İKİ İNATÇI KEÇİ

La Fonten Masalları

Hazırlayan

Mustafa AKINCI

İKİ İNATÇI KEÇİ

Evvel zaman içinde iki keçi varmış. Bu iki keçi, ormanlarda dolaşıyor, çayırlarda otluyormuş. Canları ne isterse yapıyorlarmış.

Yine bir gün yeni otlaklar bulmak için yola çıkmışlar. Yeşilliklere doğru koşarak gitmişler.

İki keçi; ıssız yerlere gitmiş, yolsuz ve geçitsiz alanlara ulaşmışlar. Dik kayalıklara çıkmışlar, hiçbir engel tanımamışlar, gönüllerince yürümüşler. İnsanlar bile buralara çok az uğruyormuş.

İki keçinin keyfine diyecek yokmuş. Gittikleri yerler, yiyecek bakımından çok zenginmiş. Yemyeşil çayırlar, hiçbir hayvanın dokunmadığı otlar, bu iki keçiyi bekliyormuş. Zaten hiçbir hayvan, keçilerin çıktığı yerlere ulaşamıyormuş.

İki keçi, sürekli dolaşmaktan da bıkmış. Bir gün, uçsuz bucaksız ormanları, çayırları paylaşamaz hâle gelmişler. Basit konular yüzünden bile tartışmaya başlamışlar. İki dost, yardımlaşıp hayatı daha güzel hâle getirebilirmiş. Ama onlar, tek başlarına hareket edip özgürce yaşamayı seçmişler.

İki keçi, sonunda çayırları ve ormanları aralarında paylaşmış. Çayırın ve ormanın ortasından geçen derenin bir tarafını keçinin biri, karşı tarafı da diğer keçi almış.

Çayırları ve ormanları paylaşmak, iki keçinin huzurunu sağlamamış. Hâlâ birbirlerinin ormanlarında ve çayırlarında gözü varmış.

İki keçi arasındaki dostluk zamanla bozulmuş, yavaş yavaş birbirlerine kin beslemeye başlamışlar. Beyaz ayaklı bu iki keçi çayırları, otları bırakmış. Kavga etmek için birbirlerine doğru yürümeye başlamışlar. Kavga edebilmek için çayırın ortasında bulunan dereyi geçmeleri gerekiyormuş.

Derenin üzerinde, köprü gibi kullanılan bir ağaç varmış. Ağaç köprü o kadar darmış ki iki gelincik yan yana zor geçiyormuş. Baharın gelmesiyle birlikte derenin suyu iyice artmış. Dereye düşen suya kapılır ve kendini kurtaramazmış. Bu kadar dar ve tehlikeli olan köprüden iki keçinin yan yana geçmesi mümkün değilmiş.

Ama bu iki keçi, tehlikeye aldırmamış. Keçilerden biri adımını köprüye atmış. Diğer keçi de aynı şekilde hareket etmiş. Köprü üzerinde karşılıklı olarak ilerlemeye başlamışlar. Bir süre sonra iki keçi, burun buruna gelmiş, köprünün ortasında buluşmuşlar.

Keçilerden biri:

– Bana yol ver, köprüden geçiş hakkı benim, demiş.

Diğer keçi:

– Sen bu hakkı nereden alıyorsun? Köprüden önce ben geçeceğim, demiş.

İnatları yüzünden başlarına gelecekleri hayal bile edemiyorlarmış. Artık karşı kıyıya geçme konusunu, onur meselesi yapmışlar. Hiçbiri, diğerine yol vermemiş. Sonunda kavgaya başlamışlar. Kavgayı kazanan, köprüden önce geçecekmiş.

Köprü üzerinde bir süre tokuşmuşlar fakat birbirlerine üstünlük sağlayamamışlar. Kavga etmekten de vazgeçmemişler. Bir ara dereye düşme tehlikesi bile geçirmişler fakat akıllanmamışlar. Kavgaya devam etmişler. Bu sırada boynuzları birbirine takılmış, dengelerini kaybedip dereye düşmüşler. Her biri, derenin içinde ayrı bir yere savrulmuş. Derenin içinde birbirlerine tutunup kıyıya çıkmayı düşünmüşler fakat bunu başaramamışlar. İnatları yüzünden sulara kapılıp gitmişler.

