BİRİNCİ BÖLÜM

Vermont'un uzak tepeleri üzerine kurulmuş bir özel okul olan Welton Akademisi'nin taş kilisesinde, üzerlerinde akademi ceketleriyle üç yüzden fazla genç, çevreleri kendilerine gururla bakan anne babalarıyla kuşatılmış bir halde, uzun koridorun iki yanına dizilmiş, bekleşiyordu. Kısa boylu, yaşlıca bir adam uçuşan giysisiyle bir mum yakıp, sancak taşıyan öğrencilerden, cübbeli öğretmenlerden ve mezunlardan oluşan alayın önünde uzun koridorun taş zemini boyunca yürüyerek kutsal kiliseye girerken, gaydadan yükselen melodinin yankısı duyuldu.

Sancak taşıyan dört genç, ağırbaşlı bir tavırla, kürsüye doğru uygun adım yürüdü. Yaşları daha büyük bir grup adam ağır ağır onları izliyordu. En sondaki adam, yanan mumu gururla taşıyordu.

Altmışlı yaşlarının başında, iri yapılı bir adam olan Gale Nolan, kürsüde durup geçit töreninin bitmesini bekledi.

"Bayanlar, baylar... gençler..." dedi dramatik bir sesle. Mumu taşıyan adamı işaret etti: "Bilginin ışığı."

Yaşlı adam mumla birlikte bir adım öne çıkarken, izleyiciler kibarca alkışladılar. Gayda çalan adam kürsünün köşesindeki yerine doğru yürüdü. Sancak taşıyan dört kişi, üzerlerinde "Gelenek", "Onur", "Disiplin" ve "Mükemmellik" yazan bayraklarını indirip sessizce izleyicilerin arasına oturdular.

Mumu taşıyan adam, seyircilerin önüne gitti. En genç öğrenciler ellerinde yanmayan mumlarla oturuyorlardı. Adam yavaşça eğildi ve koridorun başında bulunan Öğrencinin mumunu yaktı.

"Bilginin ışığı yaşlıdan gence geçecek" dedi Müdür Nolan ciddi bir sesle; bu arada her öğrenci yanında oturan kişinin mumunu yakıyordu.

"Bayanlar baylar, değerli mezunlarımız ve öğrencilerimiz... Bu yıl, yani 1959 yılı, Welton Akademisi'nin kuruluşunun yüzüncü yılı. Yüz yıl önce, 1859'da, bu salonda oturan kırk bir gence, şimdi sizin her yarı yılın başında karşılaştığınız soru soruldu." Nolan söylediklerinin etkisini artırmak istercesine sustu; bakışlarını yüzlerinde gergin ve korku dolu bir ifadeyle kendisini izleyen gençlerle dolu salonda gezdirdi.

"Baylar" diye bağırdı Nolan, "dört esasımız nedir?"

Salondaki gergin sessizlik, yanıt vermek üzere ayağa kalkan öğrencilerin ayak sesleriyle bozuldu. Okul ceketi giymeyen birkaç öğrenciden biri olan on altı yaşındaki Todd Anderson, çevresindekilerle birlikte kalkmakta tereddüt etti. Annesi onu dürttü. Todd'un asık yüzünde mutsuz bir ifade vardı; gözleri öfke doluydu. Diğer öğrenciler hep bir ağızdan bağırırlarken, o sessizce izlemekle yetindi. "Gelenek! Onur! Disiplin! Mükemmellik!"

Nolan başını salladı; öğrenciler oturdular. İskemlelerin gıcırtısı kesildiğinde, kiliseye derin bir sessizlik hâkim oldu.

"İlk yılında" diye bağırdı Müdür Nolan mikrofona, "Welton Akademisi beş mezun verdi." Bir an durdu. "Geçen yıl elli bir öğrenciyi mezun ettik. Bu öğrencilerin yüzde yetmiş beşinden fazlası eğitimini önemli üniversitelerde devam ettiriyor."

Salonda büyük bir alkış koptu. Oğullarının yanında oturan ve büyük bir gurur duyan anne babalar, Nolan'ı çabalarından dolayı kutluyorlardı. Sancak taşıyan iki öğrenci, on altı yaşındaki Knox Overstreet ve arkadaşı Charlie Dalton da alkışlara katıldı. İkisi de okul ceketlerini giymişlerdi; anneleriyle babalarının arasında oturuyorlardı. İyi bir üniversitede okumak onların da hayaliydi. Knox'un kısa kesilmiş, kıvırcık saçları, etkileyici bir gülümsemesi ve atletik bir vücudu vardı. Charlie ise hem yakışıklı hem de sevimliydi.

"Elde edilen bu başarı" diye devam etti Müdür Nolan, Knox'la Charlie arkadaşlarına bakarlarken, "burada öğretilen ilkelere sonuna kadar bağlı kalınmasının sonucudur. Anne babalar bu yüzden evlatlarını buraya gönderiyorlar. Bu nedenle Amerika Birleşik Devletleri'nin en iyi hazırlık okulu biziz." Nolan durup alkışların dinmesini bekledi.

"Yeni öğrenciler" diye devam etti, Welton Akademisi'nin sıralarına oturmak için bekleyen en yeni öğrencilere bakarak, "başarının sırrı bu dört esasta gizli. Aynı şey yeni gelenlerden son sınıfa kadar bütün öğrencilerimiz için geçerli." Yeni gelen lafını duyan Todd Anderson, oturduğu yerde huzursuzca kıpırdandı. Yüzünden ne kadar düşünceli olduğu anlaşılıyordu. "Bu dört esas okulumuzun temelini oluşturuyor. İleride de sizin yaşamlarınızın kilometre taşlarını oluşturacaktır."

"Welton Derneği adayı Richard Cameron" diye seslendi Nolan; sancak taşımış olan öğrencilerden biri ayağa fırladı.

"Buyurun efendim?" diye bağırdı Cameron. Yanında oturan babasının yüzü gururla parladı.

"Cameron, gelenek nedir?"

"Gelenek, Bay Nolan; okul, ülke ve aile sevgisidir. Bizim Welton'daki geleneğimiz ise hep en iyi olmaktır!"

"Güzel, Bay Cameron.

"Welton derneği adayı George Hopkins. Onur nedir?" Cameron ciddi bir tavırla yerine otururken, babası keyifle gülümsüyordu.

"Onur, saygınlıktır ve görevlerin yerine getirilmesidir" diye yanıt verdi George Hopkins.

"Güzel, Bay Hopkins. Onur Derneği adayı Knox Overstreet."

Sancak taşıyanlardan biri olan Knox ayağa kalktı.

"Buyurun, efendim."

"Disiplin nedir?" diye sordu Nolan.

"Disiplin, anne babaya, öğretmenlere ve okul müdürüne saygı duymaktır. Disiplin, içten gelen bir şeydir."

"Teşekkür ederim, Bay Overstreet. Onur adayı Neil Perry."

Knox yerine oturduğunda gülümsüyordu. İki yanında oturan annesiyle babası, ona cesaret vermek istercesine omuzlarını okşadılar.

Neil Perry ayağa kalktı. Welton ceketinin göğüs cebine iğnelenmiş bir sürü başarı arması vardı. Onaltı yaşındaki genç, saygıyla ayağa kalkmıştı, ancak Müdür Nolan'a bakan gözlerinde öfke vardı.

"Mükemmellik, Bay Perry?"

"Mükemmellik, çok çalışmanın sonucudur" diye karşılık verdi Perry, yüksek ama monoton bir sesle, söylediklerini ezberlemişti sanki: "Mükemmellik, okulda ve her yerde bütün başarıların anahtarıdır." Oturdu ve gözlerini kürsüye dikti. Yanında oturan ve hiç gülümseyen babası buz gibi gözlerle bakıyor ve hiç konuşmuyordu. Oğlunun farkında bile değildi sanki.

"Baylar" diye devam etti Müdür Nolan, "Welton'da bugüne kadarki hayatınız boyunca çalışmadığınız kadar çok çalışmak zorunda kalacaksınız. Ödülünüz de, bizim hepinizden beklediğimiz başarı olacak.

"Bu yıl, emekli olan değerli İngilizce öğretmenimiz Bay Portius'un yerine, Bay John Keating ile ders yapma şansına sahip olacaksınız. Kendisi, okulumuzun şeref listesinde yer alan mezunlarındandır. Son birkaç yıldır Londra'nın saygın okullarından biri olan Chester'da ders veriyordu."

Okulun diğer öğretmenleriyle birlikte oturan John Keating, hafifçe eğilerek selam verdi. Otuzlu yaşların başlarında olan Keating kumral, kahverengi gözlüydü. Orta boylu, sıradan görünümlü bir adamdı. İnsanda saygı uyandıran, bilgili bir hali vardı. Ancak Neil Perry'nin babası yeni İngilizce Öğretmenine kuşkuyla baktı.

"Karşılama törenimizi sona erdirmeden önce" dedi Nolan "kürsüye Welton'ın hayattaki en yaşlı mezunu olan Bay Alexander Carmichael Jr.'ı davet etmek istiyorum. Kendisi 1886 sınıfından."

İzleyiciler ayağa kalkarak, çevresindekilerden gelen yardım tekliflerini mağrur bir tavırla reddedip kürsüye doğru dikkatli ve son derece ağır adımlarla yürüyen seksen yaşındaki adamı çılgınca alkışlamaya başladılar. Yaşlı adam, izleyenlerin güçlükle anlayabildiği birkaç sözcük mırıldandı. Tören böylece sona erdi. Öğrencilerle aileler . kiliseden çıkıp soğuk kampus bahçesine akın ettiler.

İyice eskimiş taş binalar ve sadelik geleneği, Welton'ı dış dünyadan ayırıyordu. Müdür Nolan, Pazar günü kilisenin önünde dikilen bir papaz gibi durmuş, öğrencilerle anne babalarının vedalaşmalarını izliyordu.

Charlie Dalton'un annesi, oğlunun gözlerine düşen bir tutam saçı itti ve onu sımsıkı kucakladı. Knox Overstreet'in babası, kampusun etrafını dolaşırlarken öğütler verdiği oğlunun elini şefkatle sıktı. Neil Perry'nin babası kaskatı dikiliyor, oğlunun ceketindeki başarı armalarına bakıyordu. Todd Anderson yalnızdı, ayakkabısıyla bir taşı topraktan çıkarmaya çalışıyordu. Annesiyle babası, biraz ileride başka bir çiftle konuşuyorlar, oğullarıyla ilgilenmiyorlardı. Sıkıntıyla yere bakan Todd, Müdür Nolan kendisine yaklaşıp isim etiketini okumaya çalıştığında neye uğradığını şaşırdı.

"Ah, Bay Anderson. Burada yapmanız gereken çok şey var, genç adam. Ağabeyiniz en iyi öğrencilerimizden biriydi."

"Teşekkür ederim, efendim," dedi Todd, zor duyulur bir sesle.

Nolan yürüdü; anne babalarla öğrencilerin yanından geçti, hepsini gülümseyerek selamlıyordu. Bay Perry ile Neil'in yanına gelince durdu. Elini Neil'in omzuna koydu.

"Sizden çok şey bekliyoruz, Bay Perry," dedi Neil'e.

"Teşekkür ederim, Bay Nolan."

"Bizi hayal kırıklığına uğratmayacaktır" dedi Neil'in babası, Bay Nolan'a. "Değil mi Neil?"

"Elimden geleni yapacağım, efendim."

Nolan, Neil'in omzunu okşayıp yürümeye devam etti. Oğlanların birçoğunun çenelerinin titrediğini, belki de ilk kez anne babalarıyla vedalaşırlarken gözlerinin dolu dolu olduğunu fark etti.

"Burayı seveceksin" dedi bir baba, gülümseyerek el salladı ve hızlı adımlarla uzaklaştı.

Bir başka baba, "Bebek olma!" diyerek, korkuyla gözyaşı döken oğlunu azarladı.

Anne babalar yavaş yavaş dağıldılar; arabalar gitti. Wermont'un yeşil fakat soğuk ormanlarındaki Welton Akademisi, genç öğrencilerin yeni eviydi artık.

"Ben eve gitmek istiyorum!" diye ağladı bir oğlan. Üst sınıflardan biri sırtını okşayarak, binanın kapısına götürdü onu.

İKİNCİ BÖLÜM

"Koşmayın baylar, yavaş olun!" diye bağırdı İskoç aksanıyla konuşan bir öğretmen. Büyük sınıflardan on beş öğrenci yukarı çıkmaya çalışırken, birinci sınıftan kırk öğrenci aşağı inmek için yatakhane merdivenlerine hücum etmişti.

"Peki, efendim, Bay McAllister" diye karşılık verdi birinci sınıf öğrencilerinden biri. "Özür dilerim, efendim." Mc Ali ister, yatakhaneden fırlayıp dört bir yana dağılan oğlanlara bakarak başını salladı.

Meşe kaplı Akademi Onur Salonu'nda, birinci sınıf öğrencilerinin kimi ayakta dikiliyor, kimi eski deri koltuklarda oturuyordu. Sıralarının gelmesini bekliyorlardı. Birkaç çift göz, ikinci kat kapısına uzanan duvara dayalı merdivene merakla bakıyordu.

Dakikalar sonra, kapı açıldı ve beş genç sessizce merdivenlerden indi. Yaşlı, kır saçlı bir öğretmen de ayaklarını sürüyerek kapıya çıktı.

"Overstreet, Perry, Dalton, Anderson, Cameron" diye seslendi Dr. Hager; "Gelin!"

Oğlanlar merdivenlere yöneldiler. Aşağıda oturan iki arkadaşları dikkatle onları izliyordu.

"Yeni öğrenci kim, Meeks?" diye fısıldadı Pitts sınıf arkadaşına.

"Anderson" diye fısıldayarak karşılık verdi Steven Meeks. İhtiyar Hager konuşmalarını duymuştu.

"Bay Pitts ve Bay Meeks, ikinize de birer uyarı cezası" diye seslendi sert bir sesle.

Oğlanlar başlarını eğip birbirlerine baktılar. Pitts gözlerini devirdi.

Dr. Hager yaşlıydı, ama gözleri bir kartalmkl kadar keskindi. "Bir uyarı cezası daha, Bay Pitts," dedi.

Dr. Hager'm çağırdığı çocuklar, onun peşinden Müdür Nolan'ın iç ofisine girdiler. Bay Nolan'm sekreteri ve karısı olan Bayan Nolan'm yanından geçtiler.

Müdür Nolan'a doğru çevrilmiş olan bir sıra iskemlenin önünde durdular. Bay Nolan masasında oturuyordu; yanına bir av köpeği uzanmıştı.

"Yuvanıza hoş geldiniz, gençler. Bay Dalton, babanız nasıl?"

"İyi efendim" dedi Charlie.

"Aileniz yeni eve taşındı mı, Bay Overstreet?"

"Evet, efendim, bir ay kadar Önce."

"Harika" dedi Bay Nolan. "Çok güzel bir ev olduğunu duydum." Köpeğini okşadı ve ona yiyecek bir şey verdi. Oğlanlar ne yapacaklarım bilemeden bek (eşiyorlardı.

"Bay Anderson" dedi Noîan. "Burada yeni olduğunuz için, size ders programı dışındaki, isteğe ve yeteneğe bağlı etkinliklerden söz etmek istiyorum.

"Bu etkinlikler de sınıftaki çalışmalar kadar ciddiye almıyor, anlaşıldı mı beyler?"

"Evet, efendim!" dediler diğerleri, askerler gibi hep bir ağızdan.

"Etkinliklerle ilgili toplantılara katılmazsanız, uyarı cezası alırsınız. Şimdi, Bay Dalton: Okul gazetesi, hizmet kulübü, futbol ve kürek. Bay Overstreet: Welton Derneği adayları, okul gazetesi, futbol, mezunların oğulları kulübü. Bay Perry: Welton Derneği adayları, kimya kulübü, matematik kulübü, okul yıllığı, futbol. Bay Cameron: Welton Derneği adayları, münazara kulübü, kürek, hizmet kulübü, hukuk, onur kurulu."

"Teşekkür ederim, efendim" dedi Cameron.

"Bay Anderson, Balincrest'teki kayıtlarınıza bağlı olarak: Futbol, hizmet kulübü, okul yıllığı. Bilmem gereken başka bir şey var mı?"

Todd sessizce dikiliyordu. Bir şeyler söylemek istedi, ama sözcükler ağzından çıkamadı sanki.

"Konuşun, Bay Anderson," dedi Nolan.

"Ben... şey... şeyi tercih ederim...Kürek, efendim" dedi Todd'un sesi güçlükle duyuluyordu. Nolan, başından ayak parmağına kadar titremeye başlayan Todd'a baktı.

"Kürek mi? Kürek mi dediniz? Ama burada Balincrest'te futbol da oynadığınız yazıyor."

