Murathan Mungan'ın şiir kitapları:

OSMANLIYA DAİR HİKÂYAT

Ödül Alan Kitaplar Yayınevi, Aralık 1981

Beşinci Basım; Metis Yayınlan, Haziran 1998

KUM SAATİ

Yeni İnsan Şiirleri, Mayıs 1984 Yedinci

Basım: Metis Yayınlan, Mayıs 1998

SAHTİYAN

Yeni İnsan Şiirleri, Ekim 1985 Yedinci

Basım: Metis Yayınlan, Mayıs 1998

YAZ SİNEMALARI

Remzi Kitabevi, Şubat 1989 Altıncı

Basım: Metis Yayınlan, Eylül 1997

ESKİ 45'LİKLER

Remzi Kitabevi, Şubat 1989 Altıncı

Basım: Metis Yayınlan, Mart 1999

MIRILDANDIKLARIM

Remzi Kitabevi, Mart 1990 Dokuzuncu

Basım: Metis Yayınlan, Haziran 1999

YAZ GEÇER

Metis Yayınlan, Eylül 1992

On Birinci Basım: Aralık 1999

ODA, POSTER ve ŞEYLERİN KEDERİ

Metis Yayınlan, Mayıs 1993

Dördüncü Basım: Mart 1999

OMAYRA

Metis Yayınlan, Ekim 1993

Üçüncü Basım: Ekim 1997

METAL

Metis Yayınlan, Aralık 1994

Üçüncü Basım: Aralık 1999

OYUNLAR İNTİHARLAR ŞARKILAR

Metis Yayınlan, Ekim 1997

İkinci Basım: Kasım 1999

MÜREKKEP BAUĞI

Metis Yayınlan, Kasım 1997

İkinci Basım: Mart 1999

BAŞKALARININ GECESİ

Metis Yayınlan, Aralık 1997

İkinci Basım: Kasım 1999

Murathan Mungan

YAZ GEÇER

METİS YAYINLARI

Metis Yayınları İpek Sokak

No. 9, 80060 Beyoğlu, İstanbul

Metis Edebiyat

Yaz Geçer, Murathan Mungan

© Murathan Mungan

© Metis Yayınları, Temmuz 1992

Kitaptaki şiirlerin herhangi bir derleme ya da antolojide yer alması, kasete okunması, yabancı dile çevirisi ve her tür benzeri kullanımı yazanın iznine bağlıdır.

İlk Basım: Eylül 1992 On

Birinci Basım: Aralık 1999

Baskı Adedi: 5000 Yayın

Yönetmeni: Müge Gürsoy Sökmen

Dizgi ve Baskı Öncesi Hazırlık: Metis Yayıncılık Ltd.

Kapak ve İç Baskı: Yaylacık Matbaası

Cilt: Sistem Mücellithanesi

ISBN 975-342-003-X

yaz geçer yine gelir

yaz geçer iyi gelir sözcükler

İçindekiler

I

Yalnız Bir Opera,

Bilardo Topları,

Terastaki Havlu,

II

Alabalık ile Siyambalığı,

Kadırga, "Yedi Dalga,

Kalyon ve Köpükler,

Kamçılar,

III

Yaz Sonu Şiirleri,

Yaz Bitti,

I

YALNIZ BİR OPERA

ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda

yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim

oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim

Ben sende bütün aşklarımı temize çektim

imrendiğin, öfkelendiğin

kızdığın, ya da kıskandığın diyelim

yani yaşamışlık sandığın

Geçmişim

dile dökülmeyenin tenhalığında

kaçırılan bakışlarda

gündeliğin başıboş ayrıntılarında

zaman zaman geri tepip duruyordu. Ve elbet üzerinde durulmuyordu.

Sense kendini hâlâ hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, biraz daha

fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim.

Başlangıçta doğruydu belki. Sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp, gün günden hayatıma yayılan, büyüyüp kök salan, benliğimi kavrayıp, varlığımı ele geçiren bir aşka bedellendin: Ve hâlâ biliniyordun sevgilim

Ben sende bütün aşklarımı temize çektim

Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana

Bütün kazananlar gibi Terk ettin

Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim. Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.

Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.

Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu yüzündeki küskün kedere, gür kirpiklerinin altından kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine

çerçevesine sığmayan

munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu

Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgâr gibi geçmişti Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kâğıt aklığına, belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.

Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve 16.04'tü onu bulduğumda.

Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını

Takvim tutmazlığını

Aramızda bir düşman gibi duran

Zaman'ı

Daha o gün anlamalıydım

Benim sana erken

Senin bana geç kaldığını

Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri. Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay, alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıştı.

Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza. Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk.

Sanki ufacık bir şey olsa birbirimizden kaçacaktık.

Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki. Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.

Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.

Şimdi biz neyiz biliyor musun?

Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz. Birbirine uzanamayan

Boşlukta iki yalnız yıldız gibi

Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz

Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca

Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız

Ne kalacak bizden?

bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim şu kırık dökük

Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden Bizden diyorum, ikimizden

Ne kalacak?

Şimdi biz neyiz biliyor musun?

Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.

Artık hiçbir duygusunu anlayamayan çocuklar gibi

Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek

Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz

kış başlıyor sevgilim

hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor

bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan

oysa yapacak ne çok şey vardı

ve ne kadar az zaman kış başlıyor sevgilim

iyi bak kendine gözlerindeki usul şefkati

teslim etme kimseye, hiçbir şeye

upuzun bir kış başlıyor sevgilim

ayrılığımızın kışı başlıyor

Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime.

Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...

Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır içinizdeki ıssızlığı doldurmaz hiçbir oyun para etmez kendinizi avutmak için bulduğunuz numaralar

Bir aşkı yaşatan ayrıntıları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz çıplak bir yara gibi sızlar paylaştığınız anlar, eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte

yarattığınız alışkanlıklar korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de;

bakamazsınız aynalara, çağrışımlarla ödeşemezsiniz dışarıda hayat düşmandır size

içeride odalara sığamazken siz, kendiniz

Bir ayrılığın ilk günleridir daha

Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta

Gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup

kulak verdiğiniz saat tik takları

kaplar tekin olmayan göğünüzü

geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç

suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz

bakınıp dururken duvarlara

boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çiçek, unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani, unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi

kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız

anlar gibi

yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutukluluk haline, bir trafik kazasına, başımıza gelmiş bir felakete, işkenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya

kendimizi hazırlar gibi

yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,

ve kazanmış görünürken derinliğimizi

Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde bir ânın, yalnızca bir ânın bütün bir hayatı kapladığı anlar o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi

hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar

denemeseniz de, bilirsiniz

hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar

Bana Zamandan söz ediyorlar

Gelip size Zamandan söz ederler

Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir işe yaramadığını bildiğiniz gibi. Dahası onlar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler,

öyle düşünürler.

Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle

yeniden karşılaşmak kolay değildir elbet. Kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek. Zaman alır.

Zaman

Alır sizden bunların yükünü

O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, acılar dibe çöker. Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir. Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.

O boşluk doldu sanırsınız

Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir

gün gelir bir gün

başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide o eski ağrı ansızın geri teper.

Dilerim geri teper. Yoksa gerçekten

Bitmişsinizdir.

Zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır anlamları, önemi kavranır. Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini kazanır. Yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır.

Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık

Mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan

Her şeye iyi gelen Zaman sizi kanatır

ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla

günlerin dökümünü yap

benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini

kim bilebilir ikimizden başka?

sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış

bir ilişkiyi, duyguların birliğini, bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği

yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi

bir düşün

emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya

şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor orada

ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla

Bunlar da bir işe yaramadıysa

Demek yangında kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda

Bu şiire başladığımda nerde,

şimdi nerdeyim?

solgun yollardan geçtim. Bakışımlı mevsimlerden ikindi yağmurlarını bekleyen

yaz sonu hüzünlerinden ___________________

gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim

geçti her çağın bitki örtüsünden

oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından bakarken dünyaya

yangınlarla bayındır kentler gibiyim:

çiçek adlarını ezberlemekten geldim

eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların

unuttuklarını hatırlamaktan

uzun uzak yolları tarif etmekten

haydutluktan ve melankoliden

giderken ya da dönerken atlanan eşiklerden

Duyarlığın gece mekteplerinden geldim

Bütünlemeli çocuklarla geçti

gençliğimin rüzgâra verdiğim yılları

dokunmaların ve iç dökmelerin vaktinden geldim.

Bu şiire başladığımda nerde,

şimdi nerdeyim?

yaram vardı, bir de sözcükler

sonra vaat edilmiş topraklar gibi

sayfalar ve günler

ışık istiyordu yalnızlığım

Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum

İlerledikçe...Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde

Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü

daha şiir bitmeden. Karardı dizeler.

Aşk...Bitti. Soldu şiir.

Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden

Daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım

Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde

Aşk yalnız bir operadır, biliyordum: Operada bir gece uyudum, hiç uyanmadım.

barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim

her adımda boynumdan bir fular düşüyordu el kadar gökyüzü mendil kadar ufuk

birlikte çıkılan yolların yazgısıdır:

eksiliyorduk

mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim her otelde biraz eksilip, biraz artarak

yani çoğalarak

tahvil ve senetlerini intiharlarla değiştirenlerin birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında

ağır ve acı tanıklıklardan

geçerek geldim. Terli ve kirliydim.

Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum maskeler ve çiçekler biriktiriyordu

linç edilerek öldürülenlerin hayat hikâyelerini de... korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları

ve açık hayatları seviyordu. Buraya gelirken

uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim

atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri ödünç almadım hiç kimseden hiçbir şeyi

çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için

panayır yerleri...panayır yerleri... ölü kelebekler...ölü kelebekler...

sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.

Adım onların adının yanına yazılmasın diye acı çekecek yerlerimi yok etmeden

acıyla baş etmeyi öğrendim.

Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?

ipek yollarında kuzey yıldızı

aşkın kuzey yıldızı

sanırsın durduğun yerde

ya da yol üstündedir

oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar

ölü yanardağlar, ölü yıldızlar

ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı

aşkın bir yolu vardır

her yaşta başka türlü geçilen

aşkın bir yolu vardır

her yaşta biraz gecikilen

gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler gözlerim

aşkın kuzey yıldızıdır bu yazları daha iyi görülen

Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler ilerlerim

zamanla anlarsın bu bir yanılsama ölü şairlerin imgelerinden kalma

Sen de değilsin. O da değil Kuzey yıldızı daha uzakta yeniden yollara düşerler düşerim

bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda

ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında

Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler

yaşamsa yerli yerinde yerli yerinde her şey

şimdi her şey doludizgin ve çoğul ..........

şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi

şimdi her şey yeniden

yüreğim, o eski aşk kalesi

yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden

Dönüp ardıma bakıyorum

Yoksun sen

Ey Sanat! Her şeyi hayata dönüştüren

1986-87, Istanbul

BİLARDO TOPLARI

Ayrıldığımız gündü.

Mutfaktaydık, buzdolabının yanında, kapısı açıktı, her şey bambaşka görünüyordu yüzüne vuran o soğuk ışıkta

"Biliyor musun," dedin. "Sen neye benziyorsun biliyor musun?"

