KÜNYE

Copyright © Sürat Basım Reklamcılık ve Eğitim Araçları San. Tic. AŞ

Bu kitabın tamamının ya da bir kısmının, kitabı yayımlayan şirketin önceden

izni olmaksızın elektronik, mekânik, fotokopi ya da herhangi bir kayıt sistemi ile

çoğaltılması, yayımlanması ve depolanması yasaktır. Bu kitabın tüm hakları,

Sürat Basım Reklâmcılık ve Eğitim Araçları San. Tic. AŞ’ye aittir.

Beyaz Menekşe Masal Serisi: 2

KIRKAYAK FUTBOL OYNUYOR

Editör

Mehmet AZİM

Yazan

Şehriban ÇETİN

Grafik ve Görsel Tasarım

Sürat Dizgi - Grafik

Resimleme

Süleyman ÖZKONUK

KIRKAYAK FUTBOL OYNUYOR

Merhaba arkadaşlar! Bizim Kırkayak bugünlerde oldukça mutsuz. Ayaklarından iki tanesini incitmiş, yatıyor.

Geçen akşam ziyaretine gittim. Neler olup bittiğini anlattı. Hâline bazen güldüm bazen üzüldüm.

Konuya en başından başlamakta fayda var. Ne de olsa bazı arkadaşlarımız henüz bizim Kırkayak’ı tanımıyor.

Kırkayak, futbol oynamayı ve spor yapmayı çok seviyormuş. En büyük hayali, iyi bir futbolcu olmakmış.

Bu durumu bir arkadaşıyla konuşurken ona:

– Peki nasıl iyi bir futbolcu olunur? Bunun için ne yapmalıyım? diye sormuş.

Arkadaşı ona:

– Futbol okuluna kayıt olsan iyi olur, diye söylemiş.

Kırkayak, arkadaşının bu önerisini çok beğenmiş. Hemen en yakındaki futbol okuluna kayıt yaptırmış.

Okuldaki ilk gün tanışma ile geçmiş. Bütün oyuncular birbirini çok sevmiş. Ama Kırkayak: “Dostluk başka, alışveriş başka!” diye düşünüyormuş. Bunun için kendi içinden pazarlıklar yapıp durmuş.

Kırkayak, diğerlerinden daha fazla ayağa sahip olmasını bir üstünlük olarak görüyormuş. “Maçta takım arkadaşlarımın yardımına ihtiyacım yok. Tek başıma topu alır ve karşı kaleye atarım.” diye düşünüyormuş. Takım arkadaşlarının da Kırkayak’ın ne düşündüğünden haberi yokmuş.

Aradan birkaç ay geçmiş. Bütün oyuncular durmadan antreman yapmış. Hepsi de birer futbol yıldızı gibi yetişmiş. İçlerinde kendine en çok güvenen de bizim Kırkayak’mış.

Futbol karşılaşmasının yapılacağı gün gelip çatmış. İzleyiciler tribünlerde yerlerini almışlar. Hava biraz yağmurlu, saha ıslakmış. Seyircilerin tezahüratları taa soyunma odalarından duyuluyormuş. Bu durum, oyuncuları daha da heyecanlandırmış.

Karşılaşmanın başlamasına, yarım saat gibi bir zaman kalmış. Takımdaki futbolcuların giyinmeye başlaması gerekiyormuş.

Herkes soyunma kabinine girip formalarını giymiş. Bekleme salonuna geçmişler. O anda Kırkayak’ı görememişler. Hemen Kırkayak’ın yanına gitmişler. Kırkayak’a:

– Kırkayak! Neden bekleme salonuna gelmedin? diye sormuşlar.

Kırkayak;

– Henüz hazırlanamadım arkadaşlar! Kramponlarımı giymeyi başaramadım. Bir türlü bitmek bilmiyor!

Takım arkadaşları gülümseyerek:

– Haklısın Kırkayak! Durumun zor. Giy giy, bitmez. En iyisi biz sana yardım edelim! demişler.

Kırkayak bu duruma çok sevinmiş:

– Teşekkür ederim, arkadaşlar! demiş.

