GÖLGE AİLE

Orijinal adı: R.P.G.

© Copyright 2001, Miyuki Miyabe

Yazan: Miyuki Miyabe

İngilizce aslından çeviren: Pınar Polat

Türkçe yayın hakları: © Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş

I. baskı / haziran 2008/ ISBN 978- 975-991-798-2

Sertifika No: 1105-34-002002

Kapak ve kitap tasarımı: Bahar Giray

Baskı: Altan Basım Ltd. / Yüzyıl Mahallesi

Matbaacılar Sitesi 222/A 34200 Bağcılar İSTANBUL

Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş.

19 Mayıs Cad. Golden Plaza No. I Kat 10, 34360 Şişli İSTANBUL

Tel. (212) 246 52 07 / 542 Faks (212) 246 44 44

www.dogankitap.com.tr / editor@dogankitap.com.tr / satis@dogankitap.com.tr

Gölge Aile

Miyuki Miyabe

Çeviren: Pınar Polat

DOĞAN
KİTAP

Role-Playing: Gerçek hayattaki durumların canlandırıldığı bir tür öğrenme metodudur; katılımcılar çeşitli hayal ürünü rolleri oynayarak sorun çözme tekniklerini geliştirirler.

Forumcu: Kazumi 10/08     20:15

Başlık: Şoktayım

Sınavlar açıklandı. Tam bir rezalet! Gerçekten o kadar çok çalışmıştım ki notlarımı gördüğümde gözlerime inanamadım. Hocayla bir konuşma yapmam lazım. Bu büyük haksızlık. Bazıları gibi kaytardığım falan da yoktu. Çoğu kaytarıyordu, ama notları felaket olan bir ben varım. Babam, elimden geleni yaparsam karşılığını mutlaka alacağımı söylemişti. Koca bir yalan değil mi şimdi bu? Sinirden uyuyamıyorum.

Forumcu: Baba 10/08 23:38

Başlık: Moralini Bozma

Kazumi, o sınavlara ne kadar iyi hazırlandığını biliyorum. Notların böyle gelmesi talihsizlik olmuş. Ama söylediklerimin arkasındayım — sıkı çalışmanın karşılığını eninde sonunda alırsın. Dersleri kaytarır gibi görünen o bazı arkadaşların belki de fark ettirmeden kitapları yalayıp yutuyordur. Bunu hiç düşündün mü? Zaten bana sorarsan, kendini diğerleri ile karşılaştırıp sonuç çıkarman hata. Sadece kendi notlarınla ilgilenmelisin.

O konuşma rehberlik hocasıyla mı olacak? Zaten üniversite planlarınla ilgili konuşman gerekiyordu onunla. Üçüncü bir kişi katılabiliyor sa, sana eşlik etmek isterim. Beni habersiz bırakma ve kendini fazla kötü hissetmemeye çalış.

1

Hafif bir tıkırtı duyuldu ve toplantı odasının kapısı açıldı. Etsu ro Takegami ayağa kalktığında sandalye gıcırdamıştı. Henüz ağzını bile açmamıştı ki, "uzun zaman oldu" dedi Çikako Işizu. Kapının dibinde duran kadının başı zarifçe öne eğilmişti. Başını yukarı kaldırdığında ise gülümsüyordu. Yüzünde, resmiyetten eser yoktu.

Uzun masamn etrafından dolanarak kadını karşılamaya giden Takegami, kendine has gülümsemesiyle yanıt verdi. "On beş yıldan fazla."

Takegami'nin sıcak davranışlarını ilgiyle izleyen Dedektif Toku naga ayağa kalmıştı. Çikako'ya eşlik eden genç bir kadm polis memuru bir adım geri atarak bekledi. Gergin olduğu belli oluyordu.

"Dün gece eski notları çıkarıp kontrol ettim" diye devam etti Takegami. "Birlikte çalışmamızın üzerinden tam on beş yıl sekiz ay geçmiş."

Çikako'nun dolgun yanakları gevşemişti, sağ elini uzattı. Takegami, kadının elini içtenlikle sıktı.

"O kadar olmuş mu?" dedi kadm. "Seni hâlâ iş başında görmek güzel. Ailen nasıl?"

"İyiler. Eşimin selamlan var."

Çikako memnun olmuştu. "Verdiği patates omleti tarifine ailemin bayıldığını kendisine iletirsin."

Çikako'nun arkasındaki genç kadm polis memurunun yüzünde hafif bir gülümseme belirmişti. Çikako, kadını tanıştırdı. "Bu, Su ginami Bölgesi Devriye Memuru Mikie Fuçigami."

Memur Fuçigami topuk selamı eşliğinde elini uzattı. "Nasılsınız? Tanıştığıma sevindim efendim."

Oldukça uzun boylu, atletik yapılı bir kadındı.

Çikako, "Memur Fuçigami, cinayetten sonra Tokoroda evinin gözetim altında tutulmasına yardım etti. Birçok gece benimle evi izledi ve Kazumi'yle tanıştı. Bir süreliğine Kazumi'ye okulev arasında eşlik etmiştin, değil mi?" diyerek açıklama yaptı.

Cevap çabuk gelmişti. "Evet, doğru. Sadece birkaç gün için" dedi genç memur.

Takegami başını salladı. "Gelmenize sevindim. Bugün tamdık bir yüz görmek Kazumi için iyi olacak."

"Evet efendim. Teşekkürler efendim."

Genç kadının ses tonu resmiydi ve Takegami'nin gösterdiği samimiyet yüzünü kızartmıştı. Takegami'nin bu kadınla aynı yaşlardaki kızınınsa utanmayla ilgili hiçbir fikri yoktu. Bu genç kadm polisin becerikliliği onu canlandırdı.

"Şimocima nerede?" diye sordu Takegami.

Tokunga dahil, herkes toplantı masasımn etrafına oturdu. Çikako soruyu yanıtladı. "Komiser'in odasında, Dedektif Şefi Kasai ile telefonda konuşuyor." Sonra da omuz silkti.

"Planın üzerinden mi geçiyorlar?"

"Hı-hı. Dedektif Şefi en başından beri hazırdı, o açıdan sorun yok. Gönülsüz olan komiser."

Tokunaga, "aslında onu suçlamamak gerek" dedi kuru bir tebessümle. "Böylesi bir numara pek alışıldık değil."

"Söyleyene bak!" dedi Çikako şakayla. "Alışılmadık ama, hepiniz can atıyordunuz."

Çikako ile Tokunaga henüz birkaç gündür tanışıyor olmalarına rağmen, birbirlerine karşı oldukça rahat gibiydiler. On beş yıl sekiz ay, bir insanın hayatında büyük değişimler yaratacak kadar uzun bir süre diye geçirdi aklından Takegami. Yine de Çikako hiç değişmemişti. Tokyo Metropolitan Polis Departmanı'nın itfaiye biriminde çalıştıkları günleri hatırladı. Ona "Ma" adını takmışlardı.

Tokunaga, "bu iş eğlenceli olacağa benziyor" dedi. Hâlâ gülüyordu ama kendini toparladı. "Pardon, uygunsuz oldu. Affedin."

Çikako adama tebessümle karşılık verdi. "Bu arada, taslak nedir? Gereken..."

Takegami hemen atıldı. "Adamımızla iletişime geçtik. Hazır bekliyor."

"Duyduğuma göre senin ekibinden biri."

"Adı Torii. Esaslı biridir. Ona güvenebilirsiniz."

Telefon çaldı. Memur Fuçigami hemen ayağa kalktı, elini ahizeye götürdü, birkaç kelime söyledi ve gözlerini Takegami'ye çevirdi. "Başmüfettiş Şimocima arıyor, efendim" dedi. "Sizi Komiserin odasında bekliyormuş."

"Tamam." Takegami, ellerini dizlerine şaklattı ve ayağa doğruldu. "Gösteriye az kaldı. Yapımcıyı ziyaret etmeden olmaz."

Bu yorum da uygunsuz kaçmıştı ama Takegami'nin sözlerinin neyi ima ettiğini herkes gayet iyi anlamıştı. Gelişigüzel davranmaya çalışsalar da aslında hepsi diken üstünde ve endişeliydi.

2

Olay yirmi iki gün önce, yirmi yedi nisan gecesi olmuştu.

Suginami Wand'in Niikura 3 bölgesindeki yerleşim birimlerinden birinde önce tartışma sesleri sonra da bir kadın çığlığı duyuldu. Aynı bölgedeki Niyama Karakolu'na yapılan şikâyet bu şekildeydi. Bildirimde bulunan kişi, 110'u, yani acil yardım hattını tuşlamak yerine doğrudan yerel polis merkezini aramıştı.

Şikâyet, Yamano 1 bölgesinde oturan Tomiko Fukada (52) tarafından yapılmıştı. Kadın telefonda isim ve adres bilgilerini de vermişti. Yerel kadın kolunun başkam olduğu için bir şekilde polis memurlarının bazılarını biliyordu. Telefonu cevaplayan Devriye Şefi Kazunari Sahaşi (55) kadını şahsen tanıyordu ve çağrıyı ciddiye almıştı: ahizeyi kapatmasıyla bisikletine atlaması bir olmuştu.

Yamano ve Nükura, doğubatı düzleminde sıralanan iki komşu bölgeydi. Altı yıl önce ikisinin arasında bir polis merkezi kurulduğunda, iki isim kombine edilerek merkeze "Niiyama" adı verilmişti. Birbirine çok yakın olan Yamano 1 ve Niikura 3 mahallelerini, tanm yapıldığı zamanlardan kalma, üç metreden az uzunluktaki sulama kanalı ayırıyordu.

Tomiko Fukada'nın evi işte bu kanala bakıyordu. Kadın, münakaşa seslerinin yolun hemen karşısındaki ev inşaatlarından geldiğini söylemişti. Memur Sahaşi kafasında bir çizgi çizmiş ve Fuka da'ların evinin karşısına düşen inşaatlara yönelmişti.

Kapının önüne çıkarak birilerinin gelmesini bekleyen Tomiko Fukada, Sahaşi'yi görünce birkaç adım ilerlemiş ve elindeki feneri adama doğru sallamıştı. Kadını fark eden polis memuru ise ona içeri girmesini söylemişti.

Kadın fenerle, mavi vinil muşambayla çevrelenen yaıı bitmiş ev inşaatını göstermişti. Bina, bir taş atımlık mesafedeydi neredeyse. "Bağrışma sesleri duyunca pencereden baktım. Sonra bir kadın çığlık attı ve şu plastik bölümün arkasından kaçan birini gördüm."

Tomiko Fukada ciddi anlamda sarsılmış ve endişeli görünüyordu. Polis Memuru Sahaşi ona bir kez daha içeri girmesini ve orada kalmasını söyledi. Somasında, bisikletiyle sulama kanalının üstündeki beton köprüden geçerek, inşaattan çevreleyen mavi muşambamn üstünden atladı ve içeri girdi.

Yamano ve Niikura, sıra sıra evlerin yeni ve sürekli değişim halinde bir şehir görüntüsü oluşturduğu, metropoller çağının diğer şehirlerinden farksız birer yerleşim bölgeleriydi. Geleneksel toprak sahipleri yakın zamanlara kadar banliyöde kalan arazilerde tanmı teşvik eden çiftçilerdi. Dolayısıyla kazılıp yerleşime açıklan bölgeler oldukça azdı.

Bu kesinlikle toplumun yarannaydı. Doksanlı yıllann sonlan na doğru getirilen miras vergisi o kadar ağırdı ki, toprak sahiplerinin çoğu mülklerini satmak zorunda kalmıştı. Bunun sonucu olarak girişimciler ve müteahhitler büyük konutlar dikmeye başladılar. Bazılan da alelacele kondurduklan gerilla stili prefabrik evleri "şehrin içindeki müstakil evler" olarak pazarlamışlardı.

YamanoNiikura bölgesine gökyüzünden bakıldığında, büyük şeritler halinde görülen yeşil alanlann arasına bir noktacı bir resimdeki gibi canlı renkli bahçe duvarlan ve çitleri olan binalar kanşır metropol çağında az rastlanır renkli haritadır bu. Yeşil iri öbekler halinde uzanan tarlalar birer birer kayboluyor ve yerlerini irili ufaklı evler alıyor şimdi. Neyse ki son zamanlarda ekonomi biraz durgun olduğundan yeni yapılar eskisi gibi dip dibe ve plansız yapılmıyor.

Memur Sahaşi'nin kontrol etmek üzere olduğu mavi muşambayla çevrili üç inşaatı bitmemiş ev küçücük bir noktaya tekabül ediyordu. Hem yüklenici hem de pazarlamacı olan Yamada İnşaat, pahalı fiyattan ve sağlam binalanyla bilinirdi. Muşambanın üzerindeki firma logosunda bir dala yuvalayan sarı bir kuş resmi vardı.

Polis memuru Sahaşi bisikletini kenara koyup fenerini açtığında gözüne ilk takılan işte bu uğursuz kuştu. Bir ağacın üstünde yuvaladığına göre yabani bir kuş olmalıydı, ama anladığı kadarıyla, çizim bir kanaryayı andınyordu. Boş zamanlannda kuş gözlemleyen Sahaşi, devriye gezerken gözüne sürekli bazı şeylerin takılmasından sıkılmıştı. Bir iş arkadaşına da söylediği gibi, beyin kriz aranda en küçük detaylan bile büyük bir netlikle kaydediyordu.

Üç evin de kaba inşaatı henüz bitmişti. Evlerin geçici çatılan yoktu, keza dörtteiki prefabrik inşaat yönteminde pek kullanılmazdı. İşte bu nedenle, inşaat süresince yapıyı dış etkilerden korumak için vinil bir muşambayla özenle çevrelemek gerekiyordu. Yamada İnşaat bu konuda taviz vermemişti; muşambalann sıkıca sanldığı bir bakışta belli oluyordu.

İnşaatın yapıldığı arsa üç yıl önce tanmla uğraşan, zengin Eguc his ailesinin malıydı. Dörtte bir dönümlük kısım, çiftlik arazisinin kenarında kalıyordu. Tanmı bırakmasına rağmen arsayı bir süre satmayan aile, arsayı on iki metrekarelik bölümler halinde, mutfak bahçesi olarak kullanılmak üzere kiraladı. Sahaşi, Niiyama Karakolu ilk kurulduğu günden beri bu bölgeden sorumluydu ve kiralık bahçelerin varlığından haberdardı. Şeklen güzel görünmese de bazı bahçelerde nefis domatesler ve patlıcanlar yetişiyordu. Muhtemelen daha acemi olan ve bitkilere nasıl bakacağım bilmeyen bazı bahçe sahipleri ise onlar kadar başarılı olamıyordu.

İnşaatlara rağmen arazinin yansı boş duruyordu. Yapım aşamasındaki üç ev, dikdörtgen bir çikolata barının ancak dörtte birini kaplıyor, güneybatı köşesinde kendi halinde yükseliyordu.

Birkaç dakika önce Tomiko Fukada'nın duymuş olduğu sesler kesilmiş, etraf sessizliğe gömülmüştü. Memur Sahaşi çamurun içinden geçerek elindeki fenerle inşaatın çevresini kolaçan ediyordu. En soldaki ev güvenliydi. Ortadaki de öyle. Sağda kalan evde de hareket yoktu.

Elindeki fenerle daireler çizen Sahaşi bir kez daha şu küçük san kuş logosunu aydınlattı. Işığı soldan sağa gezdirirken kuşun kanadının kenannda bir iz fark etti. Bir şey damlamıştı sanki. Bir adım ilerleyip daha yakından baktı. Lekeler birden fazlaydı. Koyu renkli, hâlâ ıslak lekeler... kan, diye geçirdi aklından.

O ana kadar muşambayı aşıp içeri girmeyi aklından geçilmemişti. Tomiko Fukada buradan kaçan birini görmüş olabilirdi ama şu an en ufak kıpırtı yoktu. Geçerli bir sebep olmadan inşaat alanına girmek, bir polis memuru için bile olsa, yüklenici firmayla tatsız durumlara yol açabilirdi. Zaten normalde içeri girmemeyi yeğlerdi.

Ama şimdi tereddütle kaybedecek zaman yoktu. Muşambayı sertçe çekerek girebileceği bir boşluk yaratmaya çalıştı, fakat muşamba aşağı kısımdan sıkıca tutturulmuştu. Sahaşi eğildi, nesnenin orta tarafını yukan kaldırdı ve bir borunun içinden geçiyormuş gibi sürünerek diğer tarafa geçti.

Daha fazla ilerlemeye gerek kalmamıştı. Ceset biraz ötede, yerde duruyordu. Yarı kıvrılmış şekilde yerde uzanan takım elbiseli adamın kollan başma yakın bir yere düşmüş, bacaklan iki yana açılmıştı. Kafasının hemen yanında bir evrak çantası duruyordu.

Kanın bakırsı kokusu, havadaki taze kereste kokusunu bastın yordu.

İçgüdüsel olarak elini copuna götüren Sahaşi, sol kolunu kaldırarak saatine baktı. Saat 10.29'u gösteriyordu. Fenerle etrafı taradı ve ihtiyatlı adımlarla yerde yatan bedene doğru yaklaştı. Yerde duran uzun saplı bıçağın üzerinde kan izleri vardı. Bu kadan yeterliydi. Cesetten uzaklaştı, muşambanın altından sürünerek çıktı ve telsizini aldı.

Olayı rapor ettikten sonra evrak çantasına hızlıca göz atarak adamın kimliğini tespit etti: Ryosuke Tokoroda, 48.

Memur Sahaşi'nin sonradan belirttiği bir şey daha vardı. Bu mahalle gerçekten geceleri çok sessiz oluyordu. O gece olay yerine çağırdığı devriye aracının siren sesleri, kurbanın Niikura 2 bölgesinde yaşayan ailesi tarafından da duyulmuş olmalıydı. Düşüncesi bile üzücüydü.

3

"Herkes birbiriyle tanıştı sanırım" dedi Şimocima odadakilerin yüzüne tek tek bakarak. Bugün, jilet gibi giyinmiş yakışıklı baş komiser için zor bir gündü. Takegami'ye dönüp Naka'nın durumunu sorarken yüzünde endişeli bir ifade vardı.

"Değişiklik yok. Beklendiği gibi."

Şimocima ağır ağır başım öne arkaya salladı. "Ekipten birini kaybetmek en son istediğim şey."

"Tabii ki."

Şef Taşikava'nın odası ferah olmasa da pırıl pırıldı; masanın üstünde, hatta misafir koltuklarının kollarında bile zerre toz yoktu. Doğuya bakan pencere açık duruyordu ve duvarları süsleyen çerçeveli başarı belgelerinin camları panldıyordu. Polis Şefi Taçikava, titiz bir tipti. Masasımn üzerinde duran bayrağın altın rengi topuzunda bile tozdan kirden eser yoktu hiç şüphesiz onu her gün sildiriyordu.

"Söyleyeceğim şu ki" dedi Şef Taşikava, "Dedektif Şefi Ka sai'nin bu denli... benzeri görülmemiş bir şeyi onaylaması olağanüstü."

Takegami'nin gözlemlediği kadarıyla, şef hem korkmuş hem de kaygılı görünüyordu. Gözleri huzursuzca bir o yana bir bu yana oynuyor, parmaklan kıpırdanıp duruyordu.

Şimocima araya girerek Taşikava'yı düzeltti. "Tam olarak benzersiz bir plan değil, efendim. Bu yaklaşımı ilk uygulayan değiliz. Hem işler beklediğimiz gibi gitmese bile, tek kaybımız bir öğleden sonrası."

"Öyle mi dersin?"

"Evet. Ayrıca, burada gençlerle muhatap olduğumuzu da unutmayın. Daha direkt bir yaklaşım geri tepebilir."

Yürekli memura karşı ürkek şef. Takegami, konuşmaları dinlerken aklına kendiliğinden gelen bu düşüncelere içinden güldü. Naka'nın burada olmaması büyük kayıp. Kesin çok eğlenirdi.

Yoğun bakım odasında uzanan Naka, şu an olanları düşünüyordu belki de. Arkadaşının sesi kulaklarında çınlıyordu.

 Hay sokayım. Üzgünüm, Gami, ama benim yerimi almalısın. Bunu yapabilirsin.

Noriyoşi Şimocima, Takegami'den dört yıl daha az kıdemli olmasına rağmen Tokyo Metropolitan Polis Departmanı (MPD) Birinci Kriminal Soruşturma Bölümü Üçüncü Ekip'in başındaydı. Takegami, Dördüncü Ekip'e bağlı olduğu için Şimocima'nın liderliği onu kişisel olarak etkilemiyordu. Üstelik Takegami masa başı adamıydı; çok uzun zamandır ilk kez şüphelilerin araştırılması ve teşhisi operasyonunda doğrudan görev alıyordu.

Masa başı demek, çok iyi bir doküman okuyucusu demekti aslında. Takegami'nin asıl işi, dedektiflerin ihtiyaç duyduğu belgeleri tedarik etmekti. Bunun yanında fotoğrafları, haritaları ve diğer muhtelif materyalleri de dosyalıyor, video ve ses kayıtlarının çözümünü yapıyordu. Suç araştırmaları göz önüne alındığında onun yaptığı ikincil önemde görünse de, aslında oynadığı rol azımsanacak gibi değildi.

Adam öldürme, büyük soygun veya adam kaçırma gibi esaslı davalarda MPD Kriminal Soruşturma Bölümü'nce yollanan bir ekip olay bölgesinde yetkili olan birkaç dedektifle beraber araştırmaya atamrdı. Yerel bölgeler genelde büyük olayların ağır belge ve rapor işleriyle uğraşmak konusunda uzmanlaşmış personele sahip olmadığından MPD birini yollardı. Öyle sıradan birini değil tabii. Resmi belgeleri hazırlamak ve teslim etmek tam bir formalite işiydi ve buna alışık olmayanlar için epey göz korkutucu olabilirdi. En iyisi, görevi deneyimli ellere bırakmaktı.

MPD Birinci Kriminal Soruşturma Bölümündeki yedi ekibin her birinde ayrı masa şefleri vardı. Bu yedi doküman uzmanı arasında Takegami yaş ve kıdem olarak ikinci sıradaydı. Suginami Ward, Niikura 3 bölgesindeki inşaatta işlenen cinayet Başmüfettiş Şimocima'nın başında bulunduğu Üçüncü Ekip'in yetki bölgesine düşüyordu ve bu ekibin masa şefi, Takegami'nin tek üstü Fu sao Nakamoto'ydu. Meslekteki otuz yıllık tecrübesiyle Nakamo to, Takegami'nin hem iş arkadaşı hem de içki partneri olarak değer verdiği biriydi.

Niikura 3 cinayetinden üç gün önce, yirmi dört nisan akşamı saat dokuzdan sonra Naoko Imai (21) ismindeki üniversite öğrencisi, yarı zamanlı olarak çalıştığı Matsumae, Şibuya Ward'daki Jewel isimli karaoke kulübünde boğularak öldürülmüştü. Olay, Takegami'nin dahil olduğu Dördüncü Ekip'in yetki bölgesindey di. O sırada Üçüncü Ekip beklemedeydi (böylece Niikura'daki cinayet olayıyla ilgilenebilecekti) ve Nakamoto'nun özel bir görevi olmadığından Güney Şibuya Polis Karakolu'yla belge alışverişlerinin yapılmasında Takegami'ye yardım ediyordu.

Nakamoto aynı zamanda Takegami'yle beraber baş koydukları kampanyaya da yardımcı olmuştu. İki memur, departmana yüksek çözünürlüklü bir tarayıcı alınması için üst kattaki birimle giriştikleri mücadelenin tam ortasmdaydılar. Dünyadaki diğer polis organizasyonları gibi MPD de ezelden beri düşük ödenekliydi; yeni bir bilgisayar talebi bile başlı başına dertti. Konu hakkında hiçbir fikri olmayan üst kattaki kodamanlara bir tarayıcının işleri ne kadar hızlandıracağına ve dahası söz konusu parayı vermelerini sağlamaya ikna etmek, bir file mikro dalga fırın satmaktan daha zordu. Daha çok sözü geçen üst kademedekilere göre insanların iş yükünü hafifletmek için gelişmiş teknolojiler kullanma fikri, neredeyse dolandırıcılıkla aynı şeydi. Takegami'nin yeni masa başı operasyonlan ve çalışma şartlarıyla ilgili detaylı bir rapor, 'büyükler'i ikna edebilirdi belki. (Gerçi önce onlan tarayıcının ne olduğuyla ilgili bilgilendirmek gerekebilirdi.)

Nakamoto şöyle söylemişti: "Eğer bu davaya ben bakıyor olsaydım, böyle bir rapor yazmayı asla akıl edemezdim. Akıl etsem bile, istediğimi yaptırmak için olay ve rakamları çarpıttığımı düşünürlerdi. Bu bizim tek şansımız, Gami. Ben ayağına dolanmadan dışarıdan seyredeceğim."

Takegami, fikri makul bulmuştu. Fakat raporu yazmaya girişeceği sırada Suginami Ward'daki Niikura cinayeti ortaya çıkmış ve Nakamoto'ya ihtiyaç duyulmuştu. Yüzlerce sayfalık iş yükünün ortasında bile tarayıcı mevzusuna dair planlar yapmaya devam etmişlerdi. Her ikisinin de sürmekte olan soruşturmalarla doğrudan bağlantısı olmadığından, olaylarla ilgili fikir alış verişinde bulunmamışlardı. Ama her ikisi de Nakamoto'nun dava özetinin eli kulağında olduğunu fakat Takegami'nin işinin biraz daha uzayacağım hissediyordu. Tabii ki bu aşmada, olaylann bağlantılı olabileceği henüz ikisinin de aklına gelmemişti.

Niikura cinayetinden iki gün, Jewel cinayetinden ise beş gün sonra adli deliller, arada bağlantılar olduğuna işaret ediyordu. Öyle bir iki tane değil, bir dizi ortak nokta bulunuyordu.

İlk benzerlik, kurbanların kıyafetlerinin üzerinde bulunan fı ber izleriydi. Sıradan, sentetik bir malzemeye benziyordu fakat pek sık rastlanmayan renk tonu yerli olmayan bir boya maddesiyle boyanmıştı. Üstelik madde Çin, Tayvan, Güney Kore veya diğer Asya ülkelerinin üretimine de benzemiyordu. Detaylı bir araştırma yapıldığında ise kimyasal boyanın Ottawa, Kanada'daki bir imalat firması tarafından 1998 aralık ile 1999 mart aylan arasında üretüdiği anlaşıldı. Boya, Ottawa'li bir giyim firması tarafından özel olarak sipariş edilmişti.

Konfeksiyon firması, bu boya maddesiyle açık maviye boyanmış kimyasal fiberler kullanarak iki tür giysi üretiyormuş: yelek ve parka. Her ikisi de popüler olan, standart ürünlerdi; "milen yum mavisi" adı verilen bu renk, 1999 Yılbaşı hediyesi olarak satılmak üzere iki yüzer adetlik sınırlı sayılarda piyasaya sürülmüş. Sevkıyatın büyük kısmı satılmıştı. Milenyum mavisi parkalann üretim sayısı oldukça düşük olduğundan bu ürün, birkaç özel sipariş dışında Japonya'da pek görülmüyordu. Fakat ünlü biri, bir televizyon programında bu parkadan giyince milenyum mavisi, gençler arasında bilindik bir renk olmuştu.

İşte bu nadir giysinin fiber kalmtılanna Naoko Imai ve Ryosu ke Tokoroda'nın cesetleri üzerinde rastlanmıştı. Cesetler üzerinde yapılan incelemelerde, iki cinayette de, boğuşma sırasında saldırganın üzerinde söz konusu kıyafetin olduğu anlaşılmıştı. Tage gami, yelek ve parkamn Kanada üretimi olduğunu duyduğunda, saldırganın dağcılıkla ilgilendiğini düşünmüştü fakat sonra bun lann sıradan günlük giysiler olduğu ortaya çıkmıştı. Daha birkaç hafta önce, nisanın sonlannda bile güneş battıktan sonra sıcaklıklarda ani düşüşler yaşanmıştı. Dolayısıyla katilin sıcak tutan kıyafetler giymesi beklenmedik bir şey değildi.

Cinayetler arasında örtüşen başka bulgular da vardı.

Naoko Imai cinayeti Jewel isimli karaoke kulübündeki özel kabinlerden birinde değil, dördüncü katın yangın merdivenlerinde işlenmişti. Sekiz katlı binanın giriş katında bir restoran vardı; Jewel ise ikinci kattaki resepsiyon bölümüyle birlikte üçüncü ve dördüncü katlan kaplıyordu. Müşterilere kapalı olan acil çıkış merdivenleri, çalışanlar tarafından üç kat arasında hızlı geçiş için kullanılıyordu. Merdivenlere açılan kapılar kilitli olmadığı için onlan kullanmak isteyen biri bunu kolaylıkla yapabilirdi zaten merdivenlerin amacı acil çıkış olduğundan, aksi düşünülemezdi.

Ölümcül saldınnın gerçekleştiği gece dördüncü katta toparlanma işleri yeni tamamlanmış ve mekânın boya işleri yapılıyormuş. Çalışma saatlerinde boya işçilerinin iş elbiseleriyle asansörü kullanmaları istenmediğinden, elemanlar acil çıkış merdivenlerinden inip çıkıyorlarmış. Kullandıkları beyaz boya, serdikleri muşambaya rağmen yerlere damlamış ve bütün merdivenlere bulaşmış. Boya kutularının yerde bıraktığı izler bütün canlılığıyla duruyormuş.

Naoko Imai'ye saldıran kişi bu boyaya bulaşmış ve ayakkabısının topuk kısmı merdivenlerdeki muşambamn üzerinde iz yapmıştı. Diğer ayak izleri, ayakkabının büyüklüğü veya şekline dair maalesef hiçbir fikir vermiyordu. Yine de aynı boyaya ait beyaz izlere, Ryosuke Tokoroda'nın cesedinin uzandığı zeminde de rastlanmıştı. Yüklenici firma, söz konusu beyaz boyayı inşaat yapımında kullanmadığı gibi Tokoroda'nın ayakkabılarında da bu tür izler bulunmuyordu. Bunun tek açıklaması vardı: Tokoroda'nın katili, Jewel'de kullanılan boyaya bulanmıştı.

Olaylar bu şekilde netlik kazandıktan sonra Nakamoto ve Takegami davalann birleşeceğini ve çok yakında el ele verip birlikte çalışacaklarını biliyorlardı. Nakamoto ilk adımın Suginami'de ki küçük ekipten geleceğini düşünüyordu.

Patronlar ne yapacaklarını düşünürken, bazı yeni gelişmeler olmuştu. Naoko Imai, üç yıl önce, Sakurada Kız Akademisi'nde ikinci sımf öğrencisiyken, Ryosuke Tokoroda'nın da bünyesinde bulunduğu Orion Foods'da yarı zamanlı yemek takipçisi olarak çalışıyormuş. Tokoroda, geliştirilmekte olan yeni yan ürünlerle ilgili ön çalışma yapmak için üniversiteli kızları işe alan reklâm bölümünün başındaymış. İki kurban, bu vesileyle tamşmış olmalıydı.

Fakat Tokoroda'nın patronu ve iş arkadaşları Naoko Imai'yi hatırlamıyordu. Kızın ismi ve fotoğrafı hiçbir çağırışım yapmamış, omuz silkmelerle karşılanmıştı. Aralarından biri, "en az sek senyüz başvurunun arasından bize lazım olan sadece on üniversiteli kız. Hepsinin öğrenci kimlik kartları kontrol ediliyor, kayıt da tutuyoruz ama onca isim ve yüzü nasıl hatırlayalım ki?" diyerek durumu açıklamıştı.

Üstelik yirmili yaşlar, kadınların en keskin değişimleri geçirdiği dönemlerdi. Firmanın yarı zamanlı işe alım kayıtlan olmadan iki kurban arasında bağlantı kurmak neredeyse imkânsız olacaktı.

Nihayet Ryosuke Tokoroda'nın ölümünden yedi gün sonra iki soruşturma birleşti. Tıpkı Nakamoto'nın tahmin ettiği gibi Sugi nami ekibi Güney Şibuya'ya hareket etti.

Birleşmeden sonra bir dizi rol değişimi yaşandı. İnşaat üzerindeki araştırmalar, Takegami'nin bağlı olduğu Komiser Komiya'nın yönetimindeki Dördüncü Ekip'ten Başmüfettiş Şimocima yönetimindeki Üçüncü Ekip'e geçti. Şimocima, kendisi ve ekibine yapılan bu komplimana, işleri tek başına yürütemeyeceği ve desteğe ihtiyacı olduğunu söyleyerek karşılık vermişti. Kamiya bu tür durumlarda rekabetçi olmak yerine işleri oluruna bırakırdı.

Takegami ve Nakamoto, evrak işlerini sürdürürken diğer yandan yeni tarayıcının alınması için dua ediyordu. Hazır birlikte çalışırlarken, tarayıcı için yeni yöntemler geliştirebilirlerdi.

Bazen bir davanın çözünürlüğü, Kutsal Kitap'taki Kızıl Deniz'in ortadan ikiye yarılmasına benzer; sanki bütün gizemler ve kaosun bütün sulan bir anda eriyecek ve ortaya dümdüz, pürüzsüz bir yol çıkacakmış gibi. Ama hiç de öyle değil, diye geçirdi aklından Takegami. "Labirent" ismi, çözümlenmemiş davalar için çok daha uygundu. Harita yok, ipucu yok. Sadece farklı yerlere bağlanan yollar. Etrafta biraz dolanıp keşfe çıkmadığın sürece hangi yolun doğru olduğunu anlamak imkânsızdır.

Ryosuke Tokoroda ile Naoko Imai arasında kişisel bir bağ var mıydı acaba? İşte can alıcı soru buydu. Ta en başından beri araştırma ekibi bunun cevabım bulmak için ter döküyordu.

Naoko Imai'nin Orion Foods'daki yan zamanlı işi, bir yan yiyecek ürününü gözlemlemek ve yemek alışkanlıklanyla ilgili sorulan cevaplamayı kapsıyordu. İş üç ay sürmüştü fakat kişinin verdiği cevaplar yazılı ve telefonda olmak üzere kayda alındığından firmadaki yüz yüze görüşmeler Orion Foods'un personel eğitim toplantılanyla sınırlıydı. Hem Ryosuke Tokoroda projenin sonuç lannı organize ettiğinden, kızların raporlarıyla doğrudan ilgilenmiyordu. O tür işleri başka çalışanlar yapıyordu ve hiçbiri doğrudan Tokoroda'ya bağlı değildi.

Neyse ki Naoko Imai'nin raporlanndan sorumlu olan kadın onu gayet iyi hatırlıyordu. Neşeli, hayat dolu ve biraz da geveze olan kadın gerekli bilgileri verdikten sonra bile telefonu kapatmak istememişti.

O sıralar kadm işte yeniymiş ve ön hazırlığı olmadığı için reklâm departmanına uyum sağlamakta biraz güçlük çekmiş. Aynı yaşlarda olduklan için üniversiteli kızlarla çalışmak rahat olsa da, kızlar fazla yüz bulduklannda raporlanm geciktirerek veya ters konuşarak bazen kadının iyi niyetini suiistimal ediyorlarmış. Dedektife verdiği raporunda, bu durumun onu çılgına çevirdiğim belirtiyordu kadm.

"Naoko Imai bazıları gibi şımarık değildi ama modadan, kozmetikten, alışverişten konuşmayı severdi. İş hayatına yeni başlayan ve masa başı işinde çalışan biri olarak nasıl bir hayat yaşadığımı merak ediyordu. Üniversiteyi bitirdikten sonra büyük bir şirkette çalışmak istediğini söylemişti. Aklında belli bir işin olup olmadığını sorduğumda, maaşın iyi ve etrafta bir düzine sevimli, sıcakkanlı erkek olduğu sürece neredeyse her şeye evet diyebileceğini söylemişti. Kendimi tutamayıp gülmüştüm. Bu konularda çok dürüst, çok açık sözlüydü."

Kadın konuşmayı sürdürürken, dedektiflerin gözleri parlamıştı.

"Orion Foods o kadar da büyük bir firma değil. Yine de piyasada belli bir ağırlığımız var. Naoko'nun bize başvurmasının sebebi de bu muhtemelen. Bana işe alım testleri ve diğer prosedürlerle ilgili bir sürü soru sordu. Sonra da eğitim sırasında etrafta gördüğü erkeklerden, ne kadar yakışıklı olduklarından bahsetti. 'Firma çapında genel bir etkinlik olursa beni davet etmeyi unutmayın' diye de takıldı. Söylediklerine karşılık vermedim fakat tamamen şaka yapıyor gibi gözükmüyordu; ekipteki erkeklerden hoşlandığı her halinden belliydi. Olgun erkeklerden hoşlandığını söyledi, çünkü güvenilirdiler. Parası için kendinden büyük erkeklerle çıkan kızlarla onu bir tutmuyorum, inanın. Ama sanki tercihen olgun, hali vakti yerinde birilerim arıyor gibi gelmişti bana."

Bunu dedikten sonra da üstüne basarak vurguladı: "Yine de onun ağzından Tokoroda ismini duymadım hiç. Benim bildiğim kadarıyla Tokoroda ile bağlantısı olmamıştı. Söyleyebileceğim bunlar. Unutmadan şunu da ekleyeyim, Bay Tokoroda ekipten sorumluydu ve aramızdaki en yaşlı üyeydi; kadınlar dahil diğer herkes gençti. Dolayısıyla Naoko Imai yakışıklı erkeklerden bahsederken, hayalindeki sima Bay Tokoroda'ya ait olabilir. Bay Tokoroda'nın bu durumdan haberi var mıydı, inanın hiç bilmiyorum."

Bu arada arkadaşları Naoko'nun bir ara etraftaki herkese kendinden büyük biriyle ilişkisi olduğundan bahsettiğini söylemişlerdi evli bir adam. Bu olay üniversite ikinci sınıfın sonlarına doğru, üçüncü ve son sınıfın başlarında, Orion Foods'da çalışmaya başladıktan yaklaşık altı ay sonra olmuştu. Yaz geldiğinde ilişkisinin yolunda gitmediğini söylemiş ve çok geçmeden kendine yeni bir erkek arkadaş bulmuştu.

Naoko Imai'nin yasak ilişkisinde geçen isim Ryosuke Tokoroda mıydı gerçekten? Imai'nin işyerindeki pozisyonuna bakılırsa Tokoroda ile doğrudan temasta değildi. Yine de kız dışarıda, metro istasyonunda adama rastladıysa çok büyük ihtimalle hemen muhabbete girmiş olabilirdi. Orion Foods'un merkez binası Imai'nin okuduğu üniversiteye bitişikti ve oradaki metro istasyonunda karşılaşmaları mümkündü. En azından imkânsız değildi.

Sonra sahneye biri daha çıktı.

On sekiz yaşından büyük olmasına rağmen kızın kimliğini gizli tutmaya karar veren dedektifler ona kısaca Bayan A ismini takmışlardı. Bayan A birinci dereceden şüpheliydi. Yeterli delil olmadığı için kızın ismini resmi olarak duyuramıyorlardı.

Bayan A, Naoko Imai ile aynı seminer sınıfındaydı. Oldukça zorlayıcı ve rekabetçi üniversite sınavlarına hazırlanmak için bir sene ara verdiğinden, sınıf arkadaşlarından bir yaş büyüktü. Notları gayet iyi olan, ciddi bir öğrenciydi. Tanıdıkları ondan övgüyle bahsediyordu. Evi uzakta olduğu için, şehir dışından gelen diğer öğrenciler gibi kendine bir stüdyo daire tutmuştu ve kısıtlı bir bütçeyle geçinmeye çalışıyordu. Bu da, Naoko Imai'nin aksine gösterişsiz kıyafetler ve basit bir hayat sürmek anlamına geliyordu.

Daha net konuşmak gerekirse, Naoko Imai ve Bayan A aşkta rakiptiler. Naoko'nun cenazesinde de görünen üniversiteli son erkek arkadaşı, önceden Bayan A ile çıkıyormuş. Aslında Bayan A ile, üniversite birinci sınıftan beri çıkıyorlarmış ve yakın çevrelerinde çift olarak bilmiyorlarmış.

Naoko Imai birden sahnede belirerek Bayan A'nın sevgilisini burnunun dibinden çalmış. Bu olay yaklaşık altı ay önce olmuş. Bayan A doğal olarak öfkeli ve tepkiliymiş. Herkesin hayatmda en az bir kez başma gelen ufak çaplı trajedüerden birini yaşayan kızı hiçbir şey yatıştıramamış. Üçünün arasında zaman zaman gerilimli sahneler yaşanmış ve olan bitenler arkadaş çevresince biliniyormuş.

Sonuç, aynı noktaya gelip dayanıyor gibi: terk edilmiş aşıklar var olamazlar. Bayan A, kendini yiyip bitirmek yerine hayatına kaldığı yerden devam etmeye çalışmış. Yine de onun gibi ciddi ve saf biri için erkek arkadaşının ihaneti kalbinde onulmaz bir yara açmış. Onun çekip gitmesine izin vermek istememiş. Sağda solda, ikide bir çocuğun yoluna çıkmış ve hep aynı karşılığı görmüş: Naoko Imai kıs kıs gülerken, Bayan A terslenmiş ve reddedilmiş.

Bayan A, Naoko Imai'nin "ahlaksız" ilişkisinden de rahatsız olmuşa benziyor. Ryosuke Tokoroda ismi telaffuz edilmese de onun evli bir adamla beraber olduğu herkesçe biliniyormuş, çünkü Naoko uluorta her yerde bundan bahsediyormuş. Biricik sevgilisini, Imai gibi vicdan azabı çekmeden evli adamlarla birlikte olan, alış veriş ve erkeklerle aklını bozmuş, derslerini iplemeyen birine kaptıran Bayan A gerçekten neye uğradığım şaşırmış olmalıydı. Takegami, kızın yaşadığı bunalım ve düştüğü umutsuzluğu tahmin edebiliyordu. Bayan Anın rehber hocası olsaydı eğer, ona söyleyeceği şey dünyanın adaletsiz olduğu ve iş kadınerkek ilişkilerine gel eliğinde hiçbir mantık kuralının geçerli olmadığım söylerdi.

Hissettiklerini çevresinden saklamayan Bayan A, derdini dinleyen herkese Naoko Imai'yi öldürebileceğini, erkek arkadaşının ihanetini asla affetmeyeceğini ve bir gün mutlaka bunun hesabını soracağım söylüyormuş. Bunların hepsim kendisi de kabul ediyor. Aslına bakarsanız, Naoko Imai öldürüldükten sonra seminer sınıfında, katilin Bayan A olabileceğine dair söylentiler çıkmaya başlamış. Bayan A, kendisine yöneltilen suçlamalardan dolayı diken üstündeydi.

Güney Şibuya Polis Merkezi'nde yapılan toplantıda, Bayan A'dan teferruatlı bir ifade alınmasına karar verilmişti. İşte tam bu sırada Ryosuke Tokoroda öldürülmüş ve iki cinayet arasındaki bağlantılar yavaş yavaş su yüzüne çıkmaya başlamıştı. Bayan A'nın Naoko Imai'ye olan garezi anlaşılır bir şey olmasma rağmen Ryosuke Tokoroda için aynı şeyi söylemek mümkün görünmüyordu. Adamı öldürmekle eline ne geçecekti? Polis bu durumu nasıl yorumlayacaktı?

Yanıt, sürpriz edici bir şekilde bizzat Bayan A'nın kendisinden geldi. Soruşturmaların birleşmesinden iki gün sonra Bayan A, Tokyo'dan gelen annesinin eşliğinde polis merkezine geldi. (Haberin kokusunu alan birçok gazete, Nakamoto tarafından usta hamlelerle susturuldu. Bu tür işler artık onun için çocuk oyuncağıydı.)

Bayan A, hafızasını toparlamaya çalışarak, sakin bir şekilde dedektife ifadesini verdi.

"Gerçeği söylemek gerekirse, Bay Tokoroda ile görüştüm. Sadece bir kere. Naoko Imai ile konuşurken, onun yamnda oturuyordu. Naoko, yetişkin birinin konuyu dinlemesinin iyi bir fikir olacağını söyleyerek onu da yanında getirmişti."

Miss A'nın ifadesine göre bu karşılaşma yılbaşından hemen sonra, bir pazar günü öğleden sonra gerçekleşmişti. Günlüğüne her şeyi not ettiğinden yeri ve zamanı iyi biliyordu.

"Şibuya Durağı'nın oradaki bir kafeye gitmiştik. Saat iki ile dört arası diyebilirim. Dükkân ana caddeden içeride kaldığından neredeyse bomboştu. Naoko ve Bay Tokoroda benden önce gelmişlerdi."

Bay Tokoroda, Bayan A'ya kendini Naoko Imai'nin bir yakım, "bir nevi abisi" olarak tanıtmıştı. Bayan A, "Naoko ile üçüncü veya dördüncü buluşmamızdı. Bazen sadece ikimiz oluyorduk, bazen... eski erkek arkadaşım da geliyordu. Ama Bay Tokoroda'nm ilk gelişiydi."

Bayan A'nın söylediğine göre Naoko ile Tokoroda birbirlerine karşı rahat ve samimi davranıyorlarmış. "Elini adamın eline koymuştu ve bilirsiniz işte, ona doğru sokuluyordu. Naoko, orada öylece oturup Bay Tokoroda'nın bana nasihat vermesini izledi. Bay Tokoroda, kötü bir ayrılık yaşadığım için insanlara hayatı cehennem etmemem gerektiğini söyledi. Erkek arkadaşımın, olayları abarttığım ve üstelediğim için benden yorulmuş olabileceğini ve böyle çocukça davranmaya bir son vermemi önerdi. Naoko kenardan kıs kıs gülüyordu ve bu beni çılgına çevirdi. Ben de adama dönüp diyeceğimi dedim:

"Buraya, bir ağabey gibi geldiğinizi söylüyorsunuz. Tamam, çok güzel ama erkek arkadaşına sizin yaşlarınızda biriyle çıktığını söylediğinden haberiniz var mı? Bir de ballandıra ballandıra anlattı. Buna ne diyorsunuz peki?"

Naoko, kahkahalara boğulmuştu. "Neden bahsediyorsun sen?" demişti. "Bilip bilmediğini mi merak ediyorsun? O adam bu zaten! Sana ondan bahsediyordum! Artık yatmıyoruz ama hâlâ dostuz. Bu yüzden buraya, bana destek olmaya geldi."

Bayan A bu cevap üzerine şaşkınlıktan küçük dilini yutmuştu. "Bay Tokoroda mutsuz görünüyordu. İkisiyle de mantıklı bir şekilde konuşamayacağımı düşünerek masadan kalktım ve orayı terk ettim. Naoko hâlâ arkamdan gülüyordu. Bay Tokoroda peşimden yanıma geldi."

Bay Tokoroda, Bayan A'dan samimice özür dilemişti. "Na oko'nun hep böyle olduğunu, onunla nasıl başa çıkacağım bilmediğini, yine de bir şeyler yapmak zoı~unda hissettiğini söyledi. Ayrıca ondan uzak durmamı, bir şekilde yardıma ihtiyacım olursa elinden geleni memnuniyetle yapacağını ekledi. Ne zaman istersem onunla konuşabilirmişim. Kartvizitini uzattı. Almak istemedim fakat zorla elime tutuşturdu. Kartı alır almaz durağa doğru hızla koşmaya başladım. Metroyu beklerken karta göz attım. Ön tarafında firma adı, Orion Foods yazıyordu, arkaya da e-posta adresini ve cep telefonunu not etmişti. Öylesine... aşağılanmış, incinmiştim ki, o günden sonra ne yapacağımı bilemiyordum. Doğruca eve gittim. Bu konular aklımdan hiç çıkmadığı için düşünüp durdum."

