MİLLİYET YAYIN LTD. ŞTİ. YAYINLARI

Kara Dizi: •

●

Yayın hakkı (Copyright): Milliyet Yayın Ltd. Şti.

●

Birinci baskı: Nisan 1973

Bu kitap ÖZAYDIN Matbaasında dizilip basılmıştır.

NGAIO MARSH

KANLI
ELDİVEN

Türkçesi:
Ayşe BUĞRA

Milliyet YAYINLARI

BAY PYKE PERIOD

ALFRED BELT, çay suyunun kaynamasını bekliyordu. Gözleri duvar takvimine dalıp gitmişti:

Üstte Little Coming Garajı’nın ilânı: «GÜLER YÜZ VE EN İYİ HİZMET GEO. COPPER.» İlânın altında çizmeli bir kedi resmi, en altta da mart ayının takvimi.

Alfred yaprağı kopardı. Mart bitmişti. Elma dallarının arasından gülümseyen küçük bir kızın fotoğrafıyle nisan ortaya çıktı.

Su kaynıyordu. Üzerinde Bay Pyke’ın balık şeklindeki arması bulunan çaydanlığı aldı, çayı demledi. Gazeteyi katlayıp tepsiye koydu. Ekmekler kızarmıştı, onları da gümüş bir tabağa yerleştirdi. Yumurtaları tavadan kaba aktardı. Tepsiyi alıp yukarı çıktı.

Kapıyı vurup içeri girdiği zaman efendisi Bay Pyke Period, hâlâ uyuyordu. Yatağında döndü, sonra kahverengi, iri gözlerini açtı ve bir şeyler mırıldandı. Utanmış, hatta yüzü kızarmıştı. Alfred; «Günaydın, efendim,» dedikten sonra tepsiyi bıraktı ve Bay Period’un, dişlerini rahat rahat takabilmesi için pencereye doğru yürüdü, perdeleri açtı. Green köyü sabah güneşinin altında pırıl pırıldı. Pencereden, tomurcuklanmaya başlayan ağaçlar ve uzaktaki tepeler görünüyordu. Bu sırada köyün öbür ucunda, Bayan Cartell’in AvusturyalI hizmetçisi üst kat pencerelerinden birini açıp toz bezini silkeledi. Evin önündeki çayırda da bir at, sakin sakin otluyordu.

Dişlerini takan Bay Period: «Günaydın, Alfred,» dedi. Şimdi ne dediği iyice anlaşılıyordu.

Alfred yan pencerenin perdelerini de açtı. Buradan küçük bir bahçe görünüyordu. Bahçıvan kulübesi, bir patika ve sokağa açılan bir kapı. Kapının hemen önünde çevresi parmaklıkla sarılı bir çukur vardı. Orada üç işçi duruyordu.

Alfred yatağa dönerken:

«Bu adamlar hâlâ burada, efendim,» dedi. Gözlüklerini ve gazetesini alan Bay Period, çayını doldurmakta olan Alfred’e:

«Ne kadar sıkıcı,» diye karşılık verdi, fakat devam edemedi ve: «Aman yarabbi!» diye mırıldandı. «Lord Ormsbury de gitmiş!..»

«Gitmiş mi, nasıl?»

«Ölmüş yani, ölmüş. Araba kazası. Feci bir şey. Elli iki yaşında ve arkasında kız kardeşini bırakarak... Gazete böyle yazıyor.»

Üzüldüğü belliydi. Alfred sordu:

«Kız kardeşi? Desiree olmalı bu, Lady Bantling, değil mi efendim; Baynesholme’daki?»

«Ta kendisi, Alfred; ta kendisi. Bu adamların da ondan dul gibi söz etmeleri... Bundan hep nefret etmiştir o. Üstelik doğru da değil. Daily Telegraph bu işleri bilmeli.»

Gazeteye daldı. Çocuksu ağzında mutluluğu andıran bir kıvrım belirmişti. Fakat bu kıvrım, bahçeden gelen bir köpek sesiyle yerini nefret ifadesine bırakıverdi:

«Aman Allahım, yine bu köpek... Onun köpeği!»

«Bakarım efendim.»

«Onu görmeye katiyen tahammül edemem. Öleceğimi bilsem bile.»

Alfred çıkarken sordu:

«Başka bir emriniz var mıydı, efendim?»

«Hayır Alfred, teşekkür ederim. Biliyorsun, Bayan Cartell’le Bayan Maitland Mayne yemeğe geliyorlar.»

«Tamam, efendim; 10.20’de burada olacaklar. Kütüphanede bir şey gerekli olur mu acaba?»

«Sanmıyorum. Bayan Maitland-Mayne kendi yazı makinesini getirecek.»

Bir yadan bunları mırıldanan Bay Period, öte yandan gazeteye dalmış görünüyordu. Ama söylemeden yapamadı:

«Dedesi General Maitland-Mayne iyi arkadaşımdı.»

Alfred kendisini tutamadı ve: «Yaa!» dedi. 

«Evet, evet. Babası da. Dunkerk’te öldü o. Büyük kayıp.»

Koridordan ayak sesleri işitildi. Sonra kapı vuruldu ve incecik bir erkek sesi:

«Banyo boşaldı,» diye seslendi. Ayak sesleri şimdi uzaklaşıyordu.

Bay Period’un yüzünde beliren kırışıklarda öfke, can sıkıntısı ve hatta tiksinti karmakarışıktı. Sevmiyordu bu incecik sesin sahibini. Bir evi, bir banyoyu, bir başkasıyle paylaşmayı da. Ama gizleyemediği tepkisini bir başka yoruma bağladı:

«Yedi haftadır banyolarımı geceleri yapmıyor muyum? Bu artık bilinmeliydi.»

Ve sakinleşmiş bir halde ekledi:

«Sağ ol, Alfred; başka bir şey yok.»

Uşak koridoru geçerken Bay Cartell’ın şarkı söylediğini duydu. İncecik sesinden ve köpeğinden, kısacası hayatından memnundu o.

Mutfakta aşçı Bayan Mitchell vardı. Onunla havadan sudan konuşmaya başladılar ve artık baharın gerçekten geldiğini söylediler. Bayan Mitchell bir ara:

«Yukarıda işler iyi mi?» diye sordu.

«Olabileceği kadar.»

Ve bu sırada Bay Cartell’ın köpeği ulumaya başladı. Hem de mutfak kapısının önünde.

Bayan Mitchell:

«Yine bu hayvan!» diye pufladı. Alfred kapıyı açtı. Kocaman bir buldok bacaklarına çarparak bir sıçrayışta içeri girdi:

«İt!..»

Homurdanıyordu. Ama Bayan Mitchell’ın öfkesi daha sesliydi; düpedüz bağırıyordu kadın:

«Defol mutfağımdan!..»

Alfred kadını yatıştırmak için köpeğe daha yumuşak davranmayı denedi:

«Haydi, Pixie!..»

Buldok kuyruğunu sallayıp yaltaklanmaya başlamıştı:

«Yukarıya, Pixie... Sahibine!»

Sonra, tasmasından tuttuğu köpeği hole çıkardı. Yukarıdan bir ıslık sesi geldi, Pixie de neşeyle havlayıp merdivenlere atıldı. Uşak mutfağa girerken:

«Bu kadarı da fazla,» diye söyleniyordu.

«Rezalet canım. Pazarlıkta bu yoktu.»

Sonra masayı işaret etti, aşçı kadın.

«Kahvaltınız hazır, Bay Belt. Taze yumurta da var.»

Alfred memnun olmuştu; ama iskemleye otururken ve peçetesini alırken hareketlerine dikkat ediyordu. Bayan Mitchell’sa derli toplu bir adam, diye düşünüyordu. Aynı zamanda ciddî. Kendisine göre bir havası da var.

Birden kaygılanır gibi oldu. Acaba hazırladığı 1 nisan şakasını aşırı bir uçardık sayar mıydı? Ama yine de onun, içini daha önceden boşalttığı yumurtayı kırışını ve kabuğun ezilişini neşeyle seyretti, sesinin titreyişini önleyemeden de:

«1 nisan!..» deyiverdi.

Bayan Mitchell hafifçe pembeleşen yüzünü elleriyle saklamıştı. Sessizlik fazla uzamış gibi geldi. Alfred’in kızmış olabileceğini düşünüyordu. Ama ellerini çektiği zaman onun gülümsediğini gördü ve sevindi. Alfred parmağını sallıyordu:

«Gülün siz bakalım; gülün, hanımefendi. Ama ben size gösteririm.»

«Bu kadar eski bir numaraya nasıl kandınız ?»

«Dahası da var; biraz önce takvim yaprağını koparırken düşünmüştüm.»

«Zararı yok. Elbezinin altında gerçek bir yumurta duruyor.»

«Elbezi değil; peçete,» diye düzeltti Alfred. On yıldır Bay Period’un yanında çalışıyordu. Sözcükleri öğrenmişti. Kendisini hayran hayran seyreden Bayan Mitchell’a sordu: «Duydunuz mu bilmem; 1 nisan şakası, çok eskilerden gelme bir âdettir.»

«Sahi mi? Bu kadar bilgili olduğunuz halde başka bir iş aramayışınıza şaşıyorum.»

«Yükselme hırsım olmadığını düşünebilirsiniz. Daha doğrusu, şartlar iyi gittiği zaman bu işimi seviyorum. Şimdiki halde de şartlar çok uygun.»

Holdeki telefon çalmaya başladı. Bayan Mitchell:

«Ben bakarım, siz kahvaltınızı rahat rahat yapın,» diyerek dışarı çıktı.

Alfred bir yandan yumurtasını yiyor, bir yandan da Daily Mail’e bakıyordu. Bayan Mitchell:

«Bayan Cartell’mış,» diye döndü.

«Yaa?»

«Nasıl konuştuğunu bilirsiniz: ‘Aman, Bayan Mitchell; siz tam aradığım insansınız,’ diye başladı ve kardeşiyle konuşmaktan vazgeçerek sordu: «Yemeğe iki kişi daha getirirse ayıp olur muymuş.»

«Kimmiş getirecekleri?»

«Bayan Moppett’le arkadaşı. Erkek arkadaşı tabiî. Bir de bana soruyor. Laf işte. Bay Period’a her istediğini yaptırabilir elbette.»

«Ne dediniz peki?»

«Tabiî efendim, dedim. Başka ne diyebilirdim? Mutfağımdan yana korkum yok benim. Pekâlâ doyurabilirim onları.»

Alfred mırıldandı:

«Bay Period bundan hiç hoşlanmayacak.»

«Yok efendim. Küçük hamma dayanamaz o. Bunun için kendisini ayıplıyor değilim. Bay Cartell da aynı şeküde düşünüyor. Hem de kız, Bay Cartell’ın akrabası filan değil. Nereden geldiği belli olmayan; üstelik ihtiyar bir kızın yetiştirmesi!. Bay Cartell’a neden dayı diyor? Çok kötü bir kız o. Ve Bay Cartell da bugün, yarın anlayacak bunu. Söylemedi demeyin.»

Alfred gazeteyi bıraktı, kahvaltısına devam etti. ‘Anlaşmaları böyle,’ diye düşünüyordu; ‘Değiştirmek olmaz. Odalar ayırı. Banyo müşterek. Ve yemeklere iki taraf da, yani Bay Cartell da, Bay Period da misafir davet edebilir.’ Çayını bitirdi. Düşünmeye devam ediyordu: ‘Uzun zaman kendi kendimize yaşadık. Böyle gelgitlere alışamayacak kadar. Zor gelir tabiî.’

Dışarıya kulak kabartan Bayan Mitchell:

«Bay Cartell geliyor,» dedi.

«Onun kahvaltısı yemek odasındaydı.»

Kapı hafifçe vuruldu ve hemen açıldı. Bay Cartell ince yapılı, telâşlı ve daima gergin bir şekilde gülümseyen bir adamdı. Köpeği Pixie arkasmdaydı. Alfred’le Bayan Mitchell ayağa kalktılar.

«Oh... Şey... Günaydın, Bayan Mitchell. Günaydın, Alfred. Kardeşim telefon etti; iki kişi daha getirecekmiş: Bayan Moppett’le arkadaşı. Umarım, sizin için çok zor olmaz, Bayan Mitchell?»

«Merak etmeyin, efendim; idare ederiz.»

«Yapabiliriz demek? Pek güzel. Şey, Bay Period’a haber veririm ben. Güzel.»

Kapıyı çekip çıktı. Yemek odasına doğru giderken ıslık çaldığı duyuluyordu. Alfred yine aynı şeyi düşünüyordu, ‘Bu iş yürümez. Belli bir şey bu. Ben daha önce demiştim zaten.’

■

«DİKKAT! Dikkat! Bir numaralı perona girmiş bulunan ilk dört vagon Rimble, Bornlee Green ve Little Codling istikametinde yola devam edecektir. Arkadaki vagonlar Fortham-Stead ve Ribblethorpe yönüne gidecektir. Dikkat! Dikkat! Bir numaralı perona..»

Nicola Maitland-Mayne, anonsu işitmişti. Yanındaki yolculara dönüp:

«Ama ben hangi vagonda olduğumu bilmiyorum ki,» dedi. «Bu, ilk dört vagondan birisi mi?»

Köşedeki adam:

«Bu beşinci,» dedi. «Bundan sonraki durak da Fortham Stead.»

«Hay, Allah,» diye neşeyle fmiadı Nicola ve yazı makinesini kaptığı gibi trenden indi. Bir başka vagona binerken anons tekrarlanıyordu:

«Rimble, Bomlee Green ve Little Codling yolcuları, lütfen yerlerini alsınlar!»

«Yer nerede ki!» diye mırıldandı Nicola. Vagonun bütün kompartımanları doluydu. Aramaktan vazgeçti. Pencereye dayanıyordu ki, koridorun başında duran uzun boylu bir adam:

«Öteki uçta bir sürü yer var,» dedi.

«Ama benim biletim ikinci mevki.»

Adam güldü:

«Sizin yerinizde olsam denerdim. Kontrol gelirse farkı ödersiniz. Ama gelmeyeceğini garanti edebilirim.»

«Fena fikir değil. Gidip oturayım.»

Adam birinci mevki kompartımanın kapısını açtı. İçeride kimse yoktu. Ama sıralardan birisinde bir melon şapka, bir şemsiye ve bir de The Times gazetesi duruyordu. Bunlar bu genç adamın olmalıydı. Nicola öteki koltuğa oturdu. Adam da koridora çıkıp kapıyı kapattı. Pencerenin önünde, arkası dönük, sigara içiyordu. Nicola kalemini çıkardı, gazetenin bulmacasını açtı:

Soldan sağa, 8. İçinde hasta taşınan araba.

Tren, Cabstock’a girerken o da kelimeyi buluyordu :

«Ne aptalım ben.. Ambulans, tabiî.»

Birden başını kaldırdı ve genç adamın kendisini gülümseyerek seyrettiğini gördü.

«Ben de aynı kelimede takılmıştım.»

«Neredesiniz şimdi?»

«Bitirdim. Ama insan sinir oluyor.»

«Alın benden de o kadar. Ne saçmalıklar yapıyorlar. Aynı bulmaca mı acaba, bakabilir miyim?»

Nicola adamın gazeteyi uzatan elinde, işaret parmağının üstünde kırmızı bir boya lekesi gördü. Bulmacaları karşılaştırırken artık ahbap olmuşlardı. Nicola’nın bulmacası da çözüldüğü zaman Bornlee Green’i geçiyorlardı. Genç adam Times’ı katlarken:

«Sözcük bilgisi yönünden aynı çizgideyiz!» dedi.

Bu kompartımana girişini hatırlayan Nicola gülümsedi:

«O konuda belki ama, tren yolcusu olarak değil.» Ve sordu: «Neredeyiz şimdi?»

«Codling’e geliyoruz. Ben burada ineceğim. Ne kötü.»

Nicola kalkmıştı:

«Ben de.»

Genç adam bu duruma oldukça sevindi.

«Sahi mi? Aman, ne güzel. Sizi kapıya kadar götürebilirim. Paltonuzu giyecek misiniz? Şunu bana verin. Aaa, nedir o? Bir yazı makinesi mi? Şapkamın kusuruna bakmayın, akşam bir toplantıda olacağım da. Haydi, gelin!»

Little Colding’de onlardan başka kimse inmemişti. İstasyon binası, güneşin altında uzayıp giden tozlu köy yolunun önünde kartondanmış gibi görünüyordu. Nicola yol arkadaşının cebinden de ikinci mevki bir bilet çıkmasına hiç şaşmadı.

Kapıdaki memur, onu:

«Hoş geldiniz, Bay Bantling,» diye karşıladı.

Nicola da biletini verdi. Çıktılar. Dışarıda perişan bir araba ve sakin görünüşlü bir şoför vardı. "Genç adam onunla selâmlaştıktan sonra, Nicola’ya:

« İşte, Blodbath. Onu sizin için göndermiş olmalılar,» dedi.

«Öyle mi dersiniz? Peki, neden Blodbath?»

Genç adam güldü:

«Ooo... Görmüyor musunuz, her an parça parça olabilir. Tabiî içindekilerle birlikte. Onun için Blodbath. Yani kan küveti.»

Bu sırada şoför yanlarına geldi:

«Günaydın, efendim. Hammefendi, acaba Bayan MaitlendMayne midirler?»

«Evet, benim,» dedi Nicola.

Copper, arabanın kapısını açtı ve:

«Siz de gelebilirsiniz, efendim. Bay Cartell sizi de almamı söyledi,» dedi.

Bunun üzerine genç adam, Nicola’ya dönerek bağırdı:

«Nasıl, nasıl? Siz de mi bizim müzmin bekârın evine gidiyorsunuz?»

Nicola bir şey anlamamıştı:

«Ben, Bay Pyke Period’un evine gidiyorum. Bir yanlışlık mı var?»

«Hayır, tam tersi. O halde buyurun, gidebiliriz artık.»

Arabaya yerleştiler. Motor şaşılacak bir gürültüyle çalıştı, araba zangır zangır titredi. Genç adam:

«Ben üvey babamı görmeye gidiyorum. Adı Harold Carteb’dır. Bay Pyke Period’la aynı evde kalıyorlar.»

«Ben de Bay Pyke Period’ın sekreteri olacağım.»

Sarsıla sallana bertiyorlar, yoldan bir yığın toz kaldırıyorlardı. Bantling, içten bir şekilde:

«Pek sıkıntılı olabilecek bir yolculuğu güzebeştiriyorsunuz,» dedi ve kız daha teşekküre vakit bulamadan, otobüs biletçilerini taklit edercesine bağırdı: «Lütfen, sıkı tutununuz.»

Tam bu sırada hurda Bloodbath, kanalizasyon boruları taşıyan bir kamyona çarpmamak için yoldan çıkmış ve anî bir frenle durmuştu. Kamyonun şoförü küfretmeye başladı. Genç adam da onu: «Bizi öldürmek mi istiyorsun?» diye payladı. Kılı bile kıpırdamayan şoför bir yığın uğraşmadan sonra motoru çalıştırmayı başarmış, yeniden yola koyulmuştu. Olup bitenlere de, söylenenlere de aldırdığı yoktu. Nicola köyün anacaddesine girdiklerini ve Green’e doğru gittiklerini fark etti.

«Korkudan titriyorsunuz, değil mi?»

Gülüyordu. Sonra genç kızın kulağına fısıldadı:

«Niçin Bloodbath dediğimi işte anladınız. Köyde bir başka taksi daha var; ama Bay Period, nedense hep Copper’ı ister.»

Ve şoförü kuşkulandırmamak ister gibi seslendi:

«Çarpmanıza kıl kalmıştı. Ne dersiniz, Bay Copper?»

Adam homurdandı:

«Yolu babalarının malı sanırlarsa böyle olur elbette. Sonra... O kanalizasyon tesisatını Bay Period’ın evinin tam önüne yapmayı da kim akıl etti? Onun böyle bir şey istediği filan yoktu ki.»

Sonra konuşmaya dalıp biraz geciktiği için direksiyonu alelacele sola kırdı ve frene asıldı. Georgien tipi küçük bir evin önünde durmuşlardı. Genç adam:

«İşte geldik,» dedi ve Nicola’nın yazı makinesiyle kendi şemsiyesini alarak dışarı çıktı. Çok iri yapılı ve uzun olduğu halde çevikti. Para çantasını çıkarırken, Copper:

«İstemez, Bay Bantling,» dedi. «Bay Period ödedi.»

«Yaa! Neyse, sen yine de alıver şunu.»

«Sağ olun, Bay Bantling. Ama gerçekten gerekli değil. Bayan Maitland-Maine, tamam mı? Hazır mısınız?»

«Çok teşekkür ederim, Bay Copper, tamam.»

Nicola yere basınca bayağı rahatlamıştı. Tatlı tatlı gülümsedi. Araba da kendine özgü gürültü patırtısıyle sarsıla sarsıla uzaklaştı.

İçeriden sesler gelmeye başlamıştı. Biraz sonra kapı açıldı ve alpaka ceketli, ufak tefek yapılı, esmer bir adam göründü. Bantling ona:

«Günaydın, Alfred,» dedi. «Bayan Maine’ı da getirdim.»

«Günaydın, efendim! Beyler ikinizi de bekliyorlardı.»

Tam bu sırada Pixie deli gibi havlayarak dışarıya fırladı. Alfred; «Yavaş!» diye bağıracak oldu. Pixie sesini kesti, siner gibi oldu ama, genç kızın üstüne atlayıp ön ayaklarını onun omuzlarına dayamaya vakit de buldu. Genç adam, hayvanı kovdu. Nicola’ysa, kendine gelmeye çalışıyordu. Neye uğradığım anlayamamıştı. Alfred bir şeyler söylemek zorunda kaldı:

«Kusura bakmayın, efendim; sizi sevdi de ondan.» Ve yol gösterdi: «Böyle buyurun, efendim.»

Sade, ama gayet zarif döşenmiş bir hole girdiler. Nicola burasını reklam dergilerindeki resimlere benzetti. Ev de, evin döşenişi de tıpatıp Georgien sitiline uyuyordu. Başkaca bir özelliği yoktu. Alfred sağdaki kapıyı açtı:

«İsterseniz kütüphaneye geçin, efendim. Period şimdi gelir.»

Nicola içeriye girdi. Genç adam da arkasuıuaıı geldi ve yazı makinesini pencerenin yanındaki masaya bıraktı. Kız belli belirsiz bir kaygıyla çevreyi inceliyor, Bantling de onu süzüyordu. Göz göze gelince genç adam mırıldandı:

«P. P. için ne yapacağınızı çok merak ediyorum. Size inşallah, başsağlığı mektuplarını daktilo ettirmez.»

«Anlamadım? Ne demek istediniz?»

«Göreceğiz. En iyisi kendi işime bakayım. Bana iyi şanslar dileyin.»

Sesinin tonu Nicola’ınn ilgisini çekmişti, baktı. Ağzımn kenarı aşağıya doğru hafifçe kıvrılmıştı.

Genç adam bir düşünceden kurtulmak istermiş gibi ve belli belirsiz fark edilebilecek şekilde silkindi:

«İnsan hiç bir şeyi pek fazla istememeli, değil mi? Değmez.»

Nicola içini dolduran kuşkuları unutuverdi:

«Ne diyorsun sen? Tabiî istemeli. Hem de her zaman.» Sonra kabara kabara ekledi: «İstemek yarı yarıya başarmaktır.»

Genç adam dalgın ve bir başkasına söyler gibi:

«Ne budalaca söz!» dedi.

«Ben beğenirim.»

«Sana inanmak isterdim. Neyse... Yemekte ne yazık ki beraber olmayacağız; ben annemle yiyeceğim.»

«Eh, iyi şanslar öyleyse.»

Bantling gülümsedi:

«Sağ ol; iyi daktilolar.»

«Sana da. Eğer avlanacaksan, iyi avlar...»

Av sözcüğünün, aklına nereden ve niçin geldiğini bilmiyordu. Ama kapıya doğru yürüyen genç adamın birdenbire durduğunu ve kendisine esrarengiz bir ifadeyle baktığını gördü. Bir an sürdü bu. Sonra arkadaşı çıkıp gitti.

Nicola düşünmemek istercesine işe koyuldu. Yazı makinesini ve mumlu kâğıtları çıkarıp yerleştirdi. Sonra da kütüphaneyi daha esash şekilde keşfe koyuldu. Burası da hol gibi kişiliksiz, ama zarifti. Pencere yola ve bir gül bahçesine bakıyordu.

Şöminenin üzerinde suluboya bir resim vardı. Duvarlarda sporla ilgili birkaç resim, kılıcını yıldırımlara doğru uzatmış bir Muhafız Alayı askerinin ve bir piknik sofrasında toplanmış Edward devri soylularının tabloları. En karanlık köşede de «Soy ağacı» görünüyordu.

Kitaplara gelince: Çeşitli romanlar ve Handley Gross’ın bir kopyası. «Kim kimdir?» le «Soyluların şecereleri» ötekilerden ayrı olarak bir başka köşede duruyordu. Bunlardan başka, raflara büyük çerçeveler içerisindeki fotoğraflar da yerleştirilmişti.

Nicola pencereden yola baktı: Kanalizasyon inşaatının yamnda, gelirken çarpışmaktan zor kurtuldukları kamyon duruyor, işçiler de içindeki boruları boşaltmaya çalışıyorlardı.

Koridordan erkek sesleri geldi. Nicola, konuşanların yol arkadaşıyle üvey babası olduğunu tahmin etti. Ve tam Bantling’i düşünecekken Bay Period içeriye giriverdi.

■

UZUN boylu, yaşlıca bir adamdı Bay Period. Hafifçe kambur duruyordu. Büyük, kahverengi gözleri, kır saçları ve küçük bir ağzı vardı. Çok güzel giyinmişti. İyi dikilmiş twit bir elbise, ona uygun bir gömlek ve kravat.

Elini uzatıp Nicola’ya doğru yürüdü. Dışişleri ya da ekonomik işler bürosunda çalışan önemli bir kişiyi andırıyordu.

«Geldiğinize çok sevindim,» dedi.

El sıkıştılar. Bay Period devam etti:

«Söyleyin bana, lütfen. Çok merak ediyorum, siz Basil’ın kızısınız, değil mi?»

«Evet,» dedi Nicola. Fakat Bay Period’a yetmedi bu.

«Basil Maitland-Maine, değil mi?»

«Evet. Ama bunu fazla büyütmek istemiyorum.»

Bay Period coşmuştu:

«Ne yapıyorsunuz? Öyle eski ve soylu bir aile ki... Çok önemli bir nokta bu.»

Nicola güldü:

«Bence bir yığın söz kalabalığı. Hepsi o kadar.»

«Peki, peki. Demek, siz sevgili Basil’in kızısınız. Emindim ama, şimdi çok, çok sevindim. Çünkü dedeniz en iyi arkadaşımdı. Benden biraz yaşlıydı ve hiç belli etmezdi.»

Nicola’ya gelince; dedesini her zaman aksi, burnu büyük bir egoist olarak hatırlardı. Bu yüzden, uygun bir karşılık verebilmekte güçlük çekti.

Bay Period başını sevimli bir şekilde yana eğmiş onu seyrediyordu. Sonra neşeyle:

«Şimdi açıklıyorum işte. Sekreter bulmaları için baş vurduğum yerden bana bir sürü ad verdiler. Ben de hemen sizi seçtim. Neden, biliyor musunuz?» diye sordu.

Her şey Nicola’yı tedirgin ediyordu. Bu sorunun aklına getirdiği ihtimaller de öyle. Ama Bay Period’un yarı aptal, yarı çocuksu halinde de içini acımaklı bir yakınlıkla burkan bir şeyler vardı. Sonuçta gülümseyip başını sallaması gerektiğine karar verdi ve öyle de yaptı.

Bay Period tam bir delikanlı tavrıyle koltuğun koluna oturmuştu. Nicola’ya da karşısında yer gösterdikten sonra konuşmaya devam etti:

«Neden, biliyor musunuz?» Ve tekrarladığı sorusunun karşılığını açıklamaya çabaladı. «Çünkü... Düşündüm ki... Off, ne kadar zormuş açıklamak. Ama söyleyeceğim işte: Düşündüm ki, ortak bir alanda çalışıyor olacağız. Aynı dili konuştuğumuzu söylemek istiyorum.» Biraz bekledikten sonra ekledi: «Şimdi beni iyice tanıyorsunuz. Antika bir mata olduğumu anlamışsınızdır. Periodlardan kalma eski bir parça...»

Nicola espriye gülümsedi. Ama, ‘bunu kim bilir kaç defa tekrarlamıştır,’ diye düşünmeden de yapamadı. Ve Bay Period şakıyordu:

«İki snop olarak aramızda kalsın. Hiç bir şey beni, sizin siz olmanız kadar sevindiremezdi. Neyse... Eşitliğin öneminden bu kadar çok söz edilen günümüzde böyle konuşmamak gerek.» Alt dudağını ısırıp omuzlarını kaldırdı; «Kötü olmayalım.»

Nicola fırsatı kaçırmadı, konuyu açtı:

«İşimin ne olduğunu bana tam olarak söylemediler.»

Bay Period neşesini yitirmedi.

«Çünkü onu ben de tam olarak bilmiyorum. Şimdi o konuya gelelim:»

Fakat «o noktaya» gelmek için yine de epey vakit geçti. Bay Period konudan konuya atlayarak konuşup duruyordu. Sonunda bir kitap yazdığını açıkladı. Bir yayınevinden teklif almıştı.

«Ne güzel!» dedi Nicola. İçtendi. «Bir yayınevinden teklif almak ne güzel.»

Bay Period güldü:

«Tabiî, sevgili çocuğum. Teklifi hiç bir zaman ben yapamazdım. Önce benimle alay ettiklerini sandım. Değilmiş. O zaman kabul ettim.»

«Anılarınızı mı yazacaksınız?»

«Yok, değil. Ama onun gibi bir şey aslında. Buna rağmen imkân yok tahmin edemezsiniz ne olduğunu.»

Nicola gerçekten de tahmin edemiyordu.

«Nasıl anlatsam, bilmem ki... Güleceksiniz. Günümüzde olmadık insanları olmadık yerlerde görebiliyorsunuz. Akıllı, başarılı insanlar elbette. Ama yine de olmaları gerektiği gibi değiller. Kendilerini öyle bir yerde buluverince şaşırıyorlar yani.»

Sorun bir parça anlaşılmıştı. Bay Period’a bir «görgü» kitabı yazması teklif edilmişti. Nicola, yayınevinin en uygun adamı seçtiğini kabul etti. Okuduğu tek görgü kitabı, erkek kardeşiyle tavan arasında buldukları kitaptı. Ondan hatırladığı tek cümle de şuydu:

«Bir hanımın sokakta yürürken, omzunun üstünden arkaya bakması, onun kötü yetiştiğini gösterir.»

Erkek kardeşi bu cümleyi sık sık tekrarlar dururdu. Ha, bir de şu vardı:

«Aile fertleri arasında daima bir mesafe olmalıdır. Kız kardeş odaya girdiği zaman erkek kardeş ayağa kalkmalı, gideceği zaman da ona kapıyı açmalıdır. Buna karşılık kız kardeş, ağabeyinin bu incelik ve dikkatini fark ettiğini belirtecek şekilde gülümsemek ya da teşekkür etmelidir.»

Bay Period, kızın düşüncelerini okumuş gibi:

«Tabiî, hepimiz Victorya devrinden kalma kitapları biliyoruz,» dedi. «Sonra zamanımızda da bir iki şey yazıldı. Ama bunlar yeterli değil. Şimdi...»

Şimdiyse Nicola’ınn, Bay Period tarafından yazılmış notlan toparlayıp uygun başlıklar altında daktilo etmesinin zamanı gelmişti. Başlıklar «Balo,» «Önemli küçük kurallar,» «Ufak bir akşam yemeği,» «Partide,» «Mektuplarda hitap meselesi,» «Öğle yemeğinde» gibi şeylerdi. Bunlardan başka «her çeşit yazışmalar» için uzun bir bölüm ayrılmıştı.

Nicola, Bay Period için mektup yazmanın çok önemli bir mesele olduğunu kısa zamanda anladı. Kendisi, özellikle başsağlığı mektuplarında eşsizdi.

■

NİCOLA pencerenin yakınındaki masada, Bay Period da kenardakinde çalışmaya başladılar.

İş oldukça dikkat istiyordu. Bay Period akima gelenleri rasgele not etmişti. Hangi fikrin hangi bölüme ait olduğunu kestirebilmek epeyce zordu. Sözgebşi, şöyle bir şey: «Peçetenizi katlamadan, olduğu gibi masanın üzerine bırakın.» Nicola biraz düşündükten sonra, bunu «Yemek kuralları» bölümüne uygun buldu. Ama Bay Period’a çekingen ve kaçamak bir göz atmaktan da kendini alamadı.

Bay Period gözlerini önündeki mektup kâğıdına dikmiş, düşünüyordu. Bir önsezişle, Nicola’nın kendisine baktığını fark etti ve açıkladı:

«Dostum Desiree Bantling’e bir iki satır yazıyordum. Telegraph gazetesi ondan ‘dul bayan’ diye söz etti... Ormsbury’nin ölüm ilânını her halde görmüşsünüzdüır.»

Dul Bayan Lady Bantling’in kocası ölmüş mü, yoksa kadıncağızı terk mi etmiş! Nicola’nm bu konuda hiç bir fikri yoktu.

«Hayır; görmedim,» diye karşılık verdi.

Bay Period, işinin zorluğunu güzelce belirtecek bir ustalıkla içini çekti:

«Başsağlığı dilemek! Ne kadar da zordur bu mektuplar!..»

Ve yeniden yazmaya koyuldu. Arada bir notlarını karıştırıyordu. Kütüphane tam sessizliğini buldu. Fakat çok geçmedi ve sinirli bir sesin, üst kattan açıkça işitilebilecek bir şekilde bağırdığı duyuldu.

«Allah'ın cezası aptal herif; sana sorduğuma zaten bin kere pişman oldum.» 

Az sonra da o sesin sahibi olan adam hızla aşağıya inip koridoru geçti ve ön kapıyı çarpıp çıktı. Nicola, pencereden yol arkadaşının kıpkırmızı bir yüzle, şapkasını kızgın kızgın sallayarak yola çıktığını gördü ve; ‘şemsiyesini unutmuş,’ diye düşündü. Bay Period da mırıldandı:

«Aman Allahım.. Andrev’in öfkesi yine üstünde. Tanıştınız her halde?»

«Evet, bu sabah. Birlikte geldik onunla.»

«Andrev Bantling. Şimdi sözünü ettiğimiz Lady Bantling’in oğludur o. Bizim Desiree de Ormsbury’ nin kız kardeşi. Baba Bantling yani Andrev’in babası onun üç kocasından ilkiydi. Ailenin yedinci baronu.»

Bay Period her zaman olduğu gibi ailenin yığınla dal budak salmış şeceresini sayıp dökmeye başlamıştı. Sonra bambaşka bir sesle soruverdi:

«Sevgili Nicola, acaba aile dostu oluşumuzdan yararlanabilir miyim?»

«Elbette, efendim. Lütfen çekinmeyiniz.»

«Çok iyisin, Nicola. Teşekkür ederim. Her halde fark etmişsindir; bu evde yalnız kalmıyorum. Harold Cartell adında eski bir arkadaşımla beraberim. Anlaşmayı yeni yaptık, inşallah ikimizin de işine gelir. Harold Cartell, Andrev’in üvey babası ve vasisi. Kendisi emekli hukuk müşaviridir. Sana Andrev’in annesinden söz etmeme gerek yok. Çok ünlüdür o.»

«Kendisine hâlâ Lady Bantling deniyor sanırım.»

«Evet. Kaç defa evlenirse evlensin, unvanından vazgeçemez.»

«Aslında, o artık Bayan Cartell’dır, değil mi?»

«Şimdi değil. Şimdi Bayan Bimbo Dodels. Eh, Bantling... Cartell... Dodels... Sıra böyle!»

«Anladım.»

Nicola sonunda bu hanımın büyük ününü hatırlamıştı.

«Evet. Lord Bantling’in hukuk müşaviriydi Cartell. Şimdi de Andrev Bantling’in vasisi. Bu arada ben de ikinci vasiyim. İnşallah bir tatsızlık çıkmaz. Lord Bantling’in ölümünde bir sürü karışıklık olmuştu. Andrev az kaldı mirastan pay alamıyordu. Meseleyi Cartell halletmişti. Desiree ile beraberlikleri de bu şekilde oldu. Ama anlaşmalarına imkân yoktu. Bununla beraber, ayrıldıktan sonra da Hal, Andrev’in vasisi olarak kaldı. Andrev altı ay sonra yirmi beşine basacak, ondan sonra da kendi işlerini kendisi yürütebilecek. Muhafız Alayındadır. Ama ayrılıp ressam olmak istiyor. Deminki tartışma da her halde bu yüzdendi. Şimdiye kadar bütün Bantlingler Muhafız Alayında hizmet ettiler. Eğer ille resim yapmak istiyorsa, bunu eğlence olarak da yapabilir. Düşünün, Nicola; babası sağ olsaydı bu işe ne derdi?»

Sıkıntıdan yüzü kırış kırış olan Bay Period, aynı ifadeyle başmı salladı. O da çok üzülüyordu bu işe.

«Peki, affedersiniz; Andrev neden Lord Bantling değil?»

«Çünkü Desiree, babasının ikinci karısıydı. İlk karısından bir başka oğlu var.»

Nicola son derece kibarca:

«Şimdi anladım,» dedi,

«Size bütün bunları niçin anlattığımı belki merak edersiniz. Söyleyeyim: Hem konu hoşuma gidiyor, hem de ev halkıyle tanış acağmıza göre kimliklerini bilmeniz iyi olur diye düşünüyorum. Öğle yemeğine Harold’ın kız kardeşi Corrie Cartell geliyor. Buralarda oturur. Koruduğu bir kızcağızı da yanında getirecek. Onu nereden evlât edindiğini de Allah bilir. Kendisine yeğenim diyor. Adı Mary Kaltson.

Bir de uygunsuz lâkabı var; «Fino» diyorlar. Neyse. Anladığıma göre Bayan Cartell, ayrıca bir erkek arkadaşım da getirecekmiş. Bırakalım onu da, biz yine Desiree’ye dönelim. Şimdi Bimbo ile, Baynesholme’da bir evde oturuyor. Buradan iki, üç kilometre uzakta. Andrev öğle yemeğine sanırım oraya gidecek. Annesi onu bekliyordu, inşallah Londra’ya dönmeye kalkışmaz. Zavallı çocuk... Çok yorucu olur bu.»

«Yani Bayan Dodels... Lady Bantling demek istiyorum; hâlâ Bay Cartell ile görüşüyor mu?»

«Elbette. Hem de sık sık. Desiree öyle şeylere aldırmaz. Çok değişik bir insandır. Başkalarının diyebileceklerine metelik vermez. Sözgelişi, onun Ormsbury’nin ölümünü nasıl karşılayacağım hiç kimse bilemez. Oysa özbeöz kardeşi, iyisi mi, gelince hiç bir şey söylemeyeyim. Sadece yazmak yeter. Fakat, yavrum; ben bu bitip tükenmez dedikodularla canınızı sıkıyorum. Çalışalım daha iyi.»

Yeniden işlerine eğildiler. Nicola notlarla uğraşırken yarım kalmış bir mektuba rastladı. Satırlar: «Aziz dostum,» diye başlıyordu: «Ne desem, bilmem ki. Yalnız, kaybınızın yerine konamayacak...» Burada bir boşluk bırakılıp devam edilmişti. «... ve çok değerli eski bir dosttu kendisi.» Böylece devam edip gidiyordu. Nicola bunu «Mektuplarınız» bölümüne yerleştirip yerleştirmemeyi düşündü. Acaba bir örnek miydi? Sonunda işin içinden çıkamadı ve onu Bay Period’a verdi:

«Bunun hangi bölüme ait olduğunu çıkaramadım.»

Bay Period mektuba baktı ve kıpkırmızı oldu:

«Hayır hayır; kitaba ait değil bu. Benim aptallığım. Teşekkür ederim.»

Kâğıdı dosyasının altına itti. Yazdığı mektubu katladı ve zoraki olduğu apaçık bir neşeyle sordu:

«Bu iş de bitti. Acaba bunu köyden postalayabilir miydiniz?»

Nicola:

«Elbette,» dedikten ve bunu not ettikten sonra işine koyuldu. Ama ne kadar saklamaya çalışsa da patronu sinirlenmiş, o da bunu bal gibi fark etmişti. Bu sıkıntılı durumu önleyemiyor, ikide bir göz göze geliyor, sonra da bir şey yokmuş gibi başlarmı çeviriyorlardı. Sonunda Nicola:

«Kusura bakmayın. Çalışırken hep karşımdakine bakarım, kötü bir alışkanlık,» diye açıklamak zorunda kaldı.

«Yok, yavrum yok. Bu sadece benim kabahatim.»

Bay Period durumu halletmişti. Sonra kendini zorlayarak devam etti:

«Önemsiz bir mesele hakkında, acaba size danışabilir miyim diye düşünüyordum.»

Nicola ne diyeceğini bilemedi. Bay Period açıkladı:

«Saçma bir şey aslında. Yayınevi kapak için güzel bir fotoğrafımı istiyor da. Ashnda fotoğraf değil de portre. Bir portrem olduğunu sanıyorlarmış. Oysa yok.»

«Yazık, ama o kadar da önemli değil. Bir fotoğrafla idare edersiniz artık.»

«Evet, başlangıçta ben de öyle düşündüm. Ama dostlar o kadar ısrar ettiler ki, sonunda karakalem bir şeye razı oldum. İnsan ne diyeceğini bilemiyor.»

Nicola, Bay Period’ın bu işe bayıldığını ve ressama iyi para vereceğini anlamıştı. Nitekim bir iki ünlü artistin adı geçti. Sonra da Bay Period, birdenbire:

«Agatha Troy’un böyle şeylerle uğraşamayacağım söylemesi ne fena. Geçenlerde...» Bay Period çok önemli birinin admı söyledi: «Onu da reddetmiş. Tabiî bu durumda benim için hiç umut yok.»

Nicola tam; «Geçenlerde,» diye başlayacaktı ki, kendini tutmayı başardı ve, ‘az daha bir pot kıracaktım,’ diye düşündü. Bay Period, konuşması için ısrar edecekti; bereket versin, Andrev Bantling geri dönmüş, onun da dikkati genç adama çevrilmişti. Andrev yolda hızlı hızlı yürüyordu. Kemikli yüzünde sert bir ifade vardı ve şapkasını sallamaya devam ediyordu.

«Dönüyor,» dedi Nicola.

«Andrev mi? iyi iyi. Niye geldi acaba?»

Mesele biraz sonra anlaşıldı. Andrev yanlarına gelmişti.

«Rahatsız ettiğimin farkındayım. Ama Bay Period, mümkünse sizinle konuşmak isterdim.»

«Tabiî oğlum, tabii.»

«Nicola’dan gizli bir şey değil. Yine de kimsenin canım sıkmak istemem.»

«Eh, buna alışmıştır sanırım. Çünkü ben de onun canını sıkmaktan başka bir şey yapmıyorum, istersen yandaki odaya geçip, kendisini rahat bırakalım.»

Andrev, Nicola’dan özür diledikten sonra odanın kapışım açtı. Bay Period da hafifçe eğildi.

«Kusura bakmazsın, değil mi yavrum?»

Yan odaya geçtiler. Nicola yeniden çalışmaya başladı. Ama çok geçmeden koridora açılan kapıda ufak tefek, sinirli ve zayıf bir adam belirdi.