Todd yeniden konuşmaya çalıştı. "Ben... ben... oynadım... fakat..." diye fısıldadı. Alnında terler birikmişti; ellerini de öylesine sıkı kenetlemişti ki parmak boğumları bembeyaz olmuştu. Diğer oğlanlar ona bakarken, ağlamamak için kendini zor tutuyordu.

"Burada futbol oynamak hoşuna gidecek, Anderson. Pekâlâ, gençler. Gidebilirsiniz."

Oğlanlar dışarı çıktılar. Todd'un yüzü üzüntüden bembeyaz olmuştu. Dr. Hager diğer beş kişiyi çağırdı.

Kampus bahçesinden geçip yatakhanelere doğru giderlerken, Neil Perry tek başına yürüyen Todd'a yaklaşıp elini uzattı.

"Seninle aynı odada kalacakmışız" dedi. "Ben Neil Perry."

"Todd Anderson" diye karşılık verdi Todd, yumuşak bir sesle. Hiç konuşmadan yürüdüler.

"Neden Balincrest'ten ayrıldın?" diye sordu Neil.

"Ağabeyim de burada okumuş."

Neil başını salladı. "Ah, demek sen O Anderson'sm!"

Todd omuzlarını silkerek içini çekti. "Ailem hep buraya gelmemi istedi, ama notlarım yeterince yüksek değildi. Yükseltmek için Balincrest'e gitmek zorunda kaldım."

"Ve başını derde soktun" diye güldü Neil. "Burayı seveceğini sanma."

"Sevmedim zaten."

Yatakhanelerin bulunduğu koridora girdiler ve kendilerini öğrencilerden, bavullardan, daktilolardan, yastıklardan, pikaplardan oluşan bir karmaşanın ortasında buldular.

Koridorun başında, okulun hademelerinden biri durmuş, kime ait oldukları tespit edilemeyen bavullara bakıyordu. Neil ve Todd da kendi eşyalarını aramak için durdular. Neil çantalarını hemen seçerek odalarını aramaya gitti.

Tek kişilik iki yatak, iki dolap ve iki çalışma masasından ibaret eşyanın ancak sığdığı kare şeklindeki küçük odaya girerken, "Evim! Güzel evim!" diyerek kıkırdadı Neil. Bavullarını yataklardan birinin üzerine fırlattı.

Richard Cameron, kapıdan kafasını uzattı. "Yeni biriyle kalacağını duydum. Soğuk nevalenin tekiymiş! İey yani..." dedi Cameron, Todd içeri girerken.

Cameron aceleyle odadan sıvıştı. Todd onun yanından geçip bavullarını diğer yatağın üzerine bıraktı ve eşyalarını yerleştirmeye başladı.

"Cameron'a aldırma" dedi Neil. "Ne dediğini bilmez o."

Todd omuz silkti ve bütün dikkatini yaptığı işe verdi. Biraz sonra odaya Knox Overstreet, Charlie Dalton ve Steven Meeks girdi. "Baksana, Perry" dedi Charlie, "herkes senin yaz okuluna gittiğini konuşuyor."

"Evet, kimyadan. Babam bunun iyi olacağını söyledi."

"İyi" dedi Charlie. "Meeks, Latince'de müthiştir; ben de ingilizce'de iyi sayılırım. İstersen birlikte bir çalışma grubu oluşturabiliriz."

"Elbette, ama Cameron da bana aynı şeyi teklif etti. Gruba onun da katılmasının bir sakıncası var mı?"

"O hangi konuda uzman?" dedi Charlie gülerek. "İneklemede mi?"

"Hey!" dedi Neil. "O senin oda arkadaşın!"

"Bu benim suçum değil ki!" Charlie başını salladı.

Odadakiler konuşurken, Todd bavullarını açmaya devam ediyordu. Steven Meeks ona doğru yürüdü.

"Selam, seninle tanışmadık sanırım. Ben Steven Meeks."

Todd utangaç bir tavırla elini uzattı. "Todd Anderson." Knox ve Charlie de tanışmak için ellerini uzattılar. "Charlie Dalton." "Knox Overstreet."

Todd, resmi bir tavırla ikisinin de elini sıktı.

"Todd'ını ağabeyi Jeffrey Anderson" dedi Neil.

Charlie hatırlamış gibi baktı. "Ah, evet, tabii. Onur öğrencisi, Ulusal Başarı Bursu almıştı..."

Todd başını salladı.

"Neyse... Cehenneme hoş geldin" dedi Meeks gülerek.

"Burası gerçekten de zor okuldur," dedi Charlie. "Tabii Meeks gibi bir dahi değilsen."

"Latince'de ona yardım edeyim diye bana yağ çekiyor" dedi Meeks.

"Bir de İngilizce ve trig..." diye ekledi Charlie. Meeks gülümsedi.

Kapı yeniden vuruldu. "Açık!" diye seslendi Neil. Ancak bu kez gelen, arkadaşlarından biri değildi.

"Baba!" diye kekeledi Neil. Yüzü bembeyaz olmuştu.

"Gittiğini sanıyordum!"

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Odadakiler ayağa fırladılar. "Bay Perry" dediler Meeks, Charlie ve Knox hep bir ağızdan.

"Oturun çocuklar" dedi Neil'in babası, hızla içeri girerken. "Nasıl gidiyor bakalım?"

"İyi, efendim. Teşekkür ederiz."

Bay Perry, huzursuzca kıpırdanıp duran Neil'in karşısına dikildi. "Neil, senin ders dışı çok fazla etkinliğe katıldığına karar verdim. Bay Nolan'la bu konuyu konuştum. Okul yıllığı için gelecek yıl da çalışabileceğin konusunda hemfikir olduk" dedi ve kapıya doğru yürüdü.

"Ama, baba!" diye bağırdı Neil. "Ben editör yardımcısıyım!"

"Üzgünüm Neil," diye karşılık verdi Bay Perry sert ve kararlı bir sesle.

"Ama baba, bu haksızlık! Ben..."

Bay Perry, öyle bir baktı ki, Neil cümlesini yarıda kesmek zorunda kaldı. Sonra Bay Perry kapıyı açtı ve Neil'e odadan çıkmasını işaret etti.

"Beyler, bize bir dakika izin verir misiniz?" dedi kibar bir tavırla. Neil'in peşinden dışarı çıkıp kapıyı arkasından kapattı.

Gözleri öfkeyle parlıyordu. Tıslar gibi konuştu. "Bir daha başkalarının yanında benimle tartışmayacaksın! Anlaşıldı mı?"

"Baba" dedi Neil, özür diler gibi. "Seninle tartışmıyordum. Ben..."

"Tıp fakültesini bitirip kendi ayaklarının üzerinde durmaya başladığında canının istediğini yapabilirsin. Ama o zamana kadar benim sözümü dinlemek zorundasın!"

Neil yere baktı. "Evet efendim. Özür dilerim."

"Bunun annen için nasıl bir anlam ifade ettiğini biliyorsun, değil mi?"

"Evet efendim."

Neil, babasının karşısında hiç ses çıkarmadan dikiliyordu. Aldığı bütün kararlar, suç ve ceza tehditleri altında yıkılıp gidiyordu. "Beni bilirsin" dedi sonunda sessizliği bozarak. "Hep gereğinden fazla iş yüklerim kendime."

"Aferin oğlum. Bir şeye ihtiyacın olursa bize haber ver." Bay Perry, başka hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp uzaklaştı. Neil babasının arkasından baktı; içini büyük bir Öfke kaplamıştı. Hayal kırıklığına uğradığını hissediyordu. Neden her defasında babasının kendisine böyle davranmasına izin veriyordu sanki?

Odasının kapısını açıp içeri girdi. Arkadaşları hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyorlardı. Herkes bir diğerinin konuşmasını bekliyordu. Sonunda sessizliği Charlie bozdu.

"Neden senin istediğin şeyleri; yapmana izin vermiyor?"

"Ve neden ona karşı geliniyorsun?" diye ekledi Knox. "Durum bundan kötü olamaz herhalde."

Neil gözlerini sildi. "Aman ne komik!" dedi alaycı bir sesle. "Kolaysa siz ailenize karşı gelin bakalım, Bay Müstakbel Avukat ve Bay Müstakbel Banker!"

Neil odada öfkeyle dört dönerken, diğerleri gözlerini ayakkabılarına diktiler. Sonunda Neil ceketine iğneli olan yıllık başarı armasını söküp aldı ve hışımla çalışma masasına fırlattı.

"Dur bir dakika!" dedi Knox, Neil'e doğru yürüyerek. "Ben ailemin üzerime gelmesine izin vermem."

"Tabii" diye güldü Neil. "Onlar ne söylerse yaparsın, o kadar. Bir gün babanın hukuk şirketinde çalışacağından adım gibi eminim." Sonra, kendi yatağına yayılmış olan Charlie'ye döndü. "Sen de geberene kadar kredi taleplerini onaylayacaksın!"

"Olabilir" diyerek kabul etti Charlie. "Ama ben de bundan tıpkı senin gibi hoşlanmıyorum. Benim söylemeye çalıştığım..."

"Madem benden farkın yok, bana babamla nasıl konuşmam gerektiğini söyleme o zaman!" diye terslendi Neil. "Tamam mı?"

"Tamam" diyerek içini çekti Knox. "Tanrım, ne yapacaksın peki?"

"Yapmam gerekeni. Yıllığı bırakacağım. Başka seçeneğim yok."

"Ben olsam bunun için canımı sıkmazdım" dedi Meeks neşeyle. "Yıllıkta çalışanlar, Nolan'ı etkilemeye çalışan bir grup insandan ibaret."

Neil, kapağını sertçe kapattığı bavulunu yatağın üzerine bıraktı. "Artık umurumda değil." Yastığını düzeltti ve sırt üstü uzanıp nemli gözlerini tavana dikti.

Diğerleri de somurtarak oturuyorlardı. Neil'in yaşadığı hayal kırıklığım ve üzüntüyü adayabiliyorlardı. "Sizi bilmem ama" dedi Charlie yine sessizliği bozarak, "benim biraz Latinceyi hatırlamam gerek. Sekizde benim odamda buluşalım mı?"

'Tabii" dedi Neil., ifadesiz bir sesle.

"Sen de bize katılabilirsin, Todd," diye teklif etti Charlie.

Knox, "Evet" dedi. "Sen de gel."

"Teşekkür ederim," dedi Todd.

Oda boşalınca, Neil ayağa kalkıp biraz önce fırlattığı basan armasını aldı. Todd yeniden eşyalarını yerleştirmeye başlamıştı. Çerçeveli bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta, annesiyle babası, ondan yaşça büyük bir gence şefkatle sarılmışlardı. Todd'un ünlü ağabeyi Jeffrey olmalıydı bu. Neil fotoğrafa baktı ve Todd'un aileden biraz uzak durduğunu gördü. Onlarla birlikteydi, ama aslında onların bir parçası değildi sanki.

Todd daha sonra deri kaplı bir masa seti çıkarıp çalışma masasının üzerine koydu.

Neil kendini yatağa atıp karyolanın başına yaslandı. "Söyle bakalım, babam hakkında ne düşünüyorsun?" diye sordu boş gözlerle bakarak.

"Benimkine tercih ederim" dedi Todd yumuşak bir sesle, kendi kendine konuşuyordu sanki.

"Efendim?" dedi Neil.

"Hiç."

"Todd, burada kendini kabul ettirmek istiyorsan, yüksek sesle konuşmayı öğrenmek zorundasın. Uysal insanlar bütün dünyayı ele geçirebilirler, ama Harvard'a giremezler. Ne demek istediğimi anlıyor musun?" Todd, beyaz çizgili, pamuklu gömleğini katlarken başını salladı. Neil konuşurken başarı iğnesini elinde tutuyordu. Birden "Lanet olsun!" diye bağırdı. İğne parmağına batmıştı, kanlar akıyordu.

Todd'un içi bir tuhaf olmuştu; ancak Neil dikkat ve merakla kana bakıyordu. Sonra iğneyi çekip çıkardı ve duvara fırlattı.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

İlk ders günü büyük bir telaş yaşanıyordu. Todd ve Neil aceleyle banyoya girip çıkıyor, rekor sürede giyinmeye çalışıyorlardı. "Küçük sınıftakiler neredeyse altlarına işeyecekler, öyle gergin görünüyorlar ki" diye güldü Neil, suratına su çarparken.

"Ben de gerginim" diye itiraf etti Todd.

"Endişelenme" dedi Neil. "İlk gün hep zorlu geçer. Ama üstesinden geliyoruz. Nasıl oluyor bilmiyorum, ama geliyoruz."

Hazırlıkları biten oğlanlar koşarak kimya binasına gittiler. "Keşke bu kadar uyuyup kahvaltıyı kaçırmasaydık" dedi Neil. "Açlıktan karnım gurulduyor."

"Benim de" dedi Todd, laboratuvara girerlerken. Knox, Charlie, Cameron ve Meeks daha önce gelmişlerdi. Laboratuvarın ön tarafında, saçları dökülmüş, gözlüklü bir öğretmen dev gibi ders kitapları dağıtıyordu.

"Bu kitaptaki ödevlerin yanı sıra" dedi sert bir sesle, "hepiniz proje listesinden üçer deney seçeceksiniz ve beş haftada bir rapor vereceksiniz. Birinci bölümün sonundaki ilk yirmi problemin çözümlerini yarma istiyorum."

Bir yandan öğretmeni dinleyip bir yandan kitaba bakan Charlie'nin gözleri büyüdü. Knox'a, duyduklarına inanamıyormuş gibi baktı. Diğerleri de dehşetle başlarını salladılar.

Kitaptan ya da öğretmenin söylediklerinden etkilenmemiş görünen tek kişi Todd'du. Öğretmen konuşmasına devam ediyordu, ancak herkes "ilk yirmi problem" sözcüklerine takılıp kalmıştı. Sonunda zil çaldı ve kimya laboratuarındaki herkes Bay McAllisterin sınıfına koştu.

Belki de eğitim tarihindeki İskoç aksanlı tek Latince Öğretmeni olan McAllister hiç vakit kaybetmeden konuya girdi. Öğrencilere kitapları dağıtıp söze başladı. "İsimlerle başlayacağız. "Agricola, agricolae, agricolae, agricolam, agricola..." McAllister sınıfın içinde dolaşarak Latince  sözcükleri tekrarlarken, sınıftakiler de onun söylediklerini kaçırmamaya çalışıyorlardı.

Kırk dakikalık ezberden sonra, McAllister durup ayağa kalktı ve sınıfa baktı. "Yarın bu isimlerden sınav olacaksınız, beyler. Ödeviniz bu." Ardından tahtaya döndü. Sınıfta homurtular başlamıştı. McAllister ikinci bölüme başlamadan önce çalan zil imdatlarına yetişti.

"Bu adam delirmiş! Bunları yarma kadar öğrenmem mümkün değil!" diye söylendi Charlie.

"Endişelenme" dedi Meeks. "Ben size sistemini Öğretirim. Bu gece beraber çalışırız. Haydi, matematik dersine geç kalmayalım."

Dr. Hager'in sınıfının duvarlarını matematik panoları süslüyordu. Kitaplar da sıralarda hazır bir halde onları bekliyordu.

"Trigonometri günü gününe çalışmayı gerektirir" dedi Dr Hager. "ödevini yapmayanın final notunu bir not düşürürüm. Beni bu konuda sınamamanızı öneririm. Şimdi kim kosinüsü tanımlamak ister?"

Richard Cameron ayağa kalktı. "Kosinüs, bir açı ya da yaym bütünleyicisinin sinüsüdür. Açıyı tanımlayacak olursak..."

Dr. Hager ders boyunca sınıfı soru bombardımanına tuttu. Eller havaya kalkıyor, öğrenciler robot gibi kalkıp oturuyor, yanıt veriyor, yanlış yaptıkları zaman sertçe azarlanıyorlardı.

Zil çaldı, ama aradan asırlar geçmişti sanki. "İükürler olsun" diye mırıldandı Todd, kitaplarını toplarken. "Bir dakika daha dayanamazdım sanırım."

"İhtiyar Hager'a alışacaksın" diye teselli etti onu Meeks. "Temposuna bir kez ayak uydurdun mu, sıkıntı çekmezsin."

"Çok gerideyim ama" diye sızlandı Todd, bir sonraki ders için sınıfa doğru yürürlerken. İngilizce sınıfında yerlerine oturup kitaplarını masaya bırakana kadar da başka hiçbir şey söylemedi. '

Yeni İngilizce öğretmeni gömlek giymiş, kravat bağlamıştı, ama ceketi yoktu. Sınıfın ön tarafında oturuyor, camdan dışarı bakıyordu. Oğlanlar yerlerine yerleşip beklediler; birazcık gevşemek ve son birkaç saatin baskısını üzerlerinden atmak için fırsat bulmuşlardı: Bu nedenle yeni öğretmene minnet duydular. Keating camdan dışarı bakmaya devam etti. Bir süre sonra sınıfta huzursuzca kıpırdanmalar başladı.