Bayan A'ya, neden bu detaylan verdiği sorulduğunda, "Naoko'ya olanlardan sonra polisin gözünde şüpheli duruma düşeceğimi biliyordum. Böyle düşünülmesi normal fakat onu ben öldürmedim. Kesinlikle. Ben yapmadığım için de sorguya alınmaktan rahatsız olmadım. Gerçeğin ortaya çıkmasının an meselesi olduğunu düşündüm... Fakat Bay Tokoroda'nın öldürülmesinden sonra iki cinayet arasında bağlantı kurulduğunda olayın seri cinayet olduğu konuşulmaya başladı ve müthiş korktum. Sanki birileri kasten beni işaret ediyor gibime geldi. Sonuçta iki kurbanı da tanıyordum. Polis bu bilgiye ulaştıktan sonra ve de onlarla nasıl tanıştığımı katilin ben olduğuma kesin gözüyle bakacaklarından korktum. Yine de yapabileceğim tek şey, suratım pancar gibi kızarana kadar masum olduğumu haykırmaktı.

"Yani en başlarda, Bay Tokoroda'yı tanıdığımı kendime saklamayı düşündüm. Ben söylemesem kimin aklına gelecekti ki? Sonra olayın seri cinayet olduğu haberlerini duyunca, kendimi daha fazla tutamadım. Hem zaten o kahve dükkânındaki bir garson veya başka biri tarafından Bay Tokoroda ile birlikte görülmüş olabilirdim. Böyle bir şey olduğunda polise karşı kendimi nasıl savunabilirdim ki? Durum aleyhime görünecekti ve sonra da en korktuğum şey başıma gelecekti. Polis suçlamaları bende yoğunlaştıracaktı. Doğruca buraya gelip her şeyi kendiliğimden anlatmamın sebebi bu. Aradığınız kişi ben değilim. O ikisini ben öldürmedim. Suçlu hissetmem için hiçbir neden yok."

Yalnız başına yaşayan Bayan A'nın, cinayetler sırasında nerede olduğunu ispatlayacak bir kanıtı yoktu. Her iki olay sırasında da evde olduğu ve telefonda konuşmadığı için masumiyetini destek leyemiyordu. Diğer yandan, onu iki olay yerinde de gören olmamış ve incelenmek üzere polise teslim ettiği ayakkabılarının altında beyaz boya maddesine rastlanmamıştı. Arama izni çıkartacak kadar delil bulunamadığından adli tıpçılar mavi fiber izlerini arayamıyorlardı. Zaten Bayan A'yı cinayetlerden önce söz konusu parka veya yelekle renk itibariyle göz alıcıydılar görülmemişti. Üstelik Kuzey Amerika'da bulunmamış, ona milenyum mavisi renginde ödünç kıyafet veren birine de rastlanmamıştı. Elde somut deliler değil, bir yığın şaibeli durum vardı.

Ölüm şekillerinin irdelenmesinden de sonuç çıkmamıştı. Naoko Imai, çıplak elle boğulmamıştı. Birisi vinil bir ipi arkadan kızın boğazına dolayarak sıkmıştı. Cesedin boyun kısmında iki şerit halinde geçen ip izleri duruyordu. Bir de sağ kürek kemiğinin hemen altındaki yumruk büyüklüğündeki ezik, kurbanını yüzükoyun yatınp diziyle bastırarak öldüren bir katile işaret ediyordu. İşin ilginç yanı, bu pozisyonu kullanarak bir kadın da birini rahatlıkla öldürebilirdi. Sürekli diyette olan Imai, bir zamanlar okulun voleybol takımında oynayan, uzun boylu Bayan A'ya oranla zayıf ve narin kalıyordu. Bayan A, Imai'nin üstesinden kolaylıkla gelebilirdi. Yine de katilin bir erkek olması ihtimali yüksekti; cinayetin bir kadın tarafından da işlenmiş olabileceği ihtimalinin tek başına hiçbir anlamı yoktu.

Ryosuke Tokoroda'nın davası çok daha çetrefilliydi. Cinayet, olay yerinde bırakılan, her evde bulunabilecek, 15.5 cm'lik sıradan bir bıçakla işlenmişti. Bayan A'nın dairesinde mutfak bıçağı yoktu; bıçak kullanmadığım söylemişti. Görünüşe göre kendi yemeğini kendi yapıyor ama kesmekle doğramakla uğraşmıyordu.

Tokoroda, tam yirmi dört yerinden bıçaklanmıştı. Ölüm nedeni, kan kaybı sebebiyle yaşanan şoktu. Yaraların sekizi ölümcüldü. Omuzda, yanlarda, diz kapağında, baldırda ve diğer yerlerde tespit edilen izler ise daha yüzeyseldi. Eller ve kollardaki kesiklere bakılırsa kurban saldırgandan kendini korumaya çalışırken bıçak darbeleriyle geriye doğru sendelemiş ve sırt üstü yere düşmüştü. Böylece saldırgan, kurbanın üstüne çıkarak darbelerini sürdürmüştü. Katil muhtemelen iki bacağını yanlara açarak Tokoroda'nın üstüne çıkmıştı. Yaralara bakılırsa yirmi dört kesik de Tokoroda henüz yaşıyorken açılmıştı. Yine de bıçağın giriş açısı ve verilen tepkilere bakılarak yaraların yaklaşık olarak on ikisinin Tokoroda bilincini kaybettikten ve karşı koymayı kesikten sonra oluştuğu söylenebilirdi.

Birini yüz yüzeyken bıçaklamak yürek ister. Her ne kadar buna hazırlıklı olsamz da, iş uygulamaya geldiğinde görüldüğü kadar kolay olmaz. Ama belki ani bir öfkeyle beynine kan sıçrayan biri, yüz yüze olmamn zorluğunu yenerek harekete geçer ve bıçağı art arda, içi geçerek saplar ardından da kendini kan gölünün ortasında buluverirdi. Bıçakla adam öldürmeler genelde bu şekilde gerçekleşir. Düşünülenin aksine bu, çok az kas gücü gerektirir. Kalamm adrenalin halleder. Yeterli bir kuvvetle, bir erkeğin kaburga kemiğini ikiye bölebilen minyon kadın sayısı az değildir. Her şey duruma bağlıdır; dolayısıyla modus operandi, katilin cinsiyetini belirlemede tek başına yeterli değildir.

Yirmi dört yara izi incelendiğinde, bunların hepsinin aynı kişi tarafından açılmadığına dair şüpheler doğdu. Derin ve ölümcül olabilecek yaralarla neredeyse bir sıyrık kadar yüzeysel yaraların bir arada bulunması, farklı fiziksel güçte ve ağırlıkta kişilerin cinayete karışmış olabileceğini akla getirdi.

Takegami raporu dosyaladığı ilk anda, yabancı bir yazarın, çok sayıda katilden bahseden gizemli romanmı hatırlamış ve konuyu hemen Nakamoto'ya açmıştı.

Bu arada, bir ihtimal daha vardı. Adli tıp raporunun ilerleyen bölümlerinde, derin yaraların cinayetin ilk saniyelerinde oluştuğu (kurban hâlâ ayaktayken), yüzeysel olanların ise kurbanın sırt üstü yere düşmesinden sonra gerçekleştirildiği yazıyordu. Belki de katil, ilk andaki hiddet ve adrenalinle kendini kaybederek hızla yüklenmiş, sonra yorulup gücünü kaybederek sadece sıyrıklar açabilmişti. Bu senaryo da diğerleri gibi katilin cinsiyetine dair ipucu vermiyordu.

İşte bütün bu ihtimallerin, akıl yürütmelerin ortasında Bayan A, birincil şüpheli olarak polisin elindeydi. Gerçi ona yöneltilen ithamların temeli pek sağlam görünmüyordu. Naoko Imai'den öldüresiye nefret ettiği doğruydu. Peki ya Ryosuke Tokoroda? Tek başına hareket ettiği varsayılsa bile, Naoko Imai cinayetinden sonra içi içini yiyor olmalıydı; Imai'nin hemen üstüne Tokoroda'yı öldürmek için gereken müthiş motivasyon Bayan A'da yoktu.

Var mıydı yoksa? Bayan A'nın ifadesine göre Bay Tokoroda, kızın özel hayatına fazla burnunu sokuyordu. Imai'nin öldürülmesinden sonra bütün gözler Bayan A'ya çevrildiğinde Bay Tokoroda kızla iletişime geçerek ona destek olmayı teklif etmiş olamaz mıydı? Belki de Bayan A üe konuşup teslim olması gerektiğini söylemişti? Belki sonra Nükura'daki olay bölgesine gitmişler, Bay Tokoroda'nın söylediği gurur kinci sözler üzerine Bayan A kendini kaybederek adama saldırmıştı? Bu senaryo da akılcı değil miydi?

Görgü tanığı Tomiko Fukada, olay gecesi bir kadın çığlığı duyduğunu bildirmişti. Katil ister bir, ister daha fazla kişi olsun, suç mahallinde en az bir kadın olduğu kesindi. Ama kim? Söz konusu kadının Bayan A olduğunu varsaymak ve sadece ona yüklenmek doğru muydu?

Tek ihtiyaçlan olan şey, delildi. İşe yarar görgü şahidi raporla n. Bayan A kadar yüksek motivasyonu olan birinin, ellerinden öylece kayıp gitmesine izin veremezlerdi. Ortak soruştunna ekipleri bu konuda fikir birliğine varmıştı.

Ve sonra bir gün Takegami'nin hatırladığı kadanyla Niikura cinayetinden iki hafta kadar sonra Nakamoto, davalara alışılmadık bir öneri getirdi.

Takegami şaşırmıştı. Fikrin ne olduğu bir kenara, Nakamoto'nun şahsi görüş bildirmesi kendi başına yeterince şaşırtıcıydı. Onu hayrete düşüren diğer şey, o günkü strateji belirleme toplantısında konuşan genç dedektiflerin de aynı yöntemi önermesiydi. Başka yol bulamayan dedektifler tecrübeden faydalanmaya karar vermişlerdi ve bu duruma içten içe sinirlenmiş görünüyorlardı.

Dedektifler, katilin Bayan A olduğunu varsayan teoriyi bir kenara koyarak, kurbanlarla bağlantısı olan diğer isimleri kurcalamayı önerdiler. Bayan A'yı şüpheliler listesinin birinci sırasına yerleştiren şey, çıkış noktası olarak Naoko Imai'nin ahnmasıydı. Eğer Ryosuke Tokoroda'nın hayatını biraz eşelerlerse karşılarına bambaşka bir motivasyon çıkabilirdi.

"Naka, dur tahmin edeyim. Bu heriflerin söylendiğini duydun."

Nakamoto eliyle gittikçe seyrelen saçım düzelterek güldü. "Şu an hariç, normalde bebelerin dediklerim pek dikkate almam. Yine de duruma bakılırsa, benim gibi düşünen başkaları da var." O kadar da hoşnutsuz görünmüyordu. "İhtiyar adam hak ettiği kadarım alıyor işte. Masa başından kurtulamıyoruz... İşimden şikâyet ettiğim yok aslında."

Takegami başım salladı. "Ne demek istediğini anlıyorum."

Nakamoto'nun dudakları keskin bir çizgiyle kapanmıştı. Huzursuz görünüyordu. Ne söylediğinden çok, sözü biter bitmez yüzünde beliren o kederli ifade Takegami'yi hüzünlendirmişti.

Nakamoto evrak işlerinden sıkılmış olabilir mi, diye geçirdi aklından. Onun gibi kariyerine sımsıkı sarılan, yaptığı işlerle uluslar arası takdir gören ve güvenilen biri bile 'bu kadarı yeter' noktasına gelebilir miydi gerçekten? Ya kendisi? Onun durumu nasıldı? Takegami, eli göğsünde, on saniyelik boşlukta bunları düşündü.

Her yol denenmesine rağmen, günlerce ne Bayan A hakkında yeni bir bilgiye ulaşılmış, ne de başka keşifler yapılabilmişti. Araştırmacıların suratlanndan düşen bin parçaydı. Genç polisler yeni teoriler üretmeyi sürdürdüler ve soruşturmanın yönü birkaç kez değişip durdu.

Nakamoto düşüncelere dalmıştı ve alışılmadık şekilde kıpır kı pırdı. Bir gün Takegami ile çıktıkları öğle yemeğinde noodle yerlerken ağzındaki baklayı çıkardı: "Benim için pek sıradan bir talep olmadığını biliyorum fakat otuz yıllık meslek hayatımın ardından, masa başı işi dışında bir şeyler yapmayı düşünüyorum."

"Ne gibi? Öneri raporu mu yazacaksın?" diye sordu Takegami.

"O kadar resmi bir şey değil" dedi elini havaya kaldırıp gülerek. "Baş Komiser Şimocima ile konuşacak birkaç şeyim var."

Meslekte otuz yıl. Bu kelimelerin bir ağırlığı vardı. Nakamoto bunu söylerken, ne kadar uzun zamandır arka planda kaldığım henüz yeni idrak ediyor gibiydi.

Takegami onu durdurmayı denemedi. Önceki gün olanları hatırladığı ve arkadaşının zihnini okuduğu için tek kelime etmedi; hem ne söylerse söylesin onu kararından döndüremeyeceğini biliyordu.

Beklediğinin aksine Nakamoto'nun planı jet hızıyla kabul edildiğinde Takegami afallamıştı.

"Aslında Şimocima, benimle aynı şeyi düşündüğünü fakat toplantılardaki negatif atmosferde söylemeye fırsat bulamadığını söyledi. Vakit kaybetmede elini taşın altına koyması gerektiğini düşünüyormuş. Tam bu sırada ortaya ben çıktım işte" dedi Naka mütevazı bir kahkahayla. Yine de mutlu görünüyordu.

Bu aşamadan sonra iş, kafa kafaya verip detayları netleştirmeye kalmıştı. Nakamoto masasını terk etmiş, Takegami yerinde kalmıştı. Nakamoto planın taslağını ona etraflıca izah etmiş, her şeyin tek tek hesaplandığını söylemişti. Şimocima'nın bu plandan "soruşturmanın kollarından sadece biri" olarak bahsettiğini hatırladığında Takegami kendi kendine gülümsemişti. Baş Komiser eşeğim sağlam kazığa bağlamaya çalışıyordu.

Plan için bir kadın polis memuru gerektiğinden, merkez vakit kaybetmeden Suginami'ye bir tane yollamıştı. Kadının Çikako Işi zu olduğunu öğrendiğinde Takegami bir kez daha şaşırmıştı. Dava sürprizlerle doluydu.

Çikako Işizu. İşte bu tamdık bir isimdi. Tam kendini tatlı hatıralara kaptıracakken, elinde olmadan yüzünü ekşitti. Kadm kendini boğazına kadar çamura sokmuştu. Dört yıl önce Metropolitan Devriye Timi'nin üzerinde çalıştığı bir seri katil davasında çalışan Çikako, merkezden verilen doğrudan bir emre uymamış, bunun sonucunda rütbesi düşürülmüştü. İsmi bu olayla anıldığı için onu halkla ilişkiler birimine büe yollayamamışlardı. Suginami, diye geçirdi aklından Takegami. Sonunda buralara düştü demek.

Nakamoto da Çikako Işizu'yu ve onun "emre itaatsizlik" mevzusunu gayet iyi biliyordu. Nakamoto eliyle ağzını kapatarak, "biliyorsun Şimocima uyanık herifin teki. İşler yolunda gitmezse, suçu Çikako'nun üstüne yıkmaya kalkmazsa ben de ne olayım" demişti.

Takegami, iyi bir tahmin, diye düşündü ve "Bana kalırsa, sen önce kendini düşün" dedi.

"Yok, ben rahatım. En kötü ihtimalle masama geri dönerim. Şunun şurasında emekli olmaya ne kaldı."

"Belki de bu konuda haklısın."

"Hı hı." Nakamoto, bir an için, sanki önünden süratle bir şeyler geçmiş gibi gözlerini kıstı. Sonra da, "en ön safta savaşmam gerekse de, hatta mayın tarlasında yürümem gerekse de benim için dert değil."

Takegami sessizce başını salladı. Kim bilir, çok uzak olmayan bir tarihte belki o da bir masa başı jokeyi olmaktan yorulacak ve hareketin içine atılmak isteyecekti. Belki de bir davayı çözmenin vereceği tatmini arayacaktı. Garip şeyler olmuştu. Bunları düşünerek başını öne arkaya salladı.

 Oysa şimdilik...

Nakamoto için kafası rahat olsa da, Şikako Işizu konusu olduğu gibi duruyordu. Takegami, somut anlamda ona destekleyecek bir pozisyonda olmasa da, gözünü onun üzerinden ayırmayacağına kendi kendine söz verdi.

Dur bir bakalım ne diye bu kadar kötümser oluyordu ki? Belki her şey yolunda gidecek ve temiz bir iş çıkararak takdir toplayacaklardı. Nakamoto'nun yapacaklarını hep beraber göreceklerdi ama Işizu da beceriksiz biri değildi. Üstelik Işizu'nun anaç ve şefkatli tavırları ona biçilen rol için gayet uygundu.

Sonunda bütün hazırlıklar tamamlandı ve geriye sadece büyük günü beklemek kaldı.

Sonra birden Nakamoto yere yığıldı.

Miyokard enfarktüsü geçirmişti. İlk değildi bu. Öncekilerde hafif atlatmıştı biraz göğüs ağnsı, o kadar ve hastaneden eve yollanmıştı. Bu seferki başkaydı. Polis Merkezindeki basamaklardan yukarı çıkarken bayılarak yere düşmüş ve çabucak gelen ambulansta bile kendine gelememişti.

Önceki gün, öğleden sonra olmuştu bu. Bugün hâlâ yoğun bakım ünitesindeydi, durumu kritikti. Yine de önerdiği ve geliştirilmesine yardım ettiği plan ertelenemezdi. Şimocima onun yerini alacak kadar becerikli değildi; Dedektif Şefi Kasai de bunu asla onaylamazdı. Nakamoto'ya biçilen rolü kim oynayacaktı peki?

Plan başarısızlığa uğradığında kolay bahane üretebilmek için Şimocima Nakamoto'yu kullanmayı uygun görmüştü. Soruşturmanın ön saflarındaki çalışanlardan hiç kimse palana dahil olmadığından çıkacak aksiliklerin üstünü örtmek kolay olacaktı. Aslına bakılırsa, ekipten sadece birkaç kişi plandan haberdardı. Diğerleri pek önemsememişti.

Yine de Dördüncü Ekip'ten Komiser Kamiya aptal biri değildi ve masa başı personelim iyi tanıyordu. Nakamoto'nun hastaneye kaldırılmasının yarattığı hengâme geçtikten sonra Takegami'yi brifing odasının dışındaki koridora çağıran Kamiya, "Gami, Nakamoto'nun yerine geçer misin?" diye sormuştu.

Takegami, belli belirsiz bir tebessümle karşılık vermişti. "Hım, başka aday var mı?"

"Çikako Işizu da yapabilir. Nasılsa plana dahil. Destekleyici rolden ana role geçecek. Hem zaten kaybedecek bir şeyi yok."

Takegami, adamın şaka yapıp yapmadığım soracaktı ki Kamiya kendini tutamayıp gülmeye başladı. "Takılıyorum."

"Tamam. Anlamıştım zaten" diye güldü Takegami.

"Ne düşünüyorum biliyor musun? Naka ofis işlerinden bıktı galiba. Biraz aksiyona ihtiyacı var." Demek ki Kamiya da durumu anlamış. "Öyle olmasa, bize sadece fikrini açar, uygulanmayı başkasına bırakırdı. Sen de bir gün bunu isteyebilirsin, Gami."

"Ben mesleğimden sıkılmadım. İşimi seviyorum. Zevkli bir iş."

Komiser Kamiya üstelemedi. Onaylar bir tavırla karşılık verdi.

"Peki o zaman Gami, sahne senin."

Sözlerini söyledikten sonra yürümeye başladı. "Merak etme, birkaç saatte olup bitecek. İşi kıvırırsan ne ala, olmazsa da zararı yok." Sonra da samimi bir ses tonuyla ekledi. "İçimden bir his başarılı olacağınızı söylüyor."

Takegami, "teşekkürler" diyerek başım eğdi.

Brifing odasına girdiğinde gözleri Şimocima'yı aradı. Komiserin gönül rahatlığıyla yaptığı teklifi düşündükten sonra aklı yine Nakamoto'ya kaydı. Tamam dostum, çocuk oyuncağı.

Takegami'nin bu küçük dramada başrol oynaması işte bu şekilde, son dakika değişikliğiyle gerçekleşti. Repliğini unutur mu acaba?

Gönderen : Anne

Alıcı: Minoru

Konu: Yeni ev

Baba sana yeni evden bahsetti mi? Bana evin elden geçmesi gerektiğini söyledi. Yeniden yapılmış bir eski bir ev bu, keza yaşını göstermeye başlamış bile.

Mahallede yeni yapılan evler de var ama metro durağından uzak olduğu için babam ne yapacağına karar vermeye çalışıyor. Yeni bir yer almanın püf noktasının oraya en az bir iki kere gitmek olduğunu söylüyor. Tekrar tekrar gidip evi farklı havalarda ve saatlerde görmek gerekmiş. İşten dönerken oraya uğruyor galiba. Sence de çok hoş değil mi? Bir dahaki gidişinde beni de yanında götürmesini çok isterdim. Sence haddimi aşmış olur muyum?

4

Çikako Işizu merdivenlerden aşağı doğru inerken, "İki numaralı Sorgu Odası'nı kullanacağız. Biraz basık ama önemi yok" dedi. Soruşturma dosyalarım taşıyan Takegami ve Dedektif Tokunaga kadım takip ettiler. "Bir numaralı odanın pencereleri kuzeye ve güneye baktığı için öğleden sonra kasvetli oluyor."

"Hem zaten ikinci odadaki çift yönlü ayna daha geçen ay yenilendi" diyerek lafa girdi Tokunaga. "Birinin sorgu sırasmda sandalyeyi aynaya fırlattığım duydum. Hangi davaydı merak ediyorum."

İki numaralı sorgu odası koridorun en sonundaydı. Şibuya Polis Merkezi eski olmamasına rağmen aydınlatma o kadar kötüydü ki iç mekânlar loştu. Acil çıkış kapısını gösteren ışıklar gündüz bile parıldıyordu.

İki numaralı odanın kapısındaki bankta oturan iri yan genç dedektif dördüncü ekiptendi, Takegami'yle de iyi anlaşırlardı. Üçlünün geldiğini gören dedektif, sıntarak ayağa kalktı. Sağ elinde rulo haline getirilmiş evraklar vardı.

"Özeti okudum. Oyunlu eğlenceli bir iş, ha?"

"Eğlenceli mi? O kadar emin olma" dedi Tokunaga.

"Neşelen biraz, Tokumatsu."

Tokunaga, kendisine verilen bu takma ismi duyunca suratını astı. Çam ağacı anlamına gelen "matsuo" ve "adam" kelimelerinden türetilmiş Tokumatsu lakabmı sevmiyordu; ismin eski moda tımsı onun gibi serinkanlı, esas oğlan takılan birine uymuyordu. Akizu ona kasten sataşıyordu.

"Orion Foods'u ziyaret etmedim deme" diye karşılık verdi Tokunaga. "Resepsiyondaki kız pek ateşliymiş."

"Tipim değil. Çok küçük. Ben boylu poslu seviyorum. Yine de siz harika bir çift olursunuz, Tokumatsu. İkinizi yan yana hayal edebiliyorum etrafta mini mini gezersiniz."

Akizu'nun boyu 1.80'in üzerindeyken, Tokunaga yaklaşık 1.67'ydi. Boyu ya da kısa olması diyelim esas adamlığına gölge düşüren ikinci zayıf noktaydı. İnsanların zaaflarım bulup gırgır geçmek Akizu'nun sinir bozucu bir özelliğiydi.

Çikako araya girerek "tamam çocuklar, laf dalaşıyla vakit kaybetmeyelim" dedi ve gülerek iki numaralı odanın kapışım açtı.

Akizu candan bir şekilde kendini takdim etti. "Siz Çikako Işi zu'sunuz değil mi? Ben Şingo Akizu, Gami'nin korumasıyım."

"Komik şey, seni işe aldığımı hatırlamıyorum" diye yorumladı Takegami. "Masa başı işler yapmaya ne zaman karar verdin?"

"İstesem, beni işe alır mıydm?"

"Söz konusu değil. Kuş beyinliler işi kıvıramaz."

"Vay canına." Akizu elinde tuttuğu kâğıt rulosuyla numaradan kafasına vurur gibi hareketler yaptı. "Çok pardon. Aslında" diye devam etti, "tek isteğim, Gamisan'ın gençliğinde hayallerini süsleyen bayanla tanışma şerefine nail olmaktı. Öyle değil mi, Dedektif Işizu?"

Çikako'nun gözleri büyüdü. "Beni mi kastediyorsunuz?"

"Başka kimi olabilir?"

Takegami araya girdi. "Tokunaga, gidip iri bir süpürge getir de şu yarım akıllıyı dışarı süpürelim." Çikako'nun yanından geçerek odaya adım attı. "Onun gibi bir şuursuzla konuşarak vakit kaybetme."

"Hey, şuursuz. Duydun mu?" dedi Tokunaga. "Dedektif Işizu, buralarda bana verebileceğiniz bir süpürge var mı acaba?"

"Yani beni buradan süpürmeye gücün yetecek mi, Bıldırcın?" Akizu, dikkatini Çikako'ya çevirdi. "Vakit bulduğunuzda, Ga mi'yle beraber çalıştığınız zamanlardan bahsedersiniz diye düşünüyorum. Bu konu ilgimi cezp ediyor."

"Bana uyar. Yaşlı bir bayanın anılarım dinlemekten sıkılmazsa mz eğer."

"Dört gözle bekliyor olacağım. Gördün mü, Bıldırcın. Etrafta dolanıp asabiyet yapmana gerek yokmuş." Akizu koridora yöneldiği esnada burnundan soluyan Tokunaga, Çikako'nun dürtükle mesiyle sorgu odasına girdi.

Pencerenin önünde duran Takegami, ellerini göğsünde birleştirmiş, sağlam görünümlü parmaklıklara bakıyordu. Hemen aşağıda merkezin otoparkı vardı; yolun diğer tarafında bir dizi bakımsız ev kümesi sıralanmıştı. İnce, beyaz bir bulut tabakası mavi gökyüzünü kaplıyor, yüzüne esen bir bahar rüzgârı Şibuya trafiğinin uzak yankılarını içeri taşıyordu.

Takegami arkasını döndü. Solunda betondan bir duvar vardı fakat sağında çift taraflı bir ayna duruyordu. Aynanın yanına gidip amaçsızca camına dokundu.

Odanın ortasındaki masanın karşılıklı uçlarında iki sandalye duruyordu. Pencerenin hemen yanındaki bir diğer masanın üzerinde kayıt tertibatı vardı. Duvara monte dahili telefonun dışında boş olan oda, tıpkı polis filmlerindeki sorgu odalarına benziyordu. Şüphelinin yüzüne yansıyacak bir lambayla adi bir küllük eksikti sadece.

Takegami sandalyelerden birini çekerek oturdu. Sandalye sertçe gıcırdadı.

"Kaç yıl oldu?" diye sordu Çikako. Sırtı kapıya dönüktü.

"Hım... Bilemiyorum. Böyle bir işe kalkışmayalı en az on sene olmuştur."

"O zaman mesleğe başlar başlamaz masa başına verildin."

"İşimden nefret etmiyorum, biliyorsun."

Tokunaga, pencerenin yanındaki masaya doğru gitti, elinde tuttuğu kâğıtları masanın üzerine bıraktı ve "bunu daha önce de yaptım" dedi.

Takegami, "ben de öyle duydum" diye karşılık verdi.

"Her zamanki gibi davranacağım, değil mi?"

"Format öyle."

"Tamam. Emin olmak istedim sadece. Kül tablası lazım değil mi?"

"Hemen değil. Onu sonraya saklayalım. Belki zaman kazanmamız falan gerekir."

"Çok güzel" dedi Tokunaga elini kibarca sallayarak. Akizu gibi bir dangalağın Tokunaga'yı kolay hedef görmesi normaldi.

Sanki sözleşmişçesine, Takegami'yle Çikako aynı anda kollarını kaldırarak saatlerini kontrol ettiler. 14:00.

"Ee" dedi Çikako. "Lobiye gitsem iyi olacak."

"Tamam, gidebilirsin. Kız tek başına mı gelecek?"

"Hayır, yanında annesi olacak. Annesinden diğer bir odada beklemesini rica edeceğim."

Takegami başıyla onayladı. "İyi fikir. Kız, annesiyle gelmekte ısrar ederse onu da getir."

"Israr edeceğini pek sanmıyorum."

Kadının ne demek istediğini anlamaya çalışan Takegami, Çikako'ya anlamlı bir bakış fırlattı. Çikako başını olumlu anlamda salladı.

"Harue Tokoroda ile Kazumi'nin arası pek sıcak değil. Kazumi bugün tek başına gelmek istedi; annesinin burada olmasının tek sebebi gelmekte ısrar etmesi. Kazumi, annesinin olur olmaz her şeye burnunu soktuğunu düşünüyor. Tipik ergenlik çağı bunalımı olmalı."

"Kızım on yaşından beri bana gereksiz biriymişim gibi davranıyor. İlkokuldayken bile bazen eve geldiğimde, "baba, geceyi burada mı geçireceksin?" diye soruyordu. Duyan da oda ücreti istediğini sanır" dedi Takegami.

Çikako'yla Tokunaga güldüler. Tokunaga, "Başmüfettiş Şimocima da kızı için aynı şeyi söylüyordu."

Çikako, Takegami'ye "kızın yirmisine bastı mı?" diye sordu.

"Evet, yirminci yaş günü partisini geçen sene verdi. Şu an üniversite birinci sınıfta ve dünyanın bütün gizemlerini çözdüğünü sanıyor."

Takegami'nin kızının bu kadar büyümüş olduğuna şaşıran Çikako, hatırladığı o küçük kıza olan sempatisini ifade ettikten sonra odadan çıktı. Takegami masaya kâğıtları yaydı, gömleğinin cebinden gözlüğünü çıkarttı ve burnunun üstüne yerleştirdi.

Tokunaga hayretle, "okuma gözlüğü mü kullanıyorsun?" diye sordu.

"Dün standart bir tane aldım."

"Gözlerine baktırıp kendine özel gözlük yaptırman lazım senin."

"Aslında ihtiyacım yok."

Tokunaga'nın güldüğünü fark eden Takegami hemen ekledi, "hayır, gerçekten. Mazeret uydurmuyorum. Gözlerim gayet iyi. Sadece bugün gözlük takmamın daha iyi olacağını düşündüm."

Tokunada biraz durduktan sonra, "Çikako camın arkasından seni görmesin diye mi yoksa?"

"Öyle bir şey."

"Bence stres yapmana gerek yok."

"Umarım haklısındır."

Telefon çaldı.

"Gelmişler" dedi Takegami.

Gönderen: Kazumi

Alıcı: Minoru

Konu: kendimden nefret ediyorum

Hiçbir şey anlamıyorum ve denemekten bıktım, benim derdim ne?

minoru sen hiç endişelenmiyor musun? her şey ama her şey beni korkutuyor, ne bileyim mesela bana ihtiyacı olan ya da beni seven birileri var mı? bazen kendimi çok kötü hissediyorum, fazla lıkmışım, gereksizmişim gibi. acaba bir gün ortadan kaybolsam arkadaşlarım beni özler mi? hemen yenisini bulur eskisini unuturlar, senin için de öyle değil mi? ailemin de farkı yok. anne babanın çocuklarını koşulsuz sevdiklerini söylerler ama bence bu bir palavra, hiçbir işe yaramayan bir çocuğu kim ister ki? hiç çocuğun olmasın daha iyi. ben onların istediği bir çocuk olamadım.

kendi kendilerine benim gibi bir çocuğu hak etmek için ne günah işlediklerini soruyorlardır eminim.

Gönderen: Baba

Alıcı: Kazumi

Konu: Merak etme

Minoru sana bir şeyler söylememi istedi, çünkü bazı şeyleri fazla kafaya takmışsın. Kazumi, annenle ben seni seviyoruz ve seninle gurur duyuyoruz. Sen harika bir evlatsın.

5

Kazumi Tokoroda, Güney Şibuya Polis Merkezi'ne adımını attığında lobide bekleyen bir dizi erkeğin bakışları önceden sözleş miş gibi ona çevrilmişti. Kazumi adamları görmezden geldi. Korktuğundan veya gergin olduğundan değil, sadece adamların ona bu şekilde bakmaya haklan olmadığım düşündüğünden.

Kızının soğukkanlı ve öz güvenli tavırlannm aksine Harue Tokoroda'nın korkuya kapıldığı her halinden belli oluyordu. Gözleriyle odayı inceliyordu. Sırayla herkesle göz göze gelerek, onun ve kızının böyle bir yerde ne işi olduğunu anlatmaya çalışıyor gibiydi. Kadm perişan haldeydi.

Annekız, giyim tarzı açısından da çarpıcı düzeyle farklıydı. Koyu gri takım elbisesini basit bir deri çantayla tamamlayan Harue yine gösterişsiz ayakkabılar giymişti. Evlilik yüzüğü dışında takısı yoktu. Diğer yandan Kazumi'nin üzerinde bacaklarım sergileyen bir mini etekle yarım kollu bir bluz vardı. Bacaklan uzun ve çıplaktı, ayağına bir terlik geçirmişti. Etek parıltılı ve siyahtı; bluzu ise siyah beyaz geometrik desenlerle süslüydü. Biçimli göğüslerinin arasından sarkan zincirin ucunda bir haç görünüyordu. Omuzlarına gelen saçları kestane rengine boyanmıştı. Saçlarım kulaklarının arkasına atmıştı ve kulağında küçük, altın bir küpe parüdıyordu.

Çikako'nun zamanında bile bazı üniversite öğrencileri bu şekilde giyiniyordu. Yine de on altıon yedi yaşlar arasındaki öğrenciler arasında bu giyim tarzı pek yaygın değildi. Sonuçta Kazumi Tokoroda farklıydı. Prestijli, özel bir kız kolejine gidiyordu ve sınıfın en parlak öğrencileri arasındaydı. Devir değişmişti.

Çikako Işizu öne doğru yürüyerek annekızı karşıladı. "Geldiğiniz için çok teşekkürler."

Bakışlannı Çikako ile Memur Fuçigami arasında kaydıran Ha rue, onları gördüğüne sevinmişti. "Geç kaldık, kusura bakmayın."

"Pek geç sayılmaz. Hâlâ beş dakikanız var." Çikako neşeyle gülümsedi ve Kazunı i'ye döndü. "Seni okulundan alıkoyduğumuz için üzgünüz."

Annesinin arkasına doğru yanaşan Kazumi Çikako'yu görmezden gelerek Memur Fuçigami'ye sordu: "Ee, nerede toplanıyoruz?"

Cevap seri olmuştu. "Beni takip edin."

"Ehem, ben..." Harue ürkmüş görünüyordu. "Onu yalnız bırakmamın iyi bir fikir olduğuna emin misiniz?"

İki kadın memur da ağzım henüz açmamıştı ki Kazumi araya girerek, "Şimdiden yetti! Kaç kere söylemeleri gerek? Yanımda durup her şeyden şikâyet etmene dayanamıyorum."

Yumuşak bir geçişle anne ile kızın arasına giren Çikako, Harue'yi kolundan tuttu. "Memur Fuçigami" dedi, "Kazumi'ye yukarıya kadar eşlik eder misiniz? Bu arada annesine göstermek istediğim bazı şeyler var."

Çikako, Kazumi'nin annesi Harue'yi Trafik Birimi'nin önünden geçirerek küçük bir toplantı odasına götürdü. Eski bir masanın üzerinde Eşya Odası'ndan getirilen çeşitli nesneler vardı. Giysiler, ayakkabılar, bir mendil, bir not defteri, dosyalar...

Harue eşyalara şöyle bir bakınca irkildi.

"Bunlar, evrak çantasından çıkanlarla birlikte eşinizin eşyaları." Çikako, geriye çektiği sandalyeyi kadına sundu. "Soruşturmaya katkı sağlamak için eşinizin işyerindeki masasından ve çekmecesinden bazı eşyaları da getirdik. Onlan geri vereceğiz fakat hangilerinin eşinize, hangilerinin firmaya ait olduğundan emin olamadık. Yardım edebileceğinizi düşündük."

Kadın, "evet, anlıyorum" dedikten sonra elini ağzına götürdü ve başını birden fazla kez salladı.

"Olası hataları önlemek için bu eşyalara göz atma inceliğini göstermenizi rica ediyoruz. Bunlardan bazıları eşinizle ilgili anılan canlandıracağı için üzgünüm. Lütfen bunlan inceleyin. Rahatınıza bakın, acelemiz yok." Sonra da odanın köşesindeki dahili telefonu gösterdi. "İstediğiniz an 221'i tuşlayarak bana ulaşabilirsiniz. Eğer meşgulsem, Memur Fuçigami'yi yollannı."

"Peki, tamam."

"Size soğuk bir şeyler getireyim mi?"

"Teşekkür ederim, böyle iyi." Harue'nin gözleri dolmuştu. "Kusura bakmayın."

"Kusura bakacak bir şey yok. Elimizden geleni yapmamıza rağmen eşyalardan bazılan inceleme sırasında hasar görmüş olabilir. Bu arada eşinizin kıyafetlerinin hepsi burada değil, bazılarını delil olarak elimizde tutuyoruz."

"Tabii, tabii, anlıyorum." Harue, küçük deri çantasından çıkarttığı mendille gözlerini sildi. Rengi solan mendil, görevini gereğince yaparak kadının gözyaşlarını bir kez daha emmişti.

"Dedektif Işizu." Kadının sesindeki titremeyi fark eden Çikako, kibarca kadının yanına oturdu.

"Evet?"

"Kızım Kazumi, katili teşhis edebilecek mi gerçekten? Polis, ona şüphelileri gösterecek, değil mi? Televizyonlar, Bayan Imai'nin arkadaşlarından birinin zan altında olduğunu söylüyor ama hikâye bununla bitmiyor, öyle değil mi? Bu yüzden de Kazumi'nin ifadesine ihtiyacımz var. Bugün kaç şüpheli olacak? Kazumi onlan teşhis edemezse ne yapılacak?"

Çikako, gülümsemesiyle teskin etti onu. "Kızınızın ifadesine ihtiyaç duyduğumuz doğru, Bayan Tokoroda. Fakat bugün net bir sonuç elde edemesek de soruşturma hız kaybetmeyecek, inanın bana. Merak etmeyin siz."

"Onlarla yüz yüze gelmeyecek, değil mi?"

"Pek sayılmaz. Kazumi'yi göremeyecekler. Onu tehlikeye atmayız."

Harue, mendilini katladı. "Kazumi'nin katili gördüğü gazetelerde çıkmadı. Haberlerde de izlemedim."

"Evet, bu bilgiyi açıklamadık. Kazumi güvende." Çikako, Harue'nin koluna hafifçe dokundu. "Hem kızınızın gördüğü kişinin gerçek katil olduğu da kesin değil. Eşinizle öyle ya da böyle alakası olan herkesten haberdar olmak istiyonız sadece bağlantı ne kadar zayıf olursa olsun. Kazumi'den yardım istememizin sebebi bu."

Harue, masanın üzerinde duran nesnelere şöyle bir baktıktan sonra düşük bir ses tonuyla, "Çok kızgın."

"Kazumi mi?"

"Ee, evet. Babası öldürüldüğü için kızgın. Katile çok öfkeleniyor." Başım sallayarak hızlıca ekledi, "kocamı öldüren kişiyi ben de aşağılık buluyorum elbette. Ama olaylar beni o kadar dağıttı ki... Onun ölümüne bile alışamadım hâlâ... Bu çok... şok edici. Beynim bunu kabullenmeye çalışıyor. Sanırım güçlü biri değilim. Henüz öfkelenecek duruma gelemedim."

Çikako, "hisleriniz gayet normal" dedi sakince. "Sizin yerinizde olsaydım, ben de aynen bu şekilde hissederdim."

"Sizin gibi bir polis memuru mu?"

"Biz de herkes gibiyiz. Siz kesinlikle zayıf değilsiniz."

Harue'nin gözünden aşağı süzülen bir yaş eline damladı.

"Kazumi güçlü."

"Evet, yaşından büyük davranıyor."

"Siz de görüyorsunuz, benden daha zeki bir kız. Babasına çekmiş. Bana karşı neden saldırgan olduğunu biliyorum çünkü sürekli etrafında ağlayıp zırlamamdan, kendimi kaybetmemden, sersemce davranmamdan rahatsız oluyor."

Muhtemelen Harue'nin hayatında bu konuları konuşacak biri yoktu. Çikako, kadınla kalıp dinlemeye karar verdi.

"Katili bulup ona hesabım soracağına yemin ediyor."

"Ciddi misiniz?"

" 'Yemin ederim ki intikamımı alacağım. Bunu yapanı bulup öldüreceğim' diyor."

"Bunu size kendisi mi söyledi?"

"Bana değil, yani bu kadar açık şekilde değil. Onu bir arkadaşıyla telefonda konuşurken duydum aslında erkek arkadaşı. Oldukça hararetli konuşuyordu ve bu sözleri sarf etti. Cep telefonu kullanıyor. Biliyorsunuz, o telefonlarla evin her yerinden konuşuluyor. Kulak misafiri oldum sadece."

"Ne zaman oldu bu?"

"Birkaç gün önce."

"Erkek arkadaşının adı neydi?" Çikako çocuğun ismini ve yüzünü hemen zihninde canlandırmasına rağmen, hatırlamaya çalışıyormuş gibi yaptı.

"Adı Tatsuya İşiguro okul arkadaşlarından birinin aracılığıyla tanıştılar. İyi bir çocuk. Aslına bakarsanız çocuk denemez Kazu mi'den büyük. Yanılmıyorsam yirmi yaşında."

"Kazumi'nin ondan bahsettiğini hiç duymadım ama Memur Fuçigami biliyordur. Sanınm ciddi bir ilişkileri var, doğru mu?" Çikako, gülerek devam etti. "Birbirlerine deli oluyorlar galiba?"

Harue hafiften güldü. Gözleri kızarmıştı. "Onu bir iki kere gördüm. Gerçi eve hiç gelmedi. Kazumi'yi almaya geldiğinde görebildiğim kadarıyla."

Çikako başını olumlu anlamda salladı.

"Kazumi ona her şeyini anlatıyor. Babasına olanlarla ilgili benimle tek kelime etmedi ama o çocukla konuştuğunu hissediyorum. Yoksa bu sabah evden çıkana kadar onunla telefonda ne konuşabilir ki? Bir şeylere hazırlanıyor. Katili kendi elleriyle yakalamaya kararlı sanki."

Çikako kibarca, "onu fazla heyecanlandırmamaya dikkat etmeliyiz. Bu her şeyi daha da zorlaştırır."

Harue, düz bir ses tonuyla devam etti. "Benden destek almaya yanaşmıyor. Ama onu anlayabiliyorum. Onun kadar güçlü olamadığım için böyle yapıyor."

Kadm çok yalnız görünüyordu. Bir süre sustu. Çikako da kadının sessizliğim paylaşmıştı. Odamn sessizliği Harue'nin üstüne çökerken Çikako'nun uzattığı el kadına destek oldu.

Çikako, bu incinmiş, endişeli ve yas tutan kadın için başka bir şey yapamıyordu. Elinden daha fazlasının gelmemesi hem öfkelendirici hem sinir bozucuydu. Ama polislik ona bir şeyi öğretmişti: insanlara yardım ve hizmet etmek için gösterilen kararlılık yeterli olmuyordu. Yeterlilik diye bir şey yoktu her zaman daha fazlası gerekliydi. Aslına bakılırsa bir polisin ihtiyacı olan şey, eli kolu bağlandığında bile sabırlı olmayı başarabilmekti.

Kısa bir duraklamadan sonra Harue tekrar özür diledi. "Böyle davrandığım için beni affedin."

Çikako ayağa kalktı. "Şimdi iyi misiniz?"

"Evet, kusura bakmayın."

"Bu eşyalara bugün bakmak sizin için çok zorlayıcı olacaksa başka bir gün de yapabileceğinizi biliyorsunuz."

"Sağ olun, şimdi daha iyiyim." Gözlerini sildi, mendilin kenarını hafifçe burnuna dokundurdu ve pozisyonunu dikleştirdi. Sonra da elini, ölen kocasının eşyalarının arasına uzattı.

"İşi biter bitmez Kazumi'yi yanınıza getireceğim, merak etmeyin." Bunu söylemesiyle beraber Çikako odadan çıkarak koridora yöneldi. Kapıdan Trafik Birimi'ne uğrayarak, memurlardan birinden Harue'ya yarım saat içinde bir fincan kahve götürmesini istedi. Ardından merdivenleri çıkmaya başladı.

Çikako, Tokoroda'ların iş yerinde tanıştıklarını hatırladı. Özenilen bir çift olmalıydılar. Sevimli, sakin Harue genç bir kızken muhtemelen erkeklerin içgüdüsel olarak korumak istediği kadınlardandı. Ryosuke Tokoroda'yı çeken şey bu muydu? Karısı hakkında gerçekte ne düşünüyordu acaba? Genç kızları kollamaktan ve onların güvenini kazanmaktan mı hoşlanıyordu? Belki de, bir zamanlar kansına gösterdiği ihtimamı şimdi genç kızlara gösteriyordu. Yenisini almak için eski evini satmaya hazırlanan Tokoro da'ya bir şans verilse, karısını da genç bir kızla değiştirir miydi?

Düşüncesi bile sinir bozucuydu. Çikako omuzlannı dikleştirdi ve tüm bunlan bir kenara bırakarak kendini toparladı.

Çikako Işizu'nun, Ryosuke Tokoroda davasıyla doğrudan ilgisi yoktu. Görev alanı Suginami bölgesinde değildi. Metropolitan Po lis Departmanından küçük bir bölgeye transfer olmak görülmedik bir durum değildi; bunun çeşitli sebepleri olabilirdi. Çikako ise rütbesi düşürüldüğü için buradaydı. Doğrudan Suginami'ye yollanmadan önce Marunouçi bölgesindeki Kriminal Birimi'ne atanmış, burada çoğunlukla ofis işi yapmıştı. Sonra, resmi olarak Kriminal Birimi'ne bağlı olmakla birlikte "emre karşı gelen görevli" pozisyonunda Suginami bölgesine transfer edilmişti. Burada yine evrak işleri yapıyor devam eden soruşturmaların takip ve destek görevini yürütüyordu.

Dört yıl önce MPD devriye biriminde çalıştığı sırada gerçekleşen "şaşılası" olaylar dizisi birçok insanın hayatına mal olmuştu. O zamanki koşullar altında Çikako davayı çözmek için insan olarak üzerine düşeni yapmış, bu sırada resmi sorumluluklarını ihmal etmiş ve neticede merdivenin alt basamaklarına düşmüştü.