«Özür dilerim...» Çevreye bakındı, sonra da: «Hay Allah kahretsin,» diye söylene söylene kapıyı çekip çıktı. Bay Cartell’di bu.

Saat on birde Alfred, Nicola’ya kahve, bisküvi ve Bay Period’ın selâmlarını getirdi, bir zorluk çıkarsa kendisine telefon edebüeceğini söyleyip gitti.

Hiç bir zorluk çıkmadı. Bununla beraber Nicola, kahvesini içerken fazla daldığını ve önündeki kâğıda bir şeyler çizdiğini fark etti:

7 inci

,

,

Lord Bantling (ölmüş)

,

,

,

,

,

,

Desiree: Ormsbury ile evli (ikinci)

,

8 inci

,

Lord Bantling

‘Aman Allahım, ne yapıyorum ben,’ diye düşündü; ‘Eğer bu iş uzarsa ben de bir Pyke Period olup çıkacağım.’

Aradan iki saat daha geçti. Ev çok sakindi. Uzaklardan bazı sesler geliyor, arada bir de yoldaki inşaatın gürültüleri duyuluyordu. Nicola patronunu düşünmeye başladı: Ne tip bir snoptu o? Lordlardan birisine aşırı derecede bağlı olan snoplardan biri miydi? Yoksa tek özellik ve gururları kendilerine verilen bir unvanı reddetmek olan eski ailelerden birine mi mensuptu?

Yok ama, bunlardan hiç biri uygun düşmüyordu ona. Bay Period’ı bir unvam geri çevirirken düşünmek imkânsızdı. Bununla beraber... Derken Nicola’nın dikkati yeniden yola çevrildi: Üç kişi eve doğra geliyordu. Pixie onlara uzun uzun havladı.

Bunlardan biri şişman, kırmızı yüzlü, çarpık şapkalı, bastonlu ve orta yaşlı bir hanımdı. Yanında saçları yapılı, solgun bir kızla, Nicola’ınn korkunç bulduğu bir delikanlı vardı. Bu iki genç, arkadan yürüyordu. Hanım ise önde, bastonunu kazılara doğru uzatmış, bir şeyler söylüyordu. Nicola onun kalın sesini duyuyordu; gürültülü kahkahalarını da. Bir ara, hanımın dalgaya geldiği bir sırada kızın, delikanlıyı öptüğünü de gördü ve, ‘ilişkiye bak,’ diye düşündü.

Eve yaklaştıkları zaman Pixie, genç adama doğru atıldı ve aynı anda sırtına tekmeyi yedi. O zaman da karşılama törenini bırakıp uluya uluya kulübesine kaçtı. Bu arada genç adam sakin sakin gülümsüyordu. Köşeyi döndüler. Şimdi öteki pencereden görülebiliyorlardı. Kanalizasyon çalışmasını incelediler.

Bu sırada içeride ayak sesleri duyuldu. Kapılar açıldı ve Bay Cartell bahçe kapısına kadar giderek misafirleri buyur etti. Nicola onun, yüz çizgileriyle şişman hanıma benzediğim ta buradan gördü. ‘Kız kardeşi olacak,’ diye düşündü. Yanındakiler de «Fino» denilen kızla onun arkadaşı olmalıydı. İçinden, ‘ınister Period’ın telâşına şaşmamalı,’ diye geçirdi.

Gözden kayboldular. Ama holden hararetü konuşmaların gelmesi gecikmedi. Özellikle Bay Period’ın sesi işitiliyordu. Derken Andrev Bantling kütüphaneye giriverdi.

«Merhaba. Seni yemeğe davet etmeye geldim. Berbat bir şey olacağı kesin. Kendisiyle dargın olduğum eşek kafalı üvey babam, Allah'ın belâsı kız kardeşi, korkunç bir kız. Bir de adı ağza alınmayacak rezil bir herif. Hadi gel.»

«Gelmesem olmaz mı dersin?»

«Katiyen olmaz. Pyke Period çok kızar böyle şeylere. Deminden beri de herkese seni anlatıp duruyor.»

«Hiç bir şey içmek istemiyorum.»

«Domates suyu buluruz. Hadi gel. Gelmen gerek.»

Nicola daktilosunu kapatıp kalktı. Genç adam da: «Aferin,» diyerek onun koluna girdi.

«Öyle korkunç bir sabah geçirdim ki. Senden ne haber?»

«Fena değil.»

«Kitap mı yazıyormuş?»

«Ben iyi bir sekreterim; patronumun işlerini herkese anlatamam.»

«Eh, ben de hiç bir şeye şaşacak halde değilim. Resimle ilgin var mı?»

«Evet. Resim yapıyorsun, değil mi?»

«Nereden biliyorsun?»

«İşaretparmağmdaki boyadan.»

«Akıllı bir kız olduğun belli zaten... Bak burada kim var?»

Alfred ön kapıda kızü saçlı, şahane gözlü, solgun dudaklı, çok güzel bir kadım buyur ediyordu. Kadının arkasında kendisinden epeyce genç, ama silik bir adam vardı.

«Merhaba, anne. Merhaba, Bimbo,» diye gelenleri karşıladı Andrev. Desiree Dodels ya da Bantling, âdeta bağırdı:

«Bir tanem... Burada olman ne güzel!..»

Bimbo da: «Merhaba,» dedi. Ve Nicola tanıştırıldıktan sonra hep birlikte salona geçtiler.

Nicola böylece,sonradan kendileriyle hem çok güzel, hem de çok korkunç günler geçireceği bir sürü insanla tanışmış oluyordu.

ÖĞLE YEMEĞÎ

BAY PERIOD, Nicola’yı herkese gösterip duruyordu. Onu Bay Cartell’a, tekrar tekrar da Lady Bantling ya da Bay Dodels’a tanıştırdı. Bayan Cartell’a da. Yalnız onun evlâtlığına ve evlâtlığın arkadaşı Leonard Leiss’a takdim ederken epey isteksiz görünüyordu.

Bayan Cartell:

«Hakkınızda epeyce şey duyuldu,» dedi.

Bay Cartell da bu arada yeniden özür dilemek fırsatını buldu:

«Kusura bakmayın, az önce sizi rahatsız ettim. Bay Period’ı arıyordum da..»

«Fino» da konuştu:

«Merhaba! Galiba steno biliyorsunuz. Ben de denedim ama beceremedim, bıraktım.»

Bay Leiss ise, Nicola’ya bomboş gözlerle bakıp elini gevşek bir şekilde sıktı. Nicola dikkat etti: İri gözleri hep öyle ifadesiz bakıyordu. Kocaman bir ağzı ve küçücük bir çenesi vardı. Renk ve biçim bakımından aşırı derecede iddialı bir gömlek giymişti. Saçlarından da keskin bir briyantin kokusu geliyordu. Bununla beraber, daha doğrusu bunlara rağmen, onun inşam daha ilk bakışta niçin tedirgin ettiğini söylemek imkânsızdı.

Bay Cartell aslında doğuştan kuru ve soğuk bir adamdı. Ama o gün özellikle sıkıntılı ve kaçak bir hali vardı.

«Amca,» dedi Moppett; «Benimkini Leonard hazırlayabilir mi? Tam istediğim gibi yapar da...»

Bay Period bunu işitince bir an için gözlerini yumdu, Bay Cartell da bunun farkına vardı. Bayan Cartell ise, havayı değiştirmek ister gibi, yüksek sesle:

«Şu zamane kızları ne kadar rahat oluyorlar, insan şaşırıp kalıyor,» dedi; arkasından da gürültülü bir kahkaha koyverdi.

Leonard iki martini hazırladı. Andrev de Nicola’ya bir bardak domates suyu getirdi ve yanma oturdu. Fazla konuşmadılar, Nicola onun arkadaşlığından memnundu.

Bay Period’ın doğum günü yakın olmalıydı. Lady Bantling kendisine bahk biçiminde bir kâğıt ağırlığı hediye etti. Nicola ilkin, onun buna aşırı derecede sevindiğim sandı. Ama işin aslı biraz sonra anlaşıldı.

«Sevgili Desiree, ne kadar düşüncelisin. Bu benim armam... Hem de tıpatıp aynı biçimde. Duruşu: da öyle. Şuna bakın!»

Rüzgârdan uçuşmasınlar diye notlarının üzerine konacak olan bronz ağırlık masada elden ele dolaştı. Sonunda da Andrev onu götürüp Bay Period’ın masasına bıraktı. Döndüğü zaman Moppett âdeta üzerine atılırcasma:

«Andrev,» dedi. «Leonard’a resimlerinden söz et. Bir yığın galeri sahibini tanıyor; sana müthiş yardımı dokunabilir. Hadi, anlatsana.»

«Bilmem ki, Moppett...»

«Hadi hadi. Ben idare ederim. Hey, Leonard! Seninle biraz konuşacağız.»

Leonard elinde bardağıyle yanlarına geldi.

«Peki; ne anlatacaksınız bakalım?»

Andrev, Nicola’ya dönmüştü:

«Gidiş hangi trenle?»

«Bilmem...»

«İşin ne zaman biter?»

«Dörtte filan, her halde.»

«Yirmi geçe bir tren var. Seni götürürüm, oldu mu?»

Andrev’in annesi yanlarına geldi; tatlı tatlı gülümsüyordu.

«Bizim gitmemiz gerek. Öğle yemeği erken yenecek. Akşam parti var da. Tabiî seni de bekliyoruz. Gelirsin, değil mi?»

«Pek sanmam.»

«Istesen kalırsın. Sana gerçekten ihtiyacımız var. Daha erken haber vermeliydim ama, ancak dün karar verdik. 1 nisan partisi olacak. Bimbo bütün gün sağa sola telefon edip durdu.»

Bimbo oturduğu yerden seslendi:

«Haydi şekerim, gidelim artık.»

Lady Bantling, ona «Peki,» dedikten sonra iyi günler diledi ve elini Nicola’ya uzattı.

«Sık sık gelecek misiniz buraya?»

«Sanırım.»

«Bay Period’a söyleyin, sizi bize getirsin. Haydi Harold, içkiler için teşekkür; Allaha ısmarladık, Pyke. Yemeğe geleceğini unutma.»

«Nasıl unuturum... Şey, Desiree; şey diyecektim. iyisi mi sen bu işi... Ne dersin, ha?»

«Ne diyorsun şekerim.»

Gidip adamı yanağından öptü. Sonra da Leonard’la Moppett’e bir göz attı.

«Allaha ısmarladık.»

Andrev de doğrulmuştu. Nicola’ya:

«Tren saatına doğru seni ararım,» dedi.

Bay Period’la vedalaştı, üvey babasına buz gibi bir tavırla Allaha ısmarladık dedi.

Bay Period ise gerçekten hayret içindeydi.

«Şaşılacak şey; Desiree bümiyor. Ne onun ne de Andrev’in haberi var! Acayip şey!»

Bayan Cartell sordu:

«Neyi bilmiyorlar?»

«Ormsbury’yi... Erkek kardeşinin durumunu. Ben de Telegraph’da gördüm.»

Bayan Cartell:

«Desiree ünlü partilerinden birini vermeyi kararlaştırdı mı, bazı şeyleri asla bilmez. Kardeşinin ölümü bile erteleme nedeni olamaz. Üstelik, Antipodes’a gittiğinden beri. Ormsbury’den hiç bir haber de gelmedi. Duyduğum kadarıyle, yirmi yıldır da deli gibi içiyormuş.»

Bay Period mırıldandı:

«Böyle konuşmasana, Hal!»

Moppett’le Leonard içkilerini alıp bir köşeye çekümişlerdi. Ara sıra güldükleri işitiliyordu.

Bayan Cartell bir şeyler anlatıyordu: «Mufter’a; ‘bunun ne demek olduğunu hepimiz pek iyi biliriz,’ dedim. O da, ‘biliriz ama izin vermemeniz gerekir,’ dedi. Bu adamın esprisi var.» Moppett pis pis:

«Gülecek miyiz yani?» dedi.

Daha önceden kahkahalar atmaya başlamış olan Bayan Cartell bozuluverdi ve birdenbire susup Moppett’e acıklı acıklı baktı. Moppett’in karşısında öyle çaresiz bir hali vardı ki, onun hakkında hiç de iyi şeyler düşünmeyen Nicola’ınn bile içi burkuldu. Duruma Bay Period da üzülmüştü:

«Bu da söylenecek şey mi, Mary?1» dedi.

«Çok ayıp gerçekten,» dedi Bay Cartell. «Ona galiba biraz daha sert davranman gerek, Gerie.» Leonard işi şakaya vurdu:

«Moppett’i adam etmek için hah gibi dövmeli.» Ama Moppett oralı bile olmadı.

«İstersen bir dene.»

Bu sırada Alfred geldi ve yemeğin hazır olduğunu haber verdi. Nicola bu kadar tedirgin olduğunu hiç hatırlamıyordu. Hava müthiş gergindi. Herkes birbirine iğneli sözler söylüyor, hırlamak için sebep yaratıyordu.

Bayan Cartell yeni bir araba almıştı. Moppett, George Copper’ın garajında gördüğü Scorpion’ı anlattı. Leonard da arabanın üstünlüklerini sayıp döktü:

«İşte o arabayı almak isterdim. Tabiî iyice pazarlık etmek gerek!» dedi ve küstah bir tavırla arkasına yaslamp ıshk çalmaya başladı.

«Gidip bir daha bakalım mı?» diye sordu, Moppett.

«Tabiî. Ne kaybederiz?»

Bu konuşma, Nicola’ya önceden planlanmış gibi geldi.

Alfred, Bay Period’ın önüne bir zarf bıraktı.

«Nedir bu?»

«Muhtardan efendim. Getiren çocuk acele olduğunu söyledi.»

«Yemekte tedirgin edilmekten hiç hoşlanmam. Neyse, bir bakalım. Özür dilerim.»

Mektup çok kısaydı. Bitirdiği zaman Bay Period kıpkırmızı oldu. Alfred’e dönerek:

«Karşılık vermeyeceğim,» dedi. «En iyisi gidip muhtarı görmek.»

Alfred çıktı. Bay Period bir süre sustu ve Bay Cartell’ı alttan alta süzdü. Sonunda da açıkladı:

«Çok üzgünüm, Hal. Ama senin Pixie yine bir işler karıştırmış. Evet...»

«Ne yapmış?»

«Okul Aile Birliği toplantısında altı sokak köpeğiyle birlikte çiçek tarhlarının altını üstüne getirmiş. Toplantıdakiler kovalamaya kalkınca da hiç aldırmamış; üstelik hırlamış onlara.»

Tablo Nicola’ınn gözlerinde canlanıverdi: Birtakım saygıdeğer hanımlar tarhların çevresinde yarı öfke, yarı korkuyla koşuşuyorlar, Pixie de bunu oyun sanıyor, ona göre yapıyor numarasını.

Bayan Cartell gürültülü kahkahalarından birini salıverdi:

«Sen zaten köpeklerden anlamazsın, birader. O canavarı yamnda tutmakta niçin ısrar edersin, bilmem ki.»

«Çok cins bir köpektir, Gernie. Herkes onu kasabadaki yarışmaya sokmamı istiyor.»

Bayan Cartell alayla sordu:

«Kim bu herkes? Sakın muhtarın kendisi olmasın?»

Bay Cartell umursamadan direndi:

«Herkes önerdi.»

Ama kız kardeşi tam bir küstahlıkla arkasını bırakmadı:

«Karışık cinsler, melezler için ayrı bir yarışma açmaları gerekirdi o zaman.»

«Sen. Pekinuva’nı sokacak mısın?»

«Ötekilere haksızlık olur bu. Çevrede onunla boy ölçüşebilecek köpek yok ki.»

«Süs köpeklerini sevenler için, belki.»

Bay Period araya girdi:

«Bir şeyler yapman gerekecek, Hal. Senden başka kimse söz geçiremez Pbde’ye.»

«Alfıred’i de dinler.»

«Fakat Alfred bu arada onunla uğraşamaz.»

Bayan Cartell şirretliğinden vazgeçeceğe benzemiyordu:

«Doğru; hele azdığı zaman...»

«Amaaan, Gernie!..»

Bay Cartell hızla ayağa kalkmıştı. Tam bu sıra bahçede, Pbde’yi tasmasından tutmuş, sürüklemeye çalışan bir rahip göründü. Üstü başı perişandı zavallının. Pixie ayaklarını germiş direniyor, biır grup işçi de bu eğlenceli çekişmeyi katıla katıla seyrediyordu. Bay Cartell bahçeye fırladı. Bay Period da peçetesini attığı gibi:

«Bu kadarı fazla artık. Benim kusuruma bakmayın,» diyerek yemeği terk etti. Çıkarken kapıyı da çarpmıştı.

Leonard’la Moppett kimseye ve hiç bir şeye aldırış etmeden gevezeliklerine devam ediyorlardı. Sonra birbirlerine sarılmış olarak pencereden neşeyle, dışarıda olup biteni seyre koyuldular. Bu arada Hıristiyan hoşgörürlüğünü son kırıntısına dek harcamış bulunan rahip, Bay Period’la Bay Cartell’ın özür dilemelerine karşı puflayıp duruyordu. Sonunda Bay Period’ın omzuna dostça vurdu, ama Bay Cartell’ın yüzüne bile bakmadan yürüyüp gitti. Alfred hâlâ debelenen Pixie’yi götürdü. Bay Period’la Bay Cartell da birbirlerine epeyce öfkelenmiş olarak geriye döndüler. Leonard’la Moppett ise, olup bitenlerin kendilerini ne kadar eğlendirdiğini saklamaya hiç gerek görmemişlerdi.

Bay Period konuşmak için kendini zorladı.

«Eh, neden söz ediyorduk bakalım?»

Moppett açıkça burun kıvırdı. Gernie Cartell:

«Bu canavarı gerçekten defetmen gerek, Hal,» dedi. Kardeşi kendisine öfkeli öfkeli bakınca da ekledi: «Bu yüzden kendine bir sürü düşman ediniyorsun.»

Bay Cartell kötü kötü homurdandı:

«Bak, bu son söylediğin doğru!»

Korkunç bir sessizlik oldu. Bay Period neden sonra:

«Allah’ın hikmetine bak,» dedi. «İyi eğitim, hayvanlar için bile ne kadar önemli.»

Bundan sonra da en sevdiği konuda, yani «soy» sorunu üstünde konuşmaya başladı. Pixie’nin karışık kanından girip, insan için kanın öneminden çıktı. Soysuz bir yaratık yirmi yıl açık vermeden yaşayabilirdi ama, sonunda kesinlikle bir haltlar karıştırırdı. Konuşma, elma tatlısı gelene kadar bu biçimde sürdü. Nicola, Bay Period’ın, gerçekten de «Bir parça gülünç» olduğunu üzülerekkabul etmek zorunda kalmıştı.

Bay Period bu arada kendisinin nasıl yetiştirildiğini anlattı. Bütün görgü kurallarına tam bir titizlikle uyuyordu ailesi. Hatta babası bir seferinde onu yanlış bıçak tuttuğu için sofradan atmıştı.

Bay Cartell sonunda ağzını sildi, arkasına yaslandı ve:

«Azizim, Bay Period,» dedi. «Böyle şeyler tabiî ki önemlidir. Ama bir dereceye kadar Fazla titizlik de doğru değildir bence.»

«Bence de bu tip şeylerin üzerinde kuvvetle durulması gerektir, kuvvetle»

O zamana kadar konuyla ilgilenmez görünen ve sadece, evlât edindiği yeğenini sevgiyle seyreden Bayan Cartell bağırıverdi:

«Bana kalırsa, biır insan böyle şeylerden çok fazla söz ediyorsa, onun ailesinde bir bozukluk var demektir.»

Sözlerinin Bay Period üzerindeki müthiş etkisini fark etmemişe benziyordu.

«Bu da ne demek?» diye itiraz etti Bay Period.

«Yanlış mı yani?»

Bay Cartell sinirli sinirli güldü.

«E sonuçta hepimiz Âdem Baha'dan geliyoruz.»

«Evet,» dedi Bay Period; «Bu düşünce günümüzde pek moda oldu. Ama unutmamak gerek: Soyun en değerli bireyinin doğması için birkaç neslin geçmesi gerekiyor.»

Bay Cartell soğuk soğuk:

«O kadar beklemeden de değerli insanlar yetişebiliyor. Bazı insanların bu işi bu kadar ileri götürmelerine şaşıyorum. Eski bir aileden gelmiş gibi görünebilmek için adını kilise kayıtlarına ekleyen birisini duymuştum,» dedi.

Bay Period çatalını düşürdü. Leonard ilgiyle sordu:

«Bir miras sorunu mu vardı?»

Moppett de ısrar etti:

«Nasıl farkına varılmış, anlatsanıza.»

Bay Cartell:

«Halka duyurulmadı tabiî,» dedi ve ekledi: «Anlatılacak fazla bir şey de yok.»

Bundan sonra konuşma daha da zorlaştı. Leonard, Moppett’in kulağına bir şeyler fısıldadı. O da masadakilere dönerek:

«Bizim kusurumuza bakmayın,» dedi ve açıkladı: «Leonard’ın arabasında bir bozukluk var. Garajdaki aptal herif ne olduğunu bir türlü anlayamadı. İkide yeniden gelmemizi söylemişti.»

«Eğer Copper’dan söz ediyorsanız, gayet aklı başında ve güvenilir bir adamdır o.»

Bunları Bay Period söylemişti. Leonard oralı görünmeyen bir tavırla mırıldanarak sordu:

«Sanırım iyi de bir ailedenmiş ve sonradan düşmüş, değil mi?»

Bay Period sapsarı olmuştu.

Bayan Cartell:

«Pek tatlıdır, Copper,» dedi.

Bay Period’sa kekeledi:

«Tabiî, çok iyidir.»

Leonard sözü değiştirdi:

«Bay George Copper’ı pek güzel idare edebilirim, sanıyorum. Sigara içebilir miyim?»

Bayan Cartell tabağmdaki peyniri bitirdi. Kardeşi daha da öfkelenmiş görünüyordu. Bay Period’sa hıncını almayı denedi ve Leonard’a dönerek:

«Sigara için izin istemenize ne gerek var? Siz zaten gitmiyor muydunuz?» diye sordu. 

Leonard ceplerini karıştırmaktan başka bir şey yapmadı.

«Paketimi arabada unutmuşum. Moppett, tatlım, bana bir sigara atsana.»

Bay Period altın tabakasını açıp:

«Lütfen buradan alın,» dedi. «Türk sigarası bunlar. Belki sevmezsiniz ama ben eski tiryakiyim, başkasını içemiyorum.»

«Evet, değişiklik olur,» diyerek Leonard bir sigara aldı. Sonra da tabakaya bakıp: «Ne güzel,» dedi. Söylediği en yalın cümleler bile bazen aykırı kaçıyordu. Ya da o bunu özellikle böyle yapıyordu. Moppett de: «Bir bakayım,» diyerek tabakayı aldı.

Bay Period:

«Bu bana sevgili Lady Bashington’dan kalmıştı,» dedi. «Aslında on sekizinci yüzyıldan kalma bir iskambil kutusudur. Kapağının eşsiz olduğunu söylediler. Üzerinde bazı işaretler vardır. Burada pek fark edilmiyor; ışıkta bakarsanız...»

Moppett pencereye gitti, Leonard da yanındaydı. Çok geçmeden ünlü bir şarkının sözlerini mırıldanmaya başlamıştı: «Eğer aynı şeyleri kastediyorsak ben razıyım. Bazı şeyler göründüğü gibi değildir. Ama ben yine de razıyım.»

Şarkıya Moppett de neşeyle katıldı.

Bu sırada Alfred gelerek Bay Period’ı telefondan istediklerim bildirdi. Adam özür dileyip gitti.

Leonard yeniden masaya döndü. Kibar görünmeye kendini zorlayarak bir daha özür diledi:

«Ayrılmak istemezdik, ama gitsek iyi olacak.» 

Bay Cartell:

«İzin, sizin;» dedi.

Bayan Cartell atıldı:

«Yemeği yer yemez gitmek olur mu böyle? Hal amcanızla Bay Period sizi çok ayıplayacaklar.»

Tedirgin olmuş gibi gülüyordu.

Moppett kendinden beklenmeyecek kadar kibar bir tavırla Bay Cartell’a veda etti. Leonard da onun gibi yaptı. Sonra Moppett, Bayan Cartell’a: «Eyvallah,» dedi ve gittiler.

Epeyce süren bir sessizlikten sonra, Bay Cartell kız kardeşine döndü ve:

«Özür dilerim ama, sana bu delikanlının acayip biri olduğunu söylemek görevimdir,» dedi.

Bay Period geri dönmüştü. Teklif etti:

«İsterseniz kahveleri salonda içelim.»

Nicola özür dileyip yazı makinesinin başına dönmek için can atıyordu. Ama Bay Period, genç kızı bırakmadı, kibar bir şekilde koluna girerek salona götürdü. Nicola, onun ellerinin titrediğini fark etti. Yaşlı adam:

«Size yeni bulduğum bir şeyi göstermek istiyordum,» dedi. «Bir hazine benim için.»

Odanın öbür ucuna gittiler. Orada kahverengi kâğıtlara sarılmış bir paket duruyordu. Adam açtı; içinden suluboyayla yapılmış bir ev resmi çıktı.

«Aman, ne kadar hoş!»

«İmzasız bir Getman olduğunu sanıyorum. Ama benim için asü önemli yanı, bunun Ribblethorpe’daki dedemin evi olmasıdır. Ne yazık ki yandı. Bunu eski eşyalar satan bir dükkânda buldum. Ne şans, değil mi?»

Alfred kahveleri verdi. Nicola, Bay Cartell’la kız kardeşinin tartışmalarım duymazlıktan gelmeye çalışıyordu. Ama Bayan Cartell, Alfred çıkar çıkmaz kardeşine yüksek sesle saldırdı:

«Durmadan önyargılar yağdırıyorsun. Günümüzde bütün gençler böyle konuşuyor. Moppett bana onun çok akıllı olduğunu söyledi. Şehirde bir yerde çalışıyormuş.»

«Bana kalırsa, gereğinden fazla akıllı. Peki, ne yapıyormuş şehirde bir yerde?»

«Ne olduğunu tam bilmiyorum. Fakat çok hüzünlü bir geçmişi olduğunu büiyorum. Annesi sanatçıymış. Babası da Bangok’ta ölmüş.»

«Çok aptalsın, Gernie. Senin yerinde olsam bu arkadaşlığı kesmek için elimden geleni yapardım. Beni ilgilendirmez tabiî.» Ve üstüne basa basa ekledi: «Mary bana, her ne kadar büyük bir iyi niyetle amca diyorsa da, hiç bir şekilde onun amcası filan değilim.»

«Anlamıyorsun kızcağızı.»

«Anlamaya da çalışmıyorum.»

Nicola mırıldandı:

«Artık işimin başına dönmeliyim, iyi günler, Bayan Cartell.»

«Daktilo yazıyorsunuz, değil mi? Bay Period bana, Basil Maritland—Maine’ın kızı olduğunuzu söyledi. Babanızı iyi tanırım, birlikte ava çıkardık.»

Bay Period:

«Basil hepimizin iyi arkadaşıydı,» dedi.

Bay Cartell, anlaşılmaz bir terslikle söze karıştı:

«Ben tanımıyordum kendisini.»

Şaşkın şaşkın birbirlerine baktılar. Toparlanan Bayan Cartell oldu;

«Bugünlerde pek değiştiniz, Bay Period. Böyle özel sekreterler filan... Yakında bize, kitap yazdığınızı söyleyeceksiniz galiba.»

Ve yüksek sesle güldü. Nicola kütüphaneye döndü.

■

NICOLA aşırı derecede yufka yürekliydi, herkese acırdı. Şimdi de kendisini gülünç durumlara soktuğu için Bay Period’a acıyordu. Ayrıca, Bayan Cartell için de üzülmekteydi. Hem gürültücü ve akılsız oluşuna, hem de canavar Moppett’in ona yaptığı kötü davranışlara.

Nicola, bu kadarla da kalmıyor, her zaman gergin ve sinirli olduğundan Bay Cartell’a da acıyordu. Kendisini küçük gördükleri için öbür misafirlere karşı kız kardeşini tutmak zorunda kaldığından Bay Period’a öfkelenmiş ve çatmıştı.

Buna karşılık, Moppett ile Leonard’a acımak Nicola’nın bile elinden gelmiyordu.

Sonunda düşünmeyi bırakıp çalışmaya başladı ve kendisini nezaket kuralları içerisinde unuttu. Aklın yalnız, o da arada bir, Andrev geliyordu. Üvey babasıyle aralarında acaba neler geçmişti? Andrev’ in, annesinin partisinde kalması gerektiğini biliyor, ama yine de trende onunla beraber olmayı istiyordu.

Patronu içeriye girdiği zaman aradan yarım saat geçmişti. Bay Period hâlâ solgundu, buna rağmen Nicola’ya sevgiyle gülümsedi.

«Bana aldırmayın siz, çalışın; küçük bir not daha yazacağım.»

Masasına oturup çalışmaya başladı. Biraz sonra farkında olmadan, Leonard’ın söylediği şarkıyı mırıldanmaya başlamıştı: «Eğer kasdettiğimiz şeyler aynı ise ben razıyım...»

Birdenbire yaptığının farkına varıp öfkeyle bağırdı:

«Hay Allah... Bu berbat şey de nereden takıldı aklıma! Nicola, yavrum; ne korkunç bir delikanlı, değil mi? İnsan içine çıkacak şey değil.»

Nicola aynı fikirde olduğunu söyleyerek onu yatıştırdı. Ama Bay Period arada bir öyle derin derin iç geçiriyordu ki, Nicola sık sık ona bakmaktan kendini alamadı.

Bay Period sonunda mektubunu bitirdi, zarfın üzerini yazdı ve başını ellerinin arasına alıp öylece durdu.

Nicola da yazmayı bırakmış, pencereden dışarıya bakıyordu. Bisikletli, şişman bir polisin eve doğru gelmekte olduğunu gördü.

«Dışarıda bir polis var.»

«Nasıl? Sahi mi? Noahes’dır her halde. Ne istiyor acaba? Konser bileti satacaktır kesinlikle.»

Biraz sonra Alfred geldi.

«Teğmen Noahes sizi görmek istiyor, efendim.»

«Ne varmış Alfred, öğrenebildin mi?»

«Bilmiyorum, efendim. Önemli olduğunu söyledi.»

«Pekâlâ, Alfred; gönder buraya.»

Teğmen Noahes’ın çarpıcı özellikleri, iri yapısıyle yumuşak başlılığıydı. Bir polis için bile fazla iri ve inanılmayacak kadar uysaldı. Bay Period, Nicola’yı tanıştırdığı zaman kaba, fakat yumuşacık bir sesle: «iyi akşamlar küçük hanım,» dedi ve birkaç dakika işine engel olacağı için özür diledi. Nicola onları yalnız bırakmak gerektiğini düşünüp dışarı çıkmaya hazırlandı, ama Bay Period bırakmadı. Hatta kalması için direndi. Nicola, Teğmen Noahes’ m aksini istediğini seziyordu. Buna rağmen, zoraki oturdu. Ayrıca, Bay Period’ın kendisini öven sözlerini de dinlemek zorunda kaldı. Nicola’ya güvenebileceğini söylüyordu. Teğmen sonunda:

«Peki, efendim,» dedi. «O halde işimize bakalım.»

«Oturun, Noahes, lütfen. Mesele nedir acaba? Temsil filan mı var yoksa?»

«Hayır, efendim. Bu sefer değişik bir şey. Birisini tanıyıp tanımadığınızı soracaktım.» Ve Nicola’nın duymadığı bir ad söyledi. Ama Bay Period kendisini tutamadı ve o adı bağıra bağıra tekrarladı.

«Leiss!.. Leonard Leiss mı dediniz?»

«Evet, efendim; onu demek istemiştim.»

«Kendisini ilk defa bu sabah gördüm.»

«Ya... Peki efendim, işleri basitleştiriyor bu. Demek ilk defa karşılaştınız. Yani hiç bir ilginiz yok onunla?»

«İlgim mi?»

«Evet, bunu sormuştum. Ya Bay Cartell? Tanır mıydı onu?»

«Hayır, Bay Cartell da tanımazdı. Bu sabaha kadar Leiss’la ikimizin de hiç bir ilgisi olmadı. Bu genç adamın bizimle herhangi bir ilgisi olduğu hâlâ da söylenemez.»

«Teşekkür edeırim, efendim. Acaba Bay Cartell’ı görebilir miyim?»

«Bana bak Noahes, sözü nereye getirmek istiyorsun, Allah aşkına? Nicola, yavrum, durun biraz.»

Nicola daktilo yazmayı bıraktı. Bay Period devam etti:

«Arkadaşıma gitmeyin, lütfen,» dedi.

«Demek istediğim şu» diye söze başladı Teğmen: «Birtakım olaylar olmuş. George Copper, yarım saat kadar önce bana geldi ve Leonard Leiss adında birinin kendisinden bir Scorpion almak istediğini, kefil olarak da sizinle Bay Cartell’ı gösterdiğini söyledi.»

«Aman Allahım!..»

«Bilirsiniz, Bay Period; biz kuşkulu durumları, yasaya açıkça aykırı olmasalar da soruştururuz.» Ve meslek ağzını kullandı: «Henüz ham, ama olgunlaşacak meyveleri.»

«Devam et, Noahes!»

«Elimizde Leisse’ın fişleri var, aynı işi bir defa daha yapmış. Anlaşılmayacak bir yanı yok meselenin. Ama sizin adınız karıştığı için... Bir de yanında, Bayan Cartell’ın evlât edindiği bir hanım bulunduğundan, sessizce halletmemiz belki daha doğru olur diye düşündük. Üstelik bazı karışıklıklar da var.»

«Karışıklıklar mı dediniz?»

«Evet efendim, karışıklıklar. Bu Bay Leiss, epey bir zamandır genç bir kızla birlikte bazı işler çeviriyormuş. Kızın tarifi, ne yazık ki Bayan Cartell’ın yeğenine tıpatıp uyuyor.»

Uzun bir sessizlik oldu. Sonunda Bay Period:

«Feci bir şey bu,» diyebildi.

«Demek bu adama adınızı kullanmak yetkisini hiç bir şekilde vermediniz?»

«Katiyen.»

«O zaman, Bay Cartell’la konuşabilirim.»

Bay Period zile bastı.

Fakat Bay Cartell, durumu hiç de Bay Period gibi karşılamadı. Nicola; ‘hukuk müşavirliğinden kalma bir davranış olmalı bu,’ diye düşündü.

Bay Cartell:

«Meseleyi bana bildirdiğiniz için çok teşekkür ederim, Teğmen,» dedi. Yüzü kıpkırmızı olmuştu, yine sinirliydi. Devam etti: «Çok doğru davrandınız.»

«Teşekkür ederim, efendim.»

«Evet, çok doğru hareket ettiniz. Ben de olsam, aynı şeyi yapardım. Durumu hemen kız kardeşime bildireceğim. Bu adamla ilgisini hemen kessin. Mary Raltson’ın da onunla görüşmesini yasaklasın. Copper da ilişkisini hemen durdurur elbet.»

Noahes bir şeyler söylemek istedi. Ama Bay Cartell fırsat bırakmadı.

«Bay Leiss’a beni kefil göstermek hakkını vermek, elbette ne Bay Period’ın, ne de benim aklımdan geçerdi. Zaten bizden böyle bir izin alınmadı. İstense de reddedilirdi. Yalnız, Copper’a hemen telefon edip Leiss’la ilgisini kesmesini söylemeli. Bayan Raltson da eve dönmeli. Sanırım hâlâ oradadırlar... Peki ama, sana ne oluyor Noahes?»

«Efendim, mesele şu ki, George Copper’ın artık satışı durdurması da, Bayan Raltson’ın geri dönmesi de söz konusu olamaz.»

«Peki ama, neden?»

«Çünkü Copper onları kaçırmak budalalığını yapmış. Leiss arabayı almış ve Bayan Raltson’la birlikte çekip gitmiş. Nereye gittiklerini de Allah bilir.»

■

İNSANIN yaşadığı olayları tarafsız olarak değerlendirebilmesi çok zor oluyor. Bu iş Nicola için de böyleydi. Aradan zaman geçecek ve ancak ondan sonradır ki, o andaki izlenimlerini, duygularını, asıl önemlisi, bütün ayrıntıları fark edecekti.

Sözgelişi, şu anda dikkatine çarpan şey sadece, Bay Period’ın olup bitenlerden yılgınlık duyarken, Bay Cartell’ın sinirlenip öfkelenişiydi. 

Bay Cartell bir iki kere öksürdükten sonra sert bir tavırla:

«İzlenmeleri gerekir tabiî,» dedi; sonra da sordu: «Bay Copper, acaba bütün satış işlemlerini tamamlamış mı? Mal el değiştirmiş mi yani?»

«Ödemeye mahsuben Bay Leiss’ın eski arabasını kabul etmiş. Beş para etmez bir döküntü tabiî. Bay Leiss arabayı, sözde denemek için almış. Beğenirse işlem tamamlanacakmış.»

«O halde garaja dönmeleri gerek.»

Teğmen Noahes, üstüne basa basa:

«Öyle olması gerek,» dedi. «Ama dönerler mi, bilmem. Arabayı satıp işin içinden sıyrılabilir. Yapmadığı iş değil ki.»

Bay Cartell:

«Telefon edebilir miyim, Pyke?» diye sorup ayağa kalktı. Ama Noahes onu bırakmadı.

«Bir sakıncası yoksa, telefonu ben edeyim.»

«Nasıl isterseniz.»

Bu sırada Bay Period ceplerini telâşlı telâşlı karıştırıyordu.

«Tabakamı ne yaptım acaba?»

Nicola:

«Yemek odasında bıraktınız galiba. Gidip getireyim,» dedi. Dışarı çıkarken telefonun çaldığını duydu.

Yemek masası kaldırılmıştı, pencereler açıktı ve sigara tabakası ortada yoktu. Alfred geldi, tabakayı o da görmemişti. Nicola yemekten ayrılırken onu pencerenin kenarında gördüğüne emindi. Bunu söyleyince Alfred’in yüzü allak bullak oldu.

«Ben ortalığı toplarken orada değildi, efendim.»

«Eh; o zaman Bay Period belki de alıp başka bir yere koymuştur.»

Ama aklına, Bay Period’ın telefona çağrıldığı ve tabakayı almadan çıktığı geldi.

«Ortalığı topladığım sırada pencere açıktı,» dedi Alfred. «Ve kapattığımı iyice hatırlıyorum.»

Nicola inceledi: Oda birinci kattaydı ve pencere gül bahçesiyle yandaki bahçe kapısına bakıyordu. Kapının önünde de kanalizasyon çalışmaları devam ediyordu. O dışarıya bakarken yola bir kürek dolusu toprak atıldı. Ama görünürde işçi yoktu. ‘Çitin arkasında bir yerde olmalı,’ diye düşündü. Sonra A1fred’e dönüp:

«Aldırmayın,» dedi. «Nasıl olsa buluruz.»

«İnşallah buluruz, efendim. Çok değerli bir şeydi.»

«Farkındayım.»

Ne yapacaklarını bilemeden duruyorlardı. Bay Period geldi.

«Nicola, şekerim; Andrev Bantling telefonda. Seni arıyor. Acaba holden konuşabilir misin? Kütüphanede biraz işimiz var da. Kusura bakmayın.»

«Ah, siz kusura bakmayın. Rahatsız ediyorum, Bay Period. Tabakanız burada yok.»

«Ama ben gayet iyi hatırlıyorum,» diye başladı Bay Period. «Neyse zararı yok. Hadi yavrum, siz telefona bakın.»

Nicola telefona gitti. Andrev Bantling hemen:

«Sonunda seni bulabildim,» dedi, «işler nasıl? Period’ın sesi bir tuhaf geliyordu.»

«Çok meşgul.»

«Gerçekten de ağzı fazla sıkı bir sekretersin sen. Neyse, trende konuşturmasını bilirim. 15.30’a yetişemezsin, değil mi?»

«Hiç sanmıyorum.»

«O zaman seni sokaklarda beklemem gerekecek. Oturacak hiç bir yer yok. Boyresholme da berbatlaştı, çünkü...»

«Neden?»

«Moppett’le Leonard, aile fotoğraflarını seyretmek bahanesiyle oraya geldiler de ondan. Altlarında da harika bir araba var. Ne oluyor dersin?»

«Benim hemen gitmem gerek. Gevezeliği sonra yaparız.»

Nicola telefonu kapattığı gibi kendisini kütüphaneye atmıştı. Bay Period’la Bay Cartell konuşmalarım kesip ona baktılar. Noahes bir yerlere telefon etmeye çalışıyordu. Nicola soluk soluğa haberi verdi:

«Baynesholme’daymışlar... Scorpion’la gitmişler.»

Bay Cartell atıldı:

«Noahes, Copper’a hemen telefon et! Arabaya atlayıp gelsin.»

Noahes şaşkın şaşkın sordu:

«Hangi arabaya?»

Bay Period sabırsızlanmıştı: 

«Bloodsbath tabiî. Başka ne olabilir? Çabuk ol, Noahes.»

Noahes telefonda konuşmaya başlamıştı.

«Çabuk ol,» dedi Bay Cartell de. «Hem sen de gelsen iyi olur.»

Teğmen konuşmaya devam ediyordu:

«Peki, George; doğru. Şimdi tamam.»

Bay Cartell:

«Haydi, Noahes!» diyerek dışarıya çıktı ve Alfred’den şapkasıyle paltosunu istedi. Bay Period arkasından:

«Artık benim tabakamı ne yaptıklarım da sorarsın,» diye seslendi.

«Ne dediniz, ne dediniz?»

«Lady Bashington’ın iskambil kutusu... Yani, sigaralarım...»

Uzun bir sessizlik oldu. Derken Bay Cartell paltosunu sırtına geçirmeye uğraşarak içeriye girdi.

«Ne demek istiyorsun, Pyke? Tabakanı onların aldığını mı?»

«Allah bilir, ama sen yine de bir sor bakalım. Unutma!»

■

DESÎREE, yani Lady Bantling (eski Bayan Cartell, şimdiki haldeyse, Bayan Dodels), salonda oturmuş gülümsüyordu. Bir yandan sigarasını içmekte bir yandan da Moppett Raltson’la Leonard Leiss’ı dinlemekteydi. Haklarında ne düşündüğünü kimse söyleyemezdi. Yüzü iyice boyanmıştı. Kızıl saçları koltuğun yeşil kumaşıyle hoş bir zıtlık yaratıyordu. Genel görünüşüyle de pek eğleniyora benziyordu.

Moppett, Leonajrd’ın sanata olan ilgisinden ve büyük ressamları çok iyi tanıdığından söz etmekteydi. Sonunda dayanamayıp sordu:

«Acaba sizin galeriyi gezebilir miyiz? Bir sakıncası yoksa...»

«Gezin tabiî,» dedi Desiree. «Bütün Bantling soyunu görmüş olursunuz. Şık pantolonlu erkekler, geniş alınlı, güzel gerdanlı hanımlar. Andrev size her şeyi anlatabilirdi, ama ortadan kayboluverdi. Benim de gidip Bimbo’ya yardım etmem gerek. Partide hazine arama oyunu oynanacak. İpuçlarını şür şeklinde yazmaya karar verdik. Bimbo’nun da başı şiirle pek hoş değildir. Ayrıca, o resimlerden pek bir şey anladığım da yok. Eğer benim de resmim yapılacaksa, öyle karanlık suratk şeyler yerine modern, ışıklı, neşeli, hatta kaba görünüşlü bir portreyi tercih ederim.»

«Çok haklısınız, Lady Bantling,» dedi Leonard.