Epeydir aradığın bir şeyi bulmuş olmanın hem sevinç, hem keder veren gizi bir an için bulandırmıştı yüzündeki tedirginliği, kırıklığı. Sis ışığa çıkmıştı. Sonra yavaşça çevirip başını yüzüme baktın kuyuya düşmeye benzeyen derin bir korkuyla.

"Neye?" dedim, yan yanayken yaşadığımız ayrılığın adını sorar gibi, "Neye?"

"Bilardo toplarına."

"Neden?" dedim.

"Yazgını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakıyorsun da ondan..."

Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik o an başlamıştı bile bizi birbirimizden uzaklaştırmaya.

Beni terk etmeden önce yaptığın son konuşma oldu bu.

Sonra iki arkadaşım geldi, birinin omuzunda ağladım, hangisiydi şimdi hatırlamıyorum. Sonra birlikte başka bir kente gittik, anlarsın ayrılığın ilk günlerinde o eve katlanamazdım, sonra ben başka aşklara, sonra başka evlerin duvarlarına başka takvimler astım

Şimdi ne zaman birinden ayrılsam ıstakaların sesi patlıyor kulaklarımda

ardından bilardo topları

dağılıyor dört bir yana

Seni hatırlıyorum o soğuk ışıkta bir daha

bir daha

bir daha

1991, Ocak 1992

TERASTAKİ HAVLU

Aynı terasa açılıyordu yan yanaydı kapılarımız kaldığımız pansiyonda. Sabahları ya da akşamüzerleri karşılaşıyorduk, ortak duş, ortak mutfak, çekingen bir selamlaşma… Aynı terasta yan yana kuruyordu çamaşırlarımız, bu ürpertiyordu beni; acemi, tutuk birkaç sözcük eşliğinde beyaz şarap içerek aynı terasta seyrediyorduk günbatımını, bu da ürpertiyordu beni. Işığın azalan şiddetinde yan yanaydı terasa vuran gölgelerimiz ve karışıyordu birbirine.

Elimizde olmadan gülümsemiştik bakışlarımız çarpıştığında, sahildeydik ve aynı kitabı okuyorduk ilk karşılaşmamızda.

Sezon açılmamıştı, seyrekti sahiller, daha erken yaz gülümsüyordu

Pansiyon önündeki sandalların kıpırtısı, çiçeklerin çekingen dirimi, günbatımıyla gölgelenmiş alanların rengi kalmış aklımda.

İkimiz de yalnızdık ve birbirimize ilişmemeye çalışıyorduk adını

kimselerin bilmediği o uzak sahil kasabasında

Oysa güneşin batışını izlemek gibi

kendiliğinden bir birlikteliğe dönüştü paylaştığımız şeyler

Birbirinden kamaşmaya başlamıştı tenlerimiz

dokunmasan da yanındaki gövdeyi duymanın şiddetine dönüşmüştü aramızdaki çekim

tenin çağrısı hazırdı kendine kurulan bütün tuzaklara

O akşam terastaydık gene. Gün çoktan batmıştı. Çamaşırlar asılıydı, uzaktan şarkılar geliyordu ve kekik kokuları. Nedense

her zamankinden başka bakıyordun bana. Sonra usulca dedin ki: "İlk kez bir erkeğin tenine dokunma isteği duyuyorum içimde."

Benim için yaz başlamıştı. "Dokun öyleyse," dedim.

Sustun. Uzun uzun baktık birbirimize. Kendine nasıl karşı koyduğun okunuyordu yüzünün derinliklerinde. Sonra hiçbir şey söylemeden usulca kalktın, odana gittin, yavaşça örttün kapını. Saatlerce orada, gecede ve o terasta kaldım.

Sabah uyandığımda odanın kapısı açıktı, eşyalarını toplayıp gitmiştin baktım. Yalnızca terasta unuttuğun havlu çırpınıyordu rüzgârda

Bir daha hiç rastlamadım sana, hiçbir yerde hiçbir yazda

Düşünüyorum aradan tam on üç yıl geçmiş

On üç yıl önce içinde uyanan o isteğin anısı saklı duruyor mu sende?

Birden adını hatırlamadığımı fark ettim bu şiiri yazarken,

ama terasta çırpınan havlunun rengi hâlâ gözlerimin önünde

On üç yıl sonra şimdi sevgilimden ayrıldığım bu derin, bu kavurucu günlerde neden ansızın aklıma düştüğünü sordum kendime. Sonra anladım: Bir aşk birçok aşktan yapılıyor