Yine de, etrafındaki insanların sandığının aksine, gördüğü muameleye öfkelendiği veya gücendiği yoktu. Kriminal bir davada plana aykırı hareket etmek ve bunun neden olduğu durumlar polislik mesleğinde alışıldık şeyler değildi. Böylece Çikako, görev başındayken sivil hayattaki gibi davranamayacağı gerçeğiyle yüz leşmişti. Her şeye rağmen, yaptığı şeyin doğru ve insancıl olduğu fikrindeydi. Hem zaten polis biriminin az çok tecrübe ettiği karanlık yanlarından zaman ve mekân olarak uzaklaşmak Çikako için en uygun sonuçtu.

Gel gelelim, Çikako Suginami Polis Merkezi'nde aktif görevdeyken de aynk otu olmaktan ve "bizim tayfa" mn dışında kalmaktan kurtulamamıştı. Bütün bunlara rağmen Tokoroda'ların evinin çevresinde oluşturulan kordona destek vermesi için yapılan acil çağn onu çok şaşırtmıştı.

Çikako'nun şefi davada bir kadının yardımına ihtiyaç duyulduğunu, bir ev hanımına mahalleden birinin cenazesinde bulunmasını rica eder gibi söylemişti. (En azından Çikako böyle düşünmüştü.) Buluttan nem kapmanın faydası yoktu, dolayısıyla işi kabul etmişti. Somadan anlaşıldığına göre, ailelerinin direğini kaybettikleri için gergin ve savunmasız olan Bayan Tokoroda'yla kızının acil olarak polis ekiplerince korunması gerekiyordu. Tatsız bir görev değildi. Dolayısıyla hemen işi kabul etti ve beraber çalışacağı Memur Fuçigami ile tanıştırıldı.

Ryosuke Tokoroda cinayetinin üstünden daha üç gün geçmeden adamın Şibuya'da öldürülen Naoko Imai'yle alakalı olduğu ortaya çıkmıştı. Soruşturma birimleri, ortalıkta gezen bir seri ka til ihtimaliyle çalkalanıyordu. Buna rağmen Tokoroda'ların kaldığı evin polis desteğiyle korunması kararı soruşturma ekiplerince değil, Kazumi'nin doğrudan talebiyle alınmıştı.

Genç kızın söylediğine göre birkaç aydır telefondan rahatsız ediliyor ve okuldan dönerken birileri tarafından takip ediliyordu. Telefondaki ses genç bir erkeğe aitti ve kendisini takip eden kişi, gördüğü kadanyla, yirmi yaşından fazla değildi. Büyük ihtimalle arayanla aynı kişiydi.

"Olanları babama anlattığımda çok endişelendi ve bazı sabahlar beni metro istasyonuna kadar bıraktı. Arkamızda kimse yoktu fakat sonra bir uyarı telefonu daha geldi. Peşime babamı takmakla güvende olduğumu sanıyorsam bir daha düşünmemi söyledi."

Kazumi'nin tüylerini ürperten bu konuşmanın ardından birkaç hafta hiçbir gelişme olmamış, genç kız olanları unutmaya başlamıştı ta ki babasının başına gelen korkunç olaya kadar.

Onu takip edenin kim olduğuna dair hiçbir fikri yoktu. "Erkek arkadaşımla aramız iyi. Ondan önce çıktığım veya takıldığım çocuklarla da hiçbir sorunum olmadı. Yani bence bunun tek bir anlamı var. Hiç tanımadığım, kendi fantezi dünyasında yaşayan biri olmalı. Ama sonra tekrar düşünmeye başladım ya adam babamın öldürülmesiyle alakalıysa?"

Soruşturma ekibindekiler Ryosuke Tokoroda cinayetinin bağımsız bir olay olmadığım düşündükleri için, Kazumi sırf babasından yardım istedi diye Bay Tokoroda'yı öldüren biri manzaraya tam olarak oturmuyordu. Tuhaf olaylar devam ediyordu. Cinayetten hemen sonra yaşanan gelişmeler araştırmaya değerdi. Bu yüzden Bay Tokoroda'nın dul kalan eşme ve kızma bir koruma yollandı ve ev takibe alındı. "Bir kadının yardımı" işte tam burada gerekiyordu.

Kazumi'yle ilk karşılaşmasında Çikako, kızın inanılmaz derecede korkmuş olduğunu düşündü. O sırada kızın duyduğu korku öfkesini bastırmış, bütün ruh sağlığım etkilemişti.

İlk karşılaşmalarında yaş farkı konuşmuş ve Çikako, Harue Tokoroda ile samimi bir diyalog kurarken Kazumi, Memur Fuçiga mi'ye ısınmıştı. Görevleri, annekızı tehlikeden korumak olmasına rağmen, evdeki atmosfer oldukça rahattı. Memur Fuçigami alışveriş gibi dışarıdaki işlerde genç kıza eşlik ediyor, Kazumi evde kalması için rica ettiğinde arkadaşıymış gibi onun odasındaki kanepede yatıyordu.

Cinayet soruşturmaları ortak yürütülmeye başlandığında Çikako ve Memur Fuçigami hâlâ Tokoroda evini kolluyordu. Yaklaşık bir hafta sonra güvenlik plam değiştirildi ve evin civarına düzenli olarak devriye aracı yollanmakla yetinildi.

Bu karar, cinayet soruşturma birimi tarafından tek taraflı olarak alınmamıştı tabii ki; Tokoroda'lar polis korumasının artık gerekmediğini kendileri söylemişti. Soruşturmanın lideri Başmüfettiş Şimocima'ya göre, ne Fuçigami ne de Çikako orijinal ekibin bir parçası olmadıkları için devriye görevini devam ettirmelerinde ve her ihtimale karşı bir süre daha ortalığı kolaçan etmelerinde fayda vardı. Ama o sıralar oldukça keyifsiz görünen Kazumu Tokoroda, peşindeki sapığa dair verdiği ifadelerden geri adım atmaya başlamıştı. Kadın polislerin gözetimi boyunca ne bir telefon gelmiş ne de ortalıkta dolanan birilerine rastlanmıştı. Etraf sütlimandı.

Kazumi'yi rahatsız eden kişinin, sıkı polis önlemlerinden çekindiği için ortalarda görünmemesi anlaşılır bir durumdu. Soruşturma ekibinin gözleri şimdi Bayan A'ya çevrilmiş, söz konusu sapık kayda değer bir araştırma konusu olmaktan çıkmıştı. Cinayet, Kazumi'yi hedef alan biri tarafından işlendi diyelim: adam neden doğrudan kıza saldırmak yerine, onu ıskalayarak babasım öldürmek isterdi ki? Hiç mantıklı değildi. Bayan A'ya karşı yürütülen araştırma daha acil ve öncelikliydi.

Harue Tokoroda, polis koruması konusunda kızıyla çelişmek istemese de birdenbire tek başlarına kaldıkları düşüncesi onu ister istemez kaygılandırmıştı; acaba Çikako'ya danışması doğru olur muydu? Çikako, istediği an onunla kontağa geçmesi için kadına ısrar etmişti. Polis koruması sona erdikten sonra bile hemen her gün eve uğrayarak Harue ile zaman geçirmişti. Çikako, soruşturmada resmi görevli olmadığı için bu tür fırsatlar yaratabiliyordu. Hem kadının yanında biraz daha fazla kalmak fena fikir değil diye düşünüyordu. İşin hazin tarafı ise, bu tür bir ilginin en az soruşturmanın devamı kadar elzem olmasına rağmen, teşkilatın bu ihtiyacı es geçmesiydi.

"Beni takip eden birinden korkmuyorum artık. Konuyu gündeme getirdiğim için de üzgünüm." Kazumi bu sözleri sarf ettikten sonra gerçekten de korkularından sıyrılmış gibiydi. Artık öfkesi çok daha net görülüyordu. Hislerindeki bu değişim, Kazumi'nin katil olarak Bayan A'yı görmeye başlamasından kaynaklanıyor olmalı, diye geçirdi aklından Çikako. Neredeyse kendi kızı yaşındaki biriyle gizli kapaklı sürdürdüğü ilişki Tokoroda'nın sonunu hazırlamış olabilirdi: Kazumi için bu varsayım kolay hazmedilir türden değildi. Yine de Bayan A tutuklanana kadar sabırla bekleyecekti.

Ama çok geçmeden Kazumi, yepyeni bir ifadeyle ortaya çıkmıştı. Anlattığına göre son altı ay boyunca babasını kasabanın farklı yerlerinde, yanında yabancı insanlarla görmüştü.

"Bir pazar günü tren istasyonunun karşı durağında tanımadığım biriyle beraberdi. Bir keresinde de annemin sık sık alış veriş yaptığı süpermarketin otoparkında arabada duruyordu, pencereden biri ona doğru eğilmişti. Bir şeyler konuşuyorlardı. Bir de, iki kez ev telefonundan onu sordular, dışanda olduğunu söyleyince hemen kapattılar. Bir keresinde (ilk telefondan mı yoksa ikincisinden sonra mı hatırlayamıyorum) telefonu kapıttım ve pencereden dışarı baktığımda çitlerin orada dolaşan birini gördüm. Üçüncü yabancıydı bu. O zamanlar babamla ilgili bu tür şeyler düşünmüyordum tabii. Birine adres tarif ettiğini, eski bir arkadaşına rastladığını falan düşünmüştüm. Telefon konusu garipti ama somasında hiçbir şey olmadığından üstüne gitmedim. Konudan anneme veya babama bahsettiğimi hatırlamıyorum."

Dedektifler bu yeni ifadeyi rapor ederlerken, bir yandan Ryosuke Tokoroda'nın bilgisayarını inceliyorlardı. Araştırmanın sonunda, Ryosuke Tokoroda'nın akrabaları ve iş arkadaşlan dışında, internette de bir dizi bağlantısı olduğu ortaya çıkmıştı.

Dizüstü bilgisayan, Tokoroda'nın sanal alemde yapıp ettiği her şeyin detaylı kaydım tutmuştu. E-posta arkadaşları ve iş arkadaşlarıyla yaptığı zararsız yazışmalar sıradan ve önemsizdi. Görünüşe bakılırsa Naoko Imai'yle internet ortamında yazışmamıştı. Kızın ismi kayıtlarda geçmiyordu. (Arkadaşlarının söylediğine göre Imai cep telefonundan mesajlaşmayı tercih ediyor, bilgisayarlarla ilgilenmiyordu.)

Soruşturma ekibi, Ryosuke Tokoroda'nın genç kızlar bulmak için arkadaşlık sitelerine takıldığım düşünmüştü. Beklentilerinin aksine, dizüstü bilgisayarda bu tür bir aktiviteye rastlanmamıştı. Bulduklan şey kimsenin aklına gelmezdi.

Ryosuke Tokoroda, internet üzerinde alternatif bir "aile" yaratmıştı.

Biri kız biri erkek iki çocuk ve bir eşten oluşan dört kişilik bir gölge aile. Birbirlerine "Baba", "Anne", "Kazumi", ve "Minoru" diye hitap eden grup sürekli birbirlerine e-posta gönderiyor, aynca çevirimci olarak da yazışıyordu. Tanışıklıkları, internetle sınırlı da kalmamıştı; dörtlü en az bir kez yüz yüze buluşmuştu. Üstelik Tokoroda, Kazumi'yi tekrar görmek istediğini belirten bir e-posta yollamıştı.

Polis, hemen Harue Tokoroda'yı kontrol etti fakat "Anne" takma adı ona ait olmadığı gibi "Kazumi" ismi de gerçek Kazumi Tokoroda değildi. Bu noktada annekız tam bir uzlaşma içindeydi: Ryosuke Tokoroda'nın bu tür bir maskaralığa kalkışacağı ikisinin de aklının ucundan geçmemişti. Bu arada Harue internet hakkında hiçbir şey bilmiyordu ve ilk etapta dedektiflerin neden bahsettiğini anlamakta zorlanmıştı.

"Ona yetmemişiz anlaşılan" dedi Kazumi. "Sanki kendi bize yetiyordu da." Genç kız saldırganca devam etti, "hiç tammadığı insanlarla evcilik mi oynuyormuş? Dalga mı geçiyorsunuz siz? Bizden uzaklaşmasının sebebi bu muymuş? Tanrım! Nasıl bir şey bu? Kim bilir aklından neler geçiyormuş!"

Sinirlenmesi doğaldı. Çikako, Ryosuke Tokoroda'nın ölmüş olmasına lanet etti. Şu an hayatta olmalı ve Kazumi'nin öfkesiyle yüzleşmeliydi. Her halükarda, bir adamın ölmesinin bu kadar derin sırları birbiri ardına ortaya çıkarması pek rastlamr bir durum değildi.

"Onu öldüreni bulmamz lazım. Bayan A mıydı kimdi? Onunla konuşmak istiyorum."

Çikako, kızı yatıştırmaya çalışarak henüz emin olmadıklarını söyledi.

Kazumi'nin gözleri ısrarcı bir meydan okumayla panldadı. Konuşurken yumruklarını sıkıyordu. "Peki o zaman, emin olur olmaz bana haber verin, tamam mı? Ona soracak küçük bir sorum var. 'Babamı neden öldürdün? Seni, onu öldürmeye iten şey ne? Sana ne yaptı?' Bunu bilmeye hakkım var, değil mi? Babam öldüğünden beri, ruhumuzun bile duymadığı korkunç şeyler öğrendik. Bu çok aşağılayıcı ve insanın canını yakıyor. Ve midemi bulandırıyor."

Gayet anlaşılır bir talepti. Yakınmakta da haklıydı. Çikako kıza bu soruların yamtlanm vermeyi çok istiyordu.

Ama bunun için önce katili yakalamaları gerekiyordu.

Çikako, ortak soruşturma ekibinin çılgınlar gibi Bayan A'nın üstüne gittiğini ve onu konuşturmaya çalıştıklarını biliyordu. Vardıkları çıkarımdan bir nebze olsun rahatsız değiller miydi acaba? Doğru yaklaşım bu muydu? Gerçek motivasyon ve katil başka bir yerde de olabilir, diye düşündü Çikako. Belki de Ryosuke Tokoroda'nın gizemli hayatında. Bu alanı keşfe çıkmamak yanlış bir başlangıç değil miydi?

Kazumi'nin, Ryosuke Tokoroda'nın yanında gördüğünü iddia ettiği kişiler neden onlann üstüne eğilmiyorlardı? Neden bütünüyle Bayan A'ya yükleniyorlardı?

Çikako bunları düşünüp dururken, bugünün toplantısını duyuran bildiri geldi. Bu sayede, küçük bir zümre olsa da bazı araştırmacıların kendisiyle aynı kaygıları taşıdığım öğrendi. Konuşmaları dinlerken, bazı dedektiflerin çok daha fazla şüphelendiklerini fark etti. Harue ve Kazumi için yüreği sızlıyordu.

Bugün burada olmasımn sebebi işte buydu.

Ofis memuru Etsuro Takegami ile karşılaşmak büyük sürpriz olmuştu ve onun Nakamoto'nun yerini alacak olmasına şaşırma mıştı.

Dedektif Akizu, Takegami'yle geçmişini yanlış yorumlamışa benziyordu; onunla hiçbir şekilde kişisel bir yakınlığı olmamıştı ve Takegami'nin kendisine hayran olduğu fikri de zırvalıktı. Çikako, ondan üç yaş büyüktü ve tanıştıklarında ikisi de evliydi. Romantizmin en ufak pırıltısı bile yoktu. Beraber çalışmaya başlayınca, aralarında bir bağ oluşmuştu. Somasında, ikisi de farklı yollan seçmişti. Yine de Takegami'yi bıraktığı gibi bulmak hoşuna gitmişti. Bu dürüst, sert adamın gözünde de çok fazla değişmemiş olmayı umuyordu.

Aklına bir şey takıldı. Belli bir şekilde görünmek mi, belli bir şekilde olmak mı gerçek olan hangisiydi? Ryosuke Tokoroda'nın görüneni ve gerçeği neydi? Kızının öfkesi onun için anlaşılır bir şey miydi?

Evet, Kazumi'nin hiddeti her geçen saniye artıyordu, annesinin dediği gibi. Kazumi'yi lobide gördüğünden beri kızın yüzündeki öfke ve hayal kınklığı görmezden gelinmeyecek kadar belli ediyordu kendini. Gizleyemediği bu öfkesi, biraz da yaşının küçüklüğünden kaynaklanıyordu. Bütün bu sırlar ne olacaktı? Kim bilir, belki bugünkü görüşmede her şey bir bir dökülecekti ortaya.

6

Bu, Takegami'nin Kazumi'yle yaptığı ilk görüşmeydi. Kızın ifadelerini kayda geçirmiş, rapor tutmuş ve onlan bir güzel çalışmıştı fakat böyle yüz yüze hiç gelmemişti, genç kızın gözlerine ilk kez bakıyordu.

Kazumi parlak bir öğrenciydi ve Takegami'nin edindiği ilk izlenim, onun kıvrak zekâlı bir genç kız olduğuydu. Gergin görünüyordu; kısa ve renksiz bir tanışma olmuştu. Zaten Takegami'nin şefkatli ve babacan polisi oynayacak hali yoktu. Hiç o ruh hali içinde değildi. Bu aklı başında kızın ilgi veya nezaket beklediği yoktu. Sanki kati ve resmi bir yaklaşım bekliyordu. Takegami de aynen öyle davrandı.

"Odaya sırayla üç kişi çağıracağım ve her birine sorular soracağım."

Kazumi sessizce başım salladı.

"Üçü de babanla e-posta yoluyla yazışmış. Bu insanlann isimleri, yaşlan, ne tür insanlar oldukları veya babanla nasıl bir alaka kurduklannı sana tek tek anlatmayacağım; sorgulama sırasında bunlar kendini gösterecek."

Sonra Takegami'nin yüzü biraz yumuşadı. "Sana bahsettiklerini tahmin ediyorum fakat tekrar vurgulamak istiyorum; burada olmanın nedeni, birazdan içeriye girecek insanlann ne diyeceğini öğrenmekten çok nasıl diyeceklerine dikkat etmen. Sesleri, ta vırlan, mimikleri ve benzeri şeyler. Dolayısıyla, soracağım sorular veya onlann vereceği cevaplar dikkatim dağıtmasın. Anlatabildim mi?"

Kazumi yine başıyla sessizce onaylamıştı. Takegami merak ediyordu, bu kız baş hareketi yerine ağzını açsa ne diyecekti? "Evet mi, "peki" mi, "tamam" mı?

"Gergin olmalısın? Her şey yolunda mı?"

Kazumi bakışlarını indirdi ve eliyle ferahlamaya çalışır gibi bir hareket yaptı. "Burası çok sıcak."

"Havalandırmayı açmalarım söylerim." Tokunaga ayağa kalktı ve koridora çıktı.

Tokunaga çıkar çıkmaz gözlerini kapıya çeviren Kazumi duygusuz, kati bir ses tonuyla, "Dinleyin beni, birazdan gelecek insanlann babamla sadece 'masum e-posta yazışmalari yaptıklan nı söylemeye kalkamayın, tamam mı? Gerçek neyse, doğruca söyleyin. Birazdan "Anne", "Minoru" ve "Kazumi" takma adlı kişiler gelecek, öyle değil mi?" Sözünü bitirdiğinde gözlerini Takega mi'ye kilitlemişti.

"Evet, doğru" diye yanıtladı Takegami. "Önyargılı olmamanı istemiştim, bu yüzden söylemedim."

"Gördüğünüz gibi, o kadar aptal değilim." Bu kelimeleri jilet keskinliğinde sarf ettikten sonra kafasım biraz yana çevirip, "ee, ben başka bir odada mı olacağım?"

"Evet, çift taraflı aynanın arkasındaki odada. Orada olduğunu bilmeyecekler." Takegami aynaya doğru yürüdü. "Bu konuda endişelenmene gerek yok."

Kazumi aynanın yanına giderek ona parmağıyla dokundu. "Televizyonda polis filmleri izlemiştim. Suçlulan konuşturmak için bu düzenekleri kuruyorsunuz."

"Her zaman değil. Aslında bugün yapacağımız şey biraz farklı."

"Onlan duvara sırayla dizeceksiniz, değil mi?" Sonra birden arkasını döndü. "Sonra da sağa sola dönmelerini falan isteyeceksiniz, yanılıyor muyum?"

"Bu dava için, uygulayacağımız yöntemin sana biraz karışık geleceğini düşünüyoruz."

"Hım." Kızın bakışlannda küçümseyici bir hava vardı. Sanki o cümleyi tekrar kuruyordu: aptal değilim.

"Bir nokta daha var. Sana zaten söylemiş olmalılar ama her ihtimale karşı tekrarlıyorum, göreceğin üç insandan birini tanıman ve net şekilde hatırlaman, o kişinin babanın öldürülmesiyle direkt bağlantılı olduğu anlamına gelmez. Yani kendini sıkmana gerek yok."

"Sıktığım falan yok, sakinim."

Takegami hafifçe gülümsedi.

Kazumi çift taraflı aynanın dibine kadar sokuldu, neredeyse burnu cama değecekti. "Gerçekten diğer taraf görülemiyor yani öyle mi? Normal bir aynadan farkı yok."

"Evet, söylediğim gibi."

"Buraya gelecek insanların her birinin polis filmlerinde böyle odalar gördüklerini ve camın arkasında birilerinin olduğunu akıl edeceklerini düşünmediniz mi peki?"

"Camın arkasından seyredildiklerini bilebilirler ama onun sen olduğunu anlayamazlar."

Kazumi, kapıda bekleyen memur Fuçigami'ye dönerek, "biliyor musun, dünden beri hafızamı netleştirmek için her yolu deniyorum".

Memur, Takegami'ye hızlı bir bakış attıktan sonra, "gerçekten mi? Nasıl gidiyor peki?" diye sordu.

Kazumi, cımbızla incelttiği kaşlarım çattı ve suratını astı. "Galiba kötü gidiyor. Ben hatırlamaya çalıştıkça, görüntüler uzaklaşıyor."

Memur Fuçigami, yatıştırıcı bir sesle, "bu çok normal" dedi. "Bence en iyisi fazla zorlamamak. Akışına bırak."

Takegami araya girerek, "eğer istemiyorsan, hemen burada kesebiliriz" teklifinde bulundu.

Kazumi'nin tepkisi katiydi. "Hayır, hayır. Yapacağım." Başını sağa sola salladığında, kestane rengi ipeksi saçları dalgalanıyordu. "Ben gayet iyiyim, gerçekten. Yapabilirim."

"Peki o zaman. Yine de kendini fazla zorlama. Bitirmek istediğinde söyle yeter. Zamanı hiç önemli değil."

"Tamam. Ama bir şey soracağım" Bakışları yoğunlaşmıştı. "Ya onlara bir soru sormanızı veya belli bir şekilde durmalarını istersem? Ne yapmam gerekiyor?"

Takegami başını hafifçe çevirerek kulağını gösterdi. "İşitme cihazına benzeyen şu nesneyi görüyor musun? Bu bir kulaklık. Gerektiğinde sizi duyabileceğim. Aklına bir şey geldiği anda memur Fuçigami veya Dedektif Işizu'ya söyleyebilirsin. Aynı zamanda burada konuşulan her şeyi yüksek aktanmlı bir mikrofon sayesinde duyabileceksin."

Kazumi gülümsedi. Sonunda içi rahatlamış gibiydi. Başlamadan önce lavaboya gitmek istediğini söyledi ve memur Fuçigami'yle birlikte çıktı. İki bayan odayı terk ettiğinde, Tokunaga geri geldi. Kalın kaşlarını havaya kaldırarak, "kaç yaşmda demiştin?"

"On altı."

"Söylemesen yirmi sanırdım. Makyaj yapmayı iyi becermiş. Görünüşü, konuşma tarzıyla çelişiyor gibime geldi. Biraz kaba değil mi?"

"Ne bekliyordun? Bugünlerde böyle şeylere takılırsan bir santim yol kat edemezsin" dedi Takegami.

"Hangi yolmuş o? Kadınlara çıkan yol mu?" diye sordu Tokunaga takılarak.

"Hım evet. Seni hâlâ evermedik değil mi."

"Evermek mi? Evlendirmek yani? Yapma dostum, bu kelimeyi bugünlerde kimse kullanmıyor artık."

"Evlenemeyen erkekler tarafından kuşatılmış durumdayım. Sayılan gittikçe katlanıyor."

"Hepimiz senin kızının peşindeyiz. Noriko'ydu, değil mi? Yeni bir sevgili arıyormuş diye duydum."

"Nerden duydun?"

"Galiba Kıçkafa'dan."

Takegami pek oralı olmamıştı. Oturdu. "Kim, Akizu mu? Kızıma kimin talip olduğunu bilmiyorum ama Akizu'dan şüpheleniyorum. O kadın senin bu kadın benim, ha bire sevgili değiştiriyor. Buna da 'aşk düellosu' diye isim takmış."

"Pek şaşırdığımı söyleyemem."

Takegami, kızının yüzünü getirdi aklına. Benim Noriko'm, şu an Kazumi Tokoroda'nın baktığı gibi baksaydı, bu ne anlama gelirdi acaba? Bir sorgu odasına alındığında ve çift taraflı aynanın arkasına oturtulduğunda tepkisi ne olurdu? "Kızım için elimden gelen her şeyi yaptım" diye mınldandı Takegami. "Ama o şimdi bir polisle çıkıyor."

Tokunaga ıslık öttürdü.

"Üniversiteden bir erkek arkadaşı vardı. Çocuğu bu yeni adam için terk etti. Daha iki gün olmadı."

"Tutkulu bir genç kadına benziyor. Keşke onun gibi kadınlar etrafta daha çok olsa."

"Bunun adı tutku mu bilemiyorum fakat önceki erkek arkadaşının bu yeni polis heriften daha yakışıldı olduğunu söyleyebilirim."

"Dış görünüş ne erkekler için önemlidir, ne de kadınlar için" diye alıntıladı Tokunaga. "Akşam vakti dolgun yanaklanyla övünen adam, sabah olduğunda bir harabeye dönüşebilir... "Buradaki 'dolgun yanaklar' yakışıklı anlamına geliyor."

"Ryosuke Tokoroda yakışıklıydı."

"Ve hayat arkadaşına karşı sadakatsizdi. Tabii bu çekici olan herkesin aldatacağı anlamına gelmez. Yine de güzellik ve sadakatsizlik, mutsuzluk için benzersiz bir reçete."

Takegami kahkaha attı. "Hayat arkadaşı mı? Asıl fosil olan deyim seninki!"

Naoko Imai olayı su yüzüne çıktıktan sonra polis, Ryuke Toko roda'nın kadınlarla olan bütün ilişkilerini inceleme ihtiyacı hissetmişti; bunun neticesinde kocasının ölümüyle büyük bir darbe alan Harue Tokoroda bir dizi yeni ve can yakan soruyla baş başa kalmıştı. Harue Tokoroda'yla görüşen memur görmüş geçirmiş bir emekli olduğundan mı yoksa Harue'nin kendi karakterinden mi, Takegami emin değildi ama sonuçta Harue'nin birebir katkısını da kapsayan, kusursuz bir rapor çıkmıştı ortaya. Sorgu sırasında Harue'nin yanında olmadığından, Takegami ifadesini veren kadının yüzündeki mimikleri merak ediyordu. Raporu okurken, Harue Tokoroda'nın ne kadar narin ve kırılgan olduğunu fark ederek ona karşı sempatiyle dolmuştu.

"Evet" diye başlamıştı kadın, "kocamın gözü dışarıdaydı. Yirmi senelik evliliğimiz boyunca, kadınlar konusunda vukuatsız bir yılımız olmadı. Genç olanlardan hoşlanıyordu. Muhtemelen bütün erkekler genç sever ama kocam aynı zamanda kendini de sevdiriyordu. Bunu bir eşten duymak gülünç gelebilir fakat kocam kız arkadaş edinme konusunda becerikliydi. Başlarda bu durum, doğal olarak çılgına çeviriyordu beni. Bir keresinde, daha Kazumi bebekken sabnm taşmıştı ve kızımı da alarak ailemin yanına gittim. Sanırım bu onu mahvetmişti. İki gözü iki çeşme, yalvar yakar beni almaya geldi. Bütün olanlann kendi kabahati olduğunu söylüyordu. Fakat olaylar durulur durulmaz, eski oyunlarına geri döndü."

"Kazumi dünyaya gelmemiş olsaydı bunlara dayanamazdım. Ama işte... Evliliğimizin onuncu yılından sonra düşünmeye başladım. Başka kadınların etrafında dolanıp duran bir adam neden her gece evine, yatağına gelirdi? Kazumi'yle beni hiçbir zaman terk etmedi. İhmal de etmedi. Onu yakından tanımayan biri, dünyadaki en iyi eş ve baba olduğunu düşünürdü, eminim. Bize karşı o derece iyi ve anlayışlıydı.

"En sonunda, yaptığı çapkınlıkların bir tür hastalık olduğu sonucuna vardım. Bir diğer şey ise, birçok kız arkadaşı olmasına rağmen, onlarla samimi bir ilişkiye her zaman girmemesiydi; belki komik görünebilir ama onlann yanında bir büyükleri, ağabey leriymiş gibi davranıyordu. Bence bunun tek bir açıklaması var: kızlarla yakın ilişkiler kurmaktan ve onlar tarafından ilgi görmekten hoşlamyordu. Genç bir kadın bir şey istediğinde, ona hayır di yemiyordu.

"Orion Foods'taki maaşı iyiydi ama öyle zengin edecek kadar olmadı hiç. Şunu da eklemek istiyorum: benden veya Kazumi'den kısarak parayı sağa sola savurduğunu görmedim. Sanınm kızların gözüne girmek için az miktarlarda para harcıyordu. Kazumi'nin tek çocuk olması cammı sıkıyordu fakat bana çocuk büyütmenin masraflı olduğunu ve bir tanenin yeteceğini söyledi. Ben de ısrar etmekten vazgeçtim. Onun açısından bakınca, aileye yeni bir üyenin katılması fazladan masraf demekti.

"Kazumi'nin üstüne nasıl titrediğini anlatamam! Kızımız doğduğunda kendinden geçmişti. Hayatı boyunca hep küçük bir kızın babası olmak istediğini söylemişti. Çok geçmeden, şirketin özel dergisinde kızının evleneceği gün onu elinden tutup merdivenlerden indireceği anı dört gözle beklediğini yazmıştı.

"Yani bence, beni kaç kez aldattığı o kadar önemli değildi. Hiçbir zaman yuvasını yıkmak istemedi. Ben öğrenmediğim sürece bir mahsuru olmayacağını düşünüyordu galiba. Bu gülünç bir düşünce tabii ki öğrenecektim. Yine de rahat biriydi. Eminim, yaptığı şeylere kafa yorduğumdan bile haberi yoktu."

"Naoko Imai hakkında bir şey söyleyemeyeceğim. Kız arkadaşlarından biriydi sanırım. Ne kadar yakın olduklarına dair hiçbir bilgim yok fakat kadmerkek ilişkisi olarak başlayıp zamanla abi kızkardeş ilişkisine dönmesi beni şaşırtmadı. Söylediğim gibi, eşim bu tür ilişkilerden hoşlamyordu.

"Boşanmak mı? Asla. Sözünü bile etmedi. Bir keresinde içimden boşanmayı düşünmüştüm fakat bu yaklaşık on yıl önceydi... Söylediğim gibi, kadınlarla yaşadığı maceraların bir tür hastalık olduğu sonucuna vardıktan sora onu terk etmenin çözüm olmayacağına, aksine işleri daha da kötüleştireceğine karar verdim."

"Ona karşı sert davrandığımı düşünün. Bu ihanetlerinin ne kadar canımı acıttığına dair bir fikri olup olmadığını sorduğumu düşünün. 'Aileme bakıyorum' diyecekti ve haklı olacaktı.

"Fazla anlayışlı ve iyi huyluyum belki, ondan nefret edemedim bir türlü. Sürekli öfke duyamadım. Küçük bir çocuktu sanki. Onun için bir anne gibiydim, ya da abla gibi. İyi geçinebiliyorsak, bunun nesi yanlıştı? Yaşımız ilerledikçe ikimiz de birbirimize muhtaç olacaktık nasılsa.

"Kazumi bu konuda ne mi düşünüyordu? O normal bir genç kız ve babasının alışkanlıklarını sezmesi uzun sürmedi. Ya da belki başka sorunları vardı. Çocuklar ergenlik çağmda babalarına karşı dik kafalı olabiliyorlar, siz de büirsiniz. Son bir iki yıldır evin içinde pek konuşmuyorlardı. Kocam ona yaklaşmaya çalışıyordu fakat Kazumi onu geri çevirdi. Kocam için biraz üzülüyordum ama bu durumu kendi yaratmıştı. Aslına bakarsanız, Kazumi'nin babasını kendine getireceğini, yaptıklarıyla yüzleşmesini sağlayacağım ummuştum.

"Aa, evet... bu açıdan baktığımızda kocamın Naoko Imai ile olan ilişkisini anlamak özellikle zor. Kendi kızı flört edecek kadar büyüdüğünde, kızının yaşında biriyle çıkması fikri garip geliyor. İkisinin arasında bağlantı kuramadığına eminim.

"Kazumi, kısmen bana da sinirli. Kocamın beni parmağının ucunda oynatmasına izin verdiğim, yaptığı her şeye katlandığım için. Kendi kimliğimi kazanmadığım için bazen beni terslerdi. 'Anne, şu hayatına bir bak?' derdi. Ona, hayatımın beni ilgilendirdiğini ve bu yaşta karı koca arasındaki bazı şeyleri anlayamayacağını söylüyordum. Ne demek istediğimi anlamasını umuyordum en azından biraz düşünmesini.

"Kazumi'nin bir anne olarak beni yetersiz, kimliksiz, gereksiz biri olarak gördüğüne eminim. Hele kocam öldükten sonraki halim... sürekli ağlayan, sızlayan bir anne. Nasıl hissettiğini tahmin edebiliyorum."

Harue'nin raporundaki bu uzun monoloğu okumak Nakamo to'yu hayretler içinde bırakmıştı. Bazı eşler aşırı derecede tahammüllüydü. "Harue ve Ryosuke gibi çiftlerin sayısı fazla olmalı. Evlilik kurumu onlar için işe yanyor. Çocuklannı sorarsan, tamamen ayrı bir hikâye."

Takegami, kadının anlattıklannı kendince yorumlamıştı. Gerçek hayatta, kendini "fazla iyi huylu" olarak tanımlayan hiç kimseye güvenmezdi.

Nakamoto bir kahkaha patlattı. "İşte burada haklısın, Gami. İyi nokta."

Kazumi'nin frekansına inmek apayn bir duyarlılık gerektiriyordu. Genç kızın raporu kısaydı.

"Muhtemelen annem size her şeyi anlatmıştır" diye başlıyordu. "Her neyse, babamın genç kızlarla gezip tozduğunu biliyordum. Zaten o kadar belli oluyordu ki. Ama Naoko Imai'den haberim yoktu. Son ilişkilerinden biriydi, değil mi?"

"Anneme sorarsanız, o da aynı şeyi söyleyecektir ortaokula başladıktan sonra babam her şeyimi eleştirmeye başladı. Sürekli birbirimize giriyorduk. Son zamanlarda onunla konuşmamaya başladım, bir süreliğine. Ağzımı açar açmaz üstüme geliyordu. Eve geç geldiğim için, telefonda çok konuştuğum için zaten erkek arkadaşım Tatsuya hakkında tek kelime iyi bir söz söylemedi. Ukala olduğumu, benim için yaptıklannın değerini bilmediğimi falan söylerdi. Tatsuya, büyümeye başladığım ve ayn bir hayatım olduğu için babamın kendini yalnız hissettiğini söyledi. O günden sonra onun için üzüldüm ve ona daha iyi davranmaya karar verdim. Yine de aynı odaya girdiğimiz anda her şey kontrolden çıkıyordu."

"Belki biraz büyüdüğümde ve kendi ayaklarım üzerinde durduğumda aramızı düzeltirim diye düşündüm. Şimdi olmuyordu çünkü. Dolayısıyla sürekli dip dibe olmak yerine onu kendi haline bıraktım, geçen sene onu tamamen görmezden geldim ve böylelikle de atışmayı kestik. Araya mesafe koymamın tek sebebi bu değildi. İş yerinde sıkı bir tempoda çalıştığım ve stresli olduğunu biliyordum. Neden eve geldiğinde de huzurunu kaçırayım ki, diye düşündüm."

Harue Tokoroda bunu doğrulamıştı; babakız soğuk savaştaydı.

Rapor yazıldığı sırada Kazumi peşinde bir sapığın dolandığım düşünüyordu ve kendisine bir koruma sağlanmıştı. Raporu hazırlayan dedektif, dosyaya iliştirdiği notta, Kazumi Tokoroda'nın mevcut gergin koşullardan etkilendiğini ve sapık konusu ortadan kalktıktan sonra bir kez daha ifadesinin alınmasının iyi bir fikir olacağını belirtmişti. Takegami bunun sağduyulu bir yol olacağını düşünmüştü. Hâlâ da öyle düşünüyordu.

Sapık konusu soğumaya başladığı sırada Ryosuke Tokoroda'nın internette kurduğu gölge ailesi su yüzüne çıkmıştı. Harue ve Kazumi, sorgulama için tekrar ziyaret edilmişti. Harue, kocasının dahil olduğu bu "gölge aile"nin, tıpkı adamın çapkınlıkları gibi bir tür sosyalleşme aracı olduğu fikrindeydi.

"İşyerinde beraber çalıştıkları arkadaşlarından, kadın çalışanların ona 'Baba' veya 'Abi' dediklerini duydum. Bunun aralarında bir tür espri olduğunu söylediler fakat eğer kocamın hoşuna gitmeseydi, bunu bana bu kadar rahat söyleyemezlerdi, değil mi? Kocamın, çalışanlarıyla arası çok iyiydi. Sadece kadınlar değil, erkeklerle de. Neredeyse hepsi cenazesine geldi. Onlan önemsiyordu, onlarla ilgileniyordu. Belki de Ryosuke'yi çalışanlanmn gözünde 'Baba' yapan şey de buydu. İnternette yazıştığı insanlar gençmiş. Bence bu yüzden o tür bir isim kullandı."

Harue, olayın alternatif bir aile boyutlanna ulaştığını pek düşünmüyordu.

Kazumi'nin bakış açısı farklıydı. Kızgındı. Babasımn sadakatsizliğini kabul edebilirdi, ama bunu değil. Babasımn bir grup yabancıyla "evcilik" oynaması fikri Kazumi için affedilmezdi.

"Ne düşüneceğimi bilmiyorum. Ama şu kadannı söyleyeyim, bu durum canımı feci sıkıyor. Annem ve benle ilgili sorunlan olabilirdi, bir o kadar da bizim onunla sorunumuz vardı. Burnumuzun dibinde böyle işler çevirmenin bizi nasıl etkileyeceğini düşünmedi mi? Aklının ucundan hiç mi geçmedi? Üstüne üstlük, bu insanlardan birinin adı da Kazumi. Benim ismim. Bunun takma isim veya gerçek isim olması neyi değiştirir ki!? Bu insanları bulmanız gerek. Babamı hangi gerekçeyle öldürdüklerini ve babamın onlara ne haltlar yazdığını bilmek istiyorum."

Bu duygu patlamalarının ardından Kazumi, babasım başka insanlarla birlikte gördüğünü söylemişti. Daha sonra bu konuyu hiç açmadı.

Nakamoto, Kazumi öfkeye kapıldığında, neyi gerçekten görüp duyduğuyla neleri hayal dünyasında kurduğunu ayırt edemediği tespitinde bulunmuştu. "Kaili asla affetmeyeceğini söylüyor fakat bana sorarsan asıl affetmeyeceği kişi babası. Her halükarda, kızın hikâyesi beş dakikada bir değişiyor. Her söylediğini not etmek lazım."

Takegami de aynı şeyleri hissediyordu. Nakamoto biraz daha kesin konuşuyordu. "Biliyorsun, Gami" demişti, "şu diğer teoriye prim vermiyorum. Katil Bayan A olamaz."

Takegami'nin cevabı, Işizu'nun kulaklıktan gelen sesiyle kesilmişti: "Biz hazınz. Kazumi yerini aldı. Top sizde."

Takegami, çift taraflı aynaya bir bakış attı. Aynanın arkasındaki kadınlar görünmüyordu, doğal olarak.

Takegami'nin işaretini gören Tokunaga başıyla onayladı. Dahili telefonun ahizesini kaldırdı. "Tamamdır, söyleyin ilkini içeri yollasınlar."

Gönderen : Anne

Alıcı : Kazumi

Konu : Acil

Baba'nın başına gelenleri duydun mu? Hemen rüşmemiz lazım.

Gönderen: Anne

Alıcı : Minoru

Konu : Acil

Baba'nın başına korkunç bir şey geldi. Hemen görüşelim.

Gönderen: Kazumi

Alıcı: Anne

Konu: Söyle

Onu *sen* mi öldürdün

7

Odaya ince yapılı bir delikanlı girdi. Üzerindeki eski püskü beyaz tişört, omuzlarını iyice sıska gösteriyordu. Kot pantolonu yıpranmıştı; yalnızca lastik tabanları zemin üzerinde gıcırdayan ma visarı spor ayakkabılar yeni görünüyordu.

Çocuğu karşılamak üzere ayağa kalkan Takegami, ona karşısındaki sandalyeyi işaret etti. Kendisine içeriye kadar eşlik eden üniformalı memur kapıyı kapatıp çıkana kadar gözlerini ondan ayırmadı. Kapı kapandıktan sonra dahi delikanlı Takegami'ye dönüp bakmadı.

"Otur" dedi Takegami. Çocuk, ne kadar gergin olduğunu kendisi de fark etmiş, korkuya kapılmıştı.

Hâlâ oturmak için harekete geçmemiş, kafasını Takegami'ye çevirerek onu bir güzel süzmüştü. Sonra gözlerini sırayla Tokuna ga'ya, masaya, pencereye, aynaya ve duvarda asılı duran telefona dikmiş, son olarak tekrar kapıya bakmıştı.

Çocuğun bakışlarını doğrulttuğu her nokta işaretlense ve bir leştirilseydi, ortaya bilindik bir takımyıldızı çıkacaktı sanki. Sorgulama konusunda deneyimli bir memur bu şekillerin anlamını çözerdi belki. Fakat Takegami'nin idealist çağları geçeli çok olmuştu. Bildiği bütün yıldızların adını unutmuştu.

"Geç otur bakalım." Kelimeler resmi değildi. Takegami bu tonda konuşmuştu, çünkü çocuk sakinleşmeye çalışıyor, ağzım açarsa her şeyi belli edeceğini düşünüyordu. Buna meydan vermemeliydi.

Delikanlı sonunda Takegami'ye dönerek, beklenmedik bir şekilde yankılanan bir tonla, "insanları burada mı sorguluyorsunuz?" diye sordu.

Takegami çocuğa gülümsedi. "Evet. Ama sana açıklamış olmalılar; bu bir sorgulama değil. Bize yardımcı olabileceğini düşündüğümüz bazı sorularımız var. Konu hassas olduğu için sorulan sub rosa sormak istedik. En iyi yer burasıydı."

"Sub rosa?" Delikanlı, anlamım bilmediği bu kelimeleri tekrarlamıştı.

"Gizlilik içinde. Yani diğer insanlar duymayacak."

"Anladım."

Bu kısa ve öz yanıttan sonra delikanlı sandalyeye oturdu. Öne eğilmeden, sırtını sandalyeye dimdik yasladı ve ellerini göğsünde sımsıkı birleştirdi.

Takegami'den sonra Tokunaga da kendini tanıttı. Çocuk, çene hareketiyle karşılık vermişti. Rahatsız bir şekilde yerinden kıpırdandı. Çocuk da gergin, diye geçirdi aklından Takegami, niye olmasın ki?

"Adın ve adresinle başlayalım istersen." Takegami, önündeki formdan, Nakamoto'nun düzgün yazışım takip etti. "İsmin Minoru Kitaco, doğru mu? Ve Hachioji'de..."

Minoru Kitaco, ismin ve adresin kendine ait olduğunu doğruladı. Sesi zoraki çıkıyordu sanki. Tam karşısında oturan Takegami, çocuğun sımsıkı kenetlenmiş kollanndan ne kadar endişeli olduğunu hissedebiliyordu.

"Doğum yılı 1983. Kaç oluyorsun yani, on sekiz mi?"

"Doğum günüm kasımda. Hâlâ on yediyim yani."

"Peki. Burada işsiz olduğun yazıyor. Okula gitmiyor musun?"

"Bıraktım. Geçen sene."

"Atıldın demek. Ailenle yaşıyorsun? "

"Sayılır. Yan binadan bir daire tutacağım, ya da galiba onlar bana tutacak."

"Kirayı onlar mı ödeyecek?"

"Evet."

"Çalışıyor musun peki?"

"Aralarda çalışıyorum. Bilgisayanmı aldığımda yansını babam ödedi, kalan yansını gece açık olan bir markette çalışarak ben ödedim." Minoru, bütün bunlan bir çırpıda saydıktan sonra birden Takegami'ye baktı. "Hey, memur bey, bir şeyi unutmuyor musunuz?"

Takegami şaşırmıştı. "Ne gibi?" Tokunaga doğrudan onlara dönük değildi fakat aynadan yansıyan görüntüsünde, yüzündeki şaşkınlık belli oluyordu.

"Hani olur ya demeniz gereken bir şey?" diyerek sınttı Minoru. " 'Sessiz kalma ve konuşmama hakkınız vardır, söyleyeceğiniz veya yapacağınız her şey mahkemede aleyhinize kullanılacaktır' türünden şeyler. Televizyondaki gibi."

Takegami güldü. Numaradan değil, içten bir kahkahaydı.

"Şüpheli değilsin. Dolayısıyla seni uyarmamıza gerek yok" diye yanıtladı Takegami. "Gözaltında değilsin."

"Hı. İyi bari."

"Ama yalan söylemek yok, anlaştık mı? Durumu daha çok bulandırırsın. Zaten davalann çoğunda, yalanların ortaya çıkması uzun sürmez. Sana hiçbir yarar sağlamaz bu. Bu yüzden, senden tüm sorularımı dürüst bir şekilde cevaplamam istiyorum. Hiçbir bilgiyi saklamadan, tamam mı?"

Öne doğru pozisyon değiştiren Minoru gözünü gri tavana dikerek, "davalann çoğunda, derken? Bazen yalanlar ortaya çıkmıyor yani."

"Bu doğru. Yine de yalan söylemeyi haklı çıkarmaz."

"Kimse anlamadıktan sonra ne fark eder ki?"

"Yalan söylemenin ahlaki olarak doğru olduğunu mu söylüyorsun?"

Minoru biraz sakinleşti ve dirseklerini masaya dayadı. Doğruca Takegami'nin suratına bakıyordu. "Komik adamsınız, polis bey."

"Bunu bir iltifat olarak alıyorum."

Kazumi Tokoroda, profilden bile güzeldi. Aralarında bir sandalye vardı ve Çikako, soluna oturan kızın çenesi ve boynunun zarif hatlarını görebiliyordu.

Kazumi, sorgu odasının kapısı açılır açılmaz öne doğru eğilmiş, alnı neredeyse cama değmişti. Pür dikkat, gözünü kırpmadan bakıyordu. Ancak Takegami güldükten ve Minoru Kitaco kollarını göğsünde düğümleyip konuşmaya başladıktan sonra yerine oturabildi. sonra kucağındaki küçük kıyafet çantasına uzandı, etrafa bakındı ve çantadan cep telefonun çıkarttı. Çikako bu hareketi anlayamadığı için soran gözlerle genç kıza baktı. Kadın polisin bakışlarını fark eden Kazumi, telefonu elinden bırakmadan, "telefonumu kullanabilir miyim? Bir mesaj var da. Email. Cevap yazmam lazım."

