bulunan

bir kütük parçasına oturdu. Ona uzatılan bira maşrapasını aldı ve

etrafındaki adamlarla tokuşturarak keyifle içti.

“Eee, Will Treaty,” dedi Gundar, “seni buraya getiren nedir?”

Will, etrafını saran sakallı, sert suratlara baktı ve adamlara

gülümsedi.

“Savaşacak adam anyorum,” dedi. “Bir şatoyu yağmalaya-

cağım ve sizin bu konuda tecrübeli olduğunuzu duydum.”

- 15 ~

oru renkli, bakımlı bir savaş atıyla binicisi, yanında akan

dere boyunca uzanan dar patikada ilerliyordu. Binicisi -

nin dikkatle sürdüğü atın toynak sesleri, kalın kar tabakasında

D

boğ

uluyordu. Kalın ve yumuşak kar örtüsünün, altında suya

düşmelerine neden olabilecek kaygan bir buz tabakası sak-

layıp saklamadığını anlamanın bir yolu yoktu. Ağzına kadar

yumuşak, parça parça buzla kaplı dere tembel tembel akıyor,

tamamen buz kesmesi için çaba harcayan soğuk karşısında ye -

nilginin kaçınılmaz olduğu bir mücadele veriyordu. Suya bir

göz atan süvari, hafifçe ürperdi. Düşmesi halinde, üstündeki

kalın zincir gömlek ve silahlarının ağırlığı nedeniyle kurtulma

şansı çok düşük olacaktı. Boğulmasa bile dondurucu soğuk ne-

deniyle hayatım kaybedeceği kesindi.

Bineğinden ve teçhizatından bir savaşçı olduğu anlaşılıyordu.

Dipçiğini sağ üzengisinin üzerindeki oyuğa oturttuğu, dişbudak

ağacından yapılma, üç metrelik bir kargı taşıyordu. Sol tarafında

bir kılıç asılıydı ve eyer topuzunun üzerine de koni biçimli bir

miğfer atılmıştı. Zincirli zırhtan gömleğinin başlığım geriye

atmıştı. Birkaç gün önce karla kaplı bu meni-

16 ~

KUŞATMA ALTINDA

lekette hiçbir şeyin canını donarak vücuda yapışan zincir zırhtan

daha fazla sıkamayacağını öğrenmişti. Bu nedenle artık zırhının

içine boynunun etrafını kaplayacak şekilde yünlü bir eşarp

sarıyor, başına da kürklü bir şapka takıyordu. Gariptir ki, atının

omuz başları arasında asılı duran deri çantada bir uzun yay

vardı. Normal şartlar altında uzun yay, bir şövalye silahı değildi.

Ancak şövalyenin teçhizatındaki en dikkat çekici parça,

muhtemelen kalkanıydı. Yuvarlak, basit kalkanı sırtına atmıştı.

O şekilde yerleştirildiğinde, ok ya da arkasından fırlatılacak

diğer menzilli silahlara karşı koruma sağlıyordu, ayrıca kalkanı

saniyeler içinde öne çekip sol koluna takabiliyordu. Beyaza

boyalı kalkanın merkezinde, Araluen topraklarında geleneksel

paralı asker -efendisi bulunmayan ve kendine iş arayan bir

şövalye- sembolü olarak bilinen mavi renkli, bir yumruk yer

alıyordu.

Patika dereden uzaklaşıp genişleyince, süvari de bir parça

rahatladı. Öne doğru eğilip nazikçe atının boynunu okşadı.

“İyi iş çıkardın, Vurucu,” dedi Horace usulca. Hayvan, sa-

hibini anladığını belli edercesine başını geriye attı. Binicisi ile

uzun zamandır birlikteydiler. Birçok zorlu sefer boyunca

¡ıralarında bir bağ oluşmuştu. Vurucu’nun kulaklarını uyarı

anlamında havaya dikmesine yol açan şey de aralarındaki bu

bağdı. Savaş atları, tüm yabancıları potansiyel birer düşman gibi

algılayacak şekilde eğitilirdi.

Horace, atlarının sırtında yavaş yavaş onlara doğru gelmekte

olan beş yabancıyı görebiliyordu artık.

“Misafirlerimiz var,” dedi. Yalnız başına çıktığı bu seya

-

17

-

JOHN FLANAGAN

hat sırasında atıyla konuşma alışkanlığını edinmişti. Vurucu,

doğal olarak bir cevap vermedi. Horace, lehine kullanabileceği

bir savunma konumu bulunup bulunmadığım anlamak için

etrafına bakındı. Tıpkı atı gibi o da her yabancıyı potansiyel

birer düşman olarak algılamasına neden olan bir eğitimden

geçmişti. Ancak bulundukları noktada, ağaçlar her iki yönde de

yolun epeyce gerisinde kalıyor, patikayla ormanın arasında ise

yalnızca

ufak

tefek

katırtırnakları

göze

çarpıyordu.

Aldırmadığını belli edercesine omuz silkti. Sırtını sağlam bir

ağaca yasladığı bir konumu tercih ederdi. Ancak o an için böyle

bir imkânı yoktu ve değiştiremeyeceği durumlar hakkında

şikâyet ederek zaman harcamaması gerektiğini öğreneli yıllar

oluyordu.

Atını dizleriyle hafifçe dürterek kontrol etti ve bir omuz

hareketiyle kalkanım sol koluna geçirdi. Bu minik manevra, genç

olmasına rağmen teçhizatını kullanmasını oldukça iyi bildiğinin

bir göstergesiydi.

Genç olmasına gençti. Temiz tıraşlı, güçlü bir çenenin süs-

lediği yakışıklı, aydınlık ve samimi bir yüzü, parlak mavi gözleri

vardı. Sağ yanağının üst kısmında -bir yılı aşkın süre önce bir

Arridi kabile üyesinin hançeriyle açılmış olan- ince bir yara izi

seçiliyordu. Nispeten yeni sayılabilecek olan yarası, kurşuni

rengini henüz kaybetmemişti. Yıllar geçtikçe beyazlaşacak ve

belirginliğini yitirecekti. Antrenman amaçlı boks maçının sona

erdiğini kabullenemeyen fazla heyecanlı bir savaşçı çırağı

yüzünden burnu da hafifçe eğriydi. Öğrenci, dövüşün bitiminin

ardından tahta kılıcıyla ona bir kez daha saldırmıştı. Yaptığı hata

üzerine düşünebileceği cezalarla dolu uzun haftalar vardı

önünde.

KUŞATMA ALTINDA

Bakışlarına gölge düşürmek şöyle dursun, yamuk burnu genç

adama hafiften bir kabadayı edası veriyordu. Krallık sınırları

içerisindeki genç hanımefendilerin büyük bir kısmı, yeni

burnunun Horace’ın bakışlarını güçlendirdiği görüşündeydi.

Horace, Vurucu’yu bir kez daha dürttü ve savaş atı, sırtındaki

savaşçının kalkanını -hem koruma amacıyla hem de kimliğini

belli etmek üzere- öne çıkarmak için, yaklaşan atlılara doğru

kırk beş derecelik açı yapacak şekilde döndü. Horace, mızrağını

dik konumda tutmaya devam etti. Saldırı pozisyonuna geçmenin

gereksiz bir kışkırtma olacağının farkındaydı.

Yaklaşan atlıları inceledi. Dört tanesinin silahşor olduğu

ortadaydı. Kılıç ve kalkan taşıyorlardı, ancak hiçbirinde şöval-

yeliğin işareti olan kargı bulunmuyordu. Adamların her biri,

mavi ve beyaz renkte dört eşit parçaya bölünmüş bir zeminin

üzerinde süslü, altın bir anahtar sembolü bulunan cübbeler gi-

yiyorlardı. Bu onların aynı lorda hizmet ettiklerinin bir göster-

gesiydi ve Horace, bu üniformanın Macindaw’a ait olduğunu

biliyordu.

Diğerlerinin bir metre kadar önünde at süren beşinci adam ise

tam bir muammaydı. Kalkan taşıyor ve çelik levhalarla

güçlendirilmiş deriden bir göğüs zırhı giyiyordu. Aynı mal-

zemeden yapılma baldırlıkları da bacaklarını koruyordu ama

onun dışında yün giysi ve tozluklar da giymişti. Miğfersizdi ve

kalkanında da kimliğini ortaya koyan bir sembol bulunmuyordu.

Eyer kabzasında bir kılıç asılıydı; ağır silah, Horace’ın süvari

kılıcından biraz daha kısa ve kalındı. Ancak işin en garip yanı,

adamın kargı yerine yaklaşık iki metre uzunluğunda, ağır bir

savaş mızrağı taşıyor olmasıydı.

~ 19 ~

JOHN FLANAGAN

Uzun saçları ve sakalları simsiyahtı. Çattığı kalın kaşlarıyla

etrafına öfkeli bakışlar atıyordu. Özetle sağlam ayakkabıya

benzemiyor, diye geçirdi içinden Horace.

Horace, süvarilerle arasında yaklaşık on metre kaldığında

adamlara seslendi:

“Sanırım şimdilik bu kadar mesafe yeterli.”

Liderleri ufak bir işaret yapınca, dört silahşor atlarının diz-

ginlerini çekti. Ancak lider, Horace’a yaklaşmaya devam edi -

yordu. Aralarındaki mesafe beş metreye indiğinde, Horace sağ

üzengisinin hemen yanındaki oyukta bulunan kargıyı çıkarıp

yaklaşan biniciye doğrulttu.

Kışkırtıcı bir tavır takınmayı tercih ediyor, diye geçirdi ak-

lından. Horace da aynı şekilde hareket etmiş olsa, adam bundan

hiç de gocunacakmış gibi görünmüyordu.

Kargısının bir gece önce sivrilttiği, soluk bir biçimde parıl-

dayan demir ucu, süvarinin boğazını hedefliyordu artık. Adam

atını durdurmak zorunda kalmıştı.

“Buna gerek yok,” dedi adam kaba ve öfkeli bir sesle.

Horace, hafifçe omuz silkerek, “Senin de,” diye yanıt verdi

sakince, “tanışıncaya kadar daha fazla yaklaşmana gerek yok.”

Silahşorların ikisi sağ ve sol yanlara doğru açılmaya başla -

mıştı. Horace, adamlara kısa bir bakış attıktan sonra bakışlarını

liderlerine çevirdi.

“Adamlarına oldukları yerde kalmalarını söyle lütfen.”

Sakallı adam arkasını dönerek adamlarına bir göz attı.

“Bu kadarı yeter,” diye emredince, adamlar hareketlenmeyi

- 20 -

KUŞATMA ALTINDA

kestiler. Horace, hızla silahşorlara göz attı. Bu adamlarda bir

tuhaflık var, diye geçirdi içinden. Hemen ardından da tuhaflığın

ne olduğunu anladı. Pejmürde silahşorların cübbeleri lekeli ve

buruşuktu; silah ve zırhları ise cilasız kalmış ve körelmişti. Bir

şato lordunun silahlarını taşımaktansa, ormanda at sürüp masum

gezginlerin yolunu kesen cinsten adamlara benziyorlardı. Çoğu

şatolarda askerler, tecrübeli çavuşların emri ve disiplini altında

eğitim görürdü. Böyle yaka paça, dağınık bir halde do-

lanmalarına asla izin verilmezdi.

“Hiç de hoş bir başlangıç yapmış olmuyorsun,” dedi sakallı

adam. Başka biri söylemiş olsa, bu sözlerin şakayla karışık

olduğu ya da adamın Horace ile dalga geçtiği düşünülebilirdi.

Bu adam söyleyince ise, içerdikleri tehdit açıkça anlaşılıyordu.

Adam, bir an durakladıktan sonra, sözlerine devam etti. “Daha

sonra buna pişman olabilirsin.”

“Nedenmiş o?” diye sordu Horace. Sakallı adam, belli ki

yatay bir konumda tuttuğu kargının taşıdığı amacı anlamıştı.

Kargıyı yeniden kaldırıp üzenginin içindeki oyuğuna yerleştirdi.

“Eh, eğer iş arıyorsan, ters tarafıma denk gelmek istemezsin

de ondan.”

Horace, düşünceli bir tavır takınarak bu sözleri düşündü.

“Ben mi iş arıyormuşum?” diye sordu.

Sakallı adam bir şey söylemeden Horace’ın kalkanındaki

sembolü işaret etti. Uzun bir sessizlik yaşandı ve adam yeniden

konuşmak zorunda kaldı.

“Paralı askersin ya,” dedi.

Horace, başıyla onayladı. Bu herifin tavırlarından hiç hoş

~ 21 -

JOHN FLANAGAN

lanmamıştı. Ukala ve tehditkâr bir hali vardı; kullanmasını bil-

meyen insanlara verilen yetkinin bir sonucuydu bu.

“Doğru,” diye itiraf etti. “Lâkin o sembol, yalnızca işsiz ol-

duğumu gösteriyor. Şu an iş aramakta olduğumu değil.” Gü-

lümsedi. “Kim bilir, belki de şahsi bir servetim vardır.”

Alay etmeden, nazikçe konuşmuştu konuşmasına ama sakallı

adam hiç de eğlenmiş gibi durmuyordu.

“Kelime oyunu yapma, çocuk. Elinin altında bir savaş atı ve

kargın var diye, küçük dağları ben yarattım tavırlarına bürünmen

gerekmez. Sonuçta kılıksız ve işsiz güçsüz dilencinin tekisin ve

ben de sana bir iş verme ihtimali bulunan kişiyim, bana bir parça

saygı göstermiş olsaydın eğer...”

Horace’in yüzündeki tebessüm kayboldu. Çaktırmadan iç

geçirdi. Ona “kılıksız bir dilenci” yaftası yapıştırılmasına değil,

“çocuk” kelimesinde yatan doğal hakarete içerlemişti. Horace,

on altı yaşından bu yana genç yaşı nedeniyle yeteneklerini

küçümseyen insanlarla karşılaşmaya alışkındı. Rakiplerinin çoğu

hatalarını anladıklarında ise iş işten geçmiş oluyordu.

“Ne tarafa gidiyorsun?” diye sordu sakallı adam emreder-

cesine. Horace, soruyu yanıtlamamak için hiçbir neden göre-

medi.

“Macindaw Şatosu’na bir uğrarım diye düşünmüştüm,” dedi.

“Kışın geri kalanım geçirecek bir yere ihtiyacım var.”

Horace konuşurken, sakallı adam küçümseme dolu bir

kahkaha attı ve “Baltayı gerçekten de taşa vurdun desene,” dedi.

“Lord Keren’in personel sorumlusu ben olduğuma göre yani...”

Horace, hafifçe kaşlarını çattı. Bu ismi ilk kez duyuyordu.

- 22 -

KUŞATMA ALTINDA

“Lord Keren mi?” diye tekrar etti. “Macindaw Lordu’nun adı

Syron sanıyordum?”

Sözlerine karşılık olarak adam, boş versene dercesine elini

salladı.

“Syron’un işi bitti,” dedi. “Son duyduğuma göre, fazla ömrü

kalmamış. Çoktan öbür dünyayı da boylamış olabilir. Oğlu

Orman da kaçıp gitti; ormanda gizleniyor. Komuta artık Lord

Keren’in elinde ve ben de onun garnizon komutanıyım.”

“Peki, ya adınız?” diye tamamen tarafsız bir sesle sordu

Horace.

“Ben Sör John Buttle,” diye kısaca yanıt verdi adam.

Horace, yine kaşlarını çattı. Bu isim ona tanıdık geliyordu.

Bu ters mizaçlı, kaba saba giyimli zorbanın bir şövalye olma -

dığına yemin edebilirdi. Ancak bu düşüncesini dile getirmedi.

Adamı daha fazla kışkırtmanın ona kazandıracağı bir şey yoktu

ve Buttle, kışkırtılmaya çok müsait bir tipe benziyordu.

“Senin adın nedir, çocuk?” diye emretti Buttle yine. Horace,

bir kez daha belli etmeden iç geçirdi. Cevabını verirken, sesinin

yumuşak ve ılımlı çıkmasına özen gösterdi.

“Hawken,” dedi. “Hawken Watt, memleketim Caraway’dir

ama artık bu büyük ülkenin bir vatandaşıyım.”

Ilımlı ses tonu Buttle’a yine etki etmemiş ve sakallı adam

hırçın bir cevap vermeyi tercih etmişti.

“Sen buranın vatandaşı falan değilsin,” dedi. “Macindav/’da

ve Norgate Baronluğu’nda ilgini çekecek hiçbir şey yok. Yoluna

devam et. Başına bir şey gelmesini istemiyorsan, karanlık

çöktüğünde bölgeden ayrılmış ol.”

- 23 -

JOHN FLANAGAN

“Tavsiyenizi kesinlikle göz önünde bulunduracağım,” dedi

Horace. Kaşları iyice çatılan Buttle, genç savaşçıya doğru eğildi.

“Göz önünde tutmaktan fazlasını yap, çocuk. Tavsiyeme uy.

Kızdırmak isteyeceğin türden birisi değilim ben. Hadi, kımılda

bakalım.”

Parmağıyla komşu baronlukla aralarındaki sınırın bulunduğu

güneydoğuyu işaret ediyordu. Fakat Horace artık Sör John

Buttle denen adamın yeterince konuştuğunda karar kılmıştı.

Gülümseyerek kılını bile kıpırdatmadan bekledi. Son derece

soğukkanlı bir görüntüsü vardı. Ancak efendisinin yaşadığı hafif

heyecanı kavrayan Vurucu, kulaklarını havaya dikmişti bile.

Dövüşün eli kulağında olduğunu hissedebiliyordu ve savaş atlan

savaşmak için yaşarlardı.

Ne yapacağını bilemeyen Buttle, duraksadı. Tehdidini sa-

vurmuştu ve insanların güçlü karakteri -ve tehditlerini destek-

leyen silahşorları- karşısında boyun eğmelerine alışıktı. Lâkin

tam teçhizatlı bu genç adam, yüzünde beşe karşı bir olmanın bile

onu rahatsız etmediğini gösteren bir güven ifadesiyle karşısına

geçmiş duruyordu. Buttle, tehdidinin gereğini yerine getirerek

savaşçıyı silah zoruyla yoluna gönderaıesi ya da geri adım

atması gerektiğini fark etti. O aklından bunları geçirirken,

Horace da tembel tembel sırıtıyordu; geri adım atmak Buttle’ın

gözüne birden iyi bir seçenek gibi gelmeye başlamıştı.

Öfkeli bir hareketle atını çevirdi ve adamlarına kendisini

takip etmelerini işaret etti.

Atım mahmuzlarken geriye dönüp “Dediğimi unutma!” diye

bağırdı. “Karanlık çökünceye kadar zamanın var.”

~ 24 -

KUŞATMA ALTINDA

Horace, küçük atlı grubu yanından ayrılırken, düşünceli bir

tavırla Vurucu’nun kulağını okşadı. Buttle’ın ona hakaret

etmesine izin vermiş olsa, adamın hemen gelip yanında çalış-

masını isteyeceğini hissetmişti. Ancak kabadayı için küçük bir

cesaret gösterisi bile yeterliydi. Savaşacak adam bulmak için

garip bir yöntem, diye geçirdi aklından. Gerçi o sıralarda Nor-

gate Baronluğu’nda pek çok garip olay yaşanıyordu.

ifacı Malcolm, ya da daha çok bilinen adıyla Kara Büyü-

cü Malkallam, başını kaldırıp atının sırtında Grimsdell

Ş Ormanı’ndaki açıklığa girmekte olan Will’e bir göz attı.

Malcolm, her sabah saat on birde dostlarının tedavileriyle

ilgileniyordu. Yaralanan ya da hastalanan kamp sakinleri, sa bırla

şifacınm konforlu evinin önünde sıraya giriyor ve rahat-

sızlıklarıyla ilgilenilmesini bekliyordu. Küçük orman köyünde

yaşayanların çoğu fiziksel engelleri nedeniyle evlerinden ko-

vuldukları için evin önünde genellikle hastalardan oluşan uzun

bir kuyruk oluşuyordu. Birçoğunun hâlihazırda düzenli tedavi

gerektiren sağlık problemleri vardı.

Son hastası, oldukça basit bir vakaydı. Annesinin paspasını

uçan halı olarak kullanmak isteyen on bir yaşındaki afacan, dört

metrelik bir ağaçtan aşağı uçmuştu. Hastasının burkulan bileğini

saran Malcolm, çizilen bilek ve dirseklerine bir parça merhem

sürdükten sonra maceracı çocuğun saçlarını karıştırdı.

“Hadi bakalım,” dedi, “bundan böyle büyü işlerini bana bı-

raksan iyi olur.”

- 26 -

KUŞATMA ALTINDA

“Peki, Malcolm,” dedi çocuk, başını utançla eğerek. O dışarı

kaçarken, şifacı da bakışlarını Will’in atından indiği noktaya

çevirdi. Orman Muhafızı okşadığı bineğiyle nazikçe konuşurken,

midilliyle binicisi arasındaki bağı fark eden Malcolm da

yumuşak bakışlarını onlara çevirmişti. Sahibinin sözlerini

neredeyse anlıyormuş gibi duran midilli, Will’e yumuşak bir

homurdanmayla cevap verdi ve kısa yelesini geriye attı.

“Skandiyalıları bulmuşsun galiba?” dedi Malcolm sonunda.

Will, başıyla onayladı.

“Yirmi beş usta savaşçı,” dedi. “Tam da senin habercinin bize

söylediği yerde, Oosel Nehri’nin kıyısındaydılar.”

Malcolm’un ahalisi, geniş ormanın derinliklerine kadar olan

biten her şeyi gözleme yeteneğine sahipti. Ormanın sınırları

içinde gerçekleşip de onların bilmediği çok az şey vardı. Sıra

dışı bir durum fark edildiğinde, hemen şifacıya haber ve-

riliyordu. Bir grup Skandiyalının karaya oturan gemilerinden

kumsala çıktığı haberi geldiğinde, Will, Skandiyalıları bulmak

üzere yola çıkmıştı.

“Yardım edecekler mi yanı?” diye sordu Malcolm. Güneşli

sundurmada oturan yaşlı şifacımn yanına çöken Will, omuz

silkti.

“Söz verdiğim ücreti almak için can atıyorlar. Hem kaptanları

da Buttle'in kaçmasına izin verdiği için bana kendini borçlu

hissediyor.”

Orman’ın sekreteri ve yardımcısı Xander, o sırada şifacımn

evinden çıkmıştı.

“Orman nasıl?” diye sordu Malcolm. Şatonun lordu,

Macindaw’un kontrolünü ele geçirmek amacıyla Keren tara

- 27 -

JOHN FLANAGAN

fından zehirlenmişti. Will ile Xander, şifacıya tam zamanında

ulaşarak adamın hayatını kurtarmışlardı.

“Çok daha iyi ama hâlâ çok güçsüz. Yine uyuyakaldı,” dedi

Xander.

Malcolm, düşünceli bir ifadeyle başını salladı. “Şu an onun

en iyi ilacı uyku. Zehirden kurtuldu. Artık vücudu kendi kendini

tamir edebilir. Bırak dinlensin.”

Xander, kuşkularını belli eden bir tavır içindeydi. Efendisinin

hayatını kurtarmış olmasına rağmen şifacıya hâlâ şüpheyle

yaklaşıyordu. Malcolm’un Bırak dinlensin şeklinde emirler

yağdırmaktansa daha sabit, elle tutulur bir tedavi uygulaması

gerektiğine inanıyordu. Ancak o an aklını kurcalayan başka bir

şey vardı.

“Skandiyalılara ödeme yapmayı önerdiğini mi duydum aca-

ba?” diye sordu Will’e.

Will, sırıtıp başını iki yana sallayarak, “Hayır. Onlara sizin

ödeme yapacağınızı söyledim,” diye yanıt verdi. “Hizmetleri

karşılığında yetmiş kraliyet altını.”

Xander öfkeyle, “Bu çok yüksek bir rakam!” dedi. “Böyle bir

şey yapmaya hakkın yoktu. Macindaw’un lordu Orman’dır. Bu

tür bir anlaşma yapma hakkı ona aittir... ya da onun yokluğunda

şahsıma!”

Sekreter, cesur ve lorduna son derece sadık bir adam ol-

duğunu kanıtlamıştı. Ancak bu durum, onun bazen haddinden

fazla tutucu davranmasına yol açıyordu. Will, anlamlı bakışlarını

adama dikti. Ardından kulağına Malcolm’un alaylı kahkahası

geldi.

“Şu anda,” dedi Will uyarı dolu bir sesle, “Orman pratikte

KUŞATMA ALTINDA

hiçbir şeyin lordu falan değil; içinde yattığı ödünç yatağın bile.

0 nedenle ben, fiilen ondan daha yüksek bir konumdayım. Yet -

kilerimi Kral’dan aldığımı unutmuş gibisin.”

Xander, çocuğun haklı olduğunu fark etti. Her ne kadar

Macindaw’a çalgıcı kisvesi altında gelmiş olsa da Will, bir Or-

man Muhafızı’ydı. Xander, yalnızca bu kadar geniş yetkilerin

Will kadar genç birine emanet edilmiş olduğu gerçeğini ka -

bullenemiyordu. Geri adım atmasına rağmen, son bir itirazdan

kendisini alamadı.

“Öyle bile olsa,” dedi, “yetmiş altın ha? Daha iyi pazarlık

edebilirdin bence!”

Will, sekreterin tavrı karşısında başını iki yana salladı.

“Dilersen, rakamı onlarla baştan tartışabilirsin. Skandiyalı-

ların, kendileri hayatlarını riske atarken oturup onları izleye cek

birileriyle pazarlık etmeye bayılacaklarından eminim.” Xander,

kaygan zeminde olduğunu anladı. Ancak yenilgiyi kabullenip

meseleyi kapatmayacak kadar da inatçıydı.

“Belki de öyledir ama sonuçta bu da onların para kazanma

yöntemi değil mi? Skandiyalılar paralı askerler, öyle değil mi?”

“Doğru,” diye onaylayan Will, Xander’in bazen ne kadar sinir

bozucu bir insan olabildiğini düşünüyordu. “Ve bu da onlara,

hayatlarının değerine dair gayet güzel bir fikir veriyor.

1 lem sen bardağın dolu tarafım görmeye çalışsana. Belki de

savaşı kaybederiz ve onlara bir kuruş bile ödemek zorunda

kalmazsınız.”

Sesinde, nihayet Xander’in kibirli tavrına nüfuz eden keskin

bir ima gizliydi. Sekreter, meseleyi daha fazla uzatmamanın en

iyisi olacağını anlamıştı. Burun kıvırdı ve mırıldandığı söz-

JOHN FLANAGAN

leri duyduklarından emin olacak şekilde Will ile Malcolm’un

yanlarından ayrıldı. “Gerçekten de yetmiş altın ha! Bu tarz bir

harcamayı ne gördüm ne de işittim!”

Bakışlarını Will’e çeviren Malcolm, anlayışla omuz silkti ve

“Dostumuzun çok geçmeden şatosuna dönmesini umut edi-

yorum,” dedi. “Bazen insanı canından bezdirebiliyor.”

Will, “Ama yine de çok sadık bir hizmetkâr,” diyerek gü -

lümsedi. “Ayrıca, senin de fark etmiş olduğun üzere, gerekti-

ğinde cesur ve küçük bir savaşçıya dönüşebiliyor.”

Malcolm, birkaç saniye düşündükten sonra, “Çok garip, değil

mi?” dedi. “Bu tür özelliklerin insanı daha sevimli kılmasını

beklersin. Yine de bir şekilde beni sinir etmeyi başarıyor.”

Sonra küçük bir el hareketiyle konuyu değiştirdi. “Hadi, içeri

gel de bana şu senin Skandiyalılardan bahset biraz.”

Ardından kahve cezvesinin ocakta kaynamakta olduğu eve

girdi. Genç Orman Muhafızı’nı tanımış olduğu şu kısacık zaman

diliminde, çocuğun neredeyse bir kahve bağımlısı olduğunu fark

etmişti. Fincanları doldurdu ve Will’in kahveden bir yudum

aldıktan sonra ağzını şapırdatıp memnuniyetle iç geçirmesini

gülümseyerek izledi. Malcolm’un mutfak masasındaki rahat

sandalyelere kurulmuşlardı.

“Bir ya da iki gün içinde yola çıkarlar,” diye devam etti Will.

“Kamplarını toplayıp arkamdan gelecekler. Seninkiler- den biri

onları buraya getirecek. Skandiyalılara rastladığımız için

oldukça şanslı olduğumuzu söylemeliyim. Savaşacak adama

ihtiyacım olacak ve bölgede paralı asker bulma şansım yok

denecek kadar az.”

Malcolm, iç geçirerek “Haklısın,” dedi. “Benimkiler sa-

KUŞATMA ALTINDA

vaşmasını bilmezler. Bu iş için ne eğitimleri ne de teçhizatları

var.”

“Etraftaki köylerde yaşayan köylülerin de bize katılacağı

yok. Kara Büyücü Malkallam’dan hepsinin ödü kopuyor,” dedi

Will. Amacının Malcolm’a hakaret etmek olmadığım göstermek

istercesine gülümsedi. Bunun üzerine Malcolm, anlayışlı bir

hareketle başını salladı.

“O da doğru. Skandiyalılar geldiğinde ne yapmayı planlı-

yorsun?”

Orman Muhafızı, yanıt vermeden önce duraksadı. “Ona... o

zaman bakarız. Şatoyu ele geçirip Alyss’ı oradan çıkarmanın bir

yolunu bulmam gerekecek.”

“Daha önce hiç bu tür bir operasyona katılmış miydin?” diye

sordu Malcolm.

Will, pişmanlıkla sırıtarak “Hayır,” diye itiraf etti. “Onnan

Muhafızlığı eğitimim sırasında hiç böyle bir olaya denk

gelmedik.”

Bu konunun üstünde çok fazla durmak istemiyordu. Skan-

diyalılann birtakım faydalı fikirleri olmasını umut ediyordu ama

o engeli önüne geldiği zaman aşacaktı.

Malcolm, düşünceli bir tavırla çenesini kaşıdı. “Yardım

istemek için Norgate Şatosu’na haber göndermeyi düşündün

mü?”

Will sandalyesinde rahatsızca kımıldanarak, “Düşündüm, ”

diye yanıt verdi, “ama Keren yolu kapatmış. Hiçbir atlının

geçmesine izin verilmiyor.”

Malcolm’un gözlemcileri, batıya yönelen süvarilerin dur-

durulup geri çevrildiklerini bildirmişti.

~ 31 -

JOHN FLANAGAN

“Kendi atlıları hariç,” dedi Malcolm. “Sen yokken

Macindaw’dan bir atlı ayrıldı.”

Will, kasvetli bir tavırla başını salladı. “Keren aptal değil.

Bahse girerim ki Orman’ın bir hain olduğunu ve Macindaw’u

koruma altına alması için Keren’i bırakıp kaçtığı haberini ya-

yıyordun Onun yerinde olsam, öyle yapardım. Sorun şu ki,

Keren sevilen ve saygı duyulan bir kişilik. O nedenle karşısın-

dakiler, sözlerine inanmayı tercih edeceklerdir. Buna karşılık,

ben buralarda bir yabancıyım. Dahası, zan altındaki bir hain ve

tanınmış bir büyücüyle işbirliği yapıyorum.”

“Ama sen Kral’ın Orman Muhafızı’sın,” dedi Malcolm.

“Onlar bunu bilmiyor. Buradaki varlığımı gizli tuttuk,” diyen

Will, aklına gelen fikirle bir kahkaha attı. “Diyelim ki dışarıya

bir mesaj gönderebildim ve diyelim ki beni dinlemeye karar

verdiler. Sence ne yaparlardı?”

Malcolm bir an düşündükten sonra, “Bize yardım etmeleri

için asker mi gönderirlerdi?” diye sordu ama Will başını iki yana

sallamıştı bile.

“Kış mevsimindeyiz. Askerleri evlerine dağılmış vaziyettedir.

Orduyu toparlamak birkaç haftalarını alırdı. Bu büyük so-

rumluluğun altına bir yabancının iddiaları nedeniyle girmeye -

ceklerdir. Yapabilecekleri en iyi şey, durum araştırması -kimin

doğruyu söylediğini bulması- için birini göndermek olabilir. Bu

bile en az iki hafta alacaktır -bir hafta geliş, bir hafta da dönüş

olmak üzere.”

Malcolm, yüzünü ekşitti. “Yapabileceğimiz fazla bir şey yok,

değil mi?”

“Tamamen çaresiziz denemez,” dedi Will. “Yirmi beş Skan-

KUŞATMA ALTINDA

«liyalıyla da Keren’in başını epeyce derde sokabiliriz. Somut

kanıtlara ulaşır ulaşmaz Norgate’e haber gönderirim.'’

Kaşlarım çatarak sustu. Bu tür meselelerde biraz daha tec-

rübeli olmayı isterdi. Orman Muhafızları Birliği’nin en genç

üyesiydi ve açıkçası, doğru yolu izleyip izlemediğinden emin

değildi. Ancak Halt ona, harekete geçmeden önce elinden gel-

diğince bilgi toplaması gerektiğini öğretmişti.

Son birkaç günde belki de yirminci kez, keşke Halt’la görü-

şebilseydim, diye geçirdi içinden. Ancak Alyss’in güvercincisi,

bölgeden ayrılmış gibi duruyordu. Büyük ihtimalle Buttle ve

adamları tarafından gönderilmiştir, diye düşündü. Hemen sonra

tüm bu olumsuz düşünceleri aklından çıkarmaya karar verdi.

“Ben yokken başka neler oldu?” diye sordu.

Kahvesini bitirmiş, umut dolu gözlerini cezveye dikmişti.

Kahve stoğunun azalmaya başladığının farkında olan Malcolm,

dikkatini çeken bakışları ve arkasından gelen sessiz iç

geçirmeleri kasıtlı olarak görmezden geldi. Adamlarının ver-

dikleri raporlara dayanarak almış olduğu notlardan oluşan birkaç

sayfayı evirip çevirmekle meşguldü.

“Birkaç yenilik var,” dedi. “Arkadaşın Alyss, son iki gecedir

pencereden ışık tutuyor.”

Verdiği haberin Will’in akimı kahveden uzaklaştırdığını fark

etti. Genç adam, birden sandalyesinde doğruluvermişti.

“İşık mı dedin?” dedi hevesle. “Ne tür bir ışık bu?”

Malcolm, omuz silkti. “Sıradan bir lambaya benziyor ama

pencerenin çevresinde hareket ediyor.”

“Köşeden köşeye mi?” diye sordu Will. Malcolm, şaşkın

yüzünü notlarından kaldırdı.

- 33 -

JOHN FLANAGAN

“Evet,” dedi. “Nereden bildin?”

Artık otuz iki dişini gösterircesine gülen Will, “Habercilerin

işaret dilini kullanıyor,” dedi. “Sanırım, er ya da geç mesajını

göreccğimi düşünüyordur. Tam olarak ne zaman veriyor

mesajı?”

Malcolm’un bu kez notlarına başvurması gerekmedi. “Ge-

nellikle gece yarısı başlayan nöbetin bitiminde; sabah üç sı-

ralarında. Ay o sırada oldukça alçalmış olduğu için ışık daha

rahat fark ediliyor.”

“Güzel!” dedi Will. “Bu da bana bir mesaj hazırlamak için

gerekli zamanı veriyor. Haberci dilini uzun zamandır kullan-

madım da,” diye ekledi özür dilercesine. “Tam olarak söylemek

gerekirse, dördüncü yılımdaki değerlendirme sınavından bu

yana. Neyse, anlatacağın başka şeyler de vardı sanırım?” diye

hatırlattı.

Malcolm, yeniden sayfaları karıştırdı. “Şey, evet. Bizim-

kilerden biri, bu sabah Buttle ile adamlarının Tumbledown

Deresi yakınlarında bir savaşçıyla yaptıkları konuşmaya şahit

olmuş. Önce adamı saflarına katacaklarını sanmış ama savaşçı

Buttle ve adamlarının ağızlarının payını bir güzel vermiş. Son ra

da atına atladığı gibi basıp gitmiş. Sanırım Çatlak Sürahi’de

kalıyor.”

Bu haber, Orman Muhafızı ’nın dikkatini o kadar da çekme-

mişti.

Aklı hâlâ Alyss’e göndereceği mesajda olan Will, dalgınlıkla

sordu: “Seninki savaşçının hangi armayı taşıdığını görebilmiş

mi?”

“Mavi bir yumruk. Paralı askermiş. Beyaz bir kalkanın üs

KUŞATMA ALTINDA

tünde mavi bir yumruk sembolü taşıyormuş. Yuvarlak bir kalkanı

varmış.”

Bu bilgi, Orman Muhafızı’nm ilgisini kesinlikle çekmişti.

Will, başım hızla kaldırdı.

“Başka bir şey? Genç miymiş yaşlı mı?”

“Anlaşılan o ki, oldukça genç bir adammış. Hatta insanı şa-

şırtacak kadar gençmiş. Kocaman, doru bir ata binen irıyarı bir

çocukmuş. Bizim çocuk, atıyla konuştuğunu duyabilecek kadar

yakınındaymış. Borucu mu, Korucu mu öyle bir adı varmış

hayvanın.”

“Vurucu olmasın?” dedi Will; içinde yeşermeye başlayan

umut, sesine yansımıştı.

Malcolm, başıyla onayladı ve “Evet. Olabilir. Borucu’ya göre

daha mantıklı, değil mi? Tanıyor musun onu?” diye ekle di.

Will’in memnuniyet dolu tepkilerinden, bahsi geçen kişiyi

tanıdığı anlaşılıyordu.

“Şey, sanırım tanıyorum,” dedi. “Eğer düşündüğüm kişiyse,

işler iyiye gitmeye başladı demektir.”

uledeki hapishanesinde tek başına oturan Alyss, ayın bat-

masını bekliyordu. Henüz önünde bir saat bulunduğuna

K

kan aat getirerek hazırlıklarını yapmaya girişti.

Fitilini mümkün olduğunca kısa tutmaya çalışarak gaz lam-

basını yaktı. Işıkların odanın dışındaki nöbetçiler tarafından

görülememesi için, kapının altını kıvırdığı bir battaniyeyle

çoktan kapatmıştı. Minik alevleri Leydi Gwendolyn’in gülünç

şapkalarından birinin altına gizliyordu.

•‘Bu manasız eşyaların bir gün işe yarayacağını biliyordum,”

diye mırıldandı kendi kendine.

Alyss'in eşyaları, gün içinde -elbette ki içleri arandıktan

sonra- ona geri verilmişti. Kıyafetlerini alır almaz, sahte kim -

liğine uygun süslü püslü giysilerden kurtularak basit ve zaril

beyaz cübbesini sırtına geçirmişti. Yeniden kendi kıyafetlerini

giymekten, uçarı Leydi Gwendolyn kimliğini bir tarafa bırakmış

olmaktan dolayı çok mutluydu. Ayrıca yazı çantası, parşömen

kâğıtları, kalemi, mürekkebi ve yumuşak tebeşirleri de

çantasındaydı.

KUŞATMA ALTINDA

Kaim perdeyi açtı ve uzun şapkayı kenara koyup, lambayı

pencerenin altında kalan zemine yerleştirdi. Dışarıdaki karanlığı

incelemeye başladı; özellikle de ormanın başladığını bildiren o

koyu karaltının düzensiz hatlarına odaklanmıştı. İki gecedir

gönderdiği mesajlara henüz yanıt alamamıştı. Ancak eğitimi

sayesinde sabretmesini biliyordu ve sakince bekleyerek karanlığı

izlemeye devam etti. Biliyordu ki Will, er ya da geç onunla

yeniden irtibata geçmeye çalışacaktı. Beklerken, düşünceleri son

birkaç günde yaşadığı olaylara kaydı.

Kaçma girişiminin ardından Keren, onu bir kez daha sorguya

çekmiş, mavi mücevherin yardımıyla hipnotize ederek sakladığı

başka bir şey var mı diye kontrol etmişti.

Ortada sır falan olmadığı çabucak belli olmuştu. En azından,

Keren’in ona sormayı akıl edeceği türden bir sırrı yoktu.

Hipnotizmanın yetersiz kaldığı nokta da buydu. Alyss, gerçek-

leri gizlemeden ya da yalan söylemeden Keren’in ona soracağı

her soruyu yanıtlıyordu. Ancak sorulmadıkça bilgi vermiyor du.

Dolayısıyla, soruları üzerine Keren’e Will hakkında bildiği her

şeyi, Norgate Baronluğu’ndaki büyücülük dedikodularını ve

komutan Lord Syron’u yatağa düşüren esrarengiz hastalığı

araştırmak üzere görevlendirildiğini anlatmıştı. Buna ek olarak,

Will’in bir çalgıcı değil, Orman Muhafızı olduğu gerçeğini de

belirtmişti.

Alyss, normal şartlarda bu tür sırları açık etmiş olduğu için

dehşete düşmüş olurdu. Ancak Keren’e pek de yeni bir şey

anlatmamıştı. Ayrıca, Will’in birkaç gün önce kule duvarına

tırmandığında söylediği üzere, şu aşamada Keren’e söyleye ceği

hiçbir şey onlara zarar veremezdi. Onu kurtarmak konu

- 37 -

JOHN FLANAGAN

sundaki kararlılığı dışında, WiU’in planlarına dair detaylı bir

bilgisi de yoktu zaten.

Keren’e meydan okuyarak Will’in o zamana kadar Norga- te

Şatosu’na mutlaka haber göndermiş olduğunu söylemiş ve

yetkililerin güçlerini toplayıp Macindaw’a saldırabilecekleri

tehdidinde bulunmuştu. Keren’in bu sözlerini umursamaması ise

onu çok şaşırtmıştı.

Hipnotize olduğu sırada yalnızca sorulara cevap verdiği için,

Will’in parmaklıkları eritmek için kullanmış olduğu, deri kaplı

cam şişesi içindeki asidin gardırobunda saklı olduğuna da

değinmemişti. Parmaklıklar yenilenmişti elbette ve Alyss,

Keren’e Will’in asit kullanmış olduğunu anlatmıştı. Ancak hain

şövalye, Will’in asidi yanında götürdüğünü sanıyordu. Kaçma

girişiminde bulundukları akşam, Alyss’in şişeyi düşünmeden

pervazın tepesine yerleştirmiş olduğunu bilmesine imkân yok tu.

Alyss, ertesi gün şişenin orada olduğunu hatırlamış, yatak, masa

ve iki sandalyeyle birlikte hapishanesinin mobilyasını oluşturan

minik gardırobun içine şişeyi saklamıştı. Mobilyalar konforlu

sayılmazdı belki ama çok daha kötü şartlar altında yaşıyor da

olabilirdi. Asidi de gün gelir işime yarar diye düşünerek

saklamıştı.

Kalenin dışındaki zayıf ışıkları izlemekten gözleri yaşarmaya

başlamıştı. Geri çekilip gözlerini ovuşturdu ve birkaç kez

kırparak yaşları temizledikten sonra yeniden izlemeye koyuldu.

Ay battığında, mesajını göndermeye başlayacaktı.

İS» ---------------------------------------------------

~ 38 ~

KUŞATMA ALTINDA

Will, Alyss’e göndereceği mesajı şifreleme işine yoğunlaşmıştı.

Çıplak, ayaklarını da masanın altında yatan köpeğin sıcak

kürkünün üstüne yerleştirmişti. Hayvan, ara sıra köpeklere özgü

bir sesle mutlu mutlu hırıldıyordu. Gülümseyen Will, bakışlarını

aşağı çevirdi.

“Benimle zaman geçirmen ne hoş,” dedi. “Yeni arkadaşın

nerede?”

Hayvanın yeni arkadaşı, kocaman, biçimsiz vücuduyla

Malcolm’un en sadık takipçilerinden biri olan Trobar adlı devdi.

Hayvanla Trobar, çabucak arkadaş oluvermişlerdi. Dev adam,

yıllardır sevecek birini bulamamanın verdiği özlemle köpeğin

üstüne titriyordu. Onun bu ihtiyacını fark eden köpek de her gün

yeni arkadaşıyla uzun saatler geçiriyordu. Will, ilk başlarda bu

durumu bir parça kıskanmıştı. Ancak sonra, bu arkadaşlığın

Trobar için ne kadar önemli olduğunu fark etmiş ve kendini kötü

kalplilikle suçlamıştı. Köpeğin ona göre daha bilge ve nazik bir

ruhu olduğunu düşündü.

Şifacı odaya girdiğinde, adamın masasında çalışmakta olan

Will, başını kaldırdı. Malcolm, harfler ve rakamlarla dolu say -

falara ilgiyle bakıyordu. Will, sayfalardan birine göndermek

istediği mesajı not etmiş, bir İkincisine ise harfleri şifrelemişti.

Malcolm’un meraklı bakışlarım fark edince, kaygısız bir tavır

takınmaya çalışarak özgün mesajı sakladı.

Diplomasi Hizmetleri ve Orman Muhafızları Birliği tara-

fından kullanılan Haberci Dili, titizlikle korunmakta olan bir

sırdı. Buna rağmen, oldukça basit bir şifreleme tekniği kul-

lanılıyordu ve müttefik olmalarına rağmen, Will, Malcolm’un

şifreyi öğrenmesini istemiyordu.

- 39 ~

JOHN FLANAGAN

Bunu anlayan Malcolm, gülümsedi. Doğrusunu söylemek

gerekirse, şifrelere şöyle bir göz atmak istemişti. Özgün mesajla

şifrelenmiş halini birlikte incelerse, şifreleme dilini çö-

zebileceğinden emindi. İçinden masada oturan genç adamın

aptal olmadığım geçirdi.

“Ay bir saat kadar sonra batacak,” dedi.

Will başıyla onaylayarak, “Birazdan yola koyuluruz. Nere -

deyse bitirdim,” dedi.

“Sanırım mesajını bir lamba aracılığıyla göndereceksin, değil

mi?” diye sordu Malcolm.

“Doğru. Kısa olmasının nedeni, şu an Alyss’e verebileceğim

fazla bilgi olmaması. Yalnızca onu izlediğimizi bildirmek ve

daha sonraki mesajlaşmalarımız için sözleşmek istiyorum.”

Şifacı, bir diğer kâğıt tomarını masaya koydu. Kâğıtlara küçük,

siyah, parlak bir taş eşlik ediyordu.

“Bunu ona ulaştırmamızın bir yolu var mı?” diye sordu.

“Yani, okun ucuna bağlayıp pencereden geçirebilir misin? Ya da

o tarz bir şey?”

Başını iki yana sallayan Will, ok kılıfına uzandı. Malcolm,

genç Orman Muhafızı’nm silahlarını daima kolayca uzanabi-

leceği bir noktada tuttuğunu fark etti.

“Bu pek güvenilir bir yöntem olmaz. Okun ucuna bağlanan

nesneler, ok fırlatıldığında düşme eğilimi gösterir,” dedi Will.

“Biz o işi farklı bir yöntemle hallediyoruz.”

Kılıftan sıradışı görünen bir ok çıkarıp, masaya koydu. Okun

ucunda, alışılmış geniş ve keskin başlık yerine, uzun bir silindir

yer alıyordu. Malcolm, nesneyi merakla inceledi.

~ 40 -

KUŞATMA ALTINDA

Silindirin içi boştu ve içine konacak nesneyi mühürlemek üzere,

uç kısmına tepesinde kurşun ağırlık bulunan dişli bir kapak

vidalanmıştı.

“Mesajı buraya mı yerleştiriyoruz?” diye sordu Malcolm.

Will, yeniden başıyla onayladı. Ağrıyan omuz ve boyun

kaslarını gevşetmek üzere arkasına yaslandı. Bir süredir masanın

üstüne eğilmiş halde, ilk olarak Haberci alfabesini yazmış,

ardından da mesajı not edip şifrelemeye başlamıştı. Sahibi

kımıldanınca irkilen köpek, kuyruğunu döşemeye vurdu.

“Evet. Lamba aracılığıyla Alyss’e ayakaltından çekilmesi

mesajını verdikten sonra, oku penceresinden içeri atabilirim.”

“O kadar kolay, ha?” diyerek gülümsedi Malcolm.

Will’in yüzüne düşünceli bir ifade yerleşti. “Beş yılım ok

antrenmanına harcamışsan, o kadar kolay.”

“Peki, ya taş?” dedi Malcolm. “Onu da silindirin içine ko-

yabilir misin?”

Will, siyah taşı eline alarak tarttı.

“Koymamak için bir sebep göremiyorum. Fazladan ağırlığı

dengelemek için kurşun miktarım azaltmam gerekecek. Kulla-

nabileceğim bir terazin vardır herhalde?”

“Elbette. Bir şifacının satış yaparken kullandığı temel araç -

larından biridir.”

“Benim anlamadığım,” diye devam etti Will, “taşı neden içeri

atıyoruz?”

“Ah, tabii ya,” dedi şifacı, tek parmağım burnuna koyarak.

“Ne zaman soracağını merak ediyordum. Keren bir daha üs

- 41 -

JOHN FLANAGAN

tünde hipnotizma uygulamaya kalkarsa, Alyss’in kendisini ko-

ruması için.”

Bu sözler, bir anda Will’in ilgisini çekmişti. Bakışlarını ye-

niden taşa çevirerek nesneyi dikkatle inceledi. Olağanüstü bir

özelliği yokmuş gibi duruyordu.

Kaşlarını çatarak “Bu taşın özelliği nedir?” diye sordu.

Malcolm, nazikçe çocuğun elinden aldığı taşı havaya kaldı -

rarak etrafına saçtığı yoğun parıltıları hayranlıkla inceledi.

“Keren’in kullandığını söylediği mavi taşı etkisiz kılacak,”

dedi. “Biliyorsun ki, hipnotizma, ya da bazılarının kullandığı

ifadeyle hipnoz, bir zihinse' yoğunlaşma meselesidir. Keren,

mavi mücevherin emirleri uogrultusunda Alyss’in zihnine yo -

ğunlaştığı bir ortam yaratmış. Ancak arkadaşın bu minik taşı

avucunda tutup bir başka güçlü imgeye odaklanırsa, buna karşı

koyup zihninin kontrolünü elden bırakmamayı başarır. Alyss’in

akıllıca hareket etmesi halinde, Keren kontrolü yitirdiğini asla

anlamayacaktır ve bu durumu avantajımıza kullanabiliriz. Ar-

kadaşının ona yanlış bi! or vermesini sağlayabiliriz.”

Bunları söylediktim sonra taşı Wi 11'e geri verdi. Will, gö-

zünden kaçan V ir şey mi var diye taşı elinde evirip çevirmeye

başladı. Parlak siyah yüzey haricinde, taşın üstünde farklı bir şey

göremiyordu.

“Bu dediğini nasıl yapıyor?” diye sordu. Malcolm’un an-

lattıkları, ona hokkabazlık numarası gibi geliyordu ama Alyss,

Keren’ın mavi mücevherinin etkilerini net bir biçimde anlat-

mıştı. Will hikâyeyi Malcolm’a aktardığında, yaşlı şifacı mavi

taşın etkisini hemen bilmişti.

Malcolm, o sırada Will’e cevaben omuz silkmekle meşguldü.

KUŞATMA ALTINDA

“Kimse tam olarak bilmiyor. Görüyorsun ki yıldıztaşından

yapılma,” dedi, bu durum her şeyi izah ediyormuş gibi. Will’in

soaı sormaya hazırlandığını görünce, devam etti. “Yıldıztaşı,

yani sönüp parçaları dünyamıza düşmüş bir yıldızdan arta ka-

lanlar. Yıllar önce bulmuştum onu. Yıldıztaşı olağanüstü pa-

halıdır, muhtemelen başka bir dünyadan gelmiş olduğu için

böyle. Neyse,” diyerek sözlerini tamamladı, “nasıl işlediğini

gerçekten bilmiyorum. Yalnızca işe yaradığını biliyorum.” Gü-

lümsedi. “Böyle bir şeyi itiraf etmek benim gibi bir bilim insanı

için oldukça onur kırıcı ama elimden başka ne gelir ki?”

Taşın özelliğine ikna olan Will gülümsedi ve Malcolm’un

masaya koyduğu kâğıt tomarına bir göz attı. Kâğıtlardaki bil-

giler, taşa ve kullanım esaslarına dair açıklamalar içeriyordu.

Ancak kâğıt, mesajı beraberinde göndereceği ok için fazla bü-

yüktü. Çantasına uzanarak ince bir mesaj kâğıdı çıkardı.

“Öyleyse mesajını yeniden yazmaya başlasam iyi olur,” dedi.

“Ben o işle meşgulken, sen de taşı ve okun üstündeki kurşunu

tartabilir misin acaba?”

Malcolm, oku ve taşı eline aldı.

“Olmuş bil,” dedi, evin arka tarafında kalan küçük çalışma

odasına dönerken.

- 43 -

er gece olduğu gibi yine mesaj göndermeye hazırlanan

Alyss, lambasını önce pencerenin üst köşelerinden birine

H

götü

rdükten sonra, adım adım diğer üç köşeyi ziyaret ediyordu.

Bu işlemi beş kez tekrarladıktan sonra durdu ve lambayı ze -

mine koyarak şato duvarlarının dışında kalan karanlık araziyi

taramaya koyuldu. Son iki gecedir mesajlarına karşılık alamadığı

için hayal kırıklığı içindeydi. Will’in ona yanıt vereceği

umuduna tutunmuştu ama umutları her başarısız deneme son-

rasında giderek azalıyordu. Belki de o akşam Will...

Birden bir ışık gördü! İşte orada solda, ağaçların arasındaydı!

Bir an için içinde kabarmasına izin verdiği heyecan dalgasıyla,

ışığın kırmızı renkte olduğunu ve yerden sabit bir yükseklikte

hareket ederek yanıp söndüğünü fark etti. Bu garip ışıkların

Grimsdell Ormam’ndaki ağaçlar boyunca görüldüğünü hatırladı.

Belki de şahit olduğu şey bundan ibaretti.

Derken, sağ taraftan gözüne bir ışık daha çarptı. Bu seferki

sarı renkliydi ve düz bir hat halinde yukarı aşağı hareket edi-

yordu. Birkaç saniyeliğine kaybolduktan sonra, ilk göründüğü

~ 44 ~

KUŞATMA ALTINDA

yerin solunda yeniden belirip yukarı aşağı kımıldamaya

lamıştı.

O izlerken ışık yeniden söndü ve ağaçların arasında § 5^,

nüp kaybolan kırmızı ışık tekrar belirdi. Alyss, hayal kırık],ğ,_

na uğradı. Bir an için çabalarının boşa çıkmadığına inanr^,

İşte oradaydı! Diğer iki ışığın ortasında, aniden parlak yaz

bir ışık demeti belirmişti. Tıpkı kendi mesajları gibi sabit

dikdörtgen bir çerçeve üzerinde hareket ediyor, belirli bir ^,2]a

dikdörtgenin bir ucundan diğerine ilerliyordu. Sol üst. Sağ Qst

Sağ alt. Sol alt.

Çok aşağılardan, onun gibi ışıldan gören sur nöbetçilerjn_

den yükselen boğuk mırıltıları duyabiliyordu. Will’in ne y3p_

tığını anlamıştı. Onnan Muhafızı, ışıkları nöbetçilerden Sak}a_

manın bir yolu olmadığını biliyordu. Parlak beyaz ışıklara cjajf

haberler Keren’e raporlandığmda, hain şövalyenin birilerjnjn

içeri gizli bir mesaj gönderdiğini anlaması uzun sürmeyecek

Şatoda mesaj gönderilebilecek bir tek kişi vardı.

Dolayısıyla Will, mesaj lambasını diğer ışıkların —herkesin

Grimsdell Ormanı’nm kıyısında gönneyi beklediği den

ışıkların- arasına saklamaya karar vermişti. Alyss, kendi

kendine gülümsedi. Eskilerin deyimiyle, ağacı ormanın jçj_ ne

saklıyordu. Mavi renkli bir diğer ışık yanmaya başla^^ şimdi.

Hemen ardından sarı ışık döndü. Ve kırmızı. Hepsjnj sonunda

da ortadaki beyaz ışık bir kez daha göründü. j(]r_ ınızı, mavi ve

san ışıkları görmezden gelen Alyss, yaln1ZCa beyaz ışığa

odaklandı. Kendi lambasını kaldırıp gardırop dibinde bulduğu

eski ve sert bir deri parçasının arkasınagjz. ledi.

~ 45 ~

JOHN FLANAGAN

Lambayı pencerenin ortasına getirdi ve deri parçasını beş kez

ileri geri sallayarak ormanın kıyısındaki izleyicilere beş seri ışık

mesajı gönderdi. Şifreye göre, dikdörtgenin merkezinden gelen

beş seri ışık, iletişimin kurulduğu anlamına geliyordu.

Diğer ışığın yanıtı, anında gelmişti. Beş seri ışık, sonra küçük

bir ara ve ardından üç seri ışık -Mesajımı almaya hazır mısın?

anlamındaki yanıt.

Alyss, masaya doğru koşturup bir parça kâğıtla yumuşak

tebeşirlerinden birini kaptı. VVill’in o hazır oluncaya dek bek-

leyeceğini biliyordu. Yeniden pencerenin önüne gelip, lambayı

üç kez indirip kaldırdı. Karşı taraftaki beyaz ışık da aynısını

yaptı. Bu sırada gözünün ucuyla diğer renkli ışıkların da yanıp

söndüklerini görebiliyordu. Hatta görüntüye ikinci bir kırmızı

ışık girmişti. Ancak Alyss’in dikkati, tamamıyla beyaz ışığın

üstündeydi.

Mesajın yanıp sönmeye başlamasıyla birlikte, Will’in şifre-

lediği harfleri not etmeye başladı.

Haberci dili, basit ama etkili bir alfabe kullanıyordu. Alfa-

benin yirmi sekiz harfi, her satırda yedişer harf olacak şekilde

dört satır halinde sıralanıyordu. Satırların eşit olması için yu-

muşak G harfi dışarıda bırakılmıştı. Gerektiğinde G harfi kul-

lanılarak bu açık kapatılıyordu.

1 . A B C Ç D E F

2 .

G H I İ J K L

3 . M N O Ö P R S

4 .

Ş T U Ü V Y Z

Bu tabloya göre, A harfi 1-1 şifresi ile temsil ediliyordu yani

yatay ve dikey doğrultulardaki ilk sıralar ile.

- 46 -

KUŞATMA ALTINDA

Benzer biçimde, G harfi. 2-1 ve P harfi de 3-5 sırasında yer

¡ılıyordu. Mesajı gönderen kişi, satır numarasını lambayı dik-

dörtgenin köşelerinden birine yerleştirerek belirtiyordu. Sol (1st

köşe 1, sağ üst köşe 2, sol alt köşe 3 ve sağ alt köşe de 4. satır

anlamına geliyordu.

Örnek vermek gerekirse, mesaj lambasının sol alt köşeye

indirildikten sonra yemden merke/e çekilerek iki kez yakılması

ki, mesajı alan kişi bunun . ncü satır anlamına geldiğini

anlayacaktı, ikinci harf olan N ani -i a geliyordu.

Mesajı göndermek üzere tüm hailleri çizip kopya çekmesi

gereken Will’in -Halt’un hiç de hoşlanmayacağı bir durumdu bu

aksine, Alyss tabloyu ezbere biliyor ve harfleri gönderilir

gönderilmez not edebilıyord"

Işıklar yanıp sönmeye devam etti Lğitimsiz gözler için or-

manda bir anda beliriveren rastgele ışıklardan bir farkları yoklu

Ancak Alyss, ışık dizilerini kolaylıkla okuyabiliyordu. Hızla

lıaıfleri not ederken gülümsüyordu. Will, pek hızlı mesajlaşamı-

vordu. Sıradan bir Haberci, sürat bakımından onu kolaylıkla ge -

ı ide bırakabilirdi. Alyss hemen sonra süratin hassasiyete kıyasla

dalıa az önem taşıdığını ve Will ’in muhtemelen, yoğunlaştığın-

da yaptığı üzere, görevini dikkatle yerine getirdiğini fark etti.

I )ikey doğrultuda birkaç kez parlayan ışık, sönerek mesajın

■ama erdiğini bildirmişti. Lambasını kaldıran Alyss, son me - Niıjı

tekrar ettikten sonra karaladıklarına bir göz atmak üzere l*ı -

içerenin önünden ayrıldı. Mesajı alırken doğru okuduğunu

sanmıştı ama bundan er/v ■■■•'sı guekıyordu. Parmağım

harflerin üstünde gezdirdi. Gözleri ışıklara takılıyken karalamış

olduğu harfleri şekilsiz ve düzensi: bir haldeydi.

- 47 ~

JOHN FLANAGAN

MESAJ OKU ON DAKİKA PENCEREDEN ÇEKİL SEV-

GİLER WiLLANL

Mesajın içinde noktalama işareti bulunmuyordu elbette ama

Alyss, WiH’in on dakika içinde odasına bir mesaj oku gönde-

receğini ve onu pencereden uzak durması için uyardığım an-

lamıştı. ANL ifadesi, ANLAŞILDI kelimesinin Haberci dilin deki

kısaltmasıydı. Mesajın sonundaki SEVGİLER WİLL ise oldukça

sıradışı bir ifadeydi. Eğitimleri sırasında bu tür şahsi notlar

içeren mesajlara hiç de iyi gözle bakılmazdı. Alyss, yeniden

gülümsedi. Kâğıttaki kelimeleri, mesajın tamamını ya da iki

kelimelik SEVGİLER WİLL kısmını ön plana çıkaracak şekilde

okuyabilirdi de aslında.

“Öyle ya da böyle,” diye mırıldandı kendi kendine. Hızla

lambasını alarak pencere boyunca üç kez; yukarı, aşağı ve yukarı

salladı. Haberci dilinde ANLAŞILDI anlamına geliyordu bu.

Perdeyi tamamen çekerek son bir kez ormana baktı. Renkli

ışıklar parıldamaya devam ediyordu ve beyaz ışık artık sıradan

bir yay çizmeye başlamıştı. Will’in başka mesaj göndermediğim

anladı. Ormandakiler yalnızca ışık gösterisini devam et-

tiriyorlardı. Aşağıda, surlarda nöbet tutan askerler ışıklardan

sıkılmıştı. Çavuşlar adamlara görev başına dönmelerini emre -

derken, Alyss’in daha önce duymuş olduğu mırıltılar da kesil-

mişti.

Parmak uçlarını hafifçe öperek karanlık gecenin içine doğra

bir öpücük gönderdi.

“Teşekkürler, Will,” dedi usulca. Lambayı, arkadaşının nişan

alabilmesi için pencere eşiğinin tam ortasına bıraktı ve me saj

okunu beklemek üzere yana çekildi

- 48 ~

KUŞATMA ALTINDA

m» ------------ Sf

Will, Alyss’in anlaşıldı mesajını görür görmez ağaçların ara -

sında gizlendiği yerden öne doğru hareketlenmişti. Daha önce

yapmış olduğu üzere bir gölgeden diğerine kayıp gecenin ka-

ranlığına karışarak arazinin bir parçası haline geldi.

Halt’un gözetiminde -ve Orman Muhafızları Birliği’nin gizli

hareket etme ustası Gilan’ın zaman zaman verdiği ipuçla- ııyla-

geçirmiş olduğu beş yıllık sıkı bir eğitimin sonrasında,

hareketleri hakkında önceden fikir yürütmesine gerek yoktu

artık. İçgüdüsel bir hale gelmişlerdi. Okunu fırlatacağı noktayı

Voktan belirlemişti bile. Okun kulenin tepesine varmak için kat

edeceği fazladan mesafeyi mümkün kılabilmek için şato du-

varlarıyla arasında en fazla yüz metre bulunması gerekiyordu.

Duvarın yaklaşık doksan metre ötesinde, geniş çalı demetle - ı

lyle taçlanmakta olan hafif bir tümsek yer alıyordu. Tümseğin

Minduğu birkaç metrelik yükseklik gibi çalıların oluşturduğu

değişken gölgeler de işini kolaylaştıracaktı. Tümseğin tepesin- ı

leyken araziye kolaylıkla karışabilecek, bu da ayağa kalkıp

dikkatle nişan almasını sağlayacaktı.

Aklından bu düşünceler geçerken, yüzü düşünceli bir hal

almıştı. Alyss’in pencerenin ortasına koymuş olduğu lambanın

hemen yukarısına nişan alması gerekecekti. Kalın demir

parmaklıkların arasında kalan kısmı bu sayede görebilecekti.

İtinaya kadar gelip atışını yaptıktan sonra okunun parmaklığın

ırkine çaıparak avluya düşmesi, başına gelebilecek en büyük

,,.ıııssızlık olurdu. Alyss’e yazmış olduğum mesajı şifrelesem •

lalın mı iyi olurdu acaba, diye içinden geçirse de bu düşünceyi

JOHN FLANAGAN

aklından çıkardı. Mesajın tamamını şifreleyecek zamanı yoktu

ve ayrıca okun hedefini şaşırıp askerlerce bulunması halinde,

Keren’in yıldıztaşı ve özelliklerine dair hazırladıkları metni

okuyup okumamış olmasının bir önemi kalmayacaktı. Alyss taşa

nasılsa sahip olamayacaktı.

Yine de mektubun son satırlarını şifrelemiş ve daha sonra

me- sajlaşmalan için bir randevu ayarlamıştı. İşte bu bilginin

Keren’in eline geçmesi büyük sıkıntı yaratırdı. Adam, Alyss’in

gizli bir mesaj dili bildiğini öğrenmesi halinde, kızı hipnotize

ederek Will’i tuzağa düşürecek bir mesaj göndermesine neden

olabilirdi.

Will, minik tümseğin üzerinde bel hizasına gelen çalıların

arasına çöküp birkaç dakika dinlendi ve düşüncelerini toplaya rak

atışa hazırlandı.

Kule penceresini oluşturan minik, aydınlık dikdörtgeni

dikkatle inceledi. Alt kenarın ortasındaki parlak nokta, lambayı

işaret ediyordu. Mesafeyi ve yüksekliği ölçüp okunun pencereye

ulaşmak üzere çizeceği yayı hesaplamaya başladı. Vurmak

istediği noktanın yukarısına nişan alması gerekecekti ama o an

bunu düşünmüyordu bile. Zamanı geldiğinde, kol yüksekliğini

içgüdüsel bir şekilde ayarlayacaktı nasılsa. Yayı normalden bir

parça yükseğe kaldırmalıyım, diye hatırlattı kendi kendine. Zira

Crowley’nin ona vermiş olduğu eğimli hafif yay, iki yıldan beri

kullanmakta olduğu uzun yay kadar güçlü bir silah değildi. Bu

düşünceyi aklına not etti; oku fırlatma zamanı geldiğinde

içgüdülerinin

onu

alıp

değerlendirme

sürecinden

geçireceklerinin bilincindeydi.

Gözlerini kapatarak, okun surların üstünden geçip kulenin

tepesindeki pencereden içeri girerken çizeceği kavisli rotayı

hayalinde canlandırdı. Halt, ona sık sık kadim bir okçunun

~ 50 -

KUŞATMA ALTINDA

ö/deyişini hatırlatırdı: Okunu göndermeden önce zihninde bin k,\ı

hedefi vurmasını sağla. Eh, diye düşündü alayla, bu gece hm tane

hayali atış yapacak vaktim yok. Nasılsa abartılı bir vccizeydi bu.

Okçuyu, atışı öncelikle zihinde yaparak hazır- I.mınaya

çağırıyordu. Olumlu düşünmen halinde elde edeceğin Nonuç da

olumlu olur. Şüphenin zihnine girmesine izin verirsen, büyüyüp

gerçeğin ta kendisi olur.

Zihnini boşaltarak birkaç kez derin derin nefes alıp verdi.

Kafasının içinde yaptığı hazırlıkların sonuna gelmişti. Yüzler- ı

e saatini harcadığı idmanlar ve yapmış olduğu binlerce atışın

sonucunda gelişen içgüdülerinin devreye girip, istediği atışı

yapmasına izin vermelerinin zamanı gelmişti artık.

Usulca ayağa kalktı. Surların üstündeki askerlerin en az bir

düzinesinin görüş alanında bulunmasına rağmen, tek bir kişi

İnle onu fark etmemişti. Mesaj okunu yayının kirişine yerleş -

imli. Malcolm’un ormandaki kulübede gerçekleştirmiş oldu- l'.ıı

özenli tartma ve ölçümlerin sonucunda, okun mükemmel hır

ağırlık ve dengeye sahip olduğunun bilincindeydi. Şifacı, hassas

ağırlıklar ve ölçüm birimleriyle çalışmaya alışkındı ve VVıll,

okunun hedefine diğer oklarından farksız bir şekilde gideceğinin

farkındaydı.

Sol kolunu -yani yay kolunu- yukarıya kaldırırken, buyandan

da sağ koluyla kirişi yumuşak bir hareketle çekmeye haşladı.

Sağ elinin işaret parmağı ağzının kenarına dokununcaya kadar

da bunu yapmaya devam etti. Kolunun biraz alçak- ı.ı

durduğunu fark ederek yayı hafifçe kaldırdı. O an ona bunu

neden yaptığını sorsalar, verebileceği bir cevabı yoktu. Önceden

hesaplanmış bir hareket değil, deneyimlerine dayanan bir

iı,Hüdüydü onu yönlendiren.

~ 51 -

JOHN FLANAGAN

Bakışları, okun ucunu çevirmiş olduğu tepedeki pencereye

odaklanmıştı artık. Sol yanından hafif bir esinti geldi ve ok

yükseldikçe rüzgârın etkisinin de artacağını tecrübeyle bilen

Will, gerekli ayarlamayı yaptı.

Bir okçuyu başarısızlığa götüren iki sebebin olduğunu bi-

liyordu. Biri, fazla bekleyip aşırı yoğunlaşarak kol kaslarının

yay gerilimi karşısında titreyip güçsüz kalmasına neden olmaktı.

Diğeri ise aşırı hızlı bir atış yaparak sağ eldeki parmakların okun

salıverildiği anda kirişe engel olmasıydı.

İdeal atışı yapmak, bu ikisinin ortasında bir noktadan ge-

çiyordu. Acele etmeden ve gereksiz bir şekilde oyalanmadan

yapılan bir atış.

Birden, doğru anı yakaladığını anladığında, kol yüksekliği,

nişangâh ayarı ve kirişin gerginliği tamam olduğunda, derin-

lerden gelen bir tıngırtı eşliğinde kirişi hafifçe serbest bıraktı.

Oku gönderdiği an, mükemmel bir atış yaptığını anlamıştı.

Gecenin içine karışan oku kısa bir süre boyunca takip ettikten

sonra izini kaybetti. Yayı usulca indirerek beklemeye başladı.

Pencerenin aydınlık dikdörtgeni bir an için titreşti ama Will

bunun zihninin ona oynadığı bir oyun olduğuna -görmek istediği

şeyi görmesine neden olduğuna- karar verdi.

Arazinin bir parçası olmak üzere vücuduna sarmış olduğu

peleriniyle olduğu yerde bir heykel gibi bekledi. Lambanın kı-

mıldamaya başlamasıyla birlikte, derin bir rahatlama yaşadı.

Yukarı-aşağı, yukarı-aşağı, yukarı-aşağı. Mesaj alındı.

Memnuniyetle başını sallayan Will, arkasını dönerek ağaçlığa

doğru yürümeye başladı. Bu gece yapabileceği başka bir şey

yoktu.

~ 52 -

atlak Sürahi’nin hancısı Cullum Gelderris, son müşteri-

sinden pek de memnun değildi. İşin aslı, o sırada tek müş

-

Ç

teri

si de oydu.

Önceki gün öğleden sonra hana varan genç savaşçı, birkaç

günlüğüne bir oda tutmuş, doru savaş atını hanın minik ahırına

yerleştirmişti. Genç adam, silahları ve zırhıyla kıyafetlerini ve

temizlik malzemelerini içeren eyer tomarını merdivenlerden

çıkarmış ve hanın en geniş odasına yerleşmişti.

Hancı, o içeri girdiği an beyaz kalkanın üstündeki mavi

yumruk sembolünü fark etmişti. Paralı bir asker, diye geçirmişti

içinden. Paralı bir askerin bölgede kendine iş bulabileceği tek bir

yer vardı: Macindaw Şatosu.

Şatonun yeni lordu Sör Keren'in savaşacak adam aradığını

biliyordu Cullum. Keren’in yardımcısı, yetenekli silahşorları

aramak amacıyla etraftaki köyleri gezip duran asabi John Buttle,

hanını birkaç kez ziyaret etmişti. Buttle, müşterilerinin basit

çiftçilerden ibaret olduğunu söyleyen Cullum’a inanmamıştı.

Etrafta mızrak kullanmasını bilen birkaç çiftçi vardı ama

~ 53 ~

JOHN FLANAGAN

onlar da tıpkı hancı gibi, Macindaw’da gelişmekte olan olayları

derin bir şüpheyle izliyor ve asker toplama turlarına çıkan

Buttle’dan uzak duruyorlardı. Cullum, silahşorların isimlerini

memnuniyetle saklı tutuyordu.

Çatlak Sürahi’nin birkaç kilometre uzağındaki Tumble- down

Deresi civarında yaşayan ahalinin zihinleri, türlü soruyla

doluydu.

Öncelikle, Lord Syron’un esrarengiz hastalığı, ardından da

Malkallam adlı büyücünün Syron’un ailesinden intikam almak

için dönmesi ortalığı karıştırmıştı. Son dedikodu ise, şato lor-

dunun oğlu ve Macindaw’un geçici komutanı olan Orman’ın,

ittifak yaptığı Malkallam’la bir araya gelmek üzere Grimsdell

Ormanı’na kaçtığıydı.

Kaçtığı mı? diye sordu Cullum kendi kendine. Bir insan kendi

şatosundan neden kaçardı ki? Kaçmışsa bile, neden ailesini yok

etme yemini etmiş olan büyücüye katılsındı?

Ayrıca Keren, neden kendine savaşacak adam arıyordu?

Orman ve Syron’un yönetimi altında, şatoda profesyonel as -

kerlerden oluşan mükemmel bir garnizon kurulmuştu. Ancak

Keren kontrolü aldıktan sonra bu askerlerin çoğu ayıklanmış ve

şatodan kovulmuştu. Köylüler, Keren’in askerlerin yerine aldığı

adamların kalitesine de şahit olmuşlardı. Askerliğin nazik bir

meslek olmadığı biliniyordu elbette, ama Macindaw Şatosu’na

hizmet eden adamlar iyice kaba ve azılı tiplerdi. Cullum,

birçoğunun eski birer suçlu ya da eşkıya olduğunu tahmin

ediyordu.

Buttle’ın kendisi de bu tür adamların tipik bir örneğiydi.

Huysuz ve hırçın olmanın yanı sıra, baskıcı ve ukala bir adamdı

da.

- 54 -

KUŞATMA ALTINDA

Ziyaretleri sırasında handaki en iyi masayı ve yemeğin, şarabın,

biranın en kalitelisini istiyor ve sıra ödemeye gelince de neşeli

bir havayla faturayı şatoya göndermesini söylüyordu.

Buttle aynı zamanda kendi kendine Sör John unvanını ver-

mişti; bunun haklı bir unvan olmadığı ortadaydı. “O bir şö-

valyeyse,” demişti Cullum karısına, “ben de dul Dungully

Düşesi’yim.” Karısı da aynı fikirdeydi ama kocasına dikkatli

olmasını salık vermişti.

“Bu insanlarla sorun yaşamak istemiyoruz,” demişti kesin bir

tavırla. “Kendi işimize bakacak ve onlara karışmayacağız.”

Güzel tavsiye, diye düşündü Cullum kasvetle, öğle yemeği

için masayı hazırlarken. Ancak şimdi bu genç, paralı asker

gelmiş, şatoda olan bitenler hakkında sorular sormaya başla-

mıştı.

Çocuğun Buttle’ın emrine kattığı tiplere hiç benzemiyor

olması da bir garipti. Odasının parasını peşin ödemişti. Ayrıca

oldukça kibar bir görüntü sergiliyor, Cullum’un karısına daima

“Bayan Gelderris,” diye hitap ediyor ve sohbet ettiği birkaç

müşteriye de nazik davranıyordu. Önceki gece handa pek

müşteri olduğundan değil ya. Bu tür küçük topluluklarda

söylentiler çabuk yayılırdı ve paralı bir askerin varlığının

lUıttle’ı hana çekeceği ortadaydı. Köylülerin çoğu, mümkün

olduğunca “Sör John”dan uzak durmayı tercih ediyordu.

“Tünaydın, hancı. Bugün menüde neler var bakalım?”

Kulağının hemen dibinden gelen ses, Cullum’un endişeyle

sıçramasına neden oldu. Arkasını döndüğünde genç savaşçının

salona girdiğini ve gülümseyerek bir metre uzağında durduğunu

fark etti.

JOHN FLANAGAN

“Korkarım menü falan yok, beyim,” dedi, genç adamın neden

olduğu tedirgin ruh halinden sıyrılmaya çalışarak. “Yalnızca kış

sebzeleri ve sosta pişmiş kuzu etimiz var.”

Genç adam, memnuniyetle başım sallayarak “Eminim ne-

fistirler,” dedi. “Acaba tatlı eşinizin dün gece yapmış olduğu o

leziz böğürtlen tatlısından da kalmış mıdır?”

“Size bir masa kurayım, beyim,” dedi hancı, ateşin yakınla -

rındaki küçük bir masayı temizlemek üzere koşturarak. Lâkin

genç adam neşeyle bu teklifi reddetti.

Ön taraftaki masaya çökerek, “Zahmet etmeyin,” dedi. “Ben

burada yerim yemeğimi. Ancak boş bir anınızda, yarım maşrapa

biraya hayır demem.”

“Derhal, beyim! Derhal!” Cullum, elindeki tahta altlıkları,

bıçakları ve kaşıkları bîrakarak bara yöneldi. Birden savaşçının

canayakın sesi, durmasına neden oldu.

“Hazır olduğunuzda diyorum! Sırf canım bira çekti diye tüm

işlerinizi bir yana bırakmanıza gerek yok. İşiniz bitince

getirirsiniz.” Oldukça keyifli görünen Horace, onunla göz teması

kurmamaya özen gösteren Cullum’un masayı kurmasını izledi.

Cullum, son altlığı da yerleştirip Horace’ın sağ tarafına bir

bıçak ile kaşık bıraktı.

Ardından ellerini önlüğüne sildi.

“Biranızı getireyim, beyim,” dedi ve barın arkasına koşturup

maşrapalardan birini yarıya kadar doldurmaya başladı.

“Pekâlâ. Kendinize de bir tane doldurup bana katılın o za-

man.”

- 56 ~

KUŞATMA ALTINDA

Cullum, duraksadı. “Şey, beyim, günün en yoğun saatlerin-

deyiz ve ben...”

Bomboş meyhaneye göz gezdiren savaşçı, başını anlamlı

anlamlı sallayarak hancıya sırıttı.

“Bunu görebiliyorum. Meyhane tıka basa dolu. Hadi ama

Cullum, gel de benimle bir içki iç!”

Cullum karşısındakini gücendirmeden teklifim reddetmenin

bir yolunu bulamamıştı. Eğitimli savaşçıları gücendirmenin iyi

bir fikir olmadığını da biliyordu. Gönülsüzce razı oldu.

“Şey, birkaç dakikalığına oturayım o zaman. Müşteriler ya -

kında gelmeye başlar.”

Düzenli müşterileri önceki gece hana uğramamış olabi-

lirlerdi; köylüler bir ya da iki gece içmeden durabilirlerdi.

Ancak öğle yemeği farklıydı. İnsanların bir yerde yemek ye-

meleri gerekiyordu ve ellerinin altındaki tek seçenek, Çatlak

Sürahi’ydi.