Sonunda Keating ayağa kalktı, eline bir çubuk aldı ve sıraların arasında bir aşağı bir yukarı dolaşmaya başladı. Durup oğlanlardan birinin yüzüne baktı. "Utanma" dedi kızaran çocuğa.

Dolaşmaya devam etti, bir yandan da sırayla herkesin yüzüne bakıyordu. "Uhhuh" dedi Todd Anderson'a bakarak. Ardından Neil Perry'ye doğru yürüyüp tekrarladı. "Uhhuh."

"Ha!" Elindeki çubukla boş olan eline vurdu ve hızlı adımlarla sınıfın ön tarafına doğru yürüdü. "Pırıl pırıl genç beyinler!" diye bağırdı, gözlerini sınıfta gezdirip çubuğunu sallayarak.

Birden zıplayarak masasının üzerine çıktı. Yüzünü sınıfa döndü. "Hey Reis! Bizim Reis!" dedi enerjik bir şekilde. Etrafına bakındı. "Bunun nereden olduğunu bilen var mı? Kimse bilmiyor mu?" Çıt çıkarmadan duran çocuklara insanı delip geçen bakışlarla baktı. Kimse elini kaldırmıyordu. "Genç arkadaşlarım" dedi, "bu dizeler Walt Whitman adında bir şair tarafından Abraham Lincoln için yazılmış. Sınıfta bana Bay Keating ya da Hey Reis! Bizim Reis! diye seslenebilirsiniz."

Masadan aşağı atladı ve yeniden sıraların arasında dolaşmaya başladı. Bir yandan da konuşuyordu. "Bundan sonra bir süre dedikoduya malzeme olacağıma göre, size kendimi anlatayım. Evvel zaman içinde ben de bu okulda öğrenciydim. Ama hayır, o zamanlar böyle karizmatik bir kişilik değildim. Yine de, eğer benim yöntemlerimi uygularsanız, başarılı olabilirsiniz. Arka taraftan kitaplarınızı alın da birlikte Onur Salonu'na gidelim."

Elindeki çubuğu işaret etmek için kullanan Keating kapıya doğru yürüyüp dışarı çıktı. Öğrenciler sessizce oturuyorlar, ne yapacaklarını bilemiyorlardı.

"Onunla gitsek iyi olur" dedi Neİl, sınıfın arka tarafına doğru yürüyerek. Diğerleri de onu İzlediler. Birer kitap aldılar, diğer kitaplarını topladılar ve meşe kaplı Onur Salonu'na yöneldiler. Burada en son Müdür Nolan'ı beklemişlerdi.

Onlar içeri girerken, Keating salonda dolanıp duruyordu. Ta 1800'lere dek uzanan smıf resimlerinin asılı olduğu o, duvarları inceliyordu. Raflarda ve cam dolaplarda ödüller ve hatıra eşyalar diziliydi.

Herkesin yerine oturduğunu gören Keating, sınıfa döndü. "Bay..." dedi elindeki listeye bakarak, "Pitts. Talihsiz bir isim. Ayağa kalkın Bay Pitts."

Pitts ayağa kalktı.

"Kitabınızın 542. sayfasını açın Bay Pitts ve bize şiirin ilk dörtlüğünü okuyun."

Pitts, kitabının sayfalarını çevirdi. "Bakirelere, Zamanı İyi Değerlendirsinler Diye... Bunu mu?"

"Evet, onu" dedi Keaîing. Sınıftakiler yüksek sesle güldüler.

"Peki, efendim" dedi Pitts. Genzini temizledi.

"Topla gül goncalarını toplayabilirken,

Zaman uçup gidiyor.

Bugün sana gülümseyen çiçekler

Yarın soluveriyor"

Pitts durdu.

"Topla gül goncalarını toplayabilirken" diye tekrarladı Keating. "Bu duygu için kullanılan Latince terim Carpe Diem'dir. Herkes bunun anlamını biliyor mu?"

"Carpe Diem" dedi, Latincede çok başarılı olan Meeks, "günü yaşa demektir."

"Çok güzel, Bay..?"

"Meeks."

"Günü yaşa" diye tekrarladı Keating. "İair bu dizeleri neden yazmış?"

"Çünkü acelesi varmış!" diye seslendi bir öğrenci arka taraftan. Diğerleri gülüştüler.

"Hayır, hayır, hayır! Yazmış, çünkü hepimiz solucanlara yemiz, çocuklar!" diye bağırdı Keating. "Çünkü hepimiz sınırlı sayıda ilkbahar, yaz ve sonbahar'yaşayacağız! İnanması güç, ama bir gün hepimiz soluk alıp vermez olacağız, soğuyacağız ve öleceğiz!" Söylediklerinin etkisini artırmak istercesine bir an durdu. "Ayağa kalkın" dedi, "ve altmış ya da yetmiş yıl önce bu okulda okuyan oğlanların suratlarına dikkatle bakın. Korkmayın, gidip bakın."

Oğlanlar ayağa kalkıp onur salonunun duvarlarında asılı sınıf resimlerine doğru yürüdüler. Geçmişten kendilerine bakan genç adamların yüzlerini incelediler.

"Sizden bir farkları yok, değil mi? Tıpkı sizde olduğu gibi, onların da gözlerinde umut var. Onlar da başlarına çok güzel şeylerin geleceğine inanıyorlar, tıpkı birçoğunuzun inandığı gibi. Peki o gülümsemeler nerede şimdi? O umutlara ne oldu?"

Oğlanlar fotoğraflara bakıyorlardı; yüzlerinde ciddi ve düşünceli bir ifade vardı. Keating sınıfta dolaşıyor, sırayla fotoğrafları işaret ediyordu.

"Çoğu aslında hayatını biraz olsun kendi istediği hale getirebilecek durumdayken, bunu yapmak için iş işten geçinceye kadar beklemedi mi? Başarı denen tanrıyı kovalarken, gençlik düşlerini feda etmedi mi? Bu adamların birçoğu, yabani çiçeklere gübre oldu. Ancak, çok yakından bakarsanız çocuklar, onların fısıldadıklarını duyabilirsiniz. Haydi, yaklaşın, Eğilin. Duyabiliyor musunuz?"

Oğlanlar hiç ses çıkarmıyorlardı. Bazıları tereddüt ederek fotoğraflara doğru eğildi. "Carpe Diem" diye fısıldadı Keating, yüksek sesle: "Günü yaşayın. Hayatlarınızı olağanüstü kılın."

Todd, Neil, Knox, Charlie, Cameron, Meeks, Pitts ve diğerleri duvarlardaki resimleri inceliyorlardı. Dalıp gitmişlerdi. Düşüncelerini, münasebetsiz zil böldü.

"Esrarengiz" dedi Pitts, kitaplarını toplarken.

"Ama farklı" dedi Neil, düşünceli bir tavırla.

"Ürkütücü" diye ekledi Knox, hafifçe ürpererek salondan çıkarken.

"Sizce bizi bunlardan sınav yapar mı?" diye sordu Cameron. Kafası karışmış gibiydi.

"Yapma, Cameron!" diye güldü Charlie. "Hiçbir şey anlamadın mı?"

BEŞİNCİ BÖLÜM

Öğle yemeğinden sonra, seçmeli beden eğitimi dersi için spor salonunda toplandılar.

"Evet" diye bağırdı beden eğitimi öğretmeni, bu vücutları bir şekle sokacağız. Salonun çevresinde koşmaya başlayın. Her turda dönüp nabzınızı kontrol edin. Eğer nabzınız atmıyorsa bana gelin."

Oğlanlar homurdanarak kocaman salonun çevresinde koşmaya başladılar. Öğretmen kendi kendine güldü ve gidip duvara yaslanarak öğrencilerini gözlemeye koyuldu.

"Hastings, kıpırda. Sendeki yağların birazını eritmemiz lazım" diye seslendi oğlanlardan birine. "Nabzını kontrol et."

"İyi koşuyorsun, Overstreet!" diye bağırdı. "İyi tempo tutturdun." Knox gülümsedi ve Öğretmeninin yanından geçerken el salladı.

Hiçbiri bütün bir ders boyunca koşabileceğini düşünmemişti. Dersin sonunda kendi kendilerine şaştılar.

"Ölmek üzereyim!" diyerek yutkundu Pitts; dersten sonra duşun altında dikiliyordu. "Bu adam askeri okuldan filan geldi herhalde!"

"Haydi, Pitts, bu kadar hareket iyi gelir sana" diyerek güldü Cameron.

"Sana göre hava hoş" diye bağırdı Pitts. "Adam seni rezil etmedi tabii." O sırada beden eğitimi hocası içeri girip neler olup bittiğini kontrol etmek için duşların arasında dolaşmaya başlayınca, Pitts yüzünü duvara döndü.

"Çalışma grubu toplamaya ne dersiniz?" diye sordu Meeks, duştan sonra. "Akşam yemeğinden sonra."

"Harika! Benim için çok iyi olur" dediler oğlanlardan birkaçı.

"Sabunu yerden al, Harrison!" diye seslendi beden eğitimi öğretmeni. Sonra başka bir oğlanı işaret etti. "Sen, oradaki! Haydi kurulan artık!"

"Üzgünüm, Meeks, ben gelemem" dedi Knox. "Bu akşam Danburry'lerin evine yemeğe gitmem gerek."

"Danburry'ler de kim?" diye sordu Pitts.

"Vay be! Okulun önemli mezunlarındandır!" diye ıslık çaldı Cameron. "Bunu nasıl ayarladın?"

Knox omuz silkti. "Kendileri babamın dostları. Doksan yaşlarında filan olmalılar."

"Olsun" dedi Neil gülerek. "Her şey buradaki ne idüğü belirsiz etten iyidir."

"Bundan eminim!" diyerek onayladı Charlie.

Oğlanlar giyinmişlerdi; beden eğitimi giysilerini dolaplara tıkıp dışarı çıktılar. Todd bankta sessizce oturuyor, yavaş yavaş çorabını giyiyordu.

"Bu kadar dalma, boğulursun" diyerek güldü Neil, Todd'un yanma otururken: "Ne düşünüyorsun?"

"Hiç, öylesine düşünüyordum işte" dedi Todd, kafasını sallayarak.

"Çalışma grubuna katılmak ister misin?" "Teşekkürler, ama... Ben tarih çalışsam daha iyi olacak." Todd: diyerek gülümsedi.

"Sen bilirsin. Dilediğin zaman fikrini değiştirebilirsin" diye karşılık verdi Neil. Kitaplarını toplayıp spor salonundan çıktı. Todd onun arkasından baktı, sonra yine gözlerini boşluğa dikti. Ayakkabılarını giydi, kitaplarını aldı ve ağır adımlarla yatakhaneye doğru yürümeye başladı.

Todd uzakta, geniş bir alana yayılmış kampusun etrafını çevreleyen yemyeşil ağaçların ardında, batmaya yüz tutmuş kızıl güneşi gördü. "Aslında ne kadar büyük, ama burada ne kadar küçük" diyerek içini çekti ve çevresine bakındı.

Yatakhanede koridor boyunca karşılaştığı çocuklara gülümsedi; ama odasına doğru hızlı adımlarla yürüdü ve kapıyı çabucak kapattı. Kitaplarını masaya bırakıp yeniden yüksek sesle içini çekti ve oturdu.

"Yapmam gereken bu kadar çok ödev olduğuna inanamıyorum" dedi, kitap yığınını karıştırırken. Tarih kitabım açtı, bir defter çıkardı ve tertemiz olan ilk sayfaya baktı. Farkında bile olmadan, GÜNÜ YAŞA yazdı, iri, siyah harflerle.

"Günü yaşa mı?" diye sordu kendi kendine yüksek sesle. "Nasıl?" Yine içini çekti; sayfayı koparıp çöp sepetine fırlattı. Tarih kitabından bir sayfa çevirip okumaya başladı.

"Hazır mısın, Overstreet" diye sordu Dr. Hager; onur salonu'na doğru yürürken.

Knox Overstreet yine orada dikilmiş, eski Welton öğrencilerinin fotoğraflarını inceliyordu.

"Evet, efendim. Teşekkür ederim efendim" diye cevap verdi, Dr. Hager'ın peşinden binanın önüne park etmiş arabaya doğru giderken. Vermont sonbaharının değişen renkleri karanlığa yenik düşmek üzereydi. "Renkler değişirken ne kadar güzel oluyor, değil mi, Bay Hager?" dedi Knox coşkuyla.

"Renkler mi? Ah, evet" diye mırıldandı Hager, arabayı seçkin Danburry ailesinin yaşadığı kocaman konağa doğru sürüyordu.

"Beni getirdiğiniz için teşekkür ederim" diyerek gülümsedi Knox: "Danburry'ler dönüşte beni okula bırakacaklarını söylediler."

"En geç dokuzda okulda ol" dedi yaşlı öğretmen ciddi bir tavırla.

"Peki efendim." Knox döndü ve geniş, beyaz, gösterişli evin kapısına doğru yürüyüp zili çaldı. Kendisinden belki biraz büyük, çok güzel bir kız açtı kapıyı. Kızın üzerinde kısa, beyaz bir tenis eteği vardı.

"Selam" dedi gülümseyerek. Işıltılı mavi gözlerinde yumuşacık bir ifade vardı.

Knox tereddüt etti, şaşkınlıktan konuşamıyordu. "Ah,... selam" diyebildi sonunda.

"Chet'i görmeye mi geldin?" diye sordu kız.

Knox bir an ona baktı, gözlerini onun düzgün vücudundan alamıyordu bir türlü.

"Chet?" diye tekrarladı kız, gülerek: "Chet'i görmeye mi geldin?"

"Bayan Danburry?" diye kekeledi Knox. O sırada kızın arkasında orta yaşlı bir kadın belirdi.

"Knox" diyerek gülümsedi Janette Danburry. Kız arkasını dönüp yüksek merdivenlere yönelmişti. "İçeri gel. Biz de seni bekliyorduk."

Knox, Bayan Danburry'nin arkasından içeri girdi. Bir yandan da gözleriyle, basamakları ikişer ikişer tırmanan kızı takip ediyordu.

Bayan Danburry, büyük, duvarları ahşap bir kütüphaneye girdi. "Joe" dedi, kırk yaşlarındaki, çok şık giyimli adama. "Bu, Knox."

Joe, başını kaldırıp baktı ve sıcak bir tavırla gülümsedi. "Knox, seni gördüğüme sevindim. İçeri gel. Ben Joe Danburry."

"Tanıştığımıza sevindim" diyerek gülümsedi Knox, dönüp merdivenlere bakmamaya çalışıyordu.

"Babana çok benziyorsun. O nasıl?" diye sordu Joe, Knox'a bir bardak soda uzatırken.

"İyi" diyerek başını salladı Knox. "Geçenlerde büyük bir dava aldı."

"Senin ileride ne olacağını tahmin edebiliyorum. Babanın yolundan gideceksin, değil mi?" diyerek güldü Joe. "Kızımız Virginia ile tanıştın mı?"

"Ah, o sizin kızınız mıydı?" diye sordu Knox coşkuyla, parmağıyla merdivenleri işaret ederek.

"Virgina, Knox'a merhaba desene" dedi Bayan Danburry, odanın öbür tarafında oturduğu yerden kalkan, on beş yaşlarındaki sevimli, ama pek güzel olmayan kıza. Kızın kitaplarıyla düzgün bir elyazısının süslediği kâğıtları yere yayılmıştı.

"Ben Ginny" dedi kız Khox'a dönerek. "Selam." Utangaç bir tavırla gülümsedi.

"Merhaba." Knox, Ginny'ye şöyle bir baktıktan sonra, gözlerini yeniden merdivenlere çevirdi. Bakışları, yukarıda durduğunu fark ettiği sütun gibi bacaklara kenetlenip kalmıştı sanki. Birden o yönden gelen bir kıkırdama duydu ve ne yapacağını bilemeyerek Ginny'ye döndü.

"Otur, otur" dedi Bay Danburry, rahat görünümlü, deri bir koltuğu işaret ederek. "Baban sana birlikte aldığımız davadan söz etti mi?"

"Efendim?" dedi Knox dalgın bir tavırla. Tenis eteği giymiş olan kız, yanında uzun boylu, atletik vücutlu genç bir adamla merdivenlerden iniyordu.

"Sana olanları anlatmadı mı?" diyerek güldü Bay Danburry.

"İey, hayır" dedi Knox, gözlerini kızdan alamıyordu. Çift odaya girdiğinde, Bay Danburry öyküyü anlatmaya başlamıştı.