"Tabii tabii. Ama dikkatin dağılmayacak nu?"

"Cevap yazmazsam daha çok dağılacak."

Genç kız huzursuz görünüyordu.

"Peki o zaman, keyfine bak."

Kazumi sağ başparmağım kullanarak seri hareketlerle mesajım yazmaya başladı. Harflerin yerlerini ezbere bildiği açıktı: şaşırtıcı bir hızla tuşlara basarken tereddüt etmiyor, bir yandan aynanın diğer tarafını seyrediyordu. Çikako, böyle eli çabuk mesaj çeken insanları trende veya başka yerlerde görmüştü fakat hemen yarımda Kazumi'nin çektiği mesaj çok daha etkileyici olmuştu.

Genç kızın biraz durup beklediği tek an, mesajını bitirdikten sonra "gönder" tuşuna bastığı andı.

"Kime cevap yazıyorsun bakalım?" Çikako'nun neşeli bir şekilde, arkadaşça sorduğu sorunun yamtı biraz soğuk gelmişti.

"Bir arkadaşa."

Minoru Kitaco, çıkık omuzlarını silkerek, "benimle neden konuşmak istediğinizi biliyorum galiba" dedi. "Tokoroda cinayetiyle ilgili, değil mi? Ama kimin yaptığım zaten biliyorsunuz. Haberlerde gördüm."

"Gördüğün şey basit bir gözaltıydı, yanılıyor muyum? Soruşturma devam ediyor."

"Öyle mi? Vay vay" diye yanıtladı Minoru küçük bir çocuk gibi. "Tokoroda'yı sadece internetten biliyorum. Özel hayatına dair hiçbir fikrim yok. O kadar iyi tanımıyorum."

"Tanımıyorsun?" diye sordu Takegami sakince. "Kendisinden 'Baba' diye bahsetmene rağmen mi?"

Minoru'nun gözleri hafiften büyüdü. Ardından, verdiği tepkiyi geçiştirmek için gözlerim üst üste birden fazla kez kırpıştırdı. "O sadece takma bir isimdi. Onun kullandığı takma isim."

"Ama sen gerçek ismini kullandın, 'Minoru'yu?"

"Evet. Aynen öyle."

"İnsanlar genelde sahte isim kullamyor, yaralıyor muyum?"

"Numara yapmayı sevmiyorum ben."

Takegami'nin arakasında yanlamasına oturan Tokunaga'nın kaşları yine kalkmıştı. Bu sefer çocuk da ona bakmış, ne olduğunu anlamaya çalışmıştı. "Kurnaz çocuk" diye mırıldandı Tokunaga.

"Bakın polis bey, dediğim gibi, Adamı uzaktan tanıyorum. İnternette taraştık, sonra da baba oğul gibi davrandık. O kadar. Gerçekte kim olduğunu öğrenecek kadar tanışmadık."

"Bay Tokoroda hakkında bulabileceğimiz her tür bilgiye ihtiyacımız var. Gerçek veya başka türlü."

"Ha. İlginç." Minoru dudaklarını büktü. Bütün heyecan belirtileri kaybolmuştu. Kendini toparlamaya başladı.

"Bu ne rahatlık!"

Çikako, mırıltı şeklindeki bu sözlere başını çevirdi. "Pardon?"

Kazumi, çenesiyle çift taraflı aynanın diğer tarafını işaret etti. "Neden doğru düzgün konuşmuyor? Karşısında bir polis memuru var, şu rahatlığa bak!"

Çikako gülümsedi. "Gergin çünkü. Belli etmemeye çalışıyor."

"Şu memur çok yumuşak davranıyor. Masaya vurmak, bağırmak falan yok."

"ilk andan itibaren sert davransa, düzgün bir iletişime geçmesi mümkün olmaz, değil mi?" Çikako, önündeki formlara baktı. "Ee, şu ana kadar ne düşünüyorsun? Minoru Kitaco gözüne tamdık geliyor mu? Durakta veya otoparkta gördüğün insanlara..."

Kazumi kadının sözünü keserek, "henüz bilmiyorum. Daha çok erken. Henüz diğerlerini de görmedim zaten."

"Peki o zaman."

Kazumi, Çikako'ya doğru biraz eğildi. "Baksanıza, bu çocuğun babamın internet arkadaşı olduğu kesin, değil mi?"

Çikako, gözlerini sorgu odasına doğru çevirdi. Takegami, işaret parmağıyla üst dudağım ovuşturuyordu. Minoru, bilmediği bir nedenle gülüyordu. "A evet, bu konuda şüphe yok."

"İki kişi daha var, değil mi? Toplam üç kişiler?"

"Evet, fakat anladığım kadarıyla babanın internet üzerinden görüştüğü çok sayıda kişi varmış."

Kazumi eski pozisyonuna geri döndü ve elini yanağına götürdü. "Ama diğerleri şüpheli değil? Sadece siberaile üyelerinden şüpheleniliyor?"

"Öyle gibi."

"O zaman diğerlerinden kime ne?" Suratını astı. "Babamın bu küçük uydurma ailesinde kimler var bilmek istiyorum. Özellikle de 'Kazumi'yi. Yerimde olsaydınız, bunu siz de istemez miydiniz?"

Çikako yanıt vermeyince, Kazumi kapıya yakın oturan memur Fuçigami'ye döndü. "Ya siz? Babanız, bir düzine yabancıya ailesi gibi davransa, dehşete kapılmaz mıydınız? Hele aralarından biri sizinle aynı ismi taşıyor olsaydı? Onun kim olduğunu bilmek isterdiniz, değil mi?"

Memur Fuçigami gülümsedi ve cevap vermeden önce biraz düşünüyormuş gibi yaptı. "Evet, doğru. Senin neden bu kadar kızgın olduğunu anlayabiliyorum."

Bunun üzerine Kazumi birden geri çekildi. "O kadar da kızgın değilim."

"Değilsin?"

"Değilim."

Bunu söyledikten sonra kucağındaki telefonu eline aldı. Çika ko, memur Fuçigami'ye anlamlı bir baş işareti yaptıktan sonra Kazumi'ye döndü.

"Sorgu odasında konuşulanlara dikkat et, olur mu?"

Takegami, gözlüğünü parmak ucuyla burnuna yerleştirdi. "Bana önce, Bay Tokoroda ile nasıl tanıştığından bahset."

Minoru gözlerini masum masum açtı. "İlk başta, Tokoroda ismini hiç duymadım."

"Ta en başından beri kendisini 'Baba' olarak tanıttı yani?"

"Aynen. Detaylan öğrenmek istiyorsanız 'Kazumi'yle konuşun. 0 benden önce vardı."

"Kazumi? Takma adı 'Kazumi' olan kişiyi söylüyorsun sanırım?"

"Başka kim var ki?"

"Bay Tokoroda'nın aynı ismi taşıyan bir kızı var. 'Bir' ve 'güzel' kelimelerinin birleşiminden oluşuyor ve 'Kazumi' yazılıyor."

"Cidden mi?" Minoru sırtını sandalyeye yasladı.

"Bundan haberin yok muydu?"

"Nerden bileyim. Dediğim gibi, birbirimizin özel hayatlarından uzaktık."

"Bay Tokoroda'nın dizüstü bilgisayarındaki kayıtlardan anladığımız kadarıyla alınma ama senin yazılarını biraz yapmacık bulduk."

Minoru o kadar ani şekilde öne eğildi ki, sandalye gıcırdadı. "Eski e-postalan bilgisayannda mıymış? Silmemiş mi?"

Takegami, gözlüğünün tepesinden delikanlıya bakarak başını salladı. "Silmemiş. Birçoğu duruyor."

"Hangi tarihten beri? Kaç tane?" Cevap gelmeyince, kendi kendine hızlı hızlı mırıldandı: "Nasıl silindiğini bile bilmiyordur kesin." Sonra Takegami'ye baktı ve "iddia ettiği gibi bilgisayar dehası olmadığını biliyordum zaten" diye açıkladı.

"İşyerinde bir bilgisayarı vardı ama."

"Aynı şey değil. Tamamen farklı. Şirket bilgisayarlarını görevli personel yükler, bakım yapar, tamir eder. Kendi bilgisayarınızla bütün işler size kalır." Minoru, Takegami'nin önündeki kâğıttan görmek için boynunu uzattı. "E-postalar burada değil. Boşuna bakıyorsun" dedi Takegami.

Minoru bozulmuştu. "Bu iş canımı sıktı."

"Hangi iş?"

"E-posta kişiseldir. Bay Tokoroda'ya yolladığım e-postalann polis tarafından incelenmesi fikri hoşuma gitlmedi." "Üzgünüm ama bu da işimizin bir parçası."

Minoru gergin bir şekilde tişörtünün yakasım çekiştirmeye başladığında, köprücük kemikleri ortaya çıkmıştı. "Kazumi'yi de sorgulayacak mısınız?"

Takegami yanıt vermedi.

"O da gelecek, değil mi? Onunla konuşmanız lazım. Bütün bunları o başlattı."

"Bay Tokoroda ile ilk tanışanın Kazumi olduğunu mu söylüyor sunr

"Evet. Oyun oynamayı kesin, tamam mı? Ne demek istediğimi adınız gibi biliyorsunuz. İlk başta Bay Tokoroda sadece onunla yazışıyordu. Bu böyle altı ay devam etti. Belki daha fazla."

Takegami parmaklarıyla şakağım ovuşturdu. "Diğerlerine kıyasla, görünüşe göre 'Baba' ile en az yazışan sensin. Ama bu durum, internet ailesinde oynadığın rol hakkında yeterli bilgi sağlamıyor. Senin aileye nasü dalül olduğunu bilmek istiyoruz aslında."

Minoru, çekiştirmekte olduğu tişörtünü bıraktı ve saçım eliyle arkaya taradı. "Nasıl mı dahil oldum?"

Sonra düşünmeye başladı. Süre uzayınca dikkati dağılmıştı. Takegami de sessizdi fakat Tokunaga boğazını temizledi. Çıkan sesle Minoru suratına su serpilmiş gibi irkildi, bakışlarım tekrar Takegami'ye yöneltti.

"Bişi dicem, Polis bey?"

"Ne?"

"Bu çok tuhaf. Benim olaya nasıl dahil olduğumun konuyla ne alakası var? Şüpheliniz belli. 'Kazumi'yle benim cinayetle alakamız yok." Ses tonu değişmiş, küstahlaşmıştı.

"Ya 'Anne'?" diye sordu Tokunaga, delikanlıya doğru eğilerek. "Cinayetle onun da mı alakası yok?"

Minoru, pozisyonunu dikleştirdi. "O da kim? Sadece söyleyeceklerimizi kaydettiğini sanıyordum. Hey adamım, konuşmanın arasına böyle girmesen diyorum, kalp krizi geçirteceksin insana."

"Pardon."

"Bu nasıl bir saçmalık!" Minoru sandalyeden kalkmıştı. "Size bir şey söyleyeyim mi? Bu iş cidden canımı sıkmaya başladı. Buraya hiç gelmemeliydim. Eve gelen memur beni kandırdı Bay İyi Adam. Ama şimdi bu işin pis kokmaya başladığını düşünüyorum. Hem benim 'Minoru' olduğum bile ne belli?"

Takegami, delikanlıya bilgece bir bakış attı.

"E-posta adresinden desem? İnternet sağlayıcıları, geçerli bir neden olmadan kimsenin açık adresini vermiyor tabii. Üç beş polisin kurcalamasıyla olacak iş de değil gidip yasal arama belgesi çıkarttırman..."

"Tamam, haklısınız."

Konuyu kendiliğinden açan Minoru şimdi bocalamaya başlamıştı.

"Ne yani? Sizde o belgeden var mı? Beni bu şekilde mi buldunuz?"

İki elini de masamn üzerine dayayan Minoru ayağa kalktı ve avazının çıktığı kadar bağırdı: "Bay Tokoroda'yı ben öldürmedim! Benden şüphelenmeniz için zerre kadar nedeniniz yok!"

Kazumi Tokoroda, tek elini çift taraflı aynaya yaslamış, pür dikkat Minoru Kitaco'yu izliyordu. Kolu gerilmişti, şeffaf mavi damarları belli oluyordu. Çikako yumuşak bir sesle genç kıza seslendi: "Kazumi, geri çekil."

Bir santim bile kıpırdamayan kız, "efendim?" diye cevap verdi.

"Camı kırmak istemezsin, değil mi? Elini çek istersen, olur mu?"

Bu sözler üzerine genç kolunu camdan çekti ve yerine oturdu. Camda belli belirsiz kalan parmak izi, tam Minoru'nun yüzünün hizasındaydı.

"Ne düşünüyorsun? Çocuk bir şeyler çağnştırdı mı?"

Kazumi tereddüt ediyordu. Kelimeleri nasıl telaffuz edeceğim bilmiyor gibiydi. Yanağı, birden fazla kez seğirdi. Sonunda ağzını açarak, "bilmiyorum. Sanki biraz... evin önünde dolaşan adama benziyor gibi."

"Babanın yanında, onunla samimi görünen üç yabancıyı, üç ayrı yerde görmüştün, yanılıyor muyum? Neredeydi bunlar? Biri evin önünde, diğer ikisi tren istasyonunda ve süpermarketin oto parkındaydı, değil mi?"

"Efendim? Aa. Evet."

"Babam direksiyonda görmüştün, bir yabancıyla camdan konuşuyordu. Ya da başka türlü müydü?"

Çikako notlarına göz gezdirdi. Kazumi daha yakından bakmak için sandalyesini biraz kaydırdı.

"Evet, doğru, baban şoför koltuğundaymış. Pencereye eğilen kişiyi arkadan gördüğün için kadm mı erkek mi anlayamamışsın. Kaç yaşlannda olduğunu da çıkaramadın sanırım, yine de yaşlı birine benzemediğini belirtmişsin."

"Sanırım kot pantolon giyiyordu" diye mırıldandı Kazumi. Sonra telaşla ekledi, "Bunu daha önce söylemiş miydim? Pantolonu yazmış mıydınız?"

"Hayır. Kıyafetler... Koyu renkli bir palto gördüğünü söylemişsin."

"Rapora bir bakabilir miyim?"

"Üzgünüm, kriminal soruşturma prosedürü gereği raporu sana gösteremem. Hem zaten hafıza yanlışları ve hatalı değerlendirmeler için endişelenmene gerek yok. Bunlar olağan şeyler."

Kazumi geri çekilip kaygılı gözlerle tekrar sorgu odasına baktı. "Ama yanılıyorsam bu çok kötü olacak, değil mi?"

"Hayır olmayacak çünkü tutuklama için bir tek senin ifadeni değerlendirmeyeceğiz. Kimse sana böyle bir sorumluluğu yükle miyor. Rahat ol."

Takegami'nin sorgu odasına söylediği çaylar içeri giren bir memur tarafından servis ediliyordu. Minoru'nun patlamalar yaşamasından sonra Takegami biraz ara vermenin iyi fikir olacağım düşünmüştü. Bir yandan Minoru'ya çayını içmesi için ısrar ederken, kendisi de sıcak yeşil bir çay içiyordu. Tokunaga bir an için gözlerini çift taraflı aynaya çevirdikten sonra dikkatini tekrar odaya verdi.

"Ben... Ben aslında" diye mırıldandı Kazumi. "Sanki... Sanki birden güvenimi kaybettim."

"Bütün görgü tanıkları aynı şeyi hisseder. Tanıklık yapmak kolay değil."

"Babamın yanında gördüğüm insanlar... belki de aklımdan uyduruyorum. Şu an hiçbir şey hatırlayamıyorum, anlatabiliyor muyum? Polis, babamla ilgili herhangi anormal bir şey görüp görmediğimi o kadar çok defa sordu ki, belki gerçekten gördüğümü sandım. Eğer bu soru sorulmasaydı, hiçbir şey hatırlamayabilirdim."

Çikako kızın omzunu sıvazladı. "Sana şunu söyleyeyim o zaman, ekipteki bazı dedektifler de seninle aynı fikirde."

"Öyle mi?"

"Evet. Peşinde biri olduğundan şüphelenmen, sonra birden babam yabancı insanlarla birlikte gördüğünü hatırlaman, bunların hepsi polisin seni ve anneni sorgulamasından kaynaklanıyor olabilir az önce senin dediğin gibi."

Kazumi'nin omuzlan hafifçe düştü. "Gerçekten mi?"

"Kesinlikle. Bu yüzden bazılan, bu teşhis sürecine girmene karşı çıkmıştı. İşlerin daha da kanşacağını düşünüyorlardı."

"Doğru mu bu?" Kazumi bakışlannı memur Fuçigami'ye çevirmiş, kadın başıyla onaylamıştı.

"Kendi isteğinle kabul etmeseydin, bütün bunlar hiç gerçekleşmeyecekti. Şu an bile, bitirmek istediğin anda tek yapman gereken şey söylemek. Ne yapmak istiyorsun?"

Kazumi'nin gözleri o gün ilk kez bir cevap arıyordu.

"Burada kesmemizi ister misin? Sen burada ol veya olma, soruşturma sürecek. Merak etmesen. Devam edelim mi?"

Çikako, elini Kazumi'nin sandalyesine koydu. Memur Fuçigami onlara doğru hareket etmek üzereydi. Fakat Kazumi tereddütlerini savuşturmak ister gibi, başım olumsuz anlamda sağa sola salladı.

"Hayır, biraz daha kalacağım."

"Emin misin?"

"İyiyim ben. Dediklerimin arkasında durmalıyım."

"Kendini fazla yorma."

"İyiyim dedim" dedi Kazumi huysuzca. Sonra başım kaldırdı. "Gerçekten öyleyim."

Çikako gülümsedi. "Anlıyorum. O zaman işimize bakalım. Zaten onlar da çay arasını bitirmişe benziyorlar."

Takegami bir mendille gözlüğünün camlarını siliyordu. Minoru Kitaco sessizce sandalyesine geri döndü.

Kazumi merak eden gözlerle, "Dedektif Işizu" dedi. "bir şey sormak istiyorum. 'Kazumi' de burada, öyle değil mi? O ne zaman gelecek?"

"Bu Bay Takegami'ye bağlı."

"Keşke elini çabuk tutup onu hemen çağırsa." Çift taraflı aynaya dönen genç kız düşük bir ses tonuyla, "onu görmek istiyorum. Bunu mikrofondan iletir misiniz, lütfen?"

Gönderen: Minoru

Alıcı: Kazumi

Konu: saçmalamayı kes

aman da ne kadar sevimli bir küçük kızmışız biz. saçmalamayı kes. sen kendini ne sanıyorsun be?

Gönderen: Anne

Alıcı: Baba

Konu: Teşekkürler

Bu sabahki mailin için teşekkür ederim! Sayende bütün gün yüzümde bir tebessümle gezdim.

Bazen oturup gerçekten nasıl böyle bir aile oluşturduğumuzu düşünüyorum, anlayamasam da bu beni mutlu ediyor.

İnternetten arkadaş edinildiğini biliyordum ama bir *aile* sahibi olabileceğim hiç aklıma gelmezdi.

Ah, bu arada Kazumi'den bir mail aldım —sohbet odalarından birine geçip biraz konuştuk. Görünüşe göre yine Minoru'yla kavga etmişler. Çocuklarının tartışmalarını çözmenin anneliğin bir parçası olduğunu düşündüğümden Kazumi'yi sakinleştirmeye çalıştım ama bir ara sen de ikisiyle ayrı ayrı konuşsan iyi olur diye düşünüyorum.

Umarım bugün işler seni çok yormamıştır. Yarın görüşmek üzere.

8

Takegami okuma gözlüğünü burnuna ittirip "şimdi, siz dördünüz sadece internet ortamında yazışmakla kalmadınız, yüz yüze de görüştünüz, doğru mu? Yanılmıyorsam buna çevrimdışı görüşme veya 3D diyorsunuz."

Minoru Kitaco hemen cevap vermedi. Öfkeye kapılıp isyan etme aşamalannı geçtikten soma, şimdi dikkatli gözlerle Takegami'nin hareketlerini izliyordu. Bakışlarını masanın üzerine çevirdi ve kendisine yöneltilen soruya yine soruyla cevap verdi.

"İnternetle aranız nasıl, Polis Bey?"

"Bir e-posta adresim var. Uzmam değilim."

"Evet doğru. Bir kere buluştuk. Dördümüz. Aile toplantısı için."

"Ne zaman oldu bu?"

"Nisanın başlarında. Üçü ya da dördü gibi. Nisanın ilk cumartesisi."

"Üç nisan cumartesi. Ve üç hafta sonra Bay Tokoroda öldürüldü. Sizin için şaşırtıcı olmalı."

Minoru homurdanarak yüzünü buruşturdu. "Hiç şüpheniz olmasın. Ne bekliyordunuz ki? Siz inanmıyor olabilirsiniz memur bey ama benim cinayetle falan uzaktan yakından alakam yok. Evet şaşırdım, şaşkınlıktan dilim tutuldu. Parçalandım."

Bu hararetli yanıtın ardından Minoru ihtiyatlı bir tavır aldı, Takegami'nin yüz ifadesini inceledi. "Sakın Bay Tokoroda'nın bilgisayarında onu öldürdüğümü yazdığımı söylemeyin."

Takegami elindeki dosyanın sayfalarını karıştırdı. "Önceden tanışmış olduğunuza göre, 'Kazumi'yi içeri çağırmamda bir sakınca yoktur umarım?"

"Şimdi mi? Buraya mı?"

"Sorun olur mu?"

"Hayır, fakat..."

"Söylediklerim unuttun mu? Dördünüzün sanal ortamda nasıl bir araya geldiğinizi öğrenmek için Kazumi'yle konuşmam gerektiğini söylemiştin. Burada tek başma olmak onu rahatsız edebilir."

"Standart mıymıntı tipi kızlar, yanında biri olmadan konuşamaz zaten."

"Eh, evet. İkinizin de yaşı küçük nasılsa" dedi Takegami kasıtlı bir sırıtmayla.

Tokunaga'nın dahili telefondan direktifi vermesiyle kapımn tıklaması bir olmuştu. Üniformalı bir görevli elindeki sandalyeyi getirerek Minoru'nun yanına koydu. Minoru biraz yana kayarak aradaki mesafeyi açtı.

"Hadi gel otur" dedi Takegami.

Bu teklif üzerine genç kadın tereddütlü bir şekilde odaya girdi. Ayağındaki yüksek topuklu, arkadan bantlı ayakkabılar zeminde tıkırdıyordu. Takegami'nin gözleri büyümüştü. Karşısında gördüğü kız Kazumi Tokoroda'ya inanılmaz derecede benziyordu.

Ama hayır diye geçirdi aklından, detaylara inildiğinde kızın yüzünün de, görünüşünün de gerçek Kazumi'ye pek alakası yoktu. Yakından incelendiğinde, bunun farklı biri olduğu hemen belli oluyordu. Fakat yarattığı aura benzerdi. Kadınsı hatlan ortaya çıkaran kıyafetler. Takegami, kızın yüzündeki makyajın büyük bir ustalıkla yapıldığını fark etmişti. Yine de kızın on yedi yaşında gerçek Kazumi'den bir yaş büyük olduğu düşünülürse, makyajı abartılı duruyordu. Omuz hizasında, açık kahverengi saçları vardı. Hatta boynunda bile benzer bir kolye vardı. Aynısı büe olabilirdi belki gençler arasında popüler bir modeldi.

Güçlü bir parfüm kokusu bütün odayı kaplamıştı.

Takegami "otur lütfen" dedi ve yana dönerek hapşırdı.

Minoru Kitaco sevimsiz bir kahkaha atmıştı. "Parfüm şişesini mi boşalttın, süs kedisi."

Kız gülmemişti. Öylece dimdik durmuş, elindeki siyah naylon sırt çantasım bir kalkan gibi kucağına almıştı.

Takegami ılımlı bir sesle, "Ritsuko Kawara?" diye sordu genç kıza. "Geldiğin için teşekkürler. Otur lütfen. Merak etme, korkacak bir şey yok."

Takegami'nin bu son sözleri söyleme şekli komik olmalı, Tokunaga bıyık altından gülmüştü.

Ritsuko Kawara'nın gözlerindeki heyecan azalmıştı. Fısıltıya yakın bir sesle, ortama pek uymayan bir "merhaba" dedikten sonra kendisine ayrılan sandalyeye oturdu.

Takegami kendini tanıttı ve sonra "eminim ki sana zaten bahsetmişlerdir" diye başlayarak, buraya çağrılma nedenini ona da özetledi.

Ritsuko, sırt çantasını kucağına yerleştirdi. Parmaklarını gergin hareketlerle kıpırdatıyordu. Konuşmaya başladığında ise Takegami'nin sözlerini pek dikkate almadığı belli oluyordu. "Bay Tokoroda'nın ölmesine gerçekten çok üzüldüm. Ama şunu anlamanızı istiyorum, benim konuyla hiçbir ilgim yok." İddialı kılık kıyafetinin aksine çok alçak bir sesle konuşuyordu. "Bu şekilde polis merkezine çağrılmamız gerçekten utanç verici... Yani, demek istediğim, biz yanlış bir şey yapmadık." Konuşurken sürekli ellerini sallıyor, sanki ağzından çıkacak kelimeleri yakalayıp buruşturarak bir mendil gibi fırlatıyordu.

Takegami kibarca, "bugünkü derslerini kaçırdığın için üzgünüz" dedi. "Üçünüzü de mümkün olduğu kadar kısa sürede dinlemek istedik. Diğer kişi bu hafta sonu müsait olmadığı için, bugün çağrıldınız."

İkili aynı anda, "diğer kişi?" diye sormuştu. Fakat somaki yorumları çarpıcı derecede farklılık gösteriyordu.

" 'Anne'yi mi diyorsunuz?"

"O kaltak da mı gelecek?" diye sordu Minoru.

"O kaltak?" diye tekrarladı Takegami.

Ritsuko'nun kınayan bakışma karşılık Minoru bariz bir kızgınlıkla yanıt vermişti. "Bırak bu havaları artık. Ona sen de katlanamıyorsun."

Ritsuko'nun keyfi kaçmıştı...

"Onun yaptığını düşünüyorsunuz, değil mi?" diye devam etti Minoru. "O kaltağın. Ona mail yolladımz. Sonra ağlayarak bana geldi. Onunla da birbirimize girdik, hemen söyleyeyim."

"Neden bahsediyorsunuz siz?" diye parladı Ritsuko. Mavi renkli göz farıyla renklenen göz kapakları titriyordu.

Minoru'nun dudaklarında alaylı bir sırıtma belirdi. "Hemen ortaya atılıp ona sormadın mı? O mu yaptı diye?"

(Onu *sen* mi öldürdün?)

Ritsuko Kawara, "Hayır! Olay öyle değil!"

Kazumi Tokoroda öne doğru o kadar ani atılmıştı ki sandalyenin arka ayakları havaya kalktı. Çikako, otomatikman elini sandalyenin arkasına koydu.

"Oops, pardon!" dedi Kazumi. "Ses çıkarmamamız gerekiyordu değil mi?"

"Tamam, sorun değil. Ne kadar gürültü yaparsak yapalım bizi duyamazlar."

"İyi o zaman." Ağzına değen saçlarını arkaya attı ve başım yana eğerek düşünür gibi yaptı. "Demek 'Kazumi' bu?"

"Görünüşe göre öyle."

"Gerçek adı farklıymış. Ne diye 'Kazumi' ismini kullanmış ki?"

"Bu konuya gelecekler sanırım."

Sorgu odasında Takegami, elleri titreyen ve hemen oradan çıkmak isteyen Ritsuka'yu sakinleştirmeye çalışıyordu. Bacak bacak üstüne atan Minoru, nefret saçan gözlerle çift taraflı aynaya doğru bakıyordu. Bir an için gözleri Çikako ile buluşmuştu.

"Ne rezil bir durum" dedi Kazumi mırıltıyla. Bu kelimeleri öyle düşmanca sarf etmişti ki, Çikako sesin kızdan çıktığına inanamadı.

Takegami, sorgu odasındaki genç kızı tekrar sandalyesine oturmaya ikna etmeyi başarmıştı. Kız elinin tersiyle gözünü sildi. Gözlerinde yaşlar panldıyordu.

"Numara yapıyor" diye atıldı Kazumi. "Ağlayıp zırlayarak bütün erkeklere istediğini yaptıracağını düşünüyor. Erkekler bu numarayı yiyecek kadar aptallar çünkü. Her defasında."

Memur Fuçigami, "burada öyle şeyler olmaz" dedi telkin eden bir sesle. Kazumi'nin fikri değişmemişti.

"O kadar emin değilim. Polisler de tıpkı diğer erkekler gibi. Onlar da aldanır."

"Genel olarak haklısın" diyerek araya girdi Çikako. "Fakat Bay Takegami'yle ilgili endişelenmene gerek yok."

"Niyeymiş o?" Kazumi, kadına keskin bir bakış fırlatmıştı.

"Onun da bir kızı var. Yanılmıyorsam üniversite çağında. Dolayısıyla, kadınsı kurnazlıklardan anlar."

"Bence anlamaz. Hem zaten kendi kızım anladığı ne malum?"

Çikako sessiz kaldı.

Takegami sorgu odasında, nihayet Ritsuko Kawara'nin isim ve adresini, okulunun adını ve diğer detayları almayı başarmıştı. Bu sırada Kazumi gözlerini odadan ayırmadan dikkatle dinlemiş; sonra birden cep telefonuna sanlarak yine tıkır tıkır mesaj çekmeye başlamıştı.

Çikako, Memur Fuçigami'ye döndü. Genç kadın polis, benzer bir bakışla karşüık vermişti.

"İkinizin de sinirleri bozulmuş." Takegami boğazım temizledi. "Bu konuda yapabileceğim bir şey yok. Lütfen kendinizi toparlarmaya çalışın. Belki sizinle başka yerde konuşsaydık daha iyi olurdu Sırf burası bir sorgu odası olduğu için şüpheli olduğunuzu düşünmeyin. Bizim tek amacımız, Bay Tokoroda'nın katilini bulmak için, ölümünden önce bağlantılı olduğu bütün insanlarla görüşerek bilgi edinmek."

Minoru Kitaco bacaklanm açmış, gevşek gevşek yayılmıştı. Kucağındaki çantayı sıkıca tutan Ritsuko Kawara gözyaşlarını silmiş, şimdi diken üstünde bekliyordu.

Takegami, "peki bakalım, şimdi Ritsuko" dediğinde kız çantaya daha da sıkı sarıldı. "Minoru'nun söylediğine göre Bay Tokoroda ile internette ilk tanışan senmişsin doğru mu bu?"

Ritsuko, Minoru'ya suçlayıcı bir bakış fırlattıktan sonra başıyla hafifçe onayladı.

"Tahmini olarak ne zaman ve nasü arkadaş oldunuz? Yazışmaya başlayalı çok olmadı samnm, değil mi?"

Takegami sessizce kızdan gelecek yamtı bekledi. Ritsuko'nun dudaklan sımsıkı kenetlenmişti. Takegami tam soruyu yineleyecekken kız konuşmaya başladı.

"Yaklaşık bir yıl önce yeni bir bilgisayar aldım."

"Ailen mi aldı?"

Ritsuko, açık kahverengi saçlarını savurduktan soma, "aslında benim değildi. Annem kendisine almıştı" dedi.

"Öyle mi? Bilgisayarlara meraklı demek?"

"Pek sayılmaz." Suratında memnuniyetsiz bir ifade belirmişti. "Bana sorarsamz, bilgisayan sırf gösteriş olsun diye aldı. Sağda solda ne kadar iyi bilgisayar kullandığını anlatıp kendiyle övünmek için. Sever böyle şeyleri. Her zaman herkesten bir adım önde olmaya çalışır."

"Ama onu bir yıl önce satın aldıysa, kendini göstermek için biraz geç kalmış sayılmaz mı?"

"Biliyorum. Aslında şöyle oldu annemin arkadaşlarından biri bahçe düzenlemesiyle ilgili bir site açtı. Annem de başka bir site açarak ona rakip olmaya çalıştı. Ne kadar çocukça, değil mi? Neyse işte, bir süre böyle takıldıktan sonra site açmamn ve devam ettirmenin ne kadar zor olduğunu anladı ve bıraktı."

"Böylece bilgisayar da sana kaldı."

Ritsuko başıyla onayladı. "Arkadaşlarım, internette gezinmenin süper bir şey olduğunu söylüyorlardı."

"Nasılmış peki?"

"Efendim?"

"İnternette tam olarak ne yaptın? İlgi alanlarını mı araştırdın mesela?" "Yok, aklıma bile gelmedi. Farklı farklı bir sürü siteye giriyordum, orüine dergi sayfalarına bakıyordum. Ama öyle sadece dergiden ibaret değil, hareketli yerlerdi. Sırf yazı okuyup geçmiyorsun, birbiriyle yazışan yüzlerce gerçek insan var. Ama ilk başta, bir forum ya da sohbet sitesine üye olduğumda misafir takılıyordum."

"Misafir takılmak?"

Minoru kibirlenerek açıkladı. "Sadece başkalarının yolladığı yazılan okuyorsun, kendin bir şey yazmıyorsun yani."

"Anladım. Bu durumda, normal bir dergi okumaktan pek farkı yokmuş." Takegami başını öne arkaya salladı. "Cep telefonun var mı?"

Ritsuko evet cevabım verdikten sonra bakışlannı dikkatle Takegami'ye yöneltti. Sorudan tedirgin olmuş görünüyordu. "Ne fark eder ki?"

"Hım, eski kafalı olduğumu düşünebilirsiniz ama bence kızla nn teknolojiyle pek arası yok. Bildiğim kadanyla, günümüzde e posta ve diğer şeyler için cep telefonlan kullanılıyor artık."

Ritsuko, kastedilenin bu olduğunu anlayınca rahatlamıştı sanki. "Cep telefonlanm kullanmak daha masraflı. Bilgisayanmı kullandığımda faturayı annemler ödüyor, çünkü bilgisayar eve ait."

"Ailen harçlık konusunda sıkı mı?"

"Hem de nasıl! Bazen bayıyorlar. Fazla cimriler."

Ritsuko Kawara'nın babası bir fabrikada çalışıyordu, annesiyse ev hanımıydı. Takegami, Ritsuko tek çocuk olduğu için onun şımarık, parayı nereye harcayacağını şaşırmış bir kız çocuğu olduğunu düşünmüş ama yanılmıştı.

"Cimri, ha. Kıyafet ve diğer ihtiyaçlannı harçlığından karşılamak zor olmalı."

"Yok, öyle değil. Annemle alışverişe çıktığımızda ne istersem alıyor."

"Cömert bir anne demek ki."

"Aslında pek değil. Kendisi sürekli alışverişe çıktığı için bana alış veriş yapmamamı söyleyemiyor. Bazen de benim kıyafetlerimi giyiyor."

"Gerçekten mi?"

"Hı hı. Sürekli bir yerlere gidiyor, buluşmalar pahalıya patlıyor tabii."

"Bugünkü kıyafetin peki? Bunlan da o mu aldı?"

Ritsuko, üzerindeki kıyafetlere şöyle bir baktı. "Evet, kolye hariç."

Kazumi Tokoroda'nın kolyesine çok benziyordu.

"Bu model bu günlerde moda mı?"

"Bu mu?" Ritsuko parmağıyla kolyeyi kaldırarak gösterdi. "Kim bilir? Hiç fikrim yok. Bir alış veriş merkezinde gördüm, hoşuma gitti, aldım."

"Anladım" dedi Takegami ve parmaklarını çenesine değdirdi. "Konumuza dönecek olursak sitelerde yazı yazmadan geziniyordun. Seni yazmaya iten ne oldu?"

Bir sebepten ötürü Ritsuko, sanki onay istermiş gibi, Minoru'ya baktı. Ne sormak istedi acaba? Kendi ayakkabısına bakan Minoru, kızın soran gözlerinin farkında bile değildi.

"Filmler" dedi genç kız.

"Filmler mi?"

"Evet. Sinema seven insanlarla dolu bir forum sitesi buldum. Atmosfer çok sıcaktı herkes dostça davranıyordu. Ben de kısa bir mesaj yolladım. Film izlemeyi çok severim."

"Ne zaman oldu bu, yaklaşık olarak?"

"Bilgisayarı kullanmaya başladıktan birkaç ay sonra olmalı."

"Geçen haziran gibi o zaman. On ay önce."

"Öyle mi?" Emin olamayan Ritsuko onay istercesine Minoru'ya baktı. Bu sefer, Minoru kızın bakışını fark etmişti.

Takegami konunun üstüne gitti. "Minoru'nun bununla bir alakası var mı?"

"Ne? Tabii ki hayır! Neden böyle düşündünüz?"

"Sürekli ona doğru bakıyorsun" dedi Takegami mantıklı bir açıklamayla. Tebessüm etti. "Onun onayını almazsan yanlış yapacağını mı düşünüyorsun?"

Minoru lafa atladı. "Yok, ondan değil." Çenesiyle kızı işaret etti. "Onun karakteri böyle. Mıymıntı. Kendi başımn çaresine baka mayan türden."

"Hiç de değil..." diye karşı çıkacak oldu Ritsuko. Sinirli sinirli çantasıyla oynamaya başladı. Nefrete yakın bir ifadeyle kıza bakan Minoru derin bir nefes alıp açıklamaya başladı.

"Sinema Aşkı Adası diye bir site. Sinemaseverler falan girip yazı yazıyor. Sitenin sahibinin oyunculukla, televizyon işiyle falan alakası yok, sadece özel gösterimlere gitmeyi seviyor. Radyo ve televizyonlarda dağıtıyorlar ya, 'şanslı yüz kişiye bilet hediye ediyoruz' türünden."

"Bunu duymuştum. Taksilerin arka koltuklarmdaki formlardan doldurup yolluyorsun."

"Evet, aynen. İşte bu sitenin sahibi adam ücretsiz gösterimlere katılmayı seviyor. Sürekli bedava bilet kazanıyor. Herif çok şanslı. Neyse, sonra da gösterime girecek filmlerin eleştirilerini sitesinde yayınlıyor. Gösterim nasılmış, güzel miymiş, bu tür şeyler. O kadar da ilginç değil ama siteyi sürekli güncellediği için insan arada bir girip bakıyor. Ya da kendi yorumlarını yazıyorlar."

"Anlıyorum."

"Sitede öyle gerçek eleştirmenler, profesyoneller falan yok. 0 yüzden rahatça girip filmler, videolar hakkında istediğim yazabiliyorsun." Minoru Kitaco arkasına yaslandı ve bacaklarını iki yana açtı. "Bazen ben de giriş yapıyordum. Ritsuko'nun orada 'Baba' ile nasıl tanıştığım biliyorum ama bunu benim yerime ondan duymak istersiniz herhalde. Her şey sırasıyla gidecek değil mi Polis Bey?"

"Peki" dedi Takegami, aynı fikirde olduğunu belli ederek. Sonra Ritsuko'ya dönerek kibarca "anlatmak ister misin? Minoru'nun dediğine göre 'Baba' ile Sinema Aşkı Adası'nda tanışmışsınız, doğru mu?"

"Evet..."

"Uzattın ama. Cici bici hanımefendi kızı oynamayı kes artık" dedi Minoru dirseğiyle kızı dürterek. Kucağından kaymakta olan çantayı Ritsuko eliyle tutup düzeltti.

"Oyun oynamıyorum ben!" diye isyan etti kız. Sesi iyice silik geliyordu. "Sadece... Gerçeği söylersem şok geçirecekler ve garip biri olduğumu düşünecekler."

"Biz o kadar kolay şok geçirmiyoruz ve insanları garip diye etiketleme özelliğimiz de yoktur" dedi Takegami temkinli ve ölçülü bir tavırla. Kızın hâlâ kaygılı olduğunu fark edince, Tokunaga'ya doğru yürüyüp "öyle değil mi?" diye onaylattı.

"Genel anlamda evet" diye cevapladı Tokunaga.

Minoru şarkı söylermiş gibi "küçükminik utangaç kız" diye mırıldandı alay ederek.

"Bu kadar edepsiz davranmana gerek var mı?" diye azarladı Takegami. "Sen böyle dalga geçtiğinde onun nasıl hissettiğini düşündün mü hiç?"

Takegami'nin bu çıkışından destek bulan Ritsuko kucağındaki çantayı yere bıraktı, sandalyesini masaya doğru çekerek Takega mi'yle mesafesini azalttı.

Ritsuko devam etti. "Polis Bey, Katyusha'nın Aşkı filmini izlemiş miydiniz?"

Takegami izlememişti. "Filmleri takip etmiyorum."

"Gösterimdekileri ben de etmiyorum. Bunu uydu kanallarından birinde izlemiştim. Bir Çin filmi. Reklâmı fazla yapılmadığı için insanlar pek talep göstermediler. Yönetmen sonraki filmiyle Akademi Ödülü'ne aday olunca televizyonda çıktı."

"İsmine bakılırsa, bir aşk hikâyesi olmalı."

"Kısmen öyle ama asıl konu aile. Başrolde, Shanghai'de yaşayan genç bir kız var. Erkek arkadaşının annesi ölüyor ve saklaması için kıza bir saç tokası bırakıyor. Aslında anne hayattayken, oğlunun bu kızla evlenmesine ölümüne karşı çıkıyor ama bir şekilde eskiden beri kullandığı o tokayı kıza bırakıyor. Kız bunu tuhaf buluyor ve erkek arkadaşıyla birlikte kadımn geçmişini araştırmaya başlıyorlar. Sonra kadımn, çocuğun gerçek annesi olmadığı ortaya çıkıyor, çocuk da öz annesini aramaya karar veriyor."

"İlginçmiş."

"Sonradan öğreniyorlar ki, toka çocuğun gerçek annesine aitmiş. Arada başka olaylar geçiyor. Sonunda gizem çözülüyor ve ölen kadının iki gencin evlenmesine neden karşı çıktığı anlaşılıyor."

Ritsuko bütün bunlan bir çırpıda anlattıktan sonra parmağını dudağına götürdü. Takegami kızın küçük tırnaklanndaki pembe ojeleri seçebiliyordu.

"İzlediğim ilk Çin filmiydi. Beni gerçekten etkilemişti. Yani demek istediğim kendi ailemi düşünmeye başladım, anlatabiliyor muyum? Her anne baba bir zamanlar gençti. Bir çocuk olarak onların o hallerini görmeyi çok isterdim. Daha önce hiç böyle bir şey aklıma gelmemişti. Ne bileyim, ben doğmadan önce nasıldılar, evlenmeden önce hayatları nasıldı, bu tür şeyler."

"Annenle sık sık alışverişe çıkıyormuşsun bunları hiç konuşmuyor musunuz?"

Ritsuko başını keskin bir hareketle iki yana salladı. "Bu tür şeylerden değil. Ciddi şeylerden hiç konuşmayız."

Kelimeler, genç kızın dudaklarından daha kolay dökülüyordu şimdi.

"Hep böyleydi zaten. Üç kişi aynı evde yaşıyoruz fakat birbirimizle alakamız yok. Babam gerçekten yoğun ve eve pek uğramı yor, annem deseniz başka bir âlemde. Benimle modadan, oyunculardan, magazinden, böyle basit konulardan konuşur fakat ciddi konulara girmez. Koleje kayıt yaptınrken de aynıydı. Sınavlara girmek yerine, öğretmenimin yaptığı öneri doğrultusunda okula girdim. Annem her şeyi ona bıraktı. Öğretmenim nereyi önerirse, onun için orası uygundu kısacası."

"Bazen moralim bozulduğunda veya arkadaşlarımdan biriyle tartıştığımda gidip onunla konuşmak istiyorum. Ama beni gerçekten dinlemez hiç. Yüzünde o sıkılgan ifade belirir. Harçlık konusunda sıkı olmasının tek sebebi, ben çok harcadığımda diğer masraflardan kısılması. Mesela arkadaşım bana bir hediye aldı diyelim. Hediye pahalı olsa bile, annem ona benim para vermediğimi bildiği için dediği tek şey "çok hoşmuş, tatlım" oluyor. İşte bu yüzden evde hep tek başınayım. Sadece ben de değil. Babam da yalmz, annem de."

"Annenle baban iyi anlaşabiliyor mu?"

"Asla tartışmazlar. Ama bunun tek sebebi, birbirlerini önemsememeleri. Şu film, Katyusha'rıın Aşkı, beni düşünmeye itti. İl kez, annemle babamın bir zamanlar birbirine âşık olduklarını düşündüm ve o dönemleri merak ettim. Şimdi benimle ilgilenmiyorlar, ya ben küçük bir bebekken? Nasıl bir aileydik, onlar için ne ifade ediyordum... Bu tür şeyler işte."

Ritsuko, bütün bu düşüncelerini Sinema Aşkı Adası'nın forumunda yazmıştı ve söylediğine göre hemen birkaç cevap almıştı.

"Hayatımda ilk kez, aklından geçenleri söylemenin ve insanlann seni geçiştirmeden cevap vermesinin ne kadar harika bir şey olduğunu fark ettim. Gerçekten hissederek yazdığım şeylere insanlann da o derece yoğunlukla karşılık vermesi... Tüylerimi ür pertmişti." Ritsuko'nun gözleri parlıyordu.

"Daha önce kimseye anlatmadığım şeyleri yazdım, ailemin ne kadar ilgisiz olduğunu ve kendimi ne kadar yalmz hissettiğimi. İnsanlann da bu konuda bana söyleyecekleri vardı. Bazılan film önerisinde bulundular, bazılan ne kadar yalnız olsam da pes etmememi söylediler. Ve bu... Bu benim için inanılmaz bir şeydi." Kızın yüzüne renk gelmişti.

"Peki, en başından beri 'Kazumi' takma adım mı kullanıyordun?"

"Evet. İlk günden beri."

"Neden bu isim? Takma ad için biraz sıradan değil mi?"

"Küçükken, en iyi arkadaşımın ismiydi. 'Banş' ve 'güzellik' kelimelerinin birleşiminden oluşuyor. Dörde geçtiğimizde ailesi Osaka'ya taşındı."

"İsmi sevdiğin için kullamyorsun yani?"

"Sadece bu değil." Ritsuko, bir şeyi hatırlamaya çalışır gibi yaptı. "Hayır... Dahası var. Sahip olmak istediğim her şey o kızda vardı. Küçükken, onun yerine geçmek isterdim. Gerçekten müthiş bir kızdı. Sevimli, şirin ve hayat dolu. Onu sevmeyen yoktu. Bir de annesi beni çok severdi. Ne zaman evlerine gitsem hep benimle ilgilenirdi!"

Minoru aksınr gibi bir ses çıkardı. "Size bir şey söyleyeyim mi? Ritsuko'nun hayatı bir şeylere özenmekten ibaret."

Takegami konuşmaya devam etti, "sonuç olarak 'Kazumi' ismini kullanmanın başka bir sebebi yok?"

Gözlerini fal taşı gibi açan genç kız, başıyla keskince onayladı. "Evet, tamamen. Komik değil mi? Her şey işte böyle başladı."

Ritsuko, 'Kazumi' ismini kullanarak Sinema Aşkı Adası forumunda ve sohbet odasında içini dökmüştü. Kendine güvensiz olduğundan, okul hayatımn kuruluğundan, arkadaşlıkların yapaylığından ve gerçek bir dostu veya erkek arkadaşı olmayışından, gelecek korkusundan bahsetmişti. Hayatındaki boşluğun doldurulamayacak kadar derin olduğundan.