Cullum, barın arkasından çıkarak maşrapaları masanın üstüne

koydu. Başım sallayan savaşçı, yana kayarak bankın üstünde

açtığı yeri işaret etti.

“Fırsatımız varken rahatlamamız için bundan büyük neden

var mı? Otur bakalım. Senden bir şey isteyeceğim Cullum,” dedi

yüzü aniden ciddileşerek.

“Buyurun beyim?” diye endişeyle yanıt verdi Cullum, ama

savaşçının tebessümü yüzüne yeniden yayılmıştı.

“Şu ‘beyim’leri biraz azaltalım, olur mu? Benim adım Haw-

ken. Lütfen bana Hawken diye hitap et.”

“Pekâlâ beyim... yani... Hawken,” diye onayladı Cullum.

~ 57 -

JOHN FLANAGAN

İşaret edilen yere gönülsüzce oturdu. Ne kadar dost canlısı gibi

gözükseler de tanımadığı savaşçılarla arasına mesafe koymayı

tercih ederdi.

Maşrapaları tokuşturup içkilerini içtiler. Bir anlık sessizlik

sırasında Cullum, Hawken konuşurken ayağa kalkıp masayı terk

edebileceğini geçirdi aklından.

“Bir süre önce buralardan bir çalgıcının geçtiğim duydum. İki

hafta kadar önceymiş sanırım?” dedi savaşçı.

Şüpheleri iyice artan Cullum, tedbiri elden bırakmadan cevap

verdi.

“Evet, geçtiğini hatırlıyorum.” Son işittiğine göre, adı geçen

çalgıcı da Macindaw’a gidecekti. Gerçi çocuğun Lord Orman’ın

esrarengiz kaçışma karıştığına dair dedikodular dolanıyordu

ortalıkta.

“Genç bir çocuk, değil mi? Benim yaşlarımda ama benim

kadar iriyarı değilmiş,” diye ekledi Hawken neşeyle.

Hancı, başıyla onayladı. “Öyle de denebilir. Evet.”

“Hımmm,” dedi Hawken ve birasından büyük bir yudum aldı.

Elinin tersiyle ağzını sildikten sonra sıradan bir ifadeyle, “Onun

şu an nerede olduğuna dair bir fikrin var mı?” diye sordu.

Cullum, duraksadı. Tam olarak bilmiyordu aslında. O nedenle

bildiği kadarını anlatmaya karar verdi.

“Şatoya gidiyordu, beyim...” Savaşçının, bu kelimeyi du-

yunca duruşunu dikleştirdiğini fark etti ve hızla sözlerini dü-

zeltti. “Yani, Hawken... ama daha sonra Grimsdell Ormanı ’nda

bir yerlerde olabileceğini duymuştum.”

KUŞATMA ALTINDA

Genç adamın dudakları, aldığı haber karşısında büzüldü.

“Grimsdell mi?” dedi. “Oranın şu Malkallam denen adamın

barınağı olduğunu sanıyordum?”

Cullum, o ismin sarf edilmesi nedeniyle paniğe kapılmış

gibiydi. Malkallam, hakkında konuşmak isteyeceği biri değil di.

İçinden müşterilerinin öğle yemeği için kapıdan içeri girmelerini

ve masadan kalkarak mutfağa gitmesini sağlamalarını diledi.

“Lütfen, Hawken, biz pek... Malka... yani o şahıs hakkında

pek konuşmayız da,” dedi acemice. Hancının sözlerini de-

ğerlendirirken çenesini kaşıyan Hawken, onu anladığım göste -

rircesine başını salladı.

“Yine de,” dedi, “bir çalgıcının o ormanda ne işi olabilir

ki?”

“Muhtemelen burnunu başkalarının işine sokmamakla meş-

guldür. Sana da bunu yapmanı tavsiye edebilirim. Hawken.”

Hanın kapısı açılınca, Cullum buz gibi rüzgârın içeri girdiğini

hissetti. Başlarım kapıya doğru çeviren masadakilerin gözleri,

kapıdan içeri giren ışığın altında duran pelerinli ve kukuletalı bir

şekle çevrildi. Tek omzuna atmış olduğu eğimli yayın ucu

görülüyordu. Diğer omzundaki kılıfta ise okların çentikli uçları

göze çarpıyordu. Banktan usulca kalkan Hawken, uzun kılıcını

hızla çekebilmek için sol elini hafifçe yukarı kaldırdığı kının üs-

tüne koydu ve yeni gelenle yüzleşmek üzere döndü.

Bir anda ayağa fırlayan Cullum, karşı karşıya gelen silah-

şorları korku dolu gözlerle süzerken tökezlemeye başlamıştı.

“Lütfen, beyler,” dedi, “tatsızlık çıkarmanın hiç gereği yok.”

~ 59 -

JOHN FLANAGAN

Salondaki sessizlik dayanılmaz bir hal almıştı artık. Kavganın

meyhanesine vereceği zararı düşünmekle meşgul olan hancı,

mantıklı davranmaları için İkiliye bir diğer bahane sunmak

üzereyken, kulağına çarpan seslerle şaşkına döndü.

Kahkahalar.

Uzun boylu kılıç ustası Hawken kahkaha atıyordu. Omuzları

sarsılmaya başlamıştı ve bastırmak için yoğun çaba har- cadıysa

da boğazından yükselen kahkaha dalgasını engelleyememişti.

Karşısındaki, yani az önce hakkında konuşmakta oldukları,

Cullum’un çalgıcı Will Barton olarak tanıdığı kişi de ona

katılmıştı. Karşılıklı tehditkâr tavırlarını bir tarafa bırakmış ve

birbirlerine doğru yürüyüp sarılmışlardı. Ufak tefek çalgıcı,

nihayet yüzünde alaycı bir tebessümle geri çekildi.

“Dikkat etsene yahu! Elim dediğin şu kocaman odun parça-

sını sırtıma vurmayı kes! Belimi kıracaksın, seni budala!”

Hawken, yüzünde sahte bir korku ifadesiyle geriledi.

“Ayy, bu kocaman vahşi savaşçı narin çalgıcımızın canını mı

yaktı yoksa?” diye sordu, peltek ve kadınsı bir ses tonu

kullanarak. İkili, yeniden kahkahalara boğuldu.

Şaşkına dönen Cullum, çocukları izliyordu. Mutfağın kapısı

açıldı ve meyhanedeki sesleri duyan karısı içeri bir göz attı.

Artık birbirlerinden bir parça ayrılmış ve hiç de saldırgan

görünmeden kıkırdayan silahlı adamları fark edince, gözleri fal

taşı gibi açıldı. “Neler oluyor?” dercesine Cullum’a baktı ama

şaşkınlık içindeki hancının elinden omuz silkmekten fazlası

gelmiyordu.

Gelgeldim Hawken, gözünün ucuyla hareketlenmeyi sezerek

kadına doğru döndü. Konuşurken bir yandan da kaslı ko

- 60 -

KUŞATMA ALTINDA

lunu omzuna doladığı çalgıcıyı bara doğru sürüklüyordu. Ufak

tefek çocuğun yanında dev gibi duruyordu.

“Öğle yemeğinde bir konuğumuz olacak hanımefendi,” dedi

neşeyle. “Görüntüsü bir cüceyi andırıyor olabilir, ancak iştahıyla

bir devi bile gölgede bırakabilir.”

“Elbette beyim,” dedi iyice şaşıran kadın. O, başını sallaya -

rak mutfağa çekilirken, Hawken da hancıya döndü.

“Sanırım bir maşrapa biraya daha ihtiyacımız olacak, Cul-

lum,” dedi adama.

“Derhal, beyim... yani, Hawken,” dedi Cullum ve barın ar-

kasındaki altlıkların üzerinde duran fıçıya yöneldi. Hawken’ın

arkadaşını, birkaç dakika önce hazırlamak üzere olduğu masaya

götürdüğünü ve geçerken maşrapasını da yanına aldığını fark

etti.

“Tanrım, Horace! Seni görmek ne güzel!” diye bir çığlık attı

Will, otururlarken. Cullum’un getirdiği köpüklü biradan

kocaman bir yudum aldı ve memnuniyetle iç geçirdi. Heyecanını

daha fazla saklayamıyordu artık. “Tam da ihtiyacım olan kişisin!

Seni buralara hangi rüzgâr attı? Bir de, şu Hawken saçmalığı

nedir yahu? Ne zamandan beridir paralı askersin sen? Meşe

yaprağına ne oldu?”

“Dikkatli ol, Will! Ağzından çıkanlara dikkat et!” diyen

Hawken, soru yağmurunu dindirmek üzere ellerini kaldırmış tı.

Gerçek adını telaffuz eden eski dostuna uyarı dolu bir bakış

fırlattı. Bu tuhaf görünümlü genç adamlar hakkında daha fazla

bilgi edinmek ve Norgate Baronluğu’nda ne işlen olduğunu

öğrenmek üzere sohbetlerini dikkatle dinlemeye başlayan han-

cıya da anlamlı anlamlı baktı.

~ 61 -

JOHN FLANAGAN

Cullum, şimdiden heyecanlanmaya başlamıştı bile. Horace

ismi ve meşe yaprağı sembolünden söz edilmiş olması, hafıza-

sında bir şeyleri harekete geçirmişti. Meşe Yaprağı Şövalyesi

Sör Horace, Araluen’in Norgate gibi uzak köşelerinde bile ef-

sanevi bir kahraman olarak tanınıyordu. Elbette yerleşim alanı

merkezden uzaklaştıkça, efsaneler de aynı miktarda çarpıtılarak

hayal ürününe dönüşüyordu. Cullum’un duyduklarına bakılırsa,

Sör Horace, Morgarath zorbasını düelloda yendiğinde on altı-

sında bir delikanlıydı -kötü kalpli lordun kafasını geniş kılıcının

azametli bir darbesiyle omuzlarından koparıp atmıştı.

Sör Horace daha sonra, kendisi gibi efsanevi bir isim olan

Orman Muhafızı Halt’un eşliğinde Beyaz Fırtına Denizi’ni

aşarak Doğulu Süvarileri alt etmiş ve Prenses Cassandra ile

yoldaşını, Will olarak tanınan çırak Orman Muhafızı’nı kur-

tarmıştı.

Will ha! Hancı birden bu ismin önemini kavrayıvermişti.

Çalgıcının adı da Will’di. Kukuletalı pelerini, eğimli yayı ve

oklarıyla oradaydı işte. Yakından bakınca, çocuğun kemerinde

asılı duran ağır bıçak kınını görebiliyordu. Bu neşeli genç

adamların, diye aklından geçirdi Cullum, Araluen’in en büyük

kahramanları olduklarına şüphe yok! Sıradan davranmaya ça-

lışarak haberleri karısıyla paylaşmak üzere mutfağa yöneldi.

Adamın uzaklaştığını gören Horace, başını Will’e doğru salladı.

“Beğendin mi yaptığını?” dedi. “Burada Hawken ismini

kullanıyorum. Kimliğimin gizli kalması gerekiyor. Bu nedenle

bir paralı asker sembolü taşıyorum. Ne de olsa, sahte bir kimliğe

bürünüp meşe yaprağı sembolü taşımanın bir anlamı olmazdı,

öyle değil mi?”

- 62 -

KUŞATMA ALTINDA

Allak bullak olan Will, başını iki yana salladı.

“Gizli kimlik mi? Sana o gizli kimliği kim verdi ki? Seni

buraya kim gönderdi?”

“Mesajı almadın mı?” diye sordu Horace. “Halt ile Crowley,

senin yardıma ihtiyaç duyabileceğini düşündüler...”

Will, sırıtarak arkadaşının sözünü kesti ve “Yani seni, yar -

dımın gelmek üzere olduğunu söylemek için mi gönderdiler?”

diye sordu masum bir ifadeyle. Horace, dargın bir yüz ifadesine

bürününce yaptığına derhal pişman oldu. “Affedersin. Devam

et.”

“Dediğim gibi,” diye kararlı bir sesle devam etti Horace,

“senin yetişkin birinin yardımına ihtiyaç duyabileceğini düşün-

dükleri için beni gönderdiler. Neler olup bittiğini anlayıncaya

kadar gizli bir kimlik kullanmamın daha iyi olacağını öngör-

düler. Ancak... en az bir hafta önce sana tüm bunları anlatan bir

mesaj güvercini gönderilmiş olmalı.”

Will, sinirli bir ifadeyle ellerini kaldırarak, “Halt’la irtibatı -

mız kesildi,” dedi. “Burada işler son günlerde bir parça karıştı

ve Alyss’iıı güvercin terbiyecisinin bölgeden ayrılması gerekti.”

“Bu arada, Alyss nerede?” diye sordu Horace. Kendini dur-

duramadan, sanki kız birden odanın içinde belirecekmiş gibi

etrafına bakındı. Bunun ne kadar anlamsız bir hareket olduğunu

anında fark etmişti. Will’in yüzü birden karardı.

“Tutsak olarak tutuluyor,” dedi usulca. Horace, birden aya ğa

fırladı.

“Tutsak mı?” dedi. “Kim tarafından? Malkallam mı? Hadi,

gidip kurtaralım onu! Neden burada durmuş vaktimizi boşa

harcıyoruz ki?”

- 63 -

JOHN FLANAGAN

Will, elini arkadaşının koluna koyarak onu yerine oturttu.

Elinde olmadan sırıtıyordu. Tam da Horace’a özgü bir davranış,

diye geçirdi içinden. Arkadaşının tehlikede olduğunu öğrenince

yapacağı ilk şey, koşa koşa onu kurtarmaya gitmekti. Elbette ki

Alyss de Horace’ın arkadaşlarından biriydi. Üçü birlikte,

Redmont Şatosu’nun yetim koğuşunda birlikte büyümüşlerdi.

“Sakin ol,” dedi Will. “Alyss, Keren tarafından Macindaw-

dakı bir kulede tutuluyor. Malcolm ile onu oradan çıkanna planı

üstünde çalışıyoruz. Artık sen de yanımızda olduğun için

başarılı olma şansımız daha yüksek.”

Horace, “Malcolm mu?” diyerek kaşlarını çattı. “Malcolm da

kim? Ya şu Keren denen herif de kim oluyor? Sürekli hakkında

bir şeyler duyuyorum. Dün Buttle adında birine rastladım ve o

da bana şatoyu artık Keren’in yönettiğinden söz etti.” Will,

başıyla onayladı. “İşlerin karıştığını söylemiştim. Malcolm,

Malkallaın’ın gerçek adı.” Horace’ın sözünü kesmek üzere

olduğunu görünce aceleyle devam etti: “Ancak o büyücü falan

değil. Yalnızca bir şifacı. Bizim tarafımızda. Keren şatonun

yönetimini ele geçirdi. İskotilerle beraber bir iş çevirdiklerine

eminiz ama ne olduğunu bilemiyoruz.”

Hanın dışından gürültüler ve konuşma sesleri geliyordu. O

sırada meyhanenin kapısı açıldı ve dört çiftlik çalışanı yemek

yemek için içeri girdi. Genç adamları fark edip mırıldanarak

selam verdikten sonra Cullum’un hazırlamış olduğu uzun

masadaki yerlerini aldılar.

“Şu var ki,” dedi Will, “bu konulan konuşmak için uygun bir

yerde değiliz.” Yabancıların taşra halkını olumsuz yönde

-

64

-

KUŞATMA ALTINDA

meraklandırdığının bilincindeydi. Doğal olarak meyhanedeki

herkes, konuşmalarına kulak kesilecekti. “Hadi yemeğimizi

yiyelim de detayları ben sana dönüşte anlatırım.”

- 65 -

ill ile Horace, doyurucu bir öğle yemeğinin ardından

GrimsdelPe yapacakları yolculuğa hazırlanıyorlardı.

W

Atları

na binmeden önce eyerinin arkasına astığı yay kutusunu

çözen Horace, silahı arkadaşına uzattı.

“Bu senin,” dedi. “Halt ihtiyacın olabileceğini düşündü.”

Kocaman yayı kutusundan çıkarıp birkaç saniye boyunca

ağırlığını tartan Will, memnuniyetle gülümsedi. Silahın bir

ucunu ustaca sağ çizmesinin arka tarafındaki deri halkaya sı-

kıştırıp öne doğru eğildi ve kirişi uç kısımdaki girintiye kay-

dırarak ağır yayı omuzlarının yardımıyla büküverdi. Gerginliğini

sınamak üzere kirişi bir-iki kez çekip bıraktı. Sonra eski yayının

kirişini çıkartarak kutunun içine yerleştirdi,

“Kendimi çok daha iyi hissetmemi sağlıyor,” dedi. Horace,

başıyla onayladı. Aşina olduğu bir silahın insana tattırdığı hisleri

biliyordu. Atlarına binerek yan yana handan uzaklaştılar.

Kocaman savaş atının üstündeki Horace, doğal olarak

Çekici’nin sırtındaki Will’in yanında kule gibi yükseliyordu. Yo-

lun başını çeken köpek ise kovalayıp tanımlayacağı yeni koku

- 66 ~

KUŞATMA ALTINDA

lar buldukça bir ileri bir geri koşturuyordu. Trobar, Maleolm’un

verdiği bir görevle meşgul olduğu için Çatlak Sürahi’ye yapacağı

yolculukta Will’e eşlik etmeye tenezzül etmişti.

“Bugünlerde bir köpeğin olduğunu duydum,” dedi Horace.

“Adı nedir?”

“Henüz ona bir isim verecek zamanı bulamadım,” diye yanıt

verdi Will.

Horace, hayvanı düşünceli bir ifadeyle süzdü.

“Esmer güzel bir isim olurdu,” diye öneride bulundu bir süre

sonra. Will’in tek kaşı, şüpheyle havaya kalktı.

“Ne özgün bir fikir,” dedi. “Nasıl oldu da bu harika ismi

düşünebildin?”

Horace, arkadaşının alaylı ses tonuna aldırmamayı tercih etti.

“Hayvana ‘köpek’ diye hitap etmekten iyidir. Köpeğin bir ismi

olmalı. Daha bir isim bile düşünmemişken beni taklitçilikle

suçlayamazsın. Esmer, hiç ismi olmamasından iyidir.”

“O kadar emin olma,” diye yanıt verdi Will. Lâkin içten içe,

Horace’la aralarındaki bu samimi atışmadan keyif alıyordu.

Tıpkı eski günlerdeki gibi, diye geçirdi aklından.

Horace, “Eh, ben ona bundan böyle Esmer diyeceğim,” di-

yerek kararını verdi.

Will, aldırmaz bir ifade takınarak “Sen bilirsin,” dedi, “ama

oldukça zeki bir hayvan olduğunu bilmelisin. O kadar sıradan

bir isme kulak vereceğini sanmam.”

Horace, arkadaşını ters bakışlarla süzdü. Orman Muhafızı,

kendinden çok emin görünüyordu. Birden havayı yırtan bir ıslık

çalarak seslendi:

~ 67 -

JOHN FLANAGAN

“Esmer\ Dur, kızım!”

Bir anda dolanmayı kesen hayvan, patilerinden birini kaldırıp

meraklı bir ifadeyle başmı yana eğdi ve Horace’a doğru döndü.

Horace, Will’den tarafa zafer dolu bir el işareti yaptı. Karşılık

olarak alaylı bir kahkaha çalındı kulağına.

“Bu hiçbir şeyi ispatlamaz!” diye karşı çıktı Will. “Islığı

duyunca döndü, hepsi o! Kaymaklı Ekmek Kadayıfı diye ses-

lensen de duracaktı!”

“Kaymaklı Ekmek Kadayıfı mı?” diye tekrar etti Horace, sahte

bir inanmazlıkla. “İsim önerin bu, öyle mi? Bir de kalkmış

Esmer ismini mi eleştiriyorsun?”

“Ben yalnızca, sen ıslık çaldığın için durdu diyorum,” diye

ısrar etti Will. Geçmişte Horace’la girdiği bu tür söz düellolarını

genellikle kazanmıştı. Ancak bu kez arkadaşı, ona üstünlük

taslayarak sırıtıyordu.

Durup onları bekleyen köpeğe doğru at sürerlerken, Will

bıyık altından “Hain,” diye mırıldandı.

Ne yazık ki, Horace onu duymuştu.

“Eh, Kaymaklı Ekmek Kadayıfı' ndan biraz daha iyi sayılır, öyle

değil mi Esmer?” dedi.

Will’i sinir edecek şekilde, onaylarcasına tek bir kez havla-

yan köpek, yeniden yola koyularak etrafı koklamaya koyuldu.

Horace’dan memnuniyet dolu bir kıkırtı yükseldi. Will’i içinde

bulunduğu bu zor durumdan kurtarmaya karar vermişti.

“Yani büyücüyle ilgili tüm söylenenler dedikodudan mı

ibaretmiş?” dedi, yeniden ciddi konulara dönerek. Yemek sı-

rasında Macindaw’da olan biten olayların birazı hakkında

konuşmuş olmalarına rağmen, Horace bazı detayları merak

~ 68 ~

KUŞATMA ALTINDA

ediyordu. Will, köpek ismi tartışmasını nihayet bıraktıklarına

memnun olmuştu.

“Pek sayılmaz aslında,” dedi. “Ormandaki ışıklar, tuhaf sesler

ve görüntülerin hepsi gerçek. Ama tamamı Malcolm tarafından

yaratılan aldatmacalardan ibaret. Bu gerçeği Alyss çözdü,” diye

ekledi.

Horace, başıyla onayladı. “Algıları daima son derece açık

olmuştur, öyle değil mi?”

“Kesinlikle öyle. Her neyse, Malcolm bu oyunları insanları

korkutup küçük halkını güvende tutmak için kullanmış. Kısa

sürede de köylüler Malkallam’ın geri döndüğüne inanmaya

başlamış.”

“Keren de bu durumu şatonun kontrolünü ele geçirmek için

kullanmış. Zehirler hakkında oldukça bilgisi var ve Lord

Syron’u, zavallı adam ölüm döşeğine düşünceye kadar yavaş

yavaş zehirlemiş. Babasının yerine geçen Orman’m pek de

sevilen bir yönetici olmayacağının farkındaymış. Orman’ın kara

büyü ile uğraştığına dair dedikoduları çıkarması halinde çevrede

yaşayanların buna inanacağını da biliyormuş. Bu da Keren’e

kontrolü ele geçirme fırsatı vermiş.”

“Ama sen Orman’ı kaçırdın, değil mi?” dedi Horace ve Will

de başıyla onayladı.

“Tam zamanında. Keren onu da zehirlemişti. Lâkin işini bi-

tirme şansını elde edemedi.”

“Syron’a ne oldu peki?” diye sordu Horace. “Buttle denen

adam onun çoktan ölmüş olabileceğinden söz etmişti.”

Will’in omuz silkmekten başka verebileceği bir cevabı yoktu.

“Bilmiyoruz. Belki de ölmüştür. Artık elini açık ettiğine

JOHN FLANAGAN

göre, Keren’in Syron’u hayatta tutması için bir nedeni kalmadı

demektir. Bana kalırsa, onu çoktan öldürmüştür.”

Kaşları çatılan Horace, “Keren denen şu herif, ciğeri beş para

etmez birine benziyor,” dedi.

“Tanıştığımızda öyle görünmüyordu,” diye itiraf etti Will

hüzünle. “İlk başta beni de kandırdı. Tüm bu dalaverelerin ar-

kasında Orman’in bulunduğuna ve Keren’in iyilerin tarafında yer

aldığına ikna olmuştum. Hata etmişim. Şimdi ilk önceliğimiz,

Alyss’i oradan çıkarmak.”

Horace, başıyla onu onayladı. “Bunu nasıl yapmayı planlı-

yorsun?”

Will, şüpheli gözlerini arkadaşına çevirerek “Şatoya saldırırız

diye düşünmüştüm,” diye yanıt verdi ve sıradan bir ifadeyle

ekledi. “Bu işlerden anlarsın, değil mi?”

Horace, yanıt vermeden önce bir an düşündü, sonra da du-

daklarını büzerek “Teoride anlıyorum,” dedi, “ama daha önce

uygulamasına katıldım diyemem.”

“Eh, elbette ki katılmadın,” dedi Will, “ama işin teorik yanı

oldukça basit, değil mi?” Son anda sözlerinin ağzından soru

soruyormuş gibi değil de bilinen bir şeyi ifade ediyormuş gibi

çıkmasını sağlamıştı. Horace’ın, bu konuda hiçbir fikri bulun-

madığını anlamasını istemiyordu. Ancak düşüncelerini topar-

lamakla meşgul olan Horace, bunu fark etmedi bile.

İnsanlar genellikle Horace’m kafasının pek çalışmadığını -

hatta zekâsının diğer insanlara göre geride olduğunu- sanırdı.

Ancak bu doğru değildi. Sistemli bir insandı Horace. Dâhice

fikirleri ve sezgileri bulunan Will, bir çekirge gibi bir gerçekten

diğerine sıçrarken, Horace karşısındaki problemi katı ku

KUŞATMA ALTINDA

rallarla çözümler, çizdiği mantık çerçevesinde kavramlar bir-

birini takip ederdi.

Kıstığı gözleriyle, Savaş Okulu’ndayken Sör Rodney’in

himayesi altında öğrendiklerini akimdan geçiriyordu. Şövalye

olup Araluen Şatosu’na atanmasının ardından bile, akıl hoca-

sıyla her yıl birkaç ay boyunca Redmont Şatosu’nda zaman

geçiriyor, savaş sanatının inceliklerini öğrenmeye devam edi -

yordu.

“Şey,” dedi sonunda, “bir şatoya saldırabihııen için, elinde

kuşatma silahların olması gerekir tabii.”

“Kuşatma silahı mı?” diye tekrarladı Will. Horace’ın neden

söz ettiğini belli belirsiz biliyordu. Ellerinde kuşatma silahı fa-

lan olmadığının kesinlikle farkındaydı.

“Sapanlar. Mancınıklar. Gülle atan mekanizmalar. Savun-

macıların üstüne kayalar, devasa mızraklar ve ölü inekler fırla-

tan ve duvarlara hasar veren türden aletler.”

Will, “Ölü inekler mi?” diye araya girdi. “Duvarlara neden

ölü inek atasın ki?”

“Duvarın üstünden atıyorsun. Etrafa hastalık yayarak sa-

vunmacıların moralini bozmak amacıyla,” diye açıkladı Horace.

Will, “İneklerin moralini de pek yükselttiği söylenemez sa-

nırım,” diyerek başını salladı.

Konudan uzaklaştıklarım fark eden Horace, kaşlarını çatarak

arkadaşına döndü.

“Neyse boş ver şimdi ölü inekleri. Duvarları yıkmak için

büyük kaya parçaları falan atıyorsun.” Aklına gelen bir diğer

detayı ekledi. “Ayrıca kuşatma kuleleri de çok işe yarar.”

- 71 -

JOHN FLANAGAN

“Elinde mutlaka bunlardan olması mı gerekir?” diye araya

girdi Will. Horace, bir an için alt dudağını kemirdi.

“Hayır gerekmez. Yeterince merdivenin varsa tabii.”

“Tabii. Yeterince merdiven,” dedi Will. Bir yandan da zih-

nine not alıyordu: Yeterince merdiven hazırla.

“Adam sayısı bakımından ise, Sör Rodney daima üçe birlik

bir üstünlüğe ihtiyaç duyulduğunu söylemiştir.”

“Üçe bir mi? Biraz fazla değil mı bu?” diye sordu Will. Ko-

nuşmanın gittiği yeri hiç beğenmiyordu ama Horace onun aklını

kurcalayan şüphelerin farkında bile değildi.

“Şey, en azından üçe bir. Ne de olsa, tüm koşullar savunma -

cılardan yana. Yükseklik avantajları var. Duvarların arkasına

saklanıyorlar. Dolayısıyla ana saldırını gerçekleştireceğin nok-

tadan elinden geldiğince uzaklaşmalarını sağlaman gerek. Bunun

için de üçe birlik bir sayı üstünlüğünün olması şart. Dörde bir

olursa daha da iyi.”

“Peki,” diyen Will, başka bir şey söyleyememişti. Birkaç

hafta önce Crowley ile Halt tarafından Macindaw Şatosu hak -

kında bilgilendirilen Horace kaşlarını çattı.

“Macindaw gibi bir şatonun herhalde otuz, otuz beş kişilik

bir sabit garnizonu vardır, değil mi?”

Will, usulca başını öne salladı. “E-evet. O kadar olmalı.”

“Yani güvende olmamız için yüz beş ya da yüz on adama

ihtiyacımız var.”

“Bu da bize üçe birlik bir avantaj sağlayacak sanırım,” diye

onayladı Will.

“Bu şekilde her iki yandan sahte saldırılar düzenleyip, sa-

~ 72 ~

KUŞATMA ALTINDA

vunmacılann çoğunu saldırmak istediğimiz esas noktadan

uzaklaştırabiliriz.”

“Ama bu işin böyle yapıldığını onlar da bilmiyor mudur?”

diye sordu konuşmadan bir şeyler çıkarmaya çalışan Will.

“Elbette biliyorlardır ”

“Öyleyse, ömek vermek gerekirse, adamlarını o tarafa çek-

mek üzere sahte bir saldırı düzenlediğimizi sanmaları için bir tek

noktadan saldırıp, sonrasında da o noktayı esas saldın alanımız

haline getiremez miyiz?”

Horace, biraz düşündü. “Sanırım yapabiliriz... ama o dediğini

yapmayacağımızı düşünmezler ki zaten. Her türlü tehdidi,

başgösterdıği anda karşılamak ve bunun ana saldın olduğunu

varsayarak hareket etmek zonındalar. Şaşırıp dağınık bir biçimde

oradan oraya koşarak surlara yayılmalarım sağladıktan sonra da

esas saldırımızı gerçekleştiririz.”

“Evet, mantıklı görünüyor,” dedi Will. Anlatılanların kulağa

gerçekten de mantıklı geldiğini üzülerek de olsa fark etmişti.

“Elbette,” dedi konuya artık iyice ısınan ve daha fazla detay

hatırlamaya başlayan Horace, “saldırı kuvvetlerinin niteliği de

önemli bir faktör oluşturur. Savunmacıların meziyetleri de öyle.

Keren’in elinde ne tür adamlar var?”

“Genele bakıldığında, pek de meziyetli olmadıklarını düşünü-

yoruz,” dedi Will, yüzü bir parça olsun aydınlanmaya başlamıştı.

“Bu da benim gördüklerimle uyuşuyor. Karşıma çıkanlar,

daha çok karanlık bir gecede ellerinde hançerleriyle ara sokak-

ların başını tutmaya uygun türden adamlardı. Üst düzey savaş -

çılar gibi görünmüyorlardı.” John Buttle’la arasında geçenleri

Will’e önceden anlatmıştı.

- 73 -

JOHN FLANAGAN

“Esas garnizon askerlerinin çoğu ayrıldı,” dedi Will.

“Keren’in topladığı yeni askerlerden pek hoşlanmadılar.”

“Bizim için savaşırlar mı dersin?” diye sordu Horace.

Will, başını iki yana salladı. “Maalesef hayır. Malkallam’m

bir büyücü olduğuna inanıyorlar. Birçoğu, kendine iş aramak

için bölgeyi terk etti.”

“Öyleyse, elimizde kimler var? Eğitimliler mi? Kılıç kul-

lanmasını biliyorlar mı, yoksa yerel çiftçi ve harmancı çocuk-

lardan mı oluşuyorlar?”

“Skandiyalılar,” dedi Will.

Horace, bir zafer çığlığı koyuverdi. “Skandiyalılar ha! Ha-

rika! Skaııdiyalı askerlerimiz varsa eğer, üçe birlik bir sayı üs-

tünlüğüyle paçayı kurtarabiliriz sanırım. Hatta üçe birden az da

olur.” Bir an susup Will’in korkuyla beklediği soruyu sordu.

“Kaç adamımız var?”

“Aslına bakarsan, üçe bir oranından biraz daha az,” diye

kaçamak bir yanıt verdi Will. Horace, aldırmaz bir ifadeyle

omuz silkti.

“Önemli değil. İdare edeceğimize eminim. Peki, tam olarak

kaç kişiler?”

“İkimizi de dâhil edersek mi?” diye sordu Will. O anda

Horace’m gözlerinde ilk kuşku parıltısının yanıp söndüğünü fark

etti.

“Evet, bana kalırsa ikimizi de dâhil etmeliyiz. Kaç kişi?”

diye soran Horace’m ses tonu, Will e kaçamak yanıtlara daha

fazla tahammül edemeyeceğini söylüyordu.

Orman Muhafızı, derin bir nefes aldı.

- 74 -

KUŞATMA ALTINDA

“Biz de dâhil, yinmi yedi.”

“Yirmi yedi,” diye ifadesiz ve düz bir sesle tekrar etti Ho-

race.

“Ama ne de olsa Skandiyalı onlar,” dedi Will umutla. Kaş-

larından tekini inanmazlıkla kaldıran Horace, başını arkadaşına

doğru çevirdi.

“Olsalar iyi olur!”

- 75 -

lyss, küçük siyah yıldıztaşım bir kez daha inceledi.

Önceki gece Will’in oku pencereden içeri girip arka du

-

A

vara

çarptığında, okun içindeki küçük taş Alyss'i çok şaşırt-

mıştı. Malcolm’un yazdığı kısa açıklamayı okuduğunda da bir

parça umutlanmıştı.

Taşın, hipnozun etkisindeyken zihnini koruyacağına Will- den

daha çok inanıyordu. Ne de olsa, Keren’in kullanmış olduğu

mavi mücevherin etkilerini ilk elden tecrübe eden kişi

kendisiydi. Mücevherin zihnini ne kadar hızlı esir ettiğine şahit

olmuştu. Artık Keren’in çabalarına karşı koyabileceğinin

farkındaydı. Güçlü, iradeli ve zeki bir kız olan Alyss, zihninin

Keren tarafından bu kadar kolay ele geçirilebileceği fikri kar-

şısında kendisini çıplak ve savunmasız hissediyordu.

Pannakları arasında çevirdiği küçük taşı inceledi. Pürüzsüz,

parlak ve bir şekilde rahatlatıcı yüzeyiyle insanın içini gerçekten

de mutlulukla dolduruyor, diye geçirdi aklından.

Taştan eline bir tür sıcaklık mı yayılıyordu? Yoksa bunu ha-

yal mi ediyordu, emin olamıyordu. Malcolm’un Will taratın-

~ 76 -

KUŞATMA ALTINDA

dan mesaj pusulasına dikkatle şifrelenen açıklamalarının son

birkaç satırının üstünden geçti.

Keren mücevheri kullanmaya yeltendiğinde yıldızlaşma dokun.

Olumlu, hoş bir imgeye odaklan. Seni sorgulamaya başladığında,

diizgiin bir biçimde cevap ver. Sersemlemiş numarası yapma, yoksa

onu kandırmaya çalıştığını anlayacaktır.

Mesajın sonundaki birkaç cümleyi çevirdiğinde, bunun bir

mesajlaşma randevusu olduğunu fark etmişti. Will, Keren’in

durumu anlamaması için rutin bir mesaj alışverişinden kaçınmak

niyetindeydi. Ağaçların arasındaki renkli ışıklar, her gece aynı

saat ve yerde değil, düzensiz aralıklarda belirecekti. Bazen hiç

mesaj gönderilmeyecek, beyaz ışığın devinimleri, şifre için

gereken katı çerçevenin dışına çıkacaktı.

“Aferin sana Will,” dedi usulca. Çocuk, Keren’in aptal

olmadığının farkındaydı. Will ayrıca, Alyss’in acil bir iletisi

olması durumuna karşın birilerinin kuleyi her gece gözetleye-

ceğini de eklemişti.

İnce kâğıdı lambanın ateşiyle tutuşturdu. Yanıp kül oldu-

ğunda ise topladığı anıkları eliyle ufalayarak pencereden dı şarı

attı.

Keren onu tekrar hipnotize etmeyi denediğinde hangi hoş

görüntüyü hayal edeceğini şimdiden biliyordu.

SB»- ---------------

Malcolm’un açıklamalarını sınama şansı, çok geçmeden ayağına

geldi.

Girişteki odadan hazır ola geçen nöbetçilerin şaşkın çizme

tıkırtıları eşliğinde Keren’in sesi duyuldu.

- 77 -

JOHN FLANAGAN

Keren gerçekten de aptal değil, diye geçirdi aklından. Or-

mandaki ışıklardan söz edildiğini duymuş olmalıydı; hatta belki

de görüntüleri bizzat izlemişti. Şimdi de yanma gelmiş, ışıkların

bir anlam ifade edip etmediğini ortaya çıkarmak istiyordu.

Anahtar kilitte dönerken, taşı elbisesinin sol kolunun ucundaki,

saklı durabileceği ama istediği an parmaklarıyla rahatça

ulaşabileceği kol ağzına sakladı.

Odaya giren Keren, Alyss’i başıyla hızlıca selamladıktan

sonra masayı işaret etti.

“Otur bakalım Alyss,” dedi. “Sana birkaç sorum var.”

Bugün tamamen amacına yönelik hareket ediyor, diye ak -

lından geçirdi Alyss. Keren’in harcayacak zamanı olmadığı

ortadaydı ve daha önce giriştiği sahte formalitelerle vakit

kaybetmeyecekti. Alyss, bu duruma için için şükretti. Adamın

esprilerine ve kendini beğenmiş tavrına sinir olmaya başlamıştı.

Ne de olsa karşı cephelerde yer alıyorlardı ve Keren’in ona sahte

nezaket gösterip şövalyece iltifatlar etmesindcnse, rakibiymiş

gibi davranmasını tercih ederdi.

Kemerindeki deri keseye uzanan Keren, çıkardığı mavi taşı

masanın üstündeki parmaklarının arasına kaydırdı. Açılış ko-

nuşmasına gerek yoktu. Hipnoz sonrası telkinlerin yerini taş

almıştı artık. Tek yapması gereken, Alyss’e taşa bakmasını

emretmekti ve birkaç saniye içinde kızı yeniden hipnotize etmiş

olacaktı.

“Gözlerini taşa çevir, Alyss,” dedi usulca.

Kızın bakışları, masanın üstünde hafifçe ileri geri çevirdiği

zarif cisme döndü. Her defasında olduğu gibi, taşın onu içine

çektiğini, bilincini kaplamaya başladığım hissetmeye başladı.

- 78 -

KUŞATMA ALTINDA

Sağ elinin işaret parmağını masanın altından sol kolunun

içine kaydırarak minik taşın pürüzsüz yüzeyine dokundu. Mü-

cevherin mavi derinlikleri bir anda kapkara parlak bir örtüyle

örtüldü ve zihni Keren’in kontrolünde düşmüş olduğu çukurdan

çıkmaya başladı.

Olumlu, koş bir imgeye odaklan, diyordu Malcolm. Hayal

edebileceği en hoş görüntüyü, Will’in yüzünü aklına getirdi.

Karmakarışık saçlarıyla gülümsemen, koyu kahverengi gözleri

yaşam ışığıyla parlayan Will.

Ve zihni serbestti artık.

“Maviliğe bakmaya devam et,” dedi Keren usulca. “Sorula-

rıma yanıt vermeye hazır mısın?” Alyss, mücevheri izlemeye

devam etti. Lâkin maviliğin zihıvn k ki derinliği kaybolmuştu

artık ve Will’in çehresine loş bir arka ¡ilan oluşturmaktan başka

bir işe yaramıyordu Çocuğun bu yaramaz ve sırıtan ifadesinden

hayatı boyunca hoşlanmış olduğunu fark etti Alyss.

“Evet,” diye yanıt verdi basitçe. Malcoim’dan transa girmiş

gibi davranmaması gerektiğini öğrenmesi iyi olmuştu. Keren’in

zihnini kontrol ettiği anlarda nasıl bir tavır takındığını bilmesine

imkân yoktu, ancak kendisine kalsa bir çeşit transa girmiş gibi

hareket ederdi. Yanlış düşündüğü ortadaydı.

“Güzel. Dün gece ormanda ışıklar yanıp söndü,” dedi Keren.

Alyss doğru tahmin etmişti. Işıkların farkındaydı Keren.

“Işıklar,” diye ne sorgulayan 11e de onaylayan bir sesle tekrar

etti. O ana dek doğrudan bir soru sorulmadığı için, doğrudan bir

cevap vermesine de gc :k yoktu.

“Onları gördün mü?” diye sordu Keren.

Birden içinden doğrulan söylemek g’ldi. “Evet. Onları gör-

- 79 ~

JOHN FLANAGAN

diirn. Bir mesaj içeriyorlardı,” diye itiraf etmek istedi. Ancak

yıldıztaşım okşayınca iradesi güçlendi ve üzerindeki baskının

azaldığını hissetti.

“Hayır,” dedi ve birden kendisini çok iyi hissetti. Keren’in,

üstündeki etkisini kırmıştı. Endişelerini dışarı vurmadığı sürece

adama istediği şeyi söyleyebilir, ne cevap isterse verebilirdi

artık. Diplomasi eğitimi sayesinde yüzüne tarafsız bir ifade

yerleştirmişti.

Keren’in kaşları çatıldı. Işıkların Alyss’e gönderilmiş bir

çeşit mesaj içerdiklerine emindi. Ancak kızın doğrudan sorgu-

landığında yalan söyleyemeyeceğini de biliyordu. Şansını bir

kez daha denedi.

“Emin misin?” diye sordu. “Ağaçların arasında kırmızı,

mavi, sarı ve beyaz ışıklar dolanıyordu. Onları gördün mü?”

“Çok geç olmuştu. Uyuyordum ” demenin eşiğine gelen

Alyss kendi kendini durdurdu. Eğer ışıkları görmediysem, or -

manda ne zaman belirdiklerini bilmemin de imkânı yok, diye

geçirdi içinden. Zihnini kontrol ederken, incecik bir çizgide

yürümekte olduğunu fark etti. Keren’in ısrarlı saldırılarına karşı

koymak, dikkatini dağıtıyordu. Ancak savunmasının kırılmasına

izin vermemesi gerekiyordu.

“Görmedim,” diye yanıt verdi. Daha konuşkan bir ses to-

nuyla ekledi. “Daha önce görmüştüm.”

Mücevhere dikili gözleriyle, Keren’in bu yeni aldığı haber

karşısında heyecanlandığını fark etti.

“Ne zaman?” diye sordu Keren hemen. “Işıkları ne zaman

görmüştün?”

“On gün önce. Will ve ben ormana gitmiştik. Işıklan orada

gördüm.”

~ 80 ~

KUŞATMA ALTINDA

Keren’in, Will’le daha önce Grimsdell Ormanı’nda ge-

çirdikleri zamandan haberdar olduğuna emindi. Ne de olsa,

adamları o sırada Alyss’i takip ediyordu. O zamanlar, Will ile

ikisi, onları takip ettiren kişinin Orman olduğunu sanmışlardı.

Askerler her ne kadar Alyss’in ormana girip çıktığım gözleriyle

görmemiş olsalar da, Keren bundan şüphe duyuyor olmalıydı.

Bu konuyu o an dile getirmenin bir sakıncası yoktu. Hatta

Keren’in dikkatini, aklındaki soru listesinden başka yöne de

çekebilirdi.

Keren, parmaklarıyla masayı tıkırdattı. Hain lordun aklı ka-

rıştıkça, Alyss de ağzından çıkanlar ve kafasından geçenleri

daha rahat kontrol etmeye başladığını fark etti.

Keren, şansını bir kez daha denedi. Ancak Alyss, adamın geri

adım atmak üzere olduğunu hissedebiliyordu. “Işıklar ne anlama

geliyor?”

Alyss, omuz silkerek, “Sanırım Malkallam’m işi,” dedi.

“İnsanları korkutup ormana girmelerini önlemek için yapıyor

bunu.”

Parmaklar, masada bir kez daha tıkırdadı ve Keren telaşlı bir

ifadeyle, “Evet, çok da başarılılar. Adamlarım oranın yakınına

bile gitmeyi reddediyor,” dedi.

Bunu öğrenmem kesinlikle çok iyi oldu, diye geçirdi içinden

Alyss. Will şatonun lorduyla birlikte ormana kaçtıktan sonra,

Keren’in Malkallam’m aklından geçenleri anlayıp, adamlarını

arkalarından gönderebileceğini düşünmüştü.

Sıkıntıyla ıç geçiren Keren, sinirlenmişti. Alyss onun bir

şeyler öğrenmek istediğini seziyordu. Ağzından çıkan sözler,

şüphelerini doğruladı.

JOHN FLANAGAN

“Neyse, artık bu işle daha fâzla vakit kaybedemem. General

MacHaddish, bir ya da iki gün içinde burada olacak,” dedi.

Sözlerinin hipnozun etkisi altındaki kız tarafından anlaşıl-

mayacağından emin bir şekilde, kendi kendine konuşuyordu.

Mavi taşı yuvarlayarak masadan kaldırdı.

“Pekâlâ, Alyss. Gelecek sefere görüşürüz. Artık uyanabi-

lirsin.”

Alyss, bir transtan çıkıyormuş numarası yapmak yerine

normal davranması gerektiğini düşündü. Ancak zihni arı kovanı

gibiydi. MacHaddish bir İskoti ismiydi. Birkaç gün içinde şatoya

bir İskoti generali gelecekti. Bu bilgiyi Will’e mutlaka

ulaştırması gerekiyordu.

“Eee,” dedi sakin sakin, “ne hakkında konuşmak istemiştin?”

Keren kıza gülümseyerek, “Konuşacağımızı konuştuk bile,”

dedi. “Ama sen, elbette hiçbir şey hatırlamıyorsun.”

Sen öyle san, diye geçirdi aklından Alyss.

- 82 -

rimsdell Ormam’mn ortasından geçen kıvrımlı ve

dolambaçlı patika boyunca at süren

Will ile Horace,

tereddüt etmeden ilerleyen köpeği takip ediyorlardı. Hora-

G

ce,

geçit vermezmiş gibi duran karmaşık ağaç örtüsüne ve

etraflarını saran yeşillik deryasına bakarak başmı iki yana

salladı.

“Malcolm’un bunca yıldır burada güvende olmasına şaşma-

mak gerek,” dedi. Bunun üzerine Will, arkadaşına gülümsedi.

“Dışarıya karşı en iyi savunması orman olmuş,” diye onay-

ladı. “Tabii ziyaretçilerin hevesini kırmak için bazı farklı yön -

temleri de yok değil.”

“Onlara pek ihtiyacı olacağını sanmam. Burada bir orduyu

bile kaybedebilir ve bir daha bulamayabilirsin... Yok artık!”

Son kelimeler ağzından, dönemeci alıp ağaçların arasındaki

kafataslı ürkütücü uyarı levhasını gördüğünde çıkmıştı. Will’in

bu konudan ona kasıtlı olarak söz etmediğinden şüphelendi.

Arkadaşı neşeyle ona seslenince, şüpheleri doğrulanmış oldu.

“Ah, Trevor’ın işi bu. Aldırma ona. Zararsızdır.”

~ 83 -

JOHN FLANAGAN

Horace, yola devam ederken arkadaşının sessizce kıkırda-

dığını duyabiliyordu. “Aman ne komik,” diye mırıldandı.

Bir anda ormanın içindeki bir açıklığa çıkmışlardı. Birkaç

saniye önce, yaşlı ve kasvetli ağaçların oluşturduğu yarı karan lık

bir tüneldeydiler. Şimdiyse güneşin pırıl pırıl parladığı bir alana

çıkmışlardı ve Malcolm’un bacasından dumanlar tüten, saz

damlı şirin kulübesi karşılanndaydı.

Öğleden sonra güneşinin altında bir masa kuruluydu. Will,

Malcolm ile Xander’in ve biraz şaşırarak Orman’in masada

oturduklarını görebiliyordu. İki de boş sandalye vardı.

Malcolm’un, öğle yemeğine başlamak için onları beklemiş ol -

duğu anlaşılıyordu. Büyük ihtimalle adamları nerede olduğu-

muzu ona sürekli rapor etmiştir, diye geçirdi aklından Will.

Tanışma faslının ardından, Will ile Horace diğerlerinin ya-

nına oturdular. Açıklığın kıyısındaki Trobar’ı fark eden köpek

ise ok gibi fırlayıp gitmişti.

“Eh, hadi git bakalım,” dedi Will onun arkasından.

“Öğle yemeğine başlamak için sizi bekledik,” dedi Malcolm.

Will, eliyle teklifi reddeden bir işaret yaparak “Öğle yeme -

ğini handa yedik biz,” diyecek oldu ancak sözü, Horace tara-

fından kesildi.

“Olsun, erken bir akşam yemeğinin zararı olmaz,” dedi ço-

cuk. Her an aç olmasına rağmen ince, kaslı vücudu yemek yi -

yebilme kapasitesine dair hiçbir ipucu vermiyordu.

“Sizi böyle ayakta dolanırken görmek ne güzel lordum,” dedi

Will, Orman’a. Şatonun efendisi, yüzüne çarpık bir tebessüm

yerleşmesine izin verdi.

- 84 -

KUŞATMA ALTINDA

“Ayakta olabilirim, Will Barton. Fakat dolanma kısmına daha

kesinlikle çok var.”

Malcolm, “İyileşme süreci oldukça iyi gidiyor,” diye araya

girdi.

Will, küçük yuvarlak ekmeklerden birini midesine indirmekle

meşgul olan Horace’ı işaret etti.

“İyi haberler alıyoruz lordum. Horace’ın da yardımıyla şa-

tonuz yakında yeniden sizin olacak.” Horace, Will’in bu yap-

macık övgüleri karşısında hafifçe kızarmıştı. Will, durumu biraz

fazla abartmış olabileceğini fark etti ancak eski yoldaşının

yeniden yanında olması, onu son derece mutlu etmiş ve rahat-

latmıştı. Masadakilerin Horace’ın kim olduğunu anlamadıklarını

fark ederek ekledi. “Adını Meşe Yaprağı Şövalyesi olarak da

duymuş olabilirsiniz.”

Dile getirilen ismin kaşlarını çatarak yüksek sesle mırıldanan

Xander’a hiçbir şey ifade etmediği belli oluyordu:

“Acaba buna kaç para ödeyeceğiz?”

Horace, kızarmasına rağmen sesini çıkarmadı.

Orman, Xander’dan tarafa uyarı dolu bir bakış attı. Ufak te-

fek adam bir şeyler geveleyerek sesini kesti. Hemen ardından

Orman eski bir olayı hatırladı.

“Şu ünlü Meşe Yaprağı Şövalyesi mi?” dedi düşünceli bir

sesle. “Öyleyse birkaç sene önce Morgarath’a karşı verilen sa -

vaşa da katılmışsındır. Hatırladığım kadarıyla, Skandiyalılarla

da bir şeyler yaşanmıştı.”

Horace, omuz silkti. “Yaşananların çoğu pireyi deve yaparak

aktarıldı lordum.”

- 85 -

JOHN FLANAGAN

Lâkin daha fazlasını hatırlayan Orman’ın bakışları Will’e

çevriliydi artık.

“O şövalyenin bir de Orman Muhafızı arkadaşı olduğunu

hatırlıyorum,” dedi. “O da şendin, değil mi? Will Barton’u kü-

lahıma anlat benim! Will Treaty dedikleri kişi sen misin?”

Omuz silkme sırası Will’e gelmişti şimdi.

“Her şey çok abartıldı,” dedi. Konuşurken, Malcolm’un

Orman’ın sözünü ettiği olaylardan bihaber olduğunu fark etti.

Elbette öyle olacak, diye düşündü, senelerdir bu ormana tıkılıp

kalmış. Öte yandan, Krallığın en yetenekli savaşçılarından birine

hakaret ettiğini fark eden Xander’m yüzü endişeli bir hal almıştı.

Oh olsun, dedi Will içinden.

Horace, nazikçe öksürdü. Orman’m hizmetkârının dillen-

dirdiği anlamsız bir hakaretten daha önemli meselelerle doluydu

aklı.

“Birileri yemekten söz ediyordu?” diye hatırlattı masada-

kilere. Önceliklerini daima zekice takip eden bir insandı Horace.

- 86 -

oğuk geyik eti, dolgun bir ördek ve hafif acı yeşil salatadan

oluşan yemek, mükemmeldi. Yanında sıcak ve taze ekmek

de vardı. Yemeğin lezzeti Horace’ın beklentilerinin çok ötesin-

S

dey

di. Memnuniyet dolu bir ifadeyle arkasına yaslanıp Will’e

bakarak sırıttı.

“Güzel bir yemekti,” dedi. “Tatlı olarak ne var?”

Will, gözlerini devirdi.

Bunun üzerine Malcolm, anlayışlı bir tavırla gülümsedi.

“Büyüme çağında bir çocuk ne de olsa,” dedi. Horace’ın arka

planda kalmayı seven, neşeli tavırlarından etkilenmişti. Genç

adamın Krallık sınırları içinde tanınmış biri olduğunu da an-

lamıştı. Tecrübelerine göre, ünlüler genellikle kendileri geçerken

dünyanın geri kalanı kenara çekilip alkışlamak zorundaymış gibi

davranırlardı. Horace söz konusu olduğunda ise bu durumun tam

tersi geçerliydi.

“Çocuk” kelimesine tepki vermeyişi, Horace’ın bilgi küpü

şifacıya duyduğu saygının bir göstergesiydi. Adamın, onun genç

oluşunu hakaret amacıyla ima etmediğini, yalnızca ona

- 87 ~

JOHN FLANAGAN

takıldığını fark etmişti. Uzanarak kendisine bir fincan daha sade

kahve doldurdu. Will gibi o da kahveyi içine bal katarak

içiyordu; bu âdeti seneler önce Keltika’ya yaptıkları seyahat

sırasında Orman Muhafızlarından edinmişti.

Malcolm, İkiliyi izlerken ürkmeye başlamıştı. Ne kadar nazik

olursa olsun, ikisi bu hızda kahve içmeye devam ederlerse,

stoklanın kısa sürede eriyecek, diye geçirdi aklından. Adam-

larından birini bol miktarda kahve çekirdeği karşılığında takas

yapması için Çatlak Sürahi’ye göndenneyi aklının bir köşesine

not etti.

Birden açıklığın ilerisinde yaşanan küçük kargaşa, masadaki

tüm başların o yöne çevrilmesine neden oldu.

Kaba giyimli, ağır silahlı bir grup savaşçı, pörsümüş sağ ko-

lunu vücuduna yapışık tutarak onlara yol gösteren ufak tefek bir

adamla birlikte onnanm içinden çıkıvennişti. Horace, kısa boylu

adamın sağ omzunun da kambur olduğunu fark etti.

Ormanın loş ışıkları içinde geçirdikleri saatlerin ardından

güneş karşısında gözleri kamaşan silahlı gnıbun kararsız ba-

kışları, açıklıkta geziniyordu. Etraftakilerden bazıları, kar-

şılarında silahlı adamları görünce panikleyip çığlıklar atarak

ormana kaçmıştı. Buna karşılık Skandiyalılardan da önlerindeki

manzara karşısında mırıltılar yükseliyordu. Ne de olsa,

Malcolm’un tüm takipçilerinin bedensel birer engeli bulunu-

yordu. Tüm ormanların ruhlar ve umacılar tarafından istila

edilmiş olduğunu zanneden batıl inançlı deniz kurtlarının si-

lahları hazır duruma getirilmiş, safları sıklaşmıştı.

Ancak Trobar, diğerlerinin aksine gelenlerden saklanmaya

kalkışmamış, vücudunu davetsiz misafirlerle efendisinin arası

KUŞATMA ALTINDA

na atmıştı. Devi karşılarında bulan Skandiyalıların kararsızlık-

ları ve aralarında yükselen mırıltılar bir anda arttı. Savaşçıların

her bin çam yarması gibiydi ama Trobar, en iri olanının yanında

bile bir kule gibi yükseliyordu.

Will, Malcolm’un yanında biraz zaman geçirdikten sonra,

korkutucu görüntüsüne rağmen Trobar’ın nazik bin olduğunu

biliyordu. Fakat aynı zamanda, onu yanma alıp bir yuva vermiş

olan adamı hayatı pahasına koruyacağının da farkındaydı.

Köpeğin de Trobar’ın yanında olduğunu fark etti. Trobar’m

endişeli halini sezmiş ve öfkelenmiş olmalıydı. Boğazının et-

rafını kaplayan tüyler dikilmiş, normal boyutlarının iki katma

çıkmış gibiydi.

Genç Orman Muhafızı aceleyle yerinden fırlayıp, talihsiz bir

yanlış anlamanın önüne geçmek üzere öne çıktı.

“Sorun yok Trobar,” dedi usulca, “gelenler bizim dostları-

mız.” Ardından daha gür bir sesle, açıklığın öteki tarafına doğru

seslendi: “Gundar Hardstriker, Şifacı’nın Açıklığı’na hoş

geldiniz.”

Bu isim aklına bir anda gelmiş, tehdit içermeyen bu tür bir

tanımın gerginliği yumuşatabileceğini düşünmüştü. Sözler ağ-

zından çıkıp da Skandiyalılar onun kim olduğunu anladıklarında,

savaşçıların bir parça rahatladıklarını fark etti. Trobar da durmuş

ve kenara çekilmişti. Will, Skandiyalı tayfaları karşılamak üzere

öne çıktı. Horace da onun bir, iki adım gerisinden geliyordu.

“Adamlarımız bunlar sanırım?” dedi kibarca.

Will, başını ona doğru çevirip “Senin adamların,” diye dü -

zeltti. “Onlara sen komuta edeceksin, ben değil.”

- 89 -

JOHN FLANAGAN

Arkadaşının başvurduğu hileyi bir an için bile yutmamış olan

Horace sırıttı.

“Ben onlara komuta edeceğim,” dedi, “tabii senin isteklerini

harfiyen yerine getirdiğimiz sürece, öyle değil mi?”

Horace, Orman Muhafızları ve eylem tarzları konusunda

tecrübeliydi. Arka planda kalan bir danışmandan fazlası olma-

dıklarını iddia ederlerdi. Ancak Horace, onların her durumda

idareyi ele almak konusunda uzman olduklarının bilincindeydi.

Beş sene önce Halt’u Skandiyalıların yanında izlemişti. Will’in

akıl hocası, ortalıkta yokmuş gibi görünerek komuta etme

sanatında gerçek bir ustaydı. Çırağın da ustasından çok şey

öğrenmiş olduğundan şüphesi yokUı.

Will de bu yoruma tebessüm edecek kadar erdem sahibiydi.

“Evet, onun gibi bir şey,” diye itiraf etti gerçeği.

Araluenliler, Skandiyalılara doğru yaklaşırken, Gundar da

birkaç adım öne çıkmıştı. Eliyle evrensel barış işaretini yaptı.

“Tünaydın, Will Treaty,” dedi. “Bizi ne garip bir yere getir-

din böyle.”

Will, başıyla onayladı. “Garip olabilir Gundar ama burada

kimse size karşı düşmanlık beslemiyor.”

“Şu budala sekreter hariç tabii,” diye alçak sesle araya girdi

Horace.

“Kes sesini,” dedi Will aynı ses tonuyla. Sonra sesini yük-

selterek ekledi, “Gundar, arkadaşım Sör Horace ile tanışmanı zı

isterim.”

Gundar, karşısında gencecik bir çocuk görüyordu. Gerçi

çocuğun suratından -vücudundaki yara bereler ve hafif kırık

burnundan- tecrübeli bir savaşçı olduğu belli oluyordu. Fakat

- 90 -

KUŞATMA ALTINDA

sürekli dayak yiyen biri kadar da zarar görmemişti. Gundar’a

kalırsa, savaş izleriyle kaplı bir surat, siper almasını bilmeyen bir

adama aitti.

Horace ise karşısında gerçek bir Skandiyalı görüyordu; güçlü

kuvvetli, korkusuz, tecrübeli, devasa savaş baltasını deneyimden

kaynaklanan bir rahatlıkla kullanan ve bir cevizi kırabilecek

şiddetle elini sıkarken içtenlikle gözlerinin içine bakan türden

bir adam. Bu tür yirmi beş adamla muhtemelen şatoyu yıkıp

geçebiliriz bile, diye geçirdi içinden.

“Saldırıya Sör Horace mı komuta edecek?” dedi Gundar ve

Will de başıyla onayladı.

“Evet, öyle. Bizimki gibi küçük bir ordunun bile bir generale

ihtiyacı var ve Horace bu işin eğitimini aldı.”

Duruma razı olan Gundar aldırmaz bir ifadeyle omuz silke-

rek, “Bana uyar,” dedi.

Gundar’ın bakış açısına göre, komutan denen şeyin bir

dükkân sahibinden farkı yoktu. İsterse bütün gün boyunca taktik

ve strateji gibi basit konularda kafa yorabilirdi. Skandiya - lılar o

tür ince meselelerle ilgilenmezlerdi. Gundar’a kalırsa, bir

komutanın ana görevi, Skandiyalıların rakiplerini rahatça

dövebilecekleri fırsatları sağlamaktan geçiyordu.

Ancak tüm savaşçıları bu durumu kabullenmeyecekti.

Horace’ı inceleyen Skandiyalılardan biri, kaçınılmaz olarak

çocuğun gençliğine takılmıştı. Tam bir Skandiyalı gibi, görüş-

lerini açık etmekte zaman kaybetmedi.

“Sana uyabilir Gundar,” dedi gür bir sesle, “ama ben daha

bıyıkları terlememiş bir çocuktan emir almam.”

Will, Horace’ın hafifçe iç geçirdiğini duydu; bunun hem

- 91 -

JOHN FLANAGAN

bıkkınlık hem de öfke dolu bir tepki olduğunu fark etti. Will,

dudaklarındaki tebessümü gizledi. Horace’m bu meseleyle baş

etmek konusunda oldukça tecrübeli olduğunu biliyordu.

Horace’ın yerinde kendisine daha az güvenen bir savaşçı

olsa, bağırıp çağırmaya başlar, Skandiyalıyı otoritesine itaat

etmeye zorlardı. Elbette bu, yanlış bir yaklaşım olurdu. Skan-

diyalılar kelimelere pek değer vermezdi. Horace, konuşmak

yerine öne çıkarak Skandiyalıya da aynısını yapmasını işaret etti.

Karşısındaki Skandiyalı, uzun boylu bir adamdı. Boyu

Horace’dan birkaç santim kısaydı belki ama hem omuzları hem

de vücudu çocuğunkilerden çok daha kalındı. Horace, adamın

vücudunda birçok yara izi taşıdığını ilgiyle fark etti. Yara izleri

konusunda Gundar’ın görüşünü paylaşıyordu. Adamın uzun

saçları, iki katranlı örgüyle toplanmıştı. Uzun ve yağlı sakalında

yediği son yemeklerden kalma artıklar görülüyordu. Kocaman

bir savaş baltası ve daha çok bir araba tekerleğini andıran, meşe

yapımı geniş ve yuvarlak bir kalkan taşıyordu. Belki de kalkanı

önceden tekerlek olarak kullanmışlardır, diye düşündü Horace.

Horace’m tebessümüne aldırış etmeyen Skandiyalı, çocuğun

işaretine uyup öne çıkarken, hoşnutsuzluğunu belli edercesine

somurttu.

Horace kibarca, “Adın neydi?” diye sordu.

“Ben Nils Ropehander*,” diye gür ve saldırgan bir sesle yanıt

verdi adam. “Ve hayatım bir... çocuğun emrine giremeyecek

kadar değerli!”

* İng. Halatkoparan. (Ç.N.)

- 92 ~

KUŞATMA ALTINDA

Artık adamın çocuk kelimesini hakaret amacıyla kullandı-

ğından kimsenin şüphesi kalmamıştı. Ancak Horace gülümse-

meye devam ediyordu.

“Elbette öyle,” dedi makul bir biçimde. “Bu arada, ne hoş bir

şapkan olduğunu söylememe izin verir misin acaba?”

Skandiyalıların birçoğu gibi, Nils Ropehander’ın başında da

kocaman çifte boynuzlu, ağır, demir bir miğfer vardı. Horace

işaret edince, doğal olarak Skandiyalının gözleri miğfere bir göz

atabilmek üzere yukarı kalktı.

Bu sırada bir an için Horace’la göz temasını kaybetti ki genç

şövalyenin istediği de buydu. Öne atılıp elleriyle boynuzları

tutarak miğferi adamın başından çekip aldı. Skandiyalı daha

itiraz bile edemeden içinde yumuşak bir kafa desteği bulun-

mayan demir miğferi sertçe adamın başına çarparak dizlerinin

çözülmesine neden oldu. Nils yalnızca bir saniyeliğine tökez-

lemişti ama bu kadarı yeterliydi. Demir bir pençe sakalından

yakaladı ve aniden öne fırladı.

Horace da aynı anda öne çıkarak dengesini kaybeden Skan -

diyalının yolunu kesti. Yukarı doğru kaldırdığı sağ elinin içiyle

Skandiyalının geniş burnuna okkalı bir darbe vurdu. Sıkıca

tuttuğu sakalı eşzamanlı olarak bırakınca, geriye savrulan

Skandiyalı sırtüstü sert toprağa düştü.

Horace, burna alman sağlam bir darbenin kaçınılmaz bir

biçimde adamın gözlerini yaşartacağını biliyordu. Gözyaşları

nedeniyle önünü göremeyen Nils yerde debelenirken, kulağına

metalin deriye sürtünmesinden çıkan gıcırtı sesi geldi. Hemen

ardından da boğazına sert uçlu bir nesnenin battığım fark etti.

Duyduğu ses kulağına bir şekilde tanıdık geliyor, içgüdüleri

- 93 -

JOHN FLANAGAN

ona kımıldamaması gerektiğini söylüyordu. Kımıldamadan

bekledi. Görüşü açıldığında, çocuğun çenesinin altına hafifçe

bastırdığı, göz alıcı uzunluktaki kılıcını fark etti.

“Daha fazlasına gerek var mı?” dedi Horace. Tebessümü yok

olmuş, genç yüzüne ölümcül bir ciddiyet yerleşmişti. Nils,

durumunun hiç de parlak olmadığının farkındaydı. Kılıcı hafifçe

boğazından çeken Horace, rakibine cevap verme fırsatı tanıdı.

Başını iki yana sallayan Skandiyalı, genzinden akıp boğazına

dolan kan nedeniyle boğuk bir sesle cevap verdi.

“Yok... ger’ky’ok.”

“Güzel,” dedi Horace. Kılıcını çabucak kınına soktu ve elini

uzatarak iriyan deniz kurdunun ayağa kalkmasına yardım etti.

Birkaç saniye göğüs göğse durup, anlayışla bakıştılar. Skandı-

yalının omzuna bir şaplak atan Horace diğer tayfalara döndü.

“Şüpheniz kalmamıştır herhalde?” dedi. Savaşçılardan koro

halinde onay dolu sesler yükseldi. Ropehander’ın şikâyet ve

yemliklere karşı çıkma potansiyelinin hepsi farkındaydı. Genç

şövalye, durumu mükemmel bir biçimde idare etmişti. İnsanı

şaşkına çeviren sürati, kuvveti ve Skandiyalılara özgü tartışma

yöntemlerini kavrayışı etkileyiciydi. Skandiyalılar, tepişmeyi

her zaman için mantıklı bir tartışmaya tercih ederlerdi.

Horace, onaylar bakışlarla onu süzmekte olan sakallı yüzlere

bakarak sırıttı.

“Ordu diye elime bu çürük yumurtaları vermişler yahu.

Yaklaşın bakalım,” dedi.

Sırıtan Skandiyalılar, çocuğun etrafını yarım daire çizecek

şekilde sardı. Horace, Will’e yer açmaları için işaret etti.

- 94 -

KUŞATMA ALTINDA

“Pek iriyarı sayılmaz,” dedi, “ama onu aranıza almazsanız

kızıp korkunç bir savaşçıya dönüşebilir.”

Gülmeye başlayan Skandiyalılar, Orman Muhafızı’nın geç-

mesi için kenara çekildiler. Ellerini kalçasına koyan Horace,

oluşturulan daireyi adımlıyor, adamları inceledikçe yüzünü

buruşturuyordu.

Pejmürde kılıklı herifler, diye aklından geçirdi, üstüne üst-

lük bir de leş gibiler. Aşırı uzamış saç ve sakallar, tıpkı Nils’in

yaptığı gibi kaba ve yağlı örgüler halinde toplanmıştı.

Yaralarla dolu vücutlar, kırık burunlar ve şiş kulakların yanı

sıra, sanki bir hançerin ucuyla deriye kazındıktan sonra üstüne

mürekkep sürülmüş gibi görünen kaba dövmelerin de her çeşi-

dinden mevcuttu. Sırıtan kafatasları, yılanlar, kurt kafaları ve

kuzeylilere has tuhaf harfler vücutlara kazınmıştı. Savaşçıların

tamamı iriyarı ve tıknaz adamlardan oluşuyordu. Birçoğunun

biraya düşkün olduğu göbeklerinden anlaşılıyordu.

Hepsi hesaba katıldığında, bulabilecekleri en düzensiz, leş

kokulu ve sivri dilli korsan grubuna çatmışlardı. Horace, Will’e

bir göz attı ve yüz ifadesi normale döndü.

“Harika dürümdalar,” dedi.

ill'in Şifacının Açıklığı adını verdiği minik alan, gide-

rek kalabalıklaşıyordu. Malcolm’un ufacık kulübesi,

W

Lord

Orman ile Xander’in da içinde barınmaya başlamalarıyla

beraber dolmuştu. Will ile Horace, bu nedenle şahsi çadırlarını

açıklığın gözlerden uzak kalabilecekleri bir köşesine yan yana

kurma kararı almıştı.

Gemilerinden branda bezi ve halatlar getiren Skandiyalılar,

diğer köşeye ortaklaşa kullanacakları, geniş bir barınak inşa

etmeye başlamışlardı. Neyse ki Grimsdell Ormanı’nda kereste

sıkıntısı yok, diye geçirdi içinden Will.

Açıklığın ortasına, ısınma ve yemek pişirmenin yanı sıra

dinlenme alanı olarak da hizmet verecek olan geniş bir ateş çu -

kuru kazılmıştı. Horace, ilk akşam Skandiyalıların kazdıkları

çukurda gürleyen alevlere bir parça kuşkuyla yaklaşmıştı. İster

köyleri yakıp yağmalasınlar, isterse de etrafında oturup bir içki

içsinler, kuzeylilerin kocaman ateşlere zaafları vardı sanki.

“Çok büyük bir ateş,” dedi Will'e şüpheyle. “Kilometrelerce

uzaktan görülecek.”

- 96 -

KUŞATMA ALTINDA

Orman Muhafızı omuz silkerek “Bir şey olmaz,” diye yanıt

verdi, “yalnızca tuhaf ışık ve seslerden oluşan Grimsdell efsa-

nesinin daha da büyümesine yol açar, o kadar.”

O anda, Skandiyalılardan -akvavit adı verilen kimyon to-

humlarıyla beslenerek damıtılan, buğday yapımı kaba içkile-

rinden yanlarında birkaç fıçı getirmişlerdi- bir denizci şarkısı

yükselmeye başladı.

“Gerçekten de tuhaf sesler,” diye araya girdi Malcolm.

“Böyle gürültüler çıkarmasını becerebilsem, insanları buralardan

on sene daha uzak tutabilirdim.”

Ateşin etrafında oturmakta olan Skandiyalılardan biri, ye-

rinden kalkarak küçük izleyici grubunun yanma geldi. Ağzına

kadar içkiyle dolu kocaman bir bardağı Horace’m eline tutuş-

turdu.

“Al bakalım General,” dedi. “Bir içkimizi iç.”

Horace, dikkatle sıvıdan bir yudum aldı. Yüz ifadesi de-

ğişmesin diye büyük çaba harcamasına rağmen tüyleri diken

diken olmuştu. Yeniden nefes almayı başardığında bardağı

adama geri uzattı.

“Hiç fena değilmiş,” dedi soluk soluğa. Skandiyalı, bir

kahkaha patlatarak yeni komutanının sırtına şaplak attı. Deniz

kurdunun askeri nezaket anlayışı pek gelişmemiş olmalı, diye

geçirdi aklından Will.

“İşte böyle!” diye bağırdı Skandiyalı ve arkadaşlarına katıl-

mak üzere tökezleyerek yanlarından ayrıldı.

“Tanrım,” dedi Horace, içkiden ağzı yanmaya devam ederek,

“bu içtikleri şeyle zırhımı bile temizleyebilirim!”

Şarkı söyleme faslı başladığında, Xander da kulübenin sun

- 97 -

JOHN FLANAGAN

durmasına çıkmıştı. Skandiyalılara doğru küçümser bir bakış

attıktan sonra küçük gruba katılmak üzere ilerledi.

“Bu tantana daha uzayacak mı?” diye muhatabı belli olmayan

bir soru sordu. Tiksinti dolu bakışlarını Xander’a çeviren

Malcolm, Horace ve Will’den bir cevap gelmedi.

Sorusuna aldırış edilmediğini kavrayan Xander’m kaşları

iyice çatıldı.

“Malcolm,” dedi, “bu curcuna devam ederken lordum nasıl

uyuyacak?”

Malcolm, Xander’a bir göz attı. “Bana kalırsa, eğer insan

yorgunsa, etrafta bir parça gürültü varken de uyuyabilir.”

“Bir parça gürültü ha!” diye patladı sekreter. “Şu barbarların

yaptıkları şeye sen...”

Sözlerine devam edemedi. Will’in bir anda ağzına kapanan

eli, soracağı sorunun anlaşılmaz bir mırıltıya dönüşmesine neden

olmuştu. Xander, çenesini hemen kapayarak korku dolu gözleri-

ni Orman Muhafızı’na çevirdi. Will’in genellikle sıcak ve neşeli

bakan gözlerine bu kez soğuk ve tehditkâr bakışlar yerleşmişti.

Sanki bir anda perde açılmış ve Orman Muhafızı’nın daha önce

görmediği bir özelliği ortaya çıkmıştı.

Will, adamın tüm dikkatini ona verdiğinden emin olunca,

“Xander,” dedi “buraya geldiğimizden beri şikâyet edip yakın-

maktan başka bir şey yapmadın. Malcolm, lordunun hayatını

kurtardı. Sizlere barınak, yiyecek ve kalabileceğiniz güvenli bir

yer verdi. Bu Skandiyalılar -senin barbar dediğin insanlar-

benim dostlarım. Şatonuzu tekrar ele geçirmeniz için size

yardımcı olacaklar. Bazıları muhtemelen bu sırada hayatını

kaybedecek. Evet, onlara para ödüyoruz ama bu, onlara ihtiya-

- 98 -

KUŞATMA ALTINDA

cimiz olduğu gerçeğini değiştirmez. Artık senin bu tavırların dan

çok sıkıldık ve bıktık, Xander. Şunu bil ki Skandiyalıların

aksine, sana hiç ama hiç ihtiyacımız yok. Bundan böyle ağzından

tek bir şikâyet ya da küçümseyici söz çıktığını duyarsam, yemin

ederim ki seni Macindaw’a kadar sürükler ve Keren’e bizzat

teslim ederim. Anlaşıldı mı?”

Xander’in Will’in elinin üzerinden bakan gözleri, hâlâ ardına

dek açıktı. Orman Muhafızı, adamı kaba bir hareketle sarstı.

“Anlaşıldı mı dedim?” diye tekrarladı, sözlerini yavaşça ve

belirgin bir şekilde vurgulayarak. Sonra elini adamın ağzından

çekti.

Kesik kesik hırıldayan Xander, göğsünü şişirerek derin bir

nefes aldı. Birkaç saniye sonra da kısık bir sesle yanıt verdi.

“Evet.”

Derin bir iç geçirme sırası Will’e gelmişti artık.

“Güzel,” dedi. Horace ile Malcolm’dan da durumu onay-

ladıklarını belli eden işaretler geldi. Will, Xander’a arkasını

dönmek üzereydi ama ufak tefek adam, içinden gelen konuşma

arzusunu bastıramamıştı.

“Bana göre hava hoş...” diye o çok iyi bildikleri ukala ses

tonuyla konuşmaya başladı yine.

Will, ellerini çaresizce gökyüzüne kaldırdıktan sonra kısa

boylu adama döndü.

“Sen kaşındın!” dedi öfkeyle. Uzanıp yakasından tuttuğu

Xander’ı kendi etrafında döndürerek, adamın dengesini kay-

betmesine ve hafifçe yan dönmesine neden oldu. Vakit kay-

betmeden kara bataklığa ve Grimsdell Ormanı’ndan çıkarak

Macindaw’un yanındaki düzlüğe açılan patikaya yöneldi.

~ 99 -

JOHN FLANAGAN

Horace ile Malcolm’a “Bir saate dönmüş olurum,” diye ses-

lendi omzunun üstünden. “Çöpü çıkarmam gerek.” Zaten ne

Horace ne de Malcolm’un Will’i durdurmak gibi bir niyetleri

yok gibiydi.

Xander debelenip feryat ediyordu ama Will’in eli, yakasına

demir bir pençe gibi yapışmıştı. Sekreteri arkasından sürük-

leyerek hızla yürümeye devam ediyordu. Xander’in elinden

çocuğun peşi sıra tökezlemekten başka bir şey gelmiyordu.

Sendeleyip devrilmesi halinde Will’in onu beklemeyeceğini ve

ayaklarının üzerinde doğruluncaya dek vücudunu arkasından

sürükleyeceğini hissediyordu.

Horace, sonradan Will’in bu dediğini gerçekten de yapıp

yapmayacağını merak edecekti. Yapabilirdi aslında ama

Xander’in Malcolm’un yaşadığı yer ve Will’in emrindeki silahlı

Skandiyalılarla şatoya saldırma hakkında yaptığı planlar da

dâhil, haklarında tüm bildiklerini Keren’in ellerine teslim et miş

olacaktı. Horace’a kalırsa, Will’in adamı bataklığa fırlatma

olasılığı daha yüksekti. Dışarı çıkmasına yardım edip

etmeyeceği ise belirsiz bir konuydu.

Ancak Horace bunu asla öğrenemeyecekti çünkü Will orma-

nın içinden geçen patikanın başına vardığında, Malcolm’un di-

ğer yönden koşturan adamlarından biri, hızla açıklığa dalmıştı.

Çocukken geçirdiği kaza sonucu omurgası korkunç bir şe-

kilde bükülen Poldaric’ti gelen. Kalıcı bir kamburu vardı ve

kafasının yamukluğu nedeniyle doğrudan ön tarafa bakamıyordu.

Ancak Horace, genç adamın ağaçların arasında ne kadar hızlı

ilerlediğini fark etmişti. İnsan vücudunun uyum sağlama

yeteneğine bir kez daha hayran kaldı.

- 100 ~

KUŞATMA ALTINDA

Poldaric, Will’i gömıüştü artık ve yüz yüze gelebilmek üzere

çocuğun yanına sokuldu.

“Arkadaşın, mesaj gönderiyor!”

5fi> ----------

İki saat sonra, Malcolm’un küçük oturma odası tıka basa do-

luydu. Horace, Malcolm, Orman, Gundar ve Xander, şöminenin

etrafına sıralanmıştı.

Alyss’in mesajının son kısmını da çevirmeyi bitiren Will,

somurtarak arkasına yaslandı.

“Kötü haber mi?” diye sordu Horace çabucak. Will, omuz

silkti.

“Olabilir. Görünen o ki Keren, önümüzdeki birkaç gün içinde

General MacHaddish adlı birinden ziyaret bekliyor.” Gözlerini

masanın etrafında gezdirdi. “Bu isim kimseye bir şey ifade

ediyor mu?”

Malcolm, bir şey bilmediğini gösterircesine omuz silken

Gundar’ı takip etti. Düşünceli bir ifadeyle kaşlarını çatan Or-

man, başını iki yana salladı.

“Onun bir İskoti ve Haddish adında birinin oğlu olması hariç,

hayır. Bu ismi daha önce duymuş muydun, Xander?”