ve ayrılınmıyor hiçbir seferinde

8 Mayıs 1992

II

ALABALIK ile SİYAMBALIĞI

alabalık, bir metafor denizler ve balıklar içinde

Kutsal Kitaplara göre ilk yaratılanlar içinde

akıntıya karşı yüzen tek balık tekini koruyan tekinsiz

ölüme doğru ve ölüme karşı

çağlayan çıkan, dikine yüzen bir balıkmış yalnızlık

pullarında ışıyan falı

alabalığın

denize eklenemeyen yabancılığı

tonlarca su altındaki derin sükûnet ve şiddeti

zamana sadık akıntıların

unutulmuş derin korkuları

masalaltı yaratıkların, fırtına perilerinin

söylencelerin batığından

yepyeni yolculuk yolları

ağ av ölüm

başka kip başka zaman

belki akıntıya karşı yüzenin kaderi denize inen pası

kirli günbatımlarının

Bilinmez balıkların kardeşliği 

küçük/büyük/açlık/akrabalık/yumurta ve ölüm ilişkisi

siyambalığı derin krallığı umutsuzluğun

dipteki siyah kare

alışkanlıkların tek rengi

kendine benzeyen avı

kendinden olanın karanlığıyla beslenen

derin krallığı umutsuzluğun

bilgeliğe ermiş katillik

okyanus kadar derin ruhlarda kendiliğinden

her şeyin olabilirliğine kadar inen

yolculuğu

siyambalığı derin krallığı umutsuzluğun

kar ne kadar yağabilir bir denizin derinliklerine

o kadar üşür deniz gibi ölüm bile

gövden şiddetin amansız nesnesi

başkasını öldürürken duyduğun

kendinle sevişmenin şiiri

cinayetin mabedinde

yan yana uyur ölüm ve aşk

karanlıktan ve yıkımdan

beslenen

gölge gövdelenir

öldürürken

cinayet de aşk gibi yaşanır

sen ve başkası olarak

avından dönen

siyambalığı

kendiyle ödeşirken

insan düşmanını kendinden seçer

denizin dibindeki para ve tarih

rıhtımlarda bekleyen pusu: dövme ve hançe

 hangi denize gitse

başka denizler aklında

bir eldiveni uçurum

bir eldiveni yanardağ

söndürmez en uzun ay

en uzun deniz

en uzun seferler

bilir iki eski kardeş Deniz ile

Atlantis

bir açık sayfa gibi

herkesin düşlerini yazdığı yüzyıllardır

bulunmamış yitik ülkeler aşk da ölüm de

aynı ağlarına takılır

ay ışığının

denize dağılmış saçlarının arasından

aldırmaz geçer siyambalığı

inanır aşkın da ölümün de

aynı bedendeki kesinliğine

denizin karaya çıkmış efsanelerinde

anlatılır

ikiz öyküsü

kendi derinliğinde vuruşarak

ölen kardeşlerin

baba ile oğulun

ağabey ile kardeşin

iki sevgilinin

yani kendi derinliğinde vuruşarak

ölen kardeşlerin

bir denizde bir öykünün sayısızdır yolları

kimi vurgun yemiş gizilgüç

kimi ahtapotun kolları

su yürümüş zıpkın sürüyor kendi izini

okunmuyor yazısı başkalarının

su yürümüş zıpkın öyküden yana

su yürümüş zıpkın

bir yüzü silinmiş para

denizin dibine varana kadar

tura

tura

tura

herkesin gizi bir başka seferde

her seyir kendi defterini seçer

tuzlaşmış kentlerin anısı vurur su yüzüne

üzerinden sessizce geçerken

uzağa dağılıyor yüzler

kimse bakmıyor birbirine

biliniyor tuz beyazı gerçek

her birimizin bir şeyi var denizin dibinde

Bir tek balık alınmadı

Nuh'un Gemisine

Sudaydı o içindeki suda

Tehlikenin içindeki suda

Kimi zaman bir tek balık yaratır

çırpıntısını bir okyanusun

balıklarla anlamlanır

geçmiş denizler

bir denizin içyüzü

başka denizlerdir

birbirlerini çoğaltırlar durmadan

yeryüzünde en eski şey su

tufandan önceki suyla

tufandan sonraki bile aynı değildir

balığın karnındaki inci

likit zaman

ikizi ikiz

şairi şair

peygamberi peygamber yapan

yazla dirilen parçalanma

tekinsiz serüvenlerde bulunmuş Zaman

balığın karnındaki okyanus

hikâyedeki tılsım tekrardaki

şiddet gelecek

gelecek

gelecek

yanılmaz deniz

durulma zamanları yükselir

denizin gizli surları

saklı haritalardaki su terazisi

dumanı tüten batığın dinlendiği derinler

ufkunu okyanusa ayarlamış gözlerin

uzakta ve diptedir göreceği

denizin gizindeki uçurum

ağır kanatlı dip balıkları

akıntıların yıkadığı para, kara sünger

derinleşmenin eşik taşları

pullarına gömülü gizli balıkların

kalın uykusuna ayarlı saat ey

kendini yenildim sananlar ışıkla

kırılır denizin dibindeki yıldız falı

Uzundur denizin gecesi

uzundur karası denizin

yalnızca bir kez Musa için

kızıl saçlarını ikiye ayıran dalgalar

en uzun hatırası

bir daha avunmaz suyun

bir daha geçilmez denizin

kaybolmuş kendi adı

sürüler içinde

öylesine geçer bir denizin derinliklerinden

bir sayfanın derinliklerine

akıntıya kapıldığı yerde şiirin

küçük, kırık bir gülümseme olarak

küçük, kırık bir gülümseme

enginler uzak sığ yakın

kavrulmuş suları kısacık hayatının

cam kesimi elmas, akvaryumu su nerde keser

işte balıklar

işte balıklar

işte balıklar

en küçük ölçekli haritada

binlerce başkalaşım

armaların güvencesinde

başkalaşımlar

nerde hayat çizgisi, o zümrüt kesim

suyu derinleştiren gölgesidir

akıntının yönünü

ışığın kırıldığı noktalar

orada hepimiz

biraz su biraz balık

bir akvaryum iklimini

herkese suç gibi paylaştıran

o derin ortaklık

tarihi dolduran sular, harçları karan sular

başka çağların derinliklerine

kendi ışığını içinde taşıyan ayna

farklıdır su altında karanlıklar

kimsenin kendinden başkası olamadığı

o derin yalnızlık

odalara vurur gölgesi

açık denizlerde kaybolan balıkların

odalara, aşklara, sayfalara

özet çıkarırsın en büyük denizlerden

uzaklarda ararsın

tuzunu silkeleyen yollarını rüzgârın

huy değiştirir balıklar denizine benzedikçe

hiçbir kardeşliği olmayan balıklar

denizin üst katında oturanlar

geçmiş zamanın define rengi gözleriyle

bir dip balığı

ölürken

vurur yüze

kıyı kalplerde

deniz fenerlerinde

yosun pası mezar taşı

yarım kalmış şiirler

erken kilitlenmiş bir odanın derinliklerinde

dinmiyor açık denizlere yağan yağmurların

odalara vuran gölgesi

küçük balık küçük

balık denizin

nerede? denizim yok

denizim yok ararım

her yerde

Mayıs 1988 - Haziran 1992

KADIRGA

Senelerce, senelerce evveldi;