"Çok zor durumdaydık" dedi. "Hayatımın en büyük davasını kaybettiğimden emindim. Sonra baban bana geldi ve bir çözüm yolu bulabileceğini söyledi. Bir tek koşulu vardı.

Müvekkilden gelecek bütün parayı o alacaktı. Şeytanın oğlu!" Bay Danburry dizine vurdu. "Ne yaptım, biliyor musun?"

"Hı?" dedi Knox.

"Parayı almasına izin verdim!" diye kükredi Bay Danburry. "O kadar çaresizdim ki, babanın bütün parayı almasına izin verdim!" Knox, yalancıktan gülmeye başladı;

Bay Danburry'nin isterik kahkahasına eşlik etmeye çalışıyordu. Bu arada gözleriyle, eşikte duran çifti takip etmeye de devam ediyordu.

"Baba, Buick'i alabilir miyim?" diye sordu genç adam.

"Senin arabana ne oldu?" dedi Joe. "Chet, kibarlık nedir bilmez misin sen?" Knox, bunlar benim oğlum Chet ve kız arkadaşı Chris Noel. Bu da Knox Overstreet"

"Biz tanıştık sayılır" dedi Knox, Chris'e bakarak.

"Evet" diye karşılık verdi Chris, gülümsüyordu.

"Selam" dedi Chet, son derece ilgisiz bir tavırla.

Bayan Danburry ayağa kalktı. "Ben gidip yemekle ilgileneyim izin verirseniz."

"Haydi baba, neden bunu mesele haline getiriyorsun?"

"Çünkü sana bir spor araba aldım, ama sen nedense sürekli benim arabamı istemeye başladın."

"Chris'in annesi, biz büyük bir arabaya bindiğimizde kendini daha güvende hissediyormuş. Değil mi, Chris?" Chet'in yüzünde hain bir gülümseme vardı. Chris kızardı.

"Sorun değil, Chet" dedi.

"Hayır efendim, sorun işte. Haydi baba..."

Joe Danburry odadan çıktı; Chet de onun peşinden gitti, yalvarıyordu. "Haydi, baba. Bu gece Buick'i kullanmayacaksın nasıl olsa, öyle değil mi? Almamda ne sakınca var o zaman?"

Tartışma koridorda devam ederken, Knox, Ginny ve Chris ne yapacaklarını bilmez halde dikiliyorlardı.

"E, şey, hangi okula gidiyorsun?" diye sordu Knox.

"Ridgeway Lisesi'ne" dedi Chris. "Henley Hail nasıl, Ginny?"

"Fena değil" dedi Ginny kısaca.

"Henley Hail sizin kardeş okulunuz, değil mi?" diye sordu Chris, Knox'a bakarak. "Öyle sayılır." "Ginny, Henley Hall'un tiyatro oyununa katılacak mısm?" diye sordu Chris. Knox'a döndü. "Bir Yaz Gecesi Rüyasi'nı sergileyeceklermiş."

"Belki" diyerek omuz silkti Ginny.

"Chet'le nasıl tanıştınız?" diye sordu Knox, Chris'e. İki kız ona baktılar. "İey, yani..." diye kekeledi Knox.

"Chet, Ridgeway futbol takımında oynuyor, ben de amigoların başıyım" diye açıkladı Chris. "Daha önce Welton'a devarn ediyordu, ama oradan atıldı." Ginny'ye baktı. "Bence oyunda yer almalısın Ginny, çok başarılı olacağından eminim."

Ginny utanarak yere baktı, o sırada Chet kapıya gelmişti. "Chris/' diyerek gülümsedi, "zafer bizim. Haydi gidelim."

"Seninle tanıştığıma sevindim, Knox" diyerek gülümsedi Chris dışarı çıkarken. Chet'le el ele tutuşmuşlardı. "Hoşça kal, Gin."

"Ben de seninle tanıştığıma sevindim Chris," diyebildi Knox güçlükle.

"Yemek hazır olana kadar oturalım istersen" diye önerdi Ginny. Uzun bir sessizlik oldu. "Chet, Buick'i sırf bir yere rahatça park edebilmek için istedi." Ginny kızardı. Söyleyecek daha iyi bir şey bulamamıştı.

Knox, pencereden Chris'Ie Chet'in Buick'e binip öpüşmelerini izledi. Uzun, ateşli bir öpücüktü bu. O an kıskançlıktan kalbinin sıkıştığını hissetti.

İki saat sonra, Knox, adeta sendeleyerek, yatal hane lobisinden içeri girdi. Neil, Cameron, Meeks, Charlie ve Pitts oturmuş, matematik çalışıyorlardı. Daha doğrusu, diğerleri çalışırken, Pitts ve Meeks, küçük bir radyoyu monte etmeye uğraşıyorlardı. Knox bir koltuğa çöktü.

"Yemek nasıldı?" diye sordu Charlie. "Çatlayacak gibi görünüyorsun. Neler ikram ettiler, Ne idüğü belirsiz Welton Eti mi?"

"Berbattı" diye sızlandı Knox. "Korkunçtu. Hayatımda gördüğüm en güzel kızla karşılaştım!"

Neil oturduğu yerden fırlayıp Knox'un yanma koştu. "Sen delirdin mi? Bunun neresi kötü?"

"Kötü, çünkü kız bir anlamda Chet Danburry'nin nişanlısı sayılır. Rezil herifin teki Chet!" diye homurdandı Knox.

"Çok kötü" dedi Pitts.

"Çok kötü mü? Çok kötü filan değil! Tam bir trajedi bu!"

Knox bağırdı: "İşe yaramaz herifin tekine âşık olmak zorunda mıydı sanki?"

"Bütün güzel kızları işe yaramaz herifler kapıyor zaten" dedi Pitts ciddi ciddi. "Bunu biliyorsun. O kızı unut. Trigonometri kitabını çıkar ve on ikinci problemi çöz."

"Unutamam, Pitts. Matematiği filan düşünecek halim de yok şimdi!"

"Bal gibi düşünebilirsin. Tanjant durumuna düştüğüne göre, trigonometrinin içine girmişsin bile!" Meeks yüksek sesle güldü.

"Of, Meeks, çok kötü bir espriydi" dedi Cameron, başını sallayarak.

Meeks aptal aptal güldü: "Ben zekice bir espri olduğunu düşünmüştüm."

Knox, odayı arşınlamaktan vazgeçip arkadaşlarına döndü. "Gerçekten onu unutmam gerektiğini mi düşünüyorsunuz?"

"Başka seçeneğin var mı?" dedi Pitts.

Knox, Pitts'in önünde sanki evlenme teklif eder gibi diz çöktü. "Sadece sen" dedi, abartılı bir biçimde içini çekerek, "bir tek sen varsın."

Pitts onu itti. Knox kendini bir iskemleye attı. Diğerleri de yeniden matematik çalışmaya başladılar.

"Bu gecelik bu kadar yeter" dedi Meeks, çalışma grubundakilere. "Hiç merak etmeyin, yarın daha fazla ödevimiz olacak."

"Baksanıza, Todd nerelerde?" diye sordu Cameron, kitaplarını toplarken.

"Tarih çalışmak istediğini söyledi," dedi Neil.

"Haydi, Knox" dedi Cameron. "Bu aşk seni öldürmez, korkma. Hem belki onun aşkını kazanmanın bir yolunu bulursun. Unutma, günü yaşamak gerek!"

Knox gülümsedi, oturduğu kanepeden kalktı ve diğerlerinin peşinden odasına doğru yürüdü.

Ertesi sabah, John Keating, masasının yanında bir iskemleye oturdu. Oldukça ciddi ve sessiz görünüyordu.

"Çocuklar" dedi, ders zili çalınca, "Pritchard kitabınızın sayfa 21'deki gîriş bölümünü açın. Bay Perry..." Neil'i işaret etti. "Rica etsem 'Şiiri Anlamak' başlıklı önsözün ilk paragrafını yüksek sesle okur musunuz?"

Sınıftakiler, kitapta metni buldular ve oturdukları yerde dikleşerek, Neil okurken takip etmeye başladılar. "Şiiri Anlamak, Dr, J. Evan Pritchard. Şiiri tam anlamıyla anlayabilmek için, önce ölçüsünü, uyağını ve mecazlarını iyi kavramak, sonra iki soru sormalıyız: 1. Şiirin amacı ifade edilirken ne kadar sanatsal bir dil kullanılmış? 2. Bu amaç ne kadar önemli? Birinci soru şiirin mükemmelliğini, ikinci soru önemini Ölçüyor. Bu sorulara yanıt bulunduktan sonra, şiirin başarısına karar vermek hiç de zor değil. Eğer şiirin mükemmellik puanı bir grafiğin yatay, önemi ise dikey çizgisinde gösterilirse, toplam alanı hesaplayarak şiirin başarısını ölçebiliriz. Byron yatay çizgide yüksek, ancak dikey çizgide ortalama bir puan alabilir. Diğer yanda, Shakespeare'in bir sonesi, hem yatay hem de dikey çizgide yüksek puan alarak büyük bir alanı kaplayacak, bu da bize şiirin gerçekten çok başarılı olduğunu gösterecektir."

Neil okurken, Keating ayağa kalktı ve tahtaya gitti. Bir grafik çizerek, Shakespeare'in sonesinin Byron'un şiirinden nasıl daha üstün olabileceğini çizgiler ve taramalarla gösterdi.

Neil okumaya devam etti. "Bu kitapta şiiri incelerken, bu ölçme yöntemini kullanmalısınız. Böylece şiiri daha iyi değerlendirebilir hale geleceksiniz; bu da şiiri daha çok sevmenizi ve daha iyi anlamanızı sağlayacaktır."

Neil durdu. Keating, sınıftakilerin dinlediklerini iyice sindirebilmeleri için bir süre bekledi. Sonra genzini temizledi ve ürkütücü bir çığlık attı. "AAAHHHHHHHH!" diye bağırdı. "İğrenç! Rezalet! Pislik! Kitaplarınızdan çıkarıp atın bunu! Haydi, bütün sayfayı yırtın! Bu çöpün ait olduğu yere gitmesini istiyorum!"

Çöp kutusunu kapıp sıraların arasında dolaşmaya başladı. Durup her öğrencinin kitaptan kopardığı sayfayı kutuya atmasını bekliyordu. Bütün sınıf kahkahalar atıyordu.

"İyi koparın!" diye uyardı onları Keating. "Bir parçası bile kalmasın! Dr. Evan Pritchard, rezil bir adamsınız siz!" Kahkahalar öylesine artmıştı ki, koridorun öbür ucunda bulunan İskoç Latince öğretmeni Bay McAllister neler olduğunu merak etti. Sınıfından çıkıp gelerek kapı camından içeri baktı ve oğlanların kitaplarındaki sayfalan yırtAr tıklarını gördü. Neye uğradığını şaşırarak kapıyı açtı ve Keating'in sınıfına daldı.

"Burada neler..." diye söze başladı McAllister, ama sonra birden elinde çöp kutusuyla duran Keating'i fark etti. "Özür  dilerim, Bay Keating, sizi görmedim" dedi. Utanarak arkasını dönüp çıktı ve kapıyı arkasından yavaşça kapattı.

Keating kasılarak sınıfın arka tarafına yürüdü, çöp kutusunu yere koydu ve içine zıpladı. Sınıftakiler yüksek sesle güldüler. Keating'in gözlerinde alevler dans ediyordu.

Sonra birkaç kez çöplerin üzerinde tepindi, tekrar dışarı zıpladı ve kutuya bir tekme savurdu.

"İşte bu savaştır, çocuklar!" diye bağırdı. "Savaş! Sizler kritik bir dönemeçte olan ruhlarsınız. Ya akademik hoi poloi'nin baskısına yenik düşeceksiniz ve meyveler daha dalındayken ölecek ya da bireyler olarak zafer kazanacaksınız."

"Korkmayın, bu okulun sizden benim dersimde öğrenmenizi istediklerini öğreneceksiniz. Ancak eğer ben işimi doğru dürüst yaparsam, bundan çok daha fazlasını da öğrenebilirsiniz, örneğin dile ve sözcüklere lezzet katmayı öğrenebilirsiniz; çünkü kim ne derse desin, sözcükler ve fikirler dünyayı değiştirebilecek güce sahiptir. Biraz önce hoi polloi terimini kullandım. Bunun ne anlama geldiğini bilen var mı?"

Meeks elini kaldırdı. "Hoi polloi 'sürü anlamına gelmiyor mu?"

"Kesinlikle doğru, Meeks" dedi Keating. "Sürünün Yunancası. Ancak kullanırken dikkatli olun bence. Yoksa siz de hoi polloi'nin bir parçası oluverirsiniz."

Keating sırıtarak sınıfın arka tarafına doğru yürüdü. "Şimdi Bay Pitts on dokuzuncu yüzyıl edebiyatının işletme ya da tıp fakültesiyle hiç ilgisinin olmadığını düşünüyordur belki. Belki de uyakları ve ölçüyü öğrenip sonra sessizce hayattaki asıl hedeflerimize ulaşmak için gösterdiğimiz çabalara dönmemiz gerektiğini düşünüyordur."

Pitts gülümseyerek başını salladı. "Kim, ben mi?" diye sordu.

Keating arkasındaki duvara bir yumruk attı. Ses, davul sesi gibi yankılandı. Bütün sınıf sıçrayarak arkaya döndü. "İşte" diye fısıldadı Keating meydan okur gibi bir tavırla. "Diyorum ya, saçmalık! İnsan, insan ırkının bir üyesi olduğu için şiir okur ve insan ırkı tutkuyla doludur! Tıp, hukuk, bankacılık, bunlar hayatı devam ettirmek için gerekli. Ama şiir, aşk, sevgi, güzellik? Bunlar da bizim yaşama nedenlerimiz!

"Size Whitman'm bir şiirini okuyorum:

"Ah ben! Ah hayat!'

Durmadan tekrarlayan sorulara,

Sadakatsizlerle dolu bitmek bilmeyen trenlere,

Aptallarla dolu şehirlere,

Ne olmalı cevabım?

Ah ben! Ah yaşam!

Yanıt:

Buradasın işte.

Hayat ve kimlik devam ediyor

Güçlü oyun devam ediyor

Belki sen de katılırsın bir dizeyle..."

Keating durdu. Sınıf sessizdi, şiirin mesajını algılamaya çalışıyorlardı. Keating çevresine bakındı ve son iki dizeyi tekrarladı: "Güçlü oyunlar devam ediyor. Belki sen de katılırsın bir dizeyle."

Bir süre sınıfın arka tarafında sessizce dikildi. Sonra öne doğru yürüdü. Bütün gözler, onun heyecan dolu yüzünde kenetlendi. Keating gözlerini sınıfta gezdirdi. "Sizin dizeniz ne olacak?" diye sordu üzerine basa basa.

Uzun bir süre bekledi, sonra yumuşak bir sesle konuşarak gergin havayı dağıttı. "Kitaplarınızın 60. sayfasını açın. Wordsworth'un romantizm hakkında söylediklerine bakalım."

ALTINCI BÖLÜM

McAllister, öğretmenlerin yemek masasında, Keating'in yanında bir iskemle çekip oturdu. "Size katılmamda bir sakınca var mı?" diye sordu, kocaman gövdesiyle iskemleye yerleşip garsona servis açması için işaret ederken.

"Sevinirim" dedi Keating gülümseyerek.

Üzerlerinde okul ceketleriyle öğle yemeklerini yiyen öğrencilerle dolu salona baktı.

"Bugünkü dersiniz oldukça ilginçti, Bay Keating" dedi McAllister iğneleyici bir tavırla.

Keating başını kaldırıp baktı: "Sizi şaşırttıysam özür dilerim."

"Özür dilemenize gerek yok" dedi McAllister başım sallayarak. Ağzı o günkü ne idüğü belirsiz etle doluydu. "Yanlıştı, ama çok etkileyiciydi."

Keating kaşlarını kaldırdı. "Öyle mi düşünüyorsunuz?"

McAllister başını salladı. "Kesinlikle. Onları sanatçı olmaya teşvik ederek büyük bir riske giriyorsunuz, John. Bir Rembrandt, Shakespeare ya da Mozart olmadıklarını anladıklarında, bunun için sizden nefret edeceklerdir."

"Ben onları sanatçı olmaya teşvik etmiyorum, George" dedi Keating. "Anlamadığın nokta bu. Ben onları özgür düşünmeye teşvik ediyorum."

"Ah" diye güldü McAllister, on yedi yaşında özgür düşünecekler demek?"

"Böyle alaycı olabileceğinizi tahmin etmezdim" dedi Keating, çayından bir yudum alarak.