Öne doğru eğilmişti ve saçlarındaki briyantin kokusu doğruca kadımn burnuna geliyordu. Lady Bantling onu hiç bir şey söylemeden dinledi. Sonra da:

«Resimle pek ilgim yok zaten,» diyerek konuyu değiştirdi. «Andrev bir resmimi yaptı, ama ben pek bir şey sezemedim. Macbeth’in üç cadısından birisine benzetti beni.»

Kapı açılmış, Bimbo gelmişti. Ona döndü:

«Ooo, hoş geldin şekerim. Şiirlerle aran nasıl?»

Bimbo, Leonard’a soğuk soğuk baktıktan sonra:

«İlham perisinin bana yüz verdiği yok,» dedi. «Senin yardım etmen gerekiyor, Desiree. Yedi tane daha yazmamız gerek.»

Moppett, atıldı:

«Biz de yardım edelim mi? Eğer açık saçık şeyler istiyorsanız, Leonard’dan iyisini bulamazsınız. Niye yazılıyordu şiirler?»

Bimbo ona bakmadan karşılık verdi:

«Hazine arama oyunu için.»

«Ben hazine aramaya bayılırım,» dedi Desiree. «Partileri canlandırırlar. Bu gece de oynayacağız.»

Moppett’le Leonard, bunun uygun olacağım hararetle söylediler.

«Oyunun kuralları tam olarak nasıl?» diye Moppett sordu.

Bimbo da yine bakmadan karşıhk verdi:

«Herkesin bildiği gibi.»

Desiree ayağa kalktı.

«Bir yere bir şişe şampanya saklayacağız, sonra da bütün araziye üzerlerinde ipuçları yazıh notlar bırakacağız. Bu kadar işte. Şimdi siz isterseniz resimlere bakmaya başlayın. Biz de kafiyelerle uğraşalım. İstediğiniz gibi dolaşın.» Sonra elini Moppett’e uzatarak ekledi: «Kusura bakmayın, iyi ev sahibeliği yapamadım. Ama görüyorsunuz, bir sürü iş var. Haydi, Allaha ısmarladık, Leonard.»

Bimbo birden bağırıverdi:

«Aman Allahım, yiyecekleri unuttuk. Gidip istasyondan almamız gerekirdi.»

«ipuçlarını dağıtırken bir ara gidip alamaz mısın?»

«Daha onları yazıp bitiremedik bile.»

«Adamlardan hiç birisini de gönderemem, bir sürü iş var. En iyisi Bloodbath’ı gönderip aldıralım.»

Moppett’le Leonard aynı anda:

«Bir dakika,» diye bağırdılar. Sonra birbirlerine bakıp güldüler. Moppett devam etti:

«İzin verirseniz gidip biz alalım. Seve seve yaparız.»

«Eksik olmayın, ama Bloodbath’ı da gönderebilirdik.»

Bimbo da itiraz etti.

«Sağ olun, ama gerek yok buna.»

Moppett direniyordu:

«Niçin? Leonard zaten bu arabayı kullanmaya bayılıyor. Değil mi şekerim?»

Leonard:

«Ayrıca, Copper’ın da Bloodbath’la başka bir işi vardı. Hemencecik gider geliriz, merak etmeyin.»

«Ne olur, izin verin. Yoksa sizi rahatsız ettiğimize inanacağız. Lütfen.»

«Eh» dedi Desiree, «Eğer başka çare yoksa, sizi de fazla yormayacaksa...»

Bimbo:

«Andrev,» dedi. «Andrev yapsın bu işi.»

«O burada yok şekerim. Gitti. Galiba çocukların teklifini kabul etmemiz gerekecek.»

«Tabiî,» diye bağırdı Moppett. «Haydi, Leonard! Başka bir istediğiniz var mıydı?»

Desiree bir parça bezgin bir sesle:

«Her şeyi de düşünüyorsunuz. Mutfağa bir bakayım, belki bir eksikleri vardır.»

Desiree çıktıktan sonra, Bimbo:

«Bu arabanız, Copper’ın garajındaki yeni Scorpion değil mi?» diye sordu.

Leonard doğruladı:

«Fena araba değildir. Fiyatı da iyi. Bir bakar mıydınız, Bay Dodels? Fikrinizi öğrenmek isterdim.»

Bimbo’nun merakı hoşnutsuzluğunu yendi. Kabul etti. İki erkek Moppett’i salonda bırakarak çıktılar. Moppett pencereden onların arabayı inceleyişlerini seyretti. Leonard bilgi veriyor, Bimbo da elleri cebinde dinliyordu. Moppett düşündü: ‘İlgisiz görünmeye çalışıyor ama, çok ilgili. Arabalara bayılan erkeklerden o. Desiree’yle de spor arabalar, içkiler ve eğlence için evlenmiş. Desiree yaşlı artık. Genç görünmeye çalışıyor ama, pek değil. Yoksa göründüğü gibi mi gerçekten?’

Birdenbire herkesi küçümsediğini hissetti: Desiree’yi, Bimbo’yu Leonard’la kendisi gibi olmayan herkesi küçük görüyordu. Yine düşündü: ‘Biz tehlikeli yaşıyoruz!’

Sonra Leonard’a, insanlarla biraz daha kibar konuşmasını ve bazı sözcükleri kullanmamaya dikkat etmesini söylemeye karar verdi. Aslında buna aldırış ettiği de yoktu. Hatta onun kabalığı hoşuna bile gidiyordu. Ama pek dikkati çekmeseler iyi olurdu. Mırıldandı bu noktaya gelince: 'Adam sen de... Şimdiye dek hep akıllıca hareket ettik. Yine öyle olur.’

Desiree içeriye girdiği zaman, şöminenin üzerindeki resmi saygıyla seyrediyordu.

Desiree, paketi Little Getling’deki bakkaldan alacaklarını söyledi.

«Eğer bahçe kapısının yanından sağa dönerseniz çabucak gidersiniz. Size nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum doğrusu.»

Dışarıya çıkacak arabaya gittiler. Az sonra Scorpion uzaklaşınca, Desiree kocasının koluna girdi:

«Ne çılgın şeyler, değil mi?»

«Ne yapmak istediğini anlamıyorum, şekerim. Gerçekten anlamıyorum.»

«Neden?»

«Beni ilgilendirmez tabiî,» diye mırıldandı, Bimbo. Desiree onu neşeyle seyrediyordu.

«Hoşlanmıyor musun onlardan?»

«Hoşlanmak mı?»

«Beni eğlendiriyorlar.» Sonra kayıtsız bir tavırla ekledi: «Hiç olmazsa ne istediklerim biliyorlar.»

«Tabiî. Geldikleri dakikadan beri partiye çağrılmayı bekledikleri açıkça görülüyordu.»

«Biliyorum.»

«Anlamazlıktan mı geleceksin peki?»

«Yoo. Onları çağırmayı düşünüyorum.»

«Vallahi, karışmaya hakkım yok ama...»

Desiree kesiverdi:

«Tabiî yok.» Bunu söylerken tatlıydı; devam etti: «Çok akıllılık ediyorsun karışmamakla, değil mi şekerim.» Bimbo’nun yanından ayrılırken ekledi: «Surat da asmazsın sanırım.»

«İnsanların sana her istediklerini yaptırmalarına göz yumuyorsun.»

Desiree yumuşak bir tavırla karşılık verdi:

«Ama ne yaptığımın her zaman farkındayım.»

Bimbo kıpkırmızı olmuştu.

«Bu adam bir canavar. Leş gibi briyantin koktuğunun da farkındasın her halde.»

«Aslını ararsan, pek göründüğü kadar korkunç değil.»

«Bence daha beter.»

«Değil işte. Belki birtakım kirli işlere karışmıştır.»

«Kesinlikle karışmıştır. Eminim bundan.»

«Belki de gangsterdir, ne dersin?» Adamakıllı alaycıydı. Ekledi: «Moppett de sevgilisi ve suç ortağı!..»

Bimbo ciddî ciddî:

«Olabilir,» dedi.

«Yine de çağıracağım onu. Partiyi renklendirir hiç olmazsa.»

«Nasıl istersen. Ama söylemedi deme, pişman olacaksm.»

«Eğer seni rahatlatacaksa, gümüşlere göz kulak olması için bir detektif tutalım.»

«Yeter artık. Gel de şu Allahın belâsı şiirleri bitirelim.»

Desiree direndi:

«Evet, onları çağıracağım. Gerçekten istemiyor musun gelmelerini?»

Bimbo öfkeyle homurdandı:

«Ne istediğimi pekâlâ biliyorsun.»

Desiree birden kaşlarım çattı:

«Sana söylemeyi unutmuştum, Ormsbury ölmüş.»

«Erkek kardeşin?»

«Evet. Avustralya’da.»

«Peki bu durumda parti...»

«Onu otuz yıldır görmedim. Ayrıca hiç de hoşlanmazdım kendisinden. Sıkıcı, pis herifin biriydi.»

Dışarıdan gürültüler işitildi.

«Bu da ne?»

Desiree sakin bir sesle:

«Bloodbath,» dedi. «Demek Copper’ın işi yokmuş. Leonard çok şanssız. Yalanı ortaya çıktı. Copper’ın işi var demişti.»

Bloodbath, direksiyonda Copper, yanında da Noahes olduğu halde eve yaklaştı. Desiree:

«Arkada oturanı görmüyor musun?» diye sordu ve devam etti: «Harold o.»

«Nasıl olur?»

«Olmuş bile. Ayrıldığımızdan beri ilk gelişi. Benden elini eteğini iyice çekmişti. Bu kadar yıl sonra, belki de beni senin elinden almaya karar vermiştir.»

«Ne istiyor acaba?»

«Ne bileyim ben. Ama ona çok kızıyorum. Andrev’i para yüzünden üzüp duruyor. Sorarım ben ona.»

«Ama neden Noahes da gelmiş? Hay Allah... Şu ipuçlarını yazıp bitiremeyeceğiz galiba.»

«Sen git. Onlarla ben meşgul olurum.»

Araba durdu. Önce inen Noahes, Bay Cartell’a kapıyı açtı. Desiree de neşeyle bağırdı:

«Harold! Nasılsın? Şapkandan tamdım seni. İyi günler, Bay Copper. İyi günler, Bay Noahes.»

Bay Cartell şapkasını çıkartıp konuşmaya girdi:

«Acaba bana bir iki dakika ayırabilir miydin?»

«Neden olmasm? İçeri gelsene.»

Dazlak kafalı ve sinirli küçük adam, onu kaygılı bir tavırla izledi. Copper da Noahes’a:

«Şimdi ne yapacağız?» diye sordu.

«Bekleyeceğiz. Elimizden başka ne gelir? 'Gördüğünüz gibi, Scorpion burada yok.»

Bay Copper dertli dertli çevreye bakındı. Noahes, Bloodbath’ın önüne geçmiş, motoru inceliyordu.

«Yağ yakıyor,» dedi Bay Copper.

«Farkında yım.»

«O kadar hızlı gidemeyeceğini söyledim, ama direndin.»

«Peki peki. Bisiklete binsem daha çabuk gelirdim.»

Bay Copper ona kötü kötü baktı.

«Senin Scorpion biraz yağ damlatıyordu, değil mi?» diye Noahes sordu.

«Evet.»

«Fren yapınca da arka tekerlekler sürtüyordu, değil mi?»

«Evet, ne olmuş?»

«Buraya gelip dönmüş,» dedi Noahes. «Bak izlere.»

«Peki ama, yararı ne? Eğer canavar düdüklerimiz olsaydı, çok çok arkasından giderdik, işe yarar mıydı dersin?»

«Merak etme. Biz onu sezdirmeden izleriz.»

Bay Copper sızıldanıp duruyordu:

«Arabanın sahibine ne diyeceğim şimdi? Sözde satıp komisyon alacaktım.»

«Paniğe kapılma, Copper. Eminim, dönecekler.»

«Bana kalırsa, plakayı çoktan değiştirip Londra yolunu tutmuştur onlar. Üstelik benden önce sen paniğe kapıldın. Geri gelirlermiş, hıhh... O kadar beyinsizdüer, değil mi?»

Bay Cartell geri geldi:

«Kusura bakma, Noahes; içerde biraz işim var. Ama gecikmem. Siz burada dönmelerini beklersiniz, değil mi?»

«Şey...»

«Evet,» diye açıkladı Bay Cartell. «Üzülmeniz için sebep yok, gelecekler.»

Sonra yine içeri girdi.

«Demedim mi sana?» dedi Teğmen de ve ekledi: «İşi bana bırak!»

■

DESIREE parlak ve kocaman gözlerini eski kocasına çevirdi:

«Kendini nasıl bu duruma düşürürsün, anlayamadığım şey işte bu. Copper’a, sizin kefil olmadığınız söylendi. Artık arabayı geri almaktan başka yapacak şey yok.»

«Getirirlerse tabiî.»

«Komik olma şekerim. Arabayı alıp dağlara kaçacak değiller ya! Çok saçma olurdu bu. Eminim geri dönecekler. Bu akşamki partiye katılabilmek için can atıyorlardı.»

Bay Cartell dayanamadı:

«Buna razı olmayacaksın tabiî.»

«Herkes de aynı şeyi söylüyor.»

«Sevgili Desiree, bu...»

«Bırakalım artık, Harold. Hem ben seni Andrev meselesi için azarlayacağım.»

Bay Cartell ona soğuk soğuk baktı:

«Söylenecek bir şey var mı?»

«Andrev’in parasını vermiyormuşsun.»

«Mirasını yönetmek hakkını gelecek ekimde kazanıyor. O zaman dilediği gibi kullanabilir.»

«Neden para istediğini sana anlatmıştır her halde. Graham galerisi satılığa çıkmış. Orayı almak istiyor.»

«Her şeyi anlattı. Muhafız Alayı’ndan ayrılmak istediğini de.»

«Çocuk ressam olmak istiyor. Buna engel olamayız.»

«Biliyorum. Ama mirası bu işler için kullanmasına izin veremem.»

«Andrev her şeyi inceden inceye düşündü. Üstelik çocuk da değil, aptal da değil. Yirmi dört yaşında ve aklı başında.»

«Bu konuda seninle anlaşamayacağız, Desiree.»

«İşi Bimbo da uygun gördü. Hatta Andrev’e ortaklık teklif etti.»

«Öyleymiş. Bimbo parayı nereden buldu acaba?»

Desiree bu söz üzerine kıpkırmızı oldu. Kısa bir sessizlikten sonra:

«Harold, sana ciddî olarak söylüyorum; Andrev’in parasını ver kendisine.»

«Üzgünüm ama, bu olmaz Desiree.»

«Beni düşün Harold. Düşman olmak iyi değildir.»

«Bütün kadınlar için aynı şeyi söyleyebilirsin. Hepsi de birbirine benzer.»

«Yaa... Demek artık böyle düşünüyorsun? Ne yapalım, şu halde bu işi tatlılıkla halledemeyeceğiz. Pekâlâ. Senden ne haber? Pyke’le iyi vakit geçirebiliyor musunuz?»

Bay Cartell ayağa kalktı:

«Uygun bir anlaşma yaptık. Sanırım o da memnun.»

«Şu Moppett Leonard meselesini duyunca da memnuniyeti devam edecek mi dersin? Zavalh Pyke, böyle şeylere hiç alışık değildir. Biliyor mu meseleyi?»

«Hangi meseleyi?»

«Hangisini olacak? Yeğenimle gangster sevgilisini tabiî.»

Bay Cartell’ın rengi attı.

«Bir defa İliç bir şekilde benim yeğenim değildir o.»

Sesinin titremesine engel olamamıştı. Desiree yapma bir safiyetle:

«Allah Allah,» dedi. «Ben de Mary’yi, Gernie’nin gayrı meşru çocuğu sanırdım.»

«Çok ağır bir hakaret bu, Desiree. Üstelik Mary Raltson, ünü çok iyi olan bir yetimhaneden geldi.»

«Benim demek istediğim de, kendisini yetimhaneye Gernie’nin bırakmış olabileceğidir.»

Bay Cartell ezik bir şekilde doğruldu:

«İzin verirsen gidip Noahes’la konuşayım. Rahatsız ettim.»

«Pyke bizimle yemek yiyecek. Partiden önce kendisiyle biraz dedikodu yapacağız, ne dersin?»

«Şantaja metelik vermem, Desiree. Bilirsin bunu. Andrev hakkmdaki fikrimi değiştirecek değilim.»

«Bak, Harold!» dedi Desiree. «Beni tanırsın; duygulu bir kadın değilim ben.»

«Ona ne şüphe... Uzağa gitmeye ne hacet; bir kadın, erkek kardeşinin öldüğü gün parti veriyorsa...»

«Bırak şimdi Ormsbury’den sen de, ben de hoşlanmazdık. İnsanları pek sevmediğimi de bilirsin. Ama Andrev’i severim. Oğlumdur o. Bunun için dikkat et! Biz artık düşman sayılırız!»

Tam bu sırada dışarıdan klakson sesi geldi. İkisi birden pencereye koştular.

«işte bizimkiler,» dedi Desiree. «Her halde gidip göreceksin onları. Şimdilik güle güle.»

Bay Cartell çıkınca, o da Moppett gibi gizlenmeye gerek görmeden bahçedeki sahneyi açık açık seyre koyuldu.

Scorpion büyük bir hızla yaklaşmış, sonra yavaşlamış ve uygun bir dönüşle gelip evin önünde durmuştu. Leonard’la Moppett aynı anda indiler. Noahes onlara doğru yürüdü, ikisi de çok sakin görünmeye çalışıyorlardı. Fakat yine de hallerinden biraz sinirli oldukları anlaşılabiliyordu. Eklem yerlerindeki gerginlik, özellikle dirsekler onları ele veriyordu.

Şimdi üçü bir aradaydılar. Moppett çocukça bir tavırla Bay Cartell’ın koluna girdi. Beriki bundan hiç hoşlanmamıştı. Kaskatı kesildiği hissedilebiliyordu.

‘Aferin Moppett’e,’ diye düşündü Desiree.

Leonard, Noahes’ı önce ilgili, sonra da şaşkın bir ifadeyle dinledi. Arkasından, Scorpion’u göstererek bir şeyler söyledi. Bu sırada, pencereden bakan Desiree’yle göz göze geldiler. Leonard şaşkınlığım onun da paylaşmasını istiyormuş gibi bir hareket yaptı. Sonra arabanın garajından iki büyük paket çıkardı.

Desiree aşağıya, onların yanma indi. Bay Cartell o gelince Moppett’i hırsla itip kolunu çekti. Noahes’a dönüp:

«Artık gidebiliriz sanırım,» dedi. «Arabanın birini Copper, ötekini de sen kullanırsın.»

Noahes, Moppett’e bakarak bir şeyler mırıldandı. Leonard çabuk çabuk konuştu:

«Biz sizi tutmayalım.»

Biraz sonra arabalar uzaklaşmıştı.

«Eh,» dedi Desiree. «Bari benim alışverişimi yapabildiniz mi?»

Moppett’le Leonard, birbirlerinin sözünü keserek, neşeyle anlatmaya koyuldular. Sonunda Moppett:

«Evet, Lady Bantling, o iş tastamam oldu. Ama şu Copper aksiük etti. Scorpion’u alamıyoruz,» dedi.

«Aksilik eden yalnız Copper değil,» diye söze karıştı Leonard. «Birisi onun kafasını karıştırmış. Çok fena oldu.»

«Çok fena gerçekten.» Ve Moppett birden elleriyle yüzünü kapadı; «Leonard, ne kadar aptalız!..»

«Ne oldu, şekerim?»

«Daha ne olsun? Onlarla beraber dönmemiz gerekirdi. Şimdi ne yapacağız?»

«Ne yapalım, hiç. Bay Copper benim arabamı buraya kadar getiriverir, biz de ona binip döneriz.»

Moppett, Desiree’ye döndü:

«Ne olur, bizim için kötü şeyler düşünmeyin.»

Desiree alayla:

«Düşüneceğim işte,» dedi.

Kız bu sefer bir başka yol denedi:

«Hiç olmazsa şu paketleri içeriye taşıyalım, olmaz mı? Sonra da telefon eder, bir araba bulmaya çalışırız.»

Bu sırada Bimbo evden çıkmış, ama onları görünce yön değiştirmişti. Desiree kocasına bakarak gülümsedi, sonra da ötekilere dönerek:

«Neden kalmıyorsunuz?» dedi. «Bütün yiyecekleri taşıdığınıza göre kalıp yemek de hakkınız. Haydi kalın.»

PARTİ SONRASI

MANDREV, Nicola’nın paltosunu astıktan sonra geçip karşısına oturdu.

«Bu trenin iyi yanı, her zaman boş olması. Oysa bu yöne gelenler hep dolu olur. Demek yarın yine geliyorsun?»

Nicola, Bay Period’ın böyle istediğini, bunun için de yazı makinesini bıraktığını söyledi.

«Yarın değil, bu akşam dön, ne olur.» Andrev bunu söylerken yalvarır gibiydi. Aynı şekilde devam etti: «Ne olur, kabul et. Annemin partisine çağrıldın. İşte davetiyen.»

Elindeki zarfı uzatıp beklemeye başladı. Nicola mektubu okudu. Desiree: «Bu akşamki toplantıya gelin. Sizi Andrev getirir. Gece de bizde kalırsınız. O size her şeyi anlatır. Ama kesinlikle gelin, olmaz mı?» diye yazmıştı.

Nicola, Andrev’e hayretle baktı.

«Annem seni çok sevmiş. Her halde farkındasın ben de çok hoşlandım senden. Kaşlarını çatıp da gelemeyeceğini söyleme şimdi. Sadece teşekkür ederim, memnuniyetle gelirim de. Tamam mı?»

«Ama nasıl gelebilirim?»

«Nasıl mı? Niye gelemeyecekmişsin?»

«Eminim, annenin beni çağırması için sen ısrar ettin.»

«Vallahi etmedim. Benim gelmem için ısrar edip duruyordu. Sen de olursan gideceğimi söyledim, o kadar.»

«Aynı şey işte.»

«Değil. Ne olur, saçmalamayı bırak da gel. Annemin çılgın partilerinden biri olmayacak bu. Zaten öyle olsaydı seni götürmeyi aklımdan bile geçirmezdim.»

Bu sözler, Lady Bantling’in partileri hakkında bir sürü şey işitmiş olan Nicola’yı bir parça rahatlattı. Andrev de devam etti:

«Seni kaldığın yere bırakırım. Makyajını yaparken ben de giyinir, sonra yine gelir seni alırım. Yemeği beraber yer, oradan da Baynesholme’a gideriz.»

«Peki, sen yemekten önce kokteyle gitmeyecek miydin?»

«Bırak şimdi. Geliyorsun, değil mi?»

«Çok teşekkür, Andrev. Memnuniyetle gelirim.»

«Çok teşekkür ederim, Nicola.»

Andrev bundan sonra hep kendisinden söz etti.

Dünyada en çok sevdiği şey resim yapmaktı. Bir süre ders almıştı, hocaları da ona yetenekli olduğunu söylemişlerdi. Zaten Andrev yetenekli olsa da, olmasa da resme devam edecekti. Başka bir şey yapamazdı. Eğer Grantham galerisini satın alabilseydi, bir yandan galeriyi yönetecek, bir yandan da resim çalışacaktı. Bu sabah üvey babasıyle yaptığı kavgayı da anlattı:

«Bütün mesele, onun bu tutkuma bir çocukluk heyecanıymış gibi bakmasında. Yaptığım resimleri gösterdim, başını bile çevirmedi. Resim hocalarının söylediklerini anlattım, dinlemedi bile. Ve babamın, Alay’dan ayrılmamı asla istemeyeceğini söyledi durdu. Cehenneme kadar yolu var.»

Çok heyecanlanmıştı. Kendisini toparlamaya çalışarak devam etti: «Beni ilgilendiren şey işin pratik yönü değil. Eninde sonunda birisinden borç da alabilirim. Beni onun küçük beynine bazı şeyleri sokamamak sinirlendiriyor. Yaptığım resimlerden söz etmeyi zaten sevmem. Bir de üstelik her söylediğimi ters anlayan birisine karşı onları savunmak zorunda kaldım. Anlıyor musun rezaleti?»

«Anlıyorum galiba. Sonunda insan kendi yeteneğinden kuşkulanmaya başlar, değil mi?»

«Çok iyi anlıyorsun. Beni dinlediğin için teşekkür ederim.»

«Andrev, Agatha Troy’un resimlerini beğenir misin?»

Andrev biraz şaşırmıştı.

«Tabiî,» dedi. «Niye sordun?» 

«Kendisini tanırım. C.I.O’den Rodrick Alleyn’le evlidir. Onları sık sık ziyarete giderim. Yarın akşam da gideceğim.»

«Huyu nasıldır? Görünüşünü biliyorum. Soylu bir hali var. Kendini beğenmişin biri mi acaba?»

«Katiyen. Hatta biraz utangaçtır. Gençlerin çalışmalarıyle de ilgilenir.» Belli bir duraklamadan sonra ekledi: «Sen bilirsin ama, istersen onunla tanıştırabilirim, resimlerini de gösterirsin.»

Andrev o kadar kızardı ki Nicola, ‘Acaba kızdırdım mı,’ diye düşünmeden yapamadı. Ama Andrev sadece:

“Buna cesaret edebileceğimi pek samıyorum” dedi.

«Bu da, Bay Cartell senin cesaretini kırmayı pek güzel becermiş demektir.»

«Beni kışkırtmaya çalışıyorsun, ama gerçekten öyle değil.»

«İstemiyorsan ısrar etmem. Ama, ‘bunu teklif etmen çok güzel, Nicola’ dersen sevineceğim.»

Andrev güldü. Biraz düşündükten sonra da;

«Kabul,» dedi.

Yolculuğun geri kalan bölümü çabuk geçti. Londra’da da Andrev’in dediği gibi yaptılar. Saat sekiz buçukta köye dönüyorlardı. Nisanın ilk günleri için hava oldukça sıcaktı. Gökte yeni ay vardı ve şehrin ışıkları uzaktan pek güzel görünüyordu. Nicola âşık olmaya başladığını hissetti. 

■

ALFRED sofrayı hazırlarken, Bayan Mitchell’a:

«Söylemedi demeyin, evde pis bir hava var,» dedi. «Fırtınadan önceki gibi. Bahse girerim, bir şeyler olacak.»

Bayan Mitchell meraklanmıştı:

«Nasıl bir şeyler dersiniz?»

«Neler olacağını bilemem. Ama neden bir şeyler olması gerektiğini iyi biliyorum. Tam on yıldır Bay Period’la işleri pek güzel yürüttük. Bize uygun geldiği gibi demek istiyorum. Hiç bir kargaşalık olmadı şimdiye dek. Bir de bugünkü halimize bakın: Bugün olanlar bütün bir ömre yeter.»

Bayan Mitchell yukarı kata kaçamak bir bakışla:

«Sebep o mu?» diye sprdu.

«Ta kendisi. Yani Bay Harold Cartell.»

«Aman Allahım! Mesele nedir? Anlatsanıza, Bay Belt.»

«Mesele mi?»

«Anlamazlıktan gelmeyin. Yanından döndüğünüz zaman yüzünüz allak bullaktı.»

«Aynı suçlamalar size karşı yapılsaydı, siz de allak bullak olurdunuz.»

«Bay Cartell mı sizi suçladı?»

«Ta kendisi. Sigara tabakasını kastediyordu. Size, tabakanın şu pencerenin kenarında unutulduğunu söylemiştim. Sonra da ortadan kaybolmuş. Bugün akşam üzeri Bay Cartell, Copper ve Noahes’la birlikte Bloodbath’a binip gitti.»

«Çok tuhaf doğrusu.» 

«Tuhaf ya. Sanırım Baynesholme’a gitmişler.»

«Şatoya mı?»

«Evet.»

«Lady hazretlerini görmeye gitmişlerdir.»

«Yoo. Öbür ikisini görmeye gitmişler. Çağrılmadan.»

«Hay Allah!»

«Ne olduğunu daha tam olarak anlamış değilim, ama Copper’dan öğrenirim. Yalnız, biraz önce kütüphaneye içkileri götürdüğüm zaman birbirlerini yiyorlardı.»

«Bizim beyler mi?»

«Başka kim olur? Kendilerini o kadar kaptırmışlardı ki, beni gördükleri halde kavgaya devam ettiler. Yani Bay Cartell devam etti. Bay Period’a, bu kargaşalık arasında Moppett’a tabakayı nereye koyduğunu sormayı unuttuğunu söylüyordu. Bay Period da, Bayan MaitlandMaine’ın, onu pencerede görmüş olduğunu anlattı. Sonra bana, ortalığı temizlerken orada olup olmadığını sordular. Hayır, dedim. Birisinin pencereyi açmış olduğunu da söyledim.»

«Kim açmış?»

«Allah bilir. Bay Cartell, kanalizasyon işçilerinden birinin hırsız olabileceğini söyledi. Ama Bay Period, onların namuslu adam olduklarına inanıyor. O sırada Bay Cartell sert bir tavırla: ‘Belki Alfred’ in bir bildiği vardır,’ demez mi? Bu kadarı da bana yetti tabiî. Bu sözden sonra ikimiz aynı evde kalamayız. Ya o, ya ben!..»

«Bay Period ne dedi buna?»

«Sakin sakin beni savundu. ‘Alfred bütün bildiklerini anlattı. Başka söyleyecek bir şeyi yok,’ dedi. Sonra bana teşekkür etti, özür diledi. Ben de ona özellikle teşekkür edip çıktım. Ama ister inanın, ister inanmayın, bugünlerde büyük bir şeyler olacak. Yemekte de herkes birbirine acayip acayip söylenip durmuştu zaten.»

«Peki ama, Teğmen Noahes neden gelmiş?»

«İşçilerden öğrendiğime göre Noahes, Bay Cartell’ı, Bloodbathe’la geri getirmiş, Copper da garajındaki yeni Scorpion’la dönmüş. Öbür ikisini de köydeki öteki taksi getirmiş. Bu gece de şatoya çağrılmışlar. Akşam yemeğini Bayan Cartell’da yiyeceklermiş. Taksinin şoförü onların, hayatlarından pek memnun olduklarını söyledi.»

Yarı aralık duran mutfak kapısından Bay Cartell’ın sesi geldi.

«Çok iyi,» diyordu. «Eğer ispat edebilirsek, çok sert davranacağıma söz veriyorum. Şimdi memnun musun, Pyke?»

Ön kapı hızla çarpıldı. Mitchell da:

«Allah yardımcımız olsun,» dedi. «Bir dakika, yatak odasımn penceresinden bakayım. Nereye gidiyor?»

Alfred onun, merdivenleri ikişer ikişer tırmandığını işitti. Biraz sonra da geri dönmüştü.

«Bayan Cartelllara gidiyor.»

Ve mırıldandı: 

«Bahse girerim, sert davranılacak olan Bayan Moppett’tır.»

■

MOPPETT kırmızı bir gece elbisesi giymişti. 'Gereğinden fazla açık bir elbiseydi. Ama yakışmıştı. Koltuğun arkalığına iyice yaslanmış, bir yandan hayran hayran kendi kollarını süzüyor, bir yandan da Bay Cartell’ın ne düşündüğünü tahmin etmeye çalışıyordu. Konuştu:

«Gernie teyze avcılık kulübüne gitti. Birazdan gelir. Leonard da akşam için giyiniyor.»

Bay Cartell’ın Moppett’a bakmaya cesareti yokmuş gibiydi. Gözlerini yere dikmiş olarak konuşuyordu.

«Seni yalnız bulduğuma sevindim. Söyleyeceklerimin aramızda kalmasını istiyorum. Gernie’yi boş yere heyecanlandırmanın gereği yok.»

«Aman Allahım,» diye mırıldandı Moppett. «Beni korkutuyorsunuz, dayı.»

«Bir de bana, dayı dememeni isteyecektim. Aslı astarı olmayan bu akrabalıktan sıkıldım.»

Moppett biraz durdu, sonra:

«Nasıl isterseniz, Bay Cartell,» dedi.

«Seninle konuşmak istediğim iki şey var, birincisi şu: Yakın arkadaşın Leonard Leiss’ın poliste dosyası var. Eğer böyle devam ederse başına yakında büyük işler açılacak. Onunla ilgini kesmezsen senin de başına aynı şeyler gelebilir. Bu yol insanı cinayete kadar götürebilir. Bugüne kadar, onun marifetlerinden haberin olmadığını düşünüyordum. Fakat ne yazık ki artık aynı fikirde değilim.»

«Söylediklerinizden hiç haberim yok,» dedi Moppett. «Üstelik bir kelimesine bile inanmıyorum.»

«Saçma.»

«Özür dilerim, Bay Cartell; bence saçmalayan sizsiniz. Bütün bunlara sebep, zavallı Leonard’ın bir araba almak istemesi. Benim hatam da gidip Copper’la Gemie teyzeye inşallah ona teyze dememe de kızmıyorsunuzdur sizi kefil göstermemde bir sakınca olup olmadığını sormam. Aslında bu bir formaliteden başka bir şey değildi. Hoşunuza gitmeyeceğini bilseydik aklımızdan bile geçirmezdik. Leonard müthiş üzüldü. Ben de tabiî.»

Bay Cartell başını kaldırıp ona baktı. Moppett bir an bocaladı, ama sadece bir an.

«Ayrıca, Baynesholme’a gelip birtakım sahneler yaratmanız da pek yersizdi. Hoş, Lady Bantling böyle şeylere aldırmaz ya! Nitekim, her şeye rağmen bizi toplantıya çağırdı.»

Neşeli neşeli güldü. Bay Cartell:

«Bu meseleyi konuşmak artık gereksiz,» dedi. «Başka bir şey daha sormak istiyorum. Özür dilerim, açık konuşacağım. Bay Period’ın tabakasını ne yaptınız?»

Moppett bacak bacak üstüne attı ve neden sonra:

«Neden söz ettiğinizi anlayamadım,» dedi. Ama epey gecikmişti.

«Pekâlâ anladın. Yemekten sonra Leiss ile birlikte bakıyordunuz ona. Sonra ne yaptımz tabakayı?»

«Bu ne cesaret? Ne cesaretle...»

Tam bu sırada Leonard içeriye girdi. Bay Cartell’ı görünce irküdi. Fakat çabuk toparlandı ve nazik bir tavırla:

«Özür dilerim,» dedi. «Rahatsız etmiyorum ya?»

Moppett ona elini uzattı:

«Birtakım suçlamalar altındayız, şekerim. Ben bir şey anlayamadım, ne olur sen bakıver.»

Leonard onun elini tutup koltuğun kenarına oturdu:

«Neler oluyor?»

Yüzü her zaman solgundu, ama şu anda her zamankinden de uçuk görünüyordu. Moppett:

«Açıkçası, ne olup bittiğini bilmiyorum,» diye başladı. «Fakat sanırım, bize Bay Period’ın müzelik eşyalarını nereye koyduğumuzu soruyor.»

Bay Cartell:

«Bay Peıriod’ın tabakası kayboldu,» dedi. «Onu son olarak ikiniz gördünüz. Ne yaptığınızı söylemenizi istiyorum.»

Leonard, Moppett’ın elini sıktı:

«Kaybolmuş, ha? Çok yazık. Elimizden bir şey gelirse yardım edelim. Evet evet, hatırlıyorum. Biz onu yemek odasındaki pencerenin yanında bıraktık. Hatırladın, değil mi tatlım?»

«Evet, iyice hatırlıyorum.»

«Pencereyi açmış mıydınız, Bay Leiss?»

«Ben mi? Niçin açacakmışım? Zaten açıktı pencere.»

«Yemek sırasında kapalıydı,» dedi Bay Cartell.

«O halde uşak açmış olmalı.»

«Hayır, o açmadı.»

Leonard gülümseyerek:

«Öyle söyleyecek tabiî.»

«Ben de öyle söylüyordum.»

«Söyleyiş tarzınız pek hoşuma gitmedi,» dedi Leonard. Sonra cebinden gümüş bir tabaka çıkardı, Moppett’a sigara ikram etti. Kendisi de aldı. Hiç acele etmeden sigaraları yaktı, tabakayı kapattı ve Bay Cartell’a gülümseyerek yine cebine koydu. Sigarasından derin bir nefes çekip dumanı üfledi. Küçük parmağında mineli bir yüzük vardı.

«Yolda çalışan amelelerin bu işle bir ilgisi olabilir mi acaba?»

«Pencereler dışarıdan açılamaz.»

«Belki de içeride bir suç ortağı vardı. Pencereyi o açmış olamaz mı?»

Bay Cartell ayağa kalktı:

«Bay Leiss,» dedi. «Bay Period’ın evine beni görmek için gelen bütün misafirlerden kendimi sorumlu sayarım. Eğer on iki saat içinde tabaka geri verilmezse, polise haber vermek zorunda kalacağım.»

Leonard sigarasına bakarak:

«Polise haber vermek çok hoşunuza gidiyor zaten,» dedi. «Bay Cartell, bu meseleyi ele alış tarzınızı çok çirkin buluyorum. Davranışınızı değiştirmezseniz ne yapacağımı iyi biliyorum.»

Bay Cartell ona yarı şaşkın, yan tiksinmiş bir yüzle baktı. Sonra Moppett’a döndü:

«Sözü uzatmanın anlamı yok.»

Aşağıda bir kapı açılıp kapandı. Holden ayak sesleri ve bir köpek havlaması geldi. Kalın bir ses:

«Sen git buradan, hadi bakayım,» diye bağırdı. Havlamalar daha da yükselmişti. Ses yeniden işitildi: «Yavaş, Li. Sus bakayım, şekerim. Bu canavarı da kim içeriye aldı? Ona aldırma, Li. Trudi, gel buraya !»

Bay Cartell:

«Meseleyi Gernie’ye açmak istemiyordum,» dedi. «Ama değiştirdim fikrimi. Onunla konuşacağım.»

Dışarı çıkıp kız kardeşini buldu. Gernie, kucağında korkudan ödü patlamış bir Pekinuva’yla Pixie’ yi tekmeliyor, bir yandan da AvusturyalI hizmetçisini çağırıyordu.

«Aman birader,» dedi kardeşini görünce. «Sen aklını mı oynattın. Bu canavarı buraya getirmek de nereden çıktı? Zavallı Li, korkudan ölecek neredeyse. Çabuk çıkar onu, çabuk.»

Pekinuva debelendi ve birdenbire sahibinin elini ısırıverdi. Bay Cartell:

«Haydi, Pixie!» dedi. «Burada seni istemiyorlar.»

Köpeğini dışarıya çıkardı. Hole döndüğü zaman kız kardeşinin, yarasını ovuşturmakta olduğunu gördü. Pekinuva ortalıkta yoktu.

«Affedersin, Constance. Kavga edecekleri hiç aklıma gelmemişti.»

«Aldırma,» dedi Bayan Cartell. «Zaten hayvanlardan hiç anlamıyorsun. Haydi gel benimle. Hem konuşuruz, hem de parmağımı sararız.»

Bay Cartell kız kardeşinin arkasmdan yürüdü ve onun «mağram» dediği odasına girdi. Küçük bir odaydı burası. Her taraf Moppett’ın fotoğraflarıyle doluydu. Kızın hemen her ay bir resmi çekilmişti.

Bayan Cartell çekmecelerden birisini açık bir gazlıbez çıkardı. Parmağına berbat kokulu, siyah, ağır bir şey sürdü, sonra bağladı. Bay Cartell kokuya dayanamamış, mendiliyle burnunu tıkamıştı.

«Nedir bu berbat şey, Allah aşkına?»

«Atların tırnakları çatladı mı kullanılır.»

«Aman Connie, bulamadın mı başka bir şey?»

«Bunun ne zararı varmış? Haydi artık, konuya gir. Yüzün gözün karışmış. Ne oldu yine? Bir şey içip kendine gelsen iyi olacak.»

«İçki filan istemiyorum, Connie.»

«O da nedenmiş?» Bayan Cartell kardeşine aldırış etmeden içkileri çıkarmaya başlamıştı.

«Avcılık Kulübünün toplantısmdaydım.»

Bay Cartell çaresiz, onun uzattığı kadehi aldı ve kulüpte olup bitenleri dinlemeye başladı. Sonunda kız kardeşini, dinlemeye razı edebildi. O konuştukça kadının yüzünde inatçı bir ifade belirmişti.

«Kusura bakma, Connie; ama bu adam rezilin birisi. Eğer ayağını denk almazsan kızın da başı belâya girecek.»

Fakat ne dediyse kâr etmedi ve derdini anlatamadı. Connie Ukönce Moppett’la konuşacağını söyledi. Ama biraz sonra onu savunmaya başladı, nunda da birbirlerine girdiler.

«Senın kabahatin çok egoist oluşunda, Hal. Desiree’nin sana niçin katlanamadığmı çok iyi anlıyorum. Sadece kendi rahatını düşünüyorsun. Meseleyi büyütmenin tek nedeni de, Pyke’ın seninle oturmak istemeyeceğinden korkman. Yalan mı?»

«Meseleyi bu şekilde göreceğini tahmin etmezdim. Nedenlerden birisi bu olabilir. Üstelik hiç de haksız değilim.»

«İşte itiraf ettin.»

«Saçmalama, Constance. Poliste kaydı olan bir adamı evinde misafir ettiğinin farkında değil misin?»

«Moppett bana her şeyi anlattı. Leonard’ı adam etmeye çalışıyor o. Çocuk da artık doğru yola girdi.»

«Sen Mary’yi etkileyecek yerde o seni etkiliyor. Sen onun böyle insanlarla arkadaşlık kurmasına izin vermekle ona iyilik ettiğini sanıyorsun, çok yazık.»

«Mesele hiç de senin düşündüğün gibi değil. Moppett ona acıyor.»

«Ne demek istiyorsun?»

«Ya tabaka?»

«Pyke onu bir yerlerde bulur. Senin de olur olmaz suçlamalara hakkın yok.»

Bay Cartell çileden çıkmıştı.

«Her türlü hakkım var,» diye bağırdı. «Bana bak, Connie, işte sana söylüyorum, iyi bir kız değil bu. Onun üzerinde eğer biraz olsun etkin varsa bir an önce kullan. Ama bence en iyisi, onu geldiği yere göndermek olur. Bu tabaka yarına kadar geri verilmezse polis çağıracağım.»

«Yapamazsın bunu.»

«Yaparım. Sonunda da ikisi birden soluğu hapiste alırlar.»

«Sen pis egoistin birisin. İşte o kadar.»

«Ne dersen de, Connie; son sözüm bu.»

Pixie bahçede onu bekliyordu. Bay Period’ın evine doğru yürümeye başladılar.

■

DESIREE toplantı için siyah bir elbise giymişti. Onun yaşındaki bir başka kadında her şeyi berbat edebilecek olan bu elbisenin içinde şahaneydi. Boynunda, kollarında, göğsünde bazı kırışıklıklar vardı ama, o bunları fark ettirmemeyi pek güzel beceriyordu. Başının üzerinde alev gibi duran saçları, makyajlı, gözleri ve kimseye aldırış etmeyen rahat tavnyle Toulouse Lautrec’in kadınlarını andırıyordu. Bay Period böyle düşündü.

Yemek yenmişti. Herkes toplandı. Arabalara binildi ve hep birlikte define peşine düşüldü. Oyuna Bimbo göz kulak oluyor, define peşinde kaybolanların, bir yerde takılıp kalanların yardımına koşuyordu.

Gece yarısından sonra herkesin geri dönmesi gerekiyordu. Herkes toplantı salonundaydı. Desiree’yle Bay Period ise şöminenin önünde brandy ve kahve içiyorlardı. Bay Period, Desiree’nin üçüncü bardağı da bitirdiği halde bütünüyle kendinde olduğuna dikkat etti; ‘içkiye ne kadar dayanıklı,’ diye düşündü. Lady Bantling’in asıl konuya girmesini sabırla bekliyordu.