Bir deniz ülkesinde... ve belki de

birbirine aktardığım defterlerin hepsinde

bu şiir vardı:

Senelerce, senelerce evveldi;

Biz seninle orada, o deniz ülkesinde tanıştık

uzak denizler, uzak yakınlıklar içinde

bir Kadırgada iki korsan

tarih, yarın, ütopya dolu sandıklar arasında

birbirimizi yaralarından tanıdık

dışı korsan, içi iç denizlerde yaşayan çocuklardık

konuşamadıklarımız bir bulut kalınlığında

duruyordu aramızda

oysa konuşsak, ya da dokunsak birbirimize

çekip gidecekti içimizdeki o korkunç noksanlık

batık gemilerin deniz diplerini saran

umutsuzluğu vurmuştu yüzümüze

birbirimizden ve aşkın keşfedilmemiş gizlerinden

ürküyorduk

bir definenin ikiye paylaştırılmış haritasında

bilmeden

birbirimize doğru ilerliyorduk

kara görünmüyordu yokluğumuzda

kara çok uzakta

sahiller millerce

uzaktaydı birbirimizin yokluğunda

neyimiz vardı öfkeli bir gençlikten

mağrur inceliklerimizden

ve geceler boyu kısık yıldızlar altında anlatılan

ihanetlerin kara bilgisinden başka

biliyorduk geldiğimiz yer Atlantis

o yitik ütopya

gittiğimiz yer de ora

Senelerce, senelerce evveldi;