Duyduğu endişeleri kimseyle konuşamadığını, annesiyle babasının her geçen gün birbirinden daha da uzaklaştığını yazmıştı. Babası ilgisiz, annesi soğuktu. Annesi, Ritsuko'ya bir arkadaş gibi davranıyordu, orası kesindi, ama böylesi daha kolay ve onun yapısına daha uygun olduğu için. Samimi değildi. Ritsuko, şimdiye kadarki hayatında samimiyeti hiçbir yerde bulamamıştı.

"Hiçbir yere ait değilim kendimi daima böyle hissettiğimi yazıyordum. Bir sürü cevap geliyordu kimisi teselli etmeye çalışıyor, kimisi alay ediyor, kimisi de öğüt veriyordu."

İşte onlardan biri, dedi Ritsuko, "Baba"ydı.

" 'Kazumi', ben babanım' her şey bu cümleyle başladı." Birden, Ritsuko'nun gözleri yaşlarla doldu. " 'Baba' şöyle yazmıştı: 'Bu siteye üye olduğunu daha yeni öğrendim ve mesajlarını hayretle okuyorum. Bu güne kadar seninle ilgili hiçbir şey bilmiyor muşum. Bunun seni ne kadar üzdüğünü şimdi görüyorum ve özür dilerim." Sesi hafifçe titremişti. Adamın yazdıkları onu gerçekten etkilemiş olmalıydı. "Bunları yazmıştı. O kadar çok mutlu olmuştum ki, sevinçten ağlayabilirdim."

Takegami, yanağını havayla doldurdu ve kızın söylediklerini aklına kaydetti. "Duygu fırtınaları yaşıyordun. Peki. Bunun sebebi tam olarak neydi? Mesajı gerçek babanın yazmış olabileceğini mi düşündün?"

"Hayır! Aklımın ucundan bile geçmedi."

"Hiç mi?"

"Hiç. İnternette böyle şeyler olmaz."

Takegami, Minoru Kitaco'ya dönerek, "doğru mu bu?" diye sordu. "Bir babayla kızın internette karşılaşması neden imkânsız?"

Minoru, internet konusundaki bu cahilliği küçümser gibi bir ifade takınmıştı. "Bir kere en başta birbirlerinin takma isimlerini bilmeden kim olduklarını anlayamazlar."

"Ama mesajı yazan kişi kendisini doğrudan tanıtıyor 'ben babanım' diyor?"

"Bunu canı isteyen herkes yazar. Hem zaten o gerçek babası falan değildi. Ta başından beri Bay Tokoroda'ydı."

Orası açıktı. Yine de Takegami tam ikna olmamıştı. Eğer Ritsuko, söz konusu satırları yazan kişinin gerçek babası olduğuna en küçük şans bile vermediyse bu ihtimal aklının ucundan bile geç mediyse genç kız neden bu kadar derinden etkilenmişti?"

"Ne demek istediğinizi anlıyorum Polis Bey, ama şunu bilmelisiniz ki, internette biri çıkıp 'ben senin şuyunbuyun oluyorum' derse, bu kesinlikle palavradır."

Ritsuko araya girerek, "doğru söylüyor" dedi. " 'Baba'dan gelen ilk mesajın ortalığı karıştırmasının sebebi buydu. Forumdaki insanlann çoğu, benim üzerimde basit bir oyun oynadığı için ona sinirlenmişti. Bazılan da bana mesaj yolluyor, adamı ciddiye almamamı, uydurma bir oyuna kapılmamamı tavsiye ediyordu."

Takegami, "ama sen dinlemedin" dedi.

Kız bunu açıkça kabul ediyordu. "Evet, diğerlerinin söylediklerini umursamadım."

Dedektif Tokunaga araya girerek bir soru sordu: "Sen ne cevap yazdın peki?" Dedektifin yüzünde derin bir merak vardı.

Ritsuko sakin ve başını dimdik tutarak yanıt verdi. "Beni anladığı ve kabul ettiği için ne kadar mutlu olduğumu, o günden sonra ona her şeyimi anlatacağımı ve dünyanın en iyi kız çocuğu olacağımı söyledim. Ya da işte bunun gibi şeyler." Ritsuko sanki transa geçmişti.

Minoru, şimdi kıza daha bariz bir tiksintiyle bakıyordu. Genç kızın ve delikanlının suratlanndaki dünyalar kadar farklı ifade, Tokunaga'yı eğlendirmişe benziyordu.

"Ve böylece internet ortamında baba kız oldunuz" dedi Tokunaga.

"Evet. İnanılmaz bir şey, değil mi?"

"Bunun, gerçek olamayacak kadar güzel olduğu aklına gelmedi mi hiç?"

"Ne fark eder ki? Gerçek dünyada böyle bir şeyin olup olmayacağının önemi yoktu, benim için yeterince muhteşemdi. Bunun nesi yanlış?"

"Yok... Ama daha birkaç dakika önce, senin 'tuhaf' biri olduğunu düşüneceğiz diye titriyordun, hatırladın mı?"

Ritsuko omuzlannı dikleştirdi ve Tokunaga'ya keskin, şeytani bir bakış fırlattı. "Çünkü hakkımda tuhaf fikirlere kapılmanızı istemiyordum."

"Aa, o yüzden miydi?"

"Evet. Bu arada sanırım siz söylediklerimizi kaydetmek için buradasınız, yanılıyor muyum? Neden kendi işinizle ilgilenmiyorsunuz?

pardon dedi Tokunaga, yanm ağızla gülerek.

Takegami gözlüğünü çıkarttı, güzelce sildi ve tekrar burnuna yerleştirdikten sonra, "Eminim Sinema Aşkı Adası'nın diğer üyeleri, onların söylediklerini görmezden geldiğin için biraz bozulmuşlardır?"

"Aslında evet, birçoğuyla tatsız yazışmalanm oldu. Sonuçta onlan ilgilendirmez."

"Anlıyorum."

" 'Baba' ile 'Kazumi' babakızdılar. İnternette de bir baba bulmuştum yani. Hep hayalini kurduğum babayı. Yabancı insanlann hayatıma kanşmasına neden izin vereyim ki?"

Ritsuko, dertlerim dinleyen ve samimi tavsiyeler veren, ona anlayış ve şefkatle yaklaşan, onun mutluluğunu her zaman en ön sıraya koyan ve bütün bunlan güzel satırlarla ifade eden bir baba figürü bulmuştu.

Fakat 'Baba' da apayrı bir yabancıydı aslında.

"Onlara, işime kanşmamalarım söyledim, o kadar."

Minoru, başparmağıyla umursamaz bir şekilde kızı göstererek, "Umutsuz vaka olduğunu herkes biliyordu zaten" dedi. "İyi o zaman küçük kız çocuğu, madem öyle istiyorsun, aptal küçük oyununu oynamaya devam et, diyip geçtiler."

Bu sözlerden sonra Ritsuko Minoru'ya bakarken ilk kez sınt mıştı. "Diğerleri için haklı olabilirsin. Ama senin için aynı şeyi söyleyemeyiz."

Minoru suratım astı ve bacaklarını seri bir hareketle öne uzattı. Çocuk tam ağzım açmak üzereydi ki, Ritsuko önce davranarak, " 'Baba'yla yazışmaya başlayalı daha iki hafta olmadan Minoru geldi ve kendisinin benim 'erkek kardeşim, Minoru' olduğunu söyledi."

9

Bir dakikalığına odayı müthiş bir sessizlik kaplamıştı.

Minoru, "biraz eğlenirim diye düşünmüştüm" dedi. Ardından bir deri bir kemik omuzlarını dikleştirdi, kollanın göğsünde birleştirdi ve bacağını sallamaya başladı. "Ritsuko, bu babakız olayına fazla sardırmıştı. Yazdığı şeyler ilgimi çekti. Ben de biraz ortalığı karıştırayım dedim."

Ritsuko gülmeye başlamıştı. "Çok yalancısın! Bizi ne kadar kıskandığım sen de çok iyi biliyorsun."

"Kıskanmak mı? Kim kıskanmış?"

Minoru yerinden kalkacak gibi oldu. Takegami, yatıştırıcı bir el hareketiyle delikanlının oturmasını istedi. "Sesimizi yükseltmeyelim, olur mu?"

Önce Takegami'nin avucuna, sonra yüzüne bakan Minoru sanki birden sakinleşmişti. Yerine oturdu. "Kusura bakmayın."

"Kusura bakacak bir durum yok. Olayları düşük bir tansiyonda konuştuğumuz sürece sorun yok. Aynı şey senin için de geçerli, Ritsuko."

Ritsuko'nun yüzündeki hafif sıntış kaybolmuştu. Gösterişsiz bir şekilde ayağa kalkarak sandalyesini Minoru'dan uzağa çekti.

Takegami, delikanlıya dönerek, "kendini onun erkek kardeşi olarak tanıttığın doğru yani? Tamamen kendi isteğinle."

Minoru başıyla onaylamadan önce bir süre bekledi.

"Ve bu yine Sinema Âşıklan Adası'nda oldu?"

"... Evet."

"O cümleleri forumda mı yazdın?"

"Hıhı."

"Hangi konuyla ilgili yazdın peki?"

Ritsuko ağzını açacak oldu fakat Takegami işaret parmağım dudaklarına götürerek susmasını istedi. Konuşmadan önce alnını buruşturan ve boş boş masaya bakan Minoru, "gösterimdeki filmlerden biriyle ilgiliydi. Beraber sinemaya gitmekten bahsediyorlardı."

" 'Kazumi' ile 'Baba'dan bahsediyorsun?"

"Evet. Hangi filmdi hatırlamıyorum. De Niro'nun son filmi. Gerçekten aklıma gelmedi şimdi. Adım unuttum." Minoru omuzlarını kaldırmıştı. "Şöyle demiştim, 'siz ikiniz çok çabuk kaynaştınız. Ya ailenin kalanı ne olacak? ... Beni unuttunuz, Kazumi'nin erkek Kardeşi, Minoru'... Bu tür bişi."

"Peki bu mesajı nasıl karşıladılar?"

"Bilirsiniz işte, 'aa Minoru hoşgeldin' türünden."

Ritsuko, " 'seni davet etmiştim ama sen reddettin, biliyorsun' yazmıştım" dedi." 'Soma Baba 'kimler gelmiş! Sen de mi buradasın, Minoru?' yazdı. sonra üçümüz bir sohbet odasına geçtik. Peşimizden bir sürü insan geldi, meraktan."

Aileye yeni bir karakterin girmesi diğer üyelerin ilgisini çekmiş olmalıydı.

Takegami, Ritsuko'ya dönerek, "olaylar böyle mi gelişti?" diye sordu.

"Hıhı. Ama filmi yanlış hatırlıyor. De Niro değildi, Kevin Spa cey'in Akademi Ödülü'nü aldığı filmdi."

Tokunaga tekrar araya girdi. "American Beauty olmalı."

"Doğru! Siz film izlemeyi sever misiniz, Polis Bey?"

Ritsuko'nun sorusunu görmezden gelen Tokunaga, "bir ailenin parçalanmasını konu alıyor" dedi.

"Yani Baba'yla beraber American Beauty'yi mi izlediniz?" diye sodu Takegami.

"Hayır, hayır" dedi Ritsuko bıkkınlıkla bir iç çekerek. "Hâlâ anlayamadınız. O zamanlar 'Baba'nın kim olduğunu bilmiyordum."

"Peki, birlikte film izlemekten nasıl konuşuyordunuz?"

"Biz öylesine birbirimize takılıyorduk bu da bir tür oyundu. Bir gün önce bana American Beauty'yi izlediğini söylemişti. Ben daha izlememiştim, fakat dergilerden konuyu bildiğim için, izlemişim gibi davrandım. Küçük bir oyun yaptık ve ertesi gün 'Baba', filme kızıyla birlikte gittiğini yazdı." Ritsuko'nun dudaklarında muzip bir gülümseme belirmişti. "Gördüğünüz gibi, o kadar da zor değil."

Zor değildi ama anlaşılır da değildi.

"Birisi çıkıp 'Kazumi'nin erkek kardeşi olduğunu iddia ettiğinde ikiniz de şaşırmadınız yani?"

"Aslında ben biraz şaşırdım ama 'Baba' şaşırmadı."

"Nereden biliyorsun?"

"Başta bilmiyordum. Bay Tokoroda bana sonradan söyledi" dedi Kazumi.

"Aile toplantısında mı?"

"Hıhı. Babammış gibi davranmaya başlayınca, zamanla diğer üyelerin de aileye katılacağını tahmin ettiğim söyledi. Bunun daha ilginç olacağını çünkü kalabalık ailelerin daha eğlenceli olduğunu söyledi." Genç kız sonra gözlerini Minoru'ya çevirdi. "Sen de oradaydın. Hatırlamıyor musun?"

Minoru sessiz kaldı. Biraz durduktan sonra mırıl mini bir sesle, "senle kafa bulmak için olaya giriyorum, sonra başıma açılan belaya bak. Salak kafam."

Ritsuko birden söze girerek, "salak falan değilsin" dedi. "Sadece yalnızsın."

Minoru, bu sözlerden rahatsız olmuş gibi bir ses çıkararak diğer tarafa döndü. Takegami'nin duyduğu bu sesi anlaşılan Ritsuko duymamıştı. Kız, dokunaklı bir şekilde devam etti.

"Hepiniz yalnızız. Gerçek hayatta insanlara kim olduğumuzu anlatamıyoruz ve kendimiz de kim olduğumuzu bulamıyoruz. Sonuçta da çok yalnız hissediyoruz. Bir yerlerden bir çıkış yolu bulmak gerekiyor. Senin 'Baba'ya gelip gerçek hayattaki babamn veremediği şeyleri araman da bu yüzden. Benimle kafa bulmaya falan gelmedin. Bu sert çocuk tafralarıyla beni kandıramazsın."

Minoru Kitaco başım Ritsuko'ya çevirdi. Donuk kahverengi gözleri, camdan içeri süzülen gün ışığıyla panldamıştı. "Biliyor musun, şu tür konuşmalara dayanamıyorum... Gerçekten... Hayatta en sinir olduğum şey." Minoru, cümleleri kasten bölerek, iğneleyici bir tarzda konuşmuştu. "Ben gerçekte kim miyim? Kendimi bulmak için internete falan girmedim. Sen hayal âleminde yaşıyorsun. Çok can sıkıcısın."

Ritsuko istifim bozmamıştı. Acıyan gözlerle çocuğa baktı. "Senin bu kaba konuşmaların umurumda değil. Sana söyleyeyim, içine düştüğün yalnızlıktan kurtulamıyorsun. Gerçek hayatta buluştuktan sonra, benimle aynı yaşta olduğunu öğrenmeme rağmen sana erkek kardeşim gibi davranmamın tek sebebi de bu."

Ritsuko hızım alamamış, söylenmeye devam etmişti.

Kazumi Tokoroda, birden acıyla bağırdı. Sağ elindeki tırnaklara dikkatle baktı. "Kahretsin, tırnağım kırıldı!"

Çikako, kızın elini inceledi. Serçe parmağmdaki uzun tırnağı dibinden kırılmıştı. Tırnakları güzelce şekillendirilmiş ve mani kürlenmişti; normalde oje kullanıyor olmalıydı, ama bugün ojesiz olan tırnakları çıplak ve zayıf görünüyordu.

"Onu böyle bırakamazsın, kesmen gerek."

Memur Fuçigami tam yerinden kalkmak üzereydi ki Kazumi başım olumsuz anlamda salladı. "Kesmek istemiyorum. Yara bandı var mı acaba? Şimdilik bantlasam yeter."

Memur Fuçigami hemen odadan ayrıldı. Çikako çift taraflı aynaya baktığında, "Kazumi'yle Minoru'nun yine atıştığını fark etti. Minoru bir şeyler söylüyor, "Kazumi" ise yüzünde otoriter bir abla ifadesiyle, delikanlıya sanki ders veriyordu.

"Yüzündeki o 'ben her şeyi bilirim' ifadesinden nefret ediyorum" diyordu çocuk.

"Dinlemeyi öğrenmen gerek."

İkiye ayrılan tırnağım ağzına götüren Kazumi Tokoroda camın diğer tarafındaki ikiliyi izliyordu. Çikako; Minoru ve "Kazumi"nin havaya yaydıkları hislerin, gözlerine yansıdığım düşündü. Kazumi Tokoroda farklıydı ama. Onun gözleri, aynadan vuran ışığı geri yansıtıyordu sadece. Sorgu odasındaki ikili, ablakardeş rollerini oynarken, Kazumi sessizce izliyordu.

Çikako yumuşakça, "ee, ne düşünüyorsun?" diye sordu. "Hareketlerinde veya yüz ifadelerinde tanıdık bir şeyler var mı? Gördüğün kişilerle kıyasladığında çağırışım yapıyor mu?"

Çikako'nun profilden gördüğü Kazumi, kısık sesle bir şeyler mırıldandı. Kızın ne dediğini anlayamayan Çikako, biraz eğilerek "Ne dedin?" diye sordu.

"... Onlardan birine benziyor." Kazumi, eliyle Minoru'yu gösterdi ve yine düşük bir sesle, "süpermarketin otoparkmdaki çocuğu andırıyor."

Çikako, elindeki dosyanın sayfalarım kanştırmaya başladı. "Aslında seslerini duymamışsın, yanılıyor muyum? Uzaktan görmüşsün."

"Evet. Ama elkol işaretlerini, konuşurkenki vücut duruşunu gördüm. Sorgunun başlarında o tür hareketler yapmıştı, hatırlıyor musunuz?" Kazumi, iki elini de masaya koydu ve ayağa kalkar gibi yaptı. "Minoru biraz öne doğru eğildi ve bağırdı ya."

Minoru'nun, Takegami'ye kendisinden şüphelenmek için hiçbir nedenleri olmadığım söylerken sesini yükselttiği am kastediyordu.

"Bu hareketi yapınca onu tanıdım. Bir arabanın camına eğildiğinde de bu şekildeydi, benziyor işte."

"Hıhı."

"Onlan otoparkta ne zaman gördüğümü söylemiştim? Unut turn." Kazumi tekrar başını uzatarak Çikako'nun önündeki kâğıtlara bakmaya çalıştı. Çikako, kibarca kâğıtları diğer tarafa çekti, "önemi var mı?"

"Yani, bütün olay onlan ilk buluşmalanndan önce mi yoksa sonra mı gördüğümde, değil mi?"

"Bütün olay derken?.."

"Evet. Eğer bahsettiğim yabancılan, onlar buluştuktan ve birbirlerinin gerçek kimliklerim öğrendikten önce gördüysem, Minoru yalan söylüyor demektir. Yani babamı o buluşmadan önce de tamyor anlamına gelir."

"Doğru." Çikako başıyla onayladı. "Bu bağlamda, babam yabancı insanlarla ne zaman gördüğün konusu önemli. Çok haklısın."

Kazumi kaşlarını çattı. "E o zaman durmayın, kayıtlara bakm. Neden kontrol etmiyorsunuz?"

Çikako, bu sert çıkışı serinkanlılıkla karşüamıştı, "ama Kazumi, üç olay için de, ne gördüğünü hatırlamana rağmen, zamanının çıkaramadığını söylemiştin. Zamanları öyle bir anda hatırlamaya çalışman kafa karıştırıcı olur."

"Ne zaman gördüğümü not etmiştiniz. Söylediğimi çok iyi hatırlıyorum."

"Son altı ay içinde bir süre söylemişsin... Yani evet, burada kabaca bir tahminin var."

"Daha detaylı bir tarih vermiştim!"

Memur Fuçigami geri geldi ve getirdiği yara bandını Kazumi'ye uzattı. Genç kız Çikako'yla arasında geçen konuşmaya kendini o kadar kaptırmıştı ki, yara bandı elinde buruştu.

Çikako elini kızın omzuna götürerek, "bak canım" dedi. "Olanlar için bu kadar endişelenme. Parçalan birleştirmek bizim işimiz. Bugün, senden tek isteğimiz, burada gördüğün insanlann babanın yanında gördüklerine benzeyip benzemediğini söylemen. Onlara dikkatlice bak, seslerini dinle ve bakalım bir şeyleri tetik liyor mu. O kadar."

Kazumi, omzunu diğer tarafa çekerek Çikako'nun elinden sıyrıldı. Yara bandım açarak krrık tırnağının etrafına sarmaya başladı.

"Gerçekten çok üzgünüm" dedi Çikako. Kızın parmağındaki yara bandı, parmağının ucunda şekilsiz bir görüntü oluşturmuştu. "Benden niye özür diliyorsunuz?"

"Seni buraya getirmek iyi bir fikir değildi."

Kazumi silkindi ve "iyiyim ben" dedi.

"Umarını öylesindir. Bütün bu süreçler acı verici. İnan kim olsa aynı şeyi hissederdi."

Çift taraflı aynanın diğer tarafında, Ritsuko Kawara coşkulu el kol hareketleriyle Takegami'ye bir şeyler anlatırken Minoru Kitaco somurtarak yerinde oturuyordu.

"Kalp denen şey çıplak gözle görülmez, Memur Bey" diyordu Ritsuko. "İnsanlar bir araya geldiklerinde görebüdikleri tek şey yüzleridir. Dış görünüşleri. İnsanlann duygusal dünyaları bunun ötesine geçer. Ama bir de şuna balan; ben güldüğümde arkadaşlanm ve ailem harika zaman geçirdiğimi düşünür, o kadar. Gerçek kendimi gizlemeye, ortama uymaya çalıştığımı anlamazlar... Başkalarıyla aynı şeyleri düşünüyor, hissediyor gibi yaptığımı... Kimse ne kadar derine indiğimi bilmez. Kimse beni her şeyiyle bir 'insan' olarak algılamıyor. Onlar için görsellikten ibaretim. Ama internette öyle değil. Orada içimi açabiliyorum ve gerçek kendimi ifade edebiliyorum..."

Burnundaki okuma gözlüklerinin ardmdan bakan Takegami, bu duygu yüklü konuşmayı ilgiyle dinliyordu.

"Bu tür insanlardan nefret ederim" dedi Kazumi Tokoroda.

"Ne tür insanlar?"

Kazumi, "Kazumi"yi işaret etti. "Sürekli duygulardan ve 'gerçek ben' zırvalanndan bahsedenler. Onlara dayanamıyorum." Çikako gülümsedi.

"Bu 'Kazumi' denen kız tıpkı babam gibi. Birbirlerini bulmala nna şaşmamak lazım. Babamın onunla çok daha fazla ortak noktası vardır eminim. Şimdi her şey açığa kavuştu."

"Ama uzun bir süredir bu duruma kızıyordun, değil mi? Babanın internette sahte bir aile kurmasını kastediyorum."

"Niye kızmayayım? Kızgın olmamda komik bir şey mi var?"

Çikako, bu sorunun şimdiye kadar kızdan duyduğu en samimi som olduğunu düşündü.

"Annem kızgın değil mesela. O öyledir. Sahte aileyi öğrendiğinde bana ne söyledi dersiniz? 'Baban çok yalnızdı. Sana ya da bana anlatamadığı bir sürü şeyi vardı demek ki. Ben maalesef farkına varamadım.'" Kazumi, annesinin mimiklerini ve ses tonunu mükemmel bir ustalıkla taklit ediyordu. "Aklını yitirdiğim düşündüm. Bir insan nasıl bu kadar aptal olur? Şimdi bu komik mi sizce? Benim tepkimin komik bir yanı var mı peki? Lütfen söyleyin Dedektif Işizu ben mi abartıyorum?"

Aynanın diğer tarafındaki "Kazumi" şimdi hem gülüyor hem konuşuyordu. Bu tarafta duran ve sorgu odasım dikkatle izleyen Kazumi'nin yüzünde ise tebessümden eser yoktu.

"Biliyor musunuz, eğer babam hayatta olsaydı, annemle benim er ya da geç bu küçük ailesini keşfedeceğimize adı gibi emin olurdu. Sonra da karşımıza çıkıp 'yalnızlıktan ne hallere düştüğüme bir bakın, kızımla karım benle hiç ilgilenmediği için neler yapıyorum' demeye getirecekti. Onun fon müziği bu zaten. Sohbet odaları ve e-posta yeni şeyler olabilir, ama eskiden de buna benzer numaralar çeviriyordu. Sadece kişiler farklıydı."

Çikako kibarca, "babanın yaptıklarına 'numara' mı diyorsun?"

Kazumi'nin yanıtı hızlı ve tereddütsüz olmuştu. "Aynen, çünkü öyleydi. Onun küçük numaralarım iyi bilirim, emin olun."

On altı yaşında bir kız olarak mı?

"Babanım genç kadınlara düşkünlüğünü biliyorum. Dur durak bilmeden üst üste bulaştığı ilişkileri. Hepsi aynı kapıya çıkıyor. Sürekli sahnede bir şeyler çevirecek. O küçük oyunları olmadan nefes aldığını hissedemiyor.

"Eskiden, küçükken beni severdi. Onun biricik kızıydım, bana prensesler gibi davranırdı. Ben de ona deli oluyordum tabii. Güzel, değil mi? Hoşuna giden şey buydu beni, gerçek kızım değil iyi bir babakız ilişkisi fikrini seviyordu. Küçük kaldığım sürece, kendi düşüncelerim olmadığı sürece bana tapıyordu. Tıpkı bir bez bebek gibi.

"Annem size bunlardan bahsetmiş miydi? Ben küçükken babanım çapkınlığı azalttığına eminim. Annem de fark etmiş olmalı. Ta bü bundan bir sonuca varmasını beklemiyorum. Babam, annem gibi birini özellikle mi seçti, yoksa annem bu tür şeylere karşı anlayışlıydı, babam da fırsatı mı kullandı bilmiyorum." Kazumi yumruğunu sıktı ve gözlerini tavana doğrulttu. Sabırsız görünüyordu. "Ama ben farklıyım. Yemin ediyorum, onun gibi yer paspası olmayacağım. Babamın o bencil, küçük oyunlarına nasü tahammül edebilirdim ki? Tek istediği şey, süs kedisi falan olmamdı. Her dediğini yaparak büyüyen, hayallerindeki kız çocuğu olamazdım ya."

"Hayallerindeki kız çocuğu nasıldı?"

Kazumi, Çikako'nun sorusu üzerine, parmağını cama doğrultmuştu: hararetle aynı şeyleri tekrarlamaya başlayan Ritsuko Ka wara'ydi yanıtı.

"Onun gibi zayıf biri. Sürekli kendini bulmaya çalışan, sevgi ve anlayış ya da ait olduğu bir yer arayan. Yalnız kalmaya tahammül edemeyen biri. Maalesef, onun gibi yapışkan, yetersiz, mıymıntı bir süs kedisi olamadım. Onun kızı olabilirim, fakat aksesuarı olmayı kabul etmedim. Buna dayanamazdım!"

Takegami kulaklıktan Çikako Işizu'nun sesini duymuştu: "Biraz ara verelim mi? Kazumi yorgun görünüyor."

Takegami el hareketiyle, hâlâ konuşmakta olan Ritsuko'ya susmasını işaret etti. "Ne demek istediğini anlıyorum" dedi. "Şimdi tekrar konumuza dönelim istersen."

Ritsuko bozularak, "ne söylemeye çalışıyorsunuz?" dedi. "Ben konudayım zaten. Kurduğumuz 'aileyi' ve nasıl..."

"Peki, peki. Zaten biraz ara versek fena olmayacak. Polis merkezi, dünyadaki en misafirperver yer olmayabilir ama en azından birer fincan kahve ayarlayabilirim. Susayan var mı?"

Kazumi, Memur Fuçigami'nin kendisine uzattığı mendili reddederek çantasından bir paket kâğıt mendil çıkarttı. Polis merkezine geldiğinden beri döktüğü ilk gözyaşlanydı bunlar.

"Kusura bakmayın, abarttım galiba. Sesimi fazla yükseltmiş olabilirim."

"Hiç önemi yok. Dert etme." Memur Fuçigami, çift taraflı aynadan sorgu odasına baktı. "Ortalık sakinleştiğinde sana içecek bir şeyler getireyim mi? Ne istersin? Diyet kola seviyordun, değil mi?"

Kazumi hafifçe güldü. "Burada diyet kola var mı?"

"Neden olmasın? İçecek cihazımız var, biliyorsun." Çikako da gülümsemişti.

Memur Fuçigami, kola almaya gittiğinde Kazumi'nin gözyaşları kurumuştu. Göz farının bir kısmı bozulmuş, yine de makyajım düzeltmekle uğraşmamıştı.

"Kazumi, gelecekle ilgili planların ya da hayallerin var mı?"

"Neden?"

"Nedeni yok. Yaşına göre olgun bir kızsın. Aklında mutlaka bir şeyler vardır."

Genç kız biraz düşündükten sonra yanıtladı. "Gelecekte, istediğim tek şey... Bağımsız olmak."

"Bir işe girmek gibi mi?"

"Evet. Ekonomik bağımsızlığım olmalı."

"Bu günlerde birçok genç kadın böyle düşünüyor sanırım."

"Eskiden düşünmezler miydi?"

"Aslına bakarsan, eskiden bir kızın seçenekleri sınırlıydı. Ben bir şekilde polis oldum. Önüme senin gibi bağımsız olma hedefleri koymadım. Ailesel nedenlerden dolayı çalışmak zorunda kaldım."

"Şanslısınız o zaman. Daha kolay görünüyor. Özendim doğrusu." Kısa süreli bir suskunluktan sonra Kazumi güldü. "Kim bilir, belki sizin zamanınızda doğsaydım, bütün bunların hiçbiri olmayacaktı."

Bunların hiçbiri? Neyin hiçbiri? Çikako, aklından geçen bu soruyu sormadı. Konuyu kasten sürdürmediğini Kazumi'nin anlamaması için konuşmaya devam etti: "Bir kadının kendi potansiyelinin farkına varmasının ve ekonomik bağımsızlığı hedeflemesinin yanlış bir yanı yok elbette. Bunu sadece bu devirde ve yaşta yapabilirsin, değil mi?"

Kazumi başıyla olumsuzladı. "Hayır, onu kastetmiyorum. Özgürlüğünü kazanmak için çabalamak değil, daha basit bir şey. Yani eskiden kadınlar nasıl yaşayacaklannı seçmek gibi dertlerle uğraşmak zorunda değillerdi, yanılıyor muyum? Kendiniz söylediniz işte şans eseri polis olmuşsunuz."

Nasıl yaşayacağını seçmek. Hayır, Çikako'nun hiçbir zaman böyle bir lüksü olmamıştı. Ama kızının yaşındaki bir gencin, o zamanların ne kadar kolay olduğuna imrendiğini de duymamıştı.

"Annem gibi olmak istemiyorum." Genç kız bu fikrini düz ve kati bir tonda açıklamıştı. "Düzen kuracağım diye parazit gibi bir erkeğin koluna yapışan türden. Perdeler ardında silikleşen, kendi seçimlerini yaşayamayan biri. Ben bunu yapamam."

"Bunu annenle konuştun mu hiç?"

Kazumi'nin gözleri büyümüş ve yuvarlaklaşmıştı. "Hayır! Yüzüne karşı asla böyle şeyler söyleyemem."

"Doğrudan hakaret anlamına geleceği için mi?"

"Yani, gelmez mi?"

"Belki sadece sen öyle düşünüyorsun. Belki annenin de kendine göre bir bakış açısı vardır."

"Düşük ihtimal" dedi Kazumi alay eder gibi. "Kendine ufacık, minicik bir bakış açısı edinmiş olsaydı, babamın dur durak bilmeden onu aldatmasına izin vermezdi."

Dönüp dolaşıp aynı noktaya bağlanıyoruz, diye geçirdi aklından Çikako. Kazumi'nin hiddeti, Kazumi'nin acısı.

"Babam bana her zaman büyüklük taslardı. Benden daha akıllı olduğunu söylemeye getirirdi. Ama anneme yaptıklarının ne kadar berbat şeyler olduğunu bir an olsun durup düşünmedi. Annem ise çıtım çıkarmadan onun yanında yer aldı. Bunların ne derdi var Allah aşkına, diye düşünürdüm. Beni aşıyordu."

"Çocuklar genelde annebabalan arasındaki ilişkiyi anlamakta zorlanırlar."

Kazumi'nin bakışları yaşlardan arınmıştı. "Bir keresinde bana bu tür bir şey söylemişti."

"Kim, annen mi?"

"Evet. Babam ona karşı çok saldırgan davranıyordu, boşanması gerektiğini söyledim... On dört yaşımda falandım."

"Ve babanın anneni aldattığından haberdardın?"

"Tabii ki. Her halinden belli oluyordu. Zaten eve telefonlar geliyordu."

"Annene boşanmasını söylediğinde ne tepki verdi?"

"Çocukların annebabalanna boşanmalarım söylememeleri gerektiğini, babamın birçok iyi özelliğinin olduğunu, onların kan koca olduklarım ve bir evlilikte neler döndüğünü sadece iki kişinin bileceğini söyledi." Kazumi dişiyle, küçük parmağına sardığı bantla oynuyordu. "Söylediklerini saçma bulmuştum. Bilmek falan da istemiyordum."

Çikako tebessüm etti. "Ne demek istediğini anlayamayacak kadar küçükmüşsün."

"Ne? Bir gün evlendiğimde mi anlayacağım yani?" Kazumi'nin yüzünde tiksinti dolu bir ifade belirmişti. "Yok, anlayamıyorum. Cidden anlayamıyorum. Anlamak da istemiyorum. Asla onun gibi biriyle evlenmeyeceğim nasılsa."

Bu görüşler, sadece saf ve hassas bir genç kızın güçlü varsa yımlan üzerine verdiği karardan ibaretti. Bunu temel alarak düşündüğünde dahi, Çikako aynı kaçınılmaz sonuca ulaşıyordu. Üç Tokoroda'nın mutsuzluğunun özünde hiç dillendirilmemiş, acı bir gerçek yatıyordu: annebabalarla çocuklar her zaman birbiriyle uyuşamıyordu ve aradaki farklar kapatılamaz dereceye geldiğinde kan bağı ağır bir zincire dönüşüyordu.

Zaman içinde bu zincirler çözülmeye başlar ve belli bir düzey yakalanırsa annebabalarla çocuklar birlikte birbirini incitmeden ve zora sokmadan yaşayabilirdi belki. Ancak Tokoroda ailesi için artık çok geçti.

Forumcu: Baba 09/18 00:19

Başlık: Ben babanım

Kazumi benim; baban. Şaşırdın mı? İnan ya da inanma, gerçekten benim. Dün tesadüfen bu siteye girdiğini öğrendim. Ne kadar şaşırdığımı tahmin etmişsindir.

Eminim burada bir sürü yeni arkadaşların olmuştur. Yoksa kendini bu kadar samimi şekilde açamazdın. Artık gerçekte neler hissettiğini biliyorum.

Kazumi, aramızda geçenler için tek yapabileceğim şey özür dilemek. Şu ana kadar neler yaşadığını hiç anlamamıştım, bir an bile. Bugünden itibaren seninle daha sık konuşmak ve daha iyi bir ilişki kurmak istiyorum. Beni affeder misin? Bu teklifimi kabul edecek misin?

Çikako kapıyı tıklatıp içeri girdiğinde Harue Tokoroda gözlerini kadına çevirdi. Gözleri kızarmıştı; ağlıyordu. Elindeki mendile sımsıkı sarılmıştı.

10

Mümkün olduğunca kibar bir ses tonuyla, "nasıl gidiyor?" diye sordu Çikako. "Hepsine göz atabildiniz mi?"

"Evet." Harue başıyla onayladı ve ayağa kalktı. Bir yandan gözyaşlarını siliyordu. "Sizi bu kadar oyaladığım için kusura bakmayın. Bazı anılarım canlandı da..."

Masanın üzerinde dağımk şekilde duran nesneler özenle ayrılmıştı. Harue onlan incelerken düzenlemeyi de ihmal etmemişti.

"Kocamın eşyalannı ayırdım. Firmaya gönderilmesi gerekenler şurada." Eliyle, masanın sağ tarafını işaret etti. Nesnelerin arasında bir de kablo vardı. Harue, kabloyu eline alarak mınldan dı, "bunun ne işe yaradığım anlayamadım ama..."

"Bilgisayar bağlantı kablosu olmalı."

"Ah, evet."

"Eşinizin bir dizüstü bilgisayarı vardı. Bunu biliyordunuz, değil mi?"

"Evet, ama burada değil?"

"Bu konuda üzgünüm, onu hâlâ inceliyoruz. Bilgisayar elimiz deyken, kablosu gönderildiyse, aramızda ya aşırı titiz ya da kafası dağınık biri var demektir." Çikako hafifçe tebessüm etmiş, Harue'nin yüz ifadesi de yumuşamıştı.

"Bilgisayardan hiç anlamam" dedi Harue. "Bütün cihazlarla aram çok kötüdür. Kocam öğretmeye çalıştı fakat umutsuz vakaydım. Tabii o da bilgisayarlar hakkında hiçbir şey bilmiyordu; her şeyi iş yerindeki genç oğlanlardan öğreniyordu. Bu gücüne gittiği için kafasına koydu ve bu konuda çalışmaya başladı."

Minoru Kitaco'nun yorumu bir anda Çikako'nun beyninde çakmıştı: "Bay Tokoroda'nın bilgisayardan gösterdiğinin yansı kadar anladığım düşünmüştüm hep."

"Kursa mı yazıldı?"

"Yo hayır, öyle bir şey değil. Bir sürü kitap aldı ve günlerce ekranın karşısından kalkmadı."

"Ne zamandı bu?"

"Bir düşüneyim... Samnm birkaç yıl önce."

Harue gözlerini masamn üzerine çevirdi ve firmaya gönderilmesi gereken nesnelerin arasındaki kitabı eline aldı. İsmine bakılırsa, yeni başlayanlar için internet üzerineydi.

"Üstünde Genel İşler Departmanı'nın damgası var. Samnm ödünç almış ama geri vermemiş."

"Hım, olur böyle şeyler."

Harue kitabı itinayla aldığı yere koydu. "Sizden bana bir poşet veya karton kutu getirmenizi rica edebilir miyim acaba?" diye sordu.

Çikako, kadına hemen bir şeyler bulacağım söyledikten sonra ekledi, "siz buradayken kimse geldi mi?"

"Bir bayan bir fincan kahve getirdi... Neden sordunuz?"

"Bir nedeni yok. Sizi rahatsız eden oldu mu diye merak ettim. Bu arada, Kazumi'yi biraz daha alıkoyacağımız için gerçekten çok üzgünüm. Bekleyecek misiniz?" Bu soruyu sorarken Çikako, Harue'nin gözlerinin içine bakmıştı. Böyle dikkatle bakarak, kadımn gözlerini kaçınp kaçırmayacağım öğrenmeye çalışıyordu.

Harue gözlerini kaçırmadı. Gözlerinde, endişeli bir anne bakışından başka bir şey yoktu. "Beklememin bir sakıncası var mı?" diye sordu.

"Tabii ki bekleyebilirsiniz. Sizin için daha rahat bir yer ayarlayayım."

"Burası iyi aslında. Nasılsa eşyaları toparlayacağım. Sadece..."

"Evet?"

"Kazumi'nin soruşturmaya gerçekten yardımı dokunuyor mu?"

Çikako, Harue'nin yanına giderek onu sandalyeye yönlendirdi. Üzüntüden harap olan anne yavaşça sandalyeye oturdu.

"Başından beri bu konuda endişeleriniz vardı, yanılıyor muyum? Ama size söylediklerimi hatırlayın: Kazumi'nin tanıklığı her ne kadar önemli olsa da, katilin bulunması için bütün yükü onun omuzlanna yüklemiyoruz. Böyle bir şeyi asla..."

Harue başını sallayarak araya girdi. "Biliyorum, biliyorum. Sizi anlıyorum. Ben yine de... Yani, nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum. Yani bir anne açısından..."

Harue'nin duyguları, dışarı çıkacak bir boşluk arıyordu. Çikako sabırla bekledi.

"Bu sabah burada otururken, her şeyi en baştan düşündüm ve Kazumi'nin bunca zamandır söylediklerine olan inancımı yitirdiğimi fark ettim."

"Öyle mi?"

"Evet. Kocamı yabancı insanlarla beraber gördüğü fikri bir değil, birden fazla kez... Yanılmış olabileceğini düşünüyorum. Yani belki yanlış yorumladı. Hem zaten, peşine takılan sapık hakkında da yanılmadı mı?"

Çikako ağır ağır başım salladı. "Anlıyorum. Bunları düşünüyorsunuz demek."

"Şu sapık konusu gündeme geldikten sonra eve polis koruması yollandı ve daha sonra kendimi çok kötü hissettim. Ve şimdi bu konuya gelince... Yani Kazumi sırf neyi görüp neyi görmediğiyle ilgili sorgulansaydı, neyse. Ama o insanları karşısına çıkartıp sorgulayın ca... Başınıza bu kadar dert açıp, zaman kaybettirdikten soma... İş sapık olayına dönerse, sizden nasü özür dileyeceğimi bilmiyorum."

"Bayan Tokoroda, lütfen bu konuda endişelenmeyin. Bütün şüpheli noktaların tek tek üstüne gitmek bizim işimiz. İhtimallerin ne kadar küçük olduğunun bir önemi yok. Bizim işimiz bu." Konuşurken, Çikako yine Harue'nin gözlerinin içine bakıyordu. Kadımn gözlerinde ne ikiyüzlülük, ne kurnazlık vardı; kurduğu cümlelerin paralel yansımalarını taşıyordu sadece.

Anneler kederli varlıklardır. Çikako bu düşünceye kapılmıştı. Biz anneler hep dertliyiz. Arkada bırakılan, terk edilen zavallılar. Kahredici bir duyguydu. Çikako'nun aklından geçen bu kelimeler dışarı çıkmak isterken, boğazında düğümlenip kalmışlardı.

"Gidip size torba veya kutu bulayım." Bunu söyledikten sonra Çikako ayağa kalktı. Kendinden nefret ediyordu ve hislerini Harue'ye belli etmemek için hızla kapıya yürüyerek koridora çıktı.

Telefon çaldığında Minoru Kitaco'yla Ritsuko Kawara yerlerinden hopladılar. Gençlerin bu aşırı hassas tepkisi Takegami'yi şaşırtmıştı.

Ahizeyi kaldıran Dedektif Tokunaga birkaç kelime söyledikten sonra Takegami'ye döndü. "Gami, bu tarafa."

İlkin, telefonun kendisine olduğunu düşünen Takegami, Toku naga'nın kapıyı açması üzerine odadan dışarı çıkmaları gerektiğini anladı.

"Sizi bir süreliğine baş başa bırakıyoruz" dedi neşeyle. "Siz de biraz sakinleşirsiniz hem."

Minoru, "bizi yine gözetleyeceksiniz. Kimi kandırdığınızı sanıyorsunuz ki?"

Takegami de odadan ayrıldıktan sonra Ritsuko alçak bir sesle, "gözetleyecekler mi? Ne demek istiyorsun? O zaman şüpheliyiz demek ki."

Dışarı çıktıklarında Tokunaga koridoru işaret etti. Takegami daha yavaş yürüyordu. Tam köşeyi dönecekleri sırada önlerine Dedektif Akizu çıktı.

"Bizi mi bekliyordun?"

Akizu hemen yandaki odanın kapısını açtı, Takegami'yle Tokunaga içeri girdikten sonra da alelacele kapattı. Burası bir tür depo odasıydı, sağa sola tıkıştırılan malzemelerden odada yer kalmamıştı.

"Neler dönüyor Allah aşkına?!" diyerek açıklama istedi Takegami. sonra da aklındaki en yüksek olasılıklı tahmini yaptı: "Na ka'nın durumunda bir değişme mi var?"

"Yok. O tür bir şey değil. Naka aynı" dedi Akizu. "Başka bir şey var."

Tokunaga, "Bulmuşlar" dedi.

"Kimi bulmuşlar?" diye sordu Takegami, gözlerini kısarak.

"Kimi değil, neyi. Milenyum mavisi parkayı bulmuşlar."

Akizu, Tokunaga'ya bir bakış attı. "Hey, lafa atlamasana adamım, bombayı ben patlatacaktım."

Bu kimin umurunda ki. Takegami, "nerede?" diye sordu.

Tıknaz yapılı olan Akizu başını Takegami'ye çevirerek resmi bir tonda yanıt verdi. "Doğu Kolenji Durağı'nın yaklaşık altı yüz metre ötesinde iflas eden ve kapatılan bir bowling salonu varmış, Kamikita Bowling. Parka binanın hemen arkasındaki çöp kontey mnnda bulunmuş."

Takegami koordinatları hemen zihninde canlandırdı. Doğu Kolenji. Bowling Salonu.

"Yer üç ay önce kapanmış ama bilirsiniz işte borçları varmış. İçerdeki bütün ıvır zıvın arka tarafa yığmışlar. Bina terk edilmiş haldeymiş. Mal sahibi sonunda bugün temizlik yapmaya karar vermiş..."

Ve yığınının içinden çıkan şey, açık mavi bir parka olmuş. Akizu konuşmaya devam etti. "Parkanın her yanı kan içindeymiş. Üstünden geçen bu kadar zamandan sonra kokuşmuştur eminim. Nesneyi bulan temizlikçilerin ağzı beş kanş açık kalmış. Neyse ki sonra aralarından biri Suginami davasını hatırlamış. Hemen bizi aradılar."

"Sadece parka varmış yani?"

"Aynen. Adli tıp harekete geçti bile."

"Çöplüğe dışarıdan kolay ulaşılıyor muymuş?"

"Bowling salonunun hemen arkasında, demir tellerle örülüy nıüş. İçeri bir şeyler fırlatmak kolay olmalı."

Takegami ağır ağır başını salladı.

Kollarını göğsünde birleştiren Tokunaga, "zamanlama inanılmaz. İşin nereye varacağını şimdiden bilemeyiz ama sanki Nakamoto'nun ısrarının meyvelerini topluyor gibiyiz."

Takegami eliyle çenesini ovuşturdu.

"Ne yapmayı düşünüyorsun, Gami?"

"Buna ben karar veremem."

"Biraz bitkin görünüyorsun sanki." Akizu'nun burun delikleri büyümüştü. "Sen hiç böyle olmazdın."

"Ben en başından beri korkağın tekiydim. Şimocima ne diyor?"

"Ben çıkarken kulağını telefona yapıştırmıştı. Sorgu odasında işler nasıl?"

"Ara verdik. Akizu, Işizu'yu buraya çağır. Galiba birinci kattaki konferans odasında, kızın annesinin yanında. Şimocima'yla konuşacağım."

Akizu, "hemen" dedikten sonra yanlarından ayrıldı. Takega mi'yle Tokunaga da bu küçük depodan dışarı çıktılar.

Takegami, "sen sorgu odasma geri dön" diye tembihledi. "Onlara bir şey söyleme. Fuçigami'yle konuşmaya da henüz gerek yok."

"Tamamdır."

"Odadan çıkmalarına izin verme. Sana güveniyorum."

"Merak etme sen."

Takegami, toplantı odasına doğru gitti.

Temizlikten pınl pırıl parlayan ofiste, Polis Şefi Taçikava ve Baş Komiser Şimocima'nın yanında Komiser Kamiya da vardı. Kamiya'nın ağzından çıkan ilk kelimeler, Tokunaga'nın söylediklerinin yankısıydı.

"Parka'nın bulunmasını Naka'nın ısrarına borçluyuz."

Takegami, "inanılmaz gelişmeler" dedi. "Her şey plana göre işliyor..."

Şimocima rahatlamış görünüyordu. "Durum nasıl?"

"Yorum yapmak için çok erken."