«Desiree, şekerim,» dedi. «İnsanlara olmayacak şeyler yaptırıyorsun. Sonra, burada oturup zavallı Hal’i çekiştirmen de çok yakışıksız doğrusu.»

«Neden yakışıksız oluyormuş?» Ayaklarını şömineye doğru uzatıp devam etti: «Harold’la beraber oturmak bana cehennem azabı gibi gelmeye başlamıştı. Senin için de pek değişik olmasa gerek. Aradaki biricik fark, senin benden daha sabırlı olman.»

«İnsanı küçük şeyler rahatsız ediyor. Her sabah kapının vurulup banyonun boş olduğunun söylenmesi. Her sabah gazeteni okurken aynı konuşmaların geçmesi. Sonra o köpek, o gürültü...» Bay Period büsbütün kederli bir halde bitirdi: «Ve o koku... Eşyaya verilen zarar!..»

«Sağa sola saldıran sokak köpeklerinden her halde.»

Bay Period hafifçe öksürdü:

«Evet. Her gece birde dolaştırmaya çıkarıyor onu. Geri getirip yerine kapatmcaya kadar havlamasından durulmuyor. Bütün köy bu hayvandan şikâyetçi. Bugün öğleden sonra olanlar da hepsine tuz biber ekti.»

Ve Bay Period her şeyi anlattı: «Sevgili Desiree, seni de uyarmam gerekiyor. Bu Leiss denen yaratık çok tehlikeli. Ben şahsen, kendisinden çok kuşkulanıyorum.» Sanki birisi dinliyormuş gibi çevreyi şöyle bir kolaçan ettikten sonra sigara tabakasının hikâyesini anlattı.

«Ama, Pyke! Basbayağı bir hırsızlık bu,» dedi Desiree. «Acaba Moppett de suç ortağı mı? Ha, ne dersin?»

«Korkarım, öyle. Sen de iyi yürekliliğin yüzünden dayanamayıp toplantıya çağırdın onları.»

«İyi yürekliliğimden değil. Sadece Harold’ı kızdırmak için yaptım bunu. Düşün, Pyke; Andy’ye parasını vermiyor. Tepem attı emin ol.» Gözlerini Bay Period’a dikip devam etti: «Vasilerden biri de sensin, Pyke. Bu meseleyi Harold’la ya da Andrev’le konuştun mu?»

Bay Period gözlerini kaçırarak tedirgin bir şekilde mırıldandı:

«Pek konuştum sayılmaz.»

«Yoksa sen de mi Andrev’e karşısın?»

«Hayır hayır, öyle bir şey söylemedim. Yani tam olarak karşı sayılmam. Yalnız şu Muhafız Alayı’ndan ayrılma meselesi... Andrev ne yaptığını bilir elbette. Ama, sana uygun geliyor mu bu?»

«İnşallah bir de seninle uğraşmak zorunda kalmayız. Ne dersin, Pyke?»

«Fakat şekerim. Aksilik edecek değilim tabiî. Benimle uğraşmak!.. Hay Allah!..»

Desiree birden ayağa kalktı ve Bay Period’ı öptü.

«Çok sevindim buna. Haydi daha neşeli şeylerden konuşalım.»

Havadan sudan söz etmeye başladılar. Biraz sonra Bay Period rahatlamıştı. Bu sohbetten çok memnun olduğunu, fakat define arayıcılar dönmeden eve gitmek istediğini söyledi. Saata baktı: On birdi. Telefon etmek için ayağa kalktı. Bloodbath’i getirtip eve gidecekti. Desiree:

«Bunun gereği yok,» dedi. «Ben seni kendi arabamla götürürüm. İtiraz istemez, hiç de zahmet olmaz. Hem çevreyi dolaşıp oyunun nasıl gittiğini de görmüş olurum. Bimbo’nun ipuçları herkesi iyice uğraştıracak gibiydi. Şimdi kanal çevresinde olmalılar. Haydi camm, çıkalım.»

Arabaya bindiler. Bay Period, Desiree’nin fazla içkili oluşundan kaygılıydı. Ama Lady Bantling arabayı gayet güzel kullanıyordu. Yolda Bay Cartell’dan söz ettiler. Köy yoluna saparken kanalın kırmızı fenerini seyrettiler. Biraz ileride park etmiş bir araba vardı. Desiree kornaya basıp «Andy!» diye seslendi. Ve Bay Period’a:

«Sanırım, senin sekreterine âşık olmak üzere,»

«Ne kadar çabuk!»

«Olmak üzere dedim. Kızdan ben de hoşlandım.»

«Çok iyi bir kız. Memnunum ondan.»

Lady Bantling, eve yaklaşırlarken Bay Period’a dönüverdi:

«Pyke, sen Harold’a başka bir sebepten de kızıyorsun, değil mi? Aramzda bir şeyler geçtiğine eminim. Ama istemiyorsan, söyleme.»

Uzun bir sessizlik oldu.

«Israr etmiş gibi davranmak istemem. Cidden söyleme istemiyorsan.»

«Beni çok kuracak bir şey söyledi. Söylenmeyecek bir şeydi bu.» Bay Period kendisini daha da zorlayarak devam etti: «Çok canımı sıkan bir şey. Ama başını ağrıtmak istemem Desiree, bırakalım bunu.»

«Nasıl istersen, Pyke.»

Yola koyuldular.

Bay Period arabadan inmeden önce uzun bir teşekkür nutku çekti. Sonra da:

«Sana anlatmayışımın nedeni, sadece seni düşünmemdendir, emin ol şekerim. Zaten bugün seni üzecek bir başka şey daha oldu. Başsağlığı düemedim, çünkü...»

Desiree onun sözünü kesti ve dobra dobra:

«Ormsbury’yi kastediyorsun, değil mi,» dedi. Bay Period şaşalamıştı. Bir şeyler mırıldandı. Lady Bantling de tam bir trajedi artisti gibi: «Bazı kederler sözcüklerle anlatılamaz,» dedi.

Bay Period ona merhametle baktı ve elini derin bir saygıyle öperek ayrıldı. Eve yan kapıdan girdi.

Desiree farların ışığında onun eve girişini seyretti. Tam geri dönmek üzereyken balkonda birisinin olduğunu fark etti. Motoru durdurup arabadan indi.

■

GECE yarıyı bulunca, oyunu kazanan çift, ellerinde şampanya şişesiyle geri döndüler. Bu çift de Moppett ile Leonard idi. Sağa sola gülümseyip duruyorlardı. Ama birbirlerine bakmaya cesaret edemezmiş gibi bir halleri vardı. Leonard gereğinden fazla şıktı. Turuncu kravatı dama diyordu. Bimbo ona tiksinerek baktı. Sonra da içkileri verip pikaba bir caz plağı koydu. Leonard, Desiree’nin önünde eğilip: «Dans edelim mi?» diye sordu. Ortada dönmeye başladılar. Oğlan gerçekten iyi dans ediyordu. Desiree sonradan: «Fazla iyi dans ediyordu,» diye anlattı, şunları da söyledi: «Pahalı jigololar gibi. Zaten onlar gibi de kokuyordu. Ama hoşuma gitmedi desem, yalan olur.»

Bimbo da istemeye istemeye Moppett’i dansa kaldırdı. Öteki misafirler gelince bıraktılar. Salona en son Nicola ile Andrev döndüler. Hayatlarından pek memnun görünüyorlardı.

Desiree’nin partileri her zaman iyi giderdi: Bazen güzel başlayıp şahane biter, bazen de şahane başlayıp güzel biterdi. Başından sonuna kadar şahane devam eden partileri de olurdu. Kötü ününü de zaten bu sonuncular yüzünden kazanmıştı. Bu geceki güzel, derli toplu bir partiydi. Buna biraz da Andrev’in ısrarı sebep olmuştu.

Saat biri çeyrek geçe dansm yeniden hızlandığı sırada, dışarıda büyük bir gürültü koptu. Mesele tez anlaşıldı: Bir sürü köpek birbirine girmişti. Havlamalar, ulumalar, keskin çığlıklar birbirini kovalıyordu.

«Her halde bizim köpekler de kaçmış,» diye bağırdı Desiree. «Bimbo, bir bakıver.»

Bimbo küfrederek dışarı çıktı. Arkasından Andrev, Desiree ve hemen hemen bütün erkekler de çıktılar. Nicola, terasta birkaç hanım ve Leonard ile kalmıştı.

Olay bir arabanın yanında geçiyordu. Evin ışıkları ortalığı aydınlattığı için her şey olduğu gibi gözüküyordu: Köpekler birbirlerini ısırıyor, arabaların altında yuvarlanıyorlardı. Kocaman bir köpek, ötekilerden biraz uzakta oturmuş uluyup duruyordu.

Bimbo, Andrev ve daha birkaç kişi olay yerine yaklaştüar. Bu da ortalığın daha çok karışmasından başka bir işe yaramadı. Şimdi onların bağırıp çağırmaları da katılmıştı. Desiree birdenbire ortaya atıldı ve sağa sola saldırıp duran bir finoyu tasmasından yakaladığı gibi, sürükleye sürükleye uzaklaştırdı. Hizmetçiler de ellerinde sopalar, bastonlar, şemsiyelerle gelmişlerdi. însanlaır da, hayvanlar da ne yapacaklarını bilemiyorlardı. Andrev iki tazıyı yakalamayı başarmıştı. Bunlar şatonun köpekleriydi. Hemen kulübelerine götürüldüler. Fakat ortalık yatışmıyordu. Bimbo içeri girdi ve bir av tüfeğiyle geri döndü, havaya bir iki el ateş etti. Köpekleır de ancak o zaman şikâyet eder, sızlanır gibi sesler çıkararak uzaklara kaçıştılar.

Ama bir tanesi olduğu yerde duruyordu: Öfkeli ve yorgun, dili bir karış dışarı sarkmış, zinciri tasmasına bağlı bir buldoktu bu. Hiç istifini bozmadan çevreyi seyrediyordu. Bimbo:

«Bay Cartell’ın Pixie’si bu,» diye mırıldanarak yanına yaklaştığı zaman da, bütün yorgunluğuna

■

ERTESİ sabah Connie Cartell gözlerini güçlükle açtı. Yarı uyamk, yarı uykulu bir halde kötü kötü şeyler düşündü. İnsanın nedenini bilmeden kaygılanması gibi bir hali vardı. Bir süre esneyip gerinerek yatakta kaldı. Sonra AvusturyalI hizmetçinin koridorda gezinip kapıları vurduğunu duydu.

«Hay Allah kahretsin. Kadına, çocukları uyandırmamasını söylemeyi unuttum.»

Ve bir gün önceki tatsızlıkları da düşündü.

Hayali fazla geniş değildi. Fakat sigara tabakası geri gelmezse kardeşinin, Moppett’in başına olmadık dertler açacağını tahmin edebiliyordu. Connie, Moppett’i azarlamaya çalışmış, ama hiç bir sonuç alamamıştı. Moppett, Bay Period ile Bay Cartell’ın kötü kalpli olduklarını tekrarlayıp duruyordu. Leonard Leiss’ın sabıkasından söz açılınca da, onun şansızlığından dem vurmuş, artık doğru yola girdiğini söylemişti. Dahası da var: Connie’yi, Leonard’ın aslında melek gibi bir çocuk olduğuna da inandırmıştı, göz yaşları arasında.

Connie, Leiss tipindeki adamları biraz daha tanısaydı işler kolaylaşacaktı. O zaman Moppett’i yola getirmek mümkün olabilirdi. Ama hiç deneyi yoktu Connie’nin. Sadece Moppett’e güveniyor, onun işleri yöneteceğine inanıyordu. Hiç bilmediği bir memlekette yapayalnız kalmış gibiydi ve aptalca hareket ediyordu.

Yıkanıp giyindikten sonra kahvaltıya oturdu. Farkına bile varmadan bir sürü şey yedi. Alfred’in, elinde bir zarfla eve yaklaştığını gördüğü zaman hâlâ atıştırıyordu. Alfred mektubu masaya bıraktı.

«Özür dilerim, efendim; rahatsız ettim. Bay Period bunu göndermişti de. Karşıhk yazmanıza gerek yok galiba.»

Connie teşekkür etti. Alfred gider gitmez de mektubu açtı. Önce daldı. Sonra onu tekrar tekrar okudu. Her okuyuşta biraz daha şaşırıyordu. İçine, sanki hiç bir şey gerçek değilmiş gibi bir duygu geldi. Mektubu yeniden okumaya başladı:

Aziz dostum;

Ne dersin bilmem ki? Sen kardeşini, ben de gerçek bir dostumu kaybetmiş bulunuyoruz. Bunun senin için ağır bir darbe olduğunu, ama yine de metanetle göğüs gereceğini biliyorum. İzin verirsen, sana aziz dostum olan Ramton düşesinin iki dizesini yazmak istiyorum. Aşın romantizmimin kusuruna bakma. Gerçeklere hissileşmeden karşı koyamayacak kadar üzgünüm:

Mademki kadere karşı koyamıyorum,

Ben de anılarımla avunurum.

NOT: Acını paylaştığımı belirtmek için yazdığım bu mektuba karşılık vermek için zahmet etme.

Her zaman senin

Percival Pyke Period»

Avusturyalı hizmetçi içeriye girdiği zaman Connie’nin gözleri hâlâ mektuptaydı. Kendini zorlayarak:

«Tirudi,» dedi. «Beynimden vurulmuşa döndüm.»

«Efendim?»

«Aldırma aldırma. Ben çıkıyorum. Geç kalmam.»

Köyden geçerek Bay Period’ın evine gitti. İşçiler yolda toplanmışlardı. Kapıyı Alfred açtı.

«Ne oluyor Allah aşkına, Alfred?»

«Nasıl ne oluyor, efendim?»

«Kardeşime bir şey mi oldu?»

«Bay Cartell daha kalkmadı, efendim.»

Connie, sanki Alfred yabancı bir dille konuşuyormuş gibi şaşkın şaşkın baktı.

«Bugün gecikti efendim. Her zaman daha erken kalkardı. Onunla konuşmak mı istiyordunuz?»

«Merhaba, Connie. Günaydın.»

Bay Period uykudan yeni uyanmıştı. Sağlıklı ve neşeli bir görünüşü vardı. Yalnız neşesi bir parça zorlama gibiydi. Connie:

«Neler oluyor, Pyke? Bu mektup ne böyle?» diye sordu.

Bay Period odadan çıkan Alfred’e baktı. Ufak bir duraklamadan sonra Connie’nin elini tuttu.

«Bu kadar üzülme canım,» dedi. «Kendine hâkim ol.»

«Pyke, delirdin mi sen?»

«Ne demek istiyorsun, Connie? Neyin var senin?»

«Ben kendimi iyi hissetmiyorum,» dedi Connie.

«Biraz otursam iyi olacak.»

Oturdu. Bay Period ona bir şey anlamadan bakıyordu. Tam bir şeyler söylemek için ağzını açacaktı ki, tiz bir kadın çığlığı duyuldu, arkasından da telâşlı erkek sesleri geldi. Ve Alfred bembeyaz kesilmiş bir yüzle içeriye girdi.

«Ne var, ne oluyor?» diye sordu Bay Period. Alfred’in sesi ancak işitilebiliyordu:

«Sizinle... biraz konuşabilir miyim, efendim?»

Bay Period Connie’den özür diledikten sonra Alfred’le birlikte kütüphaneye girdi ve kapıyı kapattı.

«Söylesene Alfred, ne var? Neden bana deh gibi bakıyorsun?»

Alfred önce dudaklarını ıslattı, sonra da kekeleyebildi :

«Bay Cartell, efendim... Nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. Bay Cartell, şey...»

«Ne demek istediğini hiç anlayamıyorum, Alfred. Ne olmuş, Bay Cartell’a?»

«Bir kaza efendim. İşçiler bulmuş onu. Şey...» Pencereye doğru döndü. Dışarıda yere çömelmiş işçilerin bir şeyler yaptıkları görülüyordu. «Onu kanalda bulmuşlar, efendim. Çok üzgünüm ama, ölmüş galiba.»

ALLEYN

«İŞTE HİKÂYE bu,» dedi Komiser Williams. «Cinayetle ilgisi olabilecek kişiler de ortada. İşin sürüncemede kalmasını istemediğim için hemen Yard’a telefon edip sizi çağırttım. Boş yere uzatmanın anlamı yok.»

«En doğru işi yapmışsınız. Oldukça ilginç bir olay. Öyle görünüyor. Sen ne dersin, Pox.»

«Gerçekten öyle, Komiserim,» diye doğruldu Pox.

Arabayla köyün içinden geçiyorlardı. Saat on bire geliyordu. Çevrenin, güneş altında, sevimli ve derli toplu bir görünüşü vardı. Bayan Cartell’ın hizmetçisi her zamanki gibi bir şeyler silkeliyordu. Bay Period’ın evi çok sakindi. Dikkate çarpan tek şey, kanalizasyon borularını taşıyan kamyonun yamnda durup şoförle konuşan işçilerdi. Onlardan birisi kızgın kızgın bir şeyler anlatıyordu. 

Ama dikkatli bir göz, çevredeki bütün pencerelerin gerisinde, polis arabasını seyreden köylülerin bulunduğunu fark edebilirdi. Bisikletiyle yoldan geçen postacı da durup onlara merakla baktı. George Copper, garajının önüne çıkmıştı. Yanına iki kadın, bir delikanlı ve üç küçük oğlan geldi. Onlar da seyretmeye başladılar. Kadınlar ellerini kollarını sallaya sallaya konuşmaya başlamışlardı bile.

«Bütün köy olayla ilgili,» dedi Komiser Williams. «’Geldik, Alleyn. İşte burası.»

Evin bulunduğu sokağa saptılar. İnşaat yüzünden yol kapalıydı. Çevre borularla doluydu. İşçilerden biri arabanın geçebilmesi için yolu açtı. Böylece kamyonun yanma kadar geldiler.

Noahes, Bay Period’ın evinin iki yüz metre kadar ilerisinde, çeşitli aletlerin, kordonların, boruların ve üstü örtülü bir sedyenin yanında tedirgin bir durumda beklemeye başladı. Sokağın öbür ucunda duran bir başka arabadan orta yaşlı, iyi giyimli ve elleri pek bakımlı bir adam indi. Komiser Williams’tı.

«Doktor Elkington, adlî tabibimiz,» diye tanıttı onu ve: «Bu iş tatsız,» dedi. «Çok tatsız. Ne düşüneceğimi bilemiyorum.»

«Gidip bakalım mı Doktor?»

«İsterseniz, evet.»

Elkington gidip arabasım getirdi ve sedyeyi kapatacak şekilde park etti. Noahes’le Williams sedyenin üzerindeki örtüyü kaldırdılar. Alleyn her şeyin usulünce yapılmasına dikkat ediyordu. Sedye açılınca Fox’la birlikte şapkalarını çıkardılar. Doktor da bir süre şaşkın şaşkın baktıktan sonra onları taklit etti.

Bay Cartell’ın cesedi sırt üstü ve rasgele uzatılıvermişti. Islaktı, çamura bulanmıştı. Başında da bir parça kan vardı. Siyah saçlarının yapıştığı yüzü tanınmayacak haldeydi. Üzerinde pantolon, gömlek ve robdöşambrı vardı. Onların üzerinde de yer yer kan lekeleri bulunuyordu. Ayağına kırmızı çoraplar, siyah rugan terlikler giymişti. Kapalı avcunun içinde bir parça çamur tutuyordu. Parmak aralarından çamurlu su sızıyordu.

Alleyn, cesedin yanında diz çöktü. Davranışlarından ve görünüşünden mesleğini tahmin zordu. Bay Cartell’a, kendisini çok ilgilendiren bir yaratıkmış gibi bakıyordu. Biraz durduktan sonra cesedin üstünü örttü. Ayağa kalktı ve çukura bakmaya başladı.

«Bunun içinde bulundu, değil mi?» diye sordu. Ötekiler onun kalın ve ahenkli sesiyle irkilmişlerdi.

«Tam sedyeyi koydukları yerde yüzüstü yatıyormuş. Üzerine borulardan biri düşmüş.»

«Anladım...»

«Canlı olabileceğini düşünerek çıkarmışlar. Epeyce zor olmuş bu iş,» dedi Williams.

«Onu ilk gördüğünüz zaman bu durumdaydı değil mi, Doktor Elkington?»

«Evet. Kafasında bazı yaralar vardı. Daha iyice muayene etmedim; ama başına yediği darbe öldürmüş sanıyorum.»

«İşçilerle konuşabilir miyiz?»

Noahes, adamlara yaklaşmaları için işaret etti, onlar da isteksiz bir yürüyüşle geldiler. En uzun boyluları ellerini bir bez paırçasıyle silip duruyordu.

«Günaydın,» dedi Alleyn. «Tatsız bir iş yapmak zorunda kaldınız.»

Uzun boylusu başıyle doğruladı. Bir başkası da: «Berbat,» diye mırüdandı.

«Sizden onu nasıl bulduğunuzu olduğu gibi anlatmanızı istiyorum. Saat kaçtı?»

Fox cebinden not defterini çıkardı.

«İşe geldiğimiz zaman bulduk. Sekiz sıralarında olmalı.»

«Gelir gelmez fark ettiniz mi?»

Uzun boylusu konuştu:

«Hemen değil, efendim. Biraz sohbet ettik. Üstümüzü değiştirdik. Şuradaydık, kamyonun durduğu yerde. Sonra bu tarafa yaklaştık. Köprü olarak kullandığımız tahtalardan birinin, yerinde olmadığım fark ettim. ‘Ne cehenneme gitmiş, kim karıştırır buraları?’ diye söylenmeye başladım.» Burada öteki işçilere dönüp: «Öyle değil mi?» diye sordu. Onlar da: «Aynen,» dediler. O zaman devam etti: «Gerisi size anlattığımız gibi, Bay Noahes. Size her şeyi söyledik.»

Williams:

«Tamam Bill,» dedi. «Komiser bir kere de kendisine anlatmanı istiyor.»

Alleyn:

«Sence bir mahzuru yoksa,» diye karşüık verdi: «Daha sağlam bir fikrim olması için senden dinlemem iyi olur.»

Ustabaşı:

«Bizim durumumuz çok zor. İşlerimiz olduğu gibi kaldı. Oysa, yığınla da iş var. Biz her şeyi yerli yerinde bırakmıştık. Boruların büyük bir kısmı döşenmişti. Lambalar da yanıyordu. Bir de şu hale bakın.»

«Lambalar mı? Ben kanalın öbür ucunda bir tane gördüğümü hatırlıyorum, oraya da koymuş muydunuz?»

«Tabiî vardı. Kalasları aydınlatmak için. Birisi onu kaldırıp çukura atmış.»

«Demek öyle!» dedi Alleyn. «Çukur da çok geniş gerçekten. Ana borular buradan mı geçecek?»

İşinden söz açılınca, ustabaşı daha istekli konuşmaya başladı ve Alleyn’e çalışmalarından canlı canlı söz etmeye koyuldu:

«Geniştir. Bu kadar genişinde ilk defa çalışıyorum. Zor iş tabiî. İnsan çamura bulanıyor. Gece, işi bırakırken bazı tedbirler alıyoruz: Lambalar, kalaslar. .. Sonra her yere işaret levhaları da koymak gerek. Hepsini yaptık. Buna rağmen başımıza gelenlere bakın. Bir şeyler olduğunu anlayınca hemen nerede bu Allahın cezası lamba? dedim. Biraz yürüyünce de... gördüm işte.»

«Tam olarak anlatsana.»

Adam elindeki bezi evirip çevirerek anlatmaya başladı :

«Önce borunun çukura düşmüş olduğunu gördüm. Sonra da bir el feneri buldum. İşte orada duruyor.»

«Bay Cartell’a aitmiş,» dedi Williams. «Yanında çalışan adam tanıdı.»

«Önce bunlara dikkat ettim. Sonra çukurda başka bir şeyin daha bulunduğunu görünce tüylerim diken diken oldu. Yarı yarıya çamura gömülmüştü. Bacakları yani. İlkin gözlerime inanamadım. Çocuklara: ‘Bu ne Allah aşkına?’ dedim. Sanki ne olduğu belli değilmiş gibi.»

«Anlıyorum.»

«Sonra hep beraber boruyu ve kalasları çıkardık. Kalaslar hâlâ bıraktığımız yerde duruyor. Boruyu kaldırdığımız zaman iyice gördük onu. Üzerine binen ağırlık çamura iyice gömmüştü. Ama asıl, başına inen darbe önemli galiba.» Burada Noahes’e kötü kötü bakarak devam etti: «Ne olursa olsun, ben işleri böyle bırakamam. Bir an önce çalışmaya başlamamız gerek.»

Noahes bir şeyler mırıldanarak Alleyn’e baktı.

«Bir an önce başlamamz için elimizden geleni yapacağız elbette.»

Ustabaşı rahatlamıştı. Alleyn’e teşekkür ettikten sonra hikâyesine döndü:

«Cesedi yukarıya çektik. Ne kadar pis bir iş olduğunu kestiremezsiniz. Çukurdan çıkarınca hiç bir umut kalmadığını anladık. Ölmüştü. Eve haber verdik ve doktoru çağırdık.»

Alleyn onu yatıştırdı:

«Elinizden başka bir şey gelmezdi zaten. Bulduğunuz yer tam şurası, değil mi? Anladığım kadarıyle başı buradaymış, kalasların bulunduğu yerde. Hafifçe de sola dönükmüş. Sol elinin duruşu nasıldı, hatırlıyor musun? Kıvrılmış mıydı? Ya sağ kolu? İleri doğru mu uzanmıştı?»

İşçiler öyle olduğunu söylediler. İçlerinden birisi: «Tastamam anlattığınız gibi,» dedi.

«Yumruğunu sıkmış olduğunu söylediniz, kalas da altında idi, değil mi?»

«Evet, yarı yarıya.»

Komiser Williams:

«Kalasların nasıl yerleştirildiği belli. Üzerlerine ağırlık biner binmez yerlerinden oynamaları çok normal. Hiç biri bir adamı taşıyacak kadar sağlam değil.»

İşçiler öfkeyle, itiraz ettiler: Kalasları pek güzel yerleştirmiş, bütün güvenlik tedbirlerini de almışlardı. Bir adamı taşıyamamaları imkânsızdı.

«Evet, Williams,» dedi Alleyn. «Bu kalaslar daha önce de kullanılmış, hiç bir kaza da olmamış.»

Ustabaşı hararetle teşekkür etti.

«Şimdi gidip lambayı görelim,» dedi Alleyn.

Lamba çukurda, cesedin bulunduğu yerden iki üç metre ötede duruyordu. Çamurların içine gömülmüş, ama kırılmamıştı. Adamlardan biri, onu astıkları demir direği gösterdi. Direk yere devrilmişti, çukurun yanında duruyordu.

«Siz giderken ışık yanıyordu, değil mi?»

«Evet efendim. Ötekilerle birlikte bunu da yakmıştık. Gördüğünüz gibi, öbürleri hâlâ yanıyor.»

Alleyn lambayı Fox’a uzatıp mırıldandı:

«Şuna bir bak bakalım.»

Fox inceledikten sonra dişlerinin arasından:

«Hiç de kendi kendine sönmüşe benzemiyor,» dedi.

Yeniden işçilerin yanma giden Alleyn:

«Bir nokta daha var,» diye ekledi. «Gece boruyu ne durumda bırakmıştınız? Ötekilere eklenmiş miydi?»

«Evet.»

«Tam cesedi bulduğunuz yerin üzerinde mi?»

«Evet efendim.»

Ustabaşı önce işçilere bir göz attıktan sonra hırsla konuşmaya başladı:

«Eğer birisi bu işin kaza olduğunu söylerse aklını kaçırmış demektir. Bunlar büyük borulardır. Bir tekini yerinden oynatmak için büyük güç harcamak gerekir. Öyle, bir rüzgârla yerlerinden oynamazlar. İnanmayan, bir tanesini kımıldatmayı denesin de görsün.»

Alleyn:

«Size inanıyorum,» dedi. «Şimdilik soracak başka bir şey yok. Söyledikleriniz zapta geçirilecek, sonra da sizden onları imzalamanızı isteyeceğiz. Bize büyük yardımınız dokundu, eksik olmayın. Bay Williams’la Bay Noahes de aynı fikirdedirler sanırım.»

Williams hiç bir şikâyeti olmadığım söyledi. İşçiler yerlerine döndüler. Alleyn:

«Sormak istediğim bir şey var Bob: Dün gece burada karnaval mı vardı, Allah aşkına? Şu ayak izlerine bak. Sanki bütün gece burada tepinip durmuşlar. Ne demek bu?»

«Galiba Baynesholme’daki şatoda parti varmış. Gece de çıkıp bütün köyü dolaşmışlar.»

Doktor daha da açıkladı:

«Lady Bantling’in parlak fikirlerinden biri. Üstelik bir de köpekler kavga etmişler. Gece, hanımın kocasını tedavi etmek zorunda kaldım. Beş altı yerinden ısırılmıştı.»

«Bu sözünü ettiğiniz hanım, Desiree değil mi?»

«Ta kendisi. Anladığım kadarıyle, partinin en parlak numarası da define avıymış.»

Alleyn:

«Allah kahretsin. Bu kadar ayak izi arasında işe yarar bir ipucu bulmanın imkânı yok.»

Doktor:

«Saat on ikide, tam yatmak üzereyken gürültüler duydum. Demin söylediğim gibi, yeniden giyinip çıktım. Bay Dodels’a bakmak zorunda kaldım.»

«Eh, hiç olmazsa bu yüzden, kalaslarla lambanın durumunda o zamandan beri bir değişiklik olup olmadığını anlayabiliriz. Heey! Bu da ne?»

Borulardan birinin yanında duruyordu. Çömeldi ve yerden mavi bir kâğıt parçası aldı. Williams da onun omzunun üzerinden okumaya çalışıyordu. Sonunda:

«Bir şiir!» dedi.

Gerçekten de kâğıtta daktiloyla ve acemice yazılmış iki dize vardı:

«Ne yapacağını bilemiyorsan

Git sandık odasında aran...»

Doktor Elkington:

«Çok komik doğrusu,» dedi. Fox da:

«Bir ipucu olmalı bu,» diye ekledi.

Alleyn kâğıdı ona uzattı.

«İnşallah bundan sonra bir şeyler yapabiliriz.»

Williams sordu:

«Ne diyorsun, Alleyn? Kaza ihtimali var mı?»

«Ya sen ne düşünüyorsun?»

«Bence kaza değil.»

«Bence de öyle. Şu hale bak: Kalaslar ancak yerlerinde durabilecek şekilde çekilmiş. Eski yerleri iyice belli oluyor. Sanırım Bay Cartell bahçe kapısından çıkıp hiç bir şeyin farkına varmadan yürümüş. Elinde bir fener tutuyordu. Kalaslardan birine bastı ve çukura yuvarlandı. Düşerken gerilen kalaslardan bir tanesi yüzüne çarpmış olmalı. Bu arada el fenerini de düşürmüş. Bunlar birer tahmin elbette. Fakat Doktor Elkington muayene sırasında burun kemiğinin kırılmış olduğunu görecek sanıyorum. Lambanın asılı olduğu direk de yerinden sökülüp başka bir yere dikilmiş. Eğer lamba yerinde olsaydı, Bay Cartell düşerken ona tutunabilirdi. Aklıma gelmişken sorayım: Köpek çok büyük müydü?»

Williams şaşırdı:

«Köpek mi?»

«İzlerden büyük olduğu anlaşılıyor da...»

O zamana kadar ağzını hiç açmayan Noahes bağırdı:

«Pixie!»

Komiser Williams yüzünü buruşturdu:

«Şu canavar.»

«Allahın belâsı bir şeydir o, Bay Alleyn. Bay Cartell, onun saf kan bir buldok olduğunu savunurdu. Her gece de saat birde gezmeye çıkartırdı. Tabiî, herkes şikâyetçiydi Pbrie’den.»

Alleyn:

«Bu Pixie marifetli bir şey olmalı. Baksanıza, çukurun üzerinden atlamış. Şey... Doktor, Bay Cartell'ın sağ eline bir bakar mısınız!»

Doktor Elkington eğildi:

«Avcunun içinde birtakım çizikler var, ama ne olduğunu pek anlayamadım.»

«Sımsıkı tutulmuş deri bir kayış yapamaz mı?»

«Evet, olabilir.»

«Kenardaki lamba direğine bir baksana, Fox.»

Fox eğilip inceledi:

«Bazı izler var, Bay Alleyn; zorlanmış gibi. Sıkı sıkı dolandıktan sonra hızla çekilen bir şey gibi.»

«Cartell düşerken Pixie çukurun üzerinden atlamış, bu sırada da kayış direğe dolanmış olabilir. Köpek kendisini kurtarmak için çırpınırken direği yerinden çıkartmıştır. Lamba da belki bu sırada devrildi. Pixie’nin yerini bilen var mı?»

Noahes karşılık verdi:

«Evdekiler bilir her halde.»

«Sonra bakarız. Bütün bunlar tahmin tabiî.»

«Ama akla yatkın şeyler.»

«Şimdilik tahminlerde bulunmaktan başka çaremiz de yok zaten. Fakat bunlar lambanın sönüşünü açıklamıyor!»

Noahes:

«Lamba gerçekten söndürülmüş demek!»

Williams gözlerini direğe dikmişti:

«Bu direk... Alt tarafına iyice baktınız mı? Topraktan çıkarken her yanının aynı derecede çamurlu olması gerekmez mi? Neden bir yanı temiz?»

«Fazla ileri gitmeye başladık galiba.»

«Şu borunun yamndaki yere bak; orada fazla ayak izi yok. Delikleri gördün mü?»

«Ne olmuş deliklere?»

«Bir bak bakalım... Lamba direği onlardan birine uyuyor mu?»

Fox, direği deliklerden birine yerleştirmeye çalıştı; tıpatıp yerine oturmuştu.

«Demek bir yamndaki çamur boruya sürtünerek temizlenmiş. Şimdi onu sarıp bir kenara koy. İşçiler nerdeyse gelirler.»

Doktor Elkington:

«Şu destek işini bir de bana anlatsanıza,» dedi.

«Desteğin borulardan birini yerinden oynatmak için kullanıldığını tahmin ediyoruz.»

Çukurun öbür ucuna gidip yerinden oynamış olan boruyu incelemeye başladı:

«Bazı sıyrıklar görünüyor. Galiba doğru tahmin ettik çocuklar.»

Williams yeniden ötekilerin yanma döndü. Köye doğru hafif bir rüzgâr esiyordu. Bay Cartell’ın üstündeki örtüler birden, sanki o hareket ediyormuş gibi kımıldadılar. Fox örtüleri çabucak sıkıştırdı. Alleyn: 

«Kolay iş değil bu,» dedi. «Gözümüzü dört açmamız gerekecek.»

«Bence cinayet önceden planlanmış. Ama katilin hayali fazla geniş değil. Heyy, o da nesi?»

Eğilip çukurun içine baktı:

«Galiba ben yine derinlere iniyorum.»

Fox atıldı:

«Ben ineyim, efendim.»

«Sen o koca pabuçlarınla her şeyi karıştırırsın,» dedi Alleyn.

Ve merdiveni dayayıp çukura indi. Rutubet dolu pis bir koku vardı. Cep fenerini yaktı. Yukarıdan doğru eğilip kalasların arasından bir şeyler çıkardığım gördüler. Geri döndüğü zaman elinde mendile sarılı bir şey vardı.

«Şuna bakın.»

Mendili açtı: Altın bir sigara tabakasıydı bu. Kapağı değerli taşlarla süslüydü. Williams sordu:

«Bay Cartell’ın mıydı acaba?»

«Yahut da katilin.»

Bir süre konuşmadan tabakayı seyrettiler. Alleyn tam onu mendiline sarmak üzereyken bir köpek havlaması işitildi. Elli metre kadar ileride kayışı kopmuş, her yarn çamura bulanmış bir köpek, oturduğu yerde uluyup duruyordu.

«işte Pixie,» dedi Noahes.

■

PIXlE’YI yakalamakta epey güçlük çektiler. Adını söyledikleri zaman yumuşuyor, oturduğu yerde kalıyordu. Ama yanma yaklaşılınca hemen uzaklaşıyor ve acı acı havlamaya başlıyordu. Beş adam onu yakalamak için bütün hileleri denediler ama sonuç alamadılar.

Komiser Williams:

«Bütün köyü ayağa kaldıracak,» dedi. Gerçekten de daha şimdiden birkaç kişi yolun kıyısında toplanmış, onları seyrediyordu.

Alleyn ile Doktor Elkington köpeği iki yandan kıstırmayı denediler, Williams’la Noahes de bir sürü taktik denediler. Fox kendini yere atıp kayışı yakalamayı denedi. Ne var ki, hiç biri de işe yaramadı. Derken, bahçe kapısının önünde duran Alfred Belt’ı fark ettiler.

Ne kadar zamandır orada olduğu belli değildi. Fark edilince Alleyn’e sakin sakin:

«İzin verirseniz ben yakalarım, efendim,» dedi.

«Ne duruyorsun öyleyse?»

Alfred ıslık çaldı. Pixie başını kaldırdı.

«Gel kızım, Pixie! Gel buraya!»

Hayvan çukurun üstünden atlayıp ona doğru koştu.

Komiser Williams kıpkırmızı kesilmiş süratiyle bir baktıktan sonra çukurun öteki tarafında duran Alfred’i tamdı, o da:

«Günaydın efendim,» dedi. «Bay Period, bir şeye ihtiyacınız olursa çekinmeden kendisine gelebileceğinizi söyledi.»

Alleyn teşekkür etti:

«Biz de beş dakika sonra kendisini görmeye gelecektik. Lütfen haber verin, olmaz mı?»

«Tabiî efendim,» diyen Alfred içeriye girdi.

Alleyn, Williams’a beklemesini ve işçilere işi bugünlük tatil etmelerini söylemesini tembih etti. Doktor Elkington:

«Cesedi ne yapalım?» diye sordu.

«En yakın morga taşınmasına nezaret ederseniz memnun olurum. Sir James Curtis de muayene için geleceklerdi. Her halde sizinle görüşmek isteyeceklerdir.»

«Ben ambulans çağırırım.»

«Mükemmel. Fox ya da ben, sizi öğleyin istasyona götürürüz. Bir şey daha var: Şuna ne dersin?»

Alleyn bunu söylerken yoldaki bir ıslaklığı işaret ediyordu:

«Dün yağmur yağmadı. Bunun kazıyla da bir ilgisi yok. Bana kalırsa, benzin akıtan bir araba burada durmuş. Belki de deposu fazla doluydu. Bakın, burada bir parça yağ da var. İlgisiz bir şey de olabibr elbette. Hazır mısın, Fox? istersen yan kapıdan girelim.»

Çukurun çevresinde dolaşıp bahçeye girdiler. Alleyn bir muslukla onun yamnda duran hortuma dikkatle baktı. Musluğun altında duran tenekenin yeri değiştirilmişti.

«Şuna bak, Fox,» dedi.

«Evet. Teneke, musluğun altından çekilmiş.»

«Orası öyle. Bir de şu ayak izlerine bak. Bu evde oturanların hepsi erkek. Sivri topuklu ayakkabı üe bahçede gezinen acaba kim?»

Alfred onları ön kapıda karşıladı:

«Bay Period kütüphanede, efendim. Paltonuzu alabilir miyim?»

Fox’ın bir parça snopluğu vardı. Amirine nazik davramlması çok hoşuna giderdi. Alfred, Alleyn’in paltosunu alırken o da kendi paltosunu çıkardı. Bu arada Alleyn, Alfred’e:

«Köpeği ne yaptınız?» diye sordu.

«Odunluğa kapattım, efendim, oradan kaçmasına imkân yok.»

«Kayışını alabilir miyim?»

«Anlamadım, efendim?»

«Kayış mı dedim. Fox gelip onu sizden alır. Alırsın değil mi, Fox? Sonra da gelip kütüphanede bizi bulursun.»

Alfred, başı öne eğik olarak Alleyn’i kütüphaneye götürdü. Ve kapıda haber verdi:

«Bay Roderick Alleyn geldiler efendim.» Unvam atıp yerine küçük adı özellikle koymuştu. Sonradan bunu Bayan Mitchel’a: «Görevinde unvan sahibi olabilir, ama benim için herhangi bir adam,» diye açıkladı.

Bayan Mitchell, News of the World’da Alleyn hakkında bir şeyler okumuştu:

«Erkek kardeşi baronmuş. Üstelik çocuksuz. Gazete, bundan da ‘yakışıklı komiser’ diye söz ediyordu.»

Bu arada Alleyn, Bay Period’la konuşmaya başlamıştı. Beriki çok sıkılmış olmasına rağmen hâlâ aynı havadaydı:

«Sevgili Alleyn, seni gördüğüme ne kadar sevindim bilemezsin. Bu felâketi ancak sen hafifletebilirsin.»

Bay Period onun ayrıca kardeşini tanıdığından ve karısının resimlerinden çok hoşlandığım söyledi.

«Kendisi, belki beni hatırlamaz, ama karınızla tanışmak şerefine ermiştim,» dedi.

Bütün bunları acele acele, sinirli bir tavırla söylemişti. Alleyn, ‘acaba bu adam hep böyle soluk soluğa mıdır?’ diye düşündü. Fark ettirmeden de sözü asıl meseleye getirdi: Bay Period’ın, evini ne kadar zamandır Bay Cartell ile paylaştığım sordu ve onların iki haftadır beraber oturduklarını öğrendi. Bay Cartell, daha önce Londra’da büyük bir firmanın hukuk müşavirliğini yapıyordu. Bay Period onun aslen Gloucestershire’h Cotswold ailesinden olduğunu söyledi. 'Gittikçe artan bir tedirginlikle konuşuyordu. Alleyn ona, Bay Cartell’ı son defa ne zaman gördüğünü sordu.

«Dün akşam. Yemeği Baynesholme’da yedim. Partiden önce.»

«Yani define avından önce, değil mi?»

«Haberiniz var demek? Evet, konuklar defineyi aramak için yola çıkarken oradaydım. Sonra eve döndüm. Ben geldiğim zaman o, odasında bir aşağı bir yukarı dolaşıyor, bir yandan da köpeğiyle konuşuyordu. Hiç böyle şey duydunuz mu?» Birden telâşlanıverdi; «Hay Allah, nasıl da unuttum!»

«Neyi unuttunuz?»

«Desiree... Şey, Lady Bantling yani. Andrev sonra; onlara haber vermeli. Connie’nin akıl edebileceğini sanmam. Alleyn, kusura bakmayın, bu işi halletmemiz gerek.»

Sorara Bay Cartell’la, Baynesholme’dakilerin ilişkilerini anlattı. Ve sekreteriyle Andrev’in birazdan gelebileceklerini söyledi.

Alleyn:

«Görevdeyken içmem doğru değil ama, bir sigara yakacağım. Siz de içseniz iyi olur.»

«Sevgili Alleyn, tabiî için, tabiî. Ben de içerim. Size benim ikram etmem gerekirdi ama, Alfred daha kutuları doldurmamış, ben de tabakamı kaybettim.»

Alleyn ona kendi tabakasını uzatırken:

«Yaa,» dedi. «İnşallah bulursunuz.»

«Sanmam. Çok kötü biır hikâye bu. Neyse, bırakalım.»

Acele acele konuşuyordu, yine sinirlenmişti.

«Haklısınız, insan güzel bir tabakayı kaybedince üzülüyor. Ben de bir tane kaybetmiştim, çok eski ve güzel bir şeydi.»