Kısa boylu sekreter, dikkatle düşündükten sonra başım iki

yana salladı. Will ile yaşadıklarının ardından tartışmaya dâhil

edilmiş olduğuna sevinmişti ve işe yarayacak bir şeyler yapmak

için can atıyordu.

“Korkarım hayır, lordum.”

“Eh, en azından Keren’in İskotilerle işbirliği yaptığına dair

- 101 -

JOHN FLANAGAN

teorini doğruluyor,” dedi her zamanki gibi pratik düşünen Ho-

race.

“Doğru,” dedi Will, “ama keşke daha fazlasını bilebilsey-

dim. Örneğin, bu MacHaddish denen adamın yanında bir ordu

getirip getirmediğini bilmek iyi olurdu.”

Orman, düşünceli bir ifadeyle çenesini kaşıdı. “Bu aşamada

generale büyük bir birliğin eşlik edeceğini sanmam,” dedi ve

masadaki tüm kafalar şatonun lorduna çevrildi. “Sınırdan geçen

ana yol, yılın bu zamanında geçit vermez. Kar daha en az üç

hafta boyunca erimeyecektir.”

Will’in kalem ve kâğıtlarına uzanarak bölgenin basit bir ha-

ritasını çizdi.

“Şuradaki dağlar, doğal bir sınır oluşturuyor,” dedi. “Gör-

düğünüz gibi, Macindaw Şatosu Araluen’e açılan ana geçidin

hemen karşısında yer alıyor. Ancak geçit, kışın kar nedeniyle

kapalıdır. Bu nedenle Macindaw’da hiçbir zaman büyük bir kış

garnizonuna ihtiyacımız olmadı. Ufak tefek baskınlar dışında

mücadele etmemiz gereken bir düşman yoktu karşımızda.”

Haritadaki dağların içlerine çabucak bir dizi ince çizik attı.

“Buralarda çok sayıda küçük yan yol vardır ama hepsi son de-

rece dik ve kaygandır. İçlerinden küçük bir grubu geçirebilirsi-

niz belki ama ikmal hatlarıyla birlikte bir orduyu asla.”

Orman’ın omzunun üstünden bakan Horace, haritayı inceli-

yordu. Düşünceli bir ifadeyle başını salladı.

“Ayrıca,” dedi, “hiçbir general büyük bir kuvveti keşif yap -

madan düşman toprağına sokmaz.”

Will de onaylarcasma başını salladı. “Öyleyse MacHaddish’in

yanında küçük bir birlik bulunacağını varsa

- 102 -

KUŞATMA ALTINDA

yabiliriz. Bu da gece yolculuk edecekleri anlamına geliyor.”

Etrafına bakındığında, sözlerinin onaylandığını fark etti. Ko-

nuyla pek ilgili görünmeyen Gundar hariç. Skandiyalılar böyle

oturup plan yapmaktan nefret ederler, diye hatırlattı Will kendi

kendine.

“Aklında ne var öyleyse?” diye sordu Horace.

“Geliş tarihini öğrenmek için şatoyu gözleyeceğiz,” dedi

Will. “Ardından da Pikta’ya dönüş yolunda onu esir alıp, ken -

disine birkaç soru soracağız.”

Başını sallayarak planı onaylayan Horace da “Fena değil,”

dedi, “ama bir İskotiden fazla bilgi almayı bekleme. Haklarında

duyduklarıma bakılırsa, pek konuşkan bir halk değiller.”

Gülümseme sırası Malcolm’daydı şimdi.

“Şey, sanırım ben onu konuşturmanın bir yolunu biliyorum.”

ine kar yağıyordu. Bulutlar, özellikle Will ile Horace’ın

kamp kurdukları ormanda

şafağın söküşünü bile maske-

Y

lemi şti. Dolayısıyla, güneşin tam olarak ne zaman doğduğu

anlaşılamamıştı. Araziyi kaplayan donuk gri ışıklar hafifçe ay-

dınlanmıştı, hepsi o. Geceden gündüze geçtiklerinin farkında

olmayan Will, birkaç dakika önce karanlık bir lekeden ibaret

olan elini artık seçebildiğini fark etti.

İki kişilik küçük bir çadır ve ağaçların arasına astıkları bran-

dadan oluşan küçük kampları, Pikta sınırına açılan patikanın

kenarından yirmi metre uzaklıkta kazmış oldukları bir açıklığa

kuruluydu. Yolun yürüyenler tarafından görülemeyecek kadar

uzağında, ancak sesleri duyacak kadar da yakınındaydılar.

Alyss’in mesajını almalarından bu yana iki gün geçmişti. İki

yoldaş, sınırdan geçecek olan esrarengiz İskoti generalini

kaçırmamak için yolu gözetlemeye karar vermişti. Adamın ya-

nındaki birliğin büyüklüğünü öğrenmeleri halinde, dönüş yol-

culuğunda kurmayı planladıkları pusuyu planlayabilecekleri

böylece.

~ 104 -

KUŞATMA ALTINDA

Gözlem noktasının yanı sıra, Malcolm tarafından ormanın

içine yerleştirilen bir dizi gözlemci de Pikta yolunun önünü

kesen dağların içlerindeki patikaları izliyordu. Malcolm, ço-

cuklara adamlarının görülmeden hareket etmeye alışık olduk-

larını söylemişti. Senelerden bu yana gözlerden uzakta kalma

yetenekleri sayesinde güven içinde yaşamışlardı.

Will, birkaç metre ötedeki çadırda uyuyan Horace’ın birden

uyandığını fark etti. Bir, iki saniye sonra, üçgen şeklindeki kü -

çük girişte karmakarışık saçları ve kızarmış gözleriyle arkada-

şının yüzü belirdi. Will, brandadan barınağın altında çömelmiş

oturuyordu.

“Günaydın,” diye homurdandı Horace. Will başım sallamak-

la yetindi. Horace, sürünerek çadırdan çıkarken, bu kadar küçük

bir çadırdan, dizlerini nemli toprağa koyup ıslatmadan çıkmanın

imkânsızlığını düşünüyordu. Doğrulup gerindi ve hafifçe inledi.

“Bir işaret var mı?”

“Evet,” dedi Will arkadaşına dönerek. “Yaklaşık yirmi da-

kika önce elli İskoti’den oluşan bir grup sınırdan içeri girdi.”

“Gerçekten mi?” Horace, şaşırmış görünüyordu. Henüz tam

olarak uyanamamıştı.

Will bakışlarını gökyüzüne kaldırarak, “Tabii, hem de nasıl,”

dedi. “Öküzlere binmişlerdi ve bir yandan da tulumla da-

vullarım çalıyorlardı. Elbette hayır, geçmiş olsalar, seni uyan -

dırırdım; sırf horultularını kesmek için bile olsa.”

“Ben horlamam ki,” dedi Horace ağırbaşlı bir ifadeyle.

Will’in yüzü şüpheci bir hal aldı.

“Öyle mi?” dedi. “O zaman bu gürültüleri çıkaran her kimse,

söyle ona çadırı terk etsin. Bal gibi de horluyorsun.”

- 105 ~

JOHN FLANAGAN

Horace başını sallayarak, “Hayır, horlamıyorum. Bundan

eminim. Çünkü horluyor olsam, kendim de duyarım,” dedi.

Ardından “Yani bir gürültü duymadığıma göre, horluyor ola -

mam,” diye ekledi, Will’in, neden söz ettiğini anlamıyor olma

ihtimaline karşı.

Ağacın tekine asılı duran mataradaki buzlu sudan bir yu dum

aldıktan sonra, bir parça sert ekmek ve biraz kurutulmuş meyve

çıkarmak için çantalardan birini karıştırdı. Gördüğü manzara

karşısında yüzü asıldı.

“Kahvaltı,” dedi durumdan memnun olmadığını belli eden bir

sesle.

Will, umursamazlıkla omuz silkti. “Daha kötüsünü de ye -

miştim.”

Ekmekten bir ısırık alan Horace, branda bezinden tentenin

altındaki Orman Muhafızı’nın yanma çömeldi. Açık havada

geçirdiği birkaç dakika nedeniyle saçında ve omuzlarında şim-

diden kar taneleri birikmeye başlamıştı.

“Ben de,” dedi, “ama bu, şu yediklerimden keyif almamı

gerektirmez.”

Birkaç dakika boyunca sessizce oturdular. Horace, arada

sırada huzursuzca kımıldanıyordu. Saatlerce kımıldamadan

durabilmek konusunda eğitimli olan Will, eski dostunun duru-

munu anlayışla karşılıyordu. Savaşçılar, doğaları gereği eylem

insanlarıydı. Oturup bir şeylerin olmasını beklemek, almış ol-

dukları tüm eğitime ters düşüyordu. Daha çok Horace’ın can

sıkıntısını geçirmek için konuşmaya başladı.

“Bugünlerde Evanlyn’i sık görüyor musun bakalım?”

Horace, başını hızla arkadaşına doğru çevirdi. Evanlyn diye

- 106 -

KUŞATMA ALTINDA

söz ettiği kişi, Araluen Krallığı’nın prensesi Cassandra’ydı. Will

ile Horace kızla tanıştıklarında, Evanlyn adını kullanarak

seyahat ediyordu. Horace, Skandiyalılara esir düştükleri

dönemde Will ile Prenses’in arasında özel bir bağ kurulduğunu

biliyordu. Bugünlerde o bağın ne kadar güçlü olduğunu merak

etti. Horace geldiğinden bu yana Will, kızın adını ilk kez ağzına

alıyordu. Çok da şaşırmadım aslında, diye düşündü. Baronluğa

varmasıyla birlikte, kişisel meseleler hakkında konuşacak

fırsatları olmamıştı pek. Tüm dikkatlerini Skandi- yalılarla

yaptıkları anlaşmaya, Alyss’in mesajlarına ve şimdi de şu

esrarengiz İskoti generalinin gelişine vermek zorunda

kalmışlardı.

“Ara sıra görüşüyoruz,” dedi kısaca.

Will hislerini belli etmeden başını sallayarak, “Kaçınılmaz

bir şekilde,” dedi. “Ne de olsa, şatoda görevlisin. Bazen karşılaş

ıyorsunuzdur herhalde, değil mi?”

“Şey... ondan biraz daha sık görüşüyoruz,” dedi Horace

dikkatle. Aslında Prenses ile birbirlerini oldukça sık görüyor-

lardı ama Will’le bu konu hakkında konuşmak istediğinden emin

değildi. Geçmişte Evanlyn söz konusu olduğunda, aralarında

hafif bir gerginlik yaşanmıştı ve aynı şey bir daha olsun

istemiyordu. Will’in onu izlediğini fark ederek bir şeyler ekleme

ihtiyacı hissetti.

“Yani demek istiyorum ki balolarda, danslı toplantılarda fa-

lan, sık sık görüşüyoruz,” dedi. Bu tür toplantılara Cassandra

tarafından kavalye olarak davet edildiğini söylemedi. “Bir de

piknikler var tabii.” Ancak bunu söylediği anda pişman oldu.

Will şüpheyle ona bakarak, “Piknikler mi?” dedi. “Ne hoş.

- 107 -

JOHN FLANAGAN

Bugünlerde şato hayatı kocaman bir piknikten ibaretmiş gibi

geliyor kulağa.”

Horace, derin bir nefes aldı ve cevap vermemenin daha iyi

olacağını düşündü. Ayağa kalkarak hâlâ gevşememiş olan bel

kaslarını ovuşturdu.

“Bu kamp kurma oyunu için yaşlanıyorum artık,” dedi. Ar-

kadaşının konuyu kasıtlı bir biçimde değiştirdiğini fark eden

Will, davranışından dolayı utanç duydu. Ne de olsa, Araluen

Şatosu’nda görev yapıyor olması Horace’ın suçu değildi. Ayrıca

Evanlyn’in -daha doğrusu Cassandra’mn- eski bir dostu

s

olarak onunla zaman geçirmesinde olağandışı bir şey yoktu.

“Affedersin, Horace,” dedi, “haddimi aştım. Sanırım üze-

rimde bir tedirginlik var. Hiçbir şey yapmadan beklemekten

nefret ediyorum.”

Aslında beklemeye son derece alışıktı ve durumdan kesinlikle

rahatsız olmuyordu. Will’in geri adım attığını fark eden Horace,

arkadaşına doğru döndü. Yüzü kendine has yumuşak

tebessümüyle aydınlanınca, Will de aralarındaki o garip ger-

ginliğin geçtiğini anladı.

Malcolm’un adamı Ambrose, duruma son derece uygun bir

şekilde, açıklığa dalarak alçak sesle fısıldamak üzere tam da o

anı seçmişti.

“Orman Muhafızı! Sör Horace! İskotıler geliyor!”

SB* -----------

Topu topu dokuz kişiydiler: General MacHaddish ve sekiz as-

kerden oluşan bir muhafız grubu.

MacHaddish, küçük grubun önünde at sürüyordu. Kas

- 108 -

KUŞATMA ALTINDA

lı ama tıknaz bir vücudu vardı. İskotiler pek de uzun boylu bir

halk sayılmazlardı. Başlığının sol tarafından sarkan, sıkıca

örülmüş uzun bir örgü dışında, keldi. Uzun bir battaniyeyi an -

dıran kaba, yünlü ve ekose bir örtüye sarınmıştı. Omuzlarıyla

göğsünün etrafına sarılı kıyafeti, buz gibi soğuk havada bile

kollarını açıkta bırakıyordu. Aynı kumaştan yapılma uzun bir

etek ve koyun derisinden çizmeler giyiyordu. Kocaman kabzası

başının üzerine doğru uzanan, geniş ağızlı kılıcı sırtına asılıydı.

Yüzünün sol tarafındaki kalın mavi çizgiler, onun ikinci ya da

daha alt dereceden bir general olduğunu gösteriyordu. Sağ

yanağıyla çıplak kollarına daha koyu tonlarda kalıcı dövmeler

çiziliydi.

Sol elinde yemek tabağından biraz daha büyük, demirle

süslenmiş, ufak tefek bir kalkan taşıyordu.

Adamları da aynı şekilde solgun kırmızı ve mavi renklerde

ekose kıyafetlere bürünmüşlerdi. Ancak yüzlerindeki boya

yalnızca gözlerinin etrafını çevreliyor, mavi birer maske oluş-

turarak adamların basit birer asker olduklarını simgeliyordu. Bir

iki tanesi, generalinki kadar büyük olmayan kılıçlar taşıyorlardı.

Diğerleri ise silah olarak sopa -daha doğrusu uçları çivilerle

kaplı kalın değnekler- ve aynı küçük, yuvarlak kalkanı tercih

etmişti. Will, tüm askerlerin çizmelerinin üst kısmında, yakın

dövüşte kullanılan uzun kamaların kabzalarını seçebiliyordu.

Patikayla arasında iki metre bile olmayan Orman Muhafızı,

İskoti birliği sabit bir hızda yanından geçerken, pelerinine sa-

rınarak kımıldamadan bekledi. Beş metre kadar gerideki ağaç-

ların arasında duran Horace, arkadaşının neredeyse görünmez

bir şekilde arazinin bir parçası haline gelişini hayranlıkla izli

~ 109 -

JOHN FLANAGAN

yordu. Will’in beklediği yeri bilmesine rağmen, çocuğun silu-

etini seçmekte zorlanıyordu. Potansiyel bir düşmana bu kadar

yaklaşabilmek, gerçekten de çok yararlı, diye geçirdi içinden.

Yakın mesafeden çok daha detaylı bir gözlem yapılabiliyor du.

İskoti çizmelerinin kalınlaşan kar örtüsünde çıkardığı çı-

tırtılar, küçük grup patikadaki dönemecin ötesine geçtiğinde

duyulmaz oldu. Son kırmızı ekosenin de ağaçların arasında

kayboluşunu izleyen Horace, Will’in yanma geldi.

“Şimdi ne yapacağız?” diye sordu.

Orman Muhafızı arkadaşına dönerek, “Macindaw’a gittik-

lerinden emin olmak için belli bir mesafeden onları izleyeceğiz,”

dedi. “Sonra da dönüş yolunda onlara bir karşılama töreni

hazırlayacağız.”

Başını sallayan Horace, bir süredir içini kemiren soruyu dile

getirdi.

“Ya eve başka bir yoldan giderlerse?” Will, birkaç saniye

suskunluğunu korudu.

“Öyleyse doğaçlama yapmamız gerekecek,” dedi ve biraz

sinirlenerek ekledi: “Tanrı aşkına Horace! Beni endişelendir-

meye çalışmaktan vazgeç artık!”

- 110 -

encerenin yanındaki Alyss, Macindaw’u kaplayan kasvetli

kar örtüsünü izliyordu. Kapalı gökyüzünün doğusundaki

P

alç

ak ve soluk parıltı, ona güneşin doğduğunu söylüyordu.

Başka bir zaman olsa, manzaranın -tepeleri kar nedeniyle

beyazlaşmış karanlık ağaç toplulukları tarafından çevrelenen

bembeyaz arazilerin- vahşi güzelliği karşısında kendinden ge-

çerdim, diye geçirdi içinden.

Ancak şu durumda, manzara gözüne kasvetli ve iç karartıcı

görünüyordu. Dışarıdaki dünyanın renklerini özlemişti. Şatonun

çirkin ve korkutucu duvarlarına bir de Keren'in kendine seçtiği

renksiz sancak eklenmişti: Siyah ve beyaz çapraz çizgilerden

oluşan bir kalkanın üstüne yerleştirilmiş, kara bir kılıç.

Uzun pencerenin alt pervazı, neredeyse dizlerinin hizasın-

daydı. Bu da Alyss’in aşağıdaki avluyu net bir biçimde göre-

bilmesini sağlıyordu. Gerçi avluda görmeye değer pek bir şey

olmuyordu; yalnızca rutin nöbet değişimleriyle hisar kulesinden

geçerek devriye kapısına ya da ahıra giden birileri çarpıyordu

gözüne. Yılın bu vaktinde Macindaw çok az misafir

~ 111 -

JOHN FLANAGAN

ağırlardı. Keren’in darbesini sahneye koymak üzere kış mev-

simini seçmesinin nedeni de muhtemelen buydu.

Dış kapıdan gelen anahtar tıkırtısı, ilgisizce arkasını dön-

mesine neden oldu. Kahvaltısından arta kalanları almak üzere

gelmiş bir hizmetkâr olmalıydı. Yine de monoton hayatına

küçük de olsa renk katan her şeyi sevinçle karşılıyordu. Kapı

açılıp da Keren içeri girdiğinde önce şaşırdı, ardından endişe-

lenmeye başladı.

İlk aklına gelen şey, Keren’in şüphelerini üstüne çekecek bir

şeyler olduğuydu. Arkasına kaydırdığı elleriyle kolunun

yenindeki siyah renkli küçük ve parlak taşa dokundu. Asi

soylunun, içinde bir kahve cezvesi ve iki fincan bulunan bir

tepsi taşıdığını fark edince şaşkınlığı iyice arttı. Kapıyı aya ğıyla

kapatan Keren, kıza gülümsedikten sonra tepsiyi masaya bıraktı.

“Günaydın,” dedi neşeyle.

İhtiyatlı bir tavırla başını sallamakla yetinen Alyss, neler

olup bittiğini merak ediyordu. Gözleri, hemen Keren’in belin-

deki, mavi mücevherin durduğu keseye kaydı. Bunu fark eden

Keren, güven verircesine ellerini iki yana açtı.

“Oyun yok. Hipnoz yok. Yalnızca birlikte birer fincan kahve

içeriz demiştim,” dedi.

Alyss, gözlerini şüpheyle kahve cezvesine çevirdi. Keren

cezvenin içine ilaç karıştırmış olabilirdi. Alyss’in yıldıztaşıyla

hakkından gelemeyeceği türden bir ilaç...

“Kahvaltımı henüz bitirdim,” dedi soğuk bir sesle. Keren,

kızın güvensizliğini anlayışla karşılayarak gülümsedi.

“Kahvenin ilaçlı olduğunu mu sanıyorsun?” dedi. Kendine

- 112 -

KUŞATMA ALTINDA

bir fincan doldurup derin bir yudum aldı ve memnuniyetle derin

bir iç geçirdi. “Eh, öyle olsa bile, tadı harika olan bir ilaç.”

Dalgınlıkla, sanki bir şey olmasını beklercesine durdu. Birkaç

saniye sonra gülümseyerek başını iki yana sallamaya başladı.

“Hayır. Kendimi kötü hissetmiyorum... bir yudum daha içme

isteği dışında.”

Ardından fincanını bir kez daha ağzına götürerek karşısındaki

sandalyeyi işaret etti.

Alyss, hâlâ ikna olmamıştı. “İçeri girmeden önce panzehir

içmiş de olabilirsin tabii.”

Bunun haklı bir tespit olduğunu itiraf etmek zorunda kalan

Keren, başını salladı. Hemen ardından da keyifli bir sesle ekledi,

“Alyss, eğer seni ilaçla uyuşturmak isteseydim, sence buraya

elimde kahve cezvesiyle mi gelirdim?”

“Neden gelmeyesin ki?” diye yanıt verdi Alyss.

“Eh, şöyle düşün: Seni uyuşturmak istesem, neden böyle

yanma gelip seni tedirgin edeyim ki? İlacı biraz önce etmiş

olduğun kahvaltının içine karıştırmam daha uygun olmaz mıy-

dı?”

Masada toplanmayı bekleyen boş tabağı, fincanı ve çaydan-

lığı işaret etti. Alyss, Keren’in haklı olduğunu anladı. Elinde

kahveyle birden çıkagelince, ister istemez şüphelenmişti. Öte

yandan kahvaltısını hayatından memnun bir şekilde bitirmiş,

uyuşturulma fikrini aklına bile getirmemişti.

“Sanırım öyle olurdu,” dedi gönülsüzce. Keren bir kez daha

sandalyeyi işaret edince, merakla oturdu.

- 1 1 3 -

JOHN FLANAGAN

Diğer fincanı da kahveyle dolduran Keren, kıza içmesini

işaret etti. Sandalyenin ucunda tetikte bekleyen Alyss, kendisine

denileni yaptı. Keren’in söylediği gibi kahvenin tadı mü -

kemmeldi. İçine başka bir şey katılmadığı anlaşılıyordu. Ne

aniden başı dönmüş ne de midesi bulanmıştı. Ancak yine de

ikinci yudumunu almadan önce Keren’in fincanı ağzına götür-

mesini bekledi. İlacın etkisi birikerek artıyor da olabilir, diye

mantık yürütüyordu. Keren, bir kez daha onun aklındakileri

okurcasına gülümsedi.

“Kendini daha güvende hissetmeni sağlayacaksa, yudumları -

mızı sırayla alırız,” dedi. “Bana hiç güvenmiyorsun, değil mi?”

Gülümsüyordu ama karşısında buz gibi bir surat vardı.

“Yeminini bozdun,” dedi Alyss. “Sana artık kimse güvenmez.

İskotiler bile.”

Adamın yüzünde bir an için beliren acılı ifadeyi görünce,

Keren’in, yaptıkları için büyük bir bedel ödeyeceğinin farkında

olduğunu anladı. Toplumun dışında kalmış, tüm tanıdıkları

tarafından düşman ilan edilmişti. Bütün Araluen’i karşısında

bulabilirdi; yıllardır verdiği hizmetlerle güvenlerini ve saygı-

larını kazanmış olduğu insanlar, artık can düşmanlarıydı. Hiç

tanımadığı insanlar bile adını küfürler eşliğinde anıyordu.

Yeni yoldaşları da eskilerinin yerine asla geçemeyecekti,

çünkü ona hiçbir zaman tam anlamıyla güvenmeyeceklerdi.

Yeminini bozan, sözünden dönen bir kişinin aynı şeyi bir daha

yapmaması için hiçbir neden yoktu. Sancağı altında topladığı

adamların kalitesizliklerinin farkındaydı. John Buttle türü

adamlann. Keren, yardımcısına asla tam olarak güvenemi- yordu.

John Buttle, ya da hitap edilmekten hoşlandığı isimle

~ 114 ~

KUŞATMA ALTINDA

Sör John, yalnızca kendisine bir faydası dokunduğu sürece

Keren’in yanında kalacaktı. Ardından da daha kârlı bir seçenek

gördüğünde ona ihanet edecekti.

Keren geç de olsa, bizzat Buttle gibi birine dönüşmüş oldu-

ğunu fark etmişti. Sağlam ayakkabı değildi. Güvenilmez biriydi.

Saygı duymak üzere yetiştirilmiş olduğu değerleri terk etmişti.

Yerlerine koyduğu şey de... Neydi ki?

Şu an burada olma nedeni de bu, diye düşünen Alyss birden

olan biteni kavrayıverdi. Keren’in askerleriyle hiçbir ortak

noktası bulunmuyordu. Kaba saba ve eğitimsiz adamlardı; ne

prensiplere ne de ahlaki değerlere önem veriyorlardı. Tek

yaptıkları şey, Keren’e ne tür bir insana dönüşmüş olduğunu

hatırlatmaktı.

En önemlisi de Keren’in seçmiş olduğu yolun doğruluğuna

dair hiçbir güvencesi yoktu. Tüm bunları zihninde bu kadar

kolayca açıklayabildiği için şaşıran Alyss, adamın ziyaretinin

arkasında yatan nedeni anladı.

Tek başınaydı Keren. Dahası, kendisini yalnız hissediyordu.

Bu gerçeğin ışığında zihnini kaplayan yeni bir ilgiyle göz attı

şövalyeye. Belki de bu rezaleti daha fazla can kaybı yaşan madan

tersine çevirme şansı gelmişti ayağına.

“Hâlâ çok geç değil,” dedi dirseklerinin üzerinde öne doğru

eğilip Keren’in gözlerinin içine bakarak. “Bu durumu sona

erdirebilirsin.”

Keren, gözlerini onunkilerden kaçırdı. Alyss’le göz göze

gelmeyecekti.

“Artık geri adım atamam,” dedi. “Yalnızca seçmiş olduğum

yolda ilerleyebilirim.”

- 115 -

JOHN FLANAGAN

“Bu çok saçma!” dedi Alyss gözle görülür bir canlılıkla.

“Hata yaptığını itiraf etmek için hiçbir zaman çok geç değildir!

Endişelerinin nedeni Buttle mı? Seninle tartışmayı göze alamaz

ki! Korkağın teki o.”

Keren, sertçe gülerek, “Buttle beni endişelendirmiyor,” dedi.

“Yanma aldığı eşkıyalar ve sokak serserileri de öyle. Ama sen

de söyledin ya, yeminimden döndüm. Bana artık kim güvenir

ki?”

“Tamam,” diye kabullendi Alyss, “hayatın bir daha eskisi

gibi olmayacak. Bağışlanması yıllar sürebilecek bir hata yaptın.

Ancak bu yoldan şimdi ayrılırsan, yeniden Araluen’e olan

bağlılığını ilan edersen, en azından hayatının geri kalanında

toplum dışına itilmezsin.”

Keren bir karşılık vermedi ama Alyss, onun derin düşüncelere

daldığını görebiliyordu. Biraz daha ısrar etmeye karar verdi.

“Keren, bir İskoti generalinin sana...” Keren bir anda şüphe

dolu bir ifadeyle başını kaldırınca susan Alyss, umursamaz bir el

işareti yaptı. “Tanrı aşkına, aptal değilim ben!” dedi sabır-

sızlıkla. “Geçen gün adamlarından biri o ismi telaffuz ediyor du.”

Açıklamasının Keren’i rahatlattığını fark edince devam etti.

“Gönder onu buradan. Anlaşmanın bozulduğunu söyle. Ya da bir

şekilde adamı kandır. Plana uygun davranacağım söyle onlara.

Adamı biraz oyalayıp eski askerlerini şatoya çağır. Yol verdiğin

adamlar çok uzakta olamaz. Will sana yardım edecektir.”

Lâkin Keren başını iki yana sallamaya başlamıştı bile.

“Çok geç,” dedi. “Artık geri dönüş yok. İskotilere ihanet

- 116 -

KUŞATMA ALTINDA

edersem, beni öldürürler. Buttle’ın adamları da beni kurtarmak

için savaşmaz, aksine benim yerime o geçer. İşgale geldikle-

rinde, yol üstünde ikmal hatlarını tehdit eden Macindaw tehlikesi

olmadığı sürece, İskotiler bu duruma aldırış bile etmez.” Birden

irkilen Alyss, “İşgale mi?” diye tekrar etti inanmazlıkla. “Ben

yalnızca sınırı geçip bir, iki yeri yağmalayacaklar sanmıştım.”

Keren, acı acı gülümsedi.

“Hayır güzelim. Birkaç baskın ve çatışmadan daha önemli bir

mesele bu. Norgate Baronluğu’nu ele geçirip Pikta’nın bir

parçası haline getirmeyi planlıyorlar.”

Alyss, yüzünden kanın çekildiğini hissetti. Bir Haberci olarak

baronluğun stratejik öneminin farkındaydı. İskotilerin Norgate’i

ele geçirmeleri halinde, kafalarına estiğinde istedikleri komşu

baronluğa baskın yapmalarının önü de açılmış oluyordu.

Araluen, bunun olmasına asla izin vermezdi. Yıllarca sürecek ve

her iki ülkenin de kaynaklarını tüketecek bir savaş çıkabilirdi.

“Keren,” dedi Alyss. Yeniden öne eğilip samimiyetini belli

etmek için adamın elini ellerinin arasına almıştı. “Bu olan bitene

bir son vermen gerekiyor... Hem de hemen!” Keren başını iki

yana sallamaya başlayınca, öfkeyle sesini yükseltti. “Çok geç

olduğunu söylemeyi de kes! Bu tür şeyler için hiçbir zaman çok

geç değildir! Tanrı aşkına, ben senin lehine konuşurum. Buna

bir son verirsen, bizzat Kral’a kadar çıkıp seni affetmesini

isterim.”

“Senin gibi basit bir kız, ha?” dedi Keren alayla.

Alyss, dudaklarına kadar gelen öfkeli cevabı yuttu.

- 117 -

JOHN FLANAGAN

“Bir Haberci olduğumu unutuyorsun,” dedi onun yerine. “Bir

Haberci’nin sözü, çok büyük önem taşır; Kral’ın karşısında bile.

Bu çılgınlığa hemen son vermen halinde, sana yardım edebilmek

için elimden geleni yapacağım. Yemin ederim.” Kapıdan bir

tıkırtı geldi ve Keren’in adamlarından biri içeri girdi. Keren,

öfkeden kararan yüzüyle başım kaldırdı.

“Çık dışarı, lanet herif!” diye patladı. Özür diler gibi bir

hareket yapan asker, kapı eşiğinde durmaya devam etti.

“Özür dilerim Lord Keren, ama Sör John size haber veril-

mesini istedi. İskoti generali şatoya yaklaşıyormuş.”

Keren aceleyle ayağa kalkıp masaya çarpınca, odanın içi yere

düşen tepsinin çıkardığı tıngırtılarla doldu. Askeri hızlı bir el

işaretiyle gönderip, kapıyı arkasından kapattı Keren. “Eh,” dedi,

“ok yaydan çıkmış gibi duruyor.”

Alyss, şansını yeniden denedi. “Keren, sana yardım edebi-

lirim. İnan bana.”

Keren dönüp ona son bir kez gülümsedi. Ancak Alyss, onun

acı içinde olduğunu görebiliyordu.

“Aslına bakarsan, iki gün öncesine dek edebilirdin de... ama

Lord Syron, önceki gece hayata veda etti.”

Alyss de ayağa kalkarak, “Demek Syron öldü,” dedi ifade-

sizce.

Keren, başıyla onayladı. “Öyle olsun istememiştim, ama bu

benim suçum. Korkarım ellerime şimdiden kan bulaştı tatlım.

Dolayısıyla, ölü bir adamı diriltemediğin sürece, bana bir faydan

dokunmaz. İnan bana,” diye kızın sözlerini taklit ederek ekledi.

KUŞATMA ALTINDA

Alyss’in söyleyebileceği hiçbir şey yoktu.

Hain şövalye arkasını dönerek üzgün bir sesle, “Artık gidip

şu İskoti barbarıyla görüşsem iyi olacak sanırım,” dedi.

ill ile Horace, İskoti grubunu birkaç yüz metre geriden

w takip ediyorlardı. Will tek başına olsa, takibi çok daha

yakından sürdürebilirdi, ancak Horace yanındayken araya belli

bir mesafe koymanın daha uygun olacağını düşünmüştü. Uzun

boylu savaşçı arkadaşı, hiç de sakar bir insan değildi aslında.

Hatta bir şövalyeye göre, oldukça zarif hareket ediyordu.

Ancak hareketleri, bir Orman Muhafızfnın ormanda sessizce

ilerleme yeteneğiyle kıyaslanamazdı bile. Dar patika boyunca

Will’i takip eden Horace, kendisini yaralı bir ayı gibi

hissediyordu.

“Bunu nasıl becerdiğinizi bilmiyorum,” dedi sonunda. Will

ona anlamadım dercesine bakınca, açıklama yapma gereği his-

setti. “Siz Orman Muhafızlarının nasıl bu kadar sessiz hareket

ettiğinizi,” diye ekledi. Hafifçe kaşlarını çatan Will, arkadaşının

yanma geçti.

“Şey, öncelikli olarak,” dedi alçak sesle, “biz Orman Muha-

fızları, ortalıkta dolaşıp ‘Bunu nasıl becerdiğinizi bilmiyorum ' diye

bağırmıyoruz.”

~ 120 ~

KUŞATMA ALTINDA

Horace, arkadaşına biraz kırılmıştı.

“Şey... doğru. Affedersin,” diye fısıldadı.

Will, başını sallayarak yeniden ilerlemeye başladı. Onu beş

metre kadar geriden takip eden Horace, basacağı noktaya dik kat

ediyor ve adımlarını abartılı bir özenle atıyordu. Patikayı

kaplayan kalın kar örtüsü işimize yarıyor, diye düşündü. Ayrı ca

yağmakta olan kar da gözden uzak bir şekilde ilerlemelerine

yardımcı olacaktı. Gerçekten de siyah beyaz benekli pelerinine

sarman Will, beş metrelik mesafede bile Horace’m görüş

alanından çıkıp duruyordu.

Horace’m çizmelerinin altında kınlan her ağaç dalı, yolun ba-

şını çeken Will’in dişlenni gıcırdatmasına neden oluyordu.

Amma da kocaman ayaklan var, diye geçirdi aklından.

Kendilerine ezecek çok sayıda ağaç dalı bulduklan kesindi. Yine

de, kardaki izlerini takip ettiği İskoti grubuyla aralannda,

Horace’ın çıkardığı sesleri duyamayacaklan kadar mesafe

bulunduğunu biliyordu. Neyse ki kar, tüm izlerin üstünü örtecek

kadar hızlı yağmıyordu. Macindaw’a gittikleri anlaşılıyor, diye

geçirdi aklından. İzledikleri patika, şatodan başka bir yere

gitmiyordu. İçinde bulunduklan orman, nispeten genç

ağaçlardan oluşuyor olmalıydı; doğudaki Grimsdell Ormanı’nın

sembolü olan kalın ve karmakanşık ağaçlar burada yoktu.

Grimsdell Onnanf ndaki yolların genişliği, o da içlerine

girilebilmesi halinde, bu patikanın yansı kadardı. Çılgın bir

yılan gibi kıvnlır, döner ve kendi etraflannda turlar atarak in-

sanın yön duygusunu yerle bir ederlerdi.

Ağaçlığın sonuna yaklaşıyorlardı artık. Horace’a olduğu

yerde beklemesini işaret eden Will, yavaşlattığı adımlarıyla

keşfe çıktı.

~ 121 -

JOHN FLANAGAN

Ağaçlar seyreldikçe, önündeki küçük İskoti savaşçı grubunu

daha net bir şekilde görebiliyordu. Tempolu bir şekilde yü -

rüyerek katırtımakları ile eğreltiotlarının yalnızca diz hizasına

geldiği açıklığı geçiyorlardı. Ana girişi güney tarafında kalan

şatoya varmak üzereydiler. İskoti grubu, Will’in bakışları altında

ana girişe doğru kıvrıldı.

Will, küçük grup yaklaştıkça surların üstünde yaşanan

hareketliliği bu mesafeden bile görebiliyordu. Ancak alarm

verilmemişti. Ne çanlar çalıyor ne de bağırış çağırışlar duyu -

luyordu. İskotilerin, şatodakiler tarafından bir tehlike olarak

görülmedikleri ortadaydı.

Arkasını dönerek ormanın içinde Horace’ı bırakmış olduğu

noktaya döndü.

“Macindaw’a gittikleri kesin,” dedi. “Ziyaretleri bekleni-

yordu. Hadi gidelim.”

Güneydoğudaki yolu tutup yol, Grimsdell’in kalın bitki ör-

tüsüyle birleşinceye kadar ormanın içinden yürümeye devam

ettiler. Horace ile İskotileri takip etmek için düzlüğü aşmaları nın

imkânı yoktu. Ağaçların koruması altında kalmaları gerekiyordu.

Bu da, İskotiler daha kısa, daha doğrudan rotayı takip ederken

üçgenin uzun kenarları boyunca yürümeleri anlamına geliyordu.

Şatonun güney duvarını gözleyebilecekleri bir noktaya

vardıklarında şato kapıları çoktan açılmış, İskoti generali ile

adamları içeri alındıktan sonra tekrar kapanmıştı bile.

İki arkadaş, ağaçların gölgelerine girip yüzüstü uzanarak

şatoyu gözlemeye başladılar.

“Sence neler planlıyorlar?” diye sordu Horace.

- 122 -

KUŞATMA ALTINDA

Will, aldırmaz bir ifade takındı. “Ne zaman ne yapacaklarını

tartışıyorlar. Adam sayılarını konuşuyorlar. Belki de Keren’e

kaç para vereceklerinin pazarlığını yapıyorlardır. Kim bilir?”

Horace, rahatsızca kıpırdandı. Will’in aksine, bir noktada

kımıldamadan uzun süre kalması imkânsızdı.

“Yine de tam olarak bilmek isterdim.”

Will, arkadaşına gülümsedi. “Dostumuz MacHaddish elimize

geçtiğinde, Malcolm’un ondan her şeyi öğreneceğine eminim.”

Dalgın bir ifadeyle başını sallayan Horace, “Önce adamı

yakalamamız gerek,” dedi.

“Doğru. Kaç adam saydın?” diye sordu Will. Kendisi de

saymıştı ama bir de arkadaşına sormasının zararı yoktu.

“General dâhil mi? Dokuz.”

“Ben de öyle saydım. Demek ki sen, ben ve on Skandiyalı bu

işi halledebiliriz.”

Horace’ın gözlerine şüpheli bir ifade yerleşti. “On iki kişi,

ha? Gerçekten de o kadar adama ihtiyacımız var mı? Baskın

yapacağız ne de olsa.”

“Biliyorum,” dedi Will, “ama adamı canlı yakalamak isti-

yoruz, hatırladın mı?”

“Doğru. Sence ne zaman harekete geçmemiz gerekir?”

Will omuz silkerek, “Burada bir günden fazla zaman geçi-

receklerini sanmam,” dedi. “Bana kalırsa karanlık çökmeden

hemen önce yerimizi alsak iyi olur. Kamp kurduğumuz nok-

tada.”

“Orası pusu için gayet uygun bir yer,” diye onayladı Ho-

~ 123 -

JOHN FLANAGAN

race. “Öyleyse, sen buralara göz kulak olurken benim gidip

Gundar ve adamlarım getirmemi ister misin?”

Will, arkadaşını iyice seçebilmek için yan döndü ve

“Malcolm’un kulübesine giden yolu bulabileceğinden emin

misin?” diye sordu. Horace, arkadaşına bakarak sırıttı.

“Sanırım sakar ve gürültücü biri olan eski Horace bile yolu

bulabilir,” dedi. “Seninle burada mı buluşalım, yoksa kamp

yerinde mi?”

Will, birkaç saniyeliğine düşündü. Tek başına kalınca, hava

karardıktan sonra görünmez olup düzlüğün karşısına geçebile-

cekti. O sayede İskotilerin yola çıktığına emin oluncaya kadar

bekleyebilir ve pusu noktasına onlardan önce varabilirdi.

“Kamp yerinde buluşalım,” dedi. “İskotileri gözden kaçırma

ihtimalime karşı, ağaçların arasında geldiklerini haber vermesi

için bir gözcü bırakın.” Pusuyu nasıl kuracaklarına dair

detaylara da girecekti ama sonra Horace’ın işin o tarafını onun

kadar iyi bildiğini fark etti.

Eliyle Will’in omzuna vuran Horace, ağaçların dibindeki

gölgelerin içinde kalmaya dikkat ederek ayağa kalktı.

“Orada görüşürüz öyleyse,” dedi.

S& -------------------------- S»-

İlerleyen saatlerde, Will’in sabrı tükenmeye başlamıştı. Keşke

Horace’dan yanıma birilerini göndermesini isteseydim, diye

geçirdi aklından. O şekilde en azından gözleme işine biraz ara

verebilir ve hatta bir saatliğine kestirebilirdi de.

- 124 -

KUŞATMA ALTINDA

Ağaçların arasında durup şatoyu gözlemek, garip bir şekilde

bir süre sonra insanı yormaya başlıyordu. Will, bir an az kalsın

uyuyakalacaktı. Silkinerek birkaç kez derin derin nefes aldıktan

sonra nöbetine devam etti. Ancak birkaç dakika sonra tekrar

daldığını ve başının göğsüne düştüğünü fark etti.

“Bu hiç iyi değil,” dedi öfkeyle. Ayağa kalkarak ileri geri

yürümeye başladı. Hareket etmek, uyanık kalmasını sağla-

yacaktı. Gün boyunca aralıklı olarak kar yağmış ve araziler

bembeyaz, kalın bir örtüyle kaplanmıştı. İşıklar azalmaya baş-

layınca, şatonun kuzeyinde kalan ağaçların arasına geçmenin

daha mantıklı olacağını fark etti. Çünkü bulunduğu yerden şa-

todan çıkacak olan İskotileri göremeyebilirdi.

Şatodan bu akşam ayrılmaları halinde tabii, diye geçirdi

içinden. Belki de Keren şatoda onlar için bir ziyafet verecekti.

Yolculuklarını bir ya da iki gün daha erteleyebilirlerdi. Ancak

bunun olacağını hiç sanmıyordu. İskoti generalinin yakından

incelediği suratı, kendisine adamın vaktini ziyafetle harcayacak

türden biri olmadığını söylemişti.

Her zamanki gibi birkaç dakikasını hazırlanmaya, etrafındaki

arazinin doğal ritmini gözlemeye ayırdı. Düşen kar tanelerinin

hareketlerini, esmekte olan hafif rüzgârın çalılarla ağaç

tepelerini ne yöne doğru kımıldattığını inceledi. Ardından

doğaya uyum sağladığını hissettiği an, emekleme konumuna

geçti ve loş ışık altında düzlük boyunca sürünmeye başladı.

On metre uzaktan bakıldığında bile arazinin bir parçası gibi

duruyordu. Birkaç yüz metre ötedeki şato surlarında bulunan

gözler tarafından fark edilmesine imkân yoktu.

- 125 -

JOHN FLANAGAN

as* --------- ^

Orman ile Malcolm, Şifacımn Açıklığı’nda -ki, artık orası bu

isimle anılmaya başlamıştı- yanındaki Skandiyalı grubuyla bir-

likte ağaçlığa girmekte olan Horace’ı izliyordu. Bu kadar genç

bir çocuğun böylesine tecrübeli savaşçıların üzerinde

zahmetsizce otorite kurabilmiş olması ne kadar ilginç, diye

geçirdi içinden Orman. Malcolm da onunla aynı görüşteymiş

gibi duruyordu.

“Şu ikisi yanınızda olduğu için çok şanslısınız,” dedi. Or-

man, onun Will ile Horace’dan söz ettiğini anladı. “Oldukça

becerikli gençler.”

Başını sallayan Orman, “Çok iyi bir ekip oluşturuyorlar,

orası kesin,” diyerek kısa boylu şifacıya yan yan baktı. “Edin-

diğim tüm yeni dostlarımdan yana çok memnunum.”

Orman’m bakışlarını karşılayan Malcolm, sıkılgan bir ifa-

deyle omuz silkti. Ancak Orman, konuyu açma zamanının gel-

diğini düşünüyordu.

“Ne de olsa,” dedi, “bana hiçbir borcun yok. Yıllar önce

kendini bu ormana kapatarak dış dünyayla bağını kesme kararı

almıştın.” Derin bir iç geçirdi. “Bunun için seni suçladığımı

söyleyemem.”

“Hayatımdan oldukça memnun olduğumu söyleyebilirim,”

diye yanıt verdi Malcolm.

“Şimdi de tüm bunları riske atıyorsun,” dedi Orman.

Malcolm’un yüzünde alaycı bir ifade belirdi. “Öyle mi?” Bu

konu aklına ilk kez gelmiş gibiydi. “Sanırım gerçekten de

atıyorum,” diye onayladı.

KUŞATMA ALTINDA

“Koruma amacıyla geliştirdiğin tüm oyun ve hileler ortaya

çıktı. Artık Gece Savaşçısı’nın bir göz yanılgısından ibaret ol-

duğunu biliyoruz örneğin.”

“Ve bunu herkese söylemeyi mi düşünüyordunuz?” diye

sordu Malcolm, hafifçe tebessüm ederek.

Orman, başını iki yana salladı. “Elbette hayır. Ancak sır

perdesi bir kez aralanmaya görsün, gerçekler dışarı çıkmanın

yolunu mutlaka bulur. Tüm halkın yeniden tehlikeyle yüzle-

şecek.”

Bunun üzerine ifadesi ciddileşen Malcolm, “Biliyorum,” dedi

sonunda. “Bunu ben de düşündüm ama ne yapabilirdim ki? Will

ile adamınız Xander sizi buraya getirdiklerinde ölüm

döşeğindeydiniz. Başka ne seçeneğim vardı?”

“Bizi geri çevirebilirdin,” dedi Orman ama daha cümlesi bile

bitmeden Malcolm başını iki yana sallamaya başlamıştı bile.

“Ben bir şifacıyım,” dedi basitçe. “Hayatımı bu işe adama- ya

yemin ettim. Sizi geri çevirmiş olsam, yeminimi bozmuş

olacaktım. Görüyorsunuz ya?” diye ekledi, hüzünlü bir tebes-

sümün yüzüne geri gelmesine izin vererek, “seçme şansım

yoktu.”

Orman, başıyla onayladı. Malcolm’a bu konuyu açmasının

nedeni de adamın sözünü ettiği gerçeklerin farkında oluşuydu

zaten.

“Bunu anlıyorum. Lâkin şunu bilmeni isterim ki gelecekte her

şey farklı olacak. Macindaw Şatosu’nun koruması altında

olacaksınız.”

Malcolm birkaç saniye düşündükten sonra, “Teklifiniz için

teşekkürler,” dedi, “ama umarım ormanda kalmam sizin için

- 127 -

JOHN FLANAGAN

bir sorun teşkil etmez. Buraya çok alıştım. Hem zaten halkımı

da bırakamam.”

“Bırakmanı da beklemiyorum,” dedi Orman. “Yalnızca, artık

saklanmanıza gerek olmadığını bilmeni istemiştim. İhtiya cınız

olan tüm korumayı ve her türlü yardımı sağlayacağım.”

Resmi bir tavırla el sıkıştılar. Malcolm, tam bir şey söyle-

yecekti ki duraksadı.

“Ne söyleyecektin?” diye ısrar etti Orman.

“Şey,” dedi şifacı gönülsüzce, “bunu dile getirmekten nefret

ediyorum, ancak şu Skandiyalılar tüm erzağımı silip süpü-

rüyorlar. Genç dostlarımız ise kahve stoklarımı çekirge sürüsü

gibi bitirmekle meşguller.”

Orman, “Ben o konuyla ilgilenirim,” diyerek sırıttı.

“Xander’a Tumbledown Deresi köyünden erzak aldıracağım.

Ödemeyi hâzinemden yapabilir. Muhtemelen,” diye ekledi te-

bessümü tüm yüzüne yayılarak, “alışveriş sırasında içi gidecek.”

/

~ 128 -

apsedilmenin en kötü tarafı dışarıda ne olup bittiğini bil-

memek, diye geçirdi aklından Alyss.

H

Keren’in Buttle tarafından gönderilen haberciyle çağrılma-

sının ardından, MacHaddish ile yanındakilerin şatoya girişini

izlemişti. Penceresinden avlu ve İskotilerin içeri girdikleri ana

kapı görülebiliyordu. Savaşçıların hisara alınmalarının ardından,

içini bir merak dalgası kaplamıştı. Neler planlıyorlardı? Will

onlara nasıl karşı koyacaktı? İskotilerin burada olduklarından

haberi var mıydı acaba?

Bir Haberci olarak, gizli bilgilerle uğraşmaya alışıktı. İsteği

dışında zorlandığı bu oda hapsi ve olan bitene dair hiçbir fikri

bulunmadığı gerçeği içini kemiriyor, minik yuvarlak odayı ça-

resizce arşınlamasına neden oluyordu.

Dikkatini dağıtacak bir şey ararken, pencerenin ortasındaki

parmaklıkları incelemek için diz çöktü. Birkaç günden bu yana,

elinde kalan asidi parmaklıklara dökmeye başlamıştı. Keren’in

her ziyaretinden sonra, yarım saat bekliyor ve asidi

parmaklıkların dibindeki minik çukurcuklara boşaltıyordu.

129 -

JOHN FLANAGAN

Asidin demire temas etmesi halinde ortaya çıkan berbat koku-

ların geçmesi en azından bir saat sürdüğü için, her seferinde

küçük miktarlar kullanıyordu. Asit dökme işlemini Keren’in

ziyaretlerinin sonrasında yapmasının nedeni de buydu. Adamın

o kadar kısa sürede geri gelmesi için bir neden olmadığına

inanıyordu.

Asitle yanıp yok olan demir ve harç boşluklarını sabun, top -

rak ve pastan oluşan bir karışımla kapatıyordu. Kaşığıyla yerin -

den çıkardığı yumuşak karışımı, tekrar kullanabilmek için dik-

katle yan tarafa yerleştirdi. Gördüğü kadarıyla parmaklıkların

dörtte üçü erimişti. İki ya da üç uygulama sonunda hallolacak

gibi duruyordu. Elinde de bu işi görecek kadar asit vardı.

Parmaklıklar tamamen eridikten sonra ne yapacağını tam

olarak bilmiyordu. Ne de olsa, yükseklikten hâlâ korkuyordu ve

dış duvardan aşağı inme fikri, yüreğini ağzına getiriyordu. Yine

de hazırlıklı olmanın bir sakıncası yoktu.

Belki de, fırsattan yararlanıp pencereye bir parça daha asit

dökebilirim, diye düşündü. Keren, İskoti generalinin yanındaydı

ve büyük bir ihtimalle onu görmeye gelmeyecekti. Yine de

içinden gelen bu isteğe karşı koydu. Keren, Alyss’i kullanarak

MacHaddish’i etkilemek isteyebilirdi. Sabun, toprak ve pastan

oluşan macunla demirin içindeki boşluğu gönülsüzce yeniden

tıkadı. Parmaklıkları aklından çıkarmak için pencereden uzak-

laştı ve ellerini başının arkasına yerleştirip yatağa uzandı.

Uyumuyordu. Hareketsizliği ve can sıkıntısı nedeniyle ka-

fasında bir sürü düşünce dolaşıyordu ve düşünceleri, neredeyse

aklından dışarı taşacak kadar yoğundu.

Saatler geçti. Alyss, odada bir kez daha yürümeye başladı.

KUŞATMA ALTINDA

Tekrar yattı. Mobilyaları düzenledi. Bir masa. İki sandalye. Bir

yatak. Pek uzun sürmemişti. Dolabı yerinden kımıldatmayı dü -

şündüyse de çok ağır olduğunda karar kıldı. Zaten çıkan sesler

de nöbetçileri içeri çekecekti ki, adamların yüzlerini görmeyi hiç

istemiyordu. Demir parmaklıkları bir kez daha inceledi. Bir ara

eli, pervazın üstüne saklamış olduğu minik asit şişesine gitti.

İçinde ne kadar asit kaldığını görmek üzere şişeyi salladıktan

sonra kendini kontrol ederek yerine geri koydu.

Avludan gelen bağırış çağırışları duyduğunda, bir kez daha

düzeltmiş olduğu yatağına uzanmış yatıyordu. Hızla ayağa kal-

karak pencereye yöneldi. İskoti kafilesi, şatodan ayrılıyordu.

“Ellerini çabuk tuttular,” diye mırıldandı. MacHaddish şatoya

varalı altı saat bile olmamıştı. Keren Te yaptıkları görüşme ya

çok başarılı geçmiş ya da sonuçsuz kalmış olmalıydı.

Komutanların samimi tokalaşmaları ve Keren’in sol eliyle

İskoti’nin omzuna attığı şaplağa bakılırsa, ilk düşüncesi doğru

olmalıydı. Alyss, gökyüzüne bir göz attı. Hava hızla kararıyordu.

İçinden Will’in şatoda gerçekleşen olaylardan haberdar olmasını

diledi. Bu gece ona yeni bir mesaj göndermesi gerekecekti.

Çocuğun ağaçların arasında ondan gelen mesajları sonradan

deşifre etmek üzere not edecek birilerini bıraktığını biliyordu.

Asma köprü gümbürdedi ve İskotilerin ayrılması için kal-

dırılan demir parmaklıklar gıcırdayarak açıldı. Alyss, diz hiza-

sındaki katırtımaklarınm arasından tempolu adımlarla geçerek

kuzeye, Pikta sınırına uzanan patikaya doğru dönen asker gru -

bunu birkaç dakika boyunca izledi. Kafile kuzeydoğu kulesinin

arkasında görünürden kaybolunca, pencereden uzaklaştı.

- 131 -

JOHN FLANAGAN

Yön değiştiren buz gibi rüzgâr, açık pencereden içeri dolarak

şöminedeki minik ateşi söndürmüştü. Alyss, kaba kumaşın

pencereyi örtmesine izin vererek esintiyi büyük ölçüde engel-

ledi. Odaya aniden çöken karanlıktan sıkılarak küçük lambayı

yaktı.

Yarım saat sonra, anahtarın kilitte dönerken çıkardığı sesi

duydu ve Keren içeri girdi.

Alyss onun muzaffer bir eda takınmasını ve planının nasıl

yolunda gittiğini anlatıp böbürlenmesini bekliyordu. Ancak

Keren, her nedense sıkıntılı ve şaşırmış gibi duruyordu. Alyss’in

MacHaddish hakkmdaki sorularını öfkeli bir tavırla karşıladı.

İskoti generali hakkında konuşmak istemiyordu. Onun yerine,

bahar ve yaz aylarında ava çıktığı, ormanları ve dereleri

keşfettiği, kışınsa karın hayatı felç ettiği kuzeyde geçen

çocukluğundan söz etti. Alyss’e de çocukluğuyla ilgili sorular

sordu. O da adama Baron Arald’ın görev başında ölen ça-

lışanlarının çocuklarını toplayıp eğitim verdiği, Redmont’daki

yetimler koğuşundan kısaca söz etti.

Ancak konuştukça, Keren’in içinde dile getirmediği, yüz-

leşmek istemediği bir şeyler olduğunu hissediyordu.

Birden bunun ne olduğunu anlayıverdi. Keren, planı yolunda

gittiği için memnuniyet değil, pişmanlık içindeydi. Kendisini

yılların birikimi ve değerlerinden geri dönülmez bir biçimde

uzaklaştıracak bir yola -dönüşü olmayan bir yola- girmiş ol-

manın getirdiği pişmanlığı yaşıyordu.

Alyss’in akşam yemeği getirilince, Keren, hemen izin is-

teyerek odadan ayrıldı. Dalgın bir ifadeyle masaya oturan

Alyss’in bakışları, önündeki güveç kâsesine çevriliydi. Dana

- 132 -

KUŞATMA ALTINDA

nın kuyruğu şu sıralarda kopuyor olmalı, diye düşündü, hem de

muhtemelen sandığımdan da hızlı bir şekilde.

Hele şu hizmetçi gelip tepsiyi bir alsın, diye geçirdi içinden,

yeniden parmaklıklarla uğraşmaya başlanm.

- 133 -

ldukça basit bir pusu planı yapılmıştı.

o Will, geçici kamp yerinin yakınlarında, yolun uzun süre

kıvrılmadan devam ettiği bir nokta belirlemişti, uundar ve ya -

nındaki dokuz Skandiya askeri, yolun iki yanındaki ağaçların

arasına gizlenecekti. İskotilere arkadan saldırıp onları şaşırta -

bilmek için yolun düzleştiği noktanın hemen başında bekleye -

ceklerdi.

Will ile Horace ise yolun diğer ucunda, düşmanın dikkatini

üstlerine çekebilecekleri bir noktada konuşlanacaklardı. Plan

gereğince yolu kesip İskotilere durmalarını söyleyeceklerdi.

Onlar grubun dikkatini dağıtırken, Skandiyalılar da hızla İsko -

tilerin arkasındaki ağaçlıklardan çıkacaklardı. Böylece İskoti -

ler, sayıca az olduklarını ve etraflarının sarıldığını fark ederek

karşı koymanın faydasız olduğunu anlayacaklardı. Ele geçi-

recekleri dokuz İskoti askerini ne yapacaklarını henüz karar -

laştırmamışlardı. Adamları esir olarak tutmaları gerekecekti,

ancak Will bu sorunu daha sonra halletmeye karar vermişti.

Gerek kendi başına, gerekse Halt’u izleyerek edindiği de

~ 134 ~

KUŞATMA ALTINDA

neyimlere göre, aniden önlerinde beliren bir Orman Muhafızı her

türlü asker grubunun olduğu yere mıhlanıp kalması için

yeterliydi. Bazı hallerde, İskotilerden bile fazla asker barındıran

kafileler, savaşmadan teslim olmayı tercih etmişti. Will böyle bir

şey olmasını beklemiyordu, ancak karşılarına çıkan bir Orman

Muhafızı’nm İskoti grubunu en az birkaç saniye duraksatacağına

inanıyordu. Yaşayacakları o kararsızlık anı, Skandiyalılara

devreye girip rakiplerini etkisiz hale getirmele ri için ihtiyaç

duydukları fırsatı sağlayacaktı.

Will, ağaçlığa İskotilerin epeyce önünde vardı. Vermiş ol-

duğu talimat uyarınca, ağaçlığın içinde bir Skandiya savaşçısı

bekliyordu. Orman Muhafızı burnunun dibinde birden görünür

hale gelince, asker de telaşlanarak ayağa fırladı. Yanındaki

ağaca dayalı duran baltasına uzandıysa da Will adamı tam za-

manında durdurdu.

“Sakin ol!” dedi kukuletasını geriye atıp nöbetçinin yüzünü

görmesini sağlayarak. “Benim.”

“Hay Gorlog’un sakalı!” dedi Skandiyalı başını iki yana

sallayarak. “Ödümü koparttın be, Orman Muhafızı!”

Gorlog uzun bir sakalı, kıvrımlı boynuzları ve vahşi hay-

vanlarınkini andıran uzun, sivri dişleri bulunan bir Skandiya

tanrısıydı. Will, heyecanlanan Skandiyalıların farklı şartlar

altında tanrının birbirinden farklı uzuvlarını andıklarına şahit

olmuştu, ama şu an bu konuyu tartışarak vakit kaybetmeyecekti.

“Yola çıktılar,” dedi kısaca. “Hadi gidelim.”

Skandiyalı, bakışlarını açıklığın üzerinden şatoya doğru

çevirdi. O tarafa doğru gelmekte olan küçük kafileyi belli be-

~ 135 -

JOHN FLANAGAN

lirsiz seçebiliyordu. Yüzünü yeniden Orman Muhafızı’na doğru

çevirdi, ancak Will, pusu noktasına doğru koşar adımlarla

yürümeye başlamıştı bile. Skandiyalı asker de aceleyle arka-

sından koşturdu. Görüş alanına bir girip bir çıkarak hareket eden

pelerinli siluet, Horace gibi onun da ilgisini çekiyordu. Dar

patika boyunca tökezleyerek, hemen önündeki Orman

Muhafızı’nı takip etti.

Horace, yolun düzleşmeye başladığı noktayı işaret eden dö-

nemeçte bekliyordu. Will aniden yanında belirince, tıpkı Skan-

diyalı nöbetçi gibi panikle irkildi.

“Yapmasana şunu!” dedi öfkeyle. Will’in şaşkın yüz ifade-

sini görünce açıklamaya girişti: “Yanımıza yaklaşırken ne bir

ses duyuyor ne de bir şey görebiliyoruz. Biraz ses çıkar da

geldiğini bilelim!”

“Affedersin,” dedi Will. “İskotiler yola çıktı.”

Geçirdiği bir anlık öfke nöbetini unutan Horace, başını sal-

layıp ağaçlara doğru döndü.

“Gundar! Duydun mu? Geliyorlar!”

Ağaçların arasından birhışırtı geldi. Will, Skandiyalı savaş-

çıların saklanarak konuşlandıklarını görebiliyordu. Bir süredir

açık kamp alanında dinleniyorlardı. Artık yola yaklaşmışlardı.

Dikkat çeken boynuzlu miğferlerin Horace’ın talimatları sonucu

çıkarıldığını fark eden Will, memnuniyetle başını salladı.

Çalıların arasında sallanan kocaman öküz boynuzlan, pusuyu bir

anda ele verebilir, diye geçirdi akimdan. Gundar dört adamıyla

birlikte ağaçların arasından çıktı. Yolun birkaç metre uzağında

kendilerine bir yer bulan diğer beş savaşçı da saklanarak

beklemeye başlamıştı.

KUŞATMA ALTINDA

“Evet, Horace,” dedi Gundar, “seni duyduk. Ne zaman bu-

rada olurlar?”

Soruyu, Horace’ın meraklı bakışlarını çevirdiği Will yanıt-

ladı.

“On dakika sonra. Yerlerinize geçin ve konumunuzu aldıktan

sonra, kımıldanmayı kesin.” Emrini vurgulayacak bir söz aradı

ve ekledi: “Gorlog’un dişleri ve sakalı adına, tamam mı?”

Gundar, çocuğa dönüp sırıtarak “Dilimizi çabuk öğreniyor-

sun,” dedi. “Endişelenme. Daha önce başkalarına da pusu kur-

duk.” Yolun her iki yanında beşer adam olması için yanındaki

dört adama onunla birlikte karşıya geçmelerini işaret etti. Ça-

lıların dibine çökerken usulca yanındakilere seslendi.

“Ses çıkaran olursa kafasını kırarım. Anlaşıldı mı?”

Bunu hep bir ağızdan onaylayan mırıltıların ardından, iriya-

rı Skandiyalı savaşçılar yavaş hareketlerle çalıların ve ağaçların

ardında gözden kayboldular.

“Unutmayın,” dedi Will, “adamı canlı yakalamak istiyoruz.

Grubun başını çekiyor olacak. Yüzünün yarısı mavi çizgilerle

kaplı.”

“Amma da tatlıymış,” diye mırıldandı Horace.

Will, arkadaşına sert sert bakıp “Sırtında da kocaman bir

kılıç asılı,” diye ekledi.

Horace, sahte bir endişeyle hafifçe dudak bükerek “O kadar

da tatlı değilmiş,” dedi.

Will, Horace’m şakalarına aldırış etmemeye karar verdi.

Gundar, yolun kenarındaki çalılardan, deniz yüzeyine çıkan bir

balina gibi yükseldi.

JOHN FLANAGAN

“Yani şu mavi suratı canlı yakalayacağız,” dedi, “ama

adamlarından bazıları ölürse çok da üzülmezsiniz, değil mi?”

“Kan dökülmemesini tercih ederim,” dedi Will. Öte yandan

bu tür durumlarda işlerin nadiren plana uygun bir şekilde iler-

lediğinin de farkındaydı. “Elinizden geleni yapın. Durmaları için

seslenmemi bekleyin. Dikkatlerini üstüme çekmem için bir, iki

saniye bekledikten sonra arkadan dolanın. Zamanlamayı iyi

yapabilirsek, dövüşmeden teslim olacaklardır.”

Son sözlerini, daha çok kendini rahatlatmak için söylemişti.

Gundar’ın yüz ifadesi, adamın ikna olmadığını ortaya koyu -

yordu.

“Bu bir olasılık,” dedi şüpheyle, “ama en ufak bir dövüş ih-

timalinde benim çocuklar tepelerine çökecekler, tamam mı?”

Will, başıyla onayladı. Daha fazlasını isteyemezdi. Bu şartlar

altında, Skandiyalıların sırf o kan dökülmesini istemiyor diye

gereksiz riskler almalarını beklemeyecekti.

“Öyle olsun,” dedi kaptana. “Hadi sen de adamlar gelme den

yerine geç artık.”

Çalıların arasındaki yerine çöken Gundar, Will’e gerçekten

su yüzeyine çıkan balinaları hatırlatıyordu. Ancak şimdi bunu

düşünecek vakti yoktu.

Horace, arkadaşını kolundan çekiştirerek “Hadi gidelim,”

dedi ve yolun diğer ucuna doğru yürümeye başladı.

Ardından ağaçların içine doğru birkaç adım atarak gözden

kayboldu. Pelerinini vücuduna sarıp kukuletasını başına geçiren

Will ise, yolun kenarında put gibi bekliyordu. Sol elinde yayını,

sağ elinin parmakları arasında ise bir çift oku hazırda tutuyordu.

Çalılara doğru bir göz attı ve Horace’ın beyaz cila

- 138 -

KUŞATMA ALTINDA

lı kalkanının etrafını yeşil, mat bir kılıfla kaplamış olduğunu

fark etti. Onaylarcasına başını salladı. Işığın hızla azaldığı bir

ortamda İskotileri uyaracak türden açık renkli parıltılara gerek

yoktu.

Adamların sesleri kulağına çalındığında, tüm vücudu gerildi.

Tempolu adımlarla ilerleyen ayakların kalın ve kuru kar

örtüsünün üzerinde çıkardığı boğuk sesleri duyabiliyordu. Ho-

race, arkadaşının durduğu yerde farkında olmadan yaylandığını

fark etti.

“Geldiler mi?” diye sordu usulca.

“An meselesi. Sessiz ol,” diye uyardı onu Will. Kukuletasını

sesleri daha net duyabilmek için hafifçe sıyırdı. Artık kara temas

eden çizmelerden çıkan sesleri net bir biçimde duyabiliyordu.

Gözlerini patikadaki dönemecin başladığı, yirmi metre ötedeki

loş ağaçlığa dikerek, geniş bir ağaç kütüğünün yanında

kımıldamadan bekledi.

Sonunda patikada bir siluet göründü. Yağmakta olan kar ve

donuk ışıklar nedeniyle ilk başta anlaşılmasa da, birkaç saniye

içinde gelenin İskoti generali MacHaddish olduğu anlaşıldı.

İkişerli gruplar halinde ilerleyen adamları da hemen arkasından

geliyordu. Will, tüm kafilenin köşeyi döndüğünden emin

oluncaya kadar bekledi. Ardından kirişe yerleştirdiği yarı gergin

yayını kaldırarak yolun ortasına çıktı.

“Kralın Orman Muhafızı!” diye seslendi, kafiledekilerin

zihinlerindeki şüpheleri temizlemek için. “Olduğunuz yerde

kaim.”

Önlerinde aniden tuhaf bir siluet beliren İskoti grubu, anlık

bir şaşkınlık yaşadı. MacHaddish, Will’in yüksek sesle dile

- 139 -

JOHN FLANAGAN

getirdiği emri duymuş, ancak bir anlam verememişti. Kralın

Orman Muhafızı ifadesinin onun için bir anlamı yoktu. Kralın

Köftehorları diye de bağırabilirdi Will.

Will’in hazırladığı mükemmel planın başarıya ulaşmasının

tek yolu, İskotilerin plana uygun hareket etmelerinden geçi-

yordu. Ne yazık ki, kuzeydeki ücra ülkelerinde yaşayan ve o ana

dek Orman Muhafızları ile pek karşılaşmamış olan İskotilerin

Orman Muhafızlan’na dair bir fikirleri yoktu. İçlerinden biri

aniden önlerinde belirdi diye korkudan dizlerinin bağı falan

çözülmeyecekti.

İskotilerin duraksadığını fark eden Will, biraz rahatladı ve

içinden, birliğin şöhretinin dört bir yana yayılmasına katkıda

bulunan eski Orman Muhafızlarına teşekkür ederek gülümse di.

Sonra, birden her şey ters gitmeye başladı.

MacHaddish, ilk şaşkınlığından sıyrılmıştı. Omzuna götür-

düğü sağ eli geniş kılıcının kocaman kabzasını kavradı ve silahı,

daha önce bunu yüzlerce kez yapmış olduğunu belli eden bir

sürat ve akıcılıkla kınından çıkarıverdi.

“Na cha ’rith Nambar/” diye bir çığlık atarak havaya kaldırdığı

devasa kılıcını sağa sola savurmaya başladı. Adamları da

MacHaddish kabilesinin savaş narasını tekrar ederek harekete

geçtiler. Sekiz gırtlak aynı anda aynı narayı attı ve MacHaddish

kendini hemen önünde, yolda durmakta olan belli belirsiz siluete

doğru fırlattı. Adamlarından ikisi de hedefe doğru hamle yapan

komutanlarını takip ediyordu.

Silahlı ve öfkeden köpürmüş gibi gözüken bir İskoti gene-

raliyle karşı karşıya kalan Will, içgüdüsel olarak kirişi ardına

- 140 -

KUŞATMA ALTINDA

dek germişti. Son anda Skandiyalılara bizzat vermiş olduğu ta-

limatları hatırladı ve hedefini generalin göğsünden sol bileğine

çevirerek okunu fırlattı.

Bileğine yediği ok, MacHaddish’in elindeki sinir ve kirişleri

parçalamış, yaranın yarattığı ani şok, elinin hissiyatını tama men

kaybetmesine yol açmıştı. Ayrıca kolunu tamamen uyuşturmuş

ve adamı dev gibi kılıcını savurma gücünden mahrum

bırakmıştı. İrkilip acıyla çığlık atan general, kılıcını yola dü-

şürdü ve yaralı sağ bileğini sol eliyle yakalayarak iki büklüm

oldu.

Ancak Will’in MacHaddish’e ayıracak daha fazla zamanı

yoktu. Komutanlarını takip eden iki İskoti askeri tepesine bin-

mek üzereydi. Tek bir hareketle çekip fırlattığı ikinci okuyla,

içlerinden birini şişledi. Bir saniye sonra, nefret ve intikam

çığlıkları atan diğer İskoti üstüne çullanmış, ölümcül bir darbe

vurmak için kılıcını havaya kaldırmıştı bile. Kenara kayarak

kılıçtan kurtulan Will, yayını bir kenara atarken omzunu yere

çarptı ve yeniden ayağa kalkarken sağ eliyle saks bıçağını çekti.

Ancak İskoti’nin hedefini bulamamasının nedeni, Horace’m

araya giren kalkanı olmuştu. Kalkana çarpan kılıç, üst kısı mdaki

kılıfta derin bir yarık açtı. İskoti askeri, Horace’m karşılık

olarak savurduğu kılıcını kendi küçük kalkanıyla karşıladı.

Ancak Araluen şövalyesinin göz kamaştırıcı bir hızla geçtiği bir

sonraki hamlesine hiç de hazırlıklı değildi. Dövüşün ritmini

kaçırdığını ve uzun boylu rakibinin kılıcını bir kez daha

savurduğunu daha hamlesini yapmaya hazırlanırken fark etmişti.

Çaresizce kalkanını kaldırdı ve darbenin etkisiyle bileği

uyuşurken, ağzından bir hırıltı çıktı. Hemen ardından, diğer

- 141 -

JOHN FLANAGAN

bir açıdan gelen inanılmaz bir darbeyi kılıcıyla karşılamak zo -

runda kaldı. Sanki karşısında iki kişi varmış gibi hissediyordu.

Kılıcı elinden kurtulup döne döne ağaçlara doğru uçunca,

midesinin kasılmasına neden olan ölüm korkusunu iliklerine

kadar hissetti.

Çizmesinin tepesindeki hançere körlemesine uzandı ama

kılıcını yere saplayan Horace, öne doğru bir adım atarak adamın

çenesine okkalı bir yumruk patlattı.

İskoti askerinin gözleri deliler gibi dönmeye başladı ve diz-

lerinin bağı çözülüverdi. Yumuşak karın içine baygın bir şekilde

yüzüstü devrildi.

Yolun diğer tarafından da Skandiyalıların çalıların arasından

çıkıp saldırıya katıldıklarını gösteren çığlıklar ve silah tın-

gırtıları duyuluyordu. On Skandiya askeri, artık altı kişi kalan

İskoti birliğinin etrafını sarmıştı. Yine de dövüş devam etti ve

iki Skandiyalı yaralandı. Gundar’ın öfke nöbetine tutulmasına

neden olan bir hataydı bu. Başının etrafında daireler çizmeye

başlayan baltasıyla İskotilerin içinde kendine bir yol açmaya,

taşıdıkları tamamen yetersiz kalkanları paramparça etmeye

başladı.

İskotiler silahlarını indirip merhamet dilenmeye karar ver-

diklerinde, yalnızca ikisi ayakta kalabilmişti. Öfkeden körleşip

sağırlaşan Gundar, adamların teslim çağrısını duymuyordu bile.

Skandiyalı savaşçılardan biri kollarını kaptanının boynuna

dolayarak sakinleşmesi için kenara doğru sürükledi. Hayattaki

İskotilerin etrafını saran diğer Skandiyalılar ise silahlarını

ellerinden aldıkları adamları dizüstü çökmeye zor- luyorlardı.

- 142 -

KUŞATMA ALTINDA

Karşılıklı bakışan Horace ile Will’in kafaları aynı anda sal-

landı.

“Eh,” dedi Horace, “işler pek de planladığımız gibi gitmedi.”

Arkadaşının planladığın değil de planladığımız kelimesini

kullanması, Will’i memnun etmişti. Saks bıçağını kınına yer-

leştirdi.

“Pek değil,” dedi, “ama en azından MacHaddish elimizde.”

Generalin yaralı sağ kolunu tutarak dizlerinin üstüne çöktüğü

noktaya döndü. Karda kırmızı renkli, geniş bir leke vardı.

Ancak MacHaddish, ortadan kaybolmuştu.

- 143 -

6 6T Tangi cehenneme gitti bu?” dedi Horace. “Gözlerimi

X Ahiç üstünden ayırmadım ki.”

Ancak Will, çoktan generalin devrildiği noktaya çömelmiş,

kaçak İskoti’nin karda bıraktığı belirgin izleri gözleriyle takip

etmeye başlamıştı bile. Kararmaya başlayan havayla birlikte

görülmesi zorlaşan ayak izlerinin yanında, kan damlalarının

oluşturduğu parlak kırmızı bir patika daha göze çarpıyordu.

Takip için hevesle öne atıldı ama sonra birden durup hayatta

kalan İskoti savaşçılarının etraflarını saran Skandiyalılara doğru

döndü.

Gundar, yolun kenarında onu dövüşten uzaklaştıran adamı

tarafından sakinleştiriliyordu. Will, arkasında tutuklulardan

sorumlu birini bırakmak istiyordu.

“Başlarında bekleyin, oldu mu?” diye seslendikten sonra

Horace’ın bayılttığı savaşçıyı işaret etti. “Şunun da.”

Skandiyalılardan biri öne çıktı. Will, bunun Nils Ropehaıı-

der olduğunu fark etti. Yüzünde bir yara izi bulunan adam,

Horace’ın pusu için seçtiği ilk savaşçılardan biri olmuştu.

- 144 -

KUŞATMA ALTINDA

Horace’ın tecrübelerine bakılırsa, ilk başta kuşkucu ve isteksiz

olan Nils tarzı savaşçılar, bir amaç uğrunda ikna edilmeleri ha -

linde en güvenilir adamlara dönüşürdü.

“Mavi Surat’m peşinden git, Orman Muhafızı,” dedi Nils.

“Biz sen dönünceye kadar bu yakışıklılara göz kulak oluruz.”

Başını onaylarcasına sallayan Will, hemen arkasından gelen

Horace ile ağaçlığa daldı. Uzun yayını yolun yan tarafında

bıraktığını hatırlayınca duraksadı ama sonra aldırmadan yoluna

devam etti. Sıkışık ormanda ok ve yay, zaten işine yara-

mayacaktı. Bu şartlar altında saks ve fırlatma bıçakları, daha

elverişli silahlar olacaktı.

MacHaddish’in izini bulmaya odaklanıp, karın üzerinde yarı

emekleyerek ilerlemeye başladı. İlk başlarda, parlak kan izleri bu

loş ışıkta bile kolayca takip edilebiliyordu. Ancak general bir

yerden sonra, arkasında bir körün bile takip edebileceği kan

izleri bıraktığını fark etmiş ve kanamasını durdurmak için yaralı

elini sarmış olmalıydı. Muhtemelen omzuna attığı o ekose

kumaşı kullanmıştır, diye geçirdi içinden Will.

Bu düşüncenin aklından geçmesiyle, generalin fırlatıp attığı

ve bir çalı parçasına takılmış olan kırık ok parçasını görmesi bir

olmuştu. Will, manzara karşısında irkildi. MacHaddish, oku

yaralı elinden çıkarırken büyük acılar çekiniş olmalıydı.

Peşinden gidebilecekleri kan izleri olmayınca, takip de zor-

laşmıştı. Gündüz saatleri olsa, Will’in yeteneklerine sahip bir iz

sürücü kardaki ayak izlerini kolayca seçebilirdi. Ancak artık

neredeyse karanlık çökmüştü ve etrafı çok daha dikkatli bir

şekilde gözden geçirmesi gerekiyordu.

Will ayrıca, MacHaddish’in izini kaybettirmek için elinden

~ 145 -

JOHN FLANAGAN

geleni yaptığını fark etti; İskoti generali bazen olduğu yerde

kımıldamadan duruyor, devam etmeden önce bir yöne doğru tüm

gücüyle sıçrıyordu. Birkaç kez arkasında sahte izler bırakmış,

yaklaşık bir düzine adım attıktan sonra geri geri giderek

üzerlerinden tekrar geçmişti. Üstelik arkasında başka ayak izi

bırakmamak için yeniden sıçramayı ya da yukarıdaki dal veya

kaya çıkıntılarını kullanmayı denemişti. İskoti generali, iste diği

an istediği yöne doğru ilerleme lüksüne sahipti. Will ile Horace,

adamın zaman zaman ortadan kaybolan ayak izlerini yeniden

bulmak için artık daha da yavaş ilerlemek zorundaydılar.

Normal bir ışıkta Will, izleri geriye doğru takip etme numa-

ralarım derhal anlar ve sahte izleri görmezden gelirdi. Ancak

geceleyin, üstelik kışın, orman şartlarında gözüne çarpan tüm

izleri takip etmekten başka çaresi yoktu.

İzlerin sola doğru keskin bir şekilde döndüğü noktada durdu.

İçgüdüleri ona, MacHaddish’in arkasında bir başka sahte iz

bırakmış olduğunu söylüyordu. Adamın her sahte iz bırakma

denemesinin ardından, içgüdüsel bir şekilde aynı yöne doğru

gittiğini fark etmişti. Kuzeye, sınıra doğru ilerliyordu. Kuzeye

gitmek için de sola dönmeleri değil, düz devam etmeleri ge-

rekiyordu. Will’in içinden, yana doğru kıvrılan ayak izlerine

aldırmaksızın yola devam etmek geliyordu. Hemen önlerinde,

MacHaddish’in izlerini silmek için kullanmış olabileceği, çıplak

bir kaya parçası bulunuyordu. Arada kalan açıklığa, izini

kaybettirmek için üstüne basmış olabileceği çok sayıda çer çöp -

kar üstündeki ağaç dalları ve yapraklar- yayılmıştı. Ayak izleri,

muhtemelen kayaların arka tarafında devam ediyordu.