sen yoktun

bu aşk başladığında

Senelerce, senelerce evveldi; sen yoktun

ben de yoktum

bu aşk başladığında

bizi yola çıkaran ne varsa

yol üzerindedir,

öyledir sanıyorduk

geleceği seçmeye çalışıyordu kısılmış gözlerimiz

adasız denizlerin ufkunda

Bilge ve hırsız. Çocuk ve katil. Ölüm ve oğul

oluyorduk. Denizler, meydanlar, kavgalar ortasında

fırtına bilgisi yoklarken

çözülmemiş zamanların altın bilmecelerini

bir daha hiç çıkamadık daldığımız karanlıktan

kara ruhların büyük bayramlarından sonra

Aşk giz tutmuş tuğra

Aşk 1988

Bir yıldır yoldayız

Aşkımız sağlam sularda

Aşk 1988

gideceğimiz yer Atlantis

o ütopya sıla

ayrılsak bile biliyoruz

başka bir anlamda

senelerce, senelerce sonra

sağlam, ödeşmiş, mutlu âşıklar için

bir randevudur

aynı yolculukta Kadırga

Aşk 1992 Ayrılık 1992 şimdi

biliyor muyuz gömülüp gideni batıklarda

kaç kıyıdan toplanmış taşlarla

batıyordu dibe

şarap fıçılarıyla, zeytin dallarıyla

yarım kalmış bir gravürde

yelkenleri sönen kadırga

batıyordu

sarışın hurmalar, gümüş paralar

uzak otlar, ipek topları, amber kokularıyla

çıkmamak üzere bir daha

bir başka mürekkebin kıyılarına

daldığımız solgun gravürden

birbirimize baktığımızda

dinliyordu deniz diplerinde

boğulmuş beyaz kentlerden

geçilen yolculuk

aynı takım yıldızların altında

dünyaya gelen aşkların benzerliği gibi

başka çağları haber verir kimi denizler

yoksa nerden çıkardı bu rüzgâr

bu zeytin dalları, baş döndüren şarabın kokusu

ağzımızdaki bu hurma tadı

ipeğine uzandığım bu amber nerden

yüreğimdeki dövme çok eski bir gravürden

buluşurdu sessizliğimiz

okuduğumuz sayfaların derinliğinde

ne zaman sussak

aramızdan geçerdi hayalet gemileri

karşılıklı kıyılarda

aynı denize bakan

iki koltuk, iki lamba, iki ay

aynı pencerenin derinleştirdiği gecede

gemilerin ıslığını dinlerdik

tek bir söz bile etmeden konuşurduk saatlerce

kapkara hayalet gemileri geçerdi

geçmişten gelen

sessizliğin yarattığı sis içinde

kapkara hayalet gemileri

geçerdi gözlerimizin önünde

gecenin içinden

yeniden döndüğümüz sayfaların derinliklerinde

dilsiz kırılganlığıyla dip iklimi

yüzeydeki çalkantılarını unuttururdu

gömüldüğümüz denizin

som bir bütünlük içindeydik

koltuk, lamba, kitap

sayfasını kapatırken

kahramanı olduğumuz şiirin

ay sönerdi penceremizde

hayalet gemileri geçerdi

uykularımızın içinden

uzun denizlerde yorulmazdı gözlerimiz

birbirimizin güneşine baktıkça

en yeni yerlerimizi birbirimize borçlandık

çünkü âşıktık, kararlıydık, haklıydık

bir denize kaç dalga sığarsa

güz denizini ayıran halatlar yaz

denizinden geniş melankolisi ıssız

bir adaya düşecek olsan hangi

şiirleri alırdın yanına hangi

mevsimleri, ikindileri çarşafını

değiştir denizin sevgilim tropikal

yaprakların, ayın yüzüne düşen

perçemlerini kaldır hafızandan

bütün lekeleri sil alışmak çürütür

gövdenin derinliğini

hangi denizi seçtiysen o türlü

varlığın kıstırıldığı seyir defteri yaz

denizini güz denizinden ayıran

halatlar gibi çözülür adaların dağınık

belleğinden

savat gece

çakıllarda şarkısı

ay ışığıyla ayrılır denizin ipeği ikiye

yalınlığın vurgununda çözülen derinlik

gövdenin uykulu tarihi

aydınlanır karasına vurduğu sahilde

avucunda tenimin taçyaprakları

kalbimde kalabalık yeminler

vahşiyim, vahşiyiz

bu defne günlerinde

çıplaklığımızla

dağlıyoruz

birbirimizi

gökle karışıyor tenimiz

kumun zamanlarıyla

suyun yeniden elde edilmesi

bulutun dumanı

yağmurun kırbacı

yaprağın buharıyla

sevişmek için değil

yaşamak içindir çıplaklığın önemi

tanımlara zorlanmış itiraflardan

firar ediyor

gövdelerimiz

bir ejderha uyuyor ay

ışığında ay ışığında uyuyoruz ilk defa

kendiliğinden yolunu bulan

hayvanlar gibi

ateş, hava, su, toprak ve aşk

birbirimize çıkıyor her defasında

kendiliğinden yolunu bulan

birbirimizin kollarındaki ejderha

gecenin bütün burçları

inmişti sahile

ürperen kumların üzerinde hiç

görmedikleri bir sabah gibi

bakıyorlardı yüzümüze

gecenin göğsümüzde unuttuğu

bir avuç ay ışığı

senin göğsünde bıraktığım

en derin uykumdu

orada kaldım

orada kaldı

ne kadar tutkunduk birbirimize ufuk

daralırdı tenimizin yankısından o

kaçak sahil köyü, Kadırga şimdi iki

ayrı yaz kaldı bize birlikte

geçirdiğimiz o büyük yazdan

solak defterlerde uğru

erkek denizlerde mitoloji

korsan haritalarında define kalbim bir senden birçok âşık

edindi: Zamanı bizden ayrı parlayan bir şeydi

kanımda kımıldayan tutku gecenin sözleşmesindeki

mürekkep her şeyi aşka ve ateşe dönüştüren

derin bir ayindi

sen gittin

buluştuğumuz körfezler şimdi başka denizlerin çekiminde

sen gittin ama doksan dokuz adın kaldı kalbimde

ne kadar gitsen de uzağa

vücudumda dolaşıyor zincirin

kurduğun bütün tuzakları

tapınak bildim

tenim çöl tenim çöl

tenim çöl bedenimi lincine bırakıp

çekip giderim çekip

giderim giderim tenim

çöl

aysberg tül

ne zaman dondu pusula

ne zaman geldik bu iklime

aramızdaki siste kaybolmuş

buzkıran gemiler

kaybolmuş kelimeler

sen yoksun

ben de yokum

kutuplar kadar yalnızız ikimiz de

rüyamızı emanet etmedik

hiç uyumadık sığda

ölümün uykusuna güvenir gibi

bırakırdık kendimizi

birbirimizin düşlerinin yastığına

aşktı bu, beraberlikti

yol arkadaşlığıydı

ve daha binlerce kelime

aşk bitmiyor bitmeden

denizi tükenmemiş Kadırga

bir çifte vav yokuşundan aşağı

doksan dokuz adımın

en güzeli sevgilim

yeniden bulmanın suları

denizi geçenlerin adımlarından sonra

taş kadar kör

taşbaskısı gravür

diri mürekkep

kör aşk, kör levha

büyük bir fırtınada

yıkanmış aydınlığıyla

iniyor hat

güvercin dönüyor

bir dal zeytinle