«Benimki de öyle.. Aslında bir iskambil kutusuydu.»

Tabakanın hikâyesini ve geçmişini anlatıp anlatmamakta kararsızdı. Sonunda susmaya karar verdi. Alleyn sorguya devam etti:

«Bay Cartell’ı son gördüğünüzde heyecanlı bir hali var mıydı?»

Bu soru da onu tedirgin etmiş gibiydi.

«Heyecanlı mı dediniz? Biraz sinirliydi, ama bunun olayla ilgili olabileceğini sanmıyorum.» Sustu. Kendisini toparlamaya çalıştığı belliydi. Konuşmaya başlayınca biraz daha sakinleşmişti: «Bunu sormanız birtakım kuşkularınız olduğunu düşündürüyor. Yanılıyor muyum?»

«İşi o kadar ileri götürmeye gerek yok. Heyecanlı ve sinirli oluşu, bir dikkatsizlik yapıp çukura düşmesine sebep olabilir değil mi? Köpek...»

Bay Period kendini tutamadı:

«Ah, o köpek... O kadar terbiyesiz ve o kadar da kuvvetli bir hayvan ki! Şimdi hatırlıyorum da... Kazaya o sebebiyet vermiş olamaz mı, ne dersiniz, ha? Birden ileri atılıp Bay Cartell’ı da sürüklemiş olabilir.»

«Hızla ileri atıldığı kesin.»

«Bakın... Tahmin etmiştim zaten.»

«Fakat köpeğin borulardan birini çukura yuvarlayabileceğim sanmıyorum.»

Bay Period elleriyle yüzünü kapattı:

«Ne feci şey. Akıl almayacak kadar.» Sonra ellerini yüzünden çekerek sordu: «Yuvarlanmış olamaz mı?»

«Korkarım ki imkânsız bir ihtimaldir bu.»

Bay Period başını salladı:

«Demek kaza olabileceğine ihtimal vermiyorsunuz.»

«Fikrimi değiştirecek deliller bulursam çok sevineceğim.»

«Ama neden kaza olmasın? Siz bu köpeği bilmezsiniz; gerçekten tehlikeli bir yaratıktır. Bunu Bay Cartell’a da söyler dururdum.» 

«Yine de kesin bir hüküm vermeden önce meseleyi iyice soruşturmamız gerek. Daha soruşturmaya başlamadık. İşin aydınlanması için bir sürü saçma sapanla başınızı ağrıtmak zorunda kalacağız.»

Fox gelmişti. Alleyn onun halinden, Pixie’nin kayışını almayı başardığını anladı. Sorgu devam etti. Fox her zaman olduğu gibi bir köşeye çekilmiş, kimsenin dikkatini çekmeden not alıyordu.

Bay Period konudan konuya atlayarak konuşuyordu. Buna rağmen ortaya oldukça belirli bir tablo çıkmıştı: Alleyn, Bay Cartell’ın kız kardeşi hakkında bir şeyler öğrendi. Bay Period onun için: «Sıcaktan başka bir şey hissetmeyen kadınlardandır,» demişti. «Bir hanımın hanımlığı eldivenlerinden belli olur. Connie’yse hiç bir zaman eldiven giymez. Şapkaları da hep eskidir. Ama yine de iyi kızdır doğrusu.»

Alleyn, Bay Period’ın Connie için söylediği sözleri hatırlayıp uygun bir sıra beklediğini düşündü. Nitekim öteki yine başlamıştı:

«Ne kötüyüm... Zavallı Connie!» demin söyledikleri için pişman olmuş görünüyordu.

«Bayan Cartell ve Lady Bantling’ten başka yakınları var mıydı acaba?»

«Yakın denilebilecek kimsesi yoktu. Sanırım, Connie’yle birlikte o ailenin son fertleriydiler. Ne kadar acı!»

Alleyn:

«Özür dilerim, ama dün neler yaptığınızı anlatmanızı isteyeceğim,» dedi. «Çok yordum sizi, biliyorum. Fakat görev, görevdir.»

Bay Period biraz canlanır gibi oldu, ama çok sürmedi bu ve yeniden durgunlaştı. Olayları Lady Bantling’in kendisini eve getirmesinden saat on biri yirmi geçeden başlayarak geriye doğru anlatmaya başladı: Lamba yanıyordu. Çukurun üstündeki kalaslar sağlamdı. Eve yaklaştığı zaman Bay Cartell’ m penceresinde ışık görmüştü. Onun hiç bir zaman birden önce yatmadığını anlattı. Yatmadan da Pixi’yi kesinlikle gezdirirdi.

Alleyn Bay Period’ın yüzünün gittikçe asıldığını fark etti.

«Hal, eve döndüğümü duymuştu sanırım. Pencerenin önünde duruyordu. Çok normal bir hali vardı.»

«Onunla konuştunuz mu?»

«Şey... Şey, evet... Ben... Sadece bir şey sordum, o da karşılık verdi. Neydi, şimdi hatırlamıyorum. Neyse...»

Bay Period daha sonra yatmıştı, ama define avcılarının gürültüsü uyumasına engel olmuştu. Ancak gece yarısından biraz önce, son çift de uzaklaştıktan sonra uyuyabilmiş ti.

«Gece hiç uyandınız mı?»

«Evet, saat birde. O Pixie’yi dışarıya çıkardığı zaman. Köpek her zaman olduğu gibi havlayıp gürültü ediyordu. Uyanıp küfrettim. Az sonra ses kesildi.»

«Yine uyudunuz tabiî.»

«Evet evet, uyudum.»

«Yine rahatsız edildiniz mi?»

Bay Period’ın karşılığı gecikti:

«Hayır.»

«Emin misiniz?»

«Hayır, edilmedim.» Bay Period’ın perişan bir durumu vardı. Alleyn, biraz da gündüz olup bitenleri anlatmasını istedi. Yaşlı adam isteksiz isteksiz, «Yemeğe Bayan Cartell’a iki kişinin daha geldiğini, Andrev ile Lady Bantling’in de yemekten önce uğradıklarım» söyledi.

«Bayan Cartell’la beraber gelenler kimdi?»

Ve böylece Bayan Cartell’ın evlât edindiği Mary Raltson ile onun arkadaşı Leonard Leiss hakkında bilgi edindi. Alleyn, belleğinin zayıflığından sık sık şikâyet ederdi. Buna rağmen Leonard’ın adını duyar duymaz, Polis Gazette’de onun için bir şeyler okumuş olduğunu hatırladı: Gazete, Leonard’ın Bernandsey’de doğduğunu, çahşkan bir öğrenci olduğunu yazmıştı. Sonra iyi niyetli bir ihtiyar kız onu korumasına almıştı. Leonard ise, bir müddet geçince kadıncağızın parasını çalıp kaçıyordu. Öteki olaysa, daha da berbattı: Ünlü bir çeteye katılmış, sonra da zengin bir hanımla bir macerası olmuştu. Aynca bir yerlerde şoförlüğü de vardı. Gazetedeki yazı; ‘gereğinde yüksek sosyetedenmiş gibi davranmasını iyi bilir,’ diye bitiyordu.

Alleyn sordu;

«Bu Bay Leiss yirmi yedi yaşlarında bir delikanlı mı? Esmer, soluk yüzlü, fazlaca şık!.. Küçük parmağında da bir yüzük olacak, öyle mi? »

Bay Period;

«Ah, evet,» dedi. «Size Noahes anlatmış olacak. Ta kendisi. Ne yazık ki ta kendisi.»

Sonra da Leonajrd’ın ne kadar uygunsuz biri olduğunu anlatmaya başladı. Noahes daha Scorpion meselesini söylememişti. Bay Period da, ya bunun bilindiğine emin olduğu için, yahut da nasıl olsa ortaya çıkacağını düşündüğünden, uzun uzun anlatmaya girişti. Konuşmasını da Leonard’ın, ıslah olmaz birisi olduğunu söyleyerek bitirdi.

«İster inanın, ister inanmayın, sofrada arkaca, yaslanıp ıslık çalıyor! Hatta şarkı söylediği bile oldu! Vallahi, billahi. Moppett de onunla birlikte söyledi. Berbat bir adam. Zavallı Connie, onu görür görmez geldiği yere göndermeliydi.»

«Bay Cartell da her halde sizin fikrinizdeydi?»

«Elbette,» dedi Bay Period. «Leonard’dan o da hiç hoşlanmamıştı.»

«Bay Cartell’ın düşmanları var mıydı? Soru size belki komik gelecek, ama bir düşünün bakalım, da şu şekilde sorsak daha iyi: Yaşamasından zarar görebilecek birileri var mı?»

Uzun bir sessizlik oldu. Sokaktan bir araba sesi geldi. Alleyn pencereden, öteki polislerin de gelmiş olduklarmı gördü. Bay Period’ın yüzü solmuştu.

«Düşünmeye çalışıyorum,» dedi. «Ama sanmıyorum. Kasdettiğiniz anlamda düşmanı yoktu. Yalnız...»

«Yalnız?..»

«Bakın, Alleyn! Sormasaydınız aklıma böyle bir şey katiyen gelmezdi. Ama bu durumda...»

Alleyn:

«Anlıyorum tabiî,» dedi. «Mesele açık. Eğer, dün gece birisi Bay Cartell’a bir tuzak hazırlamışsa bunun sebebini bilmem gerekir.»

«Peki, bir şaka olamaz mı bu?» Gözlerini Alleyn’e dikmişti. Haddinden fazla uzun olan ön dişleri şimdi daha çok göze çarpıyordu. «Sizin ne düşündüğünüzü bilemem. Çok zor iş, çok... Şey, siz kalasların yerlerinden oynatıldığını düşünüyorsunuz, değil mi?»

«Evet.»

«O zaman şaka olamaz elbette. Şakaysa, çok aptalca ve tehlikeli bir şey. Define avına çıkan çiftlerden biri! Evet... Ne dersiniz? Belki de birisi kalası çekti, zavallı Hal da çukura düştü. Sonra bir başkası da, kazara boruyu gevşetmiş olabilir.»

«Boruları yerlerinden oynatmak pek kolay olmuyor.»

«Hal’ın çukurda olduğunu bilmeyen biri, salt çılgınlık olsun diye yapmış olabilir bunu. Partidekilerden biri.»

«Davetlilerin adlarım verebilir miydiniz?»

Misafirlerden çoğu çevrede oturan kimseler olduğu için Bay Period onları rahatça hatırladı. Yirmi dört kişi saydıktan sonra durdu ve yeni birisini hatırlamış gibi bir hareket yaptı.

«Başka biri daha mı vardı?»

«Aslını arasanız, evet. Leiss’la Mary Raltson yüzsüzlük edip kendilerim çağırttırdılar. Desiree de iyiliğinden buna razı oldu.» Bay Period hızlı hızlı ekledi: «Bence o delikanlıdan her şey beklenir, her şey... Yine de benim bunu söylememem gerekir. Bütünüyle düşünülmeden yapılmış bir şakanın da şey... Şey olarak kabul edilmesi...»

«Cinayet olarak mı?»

Bay Period başını salladı:

«Ne yazık ki işin içine girdik. Çalışma tarzınızı bilmiyorum, belki de sormam doğru değildir..»

«Neden sormayasınız?» dedi Alleyn. Karşılığı çok basit, şimdilik sadece olanları biliyoruz. Teoriniz pekâlâ doğru olabilir. Ancak birinin aklına esip kalasları çekmesi, bir başkasının da laf olsun diye boruları sökmesi biraz tuhaf. Ayrıca, Bay Hal’ın iki ayrı şakaya kurban gitmesi de akla yakın gelmiyor.»

«Elbette. Eğer meseleye bu açıdan bakarsanız.»

«Rastlantılar hayatta büyük rol oynar,» dedi Alleyn. «Bu olayda da birtakım rastlantıların yer aldığını kabul edebiliriz. Yalnız elimde başka türlü düşünmeme sebep olan bir şey var.»

Hızla cebinden mendilini çıkardı, açtı ve kapağı değerli taşlarla süslenmiş tabakayı masanın üzerine bıraktı:

«Tanıdınız onu, değil mi? Korkarım şimdiük bende kalması gerek.»

Bay Period yerinden fırlamıştı. Aynı anda kapı vuruldu ve içeriye genç bir kızla uzun boylu bir adam girdüer.

Nicola:

«Kusura bakmayın,» dedi. «Ön kapı açıktı, biz de çalmadan girdik. Aaa...» Masada duran tabakayı görmüştü: «Buldunuz demek! Çok, çok sevindim.»

Bay Period soluk soluğaydı.

«Ya, evet,» dedi, sonra kendini topladı. «Sizi tanıştırayım, Nicola bu...»

«Ama biz tanışıyoruz,» diye bağırdı Nicola. «Daha dün söz ediyorduk. Hay, Allah. Sana burada rastlayacağım dünyada aklıma gelmezdi. Ne rastlantı!»

«Evet,» dedi Alleyn. «Rastlantılar bazen sıklaşır! Merhaba, Nicola!»

■

ALLEYN: «En iyisi şu şekilde sormak,» dedi. «Eğer isteseydim, yemek sırasında pencerenin kapalı olduğuna yemin eder miydin?»

Nicola:

«Tabiî ederdim,» dedi. «Pencere kapalıydı.» «Kuşkun, kararsızlığın yok, değil mi?»

«Hiç yok. Alfred de aynı şeyi söyleyecek nasıl olsa.»

«Her halde.»

Nicola pencereden bakarak:

«Ne yapmaya çalıştığım çok merak ediyorum,» dedi.

«Ben mi? işimi yapıyorum.»

«Bana birtakım yalnış olayları cinayetle karıştırıyormuşsun gibi geldi de. Ama belki de aralarında gerçekten bir bağlantı vardır. Öyle mi?»

«Benim de senden fazla bir şey bildiğim yok.» Nicola, Alleyn’e dikkatle bakarak sordu:

«Beni burada bulman galiba pek hoşuna gitme

«Başka bir yerde karşılaşmak tabiî daha çok hoşuma giderdi.»

«Ne tuhaf... Bu olaydan önce Troy’u düşünüp durdum. Yarın akşam da size geliyorum. Bir erkek arkadaşımı da getirebilir miyim diye soracaktım.»

«Elbette. Çok sevinir. Sakın bu genç adam..»

«Fesatlık düşünmene gerek yok. Resim yapıyor.»

«Ha, şu Andrev Bantling’i söylüyorsun.»

«Galiba sen de işaretparmağındaki boya lekesine dikkat ettin.»

«Evet. Bana karımı hatırlattı da.»

«Şimdi biraz insanca konuşmaya başladın. Demin pek güvenlik görevlisi ağızları yapıyordun.»

«Bana bak Nicola,» dedi Alleyn. «Şu ara seninle çok resmî olmamız gerekiyor. Galiba bu iş biraz ciddî. Ne yazık, sen de önemli tanıklardan birisin. Böyle olmasmı hiç istemezdim, ama elimden bir şey gelmez.»

«Sana, komiserim dememi ister miydin?»

«Bana bir şey demene gerek yok. Sorguya başlasak... Ben Fox’u çağırıyorum.»

«Ben de hazırım.»

Fox geldi ve Nicola’yla tanıştırüdı. Alleyn kızdan, son yirmi dört saati bütün ayrıntılarıyle anlatmasını istedi. Nicola elinden geldiği kadar gizlemeye çalışıyordu ama, Alleyn’in ciddiyeti onu hayli şaşırtmıştı. Aralarındaki yakınlık onun için bırakılamaz bir şeydi. Alleyn’e de, karısına da farkında olmadan bağlanmıştı. Londra’daki evlerine kendi evi gibi girer çıkardı. Ayrıca Nicola, Troy’un çalışırken yanında bulunmasına razı olduğu çok az kimselerdendi. Alleyn ise önceleri genç kızın başını döndürmüştü. Bu bağlılık daha sonra sağlam bir arkadaşlık durumuna geldi. Nicola ona: «Le Cid» derdi.

Şimdi ise Alleyn karşısında bir C.I.D. görevlisi olarak oturmuş, ona sorular soruyordu. ‘Komiser Alleyn sekreter hanımın sorgusunu yaparken,’ diye düşündü.

Alleyn, onun söylediklerini toparladıktan sonra:

«Dün buraya gelen misafirleri saydık. Ortada acayip bir durum var. İki kocalı bir hanım... İki üvey babası olan bir delikanlı... Evlât edinilmiş bir yeğen ve iki kardeş. Nasıl gitti toplantı?»

«Pek rahat değildi.»

«Neden, peki?»

«Özellikle Moppett ile Leonard’ın yüzünden. Leonard tam bir canavar.»

«Nasıl bir canavar? Beatnik filan mı? Yoksa bildiğimiz pis heriflerden biri mi?»

«Vallahi, Beatnik’ten başka her şey olabilir. Aeayip derecede temiz ve leş gibi leylak kokuyor.»

«Anlaşılan Bay Period’ın pek hoşlanacağı biri değil. Bay Cartell’ın da.»

«Değil elbette. Zaten Moppett’la o çağrılı değildiler. Sanırım Moppet, zavallı Bayan Cartell’ı onları da getirmeye zorlamış.»

«Neden zavallı?»

«Zavallı mı dedim?» Nicola şaşırmıştı. «Galiba ona iyice acımışım.»

«Peki, devam.»

«Sağa sola bağırıp çağıran, boyuna pot kıran, kaba saba bir kadındı, Bayan Cartell. Fazla gürültücüydü ama, bu gürültücülüğü utançlarmı gizlemek içindi bence. Çok yalnızdı, bütün sevgisini Moppett’a harcıyordu. O da ne sevilecek şey ya.»

«Konuşulanları hatırlayabiliyor musun?»

«Yemekte Pixie’den söz edildi. Bayan Cartell onun soysuz bir köpek olduğunu söyledi. Bay Cartell da çok kızdı. Sonra Leonard spor bir arabadan söz etti, ama pek iyi hatırlayamıyorum.»

«Onu biliyoruz. Başka?»

«Tabiî Bay Period’ın en sevdiği konudan da konuşuldu. Asalet... soyluluk... eski ve köklü ailelerden gelmek, v.b. Leonard ile Moppett’a taş atmak istediğini sanmıyorum. Ama pek hoş olmadı tabiî. Sonıra Bay Cartell, iyi bir aileden geldiğini sandırmak için vaftiz kayıtlarını karıştıran birisini anlattı. Hikâye Leonard’ı pek keyiflendirdi ama, yine de, hoş kaçmadı. Sonra Pixie hakkmdaki o şikâyet geldi ve sigara tabakası ortaya çıktı.»

«Epey şey olmuş. Peki, yemekten önce durum nasıldı? Genç Bantling’in bir tuhaflığı var mıydı sözgelişi? Eski üvey babasıyle arası iyi miydi?»

Nicola durakladı. Bay Period’ın salonu çok sessizdi. Gotmar’ın suluboya resmi hâlâ paketin içinde duruyordu. Ortada bir sürü iskemle vardı. Pencerelerde ağır kadife perdeler asılıydı. Gözlerini pencereye çevirdi. Bu pencereden Andrev’in, üvey babasıyle kavga ettikten sonra hırsla uzaklaşmasını seyretmişti.

Alleyn sordu:

«Ne oluyor?»

«Hiç. Andrev yemeğe kalmadı. Baynesholme’da yiyecekti.»

«Ama buraya geldi değil mi? Hatta beraber geldiniz.»

«Evet.»

«Annesiyle babası gidene kadar da kaldı?»

«Öyle gibi»

«Nasıl öyle gibi?»

«Bir ara çıktı. Yoldan geçtiğini gördüm.»

«Nereye gidiyordu acaba?»

«Sanırım Bay Cartell’la konuştu. Bay Cartell onun vasisi. Bay Period da öteki vasi.»

«Bay Cartell’la iş için mi konuştu acaba?»

«Sanırım. İkisiyle de konuştu.»

«Ne hakkında olduğunu biliyor musun?»

Nicola kalbinin atışları duyuluyor sandı. Alleyn tekrarladı: «Biliyor musun?»

«Biraz. Kendisinden dinlesen daha iyi.»

«Anlatır mı dersin?»

«Neden anlatmasın?»

«Sana anlattı, değil mi?»

«Biraz. Ama... Aramızda kalması gereken bir şey bu.»

Alleyn sakin sakin sordu:

«Niçin korktun Nicola?»

«Korkmadım. Yalnız... Kafam karıştı. O kadar alışılmamış bir şey ki bu.»

«Evet.» Alleyn ayağa kalkıp Nicola’ya bakarken ekledi: «Belki de sebep budur.» Ve içini çekti. «Halam kedisine ne derdi bilir misin? ‘Bir muzurluk tasarlıyorsan yap da kurtulalım... Ortalarda dolaşıp durma!’ Evet, böyle derdi. Çok haklıymış kadıncağız.»

«Ne demek istiyorsun?»

«Sözü böyle çevirip durma demek istiyorum. Kimseye yararı dokunmaz bunun. Hele senin delikanlıya, hiç.»

«Benim delikanlım filan değil o. Daha dün tanıştık.»

«İnsan o kadar çabuk yakalanabilir işte. Dün gece burada miydin?»

«Hayır, Baynesholme’daki partideydim.»

«Sakın Lady Bantling’in partisi olmasın?»

«Evet. Ama sandığın gibi değildi. Çok güzel bir toplantıydı.»

Nicola ona kötü kötü bakıp partiyi anlattı.

«Beklenmedik bir olay olmadı mı?»

«Moppett’la Leonard biraz fazlaydılar tabiî. Bir de Pixie!»

«Pixie’ye ne olmuş?»

Nicola köpeklerin kavgasını anlattı. Alleyn:

«Saat kaçta oldu bu?» diye sordu. «Hatırlayabil lir misin?»

«Evet, hatırlıyorum.» Sonra biraz kızararak: «Saat biri biraz geçiyordu,» dedi.

«Nereden hatırlıyorsun?»

«Define aramaktan yarımda döndük. Olay da bundan yarım saat kadar sonra oldu.»

«‘Döndük’ dedin. Kiminle?»

«Andrev’le... Herkes çiftti.»

«Peki, gece yarısından önce dönmeniz gerekmez miydi?»

«Evet. Öyle olması gerekiyordu. Ama Andrev define avım sıkıcı bulduğu için bir yerde oturup konuştuk. Bana resimlerinden söz etti. Biraz gecikmişiz.» Sonra Alleyn’in gözlerine bakarak ekledi: «Eğer aramızda bir şeyler geçtiğini düşünüyorsan yanılıyorsun. Sadece konuştuk.»

Sesi yavaşladı. Geceyi hatırlamıştı. Bay Period’ m sokağının başında, Andrev’in eski arabasında oturmuşlardı. Arkada Andrev’in boya kokan eski ceketi duruyordu. Sigaralarının ateşi yanıp yanıp sönüyordu. Ara sıra yanlarından arabalar geçiyor, define avcıları inip boruların içini, toprak yığınlarının çevresini araştırıyorlardı. Ve Andrev konuşmuştu. Ay yoktu. Yıldızlar pırıl pırıldı. Dünyanın yepyeni, tertemiz bir görünüşü vardı.

Alleyn, Nicola’ya sordu:

«Çukurun yanında duran arabaları hatırlayabilir misin? Misafirleri tanıyor muydun?»

«Pek hatırlamıyorum. Misafirlerin hepsiyle de yeni tanıştım. Bir yığın ad...»

«Arabadan inenleri iyice görebiliyor muydun?»

«Oldukça. Çukur lambalarla aydınlatılmıştı. Sonra herkesin el feneri vardı.»

«Kalasların üstünden geçenler oldu mu?»

«Hepsi de geçti sanırım. İpucu çukurun yol tarafındaki borulardan birinin altındaydı. Misafirlerin onu okuyup yine yerine koyduklarını görebiliyorduk.»

«Kalaslara dokunan oldu mu? Ya da çevresinde ipucu arayan?»

«Sanmam.» Nicola bir parça durakladı: «Leonard ile Moppett’i hatırlıyorum. Onlar en arkaya kalmışlardı. El fenerleri de yoktu. Kalasın üzerinden öteki yana geçtiler. Sonra çukurun içini araştırdılar. Bana, bize bakıyorlarmış gibi geldi. Bir tuhaflık vardı. Ne olduğunu hatırlayamıyorum, ama Leonard’ın bir tuhaflığı vardı. Tamam!»

Nicola hatırlayabilişine şaşırmış gibi anlatmaya başladı:

«Tamam! Elini ceketinin cebine sokmuştu. Tam ışığın altında duruyordu. Arkası bize dönüktü. Eğilip doğrulduğunu gördüm. Sonra yeniden öteki yana geçip ipucunu buldu. Okuduktan sonra yerine koydular ve arabaya binip uzaklaştılar.»

«Leonard eldiven giyiyor muydu?»

«Evet. Açık renk, yumuşak deriden ve ellerini iyice saran eldivenleri vardı. Her şeyi gibi onlar da fazla iddialıydılar.»

«Başka?»

«Herkes gibi gülüp durmuyorlardı. Ama önemli değil bu her halde?»

«Öyle mi dersin? Peki, sonra ne oldu?»

«Andrev, ‘Bu kadar uzaktan bile korkunç bir halleri var.’ dedi. Sonra, ‘Şey gibi...’ Neyse, saçma bu zaten...»

«Devam et Nicola, ne gibi dedi Andrev?»

«Saçma tabiî. ‘Piyeslerdeki katiller gibi,’ dedi. Aslında, daha çok kasa hırsızlarına benziyorlardı. Neden olduğunu bilmiyorum, ama bana öyle geldi.»

«Sonra?»

«Onlar son çifttiler. Andrev, dönüşümüz için karar verebilmek amacıyle gelip gidenlere dikkat ediyordu. Define avı devam ettikçe yerimizde kalabilirdik. Ama daha önce yanımızdan Lady Bantling’le Bay Period geçtiler. Lady onu evine getirmişti. Arabayı durdurup çevredeki misafirlere bir şeyler söyledi. Sonra Bay Period eve girdi. O sırada pek acıklı bir görünüşü olduğunu düşünmüştüm. Sonra Lady Bantling geri döndü.»

Nicola birden sustu.

«Ne oldu?»

«Şey...»

«Bak, Nicola! Sana, Andrev için tehlikeli olabilecek gibi gelen şeyler, bakarsın ona çok yararlı olabilir.»

Nicola hâlâ kararsızdı. Alleyn devam etti:

«Dinle beni! Bildiğimiz kadarıyle, zararsız bir ihtiyar feci şekilde öldürüldü. Sen olur olmaz şeyler söyleyip haksız yere birisini suçlamaktan korkuyorsun. Çok iyi anlıyorum duygularını. Ama bir de, bildiklerini sakladığın için ortaya çıkabüecek tatsızlıkları düşün. Korkunç hatalar yapmamıza sebep olabilirsin. Bu işe karıştın artık. Sorumluluktan kaçamazsın, Nicola.»

«Affedersin. Saçmalık ediyorum. Ama söyleyeceğim şey, Lady Bantling hakkındaki... O kadar yanlış anlaşılmaya elverişli bir şey ki!..»

«'Gerçekten önemsizse, olayla da ilgisi yok demektir. Haydi, seni dinliyorum.»

Aslında Nicola olup bitenleri anlatmasını pek güzel beceriyordu. Ne olduğunu bu sefer de açık bir şekilde anlattı: Alleyn böylece, arabanın sokakta döndüğünü, sonra da durduğunu görür gibi olmuştu. Şoföır Lady Bantling bir süre sonra indi. Kalasların üzerinden geçerken saçları lambanın ışığında parladı. Yüksek topuklarının üzerinde büyük bir dikkatle yürüyordu. Bay Period’ın bahçe kapısından içeriye girip kayboldu. Üst kat pencerelerinden birinde ışık vardı. Andrev Bantling: «Benim bu esrarengiz annem acaba ne yapmakta?» demişti. Ama cama atılan taşların çıkardığı sesleri açıkça duymuşlardı. Sonra koyu renk robdöşambr giymiş biri pencereyi açmıştı. O zaman Andrev, ‘yazık!’ demişti, ‘Harold’ınış. Galiba tersine bir balkon sahnesi seyredeceğiz. Annem sarhoş her halde.’

Lady Bantling gayet yavaş konuşmuştu. Onun kısık bir sesle: ‘Savaş alanındayız artık,’ dediğini duymuşlardı. Harold ‘saçmalama!’ diye karşılık vermişti.

Nicola devam etti:

«Sonra yandaki pencere açıldı ve Bay Period gözüktü. Bana müzikalleri hatırlattılar. Bay Period: ‘Bir şey mi var?’ diye sordu. Lady Bantling de: ‘Hiç bir şey yok, şekerim. Hadi sen git yat,’ diye karşılık verdi. Bay Period da, ‘Çok tuhaf, çok tuhaf!’ diye söylene söylene penceresini kapattı. Sonra Bay Cartell bir şeyler söyledi. Lady Bantling’in, ‘Sen jöne ayağmı denk alsan,’ dediği duyuldu. Bay Cartell penceresini kapadı. Lady de yolu geçip arabasına döndü. Önümüzden geçerken bizi tanıdı ve camını aralayıp: ‘Beş para etmez bu toplantı. Siz de çok geç kalmayın canım.’ dedi. Andrev annesinin neler karıştırdığını merak ediyordu. Biraz sonra biz de geri döndük. Leonard ile Moppett oradaydılar.»

«Desiree gerçekten sarhoş muydu?»

«Buna karşılık vermek çok zor. Şatoda aklı gayet başında hareket etti. Pixie olayında da çok sakindi. Zaten o hiç bir zaman herkes gibi hareket etmiyor. Aklına eseni yapmasına kimse engel olamaz.»

«İnanırım. Sen de bu yakınlarda epeyce acayip insanla tanıştın, değil mi?»

«Yine de fena değil. Üstelik Andrev hiç acayip değil. Çok sakin bir adam. Göreceksin.»

«Evet, göreceğim. Sağ ol, Nicola.»

Tam bu sırada kapı hızla açıldı ve Andrev, kıpkırmızı bir yüzle Bay Period’ın salonuna daldı:

«Ne oluyor burada?» diye bağırıyordu. «Benim sevgilimle uğraşmaya ne hakkınız var sizin?»

■

ALLEYN, Nicola’ya alaylı alaylı göz kırpıp Andrev’e döndü. Nicola hem çok kızmıştı, hem de gülmemek için kendisini zor tutuyordu. Sonunda Andrev’e saçmalamamasım söyledi, biraz sakinleşen Andrev de Alleyn’den özür diledi. Sonra yeni keşfetmiş gibi Nicola’ya dönüp:

«Hiç sakin bir adam değilim ben,» dedi.

Nicola, Alleyn’e baktı ve onun bir işareti üzerine dönüp odadan çıktı. Kütüphanede Bay Period’ı allak bullak olmuş bir durumda mektup yazarken buldu.

«Zavallı Hal için,» diye izah etti, Bay Period. «Ortağına yazıyorum. İnsan ne diyeceğim şaşırıyor.»

Nicola’ya kalması için rica etti. Hâlâ üzerinde çahşüacak bir alay not vardı. Nicola oturup onlarla uğraşmaya başladı.

Andrev Bantling, Alleyn’e pek zorluk çıkarmamıştı. Her şeyi kendüiğinden anlattı. Gratham Galerisi meselesinden, Bay Cartell’ın karşı koyuşundan söz etti. Nicola’ınn arabada bulundukları sırada gördükleri üzerine anlattıklarını da doğruladı.

«Anneme aldırmayın,» dedi. «Zaten bir parça sarhoştu. Harold’u kızdırmaktan her zaman hoşlanır.»

«Ama Bay Cartell’a kızgındı, değil mi?»

«Tabiî kızgındı. Ben de öyleydim.»

«Bay Bantling! Üvey babanız öldürülmüş bulunuyor!»

«Ben de bundan korkuyordum. Korkunç bir şey, değil mi? İnsan inanamıyor.»

«Birisi ona bir tuzak hazırlamış, içine düştüğü zaman da üzerine beş yüz kiloluk bir boruyu yuvarlamış. Bay Cartell’ın kafatası parçalanmış ve yüzüstü çamura saplanmış.»

Andrev’in yüzünden bütün kanı çekildi.

«Tamam,» dedi. «Anladım. Yeter artık, iğrenç bu.»

«Korkarım, mesele üzerinde düşünmeniz gerekecek. Şimdilik size soracak başka bir şeyim yok. Teşekkür ederim.»

«Peki tamam, anlıyorum. Teşekkür ederim.» An. drev kravatını gevşetti ve ekledi: «Benim çocukça davrandığımı düşündüğünüzü biliyorum. Ama bir türlü aklım almıyor. Cinayet çok korkunç ve çok gerçek dışı bir şey.»

«Haklısınız cinayet korkunçtur. Ama ne yazık ki gerçek dışı değildir.»

«Öyle görünüyor. Şimdi benim Londra’ya gitmemem mi gerekecek? Yarın nöbetim vardı da. Ayrıca, birtakım işlerle de uğraşacaktım.»

«Önemli miydi işleriniz?»

«Benim için önemli tabiî. Galeri için bir iki gün daha zaman vermelerini isteyecektim.» Alleyn’e bakarak ekledi: «Tabiî artık işler değişti. Bunu daha önce düşünmemiştim.»

«Şimdi düşündünüz ama...»

Andrev yavaşça:

«Bilmiyorum,» dedi. «Bunu düşünmüş olmak biraz alçaklık gibi oluyor. Meseleyi Nicola ile de görüşmek istiyordum. Ayrıca...» Yan yan Alleyn’e baktı, «Anneme de telefon etmem gerek. Nasıl karşılayacağını bilemem.»

«Nöbetiniz neredeydi?»

«Kulede.»

Andrev dalgınlaşmıştı.

«İyi o zaman. Eğer ihtiyacımız olursa sizi orada ararız.»

Alleyn, Andrev’i içeride bırakıp bahçeye çıktı. Bir süre Fox ve Williams’la konuştu, Alfred’den sigara tabakası hikâyesini dinledi, sonra kalkıp Bayan Cartell’la konuşmaya gitti.

Bayan Cartell onu odasında kabul etti. Iç karartıcı bir odaydı bu. ‘Her şey çamur renginde,’ diye düşündü Alleyn. Duvarlar çeşitli av hayvanlarının solmuş fotoğraflarıyle kaplıydı. Masada albümler ve küstah görünüşlü bir genç kızın, çerçeve içinde fotoğrafları vardı, Alleyn bunun Moppett olduğunu tahmin etti. Oda köpek, ıslak yün ve köpek maması kokuyordu. Küçük bir pekinua Alleyn’e dişlerini gösterip, kaynayan çaydanlık gibi sesler çıkardı.

Bayan Cartell elleri dizinde oturuyordu. Sol elinin başparmağı kirli bir bez parçasıyle sarılıydı. Gözlerinden ağlamış olduğu anlaşılıyordu.

«Ne pis şey,» dedi. «Zavallı çocuk. Bunu bir türlü sindiremiyorum. Aslında biraz geçimsiz bir insandı ama, ne de olsa kardeşimdi. Birçok konuda aynı fikirde değildik kendisiyle. Yine de...»

Alleyn anîden bir kişinin olsun Bay Cartell’ı sever gibi görünmesini istedi. Numaradan büe olsa..

«Onu son olarak ne zaman gördünüz?» diye sordu.

«Bilmiyorum. Ha, evet, geçen akşam. O korkunç köpeğiyle beraber gelmişti. LiChi’yi korkuttular. Bu Pekinualar çok sinirli hayvanlar zaten. Bakın, hâlâ sinirli. Ye canım, hadi bakalım, bitir şunu... Güzelim benim!» Elini uzatıp köpeği okşadı. «Bitir artık.»

Ve Alleyn onun ellerinin titrediğini fark etti.

«Normal bir ahbap ziyareti miydi?»

Bayan Cartell’ın sert, mavi gözleri dalar gibi oldu. Biraz durakladıktan sonra: «Köpeği gezdiriyordu,» diye karşılık verdi. «Aptal gibi eve sokmuş onu. Tabiî Li deli gibi oldu, sonunda beni ısırdı. Ben de yaranın üzerine atların tırnağına sürülen macundan koydum. Biraz kokuyor ama, çok iyi geldi.»

«Bay Cartell burada başka kimseyle karşılaşmış mıydı?»

Bayan Cartell sinirli sinirli:

«Bildiğim kadarıyle karşılaşmamış,» dedi. «Ben geldiğimde buradaydı. Kimi gördüğünü bilemem.» Suçüstü yakalanmış bir öğrenciye benziyordu.»

«Bakın Bayan Cartell; Kardeşinizin düşmanları olup olmadığım araştırıyorum. Bu size biraz dramatik gelebilir ama, bizim için gerekli. Önemsiz de olsa herhangi bir sebepten kendisini sevmeyen biri var mıydı?»

Epey zaman sonra Bayan Cartell konuştu:

«Çok sevilen biri değildi. Kolay arkadaş olamazdı.» Yaralı elini uzatıp Pekinua’yı kucağına aldı. «Biraz soğuk bir insandı. Tipik bir hukuk müşaviri yani. Ona hep, ‘damarlarında kan değil mürekkep var senin,’ derdim.»

Rahatsız rahatsız güldü, sonra cebinden bir erkek mendili çıkarıp burnunu sildi.

«Dün Bay Period’ın evine öğle yemeğine davetliydiniz, değil mi?»

Bayan Cartell karşılık verecek yerde bağırmaya başladı. «Ama ben bir kaza oldu sanıyordum. Bana o şekilde anlattılar. Zaten kaza gibiydi!»

«Kim size bunun kaza olduğunu söyledi?»

«Pyke, tabiî. Ona da Alfred söylemiş. Kaza olduğuna emindik.»

«Ne yazık ki öteki ihtimal daha kuvvetli!»

«Neden?»

Bayan Cartell’in her şeyi sıkıntılıydı. Yüzü, davranışları, sesi... Alleyn, onun kendisini dinlediğinden de pek emin değildi.

«Kaza olması için iki ayrı kişinin iki ayrı tehlikeli şaka yapmaya karar vermiş olmaları gerekiyor. Bu da biraz imkânsız.»

«Anlamadım,» dedi Bayan Cartell.

«Zararı yok. Bana öğle yemeğini anlatın. Siz, evlât edindiğiniz kız, Bayan Nicola MaitlandMayna ve Bay Leonard Leiss oradaymışlar, değil mi? Tabiî bir de kardeşinizle Bay Period?»

«Tamam.»

«Nelerden söz ettiniz?»

Nicola öğle yemeğini bütün ayrıntılarıyle anlatmıştı. Bayan Cartell onun kadar iyi anlatamıyordu. Pixie meselesini arada sırada gülmekten kendini alamayarak anlattı. En çok Bay Period’ın nezaket ve soyluluk üzerine söylediklerinin üzerinde durdu. Halinden çok sıkıntılı olduğu anlaşılıyordu.

«Böyle şeylere bayılıyor,» dedi. «Hal onu bu konuda epeyce kızdırdı, o da mosmor oldu. Hiç şaka kaldıramıyor.»

«Nasıl şaka?» diye sordu Alleyn.

«Bilmem. Hal, vaftiz kayıtlaırı üzerine bir şeyler anlatıyordu. Pek dinlemedim.»

Alleyn ona sigara tabakası hakkında bir şeyler sordu. Bayan Cartell bocaladı, ne diyeceğini şaşırdı, bakışlarını Alleyn’den kaçırdı ve Pekinua ile uğraşır göründü.

«Ben hiç bir şeye dikkat etmedim,» dedi. «Onu kaybettiğini de bilmiyordum. Zaten durup dururken gürültü çıkarmaya bayılıyor.» Kızararak devam etti: «Belki de bir yerde unutmuştur.»

«Kusura bakmayın Bayan Cartell,» dedi Alleyn. «Büyük bir sarsıntı geçirdiğinizi biliyorum, ama bu işi de bitirmem gerek.»

«Eğer bir sürü tatsızlık çıkacaksa bu işi kurcalamaya ne gerek var anlamıyorum. Hal’ı ged getirecek değil ya bu!»

Alleyn duymazlıktan geldi. «Sizin evlât edindiğiniz hanımla onun erkek arkadaşı da yemektelermiş galiba?»

Bayan Cartell gözlerim ona dikip:

«Evet!» dedi. Devam edip etmemekte bocalar gibiydi. Sonra ekledi: «Siz Pyke’ln onlar için söylediklerine aldırmayın. Gençleri anlayamıyor. Onlardan kendi kucağındakiler gibi davranmalarını bekliyor. Bence kişiliksiz aptal insanlarla doluydu kendi kuşağı!»

«Bay Leiss’ın bir araba aldığından söz edildi mi?»

Bayan Cartell köpeğine doğru eğildi.

«Yeter artık, doydun!» dedi. Sonra Alleyn’e döndü. «Ortalığı karıştırdılar sadece. Leonard araba filan almadı.»

Bu sırada kapı açüdı ve AvusturyalI hizmetçi içeri girdi, biır mektup getirmişti.

«Bay Period’dan efendim. Uşağı getirdi.»

Bayan Cartell’ın mektubu okumak istemiyormuş gibi bir hali vardı. İsteksiz isteksiz mektubu açtı. Okudukça yüzünün sapsarı kesildiği görülüyordu.

«Ne oldu Bayan Cartell, bir şey mi var?»

Mektubu hâlâ elinde tutan Bayan Cartell:

«Delirmiş,» diye bağırdı. «Kesinlikle delirmiş.»

«Görebilir miyim?»

Önce mektubu vermemeyi düşündü. Sonra çaresizlikle, Alleyn’in kâğıdı elinden almasına razı oldu.

Genç adam mektubu okudu.

«Aziz dostum,

Ne dersin bilmem ki? Sen kardeşini, ben de gerçek bir dostumu kaybetmiş bulunuyoruz. Bunun senin için ağır bir darbe olduğunu, ama yine de metanetle göğüs gereceğini biliyorum. İzin verirsen sana aziz dostum, Düşes Ramton’ın iki dizesini yazmak istiyorum. Aşırı romantizmimin kusuruna bakma. Gerçeklere duygusal olmaktan karşı koyamayacak kadar üzgünüm:

Mademki kadere karşı koyamıyorum,

Ben de anılarımla avunurum.

NOT: Acını paylaşmak için yazdığım bu mektuba karşılık vermek için zahmet etme.

Her zaman senin:

Percival Pyke Period.»

Mektubu katlayıp Bayan Cartell’a döndü.

«Neden deli olsun,» dedi. «Deli olduğunu söylemenizin nedeni ne?»

Uzun bir sessizlik oldu. Alleyn onun karşılık vermeyeceğini sandı. Sonra Connie mektubu eline alıp konuşmaya başladı:

«Delirmiş olması gerek. Çünkü bu ikinci. Aynısını bir defa daha göndermişti. Aynısını!»

«Yani... Ne vakit?»

«Bu sabah, kahvaltıdan önce. O zaman hiç bir şeyden haberim yoktu.» Derin bir soluk alıp ekledi: «O zaman kimsenin haberi yoktu. Daha bulmamışlardı onu...»

Gözlerini Alleyn’e dikip sustu. Sonra öteki mektubu bulup uzattı. Perişan bir halde: «Kendiniz bakın,» dedi. «Ama unutmayın, ceset bulunmadan geldi bu.»

Alleyn mektupları karşılaştırdı. Aradaki tek fark birincinin «aziz dostum,» İkincisinin «sevgili Connie,» diye başlamasıydı. 

■

CONNÎE, Alleyn’in mektupları almasına ses çıkarmadı. Bundan sonra da Alleyn, Bay Leiss’la Bayan Raltson’u görmek istediğini bildirdi. Bayan Cartell onların hâlâ uyuduklarını söyledi.