Taçikava araya girdi. "Plan yürümüyor demek ki. İki saattir oradasınız. Parkayı bulduğumuza göre her şeyi sona erdirebiliriz."

"Parkanın elimizde olması durumu değiştiriyorsa dediğiniz gibi olabilir" dedi Takegami. Sonra devam etti, "Bayan A'nın tepkisi ne?"

"Ona henüz söylemedik. Adli tıp ekibi harekete geçti. Gazeteciler çok geçmeden kokuyu alır. Neyse ki günün orta bir saatindeyiz." Saat 15:00'e geliyordu. "Olayı biraz daha saklı tutmak istiyorsak, akşam haberlerine kadar süremiz var. Program akışım bozacak kadar büyük bir haber sayılmaz."

"Bayan A, etrafında çember ören gazetecilerden haberi duyabilir."

"O zaman da tepkisini görmüş oluruz. Her halükârda, parka çöplükten çıkmadı mı? Kan izlerini analiz etsek bile, saç veya parmak izi bulma ihtimalimiz neredeyse sıfır. Ürün kodunu takip ederek sahibi bulmaya çalışabiliriz ama zaman alır."

Şimocima diğerlerini görmezden gelerek doğrudan Şefe, "Bayan A, parkanın bulunduğu haberini alınca kendiliğinden itiraf etmeye başlamazsa bile, onunla ilgili soruşturmada bir değişiklik olmayacak."

Bunu duyan Takegami rahatlamıştı. Şimocima, planın sürdürülmesinden yana görünüyordu.

"Doğu Koenji Bayan A'nın bölgeyle bir ilgisi var mı?"

"Yerin ismi şu ana kadar soruşturmada geçmedi. Sizde durum nasıl?"

"Bizde de yok. Parkadan bahsetmemizin bir sakıncası var mı?" diye sordu Takegami.

Şef bir şeyler söyleyecek oldu ama Şimocima daha hızlı davranmıştı. "Kesinlikle söylenmeli. Hızlı etki yaratır."

Şefin almnda derin çizgiler oluşmuştu. "Çok riskli. Bu yolla sonuca ulaştımz diyelim, bu sefer davada avukatlarla başımız belaya girecek."

"Kimseyi kandırmıyoruz, bunun problem yaratmaması gerek. Parkanın bulunduğu bir gerçek."

"Evet ama..."

"Bizim istediğimiz şey bir itiraf, ötesi değil. Teslim olunmasını istiyoruz." Takegami, bunları sakin bir ses tonuyla söylemişti. "Dedektif Şefi Kasai, plam bu mantık doğrultusunda onaylamıştı."

"Biliyorum zaten."

"Parkanın bulunmasıyla, istediğimiz noktaya varma ihtimalimiz büyük oranda attı. İzin verin devam edelim."

Komiser Taçikava'nın suratı kırmızıya dönmüştü. "Daha Bayan A ihtimalini bile elemedik kendinizden nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz?"

"Bu aşamada elimizde kesin sonuçlar yok tabii. En azından şüphelerimizi gidermemize yarayacak."

"Lütfen onu dinleyin."

Ses, odanın arka kısmından geliyordu. Herkes aynı anda başını çevirdi. Çikako Işizu, kapı aralığında duruyordu.

"Özür dilerim, kapıyı çaldım ama kimse duymadı."

"Bayan Tokoroda ne yapıyor?"

"Kazumi'yi beklemeye karar verdi."

"Burada kaldığı iyi olmuş."

"Zaten fazla endişeli." Çikako, başım Takegami'ye çevirdi. "Parkayı duydum. Süreci hızlandırıp sonucu görmemiz konusunda hemfıkirim. Lütfen devam etmemize izin verin."

Takegami'yle Çikako başlarını saygıyla öne eğmiş, bekliyorlardı. Soruşturma şefinin onayını alsalar dahi polis şefi karşı çıkarsa büyük sorun yaşanacaktı. "Bunun gizli operasyon anlamına geldiğini biliyorsunuz" dedi Taçikava homurdanarak. Orası en başından beri biliniyordu; konuyu tekrar alevlendirmenin manası yoktu. Takegami'yle Çikako'nun başlan hâlâ öne eğikti.

Polis şefi cılız bir sesle, "yani, buraya kadar gelmişken yanm bırakmasak iyi olur" dedi.

Şimocima, "kesinlikle" diyerek şefe arka çıktı.

"Bir sonuç çıkmazsa, Bayan A'ya yöneliriz. Anlatabildim mi?"

Ckikako, rahat bir nefes almıştı. Takegami, saatini kontrol etti. 15:15. Böyle uzun bir ara, Tokunaga'ya ecel terleri döktürüyor olmalıydı.

Koridora çıktıklannda Kamiya, kesin bir üslupla sordu: "Gami, Torii'yle iletişime geçtin mi?"

"Daha değil. Ondan da henüz haber yok. Son saniyeye kadar görevi bırakmamasını söyledim."

Torii, kıdem olarak Takegami'nin bir altındaydı. Kamiya tarafından yönetilen Dördüncü Ekip dedektiflerindendi.

"Parka haberi ulaştığında desteğe ihtiyacı olacak. Aniden değişen durumlar konusunda deneyimsiz."

Torii, iyi bir memur olmasına rağmen pek pratik değildi. Bu eksikliği, geçmişteki bazı davalarda başına dert açmıştı. Zayıflığının bilincinde olduğu ve kendini değiştirmeye çalıştığı için Takegami ona bir şans vermiş, bu görevde yer almasını sağlamıştı.

"Akizu'yu yollayayım mı?"

"O biraz bozuk. Torii'nin güvenilirliğini sarsabilir. Ben giderim" dedi Kamiya kararlı bir şekilde. "Böylesi daha hızlı olur."

Takegami hafifçe gülmüştü. "Zamanını boşa çalmasın da."

Kamiya'nın dudakları yukarı doğru kıvrıldı. "Gerçekten öyle mi düşünüyorsun?"

"Hayır. Fakat yarım saat önce biraz gitgel yaşamadım değil. Dürüst olmak gerekirse, olaylara dikkatli baktığında, Naka'nın teorisine inanıp inanmamak konusunda karar veremiyorum."

"Az önce şefin önünde pek bir kendinden emin görünüyordun. İşte bizim Gami'miz. Başka kim bu derece iyimserlikle tereddüdü bir arada yaşar ki?"

"Biliyorsun, senin önceden söylediklerini de göz önünde bulundurmam lazım" dedi Takegami.

"Nakamoto'nun kararlılığıyla ilgili mi?"

"Bir düşün şimdi. O kadar arayıp da bir türlü bulamadığımız parka birdenbire, hem de bu kadar kritik bir anda ortaya çıkıyor. Görünmez eller iş başında gibi."

"Olabilir." Kamiya başıyla onayladı ve çarpık çarpık güldü. "Eğitimde, takıntıların yanlış tutuklamalara yol açtığını öğrenmiştim hatırlıyor musun?"

"En son on yıl önce eğitim almıştım" dedi Takegami. "Ama hâlâ Nakamoto'dan çok şey öğreniyorum."

Kamiya, Takegami'nin omzuna hafifçe vurduktan sonra, "bağlantıda olacağım" dedi ve ayrıldı.

"Gidiyor muyuz?" diye sordu Çikako Işizu. Yüzünde anaç bir ifade vardı ama gülümsemesindeki bir şey Takegami'yi geçmişe götürmüştü.

Gönderen: Anne Alıcı: Baba

Konu: Dün gece için teşekkürler

Dün gece beni yeni eve bakmaya götürdüğün için teşekkür ederim. Sanki gerçekten kendi evimize bakıyormuşuz gibi hissettim —tüylerim ürperdi. Umarım çok geçmeden eski evi satar ve yeni ev için gereken parayı buluruz, değil mi?

Hayatım boyunca hep yalnız olduğumu söylemiştim. Bundan sonra da muhtemelen bir şey değişmeyecek. Bu yüzden seni tanımak ve seninle bu tür şeyler yapmak benim için çok şey ifade ediyor.

Hayatından mümkün olduğunca uzak duracağım ve sorun yaratmayacağım. Dolayısıyla birlikte olmaktan çekinmene gerek yok.

11

Takegami sorgu odasına geri döndüğünde Ritsuko Kawara neşeli kahkahalar atıyordu. Minoru Kitaco bıkkın, tatsız tuzsuzdu. Yüzündeki ifade, bir gence ait değildi sanki.

Ritsuko, sandalyesinde oturan Tokunaga'yı kastederek, "Polis Bey, bu adam beni gülmekten öldürecek" dedi. Tokunaga'nın yüzü ifadesizdi.

"Böyle aniden çıktığım için kusura bakmayın" dedi Takegami. sonra yerine geçti ve okuma gözlüklerin burnuna yerleştirdi. Kulaklıktan, Çikako'nun sesi geliyordu.

"Başlıyor muyuz? Kazumi, Ritsuko Kawara'nın biraz öne eğilerek bir şeyler fısıldamasını istiyor. Arkası bize dönük olsun, yapa bilirsen."

Takegami başını öne arkaya salladı ve önündeki gazetelere baktı.

"Ee, nerede kalmıştık?" dedi. "Şu ana kadar, internette kurduğunuz ailenin üç üyesinden bahsetmiştik 'Kazumi', 'Baba' ve 'Minoru.'" Başım kaldırdı ve iki çocuğun yüzündeki ifadeyi kıyasladı. "Yani siz üçünüz siteden siteye gezerek muhabbet ediyordunuz ama bu kadarla kalmadı değil mi?"

Asık suratla sandalyesinde oturan Minoru, "neyi soruyorsunuz şimdi?" dedi. "Madem Bay Tokoroda'nın bilgisayarını incelediniz, o zaman ne konuştuğumuzu biliyorsunuzdur. Neden polisler cevabım bildikleri soruları ısrarla sorarlar?"

"Karşılıklı mailleştik ve kendimize özel bir aile forumu açtık; orada da konuşuyorduk" dedi Ritsuko. "Çevirimci olarak konuşuyorduk. Bay Tokoroda, yani 'Baba' bizim için bir forum sayfası ve sohbet odası açmıştı."

"Ne zaman oldu bu?"

"Ne zamandı, sen bilirsin Minoru." Kız hafifçe öne eğildi. "Ben hatırlayamıyorum."

Minoru boşluğa bakarak düşünmeye başladı. "Çok olmadı. Geçen ekimde falan."

"Ve sonrasında Bay Tokoroda bu konuşma alanlarını size tahsis etti?"

"Evet ama bunu parayla yaptığım sanmıyorum. Bir sürü bedava sağlayıcı var" diye yanıtladı Minoru.

"Yani, internetin size bir 'ev' sağladığını söyleyebiliriz, değil mi?"

"Öyle de denebilir."

"O zaman şimdi bana 'Anne'nin aileye nasıl katıldığım anlatın."

Bir sebepten ötürü Ritsuko başım öne düşürdü ve Minoru'ya kaçamak bir bakış daha attı." Kızın bakışlarım görmezden gelen Minoru'nun dikkati Takegami'deydi.

"Bir gün öyle gezinirken, tesadüfen katıldı."

"Öyle mi?"

"Aynen. İnternette gezerken şans eseri bizim aile forumunu görmüş galiba 'aile' kelimesiyle arama yapıyormuş. Geçen yılın sonlarına doğru. Yılbaşında." Minoru o cılız omuzlannı silktikten sonra sertçe devam etti, "Neden gidip kendisine sormuyorsunuz? O da burada, yalan mı? Lafı dolandırıp durmayın artık. Uzadıkça uzadı."

"Mesaj alınmıştır. Onu içeri çağırıyorum o zaman? Burada kalıp dinlemeyi tercih edersin, değil mi?" dedi Takegami, Minoru'yu kastederek.

Ritsuko paniklemiş gibiydi. "Şey, Memur Bey... Minoru'nun da dediği gibi, onun katil olduğundan şüpheleniyoruz aslında..."

Takegami konuşmadan bekledi.

"Cinayetten hemen sonra 'Anne' bana bir e-posta yolladı ve Bay Tokoroda'nın başına çok kötü bir şey geldiğini söyledi. O an için aklıma ilk gelen şeyi yazdım ben de... Kelimenin tam anlamıyla şoke olmuştum..." Kızın sesi canlılığım yitirmişti.

"Sen de ona cevap olarak 'onu sen mi öldürdün?' yazdın?" diye sordu Takegami.

Ritsuko tedirgin olmuştu. "Bunu böyle doğrudan söylediğinizde kulağa çok korkunç geliyor."

"Korkunç olduğunu düşünmüyorum, sadece çok yoğun bir ifade."

"Ben de onu diyorum işte kelimeler birden fırlayıverdi..."

Minoru Kitaco, Ritsuko'nun yardımına koşarcasına araya girdi. "Her şey bir tuhaftı. En başından beri. Bunu da biliyorsunuzdur

zaten? Bay Tokoroda'nın e-postalarım okuduysanız, az çok anlamışsınızdır."

Notlarını kontrol eden Takegami, "senin, yazışmalara en son katılan kişi olduğunu biliyoruz" dedi. "Bir bakalım. Bay Tokoroda'nın bütün e-postalarını inceledik. On beş ocak saat 22:00'de 'Kazumi'yle başlıyor ve yirmi altı nisanda yani ölümünden bir gün önce muhtemelen öğle arasında 'Anne'ye yolladığı e-postayla sona eriyor..."

Minoru omuz silkerek, "öyle diyorsanız öyledir" dedi.

"Bay Tokoroda, 'Anne' ve 'Kazumi'yle sık sık yazıştığı halde seninle daha seyrek yazışmış, Minoru. Gönderilen e-postaların sayısı her geçen ay düşmüş."

Minoru, başından savan bir ifadeyle, "tadı kaçmıştı" dedi. Sonra da ekledi: "Ben Ritsuko gibi hayatım boka sardığı için internete sarılanlardan değilim."

Ritsuko atılarak, "ben de değilim!" dedi.

"Sıkıl veya sıkılma, yine de üç nisandaki toplantıya katıldın, yanılıyor muyum?"

"O bizim ilk aile toplantımızdı. Zaten son oldu. Evet, gittim ne olmuş? İlgimi çekmişti. Onların gerçek hayatta neye benzediklerini merak ettim ve gittim."

Takeganü, gözlüklerinin üstünden Minoru Kitaco'nun yüzünü inceliyordu. Çocuk huzursuz hareketler sergilemeye başlamıştı. Bacaklannı öne uzattı, bu sırada sandalyesi gıcırdadı.

Takegami, "şimdilik" dedi, "bir süre için odadan çıkmanızı isteyeceğim. Hikâyeyi bir de 'Anne'den dinlemek istiyorum. Sizi çok geçmeden çağıracağım. Birkaç dakika başka bir odada bekleyebilir misiniz?"

Ristuko suratını buruşturdu. "Biz burada yokken kim bilir ne masallar uyduracak."

"Her halükârda, onun anlatacaklarını da dinleyeceğiz."

Telefonun ahizesini kaldıran Takegami, bir görevli aracılığıyla iki genci odadan çıkardı. Odadan ilk olarak Minoru, ayağını biraz sürüyerek çıktı. Ritsuko Kawara çocuğun arkasından gidiyordu ki Takegami kıza seslendi: "bir saniye gelir misin?"

Aralarında masa vardı ve Takegami, kız masaya doğru iyice eğilene kadar ona işaret etti. Sonra da yumuşak bir sesle, "kısık sesle cevap ver, Minoru Kitaco'dan korkuyor musun?"

Bir an için gözleri irileşen genç kız, "Evet, biraz" dedi fısıltıyla."

"Minoru'nun cinayetle bir ilgisi olduğunu düşünüyor musun peki?"

"Şey... ben."

"Diğer odaya geçtiğinizde onunla konuşmanı istemiyorum. Yanınızda bir görevli duracak, dolayısıyla tek kelime etme." "Tamam."

Kız başını salladıktan sonra adeta uçar adımlarla odadan dışarı süzüldü.

Çikako, profilden Kazumi'nin hatlannı inceliyordu. Kız dudaklarım bükmüş, büyük bir dikkatle çift taraflı aynaya bakıyordu.

"Biraz çağrışım yapıyor" diye mırıldandı sonra. "Süpermarke tin otoparkında gördüğüm kişiye benzediğini düşünmeye başladım."

"Minoru Kitaco değil yani?"

"Yok. Tren istasyonundaki platformda gördüğüm kişiden emin değilim. Orada belki yanılmış olabilirim mahalleden zararsız birileriyle konuşuyordu belki. Babamın mahalledeki çevresi genişti, bir sürü insan tanırdı."

"Kazumi."

Genç kız, isminin telaffuz edildiğini bir an için fark etmemişti. Boş gözlerle aynaya bakıyordu. sonra bakışlarının yoğunluğu azaldı, Çikako'ya döndü.

"Ne dediniz?"

"Yorulmadın mı?"

"Ben mi? Yo." Saçlannı arkaya attı ve inişsiz çıkışsız bir ses tonuyla, "iyiyim ben. Neler olacağını izleyeceğim. Bay Takegami'ye 'Anne'yi hemen çağırmasını söyler misiniz?"

Eliyle çantasını yokladı ve içinden bir tarak çıkarttı. Bu sırada kucağındaki cep telefonu yere düştü. Telefonu yerden hızla kapan genç kız, onu eliyle sıkıca kavradı. Sonra da sanki bir şeye sinirlenmiş gibi sert hareketlerle saçlannı taramaya başladı.

Çikako, duygusallıktan annmış bir ses tonuyla, "öğleden beri buraya tıkılıp kaldın Tatsuya nerede olduğunu merak ediyordur eminim."

Kazumi saçını taramayı kesti. Sonra tarağı saçlanndan aşağı bir kez daha indirdi ve "e-posta atmıştı zaten" dedi.

"Hım, o yüzden hemen cevap yazdın." Çikako gülümsedi. "Böyle bir anda gelen mesajlar insanı asabi yapabiliyor."

Kazumi yanıt vermeden saçlarını taramaya devam etti, sonra da tarakta kalan saçlannı yere bıraktı. Bütün bunlan, sanki uzun yıllardır yapıyormuş gibiydi.

Çikako, "erkek arkadaşın gündüzleri çalışmıyor mu?" diye sordu, konu açmaya çalışarak.

Kazumi kısa ve öz bir şekilde, "bir markette" dedi.

"Benzin istasyonu dememiş miydin?"

"O daha önceydi, siz bizimle birlikte kalırken. Sonradan iş değiştirdi."

"Aa, gerçekten mi? Gece vardiyasında çalışıldığında, marketlerin iyi para verdiğini duymuştum."

"Evet, ama geceleri başka işte çalışıyor."

"Bir bardaydı, yanılmıyorsam. Çok çalışkan birine benziyor."

"Para biriktirmesi lazım. İş hayatına girmek istiyor."

"Bunu bilmiyordum." Çikako, Memur Fuçigami'ye döndü, "sen biliyor muydun?" diye sordu.

"Duymuştum. Bir kafe açmak istiyordu, değil mi?"

Kazumi elindeki tarağı kenara bıraktı ve bacak bacak üstüne attı. "Önce bir kafenin bayiliğini alacak. Kendi işini kurmadan önce deneyim kazanması gerekiyor. Depozito için de para biriktirmesi."

"Sen de yardımcı olacak mısın peki?"

"Zaman içinde evet, ama önce üniversiteye başlamam lazım." Kazumi, parmaklarım sabırsızca saçlarının arasında gezdirdi. "Hem zaten bunun konumuzla ilgisi yok, değil mi. Artık başlasak?"

Gönderen: Ryosuke Tokoroda

Alıcı: Yoşhie Mita

Konu: Üzgünüm

Gerçekten çok özür dilerim ama iki gün sonraki buluşmamızı ertelememiz mümkün mü acaba? Bir hafta sonra nasıl olur —30 nisan gibi?

Bana ulaşmak için verdiğin onca uğraştan sonra bunu yapmaktan nefret ediyorum. Kusura bakma.

12

"Oturun lütfen" dedi Takegami.

Otuzlu yaşların ortalarında gösteriyordu. İnce yapılı, ağırbaşlı bir kadındı. Üzerinde biraz resmi, soluk yeşil renkte bir takım, boynunda inci bir broş vardı. Çocuğunun okula başlama merasimine katılan bir anneye benziyordu.

"Teşekkür ederim."

Keskin bir çene, küçük gözler, soluk dudaklar. Bütünsel bakıldığında albenisiz bir kadın değildi.

"Yoşiye Mita?"

"Evet, benim."

"Adresiniz... Bir bakalım... Saitama Mevkii, Tokorozava..." Takegami adresi okurken kadın başıyla onaylıyordu.

"Yalnız yaşıyorsunuz?"

"Evet."

"Bekârsınız?"

"Evet, bekârım."

"Chizuka Elektrik firmasında çalışıyorsunuz verdiğiniz adres merkeze mi ait?" diye sordu Takegami, önündeki formdan takip ederek.

"Evet, Tokyo'daki merkez ofisi. Genel İşler Departmanı'nda çalışıyorum."

Minoru ve Ritsuko'nun odaya ilk girdikleri anda verdikleri tepkilerin aksine, kadın tam bir yetişkin tavrıyla konuşuyordu. Sesi daha alçak olmasına rağmen kelimeleri net anlaşılıyordu. Müşterileri telefonda rahatça idare eden bir ofis çalışanı izlenimi veriyordu.

"Departmanınız ne tür işlere bakıyor?"

"Personel izinleri, nıesai ücretleri ve lojman temini gibi konularla ilgileniyoruz." "Anlıyorum. Bir nevi, iç işlerle ilgilendiğinizi söyleyebiliriz o zaman."

"Evet. Sanırım Genel İşler Departmanı bu tür görevlerden sorumlu." Anlık bir tebessüm, bir an için kadımn dudaklannda titreşip kaybolmuştu. Onun yüzüne bakan Takegami, her ne kadar sade görünse de kadının makyajının büyük bir ustalıkla yapıldığını fark etti.

"Bu firmada ne zamandır çalışıyorsunuz?"

"Bu yıl on beş olacak."

"Yani oldukça deneyimli sayılırsınız, değil mi?"

Yoşiye Mita bir şey söylemeden başım öne eğdi. Ellerini düzgünce kucağına koymuştu; tırnaklan itinayla biçimlendirilmişti. Sağ elindeki yüzük parmağında yeşil taşlı, küçük bir yüzük takıyordu. Muhtemelen yeşim taşı.

"Ee..." dedi belirgin bir utangaçlıkla. "Bugün buraya Bay Tokoroa'nın öldürülmesiyle ilgili olarak çağrıldığımı teyit edebilir miyim?" Kadın sanki hatırlı bir müşterisi veya banka yetkilisiyle telefonda konuşuyordu.

"Bu doğru."

"Davada şüpheliler arasında olup olmadığımı bilmek istiyorum. Cinayet şüphelisi miyim?"

"Bunu neden soruyorsunuz?"

Yoşiye Mita gözlerini dolandırdı, "yani, şüphelileri bu odada sorguya çekmiyor musunuz?"

"Evet, öyle."

"O zaman birini buraya getirmeniz, o kişinin şüpheli olduğu anlamına gelmez mi?"

"Şart değil."

Bu kısa ve öz yanıt kadının cesaretini kırmıştı. Kadının öz güvenini yaralayacak bir çıkış noktası arayan Takegami için artı bir puandı.

"Polis tarafından görüşmeye çağnldığımı öğrenince... bir yakınıma danıştım."

"Hıhı."

"Belki bir avukat tutmam gerektiğini düşündüm."

"Peki, avukatınız da buraya geldi mi?"

"Henüz avukat tutmadım. Fakat istersem arkadaşım hemen ayarlayacak."

Takegami bir şey söylemeden doğruca kadının suratına baktı. Yoşiye Mita kucağına koyduğu ellerini birleştirdi, sonra ayırdı, gergince dudaklannı emdi ve sonunda bakışlarını Takegami'ye doğrulttu.

"Neden beni şüpheli olarak değerlendirdiğinizi anlıyorum sanırım."

"Öyle mi? Neden peki?"

Yoşiye bir elini kaldırdı ve kalbinin üstüne koydu. Tekrar başını öne eğdi ve bütün içtenliğiyle konuşmaya başladı. "Bay Toro roda ile arkadaştık. İnternette tanıştık. Beni bulduğunuza göre, aramızdaki bağlantıyı da çözmüş olmalısınız."

"Evet." Söze devam etmeden önce Takegami gözlüğünü çıkardı ve burun kemiğini ovuşturdu. "Bay Tokoroda ile hayal ürünü bir ailenin parçası olduğunuzu da biliyoruz."

Yoşiye Mita gözlerini yumdu. "O zaman Kazumi ve Minoru'yu da evet onları da çağırmış olmalısınız."

Takegami cevap vermedi.

Yoşiye'nin eli yine hareketlendi. Bu sefer eliyle ağzım kapatmıştı. Boğuk bir sesle, "benim yaptığımı düşünüyorlar. Size böyle söylemiş olmalılar."

"Onların ağzından böyle bir şeyi doğrudan duymadım. Ama Bay Tokoroda'nın öldürüldüğünü duyduğunuzda Kazumi'ye e posta yolladığınız ve buna karşılık olarak Kazumi'nin 'onu sen mi öldürdün?' yazdığı doğru, değil mi?"

Yoşiye elleriyle yüzünü kapattı.

Kazumi Tokoroda'nın başparmağı seri hareketlerle kıpırdıyordu. Kızın tuş takımında dans eden parmağı hızlı ve kararlıydı; sanki cep telefonunu bir çırpıda yutacaktı.

Çikako, Kazumi'nin mesajını yazmayı bitirip "gönder" tuşuna basmasım bekledikten sonra, "bitirdin mi?" diye sordu.

Kazumi'nin boşluğuna gelmiş, şaşırmıştı. "Hı? Aa... pardon. Erkek arkadaşım... Merak eder şimdi."

Sorgu odasında, Yoşiye Mita hâlâ elleriyle yüzünü örtüyordu. Kollarını masaya dayamış, ellerini birbirine kenetlemiş olan Takegami doğrudan kadına bakıyordu.

"Artık üçünün de nasıl insanlar olduğunu az çok gördün" dedi Çikako.

Kazumi bakışlarını çift taraflı aynaya yöneltti. "Sessiz sakin birine benziyor."

"Bir çocuğa çok rahat annelik edebilir gibi, değil mi?"

"Bence de. Babamın tipi değil fakat oynadıkları şu küçük oyundaki role cuk diye oturmuş. İnternette kimin neye benzediğinin bir önemi yok zaten." Sonra kızın dudakları kindar bir çizgiyle büküldü. "Böyle gerilimli mekânlarda kendini kaybedecek bir tipe benziyor." Biraz durduktan sonra sordu, "bu şekilde daha ne kadar bekleyecekler? Ağlıyor mu?"

Boğazını temizleyen Takegami kadına yöneldi: "İyi misiniz?"

Yoşiye sonunda başım kaldırdı, bir eliyle gözlerini kapatıyordu. Dudaklarının kenar çizgileri keskindi.

"Bir bilgiyi doğrulamak istiyorum, sakıncası yoksa" diye devam etti Takegami. "Diğer üçünün yazıştığı 'aile' forumunu tesadüfen buldunuz, değil mi?"

Yoşiye başını birden fazla kez salladı.

"Bu ne zamandı peki?"

"Geçen yılın sonlarında aralık ayının ortası."

"Forumu bulur bulmaz bir şeyler yazdımz mı?"

"Hayır... Bir hafta kadar beklemede kaldım."

"Misafir takıldınız?"

"Ne? Evet sadece izledim."

"Aklınızdan neler geçiyordu? Eğlenceli buldunuz mu?"

Sonunda elini gözlerinden çeken Yoşiye yüzünü göstermişti. Göz makyajı bozulmuştu. "Aslında, tam olarak 'eğlenceli' değil ama..."

"Baba, abla ve erkek kardeş kombinasyonu size ne düşündürdü? Gerçek olduğunu mu sandınız?"

"Tabii ki hayır." Başını 'yok artık' der gibi iki yana salladı. "Gördüğüm andan itibaren bunun bir oyun olduğunun farkındaydım."

"Nasıl anladınız peki?"

"Nasıl mı? Yani, gerçek olamayacak kadar güzeldi. Hayal âlemi gibi."

Takegami homurtulu bir ses çıkardı. "Tam olarak anlayamadım. Hangi bağlamda hayal gibiydi?"

Yoşiye hafifçe geri çekildi.

Takegami devam etti, "birbirinize mesajlar yolladığınız forum sayfasına baktığımda, yazılanların gerçek olmadığına dair hiçbir ipucuna rastlamadım. "Kişisel e-postaları ayrı tutuyorum. Onlar biraz daha rol icabı yazılmış gibiler, bundan emin olun."

Yoşiye, sırtını dikleştirdi. "Bay Tokoroda ve ben... yani biz..."

"Bunu sonraya saklayalım. Şu anda, bu üç kişinin yazışmalarının neden 'gerçek olmayacak kadar güzel' olduğunu öğrenmek istiyorum."

"Yazışmalarının içeriği... Galiba bu yüzden." "Biraz daha açabilir misiniz?"

"Şey, mesela..." Yoşiye tavana baktı. "Mesela 'Kazumi' not ortalamasının düştüğünü ve moralinin ne kadar bozuk olduğunu söylediğinde 'Baba' hemen cevap yazmıştı. Yazdığı şeyler cesaretlendirici ve motive ediciydi. 'Kazumi' öğretmeniyle bir görüşme yapacaktı ve 'Baba' eğer gerekirse, kendisinin de katılabileceğini yazmıştı. Şimdi size soruyorum dünyanın neresinde bu kadar iyi kalpli bir baba var?"

"Orasını bilmiyorum. Eminim böyle babalar vardır."

"Tamam, haklısınız olabilir ama işte." Konuşma başladığından beri ilk kez Yoşiye rahatsız olmuş gibiydi. "Baştan beri olayın oyun olduğu belli oluyordu. Bunu herkes anlardı, hafiften yapmacık."

"Peki öyle olsun. Sonuçta forum ilginizi çekti" diyerek sözüne devam etti Takegami. Kararlıydı. "Ve geriye kalan role aday oldunuz anne rolüne. İlk andan itibaren kendinizi 'Anne' diye mi tanıttınız?"

"Evet."

"Bunların hepsinin bir oyun olduğunu bildiğinizi söylemeden?"

"Evet doğru."

"Ne yazdınız peki?"

"Yani bilirsiniz işte 'Şuraya da bir bakın! Bu sıralar bilgisayarlarınızın karşısında çok eğleniyor gibisiniz! O zaman beni de aranıza alın, anlaştık mı?' Bu anlamda bir şeyler yazmıştım."

"Bu da biraz yapmacık durmuyor mu?"

"Söylemek istediğim, ortamdaki hava bu tür samimiyet ve 'gerçek olmadığını bilerek yazma'yı kaldırıyordu. Beni hemen aralarına aldılar. 'Anne, nerede kaldın ya?!' Böyle şeyler yazdılar. Hepsi oyundu. Eğlenceli kısmı da burasıydı zaten."

"Gerçek hayattan daha mı eğlenceli?"

"Yani, evet. Evet."

Takegami dirseklerini masaya dayadı ve öne eğildi. "Ama gerçek hayatta da tanıştınız, değil mi? Üç nisan günü öğleden sonra ilk kez yüz yüze karşılaştınız. Yanılıyor muyum?"

Yoşiye'nin yanakları gerilmişti.

"Gerçek hayatta ulaşamadığınız şeyi internette bulduysanız, neden yüz yüze görüşme ihtiyacı duydunuz? Yüz yüze geldiğinizde, internette oynadığınız oyunun büyüsü bozulmayacak mıydı?"

Hafifçe yumruklarını sıkan Yoşiye dudaklarını büktü. "Karar vermiştik..." Gerginliği sesine yansıyordu, "...oyunu bitirmeye karar vermiştik. Bir araya gelmemizin sebebi buydu."

Takegami kaşlarım kaldırdı. "Ama oyun sona ermedi. Mailleş meye davam ettiniz. Hatta Bay Tokoroda 'Kazumi'ye bir araya gelmenin eğlenceli olduğunu ve tekrar buluşmak istediğini yazdı."

Oturduğu yerde eğilip bükülmeye başlayan Yoşiye başım iki yana salladı. "Bundan haberim yok. 'Kazumi'nin foruma yolladığı, buluşmanın ne kadar hoşuna gittiğini belirten yazı hariç bir şey bilmiyorum."

"Oyunu bitirmeyi isteyen tek kişi siz olabilir misiniz?"

"Ben mi?" Elini ceketinin yakasına götürdü ve devam etti. "Ben mi? Böyle düşünmenizin sebebi nedir?"

"Bay Tokoroda ile daha samimi bir ilişki kurmak istiyordunuz. Ya da şöyle diyelim zaten kurmuştunuz. Aranızda cinsel ilişki vardı, yanlış mı biliyorum?"

Dudakları titremeye başlayan Yoşiye doğruca Takegami'ye baktı. "Biliyorsunuz işte, neden soruyorsunuz?"

" 'Kazumi' ve 'Minoru'yu diskalifiye edip Bay Tokoroda ile birebir, yakın bir ilişki kurmaya çalışıyordunuz."

Sessizlik.

Takegami acımasızca devam etti. "Ryosuke Tokoroda evli bir erkekti. Ailesini yıkmak gibi bir niyeti asla olmadı. Bunun farkın daydınız. Eski evini satarak almayı düşündüğü yeni evi birlikte görmeye gittiniz. Arkasından ona bir e-posta yolladımz. Sanki o evi kendinize alacakmış gibi hissettiğinizi ve bunun tüylerinizi ürperttiğini yazdımz. Bunu hatırlıyor olmalısınız? Yanılıyor muyum? Ve ziyaret ettiğiniz ev cinayet mahalliydi. Tam orada, bıçaklanarak öldürüldü."

Cevap yok.

"Fantezi dünyanızla gerçek hayatınız arasındaki duvarları yıkmak istediniz. Gerçek hayatta Bay Tokoroda'mn eşi olma isteğine kapıldınız. Ve bu niyetiniz ya da hırsınız diyelim mesajlaştı ğımz aile forumunda net bir şekilde belli oldu. Bunun üzerine 'Minoru' kendini geri çekmeye başladı. Yazılan daha az sayıda ve daha mesafeliydi. Bunun farkında mıydınız?"

Yoşiye başını öne eğmişti. Kırpışan kirpikleri dışında yüzü tam bir maskeydi.

"Ve 'Kazumi' nin size 'onu sen mi öldürdün?' diye sormasının sebebi, sizin artık oyunlarla tatmin olamayacağınızı anlamış olmasıydı. Evet, ikisi de sizden şüpheleniyor. Daha yanm saat önce burada oturmuş, bana endişelerinden bahsediyorlardı. İkisi de sizin Ryosuke Tokoroda'yı ve samimi olduğu kız arkadaşı Naoko Imai'yi öldürmüş olabileceğinizi düşünüyor."

Yoşiye Mita, başını yerden kaldırmadan, "ben kimseyi öldürmedim" dedi. Hâlâ gözlerini kırpıştırıyordu. "Bay Tokoroda'yı öldürmedim. Naoko Imai'yi tanımam bile."

Takegami, kadımn savunma pozisyonundan çıkmasını bekledi. Önündeki dosyanın sayfalarını karıştırarak, rahatça, acele etmeden sorularını sormaya devam etti.

"Üç nisanda nerede toplanmıştınız?"

"Ne?"

"Aile toplantısı. Nerede buluştunuz?"

Yeni bir konuya geçmek kadım telaşlandırmışa benziyordu. "Aa... Tren istasyonunun orada..."

"Shinjuku İstasyonu doğu çıkışı, saat 14:00?"

"Eevet. Doğru. Hepsini incelemişsiniz, her şeyi biliyorsunuz, değil mi? Yer seçimine internette karar verdik."

"Bir işaret olarak, hepinizin elinde internet dergisi olacaktı."

"Evet."

"Ama orada ayakta durup saatlerce konuşacak haliniz yoktu. Oturmak için bir yerlere gitmiş olmalısınız."

"Onu kastediyorsanız evet... Bir kafeye gittik."

"Adı neydi?"

"Hatırlamıyorum. Bizi Bay Tokoroda götürdü. İstasyondan fazla uzak değil."

"Hep beraber gittiniz."

"Nasıl gitseydik?"

"Pardon, anlayamadım?"

"İnternette 'aile' oyunu oynayan kişilerin yüz yüze görüşmesi size anormal mi geliyor? Sizin için çok mu tutarsız?"

"Ee, aslında..." Yoşiye, bir nedenden ötürü rahat bir nefes aldı. "Dürüst olmak gerekirse, Minoru'yla 'Kazumi' o kadar gençtiler ki, gerçekten anneleri olabileceğimi düşündüm."

"Ya Bay Tokoroda? Onun da kocanız olabileceği geçti mi aklınızdan?"

Yoşiye yanıt vermedi.

"Birbirinize hiç yabancılık çekmediniz. Gayet uyumlu, birbirine yakışan, mükemmel bir çift olduğunuzu düşündünüz? En azından kendi bakış açınızla öyleydi."

"Memur Bey, bunlar yönlendirici sorular."

"O amaçla sormuyorum."

"Ama öyle. 'Evet' dedirtmeye çalışıyorsunuz, değil mi? Bay Tokoroda ile sevgili olmak istediğimi söylememi istiyorsunuz, ana fikir de bu zaten."

Takegami, kadının sorularını görmezden geldi. Dosyanın başka bir sayfasını açıp yine aynı rahat hareketlerle, "yirmi üç nisanda Bay Tokoroda'dan bir e-posta aldınız. Ofisteki dizüstü bilgisayarından. Buluşma tarihini yeniden belirlemekle ilgiliydi. Yaklaşık bir hafta sonra, otuz nisan gibi görüşmeyi teklif etti."

Yoşiye yine telaşa kapılmıştı. "Evet doğru, böyle bir e-posta aldım. Fakat zamanı tam olarak hatırlamıyorum. Böyle bir soruyu tam olarak yanıtlamamı bekleyemezsiniz."

"Bu yazıda tarihten daha önemli bir nokta vardı" diye sürdürdü Takegami. "Bay Tokoroda e-postayı gerçek adıyla yolladı, siz de öyle. 'Baba' veya 'anne' yoktu, sadece Ryosuke Tokoroda ve Yoşiye Mita isimleri vardı. Şimdi, bunu nasıl açıklayacaksınız?"

Yoşiye, sorudan uzaklaşmak ister gibi, biraz geri çekilerek sırtım arkaya yasladı. "Bilmiyorum. Birebir tanıştığımız için takma adlan kullanmadık belki. Pek dikkat etmedim açıkçası."

"Etmediniz mi? Gerçek isim kullanmanın, Bay Tokoroda ile ilişkinizi daha kişisel bir boyuta taşıdığım düşünmüştüm oysa."

"Fazla çıkanm yapıyorsunuz."

"Yirmi üç nisanda onunla buluşmak içiz sözleştiniz ama, değil mi?"

Kadın yine cevap vermedi.

"Bu seferki aile toplantısı değildi ama?"

Yoşiye, anlaşılmayan bir şeyler mınldandı.

"Ne dediniz? Duyamadım?"

"Neden bütün bunlan sizinle tartışmak zorundayım?"

Takegami tekrar konu değiştirdi. "Üç nisandaki atmosfer nasıldı? Uyumlu muydu?"

"Bence öyleydi."

"Buluşma, somadan cinayet mahalli olacak eve Bay Tokoroda ile birlikte gitmenizden sonraya tekabül ediyor, doğru mu?"

"... Evet. Tarihi unuttum."

"Yeni ev, Tokoroda'lann evinden on dakikalık yürüyüş mesafesinde. Bisiklet veya arabayla gidildiğinde birkaç dakikayı geçmiyor. Bay Tokoroda'nın eşi ve kızına karşı kendinizi kötü hissetmediniz mi?"

"Yo, hafta içi akşam saatleriydi. Onun cumartesi veya pazar gününü çalmadım ki."

"Değişik bir bakış açısı."

"Tek yaptığım, ona eşlik etmekti. Bay Tokoroda, ev alma konusunda çok titizdi. Evi farklı gün ve zamanlarda görmeye gidiyordu. Geceleri birden fazla kez uğrardı. İşten eve dönerken de öyle. O gün yine yeni eve bakacağım söylemişti, ben sadece eşlik ettim." "Saat kaç gibi? Yere baktıktan sonra Suginami'den Tokoroza va'ya §er' dönmek zorundaydınız yanılmıyorsam."

"Saat o kadar da geç değildi. Akşam dokuz civarı."

"Mahalleden birileri tarafından görülmüş olabilir misiniz peki?"

Yoşiye'nin sesi yine inişli çıkışlı bir hal almıştı. "Görüldüysek ne fark eder? Kendimi suçlu hissedecek bir şey yapmadım!"

Takegami, sakin bakışlarım kadına yöneltti; ta ki Yoşiye'nin yaşadığı son patlamanın alevi sönünceye kadar. Sonra da kısa ve öz şekilde sordu, "Minoru'yla 'Kazumi'yi içeri alalım mı o zaman?"

"Tuhaf' diye mırıldandı Kazumi.

Çikako kıza doğru eğilerek, "ne tuhaf?" diye sordu.

"Ona bir bak. Yoşiye Mita." Kazumi parmağıyla aynanın diğer tarafındaki kadını gösterdi. "Cinayetle suçlanan şu Bayan A'dan çok daha şüphe uyandıncı görünüyor, sizce de öyle değil mi? Minoru'yla 'Kazumi' de aynı şeyi düşünüyor ve hâlâ kimsenin kılını kıpırdattığı yok. Zavallı Bayan A'nın peşinden paparazziler eksik olmuyor ama."

Çikako, kızın parmağıyla işaret ettiği yere baktı. Kadının yüz ifadesi hiçbir şey söylemiyordu.

"Polis ona hiç ihtimal vermiyor mu gerçekten? Neden üstüne gitmiyorlar?"

"Yoşiye Mita'yı doğrudan cinayetlere bağlayan somut göstergeler olduğunu sanmıyorum."

"Bayan A içinde yok."

"Doğru, ama Yoşiye Mita'nın Naoko Imai'yle bağlantısı bulunamadı."

"Naoko ismini babamdan duyduğuna bahse girerim." Kazumi nezaketini yitirmiş, rasgele konuşmaya başlamıştı. "İsmi kaynağından öğrendiği belli işte. Babamla baş başaydı, değil mi? Onun öldürüldüğü yere kol kola gittikleri yalan mı? Babam kesin Naoko ismini ona ötmüştür."

"Kazumi." Çikako dizlerini yana çevirerek yüzünü kıza döndü. Bu harekete karşılık vermeyen Kazumi bakışlannı Yoşiye Mi ta'dan ayırmıyordu. "Babanın böyle bir şeyi yapmış olacağına ihtimal veriyor musun gerçekten?"

"Nasıl bir şeyi?"

"Bir kadına, Naoko Imai diye başka bir genç kızla arkadaş olduğunu söylemek gibi."

"O kadar direkt söylememiştir." Kız ağzının kenarından, umursamayan bir edayla konuşuyordu. "Her şey ortada işte. Yoşiye Mi ta babamın yakasına yapışınca o da kurtulmak için hâlihazırda bir kız arkadaşı olduğunu, ikinci bir kadına yer olmadığını dökülmüş. Kesin böyle olmuştur."

"Bunu duyduktan sonra Yoşiye Mita, Naoko Imai'nin üstesinden gelirse babanın kendisine kalacağım düşündü ve onu öldürdü. Böyle mi düşünüyorsun?"

"Aynen."

"Öyle olduğunu varsayalım, Yoşiye Mita baban için verdiği onca mücadeleden sonra neden onu da öldürsün?"

"Çünkü babam onunla olmadı. Muhtemelen."

"Babanın onu reddettiğini mi düşünüyorsun?"

"Evet. Bunu söylemeye çalışıyorum. Genç kadınlardan hoşlanırdı. Kendi yaşlarındaki kadınlara dönüp bakmazdı bile." Kazumi, elini küçümseyici bir şekilde salladı. "Eminim çılgına dönmüştür. Tam da bir erkeğe kapak attığım düşünürken." sonra şeytanca gülümsedi ve çıtkuıldım bir sesle," 'hayatım boyunca hep yalnızdım' diye zırlamıştır. Yıllardır aradığı aşkı bulmuş kadın numarası çekmiştir. Bence orası doğru, kesin yalnızdır. Bu yüzden bir erkekte parütı gördüğünde bu kişi tamamen yabancı biri olsa da şansım zorladı. Kaybedecek bir şeyi yoktu nasılsa."

Çikako yumuşak bir sesle, "bu varsayımın doğru olsaydı, ikinci kurban annen olurdu" dedi.

Kazumi gözlerini kırpıştırdı. "Ne?" Bu sefer Çikako'ya dönmüştü.

"Yani, Naoko Imai'den kurtulmayı başarsa da önünde ikinci bir engel vardı Bay Tokoroda'nın eşi. Annen."

Kazumi omuz silkti. "Haklısınız." Bluzu omuzlarını açıkta bırakıyor, zarif boynunu cömertçe sergiliyordu. "Bir ara annemin hayatı tehlikedeydi belki de."

"Düşüncesi bile korkunç, değil mi?"

"Galiba öyle." Kazumi gözlerini başka yöne çevirdi. "Bu arada annem şu an ne yapıyor?"

"Seni bekliyor."

"Aslında eve dönse iyi olacak." Kucağındaki cep telefonuna göz attı. Saati kontrol ediyordu. "Geç olmuş! Dörtbuçuk. Yoruldum. Daha ne kadar sürer?"

"Hım, asıl soru, şu ana kadar Yoşiye Mita'nın sana bir şeyleri hatırlatıp hatırlatmadığı. Tanıdık geliyor mu? Gördüğünü belirttiğin insanlarla onun arasında bir benzerlik var mı?"

Kazumi'nin yüzünde ciddi anlamda şaşırmış bir ifade belirdi. Sanki görgü tanıklığı işini tamamen unutmuş gibiydi. "Aa, evet. Zaten bu yüzden buradayım ya." Çift taraflı aynaya bir adım daha yaklaştı. "Yoşiye Mita'dan emin değilim. Evin etrafında dolaşan kişinin bir kadm olabileceğini düşünmeye başladım ama belki bunun sebebi onu burada görmüş ve hikâyesini dinlemiş olmamdan kaynaklanıyordur. Demek istediğimi anlatabildim mi?"

Genç kız sadece güzel değil aynı zamanda pratik zekâlı. Çikako böyle düşünmüş, kıza hayran kalmıştı.

"Sonuçta ne söylersem söyleyeyim, babamı öldüren kişi Yoşiye Mita'ysa bunu uzun süre saklayabileceğini sanmıyorum, ya siz? Bana birazdan isteri krizine girecekmiş gibi geliyor. Her an kendini kaybederek her şeyi tek tek dökülebilir. Şu sorgulayan adam, biraz suratsız olsa da fena değil."

"Bay Takegami'yi mi kastediyorsun?"

Çikako gülmeye çalıştı fakat pek başarılı olamadı. Kızın su götürmez güzelliğinin bir parçası olan dudaklarının keskin kıvrımlarına bakarken, yine aynı dudaklardan bir hışımla çıkan şu keskin kelimeleri duydu: " Bunu yapanı öldüreceğim! Babamın intikamım alacağım, yemin ediyorum!"