İki keçi, yaptıkları hatayı anlamasına anlamış. Fakat hatalarını anlamaları, canlarını kurtarmaya yetmemiş.

EŞEK İLE KÖPEK

Hayvanlar arasında iyi bir dayanışma varmış. Yardımlaşma, doğada yaşamanın en önemli şartlarından biriymiş. Böylece hayatın sıkıntıları, sevinçleri paylaşılıyormuş.

Zaman zaman bu yardımlaşma şartlarına uymayan hayvanlar da çıkabiliyormuş. Eşek de yardımlaşma şartlarına uymayan hayvanlardan biriymiş. Ama kimse onun niçin böyle davrandığını bilmiyormuş. Aslında o da iyi bir hayvanmış.

Bir gün köpekle eşek yolda hiçbir şey konuşmadan ilerliyormuş. Başlarında, sahipleri de varmış. Uzun süre yola devam etmişler. Yorulunca da dinlenmek için otu ve gölgesi bol bir yer seçmişler. Adam, ağacın gölgesinde bulunan çayıra uzanmış, bir süre sonra uykuya dalmış.

Eşek, otlamaya başlamış. Belli ki karnı çok açmış. Bulundukları yer, yeşilliği bol bir çayırmış. Otlar hem taze hem de çok bolmuş. Eşek; hiçbir otu beğenmezlik yapmamış, ne bulduysa midesine indirmiş. Köpek ise açlıktan kıvranıyormuş. Onun yiyecekleri eşeğin sırtındaki sepetin içindeymiş.

Köpek, eşeğe yalvarıyormuş:

– Eşek kardeş, bak sen ne güzel karnını doyuruyorsun. Taze taze otları yiyerek besleniyorsun. Ben ise açlıktan kıvranıyorum. Sevgili dostum, sana yalvarıyorum. Aşağı eğil de sırtındaki sepetten ekmek alıp yiyeyim, demiş.

Eşek, hiç oralı olmamış. Ne köpeğe karşılık vermiş ne de durumunu değiştirmiş. Bir saniye bile ara vermeden otlamaya devam ediyormuş. Köpeğin sızlanışlarını uzun süre duymazlıktan gelmiş. Bir süre sonra:

– Arkadaş, karnını doyurmak için sana beklemeni öğütlerim. Biraz sonra sahibimiz uyanır. Kalkınca senin ekmeğini verir, pek fazla gecikmez, demiş. Eşek, inadını sürdürmeye devam etmiş.

Köpek:

– Böyle söyleme eşek kardeş, şimdi şakanın sırası değil. Ben açlıktan kıvranıyorum, sen ne söylüyorsun? Hani hayvanlar arasında yardımlaşma vardı? Bak, eğer senin başına bir iş gelirse ben de sana yardımcı olmam, demiş.

Köpek, sözünü bitirir bitirmez ormandan aç bir kurt çıkıp gelmiş. Eşek, hemen köpeği yardıma çağırmış. Ama köpek, yerinden bile kalkmamış, üstelik nazlanmaya başlamış. Kendi kendine:

– Biraz sonra bana ekmek vermemenin ne demek olduğunu öğrenirsin. Aç kurdun elinden kendini nasıl kurtaracaksın bakalım, demiş.

Eşek, aç kurdu görünce sanki biraz önce söylediklerini unutmuş:

– Köpek kardeş, herhâlde iyice acıkmış olmalısın. Şimdi eğiliyorum, gel de ekmeğini sepetin içinden al, demiş.

Köpek:

– Şimdi açlığım biraz yatıştı. Sen otlanmaya devam et. Ben şurada biraz uyuyacağım, demiş.