Kapıyı vurup içeri girdi.

Odanın girişinde kalınbir perde vardı. İçeriden Leonard’ın külhanbeyi ağzıyla: «'Gel!» diye bağırdığı duyuldu.

«Bay Leiss,» dedi Alleyn. «Sizi rahatsız ettiğime üzgünüm, polistenim.»

Leonard’ın yüzünde çok tamdık bir ifade belirdi. Küstah, kavgacı, gururlu ve korkak bir ifade... Ama hemen kayboldu bu.

«Pek anlayamadım,» dedi. Sesinde bir tuhaflık vardı. Boğazını temizleyip devam etti: «Bir şey mi oldu?»

Sonra dirseğinin üzerinde doğruldu, yastıkları düzeltip arkasına yaslandı, yatağının yanındaki sigara paketiyle çakmağa uzandı. Sigara tablası ağzına kadar doluydu.

«Size ne gibi bir yardımım dokunabilir?»

Sigarasından derin bir nefes çekti.

«Bana Little Goddling’e geldiğinizden beri yapmış olduğunuz bir iki hareketin anlamını açıklayarak yardım edebilirsiniz,»

Leonard kaşlarını kaldırdı, sonra dumanı üfleyerek sordu:

«Peki, bunu yapmam neden gerekiyor?»

«Zamanı gelince öğreneceğiniz nedenler yüzünden. İlkönce bir satın alma işlemi var. Bay Pyke Period’ı Bay Cartell’ı ve Bayan Cartell’ı kefil olarak göstermişsiniz. Galiba bunu kendilerinden izin almadan yapmışsınız. Neyse ki işe el konmuş ve mesele kapanmış. Polisteki kayıtlarınıza bazı eklemeler yapılmasına sebep olmaktan başka, Bay Cartell’ı da çok kızdırmış bu davranışınız.» Susup Leonard’a baktı. «Öyle değil mi?»

«Bana bakın!» dedi Leonard. «Lütfen bu işe karışmayın, olur mu?»

Alleyn devam etti:

«Sonra Bay Period’ın sigara tabakası meselesi de var.»

Leonard’ın hazırlıklı olduğu belliydi.

«Artık bu kadarı da fazla!» diyordu. «Yeniden başlamayalım.»

«Yine mi dedin?» diye sakin sakin sordu Alleyn. «Başka biri de mi size Bay Period’ın tabakası hakkında sorular sormuştu yoksa? Bay Cartell olmasın sakın?»

Leonard dikkatle karşılık verdi:

«Hayır. Sadece sorgu tarzınızdan hoşlanmıyorum. Gerçeği söylemek gerekirse bu tip sorulardan da nefret ediyorum.» Gözlerini kısıp Alleyn’e baktı sonra anî bir kararla yeniden konuştu: «Kusura bakmayın, biraz sert konuştum. Ama kafam allak bullak. Dün geceki o çılgın partiden sonra... Lady hazretlerinin bu işi iyi bildiğini itiraf etmek gerek doğrusu.»

Riski göze alması gerekti. Son derece kendinden emin bir tavırla kafadan attı: «Dün akşam buraya geldiği zaman Bay Cartell size sigara tabakasından söz etti.»

Leonard: «Hangi?..» diye başladıysa da, hemen kendini toparlayıp devam etti: «Başka birileriyle konuştunuz mu siz?»

«Evet, birkaç kişiyle konuştum.»

«Cartell’la da mı?»

Uzun bir sessizlik oldu.

«Hayır,» dedi Alleyn. «Onunla konuşmadım.»

«O zaman kim?.. Bu işte bir tuhaflık var gibi geliyor bana. Ne oluyor?»

«Eğer Bay Period’ın tabakasını ne yaptığınızı söylerseniz size her şeyi anlatırım. Ne olduğunu bilmediğinizi söylemeyin. Yemek odasının penceresini gördüm. Dışarıdan açılması imkânsız. Yemek sırasında Bayan Raltson’la beraber tabakayı incelediniz ve onu pencerenin kenarında bıraktınız. Pencerenin yanında başkası yoktu. Uşak ortalığı toplamaya geldiği zaman pencere açıktı ve tabaka ortada yoktu.»

«Bu uşağın söylediği...»

«Evet. Ben de ona inanıyorum.»

«Size işinizi öğretmek gibi olmasın ama, o Allah’ın cezası şeyi kaldırmaya karar vermiş olsam, pencereyi açmama ne gerek vardı? Cebime atamaz mıydım onu?»

«O zaman hırsız olduğunuzu bu kadar rahat inkâr edemezdiniz de ondan. Ama tabakayı pencerede bırakıp bahçeden dolaşarak aldığınızda...»

Leonard: «Hangi cehenneme,» diye başladı. 

Sonra fikrini değiştirip: «Hiç hoşlanmıyorum bu işten,» diye tamamladı.

«Hiç Bay Period’ın sigaralarından içtiniz mi?»

«Sadece bir tane. Türk tütünüymüş.»

«Ya Bayan Raltson?»

«O da bir tane içti. Şimdi biraz beni dinleyin.» Leonard mantıklı görünmeye çalışarak konuşuyordu: «Rastlantı! diye bir şey vardır, bilirsiniz. Biz o antika şeyi pencerede bıraktık. Sonra Alfred denen adam pencereyi açmış ve yolda çalışan işçilerden biri kutuyu oradan almış olabilir. Bu iş bu kadar basit.»

«İşçileri aramamızı tavsiye eder miydiniz?»

«Neden olmasın? Ne zararı olabilir bunun?»

«İşçilerden birinin üzerinde çıkabilir mi dersiniz ? »

«Tabiî.»

Alleyn birdenbire: «Sigara tabakasını bulduk, Bay Leiss,» dedi.

Leonard şaşkın bir yüz takınana kadar çok kısa bir zaman geçmişti.

«Buldunuz mu? Peki, neden bana geldiniz o zaman? Nerede bulunmuş?»

«Bence tam düşürdüğünüz yerde. Kanalizasyon çukurunun içinde!»

Kapının açıldığı duyuldu. Perdenin gerisinden bir kadın sesi: «Kusura bakma şekerim, ama kalkman gerek,» diye bağırdı. Kapı kapandı, koridordan aynı ses: «Bizi biraz uğraştıracaklar galiba,» diye devam etti. «Cartell mortoyu çekmiş anlaşılan.» 

Moppett, Alleyn’i görünce elini ağzına götürüp yukarıdan aşağı süzdü onu.

«Kusura bakmayın,» dedi. «Con teyze gittiğinizi sanmış.»

Vücudu pek biçimli değildi. Genç olmanm verdiği canlılıktan başka büyük bir güzelliği yoktu. Şu anda üzerinde açık bir gecelik vardı ve bir parça yorgun görünüyordu...

«Ne korkunç değil mi?» dedi. «Zavallı Hal dayı. Bir türlü inanamıyorum.»

Ya olay onu, Leonard’ı olduğu kadar etkilememişti, ya da ondan daha tecrübeliydi. Beriki sapsarı olmuştu. Sigarasının külünü silkeleyene kadar epeyce uğraşması gerekti.

«Neden söz ediyorsunuz Allah aşkına?» dedi. Moppett de: «Sen bilmiyor muydun?» diye şaşkınlıkla sordu. «Ona söylememiş miydiniz?»

«Bayan Raltson, beni bu tatsız işten kurtardığınız için size teşekkür etmem gerekiyor. Adınız Bayan Raltson’du, değil mi?»

«Evet. Ama eğer rahatsız ediyorsam söyleyin. Hemen çekilebilirim. Hadi...»

Leonard’a el sallayıp çıkmaya davrandı.

«Gitmeyin lütfen. Belki sizin bir yardımınız dokunur. Bana şu sigara tabakasım nerede kaybettiğinizi söyleyebilir miydiniz acaba?»

Leonard:

«Hayır söyleyemez,» diye araya girdi. «Çünkü kaybetmedik. Hiç bir zaman bizde değildi. Ne cehenneme gittiğini de bilmiyoruz.»

Moppett gözlerini kocaman kocaman açtı. Epeyce inandırıcı bir şaşkınlık ifadesiyle Leonaırd’dan Alleyn’e döndü.

«Anlamadım,» dedi. «Bay Period’ın tabakasından mı söz ediyorsunuz? Dün yemekte bize gösterdiği şu eski şeyden?»

«Evet,» dedi Alleyn. «Onu kastediyordum.»

«Lenny, şekerim; nasıl hatırlamazsın? Biz onu pencerede bıraktık, değil mi?»

«Tamam tamam. Aynı şeyi iki saattir Başkomiser efendiye anlatmaya uğraşıp duruyorum.» Kızgınlığı içinde bütün Amerikan özentisi tavırları kaybolmuş, geriye suçunu itiraf etmemekte inat eden küçük bir oğlan çocuğu kalmıştı. Devam etti: «Şimdi de bulmuşlar. Bize ne bundan?»

«Tabaka çukurun içinde Bay Cartell’ın ölüsünden birkaç santim deride bulundu.»

Leonard kendine gelmek için büyük bir çaba harcamak zorunda kaldı.

«Neden söz ettiğinizi anlamıyorum,» dedi. Moppett’e döndü ve ekledi: «Acayip bir fikir yürütüyormuşsunuz gibi geldi de. Pek anlamadım.»

«Yakında anlaşılacak. Bir iki dakika önce bana odayı arayabileceğimi söylemiştiniz. Hâlâ ay m fikirde misiniz?»

Leonard bir süre tırnaklarına baktı. Ellerinin titrediğini hissettirmemeye çalışıyordu.

«Tabiî,» diye mırıldandı. «İstediğiniz gibi arayın. Ben hiç bir şey saklamaya uğraşmıyorum.»

Gardırobun kapağını açtığı sırada birisinin koluna dokunduğunu duydu. Arkasına dönünce Moppett’le karşılaştı. Yataktan yeni çıkmış hali ve mümkün olduğu kadar acıklı olmasına çalıştığı tavrıyle Alleyn’e bakıyordu.

«Bir sigara atsana.»

Leonard paketi uzattı.

Moppett eğildi:

«Bu, şu şeylerden değil kendini toparlayıp: «Sağ ol,» yatağın üzerine yerleşti.

Oda Virginia tütünü kokmaya başlamıştı.

Gardırobun kapısı aynalarla kaplıydı. Alleyn, Moppett’in Leonard’a doğru eğildiğini, ötekinin de ona dişlerini göstererek bir şeyler dediğini, sonra canını acıtacak şekilde bileğini sıktığını gördü. O sırada Leonard başını kaldırdı, Alleyn de kapıyı oynattı, artık onları göremiyordu.

Leonard’ın gece giydiği ceketinin, kareli elbisesinin ve devetüyü paltosunun ceplerini karıştırdı. Üç yağlı tarak, bir çift eldiven, La Hecianda denilen bir kulübün üyelik kartı, bir mendil, bozuk paralar ve bir cep defteri buldu. Sonunda gece giydiği ceketin ve pantolonun ceplerinde aradığına rastladı: Sigaradan dökülen tütün parçaları. Eline alıp kokladı, Türk tütünüydü. ‘Bay Period’ın tabakasının kapağı pek iyi kapanmıyormuş anlaşılan,’ diye düşündü.

Alleyn elbiseleri iskemlenin üzerine bırakıp şifonyerin çekmecelerini karıştırmaya başladı. İlk elde çoraplara sarılı bir sustalı bulmuştu. Elinde çakıyla geri döndüğünde Leonard’la göz göze geldi.

«Bunu taşımak suçtur. Nereden almıştınız?»

«Yolda buldum. Demek, yasak? Bilmiyordum.»

«Ben gereğine bakarım.»

Leonard, Moppett’in kulağına bir şeyler fısıldadı. Moppett yüksek sesle güldü. Sonra çok sinir bozucu bir tavırla:

«Aman Allahım, şu işe bak!» diye söylendi.

Bundan sonra Alleyn köşede duran küçük bir yazı masasının önüne oturup Leonard’ın cep defterini karıştırmaya başladı. Defterin içinden beş sterlinlik bir banknotla Bayan Raltson’un çıplak bir resmi çıktı. Hiç bir şeyin bir polis memurunu şaşırtmayacağı söylenirse de Alleyn utancından yerin dibine girmiş gibi oldu. Defterden çıkanları not edip, sonra hepsini Leonard’a uzattı.

«Bu işin fazla uzayacağını sanmıyorum. Şimdi biraz sizinle konuşabilir miyiz, Bayan Raltson?»

Moppett aşırı bir nezaketle:

«Tabiî,» dedi.

Sonra Leonard’ın robdöşambrma sıkı sıkı sarınıp çıktı.

Alleyn, Leonard’a dönüp:

«Bu arada buradan ayrılmamanızı rica edeceğim,» dedi.

«Ama durumum hiç uygun değil.»

«Uygun olmasa da, kalmanız iyi olur! Londra’ daki adresiniz neydi?»

«76 Castlercogh caddesi, No. 14. Ama neden?»

«Eğer giderseniz gözaltında olacaksınız, istediğinizi seçin.» 

Sonra arkasını dönüp odadan çıktı. Dışarda Moppett’i sigarası ağzında, duvara dayanmış beklerken buldu. Aşağıdan Fox’un kalın sesi geliyordu.

Moppett bir sinema artisti tavrıyle:

«Sizin için ne yapabilirim, Komiser?» diye sordu.

Alleyn açık açık:

«Eşeklik etmekten vazgeçebilirsiniz, sözgelişi.» dedi. «Galiba size başınızın derde girebileceğini söyleyip durmakla vakit ziyan ediyorum. İyice düşünüp aklınızı başınıza toplayın. Bana numara yapmaktan da vazgeçin!»

Bir yandan da: ‘Hayatımda hiç bu kadar laubali bir soruşturma yapmadım,’ diye düşünüyordu.

«Aman Allahım, bu ne şiddet!»

Alleyn, Bayan Cartell’ın, Fox’i yukarı götürdüğünü duydu ve merdivenden aşağı bakıp onun karmakarışık, kızarmış, sinirli yüzünü gördü. Kadıncağız acınacak haldeydi. Moppett’e olan kızgınlığı bir kat daha arttı. Hiç bir acıma duymadan, küstah küstah sırıtacak sigarası ağzında, manzarayı seyrediyordu kız. Bayan Cartell ise, bu Allahın cezası yaratık için başını her türlü derde sokmaya hazırdı.

Fox’in sakin bir sesle:

«Çok teşekkür ederim, Bayan Cartell, artık kendim gidebilirim,» dediği duyuldu.

Moppett:

«Başka polisler de mi var? Aman ne güzel,» dedi.

Alleyn:

«Bu Bay Fox,» diye takdim etti. Leonard’ın elbisesini Fox’a uzatarak: «Genel arama için,» dedi. «Ayrıca, Bayan Raltson’a söyleyeceğim biır şeye tanık olmanı isteyeceğim.»

Fox sevimli bir tavırla:

«İyi günler, Bayan Raltson,» dedi. Sonra elbiseleri bir kenara bırakıp defterini çıkardı. Moppett’in yüzündeki gülümseme yok olmamıştı. Sanki yüzünün bir parçası gibi duruyordu.

Alleyn ona dönerek devam etti:

«Bir cinayet olayını aydınlatmaya çalıştığımızı anlayın lütfen. Ayrıca, elimdeki sigara tabakasının, dün gece sizin acayip delikanlının üzerinde olduğuna dair deliller var. Tabaka bu sabah Bay CartelFın cesedinin yanında bulundu ve Bay Cartell öldürülmüştü.»

«Öldürülmüş mü? Yok canım!» Alleyn onun dudaklarının mosmor olduğuna dikkat etti. «Onun gibi insanlar öldürülmezler. Sebep neymiş?»

«Sebep, gereğinden fazla şey bilmek ya da birisine zarar verebilecek durumda olmak. Para meseleleri de olabilir.»

«Con teyze kaza olduğunu söylemişti.»

«Her halde sizi üzmemek için öyle söylemiş olacak.»

«Ne aptalca düşünce!»

«Eğer dün siz ya da Bay Leiss ya da ikiniz birden sigajra tabakasını alıp çukura düşürdüyseniz bunu açıkça itiraf etmeniz iyiliğiniz gereğidir.»

«Ne dememi istiyorsunuz yani? Beni tuzağa düşürmeye çalıştığınızın farkındayım!»

Alleyn sabırla:

«İnanın bana, suçsuz olanları tuzağa düşürmekten hiç zevk almam,» dedi. «Üstelik şu anda hırsızlık meselesi beni hiç ilgilendirmiyor.»

«Peki ama derdiniz ne? Her halde beni kandırmaya çalışıyorsunuz.»

«Ne tehdit ediyor, ne de kandırmaya çalışıyorum. Yalnız size, çok tehlikeli bir durumda olduğunuzu söylüyorum. Özellikle siz! Cinayet davalarında bildiklerini saklayanlara ne olur bilir misiniz? Bu suçun cezası nedir, haberiniz var mı?»

Moppett’in yüzü anîden ağlamaklı bir çocuğunkine benzedi. Büyük, boş gözlerinden yaşlar akmaya başladı.

«Peki peki. Hepsini anlatacağım. Ama emin olun, hiç önemli bir şey değildi. Siz her şeyi yanlış anladınız. Biz sadece...»

«Evet?»

«Bir yanlışlık oldu,» diye fısıldadı kız.

Tam bu sırada yatak odasının kapısı açıldı ve eflatun pijamalarıyle Leonard göründü.

«Sen bu tip tuzaklara düşmezdin tatlım,» dedi. Moppett’in arkasına geçip sıkı sıkı kollarım tuttu. Alleyn’in aklından, onun hayret edilecek derecede filmlerdeki kötü adamlara benzediği fikri geçti.

«Bay Leiss, bizi yalnız bırakmak lütfunda bulunur muydunuz?»

Ama artık çok geçti. Moppett, Leonard’a korku ve acı dolu bir bakış fırlattıktan sonra yeniden hiçbir şeye aldırış etmeyen vamp pozunu takındı. Gözleri hâlâ yaşlıydı ama, yeniden gülümsemeye başlamıştı.

Başını Leonard’ın omzuna dayayıp:

«Üzülme şekerim, hiç bir şey söylediğim yok!» dedi.

Leonard da kaba bir tavırla:

«Öyle olmalı, değil mi ya?» diye karşılık verdi.

■

ARABAYLA uzaklaştıkları sırada Fox:

«İnsan böyle bir yerde bu tip gençlerle karşılaşacağını tahmin etmiyor,» dedi.

«Sakin kasabalılara benziyorlar değil mi?»

«Hiç benzemiyorlar. Şu Leiss berbat bir tip. Yakında kendini içeride bulur. Küçük hanım da ayrı bir hikâye...»

«Küçük hanım rezilin teki. Şuraya bak, Fox! Leiss’ın cebinden, Period’ın sigaralarının tütünü çıktı. Williams’la sen de bir iyice araştırın olur mu? Gözümden kaçmış bir şey olabilir. Bence sigara tabakasını arakladıklarından hiç kuşkum yok. Ya Period ya da Cartell işi fark edip bunları üsteledilerse, o zaman...»

«Evet. Bay Cartell onları polise haber vermekle tehdit etmiş, onlar da ona küçük bir tuzak hazırlamış olabilirler. Bu arada kazara tabakayı düşürmüşlerdir.»

«Öyle olduğunu farz edelim bakalım. Davranışları hakkında bizim Nicola’dan iyice bilgi alabiliriz. Tabiî o şimdi büyük aşkını yaşamakta olduğundan bir iki noktayı kaçırabilir. Onun bilemediklerini de sevgilisine sorarız. Hoş onun da aklı pek başında değil ya. Neyse, ben seni istasyona bırakıp Bay Pyke Period’a uğrayacağım. Her halde öğle yemeğini yemiştir artık. Aç mısın?»

«Bana boş ver. Sen de bir şey yemedin.»

«Biraz daha dayanırım. Sen gidip bir lokma peynir ekmek ye hiç olmazsa. Bu arada gidip şu Alfred Belt’den de bir şeyler öğrenebilirsin belki.»

Fox itiraf etti:

«Aslında Bay Belt’le Bayan Mitchell gelip bir şeyler yemem için ısrar ettiler. Hatta Bayan Mitchell bana bir sürpriz hazırlayacağını bile söyledi.»

«Tahmin etmem gerekirdi zaten. Seni saat beşte istasyonda bulurum.»

Araba Bay Pyke Period’ın kapısının önünde durdu ve Alleyn indi.

Yaşlı adam asık bir suratla salonda oturuyordu. Fark ettirmemeye çalışarak Alleyn’i yukarıdan aşağı süzdü. Kütüphaneden Nicola’nın daktilosunun sesi geliyordu.

Bay Period:

«Her şey karmakarışık oldu,» dedi. «Daha yemek bile yemedim. Ne can sıkıcı iş!»

«Kusura bakmayın, ben de biraz canınızı sıkacağım,» Biraz durduktan sonra da doğrudan doğruya saldırıya geçmeye karar verdi. «Bay Period, bu sabah Bayan Cartell’a birbirinin tıpatıp aynı olan iki başsağlığı mektubu göndermenizin nedenini bana anlatır mısınız? Ayrıca, birincisini nasıl olup da Bay Cartell’ın cesedi bulunmadan gönderebildiğiniz! pek merak ediyorum.»

Bay Period’ın yüzünden bir şey anlamaya imkân yoktu. Şok, suçluluk duygusu, şaşkınlık, anlayış kıtlığı ya da sadece sağırlık, gözlerindeki bu boş bakışın nedeni olabilirdi. Bir süre sonra kibarca sordu:

«Özür dilerim, ne dediniz?»

Alleyn tekrarladı. Bay Period yeniden düşündü. Uzun bir sessizlikten sonra:

«Ben öyle bir şey yapmadım ki,» diye karşılık verdi.

«Ne yapmadınız?»

«İki tane mektup yazmadım. Komik bu.»

Alleyn cebinden mektupları çıkarıp Bay Period’ın önüne koydu. Bay Period gözlüklerini takıp mektuplara bakmaya başladı. Başını kaldırdığında yüzü mosmordu.

«Aptalca bir yanlışlık yapmışım,» dedi.

«Korkarım anlatmanız gerekecek.»

«Anlatılacak bir şey yok.»

«Ama Bay Period...» diye başladı, Alleyn.

«Hiç bir şey yok. Uşağımın aptallığından başka.»

«Her halde uşağınızın sebepsiz yere bir başsağlığı mektubu yazıp, henüz kardeşinin öldüğü bilinmeyen bir hanıma götürüp verdiğini söylemek istemiyorsunuz?»

Bay Period:

«Emin olun, bilinecek bir şey yok,» diye ısrar etti.

«Sizinle aynı fikirde değilim. Çok ciddî bir meseleyle karşı karşıyayız! Her şeyi bilmem gerekiyor.»

«Peki peki,» dedi Bay Period kızgın bir tavırla. «Pek güzel. Daha önce Connie Cartell’a çok değişik bir sebepten başka bir mektup yazmam gerekti. Bu işle hiç ilgisi olmayan özel bir mesele için.»

Birdenbire deli gibi gülmeye başladı, sonra gülmesi kendisini de korkutmuş gibi aniden susup gözlerini Alleyn’e dikti. «Ben, ben şey yapmalıydım...» Sustu. Alleyn’e onun daha fazla kızarabileceğim söyleseler inanmazdı ama, Bay Period inanılmayacak kadar kızarmıştı. «Bütün mesele mektupların yanlış zarflara konulması.»

«Ama bu, meseleyi izah etmiyor ki. Bir dakika,» diye düşündü! Sonra yeniden konuşmaya başladı. «Galiba biraz anlamaya başladım. Anlatın bana. Emin olun, kimseye hiç bir şey söylemem. Başka bir tanıdığınız da mı erkek kardeşini kaybetmişti?»

Bay Period başını eğdi, üzgün bir tavırla:

«Evet!» dedi.

«Ne zaman?»

«Dünkü... Şey, ben dün öğrendim.»

«Ve yazdınız!»

Bay Period hep önüne bakıyordu.

Alleyn onun üzüntüsünü hafifletmek için ne yapabileceğini düşündü. Sonra yapacak bir şey olmadığına karar verip devam etti:

«Ama mektuplar aynıydı. Hoş, neden olmasın. İnsan aynı şeyi pek değişik söyleyemez zaten.»

Bay Period susuyordu. Alleyn ekledi: «Lütfen bana öteki dostun adını verebilir misiniz?» ‘Nasıl olsa kabalık etmemem mümkün değil,’ diye düşündü.

«Özür dilerim ama, yapamam bunu.»

Alleyn meseleyi nasıl olsa Nieola’dan ya da Daily Telegraph’tan öğrenebileceğini düşünerek fazla ısrar etmedi.

«Belki bana Bayan Cartell’a yazdığınız mektubun ne hakkında olduğunu söyleyebilirsiniz. Olmaz mı?»

Bay Period yeniden özür düedi. Dokunsalar ağlayacak gibi bir hali vardı.

«Her halde o mektup da öteki başsağlığı mektubunu yazdığınız dostunuza gitmiş olacak.»

Bay Period’ın midesi bulanmaya başlamıştı, gözlerini yumdu.

Alleyn nezaketle devam etti:

«Bunları bilmek zorundayım. Ama emin olun, davayla ilgisi olmayan şeyler aramızda kalacak.» Başka bir şey daha soracaktım. «Dün gece sizi eve Lady Bantling bırakmış galiba?»

«Evet, sevgili Desiree. Tabiî o bıraktı. Neden sordunuz?»

«Sonra da geri dönmeyip bahçeye girmiş ve yatak odasının penceresinden bakan Bay Cartell’la bir süre konuşmuş. Neden bunu bana söylemediniz?»

«Bilmem. Farkına varmamıştım zaten. Bilmiyordum...»

«Ben bildiğinizi sanıyorum. Pencerenizi açarak bir şey olup olmadığını sormuşsunuz.»

Bay Period:

«Ve hiç bir şey yoktu,» dedi. «Desiree bana hiç bir şey olmadığını söyledi.»

«Evet. Hiç bir şey yok şekerim, sen git yat dediğini biliyorum.»

«Öyle dedi tabiî. Her zamanki gibi neşeliydi.»

«Konuşulanları duydunuz mu?»

«Hayır, hiç bir şey duymadım. Sadece seslerini işitiyordum. Bence, yine zavallı Hal’i kızdırıp duruyordu.»

Bay Period’ı konuşturmanın imkânsız olduğunu anlayınca Alleyn özür dileyerek Nicola’yı bulmaya gitti.

Nicola bir gün önceki Telegraph’ı kolayca buldu. Ölüm ilânlarına bakmaya başladılar.

«Dün senin patronun gönderdiği mektuplara dikkat ettin mi hiç?»

«Evet. İki tane mektup gönderdi.»

«Köy içinde bir yerlere değil mi?»

«Evet.»

«Nerelere olduğunu söyleyebilir misiniz?»

Nicola rahatsız rahatsız:

«Hiç doğru biır şey olmaz bu,» diye mırıldandı.

«Peki, ben sorayım öyleyse. Bayan Cartell’la Lady Bartling’e mi gönderilmişti mektuplar?»

Nicola ters ters:

«Madem biliyordun, ne diye bana soruyorsun?» diye söylendi.

«Seni polisin tuzağına düşürmek için yavrum,» dedi Alleyn neşeyle.

«Aman ne komik!»

«Çok değil birazcık komik.»

Alleyn evden çıkarken; ‘pis iş ama, bu kız içimi açıyor,’ diye düşündü. ‘Beni gençleştiriyor. Karım da öyle. İşte ben buna mutlu evlilik derim!’

«Baynesholme’a,» dedi şoföre. Yolda şapkasını öne eğip çevresine bakındı. Baharın gelmekte olduğunu fark etti. Sonra Desiree Ormsbury’yi hatırladı. ‘Aradan çok uzun zaman geçti,’ diye düşündü. ‘Çok değişmiş midir acaba? Ne kadar değişse, yine de bir şeyler kalmıştır kesinlikle.’ Desiree’nin odasına geldiği zaman yanılmadığını gördü.

Lady Bantling dar bir pantolonla bir gömlek giymişti. Saçları ve dudakları turuncu gömleğinin rengindeydi. Makyajı hiç derli toplu değildi, ama kendisine çok yakışıyordu.

Güldüğü zaman üstüne yine o eski çekiciliği geliyordu. ‘Çok değişmemiş,’ diye düşündü Alleyn.

«Demek şendin,» dedi Desiree. «Senin mi, yoksa kardeşinin mi geleceğini merak ediyordum. Adı George’du, değil mi? Sonradan polis oldu.»

«İkimizi de hatırlaman çok acayip!»

«Hatırlıyorum tabiî. Sonradan George baron oldu, ama sen hep eskisi gibi insanın başım döndürüyorsun.»

«İltifat ediyorsun.»

«Hiç değişmemişsin. Keşke kendim için de aynı şeyi söyleyebilsem. Bir şey içer misin?»

«İçmem, sağ ol,» dedi Alleyn. Biraz şaşırmıştı, baktı, daha üçe yirmi vardı.

«Şimdi yemekten kalktım,» diye izah etti Desiree. «Bir parça içkinin iyi geleceğini düşünmüşnerede yedin?» Alleyn’e baktıktan sonra bakma. Şimdi gelirim. Bir sigara iç Odadan çıkarken arkasına döndü: «Merak kalkışmam.»

Adam bir sigara yakıp çevresine bakındı, bir kır eviydi burası. Ortalıkta Desiree’yi hatırlatan tek tük acayip Fransız porseleni görülüyordu. Duvarda iddialı bir çıplak resim asılıydı.

Ortada Andrev Bantling’in ve Desiree’nin üçüncü kocası olması gereken silik bir genç adamın fotoğrafları vardı. Yüzü Alleyn’e hiç yabancı gelmedi. Bu gri gözleri, düzgün dişli ağzı bir yerden tanıdığına emindi. Adamın kişiliksiz, bariton sesini duyar gibi oldu. Bir yerde tanışmışlardı, ama nerede?

Desiree döndü.

«Bu da Bimbo,» dedi. «Üçüncü oluyor. Bir yıldır evliyiz.» Elinde bir tepsi vardı. Tepsiyi masanın üzerine bıraktı. «Aç olduğunu düşündüm. Çekinmene gerek yok. Ye Allah aşkına. Eğer beni tutuklarsan başına kakmam, merak etme.»

Alleyn:

«Madem öyle...» diyerek soğuk piliç, salata, ekmek, tereyağı, peynir ve bir bardak dolusu ne olduğunu anlayamadığı içkinin önüne oturdu.

«Sek Martini,» dedi kadın. Elinde ağzına kadar dolu bir bardak viski vardı. Bir dergi alıp kanepeye uzandı. «Bitirince haber ver.»

Alleyn ona fark ettirmeden önündeki bardağı vazoya boşalttı. Yemekler çok güzeldi.

Desiree uzandığı yerden:

«Andrev, Hal'ın öldürüldüğünden kuşkulandığını söyledi,» dedi.

«Evet.»

«Bana imkânsız gibi görünüyor. Tabiî eğer birisi sırf sinirlendiğinden öldürmüşse, o başka. Onunla evliyken bazen benim de içimden onu öldürmek gelirdi. Ama ondan kurtulduktan sonra böyle şeyler düşünmedim. Andrev, bir tuzak hazırlandığından söz etti. Öyle bir şey var mı?»

«Evet, var.»

Desiree biraz durduktan sonra:

«Beni sorguya çekeceksin galiba?» diye sordu.

«Eğer ağzımı böyle yiyeceklerle doldurursan nasıl sorguya çekerim seni?»

«Beğendin mi? Ben yemedim. Zaten öğleleri hemen hemen sadece içki içiyorum. Demek, Hal öldürülmüş ?»

«Öyleye benzer.»

Uzun bir sessizlikten sonra Desiree, Alleyn’le olan anılarından söz etmeye başladı. Epey sürdü bu. Sonıra ayağa kalkıp Alleyn’ın arkasında durdu. Alleyn onun asıl konudan uzaklaşmaya çalıştığının farkındaydı. Ayrıca, eğer isterse, Desiree’nin olmayacak bir serüvene atılmakta duraklamayacağını da biliyordu. Bimbo ile Andrev’in evde olup olmadıklarını düşünerek yemeğe devam etti.

Desiree sanki düşüncesini okumuş gibi konuştur

«Bimbo öğle uykusu uyuyor. Gece geç yattık. Parti vardı da. Oldukça namuslu bir toplantıydı...»

Alleyn nezaketle:

«Büyük sükse yapmış,» dedi. Sonra ayağa kalktı. «Çok teşekkür ederim. Yemek çok güzeldi.»

«Hiç biır şey değil.» Alleyn’e bir sigara uzattı.

«Oturalım mı?» Desiree bir iskemle çekti. Güneş tam yüzüne gelecek şekilde oturmuştu. Epey yaşlanmış olduğu halde kendini güzel gösterecek tedbirler almaya çalışmıyordu.

«Sana bir soru soracağım,» diye başladı Alleyn. «İlki şu: Bu sabah Bay Period’dan bir mektup aldın mı?»

«Tabiî. Unutmuştum bile. Zavallı o da epeyce şaşırmıştır. Nereden duydun?»

Alleyn anlamazlıktan geldi:

«Tuhaf bir mektup muydu?»

«Kendin karar ver.»

Desiree elini Alleyn’in omzuna koyup yandaki masaya uzandı. Hiç acele etmeden mektubu alıp onun önüne koydu.

«İşte mektup. Okuyabilirsin.»

Bay Period’ın eski moda el yazısıyle özel mektup kâğıdına yazılmış bir mektuptu bu.

«Aziz dostum,

Lütfen küçük şeyleri mesele yaptığım duygusuna kapılma. Ama bugünkü konuşmalardan çok tabiî olarak yanlış sonuçlar çıkarabileceğini düşündüm. İnsanın ailesini savunmak zorunda kalması hoş değil ama, Allaha şükür, ben herkese nasip olmayacak kadar soylu bir aileden geliyorum. Hal bu konuda tuhaf düşüncelere sahip olabilir. Ama zarar yok. Ben hiç aldırmıyorum. Seni rahatsız ettim, kusura bakma. Anlayacağından eminim.

Senin

P.P.P.»

Alleyn:

«Ne demek istediğini anladın mı?» diye sordu.

«Hiç anlamadım. Dün gece burada yemek yedi. Her şeyi çok normal görünüyordu.»

«Ondan başka tip bir mektup bekliyor muydun?»

«Nasıl? Ha, anladım. Ormsbury için demek istiyorsun. Zavallı o da gitti. Biliyorsun değil mi?»

«Evet.»

«Pyke, başsağlığı mektupları yollamaya bayılır. O tip bir şey yazması daha normal olurdu tabiî. Sence yanlış mı göndermiş? Acaba bu kime yazılmıştı?»

«Bu mektubu saklayabilir miyim?»

«Tabiî, eğer istersen.»

Alleyn mektubu cebine attı.

«Ayrıca, öldürülmeden önce Hal Cartell’la konuşan son şahsın sen olduğunu söylemek istiyordum.»

Desiree bir sigara daha yaktı. 

«Nereden biliyorsun? Ha, anladım. Birisi sana balkon sahnesinden söz etmiş olmalı. Kim bu? Her halde Andrev ya da sevgilisidir. Yahut da Pyke pencereden konuştuklarımızı duymuştur.»

«Demek iki tane Romeo vardı, ha?»

«Öyleydi. İkisinin de kafası çıplak. Ben de pek hayatımın baharında sayılmam ya.»

Alleyn bu konuşmanın kendisini eğlendirdiğini fark etti. Desiree de bunu sağlamaya çalışıyordu zaten.

«Hayatının baharında olanların bir sürü eksiklikleri vardır,» dedi.

Desiree dramatik bir tavırla:

«Oysa ben eksiksizim, değil mi?» diye tamamladı.

Alleyn asıl konuya döndü:

«Neden Bay Period’ı bıraktıktan sonra dönüp Cartell’a serenat yapmaya karar verdin?»

«Pencerede durduğunu gördüm. Canım biraz eğlenmek istedi, o kadar.»

«Ne dedin peki?»

«Bu tatlı ışık hangi pencereden geliyor, dedim galiba?»

«Sonra?»

«Pek hatırlamıyorum. Onu biraz kızdırdım sadece.»

«Peki, kendisine harp ilân ettiğini söyledin mi?»

Desiree biraz durdu, sonra:

«Pyke yaşına göre iyi işitiyor anlaşılan,» dedi. «Evet, öyle dedim. Ama anlamsız bir sözdü bu.»

«Ayağını denk almasını da söyledin mi?»

«Neden bana, neler dediğimi olduğu gibi söyleyip meseleyi kapatmıyorsun?»

«Onunla oğlun hakkında konuştun mu?»

«Tamam tamam. Hepsi doğru.» Sonra da sordu: «Sana Andy ile o kız mı söylediler ? Her halde zorla ağızlarından almışsmdır?»

«Korkarım onlar güvenilir tanıklar değiller. Hem çok uzaktaydılar, hem de olup bitenlere dikkat edecek halleri yoktu.»

Desiree öne doğru eğilip eline dokundu.

«O zaman Pyke...» diye başladı. «Bana bak, Hal’e neler söylediğimi gerçekten hatırlamıyorum, îçkiyi biraz fazla kaçırmıştım sanırım.» Biraz bekledikten sonra sert bir tavırla ekledi: «Her halde bizim muhabbet kuşlarının önünde durup tuzağı hazırladığımı söylemek istemiyorsundur.»

«Sana bu tuzak işini kim anlattı?»

«Pyke, Andy’ye söylemiş, o da bana anlattı. Sonra dosdoğru buraya geldim. Saat tam on biri yirmi beş geçe. Biraz sonra da ilk çift geri döndü. Bütün gece ortalardaydım. Cinayet işlemeye gidecek vaktim olmadı senin anlayacağın.»

«Saatin tam 11.25 olduğunu nereden biliyorsun?»

«Holdeki saata baktım. Define avının ne zaman bitmesi gerektiğini öğrenmek için...»

«Kim kazandı oyunu?»

«Neden sordun? Moppett’le arkadaşı. Kesinlikle hile yapmışlardır.»

«Bunu nereden çıkarıyorsun?»

«Akşam üstü biz ipuçlarını hazırlarken buradaydılar. Son ipucu aşağıdaki sandık odasını gösteriyordu.»

«Evin içinde yani?»

«Evet. Sonunda herkes meseleyi anladı. Geç kalmışlardı tabiî. Andrev ile Nicola aramadılar bile.»

«Meseleyi aydınlatabilecek bir şeyler oldu mu, hatırlıyor musun?»

«Pek hatırlamıyorum. Belki Bimbo hatırlar.»

«Belki... Dün ikinci kocana serenat yaptığın sırada Andrev’in miras meselesini konuştunuz mu?»

Desiree birden gülmeye başladı. Yüksek sesle ve gayet hoş bir tavırla kahkahalar atıyordu. «Galiba onunla ilgili bir şeyler söyledim,» dedi.

«Dün akşam üzeri buraya geldi, değil mi?»

«Evet. Bir araba meselesi yüzünden pek sinirlenmişti zavallı.»

«O zaman da miras meselesini açmış mıydı?»

«Ondan söz ettik mi? Evet, hatırlıyorum. Hal hiç doğru hareket etmediğimi söyledi. Her zamanki gibi haklıydı tabiî.»

«Nasıl tepki gösterdi?»

«Dinlemek istemiyordu. Zaten aklı fikri o araba davasmdaydı. Bununla birlikte casusların iyi çalışmışlar. Söylesene, sana kim anlattı bunları? Ama dur, ben de tahmin edebilirim, Nicola olmasın?»

Alleyn duymamış gibi davrandı.

«Cartell neden galeri meselesine bu kadar şiddetle karşı koydu acaba?» 

«Adı Cartell olduğu için. Her zaman kendini ciddîye alıp her şeye itiraz etmesi gerekiyormuş gibi davranır.»

«Başka vasiler var mıydı?»

«Evet. Pyke vardı.»

«Onun fikri neydi?»

«O zavallı, Andrev’in sakal bırakıp beatnik olacağını sanıyor. Ama ben onu yönetirim. Boo, bu işi iyi karşılardı eminim.»

«Boo mu?»

«Boo Bantling. İlk kocam. Andy’nin babası yani. Boo’yu tanırdın, numara yapma.»

Alleyn gerçekten hatırlamıştı, sesini çıkarmadı.

Lady Bantling devam etti: «Bimbo galeri işini çok beğendi. Tam sevdiği tipte bir iş. Hatta...» Anîden sustu. Alleyn koridorda ayak sesleri işitti. «Galiba buraya geliyor.» Sonra seslendi:

«Bimbo!»

Uzaktan sinirli bir ses:

«Merhaba,» diye bağırdı.

«Buraya gel, sevgilim!»

Kapı açıldı ve Bimbo Dodds içeri girdi. Alleyn onu nerede gördüğünü hatırlamıştı.

■

BELLİ etmemesine rağmen Bimbo da Alleyn’i tanımıştı. Oldukça kötü bir ünü olan küçük bir gece kulübünde karşılaşmışlardı. Kulüpte tanınmış birisi bıçaklanmış ve büyük bir skandal kopmuştu. Benedict

Arthur Dodds kulüpte hissesi olan tanınmış baylardan biriydi. Bimbo mahkemeye verilip beraat etmişti. Takma ad kullandığından, olay hemen örtbas edilebilmişti. İflâs ettiği söylentileri yayıldı, sonra da Desiree ile evlendi.

Tanıştırıldılar. Bimbo uykudan yeni kalkmış olmanın verdiği dalgınlık ve huysuzluk içindeydi. Yorgun yorgun boş tepsiye baktı. ıSağ eli sarılıydı, bu yüzden Alleyn’e elini uzatmadı.

«Komiserle ben çocukluk arkadaşıyız, şekerim. Açlıktan ölmek üzereydi, ben de karmm doyurdum. Bugünlerde ünü iyice arttı. Sorgumuzu onun yapması ne iyi değil mi?»

«Ne? Ha... Ha şu mesele. îyi.»

«Sorulara dikkatle karşılık vermen gerekecek. Hal öldürülmüş galiba.»

Alleyn:

«Şimdi sizinle konuşabilir miyim Bay Dodds ?» diye sordu.

«Bay Cartell’ın cesedinin Bay Period’ın evinin önündeki kanalizasyon çukurunda bulunduğunu duymuşsunuzdur. Dün gece hiç o sokaktan geçtiniz mi?»

«Bir dakika düşüneyim. Evet, geçtim. İpuçlarına bir göz attım.»

Bir sessizlik oldu. Sonra Alleyn:

«Define avı için değil mi?» diye sordu. «Saat kaçtı?»

«Evet, define avı için. Vakti hatırlamıyorum. On buçuk sularındaydı her halde, işlerin nasıl gittiğini kontrol etmek için.»

«Anladım. Yolda kimse var mıydı?»

«Pek hatırlamıyorum. Ama yoktu galiba.»

«Arabadan dışarı çıktınız mı hiç?»

«Çıktım sanırım. Son ipucunun yerinde durup durmadığına baktım.»

«Öyleydi sanırım.» Bimbo anîden sordu: «Bu sabah da orada mıydı bu?»

Alleyn karşılık vermedi.

«Eve kaçta döndünüz?»

«Buraya mı? Bilmem.»

«Lady Bantling’ten önce mi, sözgelişi?»

«Evet. O Bay Period’ı eve bıraktı. Benden biraz sonra çıktılar. Ben daha erken döndüm.»

«Eve gelişini gördünüz mü?»

«Onu gördüğümü hatırlamıyorum, ama geldiğini işittim. Her şeyin yerli yerinde olup olmadığım kontrol etmek için balo salonunda dolaşıyordum.»