Gönderen: Kazumi

Alıcı: Minoru

Konu: N'aber?

hey Minoru n'aber? ben depresyona girmek üzereyim. anneyle konuştun mu? bize sinir oluyor, değil mi? ben onunla konuşmuyorum, mail yolladığında, cevap bile yazmıyorum.

baba öleli on üç gün oldu. vay canına, bazen inanamıyorum, ne yapıyorum biliyor musun? onun katilini bulamadıkları her gün için takvime bir x işareti koyuyorum, sanki bütün bunlar olmamış gibi geliyor, ona eskisi gibi mail yazabileceğimi sanıyorum, bay Tokoroda benim için o kadar değerliydi ki. o benim *babamdı*. iyi ki internette gezinmişim diyordum, eğlenmiyor muyduk? her şey bitti mi yani? bunu hak edecek ne yaptım acaba?

katilin kim olduğunu bilmiyorum ama ben veya sen değilsin, hâlâ anneden şüpheleniyorum...

cevap yaz tamam mı? sana dün ve ondan önceki gün mail attım bişi yazmadın.

çok yalnızım ve korkuyorum, seni görmek istiyorum.

Gönderen : Minoru

Alıcı: Kazumi

Konu: buraya kadar

öncelikle şunu bil ki bu sana son mailim.

anlaşılan polis anneyi sıkı takibe aldı. senin polise anlattığın gerçekle fantezi arası şeyler yüzünden böyle olduğunu düşünüyor, sana karşı dolmuş bana değil. *biz* diye hitap etmekten vazgeç tamam mı?

anne, tokoroda öldürüldüğü sırada osaka'da hizmet içi eğitimde olduğunu söylemiş, söylediği ispatlanınca temize çıkmış ama dedektifler yine de işyerinde turluyorlarmış. patronu durumdan hoşnut değilmiş, belki işten çıkmak zorunda kalabilirmiş. bana yana yakıla bunları anlattı, ismi gazetelerde geçmediği sürece bir sorun olmayacağını düşünmüş ama o kadar büyük bir firma polis soruşturmalarına sıcak bakmıyormuş. Mış mış muş muş.

her neyse işte. bu işin tadı kaçtı, gazeteleri takip ediyor musun? tekrar bayan A'ya dönmüşler, her kimse artık, onu tutuklayacaklar, olacağı o.

Tokoroda'yı senin kadar düşündüğümü söyleyemem. adamın hayatı bana göre değil, bu olaylar oldu diye söylemiyorum, onu yakından tanımaya başladığımdan beri böyle düşünüyodum.

Bayan A için biraz üzülüyorum aslında, gerze ğin tekiymiş. Kendine dikkat et, sonun ona benzemesin.

Benden bu kadar, artık yokum, kazumi'nin kardeşi Minoru tarih oldu.

Buraya kadar

13

Sanki onların geri dönmelerini bekliyormuş gibi, "Kazumi" ile Minoru içeri girer girmez dahili telefon çaldı. Tokunaga ahizeyi ikinci çalışında kaldırdı.

"Gami, sana."

Takegami yerinden kalktı, sırtını masamn diğer tarafında oturan üçlüye dönerek telefonu aldı.

Cızırtı eşliğinde gelen ses, " ben Torii" dedi. "Orası müsait mi?"

Takegami soğukkanlı bir tonla, "hey" dedi, "neler oluyor?"

Dahili telefon konuşmaları için bir şifre belirlemişlerdi. Takegami mide ağrısıyla ilgili bir şey söylemezse, diyalog normal bir şekilde seyredecekti. Torii yine de ihtiyatlı bir ses tonuyla konuşuyordu. "Nakamoto doğru tahmin etmiş. Erkek arkadaşı üç buçuk atıyor."

"Hım."

Takegami duyduklan karşısında aslında heyecanlanmış fakat belli etmemek için ilgisiz gibi görünmüş, düz bir ses tonuyla konuşmuştu. Buna rağmen odadaki üçlünün merak dolu bakışlarından kurtulamamıştı. Acaba çift taraflı aynanın diğer ucundan sahneyi seyreden Kazumi Tokoroda ne hissediyordu?

"Kamiya'dan parkayı duydum. Medya henüz uyanmadı. Radyoda geçmedi dolayısıyla erkek arkadaşı muhtemelen habersiz."

"Kontrol et."

"Seninkiler biliyor mu?"

"Hayır."

"Hemen söyleyecek misin?"

"Çok geçmeden."

"Çocuk yerinden kıpırdarsa haber veririm."

"Tamamdır."

Takegami telefonu kapatıp sandalyesini çekerken Ritsuko Ka wara dikkatle öne doğru eğilerek, "bu bizimle mi ilgiliydi?" diye sordu.

Takegami gözlüklerini taktı. "Tek ilgilendiğimiz dava Tokoroda cinayeti değil. Başkaları da var."

Kız rahatlayarak, "hım, tamam o zaman" dedi ve bacağım küçük bir çocuk gibi salladı. Takegami, rahat tavırlarına rağmen üçünün arasındaki en gergin kişinin Ritsuko olduğunu fark etti.

Sorgu odasının havası değişmişti. Takegami, odaya sinen ağır havayı bedeninde hissedebiliyordu. Islak, yapış yapış bir pamuk yumağının içindeydi sanki. Onun içinden yüzerek sıyrılması, bir çıkış yolu bulması gerekiyordu.

Yoşiye Mita sandalyesini kasıtlı olarak "çocuklarından" öteye çekmişti ve diğer tarafa dönmüştü. Minoru Kitaco, kadını baştan aşağı şöyle bir süzdü ve kaşlarını keskin bir şerit halinde kaldırarak, "ee, ne oldu şimdi, itiraf falan mı etti?"

Yoşiye, sanki yıldırım çarpmış gibi yerinden fırladı. Pahalı görünümlü kol çantası kucağından düştü ve içindekiler yere saçıldı. Küçük bir bozuk para cüzdanı... cep telefonu... pembe bir not defteri. Sanki iç çamaşırlarıyla yakalanmış biri gibi utanarak eşyalarını alelacele yerden topladı.

"İyi misiniz?" diye sordu Takegami.

"Eevet" diye kekeledi kadın.

Takegami, Yoşiye Mita'nın yerine geçmesini bekledikten sonra ağır ağır devam etti. "Bir süredir birbirini göremeyen insanlar için fazla agresifsiniz."

Kimse yanıt vermedi.

"Hepiniz burada olduğunuza göre, sizinle bazı gelişmeleri paylaşmak istiyorum."

Her biri duruşlarını değiştirerek, kulak kesildi.

"Milenyum mavisi parkayı bulduk."

Her biri yine farklı şekillerde şaşırmıştı. Bu sefer rol yapmıyorlardı.

Takegami, burnundaki gözlüklerin tepesinden Minoru Kitaco'ya bakarak, "haberlerde izlemiş olmalısınız. Onu giyen kişinin hem Naoko Imai hem de Ryosuke Tokoroda'yı öldürdüğünü düşündüğümüzden, bizim için büyük önem taşıyordu. Eşyanın yelek mi yoksa parka mı olduğunu çıkaramamıştık fakat şimdi parka olduğu kesinleşti."

Minoru ayağa fırlayarak, "Siz bana ne demek istiyorsunuz şimdi?"

"Sadece sana söylemiyorum."

"İyi ki söylemiyorsunuz! Direkt bana bakıyorsunuz! Kadınlar da parka giyer."

Yoşiye Mita mükemmel bir zamanlamayla sinsice araya girerek, "olabilir ama söz konusu Kanada üreticisi özellikle erkek giyimi üzerine çalışıyormuş, öğrendiğim kadarıyla."

Minoru, "sana soran oldu mu?" diye bağırarak sandalyesine tekme attı. Sandalye gürültülü bir çarpma sesiyle yerde yuvarlandı.

Yerinden kalkmayan Takegami dirseklerini masaya dayamış, ellerini birleştirmişti. Müdahale edeceği yoktu. Araya giren, Ritsuko Kawara oldu.

"Kes şunu! Kendine gel." Ellerini Minoru'nun omuzlarına koyarak gözyaşları içinde, "onun söylediklerini boşver! Ne derse desin. Her zamanki o küçük oyunlarını oynuyor yine."

"Oyun mu dedin?" diye atıldı Yoşiye Mita. "Asıl oyun oynayan sensin. Şirin, masum ve cici 'Kazumi'. Hemencecik de ağlayıverir."

"Kazumi" birkaç adım ilerleyip kadına vurmak ister gibi bir hareket yaptı. Takegami azarlar gibi bir sesle ekledi, "bulduğumuz parkanın üzerinde yoğun kan lekeleri var. Bay Tokoroda'ya ait olduğunu düşünüyoruz."

Ritsuko kollarını aşağı indirip ağır ve sakin adımlarla sandalyesine geri döndü. Yere fırlattığı sandalyesini kaldıran Minoru da oturdu.

"Bay Tokoroda'dan akan kanlar" diye tekrarladı Takegami. "Yirmi dört yerinden bıçaklanmıştı, hatırlansanız."

"Nerede... bulmuşlar parkayı?" diye sordu Ritsuko, boğuk bir sesle.

Takegami cevap vermeden önce bakışlarını Minoru'ya çevirdi.

"Henüz bir şey bilmiyorum." Minoru daha kontrollü görünüyordu. Yine savunmadaydı. "Gözlerinizi üzerimden çekecek misiniz?"

"Özellikle sana bakmıyorum." Takegami arkasına yaslandı, kollarım göğsünde kavuşturdu ve sırayla karşısındaki bu üç kişiye baktı. "Daha önce hiç 'kanıtlar konuşur' deyimini duymuş muydunuz?" diye sordu. "Bizde böyledir, olayları tek tek çözen kanıtlardır. Bize her şeyi anlatırlar. Artık parka bulunduğuna göre dava genişlemeye başlayacak demektir."

Odadaki birinden yutkunma sesi geldi.

"Yine de boşa zaman harcamak istemiyoruz. Söylemek istediğiniz bir şey varsa, şimdi tam sırası." Saatine göz attı. "Üç dakika bekleyeceğim."

Yelkovan on ikiyi henüz geçmişti.

Sessizlik devam etti.

"Neneden bunu üçümüze birden soruyorsunuz?" dedi Ritsuko'nun titrek sesi. "Neden hepimizi bir kefeye koyuyorsunuz?"

Takegami saatini takip ediyordu. "Otuz saniye oldu."

Minoru gözlerini o kadar kıstı ki yüzü komikleşmeye başladı. "Şimdi bir dakika. Bizim çete falan olduğumuzu mu düşünüyorsunuz?"

Ellerini yanaklarına götüren Ritsuko, "bu çok gülünç!" diye haykırdı. "Bu yüzden mi yani? En başından beri aklınızdaki şey bu muydu? Üçümüzü bir araya getirmek için bu kadar uğraşmanız... İnanamıyorum."

"Dalga geçiyorsunuz herhalde" dedi Minoru. "Hadi ama Polis Bey, kafayı mı yediniz siz?"

Takegami bir an olsun gözlerini saatinden ayırmadı. "Bir dakikanız kaldı."

Kazumi Tokoroda da şaşkınlık içinde elini ağzına götürmüştü. "Doğru mu bu?" diye sordu parmaklarının arasından. "Yani gerçekten?" Çikako yanıt vermeyince Kazumi kadımn kolunu tuttu. "Söyler misiniz, doğru mu? Gerçekten parkayı buldular mı?"

"Görünüşe bakılırsa öyle" dedi Çikako sakince. "Biz de yeni öğrendik."

"Katilin parkası mıymış yani?"

"Evet. Üzerinde kan lekeleri varmış."

Memur Fuçigami kıza doğru eğildi. "Kazumi?"

"Ben... Kendimi iyi hissetmiyorum." Kazumi birden sandalyeye çöktü. Bir tutam saç yüzünü kapatıyordu. " 'Kan lekeleri varmış' dediniz, kötü oldum."

"Özür dilerim."

"Nerede bulmuşlar? Haberlerde çıkmış mı?"

"Muhtemelen şu sıralar yayına hazırlanıyor dur."

Bir an için Kazumi'nin gözleri boşluğa dalıp gitti. sonra da başım iki elinin arasına alarak yere doğru baktı.

"Kendimi kötü hissediyorum" diye mırıldandı. "Başım dönüyor..."

Çikako eğilerek elini kızın sırtına koyduğunda onun hızlı, derin olmayan soluk alışlarını hissedebiliyordu. Şu anda yaşadığı yoğun duygulan öğrenebilmek için Çikako çok şey verirdi.

Ama Kazumi düşüncelerini kendine sakladı. Başını yere doğrultarak elinden geldiğince hızlıca düşünmeye çalışıyor gibiydi. Çikako kıza bu hareketi yapması gerekmediğini söylemek istedi.

Hadi ama, toparlan biraz diye geçiriyordu aklından. Bu kadarı yeter. Geçti. Bitti artık.

Böyle belki bir dakika geçti. Kazumi sonra birden yerinden fırlayarak çantasını aldı, ayağa kalktı ve Memur Fuçigami'yi ittirerek, "lavaboya gitmek istiyorum" dedi.

"Yardım ister misin?"

Kaşlarını küstahça kaldıran Kazumi sesini yükseltmişti. "Peşimden gelmeyin!" Resmen bağırmıştı.

Memur Fuçigami ürkerek geriye çekildiğinde Kazumi yaptığı kabalığın farkına vararak, "pardon" dedi.

"Peki tamam. Bayanlar tuvaletinin nerede olduğunu biliyorsun, değil mi? Koridorun hemen sonunda, sağ köşede."

"Tamam."

Yerde çınlayan topuk sesleri eşliğinde, Kazumi koridoru yürümeye başladı. Adımlan dengesiz geliyordu, yürürken ayağı kaymıştı sanki. Kapı kapalıyken bile kızın çıkardığı sesi duyabiliyorlardı.

Gözlerini ayaklarına diken Memur Fuçigami, "bu çok acımasızca, yani..." diye mınldandı. Çikako, genç memurun devam etmesi için sessizce bekledi ama Fuçigami cümlesini yanm bıraktı. sonra da özür diledi: "Kusura bakmayın."

"Özre gerek yok. Ben de senin gibi düşünüyorum" dedi Çikako.

Bunu söylemesiyle birlikte Çikako süratle yerinden kalktı ve Memur Fuçigami'ye baş işareti yaparak koridora süzüldü. Kapı kapandığında Fuçigami'nin rapor verdiğini duyabiliyordu: "Kazumi odadan çıktı, Dedektif Işizu peşinden gitti."

Çikako kauçuk tabanlı ayakkabılar giydiği için yürürken ses çıkmıyordu. Duyabildiği tek şey dengeli kalp atışlanydı.

Bayanlar tuvaletine varmadan önce gizli depo odasımn orada durarak her ihtimale karşı kapıyı dinledi. Burası, yaklaşık bir saat önce Takegami ve diğerlerinin bir hışımla girdikleri odaydı. Böylesi tanımadığı bir yerde Kazumi'nin tuvaletten çıkarak yanlışlıkla deponun kapışım açma ihtimali çok düşüktü. Hiçbir ses duyulmaması üzerine Çikako kadınlar tuvaletine ilerledi.

Bu kattaki tuvaletler küçüktü; kapıyı açtığınızda neredeyse lavaboya çarpıyordu, içeride iki kabin vardı. Kazumi onlardan birinde olmalı, diye geçirdi aklından Çikako. Yine de emin olmak için tuvaletin az ötesindeki merdivenlerde bekledi. Tuvalette kimse yok gibiydi fakat merdivenlerin aşağısından uğultulu sesler geliyordu. Bir ofis. Kazumi, sürekli gelip geçen polis memur lanmn arasında konuşma riskini göze almazdı. Burada değildi.

Tekrar yukarıdaki koridora çıkan Çikako kulağını bayanlar tuvaletinin kapısına dayadı. İçeriden konuşma veya su sesi gelmiyordu. Büyük bir dikkatle Çikako kapıyı hafifçe araladı ve içeri baktı. İçerideki kabinlerin birinden bir ses geliyordu.

"Sonuçta ne olursa olsun panik yapma, tamam mı?"

Konuşan Kazumi'ydi. Kesin, net ve hızlı konuşuyordu. Sesinde yatıştırıcı, ikna edici bir hava vardı.

"Markette misin şimdi? Haberleri görürsen tepki verme. Sana ne diyorum, her şey gayet yolunda. Garantili. Tamam mı? Tamam nn? O zaman beni dinle. Lütfen. Sağlam dur, tamam mı?"

Sesi neredeyse ağlayacak gibi geliyordu.

"Ne? Evet, evet. Polis sorun değil, inan bana. Şüphelendikleri yok, ciddiyim. Diğer insanlann yaptığını düşünüyorlar. Evet! Benim burada olmamın olayla bir ilgisi yok."

Kazumi, düşük bir sesle konuşmaya çalışıyordu fakat telaşlı olduğu açıktı. Bu çok acımasızca. Evet acımasızca, diye geçirdi aklından Çikako. Ortada ölen iki insan var. Hangisi daha acımasızca? Harekete geçmeselerdi, belki daha çok insan ölecekti. Kazumi'nin yine e-posta yollayan çevik parmakları. Bu kızın dinmek bilmeyen öfkesine, hislerine başka türlü nasıl dur diyebilirlerdi?

Hangisi daha acımasızcaydı?

Çikako, kafasından Nakamoto'yla konuşuyordu. Yoğun bakım ünitesinde çaresizce yatarken hayal edemediği için onu en son gördüğü haliyle, toplantı odasında hararetle teorisini anlatırken hatırladı. Bravo demişti Çikako. Harika. Kendine geldi ve tuvaletin kapısından aynlarak koridorda ilerlemeye başladı.

"Kazumi cep telefonuyla konuşuyor." Çikako'nun sesi Takegami'nin kulağında çınlamıştı. "Her şey aynen Nakamoto'nun söylediği gibi gidiyor." Takegami kaşlannı sertçe çattı. Diğer üçü bu hareket karşısında pozisyonlanm dikleştirdiler. "Memur Fuçigami şu an tuvaletin önünde bekliyor, döndüğünde haber veririm."

Takegami çift taraflı aynaya dönerek başını salladı. Sonra To kunaga'ya, "Torii'yi çağır. Kazumi Tokoroda telefonda."

Torii ilk çalışta telefonu açtı. "Sen misin, Gami?"

"Neler oluyor?"

"İçeride bir köşeye çekildi, hâlâ çıkmadı. Elinde telefon vardı."

"Arayan Kazumi'ydi. Arkadan çıkış var mı?"

"Merak etme, çıkışı kapattık. Markette çalışması işimizi kolaylaştırdı. Camlardan içerisi görünüyor."

"Çocuğu ürküteyim deme."

"Biliyorum."

"Fazla ters çıkma."

"Gami." Torii'nin sesi azalmıştı. "Ben dersimi aldım, tamam mı? Bana bırak."

"Sana güveniyorum. Bu kadar yaklaştıktan sonra işi elimize yüzümüze bulaştınrsak bir daha Nakamoto'nun yüzüne baka mam."

Takegami telefonu kapattı ve eliyle yüzünü sildi. "Soğuk terler mi döküyorum ne?" diye sordu Tokunaga'ya.

"İyisin. Görünürde bir şey yok."

"Sen fazla sakinsin."

"Kim, ben mi? Ben sadece konu mankeniyim." Takegami'ye baktı. "Nakamoto harbiden işi hakladı, değil mi?"

"Öyle görünüyor."

"Plan saat gibi tıkır tıkır işledi. Onlan anlamak aslında ne kadar kolaymış. Zamane çocuklan işte."

"Ne olursa olsun sonuçta çocuklar."

Tokunaga suratım astı. "Çocuğun elinden şekerini almak gibi değil mi bu?"

Takegami yanıtlamadı.

"Gereksizdi, boş boş konuşuyorum işte."

"Boş ver, takma. Biz işimize bakalım."

Takegami, masada oturan üçlüye baktı. Üç çift göz ciddi ve berrak bir ifadeyle kendisine bakıyordu.

14

Kazumi Tokoroda gürültülü ve itirazcı bir şekilde odaya geri döndü. Memur Fuçigami kızı kolundan hafifçe ama kararlı tutuyordu.

"Şimdi nasıl hissediyorsun?" diye sordu Çikako, kıza biraz yaklaşarak.

"Eve gitmek istiyorum." Kazumi, Çikako'nun gözlerinin içine bakmaktan kaçındı. "Gideceğimi söyledim fakat beni bırakmadı." Kolundan tutan Fuçigami'yi kastediyordu.

Çikako, kızın omzuna dokunarak yerine geçmesini istedi fakat Kazumi saldırgan bir tavırla geri çekilerek direndi. "Bu kadar yeter! Daha fazlasına dayanamayacağım!"

"Ne oldu böyle birdenbire?" Çikako kızın yüzüne bakıyordu. "Seni bu kadar öfkelendiren ne?"

Çikako'nun sakin fakat ısrarlı sorusu sonunda kızı sakinleştir mişti. Kazumi'nin harareti alınmış gibiydi.

"Hasta gibiyim kusacak gibi hissediyorum. Bırakın eve gideyim." Alnında ter damlacıkları belirmişti ve elleri titriyordu. "Parkayı öyle kanlar içinde hayal etmek bana fazla geldi. Nefes alamıyorum. Burada kalmak istemiyorum artık."

"Tamam, peki; anneni çağıralım. Eve beraber gidersiniz."

"Hayır! Onu boşverin."

"Gidip onu getireyim." Memur Fuçigami seri hareketlerle koridora yönlendi. Odadan çıktığına sevinmiş gibiydi. Hissettiği acı adımlarına yansımıştı sanki. Anlaşılır bir durumdu. Fuçigami'nin Kazumi'yle geçirdiği zamanı ve kurduğu dostluğu dikkate alınca genç polis memuruna sempati duydu.

"Bir araba ayarlayıp annenle seni doğruca eve yollayacağız. Biraz bekle."

Mikrofondan, sorgu odasındaki Yoşiye Mita'nın sesi duyuluyordu. Kazumi gözlerini kadına dikmiş, kollarını göğsünde birleştirmişti.

Çikako çift taraflı aynanın karşısına baktı.

"Evet, kimse itiraf etmedi" dedi Yoşiye, başını hafifçe öne eğerek. "Hâlâ şüpheli miyiz?"

Minoru yine bacağmı sallayarak, "ister üç dakika, ister üç saat hatta üç gün bekleyin, yine de bir şey değişmez" dedi. "Parkadan falan haberim yok. Zırnık bilmiyorum."

"Ben de!" diye atıldı Ritsuko.

"Bizden daha şaibeli insanlar var, siz de biliyorsunuz" dedi Yoşiye. "Bay Tokoroda'nın evde sorunları vardı." İç çekti. "Ortamın sürekli gergin olduğundan bahsetmişti."

"Doğru. O yüzden kansını boşayıp seninle evleneceğini düşünmüştün zaten" dedi Minoru yarı alaylı bir sesle. "Ne salaklık! Evli erkekler hep aynı şeyi söyler. Senin yaşında birinin bunu bilmesi gerek."

Yoşiye çocuğa sert bir bakış fırlattı. "Bay Tokoroda ailesinden sırf bana yakınmadı, bunu adın gibi biliyorsun! Onu ikiniz de duydunuz. Buluştuğumuz gün bu konudan konuşup durdunuz."

"Ciddi misin? Ben nedense bir tek senin ağlamaklı hikâyelerini hatırlıyorum. Ne kadar yalnız ve kimsesiz olduğunu anlatıp durdun."

"Bu kadar iğrençleşmesen olmaz mı?"

"Ooo, tansiyon yükseldi!"

Takegami bir dizi kâğıdı alıp masanın üstüne sertçe vurarak kenarlarını aynı hizaya getirdi.

Minoru çenesiyle Takegami'yi gösterdi. "Gördün mü? Polisi bile çıldırttın sonunda."

"Bir şeyi anlamanızı istiyorum." Yoşiye iki eliyle masamn kenarlarını tuttu ve öne doğru eğildi. "Ryosuke Tokoroda yalnız bir adamdı. Onun yalnızlığım anlayabiliyordum. Çünkü ben de öyleydim. Bizim 'aile oyunu'muzun bir anlamı, değeri vardı. Sırf eğlence olsun diye değildi."

Minoru başını iki yana sallıyordu. Yoşiye sözüne devam etti.

"Bay Tokoroda mutsuz bir adamdı. Eşi ve kızıyla işler yolunda gitmiyordu. Bana, hayatının taklitten ibaret olduğunu, yaşam amacını yitirdiğim söylüyordu."

Takegami usulca sordu, "Naoko Imai'yle bu yüzden görüştüğünü de söyledi mi?"

Yoşiye'nin ifadesi değişmemişti. "Bu doğru, evet. Kadınlara karşı zaafı vardı. Ama kadınlar da onu rahat bırakmıyorlardı. İşyerinde bile kadınlarla başı derde girmişti."

"Oldukça fazla şey biliyorsunuz."

"Bu bilgiler soruşturma sırasında ortaya çıkmış olmalı, yanılıyor muyum?"

"Bu kadarını duymamıştık, hayır. Orion Foods'daki meslektaşlarının ağzından bir şey alamadık. Hiçbiri bu konulara girmedi."

"Çenesi düşük şey" dedi Ritsuko, Yoşiye'ye şeytansı bir bakış fırlatarak. "Sen ortaya çıkmadan önce her şey yolundaydı, bilmem hiç aklının ucundan geçti mi bu?"

"Niye geçecekmiş aklımdan? Benimle ne alakası var?"

"Çünkü hepsi senin suçun."

"Neymiş benim suçum olan? Ne yapmışım, söylesene? Tek bir kelimeyle bana ne yaptığımı söyle" diye çıkıştı Yoşiye.

Ritsuko, küçümseyici bir kahkaha attı.

"Söyleyemiyorsun işte, gördün mü? Hepsi aynı kapıya çıkıyor işte: kıskançsın!"

Ritsuko'nin gözleri büyümüştü. "Ben mi? Kimi kıskanıyormu şum peki?"

"Bay Tokoroda, 'anne' sıfatıyla ailede bana özel bir yer verdi. Bu da sana dokundu, yalan mı? Artık bir numara olamadığın için küplere bindin."

Ritsuko, yamnda oturan Minoru'yu dirseğiyle dürttü. "Söylediklerine inanabiliyor musun? Hayal aleminde yaşıyor baksana. Kendi söyleyip kendi inanmış."

"Seni küçük..." Yoşiye, Ritsuko'ya doğru atıldı, sandalyesinden kulak tırmalayıcı bir ses geldi.

Minoru tekrar sandalyesinden sıçradı.

Takegami, "bu kadar yeter!" diyerek hepsini payladı.

Üçü de donakaldı. Oda sessizliğe gömüldü.

Biraz zaman geçtikten sonra yere bir şey düştü. Dedektif Tokunaga'nın tükenmez kalemi. Tokunaga herkesin suratına baktıktan sonra, "affedersiniz" dedi ve eğilerek kalemi düştüğü yerden aldı.

Anlamsız sessizlik devam ediyordu. Ritsuko Kawara kendini tutamayarak kıkırdadı. Minoru'yu göstererek, "komik biri, değil mi?" diye sordu. "Beni öldürüyor."

Oda tekrar sessizliğe teslim oldu. Uzaktan belli belirsiz siren sesleri duyuldu. Gittikçe yaklaşıyordu. Ses, Şibuya tarafından binaya, karakola doğru geliyordu.

"Şimdi ne oldu, başka bir cinayet mi?" diye mırıldandı Ritsuko. "Yoğun yer. Bizimle işiniz hâlâ bitmedi mi?"

"Evet, bitmedi mi?" diye lafa girdi Minoru. "Parkanızı da buldunuz, bizimle işiniz kaldı mı? Parka sizi gerçek katile götürmeyecek mi zaten?"

Dedektif Tokunaga telefonu açtı ve hattın diğer ucundaki kişiyle sert bir tonda konuştu: "Az önceki siren sesi neydi? Buradan bile kulağımız sağır oldu."

Biraz durduktan sonra, "anlıyorum" dedi kısaca. Ahizeyi yerine yerleştirip Takegami'ye dönerek, "buradalar" dedi.

Ritsuko merakla, "buradalar?" diye sordu. "Bu arada, başka ne tür davalarla ilgileniyorsunuz Memur Bey? Hep cinayet mi?"

Takegami, "orası seni ilgilendirmez" diye yanıtladı. "Ryosuke Tokoroda cinayeti sana yetmiyor mu? Kendimizi onun katilini bulmaya vermeliyiz."

Yoşiye bacaklarını davetkâr bir şekilde aralayarak, "size ne düşündüğümü söyleyeyim. Bence karısı." Kadının ağzının kenarlarından kötülük akıyordu. "Onu karısı öldürdü. Kesin o yapmıştır. Demek istediğim, cinayet mahallinde bir kadın çığlığı duyulmamış mıydı?"

"Öyle mi diyorsunuz?" dedi Takegami. "Sizin teoriniz bu mu?"

Kadın kısaca, "evet" dedi ve Takegami'ye baktı. "Bay Tokoroda ve Naoko Imai'den, onları öldürecek kadar başka kim nefret edebilir ki? İnamn aklıma başka biri gelmiyor."

"Gelmiyor?"

"Bay Tokoroda'nın eşine sempati duyuyorsunuz, değil mi Memur Bey? Eşini aldattığı için Bay Tokoroda suçlu durumda. Yine de şunu unutmayın, bir evlilik kötü gidiyorsa suç tek kişide değildir."

Minoru, "ben katılmıyorum" diyerek araya girdi. "Hepsi Tokoroda'nın hatasıydı."

Delikanlının söylediklerini dikkate bile almayan Yoşiye, Takegami'ye bakarak konuşmasım sürdürdü: "Karısı yaptı. Önce Naoko Imai'yi öldürdü sonra da kocasımn peşine düşerek onu defalarca bıçakladı. Kendinden geçmiş olmalı."

"İlla onu öldürecekse, evde yapması gerekmez miydi?"

"Yo. Kocasının iş çıkışı oraya uğrayacağını bildiği için, yeni evde beklemiştir. Öldürdükten sonra da hızla evine geri dönmüştür. Zaten uzak değil. Bunu yapması çok kolay."

"Anlıyorum. Teoriniz gerçekçi duruyor." Yoşiye'nin gözünde çelik rengi bir kıvılcım çaktı. "Dördümüz bir araya geldiğimizde bu konu açılmıştı, siz de hatırlıyor olmalısınız" dedi Minoru ve 'Kazumi'ye bakış atarak. "Bay Tokoroda takip edildiğini söylemişti."

"Takip edilmek?" Takgeami suratını sorgulayıcı bir ifadeyle buruşturdu.

"Evet. Ne zaman dışan çıksa, peşinde birinin olduğunu hissettiğini söylemişti. Bu kişinin öz kızı olduğuna neredeyse emindi."

"Kazumi Tokoroda mı?"

"Evet, ta kendisi. Hatta o gün saat 14:00'te buluşmamızın tek sebebi, kızının okulunda önemli bir sınava gireceğiydi 3 nisan cumartesi günü. Dolayısıyla en azından o gün peşine takılmayacağına emindi."

Ritsuko'yla Minoru birbirlerine baktılar.

"Doğru mu bu?" diye sordu Takegami.

"Evet, kısacası öyle" dedi Minoru.

Ritsuko da hemfikirdi. "O tür bir şeyler söylemişti. Tren istasyonunun önünde buluştuğumuzda biraz gergin görünüyordu. Kızının onu izlemesinden çekindiğini söyledi." Ritsuko tırnaklarına baktı. "Kendi kendime, aman Tamım, dedim, bu insanlar ne kadar mutsuz. O Kazumi denen kız bu kadar ileri nasıl gidebilir ki."

Takegami, yorum yapmadan Yoşiye'ye döndü. "Kazumi'nin babasının hareketlerini takip ettiğini varsayalım" dedi. "Bu onu bağlar. Bu noktadan hareketle annesinden şüphelenmek için neden göremiyorum."

Yoşiye sabırsızca söze başladı. "Görmüyor musunuz hâlâ? Bay Tokoroda'nın karısı, kocasını izlemek için kızım kullanıyordu!"

"Bu büyük bir iddia."

"O zaman kadınları tanımıyorsunuz demektir. Bayan Tokoroda, kocasının ne işler çevirdiğini çok iyi biliyordu. İçten içe bunu sindiremese de dışarıdan gayet anlayışlı ve bağışlayıcı görünüyordu. Bu durumda, ağır başlı kadını oynarken kocasının peşine kendisi düşemezdi. Bu yüzden de kızını kullandı."

Yoşiye kendinden emin görünüyordu. Dudaklannı büktükten sonra konuşmasını sürdürdü. "Samnm kız intikam almak için annesiyle işbirliği yaptı kızlar hep annelerini tutar. Zaten babasımn dizüstü bilgisayarını da kurcalıyormuş. Bay Tokoroda, kızının yaptıklannın farkında olduğunu ama tepkisini görmek için müdahale etmediğini söyledi. Dolayısıyla kızı, istediği gibi bilgisayan kanştırmış."

Takegami pek inanmamıştı. "Kazumi Tokoroda'nın en başından beri babasının internet ailesinden haberdar olduğunu mu söylemeye çalışıyorsunuz?"

Yoşiye, çenesiyle bilgiç bir hareket yaptı. "Tam üstüne bastınız. Buluştuğumuz gün diken üstünde olmasının sebebi buydu. Kızının hatta karısının birden karşısına çıkmasından korkuyordu. Kazumi Tokoroda bizden haberdardı ve bu durumdan pek hoşnut olmadığına da eminim."

"Yalan!"

Kazumi kollarım kendine sımsıkı sarmıştı. Boynundaki damarlardan biri belli oluyordu.

"Yalan söylüyorlar" diye tekrarladı. Başım geniş hareketlerle sağa sola salladığında kestane rengi saçları savruluyordu. "0 kadın yalan söylüyor."

"... Kazumi."

"Ben hiçbir şey bilmiyorum! Bilmiyordum! Bunların hepsi yalan, yalan, yalan!"

"Önce bir şeyi netleştirelim." Takegami yerinde yavaşça kaykıldı, arkasına yaslandı ve üçlüye tek tek baktı. "Ryosuke Tokoroda'nın Kazumi adında bir kızı vardı. Gerçek, ettenkemikten bir kızı."

Minoru, alt dudağı gözden kaybolana kadar dudaklannı gerdi ve bakışlarını masaya doğrulttu. Ritsuko, Takegami'yi seyrediyordu. Diğerlerinden daha kibirli görünen Yoşiye camdan dışan bakıyordu.

"Kazumi, üçünüzün ve kendi babasının oluşturduğu internet ailesini takibe almıştı. Bunu hepiniz onun ağzından duydunuz. Buraya kadar anlaştık mı?"

Ritsuko başıyla onayladı.

"Bay Tokoroda durumu fark etmesine rağmen, konuyu örtbas etmek için hiçbir girişimde bulunmadı çünkü kızının vereceği tepkiyi merak ediyordu. Böyle söylüyorsunuz, değil mi?"

Ritsuko yine başıyla onayladı ve bakışlarını aşağı indirdi.

"Bu arada, aile hayatının iyi gitmediğinden siz üçünüze bahsetmişti. Hem eşi hem de kızıyla arasının soğuk olduğundan. Yani Bay Tokoroda iç dünyasında yalnızdı." Biraz durakladıktan sonra devam etti, "Benim için bu sorumsuz davranışlara uydurulan bencilce kılıflardan başka bir şey değil."

Yoşiye sonunda gözlerim kırpıştırdı ve çenesini inatçı bir şekilde başka yöne çevirdi.

"Elbette" diye sürdürdü Takegami. "Tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurta mı tavuktan gibi bir durum bu. Bay Tokoroda, evliliği sorunlu olduğu için başka kadın arayışında olabilirdi. İnternetten kendine uygun birini ararken bu 'aile' olayını başlatmış olabilir. Ama belki de aile yaşamını çıkmaza sürükleyen şey, Bay Tokoroda'nın sorumsuz davranışlarıydı. Hangisinin önce başladığını bilmek mümkün değil. İkisi birden olmuş da olabilir, olaya nereden baktığınıza bağlı."

"Ben..." diye başladı Ritsuko, fakat devamım getirmedi ve sustu.

"Muhtemelen Ryosuke Tokoroda, eşine ve kızma yaşattığı acıların farkında değildi. İnsanlar pek farkına varamaz" diyerek kararlı tavrım sürdürdü Takegami.

Yoşiye heyecanla atıldı: "internette sahte bir aile yaratmak bu neden bencil ve acımasızca olsun? Onun için asla gerçek bir aile değildik. Kendi uydurduğumuz bir oyundu. Sadece internette var olan bir şey. İdeal aileyi oynamaya çalıştık. Her birimiz, üzerimize düşen rolün hakkını vermeye çabaladık. Yaptığımız o kadar kötü bir şey mi?"

Yavaşça, Takegami başını salladı. "Yaptığınız şey, kendi başına düşünüldüğünde bencilce veya acımasızca değil. Hayatta hepimizin beslendiği fanteziler vardır."

"O zaman bunun nesi yanlış?"

"Fantezi, realiteyi etkilemeye başladığında işin boyutu değişir."

Yoşiye yine kibirli gözlerle etrafını süzüyordu. Başım öne eğdi.

"Kazumi durumun farkına vardığı anda Bay Tokoroda buna bir son vermeliydi. Ama yapmadı. Frene basmak için hâlâ şansı vardı. Ne demek istediğimi anlıyorsunuz samnm bir araya geldiğinizde, Bay Tokoroda Kazumi'nin bilgisayannı kurcaladığından yakındığında bu oyunu kesebilirdiniz."

Takegami, Ritsuko Kawara'ya döndü. "Kazumi Tokoroda tıpkı senin gibi bir genç kız. Bunu biliyor muydun?"

Ritsuko cevap vermedi.

"O gün Bay Tokoroda'nın anlattıklanndan sonra hiçbir şey hissetmediniz mi? Şu 'dört dörtlük aile' oyununuz ne kadar sahte olsa da, kızının burnunun dibinde böyle işler çevirmek seni rahatsız etmedi mi? Bir an olsun durup Kazumi'nin nasıl hissedebileceğini aklının ucundan geçirmedin mi?"

"Ama ben..."

"Annenle babanın ilgisizliği seni üzüyordu, böyle söylemiştin değil mi?" Takegami sıkıştırmaya devanı ediyordu. "Peki, o zaman şöyle düşün, annenle baban seninle hiç ilgilenmezken, dışarıdan yabancı birini buluyorlar ve onunla 'kusursuz ailecilik' oynuyorlar. Bu seni incitmez miydi? Sen de öfkelenmez miydin? Buna ne diyorsun peki?"

Minoru kendisine sorulmayan soruya atılarak, "ben de bu yüzden yeter demiştim zaten" dedi. Takegami sessizce çocuğu süzdü. Adamın bakışlarına karşılık veren Minoru, göz temasını fazla sürdüremedi ve bakışlarını başka yöne çevirdi. Ardından "bana yanlış geldi" diyerek sustu.

"Bunu Bay Tokoroda'ya da söyledin mi?"

"Hayır."

"Neden?"

"Üstüme vazife değildi."

"O niye? Sen de aileden değil miydin?"

Minoru ağzımn kenarına dokundu ve güldü. "Pek sayümaz." Bunu tükürür gibi, nefretle söylemişti. "Ya bakın, bizim yaptığımız tek şey isteklerimize uygun rolleri oynamaktı. Aptal bir oyun işte."

"Nasıl yani?"

"Ana fikir, siteye girdiğinde biraz neşelenmekti. En azından bilgisayarın başındayken kendini iyi hissetmek. Ben zaten hep bir kız kardeşim ya da ablam olsun isterdim. Bir de karşılıklı konuşabileceğim bir baba. Olay buydu yani." Sesi şimdi daha az geliyordu. "Ama sonu öyle olmadı. İş zıvanadan çıktı. O yüzden de kendimi geri çektim." Cümlenin sonlanna doğru Minoru'nun sesi bir fısıltıya dönüşmüştü.

Takegami Ritsuko'ya bakarak, "ya sen?" diye sordu. "Aile buluşmasından sonra hiçbir şey değişmemiş gibi oyuna devam ettin."

"Aa, evet... Benim için önemliydi."

"Önemliydi."

"Evet, çünkü gerçek hayatta ulaşamadığım bir şeydi. Ailemle aramın iyi olmadığı doğru, haklısınız."

"Kazumi Tokoroda umurunda olmadı yani."

Ritsuko saçlarım geriye attı ve başını salladı. "Bay Tokoroda'nın kızı orada değildi. Onun yüzünü hiç görmedim, neye benzediğini bile bilmiyorum. 'Kazumi' adında birinin gerçekten var olup olmadığını nereden bilecektim ki?"

"Bay Tokoroda bahsetmişti."

"Doğru söylediğini nereden bileyim? internet ortamında isteyen istediğini söyler. Bilemezsiniz ki. Sırf buluşmak ve konuşmak onun hakkında her şeyi bildiğim anlamına gelmez, değil mi?"

"O zaman hikâye anlattığını düşündün."

"Yani... Belki de öyle sanmak istedim, belki daha kolaydı, bilmiyorum."

"Sahte internet ailenizdeki herkes mesafesini istediği gibi ayarlıyordu ve sen de kolay olanı seçtin ve kurcalamadın. Bunun nedeni, ilişkinizin internet temelli olması mı?"

Yoşiye araya girdi, "internete karşı önyargılarınız var gibi geldi bana, Memur Bey. İnternette kurulan ilişkilerin bazen en az gerçek hayattaki kadar dürüst ve samimi olabileceğini bilmeniz gerekiyor. Bütün söylenenler yalandan, hikâyeden ibaret değil. Karşıdaki insanı yüz yüze görmediğinizde ve günlük yaşamda sosyal pozisyonunu bilmediğinizde kendinizi çok daha yoğun ve derin bir boyutta açabiliyorsunuz. Ve yazışmalar sırasında katıksız, saf bir şefkat ve sevgi besleyebiliyorsunuz."

Minoru gevrek gevrek sırıtarak araya girdi, "bırak şimdi, kimi kandırdığım sanıyorsun Leydi?"

Yoşiye, "sen sesini kes!" diye çıkıştı. "Senin için internet gırgır geçmekten ibaret olabilir ama benim için değil!"

"Gırgır geçen kim? Benimle böyle konuşacak en son kişi sensin. Anlıyor musun, sayın Leydi?"

Yoşiye elini masaya vurdu. "Başladı yine. 'Leydi' Leydi, leydi, leydi! Benim bir adım var, bilmem farkında mısın?"

"Sana leydi dememin ne zararı var? Leydi değilim mi demek istiyorsun? Ah, pardon ya, sen hüsrana uğramış bir leydiydin. Cinsel olarak hüsran halindesin ve bütün bunları tatminsizlikten yapıyorsun! Olay budur!"

Yoşiye'nin sesi haykınşa dönüşmüştü. "Sen hüsrandan ne anlarsın ki!" diye bağırdı. "Senin gibi oturduğu yerden dalga geçen erkekler yüzünden benim gibi kadınlar acı çekiyor bunu düşünmüş müydün hiç? Kocam ve çocuğum olmadığı için 'hiç kimse' muamelesi görüyorum. Benim durumumda bir kadının halinden ne anlarsın sen?"

Yoşiye'nin ağzından saçılan tükürüklerin bir kısmı Takegami'ye isabet etmişti.

"İşte gerçek hayat bu. Ve sana şunu söyleyeyim, artık bundan yoruldum ve midem bulandı! Tükendim artık! Ama devam etmek zorundayım. Aç kalmamak için çalışmak zorundayım. İşyerinde halime acıyan, gülen insanları çok gördüm. Söyler misiniz, çalışmaktan başka seçeneğim var mı? Nereye gidebilir veya başka ne yapabilirim?"

Ritsuko, salyalarını akıtarak bağıran kadım gözlerini kocaman açarak izliyordu. Afallamıştı.

"Sığınacak bir yer bulmalıydım. Küçük aile oyunumuzu işte bu yüzden seviyordum. Sadece internetten de olsa, 'Anne' olmak hoşuma gidiyordu. Bütün hayatım bir anda değişmiş gibiydi ve bu mutlu olmama yetiyordu."

Kadın, bu yüzden Kazumi Tokoroda'nın hislerini algılayama mış, kendini onun yerine koyamamıştı. Bay Tokoroda'yla internet üzerinden görüşmekle tatmin olmamış, onu gerçek hayatta da aramaya başlamıştı.

Takegami sakince, "internet camiasım, önyargı geliştirecek kadar tanımıyorum" dedi. Yoşiye'nin yanakları alev alev yanıyordu. "Bildiğim tek şey, gereken atmosfer yaratıldığında insanlann birbiriyle ilişki kurmaya başlayacağı. Ve gerçek hayatta gerçekle yalan nasıl bir aradaysa, sanal dünyada da böyle olduğunu düşünüyorum. Söyleyebileceklerim bu kadar."

Yoşiye gözlerinin kenarlannı parmaklanyla sildikten soma, hâlâ kendinde ve güçlü bir şekilde, "bizim ilişkimiz yalan değildi" dedi.

Minoru'yla "Kazumi" sessiz kalmıştı.

"Farz edin ki," diye söze başladı Takegami, işaret parmağım burnunun ucuna değdirerek, "Kazumi Tokoroda cinayetten önce varlığınızı keşfetti ve sizi görmeye geldi. Ne yapardınız?"

Ritsuko ağzım açıp konuşmaya başlayana kadar uzun bir sessizlik olmuştu. "Onun gerçek biri olduğunu mu söylüyorsunuz?"

"Aynen öyle. Etten kemikten gerçek biri."

Üçlüden yine ses çıkmamıştı.

Takegami her birinin yüzüne tek tek baktıktan sonra derin bir nefes aldı ve "yardım ve işbirliğiniz için teşekkürler. Bugünlük hepiniz evlerinize dönebilirsiniz."

Kazumi Tokoroda ağlıyordu. Sağ gözünden süzülen bir damla yaş yanaklanna aktı önce, sonra sol gözünden iki damla daha. Düz duruyordu, gözyaşlan çenesine kadar süzüldükten sonra ayaklanna damlıyordu.

Kollanm göğsünde sımsıkı kenetlemişti. Ağladığının farkında bile değildi belki de.

"Kazumi."

Çikako, genç kızın omzunu sıvazladı. Kazumi'nin dudaklan titreyerek aralanır gibi oldu. Ne söyleyecekti? Anlat ve kurtul artık, diye içinden dua etti Çikako.

Ama Kazumi "eve gitmek istiyorum" demekle yetinmişti. 

Çikako kendini bitkin hissediyordu. Gözlerine hüzün çökmüştü.

"Biraz bekler misin?" diye sordu Çikako.

"Eve gitmek istiyorum."

"Görmeni istediğimiz biri daha var."

Çikako, Kazumi'yi orada bırakarak sorgu odasına gitti. Adımları külçe gibi ağırlaşmıştı, bedenini güçlükle taşıyordu sanki.

Sorgu odasındaki Takegami, kapıda kadım görünce masanın altına elini uzatarak mikrofonu kapattı. Çikako başını sallayarak, "içeri alın" dedi kısaca.

Takegami, Tokunga'ya işaret verdi. Adam biraz tereddütlü de olsa, Takegami'nin yüzüne baktığında hemen kendini toparlayıp ahizeye sarıldı. Yine de yüzünde sert bir ifade vardı. Takegami, Tokunaga'nın sözlerini hatırladı: çocuğun elinden şekerini almak gibi değil mi bu?

Haklısın, genç arkadaşım, haklısın diye düşündü Takegami. Çünkü bizim işimiz bu. Bazen büyüklerin ağzından laf almak, bazen çocuğun elinden şekerini.