Eşek:

– Köpek kardeş, görmüyor musun? Karşımda aç bir kurt duruyor, yardımına çok ihtiyacım var, demiş.

Köpek:

– Eşek kardeş, kurttan kurtulmak için sana kaçmanı öneririm. Sahibimiz de şimdi uyanır, seni kurttan kurtarır. Sanırım uyanması fazla sürmez. Haydi çabuk ol, kaç! Kurt, seni yakalarsa ağzına bir çifte atarsın. Nasıl olsa ayaklarında yeni nallar var. Kurdu, kolaylıkla yere serersin, demiş. Bu konuşma sonunda eşek, yaptığı hatayı anlamış.

Aslında köpek, arkadaşının hatasını anlamasını istiyormuş. Yoksa eşek giderse köpeğin yiyeceklerini de götürürmüş.

Bu sırada kurt, eşeği kovalamaya başlamış. Biraz önce umursamaz görünen köpek de kurdun peşine düşmüş. Bu sırada sahipleri de uyanmış. Kurt, bakmış ki pabuç pahalı, eşeğin peşini bırakmış. Eşek de kurda yem olmaktan kurtulmuş.

Eşek ve köpeğin sahibi olan adam da acıkmış. Sepetteki yiyeceğini almış, köpeğe de doyacağı kadar ekmek vermiş. Karınları doyunca tekrar yola devam etmişler. Bundan sonra eşek ile köpek, çok iyi dost olmuş. Arkadaşlıklarını bozacak bir davranış içine girmemişler.

İKİ GÜVERCİN

Bir zamanlar, can ciğer iki dost güvercin varmış. Bunlar aynı zamanda doğup büyümüşler, çocukluklarını doyasıya yaşamışlar. En güzel oyunları oynamışlar, yıllarca içtikleri su bile ayrı gitmemiş.

Bir gün, güvercinlerden biri, hep aynı yerleri görmekten bıkmış. Canı sıkılmaya başlamış. Başka ülkelere gitmeye karar vermiş. Arkadaşı:

– Niçin başka yerlere gitmek istiyorsun? Çok güzel bir yurdumuz var. Gökyüzü masmavi, tarlalar yemyeşil. Ayrılık, çok zor; beni bırakıp gitme. Tabi, sana göre hava hoş, yeni memleketler göreceksin.

Yeni yeni güvercinler tanıyacaksın. Peki, ben ne yapacağım? Ben senin ayrılığına dayanamam. Hem, tek başına yapacağın yolculuğu kolay bir iş sanma! Karşılaşacağın güçlükleri ve yaşayacağın tehlikeleri düşün? Acele etme, hiç değilse baharı bekle. Bu karda kışta ne yapacaksın? Hep aklıma kötü şeyler geliyor. Yırtıcı kuşlar var, onlar sana zarar verebilir. Dışarıda yağmur yağsa ne hâllere düşersin? Yiyecek, yatacak yer bulabilir misin, demiş.

Bu sözler üzerine, başında kavak yelleri esen güvercin biraz düşünmüş. Çok tasalanmış, kalbi sızlamış. Ama o bir kere karar vermiş, gitmezse içi rahat etmezmiş.

– Üzülme, sakın ağlama, çabuk dönerim. En çok üç gün gezerim ve sonra geri dönerim. Gördüklerimi sana anlatırım, sen de gezmiş gibi olursun. Kim bilir sana ne ilginç şeyler anlatacağım? Gün boyu beni dinlemek, ne kadar hoşuna gidecek! Gezmeyenin, dünyayı görmeyenin anlatacağı bir şeyi olmaz, demiş.

İki güvercin, üzüntülü bir şekilde vedalaşmış. Yolcu güvercin, havalanmış ve gökyüzünde uçmaya başlamış. Gökyüzünde süzülmüş, dağları ve taşları aşmış. Bir süre sonra önüne kara bir bulut çıkmış. Güvercin:

– Eyvah, ben şimdi ne yapacağım? Her an yolumu kaybedebilirim, demiş. Hemen kendine bir sığınak aramış, alçalmaya başlamış. Bir ağaç bulup oraya sığınmış ama fırtına, güvercini orada da yakalamış. Sağanak yağmur onu epeyce sıkıntıya sokmuş.