Öte yandan, bu ihtimalin sonuç vermemesi halinde, yani

- 146 -

KUŞATMA ALTINDA

MacHaddish gerçekten de sola doğru kıvrıldıysa eğer, karanlıkta

o izleri yeniden bulmak için değerli dakikalarını feda etmesi

gerekecekti. Emin olamayarak duraksadı. İskoti generalinin her

geçen dakika onlardan daha da uzaklaştığını hissediyordu.

“Ne tarafa?” diye sordu Horace, ancak Will hemen arkadaşına

sessiz olmasını işaret etti. Önlerinde uzanan alanın sağ

tarafından, ormanın içinden gelen bir ses işitmişti. Yeniden

duyabilmek için kafasını hafifçe çevirdi. En hafif sesleri bile

yakalayabilmek üzere kulaklarını elleriyle kapatmıştı ki...

İşte! Ağaç ve iç içe geçmiş çalılıkların arasından yolunu bul-

maya çalışan birinin çıkardığı sesi duyabiliyordu. Tahmininde

haklı çıkmıştı. Sola doğru giden izler sahteydi. MacHaddish’le

aralarındaki mesafeyi adamın arkasında bıraktığı izlere bakarak

değil, çıkardığı sesleri dinleyerek kapatacaklarını biliyor du artık.

Aynı anda, takiplerini gizlemenin yolunu da bulmuştu.

Yaklaşması için işaret ettiği Horace’a sesin geldiği yönü

gösterdi.

“Şu tarafa gitmiş,” dedi. “Çıkardığı sesi duyabiliyorum. Beni

takip et ama on ila yirmi adım arkamdan gel. Biraz da gürültü

çıkar, tamam mı?”

Horace’ın yüzü asıldı. Arkadaşının zihninde şekil bulan so-

ruyu fark eden Will, Horace henüz ağzını bile açmadan cevabını

verdi.

“Senin peşinden geldiğini anlayacak,” dedi, “ama benim

sesimi duymayacak.”

Horace’ın ifadesinden, söylediklerini kavradığını anla-

JOHN FLANAGAN

di ve ikisi birlikte yeniden ormana girdiler. Horace, Will’in

MacHaddish’in ağaçlarla çalıların arasından geçerken çıkardığı

sesleri duymasını engelleyemeyeceği kadar geriden geliyordu.

Kaçağa giderek yaklaşmakta olduğunu fark eden Will, hızını

iyice artırdı. Aralarındaki mesafeyi giderek açtığı arkadaşının

çıkardığı sesler gitgide hafiflerken MacHaddish’in sesleri ise

giderek daha da belirginleşiyordu.

İskoti generalinin Orman Muhafızı yetenekleri karşısındaki

aldırmazlığı, bu kez Will’in yararına olmuştu. Orman

Muhafızları’nın bu tür arazilerin içinden adeta çıt çıkarmadan

geçebildiklerini ve takipçisinin aradaki mesafeyi kapattığını

kavrayamayan MacHaddish, çalıların arasında ilerlemeye devam

ediyordu. Çok gerilerden, ormanın içinden geçmekte olan

birilerinin sesleri geliyordu kulağına, ama takipçinin çıkardığı

seslerin giderek uzaklaştığını fark etmişti. Elbette ki duyduğu

sesler, Will’den değil Horace’dan geliyordu. Will o sırada

MacHaddish’le arasındaki mesafeyi yavaş yavaş kapatmakla

meşguldü.

Birden Horace’m aklına bir fikir geldi. Kendi kendine yük sek

sesle cesaretlendirici sözler söylemeye, belli belirsiz yönleri

işaret edip emirler yağdırmaya başladı.

“İşte orada! Onu görüyorum! Bu taraftan aslanlarım!”

Akima ne gelirse söylüyordu. Söylediklerinin bir önemi

yoktu; önemli olan kuru gürültü yapmaktı. Horace, bağırış

çağırışlarına ara vermeyi akıl edecek kadar da düşünceliydi.

Will’in MacHaddish’i duymasını engellemediği için gelişigüzel

sesleniyor, Will’e bu sesleri dinlemesi için yeterince fırsat

tanıyordu. Aynı zamanda, MacHaddish’in, peşindekilerin izini

~ 148 -

KUŞATMA ALTINDA

kaybettikleri hatasına düşmesi için, takip hattından da kasıtlı bir

şekilde uzaklaşmaya başlamıştı.

Arkadaşının sesini duyan ve amacının ne olduğunu anlayan

Will, gülümsedi.

Ifi» -----------

Yüz metre kadar önündeki MacHaddish de içinden kahkahalar

atıyordu. Batıya doğru ilerleyen ve şiddeti giderek hafifleyen

bağırış çağırışların iyice uzağındaydı artık. Takipçileriyle ara-

sındaki mesafe giderek açılıyordu. Vardığı küçük bir açıklıkta

bir an durup bir ağaç gövdesine yaslandı. Kolu acıyla

zonkluyor, kaçarken harcadığı çaba ve kolundaki yara nedeniyle

geçirdiği şoktan dolayı hırıltılı nefesler alıp veriyordu. Kanla

kaplı ekose kumaşı bileğinden dikkatle çekerek yarasını

inceledi. Parmaklarını bükmeye çalıştı. Hareket yoktu.

Geçirdiği şok, elini uyuşturmuştu.

Bunu bir kez daha deneyip hafif bir karıncalanma hissedince,

cesareti yerine geldi. Son bir çabayla kolunun uyuşukluğu

tamamen geçti. Ancak iç kısımdan hâlâ korkunç bir acı dalgası

yayılıyordu.

Adam acı ve şaşkınlık içinde zorlukla soluyordu. Ancak ne

olursa olsun, cesareti yerine gelmişti. Elini kullanamamak -

tansa acı çekmeyi tercih ederdi. Sağ elinin kalıcı bir biçimde

sakat kalması, sonunun gelmesi anlamına geliyordu. İskoti ge-

leneğine göre generallerin de göğüs göğse dövüşe katılmaları

gerekiyordu. Acıya aldırış etmemeye çalışarak derin bir nefes

aldı ve başını yukarı kaldırdı.

-

149 -

JOHN FLANAGAN

Hayal meyal seçebildiği bir siluet üstüne doğru geliyordu.

Aralarında üç metre bile kalmamıştı.

MacHaddish’in eli sakatlanmıştı sakatlanmasına, ancak ref-

leksleri hâlâ jilet gibi keskindi. Neredeyse düşünmeden harekete

geçerek bir görünüp bir kaybolan saldırgana doğru atıldı.

Adamın, silahına uzanmak için beline düşürdüğü elini fark etti.

Harap olmuş sağ elinin yakın dövüşte işine yaramayacağını fark

ederek, bir kez daha içgüdüleriyle harekete geçti ve aşağı

indirdiği omzuyla pelerinli şeklin üstüne atıldı.

ss» ------------------ s*-

İnanılmaz bir hızla gerçekleşen bu ani saldırı, Will’i gafil av-

lamıştı. İskoti’ye yaklaşırken adamın acı dolu homurdanmalarını

duymuş ve yaralı sağ elini oynatırken yüzünü kaplayan endişeyi

fark etmişti. Neredeyse çaresiz bir adamın yüz ifadesiydi bu.

Will’in kuzeyin bu vahşi savaşçıları karşısındaki tecrübesizliği,

ikinci bir hata yapmasına neden olmuştu. Yaralı bir el, bir İskoti

savaşçısını devre dışı bırakmak için yeterli değildi. İskoti

generali, elleri, ayakları, dizleri, dirsekleri hatta gerek duyması

halinde dişleriyle savaşmaya devam edecekti.

MacHaddish’in, Will’in göğüs kemiğinin hemen altına çarpan

omzu, çocuğun ciğerlerindeki havanın puff diye boşalmasına

neden oldu. Tökezleyen Will’in dizlerinin bağı çözüldü ve

sırtüstü yere devrildi. Bir an için görüş açısı kapandı ve İskoti

generalinin bu avantajı kullanmak isteyeceğinden emin bir

şekilde, çaresizce vücudunu yana fırlattı. Görüşü açıldığında,

rakibinin tuhaf bir şekilde iki büklüm olduğunu, sağ dizini

- 150 -

/

KUŞATMA ALTINDA

havaya kaldırıp sol eliyle çizmesinin üst kısmım yokladığını

fark etti.

Hayatını kurtaran şey de muhtemelen MacHaddish’in sağ

çizmesindeki hançere uzanmak için sol elini kullanma zorun-

luluğuydu. Adamın yavaş hareketleri, Will’e ayağa kalkması

için zaman kazandırdı.

Ancak kalkar kalkmaz, MacHaddish’in savurduğu hançerden

korunmak için kenara sıçramak zorunda kaldı. Bıçağın pelerinini

yırttığını hissetti ve İskoti generalinin sol dizine doğru sert bir

tekme savurdu. Sakatlayıcı darbeden kaçmak üzere yana çekilen

MacHaddish, Will’e saks bıçağını çekecek zamanı vermiş oldu.

Çeliğin deriye sürtünmesi sonucu çıkan o uğursuz fısıltıyı

fark eden MacHaddish, zayıf ışıkta ağaçların altında parıldayan

kalın bıçak karşısında gözlerini kıstı.

Birbirlerini süzerek garip daireler çizmeye başladılar.

Hançer, neredeyse aynı boyda olduğu saks bıçağından daha

inceydi. Normal şartlar altında olsalar, birbirlerine yaklaşıp

serbest elleriyle diğerinin kılıç tutan elinden yakalayarak bu işi

bir güç gösterisine dönüştürmeleri işten bile değildi. Ancak

MacHaddish’in sol elini kullanmak zorunda kalışı, bu durumu

imkânsız hale getirmişti. Karşılıklı olarak silah tutan bileklerini

yakalamaları, savunmasız oldukları tarafı rakiplerine açmaları,

kendi silahlarını indirmeleri ve ani bir saldırıya karşı

savunmasız kalmaları anlamına gelecekti.

Onun yerine, düelloya tutuşan eskrim ustaları gibi öne uzat-

tıkları kılıçları savuruyor, hamleler silahlardan çıkan tıngırtılar

eşliğinde karşılanıyordu. Topraktaki bir çıkıntıya takılırım

- 151 -

JOHN FLANAGAN

korkusuyla, ayaklarım karda sürüyerek hareket ediyorlardı.

Daireler çizerken harcadıkları çabanın bir parçası olarak, her

ikisinin de gözleri kısılmıştı. Will, o ana dek İskoti generali

kadar hızlı hareket eden bir düşmanla karşılaşmamıştı. Aynı

şekilde MacHaddish’in de daha önce süratine uyum sağlamayı

başaran bir hasmı olmamıştı.

Silahı hangi eliyle kullanıyor olursa olsun bu adam çok

yetenekli, diye geçirdi akimdan Will. Dikkatinin bir an için

dağılması halinde, İskoti generalinin tepesine çullanacağını,

hançerin savunmasını aşıp kaburgalarını deşeceğinin bilincin-

deydi. O gece oracıkta ölebileceğini fark etti.

Yakasının altındaki gizli kınında duran fırlatma bıçağına

uzanmayı denedi. Bu hareketi, neredeyse hayatına mal oluyor du.

Hareketlerine engel olan kukuletasıyla uğraşırken MacHaddish

hançeriyle öne atıldı.

Çaresizce gerileyen Will, hançerin sivri ucunun yeleğini

deldiğini fark etti. Kaburgalarından kan damlamaya başlamıştı.

Korkudan ağzı kuruyarak kılıcını rakibinin böğrüne doğru

savurdu ve adamı geriye itti. Bir kez daha karşılıklı daireler

çizilmeye başlandı.

MacHaddish’i canlı olarak yakalama zorunluluğu, Will

açısından sıkıntı yaratıyordu. Öldürme iznim olsa, işim daha mı

kolay olacaktı sanki, diye düşündü acıyla. Öte yandan,

MacHaddish’in böyle bir derdi yoktu. Generalin tek bir amacı

vardı: Rakibini bir an önce öldürmek ve takviye kuvvetler

ulaşmadan ormana karışıp ortadan kaybolmak.

Horace hangi cehennemde, diye geçirdi Will akimdan.

Daireler çizip, karşılıklı hamle denemelerinde bulunuyorlar

- 152 ~

KUŞATMA ALTINDA

dı. Genç savaşçının izlerini kaybetmiş olabileceğini fark etti.

Will’e MacHaddish’le arasındaki mesafeyi kapatması için fırsat

yaratmak amacıyla elinden geldiğince çok gürültü çıkarmış ve

generalin onları atlattığını sanması için batıya yönelmişti.

Büyük ihtimalle, Horace’ın o an arkadaşının nerede olduğundan

ve başına neler geldiğinden haberi yoktu. Will, bu işi tek başına

halletmesi gerektiğini fark etti; bu kasvetli ağaçların arasında

hayatını kaybetme ihtimali oldukça yüksekti.

Kaybedeceğim diye endişe edersen, muhtemelen dövüşü

kaybedersin. Halt’un sözleri akima gelince, kendini gerçekten de

mücadeleyi kaybetmeye hazırlamakta olduğunu utanarak fark

etti. MacHaddish’in dövüşü kontrol etmesine izin veriyordu.

Tek yaptığı, rakibinin saldırılarına tepki vermekten ibaretti.

Saldırıya geçmenin, riske girmenin zamanı gelmişti artık.

- 153 ~

ırsat ayağına, MacHaddish’in buzla kaplı bir tümseğe bas-

masıyla geldi. Karda sürünerek hareket ettikleri için minik

F

açı klıktaki kar örtüsü karışarak bir araya toplamıştı. Açığa çı-

kan buzlu noktaya basarak kayan İskoti generali, bir an için

dengesini kaybetti.

Bunun elde edebileceği tek fırsat olduğunu fark eden Will,

çabucak öne atılarak saks bıçağını belli etmeden generale doğru

fırlattı.

Adamın ne kadar süratli olduğunu bildiği için bıçağın sa-

vunmasını aşmasını beklemiyordu. Rakibini canlı yakalamayı

planladığı için aslında bunun tam tersini hedefliyordu. Mac -

Haddish, hançeriyle umutsuz bir savuşturma hamlesi yaparak

üstüne doğru gelen parlak saks bıçağını son anda engelledi.

Ancak hareket amacına ulaşmış, generalin dikkatini dağıtarak

hançerin çevrili durduğu yönü değiştirmişti. MacHaddish bıçağı

bertaraf ettiği anda, çoktan öne atılan Will’in sağ eli, generalin

sol bileğini mengene gibi kavramıştı.

Ancak MacHaddish, bir yılan kadar hızlıydı. Will bileğini

- 154 -

KUŞATMA ALTINDA

yakaladığı anda sola döndü ve vücudunu aniden geri çekerek

Will’e dengesini kaybettirdi. Aynı anda, sağ elinin nasılsa işe

yaramadığını bildiği için Will’in çenesine yasladığı sağ ön ko-

luyla çocuğun boğazına bastırıp başım geriye yaslamayı ba-

şarmıştı.

Başını giderek daha da geriye atmak zorunda kalan Will,

MacHaddish’in bileğini tutan sağ kolunun gücünü kaybetmeye

başladığını hissedebiliyordu.

MacHaddish’in çıplak kollarıyla göğsünün üst tarafının hafif

bir yağ tabakası -insanın içine işleyen soğuğa karşı alınmış bir

önlem olmalıydı- ile kaplı olduğunu fark etmişti. Bu durum

adamın bileğini tutmasını zorlaştırıyordu. Adamın sol elini ile ri

geri oynattığını hissediyordu; Will’in tutuşundan kurtulması an

meselesiydi.

Rakibinin göğsünün açıkta kalan sağ kısmına iki hızlı, kavisli

yumruk attı ve kaburgalardan tekinin hafifçe içeri göçtüğünü

hissetti. MacHaddish acıyla inledi ve Will’in boğazına

uyguladığı baskı, bir parça azaldı. Bu kadarı yeterliydi. Will,

uzanıp MacHaddish’in sağ bileğinden yakaladı ve kolunu çe -

nesinin altından çektiği adamın dengesini kaybetmesine neden

oldu.

Generalin sağ bileğini kavradığında, tesadüfen okun açtığı

yaraya temas etmişti. Will’in eli, yarasının üzerine bir mengene

gibi kapanınca, MacHaddish acıyla bağırdı ve vücudunu

korumak için içgüdüsel olarak iki büklüm oldu. Bu ani dönüşle

gafil avlanan Will, dengesini kaybetti ve ayaklarının dibindeki

kar öbeğine basıp kayarak rakibinin sağ bileğini bırakmak

zorunda kaldı. Açıklık boyunca yuvarlandıklarında Will,

JOHN FLANAGAN

hâlâ MacHaddish’in hançer tutan elini kavrıyordu. Yeniden

saldırıya geçen MacHaddish ise sağ ön kolunu Will’in suratına

doğru savurdu. Eğilerek darbeden kurtulan genç Orman

Muhafızı, vücudunu son anda yana kaydırarak MacHaddish’in

sağ dizinin darbesinden kurtulmayı başardı. Artık tamamen ra-

kibinin jilet gibi keskin hançeri kavradığı bileğini yakalamaya

odaklanmıştı. Adamın bileğini bırakmanın, kendisi için yolun

sonu demek olduğunu biliyordu Will. MacHaddish’i canlı ya-

kalama fikri artık aklından tamamen çıkmıştı. Tek düşündüğü,

hayatta kalmaktı.

Rakibinin sol yakasından aşağı inen uzun saç örgüsünü ya -

kalayıp hızla çekerek generalin kafasını sağ tarafa ittirdi. Acıyla

uluyan MacHaddish, yan dönen ağzıyla Will’in elini ısırmak için

çabaladı. Will ise bu esnada sol bacağını çevirip orak gibi bir

tekme savurdu ve generalin ayaklarını yerden keserek, düşen

adamın tepesine bindi.

MacHaddish’in, ondan kurtulmak için hançer tutan elini bir

kez daha çevirip döndürmeye başladığını hissediyordu. General

aniden yukarı doğru hareketlendi ve sağa doğru yuvarlanarak

Will’in üstüne çıktı. Hançer tutan eliyle Will’in boğazını hedef

almıştı. Sağ kolundaki acıya aldırmaksızın bıçağın üstüne

abanıyor, tüm gücüyle bastırıyordu.

Will, hançeri yana kaydırabilmek amacıyla rakibinin bileğine

iki eliyle birden yapışmıştı artık. Ancak İskoti, ondan daha

kilolu ve güçlü bir savaşçıydı. Aralarındaki güç yarışını

MacHaddish’in kazanacağı ortadaydı. Ayakta dövüşüyor olsalar,

Will’in sürat ve hareketlilik açısından bir avantajı olacaktı.

Ancak bu konumda, tüm şartlar İskoti generalinden yanaydı.

- 156 ~

KUŞATMA ALTINDA

Adamı üstünden atmak isteyen Will, umutsuzca kalkmaya

çalıştıysa da tetikte bekleyen MacHaddish, bu hamlelerin ko-

laylıkla üstesinden geliyordu. Will, bıçak boğazından her uzak-

laştığında soluklanma fırsatı buluyordu. Ancak MacHaddish bir

an sonra hançerini acımasızca aynı konuma getiriyor ve Will’in

boğazına doğru bastırıyordu. Will, artık yorulmaya başlamıştı.

Yaşadığı korku ve harcadığı çaba sonucu alnından süzülen ter

damlaları gözlerine doluyor, hançerin parıldayan ucu boğazına

giderek yaklaşıyordu. Bıçağın arkasında, MacHaddish’in

yarısını kaplayan boyalar nedeniyle iyice belirsizleşen yüzünü

seçebiliyordu. Adamın gözleri, zaferle parlıyordu. Dövüşün

bitmesinin an meselesi olduğunu fark eden ağzı, vahşi bir te-

bessümle kıvrılmıştı.

Ve birden, her şey beklediğinden de çabuk sona erdi.

Güm! Güm! Horace’ın kılıcının pirinç topuzu, MacHaddish’in

şakağına art arda iki kez çarptı.

Will, üstündeki adamın gücünün birden kesildiğini fark etti.

Hançeri bastıran tek şey, generalin baygın vücudunun ağırlı-

ğıydı. Son bir çabayla adamı yana attı ve bir parça sendeleyerek

de olsa ayağa kalktı. Öne atılan Horace, dengesini sağlaması için

kolunu arkadaşının omzuna doladı.

Şükürler olsun, diye geçirdi içinden Horace. Neyse ki tam

zamanında yetişmişti. WilPin generale yetişmek için ihtiyaç

duyduğu yön değişikliğinden sonra ikilinin izini kaybetmişti.

Bunun az kalsın arkadaşının hayatına mal olacağını -acıyla da

olsa- şu an fark ediyordu. Beş dakikadır ağaç ve çalıları körle -

mesine geride bırakarak doğru yön olmasını umut ettiği tarafa

doğru ilerliyordu.

- 157 -

JOHN FLANAGAN

Dövüşün gerçekleştiği tarafa gelişini, garip bir biçimde

bizzat MacHaddish’e borçluydu. Will adamın yaralı bileğini

yakaladığında generalin gırtlağından çıkan acı dolu, tiz çığlık

Horace’a mücadelenin yaşandığı doğrultuyu işaret etmiş ve o da

ağaçların arasından koşturmuştu. Çığlığı kimin attığına dair

hiçbir fikri yoktu ve arkadaşını karın üstünde, bir kan gölünün

içinde bulmaktan korkuyordu.

Açıklığa varıp da dövüş halindeki rakipleri fark ettiğinde

rahatlamıştı. Will, yaşıyordu. Ancak harekete geçmemesi

halinde, birkaç saniye sonra ölebilirdi de. Uzun süvari kılıcını

çekmiş, açıklığı hızlı adımlarla geçmiş ve ağır topuzu

MacHaddish’in kafasına indirmişti. Bir an sonra, Will’in bo-

ğazına dayanmış uzun hançerin neden olduğu korku ve öfke

fırtınasının bir sonucu olarak, baygın generalin yüzüne bir tane

daha geçinnişti.

Will’in yeleğinin kanla kaplı olduğunu endişeyle fark etti.

“İyi misin?” dedi, kolunu Will’in omuzlarından çekip yara-

sını daha iyi görebilmek için çocuğu çevirerek.

Öksüren Will, yanıt olarak kusmaya başladı. Ölüme ne kadar

yaklaştığının farkındaydı ve bu düşünceyle dizlerinin bağı

çözülmüştü.

“Will!” dedi Horace, endişeyle sesi yükselerek. “İyi misin?”

Genç savaşçı, Will’in yarasının yerini bulmak için çılgınlar

gibi çocuğun göğsünü ve kamını yokluyordu. Yeleğin ön

kısmını tamamen kaplayan kan, bir yaradan akıyor olmalıydı.

Yaşadığı şoku henüz atlatamayan Will, öfkeyle tepki verdi.

“Elbette iyi değilim, seni şapşal!” diye bağırdı. “Herif nere-

deyse öldürüyordu beni! Fark etmedin mi yoksa?”

- 158 -

KUŞATMA ALTINDA

Horace’m ellerini itmek istedi ama başaramadı.

“Bıçağı nereye sapladı?” diye sordu Horace telaşla. Yarayı

bulup kam durdurması gerektiğinin farkındaydı. Karın ve göğse

alınan yaraların genellikle ölümcül olduklarını biliyordu ve

aramaya devam ederken paniklemeye başladığını hissetti.

“Kes şunu!” diye bağırdı Will öfkeyle, arkadaşından uzak-

laşarak. “MacHaddish’in kanı o, benimki değil!”

Horace, bir an için hiçbir şey anlamadan bakışlarını arka-

daşına çevirdi.

“Seninki değil mi?” dedi.

“Hayır. Elini vurduğum noktaya baksana! Dövüş sırasında

her yanıma kan bulaştırdı. İyiyim ben.”

Bunun üzerine, garip bir şekilde, tam da rahatlamanın eşi-

ğindeyken öfkeden patlamak üzere olduğunu fark etti Horace.

“Onun kanı, ha? Bunu bana neden söylemedin? Kan kay-

bettiğini zannedip telaştan deliye döndüm burada be!”

“Bana konuşma şansı verdin mi ki?” dedi Will. “Bir anda

üstüme çullanıp vücudumu yoklamaya, oramı buramı ellemeye

başladın!”

Geçirdikleri öfke nöbetleri, tabii ki yaşadıkları şok ve kor-

kuya verdikleri tepkiden başka bir şey değildi. Yine de bunun

gerçek bir kavgadan aşağı kalır yanı yoktu.

“Kusura bakma!” diye cevabı yapıştırdı Horace. “Senin adına

endişelendiğim için affet beni. Bir daha olmaz!”

“Eh, buraya biraz daha erken gelebilseydin, bir sorun çık-

mayacaktı,” diye yanıt verdi Will hızla. “Hangi cehennemdeydin

ki?”

- 159 -

JOHN FLANAGAN

“Hangi cehennemdeydim, ha? Ya sen hangi cehennemdey-

din? Seni bulacağım diye az kalsın delirecektim! Hayatını kur -

tardığım için böyle mi teşekkür ediyorsun bana? Çünkü sana şu

kadarını söyleyeyim, burada yatan dostumuz karşısında pek

üstün durumda değil gibiydin.”

Baygın yatan MacHaddish’i ayağının ucuyla dürttü. İskoti

generali, ses çıkarmadan yatmaya devam ediyordu. Will, ar-

kadaşının haklı olduğunu fark ederek utanacak kadar sağduyu

sahibiydi.

“Özür dilerim Horace. Haklısın. Hayatımı kurtardığın için

teşekkür ederim.”

“Şey...” Huzursuzca kımıldanma sırası Horace’daydı şimdi.

Will’in bariz öfkesinin altında yatan nedenin farkındaydı.

Ölümle burun buruna gelen birçok askerin benzer tepkiler ver-

diğine şahit olmuştu ve Will’in amacının nankörlük olmadığının

farkındaydı. “Önemli değil. Lafı bile olmaz.” Konuyu de-

ğiştirmeye çalıştı ve aradığı mükemmel fırsatın karın üzerinde

baygın yattığını fark etti.

“Sanırım onu GrirnsdeH’e götürsek iyi olacak,” dedi. Eğilip

omzuna atmak için kollarından yakaladığı İskoti generalinin sağ

kolundan hâlâ kan damladığını fark etti. “Şunu bağlasam iyi

olur, yoksa her yanıma kan bulaşacak.”

Adamın vücuduna sarılı ekose kumaştan hızla kopardığı bir

parçayı, yaralı bileğinin etrafına sardı. Ardından, Will’in de

yardımıyla, baygın generali omuzlarına aldı.

Hoşnutsuzlukla yüzünü buruşturarak “Yakından çok kötü

kokuyor, değil mi?” dedi.

Will, aldırmazlıkla omuz silkti. “Fark edemeyecek kadar

- 160 -

KUŞATMA ALTINDA

meşguldüm.” Açıklık boyunca bakındı ve karın içine yarı gö -

mülü duran saks bıçağım alarak pusu alanına doğru yürüyen

Horace’ı takip etmeye başladı. “Tekrar teşekkür ederim Ho-

race.”

Horace, tek omzuna yatırarak dengelediği MacHaddish’in

izin verdiği kadarıyla omuz silkti.

“Neyse, boş ver,” diye karşılık verdi. Birkaç dakika boyunca

sessizce ilerledikten sonra Will kendisini tutamadı.

“Ama gerçekten de, hangi cehennemdeydin yahu?”

aygın general dışında, İskoti devriyesinden üç asker daha

ağaçların arasındaki şiddetli dövüşten sağ çıkmıştı. İkisi

B

yar

alı değildi; gerçi birinin çenesi Horace’ın darbesinden ötü-

rü şişmişti. Üçüncüsü ise, kolundaki kocaman balta yarası ne-

deniyle kan kaybından yarı baygın vaziyette

ydi.

Kısa süreli öfke nöbeti geçen Gundar, sağlık durumu yerinde

olan iki İskoti askerine arkadaşları için bir sedye yapmalarını ve

adamı Malcolm’un kulübesine taşımalarım emretti. Askerler işe

koyulduğunda, Will’e işaret etti.

“Bir tanesi elimizden kaçtı,” dedi. “İstersen peşinden birkaç

adamımı gönderebilirim.”

Will, duraksadı. Skandiyalılar mükemmel savaşçılardı belki,

ancak karanlıkta koşarak kaçan bir adamın izini sürme

konusundaki

yeteneklerinden

şüphe

ediyordu

doğrusu.

MacHaddish’in ekibinden kimsenin kaçmamış olmasını tercih

ederdi ama bunun çok şey istemek anlamına geldiğini de bili-

yordu. Savaşın karmaşası sırasında ağaçların arasına süzülüp

kaçmak, tek bir asker için hiç de zor değildi. Kaçmasa daha iyi

- 162 -

KUŞATMA ALTINDA

olurdu ama o kadar da önemli değildi. Horace’ın rahatlayarak

yere indirdiği MacHaddish’i işaret etti.

“Hedefimize ulaştık,” dedi. “Bırakın gitsin. Nasılsa bize bir

zarar veremez.”

İçinden haklı çıkmayı umut ederek dalgın bir ifadeyle yü-

zünü buruşturdu.

Sedye hazır olduğunda Horace, İskoti generalini yeniden

omzuna aldı. Nils Ropehander nöbeti devralmayı önerdiyse de

başını iki yana salladı.

“Belki sonra,” diye yanıt verdi. “Şu an için çok zorlamıyor.”

Ancak Grirnsdell’deki açıklığa kadar önlerinde uzun bir yol

vardı ve neticede Horace ile Skandiyalı savaşçılar generali

nöbetleşe taşımak zorunda kalacaklardı. Yükünün Nils tara-

fından devralınınasının ardından omuzlarını birkaç kez silken

Horace, ağrıyan omuz kaslarını gevşetmek üzere boynunu bir o

yana bir bu yana çevirmeye başladı.

Esirleri işaret ederek usulca “Bu adamları ne yapacağız?”

diye sordu. Will, hemen cevap vermedi.

“Sanırım bir tür hapishane inşa etmemiz gerekecek,” dedi

kararsızca. “Başlarında nöbetçi tutmamız da.”

Horace, “Çocuklar buna bayılacak,” diye homurdandı ön-

lerinde yürüyen, kendi aralarında sessizce şakalaşıp gülüşen

Skandiyalıları işaret ederek. “Zamanlarını tutuklu başında

bekleyerek geçirmek istemeyeceklerdir. Yiyip içmeyi tercih

ederler.”

Will omuz silkerek “Bu kötü olur,” dedi. “Belki de kol ve

bacaklarına bir çeşit kelepçe takabiliriz; pranga türü bir şey. O

şekilde başlarında yalnızca bir tek kişi olsa yeter.”

JOHN FLANAGAN

“Bu, o kadar da zorluk çıkarmayacaktır,” diye onayladı Ho-

race.

Açıklığa gece yarısına doğru vardılar. Kalın ağaç örtüsü al-

tında ilerledikleri sırada görme şansı bulamadıkları ay yüksel miş

ve batmıştı. Ağaçların arasından çıktıklarında, Skandiyalı- ların

yemek hazırlamak üzere yaktıkları ateşlerden geriye kalan

korların açıklık boyunca saçtığı titreşen ışıklar tarafından

karşılandılar. Malcolm’un pencerelerinde de ışıklar yanıyordu.

Meydanın ortasına geldiklerinde, kapı açıldı ve karanlık alan

ışıkla kaplandı.

Malcolm, grubu karşılamak için dışarı çıktı.

“Yola çıktığınızın haberini aldım,” dedi. Will ile Horace,

yorgunluk dolu bakışları paylaştılar.

“Senin şu gözlemci ağının ötesine kimsenin geçemeyeceğini

bilmeliydik,” dedi Will.

Malcolm, dudaklarını hafifçe büzerek “Alışkanlık işte,” dedi.

Bir yandan da sedyenin yanına gelmiş, yaralı İskoti’yi

inceliyordu. “En iyisi onu iyice muayene edebilmem için içeri

taşımanız.”

Gundar, yaralı adamı kayıtsız bakışlarla süzdü.

“Ne gereği var ki? O bir düşman,” dedi. Malcolm’un yukarı

doğru kaldırdığı bakışları, Gundar’in gözleriyle buluştu. Göz-

lerine öfkeli bir ifade yerleşmişti.

“Bu beni ilgilendirmez. Adam yaralı,” dedi. Malcolm ile

birkaç saniye boyunca bakışan Gundar, sonunda pes ederek

omuz silkti.

“Sen bilirsin,” dedi, “ama bana soracak olursan, zama-

nını boşa harcıyorsun.”

~ 164 -

KUŞATMA ALTINDA

Evden açıklığa yayılan ışığa yaklaştıklarında, Malcolm, bazı

Skandiya savaşçılarının vücutlarında kaba sargılar bulunduğunu

fark etti. Gundar’ın vurdumduymazlık gibi görünen tavrının

altında yatan nedeni anlamıştı. Skandiyalı kaptan, adamlarına

karşı kendisini sorumlu hissediyordu.

“Adamlarının yaralarına da bakarım,” dedi özür dilercesine.

Gundar, başını sallayarak durumu kabullendi. “Teşekkür

ederim.” Gururu ağır basmış, Skandiyalıların yaralarıyla kendi

başlarına ilgilenebilecekleri cevabını vermenin eşiğine gelmişti.

Ancak son anda kendine gelip adamlarını Malcolm gibi bir

uzmanın tedavisinden mahrum edeceğini anlamıştı. Küçük bir

atışmadan elde edeceği zaferin buna değmeyeceğini düşün-

müştü.

Bir süre önce kendine gelen İskoti generali, patates çuvalı

gibi bir Skandiya savaşçısının sırtına atılmış olmasından kay-

naklanan rahatsızlığını dile getirmeye başlamıştı. Elleri Will’in

kelepçeleriyle arkasından bağlı olacak şekilde savaşçıların

arasında duruyordu artık. Kaçmaya kalkışmaması için boynuna

kalın bir halat geçirilmişti. Halatın diğer ucu Horace’ın ke-

merine bağlıydı. Tıknaz general etrafına bakınıyor, olan biteni

sindirmeye çalışıyordu. Gözlerinden zekâ pırıltısı okunuyor du

ve mavi boyanın altındaki suratı, hoşnutsuzlukla asılmıştı.

Malcolm, adamı ilgiyle inceledi.

“Sanırım bu MacHaddish, değil mi?” dedi. Adının söylen-

diğini anlayan general, bakışlarını aniden Malcolm’a çevirdi.

Will, başıyla onayladı.

“Evet, bu o,” dedi. “Bizi epeyce uğraştırdığını söyleyebili-

rim.”

- 165 -

JOHN FLANAGAN

Bir an, MacHaddish’in, boğazını kesmeye her saniye daha da

yaklaştığı o anları getirdi aklına. Hatırladıkları karşısında

ürperdi.

“Hımmm,” dedi Malcolm, generalin gözlerindeki keskin,

kurnaz parıltıları inceleyerek. “Yerinizde olsam ona hiç gü-

venmezdim.” İskoti generalinin yaralı elinin etrafına Horace

tarafından sarılan kaba bandajı inceledi. “Şimdilik bu kadarı

yeter. Daha sonra yakından bir göz atarım.” Arkasını dönerek

açıklığa doğru seslendi. “Trobar! Zincirleri getir!”

Açıklığın öteki tarafında beliren dev, hantal adımlarla onlara

doğru yaklaşmaya başladı. Adamın kocaman vücudunu fark eden

İskoti esirlerden biri, şaşkınlıkla bir şeyler söyleyerek geriye bir

adım attı. Trobar, çeşitli uzunluklarda demir zincirler taşıyordu.

İyice yaklaştığında, Will zincirlerin uçlarında kalın, sert deriden

boyunluklar olduğunu fark etti.

“Tutsaklarımızın yaramazlık yapmamaları için bir şeylere

ihtiyacımız olduğunu düşündüm,” diye açıkladı Malcolm, “bu

nedenle öğleden sonra Trobar’a bunları yaptırdım.”

Will ile Horace, hızla bakıştılar. “Birilerinin bunu düşünmüş

olmasına sevindim,” dedi Will. “Tüm dönüş yolu boyunca bu

sorunu nasıl çözeceğimizi düşünmüştük.”

Malcolm, “Siz onları yakalayın, ben kilit altında tutarım,”

diyerek gülümsedi. “Tutsakları zincirle lütfen, Trobar.”

İskoti savaşçılar, ilk başta Trobar’ın devasa boyutlarından

ürküp geri çekilmeye yeltendiler ancak bir Skandiya savaşçısı,

onları uyarırcasına hırladı. Bunun üzerine, kaim deri boyun-

luklara razı olmak zorunda kaldılar. Skandiyalılardan yardım

alan Trobar, daha sonra esirleri meydandan geçirip ağaçların

~ 166 -

KUŞATMA ALTINDA

dibinde bulunan kocaman, devrik bir kütüğün yanına getirdi. Uç

kısımlarına çaktığı geniş demir çivilerle tüm zincirleri kütüğe

tutturmuş oldu.

“Kar yağışı durduğuna göre, açıkta uyuyabilirler,” dedi

Malcolm. “Buna alışkınlar nasılsa.” Bakışlarını MacHaddish’e

çevirdi. “Sanırım generali diğerlerinden ayrı tutmamız daha iyi

olacaktır.”

Başıyla onaylayan Horace, “İyi düşündün. Ona kendi kütü-

ğünü verelim. Rütbesinin bir ayrıcalığı olarak,” diyerek hafifçe

sırıttı.

MacHaddish’in de boyunlukla zincirlenmesinin ardından,

ağaçların arasından çıkan Malcolm’un gizli cemaat üyeleri,

âdetleri olduğu üzere yorgun savaşçılara yiyecek içecek ge-

tirmeye başladılar. Gundar’m önceliklerini hisseden Malcolm,

Skandiyalıların yaralarını etraflıca temizleyip bir şifalı merhem

sürdükten sonra, onları düzgün ve etkili bir şekilde sardı.

Ardından yaralı ve hâlâ baygın yatmakta olan İskoti ile ilgile-

nerek kolundaki balta yarasını temizledi ve temiz bir iplikle

yaranın kenarlarını dikti. Yaralı adamın etine girip çıkan iğnenin

görüntüsü, Horace’m ürküp gerilemesine neden olmuştu.

Malcolm işini bitirdiğinde, Trobar, İskoti savaşçısını sun-

durmanın çatısı altında kalan bir yatağa taşıdı. Adamı yatırıp

üstünü battaniyelerle örttü. Ardından da bilinçli ya da bilinçsiz

bir şekilde, adamın boğazına geçirdiği bir diğer boyunluğu kısa

bir zincirle yatağa bağladı.

“Bir yere giderse, yanında yatağını da götürmesi gerekecek,”

dedi Malcolm gözleri parlayarak. “Bunu yapabileceğini hiç

sanmam.”

- 167 -

JOHN FLANAGAN

Malcolm’un ahalisi tarafından beslenen diğer İskoti askerleri,

kocaman ekose kumaşlarına sarınmış ve bağlı bulundukları

kütüklere yaslanmışlardı bile. Esaret hayatları hakkında fikir yü-

rütüyor olmalıydılar. İşkence görmeyeceklerini ya da öldürülme-

yeceklerini anlayarak oldukça rahatlamışlardı. Bunun bir sonucu

olarak da dünyanın her yerinde görülen bir asker görüntüsü çizi-

yor, fırsatını buldukları an uykuya dalıyorlardı. Horultuları

açıklığın öteki yanından bile duyuluyordu. MacHaddish ise tam

tersine kendi kütüğüne dimdik yaslanmış, gözleriyle açıklığı

tarıyordu.

“Birinin onu izlemesi gerek,” dedi Horace, yumuşak ve düz

bir ekmek somununun içine sıkıştırılan ızgara kuzu etini ısıra-

rak. Yakınlarındaki Trobar, anlaşılmaz bir şeyler homurdanarak

kalktı ve MacHaddish’in birkaç metre ötesine gidip, gözlerini

adamın üstüne dikerek oturdu. Gölgelerin içinden sessizce çıkan

siyahlı beyazlı bir yaratık da açıklığı aşarak devin yanma geldi.

Köpeği gören Will’in dudaklarına bir tebessüm yerleşti.

“Köpek bu işi halledebilir,” dedi, “ama belki de gece boyunca

başında bir nöbetçi bırakmalıyız. Neyse ki açıkta yattıkları için

göz kulak olması zor değil.”

Omuzlarını yukarı aşağı oynatarak yaralılarla ilgilendiği sı-

rada kaskatı kesilen kol ve sırt kaslarını gevşetmekle meşgul

olan Malcolm da onlara katıldı.

“Trobar, onu birkaç saatliğine gözleyebilir,” dedi. “Siz ikiniz

gidip dinlenin. Ben bir nöbetçi çizelgesi hazırlarım.”

Will, memnuniyetle gülümseyerek “Bana uyar,” dedi. “Yo -

rucu bir gündü.” Arkasını dönerek Horace ile paylaştığı çadıra

doğru yürümeye başladı. Birden yarıyolda durup aklına gelen bir

şeyi şifacıya sordu.

- 168 ~

KUŞATMA ALTINDA

“Onu ne zaman sorgulamak istiyorsun?” dedi. Bir yandan da

parmağıyla kütüğe yaslanmış dimdik oturan zincirli generali

işaret ediyordu.

Malcolm, hiç duraksamadan yanıt verdi.

“Yarın gece,” dedi. “Direncini kırmak için planladığım

sürpriz, karanlıkta çok daha etkili olacak.”

- 169 -

• •

ğleye doğru, çadırının önünde bacak bacak üstüne atmış

Ö

otur an Will, Alyss’in önceki gece gönderdiği mesajı in-

celiyordu.

Bir hancı yamağıyken üzerine dökülen kaynar su sonucu

korkunç bir şekilde sakat kalan ve Malcolm’un yanına sığınan

Mortinn, gece boyunca ormanın kıyısında nöbet tutmuş ve

Alyss’in penceresinden gönderdiği ışıklı mesajı dikkatle kay-

detmişti. Çocuk birkaç hata yapmıştı yapmasına ama mesajın ana

fikri kolayca anlaşılıyordu.

Çadırın dışında hiçbir şey yapmadan oturan Horace, şifreleme

işlemini izlemek için can atıyordu. Ancak Will’in şifrenin gizli

kalması konusundaki kararlılığını çok iyi bildiğinden, yerinden

kalkıp MacHaddish ile İskoti savaşçılarını kütüklere bağlayan

zincirleri kontrol etmeye gitti. Zincirlerin hâlâ sağlam

olmalarından memnun kalarak, yanından geçtiği köpeğin başını

okşamak için durdu. Hayvan, kalın kuyruğunu birkaç kez

toprağa vurarak tepki verdi. Nöbetçiler birkaç saatte bir

değişirken, köpek, tüm gece te-

~ 170 ~

KUŞATMA ALTINDA

tikte beklemişti. Horace, muhafızlık rolünü artık Trobar’ın

oynadığını fark etti.

“Aferin sana, Esmer,” dedi Horace. Karşılık olarak kuyruk,

bir kez daha toprağa vuruldu. Trobar, Horace’ı sert bakışlarla

izliyordu. Horace, devin nadiren ağzını açıp bir şey söylediğinin

bilincindeydi. Hasar gören damağı, konuşmayı Trobar için

zorlaştırmıştı. Ayrıca kelimeler ağzından öyle peltek peltek

çıkıyordu ki, anlaşılmaları son derece zor oluyor ve cevaplarını

takip eden meraklı sorular da devasa adamı utandırmaktan başka

bir işe yaramıyordu. Ancak bu kez, çaba harcamasını

gerektirecek kadar canı sıkılmış olmalıydı.

“E’fme’ diil,” dedi.

Horace, bir an duraksadıysa da devin söylemeye çalıştığı şeyi

anladı. Trobar’ın S ve R gibi vurgulu sessizleri söylerken

zorlandığını fark etmişti.

“Esmer değil mi dedin?” diye şansını denedi ve kocaman

öfkeli surat, şiddetle öne arkaya sallandı. Trobar’ın tepkisine

bozulan Horace, özür dilercesine omuz silkti. Köpek için seç-

tiğim isimle herkes dalga geçiyor, diye geçirdi aklından. “Nedir

adı öyleyse?” diye sordu.

Bir an durup konuşmaya hazırlanan Trobar, kelimeyi net bir

şekilde telaffuz etmeye çalışarak açıkladı: “Gö’öge.” Sanki

ö’lerin arasında bir harf daha vardı ama onu yutmak zorunda

kalıyor gibiydi.

Birkaç saniye düşünen Horace, birden aklına gelen fikirle

sordu:

“Gölge mi?”

- 171 -

JOHN FLANAGAN

Bunun üzerine kocaman surat bir tebessümle kaplandı ve

Trobar hevesle başını salladı.

“Gö’öge,” diye tekrar etti; birileriyle iletişim kurabildiği için

çok mutlu olmuştu. Adını duyan köpeğin kuyruğu bir kez daha

toprağı dövdü. Hayvanı inceleyen Horace, onun yere yapıştırdığı

kamıyla nasıl aralardan kaydığını, bir hayalet gibi sessizce

hareket ettiğini geçirdi aklından.

“Bu çok güzel bir isimmiş yahu,” dedi. Dev adamın yaratı-

cılığı karşısında etkilenmişti. Trobar, bir kez daha başını salla-

yarak onayladı.

“E’fme’den daa ii,” dedi mağrur bir edayla.

Sataşmayı fark eden Horace, şüpheyle ona baktı. Sırf doğru

duyduğundan emin olmak için ifadeyi tekrarladı.

“Esmer’den daha iyi mi dedin?”

Trobar, başını birkaç kez sallayarak onayladı. Horace, aldır-

maz bir ifadeyle omuz silkti.

“Herkes bir anda eleştirmen kesiliverdi,” dedi ve Will’in

mesajı çözüp çözmediğini kontrol etmek üzere geri döndü.

Yürürken Trobar’ın arkasından attığı gür kahkahayı duyabi-

liyordu.

Horace döndüğünde, Will de şifre anahtarını cebine koy-

makla meşguldü.

“Alyss’den ne haberler var?” diye sordu Horace. Will, ba-

kışlarını bir kez daha şifresini çözdüğü kâğıda çevirdi. Mesajı

henüz okuduğundan, içgüdüsel olarak o tarafa bakma ihtiyacı

hissetmişti.

“Aslında bizi MacHaddish’in ziyaretinden haberdar etmek

- 172 -

KUŞATMA ALTINDA

istemiş ama Orman’a verilmesi gereken haberleri de var. Kor-

karım babası hayatını kaybetmiş.”

Horace’m yüzü asıldı. “Keren mi öldürtmüş?”

Will omuz silkerek, “Doğrudan değil,” dedi. “Daha çok bir

kazaymış aslında ama uzun vadede sorumlu olan kişi Keren

elbette. Alyss onun artık kesinlikle geri adım atmayacağını

söylüyor. Tek umudu İskotilerle yaptığı planının başarılı

olmasıymış.”

“Alyss’in ne zaman harekete geçeceklerinden haberi yoktur

herhalde?” diye sordu Horace. Will, başını iki yana salladı.

“Şansımız yaver giderse, Malcolm, bu bilgiyi akşam

MacHaddish’den öğrenecektir,” dedi.

Ancak Horace bundan o kadar emin değildi. “Yerinde olsam

o ihtimale pek güvenmezdim. Herif çetin ceviz gibi duruyor.

Malcolm’un neler tasarladığından haberin var mı?”

“Hiçbir fikrim yok. Bu gece hep birlikte göreceğiz. Şimdi

gidip Orman’a babasıyla ilgili haberleri vermem gerek.”

Sanki acılı haberleri Orman’a vermenin kolay bir yolunu

bulabilecekmiş gibi mesaja son bir bakış atarak yavaş hareket-

lerle ayağa kalktı. Horace, kocaman elini arkadaşının omzuna

koydu.

“Ben de seninle geliyorum,” dedi. Arkadaşı için yapabileceği

somut bir şey yoktu. Ancak varlığının Will’i bir parça olsun

rahatlatacağının farkındaydı.

“Teşekkürler,” dedi Will ve ikisi, yan yana açıklık boyunca

ilerlemeye başladılar.

Açıklıkta olan biten her şeyi dikkatle izleyen MacHaddish ise

arkalarından bakıyordu.

- 173 -

JOHN FLANAGAN

SB* ---------- *—

Will, Syron’un öldüğünü bildirdiğinde, Malcolm ve Xander ile

minik kulübede bulunan Orman, haberleri kaderci bir yaklaşımla

kabullendi.

“Neyse ki Alyss hiç acı çekmediğini söylüyor,” dedi Will,

haberin etkisini yumuşatma umuduyla. “Mesaja bakılırsa, son-

lara doğru bilinci kapanmış ve kendini bırakarak aramızdan

ayrılmış.”

“Haberi benimle paylaştığın için teşekkür ederim,” dedi

Orman. “Sanırım bunun şu ya da bu şekilde gerçekleşmesini

bekliyordum. Bir şeyler olduğunu sezmiştim bir şeylerin eksik

ya da bir kayıp olduğunu hissediyordum. Babamın ölmüş ol-

duğunu içten içe biliyordum aslında.”

Bu haber üzerine Xander’in gözleri dolmuştu. Gençliğinden

bu yana Syron’un ailesine hizmet ediyordu. Üzgün hali, aileye

karşı hissettiği derin bağlardan kaynaklanmıyordu. Xander,

hizmetkârlığın efendileriyle o tür bir bağ kurabilecek kadar

ötesine geçebilen biri değildi. Üzüntüsünün nedeni, ruhuna

işlemiş olan görev bilinciydi. Syron’un ölümü, ufak tefek

adamın şaşkınlığa düşmesine neden olmuştu; kolunu ya da ba-

cağını kaybetmiş gibi hissediyordu.

Birkaç aydan bu yana Orman’ın sekreteri olarak hizmet ve-

riyor olsa da, sadakati öncelikle Syron’aydı. Will ile Horace’ın

birçok kez şahit oldukları üzere, Xander’in sadakati oldukça

derinlere kök salmış ve adamın karakteriyle bütünleşmişti.

Üzüntüsüyle her zamanki gibi başa çıkmaya çalışıyor, artık

- 174 ~

KUŞATMA ALTINDA

resmen efendisi haline gelen Orman’a hizmet etmenin bir yo lunu

arıyordu.

“Bir isteğiniz var mı Lordum? Yapabileceğim herhangi bir

şey?”

Orman, adamın omzunu nazikçe okşadı.

“Teşekkür ederim Xander ama senin de yas tutman gerekiyor.

Ne de olsa babam senin benden önceki efendindi ve ona karşı

derin bir sadakatin olduğunu biliyorum. Bir süre beni kendine

dert etme.”

Kısa boylu hizmetkârın suratı bir anda buruşmaya başlayın ca,

Orman, eski efendinin ölüm haberi karşısında sekreterinin en iyi

ilacının yeni efendisine hizmet etmek olduğunu kavradı.

“Aslında düşündüm de,” dedi, “sanırım büyük bir fincanda

çay içmek istiyorum. Senin için çok sıkıntı yaratmayacaksa

eğer.”

Xander’in yüzü, bir anda aydınlandı. Bir şeyler yapıyor olma

fikri, ruh halinin bir miktar da olsa normale dönmesini

sağlıyordu.

“Derhal Lordum!” diyerek diğerlerine baktı. “Başka bir şey

isteyen var mı?”

Will ile Horace, şaşkınlıklarım gizleme ihtiyacı hissetmişti.

Sekreter, son birkaç günden beri bariz bir huysuzluk içindeydi.

Ancak Malcolm, adamın bir işe yarama ihtiyacını anlıyordu.

“Zahmet olmazsa ben de bir fincan alırım, Xander,” dedi

usulca.

Başını birkaç kez sallayan Xander, enerjik bir hareketle el-

lerini ovuşturup küçük kulübenin mutfağına yollandı.

- 175 -

JOHN FLANAGAN

Xander odadan çıkınca Will, Malcolm’a dönerek, “Bu gece

için planımız nedir?” diye sordu.

“Buranın doğusunda bir açıklık var,” dedi Malcolm. “Benim-

kiler şu an orada hazırlık yapıyor. Ay battığında MacHaddish’i

oraya götüreceğiz.”

Horace’m yüzü, düşünceli bir hal aldı. Bir süredir

Malcolm’un MacHaddish’i konuşturmak için neler planladığını

merak ediyordu.

“Aklında tam olarak ne var?” diye sordu. Şifacı, bakışlarını

savaşçıya çevirdi. Her zaman sevecen bir tebessümün hâkim

olduğu yüzü ifadesizleşmişti.

“MacHaddish’in korkularıyla batıl inançlarından faydala-

nacağım. İskotilerin varlığına inandığı bir dizi iblis ve doğaüstü

yaratık işime yarayacak.”

“Tam olarak neye benzediklerini biliyor musun bari?” diye

sordu şifacıyı ilgiyle izleyen Orman.

Malcolm, sıkılganlıkla omuz silkti. “Şey, evet. Bizim ço-

cuklardan biri, gençlik yıllarını sınırın kuzeyinde geçirmiş. İs -

koti iblisleri ve batıl inançları konusunda epeyce bilgili.” Akima

gelen fikir üzerine Will’e döndü. “Bu gece koruma olarak birkaç

Skandiyalı savaşçıya ihtiyaç duyacağımızı sanıyorum,” dedi.

“Gundar’a, en akılsız ve batıl inançları en derin adamlarından

ikisini ya da üçünü yanımıza alıp alamayacağımızı sorsana.”

“Onunla konuşurum,” dedi Will dalgın bir biçimde, “ama

yanımıza kafası çalışan adamları alsak daha iyi olmaz mı?”

Malcolm, başını iki yana salladı. “Korku, kendinden beslenir.

MacHaddish Skandiyalıların dehşete düştüğünü görünce,

- 176 -

KUŞATMA ALTINDA

benim de onu korkutmam daha kolay olacaktır. Numara yap-

mıyor olmaları, durumun inandırıcılığını arttıracak.”

Tam o sırada, elinde dumanı tüten çay fincanlarını taşıdığı

tepsiyle Xander içeri girdi. Orman, uzatılan tepsideki fincan-

lardan birini aldı.

“Teşekkürler Xander,” dedi. “Sen olmasan ne yapardım,

bilmiyorum.”

Xander, gülümsedi. Will ile Horace, adamın yüzünde nadiren

gördükleri bu ifade karşısında şaşkınlıkla bakıştılar. Önemli bir

liderlik ve otorite dersine şahitlik ettiklerinin her ikisi de

farkındaydı.

“Ben de teşekkür ederim,” dedi Malcolm, sıra ona geldiğinde.

Memnuniyetle çayından bir yudum aldıktan sonra Will ile

Horace’a döndü. “Siz de izlemeye gelecek misiniz?”

“Elbette,” diye cevap verdi Will. “Böyle bir gösteriyi dün-

yada kaçırmayız.”

Malcolm, başıyla onayladı. “Ben de öyle düşünmüştüm.

Neyse, zamanı geldiğinde Trobar’ın sizi oraya getirmesini

sağlarım. Az sonra gidip açıklıktaki hazırlıkları kontrol ede-

ceğim.” Fincanına bakarak gülümsedi. “Şu mükemmel çayı

bitireyim de önce hele.”

- 177 -

robar, küçük grubu Grimsdell’e özgü bir yoldan götürü-

yordu. Çalılarla kaplı dar ve sıkışık patika, tepesinde yük

-

T

sel

en kocaman ağaçların altından kıvrılarak ilerliyordu. Pati-

kanın genişliği, iki metreyi bile bulmuyordu. Yukarılarda ise

sıkışık ağaçların oluşturduğu kubbe patikanın üstüne kapanı-

yor, iç içe geçmekte olan ağaç dallarıyla sarmaşıklar, yıldızla -

rın görünmesini engelliyordu.

Belirsiz aralıklarla sıralanmış esrarengiz sembollerin ve uyarı

işaretlerinin yanından geçtiler; tüm işaretler kafatasla- rıyla

kemiklerden oluşuyordu. MacHaddish etkilenmemiş gibi

durmasına rağmen, yanlarındaki üç Skandiya askerinden tedirgin

mırıltılar yükselmişti.

Will’in keyfini iyice kaçıran şey ise, ormanın sessizliğiydi.

Gece ortaya çıkan hayvanların çalılara sürtünürken çıkardıkları

sesler ya da yarasa ve baykuşların ağaçların arasından geçerken

çıkardıkları hışırtılar duyulmuyordu. Çıt yoktu.

Yine de ormanın cansız olduğunu söylemek mümkün değildi.

Tam tersine, etraflarında kocaman bir canlı yaşıyordu

- 178 -

KUŞATMA ALTINDA

gibiydi; taşıdıkları meşalelerden çıkan minik ışık demetleri nin

kıyısında kalan zifiri karanlıkta onları izleyen birileri vardı

sanki. Orman, devasa ve kadim bir kötülük suretine bürünmüş

gibiydi.

Bu düşünceyle titreyen Will, pelerinini vücuduna sıkıca

sardı. Karanlık ve bu sessizlik, aklıma gerçek dışı fikirlerin

gelmesine neden oluyor, dedi içinden. Korkacak bir şey yoktu

ki. Ormana ilk girdiği zaman tanık olduğu görüntü ve seslerin

Malcolm’un oyunları olduğunu biliyordu artık. Lâkin... Malcolm

gelip içinde yaşamaya başlamadan uzun zaman önce bile kadim

bir ormandı burası. Sıcağın ve arındırıcı güneş ışınlarının asla

nüfuz edemediği ağaç diplerinde ne tür bir kötülüğün kök salmış

olduğunu kim bilebilirdi ki?

Hemen yanında yürüyen Horace’a doğru kaçamak bir bakış

attı. Horace’m yüzü, taşımakta olduğu meşalenin ışığında solgun

ve kararlı görünüyordu. O da benimle aynı şeyleri hissediyor

olmalı, diye geçirdi aklından Will.

Ağaçların arasından kıvrılarak yollarına devam ettiler. Trobar

grubun başını çekiyor, MacHaddish ise hemen arkasından

geliyordu. Dev, MacHaddish’in zincirini bir önceki gece bağlı

olduğu kütükten sökmüş ve daha ufak bir kütüğe çivilemişti.

Kütüğü tek eliyle hiç zorlanmadan taşıyordu. Horace ile Will, o

büyüklükte bir kütüğü taşımanın normal bir insanın gücünü

aştığının farkındaydı. MacHaddish’in kaçmayı denememesi için

alınmış basit bir önlemdi bu. Trobar’ın tek yapması gereken şey,

ağır kütüğü yere bırakmaktı. O zaman MacHaddish,

emekleyerek ilerlemek zorunda kalacaktı.

- 179 -

JOHN FLANAGAN

İskoti generalinin hemen arkasındaki üç Skandiyalı,

MacHaddish’in kaçması -ya da yürüyüş sırasında karşılarına

doğaüstü bir varlığın çıkması- ihtimaline karşı silahlarını hazır

tutarak yürüyordu.

Will ile Horace ise grubun en gerisindeydiler.

“Açıklık ne kadar uzakta?” diye sordu Horace usulca. Or-

manın karanlığı, içini bunaltmaya başlamıştı. Sanki üstlerine

kapanacak gibiydi. O an berrak gökyüzüne bir göz atıp nefes

almasına izin verecek açıklığa çıkmak için neler vermezdi ki.

Will omuz silkerek, “Yakın olduğunu söylemişti,” dedi “ama

patika böyle kıvrılıp dönmeye devam ederse, kilometrelerce

yürümek zorunda kalabiliriz.”

Alçak sesle konuşmalarına rağmen, çıkardıkları gürültüyü

duyan Trobar dönüp onlara doğru baktı. Parmağını dudaklarına

götürerek susmalarını işaret etti. Kafile sessizce yürümeye

devam ediyordu.

Birkaç metre ilerledikten sonra, Trobar elini kaldırdı ve

kafile durdu. Etraflarını saran kasvetli karanlıkta ileriyi gö -

rebilmek için meşalesini yukarı kaldırdı ve etrafına bakındı.

Diğerleri de içgüdüsel olarak onun bu hareketlerini tekrarladı.

Will, MacHaddish’in o her zamanki umursamaz hareketlerinde

ilk gediğin açılmaya başladığını fark etti. Generalin bakışları,

Trobar’dan etraflarını saran karanlığa ve arkalarına doğru hızla

gidip geliyordu.

Eh, sinirleri çelikten değilmiş demek ki, diye düşündü Will.

Öfkeyle arkasına bakan Trobar, mırıldanıp duran Skandiyalı-

lara dönerek tekrar sessiz olmalarını işaret etti. Öne doğru bir

adım attıktan sonra kararsızlıkla durdu. Tedirginliği kafilenin

- 180 ~

KUŞATMA ALTINDA

diğer üyelerine de sıçramıştı. Will’in içinde, hemen arkala-

rındaki karanlıktan bir şeylerin çıkıp onu yakalayacağına dair

güçlü bir sezgi belirmişti. Dönüp baktığında, meşalesinden

yayılan ışığın gerisinde kalan karanlıktan başka bir şey göre-

medi.

Aniden bir ses duyulmaya başladı.

Devasa bir yaratığın nefes alıp vermesini andıran tok ve dü -

zenli bir gürültü çarpıyordu kulaklarına. Ses, her iki yandan ve

arkalarından geliyordu. Birden ön taraftan duyuldu. Sonra da

sağlarından. Will’in tüyleri diken diken olmuştu. Sanki orman

hayat bulmuş gibi, diye geçirdi aklından. Sonra saçma sapan

fikirleri zihninden çıkarmak için öfkeyle silkindi. Malcolm’un

seslerin ormanda yayılması için hazırladığı düzenekten haber-

dardı. Şifacı, seslerin farklı noktalara iletilip güçlenmesi için

kullandığı boru ağını ona göstermişti. Karanlığın içinde bir

yerlerde, Malcolm’un fıçı gibi bir göğsü olan asistanı Luka

boruların içlerine doğru nefes alıp veriyor, sesler de borular

aracılığıyla etraftaki ağaçlarda bulunan farklı noktalara iletili yor

olmalı, dedi Will içinden.

Soluk alıp verme sesleri, başladığı gibi aniden sona erdi.

Trobar, isteksiz adımlarla arkasından yürüyen MacHaddish ve

Skandiya askerleriyle birlikte yeniden ilerlemeye başladı. Will

birden, Trobar’m bu kararsız ve tereddütlü tavırlarının bir hi-

leden ibaret olduğunu kavradı. Dev mükemmel bir oyunculuk

sergiliyor, devam edip etmeme konusunda kararsız kalmış gibi

davranıyordu. Malcolm’un aktardığı ifadelerle, korku kendini

besliyordu. Bir hilkat garibesini andıran devasa vücuduyla Trobar

bile dehşete düşüyorsa, diğer kafile üyelerinin ödü kopuyor

olmalıydı.

- 181 -

JOHN FLANAGAN

Bir kez daha duran Trobar, diğerlerini uyarmak için yeniden

arkasını döndü. Birden başım iki yana sallayarak ormanı

dinlemeye başladı.

Ses, aynı anda hiçbir yerden ve her yerden geliyordu. Nefes

alıp verme sona ermiş, yerini derin bir iç geçirme almıştı. İn san

kulağının güçlükle duyabileceği hafiflikte, gırtlaktan gelen uzun

hırıltılardı bunlar.

Gözleri korkudan fal taşı gibi açılan Trobar, arkasını dönüp

küçük kafileye bir göz attı.

Boğuk bir sesle “Çab’buk!” diye bağırdı ve hemen ardından,

söylediğini anlamamış olabilirler diye ayaklarını sürüye rek

koşmaya başladı. Gafil avlanan MacHaddish, donakaldı.

Boynundaki zincirin gerilmesiyle birlikte ayakları neredeyse

yerden kesilecekti. Tökezleyip ağaçlara çarparak dengesini

zorlukla sağladı. Yere düşmesi halinde Trobar’m onu bekle-

meyeceğinin farkındaydı. Boyunluk nefesini kesinceye kadar

iriyarı muhafızının ardından sürüklenecekti.

Skandiyalıların ise ikinci bir uyarıya ihtiyaçları yoktu. Ser-

semleyen generalin arkasından koşturuyor, adamı daha hızlı

gitmesi ya da onlara yol vermesi için silahlarıyla dürtüp duru-

yorlardı. Bir an duraksayan Will ile Horace, engebeli yoldaki

köklere ve çukurlara takılarak grubu takip etmeye başladılar.

Koşarken meşalelerinden çıkan alevler arkalarında izler bıra-

kıyor, etraflarına kıvılcım demetleri saçılıyordu.

Will, kendi kendine bunun bir şaşırtmaca -göz ve kulak al-

danması- olduğunu tekrar etti. Malcolm ile takipçilerinden bir

grup insanın bütün gün bunu hazırlamakla meşgul olduklarını

biliyordu. Ancak mantığı ona korkacak bir şey bulunmadığım

- 182 ~

KUŞATMA ALTINDA

söylese de, soğuk ve karanlık orman, insanı dehşete düşürü-

yordu.

Homurtular farklı bir hal almıştı artık. Sanki orman kaçan-

ların arkasından hakaret yağdırıyormuşçasına, genizden gelen bir

kahkahaya dönüşmüştü.

Hemen önlerinden, tekrar tekrar acele etmeleri için seslenen

Trobar’ın boğuk, peltek sesi duyuluyordu. Will, arkasını dönüp

geriye doğru bir göz attı, ancak meşalesi başının hemen yanında

durduğu için bir, iki metreden öteyi seçemi- yordu. Tüm benliği

bir kez daha o önüne geçilmez dehşet hissiyle sarsıldı; kocaman

ve düşmanca niyetleri bulunan bir varlık, geride bıraktıkları

gecenin içinde pusuya yatmış bekliyor gibiydi.

Ayağı bir ağaç köküne takılınca, öne doğru tökezledi. Ancak

yere düşmeden, Horace’m onu kolundan yakaladığını hissetti.

“Önüne bakarak yürüsene!”

Korku, bulaşıcı bir hal almıştı artık. Will, Horace’m tiz

sesinden çocuğun da korktuğunu anlayabiliyordu. Horace da

Will’in korku dolu bakışlarının farkındaydı. İkisinin de bir-

birlerinin cesaretine olan inancı tamdı. Dolayısıyla Horace’m

içine düştüğü dehşet Will’in, Will’inki de Horace’m daha çok

korkmasına neden oluyordu. Gece, karanlık, dar ve dolambaçlı

patika korkularını tetikliyordu. Bunların her biri, insan zihninin

tanıdığı en eski korkudan, bilinmeyen karanlık korkusundan

besleniyordu.

Gecenin içinden gelen ses, yine değişmişti. Kahkahaların

yerini bir nabız gibi atan, sözsüz bir hırıltı almıştı. Ormandaki

yaratığın onlarla kedi fare gibi oynadığını ve canlarını almak

- 183 -

JOHN FLANAGAN

için üstlerine yürümesinin an meselesi olduğunu belirten, geri-

limin nefretle buluştuğu bir ses geliyordu kulaklarına.

Açıklığa adımlarını atmalarıyla birlikte, birden etraflarındaki

karanlık ve sıkışıklık kayboldu ve ormanın sesleri uzaklaşmaya

başladı.

Küçük kafilenin üyeleri, başlarını öne eğmiş soluk soluğa

normale dönmeyi bekliyorlardı. Açıklıkla aralarında yirmi metre

bile yoktu, ancak tepelerindeki gökyüzünü görebiliyorlardı artık

ve üstlerine kapanan o ağaçlardan uzaklaşınca içleri

ferahlamıştı. Açıklığın tam ortasında küçük bir ateş yanıyordu.

Ormanın kasvetli karanlığına alışan gözleri, şimdi bu parlaklığa

uyum sağlamaya çalışıyordu. İçgüdüsel olarak o tarafa doğru

yürümeye başladılar.

Birden, ateşle aralarında kalan aydınlık alana, uzun gölgesi

ateşten yayılan ışıkların üstünde kımıldayıp titreşen, ellerinden

birini kesin bir ifadeyle havaya kaldırmış bir şekil girdi.

Will, bunun Malcolm olduğunu fark etti. Ancak o alışıla -

geldik güleryüzlü, şefkatli şifacı görüntüsünden eser yoktu.

Farklı bir Malcolm’du bu. Üstündeki uzun, kara cübbede ay,

yıldızlar ve kuyrukluyıldızlar göze çarpıyordu ve çevrelerini

dolanan altın rengi ipliklerle süslenmişlerdi. Başına geçirmiş

olduğu boru şeklindeki uzun ve tepesi yassı şapkanın yaklaşık on

santimetre genişliğinde, dar bir siperliği bulunuyordu. Parlak

gümüş rengindeki şapka, ateşten gelen parıltıları yakalıyor ve

Malcolm’un en küçük hareketinde etraftaki ağaçların üstünde

garip, titrek gölgeler belirmesine neden oluyordu.

Şapka Malcolm’un boyunu uzatmış ve vücudunun bir parçası

haline gelmişti. İncecik vücuduyla Horace’dan bile bir

~ 184 ~

KUŞATMA ALTINDA

kafa uzun gibi duruyordu. Yüzü tamamen siyah ve gümüş renkli

garip şekillerle kaplanmıştı. Yüzüne bakanları dehşete düşüren

maskesinin altında, yalnızca düşmanca bakışlarla etrafını süzen

gözleri açıktaydı.

Ellerini iki yana açınca, Will adamın sırtındaki uzun cübbe-

nin kol kısımlarının, bir yarasanın kanatlarını andıracak şekilde

genişletilmiş olduğunu fark etti. Sesi de şifacınm o nazik,

dengeli sesine hiç benzemiyordu. Sert ve haşin, buyurgan ve

genizden bir sesle konuşuyordu. Dinleyenlerin endişelenmesine

yol açan, sinir bozucu bir ses tonu kullanıyordu.

Bu Malcolm değil, diye içinden geçirdi Will. Malkallam.

~ 185 ~

4 6rT',robar, seni ahmak!” diye korkudan suspus olan yar - X

dımcısına patladı Malkallam. “Ay batmadan -o henüz

uyanmadan- burada olun demiştim!”

Konuşurken etraflarını saran karanlık ağaç çemberini işaret

etti. Kafiledekilerin kulakları bir kez daha o kötülük dolu, gür

kahkahalarla doldu. Trobar, utanç ve korkuyla başını öne eğdi.

“Özzüğ dileğim, ssahip,” dedi süklüm püklüm bir ifadeyle.

Ancak büyücünün öfkeli gözlerinde merhamet yoktu.

“Özür, ha? Özrün bir işe yaramaz, seni budala. Onu uyan-

dırdın ve artık hepimizi korumam gerekiyor.”

Skandiyalılar, konuşmaları şaşkınlıktan fal taşı gibi açılmış

gözlerle dinliyordu. Malcolm’un Trobar karşısındaki katı, acı-

masız tavrı, ormanda yaşadıklarından ve büyücünün esrarlı bir

şekilde ortaya çıkışından bile daha korkutucuydu. Uzun za-

mandır Malcolm’un yanında yaşayan Skandiyalılar, şifacımn

çarpık vücutlu deve çoğunlukla nazik ve yumuşak kelimeler

kullanarak hitap etmesine alışıktı. Karşılarındaki bu adam ise

bambaşka biriydi.

- 186 ~

KUŞATMA ALTINDA

Ağaçların arasından çıkınca soğukkanlılığını biraz olsun geri

kazanan Will, kısılmış gözleriyle olan biteni izliyordu. Malcolm

ile Trobar’ın MacHaddish’i kandırmak üzere numara

yaptıklarını fark etmişti. İkisi de rollerini son derece iyi oynu -

yorlardı. Horace’a bakınca, savaşçı dostunun da onunla aynı

şüpheleri paylaştığını fark etti. MacHaddish’in, yüzlerindeki

kuşkulu ifadeyi görmemesi daha iyi olacaktı. Horace'a doğru

eğilerek, “Sakın çaktırma,” diye fısıldadı.

Horace başını salladı, ancak çıkardıkları bu minicik gürültü

bile Malkallam’m onlara doğru dönmesi için yetmişti. Büyü-

cünün öne doğru uzanan başparmağını, bir ok gibi üstlerine

doğrulttuğu uzun bir tırnak süslüyordu.

“Sessiz olun, budalalar! Gevezelik edecek zaman değil!

Serthrek’nish uyandı!”

Bu ismi duyan MacHaddish, hareketlendi. İstem dışı bir

dehşet çığlığı atan İskoti generali, dizlerinin üstüne çökerek

Trobar’ın yere bıraktığı ağır kütüğe sokuldu. Kütüğe yaklaşan

Malkallam, adamın tepesinde durup konuşmaya başladı.

“Evet, MacHaddish. Karanlıkların iblisi Serthrek’nish bu

ormanda yaşıyor ve şu an bizi gözlüyor. Ondan haberin var,

değil mi? Vücutları parçaladığını ve içlerinden organları çekip

aldığını biliyor musun? Bilir misin o kızıl dişli insan öğütücü-

sünü?”

Sustu. İskoti generalinden, korku dolu boğuk hıçkırıklar

yükseliyordu. Zincirinin bağlı olduğu ağır kütüğün üstüne

eğilmiş, dehşet dolu görüntülere şahit olmamak için bakışlarını

yerden kaldırmayı reddediyordu.

Malkallam, acımasız bir dille devam etti.

- 187 -

JOHN FLANAGAN

“Serthrek’nish’i bu açıklığın dışında tutan tek şey, şu ateşten

yayılan ışıklar. Ancak onun karşısında fazla direnemeyiz. Şu an

cesaretini topluyor ve alevlerin yakında söneceğinin de

farkında.”

Sanki sözlerine cevap verircesine, açıklığın dışında kalan

karanlıktan derin kahkahalar geldi.

MacHaddish’in başı, aniden sesin geldiği yöne doğru döndü.

Will, generalin dehşet içinde iri iri açtığı gözlerinin mavi

boyaların arasında bembeyaz parladığını birkaç metre öteden

bile görebiliyordu.

“Harcayacak zamanımız yok. Bir savunma üçgenine ihti-

yacımız var.” Malkallam, gözlerini üstüne diken generale al-

dırmaksızın yardımcısına işaret etti. “Trobar! Adamları alıp şu

tarafa git!”

Trobar, Skandiyalıları efendisinin işaret ettiği açıklığın kı-

yısındaki noktaya götürdü. Deniz kurtlarının korkulu bakışları,

yaklaşmakta oldukları karanlık ağaçlara çevriliydi. Aslında

açıklığın ortasında, ateşin yanında kalmayı tercih ederlerdi.

“Oturun,” diye emretti Malkallam ve Trobar’ın öncülüğünde,

nemli toprağa bağdaş kurup oturdular. Şifacı bunun üzerine

aralarında dolaşıp anlaşılmaz büyü sözleri mırıldanmaya başladı;

bir yandan da kesesinden çıkardığı siyah tozu bir çember çizecek

şekilde çevrelerine serpiştiriyordu.

“Çembere dokunmayın,” diye uyardı. “Çember kırılmadığı

sürece, ruh hırsızı size dokunamaz.”

Sonra Will ile Horace’a açıklıktaki bir diğer noktayı işaret

etti. Will, Skandiya savaşçıları ile Trobar’ın oturdukları,

MacHaddish’in titreyerek kıvrandığı ve Malkallam’m Hora-

- 188 -

KUŞATMA ALTINDA

ce ile ona işaret ettiği bu üç noktanın, kaba bir eşkenar üçgen

oluşturduğunu fark etti. Büyücünün sözünü ettiği savunma üç-

geni bu olmalıydı.

Oturmalarını işaret eden büyücü, bir kez daha yere döktüğü

siyah tozla bir çember çizmeye başladı. Etraflarında dolanırken

büyü sözlerini mırıldanmaya başladı ve orta kısma geldiğinde

tonlamasını değiştirmeden alçak sesle fısıldadı:

“Ne yapacağımı tahmin etmeye çalışmayın. Aranızda tartış-

mayın. Yalnızca çok korkmuş numarası yapın.”

Başıyla onaylayan Will, Malkallam’m da cevap olarak başını

belli belirsiz salladığını fark etti. Kulağa mantıklı geliyor, diye

düşündü. Horace ile oturup Malcolm’un yaptıkları hakkında fikir

yürütmeleri halinde, adamın yaratmaya çalıştığı ortam

mahvolacaktı. Bir sihir gösterisinde, izleyicilerden birinin her

yeni numarada çıkıp sihirbaz bizi kandırıyor demesini andırıyordu

durum.

Malkallam -bu haliyle onu Malcolm olarak adlandırmak

neredeyse imkânsızdı- yanlarından ayrılarak MacHaddish’in

çevresinde de kara bir çember oluşturmaya koyulmuştu. Kendini

biraz toplayan İskoti generali, siyah toz etrafına döküldükçe

büyücüyü izliyordu. Çemberi tamamlayan Malkallam, adamın

bakışlarına karşılık verdi.

“Siyah çemberin içinde güvendesin,” dedi. “Anlıyor musun?”

Derin derin nefes alan MacHaddish, başını evet anlamında

salladı. Malkallam’ın yüzü karardı.

“Söyle!” diye emretti. “Anladığını söyle!”

“Ben... anlıyorum,” dedi İskoti. Yoğun aksam nedeniyle

- 189 ~

JOHN FLANAGAN

ağzından çıkan kelimeler tam olarak anlaşılmıyordu. Will’in

kaşları, şüpheli bir ifadeyle kalktı. Ele geçirmelerinden bu yana

MacHaddish ilk kez konuşmuş, Araluen dilini anladığına dair ilk

kez bir işaret göstermişti. Bir an sonra, İskotilerin Keren’le

pazarlık etmesi için Araluen dilini konuşabilen birini

göndermeleri kadar doğal bir şey olmadığını fark etti.

Ancak MacHaddish konuşmakla kalmamış, Malcolm’un

verdiği emre itaat etmişti. Şifacı, kalın kafalı İskoti generaline

patronun kim olduğunu göstermeye başlıyordu. Hızla Horace’a

bakan Will, genç savaşçının başını eğmiş ve bakışlarını önüne

dikmiş olduğunu fark etti. Kendisi, olan bitene fazla ilgi gös-

teriyormuş gibi görünüyor olmalıydı. Arkadaşını taklit ederek

başını önüne indirdi ve pelerininin kukuletasını iyice öne çekti.

Kukuletanın gölgeleri arasından, iş başındaki Malkallam’ı ne

düşündüğünü belli etmeksizin izleyebiliyordu.

Malkallam’ın gümüş rengi şapkasından yansıyan alevler,

ağaçların üzerinde titreşerek oyunlar oynuyordu. Uzun boylu

büyücü, geniş adımlarla açıklığı geride bırakarak uzun bir sopayı

kavradı. Pürüzlü tahta gövdesi düzenli kullanıldığı için

parlamakta olan sopayı başının yukarısına kaldırdı.

“Kara çemberlerden oluşan üçgen tamamlandı,” diye seslendi

ormana doğru. “Kutsal karaçamdan asa da elimde. Senden

korunuyoruz, Serthrek’nishV

Cevap olarak ağaçların arasından öfke dolu bir hırıltı du-

yuldu. Açıklığa girmiş oldukları güney tarafında, birden ağaç-

ların arasında kırmızı bir ışık yanıp söndü. Bir an sonra daha

yakında görülen ışık, batıya doğru ilerleyerek açıklığın çevresini

dolanmaya başladı.