Takım arkadaşları:

– Teşekkür etmene gerek yok Kırkayak. Futbol, takım oyunudur. Herkes birbirine yardım etmelidir. Takım oyunu oynamazsak karşılaşmayı kazanamayız! demişler.

Kırkayak bu sözlere çok sevinmiş. Ama o, yine de oyunu tek başına oynamayı planlamış. Böylece takımın yıldızı olmak istiyormuş. Niyetini de hiç belli etmiyormuş.

Vakit gelince futbolcular, seyircilerin alkışları arasında sahaya çıkmışlar. Seyirciler hep güzel tezahüratlar yapıyorlarmış. Tüm futbolcuları alkışlıyorlarmış. Birbirlerine nazik davranıyorlarmış. Kaba davranan birisi olsa, onu şiddetle kınıyorlarmış. Gerekirse böyle seyircileri görevlilere bildiriyorlarmış.

Sonunda maç başlamış. Top ne zaman Kırkayak’a gelse topu tek başına götürüyormuş. Hiçbir arkadaşına pas atmıyormuş. Durum böyle olunca da topu bir yere kadar götürebiliyormuş. Ama, bir yerden sonra topu kaptırıyormuş. “Mutlaka golü ben atacağım!” diye inat ediyormuş.

Kırkayak, takım oyununa hiç uymuyormuş. İlk yarı bitene kadar bu böyle devam etmiş. Arkadaşları bu duruma çok üzülmüşler. Üstelik bir tane bile gol atamamışlar.

Arkadaşları, Kırkayak’ın niyetini anlamışlar. Bu davranışının önüne geçmek istemişler. Bunun için Kırkayak’a küçük bir oyun oynamışlar.

Nasıl mı?

Devre arasında soyunma odasına girdiklerinde kendi aralarında hemen anlaşıvermişler.

Maç başlamadan birkaç dakika önce tüm hazırlıklarını tamamlamışlar. Oyuncular, bu kez Kırkayak’ın ayakkabılarını giymesine yardım etmemişler.

Kırkayak ayakkabılarını giymeye çalışırken oyun başlamış. Kırkayak hâlâ ayakkabılarını giymeyi bitirememiş.

Bu sırada, sahadan sesler gelmeye başlamış. Bu sesler, Kırkayak’ın takımı gol attığı için yapılan tezahüratlarmış.

Kırkayak, sonunda ayakkabılarını giymeyi bitirmiş. Ama heyecandan, son iki ayakkabısının bağcıklarını birbirine bağlayıvermiş.

Acele ile ne yaptığının farkında değilmiş. Hızla yerinden kalkmış. Sahaya doğru koşmaya çalışınca, Kırkayak, birden kendini yerde bulmuş.

Kırkayak olmuş kırık ayak. Hemen gereken yapılmış. Ayakları sarılmış. Sonra da yedek futbolcu kulübesine getirilip oturtulmuş. Sahada ise, Kırkayak’ın yerine başka bir futbolcu oynuyormuş.

Kırkayak, yedek kulübesinde oturuyormuş

İki ayağı sargılı, mutsuz bir şekilde takımının zaferini izlemiş.

Takım arkadaşları sahada güzel bir yardımlaşma örneği sergiliyormuş. Üstelik Kırkayak oyundan çıktı çıkalı, arkadaşları karşı kaleye gol yağdırıyormuş. Seyirciler de mutluluktan coştukça coşuyorlarmış.

Kırkayak’ın kendisi de dahil herkes onun hatasının farkındaymış. Ama: “Üzülüp incinmesin.”, diye Kırkayak’a bir şey söylememişler. O zaten kendi hatasını çoktan anlamış.

İyi bir futbolcu olmak isteyenlerin öncelikle paylaşımcı olması gerekiyormuş. İyi oyuncular, takım oyununa önem vermeliymiş. Kırkayak, bunu iyice anlamış.

Takım kaptanı maçın bitiminde bütün arkadaşlarını kutlamış. “Bu gecenin yıldız oyuncusu hepinizdiniz!” demiş.

Kırkayak, yaptığının ne kadar yanlış olduğunu bir kez daha anlamış. Takım oyunlarında, en iyi oyuncuların bile arkadaşları ile birlikte hareket etmesi gerektiğini görmüş.