«Saatin kaç olduğu hakkında hiç bir fikriniz yok mu?»

«Gözüm sürekli olarak saatta değildi tabiî. Ama gece yarısından önce olmalı. Çünkü herkesin on ikiden önce dönmüş olması gerekiyordu.»

«Evet. Daha sonıra hiç dışarı çıkmadınız mı?»

«Çıkmadım.»

«Galiba köpekler kavga etmişler.»

«Haa evet, ettiler. Herkesle beraber çıkıp baktım tabiî. O Allahın cezası it...» Bimbo, Pixie için oldukça sert birkaç söz söyledi.

«Sizi ısırmış galiba?»

Bimbo eline bakarak: 

«Isırdı,» dedi.

«Çok ustaca sarılmış.»

«Doktora gitmek zorunda kaldım tabiî.» «Partiden sonra mı?»

«Evet. Kendim sarıp biraz idare ettim ama, kanama devam etti.»

«Sarmış mıydınız?»

Bimbo, Alleyn’e baktı.

«Sardım,» dedi. «Banyoda küçük bir ecza do

«Hatırlamıyorum. Nereden bilebilirim?» «'Tahminen?»

«Epeyce kaldım. Uzun zaman kanamaya devam etti. (Sonunda durdurmayı başardım. Yirmi dakika kadar sürdü sanırım. Pantolonumu da değişmek zorunda kalmıştım.»

Alleyn anlayışlı bir tavırla:

«Ne sinir bozucu şey,» dedi. «Bir şey daha soracaktım; Hacienda kulübün üyesi miydiniz?»

Bimbo ne diyeceğini şaşırmıştı. Biraz durduktan sonra:

«Bunun konuyla ne ilgisi olduğunu hiç anlamadım,» diyebildi.

Alleyn neşeyle:

«İlgisi var,» dedi. «Leonard Leiss’la Hacienda’ da karşılaşıp karşılaşmadığınızı merak etmiştim de. O da üyelerden.»

Bimbo: 

«Hiç karşılaşmadım,» diye cevap verdi. Yalan söyleyip söylemediğini anlamak imkânsızdı.

«Zaten artık üye değilim. Leiss’ı da daha önce hiç görmemiştim. Kendini zorla partiye çağırttırdı. Ondan hiç hoşlanmadığımı söyleyebilirim.»

«Haklısınız. O zaman bu konuyu kapatabiliriz. Bir de üvey oğlunuzun, Grantham galerisini satın alması meselesi var.»

Bimbo biraz önceki şaşkınlığından sıyrılmaya çalışıyordu. Bir sigara yaktı.

Alleyn, sigara tiryakilerinin, soruşturmaları sigara içmeyenlerden çok daha rahat geçiştirdiklerini düşündü.

«Ha, şu mesele,» dedi Bimbo. «Bence çok iyi fikir.»

«Bantling’le meseleyi konuştunuz mu?»

«Evet, kendisini desteklediğimi söyledim.»

«Ortaklık da teklif ettiniz mi?»

«Evet. Kendisine eşit hisselerle ortaklık teklif ettim. Her şey eşit olacaktı.»

«Her şey mi?»

«Evet. Her şey.»

«Para meseleleri dahil?»

«Tabiî.»

«Peki, o kadar paranız var mıydı?»

«Eh, her halde,» dedi Bimbo.

«Kusura bakmayın ama, polis sorgularında hiç bir soru kabalık sayılmaz.»

«Korkarım aynı fikirde değilim.»

«Lütfen, bana hâlâ iflâs halinde olup olmadığınızı söyler misiniz, Bay Dodds ?»

«Bu soruyu kabalık kabul ediyorum. Ama değilim. Mesele bir yıl önce halledildi.»

«Evlendiğiniz sırada, değil mi?»

Bimbo kıpkırmızı oldu. Soru karşılıksız kalmıştı.

Kısa bir sessizlikten sonra Alleyn:

«Artık ortaklığınıza engel olacak bir şey kalmadı değil mi?» diye sordu.

«Hiç bir fikrim yok.»

«Kalmamış olması gerekir. Tabiî eğer Bay Period itiraz etmezse.»

«Bunun meseleyle ne ilgisi var?»

«Yok tabiî. Galiba bütün soracaklarım bu kadar. Eğer durumu aydınlatacak bir şey bilmiyorsanız...»

Bimbo hafifçe güldü.

«Ne olup bittiğini bile doğru dürüst bildiğim yok. Size ne söyleyebilirim?»

«Ne diyecektiniz?»

«Şey, diyecektim. O Leiss denen acayip herif ve sevgilisiyle ilgili. Toplantıdalardı biliyorsunuz. Hayatımda içkiye bu kadar dayanıklı adamlar gördüğümü hatırlamıyorum. Saat ikiye doğru son misafirler de gittiler. Bir bunlar kalmışlardı. Onlara gitmeleri gerektiğini belirtmek için paltoları alıp dışarı çıktım. Dışarıda bulamayınca tekrar içeri girdim. Çalışma odama yerleşmiş, büyük bir rahatlıkla masanın üzerindeki şampanyayı içiyorlardı. Arkaları kapıya dönük olduğu için içeri girdiğimi fark etmediler. Leonard konuşuyordu. Son sözleri iyice duydum.» Bimbo sigarasını söndürdü, sonra devam etti: «Bunun ilgisiz bir şey olabileceğini tekrarlamak istiyorum.» Alleyn’in yüzüne baktı. Öteki hiç karşılık vermedi. Bunun üzerine Bimbo:

«Neyse, artık ona siz karar verin,» dedi. «Leonard; ‘Böylece, Bay Harold Cartell hikâyesi de kapanır,’ diyordu. Moppett de: ‘Ne zaman bulurlar acaba?,’ diye sordu. Öteki: ‘Her halde sabaha. Sen iyisin, değil mi?’ diye karşılık verdi. Daha sonra da: ‘Bozma kafanı, paçamızı kurtardık artık,’ diye ekledi.»

■

SON SÖYLEDİKLERİNDEN sonra Bimbo’nun yararlı bir tanık olmak için yapabileceği hiç bir şey kalmamıştı. Masanın üzerine yığılı mektuplara ve evraka bakan Alleyn, onu daha fazla tutmamak için izin istedi.

«Lütfen rahatsız olmayın, kendim gidebilirim,» dedi. Daha Bimbo ayağa kalkmadan odadan çıkıp kapıyı kapatmıştı.

Holde Desiree’yle karşılaştı. Her zamankinden biraz daha çılgın bir görünüşü vardı. Alleyn, ‘Galiba biraz daha içmiş,’ diye düşündü. Buna rağmen kadının davranışlarında büyük bir değişiklik yoktu.

«Merhaba. Seni bekliyordum. Bir şeyler oldu da...»

«Nasıl bir şeyler oldu?»

«Pek önemli değil ama, yine de söylesem iyi olur diye düşündüm. Galiba Pyke’ın komik mektubunu sana göstermekle pek iyi etmedim. Mektup bana değilmiş.»

«Kimeymiş acaba?»

«Söylemedi. Telefon edip mektubu ateşe atmamı, sonra da unutmamı söyledi. Soylu dedelerinden söz edip duruyordu ama, pek bir şey anlamadım.»

«Mektubu bana gösterdiğinizi söylediniz mi?»

«Hayır. Kendimi tabak kırmış hizmetçiler gibi hissettim. Zavallı Pyke. Acaba mesele neydi? Öyle üzgündü ki...»

«Neyse, aldırmayın. Yine o soyluluk damarıyle ilgili bir şeydir.»

«Anlıyorum. Buna rağmen...» Elini Alleyn’in koluna koydu, «Rory,» dedi. «Eğer çok önemli değilse, ne olur, sana mektubu verdiğimi söyleme. Benim için çok kötü düşünür sonra.»

O dakika Alleyn, Desiree’yi çok sevdiğini hissetti. «Eğer zorda kalmazsam söylemem,» dedi. «Zaten ben de aynı şeyi sana rica edecektim.»

«Neden söyleyecekmişim? Ne kadar da uzadı bu mektup işi!»

«Belki de önemlidir.»

«Peki. Sende kalsın o zaman. Kullanmayı düşünüyor musun?»

«Eğer konuyla ilgisi yoksa kullanmayacağım tabiî.»

«İstesem geri vermezsin, değil mi?»

Alleyn ona ilk olarak adiyle seslenerek:

«Veremem, Desiree!» dedi. «Hiç olmazsa ne olduğunu tam olarak anlayana kadar veremem. Kusura bakma.»

«Ne adi işin var. Nasıl katlanabildiğine şaşıyorum.» Sonra gürültülü bir kahkaha attı.

Alleyn gözlerini ona dikip:

«Çok haklısın,» dedi. «Ama bu hiç bir şeyi değiştirmez. Yemek için yine teşekkür ederim.»

Arabaya binince şoföre:

«Ribble Thorp’a,» dedi. «Buradan beş kilometre kadar tutuyor. Kiliseye gitmek istiyordum da.»

Yolun manzarası çok güzeldi. Her yanda sakin, temiz bir manzara vardı. Alleyn yol boyunca Desiree’nin, mesleği hakkında söylediklerini düşünüp durdu.

Ribblethorpe küçük bir köydü. Sıra sıra köy evlerinin arasında göze çarpan iki bina yükseliyordu. Kiliseyle Postane.

Alleyn mezarlıktan geçerken mezar taşlarından birinin üzerindeki yazıyı okudu:

FRANCES ANNE PATRİCÎA - ALFRED MOLYNEUX PIERS PERIOD VE ZEVCESİ LADY FRANCES MARY JULİA’NIN KÜÇÜK KIZLARI? O ÖLMEDİ, UYUYOR SADECE.

Kitabenin saçmalığını düşünerek çevresine bakınmaya devam etti. Nihayet üzerinde Bay Period’ın armasına benzeyen işaretler bulunan bir mezarın önünde buldu kendisini. Bu, 1071’de ölen ve kiliseye büyük hizmetleri dokunmuş bulunan Lord Percival Francis Pyke’ın mezarıydı. Aynı ada çeşitli mezarların üzerinde de rastladı. Kilisenin içinde de her yanda Pyke ailesinin armasını taşıyan eşyalara rastlanıyordu.

Alleyn şanslı günündeydi. Vaftiz kayıtları açıkta duruyordu, içeride de ortalığın tozunu alan yaşlıca bir kadından başka kimse yoktu. Alleyn ona yaklaştı.

«Acaba vaftiz kayıtlarına bir göz atabilir miyim? Amatör bir araştırma yapıyordum da?»

Kadın neşeyle:

«Tabiî,» dedi. «Kocam burada olsaydı size seve seve yardım ederdi, ama yok. Acaba ben sizin için bir şey yapabilir miyim?»

Alleyn aceleyle:

«Çok teşekkür ederim, çok kolay bir iş zaten, hiç rahatsız olmayın,» dedi. Sonra: «Ailevî bir şey,» diye ekledi.

«Biz buraya geleli üç ay oldu. Onun için biraz bu işlere yabancıyız.» Alleyn kadının, rahibin karısı olduğunu tahmin etti. Biraz sonra yanılmadığı ortaya çıktı. «Ben Bayan Nicholls’um. Kocam, Rahip Forsdyke’ın yerine atandı. Kayıtlar biraz karışık. Sevgili Forsdyke azizler gibi bir adamdı ama, bir parça dağınıktı. Zaten doksan yaşını geçmişti.»

Bayan Nicholls bunları söyledikten sonra dışarı çıktı. Alleyn onun bir parça Connie Cartell’ı andırdığını düşündü.

Defteri karıştırmaya başladı. Sayfalar, üzerlerinde vaftiz tarihinin, çocuğun ilk adının, ebeveynin adlarının, cinsiyet, ebeveynin meslekleri, vaftiz eden rahibin adının yazılı olduğu sütunlara ayrılmışlardı. Alleyn’nin ilk açtığı sayfa 1874’e aitti.

Acaba Bay Period kaç yaşlarında olabilirdi? Elli sekiz mi, altmışın üzerinde mi yoksa? Araştırmaya 1895’ten başlamaya karar verdi. Bu tarihte Rahip Forsdyke otuz yaşının biraz üstünde olmalıydı. Buna rağmen doksan yaşmdakinden daha dikkatli olduğu söylenemezdi. Her sayfada bir sürü yanlışlık yapılmış, bunlardan kimisi düzeltilmiş, kimisi olduğu gibi kalmıştı.

1897 tarihü, bütün sayfalardan daha dağınık görünüşlü bir sayfada aradığını buldu. Mayısın yedisinde (tarih sonradan 5 mayısa çevrilmişti), Alfred Molyneux Piers Period’la Lady Frances Mary Julia Period’ın (Pyke) kızları Frances Ann Patricia’ nm vaftiz edildiği kaydedilmişti. Sonradan kayıtlara değişik bir el yazısı ile ikinci bir çocuğun, Percival Pyke’ın adı eklenmiş, parantez içine de ikizler diye yazılmıştı.

Vaftiz sırasında Bay Pyke Period’ın, rahibin dalgınlığına kurban gittiği anlaşılıyordu. Kayıtlara sadece çocukluğunda ölmüş olan ikiz kız kardeşinin adı işlenmişti.

Alleyn uzun zaman, sonradan eklenen yazıyı inceledi. Hatta bir ara sayfayı koparıp götürmeyi bile düşündü. Yazı eski moda bir kalemle yazılmıştı, el yazısı da çok değişik, her zaman rastlanamayacak bir yazıydı.

Allahtan, Alleyn hazırlıklı gelmişti. Cebinden laboratuvar incelemelerinde kullanılan kimyasal bir madde çıkarıp yazının üzerine damlattı. Kesin bir şey söylemek imkânsızsa da, İkincinin asıl kayıttan yıllar sonra yapılmış olduğu belliydi. Defteri kapayıp kalktı, artık burada yapacak işi kalmamıştı.

Rahibin karısı yeniden içeri girdi. «Aradığınızı bulabildiniz mi bari?»

«Çok teşekkür ederim. Samrım buldum. İnsan kendini tuhaf hissediyor. Aynı adların yüzyıllar boyunca devam etmiş olması... Galiba çevrenin en soylu ailesi Pyke’lar olacak?»

«Öyle. Çok soylu insanlardı zamanında.»

«Artık aileden kimse kalmamış mı?»

«'Galiba hepsi başka yerlere gitmişler. Little Codling’de aileden olması muhtemel bir Bay Period var. Ama onun da çoluğu çocuğu yokmuş. Sonuncu yani. Acıklı değil mi?»

«Gerçekten acıklı.»

Yeniden teşekkür edip rahatsız ettiği için özür diledi.

«Hiç bir yardımım olmadı ki! Aslında ara sıra gelip kayıtları karıştıranlar oluyor. Geçenlerde de hukuk müşaviri olduğunu söyleyen biri gelmişti.

Alleyn ilgiyle sordu:

«Sahi mi? Nasıl bir adamdı acaba?» Elinden geldiği kadar Bay Cartell’ı tarif etmeye çalıştı. «Yaşlıca, pek göze çarpmayan biri miydi? Seyrek saçlı, büyük bir burnu olan?»

«Evet. Tarif ettiğiniz gibi biriydi.»

«Demek benden önce gelmiş. Eski aileleri araştırıp eğleniyoruz. Oyun gibi bir şey.» Kiliseye yardım kutusuna küçük bir şey bırakıp çıktı. Arabaya doğru yürürken hızla yaklaşan bir motor sesi duydu. Araba önüne gelince biraz yavaşladı, sonra yeniden hızlandı. Alleyn, Bloodbath’ı ve direksiyondaki Copper’ı tanımıştı.

■

FOX çatalını bırakırken:

«Çok teşekkür ederim, Bayan Mitchell,» dedi. «En sevdiğim şeyleri hazırlamışsınız. Elinize sağlık, pek güzeldi.»

Bayan Mitchell:

«Hiç bir şey değil, Bay Fox,» diye atıldı. «Polis bir yeğenim vaır da, oradan biliyorum. Fasulye pilav yemekten canı çıkıyormuş.»

Alfred:

«Her mesleğin kendine göre zorlukları var Bayan Mitchell,» diyerek söze karıştı.

«Ne gibi?» diye sordu Fox.

Arka kapı çalınmıştı. Bayan Mitchell onu açmaya gitti. Fox onun bir erkekle konuştuğunu duydu. Biraz sonra geri geldi.

«Bay Copper gelmiş,» dedi. «Sizin Komiseri kiliseden çıkarken görmüş, ne olduğunu soruyor?»

Fox, Alleyn’in eski yapılarla ilgilendiğini söyleyip izin istedi. Sonra gidip Williams’i buldu. Williams, karısının elektrik süpürgesiyle Leonard’ın ceplerini araştırıyordu.

«Biraz lâubali bir havası var ama, pekâlâ iş görüyor,» dedi.

Sonra ikisi birden Leonard’ın eldivenlerine baktılar.

«Topraklanmış ama, bunlarla kalasları kaldırmış olması imkânsız.»

Fox her şeyi dikkatle not etti.

Saat beşte Alleyn geldi. Hep birlikte Rimble’a, morga gittiler. Patolojisi Sir James Curtis, tamamiyle Dr. Elbiııgton’un fikrindeydi. Ölüme, başına çarpan kalas sebep olmuştu. Geri kalan yaraları, üzerine düşen boru yapmıştı.

Williams kalasları, lambayı ve direği, yakındaki bir kulübeye yerleştirmişti. Şimdi detektif Thompson ve Bailey fotoğraf çekmekle meşguldüler.

Alleyn, Williams’i iyi çalıştığı için tebrik edip yakında komiser olmak üzere bulunduğunu söyledi.

Bailey, Alleyn’e yaklaşıp kalasın üstünde üç tel saç bulduklarını söyledi. Bay Cartell’ın saçlarına benziyordu bunlar. Sonra kalasları, kalın deri eldivenler giymiş birisinin kaldırdığını sandıklarım ekledi. Alleyn kalasları incelemeye başladı. Bir süre sonra:

«Şuraya bakın!» dedi. «Burada başka bir madde daha var. îp... Evet, kalın deri ve ip.»

Bu sırada bir motor sesinin yaklaştığı duyuldu. Williams:

«Leiss’ın arabasının sesine benziyor,» dedi.

Biraz sonra araba durdu. Alleyn:

«Yürü, Fox!» dedi. 

Dışarı çıktılar. Arabadan, üzerinde deri bir ceket, ayağında blucinle Moppett indi.

Pis ve iddialı makyajına rağmen yüzünün solgunluğu göze çarpıyordu. Üzerinde o her zamanki küstah, kendine güvenen hal yoktu.

«Sizi burada bulabileceğimi söylediler,» dedi. «Kusura bakmayın, rahatsız ediyorum.»

«Tam tersine,» dedi Alleyn. «Hoş geldiniz.»

Moppett’in nikotinden sararmış, uzun tırnaklı elleri kasıldı, sonra yemden konuşmaya başladı:

«Demin Lenny’nin elbiselerini geri göndermişsiniz. Paltosuyla takım elbisesini.»

«Evet!»

«Yalnız eldivenlerini unutmuşsunuz, onları almaya geldim.»

Alleyn, Fox’a baktı.

Fox: «Kusura bakmayın, Bayan Raltson ama, paketi ben gönderdim, eldivenler de içindeydi. Krem rengi. İnce deriden, numarası da...»

“Onları demiyorum, “ diye atildi Moppette. “ Araba kullanırken giydiklerimi söylemek istemiştim. Çok kalın deriden, kenarlarında da ipler var, ben almıştım ona.»

■

ALLEYN: «İçeri girsenize,» dedi. «Daha rahat konuşurduk.»

Moppett yan gözle morga bakıp: «Oraya girmek istemem,» dedi.

«İstasyona gideriz öyleyse.»

Küçük, sarı binaya girdiler. Pencere açıktı. Dışarıdan kuş sesleri ve çiçek kokujarı geliyordu. Fox bahçeye açılan kapıyı kapadı, Moppett oturdu.

«Sigara içebilir miyim?»

Alleyn ona bir sigara uzattı, sonra yaktı. Moppett, o sigarayı yakarken ellerini cebinden çıkarmamıştı. Sonra biraz fazla tiz bir sesle konuşmaya başladı.

«Geç kalmamam gerek. Lennie arabayı garaja götürüp döneceğimi sanıyor. Su deposu sızıntı yapıyor da. Buraya geldiğimi duysa çok kızar. Zaten eldivenlerine de çok üzüldü. Paltosunun cebinde bıraktığına yemin edip duruyor.»

«Biz paltoyu aldığımız zaman orada değildi ama. Geçen gece onları mı giymişti?»

«Hayır, ötekilerini giymişti. Eldivenlerine çok düşkündür. Ona hep, Freud olsa, bundan bir şeyler çıkarırdı diye takılırım. Eğer bulamazsa kabak benim başıma patlayacak.»

«Neden?»

«Dün öğleden sonra Baynesholme’da araba değiştirdik. Paltosunu Scorpion’dan ben çıkardım. Eldivenlerin o sırada cebinde olduğunu iddia ediyor.»

«Paltoyu ne yaptınız sonra?»

«İşte onu hatırlayamıyorum! EVe dönüp yemek yedik, parti için giyindik. O sırada eşyalarımız hâiâ daha arabadaydı. Galiba o sigara almaya gittiği zaman ben de arabayı boşalttım.» 

«Paltoyu nereye koyduğunuzu hatırlayamaz mısınız?»

«Ben paltoları hep arabalarda bırakırım aslında.»

«Ama Bay Leiss’ın paltosu bu sabah dolapta asılıydı.»

«Tamam. Her halde Trudi asmıştır. Lennie’nin işini görmeye bayılıyor. Belki eldivenleri de o almıştır. Bahse girerim o almıştır...»

«Sizin eldiven giyecek vaktiniz oldu mu?»

Moppett biraz durduktan sonra:

«Çok tuhaf,» dedi. «Lennie giydiğimi söylüyor. Ben hatırlamıyorum. Giymiş de olabilirim, giymemiş de. Eğer giydimse bir yerde unutmuş olmam gerek.»

«Partiye giderken Bay Leiss paltosunu giydi mi?»

Moppett hemen:

«Hayır,» dedi. «Giymedi. Hava çok sıcaktı.» Sonra ayağa kalktı. «Artık gitmem gerek. Geldiğimi Lennie’ye söylemezsiniz, değil mi? Böyle şeylere çok kızar.»

«Nasıl şeylere?»

«Bilirsiniz...»

«Gerçekten bilmiyorum.»

Moppett bir iki dakika sustu, sonra hırsla Alleyn’e döndü:

«Yalan söylüyorsunuz,» dedi. «Eldivenleri buldunuz, ama bize vermek istemiyorsunuz.»

Alleyn sükûnetle:

«Saçmalamayın,» dedi. «Eğer bu fikirde ısrar ederseniz, üzerimizde çok kötü bir etki bırakacaksınız. Eldivenlerin kaybolduğunu bildirdiniz, biz de not aldık. Başka bir isteğiniz var mıydı?»

Moppett: «Hayır,» diye bağırarak istasyondan dışarı fırladı! Biraz sonra arabanın hızla uzaklaştığı duyıüdu.

Fox: «Bu ne demek şimdi?» diye sordu.

«Eldivenleri bulmamız gerekiyor demek.»

«Leonard onları ortadan kaldırmaya çalıştı her halde. Yahut gerçekten Moppett kaybetti. Şimdi de elimize geçmelerinden korkuyor. Eğer öyle bir şey olduysa Leiss canını çıkarır.»

«Dur bakalım, Fox. Acele etme. Sağdan soldan duyulan sözlere kendini kaptınveriyorsun.»

«Ben mi?»

«Sen tabii. Leiss’ın, canını çıkaracağını söyleyen Moppett’ti. Ona inanmamız için hiç bir neden yok.»

Fox hak verdi.

«Doğru. Ne olabilir peki?»

«Partinin sonunda güzelce oturup ev sahibinin içkisini yudumlamışlar. Sonunda da açıkça kapı dışarı edilmişler. Bu arada Bimbo, Leiss’ın paltosunu içeriden getirmiş. Demek Moppett yalan söylüyor. Bu arada Bay Dodds, Leiss’ın Cartell’dan temelli kurtulduklarım, korkmak için sebep kalmadığını söylediğini duymuş.»

«Aman Allahım!»

«Enteresan, değil mi?» 

«Saat kaçta olmuş bu?»

«Bimbo Dodds saatin iki sularında olduğunu söyledi. Bu arada Dodds’un, şu ünlü gece kulübü skandalına adı karışanlardan olduğunu hatırlatayım. Şimdi Hacienda kulübüne üye. Leiss da aynı kulüpten.»

«Düşün!»

«Tabiî, Bimbo hikâyeyi uydurmuş ya da yanlış anlamış olabilir.»

«Saat iki sularında!» Fox söylenmeye başladı: «Hep sularında zaten. Doğru dürüst bildiğimiz tek gerçekse, Bay Cartell’ın, her gece tam saat birde dışarı çıktığı. Bu iyice biliniyor. Ama başka bir şey bildiğimiz yok!»

«Alfred’le Bayan Mitchell hiç bir şey işitmemişler, değil mi?»

«Hiç. Uykuları epey ağır anlaşılan. Yalnız Alfred’in işten ayrılmayı düşündüğünü duydum.»

«Neden?»

«Yeni düzene alışamamış. Köpekten çok rahatsız oluyormuş. Sonra Bay Cartell ona kaybolan sigara tabakası hakkında birtakım tembihlerde bulunmuş. Bayan Mitchell onun çok alıngan olduğunu söyledi. Kısacası ikisi de pek rahatsızlarmış. Uzun zamandır Bay Period’ın yanında olduklarından ayrılmak da güç gelmiş tabiî. Hatta Alfred, işi Bay Period’a, ‘ya Bay Cartell ya biz,’ diyecek kadar ileri götürmüş.»

«Ne zaman olmuş bunlar, Fox?»

«Dün gece Bay Period çok sinirlenmiş. Alfred ve Bayan Mitchell olmadan işleri yönetemeyeceğini söylemiş. Galiba Bay Cartell’dan ayrılacağını da söylemiş.»

Alleyn: «Demek öyle!» dedi. «Bence Bay Period vaftiz kayıtlarım değiştirdi, Bay Cartell da bu konuda gevezelik etti.» Sonra Fox’a, Ribblethorpe’a gidişini anlattı.

Fox: «İnsanlar ne tuhaf şeyler yapıyorlar. Doğrusu hiç aklıma gelmezdi.»

«Gelmesi iyi oldu. Bana bu mesele, Bay Period’ın soyluluk merakı çevresinde dönüyor gibi geliyor. Yemekte Bay Cartell’ın, vaftiz kayıtlarını değiştiren bir kimseden bahsettiğini ve bunun Bay Period üzerinde şok etkisi yaptığını biliyoruz. Bay Cartell’dan nefret etmesi çok normal.»

«Çocukça bir şey bu. Ama eğer doğruysa, çok da acınacak bir şey. Şimdi ne yapacağız?»

«Her halde eldivenleri bulmamız gerek. Onları Bayan Cartell’ın evinde, Bay Period’da yahut Baynesholme’da düşürmüş olabilirler. Belki de birisi görmüş, ya da yakmıştır. Bütün bildiğimiz, kalasları kaldıran kimsenin o eldivenleri giymiş olduğu.»

«Aramaya nereden başlayalım?»

«Bence Bayan Cartell’ın evinden başlamak en iyisi. Yalnız Bayan Cartell’ın, Moppett’in arkasında olduğumuzu sanmaması gerek. Yoksa onu korumak için her türlü delili gizlemekten çekinmez. Allah yardımcısı olsun. Hayatımda bu kadar aptal kadın görmedim. Eğer orada bir şey bulamazsak Bay Period’ ın evini ararız.» 

■

ANDREV bir yandan araba kullanırken, bir yandan da Nicola ile konuşuyordu:

«Yarış arabası filan değil ama, Allaha şükür gidiyor. Ben şahsen arabamdan çok memnunum. Biliyor musun, sanki daha önce birçok defa birlikte Londra’ya gidip gelmişiz gibi geliyor bana. Sana Nicky derler mi?»

«Bazen.»

«Kısaltılmış adlardan pek hoşlanmam ama Nicky, Cola’dan daha iyi.»

«Bana hiç Cola demezler.»

«İyi. Zaten insan kimseyle o kadar yüz göz olmamalı.»

Nicola kendini neden bu kadar mutlu hissettiğini düşünerek Andrev’in yüzüne baktı. Bu yüzde en çok hoşuna giden şeyi bulmaya çalıştı, sonra seçme yapamayacağını anlayıp vazgeçti. Derken, Andrev birdenbire konuştu:

«Sana bir şey soracağım ama, doğru cevap ver. Annemi nasıl buldun?»

«Çok sevdim.»

«Ben de çok severim. Hakkında bir sürü dedikodu yapıldı. Söylenenlerin içinde doğru olanlar da var tabiî. Gerçekten şaşırtıcı bir kadındır.»

«Ama çok iyi kalpli. Herkese iyilik etmek istiyor.»

«Öyledir. Yine de birisiyle uğraşmaya başladı mıydı, müthiş kötü olabilir. Aslında çok açık kalplidir. Sonra her konuda konuşulabilir onunla.»

«Annene benzer misin?» 

«Biraz. Ama benim acayip tavırlarım yoktur. Fazla ahbabım da yok. Bir sürü insan, kendimi beğenmiş olduğumu söyler. Ne yapayım, resme ayıracak çok az vaktim var. O yüzden bütün boş zamanlarımda resim çalışmak zorunda kalıyorum, arkadaşlara vakit kalmıyor.»

«Haklısın. Nasıl resimler yaparsın, anlaşılmayacak kadar modem mi?»

«Sanmıyorum, görmen gerek.»

«Aklıma gelmişken, Cid, Troy’un ziyaretine gitmemize çok sevineceğini söyledi.»

«Cid mi?»

«Komiser Alleyn. Yani C.Î.D.... Ben ona hep Cid derim.»

«Memnun oldum ama, çok çekiniyorum. Ya anlamsız ve kuru bulursa?»

«Eğer beğenmezse açıkça söyler.»

«Korktuğum da bu ya. Öğrencileri var, değil mi? Sakallarından deha akan tipler...»

«Evet, var... Sen de ondan ders almak ister miydin?»

«Aman Allahım! İstemem öyle şey.»

«Artık Grantham galerisini alabileceksin değil mi, Andrev?»

«Ben de sana o meseleden söz etmek istiyordum. Bay Period’la bu sabah konuştum. Güçlük çıkaracağını sanmıyorum.»

«Peki, alaydan ayrılmana da bir şey demedi mi?»

“Geleneklerden söz edip durdu. Ama ciddi şekilde karşı koymayacak gibi görünüyor. O, Hal gibi değildir. Üvey babam her işi zora koşmaktan hoşlanırdı. Zavallı Hal, keşke o kadar kötü ayrılmasaydık. Ne de olsa Bimbo’dan iyidir. Bimbo için ne düşünüyorsun ?»

«Bilmem...»

«Açık söyle. Çekinecek bir şey yok bunda.»

«Pek bir şey düşünmedim. Ondan hoşlandığımı söyleyemem tabiî.»

«Annemi nasıl kandırabildiğini hiç anlamıyorum. Belki de anlıyorumöur...» Andrev hırsla direksiyona vurdu. «Neyse, bundan söz etmeyelim istersen.»

Bir zaman konuşmadılar. Nicola ona, kendisini kaygılandıran bazı şeylerden söz etmek istiyordu. Sonunda: «Andrev...» diye başladı. Ama Andrev o kadar yumuşak bir tavırla: «Ne var canım,» dedi ki, bütün cesareti kırıldı.

«Bak, Andrev! Saçma bir fikir ama, hiç şeyi düşündün mü? Şeyi demek istiyorum...»

«Anladım. Biliyorum. Hal’ın ölümü bana birtakım avantajlar sağladı. Senin Cid de bunun farkında. Belki tuhaf gelecek sana ama, hiç telâşlanmıyorum. Galiba seni üzmekten başka bir şey yaptığım yok. Durmadan kendimden söz ediyorum. Aslında seni yemeğe davet edecektim. Bu da bencillik mi olur acaba?»

«Biraz tabiî. Ama seninle yemek isterdim. Başka bir fikrim de var. Bu akşam birlikte Troy’a gidelim. Ona resimlerini gösterirsin.»

«Durumun tuhaflığına bak,» dedi Andrev. «Cinayet kuşkusu altındayım ve beni sorguya çeken komiserin karısına konukluğa gidiyorum.»

«Geliyorsun o zaman?»

«Dediğin olsun bakalım.»

«Öyleyse gidip resimlerini alalım, sonra da benim evde bir omlet yeriz.»

«Evinde senden başka kimse kalıyor mu?»

«Hayır.»

«İyi o zaman.»

Nicola’nın dairesi geniş ve rahattı. Duvarlar beyaza boyalıydı. Sarı perdeleri ve sarı iskemleleri vardı. Odanm ortasında, bürolarda kullanılanlara benzer bir masa duruyordu. Üzerinde içi sarı lâlelerle dolu bir vazo, duvarda sadece bir tek resim. Andrev gidip resme baktı.

«Troy’un bu. Hem de senin resmin.»

«Geçen yıl yirmi bir yaşıma bastığım zaman hediye olarak yaptı. Güzel, değil mi?»

«Çok güzel, çok.»

Andrev resme bakakaldı.

Nicola, Troy’a telefon edip geleceklerini söyledi, sonra yiyecek hazırlamaya gitti.

Yemek çok güzeldi. Sürekli konuştular. İkisi de kendilerini pek mutlu hissediyorlardı.

Sonunda Nicola:

«Saat dokuz olmuş,» dedi. «Fazla geç kalmayalım. Troy seni tanıdığına çok sevinecek.» Sonra merakla sordu: «Neden resimlerim yukarı çıkarmadın?»

«Bilmem. Aslında biliyorum ya, neyse... Önemli değil.» Sonra yalvarır gibi: «Ne olur, burada oturalım Nicola, neden gidiyoruz sanki?» diye sordu.

Ama Nicola kararlıydı.

«Hadi bakalım, çabuk ol.»

Dışarı çıktıkları zaman Andrew onu hafifçe yanağından öptü ve yemek için teşekkür etti. Arabadan resimleri alıp Alleynlerin evine yürüdüler. Oraya ulaşıncaya kadar Nicola’ınn baş dönmesi biraz hafiflemişti.

Troy siyah bir pantolon ve bir resim önlüğü giyiyordu. Saçları kısa kesilmiş ufak tefek bir kadındı. Andrev resimlerini saklanmaları gereken şeylermiş gibi beceriksiz bir tavırla tutuyordu.

«Troy; «Ben stüdyodaydım,» dedi. «Orada ışık daha iyidir. İsterseniz oraya gidelim.»

Arkasından stüdyoya girdiler. Troy’un, kucağında kedi tutan bir kadının resmi üzerinde çalıştığı anlaşılıyordu

Andrev; «Bizi çağırdığınız için çok teşekkür ederiz, Bayan Alleyn,» dedi.

Troy neşeyle: «Neden teşekkür ediyorsunuz?» diye sordu?. «Bana resimlerinizi göstermeye gelmediniz mi?» Sonra dostça bir tavırla Andrev’i ilgilendirecek konulardan, resim ve Nicola’dan söz etmeye başladı. Andrev biraz rahatlamıştı.

Nicola; «Başımıza neler geldiğini sana anlatmadık,» diye başladı.

«Merak etmeyin, her şeyi biliyorum. Biraz önce Rory telefon etti.»

«Andrev’in üvey babasından söz etti mi?»

«Etti.» Sonra Andrev’e dönün: «insana inanılmaz geliyor değil mi?» diye sordu?.

«Bir bakıma öyle. Ama ben kendisini çok az gördüm. Pek bağlı değildik birbirimize.»

Nicola: «Andrev, Cid’in kendisinden kuşkulandığını iddia ediyor,» diye araya girdi.

Troy: «Bilmem ama bana pek öyle gelmedi, isterseniz resimlere bakmaya başlayalım.»

Ve Andrev anîden resimleri elinden düşürdü.

Troy:

«Hadi canım, korkmayın.» dedi. «Ben dişçi filan değilim».

İlk resimde, vazo içinde lâleler görünüyordu. Troy büyük bir ciddiyetle incelemeye koyuldu. Nicola hayatında ilk defa, resimden daha iyi anlamadığına üzüldüğünü hissetti. Ustalıkla yapıldığını, renklerin iyi kullanılmış olduğunu, canlı bir havası bulunduğunu anlamıştı. Hiç de bir amatörün fırçasından çıkmışa benzemiyordu.

Bir süre sonra Troy:

«Siz gerçekten bir ressamsınız,» dedi. «Bana gelmeniz çok iyi oldu.»

Arkadan öbür resimlere baktılar, ikinci resim Desiree’nindi. Nicola onun parlak saçlarını ve iri gözlerini hatırladı. Sonra Troy’la Andrev konuşmaya daldılar. Kendilerini iyice kaptırmışlardı. Nicola bir mutluluk duygusu içinde konuşulanları anlamaya çalışıyordu.

Bir süre sonra Troy içkileri getirdi. Konu Grantham galerisine gelmişti. Nicola birden Bay Period’ı hatırladı. Troy’a dönüp:

«Galiba patronum sana askıntı olacak. Bir görgü kitabı yazıyor, kapağa konulması için resmini yapmam istiyordu. Bay Pyke Period’ı tanırsın, değil mi?»

«Tabii tanırım. Milyon verseler onun resmini yapmam.»

«Adamcağız boş yere korkmamış demek.»

«Her halde onun ihtiyar bir aptal olduğunu inkâr edecek değilsin. Öğrencilerimden birine, atını yıldırımlara doğru süren bir muhafız alayı askeri çizmesini istemiş. Sonradan baklayı ağzından çıkardı. Resmin on sekizinci yüzyıldan kalma hissini verecek şekilde yapılmasını istiyormuş. Çocukcağız açlıktan. ölmek üzere olduğundan, kabul etmek zorunda kalmıştı.»

Nicola içini çekti.

«Hatırlıyorum, resim kütüphanede duruyor. Ama Bay Period her şeye rağmen tatlı adamdır. Değil mi, Andrev?»

Andrev: «Haklısın,» diye karşılık verdi. «Yine de onun göründüğü kadar aptal olmadığım sanıyorum. Kurnaz bir yanı var bence.»

Nicola: «Bana bakın,» diye başladı. «Bay Period akılsız olabilir. Ama onun ciddî bir şey yapamayacağından eminim. Eğer bu işte onun parmağı olduğunu sanıyorsanız...»

Andrev atıldı: «Kimsenin öyle bir şey dediği yok zaten.»

Nicola ayağa kalktı: «Saat on ikiye çeyrek var. Artık gitsek. Troy zaten yeteri kadar uykusuz kaldı.»

Bu sırada telefon çaldı. Troy karşılık vermeye gitti. «Evet canım. Hâlâ o işle mi uğraşıyorsun?»

«Hâlâ. Nicola orada mı?»

«Evet. Andrev Bantling de burada.»

«Nicola’ya bir şey söyleyebilir miyim?»

«Tabiî.» Troy telefonu uzattı. Nicola heyecanla konuşmaya başladı.

«Merhaba Cid.»

«Merhaba. Burada anlamadığım bir şey oldu da, belki sen bana yardım edebilirsin, diye düşündüm. Sen konuştuklarımızdan kimseye söz etmiş miydin?»

«Andrev’e söz ettim.»

«Başka? Bay Period sana öğle yemeğinde konuşulanları anlatıp anlatmadığım sormadı mı?»

«Sordu. Ama onun korkusu Bay Cartell’ın söylediği sözlerin duyulmasındandı. Sana o vaftiz kayıtları hikâyesine çok bozulduğunu söylemiştim.»

«Ona, bana her şeyi anlattığını söyledin mi?»

«Evet, söylemek zorunda kaldım.»

«Anlıyorum. Başka bir şey daha vardı. Bay Period’ı hiç bir caz şarkısı falan mırıldanırken duydun mu?»

«Şarkı mı? Nasıl?»

«‘Ben razıyım’ filan diye bir şey!»

■

ALLEYN telefona çağrıldığında saat on biri beş geçiyordu. O sırada Fox’la beraber eldivenleri bul maktan umudu kesmiş, ne yapacaklarını düşünüyorlardı.

Telefon eden Bay Period’dı. Telâşlı bir sesle konuşuyordu :

«Alleyn! Çok şükür seni buldum. Böyle olmayacak zamanda aradığım için kusura bakma. Söylemem gereken bir şey var.»

Birden ses kesildi. Alleyn birtakım gürültüler duydu. Arkasından telefon kapandı. Alleyn acele Fox’i buldu.

«Çabuk, Bay Period’a gidiyoruz. Ne olup bittiğini sonra anlatırım.»

Yolda giderlerken: «Telefon birtakım gürültülerle kapandı,» diye anlattı. «İnşallah aklıma gelen değildir.»

Köyün içinden geçerken Connie Cartell’ın Pekinuasının havlamasını duydular. Kiliseden, gece ayininde söylenen İlâhiler duyuluyordu.

Bay Period’ın evinde, yalmz kütüphanenin aydınlık olduğu görülüyordu. Bahçeden balkona çıkıp kapıyı zorladılar. İyice kapanmamış olan balkon kapısı kolayca açıldı. Karşılaştıkları manzara bir korku piyesini andırıyordu. Bay Period, eli telefona doğru uzanmış, masanın yanında yatıyor, yanağından ağzının kenarına doğru ince bir şerit halinde kan sızıyordu.

Alleyn: «Çabuk, doktor,» dedi. «Adamın adı neydi? Elbington,» diye kekelemeye başladı.

Fox holdeki telefonu kullanarak Dr. Elbington’u çağırdı. 

Bay Period ölmemiş ti. Alleyn üzerine eğildiğinde kalbinin düzensiz bir şekilde attığım duydu.

Fox geri dönüp, Elbington’un biraz sonra geleceğini bildirdi. Sonra: «Dışarıyı arayayım mı?» diye; sordu.

«Evet. Onu yerinden oynatmayalım. Ben de evin içine bakarım.»

Ortalık derin bir sessizlik içindeydi. Alleyn, dikkati çekecek hiç bir şeye rastlamadan bütün odaları dolaştı. Bayan Mitchell’in odası kolonya, Alfred’inki ayakkabı boyası, Bay Cartell’ınki ise sabun kokuyordu. Odaya Fox’la aynı zamanda döndüler.

«Ortada hiç kimse yok,» dedi Fox.

Alleyn, Desiree’nin hediyesi olan bronz kâğıt; ağırlığını gösterdi:

«Bunu kullanmış.»

«İşte doktor geldi. Ben gidip bizim çocuklara, haber vereyim. Lokantadadırlar.»

Dr. Elbington:

«Ne oluyor, Allah aşkına?» diyerek içeri girdi. Muayene çok kısa sürdü.

«Pek önemli bir şey değil, ama bir süre kendine gelemez. Alfred yok mu?»

Alleyn: «Kiliseye gitmiş,» dedi. «Salondaki kanepeye taşıyalım mı onu?»

«Olur. Yukarı çıkarmaktan daha iyidir.»

«Konuşacak mı?»

«Şimdilik sanmam. Galiba onu hastaneye götürmemiz gerekecek. Mesele nedir?»

«Birisi bronz kâğıt ağırlığıyie vurmuş.» 

«Kasıtlı cinayet yani?»

«Öyle.»

«Hay, Allah!»

Dr. Elbington’la Fox salona geçtiler. Alleyn bir iskemle çekip Bay Period! seyretmeye başladı. Soluk alışı biraz düzelir gibi olmuştu. Holden, Doktorun telefonla konuştuğu duyuluyordu.