Bir süre sonra hava açılmış, güneş çıkmış. Güvercin, yağmurdan sırılsıklam olan kanatlarını kurutmak için uçmaya başlamış. Kanatları kurudukça daha rahat uçmuş. Aşağıda ıssız bir tarla görmüş. Biraz da yorulduğunu hissederek tarlaya inmeye karar vermiş.

Güvercin, tarlaya inmek için alçalmaya başlamış. Bakmış ki yerde buğday taneleri var, bir güvercin de sakin sakin orada yemleniyormuş. Gezgin güvercin:

– Aman ne güzel! Bir arkadaştan ayrıldım ama yeni bir arkadaş buldum, demiş.

Yerdeki güvercinin yanına konar konmaz, tuzağa düştüğünü anlamış. Meğer buğday taneleri, tuzağı örtmüş. Tuzağın içindeki güvercin de ayaklarından bağlıymış, o da tuzağın bir parçasıymış. Buğday tanelerinin altında tuzak ilmekleri varmış. Neyse ki ipler eskimiş, güvercin zorla da olsa onları gagasıyla koparmış. Tabi ki bu sırada epeyce hırpalanmış. Üzerindeki ip parçalarıyla gökyüzünde uçmaya başlamış. Henüz, ipleri üzerinden atmaya fırsat bile bulamamış. Zavallı güvercini, bir şahin görmüş.

Güvercin:

– İşte şimdi mahvoldum! Bu şahinden kurtuluş yok, demiş. Bu sırada bulutların arasından bir kartal süzülmeye ve aşağı doğru inmeye başlamış. İki yırtıcı kuş, güvercini tutup yemek için kavga etmeye başlamışlar. Bunu fırsat bilen güvercin, can korkusuyla oradan kaçıp bir kulübenin çatısına konmuş.

Gezgin güvercin, çatıda bir süre dinlenmiş. Sıkıntıların bittiğini düşünmeye başlamış.

Güvercin, çatıda dinlenirken elinde sapanıyla yaramaz bir çocuk çıkıp gelmiş. Çocuk, güvercine sapanla taş atmaya başlamış. Taşlardan bazıları güvercine isabet etmiş. Zavallı güvercinin kanadı yaralanmış. Güvercin, canını dişine takmış ve oradan da uzaklaşmış. Hem uçuyor hem de kanadının acısıyla kıvranıyormuş.

Güvercin, ormanın içinde bir süre dinlenmiş, acısı biraz azalınca tekrar hareket etmiş. Daha başka sıkıntılar yaşamamak için evine dönmeye karar vermiş. Uzun bir yolculuktan sonra evine dönebilmiş.

Dostu, gezgin güvercini sevinçle karşılamış. Hemen yarasını temizleyip karnını doyurmuş.

Gezgin güvercin, gezip gördüğü yerlerde yaşadıklarını arkadaşına anlatmış. Fakat bir daha tek başına uzaklara gitmemeye karar vermiş. Ama hep birlikte böyle bir yolculuk yapabileceklerini söylemiş.

YABAN ARILARIYLA BAL ARILARI

Uzun bir kış mevsiminden sonra bahar, bütün güzelliği ile geri dönmüş. Kırlarda çiçekler açmış, kelebekler uçmaya, kuşlar cıvıldaşmaya başlamış. Minik arılar, çiçekten çiçeğe konup bal özü topluyormuş.

Arıların amacı, kovanlarındaki petekleri balla doldurmakmış. Her bir petekte, güzel şekiller oluşturarak bal yapıyorlarmış. Onlar, kimseye zarar vermeden peteklerine bal doldururken bir gün, bir petek bal yüzünden ortalık karışmış.