- 190 -

KUŞATMA ALTINDA

Malkallam, ağaçların önünden açıklığın merkezinde kalan

ateşe doğru geriledi. Will, diğer gruplara bir göz attı. Çem-

berlerin içindeki Trobar ile Skandiyalı savaşçılar, fal taşı gibi

açılan gözleriyle ağaçları tarıyorlardı. MacHaddish de aynı

durumdaydı. Malcolm’a bir göz atan Will, şifacının İskoti

generalini dikkatle izlediğini fark etti. Malcolm, adamın dik-

katinin iyice dağıldığına emin olunca, pelerininin iç cebinden

küçük bir paket çıkardı ve onu ateşin kenarındaki közlerin içine

bıraktı.

Ağaçların arasında yeniden beliren kırmızı ışıklar, bu kez

açıklığın kuzeybatısına doğru ilerliyordu. Işıkların kaybolduğu

noktadan, ağaç hattının hemen içinden ince bir sis perdesi

yükselmeye başladı.

Bir kez daha gerilemeye başlayan Malcolm, olduğu yerde

büzüşen MacHaddish’in yanma geldi.

“Geri dur, Serthrek'nish\” diye seslendi. “Alevlerim ile enerji

üçgenim seni bu açıklığa girmekten men ediyor!”

Daha sözler ağzından çıkarken, ateşten kızıl renkli ışıklar

fışkırmaya başlamıştı. Bunu, ateşin yan tarafından yükselmeye

başlayan koyu kırmızı bir sis bulum takip etti. Tam da

Malcolm’un birkaç saniye önce minik paketi fırlatmış olduğu

noktadan, diye fikir yürüttü Will.

Skandiyalılar, Trobar ve MacHaddish, yaşadıkları şokun

etkisiyle çığlık çığlığa bağırıyorlardı. Will ile Horace da bir

parça gecikmeli de olsa bağırmaya başladılar. Birden, kırmızı

renkli garip sis örtüsü ateşin üstünü kapladı ve alevlerin şiddeti,

ateş bir anda söndürülmüş gibi azalmaya başladı. Alevler sön-

dükçe açıklık da giderek kararıyordu. Uzun boylu Malcolm’un

- 191 -

JOHN FLANAGAN

topraktaki gölgesi, çarpılıp uzamaya başlamıştı. Etraflarındaki

ağaçlar üstlerine kapanıyor gibiydi.

“Gorlog’un pençeleri!” diye bağırdı Skandiyalılardan biri.

“Ne tür bir şeytan bu böyle?”

Açıklıktaki tüm kafalar, adamın işaret ettiği yöne çevrildi.

Kuzeydeki ağaçların arasından yükselen sisin kıyısında, aniden

kırmızı bir parıltı görülmüştü.

Ancak bu seferki, bir ışıktan fazlasıydı. Sisin içinden dehşet

verici bir surat çıkıyordu. Bir an için görünüp zihinlere kalıcı bir

şekilde kazındıktan sonra ortadan kayboldu. Oyuk ve çekik göz

çukurlarıyla zalimce kıvrılmış kara ağzındaki uzun, keskin

dişlerle, üçgen şeklinde bir yüzdü bu. İç içe geçmiş sakallarının

süslediği bir çenesi ve içinden kıvrımlı boynuzların çıktığı

karmakarışık kızıl saçları vardı.

Surat ortadan kaybolunca patlayan kahkahası, gecenin ka-

ranlığını yırtıp geçti. Açıklıktakilerin gözleri, etraflarını sar-

malayan ağaçları dolaşan kahkahayı takip ediyor, bu korkunç

seslerin sahibini yakalamaya çalışıyordu.

Birden açıklığın tepesinde, gökyüzünde surat yeniden belirdi;

bu kez içsel bir ışıkla aydınlanıyormuşçasına parlıyordu. Aşağı

doğru salınarak açıklığı aştı, yeniden ağaçlara tırmandı ve bir

kıvılcım yağmuru halinde patlayıp etrafı daha da karartacak

şekilde ortadan kayboldu.

Yaratık ağaçlardan aşağı inerken gerileyen Malcolm,

sopasıyla ona vurmaya çalıştıysa da başarılı olamadı. Tö-

kezleyerek dizlerinin üstüne düştü. Sopasını sıkıca tutarak,

korkunç görüntünün bir kez daha belirdiği sis örtüsüne

doğrulttu.

~ 192 ~

KUŞATMA ALTINDA

“Git buradan, Serthrek'nish\ Seni buraya girmekten men

ediyorum! Defol!”

Tekrar kaybolan suratın yerinde beliren görüntü karşısında

izleyenlerden korku dolu çığlıklar yükseldi. Sisin içinde -daha

doğrusu, sisin üstünde, diye düzeltti Will- kapkara, parlak ve dev

gibi bir şekil belirmişti. Başında kocaman boynuzlu miğferi,

elinde de sivri uçlu baltasıyla ortaya çıkan devasa şekil, birkaç

saniye boyunca kule gibi dikildikten sonra yok olup gitti.

Gece Savaşçısı, diye hatırladı Will. Korkunç görüntüye daha

önce kara bataklığın kenarında şahit olmuştu. Gece Savaşçısı da

tıpkı öncekiler gibi, izleyicileri gerçekten görüp görmediklerine

dair merak içinde bırakarak bir anda ortadan kaybolmuştu.

Ateşten geriye yalnızca küçük bir kor yığını kalmıştı artık.

Oluşturduğu üçgenin içinde kalmaya özen gösteren Malcolm,

tökezleyerek ayağa kalktı. Ardından kara sopasını uzatarak et-

raflarını sarmalayan ağaçlara doğru bir tehdit savurdu.

“Uzak dur, seni uyarıyorum!” diye seslendi. Ancak artık

ağaçların arasında kırmızı ışık ve alev dizileri dolanıyor,

açıklığın çevresini turluyor, küçük meydanda gölge oyunları

görülmesine neden oluyordu; gölgeler bir belirip bir ortadan

kayboluyordu. Tam o sırada, Serthrek’nish insanın kulağında

yankılanıp kanını donduran kalınlıktaki sesiyle ilk kez konuş-

maya başladı.

“Alevler söndü. Üçgenlerin gücü zayıfladı. İçinizden birinin

kanını alacağım.”

Skandiyalı savaşçılardan biri, elindeki baltasıyla ayaklana-

- 193 -

JOHN FLANAGAN

cak gibi oldu, ancak Malcolm’un öne doğru uzattığı eli tarafın -

dan bir adım bile atamadan durduruldu.

“Olduğun yerde kal, seni aptal!” diye bir kamçı darbesi gibi

şakladı şifacımn sesi. “Bir tek kişiyi istediğini söylüyor,

îskoti’yi alabilir.”

MacHaddish “Ha-a-a-a-a-yır!” diye bitkin ve acılı bir çığlık

attı. Kırmızı iblis sureti, Skandiyalıları çok korkutmuştu. Ancak

MacHaddish için o surat, dehşetin ta kendisi demekti. İskotilerin

çocukluktan itibaren içinde büyüdükleri tüm korkuların

temelinde yatan varlıktı. İnsan eti yiyen, organları parçalayan bir

yaratık; tüm bunlar ve daha da fazlasıydı Serthrek ’nish. İskoti

batıl inancına göre iblislerin iblisi, nihai kötülüğün ta

kendisiydi. Serthrek'nish kurbanlarını öldürmekle kalmıyor,

gücünü artırmak için onların ruhlarını ve kişiliklerini de ça-

lıyordu. Serthrek’nish''m ruhunu bir kez ele geçirdiği ölümlü için

öteki dünya diye bir şey kalmıyor, huzur bulmak mümkün

olmuyordu.

Ayrıca kurbanın hatıraları da ortadan kalkıyordu, zira

Serthrek’nish tarafından ele geçirilenlerin aileleri, o kişiye dair

tüm anılarını zihinlerinden çıkarmaya zorlanırdı.

Ailelerin atalarına dualar okuyup adaklar adadıkları Mer-

humlar Festivali’nde, kurbanın sonsuza dek kaybolup huzur

bulamayacağı bir boşluk oluşuyordu.

Şifacımn sözleri üzerine MacHaddish, onu korkunç bir ölü-

mün beklediğini anlamıştı. Hiçlikten oluşan bir sonsuzluk bek-

liyordu onu. Başını kaldırıp üstüne doğru gelen Malkallam’ın

amansız yüzüne baktı.

“Hayır,” diye yalvardı. “Lütfen. Beni ona vermeyin.”

- 194 -

KUŞATMA ALTINDA

Ancak karaçamdan sopa, MacHaddish’i çevreleyen kara

tozdan çemberin ucunda bir delik açmaya koyulmuştu bile.

Çılgına dönen İskoti generali, elleriyle toz çemberini düzelt-

meye çalışsa da harcadığı çaba, yalnızca gediğin genişlemesine

yol açıyordu. Boğazından hıçkırıklar yükseliyor, korku dolu

gözyaşları maviye boyalı yanaklarından süzülüyordu.

Birden iblisin suratı sislerin içinde net bir biçimde yeniden

belirdi. Bir an sonra da titreşip solarak yeniden kayboldu.

“Serthrek ’nish geliyor,” dedi Malkallam usulca ve asasıyla

çemberdeki deliği birkaç santim daha genişletti. MacHaddish,

başım kaldırıp büyücünün boyalı suratına bir göz attı. Gururlu,

kararlı İskoti generalinden eser kalmamıştı artık.

“Lütfen?” diye son bir kez denedi şansını. Bunun üzerine asa

toprağı kazımayı bıraktı.

“Seni kurtarabilirim,” dedi Malkallam yumuşacık bir sesle.

“İblise şu benim izbandudu verebilirim.”

Büyücünün ondan söz ettiğini anlayan Trobar, kederli bir

inilti koyuverdi.

“Hayığ, ssahip! Lüffen!” diye çığlık attı. Ancak Trobar’ın

sözlerine aldırmayan Malkallam’m bakışları, İskoti’nin gözle-

rine kilitlenmişti.

“Karşılığında bana ne verebilirsin ki?” diye sordu generale.

Diz çöken MacHaddish, alm yere değinceye dek eğildi.

Çemberin içinde kalmaya özen gösteriyor, diye düşündü Will.

“Ne istersen,” dedi karşılık olarak. “Ne istersen veririm.

Yeter ki iblisi benden uzak tut.”

Malkallam’m sopası bir kez daha siyah renkli ince çembere

- 195 -

JOHN FLANAGAN

dokunarak çemberin çevresini belirleyen kara tozlan karıştır-

maya, kasıtlı olarak bir gedik açmaya başlamıştı. General, gü-

venli sığınağının usulca yok edilişini izliyordu.

“Lütfen?” diye yalvardı korkudan çatlayan bir sesle.

Sopa, yine yukarı kalktı.

“Söyle bakalım,” dedi Malcolm dikkatle. “Keren ile neler

planlıyorsunuz?”

oruyu duyan MacHaddish, korkuyla karışık şüphe duyarak

başını hızla yukarı kaldırdı. Büyücünün farklı taleplerde

-para, güç ya da her ikisi birden- bulunmasını bekliyordu.

S

Ma

lkallam’ın bu tür bir bilginin peşinde olması, onu şaşırt-

mıştı.

“Sana basit bir soru sordum,” diye devam etti Malkallam.

“Planlarınızı anlat.”

İçini kavuran dehşete rağmen, MacHaddish’in bir savaşçı ve

lider olarak yıllar boyunca kazanmış olduğu disiplin, yeniden

yüzünü göstermişti. Planlarım anlatması, vatan hainliği anlamına

geliyordu. Çenesinden başlayarak yüzünü kaplayan sert ifadeyle

başını iki yana sallamaya başladı.

Malkallam’ın tepkisi ise sopasıyla adamı koruyan çemberi

silmeye devam etmek oldu. MacHaddish, İskoti âdetlerini çok iyi

biliyordu. Kara çemberin Serthrek'nish'den korunmasının tek yolu

olduğunun farkındaydı. Çemberin etrafında iblisin elini

sokabileceği büyüklükte bir gedik oluşması halinde, sonunun

geleceğini biliyordu. Serthrek ’nish çığlıklar atarak onu

- 197 ~

JOHN FLANAGAN

çemberden çıkaracak ve ağaçların arasına -ve gerisindeki ka-

ranlıklara- götürecekti.

Gedik giderek genişliyordu. Hayatı boyunca korumuş olduğu

sadakat ve disiplin, yine hayatı boyunca aklını kurcalamış olan

batıl inançlarla çatışıyordu; korkuları kaçınılmaz bir şekilde

galip gelecekti. Uzanıp acımasızca toprağı kazan sopayı

engelledi.

“Ne bilmek istediğini söyle bana,” dedi kısık bir sesle.

Omuzları yenilgiyi kabul ettiğini gösterircesine çökmüştü.

“Saldırı planlarınızı,” dedi Malcolm. “Saldırıya kaç asker

katılacak? Ne zaman burada olacaklar?”

İskoti generalinin tereddütlü hali ortadan kaybolmuştu. Va-

tanına ihanet yoluna girmişti artık ve geri adım atmanın anlamı

yoktu. En iyisi bu işi bir an önce bitirmek, diye düşündü.

“İlk başta, MacFrewin, MacKentick ve MacHaddish kabi-

lelerinden iki yüz adam gelecek. Komuta, kıdemli kabilenin

savaş ustası Caleb MacFrewin’de olacak.”

“Macindaw

Şatosu’nu

ele

geçirip

oradan

Norgate

Baronluğu’na sıçramayı planlıyorsunuz, öyle değil mi?”

MacHaddish, başıyla onayladı. “Macindaw bizim için bir

sıçrama noktası ve sığınak görevi görecek. Şatoyu ele geçir-

dikten sonra, geçitlerden daha fazla sayıda adamımızı getire -

bileceğiz.”

Birkaç metre ötedeki Will ile Horace, endişeyle bakıştılar.

Her ikisi de iki yüz silahlı adamın bölgede rahatça hareket et-

mesinin yaratacağı tehlikenin farkındaydı. Ayrıca bu, yalnızca

bir ön kuvvet olacaktı. Köprünün başı tutulduktan sonra, arka-

dan çok daha fazla sayıda asker gelecekti.

KUŞATMA ALTINDA

Takip eden günlerde İskotileri bölgeden atmak için karşıla-

rına ciddi bir orduyla çıkmak gerekecekti; ve o ordu, yalnızca

güneyden gelebilirdi. Kral Duncan’m yeterince büyük bir güç

toplayıp kuzeye yürümesi aylarını alırdı. Ordu gelinceye kadar

İskotiler bölgeye iyice yerleşecek ve özellikle de Macindavv’u

iyi savunmaları halinde, yüksek Pikta platolarına açılan ge-

çitlerden ülkelerine gönderilmeleri büyük olasılıkla imkânsız

hale gelecekti. Gerekli önlemler alınmadığı takdirde, uzun so-

luklu bir savaş başlayabilirdi. Araluen ordusunun savaşı kaza-

nacağının garantisi yoktu. Belki de Araluen ile Pikta haritaları

baştan çizilecek ve kalıcı sınır, elli metre güneye çekilecekti.

Ancak şimdilik, ellerinden tahminden fazlası gelmiyordu.

Cevaplanması gereken bir soru daha vardı. Norgate’in geleceği

belki de adamın vereceği cevaba bağlıydı.

“Ne zaman saldıracaklar?” diye sordu Malcolm. MacHaddish,

bir an duraksadı. Bunun son derece önemli bir bilgi olduğunu

karşısındakiler kadar iyi biliyordu ve bir an için, vatanına

duyduğu sadakat ağır basmıştı.

Ancak kararını vermesi çok da uzun sürmedi. Malcolm, so-

pasının ucunu ince siyah çizgiye bir kez daha yaklaştırmıştı.

“Üç hafta içinde,” dedi MacHaddish. “Dünü başlangıç olarak

alırsak, üç hafta sonra saldıracaklar. Caleb MacFrewin,

kabileleri bir araya topladı. Şu an sınıra yaklaşıyor olmalılar.

Geçişin mümkün olduğu geçitlere girip tekrardan tempolu yü -

rüyüşe geçmeleri birkaç günlerini alacaktır. Üç hafta içinde

Macindaw’da olurlar.”

Malcolm, bir adım gerileyerek önünde dizüstü oturan adamı

inceledi. Generalin süklüm püklüm omuzlarını, yere indirdiği

- 199 -

JOHN FLANAGAN

gözlerini ve yenilgiyi kabullendiğini görebiliyordu. MacHad-

dish, şerefine leke sürülmüş bir haindi artık. Malcolm, ne sevinç

çığlıkları atmak ne de adama oyuna getirildiğini belli eünek ni-

yetindeydi. MacHaddish’e acıyor olmaktan çok, ileride genera -

lin kendilerine daha fazla bilgi verebileceğini düşünüyordu.

“Teşekkür ederim,” dedi basitçe. İç cebinden çıkardığı ke-

seyle birlikte öne doğru ilerledi ve çemberin içindeki boşlukları

siyah tozla yeniden kapattı.

Sönmek üzereymiş gibi duran ateşin kalıntılarına doğru yürü-

yerek bir avuç tozu közlerin üstüne fırlattı. Keskin bir harlanma

gürültüsü ve parlak san bir ışığın çakmasıyla bir anda yeniden

beliren alevler, Grimsdell Onmanı’nın tepesini kaplayan

karanlık gökyüzüne doğru yükselmeye başladı. Malcolm, olan

biteni korku dolu bir sessizlikle izlemiş olan Skandiyalılara

doğru döndü.

“Güvendeyiz,” dedi. “Serthrek’nish artık üçgenin içine gi-

remez.”

Büyücüyü dinleyen Skandiyalı ların tedirginliği azalmaya

başlamıştı. Her ne kadar rahatlasalar da, Will silahlarını kaldır-

madıklarını fark etti. Bir an sonra, Malcolm’un arka tarafından

beklenmedik bir ses duyuldu.

MacHaddish, hıçkırmaya başlamıştı. Utancından mı yoksa

rahatladığı için mi ağladığını o an hiçbiri tahmin edemezdi.

1W> ----------------- i—

Gecenin geri kalanını açıklıkta geçirdiler. Karanlık iyice çök-

tüğünde, Malcolm cebindeki garip tozlarla alevleri besliyordu.

Sözde MacHaddish’i korumak üzere yaratmış olduğu bu oyunu

devam ettirmeye niyetli görünüyordu.

KUŞATMA ALTINDA

Ağaç tepelerinden sızan günün ilk ışıklarıyla birlikte, kaskatı

kesilmiş vücutlarıyla ayaklanarak Şifacı’nın Açıklığı’na

yollandılar. Sessiz bir yolculuk oldu. Grimsdell, gün ışığında

bile gereksiz sohbetlere engel olacak kadar kasvetli bir görüntü

sunuyordu. Ayrıca gecenin anıları zihinlerde henüz tazeydi.

Şifacı’nın Açıklığı’na nihayet adım attıklarında, her biri rahat

bir nefes aldı. Skandiyalı savaşçılar küçük kafileye eşlik eden

arkadaşlarını selamlarken, İskoti askerleri de meraklı gözlerle

dizüstü çöküp Trobar’ın zinciri bir kez daha büyük kütüğe

bağlamasına izin verdiği esnada gözlerini onlardan kaçıran

generallerini izliyordu. MacHaddish, o eski katı ve gururlu

komutan değildi artık. Mahvolmuştu.

Açıklıktan ayrılmadan önce büyücü makyajını yüzünden

silerek her zamanki gri cübbesini sırtına geçiren Malcolm, küçük

kulübesine doğru dönerek Will ile Horace’a işaret etti.

“Konuşmamız gerek,” dedi. “Orman öğrendiklerimizi duy-

mak isteyecektir.”

Hemfikir olan yol arkadaşları, şifacımn peşinden kulübeye

doğru yürümeye başladı. Sıcacık salona girdiklerinde, Malcolm

memnuniyetle ahşap koltuklardan birine çöktü.

“Eh, böylesi daha iyi,” dedi rahatladığını belli eden bir sesle.

“Bu tür numaralar için giderek yaşlanıyorum. Bir oraya bir

buraya sıçrayıp kötü büyücü numarası yapmanın ne kadar yorucu

bir şey olduğunu bilemezsiniz.”

Koltuğunda garip bir şekilde döndü ve asık bir suratla elini

sırtına bastırdı.

“Nigel o uçan suratı gereğinden fazla saldığı için neredeyse

- 201 -

JOHN FLANAGAN

kafamı uçuracaktı, o nedenle eğilmek zorunda kaldım. Sanırım

sırtımı incittim,” diye ekledi.

Evin içinde duyulan sesler üzerine, Orman ile Xander oda-

larından çıkıp yanlarına gelmişti.

Orman, bakışlarını yol arkadaşlarının üzerinde gezdirerek,

“Gezintiniz başarıyla sonuçlandı sanırım?” dedi.

Omuz silken Malcolm, sırtına saplanan ağrı üzerine piş-

manlıkla yüzünü buruşturdu.

Horace, “Öyle de denebilir,” diyerek şifacının yerine yanıt

verdi. “Malcolm saldırıya katılacak isimleri, asker sayısını ve

saldırının zamanını öğrendi. En önemlisi de tüm bunları yirmi

dakikadan kısa bir süre içinde öğrenmeyi başardı,” diye ekledi

hayranlıkla. “Ayrıca, MacHaddish ile Skandiyalı dostlarımızın

ödünü koparmayı da başardı.”

Malcolm, genç savaşçıya bakıp gülümsedi. “Hepsi bu mu?”

Yüzü mahcup bir tebessümle aydınlanan Horace, “Aslını

sorarsan, beni de bir parça endişelendirdin,” diye itiraf etti.

“Beni de,” diye ekledi Will. “Ben ki o numaraların çoğunun

nasıl yapıldığını biliyorum.”

“Sen benden tecrübeliymişsin,” dedi Horace. “Ben ilk defa

şahit oluyorum.”

“Sislerin içindeki iblis suratı ile o devasa savaşçı imgesi

senin her zamanki numaralarından, öyle değil mi?” diye sordu

Will.

Horace, bir kahkaha atarak “Her zamankiymiş!” diye mırıl-

dandı bıyık altından.

- 202 ~

KUŞATMA ALTINDA

Çocuğun tepkisine aldırış etmeyen Malcolm, Will’e doğru

döndü. Göz yanıltıcı imgeleri oluşturmak amacıyla kurmuş ol-

duğu teknolojiyle gurur duyuyordu ve bir parça böbürlenmek-

ten kendini alamadı.

“Doğru. Sis, iki amaca birden hizmet ediyor. Hem bana resmi

yansıtabileceğim bir tür panel sağlıyor, hem de çok net bir

biçimde görülmemeleri için imgelerin şeklini bozuyor. Temiz bir

görüntü olsaydı eğer, MacHaddish resimlerin kaba çizim- lerden

ibaret olduğunu kavrayabilirdi. Önemli olan, zihinlere orada bir

şey olduğu fikrini kazımak. İzleyici kalan boşlukları kendi

başına tamamlayabilir ki çoğu zaman akıllarda oluşan resim,

benim çizdiğime kıyasla çok daha korkutucudur.” “Ağaçlardaki

ışıkları da daha önce görmüştüm,” diye devam etti Will. “Ne de

olsa, Alyss’le haberleşirken de onları kullanıyoruz. Ama

neredeyse sana çarpacak olan o uçan iblis yüzü yapmayı nasıl

becerdiniz?”

“Evet, onu ben de çok beğendim. Gerçi neredeyse tamamla-

yamayacaktık ya, neyse. Nigel ile öğleden sonranın büyük bir

kısmını onunla uğraşarak geçirdik; çocuk henüz on yedisinde

ama gerçek bir sanatçı. Aslında üstüne kalın siyah çizgilerle bir

yüz çizilmiş kâğıt bir fenerden fazlası değil. Resmi alıp açıklık

boyunca uzanan ince bir kabloya oturttuk. Karanlıkta

görünmüyordu. Aslında önce aşağı doğru salınması, ardından da

öteki tarafta kalan ağaçların arasında kaybolması gerekiyordu.”

“Ama... kıvılcımlar saçarak parçalarına ayrılmış gibi görü-

nüyordu,” dedi Will.

Malcolm, hevesle başını öne arkaya salladı. “Evet, seneler

- 203 ~

JOHN FLANAGAN

önce öğrenmiş olduğum küçük bir numara sayesinde. Sülfür ve

potasyum nitratı karıştırıp...” Bir an için duraksadı. Her ne kadar

eserinden gurur duysa da bütün detayları konuklarıyla

paylaşmayacaktı. “Biraz ondan, biraz bundan ekliyoruz,” diye

devam etti. “Baskılanması durumunda alevlere boğulan ya da

aniden patlayan bir bileşim söz konusu.”

“Çok etkili olduğunu söylemeliyim,” dedi Horace. Kırmızı

şeklin gökyüzünden inip açıklığı hızla geçtikten sonra ağaç

tepelerinde bir alev ve kıvılcım yağmuru halinde parçalarına

ayrılışını net bir biçimde hatırlıyordu. “Bana kalırsa

MacHaddish’i pes ettiren şey de o oldu.”

Malcolm dalgınlıkla, “Neredeyse numaramızı açık ediyordu,”

diye yanıt verdi. “Dediğim gibi, beklediğimizden fazla alçaldı

ve neredeyse bana çarpacaktı. Çarpışma olsaydı, kablolara

takılacaktım ve muhtemelen pelerinim alev alacaktı. O tür bir

hata, MacHaddish’in gerçekleri görmesine neden olabilirdi.”

“Genellikle öyle olur zaten,” dedi Will. “Başarısızlık, zaferin

birkaç saniye ötesindedir.”

“Bak onda haklısın,” diye onayladı Malcolm.

Orman, sabırla önceki gece yaşananları dinliyordu. Artık bazı

detayları öğrenme vakti geldi, diye geçirdi aklından. “Sonuçta

ne durumdayız?” diye sordu.

“Pek de iyi durumda değiliz,” dedi Horace. “Sınırın öteki

tarafında İskoti kabile üyelerinden oluşan iki yüz kişilik bir

savaş birliği bulunuyor ve üç haftadan kısa bir sürede burada

olacaklar.”

Will, “Yani onlar gelmeden Macindaw’u ele geçirmeliyiz,”

diyerek araya girdi.

- 204 -

KUŞATMA ALTINDA

Orman, Xander ve Malcolm’un başları, onaylarcasına sal-

landı. İşin bu kısmı zaten gün gibi ortadaydı. Can sıkıcı detaya

değinen kişi, Horace oldu:

“Ve bunun için fazladan yüz adam daha bulmamız gereke-

cek.”

/

- 205 -

ir gece baskınına ne dersiniz?” diye sordu Will. “Daha

“B az sayıda adamla başarılı olamaz mıyız?”

Horace, başını iki yana salladı. “Düşmanı şaşırtmak için yine

de o adamlara ihtiyacımız olacak. Gece ya da gündüz olması fark

etmez. Daha çok adamımızın olması lazım.”

Malcolm’un kulübesindeki toplantıdan beri bu konuyu

tartışıyorlardı ama henüz bir çözüm bulamamışlardı. İki arkadaş

ormanın içinden geçerek atlarını, şatonun savunmasının zayıf bir

noktasını bulabilecekleri bir noktaya doğru sürmüşlerdi.

Atları ormanın kıyısından birkaç metre geride bıraktılar ve

Macindaw Şatosu’nu gözleyebilecekleri bir nokta arayarak

yürümeye başladılar. Will’in Alyss’i kurtarma denemesi sıra -

sında yapmış olduğu üzere doğu tarafından yaklaşmayı, küçük

bir vadi oluşturan -onları şato surlarından saklayacak derin-

likteydi- arazi boyunca devam eden yolu takip etmeyi tercih

ediyorlardı. Yol yükselip de bir tepeye vardıklarında, dizüstü

çöktüler. Amansız görünümlü şatoyla aralarında iki yüz metre

- 206 -

KUŞATMA ALTINDA

bile yoktu. Çömelmiş, avını bekleyen bir canavar görüntüsü geldi

Will’in aklına.

Kederli bir yüz ifadesiyle karın içinden fırlayan, kuru ve buz

kesmiş çim öbeğini yerinden söktü.

“Bu kadar olumsuz olmak zorunda mısın?” dedi Horace’a.

“Bazen esnek düşünmek de faydalıdır.”

Horace, Will’in çok iyi bildiği ağır hareketlerle arkadaşına

doğru döndü.

“Olumsuz da değilim, esnek de olabilirim,” dedi Horace,

“ama burada gerçeklerle yüz yüzeyiz.”

“Eh, diğer gerçeklerle yüz yüze gelelim öyleyse,” diye öne-

ride bulundu Will.

“Sırf hoşuna gitmiyorlar diye gerçekleri göz ardı edemezsin,

Will,” dedi Horace öfkeyle. “Gerçek şu ki, kuşatma sanatı denen

şeyin son derece belirgin ve sabit kuralları vardır. Deneme-

yanılma dolu yılların tecrübelerine dayanan kural ve prensipleri

bulunur. Eğer bir şatoyu kuşatacaksan, savunmacılardan daha

fazla adamın olması gerekir. Daha az değil. İster beğen, ister

beğenme ama işin gerçeği bu.”

“Biliyorum, biliyorum,” diye yanıt verdi Will; öfkelenme

sırası ondaydı şimdi. “Ben yalnızca bu işin, ‘karşı tarafın üç katı

adama ihtiyacımız var’ cümlesiyle özetlenebilecek kadar basit

olmadığını hissediyorum.”

“Dört katı,” diye araya girdi Horace.

Will, öfkeyle elini salladı. “Tamam, dört olsun! O takdirde

savaşı kazanırız. Ancak böyle düşünürsek, yaratıcı fikir ya da

- 207 -

JOHN FLANAGAN

stratejileri bir yana bırakıp yalnızca rakamlarla uğraşıyor olu ruz.

Ya pratik zekâ ve hayal gücü? Biliyorsun ki savaş planlarında

onlara da gerek vardır.”

Horace, aldırmaz bir ifadeyle omuz silkti. “O konular senin

uzmanlık alanına giriyor, benim değil.”

Will, esas sorunun da bu olduğunun farkındaydı. Bir savaş

hazırlığı sırasında Orman Muhafızlan’ndan yaratıcı fikirler

üretip maharetlerini ortaya koymaları istenirdi. Ancak Will,

konuyu Horace aralarına katıldığından beri düşünüyor olmasına

rağmen, henüz bir çözüm bulamamıştı. Amma da başarılı bir

Orman Muhafızı olup çıktım, diye geçirdi içinden acı acı.

Belki de işin onu en sinirlendiren tarafı, bilinçaltında dolanan

ama bir türlü tanımlayamadığı o fikirdi. Son birkaç günde

görmüş ya da duymuş olduğu bir şey sayesinde tetiklenmişti ama

ne olduğunu bir türlü bulamıyordu. Bu durum, kendisini yetersiz

hissetmesine neden olmaktan başka bir işe yaramıyordu.

“Hiç değilse bir şeyden eminiz,” dedi Horace. “Şatoya bu

taraftan saldırmayacağız.”

Will, başıyla onayladı. Önlerinde aşılması gereken çok fazla

açık alan vardı. Ormanın kıyısından çıkan kuvvetleri, doğrudan

şatodaki askerlerin görüş açısına girecekti.

Bu taraftan yapılacak bir saldırıda baskın unsuru olmayacak,

diye geçirdi aklından. Şato duvarlarına vardıklarında, tatar yaylı

savunmacıların karşısında bir anda adamlarının üçte birini

kaybetmeleri işten bile değildi.

Horace, sanki arkadaşının aklını okuyormuşçasına, az önce

belirttiği gerçekleri savunma fırsatını kaçırmadı.

KUŞATMA ALTINDA

“İşte sana sayımızın onlardan fazla olması için bir diğer ne-

den,” dedi. “Bu tür açık bir araziyi geçerken, çok sayıda adam

kaybedebiliriz.”

Will umutsuzlukla başını sallayarak, “Pekâlâ,” dedi. “Dedi -

ğini anlıyorum.”

Gözlerini kısarak Alyss’in kuledeki penceresine bir göz attı.

Rüzgâra karşı koruma sağlaması için kullanılan kaim kilim,

kenara çekiliydi. Pencere, duvarın gri taşları arasında kara bir

dikdörtgen oluşturuyordu. Bir an için sanki pencerenin önünden

biri geçmiş gibi, gözüne bir beyazlık çarptığını sandı. Alyss’den

başkası olamazdı bu.

“Sen de gördün mü?” diye sordu. Asma köprü ve nöbetçi

kulübesini incelemekle meşgul olan Horace, meraklı bakışlarını

arkadaşına çevirdi.

“Neyi?”

“Alyss’in penceresinde bir beyazlık gördüğümü sandım,”

dedi Will kederli bir ifadeyle. “Sanki Alyss pencerenin önünden

geçti.”

Gözlerini tepedeki pencereye diken Horace ise hiçbir şey

göremiyordu. Pencere, bir kez daha duvarın içindeki karanlık bir

çukura dönüşüvermişti. Omuz silkti.

“Muhtemelen gördüğün oydu,” dedi. Arkadaşının yaşadığı

hayal kırıklığını anlayabiliyordu. Alyss’le aralarında iki yüz

metre bile olmadığını bilip de kızı oradan çıkaramamak, Orman

Muhafızı’nın gururunu incitiyordu. Will benden de kötü

durumda olmalı, diye düşündü, ne de olsa kızı tehlikenin gö-

beğinde bırakıp kaçmak zorunda kalmıştı.

“Ona bir mesaj gönderemiyor olmam ne kötü,” dedi Will.

- 209 -

JOHN FLANAGAN

“Yalnızca burada olduğumuzu söylerdim. Kendisini biraz olsun

iyi hissetmesini sağlardı.”

“Sorun şu ki, bunu aynı zamanda Keren’e de söylemiş olur-

dun. Şatosunun gözlendiğini öğrenmesi hiç de iyi bir fikir değil.

Düşmanını daima merakta bırakmalısın.”

“Biliyorum,” dedi Will kederli bir ifadeyle. “Bu gece bir

mesaj gönderir, onu unutmadığımızı bilmesini sağlarım.”

Horace, arkadaşının dikkatini bu üzücü konudan uzaklaştırma

zamanının geldiğine karar verdi. Şatonun ön kısmında, açık

alanların uzandığı güney yönüne doğru bir göz attı.

“Orası da bu taraftan daha iyi görünmüyor,” dedi. “Sen ne

dersin?”

Tepenin altına ininceye kadar emeklemeye devam ettikten

sonra ayağa kalkarak diz ve dirseklerindeki nemli toz parça-

cıklarını silkelediler.

Will, batı yönünü işaret ederek “En iyisi batıdan saldırma mız

sanırım,” dedi. “Orman o yönde şatoya daha yakın.”

“Hadi gidip bir göz atalım öyleyse,” dedi Horace.

Bağlı duran atların yanma dönüp, surların üstündeki gözler-

den kaçınarak ağaçların arasından kuzeye yöneldiler. Horace,

moralinin bozulmaya başladığını fark etti. Şatonun duvarları son

derece dayanıklı görünüyordu. Sayıca daha büyük bir kuvvetle

bile alınması son derece zor olacaktı. Hele otuzdan az adamla,

bu işi başarmanın hiçbir yolu yoktu. Ancak Will’in vereceği

tepkiyi bildiği için aklındakileri dile getirmedi.

Arkadaşının öfkesinin asıl nedenini biliyordu. Will’in üs-

tesinden gelinemezmiş gibi duran meselelerle başa çıkma

yeteneğine de son derece güveniyordu. Ne de olsa çocuk, bir

- 210 -

KUŞATMA ALTINDA

Orman Muhafızı’ydı ve gelmiş geçmiş en büyük Orman Mu-

hafızı olduğu söylenen Halt tarafından eğitilmişti. Horace, Or-

man Muhafızları’nın zihinlerinin nereden çıktığı belli olmayan

mükemmel fikirlerle dolu olduğunu biliyordu. Will’in geçirdiği

bu düşünme sürecine daha önce de şahit olmuştu. O anda da

arkadaşının zihninde, meyve gibi koparılmayı bekleyen bir

fikrin yeşerdiğinin farkındaydı.

Haklı çıkması durumunda, başarı şanslarının sıfır olduğunu

söylemesinin arkadaşına hiçbir faydası yoktu.

Açıkçası, bu savaşı Alyss ve Krallık için kazanmaları ge-

rekiyordu. Caleb MacFrewin üç hafta sonra iki yüz adamıyla

ağaçların arasından çıktığında, Macindaw Şatosu’nu İskoti or-

dusunun yolunu tıkamaya kararlı bir garnizonun kontrolünde

bulacaktı.

Böylece, Horace ile Will’in o an yüz yüze oldukları sorunlara

çözüm bulma sırası İskotiler’e gelecekti. Kuşatma için gereken

miktarda askerleri olacaktı. Ancak yanlarında ne uzun bir saldırı

için ihtiyaç duyacakları miktarda erzak ne de özel kuşatma silah

ve araçları bulunacaktı. Muhtemelen yola çıkarken Macindaw’u

ele geçirmek zorunda kalmaları olasılığını göz ardı etmişlerdi.

Araluen’e girdiklerinde şatonun müttefik ellerde olacağını

varsayacak, düşmanın nefesini enselerinde hissetmeksizin

Araluen

ovalarına

inerek

baskın

ve

yağmaya

başlayabileceklerini zannedeceklerdi.

Xander, o sabah erken saatlerde, Malcolm’un ahalisinden

biriyle birlikte GrimsdeH’den ayrılmıştı. Yürüyerek araziyi

inceleyecek, Keren’in kestiği yolların etrafından dolaşmaya

çalışacaklardı. Yolları açılınca, bölgedeki çiftliklerin birinden

- 211

JOHN FLANAGAN

binek atı satın alacak ya da gerekirse çalacaklardı. Xander,

Norgate Şatosu’na götürmek üzere yanında Macindaw’un du-

rumunu ve İskotilerin istila planlarını özetleyen bir not taşı -

yordu. Orman’m imzasını taşıyan mektup, Macindaw Şatosu

Lordu’nun yüzüğüyle mühürlenmişti. Dolayısıyla, ikmal hat-

larının tam ortasında bulunması nedeniyle İskotilerin askeri bir

üs kurmasına engel teşkil eden Macindaw’un haricinde, düş-

manın bir de kuzeybatıdan harekete geçecek destek kuvvetiyle

karşı karşıya kalması hedefleniyordu. İskoti planlarının temeli

süratli hareket etmeye dayanıyordu ve herhangi bir gecikme,

orduları açısından ölümcül sonuçlara yol açabilirdi.

Horace’ın aklı, bu düşüncelerin ardından içine düştükleri

çıkmaza takılmıştı yine. Sayılan omzu bile bulmayan adam-

larıyla Macindaw’u ele geçimıenin bir yolunu bulması gere-

kiyordu.

Şatonun kontrolünü ellerine geçirdikten sonra, Keren’in

kovmuş olduğu garnizon askerlerini yeniden işe alarak sayı -

larını artıracaklarından şüphesi yoktu. İşten çıkarılan askerler,

şatoya yapacakları saldırıya katılmak istemeyeceklerdi belki,

ancak Orman’m yönetimi yeniden eline geçinmesi halinde,

söylentiler köylere yayılacaktı. Horace eski garnizonun büyük

ölçüde toparlanacağından emindi.

Ne de olsa askerlik, o adamlar için bir meslekti ve kışın

ortasında yapabilecekleri başka bir şey bulunmuyordu.

Yalnız tüm bunların, takip eden üç hafta içinde halledilmesi

gerekiyordu.

“İşte burası,” dedi Will, arkadaşının düşüncelerini bölerek.

Kuzeye, MacHaddish ile adamlarını pusuya düşürdükleri nok

- 212 -

KUŞATMA ALTINDA

taya doğru at sürdükten sonra, batıdaki ağaçlık bölgeye dön-

müşlerdi. Ormanın batı kıyısına vardıkları için ilerlemeleri de

giderek zorlaşıyordu. Bu kesimdeki ağaçlar öylesine iç içeydi ki

dıştaki açık arazide ilerlemek zorundaydılar.

Horace, batı tarafında ormanla şato arasında yaklaşık elli

metre olduğunu fark etti. Şatoyu inşa edenlerin ne düşündükle-

rini anlayabiliyordu. Ormanın temizlenmesi, son derece zorlu bir

meseleydi. Ayrıca doğal konumuyla silah ve kuşatma ma-

kinelerinin kullanımını da kısıtlıyordu.

Horace, dalgın bir ifadeyle çenesini okşadı.

“Eh, sayımızın azlığı bir kez olsun avantajımıza olacak,”

dedi, kalın çalılıkları ve dip dibe uzanan ağaç dizisini işaret

ederek. “Şuradan otuzdan fazla adamı geçirip pozisyon aldırmak

istemezdim.”

Will başıyla onaylayarak, “Tek yapmamız gereken, Keren’in

yüz adamımızla doğudan saldırdığımızı zannetmesini sağlamak,”

dedi.

Horace, omuz silkti. “Ya da güneyden. Askerleri batı surla-

rından uzaklaştıracak herhangi bir yön uygundur.”

“Sana bir şey soracağım,” dedi Will. Dikkatli ses tonu,

Horace’in hızla dönüp arkadaşına bakmasına yol açmıştı. Will’in

hüsran dolu, sinirli hali geçip gitmiş gibiydi. Belki de

bilinçaltındaki o fikri yakalamak üzeredir, diye geçirdi içinden

Horace.

“Sor bakalım,” dedi. Will, kelimelerini dikkatle seçerek de-

vam etti.

“Onları bu duvarda oyalayabilirsek, tek bir tırmanma mer -

diveniyle idare edebilir miyiz?”

JOHN FLANAGAN

“Yalnızca bir mi?” Horace’m yüzünde şüpheli bjr ifade vardı.

“Mümkün olduğunca çok merdivenin olması daha iyidir. O

şekilde savunmacıları da birbirinden ayırmış olursun.”

“Ama diyelim ki bir şey dikkatlerini güney duvarına çekse ve

diyelim ki duvarın üstüne çıkıncaya kadar bizi göremeye cek

olsalar, o takdirde adamlarımız merdivenden yukarı çıkıncaya

dek iki kişi onları tutabilir, öyle değil mi?”

“İki kişi mi?” diye sordu Horace. “Sen ve ben mi yani?” Will,

başıyla onaylayarak “Surların üstündeki yürüme platformları

oldukça dar,” dedi. “Teker teker saldırmaları gerekecek.

Hallasholm’de Temuçileri o şekilde epeyce oyalamıştık,” diye

hatırlattı Horace’a.

“Doğru ama bunun için görünmeden duvarı tırmanıp surlara

ayak basmamız şart. Güney duvarına yapacağımız saldırıyla

askerlerin çoğunun dikkatini dağıtsak bile, hepsi yerini terk

etmeyecektir. Kimse o kadar aptal olamaz. Ayrıca beş metrelik

bir merdiveni taşıyarak elli metre boyunca koşmaıinz gerekecek.

Yolun üçte birini bile geçmeden bizi görmüş olurlar.” Will,

gülümsedi. “Surların dibinde olursak görülmeyiz.” Horace’m

kaşları çatıldı. “Surların dibinde mi? Ne söylemeye çalışıyorsun

sen?”

Ancak Will elini boş ver dercesine sallayarak “Sadece bir fi-

kir,” dedi. “Daha fazlasını söylemeden önce Malcolm’a bir

şeyler sormak istiyorum. Galiba bu işi nasıl başaracağımızı

buldum.” Horace, arkadaşının o an için ona daha fazla bilgi

Vermeyeceğini

görebiliyordu. Ancak son sözü Will’e

bırakmayacaktı. İçten içe tebessüm ederek yüzüne sıkıntılı bir

ifade oturttu.

“Eh, sonunda.”

- 214 -

rman, Malcolm, Gundar ve Horace, Malcolm’un kulübe-

sindeki masanın etrafına toplanmışlardı. Odayı arşınla

-

O

yan

Will, bir yandan da aklına gelen fikri anlatıyordu.

“Horace bize şatoya saldırabilmek için yaklaşık yüz adama

ihtiyaç olduğunu söyledi; yani savunmacıların üç katı kadar bir

güç gerekiyor.”

Masadakilerin başları sallandı. Duydukları kulağa mantıklı

geliyordu.

“Ben de doksan kişilik bir kuvvetin savunmacıları esas saldırı

noktamızdan uzakta tutması halinde, otuz adamımızı şato ya

sokabiliriz diye düşündüm. Rakamlar doğru mu?” Soruyu

Horace’a sormuştu. Genç savaşçı, başıyla onayladı.

“Yaklaşık olarak doğru.”

“Yani otuz adamla saldırıyı gerçekleştirebilir miyiz?” diye

ısrar etti Will.

Masadaki diğer üç kişi, konuşmaları farklı anlayış süz-

geçlerinden geçirerek dinliyordu. Sözü edilen meseleler,

Malcolm’un uzmanlık alanının çok dışında kalıyordu. Orman,

- 215 ~

JOHN FLANAGAN

bir şato kuşatılırken halledilmesi gereken teorik meselelere belli

belirsiz de olsa aşinaydı. Gundar, otuz kişilik bir kuvve tin -

örneğin bir kurt gemisi mürettebatının- sağlam bir şatoya nasıl

girebileceğini öğreneceği için çok heyecanlıydı. Bu bilgiden

ileride büyük kârlar elde edebilirdi.

“Evet,” diye yanıt verdi Horace sabırla. “Lâkin şaşırtmaca

için o doksan adama mutlaka ihtiyacımız var ve elimizde öyle

bir birlik bulunmuyor,” diye ekledi. Ellerini açıp alaycı bakış-

larını sanki o doksan adam bir yerlerde saklanıyormuşçasına oda

boyunca gezdirdi.

“Onlara ihtiyacımız olmayabilir,” dedi Will. “Bir tek asker

işimizi görecek.”

Gundar, bunun üzerine bir kahkaha attı. “Muhteşem bir sa-

vaşçı olsa iyi olur!”

Will, Skandiyalı kaptana dönüp gülümseyerek, “Aynen öyle.

Dev gibi bir adam,” dedi tatlılıkla. “Son gördüğümde, boyu on

metrenin de üstündeydi.”

Malcolm çocuğun neden söz ettiğini anlamıştı ama diğer üçü

şaşırmışlardı.

“Gece Savaşçısı’nı mı kastediyorsun?” dedi Malcolm. Başıyla

onaylayan Will, arkadaşının aklından geçenleri kavrayarak

düşüncelere dalan Horace’a döndü.

“Saldırının gece olması gerekecek ama herhalde çok sorun

çıkmayacaktır, ne dersin?” diye sordu.

Horace, omuz silkmekle yetindi. Henüz Will’in söylediklerini

aklında tartmakla meşguldü. Malcolm MacHaddish’i sorguladığı

sırada, açıklıkta Gece Savaşçısı’nı görmüştü. İnsanı dehşete

düşürdüğü kesin, diye geçirdi içinden. Gecenin bir

- 216 -

KUŞATMA ALTINDA

yarısı aniden Macindaw Şatosu’nun dışında belirerek tam da

ihtiyaç duydukları şekilde nöbetçileri şaşırtabilirdi.

Orman, düşünceli bir biçimde çenesini kaşıdı. Elbette ki

Gece Savaşçısı’ndan söz edildiğini duymuş, ancak onu henüz

hiç görmemişti. Gundar da yaratığı görmemiş olmasına rağmen

MacHaddish’in muhafızlığını yapan üç savaşçıdan yaratığın tüm

korkunç detaylarını öğrenmişti.

“Şu Gece Savaşçısı,” dedi Orman. “Büyüklüğü tam olarak ne

kadar?”

Malcolm, “Devasa boyutlarda,” diye yanıt verdi. “Will’in

dediği gibi imgeyi yansıtmam gereken mesafeye bağlı olarak

boyu on metreyi aşabiliyor. Ne kadar uzağa yansıtırsam, o kadar

uzun boylu oluyor. İyi de neden yalnızca Gece Savaşçısı ile

yetinelim ki? Ormana başka resimler de yansıtabilirim. Örneğin

Serthrek’nisK'm yüzünü. Kadım bir ejderha ya da trol de

ekleyebilirim.”

Orman, masa boyunca bakındı. “Sanının bir şeyleri kaçır-

mışım. Bu Serthrek 'nish de kim oluyor?”

“MacHaddish’in ödünü kopannak için kullandığımız bir İs-

koti iblisi,” diye açıkladı Malcolm.

“Bu taktik MacHaddish’in üzerinde işe yaramış olabilir,”

diyen Orman pek ikna olmuşa benzemiyordu, “ama Macindaw

Araluenlilerin kontrolünde. Serker... Serkrenit... adı her neyse, o

iblisin şatodakiler için bir kâse çikolatalı pudingden farkı

olmayacaktır.”

Horace, sırıtmaya başladı. “Endişe etmeyin. Ondan korkmak

için adını bilmeniz gerekmiyor. Sislerin içinden birden çıkınca,

insan dehşete düşüveriyor.”

- 217 ~

JOHN FLANAGAN

“Bu da işin önündeki tek engel,” dedi Malcolm düşünceli bir

ifadeyle. “İmgeleri yansıtabileceğim bir sis perdesine ihtiyacım

var. Geçen geceki açıklığı seçmemin nedeni de buydu.

Kuzeydeki küçük dere, ihtiyaç duyduğumuz sisin oluşmasını

sağladı. Ormandaki kara bataklık için de aynı durum geçerli.”

Will, ortaya attığı fikrin kâğıttan bir ev gibi yıkılmaya baş -

ladığını hissetti. Aklindakilere öylesine sarılmıştı ki plandaki

basit çatlağı görememişti. Sis yoksa, yaratığın yansıması da

yoktu. İmge yoksa şaşırtmaca da yoktu. Will’in yüzündeki hayal

kırıklığını fark eden Malcolm, çocuğu teşvik etmek için

gülümsedi.

“Çok da önemli değil,” dedi. “Yalnızca sisin oluşmasını is-

tediğimiz noktaya delikli bir boru sistemi yerleştirmemiz gere-

kecek. İşleme yardımcı olarak birkaç kimyasalın yanı sıra suyu

da boruların içinden pompalayacağız ve havanın yeterince soğuk

olması halinde, sis, boru deliklerinden dışarı fışkıracak.”

Will’in morali tekrar düzelmişti. Planı yeniden yoluna giri -

yordu neyse ki.

“Boruları kaç günde yerleştirebiliriz?” diye sordu. Dikkatle

düşünen Malcolm’un dudakları büzüldü.

“İki gece sürebilir,” dedi sonunda. “Ayın batmasının ardından

çalışmamız gerek ve gereğinden fazla adam çalıştırırsak, fark

edilme riskimiz var. Arkadaşınız Buttle’ın olan biteni araştırması

için dışarı bir müfreze yollaması, isteyeceğimiz son şey olur.”

Gundar, Buttle’ın adının geçmesi üzerine usulca homurdandı.

Will, çaktırmadan adama bir göz attı. Kocaman Skandiyalı ona

bir ayıyı hatırlatıyordu; iri, güçlü ve sarsak görünümlü,

- 218 -

KUŞATMA ALTINDA

ama aslında son derece hızlı ve ölümcül bir hayvan olan ayı.

Gülümseyerek Skandiya savaşçılarından çoğunun aynı tarife

uyduğunu düşündü. Skandiyalılar, ayıyı andıran bir halktı.

Kuşatma merdivenlerinden tırmanma zamanı geldiğinde,

Gundar’ın yoluna çıkmak istemezdim, diye geçirdi içinden.

Bunu düşünürken, ilgilenmeleri gereken bir diğer konu oldu-

ğunu fark etti.

“Merdivenlere ihtiyacımız olacak,” dedi. “Seninkilere yap-

tırabilir miyiz?” Malcolm, başıyla onayladı. Will, daha sonra

Gundar’a döndü. “Ya seninkilere Gundar?”

'

“Yarın ilk iş bu konuyla ilgilenmelerini söylerim,dedi

Skandiyalı. “Kaç tane lazım?”

Horace ile Will, bakıştılar.

“Tek bir merdiven kullanmaktan söz ediyordun?” diye ha-

tırlattı Horace. Ancak Will, başını iki yana salladı.

“Hâlâ düşünüyorum. Elimizin altında yedek merdivenlerin

bulunması iyi olur. Kaç diyelim sence?”

Genç şövalye, vereceği cevabı düşünürken tırnaklarını ye -

meye başlamıştı. Ne kadar çok merdiven olursa, o kadar iyiydi.

Böylece adamları da surlara o kadar çabuk çıkar ve saldırıya

katılırlardı. Ne yazık ki birtakım kısıtlamalar da söz konusuydu.

“Merdivenleri batı yakasındaki o karmakarışık ormanın

içinden vargücümüzle geçirmeliyiz,” dedi. “Bu da çok fazla

zaman ve çaba harcamamız anlamına geliyor. Bana kalırsa, en

fazla dört tanesini idare edebiliriz. Yani merdiven başına yedi

adam düşüyor.”

Will, başlarını sallayarak onaylayan Malcolm ile Gundar’a

- 219 -

JOHN FLANAGAN

bir göz attı. “Öyleyse dört olsun. Zaten fazlasını yapmak için

zamanımız olacağından şüpheliyim. Söylediğin gibi, beş metrelik

bir merdiveni o ormanın içinden geçirmek çok zor olacak.” Bir

kez daha Malcolm’a döndü.

“Ayrıca geçen gece açıklık boyunca dolanan o parlak surat

gibi görüntülerin de işimize yarayacağını düşünmüştüm.”

Soru sorar gibi konuşmuştu ama daha sözünü bitirmeden,

Malcolm başını sallamaya başlamıştı bile.

“O iş için yukarılardan kablo geçirmemiz gerek.

Macindaw’un dışındaki açık araziye surlardan görülmeden kablo

çekmemiz de imkânsız.”

“Hem görülmeniz halinde, gamizondakiler tüm bunların bir

numaradan ibaret olduğunu kavrayacaktır,” diye araya girdi

Orman. “O takdirde tüm plan suya düşer.”

Durumu kabullenen 'Will, başıyla onaylayarak “Anlıyorum,”

dedi. “Ben iblis maskelerini havaya savurmanın ve geçen gece

olduğu gibi patlama yaratmanın bir yolu olduğunu sanmıştım.

Oldukça etkileyici bir görüntü olduğunu itiraf etmeliyim.”

“Bu konuyu biraz düşüneyim,” dedi Malcolm. “Muhtemelen

maskeleri havaya fırlatacak basit bir mancınık inşa edebilirim.

Ne de olsa makineyi ormanın içine yerleştirebiliriz. Bir yere

gizlenip bu dediğini yapamamamız için hiçbir neden yok.”

“Aynen öyle,” dedi heyecanı her saniye artan Will. “Ne kadar

şaşırtmaca olursa, o kadar iyi. Parlayarak havada uçan ve

patlayan kafalar, şatodakileri çok şaşırtacaktır.”

Bakışlarını masanın etrafında dolaştırdığında, hepsinin de

onun kadar umutlu ve heyecanlı olduğunu fark etti.

- 220 -

KUŞATMA ALTINDA

“Eh,” dedi, “geç oldu ve Alyss’e bir mesaj göndermem ge-

rekiyor. Bu gecelik ara verip sabah işe koyulmamızı öneriyo rum.

Yapacak çok işimiz var.”

Masadan onay mırıltıları yükseldi ve herkes ayağa kalktı.

Orman, görüntüyü kafasında hâlâ tam olarak canlandıramı-

yordu.

“Uçan ve patlayan kafalar,” diye mırıldandı kendi kendine.

“Bunu gerçekten de görmek isterdim.”

- 221 ~

ifreli mesajı bir kez daha okuyan Alyss, sessizce gülüm-

sedi. Mesajı

Will gönderir göndermez, yani dün gece oku-

Şmu ştu. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte bir kez daha okumak

üzere sakladığı kâğıdı dikkatle şöminesinde yanmakta olan

ateşe attı.

Şöminenin önünde durup kâğıdın alevlerin içinde kıvrılarak

kapkara kesilişini izledi. Kâğıt yok olmuştu belki ama içerdiği

umut dolu mesajı kalbinde taşıyordu. Sırf bana bu mesajı gön-

dermek için gecenin bir yarısı Grimsdell Ormam’nda kıvrılan

amansız patikalar boyunca kilometrelerce yol tepmek, tam da

Will’e göre bir davranış, diye geçirdi içinden.

Acil bir mesaj değildi. Yerine getirmesi gereken önemli ta-

limatlar içermiyordu. Yalnızca moralini düzeltmek ve unutul-

madığını anlaması amacıyla yazılmıştı.

Kafa karıştırıcı, garip bir ifade yer alıyordu metinde. Şöyle

deniyordu: Cobblenosskin diyarından bir ziyaretçimiz var. Alyss’in

birkaç dakika boyunca kafa yorup eskilere gitmesi gerekmişti.

İsim bir yerlerden tanıdık geliyordu. Birden hatır

- 222 ~

KUŞATMA ALTINDA

ladı. Cobblenosskin, çocukken Will ile Redmont Şatosu’ndaki

yatakhanede dinledikleri masallarda yer alan karakterlerden

biriydi. Kuzeyin derinliklerinde, Pikta’daki sarp dağlarda ya-

şayan yaramaz bir cüceydi. Mesajda, masalı bilmeyenlerin -

örneğin, Keren’in- anlayamayacağı bir imada bulunulmuştu.

Will, mesajın kazara yanlış ellere geçmesi ihtimaline karşı ön -

lem almış olmalıydı. Alyss, mesajı Will’in Piktalı birilerini ele

geçirmiş olduğuna yordu; aklına gelen en olası isim de birkaç

gün önce Macindaw’u ziyaret etmiş olan İskoti generaliydi.

En azından mesajın bu anlama geldiğini umut ediyordu.

Kendisi oldukça konuşkan birisi deniyordu mesajda. Şüphelerinde

haklı olması halinde, Will ile müttefikleri Keren’in planının

detaylarından haberdar olmalıydı.

Ve bu, gülümsemek için gerçekten de iyi bir nedendi.

Tıpkı mesajdaki bir diğer ifade gibi. Moralini yükseltmek ve

dostlarının yakınlarda olduğunu vurgulamak amacıyla havadan

sudan söz eden, dedikodusu bol bir metindi aslında; şifreli bir

mesaj buna ne kadar izin verirse tabii. Alyss, ormanda birden

fazla eski dostunun bulunduğunu biliyordu artık. Yıl- dıztaşının

Keren’in onu hipnotize etmesini engellediğine dair Will’e

güvence vermiş olduğu için arkadaşı bir diğer haberi de onunla

paylaşmakta sakınca görmemişti.

Çekici de sevgilerini gönderiyor, deniyordu mesajın son sa-

tırında, Vurucu ve iri arkadaşı da öyle.

Vurucu... bir kez daha zihninin derinliklerine uzandı. Bu ismi

daha önce duymuştu. Will’in, bundan bir anlam çıkarmasını

beklediği açıktı. Bir tür hayvan mıydı yoksa? Kulağa bir hayvan

adı gibi geliyordu. Acaba köpek miydi? Ama kö-

- 223 ~

JOHN FLANAGAN

peğe öyle isim konmazdı ki. Köpeklerin vurmayla kırmayla

işleri yoktu. Ancak atlar, ayaklarını yere vururdu. Birden ha-

tırladı; Vurucu, Horace’m bindiği savaş atının adıydı. Horace

buradaydı yani! Keren’i alt etmek için Will ile işbirliği

yapmışlardı.

Alyss, aldığı haberlere sıcak bir pelerin gibi sarındı. Will ile

Horace, birlikte hareket ediyorlardı. Will serinkanlılığı, iç-

güdüleri ve cıva gibi zekâsıyla; belki de Araluen’in yıllardan

beri görmüş olduğu en becerikli savaşçılardan biri olan Horace

ise mertliği ve kararlılığıyla ön plana çıkıyor olmalıydı. İki

arkadaşın Keren’i ve kaç kişi olurlarsa olsunlar İskotileri alt

edeceklerine şüphesi yoktu.

Neredeyse Keren’e acıyacaktı. Neredeyse. Bir kez daha gü-

lümserken anahtarın kilitte döndüğünü duydu.

Hızla şömineye baktı. Mesajın yazılı olduğu kâğıt, tamamen

yanmıştı. Rahatladı. Kapkara kesilen kâğıdı toza dönüştürmek

üzere közleri şömine demiriyle eşeledikten sonra aceleyle

doğruldu ve kapı açılırken ellerini silkeledi.

Gelen Keren’di elbette. Ellerini hemen arkasında kavuşturan

Alyss, parmaklarıyla artık sürekli kolunun yeninde taşıdığı

parlak siyah taşı aramaya başladı. Ancak Keren’in mavi mü-

cevherini çıkarmadığını fark edince rahatladı. Hain şövalye,

onunla yalnızca sohbet etmeye gelmiş olmalıydı.

“Bu sabah neşeli görünüyorsunuz leydim,” dedi Keren. Alyss,

hâlâ gülümsediğini, mesajın içine yaymış olduğu sıcaklığı

hissetmekte olduğunu fark etti. Neşeli olduğu gerçeğini

saklamaya çalışıp perişan bir ifade takınarak adamı kuşkulan-

dırmanın anlamı yoktu. Keren, onun bu kadar neşeli olmasının

- 224 -

KUŞATMA ALTINDA

ardında yatan nedeni öğrenmek isteyecekti. İçtenlikle gülüm-

seyen Alyss, pencereyi işaret etti.

“Çok güzel bir gün, Sör Keren. Bir tutsağın bile moralini

yerine getirecek kadar güzel.”

Haklıydı da. İnsanın içine işleyen aydınlık, masmavi gökyü -

zünde tek bir bulut bile yoktu. Hava, en uzaklardaki nesnelerin

bile ayrıntılı bir şekilde görülmesine olanak tanıyacak kadar

berraktı. Ormanın vahşi güzelliğiyle şatoyu çevreleyen karla

kaplı araziler, birbirlerine değecek kadar yakın duruyordu.

Gülümseyen Keren, manzarayı bizzat incelemek üzere pen-

cereye yaklaştı ve bir ayağını alttaki pervazın üstüne koydu.

Alyss bir an için adamın, ağırlığını asitle azar azar yumuşattığı

parmaklıklara vereceğini düşünerek korkuya kapıldı. Ancak

Keren, son anda elini pencerenin çevresindeki duvara dayamıştı.

“Gerçekten de güzelmiş,” dedi, yüz ifadesi birkaç saniyeli-

ğine yumuşayarak. “Bana kalırsa buraların en güzel göründüğü

mevsimdeyiz.”

Sesinden bir kez daha o kederli hava okunuyordu; Alyss bu

duruma alışmıştı artık. Keren’in ihaneti nedeniyle içten içe

yandığının farkındaydı. Bir ülkeyi hem böylesine sevip hem de

can düşmanlarının eline teslim etmeye hazırlanmak, kolay bir iş

olmasa gerekti.

Bu durum, elbette ki şatonun çevresini etkilemiyordu. Kim

kontrol ederse etsin, arazilerin vahşiliği ve güzelliği aynı kala-

caktı. Buna karşılık, ihanetin duygusal etkisi muazzam boyut -

lardaydı herhalde. Keren bir şekilde bundan böyle hiçbir şeyin

eskisi gibi olmayacağını biliyor olmalıydı. Ancak bir şekilde

- 225 -

JOHN FLANAGAN

de seçimini yapmıştı ve bundan böyle geri adım atması için

uğraşmanın anlamı yoktu. Hain soylu, doğrulup ayağını per-

vazdan çekti ve Alyss’e doğru döndü. Üzüntüsünü gidermek için

gözle görülür bir çaba sarf ederek kıza gülümsedi.

“Hayret verici bir insansın Alyss,” dedi. “Her şey aleyhinde

bile olsa olumlu ve neşeli kalmayı beceriyorsun.”

Alyss, aldırmazlıkla omuz silkerek “Elinden bir şey gelmi -

yorsa, endişelenmenin de anlamı yok, Sör Keren,” dedi.

Keren, bu sözleri kabul etmediğini belli eden bir el işareti

yaptı. “Lütfen. Bu resmi hitaplara gerek yok. Bana Keren de.

Karşı cephelerde yer alıyor olabiliriz ama ortada arkadaş ol-

mamızı engelleyecek bir durum yok.”

Hem de hiç, diye geçirdi içinden Alyss, tabii benim Kral’ın

bir memuru, seninse bir vatan haini olman dışında. Ancak bu

düşüncesini dile getirmedi. Arkadaş olma çabalarını elinin ter-

siyle itip Keren’i kendisine düşman etmenin bir anlamı yoktu.

Adamı kızdırmak, ona hiçbir şey kazandırmayacaktı. Öte yan-

dan, arkadaş olmaları halinde -özellikle bilgi anlamında- pek çok

şey öğrenebilirdi. Keren’e bakarak gülümsedi.

“Bu kadar güzel bir günde size nasıl karşı çıkabilirim ki?”

dedi ve adamın rahatlayarak gülümsediğini fark etti. Keren,

arkadaşlık teklifinin hemen reddedileceğinden şüphelenmiş

olmalıydı.

“İskotiler geldiğinde sana ne olacağını düşündün mü hiç?”

dedi Keren sonunda.

Alyss, omuz silkerek, “Sanırım burada, kulede kalmaya de -

vam edeceğim,” dedi. “Beni onlara vermeyi düşünmüyorsu -

nuzdur herhalde?”

KUŞATMA ALTINDA

Bir an için korkuyla ürperdi. Belki de Keren’in planı buydu.

Başına gelecekler hakkında pek düşünmemişti. Ne de olsa, artık

Horace da gelmişti ve Will onu oradan kurtaracaktı. Keren’in

yüzüne yerleşen alıngan ifade, korkularını hızla boşa çıkardı.

“Tabii ki hayır!” dedi Keren sert bir dille. “Senin gibi bir

hanımefendiyi o barbarlara asla teslim etmem.”

“Müttefikleriniz olan barbarlar,” diye hatırlattı Alyss kuru bir

sesle.

Keren, bu yoruma aldırmadı. “Olabilir... ama yalnızca ihti-

yaçtan dolayı müttefikiz. İstediğimden değil.”

“Onlar da sizin hakkınızda böyle övgüyle konuşuyor mudur

acaba?” diye sordu Alyss. Keren, kızın bakışlarına karşılık verdi.

“Konuşmuyorlarsa şaşarım,” dedi. “Dost olmuş değiliz; bu,

yalnızca bir iş ilişkisi. Onların bana, benim de onlara ihtiya cım

var. İlişkimiz bunun ötesine geçiyormuş gibi davranmıyorum.”

“Etrafınızda yakın arkadaşlarınızın değil, yalnızca ihtiyaçtan

dolayı ortaya çıkan ortakların bulunacağı bir geleceğe bakıyor

olmak insanı korkutuyor olmalı,” dedi Alyss adama acıyarak.

Fakat iyi niyetli sözleri yanlış anlaşılmıştı. Keren’in dik

bakışlarını üstünde hisseden Alyss, adamın geleceğiyle ilgili

yaptığı çıkarımlardan hiç hoşlanmadığını fark etti.

“Sonsuza dek burada kalmayacağım,” dedi Keren. “Yeterli

parayı bir araya getirince, kendime bir baronluk satın almak

üzere Galya’ya ya da Tötonya’ya geçeceğim. Baron olunca da

arkadaşa ihtiyacım kalmayacak.”

- 227 -

JOHN FLANAGAN

Alyss, Tötonya ve Galya krallarının en fazla parayı verene

ülkelerindeki baronlukları sattıklarını biliyordu. Araluen’de ise

bu tür bir terfi, kişinin çalışmasına ve sadakatine bağlıydı.

Keren’in sözlerinin arkasında yatan kederli hava, kızın aldığı

kararı bozarak son bir denemede bulunmasına neden oldu.

“Ah Keren,” dedi bir kez daha yürekten bir endişeyle, “ha-

yatının ne hale geleceğini göremiyor musun? Gönüllü bir hayat

bile olsa, uzaklarda bir başına yaşamaktan söz ediyorsun.” Keren

hafiften omuzlarını dikleştirerek, “Ben ne yaptığımı biliyorum,”

dedi soğuk bir ifadeyle.

“Öyle mi? Gerçekten de biliyor musun? Çünkü iş işten henüz

geçmedi. İskotiler daha gelmediler. Yardım isteyip şatoyu onlara

karşı savunabilirsin. Macindaw çetin cevizdir ve onlar da burayı

ele geçirmeden Araluen’in içlerine girmeye cesaret edemezler.”

“Syron’un ölümünü unuttun galiba?” diye araya girdi Keren.

Alyss söyleyecek bir şey bulamayınca, sözlerine devam etti.

“Aslında niyetim onu öldürmek değildi ama vatanıma ettiğim

ihanetin doğrudan bir sonucu olarak hayatını kaybetti. Kral’ın bu

konuya merhametle yaklaşacağını hiç sanmam.” “Belki de

ikna...” diye söze başladı Alyss, ama Keren elini kaldırarak onu

susturdu.

“Ayrıca adamlarım da başka bir mesele. Onlara ödeme yap ma

sözü verdim ve bunun için gereken parayı İskotiler getirecek.

Anlaşmayı bozmam halinde adamlarıma nasıl para öderim?

Ödeme yapmazsam sence yanımda kaç gün daha dururlar?”

Keren haklıydı. Alyss, bunu daha konuşmaya başlamadan

biliyordu. Adamın sözleriyle kendine gelmişti.

- 228 -

KUŞATMA ALTINDA

“Biz esas senin geleceğini konuşuyorduk, benimkini değil,”

diye hatırlattı Keren. “İhtiyacım olan parayı toparlamak için iki

ya da üç yıl boyunca İskotilerle ortaklık etmem gerekebilir. Ben

gittiğimde sana ne olacak dersin?”

Alyss’in verebileceği bir cevabı yoktu. Will ile Horace ta-

rafından kurtarılamaması halinde onu yıllar sürecek bir tutuk-

luluk hayatı bekliyordu. Üstelik can sıkıntısını geçirmek için

yapabileceği tek şey, Keren’le arkadaşlık etmekten ibaretti.

Hoşuna gitse de gitmese de Keren, en azından zekiydi ve zaman

zaman eğlenceli birine dönüşüyordu. O gidince, İskotiler kıza

nasıl davranırlardı acaba? Leydi Pauline, fidye karşılığında

salıverilmesi için Kral’a başvuracaktı elbette. Yeterince para

ödenmesi halinde, İskotiler onu serbest bırakmayı kabul

edebilirlerdi. Halt’un da ricacılara katılacağından emindi. Lâ kin

bu, tehlikeli bir emsal oluşturacaktı.

Haberciler, meslekleri nedeniyle tehlikeli ve belirsiz ortam -

lara girmekle yükümlüydüler. Daima uyanık olmaları gereki-

yordu. Konumlarına duyulan saygı -ve hizmet ettikleri Krallığın

gücü- sayesinde hayatta kalıyorlardı. Ancak Duncan’ın bir

Haberci’nin salıverilmesi karşılığında ödeyeceği fidye, kanun

kaçaklarına Habercileri tutsak etmenin kârlı bir iş olduğu ve bu

sayede Araluen’den para koparabilecekleri mesajını verecekti.

İşe yeni başlayan tüm Dışişleri mensuplarına, görev sırasında

yakalanmaları halinde Krallığın onlara yardımcı olmayacağı

bilgisi verilirdi. İntikamları alınırdı alınmasına. Habercilerden

birinin zarar görmesi halinde failler, Kral Duncan ile

- 229 -

JOHN FLANAGAN

danışmanlarının hışmını üstlerinde hissederdi. Bu durum, geç-

mişte birkaç kez yaşanmıştı. Bu şekilde başkalarının da aynı şeyi

denemesi engellenmiş oluyordu.

Hayatını kaybetmesi halinde intikamının alınıp alınmaması

Alyss’in çok da umurunda olmayacaktı elbette.

Birden Keren’in sorusunu takip eden sessizliğin neredeyse bir

dakikadır sürmekte olduğunu fark etti.

“Herhalde bir şekilde idare ederim,” dedi.

Keren, başını iki yana salladı. “Alyss, bu tavrınla beni kan-

dırabilirsin belki ama kendi kendini kandırabildiğinden şüphe-

liyim. Bunun için fazla zekisin. Benim tutuklum olarak bazı

ayrıcalıklara sahipsin, ancak İskotilerin bu durumu devam et-

tirmeleri için hiçbir neden yok. Seni bir köle yapıp ağır işlerde

çalıştıracaklar. Yalnızca ne kadar sıkı çalıştığınla ilgilenecekler.

Seni sınırın kuzeyine geçirip birilerine satacaklar. İnan bana, hiç

de hoş bir ihtimal değil bu. İskoti köyleri son derece ilkeldir.

Köle ağılları neredeyse yaşanamaz haldedir.”

Alyss, ayağa kalkarak dimdik durdu.

“Tüm bunları bana şimdiden aktarıyor olman ne büyük ne-

zaket,” dedi buz gibi bir sesle. Başını iki yana sallayan Keren,

gülümseyerek kızı yatıştırmaya çalıştı.

“Ben yalnızca gerçekleri ortaya koyuyorum,” dedi. “Sana bir

çıkış yolu sunmadan önce. Hatta tek çıkış yolun bu diyebilirim.”

“Çıkış yolu mu?” diye tekrar etti Alyss. Neden söz ettiğini

anlamadığı için dikkatle Keren’i dinliyordu. “Ne çıkışı?”

“Eşim olabilirsin,” dedi Keren basitçe.

“Eşin mi?” diye tekrar etti Alyss; tizleşen sesi, teklif karşı-

- 230 -

KUŞATMA ALTINDA

sında yaşadığı şaşkınlığın bir göstergesiydi. “Neden senin eşin

olayım ki? Seninle neden evleneyim?”

Keren, omuz silkti. Kızın yanıtı üzerine kaybolan tebessümü,

artık geri dönmüştü. Alyss, bunun doğal bir gülümseme

olmadığını, daha çok adamın kendisini yatıştırmaya çalıştığını

hissetti.

“O kadar da saçma bir öneri değil,” dedi Keren. “Karım

olarak, İskotiler tarafından gerekli saygıyı göreceksin. Şato

içinde özgür olacaksın.” Ayağa kalkıp pencereden şatoyu çev-

releyen arazileri işaret etti. “Ve dışarıda da. Şatoya istediğin gibi

girip çıkacaksın.”

“Kaçmayacağımdan nasıl emin olacaksın?” dedi Alyss. Tekli-

fin iğrençliği ve arkasında yatan ukala tavır nedeniyle hâlâ

kendine gelememişti. Keren ise, bunu fark etmemiş gibi

duruyordu.

“Nereye? Hatırlasana, etrafımız İskotilerle sarılı olacak. Basit

bir baskın olmayacak, adamlar buraları istila etmeyi planlıyorlar.

Hem benimle evlenmen halinde eylemlerimi... daha iyi

anlayabilirsin... diyelim.”

“Yani,” dedi Alyss soğuk bir sesle, “kendi kendimi bir hain

olarak damgalamış olurum, öyle mi?”

Hain kelimesi, Keren’in irkilmesine yol açmıştı. “Bu kadar

yargılayıcı olma Alyss. Unutma ki ömür boyu buralarda kal-

mayacağız. Galya’da benim baronesim olacaksın.”

Alyss karşı çıkmaması, adamın sözlerine ayak uydurması

gerektiğinin farkındaydı. Ancak küstahlığın derecesi öyle bo-

yutlara varmıştı ki kendini daha fazla tutamadı.

“Bir engel daha var,” dedi. “Sana âşık değilim. Senden hoş-

landığım bile söylenemez.”

- 231 -

JOHN FLANAGAN

Keren, ellerini buna önem vermediğini belli edercesine iki

yana açtı. “Bu o kadar önemli mi? Bizim dâhil olduğumuz sı-

nıftaki insanların kaçı aşk evliliği yapıyor? Çoğunun arkasında

çıkar ilişkileri yatıyor. O kadar da kötü biri sayılmam, öyle değil

mi?” Şakayla karışık sorusuyla Alyss’i ikna etmeye çalışıyordu.

“Dâhil olduğumuz sınıf, ha?” diye soğuk bir dille tekrar etti

Alyss. “Sana hangi sınıftan olduğumu anlatayım. Ben bir

yetimim. Ailem falan yok. Sadık ve minnettar olduğum, hatta

sevgiyle bağlı olduğum insanlar var. Yani alt sınıftan, senden

daha değersiz biri olarak, aşkın bir evlilik için önemli olduğuna

inanıyorum.”

Keren’in yüzü öfkeyle karardı. “Şu Orman Muhafızı’nı

düşünüyorsun, öyle değil mi? Aranızda bir şeyler olduğundan

emindim.”

Alyss, senelerini diplomasi eğitimiyle geçirmişti. Ama aynı

zaman zarfında öğrenmiş olduğu bir başka şey de aklindakini

hızlı ve kesin bir biçimde dile getirmekti. Diplomasi eğitimini

bir anda unutuverdi.

“Bu seni hiç ilgilendirmez,” dedi. “Aslını soracak olursan,

senden daha kolay sevebileceğimi düşündüğüm en az elli kişi

sayabilirim. Şövalyeler. Orman Muhafızları. Haberciler.

Kâtipler. Demirciler. Hancılar. Seyis yamakları. Çünkü hepsinin

sana göre büyük bir avantajları bulunuyor. Hiçbiri ülkesine

ihanet etmez.”

Ağzından çıkan kelimelerin Keren’in üstüne kırbaç darbeleri

gibi indiğini görebiliyordu. Zaten öfkeli olan Keren, artık iyice

deliye dönmüştü. Kaskatı kesilerek arkasını dönüp ka

- 232 -

KUŞATMA ALTINDA

pıya doğru yürüdü. Çıkışa vardığında, dönüp Alyss’e bir göz

attı.

“Öyle olsun... ama bir İskoti köyünde, buz gibi yağmurun

altında dizlerinin üstüne çöküp tuvaletleri temizlerken ya da

domuzları beslerken, isteseydin bir barones olabileceğini

unutma!”

Son sözü kendisinin söylediğini zannetmişti. Ancak tam ka-

pıyı arkasından kapatmak üzereyken, Alyss usulca, “Köleliği

seninle olmaya tercih ederim,” dedi.

Keren arkasını döndüğünde kızla göz gözeydi. Aralarında

hiçbir samimiyet kalmamıştı artık. Alyss sınırı aşmıştı ve iliş -

kileri artık eskisi gibi olmayacaktı.

Kıza usulca “Lanet olsun sana,” dedi ve kapıyı arkasından

kapattı.

- 233 -

orace, Will’in tamamladığı kaba çizime göz atmak için

arkadaşının omzunun üstünden uzanıp baktı.

H

Bir anda yüzü asıldı. Bulunduğu noktadan, Will’in tasarlamış

olduğu makine baş aşağı inşa edilmiş ve önüyle arkası birbirine

girmiş bir el arabasını andırıyordu.

“Ne düşünüyorsun?” diye sordu Will.

“Bir şey anlamıyorum ki.”

Çizimin önemli hatlarını karakalemiyle belirginleştiren Will,

bir yandan da arkadaşına açıklama yapmaya koyuldu.

“Oldukça basit bir düzenek aslında. İki tekerleği var. Hemen

altında dingillerle iskelet ve tepesinde de eğimli tahta bir çatı.

Aletin tamamı, bizimle birlikte çatının altında yuvarlanıyor.”

“Biz neden çatının altındayız?” diye sordu Horace.

“Çünkü altında durmazsak,” dedi Will kuru bir sesle, “açıkta

kalırız ve atılan kaya, ok ya da mızraklar tarafından

vurulabiliriz.” Başka bir sorusu var mı diye anlamlı bakışla

KUŞATMA ALTINDA

rını arkadaşına çevirdi. Ancak Horace gözlerini çizime dikmişti

ve kaşlarının arasında endişe dolu bir çizgi belirmeye başlıyordu.