"Alaycı değilim oğlum" dedi McAllister bilmiş bilmiş. "Gerçekçiyim! Bana aptalca düşünceler yüzünden zarar görmemiş bir kalp göster, ben de sana mutlu bir insan göstereyim!" Ağzındaki lokmayı çiğnedi. "Ama derslerinizi dinlemek hoşuma gider" diye ekledi. "Keyif alacağımdan eminim."

Keating gülümsedi. "Umarım böyle hisseden tek kişi sen değilsindir" dedi, biraz ileride oturan, kendi sınıfından öğrencilere bakarak.

Neil Perry hızlı adımlarla yemek salonuna girip oturunca, bütün arkadaşları ona baktı.

"Buna inanamayacaksınız!" dedi Neil, soluk soluğa. "Kütüphanede onun lise yıllığını buldum!" Öğretmenler masasında, McAUister'la hararetli bir sohbete dalmış görünen Keating'e baktı. Yıllığı açıp okudu. "Futbol takımının kaptanı, yıllığın editörü, geleceğin Cambridge öğrencisi. Her şeyi yapabilecek bir adam. Çapkın. Ölü Ozanlar Derneği üyesi."

Diğerleri yıllığı kapmaya çalıştılar. "Çapkın ha!" diyerek güldü Charlie. "Demek Bay K. Saman altından su yürütüyormuş."

"Ölü Ozanlar Derneği nedir?" diye sordu Knox, Keating'in sınıfına ait eski fotoğrafların bulunduğu sayfaları çevirirken.

"Yıllıkta grup resmi var mı?" diye sordu Meeks.

"Yok" diye karşılık verdi Neil. "O grup hakkında başka hiçbir bilgi yok."

Neil yıllığı karıştırmaya devam ederken, Charlie onun bacağını tekmeledi. "Nolan," diye tısladı. Müdür onlara yaklaşırken, Neil yıllığı masanın altından Cameron'a geçirdi. Cameron da hemen onlara soran gözlerle bakan Todd'a verdi.

"Derslerden memnun musunuz, Bay Perry?" diye sordu Nolan, masanın başında durarak.

"Evet, efendim, çok memnunuz" dedi Neil.

"Peki ya Bay Keating'den? Onu ilginç buldunuz mu, çocuklar?"

"Evet efendim," dedi Charlie. "Biz de tam bundan söz ediyorduk."

"Güzel" dedi Nolan. "Aramıza katıldığı için çok heyecanlıyız. Biliyorsunuz, kendisi Rhodes bursunu almıştı."

Masadakiler gülümseyerek başlarını salladılar.

Nolan başka bir masaya geçti. Todd, yıllığı masanın altından çıkardı ve bir yandan yemeğini bitirirken bir yandan da sayfalarım çevirmeye başladı.

"Yıllığı geri götürmem gerek" dedi Neil, Todd'a dışarı Çıkmak için kalktıklarında.

"Neden aldın bu yıllığı?" diye sordu Todd, tereddüt ederek.

"Biraz araştırma yapmak için." Neil keyifle gülümsedi.

Derslerden sonra, Neil, Charlie, Meeks, Pitts, Cameron ve

Todd hep birlikte yatakhaneye yöneldiler. Birden, uzennde spor ceketi ve'atkısı, kucağında bir yığm kitapla Çimenlikte yürümekte olan Bay Keating'i fark ettiler.

"Bay Keating!" diye seslendi Neil onun arkasından.

"Efendim! Hey Reis! Bizim Reis!"

Keating durup çocukların ona yetişmesini bekledi.

"Ölü Ozanlar Derneği nedir efendim?" diye sordu Neil.

Bir an için Keating'in yüzü kızardı.

"Eski bir yıllığı karıştırıyordum da" diye açıkladı Neil.

"Araştırma yapmaktan kimseye zarar gelmez" dedi Keating, kendini toplayarak.

Çocuklar onun daha fazla şey söylemesini bekliyorlar di. "Nedir peki?" diye üsteledi Neil.

Keating, kimsenin onları izlemediğinden emin olmak için etrafına bakındı. "Gizli bir dernek" dedi, neredeyse fısıldayarak. "Yeni yönetimin bu konuya nasıl bakacağını bilmiyorum, ama tepkilerinin olumlu olacağından kuşkuluyum." Gözleriyle kampusu taradı. Çocuklar nefeslerini tutmuş, bekliyorlardı. "Sır tutabilir misiniz?" diye sordu Keating onlara. Büyük bir ciddiyetle başlarım salladılar. "Ölü Ozanlar, hayatı iliğine kadar özümsemeyi amaçlayan bir dernekti. Bu deyim Thoreau'ya aitti ve her toplantıda tekrarlanıyordu" diye açıkladı Keating. "Küçük bir gruptuk. Bir mağarada toplanıyor, sırayla Shelley, Thoreau, Whitman okuyorduk. Kendi dizelerimizi okuduğumuz da oluyordu. O anın büyüsüne kaptırıyorduk kendimizi." Anıları canlanan Keating'in gözleri parladı.

"Yani bir grup erkek arkadaşınızla oturup şiir mi okuyordunuz? Dernek dediğiniz bu mu?" diye sordu Knox, şaşırarak.

Keating gülümsedi. "Her iki cins de katdabiliyordu, Bay Overstreet. Hem biz şiirleri öylesine okuyup geçmiyorduk; dizeler dilimizden bal gibi damlıyordu sanki. Kadınlar kendinden geçiyordu, ruhlar uçuyordu, tanrılar yaratılıyordu, beyler."

Çocuklar bir süre hiç ses çıkarmadan dikildiler. "İsmin anlamı neydi?" diye sordu Neil. "Sadece ölü şairlerin şiirlerini mi okuyordunuz?"

"Her türlü şiir kabulümüzdü, Bay Perry. İsmin anlamı ise şuydu: Derneğe katılabilmek için ölü olmak gerekiyordu."

"Ne?" dediler çocuklar hep bir ağızdan.

"Yaşayanlar adaydı yalnızca. Üyeliğe tam anlamıyla kabul edilebilmek için, ömür boyu süren çıraklık döneminden geçmek gerekiyordu. Ben bile hâlâ küçük bir adayım."

Çocuklar şaşkınlıkla birbirlerine baktılar.

"Son toplantı en az on beş yıl önce yapılmış olmalı" dedi Keating. Bir kez daha, kimsenin kendilerini izlemediğinden emin olmak için çevresine bakındı. Sonra hızla dönüp uzaklaştı.

"Ben bu gece gidelim derim" dedi Neil, heyecanla,

Keating gözden kaybolur kaybolmaz. "Herkes geliyor mu?"

"Sözünü ettiği mağara nerede acaba?" diye sordu Pitts.

"Nehrin öbür tarafında. Ben nerede olduğunu biliyorum sanırım."

"Çok uzak ama" dedi Pitts.

"Bana sıkıcı geliyo," dedi Cameron.

"Gelme o zaman," diye terslendi Charlie.

"Yakalanırsak kaç eksi puan alırız sence?" diye sordu, Cameron Charlie'ye.

"Gelme o zaman!" dedi Charlie. "Lütfen!"

Cameron pes etti. "Ben dikkatli olmamız gerektiğini söylemeye çalışıyorum. Yakalanmamak zorundayız."

"Biz de burada oyun oynamıyoruz, Sherlock" dedi Charlie alaycı bir tavırla.

"Kimler geliyor?" diye sordu Neil, tartışmayı sona erdirmek istercesine.

"Ben geliyorum" diye atıldı Charlie.

"Ben de" dedi Cameron.

Neil Knox, Pitts ve Meeks'e baktı. Pitts tereddüt etti.

"Şey..."

"Of, haydi Pitts" dedi Charlie.

"Pitts'in notları pek iyi değil, Charlie" dedi Meeks, arkadaşını savunarak.

"O zaman ona yardım et, Meeks" diye önerdi Neil.

"Nedir bu, gece yarısı çalışma grubu mu?" Pitts hâlâ emin değildi.

"Unut gitsin, Pitts" dedi Neil. "Geliyorsun. Meeks, senin de mi notların kötü?" Herkes güldü.

"Tamam" dedi Meeks. "Ben her şeyi bir kez denerim."

"Seks dışında," diye güldü Charlie. "Değil mi, ihtiyar dostum?"

Meeks kızardı. Diğerleri gülerek onun çevresinde zıplıyorlardı.

"Dikkatli olduğumuz sürece ben varım" dedi Cameron.

"Knox?" diye devam etti Charlie.

"Bilmiyorum," dedi Knox. "Emin değilim."

"Haydi" diye cesaretlendirdi onu Charlie. "Böylece Chris'i daha kolay elde edersin belki."

"Öyle mi?" Knox şüpheyle baktı. "Nereden biliyorsun?"

"Keating kadınların kendinden geçtiğini söyledi, duymadın mı?"

"İyi ama neden?" Knox hâlâ pek bir şey anlamamıştı.

Grup dağılmaya başladı. Knox, Charlie'nin peşinden yatakhaneye doğru yürüdü.

"Neden kendilerinden geçiyorlarmış, Charlie? Söylesene, neden kendilerinden geçiyorlarmış?" Uzaktan, öğrencileri akşam yemeğine çağıran zilin sesi duyulunca, Knox'un sorusu cevapsız kaldı.

Akşam yemeğinden sonra, Neil ve Todd çalışma salonuna gittiler ve birlikte bir masaya oturdular.

"Dinle" dedi Neil oda arkadaşına kısık bir sesle. "Seni bir dernek toplantısına davet ediyorum."

Neil, hiç kimsenin Todd'a onlara katılıp katılmayacağını sormadığını fark etmişti. "Herkesin her zaman seni düşünmesini beklememelisin. Kimse seni tanımıyor henüz. Sen de hiç kimseyle konuşmuyorsun!"

"Teşekkürler" dedi Todd. "Ama sorun bu değil."

"Ne peki?"

"Ben ben gelmek istemiyorum" diye kekeledi Todd.

"Ama neden?" diye sordu Neil. "Keating söylediklerini anlamıyor musun? Bu konuda bir şeyler yapmak istemiyor musun?" Neil, kendilerine şüpheli gözlerle bakan okutmanı görünce, aceleyle kitabının sayfasını çevirdi.

Evet" dedi Todd, okutman onları duyamayacak kadar uzaklaşınca. "Ama..."

"Ama ne, Todd? Söylesene" diye üsteledi Neil. Todd başını

eğdi. "Ben okumak istemiyorum."

"Ne?" Neil ona şaşkınlıkla baktı.

"Keating herkesin sırayla okuduğunu söyledi" dedi Todd. "Ben bunu yapmak istemiyorum."

"Tanrım, senin bir sorunun var, değil mi?" Neil başını salladı. "Okumak bir insana neden acı verir kî? Mesele başka değil mi? Sen kendini ifade etmekte sıkıntı çekiyorsun?"

"Neil, bunu açıklayamam." Todd kızarmıştı. "Yapmak istemiyorum, o kadar."

Neil, Todd'a bakarak kâğıtlarını öfkeyle karıştırdı. Sonra aklına bir şey geldi. "Peki okumak zorunda kalmazsan?" diye önerdi. "Gelip sadece dinlersen?"

"Ama işleyiş böyle değil ki" dedi Todd. "Derneğe katılırsam, diğerleri benim de okumamı isteyeceklerdir."

"Biliyorum, ama ya bunu yapmak zorunda olmadığını söylerlerse?"

"Yani onlara sormalı mıyım?" Todd iyice kızarmıştı. "Neil, bu utanç verici."

"Hayır, değil" dedi Neil, ayağa fırlayarak. "Sen burada bekle."

"Neil" diye seslendi Todd. Okutman ona dönüp azarlar gibi baktı.

Neil gitmişti bile. Todd, üzüntüyle yerine oturdu, tarih kitabını açtı ve notlar almaya başladı.

YEDİNCİ BÖLÜM

Yatakhanenin koridorunda her gece yatma saatinden önce yaşanan karmaşa sürüp giderken, Neil, Charlie ve Knox'a alçak sesle bir şeyler anlatıyordu. Koridorda pijamalarını giymiş, bir kolunun altında yastığını, diğerinin altında kitaplarını taşıyan oğlanlar dolaşıyordu. Neil, havlusunu omzuna attı ve Knox'un sırtını dostça yumruklayarak odasına yöneldi. Kapıdan içeri girince havluyu bir kenara attı. O sırada masasının üzerinde daha önce görmediği bir şey fark etti.

Bir an tereddüt etti, sonra, eski, yıpranmış şiir antolojisini eline aldı. Açıp baktı. Kapağın içine elyazısıyla "J. Keating" yazılmıştı. İsmin altındaki kısa yazıyı yüksek sesle okudu: "Ölü Ozanlar." Yatağına uzanıp eski kitabın ince san sayfalarını çevirmeye başladı. Bir saat boyunca okudu; koridordaki seslerin azaldığını, kapıların çarpılarak kapandığını, 'İıkların söndürülmeye başladığını bile fark etmedi neredeyse. Sonunda koridor boyunca ayaklarını sürüyerek 'olaşıp her yerin sessizliğe gömüldüğünden emin olan yurt müdürünü duyunca, Dr. Hager geçiyor, diye düşündü. Hâlâ ayakta. Dr. Hager tam Neil'in kapısının önünde durmuştu sanki.

"Sessiz" dedi Dr. Hager kafasını sallayarak. "Fazlasıyla sessiz."

Birkaç saat sonra, herkesin derin uykuda olduğundan emin olan oğlanlar, çarpık, yaşlı çınar ağacının altında toplandılar. Kışlık şapkalarını, paltolarım, eldivenlerini giymişlerdi. Bazıları, yolu bulabilmek için yanma el feneri almıştı.

"Hırrrr!" Çalıların arasından fırlayıp gelen okula ait av köpeği çocukları ürkütmüştü.

"Güzel köpekçik," dedi Pitts, birkaç bisküviyi ağzına tıkıp bir yığın bisküviyi de yere bırakırken. "Hadi gidelim," diye fısıldadı, köpeğin yemeye daldığını görünce.

"İyi düşünmüşsün, Pitts," dedi Neil, yıldızların parladığı gökyüzünün ışığında kampusu geçerlerken.

"Hava soğuk" diye yakındı Todd. Rüzgâra açık kampustan çıkmış, ürkütücü çam ormanına girmişlerdi. Mağarayı arıyorlardı. Charlie önden koşuyor, diğerleri soğukta ağır ağır ilerliyordu.

"Neredeyse geldik" dedi Knox, nehir kıyısına vardıklarında. Hep birlikte, ağaç köklerinin ve çalıların arasında bir yerde olduğunu düşündükleri mağarayı aramaya koyuldular.

"Huuuu! Beni bir ölü ozanım!" diye bağırdı Charlie, birden ortalarına atılarak. Onun nereden çıktığını anlayamamışlardı. Charlie, mağarayı bulmuştu.

"Ahh!" diye çığlık attı Meeks. "Çok komiksin, Dalton" dedi Charlie'ye, kendini biraz toparlayınca.

"İşte bu kadar, çocuklar!" diyerek gülümsedi Charlie.

"Yuvamızı bulduk!"

Oğlanlar karanlık mağaraya doluştular. İlk birkaç dakika boyunca, ateş yakmak için dal ve odun topladılar. Biraz sonra ateş canlandı ve mağaranın içi ısınmaya başladı. Herkes sessizce ayakta dikiliyordu, kutsal bir tapmaktaydılar sanki.

"Burada, Welton'da Ölü Ozanlar Derneği dönemini yeniden başlatmak için toplandık" dedi Neil, ciddi bir tavırla. "Bu toplantılar ben ve şu anda burada bulunan diğer yeni üyeler tarafından yönetilecektir. Todd Anderson, yüksek sesle şiir okumamayı tercih ettiğinden, toplantı kayıtlarını tutacaktır."

Neil bunları söylerken, Todd irkildi, ama bir şey söylemedi. Mutsuzdu, ancak karşı çıkacak durumda da değildi.

"Şimdi size dernek üyesi Henry David Thoreau'nun yazmış olduğu geleneksel açılış mesajını okuyacağım." Neil, Keating'in kendisine bıraktığı kitabı açıp okudu: "Ormana gittim, çünkü bilinçli yaşamak istiyordum." Gözleriyle metni taradı. "Derin yaşamak ve hayatı iliğine kadar özümsemek istiyordum."

"Katılıyorum!" diyerek onun sözünü kesti Charlie.

"Yaşama dair olmayan her şeyi bozguna uğratmak için" diye devam etti Neil, metni okumayı sürdürerek. "Ve ölüm vaktim geldiğinde, aslında hiç yaşamamış olduğumu keşfetmemek için." Uzun bir sessizlik oldu.

"Devam et, Overstreet" dedi Neil.