Bay Period gözlerini açıp çevresine baktı. Alleyn ona doğru eğilip:

«Merak etmeyin, her şey düzelecek,» diye fısıldadı.

Bay Period ağzını açtı. Onun:

«Şu şarkı işte,» diye mırıldandığını duydular.

«Hangi şarkı?»

Dr. Elbington: «Onu yormayın Alleyn,» diye araya girdi.

Alleyn ısrar etti:

«Hangi şarkı?»

«Alleyn’e söylemem gerekti. Islıkla. Ne ayıp şey. Yemekte...»

«Hangi şarkı?»

«Aklıma takıldı bir kere,» Bay Period düzensiz bir şekilde devam etti. «Çok aptalca... ‘Ben razıyım’ diye bir şey. Tabiî hemen anlaşıldı.» Sesi yavaşladı, sonra duyulmaz oldu. Bir süre sonra çok net olarak: «Komiser Alleyn’le konuşabilir miyim?» diye sordu.

«Buradayım, Bay Period; buyurun.»

«Sana söyleyeceğim. Dün gece sokaktan duydum. Hemen tanıdım, hemen. Sana söylemem gerekti.» Bir süre sustuktan sonra ekledi: «‘Ben razıyım.’ Ne berbat şey.» Gözlerini kapadı.

«Bu böyle saatlarca devam edebiür, Alleyn.» «Kendine geldiğinde hatırlar mı acaba?» «Başına vurulduğu andan öncesini hatırlar sanıyorum. Eğer çok tehlikeli bir durum yoksa tabiî. Başı hâlâ kanıyor. Sanırım, bir iki dikiş atmam gerekecek.»

Fox’la Williams içeri girdiler.

■

ALLEYN evden çıkarken Barlev’le karşılaştı.

«Küçük bir şey vardı da.»

«Nasıl bir şey?»

«Halının üzerinde bir parça kül bulduk. Bir de galiba o incecik topuklu ayakkabılardan giymiş biri gezinmiş ortada.»

«Aferin,» dedi Alleyn. «Araştırmaya devam edin.» Sonra kendi yolunu tuttu.

Gece çok karanlıktı. Yol boyunca hiç kimseye rastlamadı. Derken ağaç gölgeleri arasında birisinin hareket ettiğini fark etti. Acaba Thompson ya da Noahes miydi bu? Yoksa... Alleyn bir an soluğunu tutup durdu. Bir el feneri birden yüzünü aydınlattı ve heyecanlı bir ses:

«Ah! Kusura bakmayın, efendim; tanıyamadım,» dedi. «Hiç bir şeye rastlamadık, efendim. Yalnız sağda solda köpeklerin kazdığı çukurlar var.»

Alleyn bir süre kendine gelmeye çalıştı, sonra anîden el fenerini biraz ilerideki çalılıklara doğru tuttu. Bir süre hiç bir şey göremediler. Sonra çalıların arasında, birbirlerine sarümış oturan Bayan Mitchell’le Alfred’i tanıdılar.

«Kusura bakmayın efendim,» dedi Alfred.

Bayan Mitchell de:

«Aman yarabbi, kim bilir aklınıza neler gelmiştir,» diye mırıldandı.

Alleyn: «Ne düşüneceğimize sizi dinledikten sonra karar vereceğiz,» dedi. «Hadi, açığa çıkın.»

Alfred kolunu Bayan Mitchell’in omzundan çekmeyi yeni akıl etmişti. Alleyn’e dönüp:

«Anlatılacak bir şey olduğunu sanmıyorum efendim,» dedi.

Ama Bayan Mitchell anlatmaya başlamıştı büe:

«Dönüşte düz yoldan dönmek istemedim de...»

«Bir kadın kaprisi efendim,» diye ekledi Alfred. «Kilisede Bayan Mitchell’e hizmetlerinden dolayı küçük bir armağan da verdiler. Bence çoktan hak etmişti bunu.»

Alleyn, Bayan Mitchell’i tebrik etti, o da kendisine hediye edilen çaydanlığı gösterdi.

«Çok güzel. Demek bütün gece beraberdiniz?»

«Kilisede hep beraber değildik efendim. Tabiî eve birlikte dönüyorduk. Bu günlerde kendisine evlenme teklif edecektim zaten.»

«Pek güzel. Bu gece Bay Period’dan ne zaman ayrıldın, Alfred?»

«Kahvesini verdikten sonra efendim. Saat sekiz buçukta.»

«Birisinden telefon bekliyor muydu?»

«Bana bir şey söylemedi. Bir şey mi var efendim?»

«Evet. Bay Period’ı öldürmeye teşebbüs ettiler.»

Bayan Mitchell tiz bir çığlık attı. Alfred:

«Hemen yanına gitmem gerek. Çabuk!» diye bağırmaya başlamıştı.

«İyi öyleyse. Evde Komiser Williams’la Dr. Elbington’u bulacaksın. Bizi gördüğünü söylersin, olur mu?»

«Tabiî efendim.»

«Bir şey daha var. Yemekten sonra kül tablalarını dökmüş müydün?»

«Evet efendim. Her zamanki gibi.»

«Peki öyleyse. Gidebilirsin.»

«Teşekkür ederim, efendim.»

Alleyn bir süre onların köyün içinden geçip eve doğru ilerlemelerini seyretti, sonra Bayan Cartell’ın. evine gitti.

Fox bütün ev halkını toplamış, salonda oturuyordu. Böyle durumlarda Alleyn onu büyük bir çoban köpeğine benzetirdi.

Connie üzerine biçimsiz, mor bir sabahlık geçirmişti. Sabahlığın altından pazen geceliği ve eski terlikleri görünüyordu. Moppett geceliğiyle oturuyordu. Leonard’ın sırtında pantolonu ve gömleği vardı. Moppett aceleyle yüzünü boyamıştı. Dudakları bulaşmış, saçları dağınıktı. Yılgın ve korkmuş bir hali vardı. Trudi, kafasında bigudileri, şaşkın hir tavırla çevresine bakınıyordu. 

Connie:

«Ne berbat iş bu,» diye söylendi. «Şimdi nasıl durumu?»

«Daha kendine gelmedi.»

«Onu biliyorum. Gelecek gibi bir durumu var mı?»

Alleyn hiç bir fikri olmadığını söyledi. Connie ısrarla:

«İyi amma, ne olmuş?» diye sordu. Sonra Fox’a dönüp: «Bizim hiç bir şeyden haberimiz yok,» dedi. «İnsanları yataklarından kaldırıp sorguya çekmeniz çok tuhaf.»

Moppett sert bir tavırla:

«Ne olduğu meydanda, teyze! Saçma sapan sorular sarmaktan vazgeçsen artık.»

«Ben anlayamıyorum.»

Leonard homurdandı. Fox sabırlı bir tavırla Alleyn’e dönüp:

«Bu şekilde hiç bir şey öğrenemeyiz,» dedi. «Onlara bu gece ne yaptıklarını öğrenmem gerektiğini anlatamıyorum galiba. Bayan Cartell bütün gece evdeymiş. Yalnız bir ara köpeğini bahçeye çıkarmış.»

Connie onun sözünü kesip anlatmaya başladı:

«Doğru. Eğer o Allahın cezası köpek olmasaydı, bir saat önce yatağımda olacaktım. Bana bakın. Benim Li çok değerli köpektir. Eğer o canavarın peşinde başına bir iş gelirse sizi sorumlu tutarım, anladınız mı?» 

Fox: «Hanımın köpeği çapkınlık etmeye gitmiş de,» diye izah etti.

Moppett sinirli bir kahkaha attı.

«Ne olduğunu tam olarak anlatamaz mısınız?» diye sordu Alleyn.

Connie: «Ben anlatayım,» diye bağırdı. «Tam yatacağım sırada Li dışarı çıkmak istedi. Daha önce bir defa çıkarmıştım ama, bir tüırlü rahat durmadı. Ben de kalkıp çıkardım. Bahçede o canavar Pixie’yle karşılaştık, Li de kucağımdan atlayıp onun arkasından koştu. Parmağım yaralı olduğu için elimi rahat kullanamıyorum. Yoksa kaçırmazdım onu.»

Fox: «Geldiğimde Bayan Cartell’ı bahçede köpeğini çağırırken buldum,» dedi.

«Onu bulmama yardım etmeniz gerek. Pyke için çok üzgünüm ama, köpeğimin da bulunması gerek.»

«Ne zaman oldu bu?»

«Hangi iş ne zaman oldu?»

«Köpeğinizin kaçması tabiî.»

Connie kaba bir tavırla:

«Nereden bilebilirim,» dedi. «Saatlardır dışarıdayım. Arkasından bütün köyü dolaştım. Ayaklarımın haline bakın. Allahtan kimseye rastlamadım. Zaten umurumda değil ya. Allah bilir nereye gitti?»

«Ne zaman yattınız?»

«Yatmadım ki!»

«Yani ne zaman yatmaya hazırlanıyordunuz?»

«Saat dokuz sularında her halde?»

Alleyn: «Ne kadar erken!» dedi.

«Yattığım yerden televizyon seyretmeyi düşünüyordum.»

«Seyrettiniz mi peki?»

«Seyretmeye başladım. Ama gençlik bunalımları hakkında saçma sapan bir program vardı, sıkılıp kapattım. Tam uyumak üzereyken de Li dışarı çıkmak istedi.»

«Sonra?»

«Daha ne olsun, her şeyi anlattım işte? Eğer bittiyse...»

«Bir iki dakika daha beklemeniz gerekecek.» Sonra Moppett’le Leonard’a dönüp sordu: «Siz aramaya yardım etmediniz her halde?»

Leonard: «Her gece tekrarlanan bir şey sandım,» dedi.

Connie sitemle: «Ben size seslendim üstelik,» dedi.

Moppett: «Özür dilerim, ben banyodaydım,» diye karşılık verdi.

Alleyn: «İyi ama, yüzünüzü yıkamamışsınız,» diye itiraz etti.

«Banyoda yüzümü yıkamam.»

«Ama banyo yaptınız?»

«Evet.»

«Ne zaman? Ne kadar sürdü?»

«Bilmem. Epeyce uzun kaldım her halde.» Alleyn, Fox’a dönüp: «Git, banyoya bir bak,» dedi.

Fox kapıya doğru giderken Moppett atıldı: «Pekâlâ, banyo yapmadım, Lennie’nin odasındaydım. Zaten Bay Fox da bizi orada buldu.>:

«Peki daha önce ne yapıyordunuz?»

«Konuşuyorduk sadece.»

«Nerede?»

«Benim odamda.»

«Peki, bu evden birisi telefonla konuştu mu? Sözgelişi, siz konuştunuz mu, Bay Leiss?»

«Evet, Londra’yı aradım. Çok önemli bir işi tehir etmek zorundaydım. Sayenizde tabiî...»

Connie, gelecek faturayı düşünerek: «Çok uzun bir konuşmaydı,» diye mırıldandı.

«Kiminle konuştunuz, Bay Leiss?»

«Üyesi olduğum kulüple.»

«Hacienda’yla mı?»

Leonard ona ters ters baktı, sonra arkasına yaslanıp gözlerini tavana dikti.

Alleyn: «Başka telefon eden olmadı mı?» diye sordu yeniden.

Connie: «Benim bildiğim kadarıyle olmadı.»

«Hiçbir haber de gelmedi mi?»

«Haber mi?»

«Mektup yazan yahut birisiyle haber gönderen filan olmadı mı?»

Connie yorgun bir tavırla, olmadığını söyledi.

Derken, Trudi ansızın: «Haber mi?» diye sordu.

«Kimse için bir haber geldi mi diye sordum? Mektup ya da başka bir şey?»

Moppett hızla araya girdi:

«Hayır,» dedi Trudi. «Hiç bir haber gelmedi.» 

«Ama nasıl hatırlamazsınız Bayan? Size geldi ya. Bay Belt getirmedi mi?»

Leonard: «Peki peki. İnsan her şeyi de hatırlayamaz ya,» diye söylenmeye başladı. «Hiç önemli biır şey değildi üstelik.»

Alleyn bir el işaretiyle onu susturdu.

«Demek, Bay Period size Bay Belt’le haber yolladı, Bayan Raltson. Ne zaman?»

«Hatırlamıyorum.»

«Çaydan sonra,» diye hatırlattı Trudi.

«Neydi haber?»

«Fazla önem vermediğim için hatırlamıyorum.»

«Karşılık vermek zorunda değilsin, kes sesini!» diye, Leonard dişlerinin arasından fısladı. Moppett anîden onun ayağına vurdu. Leonard sustu.

Alleyn: «Peki, şu şarkı nasıl bir şeydir?» diye sordu. «‘Ben razıyım’ diye bir şey!»

Leonard: «Hiç bir fikrim yok,» dedi. Moppett perişan haldeydi.

«Otomobiliniz su akıtıyordu galiba. Tamir ettirebiİdiniz mi bari?»

Moppett acayip bir ses çıkardı.

Alleyn: «Bayan Raltson! Geçen gece Bay Period’ın evinin önünde ıslık çaldınız mı?» diye sordu.

Odada fırtma kopmadan önce rastlanan türden bir sessizlik oldu. «Ne acayip şeyler söylüyorsunuz,» dedi Moppett. «Ben mi ıslık çalmışım?»

Leonard: «Aptallaşma, karşılık vermen gerekli değil, sana söyleneni yap!» diye atıldı.

Connie bağırmaya başlamıştı: «Hiç bir şey söyleme, Moppett. Sus, konuşma!»

Moppett ansızın, Bayan Cartell’a koşup başını göğsüne yasladı, hıçkırıklar arasında:

«Bana kötülük etmelerine izin verme, Con teyze ; çok üzgünüm, hiç bir şey bilmiyorum, hiç bir şey yapmadım,» diye söylenmeye başladı.

Connie’nin üzerinden bütün beceriksiz tavrı gitmişti. Alleyn’e dönüp sert bir tavırla:

«Size söyleyecek hiç bir şeyi yok, rahat bırakın onu,» dedi.

Bu sırada sokak kapısının çalındığı duyuldu.

Trudi: «Bakayım mı?» diye sordu.

Alleyn bakmasını söyledi.

Leonard ayağa kalktı. Connie, Moppett’i bir köpeği okşar gibi severek avutuyordu. Dışarıdan birtakım gürültüler geldi. Trudi’nin heyecanlı bir sesle konuştuğu duyuluyordu.

«Yine ne oluyor acaba?»

Moppett: «İçeri bırakmayın onları,» diye bağırdı. «Kim gelmiş? İçeri bırakmayın sakın!»

Connie, Moppett’i bırakıp kalktı. Moppett, Alleyn’e korkuyla baktıktan sonra koşup Leonard’ın yanına gitti.

Dışarıdan bir havlama, sonra da kime ait olduğu hemen belli olan bir sesin: «Kes artık!» diye bağırdığı duyuldu.

Biraz sonra içeri, yanında kocasıyle Desiree Bantling girdi. Kucağında havlayıp duran Pekinua vardı.

«Merhaba, Connie. Bunu yolda bulduk.» 

Connie kendini toplayıp köpeğini aldı. Onu da tıpkı Moppett’i okşadığı gibi okşuyordu.

Desiree: «Merhaba, Alleyn,» dedi. «Hâlâ bu işle mi uğraşıyorsun?»

Bimbo, Li’yi işaret edip: «Bulduğumuz zaman bir buldogla beraberdi ve hayatından pek memnun görünüyordu,» dedi.

«O buldog Bimbo’yu yeniden ısırdı, hem de aynı yerden. Göster sene sevgilim.»

Bimbo: «Artık bu konuyu kanatsak,» diye homurdandı.

Desiree: «Bu olay Bimbo’nun çok sinirine dokunuyor,» diye izah etti.

Connie, Pekinua’yı hem okşuyor, hem de azarlıyordu.

Desiree: «Biz kaçalım,» dedi. «Kusura bakmayın, habersiz geldik.»

Alleyn: «Bir dakika kalırsanız iyi olur. Bir sakıncası yoksa tabiî,» diye araya girdi.

Desiree sakin bir tavırla oturup: «Yine ne var?» diye sordu.

«Köpeği nerede bulmuştunuz?»

Evin biraz ilerisindeki ağaçlıkta bulmuşlardı. Li’nin yakalanması çok zor olmuştu. Desiree eldivenlerini gösterdi, çamur içindeydi.

«Nereden geliyordunuz?»

«Bornlee Green’de bir yere yemeğe davetliydik. Çok sıkıntılı olduğundan erken kalktık.»

«Pek erken sayılmaz.»

«Ama yemekten sonra briç oynandı.» 

«Ben bu akşam sizden ayrıldıktan sonra Bay Period’dan haber aldınız mı?»

«Hayır, neden sordunuz?» diye, Bimbo atıldı.

Alleyn, Desiree’ye dönüp sordu: «Sen de almadın mı?»

«Bornlee Green’e giderken evine uğradım. Ona bir şey söylemek istiyordum. Bimbo arabada bekledi.»

«Sana yazdığı mektup hakkında mı konuştunuz ?»

«Açıkçası öyle.» Suçlu bir tavırla gülümseyerek ekledi: «Fikrimi değiştirdim. Ona mektubun sende olduğunu söyledim.»

Alleyn: «Birisi adamcağızın başma bronz bir kâğıt ağırlığı fırlatarak, onu öldürmeye teşebbüs etmiş. Büyük bir ihtimalle, mektubun bende olduğunu söylediğin için!»

■

DESİREE: «İşi biraz ileri götürüyorsun gibime geliyor,» diye karşılık verdi.

Alleyn sükûnetle konuştu: «Olan oldu bir defa. Artık elimdeki delillerden söz edebilirim size. Soracağım sorulara hepinizin doğru karşılıklar vereceğini sanmıyorum, ama hepinizden doğruyu konuşmanızı istemek zorundayım.»

«Neden yalan söyleyecekmişiz?» diye itiraz etti, Connie. «Neden böyle konuştuğunuzu anlayamıyorum. Hal her zaman cinayet davalarında suçluların korkacak hiç bir şeyleri olmadığını söylerdi. Yani suçsuzların demek istiyorum.» Sıkkm bir tavırla: «Anlayın işte,» diye ekledi.

«Çok doğru söylemiş. Sorgu sırasında umarım bunu unutmazsınız. Şimdi... Dün öğle yemeğinde Bay Cartell, soylu bir aileden geldiği sanılsın diye vaftiz kayıtlarına eklemeler yapan bir adamdan söz etti. Bu arada hikâyenin, Bay Period’ın üzerinde büyük bir etkisi olduğu fark edildi. Aynı fikirde misiniz?»

Connie: «Pyke gerçekten acayipti. Hal’a öldürecek gibi bakıyordu.»

Moppett biraz kendini toplamıştı: «Bay Period, bana Hal dayının daha başka bir şeyler anlatmasından da korkuyormuş gibi geldi,» diye söze karıştı.

Alleyn devam etti: «Her neyse, Bay Period’ın anlatılanlara sıkıldığı belli. Bayan CartelPa kısa ve anlaşılması oldukça zor bir mektup yazdı. Mektupta soyluluğunun kuşku götürmeyecek bir aüeden geldiğini söylüyor ve meseleyi büyüttüğü için özür diliyordu. Aynı gün Lady Bantling’e bir başsağlığı mektubu yazdı ve büyük bir şanssızlık eseri, mektupları yanlış zarflara koydu.»

Desiree birden: «Durumu çok mu kötü şimdi,» diye sordu.

Alleyn ona Bay Period’ın durumunu anlattı. Bunun üzerine Desiree: «Eğer daha rahat ederse bizde kalsın, ona bakarım,» dedi.

Bimbo bir şey söylemek üzere ağzını açtıysa da konuşmaktan vazgeçti. 

Alleyn yeniden konuşmaya başladı: «Bu mektup meselesi Bay Period’ı çok üzdü. Mektuplardan biri Bayan Cartell’ı henüz sağ olan kardeşinin ölümü için avuturken, öbürü de elimize geçtiği takdirde ne olduğunu anlamak için uğraşacağımız bir konudan söz ediyordu. Bu konu açılmadığı sürece Bay Period bize cinayeti aydınlatacak herhangi bir bilgi vermekten çekindi. Suçsuz birinin başını derde sokmaktan korkuyordu. Ayrıca, yapacağı suçlama, bizi Bay Cartell’ın kendisi için söylediklerini araştırmaya ve ortaya çıkmasını istemediği bazı şeyleri keşfetmeye de götürebilirdi. Bu durumda Bay Period’ın cinayet suçlusu olamayacağını kabul edebiliriz.»

«Bir de olacaktı,» diye bağırdı Desiree.

Bimbo sert bir tavırla: «Belli de olmaz,» diye söylendi.

«Aman, sevgilim; sen ne diyorsun Allah aşkına! Pyke tutup da Hal’ı...»

Bimbo inatçı bir tavırla: «Belli olmaz,» diye tekrarladı.

Alleyn: «Bir an için suçsuz olduğunu kabul edelim,» diye araya girdi. «Büyük bir ihtimalle, elinde birisinin suçlu olduğunu ispat edebilecek debiler vardı. Bu delilleri açıklamamasının nedeni, hem eski bir arkadaşı korumaya çalışması, hem de kendi bakımından bazı tatsızlıkların ortaya çıkmasına meydan vermek istememesi olabibr. Sonra, benim öğle yemeğinde konuşulanları bildiğimi ve yanlışlıkla Lady Banthng’e giden mektubu okuduğumu öğrendi. Ayrıca, benim Ribblethorpe’daki kiliseye uğradığımı da öğrenmiş olması mümkündür. Bir parça da vicdan azabı çektiğinden, Bayan Raltson’la özel olarak görüşmek istedi. Bunu gizli tutmak için, görüşme saatim özellikle geç seçti. Bayan Raltson da, Bay Leiss’a akıl danıştıktan sonra gitmeye karar verdi. Saat 10.45’te Bay Period’ın kütüphanesindeydi.»

Moppett: «Tahmin bunlar,» dedi. «Hiç bir şey bildiğiniz yok!»

«Kütüphaneye balkon penceresinden girdiniz. Konuşma sırasında durmadan sigara içtiniz, hatta halıya düşen bir parça külü de topuğunuzla ezdiniz. Tablada iki tane Mainsail sigarası izmariti bıraktınız. Bay Period size dün gece sokakta, daha önce sizden duyduğu bir şarkının ıslıkla çalındığını işittiğini söyledi. Ayrıca Bay Period’ın tabakasını çaldığınız da biliniyor.»

Leonard: «Hayatımda bu kadar budalaca şey işitmedim. Ne dediğinizi bilmiyorsunuz siz!» diye bağırdı.

«Evet. Sigara tabakasını bıraktığınız yerden, pencerenin kenarından alıp gittiniz. Mesele dallanıp budaklanınca da Bay Period’ın düşürmüş olduğu izlenimini vermek için tutup kanalizasyon çukuruna attınız. Bu şekil, tabakayı işçilerin almış olduğunu da düşündürebilirdi ayrıca. Tabiî fark etmeden de düşürmüş olabilirsiniz. Bay Cartell’a malum tuzağı hazırlarken.»

Elleri cebinde birkaç dakika sustu. Leonard’ın suratında Alleyn’e çok tamdık gelen kendini beğenmiş ve küstah bir ifade belirmişti. Ayaklarını uzatıp arkasına yaslandı ve karşısındaki duvara bakmaya başladı. Ellerini hiç cebinden çıkarmıyordu.

Connie: «Hiç biri doğru değil bunların,» dedi.

Moppett de: «Doğru değil,» diye fısıldadı.

Alleyn: «Tabiî, görüşme sırasında ne olup bittiğini Bay Period iyileştiği zaman anlatır bize,» dedi. «Bence Bayan Raltson’a, açıkça kendisinden kuşkulandığını, eğer meseleyi izah ederse, Bayan Cartell’ın hatırı için kimseye bir şey söylemeyeceğini bildirdi. O zaman Bayan Raltson ona, duyduğu ıshğı gerçekten kendisinin çaldığını itiraf etti. Gece, araba için su almak üzere Bay Period’ın bahçesine girmişti. Bunun doğru olduğunu sanıyorum.»

Moppett: «Tabiî doğru,» diye bağırdı. «Oraya su almaya gittim. Musluğun altında duran tenekeyi doldurup suyu arabaya taşıdım. Bahçede öyle bir teneke olduğunu biliyordum.»

«Öğleyin bahçeye girip pencerenin içinde bıraktığınız tabakayı aldığınız sırada görmüştünüz her halde?»

Leonard: «Hepsi hayal bunların, işte o kadar» diye bağırdı.

Alleyn: «İyi öyleyse, inşallah hayal olarak kalırlar yine.»

Desiree: «Bir şey sormak istiyorum,» diye araya girdi. «Balığı atanla Hal’a tuzağı hazırlayanın aynı adam olması mı gerekiyor?»

Leonard: «Balık da nereden çıktı?»

Desiree ona aldırış etmeden devam etti: «Benim Pyke’a verdiğim balık. Böyle şeylere bayılır. Onun için kâğıt ağırlığını hemen kütüphanesine koydu. Ne dersiniz, aynı adam mı?»

«Bence, öyle.»

«İyi o zaman,» dedi Desiree. «Bimbo’yla ben suçsuzluğumuzu tamtlayabiliriz bu durumda.»

Bimbo gülümseyerek: «Çok sevindim, ama nasıl oluyor bu iş?»

«Çünkü ikimizin de Pyke’la hiç bir alıp vereceğimiz yok.»

Leonard aldırmaz bir tavırla: «Andrev Bantling’in vasilerinden biri de Bay Period değil miydi?» diye sordu.

Bimbo kızgın kızgın: «Bu sizi neden ilgilendiriyor acaba?» diye sordu. «Ayrıca, bunu nereden bildiğinizi de merak ediyorum.»

«Nasılsa öğrendim işte. Hem de partide üvey oğlunuzla konuştuklarınızı duydum.»

Leonard yeniden araya girdi. Tavana bakarak acayip bir sesle konuşuyordu: «Bay Period’ın galeri işine razı olacağını pek sanmıyorum. Hatta o işe büsbütün karşı olduğunu iyi biliyorum.»

Bimbo: «Sizin, Bay Period’ı ilk defa, kendinizi zorla evine davet ettirdiğiniz sırada gördüğünüzü sanıyordum,» dedi. «Nasıl oluyor da, onun neye razı olup neye olmayacağım bu kadar iyi biliyorsunuz?»

«İnsanların bazı konularda ne düşüneceğini bilmek için onları yıllardır tanımanız gerekmez. Aynı şey sizin için de doğru tabiî. Aklıma gelmişken sorayım: Şu sizin kulüp meselesi kapandı mı artık?»

«Bu ne cesaret! Sen...»

Desiree: «Aldırma şekerim, sakin ol,» dedi sükûnetle. «Değmez.»

Leonard pis pis: «insan para için evlendiği zaman hakaretlere daha kolay katlanabilmek,» diye .devam etti.

Bimbo yerinden fırlayıp ona doğru atıldı: «Eğer polis seni susturmazsa, ben susturacağım.»

Fox ayağa kalktı. «Bu kadar sinirlenmeyin, kendinize hâkim olun biraz.»

«Çekil, bırak beni!»

Leonard da ayağa kalkmıştı. Alışkanlıkla elini cebine attı. Alleyn yavaşça koluna dokundu: «Unuttunuz mu, bıçağınız bende!»

Bu arada Fox, Bimbo’yu yine yerine oturmaya zorladı. «Bu kadar sinirlenmeniz çok yersiz efendim. Hele bu durumda...»

Bimbo sarılı elini Alleyn’e doğru uzatıp bağırmaya başladı: «Açıklama istiyorum. Bize açıklama yapmak zorundasınız! Deminden beri burada oturmuş, olmadık sözleri dinliyoruz. Eğer kuşkulandığınız biri varsa açıkça söyleyin de kurtulalım.»

Desiree: «Haklısın şekerim,» dedi. Sonra Alleyn’e bakarak ekledi: «Ama onun da fazla bir şey bildiğini sanmıyorum. Bizi birbirimize düşürüp bir şeyler öğrenebileceğini umuyor galiba. Değil mi, Rory?»

Alleyn’i kibarca bir açıklama yapmaya çağırıyordu. Başkomiser, bu odada karşılıklı numara yapmadan, yalmzca Desiree’yle anlaşabileceğini düşündü. Leonard’ın kolunu bırakıp konuştu:

«Pek düşündüğün gibi değil. Harold Cartell’ı kimin öldürdüğünü bildiğimizi sanıyorum. Bunun, içinizden biri olduğu da ortada. Sadece elimden geldiği kadar delil toplamaya uğraşıyorum.»

Bimbo: «Açıklama istemek,» diye başladı ama, Desiree onu susturdu. «Peki şekerim, açıklama istediğini daha önce de söylemiştin. Hep duyduk. Onun için bunu tekrarlayıp durmanda anlam yok.» Sonra Alleyn’e döndü: «Her halde şimdi hepimizin, Harold’u öldürmek için nedenleri olduğunu söyleyeceksiniz. Üstelik doğru bu.»

«Genellikle polisin, cinayetten en çok kimin çıkarı olduğu ile ilgilendiği sanılır. Oysa önemli olan neden değil, davranışlardır. Buna rağmen hepinizin cinayeti işlemek için nedenleriniz olduğu doğru. Sözgelişi, seninki analık duygusu olarak açıklanabilir.»

«Yaaa!» dedi Desiree.

Bimbo yeniden araya girmeye kalkıştı ama, Alleyn onu ustalıkla susturdu. Sonra devam etti: «Siz de, Cartell para yatırmak istediğiniz işi engellediği için onu öldürebilirdiniz. Masanızdaki faturalar ve yakın geçmişiniz bunu rahatça doğrulayabilir.»

Leonard: «Şimdi kendinizi nasıl hissediyorsunuz?» diye mırıldandı.

Alleyn devam etti: «Size gelince Bay Leiss ve Bayan Raltson! Sizin daha elle tutulur nedenleriniz vardı tabiî. Hem Bay Cartell, hem Bay Period sizi açıkça hırsızlıkla suçlamışlardı.»

Connie: «Doğru değil bu,» diye atıldı. Alleyn ona dönerek: «Bu suçlama korkarım sizi de cinayet işlemeye sürükleyebilirdi Irayan Cartell.. Tabiî Bayan Mitchell’le Bay Belt de var. Bay Cartell’ın Bay Period’ın evine yerleşmesi onların hayatlarını altüst etmişti. İnsanlar çok daha küçük şeyler için cinayet işlemişlerdir. Bu durumda nedenlerden çok davranışlarla uğraşmamız gerektiği ortada. Hepiniz cinayeti işlemiş olabilirsiniz. Bayan Raltson ve Bay Leiss gece geç vakte kadar dışarıdaydılar. Tuzağı, kenarları ipli, kalınderi eldivenler giyen biri hazırladı. Bay Leiss’ın bu tip eldivenleri olduğunu biliyoruz.»

Leonard’la Moppett bir ağızdan konuşmaya başladılar. Alleyn bir el işaretiyle onları susturmayı başardı.

«Ama davranışlar duruma uygun düşmüyor. Eğer cinayet işleyecek olsalardı sokakta ıslık çalıp, kendilerini herkese göstermezlerdi.»

Moppett derin bir soluk alarak: «Lady Bantling’in de cinayeti işleyecek vakti oldu, tuzağı hazırlayabilirdi, ama hazırlamadığını biliyoruz. Bayan Maitland-Mayne ile Bay Bantling onun ne yaptığını iyice gördüler. Üstelik o da Bay Cartell’la bahçede buluşup kendisini herkese gösterdi. Davranışları, anahk duygusunun kendisini cinayet işlemeye ittiği bir kadın davranışına pek benzemiyor doğrusu,» dedi.

Desiree: «Ne kadar da iyisiniz,» diye mırıldandı.

«Ama oğlunun miras payını almakta büyük çıkarı olduğunun farkmdaydı sanırım. Aynı şey Bay Bantling için de doğru tabiî.»

«Ve benim için,» dedi Bimbo.

Alleyn: «Sizin için durum biraz daha değişik,» dedi. «Elinizi sarmak için banyoda uzun zaman kaldınız. Bu arada gidip tuzağı hazırlamış da olabilirsiniz. Sözümü kesmeyin lütfen. Isırıldığınızı biliyoruz ama, hiç bir şeyi değiştirmez bu. Tabiî Bay Leiss’ın paltosunu verdiğinizi de söyleyebilirsiniz. Eldivenleri cebinde miydi, hatırlıyor musunuz?»

Bimbo sapsarı kesilmişti. «Nereden bilebilirim? Allahın cezası ceplerini karıştırmadım ya!»

«Hiç bir zaman doğruyu söyleyip söylemediğinizi bilemeyiz tabiî. Ama eğer bu akşam için söyledikleriniz doğruysa, Bay Period’ı öldürmeye teşebbüs etmiş olamazsınız. Tabiî, eğer köpekleri kovalarken yolunuz o yana düşmediyse.»

Odada derin bir sessizlik oldu. Bir süre sonra Alleyn yeniden konuşmaya başladı:

«Geriye bir kişi kalıyor. Hem tuzağı rahatça hazırlayabilecek, hem de Bay Cartell’ın davranışlarını çok iyi büen biri. Ayrıca, Baynesholme’daki misafirlerin saat birden sonra ortaya çıkmayacaklarını rahatça tahmin edebilecek ve Bay Leiss’ın eldivenlerini kolayca ele geçirebilecek biri. Bay Period’ın başsağlığı mektuplarının ününü hepiniz bilirsiniz. Bir sabah ondan, bir gece önce sağ salim bıraktığınız birinin ölümü için başsağlığı dileyen bir mektup alsanız ne yapardınız? Epeyce şaşırır, sonra mektupların karışmış olduğunu öğrendiğiniz zaman güler geçerdiniz. Ayılıp bayılacağınızı, heyecandan bayılma raddelerine geleceğinizi sanmıyorum. Ama eğer söz konusu kimseyi öldürdünüzse, davranışınızda değişik olurdu tabiî. Hele arkasından birincisinin tıpatıp aynı olan ikinci bir mektup aldıysanız, bu size hiç garip gelmez miydi? Bay Period’ın her şeyi bildiğini ve sizinle, kedinin fareyle oynadığı gibi oynadığını düşünmez miydiniz? Bir şeyler yapmak üzere harekete geçmez miydiniz?»

Connie Cartell ayağa kalktı, sargılı elini acayip bir şekilde sallayarak: «İspat edemezsiniz bunu!» dedi. «Elinizde delil yok. Eldivenleri bulamadınız.»

Bu sırada bahçede bir gürültü koptu. Pekinua, Connie’nin elinden kurtulup yere atladı.

Balkon penceresine kocaman bir şeyin çarptığını duydular.

Koşup pencereyi açtılar. Pixie, arkasında Belt olduğu halde içeri daldı.

Alleyn: «Kapatın pencereleri!» diye bağırdı. Alfred hızla kapıyı kapattı.

Fox’la Alleyn, Pixie’yle Li’yi yakaladılar. Alleyn elini Pixie’nin ağzına soktu. Köpek oynamakta olduğu şeyi yere düşürdü.

Moppett: «Şuraya bak, Lennie!» diye bağırdı. «Eldivenlerin!»

Alleyn, Bimbo’ya: «Yakalayın hayvanı!» dedi.

«Elimi bile sürmem ona.»

«Ben bakarım,» dedi Trudi. Sonra Pixie’yi tasmasından tutup odadan çıkardı.

Alleyn eğilip eldivenleri yerden kaldırdı. Avuçlardaki deri yırtılmıştı, kenarlarından ip parçaları sarkıyordu. Sol elin başparmağında bir kan lekesi vardı. Eldiveni ters çevirmeye başladığı sırada Connie Cartell bir çığlık attı.

Tüyler ürpertici bir sesti bu. İnsan sesinden çok, biraz önce duydukları havlamaları hatırlatıyordu. Ağzı bir zaman açık kaldı. Bu haliyle trajedilerde kullanılan maskelere benziyordu. Sendeledi, Fox yardım etmek için elini uzattığında bir daha bağırdı.

Eldivenin içine yapışkan bir madde bulaşmıştı. Atların tırnaklarına sürülen ilâçtandı bu, tıpkı Connie’nin eli gibi kokuyordu.

■

BAY PERIOD kütüphanedeki kanepeye uzanmış, Alleyn, Nicola ve Andrev’le konuşuyordu. Dr. Elbington ilk olarak aşağı inmesine izin vermişti. Bitkin olmasına rağmen hayatından pek memnun görünüyordu.

«Ne feci şey! İnsan katiyen inanamıyor. Onun av sırasında gözlerinin döndüğü sık sık söylenirdi ama, ben yine de hep o bildiğimiz patavatsız, gürültücü kadınlardan sanırdım onu. Biraz da aptal tabiî.»

Alleyn hak verdi. «Gerçekten çok aptal bir kadındı. Kurnazlığı da aptalcaydı zaten.»

«Her şeyi de o kız için yaptı korkarım,» dedi Bay Period. «Biraz da ben sebep oldum. Kıza, gelip beni görmesini söylemekle yani. Biliyorsunuz, o korkunç gece uyanıp, o şarkının ıslıkla çalındığını duydum. Sonra onunla arkadaşının seslerini de işittim. 

Tabiî elimde olmadan suçlunun onlar olduğuna karar verdim.»

“Ama bundan bana söz etmemeye karar Verdi mi?» diye sordu Alleyn.

Bay Period rahatsız rahatsız: «Doğrusu evet,» itiraf etti. «Birçok nedenleri var bunun. Sadece da olabilirdi. Üstelik Connie’nin ne hale geleceğini de düşünmek gerekti. Aman Allahım, Connie!.. Sonra açıkça söylemek gerekirse...»

«Meselenin yayılmasından korktunuz her halde?»

«Hataydı bu ama, öyle. Kişisel bir sorun tabiî.» Bay Period eliyle anlaşılmaz bir işaret yaptı.

Alleyn tatlı bir tavırla: «Vaftiz kayıtları sorununu biliyorum,» dedi.

Bay Period kıpkırmızı oldu, bir şey söylemedi.

Alleyn, Andrev’le Nicola’ya dönerek: «Belki biz Bey Period’la yalnız konuşsak daha iyi olur,» dedi.

İkisi birden: «Tabiî,» diyerek kapıya doğru yürüdüler.

Bay Period birdenbire: «Hayır,» diye haykırdı! Herkes ona dönmüştü. Yüzü hâlâ kıpkırmızıydı. «Hayır,» diye tekrarladı. «Hiç bir yere gitmeyin. Meseleyi bilmenizi istiyorum. Nicola, yavrum! Vaftiz kayıtları hakkındaki konuşmayı hatırlıyorsun, değil mi?»

«Evet.»

«Ben Hal’ın, Connie’ye; Connie’nin de kıza söyleyeceğinden emindim. Açıkçası bana şantaj yapmalarından korktum. Her şey beklenirdi onlardan. Sonra Desiree bana, mektubu Alleyn’e verdiğini söyledi. Ben de...»

«Siz de kaybedecek hiç bir şeyiniz olmadığını düşündünüz.»

«Evet.»

«Ve Moppett’e, gece sokakta ne yaptığmı açıklamazsa polise gideceğinizi söylediniz.»

«Evet. Bildiklerimi söylemek zorunda olduğumu, yoksa suçsuz insanlardan kuşkulanılacağım hatırlattım. O da beni herkese söylemekle tehdit etti. O kadar kaba davrandı ki, kendimi kaybettim, hemen size telefon edeceğimi söyledim, o da kalkıp gitti. Sonra gerçekten size telefon ettim, sonrasını da hatırlamıyorum.»

Alleyn: «Mesele şu,» diye başladı. «Connie Cartell pekinuasmı ararken bahçenize girdi. Moppett’in sizinle konuştuğunu pencereden gördü. Sizin polis çağıracağınızı söylediğinizi de işitti. Çok korkuyordu sizden.»

«Bay Period’dan mı korkuyordu? Peki ama, neden?» diye sordu Nicola.

«Kendisine gönderdiği mektuplar yüzünden. Ondan kuşkulandığım sanıyordu. Bana telefon edeceğiniz hakkında söylediklerinizi duymuştu. Telefonla konuşurken arkanız balkon penceresine dönüktü. Kâğıt ağırlığı da pencerenin yanındaki masada duruyordu. Bayan Cartell iyice paniğe kapılmıştı. Ne yaptığım bilmeden ağırlığı size fırlatıp kaçtı. Bunların hepsi o korkunç yaratığa duyduğu anlaşılmaz sevgi yüzündendi. Kardeşi, Mary’yi hırsızlıkla suçlayınca, o da Leiss’ın eldivenlerini alıp tuzağı hazırladı. Sonra eldivenler yırtılıp kirlendiği için onları bahçeye gömdü. Ertesi gün, yakmayı kuruyordu. Ağırlığı kullandığı zaman elinde eldiven yoktu. Parmak izlerini tespit ettik. Başka izler de vardı tabiî.»

Nicola: «Hangi izler?» diye başladı, sonra, «ha, evet!» diyerek sustu.

«Ne oldu?»

«Şimdi hatırladım. Yemekte Bay Period onu hepimize göstermişti. Üzerinde bir sürü parmak izi vardır.»

Alleyn, Bay Period’a dönüp devam etti: «Çok kötü günler geçirdiniz. Ama merak etmeyin, sizin özel sorunlarınız katiyen açığa vurulmayacak.»

Bay Period: «Çok iyisiniz, çok iyi! Nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum,» diye kekeledi.

Alleyn başıyle selâm verdi ve kapıya doğru yürüdü. Andrev’le Nicola onu geçirdiler.

Nicola: «Bir şeylerle uğraşırken nasıl olduğunu merak edip duruyordum,» dedi.' «Artık biliyorum. Epeyce ciddileşiyorsun.»

Andrev: «Ben de, sizin benden kuşkulanıp kuşkulanmadığınızı merak edip duruyordum,» dedi.

Alleyn gülümseyerek onları süzüyordu. Bir iki adım ilerledikten sonra geriye dönüp ekledi: «Söylemeyi unuttum, geçenlerde Troy’la sizden söz ettik. Öğrencisi olacağınıza çok sevindiğini söyledi. Daha önce kimseyi bu kadar beğendiğini hatırlamıyorum, tebrikler!»

Yeniden arkasım dönüp uzaklaştı.

Nicola da Andrev’e: «Tebrikler!» diyordu ki, Andrev heyecanla: «Sevgilim,» diye başladı. Ama Nicola ondan uzaklaşıverdi. «Yine başlamayalım. Şimdi gidip Bay Period’la konuşmam gerek.»

«Ama ben seni seviyorum. Mucize değil mi bu?»

«Harika bir şey,» diye bağırdı Nicola ve eve doğru koşmaya başladı.

Bay Period ciddî ve kararlı görünüyordu:

«Nicola, şekerim; gaüba sana bütün bu hikâyeyi açıklamam gerekecek. Bir anlaşmazlık olmasından korkuyorum. Ribblethorpe’daki rahip çok tatlı adamdı. Ama biraz fazla dalgındı. Beni o vaftiz etti, biliyorsun. Ve nasüsa, adımı deftere geçirmeyi unuttu. Bir ikiz kardeşim vardı, kayıtlarda yalnız onun adı görünür, ister inan, ister inanma, ben de aptallık edip işi kendi başıma düzeltmeye kalktım, en kolay yol bu göründü.» Sonra Nicola’nın gözünün içine bakarak ekledi: «Ama bunlardan kitapta söz etmeyeceğiz.»

«Etmeyecek miyiz?»

«Hayır,» dedi Bay Period sert bir tavırla. Gereği yok!»

BİTTİ