“Aracın güzelliği,” diye devam etti Will, “parçalarına ayrılıp

birkaç dakika içinde yeniden monte edilebilmesi.”

“Eh, bu kesinlikle lehimize,” diye yanıt verdi Horace. Ses

tonu ise bunun tam aksini düşündüğünü ortaya koyuyordu.

Will, bıkkınlıkla arkasına yaslanarak, “Kötümser olmak ho -

şuna gidiyor, değil mi?” diye sordu.

Horace, çaresiz bir ifadeyle ellerini yanlara açtı.

“Will, bu... nesneyle... ne yapmayı planladığına dair en ufak

bir fikrim bile yok. Benim basit bir savaşçı olduğumu unutma.

Şimdi sen kalkmış, bana baş aşağı duruyormuş gibi gözüken, önü

bir yana arkası bir yana kaymış bir el arabacı -ki daha iyi

tekerlek resimleri görmüşlüğüm de vardır- resmi gösteriyorsun

ve heyecanlanmamı bekliyorsun.”

Durumu Horace’ın gözlerinden görmeye çalışan Will, çizime

tekrar göz attı. Belki de arkadaşı haklıydı. Resim oldukça garip

görünüyordu. Ancak yine de Horace’ın aşırı tepki verdiğini

düşünüyordu.

“Tekerlekler o kadar da kötü değil,” dedi sonunda. Kalemi

elinden alan Horace, sol tarafta kalan tekerleğin üstüne vurdu-

“Bu tekerlek, ötekinden daha büyük,” dedi.

“Ona perspektif denir,” diye yanıt verdi Will inatla. “Sol

taraftaki daha yakında olduğu için daha büyükmüş gibi duru"

yor.”

“Eğer bu bir perspektif meselesiyse ve o tekerlek daha bü-'

- 235 -

JOHN FLANAGAN

yükse, el arabasının yaklaşık beş metre genişliğinde olması

gerek,” dedi Horace. “Planladığın şey bu mu?”

Will, çizime bir kez daha baktı.

“Hayır, ben genişliği iki metre falan olur diye düşünmüştüm.

Boyu da üç metre olacak.” İlk çizimi silerek, hızla sol tekerleğin

küçük bir kopyasını çizdi. “Bu biraz daha iyi mi?”

“Daha yuvarlak olabilirdi,” dedi Horace. “Böyle bir tekerleği

asla yuvarlayamazsın. Ucu biraz çıkıntılı oldu.”

Arkadaşının laf olsun diye itiraz ettiğinde karar kılan Will,

çok öfkelenmişti. Kalemi sertçe masaya vurdu.

“Öyleyse bir de sen dene mükemmel bir daire çizmesini!”

dedi öfkeyle. “Bakalım ne kadar başarılı oluyorsun! Bu yalnızca

bir taslak, mükemmel falan olması gerekmiyor!”

Tam o sırada Malcolm, odaya girdi. Dışarı çıkıp MacHad-

dish’i kontrol etmiş, generalin hâlâ o kocaman ağaç kütüğüne

bağlı durduğundan emin olmuştu. Masanın yanından geçerken

çizime bir göz attı.

“Bu nedir?” diye sordu.

“Önü arkası belli olmayan, baş aşağı duran bir el arabası,”

dedi Horace.

Arkadaşına dik dik bakan Will, Horace’ın söylediklerine

aldır- mamaya karar verdi ve Malcolm’a döndü. “Adamlarından

bazıları bizim için bu tür bir düzenek inşa edebilir mi sence?”

diye sordu.

Şifacı, düşünceli bir ifadeyle kaşlarını çatarak “Zor olabilir,”

dedi. “Birkaç araba tekerleğimiz var, ama hepsi aynı boy- dalar.

Soldakinin diğerine göre bu kadar büyük olmasını mı

istiyorsun?”

KUŞATMA ALTINDA

Dik bakışlar, bu kez Malcolm’u hedef alıyordu. Horace, gü-

lümsemesini gizlemek için eliyle yüzünü kapattı.

“Buna perspektif deniyor. Kaliteli ressamlar resimlerini

perspektif kullanarak çizer,” dedi Will, aklındakileri açıkça dile

getirerek.

“Ah, öyle mi? Eh, madem öyle diyorsun,” diyen Malcolm,

çizimi birkaç saniye daha inceledi. “Peki, tekerleklerin böyle

basık olmalarını mı istiyorsun? Bizdekiler daha yuvarlak gibi

sanki. Bunları yuvarlamanın pek kolay olacağını sanmam.”

İşin aslı, Malcolm birkaç dakikadan beri dışarıdan evi din-

liyordu ve iki arkadaşın tartışmalarına kulak misafiri olmuştu.

Horace, hiç de zarif olmayan bir biçimde kıkırdadı. Omuzları

sarsılmaya başlamıştı artık. Malcolm da kendini daha fazla tu-

tamayınca, ikisi birden kahkahalarla gülmeye başladılar. Will,

İkiliyi soğuk bakışlarla izliyordu.

“Evet ya. Çok komik,” dedi. “Amma da eğlendik. Sizin gibi

komedyenler etraftayken çalgıcılık eğitimi alan kişi neden ben

oldum acaba? Artık insanların komedyenlerden neden kuş beyinli

diye söz ettiklerini anlıyorum,” diye ekledi.

Horace ile Malcolm, kıkırdamalarına ve kahkahalarına güç-

lükle engel oldular. Malcolm, gözlerinden gelen yaşları sildi.

“Aaaah,” dedi Horace’a doğru, “güne gülerek başlamak ne

güzel bir şey.”

“Neredeyse öğlen oldu,” diye düzeltti Will.

“Geç olsun da güç olmasın,” diye yanıt verdi Malcolm.

Will bir şey söyleyecek oldu, ancak Horace, şakaya artık bir

son verme zamanının geldiğini anlamıştı.

- 237 -

JOHN FLANAGAN

“Will,” dedi ciddiyetle, “neden bize bu nesnenin ne işe ya-

radığını anlatmıyorsun?” Horace, çizim ne kadar kötü olursa

olsun, Will’in işe yarar bir fikri olduğuna inanıyordu. Arkada-

şının daha önce ortaya kötü bir fikir attığını hiç görmemişti.

“Bizi batı duvarına yaklaştırma amacı taşıyor,” dedi Will.

“Merdivenimizle beraber.”

Horace, bakışlarını yeniden çizime çevirerek “Bu şeyi surlara

kadar itmeyi mi planlıyorsun?” dedi. “Şu çatı kısmı da bizi

yukarıdaki savunmacılardan koruyacak, değil mi?” Başını iki

yana salladı. “Çok uzun sürer, Will. Alarm verecek bolca

vakitleri olacak ve çatının altından çıktığımız an, bizi bekliyor

olacaklar.”

“O kadarını ben de biliyorum,” dedi Will, “ama senin de

söylediğin gibi, ağaçların arasından elimizde bir merdivenle

surlara doğru koşmamız çok zaman alacak ve bizi püskürtmek

üzere duvarın üstüne dönecek fırsatları olacak.”

“Yani? Bu... şeyi... yuvarlamak bize iki misli zaman

kaybettirecek. Evet, yoldayken korunuyor olacağız. Ama ben

hâlâ daha...” Will, Horace itirazını bitiremeden arkadaşının

sözünü keserek, “Bizi duvarla aramızdaki mesafenin yarısına

kadar götürmesini planlıyorum,” dedi. “Tekerleklerden biri

kırılmış numarası yapacağız.”

“Bunun ne anlamı var?” diye sordu Malcolm.

“En baştan anlatayım,” dedi Will. “Arabayı ağaçların ara-

sında monte ediyoruz. Merdivenimizi tepesine bağlıyoruz.”

Süratle aracın çatısına bir merdiven çiziktirdi. “Sonra, öğleden

sonra Horace, ben ve diyelim ki dört Skandiyalı, arabanın altına

girip onu duvara doğru itmeye başlıyoruz.”

- 238 ~

KUŞATMA ALTINDA

“Öğleden sonra mı dedin?” dedi Horace. “Bizi kesinlikle

göreceklerdir! Kafamıza mızraklar ve kayalar yağacak...” Will,

elini kaldırarak Horace’ı susturdu.

“Duvarla aramızda yirmi metre kalana kadar ilerlemeye de-

vam edecek ve tekerleği orada devireceğiz. Araba, tamamen yan

yatacak. Savunmacılar önemli bir parçanın isabet aldığını ya da

aracın hatalı monte edilmiş olduğunu düşünecekler. Öyle ya da

böyle, durduğumuzu görecekler. Hemen sonra, yanımızdaki dört

Skandiyalı çılgınlar gibi koşarak ağaçların içine çekilecek.

Korunmak için bir tür zırh giyiyor olacaklar. Malcolm,

“Mantıklı bir fikir,” diyerek başıyla onayladı. Ancak Horace,

Will’in planındaki gediği fark etmişti. “Skandiyalılar koşup

kaçacaklar dedin. Ya biz?”

Will, arkadaşına gülümsedi. “Biz arabanın altında bekle -

yeceğiz. Aracın içinde kaç kişi bulunduğunu bilmedikleri için

orada olduğumuzu anlamayacaklar.”

Horace’ın gözleri, planı kavramaya başladığını gösterirce-

sine parlamaya başlamıştı.

“Yani duvarın yirmi metre ötesinde olacağız... elimizde

kuşatma merdiveniyle,” dedi usulca. Heyecanı yüzünden okunan

Will, başıyla onayladı.

“Tek yapmamız gereken, birkaç saatliğine sessizce oturup

beklemek. O süre zarfında yıkık arabayla merdiven, arazinin bir

parçası haline gelecek. Şatodakiler de görüntüye alışacakları için

enkaza aldırış etmemeye başlayacaklar. Malcolm güneydeki

gösterisine başlayıp herkesin dikkati dağıldığı anda da arabanın

altından çıkıp elimizde merdivenle duvara doğru koşacağız.”

~ 239 -

JOHN FLANAGAN

“Kimse fark etmeden surlara varabiliriz,” dedi Horace.

“Amacımız da bu,” diyen Will, Horace’ın plana arka çıktığını

fark ederek gülümsedi.

“Harika bir fikir,” dedi Horace. Malcolm da başıyla onay-

lıyordu. İşin arkasında yatan mantığı kavrayabiliyordu şimdi.

Dışarıdan enkaz gibi görünen araba, terk edilişinin ardından

birkaç saat geçince, şatodakiler için tehdit oluşturmayacaktı.

Genç Orman Muhafızı’nın kafası gerçekten de iyi çalışıyor, diye

geçirdi içinden.

“Çok beğendim,” dedi usulca. “Gerçekten de çok beğendim.”

- 240 -

orace, durup taşıdığı kalasları yakınlardaki ağaçlardan

birinin gövdesine yasladı. Takip ettikleri patika, karma

-

H

karı

şık bir ağaç ve çalı yığını boyunca kıvrılıp dönüyordu. Al-

nını bir bezle silerek dinlenmek üzere yere oturdu.

Will’e dönüp “İşler çok yavaş ilerliyor,” dedi.

Ona hak veren Will, “Sandığımdan da ağır gidiyor,” dedi.

“Patikalar o kadar berbat bir halde ki, hiç açılmasalar da olur-

muş.” Uzun zamandan beri kullanılmayan patikadaki çalı ve

sarmaşıkları temizleyerek grubun önünde ilerlemekte olan

Trobar’a doğru seslendi. “Trobar! Biraz dinlen!”

Dev adam dönerek, onu anladığını belli eden bir işaret yaptı

ve bağdaş kurup yolun ortasına oturdu. Yanından bir an olsun

ayrılmayan yoldaşı Gölge de gözlerini üstünden ayırmadığı ar-

kadaşının yanına gelip oturdu. Will, kederli bir şekilde gülüm-

sedi. Bu isim hayvana ne kadar da uydu, diye düşündü. Köpek,

dev adamın adeta ikinci bir gölgesi haline gelmişti.

Arkalardaki Skandiyalı grubu da yüklerini omuzlarından

indirip toprağa oturmuşlardı. Bir araya toplanmalarına yete

JOHN FLANAGAN

cek kadar açık alan bulunmuyordu. Patikanın üstünde aralıklı

noktalara çökmüşlerdi. Tulumlar elden ele dolaşıyor, ağrıyan

kasları gevşeyen savaşçılar kana kana su içiyordu. Gruptakiler,

alçak sesle sohbet ediyorlardı.Ormanların içinden geçmeye alışık

olmasına rağmen ağaç, sarmaşık ve çalılıklardan oluşan bu

karmaşa Will’i bile allak bullak etmişti. Gitmek istedikleri yöne

doğru uzanan incecik patikaları takip etmek zorundaydılar.

Patikalara patika demek için de bin şahit lazımdı. Kocaman

orağıyla önden yürüyerek çalı çırpıyı kesip biçen Trobar’a rağ-

men, ilerleyebilmek için resmen mücadele vermeleri gereki-

yordu. Buna bir de ekibin yarısının sırtında taşıdığı, Tepetaklak

El Arabası adını verdikleri aracın parçaları eklenince, işler iyice

zorlaşıyordu. Çerçeve kirişleri, çatı payandaları, dingiller ve

tekerlekler, ormandan geçirilip Macindavv’un batı yakasına

götürülmek üzere sökülmüştü.

Gundar dar patikadan geçerek, dinlenmekte olan iki arkada-

şın yanma geldi. Bir kuşatma merdiveninin yarısını taşıyordu.

Ormanın içinden daha kolay geçinmek için parçalar halinde inşa

ettikleri toplam üç merdivenleri vardı. Gundar’ın yanlarına

gelince bıraktığı merdiven, yere değmeden ağaç dalları ve

sarmaşıklara takılmış ve dik durmuştu. Gundar, merdivenin yanı

sıra kocaman yuvarlak kalkanını, savaş baltasını ve boynuzlu

miğferini de taşıyordu.

“Varmak üzere miyiz?” diye sordu neşeyle. Alnını elinin

tersiyle sildikten sonra Horace’m uzattığı tulumu aldı.

Horace “Şu köşenin hemen arkasında,” diye uydurunca,

Skandiyalı sırıttı.

“Yolculuklarımızı neden gemiyle yaptığımızı artık daha iyi

- 242 -

KUŞATMA ALTINDA

anlıyorsunuzdur,” dedi. Araluenliler, onaylarcasına başlarını

salladılar.

“Bundan sonra ben de öyle yapacağım,” dedi Will. “Beyaz

Fırtına bile bunun yanında çocuk oyuncağı kalır. Adamların ne

dürümdalar?”

Gundar, çocuğa “Aferin,” der gibi baktı. İyi bir lider, adam-

larının huzurunu daima ön planda tutardı.

“Şey, şikâyet ve küfür edip yürümeye devam ediyorlar.

Başka bir deyişle, gayet iyi dürümdalar. Skandiyalılar şikâyet

etmiyorsa, ortada bir sıkıntı var demektir.”

Ayağa kalkan Horace, sırt ve boyun kaslarını esnetti.

“Fırsattan yararlanıp, taşıma sırasını değiştirebiliriz,” dedi.

Parçaları Skandiyalılara sırayla taşıtıyor, düzenli aralıklarla

nöbet değiştiriyorlardı. Will, Horace’ın o ana dek sırtındaki

yükün alınması için talepte bulunmadığını fark etti. Gundar’ın

da aynı şeyi düşündüğü belli oluyordu.

“Biriniz gelip General’in yükünü sırtlansın bakalım, sizi

tembel herifler!” diye seslendi. Horace’a biraz da şaka yollu bu

ismi takmışlardı. Ancak her ne kadar dalga geçmek için

kullanılsa da hitap sözcüğü, içinde bir miktar saygı da barın-

dırıyordu.

Dar patikada iriyarı biri gözüktü. Adamın hatlarını seçeme-

se de kim olduğunu biliyordu Will.

“Ver bakalım General,” dedi Nils Ropehander.

Şu Skandiyalılar tuhaf insanlar, diye geçirdi içinden Will.

Miğferini başına geçirip tek yumrukta burnunu kırmasının ar-

dından, Nils genç şövalyenin en hevesli takipçilerinden biri olup

çıkmıştı.

- 243 -

JOHN FLANAGAN

“Onlardan ayrıldığım için üzgün olduğumu söyleyemem,”

dedi Horace, ağır kalasları Skandiyalı’ya uzatarak. Tahtaları

kolayca omzuna atan Nils, arkadaşlarının yanma döndü. Aynı

anda ayağa kalkan Will, son anda yana çekilerek savrulan ka-

lasların başına çarpmasına engel oldu. İrkilerek attığı çığlık

Nils’i şaşırttı ve iriyarı Skandiyalı neler olduğunu görmek üzere

hafifçe döndü. Bu kez de kalasların Gundar’ın miğferine çarpıp

tıngırdamalarını engelleyememişti.

“Loka aşkına!” diye bağırdı kurt gemisi kaptanı. “Önüne

baksana be!”

Nils, özür dilercesine yeniden döndü. Will, bu kez önlemini

almıştı. Ayağa kalkmak üzereydi ama kalasların baş hizasında

olduğunu görünce, emekleyerek ilerlemeye devam etti. Bunun

bütün gün böyle devam edeceğini fark eden Horace, fırsatı

değerlendirip öne atıldı ve kalasların ucundan yakalayarak Nils’i

durdurdu.

“Sabit durmalarına özen göster, olur mu?” dedi.

Üzgün görünen Nils, “Nasıl oldu, anlamadım,” dedi.

Gundar ise miğferini inceliyordu. Kalasların çarptığı nokta,

hafifçe içe göçmüştü. Suçlarcasına Nils’e bir bakış fırlattı. Tüm

Skandiyalılar gibi o da miğferinin üstüne titriyordu.

“Macindaw’a vardığımızda,” dedi, “bu herifi elinde kalaslarla

merdivene tırmandıralım. Nasılsa savunmacıları hemencecik saf

dışı bırakacaktır.”

“Affedersin, Kaptan,” dedi Nils. “Orada olduğunu görmedim.

Orman Muhafızı’m da görmemiştim.”

“Sorun da bu zaten,” dedi Gundar. “Bahar Festivali’ne katılan

hevesli bir sütçü kız gibi hoplayıp zıplayacağına, önce arkana bir

bak!”

- 244 -

KUŞATMA ALTINDA

Utançtan kıpkırmızı kesilen Nils, başıyla onayladı.

“Ben yerime dönüyorum o zaman,” dedi, suçlayıcı bakışların

arasından ayrılmak için can atıyormuş gibi duruyordu. Patikada

yürürken çarpma sesleri, öfke dolu çığlıklar ve Nils’in dilediği

özürler çalındı kulaklarına.

Will arkadaşlarına dönüp gülümseyerek, “Adamlarımız henüz

tek parçayken yola koyulalım,” dedi. Ardından, sesini

yükselterek seslendi: “Trobar! Devam edelim lütfen!”

Başını tamam dercesine sallayıp ayağa kalkan dev, hatları

belli belirsiz görülen patika boyunca yürümeye, inip kalkan

orağıyla yolu açmaya başladı. Arkasındaki köpek de sessizce

arka ayaklarının üstüne yatmış bekliyordu.

“Varmak üzere miyiz?” diye sordu Gundar, yeniden yola

koyulduklarında.

Horace, arkasına dönüp “Bütün gün bunu mu soracaksın?”

diye sordu.

Gundar, genç savaşçıya gülümseyerek “Daha başlamadım

bile,” dedi.

Sfii -------------------------fca-

Hedeflerine vardıklarında, vakit akşamüstünü bulmuştu. Aracın

parçalarıyla merdivenleri yere bırakan ekip, şatoyu incelemek

için hep birlikte ağaçların kıyısında toplandı. Skandiyalı- lar,

daha önce şatoya hiç bu kadar yaklaşmamışlardı.

“Gölgelerin içinde kalmaya özen gösterin,” diye uyardı Will

adamları. “Burada olduğumuzu anlamalarını istemiyoruz.”

Sözlerine bir yanıt gelmedi ama oldukça gereksiz bir uya

- 245 -

JOHN FLANAGAN

rıda bulunmuştu. Yıllar boyunca birçok kale ve şatoya baskın

düzenlemiş olan Skandiyalılar, rakibi gafil avlamanın önemini

çok iyi biliyordu. Yine de, şatoyu incelerken bazılarının

yüzlerine şüpheci ifadeler yerleşmişti. Daha önce hiçbiri bu

kadar sağlam bir yapıya saldırmamış olmalıydı; en azından, tek

bir kurt gemisinin tayfalarından oluşan küçük bir kuvvetle. Issız

kuleleri ve etrafı çevrili kampları yağmalamışlardı belki. Ancak

Macindaw, o ana dek saldırmış oldukları tüm yapılardan daha

büyük ve azametli bir biçimde karşılarında yükseliyordu.

“Umarım planın işe yarar,” diyen Gundar da adamlarıyla aynı

kuşkuları taşıyordu.

“Yarayacak,” diye kendinden emin bir sesle yanıtladı Horace.

Umarım, diye geçirdi içinden Will.

Bakışlarını adamların üzerinde gezdirerek “Biraz dinlensek iyi

olur,” dedi. “Ağaçlara doğru çekilelim. Yirmi metre kadar geride

bir açıklık gördüm. Şu an yapabileceğimiz hiçbir şey yok.

Malcolm ile ekibi, sis borularının sonuncusunu bu gece kuracak.

Yarın tamamen aracı monte etmeye odaklanabiliriz.”

Savaşçı grubu, durumdan memnun bir biçimde açıklığa çe-

kilerek dinlenmeye başladı. Will, bir nöbetçi çizelgesi hazırladı;

Horace ile ikisi, Malcolm’dan hazırlıkların tamamlandığı

haberinin gelmesini bekledikleri sabahın ilk saatlerindeki nöbeti

tutacaklardı.

Saatler sonra, ağaçlann kıyısındaki nemli toprağın üstüne

yüzüstü uzanmışlardı. Gundar da yanlarındaydı. Şatoyla ara-

larındaki mesafe elli metreyi bile bulmuyordu. Macindaw Şa

- 246 -

KUŞATMA ALTINDA

tosu, gecenin içinde insanı endişelendiren, karanlık bir yığın

gibi duruyordu.

Surlar boyunca, meşalelerin yerleştirildiği noktalardan yan-

sıyan ışıklar gözlerine çarpıyordu. Ayrıca tamamen karanlığa

gömülü bölgeler de vardı. Aydınlanan noktaların önünden arada

sırada nöbetçiler geçiyordu.

“Çok dikkatsiz davranıyorlar,” dedi Will. “İstesem şimdiye

kadar yarım düzinesini indirmiştim aşağı.”

Horace, arkadaşına bir göz atarak “Belki de etmelisin,” diye

öneride bulundu ama Will başını iki yana sallıyordu.

“Burada olduğumuzu bilmelerini istemiyorum,” dedi. “Hem

içlerinden birini vurmam halinde, diğerleri de artık aydınlıkta

yürümeyecektir.”

Birden “İşte orada!” diye araya girdi Gundar.

Şatonun öte yanından, bir kilometre kadar güneyden havaya

yükselen kırmızı ışık, iki dakika sonra bir kıvılcım yağmuru

eşliğinde patladı. Şato duvarlarından yükselen şaşkın vızıltılar, üç

arkadaşın kulağına geliyordu.

“Malcolm hazır,” dedi Will. Horace da başıyla onayladı.

“Öyleyse yarın gece harekete geçiyoruz.”

“Varmak üzere miyiz?” diye sordu Gundar sırıtarak.

- 247 -

şaret fişeği, Macindaw’un surlarından da görülmüştü. Patla-

yıcı kimyasallara dair hiçbir fikirleri olmadığı için silahları

-

İn a sıkıca sarılan nöbetçilerin korku dolu bakışları güneye dön-

dü. Bunun ne tür bir büyücülüğün eseri olduğu tartışılıyordu.

Derin uykusundan uyandırılan Keren, kararsız adımlarla

surları arşınlıyor, karanlığa bakıyor ve havada yükselerek iler-

leyen o garip kırmızı ışıkları bekliyordu. Ancak bir saat boyunca

başka bir işaret görülmemesi üzerine, bunun yanlış verilmiş bir

alarm olduğunda karar kıldı. Gecenin bir yarısı Grimsdell

yakınlarında görülebilen o tuhaf ışıklardan biri olmalıydı.

Yatağına dönmeden önce, hızlı adımlarla şatonun savunma

noktalarını gözden geçirdi ve ormanla şatonun arasındaki me-

safenin en aza indiği batıdaki surlara geçti. John Buttle, çoktan

oradaydı.

“Bu tarafta bir şey mi oldu?” diye sordu Keren. Buttle da

tıpkı onun gibi, gökyüzünde görülen olağandışı ışıklar nedeniyle

uyandırılmıştı. Gecelik entarisi pantolonunun içine tıkış-

tırılmıştı ve sırtında da alelacele giydiği zincir zırhtan gömleği

- 248 ~

KUŞATMA ALTINDA

bulunuyordu. Önlerindeki, uzaklığı elli metreyi bile bulmayan

kapkaranlık ormanı süzerek, başını iki yana salladı.

“Bir şey yok,” diye rapor verdi.

Keren, parmaklarını taş surların üstünde tıkırdatarak “Bu taraf

tehlikede,” dedi dikkatle.

Buttle, başını iki yana sallayarak “Bu karmakarışık ağaçların

arasından büyük bir kuvveti asla çıkaramazsın,” dedi. Son birkaç

haftadır şatonun çevresindeki arazileri inceliyordu. “Bunu

yapmayı başarsan bile, düşman uyanmadan ordunu asla bir

düzene sokamazsın.”

Keren, kısmen ikna olmuştu... ama yalnızca kısmen. “Olabilir

ama orada bir kıpırtı görülmediği sürece tetikte durmaya devam

edeceğiz. Syron’un o ağaçları neden temizletmediğini merak

ediyorum.”

“Çünkü bunu yapmak yıllar sürer,” dedi Buttle. “Hem yüz-

lerce adama ihtiyaç var. Güven bana. O ağaçlar bizim en iyi

savunmamız. İçleri, adım bile atılamayacak kadar karışık.”

“Hımm. Yine de, ilerleyen saatlerde bu tarafın dikkatle göz-

lenmesini istiyorum,” dedi Keren. “Sen de başlarında bekleyecek

misin?”

Buttle, başını iki yana sallayarak “Gidip yatacağım,” dedi.

Gözlerine katı bir ifade yerleşen Keren, “Amacım fikrini sormak

değildi,” dedi soğuk bir sesle. Bunun üzerine Buttle, öfkeden

kaskatı kesildi.

“Emredersiniz Lordum,” diye cevap verdi. “Gün aydınla-

nıncaya dek nöbet tutarım.”

“Güzel,” dedi Keren ve arkasını dönüp merdivene yöneldi.

- 249 -

JOHN FLANAGAN

Yardımcısının daha kafa dengi, liderliğin getirdiği sorumluluğu

yüklenmeye daha gönüllü bir adam olmasını tercih ederdi.

Buttle’ın onu rahatlatmak amacıyla, emir verilmesini beklemeden

nöbet tutacağını söylemesini beklemişti. Derin bir iç geçirdi.

Galya’daki baronluğu satın alması için neredeyse iki yıl

beklemesi gerekecekti. Zamanın bir türlü geçmek bilmeyeceğini

fark ederek, evlilik teklifini reddeden zarif sarışına lanet okudu

içinden. Teklifini kabul etseydi, en azından yanında bir yoldaşı

olacaktı.

Arkasındaki surlarda, Buttle’ın dudakları da sessiz bir şekilde

kıpırdıyordu. Ancak onun okuduğu lanet, komutanına yönelikti.

S£» --------------------------------------------------

Malcolm’un işaret fişeği, Will ile Horace’m rahat bir gece geçir-

mesini sağlamıştı. İkisi de gençti ve ikisi de açık havada kamp

kurmaya alışkındı. Ağaçların arasından getirip kurdukları küçük

çadırlarına girip, gün ışıyıncaya dek mışıl mışıl uyudular.

O gece başka bir şey olmayacağının bilincindeydiler. İşaret

fişeğinin bir saldırı çağrısı olmadığını bildikleri için dinlene-

ceklerdi. Ertesi gün karşılarına çıkacak olan en büyük düşman,

can sıkıntısıyla beklemek olacaktı. Göstermelik saldırıyı öğleden

sonra düzenleyeceklerdi. Will, saatler ilerledikçe heyecandan

kamına sancılar gireceğinin ve bir süre sonra beklemek yerine bir

şeyler yapmak isteyeceğinin farkındaydı.

Öyle de oldu. Araç ve taşıyacağı merdiven, monte edilip kesip

biçtikleri çalıların arasında oluşturulan patikadan ağaç hattının

kıyısına dek getirildi. Ancak kaçınılmaz bir biçimde,

KUŞATMA ALTINDA

çalışmalara zamanından önce başlamış oldukları için hazır ol-

duklarında saat öğleyi henüz geçmişti ve daha önlerinde dört

saatleri bulunuyordu.

Bir ağacın altına oturarak sızmış numarası yapan Will, kendi

kendini yatıştırmaya, midesine oturan yumruyu yok etmeye

çalışıyordu. Birkaç metre ötesinde, yanlarında gelecek dört

Skandiyalı ile sessizce sohbet eden ve kayıtsız görünen Horace’a

bir göz attı. Horace, Will’in bakışlarını fark etmiş gibiydi.

Gözlerini eski dostuna çevirdi ve başını rahatlatıcı bir biçimde

sallayarak gülümsedi.

Will, Horace’ın nasıl bu kadar sakin kalabildiğini merak etti.

Arkadaşının da içinden aynı soruyu sorduğunu, tıpkı onun gibi

düğüm düğüm olmuş karın kaslarından muzdarip olduğunu

bilmiyordu.

Saatler, böylece akıp geçti.

Arabayı onuncu kez kontrol eden Will, sol tekerleğin hazır

olduklarında sanki bir engele takılıp kırılmış gibi görünecek

şekilde eğreti durduğundan emin oldu. Aracın tepesindeki ka-

lasları inceleyerek aralarında tatar yayı oklarının içeri girebi-

leceği büyüklükte bir delik bulunmamasına dikkat etti. Ayrıca,

eylem planını anladıklarından emin olmak için Skandiyalı as-

kerleri sorgulamayı da ihmal etmedi.

“Paniklemiş gibi görünün,” dedi adamlara. Skandiyalılar boş

bakışlarla onu süzüyordu. Panik, Skandiyalıların kolay

kavrayabildikleri bir his değildi. “Yani korkmuş gibi,” diye

düzeltti Will. Bunun üzerine karşısındaki dört çift şaşkın göze

saldırgan bir ifade yerleşti. “Demek istediğim korkmuş numarası

yapın,” diye ekledi çocuk. Onun ne demek istediğini so-

- 251 -

JOHN FLANAGAN

nunda anlayan Skandiyalılar, gönülsüzce başlarını sallayarak

onayladılar. Will ayrıca savaşçıların kalkanlarını da kontrol etti.

Çok az adamları vardı ve bu hazırlık aşamasında hiçbirini

kaybetmeyi göze alamazlardı. Kalkanlar kuruyup kırılganlaş-

mamaları için yeterince yağlanmıştı. Üstlerine bol miktarda

pirinç levha eklenmiş ve sertleştirilmiş öküz derisiyle kaplan-

mışlardı. Yıkılan araçtan ağaçlara doğru koşarken, adamlar

kalkanları sırtlarına atacaklardı.

Kafaları ise boynuzlu miğferleriyle korunuyordu. Vücutla-

rının açıkta kalan tek noktası bacaklarıydı. Yine de, diye içinden

geçirdi genç Orman Muhafızı, bacak yarası da bir savaşçıyı saf

dışı bırakabilir.

“Düz bir çizgi halinde koşmayın,” diye uyardı. “Bir araya

toplanmayın. Farklı yönlere dağılın.”

Skandiyalılardan biri, Will’e onlara çocuk gibi davran-

mamasını söylemek üzere derin bir nefes aldı. Sonra birden, genç

adamın aslında onları düşündüğünü fark etti ve rahatladı.

Skandiyalılar, komutanlarının savaşçıları hakkında kaygılan-

masına alışkın değillerdi.

“Peki, Orman Muhafızı,” dedi uysallıkla.

Zihni, o öğleden sonra uygulayacakları planın üzerinden geç-

mekte olan Will, dalgın dalgın başını salladı ve oradan uzaklaştı.

Saatler sonra, güneş alçalmış ve ağaçların uzun gölgeleri

şatoya doğru uzanmaya başlamıştı.

Uzaklardan, güney yönünden kulaklarına gürültüler gelmeye

başladı. Uzun yayını omzuna iliştiren Will, ok kılıfını elinin

altında bulunan bir çıkıntıya asarak Horace’a döndü.

“Yola çıkma vakti geldi,” dedi kısaca.

- 252 -

üneyden gelen gürültüler, Malcolm’un planladıkları şa-

şırtmacaları gerçekleştirmeye başladığını gösteriyordu.

G

Ağa

çların arasında, şatodan görülemeseler de Malcolm’un

kadın, erkek ve çocuklardan oluşan en az elli yandaşı, işitme

mesafesinde bulunuyordu. Emri vermesiyle birlikte çığlıklar

atıp ulumaya, böğürüp metal parçalarını -büyük bir kısmı

mutfakta kullanılan tabak çanaktan ibaretti- birbirine vurma-

ya başlamışlardı. Yıllardan beri ozanların kahramanlık şarkı-

larında süslü ifadelerle yer bulan kılıç şakırtılarının, kepçenin

tencereye çarptığında çıkardığı sesle neredeyse aynı olduğunu

fark eden Horace ile Skandiyalılar açısından aydınlatıcı bir de-

neyim olmuştu bu.

Kaynağı her ne olursa olsun, güneyden gelen gürültüler

amacına ulaşmış ve savunmacıların dikkatini, en azından birkaç

dakikalığına üstüne çekmişti. Batı duvarındaki adamların, esaslı

bir saldırıya maruz kalıp kalmadıklarını anlamak üzere güneye

doğru koştuklarını görebiliyorlardı.

“Pekâlâ!” diye seslendi Will. “Hadi gidelim!”

JOHN FLANAGAN

Horace’la birlikte emekleyerek arabanın çatısının altına girdi;

hemen arkalarından gelen dört Skandiyalı da dingillerdeki

yerlerini aldılar. Will, adamlara şöyle bir bakarak kalkanlarının

sırtlarında asılı durduğundan emin oldu. Nihayet harekete

geçecekleri için sevinen Skandiyalıların yüzleri gülüyordu.

Will “İleri!” diye bağırdığında, hep birlikte aracın dingillerine

asıldılar. Will ile Horace’ın yardım etmesine gerek yoktu. İriyarı

Skandiyalılar, aracı kolayca ilerletiyordu, dolayısıyla iki arkadaş

baş yüksekliğinin en alçak olduğu ön tarafa geçmişti. Bütün işi

Skandiyalılar yaptığına göre, en fazla hareket alanının da onlara

bırakılması normaldi. Skandiyalıların çalıların arasından

itekledikleri araba, yavaşça yuvarlanmaya başlamıştı. Eğimli

çatının altında emekleyen Will ile Horace da adımlarını arabaya

uyduruyorlardı. Birden ormanın son kalıntılarının da içinden

çıktıklarında, Skandiyalılar hafifçe koşmaya başladı. Tepesine

tırmanma merdiveni bağlı olan araç, hızlanarak şatoya uzanan

tümsekli yolda yalpalayıp sarsılmaya başladı.

Malcolm’un şaşırtmacası bile, onlara ancak birkaç saniye

kazandıracaktı. Kısa sürede hemen önlerindeki surlardan yükselen

alarm çığlıkları, Will’in kulağına çalınmaya başlamıştı. Hemen

sonra, tepelerini kaplayan kalaslara sert bir şey saplandı. Bu ilk

darbeyi kısa aralıklarla tatar yaylarından fırlatılmış üç ok daha

takip etti. Ardından uzun bir sessizlik yaşandı ve birkaç saniyelik

aralıklarla dört ok daha kalaslara saplandı.

Demek ki batı surlannda yalnızca dört tatar yayı kullanıcısı

bulunuyordu. Yirmiyle otuz saniyelik bir aranın, yani normal bir

tatar yayını doldunnak için gereken sürenin ardından arabanın

tepesine dört ok daha saplandı. Silahın en elverişsiz özelliği, yeni

oku yerleştirmek için gereken bu uzun süreydi; özellikle

- 254 -

KUŞATMA ALTINDA

de Will gibi yetenekli bir okçunun uzun yayıyla ulaşabildiği göz

kamaştıran sürat göz önüne alındığında. Tatar yayının ön

kısmında bir üzengi parçacığı yer alıyordu. Okunu fırlattıktan

sonra, okçunun silahı yere indirmesi, bir ayağıyla üzengiye bas-

tırması ve kirişi iki eliyle birden geriye doğru çekerek kiriş tetik

yatağına oturuncaya dek yayın kalın kollarını bükmesi gereki-

yordu. Ancak bundan sonra kirişe başka bir ok yerleştirebiliyor

ve yayı omzuna götürerek okunu fırlatabiliyordu.

İkinci partinin son oku başının yalnızca birkaç santim ötesine

saplanınca, Will korkuyla irkildi. Dikkatle hazırladığı delikten -

içinden bakabileceği kadar geniş ama şanslı bir okun

sığamayacağı kadar dardı- dışarıya bir göz attı.

“Birkaç metre daha!” diye seslendi Skandiyalılara. Gecenin

ilerleyen saatlerinde gerçek saldınlarına giriştiklerinde, Horace

ile aşmaları gereken çok uzun bir mesafe bulunmaması için

duvara mümkün olduğunca yaklaşmak istiyordu. Ancak fazla

yaklaşmaları halinde de ağaç sınırına geri dönecek olan Skan-

diyalıların yaralanma riskini arttırmış olacaktı. Yolu neredeyse

yarılamışlardı. Sol koldaki tekerleği serbest bırakacak olan sicimi

yakalayıp çekmeden önce adamların dört adım daha atmalarını

bekledi.

Tekerleği dingile tutturan dişli gevşedi. Araç bir iki metre

daha ilerlemesine rağmen, tekerlek dingilin dışına doğru ka-

yıyordu ve sonunda, dingilden tamamen ayrılarak aracın sol

kısmının zemine gömülmesine neden oldu.

Surlardan yükselen sesleri -saldırının başarısızlığa uğradığını

fark eden savunmacılardan yükselen alaylı çığlık ve teza-

hüratları- net bir biçimde duyuyorlardı. Durmakta olan araca

~ 255 ~

JOHN FLANAGAN

iki ok daha saplandı. Güzel, diye içinden geçirdi Will, tatar

yaylarının yalnızca iki tane olduğu anlamına geliyordu bu.

“Hadi gidin!” diye emretti Skandiyalılara.

Savaşçıların daha fazla cesaretlendirilmeye ihtiyaçları yoktu.

Kalaslara saplanan son iki oku onlar da fark etmiş ve Will gibi

onlar da bunun ne anlama geldiğini kavramıştı. Yan yatmış

aracın altından çıkıp araziye yayılarak, korunaklı ağaçlığa doğru

koşmaya başladılar. Sözde saldırganların hayatlarını kurtarmak

üzere onur kırıcı bir biçimde kaçtıklarını gören savunmacılardan

daha gürültülü çığlıklar ve alaylı tezahüratlar yükseldi.

Will, bir diğer okun Skandiyalı savaşçılardan birinin sırtın -

daki kalkana saplandığını gördü. Okun hızı, adamın tökezleme-

sine neden olmuştu. Şato duvarlarında uzun yay ya da eğimli yay

taşıyan bir okçu bulunmadığı için sessizce şükretti.

Tatar yayıyla nişan almak ve ok atmak, uzun yaya göre daha

kolaydı ve Will ile diğer tüm Orman Muhafızlarının sahip

oldukları o içgüdüsel yeteneği geliştirmek için uzun yayın- ki

kadar talim yapmaya gerek yoktu. Vasıfsız bir asker, birkaç hafta

içinde tatar yayı kullanmasını öğrenebiliyordu. Ancak bu

kolaylığın bedeli, çok daha yavaş atışlar ve düşük bir menzille

ödeniyordu.

Will, dört Skandiyalının da sağ salim ağaçların arasına gir-

diğini görünce rahatladı. Aracın eğik çatısı altında kalan nemli ve

soğuk zemine oturarak Horace’a sırıttı.

“Şimdilik iyi gidiyoruz,” dedi usulca. “Rahatına baksan iyi

olur. Hava kararıncaya kadar beklememiz gerekecek.”

KUŞATMA ALTINDA

Arabanın en dip köşesinde çömelmiş bekleyen Horace, şakacı

bir ifade takındı.

“En sevdiğim şeydir beklemek,” dedi. “Yiyecek bir şeyler

getirdin mi bari?”

Sfi» ---------------------------------------------------

Akşamüstü, surlardaki nöbetçiler devrik arabaya duydukları ilgiyi

kaybetmeye başlamışlardı.

Keren, tuhaf araca bir göz atması için surlara çağrılmıştı.

Görüntü karşısında kaşlarını çatarak başım iki yana salladı.

“Bu bir şaşırtmaca,” dedi. “Ana saldırılarını bir tek merdivenle

gerçekleştiremezler.”

Konu hakkında düşündükçe, haklı olduğuna dair inancı da

kuvvetleniyordu. Saldırı açısından en elverişli olan yön, ağaçların

şatoya en çok yaklaştığı batı duvarıydı. Bu durum herkes

tarafından açıkça görüldüğü için saldırganlar muhtemelen o

taraftan saldırmayacaklardı. Arabalı saldın denemesi de iyi

düşünülmemiş bir blöften ibaretti çünkü tek bir arabayla tek bir

merdivenin duvarların karşısında pek de etkili olmayacağı açıkça

görülüyordu. Bu tür kuşatmalar, tahmin ve karşı tahminler ile

blöf ve karşı blöflerden oluşurdu. İçgüdüleri, Keren’e arabanın

bir şaşırtmaca olduğunu söylüyordu.

Bekledikçe, saldınnın güneyden -ya da doğu duvanndan- ge-

leceğine gitgide daha çok ikna oluyordu. Ne de olsa, batı

surlanna en uzak kalan noktalardı bunlar. Ancak güney tarafı

daha olası gibi duruyordu. Düşmanın o tarafta şimdiden bazı

faaliyetleri olmuştu. Keren, düşmanın ona sahte bir güven

aşılamak amacıyla sonuçsuz birkaç denemede daha bulunduktan

sonra gerçek saldı-

- 257 -

JOHN FLANAGAN

nsım o yönden başlatacağını hissediyordu. Şatoyla arasında yirmi

metre bile olmayan, yan yatmış arabayı işaret etti.

“Şunu tutuşturabiliyor musunuz, bir bakın bakalım,” dedi batı

duvarına komuta eden çavuşa. “Bir gözünüz de ağaçlarda olsun.

Ancak üstümüze bu yönden geleceklerini sanmam. Size orada

ihtiyaç duyulması halinde adamlarını güney duvarına kaydırmaya

hazır ol.”

IS» -----------

Yıkık arabanın altında kalan meyilli, daracık alanda, Horace

rahatsızca kıpırdandı. Arkadaşını izleyen Will, bu durumu tasvip

etmediğini belli edercesine başını iki yana salladı.

“Kımıldamamaya çalış,” dedi. “Bu şekilde hoplayıp zıpla-

maya devam edersen, arabayı devireceksin.”

Horace, kaşlarını çatarak “Sana göre hava hoş,” dedi. “Üs-

tünde karıncalar gezinip kaslarına kramplar girerken saatlerce

kımıldamadan oturmanın eğitimini aldın.”

“Ben yapabiliyorsam sen de yapabilirsin,” diyen Will, bir kez

daha deliğe uzanarak şatoyu inceledi. Arabayı gözleyen üç askeri

seçebiliyordu; askerlerin yanlarındaki mangaldan yükselen

dumanları fark etti.

Garip bir durum, diye geçirdi içinden. Hava soğuktu soğuk

olmasına ama onları ısıtacak bir mangala ihtiyaç duyacakları

kadar da değildi, en azından gece çökünceye kadar.

“Neler oluyor?” diye sordu Horace. Sıkılmıştı, rahat değildi

ve dikkatini dağıtacak bir şeyler arıyordu. Will, elini sallayarak

onu susturdu. Duvarla aralarında yalnızca yirmi metre vardı ve

nöbetçiler seslerini duyabilirdi.

- 258 -

KUŞATMA ALTINDA

“Alçak sesle konuş,” dedi. Gözlerini bir kez daha öfkeyle

gökyüzüne kaldıran Horace, fısıltıyla devam etti.

“Eh, keyif senin, delikten olan biteni görebiliyorsun,” dedi.

Will, arkadaşına bir kez daha ıstırap dolu bir bakış attı.

“Kendini berbat hissediyor olmalısın,” dedi, “üstün başın

karıncalarla kaplı, kramp girmiş kasların acı veriyor ve dışarı

bakabileceğin bir deliğin bile yok.”

“Tamam, kes sesini,” dedi Horace. Buna verebileceği zekice

bir yanıt gelmiyordu aklına.

Sözleri, birden tepelerindeki tahtaya saplanan iki okun ya-

rattığı sarsıntıyla kesildi. Nöbetçilerin neden bir araba enkazına

ok fırlatarak zaman ve cephane harcadıklarını anlamayan Will’in

suratı asıldı. Ancak yanıtı birkaç saniye içinde buldu.

Beklenmedik darbeler karşısında sarsılarak irkilen Horace,

havayı koklayarak “Duman kokusu alıyorum,” dedi.

Will, delikten dışarı bakmak için bir kez daha uzandı. Surların

üstünde dikkatle arabayı izlemekte olan aynı nöbetçi grubunu

görebiliyordu. Bir an sonra, içlerinden biri tatar yayım kaldırıp

yeniden ok fırlattı.

“Bir ok daha geliyor,” diye arkadaşını uyardı Will.

Havada süzülen ok, arkasında bir duman bulutu bırakarak

üstlerine doğru geliyordu. Birkaç saniye içinde gürültüyle

tepedeki kalaslara çarptı. Duman kokusu artık iyiden iyiye

artmıştı. Delikten bakan Will’in gözüne küçük bir kıvılcım

takıldı.

“Alevli oklar atıyorlar,” dedi sakince. “Arabayı yakmaya

çalışıyorlar.”

- 259 -

JOHN FLANAGAN

“Ne?” diyerek ayağa fırlayan Horace, başını tepedeki ka-

laslardan birine çarptı. “Buradan çıksak iyi olur!”

“Sakin ol,” dedi Will. “Hareket etmeden önce kalasları ıs-

latmalarını istememin nedeni buydu.” Horace, duraksayarak

arkasına yaslandı. Ağaçların içinden çıkmadan on dakika önce

Skandiyalıların kalasların üstüne su ve erimekte olan kar par-

çacıkları döktüklerini hatırlıyordu.

“Hem sen hiç sert bir kalası üstüne yanmakta olan bir sopa

fırlatarak yakmayı denedin mi?” diye sordu Will. “Oklar muh-

temelen tahtayı bir parça kavuracaktır ama alevler yükselmeye

başlamadan önce söneceklerdir.”

“Muhtemelen mi?” diye tekrar etti Horace. “Yüzde kaç ih-

timalle yani?”

Will, sabırla arkadaşını izledi. “Ne yapmak istiyorsun Horace,

dışarı çıkıp okları sökelim ve surlardaki askerlere el mi

sallayalım?”

Verdiği tepkinin yersiz olduğunu kavrayan Horace, sıkıntılı

bir tavır takındı.

“Şey, hayır,” dedi, “ama yanmakta olan bir arabanın altında

tıkılıp kalmak istemediğim kesin.”

“Araba yanmayacak. Güven bana,” dedi Will. Ağzından çıkan

son iki kelimenin Horace’a hiç etki etmediğini fark ederek devam

etti: “Ayrıca yansa bile, buradan çıkmak için bol bol vaktimiz

olacak. Ancak şimdiden kaçıp gitmenin bir anlamı yok. Diyelim

ki kaçtık ve foyamız açığa çıktı. Yangın birden sönmeye yüz

tutarsa kendimizi nasıl hissederiz sence?”

“Şey, belki de...” diyen Horace, Will’in yürüttüğü mantık -ve

duman kokusunun daha fazla artmadığı gerçeği- sayesin-

~ 260 -

KUŞATMA ALTINDA

de bir parça yatışmıştı. Elini kalasların üstüne, oklardan birinin

saplandığı noktanın hemen aşağısına koydu. Tavanın diğer

kısımlarına kıyasla daha sıcak değildi.

Takip eden birkaç dakika içinde, arabanın tepesine iki alevli

ok daha saplandı. Ama ilk ikisi gibi, bu oklar da yüzeyi hafifçe

kızartmaktan başka bir işe yaramayarak bir süre sonra söndüler.

Aracı yakmanın mümkün olmadığını fark eden askerler, bir süre

sonra alevli ok fikrinden vazgeçmişlerdi.

Zaman, böylece akmaya devam etti. Donuk kış güneşi ağaç-

ların altına doğru çekilirken, ışıklar da azalmaya başlamıştı.

Horace, pelerinine sıkıca sarındı. Saatlerce kımıldamadan otu-

runca üşümüştü.

“Saat kaç?” diye sordu.

“Son sorduğundan bu yana yalnızca beş dakika geçti,” dedi

Will. “Sen de ‘Varmak üzere miyiz?’leriyle kafa ütüleyen

Gundar’a benzemeye başladın.”

“Elimde değil,” diye homurdandı Horace. “Hiçbir şey yap-

madan oturup beklemekten hoşlanmıyorum.”

“Bir şiir yazmaya çalış,” dedi Will alaycı bir dille, arkada-

şının sesini kesmesini dileyerek.

“Ne tür bir şiir?” diye sordu oyalanacak bir şeyler arayan

Horace.

Will dişlerini sıkarak, “Komik bir şiir,” dedi. “Senin için çok

uygun.”

“Evet, iyi fikir,” diyen Horace’ın yüzü bir parça aydınlan-

mıştı. “Bu, beni biraz rahatlatır.” Düşünceli bir ifadeyle ilham

almak için gökyüzüne bakmaya başladı. Birkaç dakika boyunca

sessizce dudaklarını oynattıktan sonra, yüzünü buruşturdu.

“Yanımda yazı malzemesi yok,” diye söylendi.

- 261 -

JOHN FLANAGAN

Pelerinine sarınarak sızmış olan Will, irkilerek uyandı.

“Ne?” dedi aksi bir dille. “Ne yazacaksın ki?”

“Şiirimi. Yazmazsam aklımdan çıkıp gidebilir.”

“Kafanda yazdın mı ki?”

“Şey, ilk mısrası hazır,” dedi Horace savunmaya geçerek. Şiir

yazmak, düşündüğünden de zordu. “Bir zamanlar Macindaw adında

bir şato vardı...'1'’ diye okudu yüksek sesle. “İlk mısra bu,” diye de

ekledi.

“Bu kadarını hatırlayabilirsin herhalde?” dedi Will.

Horace, gönülsüzce başını sallayarak onayladı. “Şey, evet...

ama iki, üç ya da dört mısrayı tamamladığımda, hatırlamam

zorlaşacak. Belki sana okurum ve sen de onları benim için ak-

lında tutarsın,” diye öneride bulundu.

Will, “Lütfen öyle bir şey yapma,” diyerek arkadaşını tersledi.

Horace, aldırmaz bir ifade takındı.

“Öyle olsun. Yardım etmek istemiyorsun demek.”

“İstemiyorum.”

Horace, Will’in verdiği yanıtların giderek kısalmakta oldu-

ğunu fark etmişti.

“Pekâlâ, öyleyse,” dedi biraz dargın bir ifadeyle. Dudakları

yeniden oynadı, durdu ve yeniden oynamaya başladı. İşine

odaklanabilmek için gözlerini kapadı. Bu durum yaklaşık beş

dakika boyunca devam etti. Will, arkadaşına aldırış etmemek için

çaba harcadıkça, Horace’ın yüz ifadelerine daha çok takılıyordu.

Nihayet geniş omuzlu savaşçı, arkadaşının onu izlediğini fark

etti.

“Macindaw’la kafiyeli bir şey söylesene?” dedi.

- 262 -

ğleden sonra akşama, akşam da geceye bağlanırken,

Horace’ın can sıkıntısıyla endişeleri de artıyordu. Sü

-

Ö

rekl i pozisyon değiştiriyor ve ardı ardına iç geçiriyordu. Will

ise sarsılmaz bir iradeyle Horace’ı görmezden geliyordu. Bu

durum, arkadaşının onunla kasten ilgilenmediğini fark eden

Horace’ın iyice canını sıkıyordu.

Nihayet, oldukça abartılı bir iç geçirme, kapsamlı bir konum

değişikliğiyle omuz ve kalça sürtünmelerinin ardından, Will daha

fazla numara yapamaz hale geldi.

“Yanında bir borazan getirmemiş olman ne yazık,” dedi. “O

sayede daha fazla ses çıkarabilirdin.”

Sohbet kapısının nihayet aralanmasına memnun olan

Horace’ın cevabı gecikmedi.

“Benim anlamadığım şey,” dedi, “arabayı buraya neden bu

saatlerde değil de saatler önce getirdik? Karanlık çökünceye

kadar ağaçların arasında bekledikten sonra harekete geçip te-

kerleği çıkarırdık ve Malcolm’un elemanları devreye girinceye

dek yalnızca bir saat kadar beklememiz gerekirdi. Tüm öğ-

- 263 -

JOHN FLANAGAN

leden sonra ve akşam boyunca buracıkta çömelip beklemekten

çok daha az sıkıcı olurdu.”

“Sıkıcı olması gerekiyor,” diye cevabı yapıştırdı Will. “Ola-

yın özü de bu.”

“Canın sıkılsın mı istiyorsun?” diye sordu Horace.

“Hayır.” Will, son derece sabırlı bir ses tonuyla konuşuyordu.

Çok küçük ve yaramaz bir çocukla konuşan bir yetişkinin

benimseyeceği türden bir ses tonuyla. Horace arkadaşının ta -

kındığı bu tavrın hâlâ hoşuna gitmediğini fark etti.

“Nöbetçilerin canları sıkılsın istiyorum. Arabanın görüntü-

süne alışmalarını istiyorum ki zihinlerinde arazinin bir parçası

olup çıksın. Arabaya saatler boyu hiçbir aksi olay yaşanmadan

bakmalarını istiyorum ki, sonunda gerçekten de hiçbir şey

olmayacağına inansınlar. Ormandan bu saatlerde çıkmış

olsaydık, saldırı zamanı geldiğinde henüz kuşkuları dağılmamış

olacaktı ve muhtemelen bizi hâlâ gözlüyor olacaklardı. Bu

şekilde ise arabayı gün ışığında net bir biçimde görme şansını

yakaladılar ve korkacak hiçbir şey olmadığının farkındalar.

Hatta bu düşünceden dolayı canları sıkılmaya başlamış bile

olmalı.”

“Şey... olabilir...” dedi Horace gönülsüzce. İşin aslı, Will’in

anlattıkları kulağına çok mantıklı gelmişti. Yine de orada öylece

oturmaktan canı sıkılıyordu. Üşüyordu da. Erimiş kar ve nemli

çimlerden oluşan bir karışımın üstünde oturuyorlardı. İnsanın

kemiklerine işleyen o kış soğuğu, etkisini henüz yitir- memişti.

Bunlar aklından geçerken, Horace hapşırma ihtiyacı hissetti.

Sesi bastırmaya çalışsa da yalnızca daha fazla gürültü çıkarmayı

başarabilmişti.

- 264 -

KUŞATMA ALTINDA

Öfkeyle arkadaşına dönen Will, inanmazlıkla başını iki yana

salladı.

“Susacak mısın artık?” dedi gergin bir sesle.

Horace, özür dilercesine omuz silkerek “Affedersin,” dedi.

“Hapşırdım da. İnsanın elinde olmuyor.”

“Olabilir ama acıyla inleyen bir fil gibi böğürmene gerek

yok,” dedi Will. Horace, bu tür bir suçlamayı hazmedebilecek

durumda değildi. Anlayabilirdi belki ama hazmetmesi

imkânsızdı.

“Filin nasıl bir ses çıkardığını da çok bilirsin ya! Hayatında

hiç fil sesi duydun mu sen?” diyerek meydan okudu arkadaşına.

Ancak yürüttüğü mantık, Will’e sökmeyecekti.

“Hayır,” dedi. “Fakat senin şu son hapşırıktan daha gürültülü

olmadığına eminim.”

Horace, mağrur bir ifadeyle burnunu çekti. Bir an sonra, keşke

bunu yapmasaydım, diye geçirdi içinden. Burnunu çekince,

içinden bir kez daha hapşırmak gelmişti. Verdiği kahramanca

mücadelenin sonunda nihayet kendini tutmayı başardı. Will’in

haklı olduğunun farkındaydı. Hapşırınca, gerçekten de çok ses

çıkmıştı.

S»------------- s=-

Surların tepesindeki nöbetçiler de aynı düşüncedeydi. Horace

hapşırınca, komutayı elinde tutan onbaşı yanında duran asker-

lerden birine döndü.

“Sen de duydun mu?” diye sordu.

Askerin tepkileri ve karanlığa doğru attığı bakışlardan, sesi

duymuş olduğu anlaşılıyordu.

- 265 -

JOHN FLANAGAN

“Bir hayvan sesiydi sanki...” dedi duraksayarak. “Acı içindeki

bir hayvan.”

“Büyük bir hayvan olmalı,” diyen onbaşı, adamıyla hemfi-

kirdi. Birlikte karanlığı gözlemeye başladılar. Şans eseri, ikisinin

de aklına tuhaf gürültüyle yıkık araç arasında bir bağlantı kurma

fikri gelmemişti. Will, haklıydı. Karanlık şekli artık

umursamıyorlardı bile. “Şu ormanda neler olup bittiğini bir Tanrı

bilir,” dedi onbaşı sonunda.

“Her ne idiyse, artık gitti sanırım,” dedi nöbetçi. Ardından

umarım haklıyımdır, diye geçirdi içinden.

Yirmi metre ötede, arabanın altındaki Horace ise pelerinini

başının etrafına iki kat sarmış, yumruğunu burun deliklerine

bastırarak hapşırığını engellemeye çalışıyordu. Ertesi gün

burnunda bulacağı çürüğün nedenini bir türlü hatırlaya-

mayacaktı.

Hapşırığını başarıyla tuttuktan sonra, yaşların hücum ettiği

gözleriyle arabaya yığıldı. Horace’ın hapşırmamak için harcadığı

yoğun çabayı fark eden Will, hafifçe arkadaşının omzuna vurdu.

“İyi iş çıkardın,” dedi sıcak bir dille. Bir yorum yapamaya cak

kadar bitkin olan Horace, başını sallamakla yetindi.

5S» --------------------------------------------------- ss-

Yükselen ay, çevre arazileri solgun bir ışıkla aydınlattıktan sonra

üstlerinden geçerek batıdaki ağaçların tepelerinden battı. Will,

kalp atışlarının hızlanmaya başladığını hissediyordu. Bekleme

süresi neredeyse dolmuştu. Horace’a bir göz attığında

arkadaşının da aynı durumda olduğunu fark etti. Genç sa

- 266 -

KUŞATMA ALTINDA

vaşçı, kımıldanmayı kesmişti. Kaskatı kesilen kol ve bacak

kaslarını yavaş ve dikkatli hareketlerle esnetiyor, saatlerdir

hiçbir şey yapmamış olmanın getirdiği uyuşukluğu üzerinden

atıyordu. Yuvarlak kalkanını, arabanın yan tarafına bağlı olduğu

yerden dikkatle çözdü. Ardından kalkanın ön yüzünü kaplayan

kalın beyaz bezi çözerek, merkezinde parlak yeşil bir meşe

yaprağının bulunduğu cilalı beyaz metali açığa çıkardı.

“Gerçek renklerine büründüğünü görmek güzel,” diyerek

gülümsedi Will.

Horace da karşılık olarak hafifçe gülümsedi. Yapacağı işe

odaklanmaya başlamıştı artık. Will, çocuğun sekiz saattir ara-

banın altında kıpırdanıp şikâyet eden Horace’dan faklı birine

dönüşmekte olduğunu görebiliyordu. Bu yeni Horace, son derece

ciddi ve amansız -işinin ustası- bir savaşçıydı. Will, arkadaşının

yanında olmasına çok memnundu. Surların tepesine çıktıklarında,

Skandiyalılar merdiveni tırmanıp kendilerine katılıncaya dek

dövüşün asıl yükünü sırtlanacak kişinin Horace olduğunun

farkındaydı. Yanında başka birinin olmasını isteyeceğini

düşünemiyordu.

Kendisinin de hazırlıklara başlaması gerektiğini fark etti.

Yirmi dört gri ok barındıran kılıfının elinin altında olup ol -

madığını kontrol etti. Arabanın alt kısmına bağlı olan uzun yayını

çıkardı. Yayın kirişi elbette takılı değildi. Bekleyerek

geçirecekleri saatler boyunca kirişi gergin bir şekilde bırakmanın

anlamı yoktu. Kirişin düğüm olup olmadığını kontrol etti. Yayını

germek için en az kırk kiloluk bir kuvvete ihtiyaç vardı ve

arabanın altında tıkılıp kaldıkları bu pozisyonda, kirişi germesine

imkân yoktu. Eğimli çatının altından çıktıkları anda, silahını

hazırlayacaktı. Kemerindeki kocaman saks bıçağını

- 267 -

JOHN FLANAGAN

kontrol ederek boynunun gerisindeki gizli kınında durmakta olan

fırlatma bıçağına dokundu. Kının yerine tam oturmadığını fark

edince MacHaddish karşısında bıçağı hızlı bir şekilde çekememiş

olduğu aklına geldi. Halt ile Crowley’ye, bu gizli kın işinin kötü

bir fikir olduğunu söylemeyi aklına not etti.

O sırada uzaklardan, şatonun diğer tarafının da gerilerinden,

kulaklarına bir boru sesi geldi. Havada uzunca bir süre asılı kalan

tek uzun nota, bir süre sonra kesildi.

“Saymaya başla,” dedi Horace’a. Malcolm’la yaptıkları

anlaşmaya göre, Gece Savaşçısı’nın devasa imgesi, boru sesi

kesildikten yirmi saniye sonra yansıtılmaya başlanacaktı.

Horace saymaya başladı. Arabanın altından çıkan Will, kirişi

yayma takarken surlardan görünmemek için enkazın arkasına

saklandı. Horace’ın arabanın altında kımıldanmaya başladığını

hissetti.

“Dışarı gel,” dedi, “ama başını eğ.”

Emekleyerek açığa çıkan Horace, arabanın arkasında yarı

yarıya doğruldu.

Birlikte şatonun tepesindeki karanlık gökyüzünü izlemeye

başladılar. Yaratığı bulundukları yerden görmeleri mümkün

değildi, ancak Will ışıkların alçak bulutların üstüne yapacağı

yansımaları görebileceklerini düşünmüştü.

“İşte orada!” dedi Horace. Gökyüzünde hafif bir ışık çakmıştı.

Bir an sonra karanlığın içine doğru tıslayıp arkasında kıvılcımlar

bırakarak yükselen alev topu, çok yukarılardayken arkasında

kıpkırmızı bir kor yağmuru bırakarak patladı.

Hemen arkasından, birkaç saniyeliğine de olsa, bir başka ışık

çakması yaşandı.

- 268 -

KUŞATMA ALTINDA

Malcolm onlara, yansıtılan imgeyi aynı noktada bir, iki sani-

yeden fazla tutmamak gerektiğini söylemişti. Hareket edilmemesi

halinde, izleyenlerin yaratığa alışıp odaklanma ve aslında

görüntünün kaba ve hareketsiz bir çizimden ibaret olduğunu

anlama ihtimalleri artıyordu. Ancak böyle ışık çakmaları halinde

ilerleyip izleyenlerin dikkatini farklı ışıklarla dağıtınca, heyecan

verici ve gizemli bir şekilde hareket edebiliyorlardı.

“Bırakalım orada bir şey gördüklerini sansınlar,” demişti

Malcolm.

Sisin içinden çıkan dehşet verici imgelere tepki olarak sur-

lardan yükselen çığlıkları duyabiliyorlardı artık.

“Hadi gidelim!” dedi Will. Saks bıçağını çekerek merdiveni

arabanın tepesine bağlayan ipleri kesti. Kalkanını sırtına atan

Horace, merdiveni kolayca omuzladı ve şato duvarlarına doğru

koşmaya başladılar.

m» ------------

Keren, çığlıkları ve patlayan ilk havai fişeğin çıkardığı sesi duy-

duğunda, hisarın ana salonundaydı. Silahlarını ve zincir zırhını

çoktan kuşanmıştı. Avluya fırlayıp güney surlarına çıkan merdi-

venleri ikişer üçer tırmanmaya başladı. Haklı çıkmıştı; çığlıklar o

taraftan atılıyordu. Saldın güneyden gelecekti.

Surlara vardığında, bir araya gelerek korkuyla karanlığa doğru

bakmakta olan nöbetçi grubuyla karşılaştı. Her biri aynı anda

konuşmaya

çalışan

askerlerden

anlaşılmaz

bir

uğultu

yükseliyordu.

“Kesin!” diye bağırdı ve adamlar susunca komutayı elinde

bulunduran çavuşa döndü. “Çavuş, burada neler ol...”

- 269 ~

JOHN FLANAGAN

Daha fazla devam edemedi. Şatonun güney duvarının yaklaşık

iki yüz metre ilerisinde kalan sisin içinde, devasa bir şekil

görünmüştü. Kötülük dolu şekil, görenleri dehşete düşürüyordu.

Ve birden, belirdiği gibi kaybolup gitti.

Keren, görüntü karşısında tökezleyerek birkaç adım attı.

Hemen ardından, kırmızı renkli iblis kafası yerden yükselmeye

başladı ve havada süzülerek karanlığın içinde patladı. Tam o

sırada, sisin içinden bir diğer kocaman şekil -titreyip silkindikten

sonra ortadan kaybolmuş gibi gözüken kapkara bir ejderha-

çıkmaya başlamıştı bile.

Çılgınca kahkahalar atan tuhaf, yankılı bir ses duyuluyordu

artık. Keren’in korkudan ödü patlamıştı. Etrafındaki adamlar da

korku dolu çığlıklar atıyordu. İçlerinden bazıları, bu dehşet dolu

görüntülerden saklanmak istercesine dizüstü çökerek iki büklüm

olmuşlardı. Keren, en yakınındaki adamı vahşice tekmeledi.

“Kalk ayaiğa, seni san benizli korkak!” diye küfretti. Ancak

boğazı kurumuştu ve kısık bir sesle konuşuyordu. Kollarının

karıncalanıp kasıldığını, tüylerinin korkudan diken diken ol-

duğunu hissedebiliyordu. Birden, ilk gördükleri noktanın elli

metre uzağında devasa savaşçı bir kez daha belirip kayboldu.

Zemin boyunca bir dizi renkli ışık çakması yaşandı; kahkaha,

eskisinden de dehşetli bir biçimde geri dönmüştü.

Buttle, korkudan bitkin düşmüş bir halde Keren’in yanında

belirdi. Konuşmaksızın, yeniden beliren ve iblis görüntüsüyle

karışarak havaya doğru yükseldikten sonra ortadan kaybolan

ejderha, devasa aslan ve savaşçı görüntülerini işaret etti.

~ 270 -

KUŞATMA ALTINDA

“Büyücülük bu!” diye bir çığlık attı. “Büyücü falan olmadı-

ğını söylemiştin! Baksana şunlara, seni budala!”

“Kendini topla!” diye homurdandı Keren. “Bu bir hile! Yal-

nızca bir şaşırtmaca!”

“Hile, ha?” diye yanıt verdi Buttle. “Şaşırtmaca, ha? Nasıl

beceriyorlar bunu? Açıkla!”

Keren, adamı yakalayıp sertçe sarsarak, “Bilmiyorum!” dedi

çaresizce. “Ancak birkaç dakika içinde surlara çıkmak üzere

harekete geçecekler!” Korkudan bir araya gelerek duvardan

mümkün olduğunca uzak durmaya çalışan nöbetçileri işaret etti.

“Anlamıyor musun? Barton’un istediği de bu!”

Şatonun dışındaki dehşetli görüntüleri izlemek üzere doğu ve

batı yönlerinden giderek daha fazla sayıda asker geliyordu.

Buttle Keren’in haklı olabileceğini kabullenip tereddüt içinde

düşünürken, bir ses duyuldu:

“Geliyorlar!”

Yakınlarda bir araya gelmiş bekleyen üç asker, çığlığı du-

yunca yaratıkların şatoya doğru gelmekte olduklarını sanarak

merdivenlere doğru koşturmaya başladı. Keren, adamları dur-

durmak için geç kalmıştı. Ancak kaçakların arkasından gitmeyi

deneyen bir sonraki asker, karşısında komutanın kılıcını buldu.

“Yerine geç!” dedi Keren ve asker gerilemeye başladı.

Keren, dik bakışlarını yardımcısına yöneltti. Buttle, korkak ve

hain bir adamdı. Bu tür insanlara güvenilmeyeceğini önceden

beri biliyordu; İskotilerin bir dövüş yaşanmadan şatoya

varmasını umut etmişti.

“Geliyorlar!” çığlığı bir kez daha duyuldu. Keren, sesin çok

- 271 -

JOHN FLANAGAN

az nöbetçinin devriye gezdiği batı duvarından geldiğini fark etti.

Loş ışıkta, onu durdurmaya çalışan birkaç adamın karşısında

kılıcını kaldırıp indiren uzun boylu silueti seçebiliyordu. Hemen

yanında, ufak tefek ve belli belirsiz bir şekil duvara yaslanmış,

uzun yayını okunu fırlatmaya hazır bir biçimde tutuyordu.

Keren’in midesine ani bir kramp saplandı; kandırıldığını fark

etmişti. Daha da kötüsü, kendi kendini kandırmıştı. Ana saldırı

batı duvarından geliyordu. Buttle’ın kolunu tutarak işaret etti.

“Bu bir şaşırtmaca!” diye bağırdı. “Adamları oraya götür ve

batı duvarını savun! Gidip garnizondaki diğer askerleri uyan-

dıracağım! Kuzeybatı kulesinin merdivenlerinden çıkıp onları

sıkıştıralım!”

Sonunda karşısında etten kemikten, saldırabileceği bir düşman

gören Buttle, başını hafifçe salladı. Arkasını dönüp güney

duvarındaki adamlara emirler yağdırdı ve güneybatı ucundaki

platform boyunca koşmaya başladı.

Hemen arkasında, Keren avluya açılan merdivenleri hızla

iniyordu. Avlunun taşlarına ayak bastığı an, durakladı. Garnizon

yatakhanesi hemen sağında, güneydoğu kulesinde yer alıyordu.

Hemen önünde yükselmekte olan hisara doğru koşmayı tercih

etti. Kapıya vardığında, hisardan dışarı üç asker çıktı.

“Benimle gelin!” diye emretti ve ana kısma daldı.

- 272 ~

ill ve Horace duvarın dibine ulaştıklarında Horace, mer-

diveni duvara dayadı. Tepelerindeki surlarda yalnızca

birkaç adam kalmıştı. Büyük bir kısmı, Malcolm’un başının

W

altınd

an çıkan korkunç görüntüleri izlemek üzere güney duva-

rına gitmişti.

Arkada kalan bir savunmacı, merdivenin mazgalların ucunda

belirdiğini fark ederek arkadaşlarını yardıma çağırmaya başladı.

Savunmacının başı tepede belirdiğinde, Horace merdivenin ilk

basamaklarım çıkmakla meşguldü.

“Şunun icabına bak!” diye seslendi Will’e doğru. Nöbetçinin

nişan alabilmek için elindeki tatar yayıyla birlikte mazgallardan

birine dayanarak eğildiğini görebiliyordu. Adam okunu

fırlatmadan önce merdivenin tepesine ulaşamayacağının far-

kındaydı ama Will’e tüm kalbiyle güveniyordu.

Güveni boşa çıkmamıştı. Birkaç adım gerileyen Will, tek bir

hareketle okunu kirişe yerleştirip nişan aldı ve fırlattı. Horace’in

kulağı, bir anda yaydan çıkan tıngırtı ve havada süzülen okun

vızıltısıyla doldu. Yukarıdan keskin bir çığlık

~ 273 ~

JOHN FLANAGAN

atıldı; tekrar yukarı baktığında tatar yaylı nöbetçinin yerinde

yeller esiyordu.

Will, surları yaylım ateşine tutmaya başlamıştı. Hedef olarak

taşlan seçiyor ve gürültülerin askerlerin duvara yaklaşmalarını

engelleyeceğini bildiği için okların bir kıvılcım yağmuru halinde

patlamalarına izin veriyordu. Bazı okları ise biraz daha yukarıya

nişanlıyor, askerlere yüzlerini göstermeleri halinde muhtemelen

vurulacakları mesajını veriyordu.

“Bu kadarı yeter!” diye bağırdı tepeye varmasına beş basamak

kalan Horace. Surlara çıkarken Will’in oklarından birine hedef

olmak istemiyordu. Orman Muhafızı’nın onu duyduğundan emin

olmak için birkaç saniye bekledi. Hemen ardından kaslarını

şişirdi ve son kalan basamakları hızla tırmanmak üzere ileri

atıldı.

Horace, duvarın tepesine bu şekilde tırmanılan bir kuşatmada,

bir saldırganın en savunmasız anının duvarın tepesine çıktığı

birkaç saniye olduğunun bilincindeydi. Etrafına bakınıp

dengesini sağlamak üzere merdivenin tepesinde bir an için

bekleyeceğini bilen savunmacılar, gizlenip onu bekleyecekti. Bir

de duvarın üzerinden içeri atlama meselesi vardı tabii. Ku-

şatmacı, o birkaç saniye boyunca dengesini sağlamaya çalışıyor

ve saldırıya açık oluyordu.

Tehlikeye aldırış etmemeyi tercih etti ve kalan beş basamağı

hızla tırmandı. Tepeye vardığında, vücudunu gerip sıçradı ve

havada dönerek hem surların hem de duvarın dibine çökmüş, onu

beklemekte olan şaşkın nöbetçilerin üstünden geçti.

Nöbetçiler, karanlık bir şekil birden tepelerinden geçince

korkuyla çığlık atmaya başlamışlardı. Havada dönüşünü ta-

- 274 -

KUŞATMA ALTINDA

marnlayan Horace, duvarın birkaç metre ötesine yumuşak bir iniş

yaptı. Döndü ve yavaş yavaş kendilerini toplayan savunmacılarla

karşı karşıya geldi. İlk adamı kılıcıyla kolayca bertaraf etti.

Diğerinin savurduğu ucu baltalı kargıyı savuşturdu ve yakasından

tuttuğu gibi platformun iç kıyısına doğru fırlattı. Korku dolu bir

çığlık koparan adam, gürültüyle avlu taşlarına çarptı.

Kuzey duvarından gitgide daha fazla sayıda asker geliyordu.

Güneybatı kulesinin gürültüyle açılan kapısından da nöbetçiler

çıkmaya başlamıştı. Horace, yüzünü daha yakınındaki kuzey

duvarı savunmacılarına doğru çevirdi.

“Sana burada ihtiyacım var!” diye seslendi aşağıya.

Orman Muhafızı, çoktan yola çıkmıştı bile. Horace’ın surların

tepesinden atladığını gördüğü an yayını omzuna asmış ve

arkadaşının arkasından sallanan merdiveni tırmanmaya başla-

mıştı. Tepeye vardığında, Horace’ın kuzeybatı kulesinden gelen

adamları karşıladığım fark etti. Yardıma ihtiyacı yok gibi

duruyordu, ancak diğer yönden başka askerler de geliyordu.

Mazgallardan birinin üstüne sıçrayan Will, yayını omzundan

çıkardı. Birkaç saniye içinde ilk oku hedefine doğru gitmeye

başlamıştı. Güneybatı kulesinden çıkıp gelen grubun başındaki

asker vuruldu. Bir an sonra arkasındaki asker de sessizce

devrildi. Bacağının üst kısmından vurulan bir üçüncüsü ise

çığlıklar atarak tökezlemeye başladı.

Birkaç saniye içinde üç asker de saf dışı kalmıştı. Arka ta-

raflarda yer alan askerlerin dövüş hevesi, bir anda kaçıverdi.

Ölümcül ok yağmuruna hedef olmaktansa, gökyüzündeki tuhaf

yaratıkları tercih ediyor olmalıydılar. Saldırı grubu, güney

- 275 -

JOHN FLANAGAN

batı kulesine çekildi. Kapı arkalarından kapanırken, kulakları

sert tahtaya saplanan okların gümbürtüsüyle doldu.

Will, dönüp ormana bir göz atabilirdi artık. Skandiyalılar,

neredeyse duvara varmışlardı. Üç grup halinde ilerliyorlar ve

ellerinde üç ayrı merdiven taşıyorlardı. Merdivenler, birbiri

ardına Macindaw’un taş duvarlarına çarptılar ve vahşi deniz

kurtları, savaş naraları atarak surlara tırmanmaya başladılar.

Will, Horace’ın bulunduğu noktayı kontrol etti. Genç savaşçı,

konumunu korumayı başarmış, ön taraftaki üç rakibini aynı anda

karşılamıştı. Bir diğer asker ise arkadan saldırmak üzere geniş bir

yay çizerek tahta platformun kıyısından dolanmakla meşguldü.

Will, neredeyse umursamaz bir ifadeyle yayını kaldırıp okunu

fırlattı ve acıyla çığlık atan adam, avlunun taşlarını boyladı.

Duvarın tepesinde ilk Skandiyalı kafası belirmişti artık. Will,

bunun Nils Ropehander olduğunu fark etti. Şaşırmamıştı.

Skandiyalı savaşçı, adeta Horace’ın gölgesi haline gelmişti.

“Generale yardım et!” dedi Will, eliyle işaret ederek.

Başıyla onaylayan Nils, savaş baltasını devasa bir yay çizecek

şekilde savurarak Horace’a destek olmak üzere koşturdu.

Kürk yeleği ve kocaman boynuzlu miğferi içinde naralar

atarak üstlerine doğru koşan iriyarı Skandiyalı, Horace’m şim-

diden adım atamaz hale gelen rakiplerini dehşete düşürmüştü.

Arka hatlardaki arkadaşlarını ittirerek gerilemeye başladılar.

Askerlere tek kişilik bir ordu gibi çarpan Nils, her birinin

farklı yönlere dağılmasına neden oldu. Az önce hafifçe gerileyen

nöbetçiler, bir anda panik içinde korunaklı kuzeybatı kulesine

doğru koşturmaya başlamışlardı.

- 276 -

KUŞATMA ALTINDA

Will, Horace ile Nils’e yardımcı olmaları için birkaç adam

gönderdikten sonra, yeni bir saldırı ihtimaline karşı güneybatı

kulesinin önünde bir savunma hattı oluşturmaya koyuldu.

Batı duvarında güvenli bir hat oluşturduklarına ikna olan

Will’in gözleri, merakla Keren ya da Buttle’ı arıyordu. Ko-

mutanların ikisi de tehlike arz ediyordu. Garnizonun büyük bir

kısmı, kabadayı ve haydutlardan oluşuyordu. Deneyimli Skandiya

savaşçılarının karşısında darmadağın olacaklarına emindi. Ancak

liderlerden birinin varlığı, askerlerin daha fazla direnç

göstermesine neden olabilirdi. Will, Buttle ile Keren’i bir an önce

bulup icaplarına bakmanın son derece önemli olduğunun

farkındaydı. Ancak anlaşılan, görüş mesafesinde değillerdi.

Birden duvarın dibinden gelen acı dolu bir çığlık dikkatini

çekti. Üçüncü merdivenin dibinde, üç Skandiyalı bir araya

toplanmıştı. İçlerinden biri, göğsüne saplanan okla yere yığıldı.