Knox ayağa kalktı. Neil ona kitabı uzattı. Knox başka bir sayfa bulup okudu. "Eğer biri. güvenle hayallerinin yönünde

güvenle ilerlerse, bir gün hiç beklemediği bir başarıyla karşılaşır."

"Evet" dedi Knox, gözleri parlıyordu. "Ben de Chris konusunda başarıya ulaşmak istiyorum!"

Charlie, kitabı Knox'tan aldı. "Haydi dostum" dedi, Knox'a bakıp suratını buruşturarak. "Bu ciddi bir şey." Genzini temizleyip okumaya başladı.

Güzel bir kızın muhteşem sevgisi,

Sadık, dürüst bir adamın sevgisi

Ve korku nedir bilmeyen bir bebeğin sevgisi.

Zamanın başlangıcından beri hep vardı.

Ama en harika sevgi,

Sevgilerin sevgisi

Anne sevgisinden bile büyük olan sevgi

Körkütük bir sarhoşun diğerine duyduğu

Sınırsız, yumuşacık ve tutkulu sevgidir.

"Yazan, anonim" diye güldü Charlie, kitabı Pitts'e uzatırken.

"Burada karım yatıyor, bırakın yatsın. Dinleniyor o şimdi... Ben de öyle!" Pitts kıkırdadı. "John Dryden, 1631-1700. O adamların mizah anlayışının olduğunu hiç düşünmemiştim" dedi.

Herkes onun yaptığı espriye gülerken, Pitts kitabı Todd'a uzattı. Todd elinde kitapla kalakaldı. Neil diğerleri fark etmeden kitabı ondan aldı.

Charlie de kitabı Neil'in elinden kapıp okumaya başladı.

Bana sevgiyi öğretmek mi?

Sen onu kendine öğret.

Bu konuda profesörüm ben.

Eğer sevgi tanrısı diye bir şey varsa,

Sevmeyi benden öğrensin.

Charlie'nin iddialı medeni cesareti karşısında diğerleri ah'lar oh'lar çekmeye başladılar. "Haydi beyler, ciddi olmamız gerek" dedi Neil.

Cameron kitabı aldı. "Bu ciddi" dedi ve okumaya başladı.

Biz müzik yaparız,

Düş dünyasında gezeriz,

Issız kıyılarda dolaşır,

Tenha nehir kıyılarında otururuz.

Yenilenler, pes edenler,

Solgun ayın aydınlattıkları.

Bizler dünyayı,

Sonsuza dek sarsacağız.

Ölümsüz müthiş besteler yaptık,

Dünyanın en büyük şehirlerini kurduk.

Bir fabldan yola çıkıp,

Bir imparatorluğun zaferini kutladık.

Bir hayali olan, keyif alanlar,

Tacı elde ederler

Yeni bir şarkının ölçüsüyle

Bir imparatorluğu yıkabilirler

Biz çağlarda yaşayanlar

Dünyanın gömülü geçmişinde kalanlar

Ninova'yı kurduk özlemlerimizle,

Ve Babil'i neşemizle...

"Amin" dediler birkaçı.

"Şşş!" diye tısladılar diğerleri. Cameron devam etti.

Her çağ ölen

Ya da doğan bir düştür.

Cameron dramatik bir biçimde durdu. "Arthur O'Shaughnessy, 1844-1881."

Hiç konuşmadan oturuyorlardı. Meeks kitabı alıp sayfalarını çevirdi. "Hey, bu harika!" dedi ve büyük bir ciddiyetle okumaya başladı:

Beni örten geceden,

Bir uçtan diğerine uzanan zifiri karanlıktan

Teşekkür ediyorum tanrı denene

Asla zaptedilemeyen ruhum için!

"W. E. Henley, 1849-1903."

"Hadi Meeks" diye dalga geçti Pitts. "Sen mi yazdın?"

"Ne?" dedi Meeks, şaşkın ve masum görünüyordu.

Sonra Knox kitabı karıştırdı ve birden yüksek sesle inledi. Sanki mağaradaki Chris'in hayaline okur gibi okumaya başladı. "Seni nasıl seviyorum? Dur, sayayım. Sana olan aşkım öyle derin ki..."

Charlie kitabı kaptı. "Ateşini biraz düşür" diye hırladı.

Diğerleri güldüler. Neil kitabı alıp bir süre kendi kendine okudu. Sönmeye yüz tutan ateşe iyice sokuldular.

"Şşş!" dedi Neil ve okumaya başladı.

Gelin, dostlar,

Yeni bir dünya aramak için vakit çok geç değil...

Günbatımının ötesine uzanmak için.

Yeri göğü sarstığımız

Eski günlerdeki kadar güçlü olmasak da

Hâlâ mangal gibi yüreğimiz var.

Zaman ve kader güçsüz kılsa da bizi,

Sapsağlam irademiz var,

Çabalamak, aramak, bulmak

Ve pes etmemek için.

"Tennyson'ın yazdığı Ulysses'ten" dedi Neil. Arkadaşları çıt çıkarmadan oturuyorlardı. Neil'in tutkulu okuyuşundan ve Tennyson'm hedef tanımlamasından etkilenmişlerdi.

Pitts kitabı aldı. Şiiri okurken yüksek sesle bir kongo ritmi tutturdu.

Şişman zenci adamlar şarap fıçısıyla dolu bir odada

Mahzenin krallarının bacakları titriyor

Sallanıyorlar, sendeliyorlar, masayı yumrukluyorlar,

Süpürgenin sapıyla fıçıya vuruyorlar,

Olanca güçleriyle.

Bum bum BUM!

İpek bir şemsiye ya da süpürgenin sapı

Bum bum da bum bum!

O zamanlar dinim vardı, o zamanlar görüşüm vardı.

Vazgeçiremedim onları bu rezil eğlenceden

SONRA KONGOYU GÖRDÜM

SİYAHLARIN ARASINDA SÜRÜNÜRKEN

ALTIN BİR İZ BIRAKARAK

ORMANDAN GEÇERKEN!

Pitts okumaya devam ederken, diğerleri kendilerini Çarpıcı ritme kaptırmışlardı. Ateşin etrafında dans ediyor, komik hareketler yapıyor, hoplayıp zıplıyorlardı. Mimikleri giderek daha vahşi ve komik hale geldi. Bacaklarına ve kafalarına vurmaya, hayvan sesleri çıkarmaya başladılar. Grup, Charlie'nin öncülüğünde hoplaya zıplaya mağaradan çıkıp gecenin karanlığına karışırken, Pitts okumayı sürdürdü.

Ormanda vahşi danslarına devam ettiler. Upuzun' ağaçların ve uluyan rüzgârın eşliğinde sallanıyorlardı.

Mağaradaki ateş söndü, orman zifiri karanlığa gömüldü. Oğlanlar danslarını kestiler, keser kesmez de, biraz soğuğun, biraz da hayal güçlerini serbest bırakmış olmanın verdiği rahatlığın etkisiyle titremeye başladılar.

"Artık gitsek iyi olacak" dedi Charlie. "Biz daha ne olduğunu anlayamadan dersler başlayacak."

Ormanı geçip Welton kampusuna dönen açıklığa çıktılar. "Gerçeğe dönüş" dedi Pitts, yüzlerini kampusa döndüklerinde.

"Ya da başka bir şeye" diyerek içini çekti Neil. Yatakhaneye kadar sessizce koştular. Kapıyı açık tutan ince dalı çekip aldılar ve parmak uçlarında yürüyerek odalarına gittiler.

Ertesi sabah, Bay Keating'in dersinde, geceyi uykusuz geçirenlerden bazıları esneyip duruyordu. Keating ise sınıfta hızlı adımlarla bir aşağı bir yukarı yürüyordu.

"Bir erkek asla yorgun değildir, bitkindir. Çok mutsuz demeyin, onun yerine..." Keating parmağını şıklatarak öğrencilerden birini işaret etti.

"Hüzünlü?"

"Güzel!" dedi Keating gülümseyerek. "Dilin icat edilmesinin bir nedeni vardır çocuklar." Yeniden parmağını şıklatarak Neil'i işaret etti.

"İletişim kurmak için?"

"Hayır" dedi Keating. "Kadınlara kur yapmak için. Bu durumda tembelliğin faydası yoktur. Tembelliğin ödevlerinize de faydası yoktur."

Sınıftakiler güldüler. Keating kitabı kapattı. Sonra sınıfın ön tarafına giderek, tahtayı kaplayan haritayı kaldırdı. Tahtada bir alıntı vardı. Keating bunu sınıfa yüksek sesle okudu.

"İnançları ve dersleri bir yana bırakırsak, her felakette İunu söylerim. Gücü sınır tanımayan doğa..."

"Yine Walt Amca" dedi. "Ah, ama bu inançları ve dersleri yok saymak çok zordur. Çünkü ailelerimiz, gelenekler ve modern çağ bizi koşullandırır. Nasıl olur da Walt gibi, gerçek doğamızın konuşmasına izin veririz? Kendimizi önyargılardan, alışkanlıklardan, etkilerden nasıl kurtarırız? Cevap, sevgili çocuklar, her zaman yeni bir bakış açısı bulmaya çalışmaktır."

Çocuklar ilgiyle dinliyorlardı. Keating birden masasının üzerine sıçradı. "Neden burada duruyorum?" diye sordu.

"Kendinizi daha uzun boylu hissetmek için?" dedi Charlie.

"Masanın üzerinde duruyorum, çünkü kendime her şeye sürekli başka açılardan bakmamız gerektiğini hatırlatmak istiyorum. Dünya buradan bakıldığında çok farklı görünüyor. İnanmazsanız çıkın bakın. Hepiniz... Sırayla..."

Keating aşağı indi. Todd Anderson hariç bütün oğlanlar, sınıfın ön tarafına gittiler ve sırayla Keating'in masasının üzerine çıkmaya başladılar. Keating ise bir taraftan sıraların arasında bir aşağı bir yukarı dolaşırken, bir yandan da meraklı gözlerle onları izliyordu.

"Eğer bir şeyden eminseniz" dedi, herkes yavaş yavaş sırasına dönerken, "kendinizi buna bir de başka açıdan bakmaya zorlayın; bunun yanlış ya da aptalca olduğunu bilseniz bile. Okurken, sadece yazarın düşüncelerini değerlendirmeyin, kendi düşüncelerinize de Önem verin.

"Kendi sesinizi bulmak için mücadele etmelisiniz, çocuklar. Bunun için ne kadar uzun süre beklerseniz, bulma şansınız o kadar azalır. Thoreau, 'Çoğu insan hayatını sessiz bir umutsuzluk içinde sürdürüyor diyor. Neden bunu yapalım? Kendinize yeni zeminler aramaktan kaçınmayın. Şimdi..." Keating kapıya doğru yürüdü. Bütün gözler merakla onu takip etti.

Keating onlara şöyle bir baktı; sonra sınıfın ışıklarını tekrar tekrar yakıp söndürmeye başladı. Bu arada gök gürültüsünü andıran bir ses çıkarıyordu. "Ödevlerinize ek olarak" dedi bu gösteriden sonra, herkesin bir şiir yazmasını istiyorum. Kendi, özgün şiiriniz olacak. Sınıfta yüksek sesle okuyacaksınız. Pazartesi görüşürüz."

Bunu söyledikten sonra sınıftan çıktı. Sınıftakiler garip öğretmenlerinin yaptıkları karşısında şaşırmışlardı. Hiç ses çıkarmadan oturuyorlardı. Biraz sonra Keating kapıdan kafasını uzattı, muzip muzip gülüyordu. "Bu ödevin sizi ne biçim korkuttuğunu bilmiyorum sanmayın, Bay Anderson" dedi. Elini kaldırdı ve Todd'a ilham perileri gönderiyormuş gibi yaptı. Sınıf gülmeye başladı; ancak gerilmiş ve kendini gülümsemeye zorlayan Todd'un halini görünce utanmışlardı.

Okul cuma günü erken bitiyordu. Herkes Keating'in dersinden, boş bir öğleden sonra geçirecek olmanın mutluluğuyla çıktı.

"Haydi zil kulesine çıkıp şu kristal radyo anteni üzerinde çalışalım" dedi Pitts, Meeks'e. Bahçede birlikte yürüyorlardı. "Özgür Amerikan Radyosu!"

"Olur" dedi Meeks. Posta kutularının dolmasını sabırsızlıkla bekleyen kalabalığın yanından geçtiler. Bir grup oğlan Çimenlerde top oynuyordu. Uzakta, Bay Nolan, gölde antrenman yapan Welton kürek takımına emirler veriyordu.

Knox, kitaplarını bisikletinin sepetine doldurdu ve kampusta dolaşmaya başladı. Kapıya yaklaştığında, göz ucuyla Akasma bakarak kimsenin kendisini görmediğinden emin oldu. Welton köyüne doğru hızla pedal çevirmeye başladı.

Soluk soluğa kalmıştı. RidgeWay Lisesi'ne doğru giderken, Welton Akademisi'nden kimse var mı diye etrafı kolaçan etti. Bir çitin önünde durarak, üç otobüse doluşan öğrencileri izledi. Bandonun üniformalı elemanları, trampetlerini ve zillerini çalarak ilk otobüse bindiler. Omuzları şişkin futbol takımı oyuncuları birbirlerini ite kaka ikinci otobüsü doldurdular. Üçüncü otobüse ise kıkırdaşan, şarkı söyleyen amigo kızlar bindî. Chris Noel de onların arasındaydı.

Knox çite yaslanıp onu seyretti. Chris'in üzerinde forması olan Chet'e koştuğunu ve onu dudaklarından öptüğünü gördü. Chet Chris'i kendine doğru çekti. Chris kıkırdadı. Sonra da koşup amigoların otobüsüne bindi.

Knox bisikletini aldı ve bu kez ağır ağır pedal çevirerek Welton'a döndü. Danburry'lerde yediği akşam yemeğinden beri, Chris Noel'i yeniden görmenin hayaliyle yaşamıştı. Ama böyle değildi elbette... Chris'i, Chet'e tutkuyla sarılırken görmek değildi hayal ettiği. Acaba bir gün Chris'in aklını başından alıp onun kendisine âşık olmasını sağlayacak sözcükleri bulabilecek miydi?

O öğleden sonra, Todd yatağına oturdu. Dirseğini not defterine dayamıştı. Bir şeyler yazmaya başladı, karaladı, sayfayı koparıp çöp kutusuna fırlattı. Neil odaya uçarcasına girdiğinde, Todd'un hayal kırıklığının büyüklüğü yüzünden okunuyordu.

Neil kitaplarını masaya bıraktı. Yüzü heyecandan kıpkırmızıydı. "Buldum!" diye bağırdı.

"Neyi buldun?" diye sordu Todd.

"Ne yapmak istediğimi! Hemen şimdi! İçimdeki şeyi buldum!" Todd'a bir kâğıt uzattı.

"Bir Yaz Gecesi Rüyası. Bu nedir?" "Bir oyun."

"Bunu biliyorum" dedi Todd, alındığı belli oluyordu. "Ama seninle ne ilgisi var?"

"Oyunu Henley Hall'da sahneleyecekler. Açık Denemeler adı altında."

"Yani?"

"Yani ben de oynayacağım!" diye bağırdı Neil, yatağına zıplayarak. "Kendimi bildim bileli bunu denemek istedim. Geçen yaz, çeşitli etkinliklere katılmak istedim, ama tabii babam izin vermedi."

"Peki şimdi verecek mi?" diye sordu Todd, kaşlarını kaldırarak.

"Lanet olsun, aslında vermeyecek, ama mesele bu değil. Mesele şu: Hayatımda ilk kez ne yapmak istediğimi biliyorum ve yine hayatımda ilk kez babam istesin ya da istemesin bunu yapacağım! Carpe diem, Todd."

Neil oyunu alıp bir iki satır okudu. Gözleri sevinçle parladı; yumruğunu havada keyifle salladı.

"Neil, baban izin vermezse oyunda nasıl yer alacaksın?" diye bastırdı Todd.

"Önce rolü alayım, bunu sonra düşünürüm."

"Eğer bir oyunda rol aldığını ona söylemezsen, bunun için seni öldürmez mi?"

"Bence bunu bilmesine gerek yok" dedi Neil.

"Yapma, bunun olanaksız olduğunu biliyorsun" dedi Todd.

"Hiçbir şey imkânsız değildir" dedi Neil sırıtarak.

"Neden önce kendisine sormuyorsun? Belki de evet diyecektir" diye önerdi Todd.

"Buna hiç gerek yok," diyerek güldü Neil. "Hem eğer sormazsam, onun sözünü dinlememiş de olmam."

"Ama eğer daha önce hayır demişse, o zaman..." diye söze başladı Todd.

"Sen kinlin tarafmdasm, bu arada? Daha rolü almadım bile. Hiç değilse bir süre bu fikrin tadını çıkarabilir miyim?"