Yaban arıları gelmiş, bal arılarının peteklerine sahip çıkmış. Peteklerin kendilerine ait olduğunu söylemeye başlamışlar. Bal arıları ise yaban arılarının kendi peteklerine sahip çıkmasından rahatsız olmuş. Ama bu işe bir çözüm yolu da bulamamışlar.

Bal arıları, mahkemeye başvurmuş ve yaban arılarından şikâyetçi olmuşlar. Yargıç ise tecrübeli bir eşek arısıymış.

Yargıç, önce tanıkları dinlemiş. İlk olarak çekirge konuşmuş:

– Efendim, peteğin çevresinde uzun süre, arıya benzer bazı kanatlı hayvanlar vızıldayıp durdu. Uzaktan gördüğüm kadarıyla bu kanatlı hayvanlar sarı renkliydi ve uzun boyluydu, demiş.

Çekirgeyi dinleyen yargıç, tarif edilen hayvanların yaban arılarından farklı olmadığını görmüş. Biraz daha araştırma yapmaya karar vermiş. Sonra karıncaları dinlemeye karar vermiş. Ama karıncalar da problemin çözülmesine yardımcı olamamış. Zaman geçtikçe bal arılarının sabrı taşıyormuş. Sonra akıllı bir arı, yargıçtan izin alarak:

– Sayın yargıç, dava başlayalı bir hayli zaman oldu ama hâlâ bir sonuç alamadık. Bizim de sabrımız kalmadı. Günler geçti ama bir arpa boyu yol alamadık. Petekler sahipsiz kaldı. Ayılar, kurtlar bal peteklerine zarar veriyor, bin bir güçlükle yaptığımız balları yiyorlar. Eğer kabul ederseniz bir önerim var. Yaban arıları da biz de sizin belirlediğiniz bir yerde ve sürede birer petek bal yapalım. Eğer, kim başarılı olursa petekler onların olsun, demiş. Yargıç, bu öneriyi beğenmiş ve davalıları mahkemeye çağırmış:

– Ey bal arıları ve yaban arıları, yarın akşama kadar birer petek bal yapıp gelin, demiş.

Yaban arıları, yargıcın bu isteğini kabul etmek istememişler. Yine, bal peteklerinin kendilerine ait olduğunu söylemişler. Ama yargıca karşı gelmenin doğru bir karar olmayacağını düşünmüşler. İstemeyerek de olsa bal yapmayı kabul etmişler.

Bütün arılar, sonraki gün bal yapmaya başlamış. Bal arıları, hızlı bir şekilde bal peteğini hazırlamış. Yaban arıları ise bal yapmak için uğraşıp durmuş ama başarılı olamamışlar.

Akşama doğru yargıcın huzuruna çıkmışlar, yargıç yapılan bal peteklerini incelemiş. Yaban arıların yaptıkları, bal peteğine benzemiyormuş. Bal arıları ise güzel bir bal peteği hazırlamışlar. Sonra yargıç kararını söylemiş:

– Gerekli incelemeler yapıldı. Bal petekleri incelendi ve yaban arılarının bal yapamayacağı görüldü. Tartışma konusu olan bal peteklerinin, bal arılarına verilmesine karar verildi, demiş.

Bu sırada yaban arılarının lideri söz almak için izin istemiş:

– Efendim, biz yüce mahkemenizden ve bal arılarından özür dilemek istiyoruz. Mahkemede de görüldüğü gibi biz haksızız. Cezamızı çekmeye de razıyız. Kimse bize bal yapmasını öğretmedi. Biz de hep başkalarının balını alıp yedik. Ama bal yapmayı öğrenmeyi akıl edemedik. Şimdi sizden bir dileğimiz var. Bal arılarından, bal yapmayı öğrenmemiz için bize yardımcı olmalarını istiyoruz, demiş.

Bal arıları, yaban arılarını affetmişler. Bir süre beslenmeleri için onlara bir miktar bal vermişler. Yaban arılarına, bal yapmasını öğretmişler. Bal arıları ile yaban arıları, bundan sonraki hayatlarında dost olmuşlar.