Will’in bakışları altında havayı yaran bir diğer ok, hemen

üstlerindeki duvardan sekerek etrafa kıvılcımlar saçılmasına

neden oldu.

O noktaya isabet eden bir ok, ancak ve ancak duvarın ötesine

uzanan güneybatı kulesinin tepesinden fırlatılmış olabilirdi.

Bakışlarını yukarı kaldıran Will, surların üstünde beliren kafayı

ve adamın yeniden ok atabilmek üzere kurmakta olduğu tatar

yayını fark etti.

Muhteşem yeteneğini de işte o an göstermişti. Kuledeki as-

kerin okunu atabilmesi için tatar yayını kurması, nişan alması,

rüzgâr ve mesafeyi göz önüne alması gerekiyordu. Buna karşılık,

okunu çeken Will bir saniye içinde nişan alıp içgüdüsel

- 277 ~

JOHN FLANAGAN

bir şekilde okunu fırlattı. Tatar yaylı asker, onu vuran şeyin ne

olduğunu bile anlayamadı.

Hayatını kaybeden Skandiya savaşçısı, merdivenin alt ba-

samaklarına takılıp kalmıştı. Yoldaşları, bir anlık tereddüdün

ardından safları rahatlayan diğer merdivenlere yöneldi. Gü-

neybatı kulesinin tepesinde bulunan bir diğer tatar yaylı asker ise

arkadaşının başına gelenlerden ders alarak akıllıca davranmış ve

geri çekilmişti.

Sfi» -----------

Güneybatı kulesindeki Buttle, meşe kapıdaki gözetleme deliğin-

den dışarıyı izliyordu. Skandiyalıların surların üzerinde oluştur-

dukları hatları görebiliyordu. Düşmanın geri püskürtülmesinin

son derece önemli olduğunu fark etti. Birkaç dakika içinde, ya -

nlamayacak bir savunma hattı oluşturulmuş olacaktı.

Yanındaki bir düzine adamı tehditler ve küfürler eşliğinde,

kılıcının keskin olmayan yanıyla dürterek kapıya yönlendirdi.

“Biraz daha ilerlemeleri halinde hepimizin sonu geldi de-

mektir!” diye bağırarak gönülsüz savaşçıları platforma çıkardı.

Çaresizliğin verdiği cesaretle Skandiya hattına çullandılar.

Skandiyalılar, onların geldiğini görmüş ve yalnızca gülümse-

mekle yetinmişlerdi.

Askerlerin arkasındaki Buttle, kapıyı sessizce kapatarak

merdivenlerden zemin kata indi.

Uzakta kalan kuledeki askerlerin karşısına dikilen uzun boylu

savaşçıyı fark etmişti. Çocuğu tanımıştı. Haftalar önce ormanda

karşılaşmışlardı. Ukala bir tavır takınıp otoritesini hiçe saymış

olduğunu hatırlıyordu. Seninle görülecek bir he-

KUŞATMA ALTINDA

sabimiz var, diye geçirdi içinden. Horace’ın durduğu noktanın

hemen arkasındaki platforma giden ve merdivenle aşağıdaki

avluya açılan bir döşeme kapağı bulunuyordu. Buttle, tam da o

tarafa doğru ilerliyordu.

a» i»

Batıdaki ormanda bulunan başka biri de aklından son birkaç

haftanın olaylarını geçiriyordu.

Trobar, saldırıdan birkaç gün önce Gölge’yi usulca okşarken

hayvanın yumuşak tüylerinin altındaki kocaman yara izini fark

etmişti. Kara tüyleri nazikçe ayırmış ve yakın zamanda iyileştiği

belli olan yaranın kurşuni renkli işaretlerini görmüştü. Yaranın

büyüklüğü karşısında tüyleri ürpermişti. Hayvanın bu kadar

büyük bir yara alıp hayatta kalmış olması bir mucizeydi.

Olan biteni Will’e sorduğunda, genç Orman Muhafızı ona

köpeği nasıl bulup tedavi ettiğini anlatmıştı. Trobar, hayvanı

kimin yaraladığını sorduğunda, Will de ona Keren’in yeni yar-

dımcısı olan Buttle’ın adım vermişti.

Trobar, Buttle’ı tanıyordu. Kırlar boyunca at sürüp şatoya yeni

askerler toplarken, kara sakallı katili izlemişti.

Buttle’ın Gölge’ye verdiği zararın bedelini ödemesinin vakti

geldi, diye geçirdi içinden. Dev adamın normal şartlar altında

nazik ve huzurlu bir yapısı vardı. Ancak arkadaşının acı çekmiş

olması ve buna neden olan serserinin uyguladığı vahşet, kalbinin

taş kesilmesine neden olmuştu. Surlardan dövüş sesleri

yükselirken, Trobar gün içinde bir ağaç dalından yontmuş olduğu

kocaman sopasını kavradı ve Macindaw’un

- 279 -

JOHN FLANAGAN

batı duvarının dibinde bulunan merdivenlere doğru yürümeye

başladı.

1» -------------

Nils, yanında savaşmakta olan beş Skandiyalıyla birlikte Ma-

cindaw askerlerinden oluşan umutsuz hatta doğru çılgınca bir

saldırıya geçmişti. Saldırının etkisiyle savaşma iradeleri yok olan

savunmacıların tek amaçları, çıldırmış gibi görünen bu sakallı

savaşçılarla aralarına sağlam meşe bir kapı koyarak,

kuzeybatıdaki kulenin güvenliğine kaçmaktı.

Garnizon askerlerinin kapıdan önce geçmek üzere itişip yere

düştüklerini fark eden Horace, bir kenara çekilip Skan- diyalılar

işi bensiz de halledebilir, diye düşündü. Kılıç tutan elinin

bileğine almış olduğu hançer darbesini iç cebinden çıkardığı

temiz bir bezle sardı. Her ne kadar acı verse de önemli bir kesik

değildi ama çocuğu rahatsız ediyordu. Yaradan eline damlayan

kan, kılıcı kayganlaştırıp kabzasını istediği gibi kavramasını

engelliyordu. Kılıcı mazgallara dayayarak sargıyı yaranın

etrafına sıkıca sarma işine odaklandı.

“Horace!”

Sargı işini bırakıp bakışlarını duvardaki kocaman taşlardan

birinin üstüne çıkan Will’e doğru kaldırdı. Orman Muhafızı,

yayıyla iç avluyu işaret ediyordu. Horace, daha iyi görebilmek

için duvardan birkaç adım uzaklaştı ve son anda da olsa hisar

kulesine girmekte olan silueti fark etti.

“Keren bu!” diye devam etti Will. “Alyss’i bulmaya gidiyor!”

Horace hemen bir durum değerlendirmesi yaptı. Will’e ora

- 280 -

KUŞATMA ALTINDA

da daha fazla ihtiyaçları yoktu, durum fazlasıyla kontrol altın-

daydı. Ayrıca hain şövalyenin peşinden gidecek en iyi adanılan

da oydu.

“Onu takip et!” diye seslendi. “Ben de buradaki işleri halle-

dince arkandan gelirim!”

Başıyla onaylayan Will, ok gibi fırladı. Platformun kıyısına

kadar koşarak, avluyla arasındaki dört metrelik mesafeyi incele-

meye başladı. Horace, bir an için arkadaşının kendisini aşağıdaki

taşlara atacağını sandı ama Will o işin kolayını bulmuştu.

Birkaç metre ötesinde, bir halat ve makara aracılığıyla hareket

ettirilerek surlar ile avlu arasında gidip gelebilen bir platfonn yer

alıyordu. Duvarın tepesindeki savunmacılara silah, ok, taş ve

kaynar su ya da yağ taşımak üzere tasarlanmıştı. Yayını omzuna

atan Will, halata doğru uzandı ve inişini yavaşlatmak üzere

bacaklarını etrafına sararak avluya doğru kaymaya başladı.

Horace, dikkatini bir kez daha kaba sargıya verdi. Bir ucunu

dişleriyle tuttuğu sargıya sol eliyle kaba bir düğüm attı. Sonucu

inceledi. Şimdilik idare eder, diye geçirdi içinden. Hem dövüş de

neredeyse bitmişti zaten.

Neredeyse.

Horace’ın savaşçı içgüdüleri akademide ince bir ayardan

geçmişti. Açıklayamadığı türden, yabancı herhangi bir gürültü,

onun için olası bir tehlike anlamına geliyordu. Tam da böyle bir

ses duyuyordu şimdi arkasından. Çok az kullanılan menteşelerin

üstlerindeki hafif pasa rağmen zorlanarak döndükleri anda çıkan

gıcırtı sesi gibi.

Tam zamanında dönerek platformun üstündeki kapakta beliren

John Buttle’ı fark etti.

- 281 ~

orace’ın silahsız olduğunu fark eden uzun boylu katilin

yüzü, kurnaz bir tebessümle aydınlandı. Bir elinde ağır

H

mızr

ağı, diğerinde ise kılıcı bulunuyordu. Horace’ın üstünde

ise sırtındaki yuvarlak kalkanı hariç hiçbir silah yoktu.

Horace’m gözleri, birkaç metre ötesindeki duvara dayalı duran

kılıca gitti. Hızla hareket etti, ancak Buttle da en az onun kadar

hızlıydı. Sağ kolunu geriye atıp, Horace’ın kılıcı almak için

geçeceği noktayı hedefleyerek mızrağını fırlattı. Ancak Horace,

daha Buttle kımıldamaya başladığı anda tehlikeyi fark etmiş,

kendini ahşap platforma atarak yeniden ayağa kalkmıştı bile.

Zamanlaması harikaydı. Bir yılan hızıyla hareket eden

Buttle’ın kılıcı, dirseğinin hemen yanındaki kalasları sıyırdı.

Yana doğru bir tekme savuran Horace, arkadan dizine vurduğu

darbeyle Buttle’ın tökezlemesine neden oldu. Kazanmış olduğu

birkaç saniyede ayağa fırlayıp kopçasını çözdüğü kalkanını iki

eliyle birden yakalayarak öne doğru kaldırdı.

Buttle’ın takip eden iki darbesini kalkanıyla savuşturdu.

- 282 -

KUŞATMA ALTINDA

Derken, beklenmedik bir biçimde sol elini geri çekti ve kalkanı

küçük bir kavis çizdirip Buttle’ın kafasına doğru savurdu. Ağır

çelik kalkan, bir anda halis bir savunma aracından sarsak bir

saldırı silahına dönüşüvermişti.

Beklenmedik doğaçlama saldırı karşısında şaşkına dönen

Buttle, kalkanı kılıcıyla savuşturmak istese de bir anda kalkanın

fazla ağır olduğunu fark ederek geriye doğru sıçramaya karar

verdi. Avantajlı konumunu sürdüren Horace, kalkanı Buttle’ın

bacaklarını, vücudunu ya da kafasını hedef alarak geniş kavisler

çizecek şekilde yukarı aşağı savurmaya başladı.

Ancak yaptığının zaman kazanmaktan ibaret olduğunun far-

kındaydı. Buttle, ilk şaşkınlığı atlattıktan sonra, kılıcının geniş

hareket kabiliyetini kullanarak kalkanın hantallığından ve bir

silah olarak kullamşsızlığından faydalanacaktı. Horace’a doğru

bir hamle yaptı ve savunmasında gedikler aramaya başladı.

Horace’ın yerinde başka bir savaşçı olsa, çoktan pes etmiş ya

da kaçmaya başlamıştı. Ancak Horace, yenilgiyi asla kabul

etmezdi. Onu büyük bir savaşçı yapan özelliklerinden biri de

buydu.

Buttle’ın kılıcıyla savurduğu darbeleri savuştururken, zihni de

iki kat hızlı çalışıyor, sakallı rakibini alt etmenin bir yolunu

arıyordu.

Kalkanı sol koluna yerleştirip şu hançerini bir çekebilsey- di...

ancak Buttle’ın ona bu fırsatı asla vermeyeceğinin farkındaydı.

Kalkanı kocaman bir disk gibi kavrayarak Buttle’a fırlatmayı

ve rakibi darbeyi engellemeye çalışırken hançeriyle üstüne

saldırmayı aklından geçirdi. Fakat Buttle çok hızlıydı

~ 283 -

JOHN FLANAGAN

-Horace’m şimdiye dek dövüştüğü herkesten daha hızlı- ve bu tür

umutsuz bir saldırıyı ancak son bir çare olarak deneyebilirdi.

Gelen iki kılıç darbesini savuşturup bir saplama denemesinden

kurtuldu. Hızlı olmasına rağmen Buttle’ın çok yetenekli ya da

yaratıcı bir silahşor olmadığını fark etti. Muhtemelen bir süre

darbelerini savuşturmakta sıkıntı çekmeyecekti. Ancak tek bir

hata bile yapması, sonunun gelmesi demekti.

O sırada savrulan kılıç, kalkanın iç kısmına çarptı ve iki

savaşçı çarpışıp diğerinin direncini kırmaya çalışırken öylece

kaldı. Birkaç saniyede kılıcın geri savrulmasıyla birlikte Buttle

da tökezleyerek geriledi. Ancak gerilerken bile, kılıcının ucu

rakibi için tehlike teşkil ediyordu.

Horace, gözlerini kıstı. Adamı tekrar geri itebilmesi halinde,

bir saniye kadar direndikten sonra kalkanı rakibinin üstüne

fırlatacaktı. Buttle kılıcının üstüne bastıran kalkanın gücüyle

gerilerken, Horace’ın, hançeriyle harekete geçme şansı doğacaktı.

Çömelip bir sonraki darbesini tahmin etmek için Buttle’ın yüz

ifadesini izleyerek daireler çizmeye başladı. Planını netleştirmiş,

benliği huzurla dolmuştu. Yıllar önce, Morgarath’ı atından

alaşağı etmek için önüne atıldığında da aynı şeyi hissetmişti.

Genç adamın sakin yüz ifadesini fark eden Buttle’ın içi, yeni

bir korku dalgasıyla sarsıldı. Elinde yalnızca bir kalkan taşıyan

bir kişinin bir silahşor karşısında kendinden bu kadar emin

görünmemesi gerekiyordu. Ancak Buttle, Horace’m kafasında

dövüşe bir son -onun, hayatını kaybedeceği bir son- çizdiğini fark

etmişti. Sahte bir saplama hareketi yaparak kı

KUŞATMA ALTINDA

lıcını yukarıdan aşağıya doğru savurdu. Horace, her hamlede

kademeli olarak kenara çekiliyordu. Hızlı refleksleri sayesinde

bu tür sahte saldırılara aldırış bile etmiyordu.

Buttle’ın yüzü asılmıştı. Horace’m aksine, kılıcını çocuğun

vücuduna saplamak dışında esaslı bir planı yoktu. O ana dek bu

hedefinin yanına bile yaklaşamamıştı. Horace darbelerini her

seferinde kolaylıkla karşılıyordu. Buttle, Horace’m sağ yanında

asılı duran ağır hançeri çoktan fark etmişti.

Kılıç ve kalkan aynı yönlere doğru hareket ettiler ve iki rakip

karşılıklı bakışarak usulca daireler çizmeye devam ettiler. Biri

saldırıyor, diğeri savuşturuyordu.

Ve sonra, sorunları bir anda kendiliğinden çözülüverdi.

Horace, göz ucuyla kuşatma merdiveninin tepesinde devasa

bir şeklin belirdiğini fark etti. Bir an için tepelerinde kule gibi

beliren Trobar, Buttle’m varlığını fark edince, iki eliyle birden

tutmakta olduğu kocaman sopasıyla platforma atladı. Tereddüt

bile etmeksizin, Gölge’yi öldürmeye teşebbüs eden adamın

üstüne atıldı ve sopasını kocaman, ölümcül daireler çizecek

şekilde savurmaya başladı.

Anormal boyutlardaki sopadan kaçmak üzere eğilip kenara

çekilmek zorunda kalan Buttle, çaresizce gerilemeye başladı.

Dengesini kaybeden Trobar, buna rağmen sarsak ancak şaşırtıcı

derecede süratli adımlarla John Buttle’ı kovalıyordu. Savurduğu

sopası taş duvarlar ve tahta kalasların üstünde gümbürdüyordu.

Platformun ucundaki bir noktaya çarpan sopa, kırılan yirmi

santimlik parçanın karanlığın içinde yitip gitmesine neden oldu.

Gözlerini Gölge’ye zarar veren adamın üstünden ayırmayan

Trobar, öfkeyle hırladı.

- 285 -

JOHN FLANAGAN

Ancak cesareti ve benliğini kavuran intikam ateşi yeterli ol

mayacaktı. Korkusuz görüntüsüne rağmen, Trobar’ın silah ve

dövüş yeteneği son derece kısıtlıydı. Sopasıyla savurduğu saı sak

darbeler, yalnızca öfkesinin içgüdüsel bir yansımasından ibaretti.

Zamanla yoruldukça eşgüdümü azalmaya ve darbeleri

dengesizleşmeye başlayacak ve Buttle’ın karşı saldırısına kar şı

gitgide daha korunmasız bir hale gelecekti.

Horace, dövüşün nasıl sona ereceğini anlamıştı. Kılıcını al-

mak için aceleyle duvara doğru koştu. Buttle ile dövüşürken,

duvardan epeyce uzaklaşmışlardı. Parmakları çeliğin o tanıdık

temasıyla kılıcın etrafına kapanırken, arkasından acı dolu bir

çığlık geldi. Başını çevirdiğinde, Trobar’in sopasını düşürdüğünü

ve Buttle’in kılıcını devin böğründen çıkarmakta olduğunu fark

etti.

Ani ve keskin acıyla yarasını kavrayan Trobar’ın parmakları

kanla kaplanmıştı. Birkaç saniye daha ayakta kalabilmiş olmasını

muazzam kuvvetine borçluydu. Olan biteni kavrayamadan kılıcın

vücuduna girmiş olduğu böğrüne doğru bakıyordu. Gölge de

yaralandığında böyle hissetmiş olmalı, diye akimdan geçirdi belli

belirsiz. Buttle’ın, kılıcını bir kez daha savurmak üzere olduğunu

fark ederek, darbeyi engellemek amacıyla umutsuzca kolunu

yukarı kaldırdı.

Devasa kolun ön kısmına saplanan kılıcın ucu, kas ve kiriş-

lerin arasından kayarak kemiğe dek ulaştı. Trobar bir kez daha

acıyla inlerken Buttle da öfkeyle kılıcını geri çekiyordu. Devin

kalbini hedeflemiş, ancak Trobar’ın son saniyede kolunu kal-

dırması üzerine amacına ulaşamamıştı.

Bu kez seni geberteceğim, diye geçirdi içinden.

- 286 ~

KUŞATMA ALTINDA

Lâkin ikinci bir şansı olmayacaktı. Horace’ın kılıcı, yeniden

savrulmaya hazırlanan kılıcı yana doğru savurdu. John Buttle’m

usta silahşorluğun anlamını öğrenme zamanı gelmişti.

Horace’m bir sonraki hamlenin ne yönden ve nereye geleceği

kesinlikle belli olmayan, yıldırım hızındaki değişken saldırıları

karşısında çaresizce gerilemeye başladı. Horace’ın kılıcı,

meşalelerin aydınlığında parlak bir ışık diski gibi hareket ediyor,

Buttle’a ne savunma yapacak ne de bir karşı saldırı planlayacak

zaman bırakıyordu.

Kılıcına iki eliyle birden sarılmak zorunda kalan katil,

Horace’ın tek eliyle -sanki hiç çaba harcamıyormuş gibi- indirdiği

darbelerin ardında yatan kuvvet karşısında dehşete düşmüştü.

Elleri, bilekleri ve kollan zangırdıyordu. Rakibini asla alt

edemeyeceğini fark edince tek bildiği yönteme başvurdu.

Geriye doğru sıçrayarak kılıcını tıngırtıyla platformun üstüne

attı.

Ellerini iki yana açarak dizlerinin üstüne çöktü.

“Bağışla!” diye bağırdı. “Lütfen! Teslim oluyorum! Yalva-

rırım, merhamet et!”

Kılıcını yukarıdan aşağıya savurmak için hazırlanan Horace’m

gözleri, kendi kendini engellemek için harcadığı çaba sonucu fal

taşı gibi açıldı. Darbenin inmeye başladığını fark eden Buttle,

olduğu yere korkuyla sinerek yüzünü ölümden öteye çevirmişti.

Beklediği ani acı gelmeyince, korkuyla kafasını öne çevirdi ve

tiksinti dolu bir bakışla onu süzmekte olan Horace ile yüz yüze

geldi.

“Gerçekten de korkak tavuğun tekisin, öyle değil mi?” dedi

Horace. Devasa vücuduyla platfonna devrilerek usulca kan

- 287 -

JOHN FLANAGAN

kaybetmekte olan Trobar’a doğru bir göz attı. Ardından ba-

kışlarını yeniden Buttle’a çevirerek Gundar ile Will’in ona an-

lattıklarını hatırladı. Yumuşak bir hareketle kılıcını kınına geri

koydu. Dizleri üstündeki adamın kurnaz ve bencil bir ifadeyle

dolu gözlerinde bir umut ışığının yandığını fark etti.

Korkaklar ve kabadayılar, hepsi birbirinin aynı, diye içinden

geçirdi. Zihni bir kez daha geçmişe, çıraklığının ilk yılını

cehenneme çeviren o üç kabadayıyla yüzleştiği güne gitti.

Ani bir öfke patlamasıyla Buttle’ı gömleğinin yakasından

yakalayıp ayağa kaldırdı. Mükemmel bir zamanlamayla adama

sağ eliyle kısa, şiddetli bir yumruk attı.

Çenesinin yerinden oynadığını fark eden Buttle, bir çığlık

kopardı. Gözleri karardı ve dizlerinin bağı çözüldü. Adamı

tutmayı bırakan Horace, bilinçsiz şeklin tahtalara devrilip taş

duvardan sekmesine izin verdi. Başını iki yana sallayarak

Trobar’ın yanına doğru koşturdu.

Trobar henüz hayattaydı ama çok kan kaybetmişti. Horace

devi nazikçe döndürerek sargı bezlerini aramaya koyuldu. Uzun

ve acılı tecrübeleri ona, savaşa giderken yanında temel bir

ilkyardım paketi taşımasını öğretmişti. Kemerinin arka tarafında

asılı duran keseden çıkardığı temiz sargı bezini Trobar’ın

böğründeki kılıç yarasına bastırarak belindeki kocaman kemer

sayesinde yerine oturttu. Sargı bir anda kanla kaplanmıştı ama en

azından kanamayı durdurmuştu. Trobar, olan biteni anlamadan

Horace’ı süzüyordu. Horace, zorla da olsa yüzüne bir tebessüm

yerleştirdi.

“İyi olacaksın,” dedi ve dudaklarını kıpırdatan Trobar’ı

susturdu.

- 288 -

KUŞATMA ALTINDA

“Konuşmaya çalışma. Dinlen. Malcolm seni iyileştirecektir,”

dedi. Konuşurken, içindeki şüphenin gözlerine yansımamasını

umut etti. Dev, Malcolm’un bile şifacılık yeteneklerini

zorlayacak kadar ciddi yaralar almıştı.

Trobar, bir kez daha konuşmayı denedi. Bu kez belli belirsiz

hırlamayı başarabilmişti. Horace, arkadaşının gözlerindeki

korkuyu o an fark etti. Aynı anda, Trobar’ın ona bakmadığım

anladı. Bakışları Horace’m arkasına dikiliydi.

Arkasına döndü. Ağzından kan sızan, şişmiş ve çarpık yü-

züyle Buttle, tepesinde durmuş iki eliyle kavradığı kılıcını kal-

dırmıştı. Gözlerinden öfke okunuyordu. Öfke ve zafer. Horace,

bir saniye içinde ölmüş olacaktı.

Fakat o bir saniye asla gelmeyecekti. Gundar Hardstriker’ın

havada ıslık çalarak geceyi yaran devasa baltası, hedefini buldu.

Tahtadan ve çelikten yapılma sekiz kilogramlık silah,

Buttle’m sırtına saplandı. Katilin gözleri, yaşadığı şaşkınlık

sonucu iri iri açıldı ve acıyla inledi. Darbenin etkisiyle tökez-

lerken, kılıcını arka tarafında kalan platforma düşürdü. Kocaman

silahı yeniden kaldırmak için bir hamle yaptı ama bunu yapacak

ne gücü ne de iradesi kalmıştı. Sola doğru bir adım attı,

sendeleyerek kendi etrafında döndü.

Ve gürültüyle aşağıdaki karanlık avluya düştü.

Gundar yanlarına gelirken Horace da bitkinlikle ayağa kal-

karak

“İyi atıştı,” dedi.

Skandiyalı, başını sallayarak “Elimden tek gelen şey buydu,”

dedi. “Zamanında yetişemeyeceğimi anlamıştım.”

Platformun kıyısından, avludaki taşların üstüne yığılmış

- 289 -

JOHN FLANAGAN

bedeni incelemek için merakla aşağı göz attı. Yanına gelen

Horace, elini adamın omzuna koydu.

“Buttle’ı dert etme, artık işi bitti,” dedi.

Gundar, ilgisizce başını çevirerek “Herifin canı cehenneme,”

dedi. “Umarım baltama bir şey olmamıştır.”

atı surlarının her iki ucundaki askerler de köşedeki ku-

lelere çekilmişti artık. Güneybatı kulesinin sağlam meşe

B

kapı

sını inceleyen Horace’ın kaşları çatıldı. İçeri girebilmek

için koç başlı kütük* gerek, diye düşündü. Kuzeybatı kulesinin

kapısının da bundan farklı olduğunu sanmıyordu. Aşağıdan

bağırış çağırışlar ve koşturma sesleri geliyordu. Platformun

ucundan aşağı bir göz attığında, garnizon askerlerinin kuleler-

den avluya akın ettiklerini fark etti. Saldırganlardan korunmak

için nöbetçi kulübesinin bulunduğu cümle kapısına doğru koş-

turuyorlardı.

Kulelerin içinden aşağı inen merdivenlerin önü kesilmişti.

Ancak Buttle sayesinde, avluya açılan gizli bir yol keşfedilmişti.

Horace, Skandiyalıları etrafına topladı. Dövüş sırasında

yaralanan askerlerden ikisini Trobar’la ilgilenmeleri için geride

bıraktı. Kalanlar hâlâ savaşabilecek durumdaydı. Adamları,

Buttle’ın kullanmış olduğu kapağın altındaki dar basamaklardan

aşağı indirdi. Skandiyalı savaşçıların, avluya vardıkları

* Eskiden rakip orduların kalenin kapısını kırıp içeri girmek için kullandıkları

silah. (Ed. N.)

~ 291 -

JOHN FLANAGAN

anda disiplinsiz bir güruh halinde kaçmakta olan askerlerin

peşine düşeceklerini biliyordu.

Son adam da ininceye dek ekibi zar zor bekletti ve Gundar ile

Nils’i yanma alıp tüm savaşçıları bir ok ucunu andıracak şekilde

sıraya soktu. Böylece disiplinli ve tempolu adımlar atarak dar

nöbetçi kulübesinin içine girebilmek için yarışan garnizon

askerlerini takibe başladılar.

Yaklaşan Skandiyalıların savaş naralarını duyan nöbetçi

kulübesindeki askerler, korkudan sert meşe kapıyı hızla kapatmış,

yirmi kadar askeri saldırganların karşısında kaderlerine terk

etmişti. İki grup arasındaki mesafe on metrenin altına indiğinde,

Horace sağ elini havaya kaldırarak dur emrini verdi. Doğal bir

liderlik yeteneğine sahip olduğu için emre uymamak,

Skandiyalıların aklına bile gelmemişti.

“Bir hat oluşturun,” dedi adamlara. Ok ucu şeklindeki birlik,

dehşet içindeki düşmanla yüz yüze gelecek şekilde düz bir çizgi

oluşturdu.

“Size tek bir teslim olma seçeneği sunuyorum,” dedi Horace

garnizon askerlerine dönerek. “Ya şimdi teslim olun ya da hiç.”

Keren’in adamlarının korku dolu bakışları, Skandiyalıların

üzerinde dolaşıyordu. Normal şartlar altında olsalar, hepsi teslim

olmaya dünden razıydı ama içinde bulundukları durum,

normalden başka her şeye benziyordu. Vahşi deniz kurtlarının

doğaüstü güçlerle ittifak halinde olduklarını biliyorlardı. Gü-

neydeki sisin içinden yükselen korkunç görüntüleri her biri

görmüştü. Teslim olmaları halinde başlarına ne geleceğini bil-

miyorlardı. Muhtemelen o dev gibi savaşçıya ya da karanlık

- 292 -

KUŞATMA ALTINDA

gökyüzüne yükselen kırmızı suratlı şu iblise kurban edileceklerdi.

Bunun normalden farklı bir savaş olduğunun hepsi farkındaydı.

Bu savaşta, yeraltı dünyasının ve kara büyücülerin güçleriyle

karşı karşıyaydılar ve aklı başında hiçbir insan, bu tür bir

düşmana kendi iradesiyle teslim olmazdı.

Horace’ın meydan okuması, uzun bir sessizlikle karşılanmıştı.

Hiçbir garnizon askeri sorumluluğu üstlenmek veya öne çıkmak

istemiyordu. Horace, nihayet kayıtsızca omuz silkti.

“Onlara bir şans verdim,” dedi usulca. Ardından kurt gemisi

kaptanına döndü. “Gundar, bu işi halledebilir misin?”

Az önce kavuştuğu baltasını tekrar kullanmak için can atan

Gundar, küçümseme dolu bir kahkaha attı ve “Şu ayak takımını

mı?” dedi. “Nils ile ikimiz halledebiliriz. Sen gidip Orman

Muhafızı’na yardım et, General.”

Horace, başıyla onayladı ve kılıcını kınına sokarak savaşçı-

ların arasından ayrıldı.

Horace’m boşalttığı noktaya savaşçılardan birinin geçmesini

bekleyen Gundar, savaş baltasını kaldırıp gürleyerek gele-

nekselleşmiş Skandiya savaş emrini verdi.

“Beni takip edin çocuklar!”

Yirmi üç boğazdan aynı anda bir uğultu yükseldi ve savaş

hattı öne atıldı. Savunmacılara şimşek gibi çarparak korku

içindeki askerlerin taş cümle kapısına kadar gerilemesine neden

oldular. Dövüşü bir iki saniye izleyen Horace, arkasını dönüp

hisar kulesine doğru koşmaya başladı.

Sfi» ------------------------- Ss-

Will, hisara birkaç dakika önce girmişti. Giriş salonu ve arka

- 293 -

JOHN FLANAGAN

sındaki yemek salonu bomboştu. Garnizonun tamamı surlara

çıkmış olmalı, diye düşündü. Hizmetliler de muhtemelen aşa-

ğılarda, kiler ve mutfaklarda saklanıyordu.

Keren’in kulenin tepesine çıktığını biliyordu. Hisar salonunun

merkezindeki merdivenlere doğru koştu. Hisarın alt kesimleri, ilk

üç katı kaplayan yemek salonu, yatakhane ve yönetim ofisleri

nedeniyle oldukça genişti. Yukarı çıkıldıkça daralıyor ve Will’in

daha önce tırmanmış olduğu, her katta yalnızca bir ya da iki odası

bulunan, kuzey duvarıyla aynı hizadaki kuleye dönüşüyordu.

Alt katlardaki geniş taş merdivenler, salonların ortasından

yükseliyordu. Fakat Will kuleye vardığında, merdivenin dar bir

şekilde soldan sağa doğru kıvrılacağım biliyordu. Dolayısıyla bu

durum, kılıcını sağ eliyle kullanan bir asker karşısında yine sağ

elini kullanan bir saldırganın aleyhineydi. Sağa doğru kıvrılan

kule, vücudunun yalnızca sağ yanını açık eden savunmacıya

karşılık saldırganın kılıcını kullanabilmesi için tüm vücudunu

açığa çıkarması gerektiği anlamına geliyordu. Tüm şato kuleleri

bu şekilde tasarlanırdı.

İlk dört katı süratle tırmanan Will, kıvrılarak yukarı çıkan

merdivenlere gelince yavaşladı. Kıvrımlı taş duvarların arkasında

nelerin saklandığını göremiyordu. Keren’in gelenleri oyalamaları

için arkasında birkaç nöbetçi bırakmış olduğunu varsayıyordu.

Aynı anda yalnızca bir tek kişi saldırabildiği için tek bir asker

bile merdiveni sonsuza dek koruyabilirdi.

Will, elindeki uzun yayın kapalı alan için uygun silah o lma-

dığına karar verdi ve yayını omzuna asarak saks bıçağını çekti.

Bir kılıç darbesini karşılayabilecek kadar sağlam olan bıçağın

- 294 -

KUŞATMA ALTINDA

boyu, aynı zamanda dar alanda savurmasına olanak tanıyacak

kadar kısaydı.

Bütüne bakıldığında ok ve yaya kıyasla daha iyi bir seçenek,

diye düşündü.

Merdivenin başında durup nefesinin düzene girmesini bekledi.

Bu şartlar altında en büyük silahı sessizce ilerlemek olacaktı ve

hırıltılar halinde nefes alırken sessiz kalması kolay değildi. Taş

basamaklarda ses çıkarmayan yumuşak çizmeleriyle dikkatle

ilerledi. Merdivenin taştan yapılmış olmasına sevinmişti. Bazı

şatolarda ayakların altında gıcırdayan gevşek, ahşap basamaklar

kullanılırdı.

Dikkatle yukarı tırmanmaya başladı. Merdivenler, belli

aralıklardaki ceplere yerleştirilmiş olan meşaleler aracılığıyla

aydınlanıyordu. Bu da Will açısından bir başka problemin

doğmasına neden oluyordu. İlk meşaleyi geride bırakırken te-

pesindeki ve önündeki duvarda beliren gölgesi savunmacılara

yaklaşmakta olduğunu belli edecekti. Merdivenleri savunan kişi

olsaydım, diye geçirdi içinden, meşalelerden birinin gerisinde

bekler, yukarı çıkan saldırganın yaklaşan gölgesini gördüğüm

anda da...

Birden merdivenin tepesinden meşale ışığında kıpkırmızı

parlayan bir kılıcın savrulmasıyla irkildi!

Duvar ve basamaklara çarpan kılıç ortalığı kıvılcımlara

boğarken, geriye sıçrayan Will bir şekilde ayakta kalmayı ba-

şarmıştı. Bekleme noktası konusunda görülmez savunmacının

onunla aynı fikirde olduğu anlaşılıyordu. Silahşorun ortaya çıkıp

çıkmayacağını görmek için bir an hareketsiz bekledi ama hiçbir

şey olmadı. Kulağına metalin taşa sürtünmesinden çıkan

- 295 -

JOHN FLANAGAN

hafif bir şıngırtı geldi; yer değiştirirken, askerin zincir zırhı du-

vara sürtünmüş olmalıydı.

Saniyeler geçti. Konumu hakkında düşüncelere dalan Will’in

yüzü asılmıştı. Tüm şartlar rakibinin lehineydi. Pozisyonunu

gizleyebiliyordu. Meşale ışığından yansıyan gölgeler sayesinde

Will’in yaklaştığım...

Meşale ışığı ya! Cevap buydu işte!

Birkaç basamak gerileyerek duvardaki cebe doğru uzandı.

Öne doğru uzattığı meşaleyi sol, saks bıçağını ise sağ eline

alarak yeniden merdivenleri çıkmaya başladı.

Ani saldırının karanlıktan geldiği noktaya vardığında, me-

şaleyi kurnazlıkla yukarı doğru fırlattı. Dış duvara çarpan ışık

demeti, merdivenin merkezinden sekerek belli belirsiz, titrek

ışıklarını savunmacının beklemekte olduğu noktanın gerisine

vermeye başladı.

Yukarıdaki adam meşaleyi alıp geri fırlatmak üzere kımıl-

dandığında, Will’in gözüne kocaman bir gölge çarptı. Adamın

dikkatinin bir an için dağılmasını fırsat bilerek yerinden fırladı.

Yukarıda birden fazla asker olmaması için dua ediyordu içinden.

Basamakların tepesinde meşaleyi almak için eğilmiş, vücuduyla

ışığın etrafa yayılmasını engelleyen karanlık bir şekil duruyordu.

Savunmacı Will’i fark ettiğinde artık iş işten geçmişti. Kılıcını

kaldırıp sarsak bir kesme denemesinde bulundu.

Kılıç, gıcırtıyla taş duvara çarptı. Hamleyi kolaylıkla sa-

vuşturan Will, tırmanmaya devam etti ve saks bıçağının adamın

vücuduna girdiğini fark etti. Acıyla çığlık atan adam, öne

devrildi. Will, tam zamanında sol elini uzatarak adamın üstüne

- 296 ~

KUŞATMA ALTINDA

devrilmesini engelledi. O sırada ikinci bir asker, öne atılıp kılı-

cıyla hamle yaptı. Ancak kılıcı diğer askerin Will’e yapışık duran

vücudu tarafından engellendi. Sırtındaki zincir zırhı yırtıp etine

saplanan kılıç, ilk askerden bir çığlık daha yükselmesine neden

olmuştu. Will, adamı can havliyle itti ve diğer savunmacıyla

arasında kalmasına özen göstererek birkaç basamak boyunca

geriledi. Yaralı adam inleyerek yerde yatıyordu. İkinci savunmacı

meşaleyi saldırganla arasında tutup gerilerken, Will de

kımıldayan bir diğer gölgeyi fark etti. Merdivenlerde sert

çizmelerden çıkan sesler çınlamaya başlamıştı.

Askerin duvardaki cep yerine basamakların üstüne bıraktığı

meşale nedeniyle, merdivenlerde karanlık ve belirsiz bir hava

hâkimdi artık. Saks bıçağının ucuyla yaralı adamın kılıcını aşağı

gönderen Will, bir kez daha dikkatle basamakları tırmanmaya

başladı. Kılıç, gürültüyle taşların üstünden sekiyordu. En ufak bir

gürültü bile çıkarmamak için son derece ağır hareketlerle

ilerlemeye başladı; kulaklarını en ufak bir sesi bile duyabilmek

için iyice açmıştı.

Duydu da. Soluk sesleri. Güç bela duyuluyordu ama duyu-

luyordu işte. Kanı, heyecandan hızla damarlarından akan bir

adamın nefes alıp verişleriydi duyduğu. Will, adamın en fazla

birkaç metre ötesinde olduğunun farkındaydı. Sabırsızlıktan

köpürerek durdu. O burada bu adamlarla saklambaç oynarken,

yukarıda bir yerlerde Keren, Alyss’e neler yapıyordu kim bilir.

Bir çıkış yolu bulamıyordu.

Birden, ileri doğru dört adım attı ve görünmez bir asker ta-

rafından savrulan kılıç taşları sıyırırken, aşağı sıçradı. Adam

orada hazır, Will’i bekliyordu. Tetikteydi. Hemen önündeki

köşenin arkasına saklanmıştı.

- 297 -

JOHN FLANAGAN

Aklına bir fikir geldi.

Will, merdivenin dış duvarındaki kıvamlan ölçüp biçerek

adamın konumunu hesapladı. Savunmacı, önündeki köşenin

hemen gerisinde olmalıydı... yani bir parça gerilemesi halinde,

uygun bir konuma geçmiş olacaktı.

Sessizce üç basamak boyunca geriledi. Sonra dördüncü adı-

mını attı.

Saks bıçağını kınına geri koydu ve omzundaki yayını çıkardı.

Kirişe dikkatle bir ok yerleştirerek duvarı inceledi ve hedef

olarak kendi konumuyla savunmacının tam arasında kalan bir

noktayı seçti. Yayı kaldırıp tepedeki taş duvarı hedef aldı ve

doğru konumda olup olmadığını hesaplamak için bir an bekledi.

Ardından da oku hedefine gönderdi.

Hemen arkasından, yalnızca bir Orman Muhafızı’nın ulaşa-

bileceği bir-iki saniyelik süratle, her biri kıvrımlı duvarı hedef

alacak şekilde, farklı açılarla üç ok daha attı. Taşlara çarpıp seken

oklar, kıvılcımlar saçarak ani bir yaylım ateşi halinde duvarın

kıvrımlı kesiminde vızıldadı.

Yukarıdan gelen şaşkınlık dolu çığlığı boğuk bir küfür ve taşa

çarpan metalden çıkan sesler takip etti. Okların en az biri,

hedefini bulmuş olmalıydı. Will, şaşkın savunmacıyı gafil av-

lamak üzere çoktan yukan fırlamıştı bile.

Duvardan seken okları beklemeyen asker, böğrüne saplanan

oku çıkannaya çalışırken, kılıcını bir kenara atmıştı. Will önünde

belirince korkuyla başım kaldırdı ve gözleri de taşın üstündeki

kılıcına gitti. İşinin bitmesine neden olan şey de yaşadığı o bir

anlık tereddüt oldu. Will, adamı gömleğinden

- 298 -

KUŞATMA ALTINDA

yakalayarak merdivenlerden paldır küldür aşağı fırlattı. Çarp-

manın etkisiyle yarası daha da büyüyen adam, acı dolu bir çığlık

kopardı. Bir an sonra, merdivenden çıkan sürtünme sesleri

eşliğinde hareketsiz kaldı.

Will, attığı diğer üç oku yerden kaldırıp inceledi. Taşlara

değip seken uçları hafifçe yamulmuştu, ancak aynı amaçla bir

daha kullanılabilirlerdi. Hatta belki de bu iş için daha uygunlardır

artık, diye aklından geçirdi alaycı bir şekilde. Ani bir saldırı

ihtimaline karşı tetikte bekleyerek, sessizce merdivenleri çıkmaya

devam etti.

Ancak başka bir saldın olmayacaktı. Keren’in üçüncü adamı,

duyduğu seslerden arkadaşlarının bu gizemli saldırgan tarafından

alt edildiğini anlamıştı. Hiçbir şey göremiyordu. Fakat kılıçlardan

ve taşlara çarpan oklardan çıkan tıngırtıları ve arkasından

basamaklara devrilen adamlann çıkardığı gürültüleri duymuştu.

Arkadaşlarını saf dışı bırakan ve ona doğru ilerlemekte olan

saldırganın uzun gölgesini, beklemekte olduğu kıvrımdan

görebiliyordu.

Sinirleri durumu daha fazla kaldıramamıştı. Skandiyalıların

avludan gelen naralarım duyabiliyordu. Savaşın kaybedildiğinin

farkındaydı. Gökyüzündeki o devasa gölgeleri görmüştü. Şimdi

de aşağıdan üstüne doğru -sessizce- gelen bir diğer gölgeyle karşı

karşıyaydı.

Arkasını

dönerek

merdivenleri

çıktı

ve

saklanabileceği odaların bulunduğu üst kat sahanlığına geçti.

Hızla odalardan birine girdi ve gürültüyle kapattığı kapıyı ar-

kasından sürgüledi.

Will, ayak seslerini duymuştu. Kapının kapanmasından çıkan

gürültüyü de. Tedbiri elden bırakarak, Keren onu yakala-

- 299 -

JOHN FLANAGAN

madan önce Alyss’e ulaşmak için Malcolm’un havai fişekle-

rinden birini andıran bir hızla merdivenleri ikişer üçer çıkmaya

başladı.

~ 300 -

vlunun çok yukarısındaki kulede, Alyss güney duvarın-

daki nöbetçilerden yükselen ilk çığlıkları duymuş ve tam

zamanında pencerenin kenarına gelerek Malcolm’un gökyü-

A

zün

e yansıtmakta olduğu devasa görüntülere şahit olmuştu.

Dev gibi gölge savaşçısını, Will’in tasvirlerinden hatırlıyor -

du. Havada beliren farklı görüntüleri, gökyüzünde süzüldük-

ten sonra patlayan iblis suratları takip etmişti. Alyss, bu kadar

ayrıntılı bir gösterinin boş yere düzenlenmeyeceğini fark etti.

Garnizondaki askerleri korkutmaktan farklı bir amaç olmalıy-

dı ortada.

Şatoya yapılacak olan saldırı başlamıştı.

Resimlerin yansıtılma mantığını çabucak kavrayan Alyss,

havadaki görüntülerin zararsız olduğunun farkındaydı. Kule

penceresine kadar yükselen çığlıklar ona, surlardaki askerlerin

şahit oldukları esrarengiz görüntüler karşısında paniğe kapıl-

dıklarını söylüyordu.

Hem paniklemişler hem de dikkatleri dağıtılmıştı.

Kule penceresi güneye bakıyordu. Yükseklik korkusunu bir

~ 301 -

JOHN FLANAGAN

tarafa bırakarak hemen aşağısındaki güney duvarına bir göz attı.

Duvarın iki ucunda kalan kuleleri görebiliyordu. Askerlerin, batı

duvarından Malcolm’un ışık oyunlarının sergilendiği güney

duvarına kaydıklarını fark etti. Tüm bu gösterinin bir şaşırtmaca

olduğunu hemen anlamıştı. Esas saldırı, batı, kuzey ya da doğu

duvarından gelecekti. Will ile Horace, peşlerinde adamlarıyla

birlikte her an saldırıya geçebilirdi. Bu düşünceyle kalp atışları

hızlandı.

Oda boyunca bakınarak saldırıya hazırlık amacıyla neler

yapabileceğini düşünmeye başladı. Will’in onu kurtarmaya

geleceğini biliyordu ama hangi yönden? Kule merdiveni, bir- iki

askerle bile kolayca savunulabilirdi. Bu da geriye yalnızca

dışarısını -yani pencere- seçeneğini bırakıyordu. Tek kurtuluş

seçeneğinin Will ile birlikte kuleden aşağı inmek olacağını dü-

şününce, midesi bulandı. Bir an sonra kendisini topladı. Will ne

isterse yapacaktı; yükseklik korkusu olsun ya da olmasın. Ne de

olsa canlandırmakta olduğu akılsız, hoppa soylu değil, bir

Araluen Kraliyet Habercisi’ydi.

Pencerenin ortasındaki demirleri inceleyerek hafifçe kendine

doğru çekti. Parmaklıkları yerinde tutan metal, iyice erimişti

artık. Her gece parmaklıkların dibindeki minik çukurlara küçük

bir miktar asit döktüğü için neredeyse kopmak üzereydiler.

Pencerenin üstündeki kalın pervazda saklı tuttuğu asit şişesinin

dörtte biri hâlâ doluydu; işini görmeye yeterdi de artardı bile.

Kulağına yeniden bağırış çağırışlar gelince, batı duvarını daha

iyi görebilmek amacıyla pencerenin yan tarafına geçerek aşağıya

bir göz attı. Çığlıklar o taraftan geliyor gibiydi. Bir

- 302 ~

KUŞATMA ALTINDA

grup adam, güney duvarı boyunca koşarak güneybatı kulesine

girdi. Artık uzaklardan gelen silah şakırtılarını duyabiliyordu;

kılıçlar kılıçlara, baltalar kalkanlara çarpıyordu. Batı duvarındaki

saldırganları fark edince yüreği ağzına geldi. Daha fazlasını

göremediği için öfkeyle konumunu değiştirmeye çalıştı. Ancak

pencerenin güney ucu görüşünü engelliyordu. Yalnızca güneybatı

kulesini ve platformun ilk birkaç metresini görebiliyordu.

Beklemekten başka çaresi yoktu.

Usulca masanın ucundaki sandalyeye doğru yürüdü ve oturdu.

Ayaklarını bir araya getirip ellerini kucağına koyarak

sakinleşmek için derin derin nefes almaya başladı. Gözlerini

kapadı ve gevşediğini hissetti. Will’e güvenmesi gerekiyordu.

Çocuğun ona bir zarar gelmesine asla izin vermeyeceğini bi-

liyordu.

Hızlanan kalp atışları tam normale dönmüştü ki kapı gürül-

tüyle açıldı ve elinde kılıcıyla Keren odaya daldı.

Şatosu saldırıya uğrayıp adamları ardı ardına devrilirken

yaşadığı şaşkınlık nedeniyle, o etkileyici, kaygısız tavrından eser

yoktu artık.

Alyss, sandalyesini geriye doğru iterek ayağa fırladı. Bir iki

saniye karşılıklı bakıştıktan sonra ellerini arkasına götürdü ve

parmaklarıyla kolunun ucundaki yıldıztaşım aramaya başladı.

Ancak odayı iki adımda geçen Keren, kızı kolundan tuttuğu gibi

yanma çekmişti. Alyss sarsılınca gizli bölmesinden fırlayan

minik taş, döşemeden sekerek masanın altına doğru sıçradı.

Minik tıkırtıyı duyan Keren, etrafına bakındıysa da bir şey

görecek durumda değildi. Alyss, hafif bir panik çığlığı atarak taşı

aramaya koyuldu, ancak Keren hiçbir şey yapmasına izin

~ 303 -

JOHN FLANAGAN

vermiyordu. Kolundan çektiği kızı odanın bir köşesine doğru

fırlattı.

“Geç şuraya, lanet olası!” dedi. Bir yandan da kılıcının kab-

zasıyla oynuyordu. Alyss, topuzun üstünde, deri bir kayışla

tutturulmuş, yumuşak deri bir kılıf bulunduğunu fark etti. Keren,

kılıfın düğümlerini çözmeye çalışıyordu. Uzun boyuyla ayağa

kalkan Alyss, çenesini öne çıkarıp sırtını dikleştirdi ve hain

şövalyeye gülümsedi. Adamın kendine olan tüm güveni

kaybolmuştu artık. Cellâdın ipini boynunda hissediyor olmalıydı;

ihanetin bedeli buydu.

“Her şey bitti Keren,” dedi Alyss sakin bir sesle. “Birkaç

saniye içinde Will şu kapıdan içeri girecek ve tüm planlarını sona

erdirecek.”

Keren başını kaldırdığında, adamın gözlerindeki nefreti gö-

rebiliyordu. Reddedildiği için şahsi, ihanet etmiş olduğu ülke-

siyle Kralının bir temsilcisi olduğu için ise unvanına karşı ayrı

bir öfke duyuyor olmalıydı.

“Pek sayılmaz,” dedi Keren. Nihayet düğümü çözmüş ve kılıfı

kılıcın kabzasından ayırmıştı. Alyss, korku dolu bir çığlık

kopardı.

Kılıcın topuzu, Keren’in onu hipnotize etmek için kullanmış

olduğu mavi mücevherden oluşuyordu. Kılıcı, topuzu önde

olacak şekilde uzatan Keren, mücevheri kızın göz hizasına dek

kaldırdı.

“Rahatlasana, Alyss,” dedi huzur dolu bir sesle. “Kendini o

tatlı maviliğe bırak.”

Alyss, tüm iradesine rağmen mücevherin onu kontrol etmeye

başladığını hissedebiliyordu. Taşın etrafa yaydığı sıcaklık

~ 304 ~

KUŞATMA ALTINDA

ve mutluluk her yanını kaplıyordu. Will’in yüzünü aklına ge-

tirmek için çabaladı ama tek görebildiği, mavi mücevherdi... o

tatlı mavilik... okyanus mavisi... o... Hayır! diye geçirdi içinden.

Mücevheri boş ver! Will'i düşün! Fakat mavilik öylesine huzur

vericiydi ki... Çocukluğumuzu düşün ve... mücevher gerçekten de

çok güzeldi... yalnızca onun gevşemesini istiyordu. Ne kadar

huzurluydu. Bir nabız gibi atan o tatlı mavi ışık ve huzur ve

rahatlama ve... Will! Neredesin? Will’i unut. Will gitti. Mücevher

burada. Mavilik burada. Huzur burada.

Mavi mücevherin uyuşturucu etkisine karşı zihninde çaresizce

mücadele veren o minik alev de yavaşça titreşerek söndü.

Mücevher, Alyss’i ele geçirmişti. Tamamen.

“Kılıcı eline al,” dedi Keren ve Alyss, ona söyleneni yaptı.

Silahı biraz altından tutarak bir haç gibi yukarıya doğru kaldırdı.

Kabzanın topuzu göz hizasındaydı ve mavi mücevherin

derinliklerine baktığında parıltılar içindeki boyut farklılıklarını

seçebiliyordu. Kımıltılar ve renk akışları aklını başından alıyor,

vücudunu sıcak bir battaniye gibi sarıyordu.

“Buradan çıkmam için bana yardımcı olacaksın,” dedi Keren.

Alyss’in başı usulca öne arkaya sallandı.

“Elbette olacağım.”

Mücevher, hiç olmadığı kadar yakınındaydı artık. Kılıcı bu

şekilde tutarak derinliklerine dalabiliyor, hafifçe sağa sola oy-

nattığında yer değiştiren ışıkları hayretle izliyordu. Hayatında bu

mükemmel mavilik yokken nasıl yaşayabildiğini merak ediyordu.

Maviliğe bayılıyordu. Mücevhere bakarak gülümsedi.

Will usulca odaya girdiğinde, hâlâ kendi kendine gülümsü -

yordu.

- 305 -

JOHN FLANAGAN

Kızı bu durumda -zarar görmemiş ve gülümser bir halde-

bulan Will, rahatladığını hissetti. Bir başka saldırıya karşı tetikte

bekleyerek merdivenleri tırmanırken, her türlü olasılığı aklına

getirip çok korkmuştu. Çıkardığı isyanın sona erdiğini fark eden

Keren, son bir nefret gösterisi olarak inadına kızı öldürebilirdi.

Alyss’in var olmadığı bir hayatın düşüncesi, Will’in kalbinde

kapkara bir delik oluşmasına neden oluyordu. İş o raddeye

gelirse, Alyss’in güvenliği için Keren’in kaçmasına izin

verecekti. Bakışlarını oda boyunca gezdirdi ve bir köşeye

çekilmiş bekleyen hain şövalyeyi fark etti. Alyss, bir şekilde

adamın kılıcını elinden almayı başarmış olmalıydı. Gerçi silahı

garip bir konumda, yemin etmek üzere olan şövalyeler gibi,

keskin ucu aşağı bakacak şekilde kavramıştı.

Will, huzursuzlanmaya başladığını fark etti. Yolunda gitmeyen

bir şeyler vardı. Keren de gülümsemeye başlamıştı.

“Alyss?” dedi Will usulca. Cevap yoktu. Arkadaşı, kılıç ta-

rafından büyülenmiş gibi duruyordu.

“Alyss!” Bu kez daha yüksek, daha keskin bir ses kullanmıştı.

Hâlâ cevap yoktu. Keren’in kımıldamaya başladığını fark etti ve

başını çevirdiğinde, şövalyenin kemerinin sağ tarafındaki kından

geniş bir hançer çıkardığını gördü.

Will odaya, okunu fırlatmaya hazır bir pozisyonda girmişti.

Kirişi hafifçe kendine doğru çekerek silahı yukarı kaldırdı; nişan

alıp oku fırlatması an meselesiydi.

“Bu kadarı yeter,” dedi sertçe. Neler olup bittiğinden emin

değildi ama yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu adı gibi bi-

liyordu.

- 306 -

KUŞATMA ALTINDA

Tebessümü yüzüne yayılan Keren, hançeri kınına geri koyarak

ellerini iki yana doğru açtı. İşler yolunda gidiyor, diye geçirdi

içinden. Alyss’i hançeriyle tehdit ederek canlı kalkan yapması

halinde, Will’in onu hiç zorlanmadan vuracağının farkındaydı.

Keren, Orman Muhafızları’nın uzun yay kullanma konusundaki

maharetlerini çok iyi biliyordu.

Fakat bu yöntem sayesinde, kendisini riske atmaksızın Will’in

yeteneklerini kontrol altına alabilecekti. Çocuk şüphesiz ki onu

vurmak isteyecekti ama Alyss’i vurmayı asla göze alamazdı.

“Alyss?” dedi Keren tatlılıkla.

Kızın gözleri, cevabını verir vermez bir anlığına uzaklaştır-

dığı mücevhere çevrildi.

“Evet, Keren?”

“Will geldi,” dedi Keren.

Alyss bir an için bir şeyler hatırlayacakmış gibi durdu. Ar-

dından dalgın bir ifadeyle kaşlarını çattı. Aldırmamış gibiydi.

“Hangi Will?”

Will’i gözleyen Keren’in yüzüne giderek zafer dolu bir ifade

yerleşiyordu. Burnunun dibindeki mücevherin kızın üstündeki

etkisi o kadar güçlüydü ki, nihayet Will’i ve taşın etkisine karşı

mücadele vermesi gerektiğine dair düşünceleri zihninden söküp

atmıştı.

“Seni tanımıyor sanırım,” dedi Keren nazikçe.

Will, bakışlarını bir kez daha Alyss’e çevirdi. Oldukça normal

görünüyordu aslında ama dikkatini bütünüyle kılıcın mavi renkli

topuzuna vermişti... birden neler olduğunu anlayan Will’in içi

- 307 -

JOHN FLANAGAN

burkuldu. Alyss’in sözünü ettiği mavi mücevher olmalıydı bu;

Keren’in, sayesinde zihnini kontrol altına aldığı taş.

Peki ya yıldıztaşı? Alyss, ona yıldıztaşı sayesinde mavi mü-

cevherin kontrolüne karşı koyabildiğinden söz etmişti. Bir an için

kızın rol yaptığını, Keren’e kendisini güvende hissettirmek ama-

cıyla hipnotize olmuş numarası yaptığını geçirdi aklından.

Gözlerini oda boyunca gezdirdi ve masanın yanında, yerde

durmakta olan minik, parlak siyah taşı -yıldıztaşını- fark etti.

Umutlan kırılarak Alyss’in mücevherin etkisinde olduğunu

anladı. Yüzünü yeniden Keren’e çevirdi.

“Her şey bitti Keren,” dedi. “Kaybettin. Topladığın o ayak

takımı, otuz Skandiyalı tarafından yok edilecek.”

Keren, “Korkarım ki haklısın,” dedi kayıtsızca “yanında

savaşmaları için bu Skandiyalıları da hangi cehennemden buldun

böyle?”

“Arkadaşın Buttle’a sor. Skandiyalıları buraya getiren kişi bir

bakıma o sayılır. Neden artık teslim olup işimizi hızlandır-

mıyorsun?”

Keren, bir kahkaha attı. “İster inan, ister inanma ama işinizi

hızlandırmak gibi bir niyetim yok! Sanırım buradan çıkıp gi-

deceğim.”

“Hiçbir yere gitmiyorsun. İki seçeneğin var; ya teslim olursun,

ya da seni bir keklik gibi şişlerim. Açıkçası neyi seçeceğin

umurumda bile değil.”

“Teslim mi? Ya sonra ne olacak?”

Will omuz silkti. “Adil bir mahkemeden fazlasını söz ve -

remem.”

“Sonunda asılacağım bir mahkeme,” dedi Keren. Will, yeniden

şüphelenmeye başladığını hissetti. Keren bu kadar rahat

KUŞATMA ALTINDA

olmamalıydı. Ya da mükemmel bir oyuncuydu.

“Biliyor musun,” diye konuşkan bir tavırla devam etti hain

şövalye, “bu mavi mücevherin çok ilginç etkileri var. Alyss

ayıldığında, hipnoz sırasında söylenen ya da yapılanların hiç-

birini hatırlamayacak.”

“Hayatını kaybetmen halinde seni pek alâkadar edecek bir

durum değil,” diye yanıt verdi Will.

Keren, parmağını uyanrcasına havaya kaldırdı. “Şey, mesele

de bu ya. Ölümüm hipnozu sona mı erdirecek... yoksa kalıcı hale

mi getirecek, emin değilim.”

Will, kendine güvendiğini belli etmek istercesine gülümsedi.

“Bana kalırsa, hipnozun sona erme ihtimali oldukça yüksek.”

“Belki,” diyen Keren, ciddi bir tavır takınarak birkaç saniye

boyunca konuşmaya ara verdi. “Diyelim ki haklısın, peki en

yakın arkadaşını katlettiği düşüncesine ne tepki gösterecektir

sence?”

Will’in kaşları çatıldı. “Sen neden söz ediyorsun Keren?”

Şövalye, omuz silkti. “Eh, katilin kendisi olduğunu bilecektir.

Cesedin yambaşında, kanla kaplı kılıç elinde olacak. Bu

düşünceyle nasıl yaşayacağını merak ediyorum doğrusu.”

“Neyse, bu oyun gereğinden fazla uzadı. Teslim olmak ya da

ölmek için beş saniyen var. Senin seçimin.”

Will, yayını yukarı kaldırdı. Keren’in göğsünü hedef alarak

kirişi ardına kadar çekti. Oku bu mesafeden, yayın gerilim kuv-

veti sayesinde adamın zincir zırhını kâğıt gibi yırtıp geçecekti.

“Alyss?” dedi Keren.

“Efendim, Keren?” diye yanıt verdi kız.

“Orman Muhafızı’m öldürmeni istiyorum.”

- 309 -

erin bakışlarını bir anlığına mavi mücevherden ayırıp

Keren’in gözlerine diken Alyss, ona verilen emir hakkın

-

D

da d

üşündü.

“Elbette,” dedi basitçe. Ses tonu öylesine gerçekçi, öylesine

kaygısızdı ki, Will ’in kalbi duracak gibi oldu. Alyss, aceleyle

tutuşunu değiştirip kılıcı yarım daire çizecek şekilde çevirdi ve

iki eliyle birden kabzasından yakaladı. Mavi mücevher hâlâ

görüş alanında olmasına rağmen, artık Will’e odaklanmıştı.

Gözlerinde, karşısındakini tanıdığına dair hiçbir işaret bulun-

muyordu. Keren’in verdiği emri sıradan bir emir gibi kabul

etmişti. Etkili bir darbe vurabilmek amacıyla yukarı kaldırdığı

kılıcıyla Will’e doğru bir adım attı.

Yayını kaldıran Will, bu kez Alyss’in kalbini hedefleyecek

şekilde hemen yeniden nişan aldı. Tehlikeyi fark eden kızın

yüzünün hafifçe buruştuğunu fark etti.

“Daha fazla ilerleme Alyss,” dedi. Hipnozun etkisinde bile

olsa, hayatının sona ermesine neden olacak bir emre körleme-

sine itaat etmeyecekti herhalde. Yoksa edecek miydi?

- 310 -

KUŞATMA ALTINDA

Alyss, dump ne yapması gerektiğini söylemesi için Keren’e

döndü. Keren’in yüzü cesaretlendirici bir tebessümle aydınlandı.

“Blöf yapıyor,” dedi hain şövalye. “Sana zarar vermeyecek.

Öldür onu.”

Will, Keren’in sözlerinin doğru olduğunu fark etti. Alyss’e

zarar vermesi mümkün değildi. Bir an için kızın hareket kabi-

liyetini kısıtlamayı düşündü; koluna ya da bileğine saplanacak

olan ok, kılıcı elinden düşürmesine neden olacaktı. Ancak okun

Alyss’in etine girdiğini, kiriş ve kaslarını yırttığını, belki de

kalıcı olarak sakat bıraktığını gözünde canlandırınca, arkadaşına

bu tür bir eziyet çektiremeyeceğini fark etti. Hele ki Alyss’e hiç.

Yapamayacaktı.

“Alyss... lütfen...” dedi; bir şekilde arkadaşına ulaşabileceğini

umut ediyordu.

“Devam et,” diye ısrar etti Keren. “Sana zarar vermeyeceğini

söylemiştim.”

“Evet, söyledin,” diye yanıt verdi Alyss. Will, bunun üzerine

şaşkına döndü. Uzun boylu Haberci, hiç de hipnotize olmuş gibi

durmuyordu. Yavaş ya da monoton bir sesle konuşmuyordu.

Hatta konuşurken Keren’e gülümsüyordu. Will’in savurduğu

tehdit karşısında endişelenmiş gibi gözükse de aldırış etmemişti.

Sanki işini bir an önce bitirip oradan çıkmayı istiyor gibiydi.

Yeniden Will’in üzerine gelmeye başladı.

Will, tehlikenin başını ezmeyi o an her şeyden çok istiyordu.

Yayını yeniden Keren’e doğru çevirip, ölümcül bir darbe alması

için şövalyenin zincir zırhı tarafından korunmayan boğazına

nişan aldı.

- 311 -

JOHN FLANAGAN

“Bir adım daha atarsa, ölü bir adam olacaksın Keren. Söyle

ona.”

Keren’in gözlerinde bir an için geçici bir endişe ışığı yandı.

Üstüne çevrili silahın yarattığı tehdidi değerlendirmeye başladı.

“Bir saniye bekle Alyss,” dedi.

Alyss yeniden durdu. Meraklı bir yüz ifadesiyle Keren’e

bakıyor, yeni talimatlarını bekliyordu.

Will, kendisini acı acı gülümsemekten alıkoyamamıştı.

“Durum içinden çıkılmaz bir hal aldı,” dedi. “Alyss’i hip-

nozdan çıkar ve buradan git.”

Kararını konuşmaya başladıktan sonra vermişti. Gerekirse,

Keren’in peşinden daha sonra da gidebilirdi; hem zaten, şatodan

çıkış yolu Horace ile Skandiyalılar tarafından tamamen

kapatılmıştı. Ancak kuledeki tehlikeli durum uzadıkça, işlerin

yolunda gitmeme ihtimali de giderek artıyordu. Dövüşü kay-

bettiğini anlayan Keren’in omuzlarının hafifçe çöktüğünü fark

etti.

“Gideyim mi?” diye sordu Keren. “Nereye?”

Will, aldırmazlıkla omuz silkti. “Nereye istersen. Sana bir

çıkış seçeneği sunuyorum.”

“Aynı zamanda beni takip etmeyi planlıyorsun,” dedi Keren.

Soru sormuyordu. Yalnızca aklındakileri ortaya koyuyordu. Will,

cevap verme ihtiyacı hissetmedi.

“Keren?” dedi Alyss. “Kolum yorulmaya başladı.” Kılıcı hâlâ

başının üstünde tutuyordu. Keren, kıza gülümsedi.

“Şimdi bitiyor, Alyss.” Will’e döndü. “Dediğim gibi, işin il-

ginç yanı, Alyss’in hipnozdan çıkınca söylemiş, duymuş ya da

- 312 -

KUŞATMA ALTINDA

yapmış olduğu hiçbir şeyi hatırlamayacak olması. Tüm bunlar

zihninde koca bir delik olarak kalacak.”

“Harika,” dedi Will, gergin bir sesle. “Şimdi çıkar onu hip-

nozdan.”

“Evet, belki de bu konuda bir şeyler yapmam gerek,” diye

onayladı Keren. “Alyss?”

“Efendim, Keren?”

“Sana söylediğim her şeyi yapmak zorunda olduğunu bili-

yorsun, değil mi?”

“Şey, elbette biliyorum, Keren.” Alyss, dönüp adama bir göz

attı.

“Güzel. O zaman beni dikkatle dinle. Eğer Orman Muhafızı

bana herhangi bir şekilde zarar verirse, onu öldünneni istiyorum.”

Alyss, başıyla onaylayıp Will’e döndü. Okun hedefindeki

kişinin artık Keren olduğunu görebiliyordu. Karşısındaki ince

yapılı çocuğun Keren’i vunnası halinde, gidip onu öldürmesi

gerekecekti. Bunu yaparsa çok yazık olacaktı. Okçu, tatlı bir genç

adama benziyordu.

Kaşları hafifçe çatılarak duraksadı. Zihninin derinliklerinde

bir hatıra canlanıyordu. Bir hatıranın hatırası belki de. Karşı-

sındaki çocuğu tanır gibiydi. Peki onu tanıyorsa, Keren neden

öldürülmesini istiyordu ki? İçinden, aklına dolan bu düşünceyi

bir yana bırakıp mavi mücevherin ona sunacağı sonsuzluk

denizine dalıp gitmek geliyordu. Ancak yıllar süren eğitimi ve

disiplinli iradesi, etkilerini göstermeye başlamıştı. Alyss, daima

sorun çözme yetenekleriyle övünen bir insan olmuştu ve işte,

önünde çözülmesi gereken bir sorun bulunuyordu.

- 313 -

JOHN FLANAGAN

“Adın nedir?” diye sordu.

Keren’in o ana dek Will’e odaklanan gözleri, davranışların-

daki değişimi fark ederek Alyss’e doğru döndü. Kızın soru sor-

madan, tereddütsüz bir şekilde ona itaat etmesi gerekiyordu.

“Hadi, devam et!” diye bağırdı. “Öldür onu!”

Alyss, zihnini temizlercesine başını iki yana salladı.

“Tamam. Elbette. Affedersin,” dedi ama yine de duraksı-

yordu.

Will, arkadaşının gözlerinden işkence çektiğini görebiliyordu.

Keren’i öldürmeyi kafasına koymuştu ve bunu yapması halinde,

Alyss de onu öldürecekti. Alyss’in bu nedenle hayatı boyunca

ıstırap çekeceğinin de farkındaydı. Keren’in söylemiş olduğu

gibi, hipnozdan çıkacak ve elinde kanlı kılıcıyla arkadaşının

cesedinin başucunda bulunduğunu fark edecekti. İşin bu noktaya

geldiğini ona anlatacak kimse olmayacaktı.

Arkadaşına bu tür bir eziyet çektiremeyeceğinin farkındaydı.

“Hadi dedim! Öldür onu! Hemen, şimdi, öldür!” Keren’in

emirleri ardı ardına sıralayan sesi çatlamaya başlamıştı.

“Elbette,” dedi Alyss. Gönülsüzce de olsa Will ile arasındaki

mesafeyi ölçerek yukarı kaldırdığı kılıçla öne doğru bir adım

attı.Will, tam o anda, ölümünün ardından Alyss’e hatıra kalması

için bir şeyler söyleme ihtiyacı hissetti.

“Alyss,” dedi usulca, “seni seviyorum. Daima da sevdim.”

Alyss’in gözlerinde bir an belirip kaybolan şaşkınlığı fark etti.

Duyguları çatışıyor olmalıydı. Birden kızın yüzü aydınlandı ve

korku dolu bakışlarını başının üstündeki kılıca çevirerek bir

çığlık kopardı.

~ 314 -

KUŞATMA ALTINDA

Kılıcı bir yana fırlatarak kontrolsüz hıçkırıklar eşliğinde yere

yuvarlandı. Bütün vücudu kasılırken, omuzları inip kalkıyordu.

Keren’i tamamen unutan Will, yayını bırakıp Alyss’in yanma

gitti. Tanrım, diye geçirdi içinden, lütfen iyi durumda olsun!

Yaşadığı ani şokun kızın zihnine ne tür bir zarar verebilece-

ğine dair hiçbir fikri yoktu. Dizlerinin üstüne çöktü ve uzanıp

sarılmaya çalışarak Alyss’i yerden kaldırmaya başladı. O berbat

kasılmaları -işkence içindeki bir zihnin sesleri- durduracak

herhangi bir şey arıyordu. Ancak Will’in kollarını beline dolayıp

onu kaldırma çabalarını reddeden Alyss, olduğu yerde büzüldü.

“Alyss, her şey yolunda! Her şey yolunda! Artık iyisin!” diye

mırıldandı Will. Ancak kızın pek de iyi olmadığı ortadaydı.

Sözleriyle dokunuşlarına aldırış etmiyordu.

“Umarım cehennemin dibinde yanarsın.”

<

Will, başını yukarı kaldırdı. Alyss’in bıraktığı kılıcı eline alan

Keren, üstüne doğru geliyordu.

“Belki o öldüremedi seni... ama ben öldüreceğim!”

Will, ani bir tepkiyle Alyss’in top halindeki vücudunu bırakıp

ayağa fırladı. Kılıcı çılgınca savurarak ilerleyen Keren de

arkasından geliyordu. Will’in hayatını kurtaran şey -o an için- bu

oldu. Keren’in hamlelerinde ne teknik ne de yetenek görülüyordu;

kılıcı yalnızca saf bir öfke ve mantıksız bir intikam hissiyle

oradan oraya savuruyordu.

Dengesini sağlayan Will, yandan gelen bir darbeyi tam za-

manında çektiği saks bıçağıyla karşıladı. Ardından gizli fırlat

JOHN FLANAGAN

ma bıçağına ulaşmak için boynunun arkasına uzandı. Fakat bir

kez daha, pelerini ile ceketinin yakası tarafından engellendi. Bu

gizli kın fikri gerçekten de kötüymüş, diye düşündü. Keren’in bir

diğer hamlesini savuşturdu, ancak çifte bıçakla uyguladığı

normal savunma düzenini kuramadıkça, zaman uzun kılıçlı ra-

kibinin lehine işliyordu. Tek umudu, kılıcı mümkün olduğunca

uzun süre kendinden uzak tutmakta yatıyordu.

Keren’in gözlerindeki öfkenin gitgide azaldığını görüyordu.

Bir kez daha fırlatma bıçağını almak için yakasına uzandı. Ancak

rakibinin hareketlendiğini fark eden Keren, öne doğru bir hamle

yaptı. Will, kılıcın hareketli ucundan kıl payı kurtulduktan sonra,

silahı elinde döndüren Keren, neredeyse aynı hamlenin devamı

olarak yukarıdan bir darbe vurmaya hazırlandı.

Keren’in usta bir silahşor olduğunu fark eden Will’in da-

marlarındaki kan, buz kesmiş gibiydi. Bu tek taraflı dövüşü

kazanmayı beklemiyordu. Bir diğer hamleden kaçarak sırtını

duvara verdi ve hayatının hatasını yaptığım anladı. Yana kaçarak

kurtulduğu kılıç, duvarı çizerek kıvılcımlar çakmasına neden

oldu. Duvar boyunca kayarken Keren de peşini bırakmıyor,

süratli saplama ve kesme darbeleriyle Will’e karşılık verme şansı

tanımıyordu.

Alyss’i uyandıran şey, taş duvardan bir parça koparan kılıç

sesleri oldu. Başım kaldırdığında, Keren’in acımasız saldırılarını

elindeki yetersiz bıçakla karşılamaya çalışan Will’in çaresizce

gerilediğini fark etti.

Önce dizlerinin üstünde doğruldu, ardından da ayağa kalkarak

kendine gelmek için başını iki yana salladı. Bir şekilde

~ 316 ~

KUŞATMA ALTINDA

tüm bunların kendi hatası olduğunun farkındaydı. Will’i bu

tehlikeli duruma o sokmuştu. Şimdi de arkadaşını kurtarması

gerekiyordu. Bir silaha ihtiyacı vardı... herhangi bir silaha. Son

bir kez silkindikten sonra zihni açıldı ve birden ne yapması

gerektiğini anladı. Hızlı adımlarla pencereye ulaştı. Silahı aldı ve

kılıcını köşeye sıkıştırdığı çocuğun boğazına dayayan Keren’in

yanına geldi. Keren’in iki eliyle birden kavradığı kılıcıyla

yukarıdan aşağıya savurduğu darbeyi karşılarken paramparça

olan saks bıçağı bir köşeye atılmıştı.

Soğukkanlılıkla Keren’e bakan Will, adamın onu öldürmesini

bekliyordu. Biran sonra Alyss’in hain şövalyenin arkasına

geçtiğini fark etti.

“Alyss! Kaç buradan!” diye bağırdı. “Horace’ı bul!”

Kılıcı rakibinin boğazına saplamaya hazırlanan Keren, ço-

cuğun attığı çığlıkla birlikte doğal olarak arkasına döndü. O anda,

Alyss deri şişeciğin içindeki sıvıyı adamın yüzüne boşaltıverdi.

Keren, yüzünü ve gözlerini yakan asit nedeniyle korkunç bir

çığlık kopardı. Dayanılmaz bir acı hissediyordu. Kılıcını atarak

yüzünü tırmalamaya, o amansız yanmayı durdurmaya çalıştı.

Çığlıklar atarak oda boyunca çılgınlar gibi dönüyordu. Alyss,

acısını dindirmeye çalışarak körlemesine yalpalayan Keren’i

dehşetle izliyordu. Gerileyerek Will’in kolunun bedenine

dolandığını hissetti.

Odayı kaplayan yanık et kokusu her ikisinin de burunlarını

doldurmuştu.

Keren’in hareketleri iyice kontrolden çıkmıştı. Sürekli attığı

çığlıklardan dolayı boğazı kurumuştu. Kontrolsüzce tö

- 317 ~

JOHN FLANAGAN

kezleyerek kendi etrafında dönüyor, dengesini sağlamak için

kollarını ileri uzatıyor, hemen ardından ellerini mahvolmuş

yüzüne geri götürüyordu. Çarptığı bir duvardan sekerek birkaç

adım attı ve dengesini kaybederek geriye doğru savruldu.

Pencereye doğru.

Bir an için parmaklıklara çarptı. Ancak orta kısımdaki iki

parmaklığı yerinde tutan ince metal filizleri bel vermiş ve hemen

arkalarında geniş bir delik açılmıştı. Parmaklıklar, pencerenin üst

pervazına yeterince tutturulmamış, duvar ustaları tarafından

açılmış olan deliklere desteksizce sokulmuşlardı. Darbenin

etkisiyle serbest kalan demir çubuklar, tıngırtılar eşliğinde

gecenin içine doğru düştü. Keren ile onu bekleyen uzun düşüşün

arasında hiçbir engel yoktu artık. Tehlikeyi kavrayarak bir an

için geriye doğru sendeledi ve dengesini sağlamaya çalışarak

çaresizce kollarını yanlara açtı. Ancak pencerenin dizlerinin

hemen üzerinden çarptığı pervazı, dengesini tamamen

kaybetmesine neden oldu.

Geriye doğru savrularak düştü. Attığı acı ve korku dolu çığlık,

uzun bir süre boyunca, sanki düşen bedenini takip eden uzun bir

şerit gibi havada asılı kaldı.

Sonra birden ses kesildi.

Alyss, kaygılı bir yüz ifadesiyle Will’e döndü.

“Will, burada neler oldu böyle?” diye sordu. Harabeye dönen

odayı, Will’in Keren karşısında vermiş olduğu çaresiz mücadele

sırasında ters dönen sandalyelerle masayı, yerdeki kılıcı ve

hemen yanma bıraktığı boş deri şişeyi inceledi. Zihni

görüntülerle dolup taşıyordu, ancak öylesine tuhaf ve olanak-

sızlardı ki hiçbirinin gerçek olamayacağından emindi.

- 318 -

KUŞATMA ALTINDA

Will, kolunu Alyss’in omuzlarına iyice dolayarak gülümsedi.

Ardından kızı kendisine doğru çekerek başını omzuna

yaslamasını sağladı.

“Hayatımı kurtardın,” dedi, “hem de iki kez.”

Onu yatıştırmak için kızın alnına nazik bir öpücük kondurdu.

Arkadaşının zihnindeki görüntü karmaşası nedeniyle şaşkına

döndüğünü fark etmişti. Geriye doğru bir adım atan Alyss,

Will’in yüzünü inceledi.

“İki kez mi?” diye sordu. “İlki ne zamandı ki?”

Will, kıza gülümseyerek “Boş ver,” dedi.

evirin kapısını hafifçe tıklatan Will, Malcolm’un “Girin!”

diye seslenmesi üzerine içeri adımını attı.

R

Şifacı, bir köşeye serili dört şiltenin üstüne yayılmış yatan

Trobar’a doğru eğilmişti. Şatoda dev yaralının yatabileceği

uzunlukta yatak bulunmadığı için Şifacı’nın Açıklığı’na döne-

bilecek kadar iyileşinceye kadar yerde yatacaktı.

Will içeri girerken başını çeviren Malcolm, çocuğa gülüm-

seyerek “Günaydın,” dedi.

“Günaydın. Hastamız nasıl?”

Malcolm, yanıt vermeden önce dudaklarını büzdü. “Olması

gerekenden çok daha iyi. Yanına vardığımda, iki normal insanı

öldürmeye yetecek kadar kan kaybetmişti. Nasıl hayatta kaldı-

ğım Tanrı bilir.”

“Eh, sanırım damarlarında üç insanın toplamı kadar kan

akıyor,” dedi Will. “Vücudu bunun için uygun.”