"Özür dilerim" dedi Todd, işine dönerek. Yatağa oturdu ve oyunu okumaya başladı.

"Bu arada" dedi Neil, "bu öğleden sonra burada da bir toplantı var. Geliyor musun?"

"Sanırım" dedi Todd sırıtarak.

Neil elindeki oyunu bırakıp oda arkadaşına baktı. "Bay Keating'in söylediklerinden hiçbiri senin için bir anlam ifade etmiyor, değil mi?" dedi şaşkınlıkla.

"Nasıl bir anlam ifade etmesi gerekiyor?" Todd savunmaya geçmişti.

"Kulübün üyesi olmak bazı şeylere kafa yormak demek. Ama senin kafa filan yorduğun yok."

"Benim derneği bırakmamı mı istiyorsun? Bunu mu söylüyorsun?" dedi Todd öfkeyle.

"Hayır" dedi Neil yumuşak bir sesle. "Ben senin dernekte kalmanı istiyorum. Ama bunun için bir şeyler yapman gerek. Sadece 'Ben dernek üyesiyim' demek yetmez ki."

Todd öfkeyle ona döndü. "Dinle Neil, benimle ilgilenmeni takdirle karşılıyorum, ama ben senin gibi değilim. Sen bîr şey söylediğinde, insanlar ilgi gösteriyorlar. İnsanlar senin peşinden geliyorlar. Ben öyle değilim!"

"Neden değilsin? Olabileceğini düşünmüyor musun?" diye baskı yaptı Neil.

"Hayır!" diye bağırdı Todd. "Ah, bilmiyorum. Belki de hiç bilmeyeceğim. Bak, bu konuda yapabileceğin bir şey yok tamam mı? Beni rahat bırak! Ben kendi başımın çaresine bakabilirim, anlaşıldı mı? "İey, hayır..." dedi Neil.

"Hayır mı?" Todd şaşırmış görünüyordu. "Ne demek hayır?"

Neil omuz silkerek tekrarladı. "Hayır. Karışacağım."

Neil oyunu açtı ve yeniden okumaya başladı. Todd oturup ona baktı. "Tamam" dedi yenilmiş gibi. "Ben de geliyorum."

"Güzel" dedi Neil.

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Ölü Ozanlar Derneği, o gün futbol antrenmanından önce mağarada buluştu. Charlie, Knox, Meeks, Neil, Cameron ve Pitts bu gizli dernek evinin çevresinde dolaştılar, her yerini incelediler, duvarlara isimlerini kazıdılar. Todd geç geldi. Sonunda toplanabildiklerinde Neil ayağa kalktı ve toplantıyı başlattı.

"Ormana gittim, çünkü bilinçli yaşamak istiyordum. Derin yaşamak ve hayatı iliğine kadar Özümsemek istiyordum."

"Güzel!" diye bağırdı Knox. "Ben de Chris'i iliğine kadar özümsemek istiyorum. O kadar âşığım ki öleceğim sanki!"

"Ölü Ozanlar ne derdi biliyor musun?" diyerek güldü Cameron. "Topla gül goncalarını toplayabilirken..."

"Ama o babamın en iyi arkadaşının geri zekâlı oğluna aşık! Ölü Ozanlar buna ne derlerdi?" Knox, umutsuzluk içinde gruptan uzaklaştı.

Neil ayağa kalkıp dışarı çıktı. "Benim seçmelere katılmam gerek" dedi gergin bir tavırla. "İans dileyin bana."

"İyi şanslar" dediler Meeks, Pitts ve Cameron koro halinde. Todd, Neil'in gidişini izlerken sessizdi.

"Sanki hiç yaşamamışım gibi" dedi Charlie üzgün üzgün, Neil'in arkasından bakarken. "Yıllarca hiçbir riske girmedim. Ne olduğum ya da ne yapmak istediğim hakkında hiçbir fikrim yok. Neil, tiyatroda oynamak istediğini biliyor. Knox, Chris'i istediğini biliyor."

"Chris'e ihtiyacım var! O benim olmalı!" diye inledi Knox.

"Meeks" dedi Charlie. "Buradaki beyin sensin. Ölü Ozanlar benim gibi biri hakkında ne derlerdi?"

"Romantikler, tutkulu araştırmacılardır, Charles. Bir şeyi karara bağlamadan önce bir sürü araştırma yaparlar" dedi Meeks.

Cameron suratını astı. "Welton'da araştırma yapacak pek fazla yer yok, Meeks."

Diğerleri Cameron'un gözlemini düşünürlerken, Charlie hızlı adımlarla ileri geri yürüyüp duruyordu. Birden durdu, yüzü  aydınlanmıştı. "Burayı Charles Dalton Tutkulu Araştırma Mağarası ilan ediyorum." Gülümsedi: "Gelecekte, girmek isteyen herkes benden izin almak zorunda olacak."

"Dur bakalım; Charlie" diyerek karşı çıktı Pitts. "Burası derneğe ait olmalı."

"Olabilir, ama burayı ben buldum ve şimdi de hak İddia ediyorum. Carpe mağaram! Mağarayı yaşayın, çocuklar!" Charlie sırıtıyordu.

"Neyse ki senden sadece bir tane var" dedi Meeks, felsefi bir yaklaşımla. Diğerleri de birbirlerine bakıp başlarını salladılar. Hep birlikte mağarayı yaşamışlar, burayı Welton'dan ailelerinden, öğretmenlerden, arkadaşlarından uzakta bir yuva olarak görmüşlerdi. Burada, daha önce hayal bile etmedikleri İnsanlar olabiliyorlardı. Ölü Ozanlar Derneği canlıydı, gelişiyordu ve günü yaşamaya hazırdı.

Mağaradan istemeye istemeye çıktılar, tam zamanında kampusta olup antrenmana yetiştiler. "Bakın, futbol antrenörümüz kim!" dedi Pitts, Keating'in sahaya yaklaştığım gördüklerinde. Keating'in bir kolunun altında futbol toplan, diğerinin altında ise çanta vardı.

"Pekâlâ çocuklar, liste kimde?" diye sordu Keating.

"Bende efendim" dedi büyük sınıflardan biri, listeyi uzatarak.

Keating üç sayfalık listeyi inceledi. "Burada diye cevap verin lütfen" dedi.

"Chapman?"

"Burada."

"Perry?"

Kimse cevap vermedi.

"Neil Perry?"

"Onun dişçide randevusu vardı efendim" dedi Charlie.

"Hımm. Watson?" diye seslendi Keating. Kimse cevap vermedi. "Richard Watson da mı yok?"

"Watson hasta efendim" diye bağırdı başka biri.

"Hımm. Eminim hastadır. Eğer Watson'a eksi puan verirsem, Perry'ye de eksi puan vermek zorunda kalırım... Perry'den çok hoşlanıyorum ama..." Keating, listeyi buruşturup havaya fırlattı. Oğlanlar ona hayretle bakıyorlardı "Çocuklar, eğer istemiyorsanız, burada olmak zorunda değilsiniz. Oynamak isteyenler beni takip etsinler."

Keating elinde toplar ve çantayla yürüdü. Onun tavrı karşısında şaşkına dönen çocuklar da kendi aralarında konuşarak öğretmenlerinin peşinden yürüdüler.

"Oturun çocuklar" dedi Keating, sahanın ortasına vardıklarında. "Kendini bir spora adayanlar, o spor dalının diğerlerinden daha iyi olduğuna inanabilirler" dedi. "Benim için işin en önemli tarafı, bütün spor dallarında insanların bizi onlardan üstün olmaya zorlamalarıdır. Tıpkı benim gibi çok yetenekli bir adam olan Plato şöyle demiş: 'Ben yarışma sayesinde şair, düşünür ve hatip oldum/ Şimdi herkes bir sayfa kâğıt alsın ve beklesin."

Keating kâğıtları meraklı öğrencilere dağıttı. Sonra sahaya koştu ve bir topu çocukların üç metre önünde, uzun çizginin başına yerleştirdi. Keating bağırarak bir dizi emir verirken, Todd Anderson arkada ilgisiz duruyordu.

"Ne yapacağınızı biliyorsunuz, değil mi? Haydi!" diye seslendi Keating, o sırada McAllister futbol sahasından geçiyordu. İskoç öğretmen durdu, etkilenmiş görünüyordu. Oğlanlardan biri bîr adım Önce çıktı ve elindeki kâğıdı okudu: "Büyük olasılıklarla mücadele etmek, korkusuz düşmanla karşılaşmak zor." Sonra koştu ve topu kaleye vurdu ama ıskaladı.

"Pekâlâ Johnson, önemli olan çabadır" dedi Keating. Bir başka top yerleştirdi. Çantasını açtı ve küçük bir teyp çıkardı, ikinci oğlan, Knox, sırasını beklerken, Keating teybe bir klasik müzik kaseti koydu ve sesini açtı. "Ritim çocuklar!" diye bağırdı, müziğin sesini bastırmak için. "Ritim önemlidir."

Knox yüksek sesle okudu. "Ne kadar dayanabileceğini görmek için onlarla tamamen yalnız olmak." Sonra topa vurdu, vurmadan hemen önce de yüksek sesle "Chet!" diye bağırdı.

Meeks sıranın başındaydı. "Kavgayla, işkenceyle, hapisle, günümüzün bütün kötülükleriyle karşı karşıya gelmek!" diye bağırdı ve büyük bir dikkatle vurarak, topu dosdoğru kaleye yolladı.

Sonra Charlie öne çıktı. "Tam bir ilah olmak!" diye bağırdı, güç ve kararlılıkla topu kale direğinden içeri soktu.

McAllister başını salladı, gülümsedi ve oradan uzaklaştı.

Oyuncular hava kararana kadar bir yandan okuyup bir yandan şut atmaya devam ettiler. "Bir dahaki sefere devam ederiz" dedi Keating. "Çok iyiydiniz."

Todd Anderson rahatlayarak İçini çekti ve yatakhaneye doğru koşmaya başladı. "Merak etmeyin, Bay Anderson!" diye seslendi Keating onun arkasından. "Size de sıra gelecek!" Todd, kızardığını hissetti. Yatakhaneye vardığında, kapıyı arkasından çarparak kapattı, odasına koştu ve kendini yatağına attı.

"Lanet olsun!" diye bağırdı. Doğrulup oturdu. Hâlâ yatağın üzerinde duran not defterine karalanmış yarım süre baktı. Eline bir kalem aldı, bir dize daha ekledi, sonra öfkeyle kalemi kırdı. Odanın içinde dolaştı, içini çekti, bir kalem daha aldı ve doğru sözcükleri bulmaya çalıştı.

"Kazandım!" diye bağırdığını duydu Neil'in koridorda.

"Hey, millet, rolü aldım! Puck'ı ben oynayacağım!" Neil kapıyı açtı ve Todd'u otururken buldu. "Hey, ben Puck'ım."

"Kes artık sesini Puck bozuntusu!" diye bir ses geldi koridordan.

Charlie ve diğerleri odaya doluştular. "Neil! Tebrik ederiz!" dediler bir ağızdan.

"Teşekkürler, arkadaşlar. Haydi şimdi hepiniz işlerinizin başında dönün. Benim de yapmam gereken bir sürü şey var."

Oğlanlar gittiler. Neil, yatağının altından eski bir daktilo çıkardı.

"Neil, bunu nasıl yapacaksın?" diye sordu Todd.

"Şşşş! İu anda bununla ilgileniyorum. İzin mektubu istediler."

"Senden mi?"

"Hayır; babamdan ve Nolan'dan."

"Neil, bunu yapmayacaksın değil mi..."

"Sessiz ol, Todd, düşünmem gerek" dedi Neil. Oyundan birkaç cümle mırıldandı ve kendi kendine kıkırdadı. Todd, duyduklarına inanamıyormuş gibi başını salladı ve şiiri üzerinde yoğunlaşmaya çalıştı.

Ertesi gün, Bay Keating'in dersinde, yazdığı şiiri okuyan ilk kişi Knox Overstreet oldu.

Gülüşünde bir tatlılık var, Gözlerinden parlak ışıklar saçıyor Hayatım ancak onunla güzel Ama o...

Knox durdu. Kâğıdı indirdi. "Özür dilerim, Bay Keating. Çok aptalca" dedi ve sırasına oturdu.

"Fena değil, Knox, en azından uğraşmışsın" dedi Keating. Sınıfa döndü: "Knox'un yaptığı şey, önemli bir noktayı gösteriyor bize. Bu, şiir yazarken değil, pek çok alanda geçerli. Hayatta Önemli şeylerle ilgilenin; sevgiyle, güzellikle, dürüstlükle, adaletle."

Sınıfın içinde dolaşmaya başladı. "Şiiri sözcüklerle sınırlamayın. Şiir, müzikte, fotoğrafta, bir yemeğin hazırlanışında, esin kaynağı olan herhangi bir şeyde olabilir. Günlük yaşantımızdaki hemen her şeyde olabilir, ama sıradan olmamalıdır. Örneğin gökyüzü ya da bir kız hakkında yazabilirsiniz, ama bunu yaparken yazdığınız şiirin kurtuluş gününü, kıyamet gününü ya da herhangi bîr günü çağrıştırmasına dikkat edin. Önemli olan yazdıklarımızın bizi aydınlatması, heyecanlandırması ya da kendimizi ölümsüz hissetmemizi sağlaması değildir"

"Hey Reis! Bizim Reis!" dedi Charlie. "Matematikte de şiir var mıdır?" Sınıfta birkaç kişi kıkırdadı.

"Kesinlikle vardır, Bay Dalton. Matematikte seçkinlik vardır. Herkes sür yazsaydı, Tanrı korusun, dünya açlıktan ölürdü. Ama şiir olmak zorundadır. Hayatın en basit eylemlerinde bile şiiri fark etmeliyiz, yoksa bu hayatın bize sunduğu pek çok şeyi boşa harcamış oluruz. Şimdi kim şiirini okumak istiyor? Haydi, herkesi kaldıracağım nasıl olsa."

Keating şöyle bir bakındı, gönüllü olan yoktu. Bunun üzerine Todd'a doğru yürüyüp sırıttı. "Bay Anderson'a bakın. Nasıl da acı çekiyor. Haydi kalk, çocuğum, seni bu sıkıntıdan kurtaralım."

Herkes Todd'a baktı. Todd, gergin bir tavırla ayağa kalkarak sınıfın önüne çıktı. Yüzünde idama giden bir Mahkum ifadesi vardı.

"Todd, şiirini hazırladın mı?" diye sordu Bay Keating.

Todd başını salladı.

"Bay Anderson içindeki her şeyin değersiz ve utanç verici olduğunu düşünüyor. Değil mi Todd? Korkunun nedeni bu, değil mi?"

Todd başıyla onayladı.

"O halde bugün senin içindekilerin ne kadar değerli olduğunu göreceğiz." Keating uzun adımlarla tahtaya doğru yürüdü ve hızla şunları yazdı: "VAHŞİ ÇIĞLIMI DÜNYADAKİ BÜTÜN ÇATILARIN ÜZERİNDEN AŞIRIYORUM." Walt Whitman."

Sonra Todd'a döndü. "Todd, şimdi senden vahşi bir çığlık atmanı istiyorum."

"Çığlık mı?" diye sordu Todd, güçlükle duyulabilen bir sesle.

"Vahşi bir çığlık."

Keating durdu, sonra birden Todd'a dönerek avazı çıktığı kadar bağırdı. "Haydi oğlum, bağır!"

"Yihu!" dedi Todd, korku dolu bir sesle.

"Bir daha! Daha yüksek sesle!" diye bağırdı Keating.

"YİHU!"

"DAHA YÜKSEK!"

"AAAHHHHHH!"

"Pekâlâ! Çok iyi, Anderson. Demek içinde bir vahşi varmış." Keating ellerini çırptı, sınıftakiler de ona katıldılar. Yüzü kıpkırmızı olan Todd biraz olsun gevşemişti.

"Todd, kapıda Whitman'm bir fotoğrafı var. Kendisi sana ne hatırlatıyor? Çabuk ol, Anderson, düşünmeden cevap ver."

"Bir deliyi," dedi Todd.

"Deliyi demek. Nasıl bir deli peki? Düşünme! Cevap ver!"

"Çılgın bir deli!"

"Hayal gücünü kullan" diye üsteledi Keating. "Aklına gelen ilk şeyi söyle, saçma olsa bile."

"Kürdan dişli bir deli."

"Şimdi şair konuşuyor" dedi Keating. "Gözlerini kapat. Gördüklerini anlat. Şimdi!"

"Gözlerimi kapatıyorum. Hayali yanımda hızlı hızlı hareket ediyor" dedi Todd, sonra tereddüt etti.

"Kürdan dişli bir deli" diye tekrarladı Keating.