Delikanlı, beklediklerinden daha gergindi. Bir polis eşliğinde içeri getirilen çocuğu Torii her ihtimale karşı bileğinden tutuyordu. Delikanlı Torii'den yaklaşık bir kanş uzundu. Kazumi'nin saç rengine benzeyen kahverengi saçlan, bir bebeğinki gibi sağa sola dağılmıştı. Ayağındaki sandalet kapıdan girerken eşiğe takılmış, çocuk sendelemiş, yere düşmekten kendim zor kurtarmıştı.

Takegami, çocuğu karşılamak için birkaç adııu attı. "İşiguro? Tatsuya İşiguro?"

Delikanlı başıyla onayladı. Çenesi aşağı doğru sarkmıştı. Gözleri kanlanmıştı.

"Geldiğin için teşekkürler."

Tatsuya İşiguro hafifçe öne doğru gelip başını bir aşağı bir yukarı salladı. Bunun ne anlama geldiği inkâr mı, onay mı, kafa karışıklığı mı yoksa isyan mı anlaşılmıyordu. Çocuğun sesini duyana kadar kimse emin olamamıştı.

"Ba... bana Kazumi'yi gösterin, nerede o?" Delikanlının sesi odadaki diğerlerine hiç benzemeyen derin bir kaygı ve merakla doluydu. "Onu görmem gerek. Burada, değil mi? Görmeme izin verin lütfen. Onunla ben..."

"Daha neler. Bu bir yalan."

Aynanın arkasından bu sefer erkek arkadaşını izleyen Kazumi Tokoroda, bu cümleleri yüksek sesle sarf etmişti. O ana kadar aynı şeyleri kaçıncı kez söylüyordu? Yalan, yalan, yalan. Kazumi için her şey koca bir yalandan ibaretti. Herkes ona yalan söylemişti. Çikako konuşmuyordu. Sadece kızın hareketlerini takip ediyor, onu yakından izliyordu.

Kazumi ellerini çift taraflı aynaya dayayarak, "neden?" diye mırıldandı. "Neden? Pes etmeyeceğini söylemiştin! Sağlam duracağını söylemiştin! Demiştin ki... Ne oldu da...?"

Elleri kıpırdadı. Aynaya vurdu. Bir, iki, üç kez. Kıza doğru yönelen Çikako onu camdan uzaklaştırdı. Buna rağmen Kazumi ısrarla cama vurmaya çalışıyordu.

Aynanın diğer tarafındaki Tatsuya İşiguro camdan gelen patırtıyı duyarak cama yaklaşmıştı. Kazumi'den daha kuvvetli olan avuçlarını o da cama dayadı.

"Kazumi..." Çocuğun mikrofona yansıyan sesi odada yankılan mıştı. "Kazumi, bırakalım artık."

Kazumi yerinde duramıyor, çırpınıyordu. Elindeki çantayı yere fırlattı. Kapı açıldı ve üniformalı bir polis memuru içeri girdi. Çikako bakışlarıyla adamı durdurdu ve Kazumi'ye sımsıkı sarıldı.

"Buraya kadar." Tatsuya İşiguro'nun gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Elleri hâlâ camın üzerine dayalıydı. Başını öne eğdi ve ağladı. "Daha fazla devam edemeyiz. Kazumi, tamam mı? Burada keselim artık. Her şey bitti. Yolun sonuna geldik."

Çikako'nun kollarının arasındaki Kazumi kendini kaybederek yere doğru kaymaya başladı. Başını öne eğdi ve sanki kıvrılıp yok olmaya çalışır gibi dizlerini kırarak yere çöktü.

Çikako kollarını kıza dolamıştı. Dünyanın sonu geldiğinde çocuğuna sanlan bir anne gibi kucaklıyordu kızı.

Forumcu: Kazumi 4/4 10.39

Başlık: Tekrar buluşalım mı

Günaydın! Herkes yataktan çıktı mı? İlk kalkan ben miyim yoksa?

Dün bir harikaydı! Yan masada oturan çocukları fark eden oldu mu? Bizim gerçek bir aile olduğumuzu sandılar! Suratlarında, 'aman ne cici bir aile bu' diyen bir ifade vardı. Sanki biraz da kıskandılar gibime geldi.

Her neyse, artık tanıştığımıza göre her şey daha eğlenceli olacak demektir. Bunu tekrar yapmalıyız .

15

Kazumi Tokoroda'nın gözyaşları kurumuştu. Şimdi sorgu odasında oturma sırası ona gelmişti.

Gözleri boşluktaydı; ne yanında oturan Çikako Işizu'ya, ne Takegami'ye, ne pencerelere ne de duvara bakıyordu.

Odayı görmüyordu sanki. Ellerim kucağında birleştirmiş, öylece duruyordu.

Takegami, söyleyecek başka bir şey bulamadığından "Nasıl gidiyor?" diye sordu. İşini bilen, kıdemli bir sorgu memuru şu an ne yapardı acaba? Ne söylerdi? Takegami belgeleri düzgünce dosyalara yerleştirmek ve klasörleri düzenlemekten iyi anlardı. Olay yeri inceleme raporlarının yazım formatları aklında yazılıydı. Konusuyla ilgili her tür yasayı ezbere bildiği gibi, dava dosyalarının hazırlanmasında kullanılan üslup da onun için çocuk oyuncağıydı. Ama sorgu odasına girdiğinde, oyun alanının dışına çıkıyordu. Ne söylemesi gerektiğini bilmek, ulaşamayacağı bir hazine gibiydi. Zaten bu saatten sonra bir şey değişmezdi. Pot kırmamayı umut etmekten başka şansı yoktu.

Daha yarım saat önce bu oda görünmeyen yoğun duygulara sahne olmuştu. Bazı duygular zerrecikler halinde havada dağılarak kaybolmuş; bazısı Takegami'nin boğazına dolanmış veya ayaklarının dibine düşmüş, diğerleri ise pencere demirlerim zorlayarak dışarı çıkmıştı.

Şimdi ise bütün o duygular canlılığını tek tek yitirmiş, içlerine dolan enerji bir anda boşalmıştı. Eğer yeterince gücü olsaydı, Takegami hepsinin kümeler halinde yerde, ayakkabılarının etrafında olduğunu görecekti. Odadaki boşluk bile ölmüştü. Şimdi tek yaşam alanı, Kazumi'nin birbirine kenetlediği ellerinin arasındaydı.

Takegami, umarım ellerini sıkarak o son boşluğu da yok etmez, diye geçirdi aklından.

Kazumi, "Tatsuya nerede?" diye sordu dudaklarını hafifçe aralayarak. Yüz ifadesi o kadar durağandı ki, "Tatsuya nerede?" diye sorduğunda Takegami gaipten sesler duyduğunu sandı.

"Tatsuya nerede dedim?" diye tekrarladı kız, bu sefer göz kapaklan titreşmişti. Başı hâlâ önüne eğikti, ellerine bakıyordu. Sanki bu soruyu ellerine soruyordu.

Çikako, Takegami'ye baktıktan sonra cevap verdi: "Başka bir odada."

Kazumi ne başıyla onayladı ne de bakışlannı memurlara yöneltti. Bir milim dahi kıpırdamadan, "onu gönderin gitsin" dedi.

Takegami biraz öne doğru eğilerek, kızla arasındaki mesafeyi daralttı.

"Neden peki?"

"Onun bir ilgisi yok."

"Yok mu?"

"Benim yüzümden girdi."

"Tatsuya pek öyle düşünmüyor."

Kazumi birden başını kaldırdı. Çift taraflı aynaya bakıyordu. "Camın arkasında birileri var mı şu an?" diye sordu.

"Hayır, kimse yok."

"Tabii, kesin öyledir. Yalan üstüne yalan."

"Doğru söylüyorum. İstersen git kendin bak."

Kazumi biraz tereddüt ettikten sonra omuz silkti. "Bakmak ister misin?" diye tekrarladı Takegami.

Çikako ayağa kalkmak üzereydi ki Kazumi başım iki yana salladı.

"Hayır, gerek yok."

Soma başını tekrar kucağına, beşik gibi birleştirdiği ellerine çevirdi.

"Annenin gelmesini istemediğinden emin misin?" diye sordu Çikako.

Çikako daha en başında Hakure Tokoroda'nın Kazumi'yle birlikte sorgu odasım izlemesini teklif etmiş, fakat Kazumi bu fikri hemen başından savmıştı.

Genç kızın soruya cevabı süratli olmuştu: "Hayır! Ona ihtiyacım yok." Böyle iyi olduğunu söyledi ısrarla. Sonra tekrar Takegami'ye dönerek, "Memur Bey..." dedi.

"Efendim?"

"Benden ilk ne zaman şüphelendiniz?" "Bunu mu bilmek istiyorsun?"

"Evet. Anlatın."

"Bilmek seni üzebilir."

"Sorun değil. Yani, artık ne fark eder ki?.." Sesi havada kaybolup gitmişti. "Ne hissettiğimin bir önemi yok artık. Nerede açık verdiğimi bilmek istiyorum sadece."

Çikako önüne baktı. Takegami, yan yana oturan bu iki bayanın dışandan bakıldığında annekız gibi durduğunu geçirdi aklından.

"Babanın bilgisayarım kurcaladığım başından beri biliyorduk" diye başladı Takegami. "Sabit diski açıp incelemeden bile önce."

Kazumi burnunu buruşturdu. Aynı hareketi bir yetişkin yapsa, yüzünde kırışıklıklar belirirdi. Ama genç kızın cildi o kadar taze ve pürüzsüzdü ki.

"Parmak izlerini dosyaya almıştık, hatırlıyor musun? Annenin kini de tabii. Bay Tokoroda'nın eşyalarını incelerken önce aile üyelerinin parmak izlerini elememiz gerekiyordu."

"Evet, hatırlıyorum."

"Bütün parmaklarına siyah mürekkep bulaşmıştı hani?"

"Evet. Günlerce çıkmamıştı."

"Biliyorum. Olay bölgesinde nesnelere bazen biz de kazara dokunuyoruz. 0 yüzden bizim de parmak izlerimiz alınıyor. Haklısın, kullanılan mürekkep çok kalıcı."

"O zaman babamın bilgisayarında parmak izlerimi buldunuz?"

"Evet. Hem Bay Tokoroda güvenlik konulannda pek hassas değildi. İsteyen biri, bilgisayarındaki bütün dosyalara ulaşabilirdi. Biz de parçalan birleştirdik."

Aslında hiç kimse Bay Tokoroda'nın kişisel dosyalannı öylece ortalıkta bırakacağını aklına getirmemişti.

"Parmak izi konusunu dert etmemiştim." Kızın sesi inişsiz çı kışsızdı. "Bilgisayar eve ait olduğuna göre parmak izlerimin olması gayet doğal."

"Haklısın. Biz de öyle düşündük. Zaten birçok ailede bilgisayar ortak kullanılıyor. Dolayısıyla en başında kimse senden şüphelenmedi. Kısa bir süre öncesine kadar. Seni sorgulamayı bile düşünmeden önce."

Bunun şaşırtıcı olduğu açıktı. Kazumi başmı kaldırarak Takegami'ye baktı.

Bu bakış, Kazumi hiçbir şey bilmeden, ona hiçbir şey söylenmeden önceki bakışlanndan çarpıcı derecede farklıydı. Bugün yaşadıklan genç kızı çok değiştirmişti... O hararetli, kaprisli, uyanık tavırlan uçup gitmişti.

Her şeyden önce de, öfkesi.

"İlk günlerde, kısa bir süre için annenden şüphelendik."

Kazumi başıyla onayladı. "Bana söyledi. 'Polis benim yaptığımı düşünüyor. Onlan suçlamaya hakkım yok gerçi.' Bayağı gücen mişti."

"Eh tabii, Naoko Imai olayından dolayı ilk olarak ondan şüphelendik."

"Ama onu sorgulamadınız."

"Hayır. Öncelikle elimizde Tomiko Fukada'nın yani olay gecesi babanın ölümüyle ilgili ön raporu dolduran bayanın ifadesi vardı. Onu tanıyor musun? Sizin mahallenizde oturan bir haram."

"Hım, samnm hayır."

"Buna şaşırmadım. Senin yaşında birinin onu taraması için hiçbir neden yok. Ama annenle baban onu tanıyordu. Tomiko Fukada da anneni gayet iyi biliyordu. Gece yansı, oldukça uzak bir mesafeden de olsa o plastik muşambayı çekerek dışan çıkan kişi Harue Tokoroda olsaydı, kadın kesin tanırdı."

"Eh yani" dedi Kazumi, sanki kendi kendine konuşur gibi. "Orası belli."

"Dahası, dört bir yandan araştırmamıza rağmen annenin Naoko Imai'yle uzaktan yakından hiçbir bağlantısını bulamadık. Üstelik ona kocasının üniversiteli bir öğrenciyle ilişkisi olduğunu söylediğimizde pek şaşırmadı. Kısacası evet, başlarda kuşkulandık fakat..."

Takegami kelimeleri özenle seçmeye çalışıyordu.

"... Babanın evlilik dışı ilişkileri konusunda annenle bir tür 'ateşkes' yaptıklarına karar verdik. sonra manzara yavaş yavaş tamamlandı. Bu tür bir evlilik biraz sıra dışı olsa da duyulmamış değildi. Bu koşullar altında Harue Tokoroda'nın birdenbire önce Naoko Imai'yi sonra da kocasını öldürmesine pek ihtimal vermedik."

"Bu yüzden mi şüpheli değildi?"

"Evet."

"Yan ölü bir hayat yaşamanın da faydası varmış demek ki."

Kazumi alay etmiyordu. Sadece yaptığı bir gözlemi dile getiriyordu.

"Annenle baban birbirlerine kendilerince saygı duyuyordu" dedi Takegami.

Kazumi'nun suratı sanki taş kesilmişti.

"Çok geçmeden yeni bir şüphelimiz oldu" diye devam etti Takegami. Sesi hiç olmadığı kadar ılımlıydı. "Bildiğin gibi, Naoko Imai'yle aşk üçgenine karışan bir genç kız vardı, kendisi zamanla birincil şüphelimiz oldu. Herkes cinayetleri onun işlediğini düşünmeye başlamıştı."

" 'Bayan A'yı kastediyorsunuz" dedi Kazumi. "İsmini gizlediğiniz için şanslı sayılırsınız, değil mi? Polis hakkında dava açılabilirdi."

"Bu gerçekleşseydi, başı derde giren medya olurdu, polis değü."

"Şimdi bu ismi benim için kullanacaklar, değil mi?" Kazumi tebessüm eder gibi oldu. "Küçük Bayan A."

Genç kızın tebessümüne karşılık veren olmadı. Kendi kendine güldükten sonra sessizleşti.

"Bir şeyler içmek ister misin?" diye sordu Takegami.

"Hayır, teşekkürler. Bir şey daha sorabilir miyim?"

"Tabii."

"Şey... Onların izini ne zaman buldunuz?"

"Onların derken?"

"internet ailesinin."

"Onlan tespit eden ben değildim ama e-posta adreslerinden kendilerine ulaşmak zor olmadı. Her zamanki bilindik prosedürler işledi. Sanınm onlan... Hım... Cinayetlerden yaklaşık bir hafta sonra tespit ettiğimizi söyleyebilirim."

"Gerçekten mi?" Kazumi gözlerini avuçlannm arasındaki boşluğa çevirdi. "Polis için kolay iş, desenize. Klik klik, ve her şey çözülüyor."

Takegami'nin bu konuda söyleyeceği çok şey olmasına rağmen kendini tuttu ve kızın konuşmasını bekledi.

"Şu kadm, Yoşiye Mita."

"Evet?"

"Diğer ikisi ondan şüpheleniyordu. Polis şüpheliler listesine onu da eklemedi mi?"

"Ekledik elbette."

"Onu da sorguladımz mı?"

"Evet. Ve babanın öldürüldüğü gece çok sıkı bir mazeretinin olduğunu öğrendik."

Kazumi'nin gözleri büyüdü. "Öyle mi?"

"Üç günlük bir eğitim için Osaka'daymış. Olaydan bir gün önce Tokyo'dan aynlmış."

"Mazeretler konusunu hiç düşünmemiştim."

"Yalnız değilsin. Çoğu insan bunu hesaba katmaz. Sonuçta kadın şanslıydı. Cinayet davalanndaki şüpheliler kolay kolay böyle sağlam mazeretlerle gelemezler."

"Hıı" dedi Kazumi, küçük bir kız çocuğu gibi. "Yani herkes elendi ve elinizde Bayan A kaldı?"

"Aynen."

"Peki benim ismim nasıl gündeme geldi? Gerçi teknik olarak baştan beri şüpheliydim ama..."

"Uyanıksın. Kafan çalışıyor."

Kazumi, "Notlarım iyidir" diyerek onayladı. Yüz ifadesi hiç değişmemişti. "Aptal değilim. Bu yüzden aptal insanlara katlanamıyorum."

"Öyle mi?"

"Kafasını kullanmayan insanlardan nefret ederim. Annem gibi."

Takegami bakışlarını Çikako'ya kaydırdı. Kadın da Kazumi'nin kucağındaki avuçlarına bakıyordu. Ne görüyorsun orada, Ma?

Takegami sandalyede pozisyon değiştirerek, "Aslında" dedi "ben bugün bir başkasının yerine buradayım."

"Ciddi misin?"

"Hı-hı. Normalde, benim yerimde başkasının olması gerekiyordu. Polis gücünün tecrübeli isimlerinden biri."

Bu küçük piyesin senaryosunu yazan kişi.

"Araştırma biriminde, olaylara senin pencerenden bakan ilk kişiydi."

"Benim pencerem?"

"Evet."

"Ne düşündü yani?"

Kazumi, bu soruyu sorarken hiç olmadığı kadar ciddi görünüyordu.

"Adı Nakamoto ama biz ona Naka deriz. Bir keresinde bana 'Neden kimse olaya biraz da Kazumi'nin açısından bakmıyor?' diye sormuştu.

 Ryosuke Tokoroda'yı öldürmek için geçerli nedenleri olan birini arıyoruz, değil mi? Bir anlamda, Tokoroda için yoğun duygular besleyen birini. Cinayet işleyecek kadar güçlü duygular. Yanılıyor muyum?

Nakamoto, cevap burnumuzun dibinde demişti. Kız babasımn bilgisayarının başından ayrılmıyor diyordu.

'Bak eğer ben kızın yerinde olsaydım, kafayı yerdim. Öfkeden deliye dönerdim. Böyle bir muameleye kim sinirlenmez ki?' Naka böyle demişti."

Ryosuke Tokoroda'nın kızıyla soğuk savaşta olduğu belli. Bu kadarı yeterli değil tabii. Ergenlik yaşında çocuğu olan her ailede benzer sorunlar vardır. Ama burada olaylar kontrolden çıkmış. Tokoroda yaptıklarının çoğunu internetten gerçekleş tirşe de, bunlara gülüp geçmek mümkün değil. Ryosuke Tokoroda kızıyla aynı ismi taşıyan bir genç kızla tanışıyor,; onunla zaman geçiriyor, haberleşiyor ve ne haltlar çevirdiğini Kazumi'nin öğrenmesine müsaade ediyor. Bunlar, bir baba için rezil davranışlar. Bu muameleyi kim görse kendini aşağılanmış, küçümsenmiş hisseder. Yıkılır. Merkez bu noktayı neden kaçırıyor?

'"Kazumi Tokoroda olsaydım eğer, sinirden gözüm kararırdı.' Naka tam olarak böyle demişti."

Kazumi'nin gözleri büyümüştü ama bakışlarım avuç içlerinden yine de ayırmadı. Elleri, sanki her an birer yumruğa dönüşecek miş gibi titriyordu.

Sıkma onları, diye dua ediyordu Takegami. Aç parmaklarını, uçup gitsinler.

Fakat Kazumi hiçbir zaman babasının karşısına dikilip hesap sormamıştı. Öyle yapsaydı, babasının attığı yemi yutacağını biliyordu. Sonuçta Ryosuke Tokoroda başından beri bunun peşindeydi. "Gördün mü bak? Senin yüzünden neler yaptım. Başka kızlarla vakit geçirmemi istemezsin, değil mi? Sen babasımn biricik kızısın. Bundan sonra artık uslu bir kız ol." Bunları yapmasının tek sebebi buydu işte; günün birinde Kazumi'ye bu sözleri söyleyebilmek.

Ryosuke Tokoroda hayatı boyunca hep böyleydi. Kurduğu ilişkiler hep kendisiyle ilgiliydi. Sürekli merkezde olmak istiyordu. İnsanların etrafında dönen birer uydudan öteye geçmesini asla istemiyordu.

Sadece Kazumi kendi öz kızı Tokoroda'nın ona biçtiği rolü reddetmiş ve onu geri çevirmişti. Tıpkı herhangi bir ergen gencin yapacağı gibi. Fakat Ryosuke Tokoroda hiçbir şeyin farkında değildi. Kızını da eşine yaptığı gibi uysallaştırmaya karar vermişti bir kere. Bunu sağlamak için de her yolu denemekten geri durmamıştı.

"Kazumi Tokoroda'nın yerinde olsaydım" diye özetlemişti Naka, "kırılırdım, sinirlenirdim ve babamın bu pis işleri çevirmesine yardım edenler her kimse onlan bulmaya çalışırdım. Bu isimsiz ve yüzsüz insanlar kim oluyor da babamla sanal ortamlarda evcilik oynuyorlar, diye düşünürdüm. Onun yerinde olsam, bunu öğrenmeden içim rahat etmezdi. Hatta onlan bulmayı görev edinirdim. Ve onların gerçek kimliğini bulduğumda, hesabımı sorardım. Gerçekten bunu yapardım."

Takegami bu sözleri Naka'nın ağzından Kazumi'ye tek tek ak 1 ut

tardı. Sonunda da şu alıntıyı ekledi: " 'Yani bana sorarsanız, cinayetler bu süreçte yaşanan iki talihsiz kaza olmalı.' Naka böyle demişti. Fakat merkez Naka'nın tezine prim vermedi. Bu tür bir motivasyonu algılamakta dahi zorlandılar. Klasik reddedilmiş aşık motivasyonunun peşinden gitmek daha kolaydı; Bayan A bu formüle cuk diye oturuyordu.

Takegami dudaklarını büktü. Oda birden sessizliğe gömülmüştü. Kazumi yavaşça konuşmaya başladı.

"Hepsi kazaydı" dedi kız, "ben... Babamı izliyordum."

"Biliyorum."

"O gün dördü buluşmaya karar verdiklerinde sınavdan çıktım ve Shinjuku'ya gittim. Orada buluşacaklardı çünkü. Hepsini bir arada görecektim. Yüzlerine bakacaktım. Hatta bir ara küçük partilerine katılmayı bile düşündüm."

Takegami başını ağır ağır salladı.

"Ama çok geç kalmıştım. En büyük fırsatı kaçırdığım için moralim bozulmuştu. Resmen kahroldum."

"Neden ikinci buluşmalarını beklemedin?"

"Öyle yapmam gerekiyordu aslında. Ama işte... Sonuçta zor bi şi, değil mi?" Yüzünde yine o çocuksu, ağlamaklı ifade beliren Kazumi, Takegami'ye bakıyordu.

"Zor olan ne?"

"Birini izlemek."

"Ah, evet haklısın."

"Hafta içi babamın peşine takılamıyordum ama hafta sonu ne zaman dışan çıksa ben de arkasından gidiyordum. Her defasında onu ya kaybediyordum ya da beni gördüğü için eve geri dönmek zorunda kalıyordum."

"Anlıyorum."

"Jewel'e gittiğinde işe yaradı sadece."

Kazumi, Jewel'de Naoko Imai ile babasını samimi bir şekilde muhabbet ederken görmüştü.

"Onun 'Kazumi' olduğunu düşünüyordum. Hatta emindim."

Sonuçta Ryosuke Tokoroda "Kazumi"ye yolladığı e-postada, onu tekrar görmek istediğini yazmıştı.

"O gün kızın ismini ve orada çalıştığını öğrendim, sonra da..."

Mekâna tekrar gitmişti. Yanında Tatsuya İşiguro'yla birlikte.

"Tatsuya'ya her şeyi anlattım. Benim için endişelenmişti. O da geldi."

"Üzerinde milenyum mavisi bir parkayla."

"Evet." Kazumi eliyle ağzını sildi. "Onu bir indirim mağazasından almıştı. Rengi biraz sırıttığı için bir kenara atmış. Yine de o gece üzerindeydi." Kazumi'nin benzi atmıştı. "Bizim için sıradan bir gün olmadığından, sıradan bir şey giymemeye karar vermiş olmalı."

"Naoko Imai'yle karşılaştığında ne yapacaktın?"

"Rahat konuşabileceğimiz bir yere gidecektik."

"Gelmek istemeyebilirdi ama."

"İstemedi zaten. Gerekirse güç kullanmaya karar vermiştim. Bu yüzden... Yanıma plastik bir ip almıştım." Kazumi gözlerini yumdu. "Annem hiçbir şeyi atmaz. İpleri, kumaşları bir top haline getirir. İpi oradan aldım. Naoko'yu bağlamam gerekebileceğini düşündüm."

"Nasıldı peki? Onunla karşılaşmak?"

"Sürtüğün tekiydi."

"Hım."

"Ciddiyim. Babam ona fotoğrafımı göstermiş. Öyle söylemişti."

 Bu da küçük Kazumi. Aman da aman!

"Bana güldü." Kazumi başını öne eğdi, gözlerini açtı. "Bana baktı, eliyle beni işaret etti ve kahkaha attı."

Bu kadar komik olan neydi acaba? Bu kadar neşeyle neye gülüyordu? Tanrı aşkına, bu kaltakla babam yan yana gelip neye gülüyorlardı?

"Ona vurdum. Ciddi canını yakmışım galiba. Yere düştü ve sürünerek kaçmaya çalıştı. Yüzündeki ifade değişmişti. Ama... Ben..."

Kazumi yumruklarını sıktı.

"Onu öldüren benim" dedi genç kız cılız bir sesle. "Tatsuya bir şey yapmadı."

Çikako hafifçe başını salladı.

"Babam biliyordu."

Kazumi'nin yumrukları hâlâ sıkılıydı. Yine de duygularının yoğunluğu azalmıştı. Gözleri boşlukta kaybolmuştu. Kendi çalkantılı duygularına dışarıdan bakıyordu sanki.

"Naoko Imai'yi benim öldürdüğümü biliyordu. Kuşlar söylemişti samnm. Benim yanımdaki davramşlanndan çıkardım bunu. Yani o gece inşaat alanında buluşmak benim fikrimdi. Evde konuşmak istemediğimi, annemin kaygılanacağını söyledim."

"Tatsuya Işiguro'da yamnda mıydı peki?"

Kazumi ağzıyla hareketler yaptıktan sonra sessizce onayladı. "Maalesef evet, çok üzgünüm" dedi yumuşakça. Bu özür muhtemelen erkek arkadaşınaydı.

"Bıçak kimindi peki?"

"Satın aldım."

"Sen?"

"Evet."

"Ne için?"

"Babama karşı koyabilmek için."

"Sana vuracağını mı düşünmüştün?"

"Vuracağını değil. Beni polise ihbar edeceğini düşündüm."

"Babanla konuşup ona neler hissettiğini anlattıktan sonra işlerin yoluna gireceğini düşünmedin mi?"

"Aslında... Bana karşı bu kadar dürüst olacağı aklıma gelmemişti."

"Ne konuda dürüst?"

"Onların kim olduğu konusunda. 'Kazumi' ve diğerleri."

"Yani Naoko Imai'ye olanlardan sonra bile onların kim olduğunu öğrenmek mi istiyordun?"

Kazumi bir şey söylemedi. Takegami bir anlık boşlukta, kızın ruhunun özüne Kazumi'nin bile bilmediği bir âleme inivermiş ti. Burada alev alev yanan bir öfkeyle bitmek bilmeyen bir inat vardı.

Kazumi Tokoroda, sarsılmaz bir kararlılıkla, "ana fikir buydu" dedi. "Onların her birini tek tek bulup her şeyi anlatacaktım. Benimle oyun oynadıkları için birini öldürdüğümü söyleyecektim. Babamın da bunu bilmesini istiyordum. Beni dinlemesi için her şeyi yapmaya kararlıydım."

Böyle bir durumda Kazumi neden bir adım geri atmamıştı? Durumu biraz olsun farklı bir açıdan değerlendirmek için uğraşmamıştı?

"Ama babam olayı örtbas edeceğini söyledi." Kızın sağ gözünden aşağı bir damla yaş süzüldü. " 'Sen benim canımdan, kanımdan bir parçasın' dedi; 'seni ben kollamazsam kim kollayacak?' Beni asla polise ihbar etmeyeceğini, Naoko Imai konusunu merak etmememi, her şeyin kötü bir rüya olduğunu ve geçip gittiğini söyledi..."

Seni koruyacağım. Ben senin babanım.

"Zırvalık işte."

Aıtık gözyaşları özgürce süzülüyordu yanaklarından.

"Sözünü tutmadı. Hiçbir şey değişmedi. Benimle tatlı dille konuşuyordu, tıpkı diğer Kazumi'yle yaptığı gibi. Diğerlerini nasıl idare ediyorsa, bana da öyle yapıyordu. Cinayet işlemiştim, kırılmıştım, moralim bozuktu. Bu yüzden beni de istediği gibi yönlendireceğini düşündü. Zayıflığımı kullanmak istedi."

Ben de onu öldürdüm.

"Hey."

"Evet?"

"Bana 'Kazumi'yle diğerlerini gösterdiğinizde Tatsuya'yla bağlantıya geçeceğimi de Bay Nakamoto mu akıl etti?"

"Bu doğru."

"Tek başına yaptığımı düşünmediniz o zaman?"

"Hayır, düşünmedik. Onunla beraber hareket ettiğini ve babanın intikamını alacağına ona yemin ettiğini biliyorduk. Babam öldüren her kimse onu bulacağım söylüyordun."

Harue Tokoroda, Kazumi'nin saldırgana beslediği kinden ötürü böyle sözler sarf ettiğini sanmıştı.

"Bir yakınını cinayet sebebiyle kaybeden insanlann çoğu bu kadar kısa sürede tepki geliştirmez. Annen gibi mesela."

"Ya?"

"Senin kadar genç bir kadının destek almadan birini öldüreme yeceğini söylemiyorum. Sadece bu ihtimal senaryoya pek uymuyordu."

Yanakları sırılsıklam olan Kazumi başını salladı. "Yine de Tatsuya'yı arayacağıma yüzde yüz emin olamazdınız."

"Haklısın. Ama aradın."

"Ee... Nedenini biliyor musunuz? Çünkü onlann isimlerini okuduğunuzda not alırsam gülünç olacağını düşündüm."

"Sen de Tatsuya'ya cep telefonundan email yolladın."

"Evet."

"Tam isabet. Nakamoto'nun tahmin ettiği gibi yani."

 Bu yaştaki gençlerin kalemle kâğıtla işi yok. Eline bir cep telefonu ver, öyle ya da böyle mutlaka kullanacaktır.

"Polis onu bu yüzden mi izlemeye aldı?"

"Evet."

"Niye? Korkutmamak için mi?"

"Pek sayılmaz" dedi Takegami. "Sen hâlâ vazgeçmemiştin. Ne pahasına olursa olsun, o insanlann gerçekte kim olduklarını bulmaya kararlıydın. Haksız mıyım?"

"Doğru."

"Onlann varlığından haberdar olduğumuzda Ryosuke Tokoroda'nın internet üzerinde alternatif bir aile kurduğu kesinleşince sen etrafta insanlar gördüğünü söylemeye başladın, değü mi?"

"Şey, ben..."

"Ve onlan senin için bulacağımızı düşündün."

"Siz de buldunuz."

"Bulduk, evet."

"Bu arada, peşime takılan sapık hikâyesini kafamdan uydurdum."

"Hedef şaşırtmak istedin, değil mi?"

"Evet. Bayan A konusunu falan hâlâ bilmiyordum. Dikkat çekmem gerekiyordu."

"Sonra..."

"Sonra gerçekten bana inandınız ve eve koruma yolladınız, bu yüzden de..." Biraz utanmış gibiydi. "Bir şekilde tekrar ortaya çıkarsam, 'Kazumi' ve diğerlerini bulacağınızı düşündüm."

"Ama bir konuda yanılıyordun."

"Neymiş?"

"Erkek arkadaşın bu oyunu daha fazla sürdürmeye istekli değildi."

Kazumi dudağını o kadar sert ısırdı ki rengi beyaza döndü.

"Sırf bugün buraya gelecek olman bile onun keyfini kaçırmaya yetti. Sonra ona 'Kazumi'nin ve diğer ikisinin gerçek isimlerini gönderdin. Tam da bu işe bir son vermeye karar verdiği sırada. Daha fazla uzatmak istemiyordu, biliyorsun."

"Ama sonuçta parka bulunmasaydı, güvendeydi!" Gözlerinde esrarlı bir ışık belirmişti. "Parka ortaya çıkmasaydı direnebilirdi!"

"Belki de."

Parkanın bugün keşfedümesi gerçekten büyük şanstı. Yine de, böyle bir şanslan olmasaydı da Nakamoto'nun yol haritasını takip ederek, Tatsuya İşiguro'nun milenyum mavisi bir parkayla görüldüğüne dair yalancı bir şahitlik ayarlanacaktı.

Nakamoto, bazı açık noktalar bırakan bu küçük planı yaparken kendini paralamıştı. Şüpheli sorgusunda yalan söylemek nadir rastlanan bir durum olduğundan değil, Nakamoto'nun uzun yıllar böyle cin fikirli ve entrika dolu planlardan uzak kaldığından.

Bugün parkanın keşfedilmesi Nakamoto'nun azim ve kararlılığım bir kez daha haklı çıkarmıştı.

"Vay canına. Hemen tuzağa düştüm demek. Hedefi on ikiden vurdunuz."

Kızın sözleri abartılı değildi. Olanlan gayet iyi özetliyordu.

Kız soma, "kendinizden o kadar emin olmayın" diye uyardı.

"O neden?"

"Hâlâ hıncımı alamadım. Bu işin peşini öyle kolay kolay bırakmayabilirim. Onları affetmedim."

"Gölge aileyi mi kastediyorsun?"

"Evet. Yaşım küçük, önümde uzun yıllar var. Bana bir şey yapamazsınız. Serbest kaldıktan sonra onlara küçük bir ziyarette bulunmamı engelleyemezsiniz. Yapacaklanmdan da polis departmanı suçlu olur."

Çocuksu çalımlar. Takegami bunun nasıl bir şey olduğunu biliyordu. Gözlerini yere, ayakkabılarına çevirdi.

Ne kadar ironikti. Kazumi Tokoroda babasının kızıydı sonuçta. Kendine olan inancı alttan alta güveniyordu kendine ve önüne çıkan hiçbir şeyi umursamıyordu.

Belki de böyle bir çağda yaşıyoruz, diye düşündü Takegami. Ben, ben, hep ben. Herkes o Tanrının cezası benliğini arıyor. Hayattaki bütün cevapları bulduğunu düşünen insanlar sözüm ona misyonlarını yerine getirmek için her şeyi yakıp yıkarken diğerlerinin ne hissettiğine zerre önem vermiyorlar. Elden ne gelir ki?

"Onlar da gerçek değildi" dedi Takegami. "Ne?"

"Üçü de polis biriminden. 'Kazumi' ve Minoru rolleri onlara son dakikada verildi. Başta, yeterince genç görünmeyecekler diye korktuk. Bilmek istiyorsan eğer, evet hepimiz bu konuda epey gergindik."

Rollerin içeriği, gerçek internet ailesinin "Anne", "Baba", "Minoru" ve "Kazumi" olarak yaptıkları yazışmalara birebir bağlı kalarak oluşturuldu. Bazı ayarlama ve oynamalar yapıldı evet, ama sonuçta orijinalden uzaklaşılmadı. Kalanı ise tamamen doğaçlama. Takegami'nin kıza sarf ettiği sözlerdi bunlar.

"İsimler, adresler, meslekler de fabrikasyon tabii. Dolayısıyla internetteki 'Kazumi' veya Minoru'nun gerçekte kim olduklarını bulman imkânsız."

Böylesi daha iyi. En iyisi unut gitsin hepsini. Biri daha önceden böyle bir şeyi Kazumi'ye söyleseydi, genç kız başka bir yolu izleyebilirdi.

"Bir dakika." Kazumi sandalyenin yansına oturuyordu. "O zaman ikinci e-posta ne? Babamın Yoşiye Mita'ya yolladığı? Onu gördüm. Sahte değildi. Yalan da değildi. Kafadan uydurmuş olamazsınız. Ne yani, 'Anne' değil miydi o?"

Çikako, Takegami'ye baktı. "Hayır, Yoşiye Mita isimli kadın 'Anne' değil."

"Ee, kimmiş o zaman?"

"Bayan A."

Kazumi ellerini yanaklarına götürdü.

"Babanla ilgili bazı çekinceleri vardı. Yine de Naoko Imai'yle arasındaki sorunları çözmek için babana e-posta yolladı. Senin okuduğun e-posta, babamn cevabıydı."

Kazumi'nin bu yazışmaya şahit olması büyük tesadüftü. Bugün "Yoşiye Mita" ismini devreye sokmalan kolay olmuştu. Nakamoto, senaryo üzerinde çalışırken bu konuda zorlanmıştı.

"Babanla Yoşiye Mita'nın nasıl tanıştıklarını biliyorsun, değil mi?" diye sordu Çikako.

Kafedeki buluşmalarından sonra Bay Tokoroda Yoşiye'nin peşinden koşmuş, Naoko adına ondan özür dilemiş ve yardımcı olmak için kıza kartvizitini uzatmıştı.

"Babanın teklifine karşılık vermek için uzun süre düşünmüş olmalı. Bayan A'yı suçlamak isteyenler için bu e-posta önemli bir girişim niteliği taşıyordu ve onu şüpheli listesinin en üst sırasına yerleştiriyordu. Ama olaya bir de başka açılardan bak, Kazumi."

Kazumi afallamıştı, dinler gibi bir hali yoktu. Sandalyeye yayılmış, bacaklannı iki yana açmıştı.

"Babanın hataları vardı, orası kesin. Yine de birçok insanın ona ihtiyacı vardı. Yoşiye Mita da bir şekilde babanla tanışmış ve onda olumlu bir şeyler görerek kartvizitteki e-postaya ulaşmıştı. Belki şefkat veya yakınlık."

"Şefkat mi?" Kazumi'nin kaşları kalkmıştı. Sanki bu kelimenin öylece geçip gitmesine izin vermeyecek, kılıcını kalkanını kuşanıp onunla savaşacaktı.

"Evet şefkat. Bazen bir insanın hatalarına başka pencereden baktığında aslında güçlü yönler beslediğini de görürsün. Baban şefkatli bir adamdı."

"O yüzden mi olayı öıtbas etmeyi önerdi?" Genç kızın sesinde en ufak sıcaklık belirtisi yoktu. "Öyle şefkate ihtiyacını yok benim."

"Madem öyle diyorsun, tamam. Neye ihtiyacın var peki?"

İşte esas soru. Kazumi Tokoroda'nın neye ihtiyacı vardı?

"Gerçeklere" diye yanıtladı kız. "Adalete. Eğlence olsun diye başkalarıyla dalga geçenler yaptıklarının bedelini ödemeli. Biraz sağduyu. Tek istediğim bu."

Beni aldatan veya inciten hiç ama hiç kimse asla affedilmeyecek.

Sen adaletten değil intikamdan bahsediyorsun, diyecek oldu Takegami. Sonra vazgeçti.

En baştan Tatsuya İşiguro'nun peşinden gitselerdi hedefe kolayca ulaşacaklardı ve sorgu odasında şarlatanlık yapmaya gerek kalmayacaktı. Erkekler daha çabuk pes eder, diye ısrar etmişti Takegami. Ama Nakamoto bu teoriye prim vermemişti.

       İçimden bir ses direkt Tatsuya İşiguro'yu tutuklamanın bu davada işe yaramayacağım söylüyor.

       Neden peki?

       Kazumi Tokoroda güçlü duygular besleyen genç bir kadın. Onu ele veren birini her kim olursa olsun affetmez. Hayır, eğer bir kapan kuracaksak hem onu hem de erkek arkadaşını içine dü şürmeliyiz. Diğer planlar çok riskli.

Çikako Işizu bir süre Kazumi'nin yanında oturmuş, elini çenesine dayamış, bir şeyler hatırlar gibi sallanıyordu. Sonra, "adalet... Güzel bir kelime" diye mırıldandı. Sesi hâlâ yumuşaktı. "Kazumi, adalete senden güçlü inanan bir kadın tanımıştım... Ve sonunda birçok insanı öldürdü."

Söz konusu kadın, Çikako'nun kariyerini lekeleyen davanın başrol oyuncusuydu. Takegami, daha önce Çikako'yla bu konuyu hiç konuşmamıştı. Başkasıyla konuştuğunu da duymamıştı.

"Senin gibi genç bir kadındı" diye devam etti Çikako. "Sonu iyi olmadı, inan bana. Şimdi bile düşündüğümde... Bazen pişmanlık duyuyorum."

"Öyle mi? Ben hiç pişman değilim" dedi Kazumi.

Takegami, Kazumi'nin odadan ayrılmasından sonra bile yerinden kıpırdamamış, kulağını kızın duvarlarda yankılanan, odanın içine işleyen sesine vermiş, başka bir aleme dalıp gitmişti.

"Kazumi", internetteki sahte ailenin bir parçası olmanın eğlenceli olduğunu söylemişti. Bu küçük grubun içinde, hiçbir yerde bulamadığı şeyleri bulmuştu. Kurdukları aile, onun için gerçekten anlam ifade ediyordu. "Anne" de aynı şekilde oynadıkları oyunun, yapayalnız hayatında bir tür teselli kaynağı olduğunu belirtmişti. Her ne kadar savunmaya çekilse de Minoru bile gölge aileden kopamamıştı. Muhtemelen onun rüyası da konuşabilecek bir babam olsun isterdim hep kısmen gerçekleşmişti.

Ya Kazumi Tokoroda da internete girseydi? Şu saatten sonra olasılıklara kafa yormak mantıksız olsa da Takegami irdelemek istiyordu. Yüzünü göstermeden veya sesini duyurmadan bir takma adın arkasına sığınsa ve neler hissettiğini anlatsaydı? Öfkeden kararan gözlerini ve keskince kenetlenen dudaklarını belli etmeden kendini sadece kelimelerle ifade etseydi? Ne olurdu o zaman?

Sadece gerçek dünya inşam olan Tatsuya İşiguro'nun Kazumi için yapabileceği başka bir şey yoktu. Belki uçsuz bucaksız siber âlemden birilerinin yardımı dokunabilirdi. Kazumi'nin entrikalarına dahil olamayacak kadar uzak birileri onunla konuşur, onu yatıştırır ve öfkeden ne yapacağmı bilemeyen bu kızı anlardı belki.

Belki Nakamoto gibi kendisini onun yerine koyan ve ona hak veren birine rastlayabilirdi.

Dahili telefon çaldı. Tokunaga kısaca konuştuktan soma, "şef seni istiyor" dedi.

"Tamam." Takegami sırtını esnetti ve içinden gitme vakti geldi, diye geçirdi.

"Dedektif Işizu iyi mi?"

"Ne anlamda yani?"

"Bir anlamda değil. Son söyledikleri..." Tokunaga omuzlarım dikleştirdi. "Şu eski dava hâlâ aklından çıkmıyor gibi."

"Öyledir belki, kim bilir?"

Tokunaga kendi kendine bir şeyler mırıldandıktan soma, "aa sana söylemeyi unuttum. Nakamoto'nun durumunda değişme yok."

"Şimdi mi öğrendin?"

"Evet. Akizu hastaneyi aradı."

"Fazla uzamadan dönse iyi olacak. Meslektaşımı geri istiyorum."

Ekibin hep beraber oynadığı tek perdelik oyun sona ermişti. Senaryonun beyin gücü daha ne kadar süre hastanede kalacaktı? Takegami, hemen iyileş ve geri dön diye geçirdi aklından. Ve yedek oyuncu olarak giriştiğim hikâyeyi benden duy.

Ama yok, ajandasındaki ilk iş Kazumi Tokoroda'yı görmekti. Nakamoto kızla yüz yüze gelmeli ve ona sadece kendisini söyleyebileceği sözleri söylemeliydi.

"Ee, bir günlük aktör olmak nasıl bir duygu?" diye sordu Tokunaga.

"Oyunculuk için biçilmiş kaftan olmadığım kesin."

"O kadar emin olma derim. Olağanüstüydün."

"Başarılı olmamın tek sebebi işin danışıklı dövüş olduğunu bil memdi. Gerçek olsa mümkün değil, yapamazdım." Ben bir masa başı eksperiyim. "Ama o üçü takdire şayan doğrusu. Harika iş çıkardılar."

"Bundan sonraki kariyerleri boyunca bir daha böyle bir deneyimleri olmayacak, orası kesin" dedi Tokunaga.

Takegami sırıttı. "Bana sorarsan, ödülü Yoşiye Mita'ya verirdim."

"Öyle mi dersin?"

"Su götürmez" dedi Takegami. Sonra da kadının konuşmasını taklit ederek " 'biz kadınların çektiği acılara dair en ufak fikriniz var mı?' Bunu dedikten sonra da hikâyeyi güzel bağladı."

"Potansiyel varmış demek ki."

Takegami oturduğu yerde doğrulurken ne kadar yorgun olduğunu hissetti.

Sandalyesinden kalkan Tokunaga meraklı bir şekilde pencerenin parmaklıklarına doğru yürümeye başladı. "Şuna bak sen!"

Takegami başını çevirdi. Tokunaga elini parmaklıklara uzatmıştı. "Bir kelebek."

Her nereden geldiyse, parmaklığa bir kelebek konmuş, kanatlarını kocaman açmıştı.

"Baharın habercisi." Tokunaga hafifçe demire dokundu ve kelebek kanatlannı zarifçe çırparak uçtu ve beyaz bir yaprak gibi, havada süzülerek gözden kayboldu.

Sorgu odasının zeminine birer kelebek kanadı gibi yayılan duygu kalıntıları... Kazumi'nin avuçlarının içinden havaya dağılan hisler... Yalanlar ve gerçekler. Kazumi'nin o son duruşu, Takegami'nin aklında kelebeklerin titrek kanat çırpınışları gibiydi. Yalnız, terk edilmiş ve saf beyaz.

Tokunaga şiirsel bir ses tonuyla, "nihayet ve sonunda, cehennem yolunda..." dedi, "...ne götüreyim onlara, annemebabama, eşime ve dostuma."

"Bu neydi? Bir yerden mi alıntı?"

"Evet. Uzun zaman önce okuduğum bir şiirden. Nerden aklıma geldiyse."

Ben olsam yanıma ne...

"Ee, adam yanına ne alıyor?"

"Hn? Hatırlayayım bir..." Tokunaga biraz düşündükten sonra" 'bir kelebeğin ölü, parçalanmış kanatlan.' Evet, böyleydi. Kelebekten aklıma geldi demek ki."

Anneme ve babama...

" 'Elimde kanatlarla, diyeceğim ki onlara" diye devam etti Tokunaga, "yapayalnız hayatını, kimsesiz çocuk gibi, gitti peşinden bunun, gitti yolun sonuna."

Tokunaga sustu, şöyle bir gökyüzüne baktı, sonra da camı kapadı.

"Gidelim artık" dedi Takegami, adamın omzunu sıvazlayarak. "Yapacak işlerimiz var."