Dönüp Trobar’a gülümsedi. Kocaman dostumuz güçsüz

görünüyor, diye düşündü, ayrıca normale kıyasla yüzü solgundu.

Ancak aydınlık ve uyanık gözleriyle süzdüğü Will’in

- 320 ~

KUŞATMA ALTINDA

yaptığı şakaya gülüyordu. Savaşın ardından surlardan alınıp

getirildiğinde telaşlı ve süzgün bakan gözleri, çok daha canlıydı

şimdi.

Kulübe zemininden kulağına pat pat diye sesler geldi. Will,

başını çevirdiğinde köşede uzanmakta olan Gölge’yi fark etti.

Hayvan, çenesini patilerine dayamıştı ama tüm odayı tarayan

gözleri fıldır fıldır dönüyordu.

“Günaydın, Gölge,” dedi Will. Kaim kuyruk pat pat diye

döşemeye vuruldu. Malcolm’a dönüp “Köpeğin hastanın odasında

kalması kabul edilebilir bir durum mu?” diye sordu.

Şifacı’nın yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.

“Bana kalırsa gerekli bile,” dedi. “Hayvanı içeri alıncaya dek

ikisi birden kafamı şişirdiler.”

“Hımm,” dedi Will tarafsız bir ifadeyle. Güneye dönerken bu

meseleyle ilgilenmem gerekecek, diye geçirdi içinden. Hemen

sonra bu^garip düşünceyi akimdan çıkardı. Bir süre daha

buralardaydı. Meseleyle daha sonra ilgilenirdi.

“Sence de iyi bir fikirse eğer, Alyss’e bir uğrayayım diyor-

dum,” dedi.

Malcolm, başıyla onayladı. “Bence bu mükemmel bir fikir.

Birileriyle arkadaşlık etme zamanı geldi artık.”

Savaşın üstünden iki gün geçmişti. Çoktan yenilgiye uğramış

olan Keren’in adamları, liderlerinin ölümünü öğrendiklerinde

hemen teslim olmuşlardı. Şatonun zindanlarında hapis

yatıyorlardı.

Alyss, bir süre o şaşkın halini korumuştu. Malcolm bunun

büyük bir ihtimalle hipnozdan çıktığında kendisini elinde kılıç,

Will’i öldürmesine ramak kalmış bir halde bulmuş olmasından

- 321 ~

JOHN FLANAGAN

kaynaklandığını düşünüyordu. Uyurgezerlerin uykudan aniden

uyandırılmaları halinde geçirdikleri şoka benziyor, demişti.

Ardından, Alyss’e uykusunu getirecek bir karışım verip kızı

yatırmıştı.

“En iyi ilacı dinlenmek,” demişti. “Kızın iradesi güçlü ve

zamanla kendi kendine iyileşecektir. Ancak yeterince dinlenip

güçlü kalırsa bunu daha kısa sürede başaracaktır.”

Artık kızın yanına ziyaretçi almanın iyileşme sürecinin bir

parçası olabileceğini düşünüyor olmalıydı.

Will, hisarın merdivenlerini çıkmaya başladı. Alyss, dördüncü

kattaki konforlu yatağına taşınmıştı. Will, birkaç kez gelip

kontrol etse de uyuyan arkadaşını uyandırmakta tereddüt etmişti.

Tereddüt yaşadığı tek şey bu değildi. Kuledeyken, Alyss’e onu

sevdiğini söylemiş ve sonradan düşününce, söylediklerinin

gerçeği yansıttığım fark etmişti. Onu daima sevmiş olduğunu bir

şekilde biliyordu aslında. Hayattaki en eski ve en yakın

arkadaşıydı Alyss. Ancak büyümeleriyle birlikte aralarında daha

da güçlü bir bağ oluşmuştu. Arkadaşlıkları ve arkasında uzun bir

geçmiş bulunan yoldaşlıkları, büyüdükleri sırada bir şekilde aşka

dönüşüvermişti.

Ya da en azından Will’in açısından durum buydu. Alyss’in de

onunla aynı hisleri paylaşıp paylaşmadığını bilmiyordu.

Keren, kızın zihni kontrolü altındayken söylenen ya da ya-

pılan hiçbir şeyi hatırlamayacağını söylemişti. Ancak hipnozu

kıran şey Will’in Alyss’e ilan ettiği aşkıydı ve bundan dolayı

Alyss’in söylediklerini hatırlayacağından şüphe ediyordu. Kıza

ne söylediğinin ayrıntısına girmeden, Malcolm’a bu konuyu

danışmış ancak şifacıdan kesin bir yanıt alamamıştı.

- 322 ~

KUŞATMA ALTINDA

“Belki hatırlayacaktır,” demişti Malcolm. “Belki de hatırla-

mayacaktır.” Genç adamın yüzündeki sıkıntılı ifadeyi görmüş ve

özür dilercesine eklemişti: “İnsan zihninin çalışma mantığı

hakkında sana net bir yanıt vermemi sağlayacak kadar bilgi sahibi

değiliz. Bir kişi için geçerli olan şey, diğeri için tamamen yanlış

olabilir.”

Geriye bir tek Alyss’in meseleyi açmasını beklemek kalıyor,

diye karar verdi Will. Eğer açmazsa bu, aynı hisleri paylaşmadığı

için utanıp kendisini kötü hissettiği ya da sözlerinin hafızasında

yer edecek kadar etkili olmadığı anlamına gelecekti; ki Will’e

kalırsa ikisi de aynı kapıya çıkıyordu.

Son beş yılını neredeyse Halt dışında kimseyi görmeden

geçirmiş olan Will, böyle bir durumla nasıl başa çıkacağını pek

bilmiyordu. Alyss’e kalbini bir kez açmıştı ve kızın onunla aynı

hisleri paylaşmama ihtimalinden -yıllar boyu birçok iliş- kinuL

sonunu hazırladığı kanıtlanan o ünlü arkadaş kalamaz mıyız?

sorusunu sormasından- çok korkuyordu.

Bu durumu, çok gizli kalması koşuluyla Horace’la konuş-

muştu. Ne de olsa, Araluen Şatosu’nun sunduğu en debdebeli

sosyal ortamlarda bulunmuş bir şövalyeydi o. Kadınlarla vakit

geçirmeye Will’den daha çok alışıktı.

Will, Alyss’e âşık olduğunu itiraf ettiğinde, uzun boylu sa -

vaşçı duruma hiç de şaşırmadığını iddia etmişti.

“Elbette onu seviyorsun!” demişti. “İlk adımlarınızı attığınız

günden bu yana en yakın arkadaşın o oldu. Artık büyüdünüz ve

Alyss tatlı, yetenekli, zeki ve zarif bir genç kıza dönüştü. Âşık

olmayacaktın da ne yapacaktın?”

Horace, soruna kendine özgü bir çözüm sunmuştu. Öne çık

- 323 -

JOHN FLANAGAN

ve ona hislerinden söz et. Fakat o, bir savaşçı olarak zaten her

zaman doğrudan yaklaşımı tercih ederdi. Orman Muhafızları,

demişti Will, gerçek hislerini anlamak için insanların tavırla-

rındaki ince ayrıntıları incelemeyi tercih ederler.

“Yani daha üçkâğıtçı olmayı tercih ederler demek istiyorsun,”

demişti Horace, zırva diye nitelediği sözlerini yok sayarak. Will

ona verecek uygun bir yanıt bulamadığı için o konuda daha fazla

konuşmamışlardı.

Bütüne bakıldığında, genç Orman Muhafızı garip ve çetrefilli

bir duruma düşmüştü. Alyss’in kapısının önünde durdu ve bir gün

daha bekleyip beklememesi gerektiğini düşünmeye başladı. Fakat

yalnızca kaçınılmaz olanı erteliyordu. Kapıyı niyetlendiğinden

biraz daha sert bir şekilde vurdu.

“Girin.”

Alyss’in sesini duyunca küçük bir panik dalgası yaşayan Will,

kararını verip içeri girdi.

Alyss, dışarıyı görebilmesi için pencerenin yakınlarına yer-

leştirilmiş olan yatağında doğrulmuştu. Ağaç tepelerine inatla

yapışan son kar taneleri de güneş ışıklan altında eriyordu artık.

Bakışlarını manzaradan çevirip arkadaşına gülümsedi.

“Will,” dedi. “Seni görmek ne güzel.”

Açık sarı saçlarını açmış ve parlaymcaya dek taramıştı.

Yorgun görünüyor, diye düşündü Will, ama çocuğu gördüğüne

sevinmiş gibiydi. Yatağın kenarındaki düz arkalıklı sandalyeye

oturdu. Alyss, uzanarak onun elini tuttu. İçten ve doğal

davranıyordu. Arkadaşlar arasında görülebilecek türden bir

davranış, diye geçirdi içinden Will.

- 324 -

KUŞATMA ALTINDA

“Kendini nasıl hissediyorsun?” diye sordu. Sıradan kelimeler

bile kuruyan boğazına yapışıp kalıyordu sanki.

“İyiyim. Biraz yorgunum, o kadar.”

Will, başıyla onayladı. Aklına söyleyecek başka bir şey gel -

miyordu.

“Aklımı kurcalayan onlarca şey var,” dedi Alyss. “O olaydan

beri acayip rüyalar görüyorum.” Hızla gözlerini tavana çevirdi.

“O gece kulede yaşadıklarımızı soracaktım sana.”

Will, arkadaşını dikkatle inceledi. “Hiçbir şey hatırlamıyor

musun?” Kızın gözlerinde bir anlık bir tereddüt ışığı gördüğünü

sandı. Bir an sonra Alyss’in bakışları normale döndü.

“Hem de hiç,” dedi Alyss ve Will onun tereddüt yaşadığına

iyice emin oldu. Hatırlıyor ama itiraf etmek istemiyordu Alyss.

İşin aslı, Alyss de en az Will kadar şaşkındı. Gerçekten de

rüyalar görüyordu. Kulede olduklarını ve tam Will’e zarar ve-

recekken çocuğun birden çıkıp onu sevdiğini -ondan duymayı

hayatı boyunca istemiş olduğu sözleri- söylediğini görmüştü.

Ancak rüya gerçeği mi yansıtıyordu, yoksa yalnızca olmasını

istediği bir hayalden mi ibaretti, bilemiyordu. Her ikisi de

hislerini açık etmekte kararsız kalarak bakıştılar.

Will omuz silkerek, “Belki de bu konuları sen iyileşip güç -

lendiğinde konuşmalıyız,” dedi.

Alyss, dikkatle arkadaşım süzüyordu. “Gerçekten de o kadar

korkunç şeyler mi oldu?” diye sordu.

O dehşetli anları hatırlayan Will’in bakışları, bir anda ka-

rarmıştı.

- 325 -

JOHN FLANAGAN

“Evet. Öyle oldu Alyss... ama sana o gece söylediğim gibi,

hayatımı kurtardın. Önemli olan da bu.”

Aralarında uzun bir sessizlik oldu.

“Norgate’den gelen takviye birliğinden haber çıktı mı?” diye

sordu Alyss. Will’in sohbetin daha güvenli, daha gündelik bir

konuya kaymasından dolayı rahatladığını hissetti.

“Keşif kollarımıza bakılırsa on günlük uzaklıktalar.”

“Ya İskotiler?” diye sordu Alyss. Öncelikli tehdit kaynağı

İskotilerdi ve Norgate güçlerine göre şatoya daha yakınlardı.

Ancak Will, omuz silkti.

“Geleceklerini sanmam. MacHaddish’i serbest bıraktığımızı

biliyorsun, değil mi?”

Alyss, haberleri duyunca yatağında doğruldu. “Serbest mi

bıraktınız? Kimin fikriydi bu?”

“Aslına bakarsan, benim. İlk ortaya attığımda, herkes senin

verdiğin tepkiyi verdi.”

“Eh yani...” diye başladı Alyss, ama Will onun sözünü kesti.

“Adamı ilk önce buraya getirdik ve şatonun vahşi Skan-

diyalılar tarafından doldurulmuş olduğunu gösterdik. Ayrıca

Orman’m garnizon askerleri de şatoya dönmeye başladı.

MacHaddish’i gezdirip o yanımızdayken Norgate destek

kuvvetlerinin her an burada olabileceklerinden söz ettik ve

sonunda da gidip olanları komutanına bildirmesi için serbest

bıraktık.”

MacHaddish’i bir kenara çekip adama şahsi bir söz verdiğinden

söz etme gereği duymamıştı: Eğer buraya bir daha gelirsen, arayıp

bulacağım ilk kişi sen olacaksın. İskoti generali,

~ 326 ~

KUŞATMA ALTINDA

tehditten zerre kadar etkilenmemişti. Ancak çocuğun yürekten

konuştuğunu biliyor ve buna saygı duyuyordu.

“Yani...” dedi Alyss düşünceli bir sesle, “gidip üstlerine

Macindaw’un düşmanın elinde bulunduğunu ve şatoyu ele ge

çirmenin çok daha zorlaştığım bildirecek.”

“Aynen öyle. Skandiyalılar, sıradan bölge askerlerine kıyasla

çok daha zorlu savaşçılardır. Ne de olsa, işlerinde profesyoneller.”

Halinden gurur duyduğu, sesinden belli oluyordu. Alyss,

arkadaşına gülümsemekten kendini alamadı.

“Onları gerçekten de çok seviyorsun, değil mi? “Skandiyalıları

mı?” dedi Will. “Evet, seviyorum. Bir kez söz verdiler mi asla o

sözden dönmezler. Rakiplerine karşı acımasızlardır ama müttefik

olarak onlardan iyisini bulamazsın. Horace diyor ki,

Skandiyalılardan oluşan bir ordusu olsa, tüm dünyayı

fethedebilirmiş.”

“Dünyayı fethetmek mi istiyor?” diye sordu Alyss.

Will, “Yok canım,” diyerek gülümsedi. “Savaşçıların ko -

nuşmaktan hoşlandıkları şeylerden biri işte.”

“Ya sen? Dünyayı kontrol ettiğini falan görüyor musun rü-

yanda?”

Will, başını iki yana salladı. “Yalnızca Seacliff Baronluğundaki

huzurlu kulübeme dönmeyi istiyorum.”

“Peki ya hancının şu sevimli kızı?” dedi Alyss. Sakin bir ses

tonuyla, dalga geçercesine konuşuyordu ama sorularının arkasında

yatan bir neden vardı. Will omuz silkti.

“Beni çoktan unuttuğuna eminim.”

“Hiç sanmam. Pek kolay unutulabilen biri değilsin.

- 327 ~

JOHN FLANAGAN

Will ne yanıt vereceğini bilemediğinden bir şey söylemedi, bu

nedenle bir kez daha uzun bir sessizlik yaşandı. Birden, hâlâ

Alyss’in ellerini tutmakta olduğunu fark etti. Elini geri çekti ve

sandalyesini geri iterek ayağa kalktı.

“Ben... gitsem iyi olacak,” dedi. “Malcolm seni fazla yor-

mamam gerektiğini söylemişti.”

Alyss, işleri kolaylaştırmak adına kendini esnemeye zorladı.

Ne de olsa, eğitimli bir diplomattı.

“Benim de biraz uykum geldi,” dedi. “Yarın yine beni gör-

meye gelir misin?”

“Elbette.” Alyss’e arkasını dönmek istemeyen Will, kâh el

sallayıp kâh eğilerek sarsak adımlarla kapıya yöneldi. “Yakında

görüşürüz öyleyse.” Sözlerinin kulağa ne kadar aptalca geldiğini

fark etti.

Parmaklarını hafifçe kıpırdatarak el sallayan Alyss, gülüm-

seyerek arkadaşına veda etti. Kapının kulpuna uzanan Will, bir

şekilde açmayı başardığı kapıyı arkasından kapatarak dışarı çıktı.

Girişteki odada durup alnını duvarın sert taşlarına vurarak,

“Hay lanet olsun,” dedi usulca.

Yatak odasındaki Alyss de kendi kendine aynı sözleri tekrar

ediyordu.

- 328 -

acindaw’un inik asma köprüsünü gürültüler eşliğinde

arşınlayan Norgate destek kuvveti, cümle kapısından

M

geçe

rek avluya giriyordu.

Toplamda yirmi atlı şövalye ve yüz piyadeden oluşan birlik,

merakla surları dolduran ve onlara sırıtmakta olan Skandiyalı-

ları inceliyordu. Birliğin lideri Norgate Savaş Ustası Sör Doric,

atının burnunu hisarın önündeki küçük karşılama heyetine doğru

çevirdi. Will, adamın yanındaki Orman Muhafızı’nı fark etmişti.

Norgate Baronluğu’nda görev yapan Meralon olmalı, diye geçirdi

içinden. Hakkında çok fazla şey bilmiyordu, ama tutucu ve

yöntemleri konusunda inatçı olduğunu duymuştu.

Boynundaki zincirde şatonun efendisi olduğunu gösteren

resmi mührü taşıyan Orman, atlıları karşılamak üzere öne çıktı.

Adamın yeniden kazandığı mevkisine saygı gösteren Will,

Horace ve Malcolm ise Orman’ın bir adım gerisindeydi.

Sör Doric, elini kaldırarak adamlarına dur ve rahat emrini

verdikten sonra, yanındaki Meralon ile atını sürmeye devam etti.

Resmi bir an yaşanıyordu yaşanmasına, ancak atlıların

- 329 -

JOHN FLANAGAN

ikinci sırasından fırlayan biri, bu resmiyetin birden sona er-

mesine neden oldu. Etrafındaki savaş atlarına kıyasla çok daha

küçük bir at sürdüğü için o ana dek dikkati çekmemişti. Eyerden

atlayarak aradaki mesafeyi koşarak geçti ve Orman’ın önünde

dizleri üstüne çöküverdi.

“Lordum!” dedi Xander. “Nihayet gelebildik. Bu kadar uzun

sürdüğü için özür dilerim! Elimden geleni yaptım!”

Sör Doric’i izleyen Will, adamın yüzünün durumu onay-

lamadığını belli edercesine asıldığını fark etti. Bu tür durumlarda

uygulanması gereken protokol kuralları vardı. Savaş Ustası,

sekreterin bu kurallardan haberdar olması gerektiğini düşünüyor

olmalıydı.

Bu noktada, Sör Doric’in biraz züppe bir soylu olduğunu

belirtmek gerekiyordu.

“Önemi yok Xander,” dedi Orman. Ardından, sesini alçaltarak

ekledi: “Ayağa kalk, sadık hizmetkârım. Destek gücünün

komutanı bizlere resmi bir dille güvende olduğumuzu belirtmek

isteyecektir.”

Xander ayaklanarak Orman’ın arkasındaki yerini aldı. Doric

ile Meralon, nihayet durdurdukları atlarından inebilmişti. Yüzünü

buruşturma sırası Will’deydi. Nezaket icabı, şatonun efendisinin

onları yanma davet etmesini beklemeleri gerekiyordu. Orman, bu

duruma alındıysa da belli etmedi.

“Macindaw Şatosu’nahoş geldiniz. Norgate Baronluğu’ndan

Sör Doric, değil mi?” dedi. “Bendeniz şatonun lordu Orman.”

Sör Doric, çıkardığı eldivenlerini bir iki kez baldırlarına vu-

rarak temizledi. Avlu boyunca bakındıktan sonra kaba ve hafif

telaşlı bir şekilde cevap verdi.

- 330 -

KUŞATMA ALTINDA

“Haa? Evet, evet. Bu Skandiyalılar ne halt etmeye buradalar

böyle?”

Orman’ın yüzü, hafifçe çatılan kaşları nedeniyle buruştu.

Kendi şatosundan kaçmak zorunda kalarak ormanda saklandığı

haftalar sırasında, tanıştıklarında Will’in dikkatini çeken o

küçümseyici ve alaylı tavrı bir kenara bırakmıştı. Ormanda,

sıkıntılı şartlar altında geçirilen birkaç hafta insanı ne kadar da

değiştirebiliyor, diye içinden geçirdi Will.

“Şatoyu savunuyorlar sanırım,” dedi Orman usulca. “Xander

size yaptıkları katkılardan söz etmiş olmalı?”

Ancak Doric’in gözleri, hâlâ surları taramakla meşguldü.

“Haa? Evet. Adamınız paralı askerlerle ilgili bir şeyler anlattı.

Ama şimdiye kadar onlardan kurtulmuşsunuzdur diye dü-

şünmüştüm. Şatoda kalmaları hiç de güvenli değil, öyle değil

mi?”

“Bazı yoldaşları saldırı sırasında öldü,” dedi Orman. “Hemen

ayrılmalarını istemek terbiyesizlik olur diye düşündüm.”

Doric, sağ elinin tersiyle, sanki sinekleri kovuyormuşçasına

bir kovma hareketi yaptı.

“Yok, yok. Gönderin onları. Artık adamlarım burada. Lanet

olası Skandiyalılara ihtiyacınız yok artık!”

“Ne olursa olsun, onlara güvenemeyiz.” Bu kez fikrini belirten

kişi Meralon’du.

Yüzünü ateş basmaya başladığını fark eden Will, öne doğru

bir adım attı ancak kolundan yakalayan bir el tarafından durdu-

ruldu. Başını kaldırıp baktığında, Horace’ın ona dudaklarını oy-

natarak sessizce, “Sakin ol,” dediğini fark etti. Başıyla onayladı.

Arkadaşı haklıydı. Öfkesini bastırarak Orman’ın yanına geçti.

- 331 -

JOHN FLANAGAN

“Ben onlara güveniyorum,” dedi. Birden üstüne çevrilen iki

çift göz, onu değerlendirmeye başlamıştı. Doric’in suratı asıldı.

Çocuğun pelerini kesinlikle bir Orman Muhafızı pelerinini

andırıyordu ama kumaşın üstündeki şekiller siyah ve beyaz

tonlarındaydı. Will, Savaş Ustası’na aldırmaksızın yüzünü

Meralon’a çevirdi.

“Will. Ellinci Orman Muhafızı,” dedi. Diğer Orman Muhafızı,

başıyla selam verdi.

“Meralon. Yirmi yedinci Orman Muhafızı.” Will’den kıdemli

olduğunu belli etmek için rakamı hafifçe vurgulamıştı. Aslında

Will’den kıdemli falan değildi. Crowley ile üst düzey Orman

Muhafızları’ndan seçilen bir komuta ekibi dışında, Birliğin tüm

üyeleri eşit sayılıyordu. Rakamlar, Orman Muhafızları emekli

olduğunda ya da hayatlarını kaybettiklerinde sıradakilere

veriliyordu. Birliğin son üyesi olan Will’e elli numaranın

verilmiş olması tamamen bir tesadüften ibaretti. “Sen Halt’un

çırağısın, değil mi?” diye ekledi Meralon küçümseyerek.

“Öyleydim, evet,” diye yanıt verdi Will.

Bir iki kez başını sallayan Meralon, büyüklük taslayan bir

sesle devam etti: “Evet, sevgili Will, büyüdükçe Skandiyalıla- ra

güvenmemek gerektiğini de öğreneceksin. Kalleşlikte üstlerine

yoktur.”

Will, yanıt vermeden önce kendini derin derin nefes almaya

zorladı. Orman Muhafızları Birliği’nde çok fazla budala barın-

dırılmazdı ama anlaşılan o ki, o budalalardan birine rastlamıştı

işte. Adamın Skandiyalılar hakkında hiçbir tecrübesi olduğunu

sanmıyordu.

- 332 -

KUŞATMA ALTINDA

“Yanlış düşünüyorsun,” dedi kesin bir dille. “Ben onlara

güveniyorum ve onlara ihtiyacımız var. Burada bir garnizon

bulundurmamız gerekiyor.”

Doric, avludaki adamlarını işaret ederek araya girdi: “Bunu biz

sağlayabiliriz. Burada elli adam bırakacağım.”

“Ama o halde Norgate’i güçsüz bırakmış olacaksınız. Bu

kuvveti bir araya getirebilmek için tüm garnizonu boşaltmış

olmalısınız.”

Doric, duraksadı. Genç Orman Muhafızı haklıydı. Acil bir

kurtarma operasyonu için sefere çıkacak bir kuvvet oluşturmanın

sakıncası yoktu. Ancak askerlerin büyük bir kısmını burada

bırakmak, Norgate’i ciddi ölçüde zayıflatacaktı.

Savaş Ustası yanıt veremeden Will ekledi: “Ayrıca, sınırın

hemen ötesinde, bu garnizonun yeterince güçsüz olduğuna kanaat

getirmeleri halinde Norgate’e saldırma ihtimalleri bulunan bir

İskoti ordusu geziniyor.”

Doric, çocuğun yine haklı olduğunu fark etti. Ancak bundan

dolayı tavırlarını değiştirmeyecekti. Orman’a döndü.

“Sizin garnizonunuza ne oldu?” diye sordu suçlarcasına.

“Hain Keren, şatoyu ele geçirince onlara yol verdi. Tüm

bölgeye dağılmış dürümdalar. Haber verip geri dönmelerini

sağlamak aylarımızı alacak.”

“Eh, işleri iyice elinize yüzünüze bulaştırmışsınız yani, ha?”

diye patladı Doric.

Orman’ın yüzü bir an için öfkeden kıpkırmızı kesildi. Durum

oldukça hassas bir hale gelmişti. Şatonun lordu olarak Orman,

baronluğun Savaş Ustası ile aynı rütbeye sahipti. Her ikisi de

Norgate Baronu’na bağlıydı ve Macindaw’daki işler

- 333 -

JOHN FLANAGAN

konusunda hangisinin son söz hakkına sahip olduğu belli değildi.

Derin taktik ve stratejiler gerektiren bir durum söz konusuydu.

Ancak Sör Doric, bu meziyetlerini Norgate Şatosu’nda bırakmış

gibi görünüyordu.

Durumu Skandiyalılar sayesinde kurtardık,” dedi Orman

yumuşak bir sesle. “Ben yeterli sayıda adam buluncaya

dek garnizon askeri olarak görev yapmaları konusunda da

anlaştık.”

Anlaştınız mı?” dedi Meralon kuşkuyla. “Bu anlaşmayı tam

olarak kim yaptı?”

Ben yaptım,” diye yanıt verdi Will.

Meralon, bir kez daha başıyla onayladı. Aklı hâlâ çocuğun

cesurca öne çıkıp onu haksız olmakla suçlamasına takılı kalmıştı.

Evet, tahmin etmeliydim. Halt ile bu korsanlara karşı zaafınız

herkesçe biliniyor.”

Will öfkesini kontrol etmeyi başararak, “Skandiyalıların bir

gemi inşa edebilmek için bir mekâna ve malzemeye ihtiyaçları

var, diye yanıt verdi. “Bu ihtiyaçlarını sağlamayı kabul ettik.

Karşılığında da gerek duyulduğu sürece şatoyu koruyacaklar.

Bizim onlara ihtiyacımız var, onların da bize. Genele bakıldı-

ğında, iyi bir anlaşma sayılır.”

Lâkin bir anlaşma yapma hakkın yok, öyle değil mi? Burası

senm baronluğun değil. Yetkili Orman Muhafızı sen değilsin,

benim. Bu korsanlarla yapmış olduğun anlaşmayı da

onaylamıyorum.”

Will den biraz daha uzun olan Meralon, yüzlerinin aynı hizaya

gelmesi için hafifçe eğildi. WilPin içinden geriye doğ

- 334 -

KUŞATMA ALTINDA

ru bir adım atmak geldi, ancak bunun bir hata olacağını fark ederek

yerinden kımıldamadı. Yanıt vermek üzere bir nefes aldı ama araya

giren Horace, arkadaşım durdurup öne geçti.

“İki şey söyleyeceğim,” diyen genç şövalye, nihayet konuşmalara

katılma zamanının geldiğinde karar kılmıştı. “İlk olarak,

Skandiyalılardan güvenilmez korsanlar diye söz etmeyi kesmenizi

istiyorum. Onlar benim arkadaşlarım.”

Yumuşak ve sakin bir sesle konuşuyordu. İşin doğrusu, o ses

tonunu kasıtlı bir şekilde kullanıyordu. Ancak sözlerinin arkasında

yatan tehdit, açıkça okunuyordu. Norgate Orman Muhafızı’nı şöyle

bir süzdü. Tıpkı Will gibi, Horace da kuzeye gelmeden önce Halt .ile

Crowley tarafından bilgilendirilmişti. Aynı soruyu onlara da

sormuştu: Neden sorunu bölgedeki Orman Muhafızı çözmüyor?

Kendisine, yerel Orman Muhafızı’nın herkesçe tanındığı ve bunun

çok gizli bir görev olduğu söylenmişti. Kararın arkasında başka

nedenlerin de yattığını anlıyordu artık. Üstlendikleri görev, enerji,

hayal gücü ve doğaçlama yapabilme yeteneği gerektiriyordu. Meralon’un

bu işe uygun olmadığı da ortadaydı.

Tüm dikkatlerin onun üzerinde toplandığını fark edince, bu kez

doğrudan Meralon’a hitap etti.

“Buralar senden soruluyorsa eğer, sana ihtiyaç duyulduğunda

nerelerdeydin?”

Meralon yanıt vennek için ağzını açtı, ancak Horace bir el

hareketiyle adamı susturdu.

“Şatoyu ele geçirmek için bir plan yaptığını hatırlamıyorum.

Planını uygulayacak askeri bir güç sağladığını da. Yanı- başımda

surlara saldırdığını da gönnüş değilim.”

- 335 ~

JOHN FLANAGAN

Kısa bir sessizlik anı yaşandı. Horace, bir Orman Muhafızı’na

ilk kez bu şekilde hitap ettiğini fark etti. O ana dek Birliğe daima

hayranlıkla bakmış, üyelerini saygıyla karşılamıştı. Aklından

bunlar geçerken, bir şeyi daha hatırladı.

“Aslında, buraların yetkili Orman Muhafızı sensen eğer,

durumun bu hale gelmesine nasıl izin verebildin? Sîzlerin kuş uçsa

haberiniz olur sanırdım?” Kolunu şatonun avlusu boyunca

gezdirdi. “Tüm bu olanlar asla gerçekleşmemeliydi. Raporumda

bunları yazacağım.”

Meralon Öfkeden konuşamaz hale gelmişti. Onun yerine sözü

Sör Doric aldı.

“Sen de kim oluyorsun böyle bakalım?”

Horace, adama bir göz atarak gülümsedi ama yüzünden şaka

yapmadığı belli oluyordu. Mütevazı bir insan olarak genellikle

unvanlarını saymaktan çekinirdi. Lâkin artık rütbesini ortaya

koymanın zamanı gelmişti. Kollarını göğsünde birleştirdi.

“Ben, Sör Horace, Meşe Yaprağı Şövalyesi, B Bölüğü

Komutanı, Araluen Kraliyet Muhafızı ve Kraliyet Prensesi

Cassandra’mn Atanmış Şampiyonu.”

İşte bu sözler, konuşmaları gerçekten de bir bıçak gibi yarıp

geçmişti. Kraliyet Muhafızı ve Prenses Cassandra gibi ifadeler,

Horace’ın unvanlarını daha bir vurgulamasını sağlıyordu. Ülkenin

en yüksek otoritesiyle tanışıyordu ve bir rapor yazmayı

planlıyordu; bölgedeki hazırlıkları yetersiz bulduğunu ifade eden

bir rapor.

Doric, Meralon’a keskin bir bakış fırlattı. Adeta, Bunun ol-

masına nasıl izin verdin? der gibiydi. Hemen sonra, çok daha

yumuşak bir ses tonuyla Orman’a hitap etti.

KUŞATMA ALTINDA

“Lord Orman, sanırım acele bir yargıda bulundum. Sizi

kırdıysam özür dilerim. Ne de olsa, buraya gelebilmek için at

sırtında uzun bir yolculuk yaptık..

“Yorgunsunuz ve adamlarınızla birlikte dinlenmeniz gerek,”

diyerek uzatılan zeytin dalını ustaca yakaladı Onnan. Will, şato

lordunun

stratejisi

karşısında

etkilenmişti.

Orman’m

karşısındakilere üstünlük taslamak ya da galip gelmek gibi bir

derdi yoktu. Tek istediği şey, barışçıl bir çözüme varmaktı.

“Dilerseniz adamlarım askerlerinizi kalacakları yerlere götür-

sünler?”

Doric hafifçe eğilip selam vererek, “Memnun olurum, efen -

dim,” dedi.

Orman, sekreterine döndü. “Xander, bu işle ilgilen lütfen.”

Ardından, Doric’e dönerek, “Belki de konuşmalarımıza hafif bir

öğle yemeği eşliğinde devam ederiz,” dedi. “Elbette dinlenip

yıkanarak üstünüzü değiştirmenizin ardından?”

Doric, bu kez daha belirgin bir şekilde eğildi. “Çok naziksiniz

beyefendi. Biraz dinlenmek hepimize iyi gelirdi, öyle değil mi

Meralon?”

Meralon, yarım ağızla aynı fikirde olduğunu mırıldandı. En

üst seviyeden özgürlüğün tadını çıkaran Orman Muhafızları,

yalnızca Kral’a hesap vermek zorundaydı. Ancak Horace’m

kraliyet ailesindeki bağlantıları, bu durumu açıkça bertaraf et-

mişti. Meralon ayrıca, yöntemleri sıra dışı sayılsa da Will’in

başarıya ulaşmış olduğunun farkındaydı. Başarı, sıra dışı ha-

reketleri kabul edilebilir bir hale getiriyordu. Will, Horace ile

Malcolm’u arkada bırakarak hisara girmekte olan Doric ile

Orman’ı takip etti.

- 337 -

JOHN FLANAGAN

“Ne zamandan bu yana Evanlyn’in şampiyonusun sen?” diye

sordu Will, fırsatını bulur bulmaz. Horace, arkadaşına sırıttı.

“Şey, tam olarak değilim aslında ama olmam an meselesi.”

- 338 ~

edalaşmalar, Orman Muhafızı hayatının en zor kısmı,

diye düşündü Will. Çekici’nin sırtında, şatonun ahırından

V

çıkı

yordu ve Gölge de hemen arkasından geliyordu. Horace

ve Alyss ile birlikte şatodan sessiz sedasız ayrılabileceklerini

umut etmişti ama olmuyordu işte. Son birkaç ay boyunca edin-

miş oldukları arkadaşları, onlarla vedalaşmak istiyordu.

Nihayet şatonun emin ellerde olduğuna ikna olan Sör Doric

ile Meralon, bir hafta önce oradan ayrılmıştı. Bütün surlar, geçici

olarak garnizon askerliği yapan Skandiyalılar tarafından

doldurulmuştu. Görev başında olmayan arkadaşları, açıldığı

nehrin denize kadar uzandığı, yaklaşık bir kilometre uzaktaki

derenin yanında çalışmakla meşguldü. Yeni kurt gemilerinin

iskeleti şimdiden kıyıda belirmişti.

Will, aniden durdu. Atlarının sırtında arkasından gelen Ho -

race ile Alyss de onu takip etti. Orman, Xander ve Malcolm,

kahramanları bekliyordu. Onların arkasında duran Gundar ile

Nils Ropehander’ın iriyarı hatlarını da görebiliyordu. Daha da

arkada, artık revirden çıkmış ve vedalaşmak için acıyla da olsa

~ 339 -

JOHN FLANAGAN

merdivenleri inebilecek kadar iyileşmiş olan Trobar’ın dev vü-

cudu yükseliyordu. Will, devin aslında kime veda etmek iste-

diğini çok iyi biliyordu.

Duruma uygun bir şekilde, ilk sözü Orman aldı.

“Will, Horace -ve elbette ki Leydi Alyss- sizlere olan borcumu

ne yapsam ödeyemem. Hizmetlerinizin karşılığında yetersiz bir

hediye de olsa şükranlarımı ve dostluğumu kabul etmenizi rica

ediyorum.”

Horace ile Will kem küm ederek cevap vermeye çalışınca,

doğal olarak dizginleri ele almak Alyss’e düştü.

“Lord Orman, size hizmet etmek bizim için bir ayrıcalıktır.

Kral’ın sadık bir hizmetkârı olduğunuzu kanıtladınız.”

Orman, hafifçe eğilerek “Çok naziksiniz, Leydi Alyss,” dedi.

Ardından bakışlarını Will’e çevirdi. “Buraya ilk geldiğinde

müzisyenliğin hakkında pek de hoş olmayan imalarda

bulunmuştum, Will. Bunu yapmamalıydım.”

Will, başını kederle iki yana salladı. “Bana kalırsa yorumla -

rınız gayet yerindeydi, Lord Orman.”

Hafifçe tebessüm eden Orman, “Şey, haklı olduğumu ben de

biliyorum ama o şekilde dile getirmemeliydim,” dedi. Ardından

ciddileşerek “Bu arada, mandolam kaybetmene üzüldüm,” diye

ekledi.

Will, kayıtsız bir tavır takındı. Will, Orman ve Xander’in

şatodan kaçmasının ardından Buttle, öfkesinden mandolayı

paramparça etmişti.

“Her işte bir hayır vardır diyelim, lordum,” dedi ve Orman ’ ın

yüzü yeniden güldü.

~ 340 -

KUŞATMA ALTINDA

“Bu konuda bir yorumda bulunmasam daha iyi olur ama

Xander’m söyleyecekleri var,” diye hatırlattı.

Efendisinin arkasındaki yerinden öne çıkan ufak tefek sekreter,

başım Will’e doğru hafifçe eğerek selam verdi.

“Şükranlarımı sunarım, Orman Muhafızı,” dedi. “Efendimin

hayatını ve şatoyu kurtardınız.” Sonra Horace’a döndü. “Sör

Horace, size de şükranlarımı sunuyorum.”

Horace, başıyla selam verdi.

Will, sekretere son bir kez sataşmaktan kendisini alıkoyamadı.

“Skandiyalılara aşın yüksek bir ödeme önerdiğim için beni

affettin mi Xander?” diye sordu.

Xander, pek şaka kaldırmayan bir tipti. Minnettarlık dolu

ifadesini bırakıp bir anda alışılageldik can sıkıcı tavrına büründü.

“Şey, eminim ki onları çok daha ucuza kiralayabilirdik. Ön-

ceden bana danışmış olsay...”

“Xander?” Orman’dı bu.

Cümlesini yarıda kesen sekreter, başını kaldırıp efendisine bir

göz attı.

“Kes şunu.”

“Elbette lordum,” diyen Xander, başını öne eğerek “özür

dilerim,” diye mırıldandı.

Will, başını iki yana salladı. Xander’i frenlemenin yolu yoktu.

“Sakın değişme, Xander.”

“Değişmeyecek,” dedi Orman imalı bir dille.

Sıra Malcolm’la el sıkışmaya gelmişti. İncecik şifacı, Will’e

gülümsedi.

- 341 ~

JOHN FLANAGAN

“Burada iyi iş çıkardın, Will Treaty,” dedi. “Sayende hepimizi

güvenli bir gelecek bekliyor. Birbirimizi çok daha iyi anlıyoruz

artık.”

Will, Orman’ın Malcolm’a şatoda bir pozisyon önermiş

olduğunu biliyordu. Şifacımn bunu kabul edip etmediğinden

haberi yoktu.

“Seninkileri Macindaw’a mı taşıyacaksın?” diye sordu.

Malcolm, başını iki yana salladı. “Fazlasıyla çekingenler. Göz

önünde yaşamak istemiyorlar. Onlarla ormanda yaşayacağım.

Ayrıca Orman’a şifacı olarak hizmet vereceğim.”

“Yani Gece Savaşçısı yok mu artık? Ormandaki o ışıklar ve

gürültüler?”

Kısa boylu şifacı, başını düşünceli bir tavırla eğdi. “Şey,

bundan o kadar emin değilim. Orman sırrımızı açık etmemeye

söz verdi ve Skandiyalılar da bir süre sonra yollarına gidecekler.

Köylülerin Grirnsdell’i girilmeyecek bir yer olarak görmelerini

tercih ederim sanırım.”

“Büyük olasılıkla haklısın,” diyerek arkadaşına katıldı Will.

“Unutmadan, bu sana ait.”

Elini cebine atarak siyah yıldıztaşım çıkardı. Savaştan bir gün

sonra kuledeki odaya dönmüş ve taşı bulmuştu. O ana dek, taşın

üstünde olduğunun bile farkında değildi.

Şifacı, gülümsedi. “Ah, o mu? İstersen sende kalsın. Yalnızca

bir çakıl taşı.”

“Ama... bir yıldıztaşı o. Paha biçilmez bir mücevher! Demiştin

ki...”

“Korkarım o konuda pek dürüst davranmamıştım,” diyen

~ 342 -

KUŞATMA ALTINDA

Malcolm’un yüzünde en küçük bir pişmanlık belirtisi bile yoktu.

“Hipnozun bir odaklanma meselesi olduğunu sana söylemiştim.

Bu taş Alyss’e, odaklanıp mavi mücevherin gücünü kıracak bir

destek vermiş oldu.”

Alyss ile Will, şaşkınlıkla bakıştılar. Will, yeniden şifacıya

döndü.

“Değersiz mi yani?”

“Tam olarak değil. İkinizin de buna inanmış olmanız, taşı

değerli bir hale getirdi. Dediğim gibi, hipnotizma bir inanç

meselesidir. Bu çakıl taşının bir yıldıztaşı olduğuna inandınız; o

da bir yıldıztaşına dönüşüverdi.”

Şüpheyle başını iki yana sallayan Will, taşı yeniden cebine

koyup “Onu bir hatıra olarak saklayacağım,” dedi. “El altından

işler çevirmeyi seven bir şifacının hatırası. Hoşça kal, Malcolm.

Kendine iyi bak.”

“Yolunuz açık olsun, Will,” diyen Malcolm’un yüzüne bir

tebessüm yerleşti. “Senin de, Horace. Siz gittiğinize göre artık bir

fincan kahve içebilirim demektir.”

Will, Gundar’ın elini sıkmak üzere döndü. Resmi bir tokalaş -

mayla kendini kurtaramayacağını bilmeliydi aslında. Skandiya-

lı, çocuğu sertçe kucaklayıp havaya kaldırarak nefesini kesti.

“İyi dövüştü, Orman Muhafızı! İyi mücadele ettin! Ayrılıyor

olmana çok üzüldüm!”

“Ben’ yer’ ind’r...” demeyi başardı Will ve Skandiyalı onu

yere bıraktı. Will, kınlıp kırılmadıklarını anlamak üzere ka-

burgalarını kontrol etti.

“Seacliff’de ziyaretime gelin, Gundar,” dedi. Bunun üzerine

deniz kurdu, kahkahalara boğuldu.

~ 343 -

JOHN FLANAGAN

“Akşam yemeğine geliriz!” diye gürledi, kendi şakasına

kendisi gülerek.

“Önceden haber verin, yeter,” diye uyardı Will. Bu kez kah-

kahalara boğulan Nils’ti.

Alyss ile Horace da etraftakilerle vedalaşıyorlardı. Arkadaş-

larını bekleyen Will, Trobar ile göz göze geldi. Trobar kederli bir

ifadeyle gözlerini kaçırınca, Will, devin grubun arkasında

durmakta olduğu kısma doğru yürüdü. Gölge de doğal olarak

arkasından geliyordu. Trobar’ın birkaç adım önünde durduk-

larında, köpek başını kaldırıp Will’e bir göz attı. İzin almadan

yanından ayrılmayacak kadar eğitimliydi.

“Git bakalım,” dedi Will usulca. Gölge, kuyruğunu çoban

köpeklerine özgü o yavaş, ağır tempoda sallayarak Trobar’a

doğru koşturdu.

Dev arkadaşı, vedalaşmak için dizüstü çöktü ve hayvanın

kulaklarını sevip, çenesinin altını okşadı. Trobar’ın nazik do-

kunuşları altında Gölge’nin gözleri memnuniyetle kapanmıştı.

Will, birden yüreğinin göğsünde ağırlaştığını hissetti. İkilinin

yanına diz çöktü.

“Trobar,” dedi usulca, “bana bak lütfen.”

Dev, bakışlarını ona doğru kaldırdı. Will, adamın kocaman

yüzünden akan gözyaşlarını fark etti.

“Bana kalırsa bir köpek, ona ismini veren kişiye aittir,” dedi

Will titreyen bir sesle. “Gölge’nin sana benden daha çok ihtiyacı

var. O senin artık.”

Trobar, kulaklarına inanamıyordu. Ağzını açıp bir şey bile

söyleyemedi. Şaşkınlıkla göğsünü işaret etti ve Will de başıyla

onayladı. “Ona iyi bak. Bir gün yavrularsa eğer, gelip en tatlısını

kendime alırım.”

KUŞATMA ALTINDA

Avucunu Gölge’ye doğru kaldırarak “Burada kal, Gölge,” dedi

ve hayvanın başını son bir kez okşadı.

“Hoşça kal, kızım,” derken daha fazla dayanamadı ve hızla

ayağa kalkarak onu bekleyen Çekici’nin yanma doğru yürümeye

başladı. Gözleri buğulanmıştı. Dizginlerle mücadele ederek

Çekici’nin sırtına binmeyi başardı.

Küçük midilli, başını çevirerek efendisine anlamlı bir bakış

attı. Ben bu durumu telafi ederim, diyordu bakışları.

Will, atının sırtına atladı ve asma köprüde yürüyen Çekici’nin

toynakları, taşların üstünde tıkırdamaya başladı. Orman

Muhafızı’nın aniden harekete geçmesi karşısında gafil avlanan

Alyss ile Horace, son vedalarım da ederek arkadaşlarını takip

ettiler.

Yarım kilometre kadar ilerlemişlerdi ki Horace kafilede bir

eksik bulunduğunu fark etti.

Siyahlı beyazlı o tanıdık şekli arayan gözleriyle etraflarına

bakındı.

“Köpek nerede?” diye sordu nihayet.

Will, önüne bakmaya devam ederek “Onu Trobar’a verdim,”

dedi. Hemen ardından Çekici’yi mahmuzlayarak arkadaşlarının

önüne geçti. O an o konu hakkında konuşmak istemiyordu.

“Vay canına,” dedi Horace.

• •

ç arkadaş güneye doğru at sürerken, kış mevsimi de ya

-

vaş yavaş sona eriyordu. Her geçen gün kar örtüsü da

U

ha

da inceliyor, tüm zemini kaplayan bir battaniyeden erimekte

olan tek tük beyaz parçacıklara dönüşüyordu. Bir süre sonra

etrafta hiç kar kalmamış, kahverengi ve ıslak çimlerin uçları

yeşermeye başlamıştı. Will, biraz da şaşkınlıkla baharın kapıyı

çalmak üzere olduğunu fark etti.

Alyss ile arkadaşlıkları görüntüde devam ediyordu, ancak

ilişkileri hafif gerilimli bir hal almıştı. İkisi de diğerinin bu

gerginliği hissettiğinin farkında değildi. Will, bu garip durumu

kendisinin karar veremeyişine bağlıyordu. Alyss’in de aynı

şeyleri hissettiğine dair hiçbir fikri yoktu.

Horace ise, inatla aşklarını itiraf etmeyip konuya parmakla-

rının ucunda yaklaşmayı tercih eden arkadaşlarını şaşkınlıkla

izliyordu.

Güya ben budala bir savaşçıyım, bunlar da kafası çalışan

insanlar, diye geçirdi içinden. Olan biteni ben bile anlayabili -

yorsan!, onlar neden ısrarla reddediyor ki?

- 346 -

KUŞATMA ALTINDA

Bazen, fazla zeki olmak da insanlara yaramıyor, diye geçirdi

içinden. Fazla düşünmek, işleri karıştırabiliyordu. Arkadaşlarım

kendilerine gelmeleri için kafalarından tutup birbirlerine

çarpmayı o an öylesine istedi ki! Ancak Horace bu kadar hassas

bir meseleye müdahale edecek türden bir insan değildi.

Ayrıca kendi hislerinden de emin değildi. Son zamanlarda

Evanlyn’le sık görüşür olmuştu. Hatta Evanlyn bir aktiviteye

katılacağı zaman kavalye olarak hep onu seçiyor gibiydi. Her ne

kadar kızın arkadaşlığından hoşlansa da bir garip hissetmekten

alıkoyamıyordu kendini. Sanki fırsattan istifade Will’in ar-

kasından iş çeviriyormuş gibi geliyordu. Evanlyn ile Will’in

arasında her zaman özel bir ilişki olduğunun ve birbirlerini sevip

saydıklarının bilincindeydi. Açıkçası, bazen Evanlyn’in, kıza

üçünün bir arada olduğu zamanları hatırlattığı için onunla zaman

geçirdiğinden şüpheleniyordu.

Will’in bir başkası -örneğin Alyss- ile düzenli bir ilişkiye

girmesi, Evanlyn konusunda ona yolun açılması anlamına ge-

lecekti. Bu nedenle, Alyss ile Will’in arasına girmenin kendi

çıkarlarına hizmet edeceğinden emin değildi.

Dolayısıyla sessizliğini korumaya devam etti.

Küçük grubun yolları bir noktada kaçınılmaz olarak ayrı-

lacaktı. Alyss, güneybatıdaki Redmont Şatosu’na gidecekti.

Horace’m yolu onu doğudaki Araluen Şatosu’na götürürken,

Will’in yolu da Halt ile Crowley’den gelen mesaj doğrultusunda,

üstlerini bilgilendirmek amacıyla güneydoğuda kalan Toplantı

Alanı’na uzanıyordu.

Üçlü yol ayrımının başında beklerken, yine vedalaşıyoruz,

diye geçirdi içinden Will hüzünle. Alyss’in, şato yeniden ele

~ 347 -

JOHN FLANAGAN

geçirildiğinde Macindaw’un zindanlarından serbest bırakılan

küçük refakatçi birliği, saygıyla vedalaşmakta olan üç arkadaşın

gerisinde bekliyordu.

Tokalaşan Will ile Horace, karşılıklı başlarını sallayıp bir-

birlerinin sırtına mahcup şaplaklar atarak anlaşılmaz birkaç söz

mırıldandılar. İki genç erkeğin arasında sıradan bir vedalaşma

yaşanmıştı.

Horace’ı kucaklayan Alyss, arkadaşını yanağından öptü.

“Tekrar teşekkürler, Horace,” diyerek gülümsedi. “Kulede

canım çok sıkılmaya başlamıştı. Sen yetişmesen hâlâ orada

olacaktım.”

Horace, arkadaşına sırıttı. Uzun boylu, zarif Haberci’nin

yanında kendisini hiç de beceriksiz biri gibi hissetmiyordu.

“Seni salıvermeleri için onları çoktan ikna etmiştin bile,”

dedi. Karşılıklı gülümsemelerinin ardından, Alyss, Horace’ın

diğer yanağından da öptü.

Sıra Will’deydi. Alyss, derin bakışlarını çocuğun gözlerine

dikerek, “Teşekkürler, Will. Yaptığın her şey için minnettarım,”

dedi.

Will, başını iki yana salladı. “Teşekkür etmesi gereken kişi

benim, Alyss. Ne de olsa hayatımı kurtardın.”

Bir anlık duraksamanın ardından öne doğru eğilen Alyss,

ellerini hafifçe omzuna yerleştirdiği WilFi öptü. Yanağa kon-

durulan, arkadaşça bir öpücük olmamıştı bu. Uzun zaman önce,

kızın yumuşak dudaklarını bir kez tatmıştı Will. O anlar aklına

geldi.

Alyss bir adım geriledi ve bakışları bir kez daha birleşti.

Birdenbire öne atılarak Will’e sarıldı ve çocuğun da onu kolla-

rına aldığını hissetti. Uzun, çok uzun bir süre öylece kaldılar.

- 348 -

KUŞATMA ALTINDA

“Yaz bana, Will,” diye fısıldadı Alyss. Will’in başını olur

anlamında salladığını hissetti. Nihayet sesini kontrol altına alan

Orman Muhafızı, konuşmayı başardı:

“Yazacağım. Sen de yaz.”

Ve ani bir hareketle geri çekilerek Alyss’den uzaklaştı. Ar-

kadaşlarına başıyla selam verdikten sonra alelacele, titrek bir

sesle veda etti. “Hoşça kalın. İkinizi de çok özleyeceğim...” Will

bir an duraksayınca Alyss, onun bir şeyler daha söyleyeceğini

sandı. Hatta çocuğa doğru bir adım atmaya yeltendi. Ancak Will,

birden patladı: “Lanet olsun! Vedalaşmalardan nefret ediyorum!”

-

Atının terkisine sıçradı ve vakit kaybetmeden Çekici’nin

başını güneydoğuda kalan yola çevirdi. Atının sırtında uzak-

laşmasını izleyen Horace ile Alyss’in kulağına Çekici’nin gi-

derek azalan toynak sesleri geliyordu. Will, son bir kez elini

kaldırarak arkadaşlarına veda etti. Fakat arkasına dönüp bak-

mamıştı.

Yol boyunca da bakmayacaktı.

ss> ---------------- s-

Halt ile Crowley, Toplantı Alanı’nda Will’in raporunu dinli-

yorlardı. Haberci aracılığıyla önceden yazılı bir rapor gelmişti

aslında ama kıdemli Orman Muhafızları, olanları Will’in ağ-

zından duymak istiyorlardı. Yazılı bir raporda bazı ayrıntılar

atlanmış olabilirdi. Akşam yemeği eşliğinde olan biteni başlarını

sallayarak dinliyorlardı. Crowley, özellikle Malcolm’un

- 349 -

JOHN FLANAGAN

şifacılık yeteneği -ayrıca yarattığı göz yanılgıları ve görüntülerle

gizli kimyasallara dair bilgisi- hakkmdaki açıklamalara ilgi

göstermişti.

“Yeri geldiğinde hizmetlerine ihtiyaç duyabiliriz,” dedi.

“Sence arada sırada bizim için çalışmayı kabul eder mi?”

Will, birkaç saniye düşündü. “Sanırım eder. Mahremiyetini

korumayı garanti altına aldığımız sürece edecektir. Önceliği, ona

yardım için başvuran insanları korumaktan geçiyor.”

Birlik Komutanı, birkaç kez başını sallayıp “Bu konuyu daha

sonra konuşuruz,” diyerek kaşlarını çattı. “Meralon meselesi daha

acil.” Sözleri Halt’a yönelikti.

“Bence ahmağın teki,” dedi Halt.

Crowley, başıyla onayladı. “Norgate’de fazlasıyla rahat ya-

şadığı anlaşılıyor; Baron ve Savaş Ustası’na gereğinden fazla

bağlanmış. Orman Muhafızları, bağımsızlıklarını korumalıdır.

Bana kalırsa onu başka bir yere atayıp yerine güvenebileceğimiz

birini geçirmeliyiz.”

“Kafasını çalıştırmasını seven birini,” diye ekledi Halt.

Will, Birlik Komutanı ile en güvendiği danışmanının gizli

görüşmelerine kulak misafiri olmakta olduğunu fark etti. Burada

bulunmamın konuyla bir ilgisi olmalı, diye düşündü. Bir an

sonra, soğuk kuzey baronluğuna onu atamaları olasılığı aklına

gelince, yüreği korkuyla doldu. Kendini beğenmiş Sör Doric ile

kalıcı bir iş ilişkisi içinde olma fikri, kulağa hiç de çekici

gelmiyordu. Bir isim arayan kıdemli Orman Muhafızlarının her

ikisinin de bakışları üstüne çevrilmiş gibiydi. Sessizliği bozan

kişi, sonunda Crowley oldu.

“Ben Gilan’ı düşünüyordum,” dedi.

- 350 -

KUŞATMA ALTINDA

Halt da aynı fikirde olduğunu belli edercesine başını salladı.

“Daha fazla sorumluluk almasının vaktidir. Bana kalırsa bu

görevde başarılı olacaktır.”

Will, rahatlayarak tuttuğu nefesini gürültüyle bıraktı. Halt ile

Crowley, onun verdiği bu tepkiyi fark etmişlerdi. Halt’un yüzüne

hayret dolu bir ifade yerleşti.

“Gerçekten de bu görev için seni düşündüğümüzü sanmadın

ya?” diye sordu. Will, hızla bu iddiayı reddetmeye koyuldu.

“Hayır! Hayır! Elbette ki hayır!”

“Eh, seni oraya göndersek, Skandiyalıları yemeğe çağırıp

hoşlanmadığın tipleri köle diye onlara satardın!” diye ekledi

Crowley. “Norgate’de bu tür şeyler olmasına izin veremeyiz.

Hassas bir görev yeri orası!”

“Adil davranmak gerekirse,” dedi Halt, “Will kimseyi köle

olarak satmadı ama insanları bedava vermesini de istemeyiz.”

“Hayır, kesinlikle istemeyiz,” diyerek arkadaşını onayladı

Crowley. Bu esnada kendine hâkim olamayıp hafifçe sırıtmaya

başladığı için Will kıdemli Orman Muhafızları’mn ona şaka

yaptıklarını kavradı.

“Kahve yapmamı ister misiniz?” dedi elinden geldiğince ciddi

bir tavırla. Kulağını dolduran gür kahkahaların Orman

Muhafızları Birliği Komutam’na hiç de yakışmadığını düşü-

nüyordu.

5»—- ---------

Crowley, akşam yemeğinin ardından iç geçirerek yazı malze -

melerine uzandı. Olan biteni Will’in ağzından da dinlediğine

göre, Kral’a gönderilmek üzere raporunu yazabilirdi.

~ 351 -

JOHN FLANAGAN

“Şeytan azapta gerek,” dedi. Bir yandan da yazarken sayfaları

aydınlatması için arkasında bulunan bir ağaç kütüğünün üstüne

yerleştirmiş olduğu gaz lambasını ayarlıyordu. Ayağa kalkarak

Will ile göz göze geldi.

Ayağa kalkıp Will’le göz göze gelen Halt, “Gel, seninle etrafta

bir tur atalım,” diye öneride bulundu. “Şu raporları yazarken

Crowley’nin homurdanıp sızlanmalarına katlanamıyorum.” Sırıtan

Will, ustasına katılmak üzere ayağa kalktı.

Crowley’yi işiyle baş başa bırakarak bir süre sessizce yürü-

düler. Toplantı Alanı’nın sonunu işaret eden devasa meşe ağacının

dibinde durdular. Will, içgüdüsel olarak, etraflarındaki açık arazi

yerine gölgelerin güvenliğine girdiklerini fark etti. Orman

Muhafızı olmanın bir parçası, diye geçirdi içinden.

“İyi iş çıkardın,” dedi Halt sonunda. “Seninle gurur duyu-

yorum.”

Will, eski öğretmenine bir göz attı. Halt’un yüzü, her zamanki

gibi kukuletasının gölgeleri içinde kaybolmuştu. Will’in tek

görebildiği şey, ustasının çenesi ile sakalıydı. Yüzünün kalan

kısmı karanlıktaydı. Ancak adamın ağzından çıkan bu birkaç

kelime, Will için herhangi bir ödül ya da terfiye kıyasla çok daha

değerliydi.

“Sağ ol Halt,” dedi.

Halt, eski çırağına döndü. Aslında Will’in yüz hatları da

görünmüyordu ama bir vücut dili ustası olan Halt, çocuğun

omuzlarının hafifçe çöktüğünü anlamıştı. Yanlarına geldiğinden

bu yana, WilFin kederli göründüğünü fark etti.

“Her şey yolunda mı?” diye sordu. Will’in omuzlannı pelerinin

altından hafifçe silktiğini fark etti.

- 352 ~

KUŞATMA ALTINDA

“Evet... şey, hayır... yani, yolunda sanırım.”

“Eh, üç yanıttan birini seçmen gerekecek,” dedi Halt yumuşak

bir dille. Eski çırağı devam etsin diye bekledi ama çocuk bir şey

söyleyecekmiş gibi durmuyordu. Yeniden yürümeye başladılar.

Konuşmuyorlardı ama sessiz tavırlarında birbirlerinin yoldaşı

olduklarını belli eden bir hava vardı. Eski günlere dönmüş ve

hatıraların sıcaklığını hissetmişlerdi.

“Halt,” dedi Will nihayet, “sana bir şey sorabilir miyim?”

Halt hafif nükteli bir sesle, “Bana kalırsa sordun bile,” diye

yanıt verdi. Aralarında geliştirdikleri söz oyunlarından biriydi bu.

Sırıtan Will, iç geçirip ciddileşti.

“Büyüdükçe hayat giderek zorlaşıyor mu?”

“Henüz pek yaşlı sayılmazsın,” dedi Halt nazikçe, “ama işler

bir şekilde olacağına varır, bilirsin. Zamana bırakman yeterli.”

Will, sinirli bir el hareketi yaptı. “Biliyorum da... sadece,

yani... off, ne dediğimi ben de bilmiyorum ki!” diye sözlerini

bitirdi.

Halt, eski öğrencisini dikkatle süzerek, “Pauline yardımcısını

kurtardığın için sana teşekkür etmemi istedi,” dedi. Bu kez

çocuğun yüzündeki beliren ifadeyi fark etmişti. Demek ki

sıkıntısı o konuyla ilgili, diye düşündü.

Birkaç saniye sonra “Kendisine hizmet etmekten şeref du-

yarım,” diye ifadesiz bir sesle cevap verdi Will. “Sanırım artık

yatacağım. İyi geceler, Halt.”

“İyi geceler, oğlum,” dedi Halt. Son kelimeyi kasıtlı olarak

söylemişti. Çocuğun uzun adımlarla ateşe doğru gidişini,

yürüdükçe dikleşen omuzlarını izledi. Hayat bazen insanın

~ 353 ~

JOHN FLANAGAN

önüne en bilge kişinin, en güvenilir akıl hocasının bile onun

adına çözemeyeceği sorunları getiriveriyor, diye düşündü. Bu da

büyümenin getirdiği acıların bir parçasıydı.

Öğrencisinin yanında durup başına gelenleri izlemek de akıl

hocası olmanın getirdiği acılardan biriydi.

- 354 ~

eacliff Baronluğu’na dönmek, Will’in kendisini aynı sah-

neyi tekrar yaşıyormuş gibi hissetmesine yol açmıştı. Yok

-

luğunda çok az şey değişmiş gibiydi. Gölgeler, akşama doğru

S

uz

amaya başlamıştı. Kış ayları boyunca çıplak kalan ağaçların

yaprakları yeşeriyordu. Sakin orman, son birkaç ayda gerçek-

leşen olayların aksine, insanın içine huzur veriyordu.

Sal, bu kez adadaki limana bağlı duruyordu. Will, zili çaldı ve

sabırla salcının halatları çözüp yassı salı nehre sokuşunu izledi.

“Sana bedava, Orman Muhafızı,” dedi adam. Çekici’yi to -

puklarıyla dürttü ve hayvanın toynakları salın gövdesinde tı-

kırdamaya başladı. Will, alaycı bir şekilde gülümsedi. Salcı bile

değişmemişti. Cebinden bir kraliyet altını çıkarıp adama uzattı.

“Bir kişi. Bir de hayvan. Bir altın yeter herhalde.”

Geçen geçişini hatırlayan salcı, etrafa bakındı.

“Köpek yok mu bu kez?” diye sordu.

“Evet, yok,” dedi Will. Ses tonu adama bu konuda konuş-

- 355 -

JOHN FLANAGAN

mak istemediğini belli ediyordu. Salcı, omuz silkti. Bir Orman

Muhafızı’yla sohbet etmek gibi bir derdi yoktu; özellikle de ne

yapacağı belli olmayan bu çocukla. Will’in yokluğunda, Seacliff

Şatosu’nda verilen ve Skandiyalıların onur konuğu oldukları

ziyafete dair abartılı hikâyeler fısıldanır olmuştu.

Atından inen Will, hantal sal adayla kara arasındaki dar su-

yolu boyunca ilerlemeye başlarken, baş taraftaki ip korkuluğa

yaslandı. Salcının son yorumu, hissetmekte olduğu yalnızlığı

iyice derinleştirmekten başka bir işe yaramamıştı. Horace, Alyss,

Gundar ve Malcolm’un yanında geçirdiği haftaların ardından

kendisini daha da yalnız hissediyordu artık. Köpeğin

arkadaşlığından bile mahrum kalmıştı.

Birden tüylü bir kafa onu dürttü ve başını kaldırdığında,

karşısında onu izleyen Çekici’nin gözlerini buldu.

Ben hâlâ buradayım der gibiydiler.

Yeniden gülümseyerek hayvanın karmakarışık yelesini okşadı

ve kulaklarının arkasını kaşıdı.

“Haklısın oğlum,” dedi. “Neyse ki sen yanımdasın ve buna

çok memnunum.”

Çekici, yelesini atlara özgü o sert hareketle geriye savurdu.

Sahibinin sözlerini onaylıyor gibiydi. Etrafına bakınan Will,

salcının onu kuşkulu gözlerle süzdüğünü fark etti. Alçak bir ses

tonuyla konuştuğu için adamın söylediklerini duymasına imkân

yoktu. Haşin suratlı, sessiz bir Orman Muhafızı’nın yalnızlıktan

muzdarip olduğunun bilinmesi, hiç de iyi olmazdı. Fakat çocuğun

atıyla konuşuyor olması, salcının Orman Muhafızları’nın kara

büyüyle uğraştıklarına dair şüphelerini doğrulamıştı. Arkasını

dönerek büyüye karşı korunma işaret

- 356 -

KUŞATMA ALTINDA

leri yaptı. Çocuğun bir an önce saldan inmesini istiyordu.

Salın yassı burnu, sonunda kumsala sürtündü. Salcı, fırlatıp

kuma gömülü direğin etrafına doladığı palamarı sıkıca düğüm-

ledi. Ardından da Will’in karaya çıkması için iskeleyi çözdü.

“Teşekkürler,” dedi Will.

Yanıt alamamıştı. Pelerinli çocuğun ağaçların arasına karış-

masını bekleyen salcı, koruma işaretini tekrarladı ve bir sonraki

müşterisini beklemeye koyuldu.

Kıvrımlı patikanın tepesine varıp ağaçların arasından çıkan

Will, geyik kafalı sancağın hâlâ şatonun üstünde dalgalanmakta

olduğunu fark etti. Köy, hiç değişmemiş gibiydi. Sokaklarda

alışkın olduğu -ihtiyatlı ve meraklı- bakışlara maruz kaldı. Bazı

köylüler, genç Orman Muhafızı’mn nereye gittiğini ve neler

yaptığını merak ediyordu. Diğerleri ise onunla ilgili hiçbir şey

bilmek istemiyordu.

Hanın yanından geçti. İlk gelişinde üst kattaki pencereden ona

gülümseyen genç kız -adının Delia olduğunu hatırladı- bu kez

ortalarda yoktu. Biraz hayal kırıklığına uğrar gibi oldu. O an

tanıdık bir yüz görmeyi isterdi doğrusu.

Ağaçların arasındaki minik kulübesine doğru yoluna devam

etti. Bu kez onu dumanı tüten bir baca beklemiyordu. Çok da

şaşırmamalıyım, diye düşündü. Ev işleriyle ilgilenen Edwina’nm,

Will’in döneceğinden haberi yoktu. Çekici’nin eyerini çıkardı,

hayvanı kaşağıladı ve doyurdu. Ardından da eyer çantalarını içeri

taşıdı.

Neyse ki kulübe temiz ve derli topluydu. Edwina’nm, onun

yokluğunda ortalığın tozunu almış olduğu belli oluyordu. İçeride

ağır bir kokunun bulunmayışı da kadının kulübeyi düzenli

- 357 -

JOHN FLANAGAN

bir şekilde havalandırdığını gösteriyordu. Eyer çantalarını ya-

tağının üstüne bırakarak boş kulübede yankılanan ayak sesleri

eşliğinde büyük odaya geçti. Köpeğin su ve yem kâseleri, şö-

minenin yanma düzgünce sıralanmıştı. Kederli bir hareketle

omuz silkti ve kâseleri alıp kulübe duvarının önüne, küçük

sundurmanın dibine çıkardı. Gece boyunca onlara bakmak is-

temiyordu.

Tanrı aşkına, kes şunu artık! dedi içinden. Evet, tek başı -

nasm. Bu yolu kendin seçtin. Orman Muhafızı olduğunda bunun

böyle olacağını biliyordun. Alyss’e yüreğinden geçenleri söyleme

riskini almayışın da kendi seçimindi. Sızlanmayı kes ve hayatına

devam et. Bir işe yara. Şömineyi yak ve kendine akşam yemeği

hazırla.

Hızlı adımlarla içeri giderek oturma odasının ortasındaki geniş

ocağın altım yakmaya koyuldu. Minik sarı alevler odunları

yalayıp parlamaya ve güçlenmeye başladıkça, Will’in kararlılığı

da artıyordu. Kulübeyi ısıtacak, birkaç lamba yakacak ve

karanlığı bir parça dışarıda tutacaktı. Yemek yapmamaya karar

vermişti. Daha sonra hana gidip bir iki kadeh şarap eşliğinde

akşam yemeğini yiyecekti. Hancının o tatlı ve nazik kızıyla da

yeniden arkadaş olmak istiyordu. Kızın neşeli bir tip olduğunu

hatırlıyordu. O anki ruh haliyle, kızın ona beslediği hayranlık,

yalnızca kızı daha fazla görmek istemesine neden oluyordu.

Evet, diye geçirdi içinden. İhtiyacı olan şey buydu. Güzel bir

yemek, şarap ve tatlı bir kızın arkadaşlığı. Şatoya yarın da

uğrayabilirdi. O geceyi keyifli bir şekilde geçirecekti!

Arkasından gelen ayak sesleri üzerine döndü. Bir an için,

~ 358 ~

KUŞATMA ALTINDA

zihnini meşgul eden Delia’nm eşikte belirdiğini sanmıştı. Ancak

dikkatli bakınca, gelenin Edwina olduğunu fark etti.

“Beyim, dönmüşsünüz. Özür dilerim, burada olduğunuzu

bilmiyordum...”

Will, kadının özrünü bir işaretiyle durdurarak, “Senin suçun

yok, Edwina,” dedi. “Önceden haber göndermem gerekirdi ama

görüyorum ki ben yokken kulübeyle epeyce ilgilenmişsin.”

“Şey, evet beyim. İçerisi havalansın diye pencereleri her gün

açmaya özen gösterdim. Yoksa kötü kötü kokardı.”

Merakla etrafına bakman kadın, Will’in ön kapının dışına

yerleştirmiş olduğu kâseleri fark etmişti. Will, beklediği sorunun

sorulmasını engelledi.

“Köpeği bir dostuma verdim,” dedi. Bunu iyiye mi kötüye mi

yorması gerektiğini kavrayamayan kadın, başıyla onaylamakla

yetindi.

“Anlıyorum beyim. Şey, akşam yemeğinizi hemen getirebi-

lirim. Aç mısınız beyim?”

Will, gülümsedi. “Bir kurt gibi hem de. Şu senin yemeklerin

gözümde tüttü. Fakat sanırım, yemeğimi handa yiyeceğim. Bana

bir yer ayır, olur mu? Bir saat içinde gelirim.”

“Elbette beyim. Sizi ağırlamaktan şeref duyarız. Evinize hoş

geldiniz.” Hafif bir reverans yaparak arkasını döndü. Will’in

morali bir parça yerine gelmişti. Sıcak bir karşılamayla birkaç

tatlı söz nelere kadir, diye geçirdi aklından.

“Edwina?” diye seslendi ve sundurmanın ucundaki kadın

durup arkasına döndü.

- 359 -

JOHN FLANAGAN

“Efendim, beyim?”

“Kızın Delia, o da iyidir umarım?” Kızla özellikle ilgilendi-

ğinin sesinden anlaşılmaması için gayret göstermişti. Kadının

yüzü, annelere özgü gurur dolu bir tebessümle aydınlandı.

“Şey, hem de çok iyi beyim! Haberiniz var, değil mi?”

“Haberim mi? Neden haberim var mı?”

“Müjdeli haberlerden, beyim! Kızım evlendi, henüz iki hafta

bile olmadı. Salcının oğlu Steven ile.”

Başını sallayan Will’in tebessümü yüzünde donup kaldı.

Yüzünde en azından minik bir tebessüm belirmiş olmasını umut

ediyordu.

“Harika,” dedi. Dişleri sıkıtıyken kolayca telaffuz edebiliyordu

o sözcüğü. “Onun adına çok sevindim.”

ss» -------------------- s*-

Seacliff’de bazı şeylerin değişmiş olduğunu görmek, onu çok

memnun etmişti. Takip eden birkaç hafta boyunca, kendisini

tekrar sessiz ve küçük baronluğun günlük işlerine verdiği sıra-

larda, Savaş Okulu’nda yeni bir anlayışın hüküm sürmeye baş-

ladığını fark etti. Sıkı ve profesyonelce bir disiplin sağlanmıştı.

Çırak talimleri gereğince uygulanıyordu ve tüm askerlere bir

canlılık gelmişti. Baronluğu yağmacı Skandiyalılara kaptırmanın

kıyısından dönen Baron Ergell ile Savaş Ustası Norris, derslerini

almış olmalıydılar.

Şatoya rapor vermeye gittiğinde, Ergell ile Norris doğal olarak

aylar önce aniden ortalıktan kayboluşu hakkında meraklı sorular

sormaya kalkışmışlardı. Ancak Will onlara hiçbir bilgi vermemiş,

sorularını nazik bir dille geçiştinnişti.

- 360 -

KUŞATMA ALTINDA

“Kuzeyde yaşanan bir mesele, hepsi bu.” Ağzından alabil-

dikleri tek açıklama buydu. Orman Muhafızları Birliği’nin fa-

aliyetlerine dair detayları bilmelerine gerek yoktu. Suskunluğu,

Orman Muhafızlarının genel ketumluğuna yorulmuştu.

Will, kılıç talimi dersi vermesi için Horace’ı bir süreliğine

Seacliff’e davet etmelerini önermişti. Meşe Yaprağı Şövalyesi,

Krallığın en iyi kılıç ustalarından biri olarak tanınıyordu. Will,

arkadaşının ders vermek için düzenli olarak Redmont’a gidip

geldiğini biliyordu. Norris, bu fikri hevesle sahiplenmişti.

“Kendisine yazar, durumu bildiririm,” diye söz verdi Will.

Açıkçası, en yakın arkadaşının ara sıra ziyaretine gelmesi çok

hoşuna gidecekti.

Henüz yazma fırsatını bulamamıştı ki, ona gönderilmiş olan

mektupları fark etti. Birkaç zarfın arasında, uzun yolculuk

sırasında zarar görmemesi için yün parçacıklarıyla desteklenmiş,

muşambaya sanlı geniş bir paket ilgisini çekti. Merakla

incelediğinde, paketin Norgate Baronluğu sınırları içindeki

Macindaw Şatosu’ndan postaya verilmiş olduğunu gördü.

Hevesle muşambayı çıkardı. Biçimli deri bir kutunun içinde

harika kesimli, parlak bir mandola duruyordu. Yanına da küçük

bir not eklenmişti.

Bu kadarını sana borçlu olduğuma inanıyorum. Daha kaliteli bir

çalgı kullanman, tekniğini geliştirmene yardımcı olacaktır. Tekrar

teşekkürler.

Orman

Will, parmaklarını saygıyla üstünde gezdirerek muhteşem

çalgıyı inceledi. Baş kısmına zarif harflerle bir tek kelime ka-

zınmıştı: Gilet.

- 361 -

JOHN FLANAGAN

Gilet, diye geçirdi içinden, Krallık’taki en kaliteli müzik

aletlerini ürettiği bilinen çalgı yapım ustası. Hızla aleti akort etti

ve birkaç nota çaldı. Seslerin zenginliğine ve mandolanın elinin

altındaki ipeksi yüzeyine hayran kalmıştı. Ancak, her ne kadar

çalgıya hayran kaldıysa da o günlerde hayatında müziğe pek yer

yoktu. Kederlenerek mandolayı bir kenara bıraktı.

Crowley’den gelen mektupta, adamlarıyla birlikte Krallık

boyunca gezinen ve insanları kandırıp paralarım çalan, sözde bir

peygambere karşı genel uyarılar yer alıyordu. Gundar da ona bir

not göndermişti. Skandiyalı, mektubu yazması için profesyonel

bir kâtip kiralamıştı. Dediğine göre, yeni gemileri hazır olmak

üzereydi. Adını Willkurdu koymaya karar vermişlerdi. Will,

hafifçe gülümsedi. Kuşkusuz ki Skandiyalılar- dan biri geminin

baş kısmına duruma uygun düşen ürkünç bir sembol kazıyacaktı.

Gundar’ın ayrılırlarken şaka yollu vermiş olduğu sözünü tutarak

bir gün ziyaretine gelmesini ümit ediyordu. Muşambayı ve yırtık

zarfları toplayıp atmak üzereyken, mandolanın bir kenara attığı

kılıfının altında kalan son bir mektubu fark etti. Gönderenin

ismine bile bakmadan kâğıdı yırtarak açtı.

İlk kelimeleri okuyunca, kalbi hızla çarpmaya başladı.

Mektup, Alyss’den geliyordu.

Çok sevgili Will,

Bu mektubun mutlu bir anında eline geçmesini dilerim.

Leydi Pauline beni çok çalıştırıyor, ama geçen hafta bana Horace

'ı gezdirmem için bir parça izin verdi. Şu silahşorluk derslerinden biri

için buradaydı Horace. Sana en iyi dilekleri

~ 362 ~

KUŞATMA ALTINDA

ni iletmemi söyledi. Ona sürekli gördüğüm tuhaf bir rüyadan söz ettim.

Kuleye geri dönmüşüz ve Keren ’in kılıcı elimdeymiş. Bana senin

canını yakmamı söylüyormuş ve ben de onu red- dedemiyormuşum.

Fakat sonra sen dünyadaki en tatlı sözleri söylüyörmüşsün ve bu da

Keren ’in üstümdeki etkisini tamamen kırıyormuş.

Horace, bunun bir rüya olmayabileceğini düşünüyor. Bir hatıra

olduğuna inanıyor. Tüm kalbimle haklı çıkmasını ve düşündüğüm şeyi

söylemiş olmanı diliyorum. Horace ayrıca, senin ve benim gibi

insanların meseleler hakkında çok fazla düşündüğümüzü ve öne çıkıp

içimizdekini dile getirmeye zaman ayırmadığımızı söylüyor. Bana

kalırsa haklı da. Bana yaz ve orada söylediklerini tekrar et lütfen. Bu

arada, bizzat Horace 'in tavsiyesine uyacak ve yüreğimdekini dile

getireceğim.

Seni seviyorum.

Alyss

Will, mektubu masaya düşürdü ve olduğu yerde donakaldı.

Cevabını hemen yazabilirdi. Mektubun Alyss’e ulaşması bir hafta

sürerdi. Ancak eyerleyip hazırladığı Çekici dışarıda hazır

bekliyordu ve Redmont’a varması üç gününü bile almazdı. Hızla

yatak odasına dalarak eyer çantalarına yedek kıyafetlerini

doldurmaya başladı. Hancıya Baron Ergell’e iletilmek üzere

birkaç gün ortalarda olmayacağını belirten bir mesaj bırakacaktı.

Ya da bir hafta.

Çizmeleri döşemenin üstünde tıkırdayarak kapıdan çıkıp

~ 363 -

JOHN FLANAGAN

sundurmanın merdivenlerini indi ve eyer çantalarını Çekici’nin

sırtına yükledi. Midillisi, şaşkınlıkla başını yukarı kaldırdı.

Efendisi uzun zamandır görmediği kadar enerjik ve kararlı gö-

rünüyordu. Will, atının sırtına atlamak üzereyken durdu. İçeri

girip kutusunun içindeki Gilet’i aldı ve omzuna attı. Birden artık

hayatında müziğe de yer olduğunu fark etmişti.

Yeniden dışarı çıkarak kulübeyi kilitledi. Tüm benliği, uzun

zamandır tecrübe etmediği bir hisle kaplanmıştı. Birden hissettiği

şeyin ne olduğunu anlayarak usulca gülümsedi.

Mutluluktu bu.

- 364 ~