YAVRU FARE, HOROZ VE KEDİ

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde minik bir fare varmış. Minik fare, bir gün evden ayrılmış, artık tek başına yaşamaya karar vermiş. Nereye gittiğini annesine bile söylememiş. Annesinin onu merak edeceğini de düşünmemiş. Yurdunu çevreleyen dağları aşmış, ovaları geçmiş. Bu şekilde dünyayı daha iyi tanımaya karar vermiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına bir çiftlik çıkmış, fare burada bir süre dinlenmeye karar vermiş.

Çiftlikte, o zamana kadar hiç görmediği iki hayvan, farenin dikkatini çekmiş. Hayvanlardan biri yumuşak tüylü, güler yüzlüymüş. Diğeri azgın, asık suratlı, gür sesli imiş. Asık suratlı, gür sesli hayvanın başında kırmızı bir et parçası varmış.

Küçük fare, o zamana kadar hiç görmediği bu hayvanın sesini duyunca çok korkmuş. Arkasına bile bakmadan bir deliğe girmiş. Hem çok korkmuş hem de sinirlenmiş:

– Keşke, şu asık suratlı, gür sesli hayvan ötmeseydi! Ben de o uzun boylu, yumuşak tüylü, benekli, uysal görünüşlü hayvanla tanışacaktım. Işıl ışıl, gözlerinin içi gülüyor, çok cana yakın bir hayvana benziyor, demiş.

Fare, bu hayvanla tanışmak için tam delikten çıkacakken o gür sesli garip hayvan tekrar bağırmış:

– Üürü de üürüüü, demiş. Kanatlarını çırpmış, çevreye korkunç bir şekilde bakmış. Fare, bu sesten ve horozun çırpınışından çok korkmuş. Çareyi kaçmakta bulmuş. Yurduna doğru koşmaya başlamış. Dağı taşı aşmış. Daha önce geldiği yoldan geri dönmüş.

Fare, nefes nefese evine ulaşmış ve kapıyı tıklatmış. Kapıyı anne fare açmış. Yavrusunun hâlini görünce telaşlanmış:

– Yavrucuğum, bu hâlin nedir? Kaç gündür nerelerdesin? Seni çok merak ettim! Yoksa başına kötü bir iş mi geldi? Niçin bu kadar korktun, diye sormuş. Yavrusunu içeri alıp koltuğa oturtmuş. Minik fare, yaşadıklarını anlatmaya başlamış:

– Anneciğim, senden çok özür dilerim. Kimseye haber vermeden evi terk ettim. Tek başıma yaşamaya karar vermiştim. Gide gide bir çiftliğe rastladım. Orada iki hayvan dikkatimi çekti. Biri gür sesli, asık suratlı; diğeri ise uysal, yumuşak tüylü bir hayvandı. Gür sesli olan hayvan, durmadan bağırdığı için korkup geri döndüm. Yumuşak tüylü, sevimli hayvanla da tanışamadım, demiş. Annesi, yavrusunun anlattıklarını duyunca daha da heyecanlanmış. Meğer farenin uysal, sevimli dediği hayvan, kediymiş. Gür sesli olanı da horozmuş.

Anne fare:

– Yavrum, o yumuşak tüylü dediğin hayvan bir kedi. O, bize kin besleyen, gördüğü yerde bizi yakalayan can düşmanımızdır. Gür sesli hayvan ise şu ana kadar hiçbir fareye zarar vermemiştir. Aman yavrum, sen sen ol, bilmediğin yerlerde dolaşma. Sakın dış görünüşe aldanma. Bir daha izinsiz olarak evden ayrılma, demiş.

Minik fare:

– Anneciğim, senden özür dilerim. Seni de merak içinde bıraktım. Meğer ben ne büyük hata yapmışım. Düşmanımızı dost sanmışım. Bir daha evden izinsiz ayrılmayacağım, seni merak içinde bırakmayacağım, demiş.