aşk bitmiyor bitmeden

tükenmemiş deniziyle

masalına dönüyor Kadırga

bir türkü

Meyve bile dalına güvenir

Meyve kadar hükmüm yoğ imiş

bir dize

Denizim ben batık aşklarla dolu

bir fotoğraf

şiirde görünmüyor

ve görünmeyen nice ayrıntı

kim bilir ne zaman kendini yazmaya başlamış

başka şiirlere taşmış

taşırmış içindekileri

seyir defterinin kazalara uğradığı Kadırga

yeni dalgalarla yamıyor

yarıklığı denizi

gönderinden ithafını kazıdığı tarihi

gönderme yaptığı başka denizler yarattı kendine

kimi zaman başka şiirlerin gövdelerinde

denize açılarak sürdürdü, sürdürüyor kendini

duruyor yürekteki define, korsanlar yaşlandı

deniz zamansız

ne sen, ne ben, ne şu mai deniz

ne de melâli anlamayan diğerleri

senelerce, senelerce evveldi

senelerce senelerce evvel bir sonraki

1988 - 1992

YEDİ DALGA

denizin kömürü

suyun kandili

ayın uykusu

bakışlarımızdaki şaşkın buluşma

hem ölüme çok yakınız

hem dünyanın yanı başında

köpürmüş ağaçlarla yan yana

salkımların kanıyla yan yana

karanlığın bıçaklarıyla yan yana

dönüp geçiyoruz kendi üstümüzden

yedi dalga olarak

sonra dönüp ardımıza bakıyoruz

bir yedi dalga daha

kömürün kandil uykusu

köpürmüş salkımların karanlığı

değişmiyor yaşamın tutkusu ölümün ortasında

27 Mayıs 1992

KALYON ve KÖPÜKLER

denizin koyu simgeleri taşınır en

eski kalyonlarla bir yüzyıldan

diğerine alnı okunmayan denizin

üstünde yağmurun krater yazısı

bazen geçmişe bazen geleceğe

dönüşen köpükler

gözlerdeki kör simge

kehanet

ölüme benzeyen bir şey var her derinlikte

bazen kalyon bazen köpükler başka bir

çağda kimsenin bilmediği simgelere

gömülü define

Mayıs 1992

KAMÇILAR

üç zamanlı denize batıyor kadırga

üç zamanlı denizden çıkıyor kadırga

vuruyor bir teki başka

sahilde kalmış ayak izlerin

vuruyor başka sahile

aylak tanrıların uyuduğu

ay söndürüyor kendini derinde

değiş tokuş düşleri

sakal karasında gece gümüşü inci

kenevirler kamçılar içinde

benim sevgilim

kenevirler kamçılar içinde

bir define haritasının kaybolan parçası

bende çıktı

ötekiler üç zamanlı

kamçılar içinde

Haziran 1992

III

YAZ SONU ŞİİRLERİ

GEÇİYORDUM UĞRADIM

Geçiyordum uğradım

boynuz boruların uğultusundaki bulanık zamanlara

belki bir gömüde birkaç eski eşyanın ışıltısı

vurur şimdiye, merdiven altında unutulmuş bir zaman

ya da eski yüzümle karşılaşmak

girişteki aynada

dinmiş uzaktaki nehrin gürültüsü

ağaçlar yer değiştirmiş

çekmiş, küçülmüş onca hayal

oyun ve atlıkarınca sığdırdığım kurak peyzaj

Doğduğum ev artık yavrusunu tanımayan

bir hayvan gibi bakıyor uzaklara

Toz yalnızca toz Zaman

geçiyor içimizden adılını

mırıldana mırıldana

elim çoktan düşmüş kalbimin üzerinden

gözlerim yabancı hatırladıklarına

üzeri tırnak izleriyle kaplı bakır çanın

dağıtacağı hiçbir sis kalmamış oysa

ne burada ne hayatımda

dibi görünen bir sarnıcın çiğ kuraklığıyla

bakıyor gözlerim anlamından çıplak kalmış dünyaya

Neden dönüşler loş zamanlara saklanır

Neden kimse yola çıktığı gibi dönmez geriye

Zaman nerde adılın?

Kimbilir kaç yüz

kulaç derininde kalmış yüzüm

Şimdi ezberini unutmuş kapalı bir ırmak gibi

önümde bomboş akan bu aynanın

Zaman nerde adılın

Beni de mırıldansın

Haziran 1991, Ludwigshafen

ÖĞLE SAATİ

Dökülen yemişlerin sessizliği

Güz aydınlığı

Uzakta bir çıkrık öğleyi böler ikiye

Renkler kendini dener otla, kabukla, bulutla

değiştirir gömleğini arklardan gelen sular

uykusu yarım kalmış tenha kuyularda

eteklerinde ufkun çizgisi

geçen yıldan bu yana ne kadar uzadığını

ölçer kır

birbirlerinin gölgesinde uzayıp büyüyen

ağaçların dinginliği çepeçevre kuşatır öğle saatini

su uyur, yelkovan durur

çocukluğumda yağan bir karın adı olur ansızın

ansızın bir kuş sürüsü gürültüsünü çizer güze

Dünyanın almadığı saatlerdir

Hiçbir şey benzemez başka bir şeye

Kimse kimseye bir şey yapamaz sanki

İyilik de kötülük de masumdur her şeyden

Belki yalnızca yüzümüze doğru ağır ağır açılan

uyku sonrası bir bakış

iyi gelir bize

Belki o zaman.

suyunu değiştiren kuyu gibi herkes uykudayken

uğultusunu çok uzaklara götürmüş

kahverengide karar kılan uyku sonrası bir bakış

durdurur yağan karı

bir öğle saatinde yaz bitmeden

Haziran 1991, Ludwigshafen

VAZODA TOZLU GÜLLER

yanılmayan iki el

kapandı birbirinin üzerine

gözleri sisli kır, ad kavmi

kırık mühürler yılların derin

kalıntısından bağışlamasız bir duruş seçti

kendine sanki artık hiçbir şey kımıldatamaz

içinde küllenen o beyaz pişmanlığı her şeyi

sessizliğiyle bütünleyerek geçiyor

kullanmadığı günlerin içinden başka ellerin

kurduğu bütün saatleri bırakmış tozlu

ayrıntıların zulmüne akşamsefaları gibi

dalgındı geçen yaz sonu onu görmeye

gittiğimde

benden öteye bakıyordu benden çoktan geçmiş bakışları

bir tek yağmurun sesiyle tanıdık bir şeyler geçiyordu

yüzünden bir ölünün anısı kadar belirsiz bir aydınlık

nasıl birikmiş içinde bunca süzülmüş acı, nasıl ulaşmış

içindeki tedirgin erince kopkoyu bir kötülüğe dönüşmüş

onca hayal kırıklığı kayıp kıtalar gibi baktık birbirimize.

Tamamen silinmiş aklımdan eski fotoğraflarda

buluştuğumuz yer Oraya nereden gidilir şimdi?

Oysa karşımda oturuyor O opal lambanın gölgesinde iyi

eğitilmiş kötülüğün bütün incelikleriyle Bir de vazoda

tozlu güller...

Haziran 1991, Ludwigshafen

SANDIK ODASI

gün ışığıyla yıkanmış küskün bir yıldız

gibi akıp geçtin

sessizliğimizin üstünden oyalanacak bir

şey bile bırakmadın tozlanmış, dalgın

bakışlarımıza

ne zaman, nerede bir şey yitirsek

burada bulacağımızı sanırdık bu sandık

odasında

mümkünmüş gibi

balkonda unuttuğumuz nice yazlardan sonra...

Ludwigshafen - Istanbul, 1991

DALGIN ÇALGILAR

...dalgın çalgılar gibi duran akşamüzerleri...

...incir kokan gece sokağı...

...sonra yüzündeki sabahın ilk ışıkları...

yağmurlara çıkamazdın

günler gölgelenirdi kendiliğinden

sonra günler üst üste

üst üste düşerdi yeniden

bütün gün güz bahçelerine uğradım

gözlerinde sarmaşık, ıtır, su zambakları

ellerine karacalar inerdi

güneş yanığı perdelerde

eteklerine kuşların konduğu sedir

pamuk akı örtüler

suyu hiç eksilmeyen sürahinin ışığı

asılı kalırdı zaman

ölümsüz sanırdık kendimizi

kızılı erken düşen ikindilerde

bir daha hiç dağılmadı karanlığım

Kalktım gittim ağarmış örtülerin altındaki zamandan

Uzakları denedim. Uzaklıkları ölçtüm kendimle

dudaklarım yakamozlar gibi şaşırırdı

o uzak çalgıların eşliğinde

belleğin zalim uçurumları

her gittiğim haritada yerini alırdı

patlamış serin güller olurdu, ıslak badem, tuz

arasaydılar büyümemiş bir sevinci bulurlardı belki

çok yoklanmış yüreğimin bir yerinde

uzun bir yolculuk gibi yaşadıkları

kısacık sokaklardan vazgeçselerdi

ben oradayken

Belki de hâlâ orada olurdum ben

Kendime yazdığım hayadan

ayıklamakla geçmezdi ömrümün

yaprak zamanı

bir ben söylerdim kuytu akşamlarda

dalgın çalgıların unuttuğu şarkıları

Sürgüne açık kapıların eşiğinde

çok oyalanmamalı insan

mevsimler kullanıldıkları yerde kalmalı

varlığı kendinden taşan yaz hayvanlarıydık bu bahçede

anlamıştık dağılacağımızı

perdeler artık başka güneşleri saklayamazken

Bu sefer kalan eşyalarımı da topladım

yeni yollara çıkılamazmış sanki

durup geçmiş bir kavşakla ödeşmeden

Bir tek yanıma bu çalgıyı aldım.

Haziran, Kasım 1991, Ludwigshafen

YAZ SONU

yaz inceliyor, güz

bizse hiç büyümeyen rus bebekleri

bir düşte karşılaşmıştık, bir düşte kaybolduk

hadi birimiz uyandırsın artık ötekini

birbirinin karanlığına kapatılmış

birbirinin içinde tipiye tutulan

her kozaya ayrı biçilen uzun kışlardan

hadi birimiz uyandırsın artık ötekini

ilk gençliğin yazıları bitti. Şimdi bırakılmış çiftlikler

yağmurlarla boşalmış leylek yuvaları

elimizde sorular, gün yeniden dağıtıyor

kalanlar için yazılanları

yaz sonu yaz sonu yaz sonu

Biliyorum

yine haziran yine temmuz yine ağustos

Haziran 1991, Ludwigshafen

YAZBİTTİ

yazın bittiği her yerde söylenir

söylenmeyen şeyler kalır geriye

ve sonra hiçbir şey olmamış gibi

ağır, usul bir hazırlık başlar

uykuya benzer yeni bir mevsime

orda burda, ev içlerinde, kır kahvelerinde, deniz kenarlarında

inceleri yazın akşam esintilerinde

zaman usulca sıyrılır aramızdan

ta içimizde duyarız gelecek günlerin geçmişini

başka ne gelir elimizden

büyük bir uzaklığa gülümseyerek

geçiştiririz

ıskaladığımız şeyleri

yatıştırıcı rüzgârlar

dışavurur içimizdeki lodosu, poyrazı, günbatımlarını

saklar bizi

gözlerimizdeki hüzne "dinginlik" adını verir

"seni iyi gördüm," diyenler

biz de iyi hissederiz kendimizi

elimizden başka ne gelir ki

köşe başları, akşamüstleri, kokular

tozar gider zamanın boşluğunda

karışır anların kuytu belleğine

belki sonraları bir gün

hatırlanır aynı kederle

yazın bittiği her yerde söylenir

söyleyenler inanır bir şeylerin sahiden bittiğine

yaz biter

eskir geceler, serin, hüzünlü

yeni mevsime hazırlık: ömrün teyel yerleri

bir yanı telaş, bir yanı ürperten yaz sonu ikindileri

çıkarır sizi dalgın derinliğinizden

yaşadığınızı duyarsanız teninizde

bir zamanlar okumuş olduğunuz kitapları özlersiniz

sıcak odaları, beyaz, temiz yastıkları

ahşap pancurları

yaz bitti

bitmeyen şeyler kaldı geride

yaz bitti

yaz bitti

yüksek sesle söylüyorum bunu kendime

her yerde söylendiği gibi

yaz bitti

yaz bitti

hiçbir şey hiçbir şey

hiçbir şey

yalnızca üşüyorum şimdi

1986 - 1992

Bu kitapta yer alan

Yalnız Bir Opera, ŞİİR ATI, Kitap: 4te (Aralık 1987) ;

Kadırga'nın ilk iki bölümü, GÖSTERİ 100. Sayı Özel Eki'nde(Mayıs 1989) ;

Yaz Sonu Şiirleri, ARGOS, Sayı: 44'te (Nisan 1992);

Yaz Bitti, ADAM SANAT, Sayı: 45'te (Ağustos 1989)

yayımlanmıştır.