"Kürdan dişli bir deli."

"Haydi!" diye bağırdı Keating.

"Bakışları beynime işliyor" dedi Todd.

"Mükemmel! Kımıldat onu! Ritim kazandır."

"Ellerini uzatıp boğazımı sıkıyor..."

"Evet..." diye zorladı Keating. ,,: ,

"Sürekli bir şeyler mırıldanıyor..." , ,

"Ne mırıldanıyor?"

"Doğruları..." diye bağırdı Todd. "Doğrular, her zaman insanın ayaklarını açıkta bırakan bir battaniye gibidir."

Birkaç oğlan kıkırdadı. Todd'un sıkıntılı yüzünde öfke dolu bir ifade belirdi. "Onların cam cehenneme!" diyerek onu yatıştırdı Keating. "Battaniyeden söz et."

Todd gözlerini açtı ve sınıfa baktı. "Yayarsın, çekiştirirsin, ama hiçbirimizi tamamen örtemez."

"Devam et" dedi Keating.

"Tekmelersin, yerden yere vurursun, ama yetmez..."

"Durma!" diye bağırdı Keating.

"Ağlayarak doğduğumuz andan itibaren" diye bağırdı Todd, uğraşıyordu, ama kelimeler ağzından güçlükle çıkıyordu, "öleceğimiz ana kadar, ağlarken, bağırırken ve çığlık Barken yalnızca başımızı örter."

Todd bir süre hareketsiz durdu. Keating onun yanına gitti. "Sihir diye bir şey vardır, Bay Anderson. Bunu unutmayın."

Neil alkışlamaya başladı. Diğerleri de ona katıldılar. Todd derin bir soluk aldı ve ilk kez rahatlamış bir halde gülümsedi.

"Teşekkür ederim, efendim" dedi yerine otururken.

Dersten sonra, Neil, Todd'un elini tuttu. "Bunu yapabileceğini biliyordum" dedi gülümseyerek. "İyi iş çıkar din. Öğleden sonra mağarada görüşürüz."

"Teşekkürler, Neil" dedi Todd, hâlâ gülümsüyordu. "Görüşürüz."

O gün öğleden sonra, Neil elinde eski bir abajurla mağara girdi.

"Özür dilerim, geç kaldım" diye ofladı, içeri dalarken. Ölü Ozanlar Derneği'nin diğer üyeleri, Charlie'nin etrafında yere oturmuşlardı. Charlie, bağdaş kurmuş bir halde sessizce oturuyordu. Gözleri kapalıydı. Bir elinde eski bir saksofon vardı.

"Şuna bak" dedi Neil.

"Bu nedir?" diye sordu Meeks.

"Görmüyor musun, abajur" diye araya girdi Pitts.

Neil abajuru aldı, kordonunu çıkardı, ortaya eski, boyalı bir heykel çıktı. "Bu, mağaranın tanrısı" diyerek gülümsedi Neil.

"Ne haber, Pitts!" diye dalga geçti Meeks.

Neil, basma bir sopa saplı olan heykelciği yerleştirdi.

Sopanın ucuna bir mum dikip yaktı. Mumun ışığı, kırmızılı mavili giysileri olan, yüzü yorgunluktan çökmüş, ancak yine de soylu görünümlü trampetçi çocuğu aydınlatıyordu. O gün yaşadığı başarı sonucunda çok rahatlamış olan Todd, abajuru alıp kafasına koydu.

Charlie genzini temizledi. Oğlanlar ona dönüp yerlerine oturdular. "Baylar" dedi, işte Charles Dalton'un şiir müziği." Saksofona birkaç rasgele, kulak tırmalayıcı not üfledikten sonra durdu. Transa geçmiş gibi konuşmaya başladı. "Gülmek, ağlamak, sallanmak, mırıldanmak... Başka bir şeyler de olmalı. Başka bir şeyler olmalı..."

Saksofonuyla birkaç nota daha çaldı, sonra her zamankinden hızlı konuşarak devam etti. "Kaos çığlıklar, kaos düşler, ağlamak, uçmak... Başka bir şeyler de olmalı. Başka bir şeyler olmalı!"

Mağaraya sessizlik hâkim oldu. Sonra Charlie enstrümanını eline alıp, kısa ama dokunaklı bir melodi çaldı. O çaldıkça, oğlanların yüzlerindeki şüpheci ifadeler kayboldu. Hepsi kendilerini, uzun, etkileyici bir notayla biten müziğe kaptırdılar.

Bir süre sessizce oturup, dinledikleri güzel müziğin tadını çıkarmaya çalıştılar, ilk konuşan Neil oldu.

"Charlie, harikaydı. Böyle çalmayı nerede öğrendin?"

"Ailem bana klarnet almıştı, ama ben nefret ettim" dedi Charlie, sonunda dünyaya dönmüştü. "Saksofon çok daha etkileyici bir sese sahip."

Birden Knox ayağa kalktı, gruptan uzaklaştı ve acısını haykırdı. "Tanrım, artık dayanamıyorum! Eğer Chris benim olmazsa, kendimi öldürürüm!"

"Knox, sakin ol" dedi Charlie.

"Hayır, hayatım boyunca sakin oldum zaten! Eğer bir şeyler yapmazsam, öleceğim!"

"Nereye gidiyorsun?" diye seslendi, Knox'un mağaradan çıktığını gören Neil.

"Onu arayacağım" dedi Knox, ormana doğru koşarak.

Dernek toplantısı böylece sona ermiş oldu. Oğlanlar Knox'un arkasından kampusa doğru yola koyuldular. Knox elinden bir şey gelmediği için ölmezdi; ama eğer Chris'i ararsa utancından ölebilirdi. Dernek üyeleri, bu konuda arkadaşlarına destek olmaya karar verdi.

"Bunu yapmak zorundayım" dedi Knox, yatakhane telefonunun ahizesini kaldırırken. Arkadaşları, onu korumak istercesine çevresini kuşattılar. Knox cesaretle Chris'in numarasını çevirdi.

"Alo!" Knox, hattın öbür ucunda Chris'in sesini duydu. Hemen paniğe kapılıp telefonu kapattı.

"Benden nefret edecek! Danburry'ler de benden nefret edecek. Ailem beni öldürecek!" Arkadaşlarına baktı, yüzlerini okumaya çalışır gibiydi. Kimse tek kelime etmedi. "Tamam, lanet olsun, siz haklısınız. Beni öldürse bile, 'carpe diem'."

Ahizeyi kaldırıp numarayı tekrar çevirdi. "Alo?" Chris'in sesini duydu.

"Merhaba, Chris, ben Knox Overstreet," dedi.

"Knox... Ah, evet, Knox. Aradığına sevindim."

"Öyle mi?" Knox, telefonu eliyle kapatarak heyecanla arkadaşlarına döndü. "Aradığıma sevinmiş!"

"Ben de seni aramak istedim" dedi Chris. "Ama numaran yoktu. Chet'in ailesi bu hafta şehir dışına gidiyor. Chet de bir parti verecek. Gelmek ister misin?"

"Tabii, elbette" dedi Knox neşeyle.

"Chet'in ailesinin bundan haberi yok, bu yüzden ağzını sıkı tut, olur mu? İstersen yanında birini getirebilirsin."

"Orada olacağım" dedi Knox heyecanla. "Danburry'lerde. Cuma gecesi. Teşekkürler, Chris."

Knox telefonu kapattı ve kendini tutamayıp bir çığlık attı. "Buna inanabiliyor musunuz? Beni arayacakmış! Beni bir partiye davet etti!"

"Chet Danburry'nin evinde" dedi Charlie, kuru bir sesle.

"Evet."

"Eee?" diye sordu Chris.

"Ne?" Knox kızmaya başlamıştı.

"Yani sen gerçekten onun sana birlikte gitmeyi teklif ettiğini mi düşünüyorsun?"

"Of, Charlie, önemli olan bu değil ki."

"Ne peki?"

"Önemli olan beni düşünüyor olması."

"Ah!" Charlie başını salladı.

"Onu sadece bir kez gördüm, ama bak, beni düşünmüş işte." Knox neredeyse zıplamaya başlayacaktı. "Olacak bu iş! Chris benim olacak!"

Telefon odasından koşarak çıktı, ayakları yere değiniyordu. Arkadaşları birbirlerine bakarak başlarını salladılar. "Kim bilir?" dedi Charlie. Neil de mırıldandı. "Umarım incinmez."

DOKUZUNCU BÖLÜM

Neil, provalar için Henley Hall'a doğru hızla pedal çeviriyordu. Kasaba meydanını ve dükkânları geçmiş, sesiz Vermont yolu boyunca ilerlemiş, sonunda Henley Hall'un beyaz tuğlalı binalarına varmıştı. Bisikletini binanın önüne park edip içeri girdiğinde yönetmen ona seslendi.

"Acele et, Neil. Bu sahneyi Puck'ımız olmadan canlandıramayız."

Neil gülümseyerek sahneye koştu. Sahne tasarımından sorumlu kızın elindeki, üstünde bir soytarı kafası olan bastonu aldı ve başladı.

Sadece üç mü? Bir tane eksik;

İki türden ikişer, dört tane eder.

İşte kız geliyor, küskün, üzgün.

Şu Aşk Tanrısı da düzenbazın biriymiş.

Zavallı dişileri çılgına çevirirmiş.

Puck, yere baktı; çılgın Hermia, yani onu canlandıran Ginny Danburry, bitkin ve gözleri büyümüş bir halde sahneye tırmanmaya çalışıyordu.

Ginny kendi repliğine başladığında, sarışın, kırk yaşlarında bir bayan olan yönetmen onu durdurdu ve Neil'e döndü. "Güzel, Neil" diye övdü onu. "Seni izlerken Puck'ın gerçekten işbaşında olduğunu hissedebiliyorum. Unutma, Puck yaptıklarından keyif alıyor."

Neil başını salladı. Cesur bir tavır ve muzip bir gülüşle tekrarladı. "Şu Aşk Tanrısı da düzenbazın biriymiş. Zavallı dişileri çılgına çevirirmiş."

"Harika" dedi yönetmen, gülümseyerek. "Devam et"

Ginny yeniden sahneye tırmandı ve repliğine başladı.

Öğrenciler sahneleri birkaç kez tekrarlarken, yönetmen mimikleriyle bir şeyler anlatıyor, bir şeyler işaret ediyordu.

"Yarın görüşürüz!" diye seslendi Neil, o günkü provalar sona erdiğinde. Alacakaranlıkta, bisikletine doğru yürüdü.

Gözleri parlıyordu; yaptığı şeyden duyduğu heyecanla yüzü kızarmıştı. Uykuya dalmış olan Vermont kasabasından geçip Welton Akademisi'ne doğru ilerlerken bir yandan da son iki saattir çalıştığı replikleri tekrarlıyordu.

Büyük bir dikkatle kapıya yaklaştı. Etrafla kimsenin olmadığından emin oldu. Yatakhanenin bulunduğu tepeye tırmanıp bisikletini park etti. Tam binaya girmek üzereyken, duvarın üzerinde hiç hareketsiz oturan Todd'u fark etti.

"Todd!" diye seslendi, daha iyi görmek için ona yaklaşarak. Todd'un üzerinde paltosu yoktu, karanlıkta tir tir titriyordu. "Neler oluyor?" diye sordu Neil, arkadaşına bakarak. Todd cevap vermedi. "Todd, sorun ne?" dedi Neil. Duvara, onun yanına oturdu. "Burada donacaksın!"

"Bugün benim doğum günüm" dedi Todd kupkuru bir sesle.

"Öyle mi? Neden bana söylemedin? Mutlu yıllar! Hediye filan aldın mı?"

Todd sesini çıkartmadan, hareketsiz oturmaya devam etti. Sadece birbirine çarpan dişlerinin sesi duyuluyordu. Bir kutuyu işaret etti sonra. Neil, kutuyu açtığında, Todd'un odasındaki masa setinin aynıyla karşılaştı.

"Bu senin masa setin" dedi. "Hiçbir şey anlamadım."

"Geçen yıl da bana aynı şeyi hediye etmişlerdi!" diye bağırdı Tom. "Bunu bile hatırlamadılar!"

"Ya!" diye mırıldandı Neil üzgün bir sesle.

"YA!" diye tekrarladı Todd.

"Belki de bir başka sete, ya da ne bileyim, yeni bir sete ihtiyacın olduğunu düşünmüşlerdir" diyebildi Neil, uzun bir sessizlikten sonra. "Belki de..."

"Belki de ağabeyimden başka bir şey düşündükleri yoktur" dedi Todd öfkeyle. "Onun doğum günü hep olay olur." Masa setine bakıp güldü. "İşin en komik yanı, ben ilk seti de hiç beğenmemiştim."

"Bak, Todd, setin değerini küçümsüyorsun bence," dedi Neil, arkadaşının ruh halini değiştirmek için.

"Ne?"

"Yani" Neil gülümsemeye çalıştı: "Bu çok özel bir hediye. Kim bu kadar güzel bir set yerine bir futbol topu, beysbol sopası ya da araba ister ki?"

"Tabii!" dedi Todd, Neil'in mizah anlayışından etkilenmişti.

"Hele şu cetvele baksana!"

İkisi de masa setine bakarak güldüler. Hava iyice kararmış ve soğumuştu. Neil titriyordu.

"Babam bana küçükken ne derdi biliyor musun? Beş doksan sekiz. İnsan vücudundaki bütün kimyasal maddeler şişelenip satılsa, değeri bu kadar olurmuş. Her gün kendimi geliştirmek İçin çalışmadığım sürece değerim bundan fazla olmazmış. Beş doksan sekiz."

Neil içini çekerek başını salladı. İnanamıyordu. Todd'un böyle yabani olmasına şaşmamak gerek, diye düşündü.

"Küçükken" diye devam etti Todd, "bütün anne babaoo ların otomatikman çocuklarını sevdiklerini sanırdım. Öğretmenlerim Öyle söylemişlerdi çünkü. Verdikleri kitaplarda da öyle yazıyordu. Buna inanmıştım. Evet, annemle babam ağabeyimi seviyorlardı, ama beni sevdikleri söylenemezdi."

Todd ayağa kalktı, derin bir soluk aldı ve yatakhaneye girdi. Neil buz gibi duvarın üzerinde hareketsiz oturuyor, söyleyecek bir şey arıyordu. "Todd..." diye seslendi, oda arkadaşının peşinden koşarken.

"Hey!" diye bağırdı Cameron, ertesi gün öğleden sonra Bay Keating'in dersine girerlerken. "Tahtada bir not, avluda toplanacakmışız."

"Bay Keating bugün neler yapacak, çok merak ediyorum" diyerek sırıttı Pitts.

Herkes koşarak koridoru geçip buz gibi avluya çıktı. Bay McAIlİster sınıfının kapısından onlara bakıyor, kızgınlıkla başını sallıyordu.

"Ey insanlar" dedi Keating, öğrencileri etrafına toplandığında. "Ödevlerinize ve çalışmalarınıza tehlikeli bir benzeşme unsuru sızmaya başladı. Bay Pitts, Cameron, Overstreet ve Chapman, buraya gelin lütfen." Dördüne yanına dizilmelerini işaret etti. "Şimdi dördünüzden avluda birlikte yürümeye başlamanızı istiyorum. Aklınıza bir şey gelmesin. Burada not filan yok. Bir, iki, üç, başlayın!"

Dördü birlikte yürümeye başladılar. Avlunun çevresini dolaşarak kareyi tamamladılar.

"İşte böyle" diye seslendi Keating. "Lütfen devam edin."

Dörtlü avlunun çevresini bir kez daha dolaştı. Sınıfın geri kalanları ile öğretmenleri onları izliyordu. Çok geçmeden  uygun adım yürümeye başladılar. Birikiüçdört ritmini tutturdular. Keating de bu ritme uyarak el vurmaya başlamıştı.

"İşte böyle... Duyuyor musunuz?" diye seslendi, daha hızlı el vurarak. "Birki, birki, birki... Bay Keating'in dersinde hepimiz çok eğleniyoruz."

Boş sınıfında oturmuş, sınav kâğıtlarını okumakta olan Bay McAIlİster pencereden olup biteni izliyordu. Dört genç birbiriyle uyum içindeydi. Bacaklarını yukarı kaldırıyorlar, kollarım ileri uzatıyorlar, ritmi canlı tutuyorlardı. Smıfda alkışa katılmıştı.

Alkışlardan ve bağırışlardan rahatsız olan Müdür Nolan,, elindeki işi bırakıp pencereden dışarıdaki talim takımına baktı. Bir taraftan el vurup bir taraftan da İngilizce sınıfına bağıran Keating'i görünce kaşları çatıldı. Ne yapıyor bunlar, dedi İçinden.

"Tamam, durun!" Keating dörtlüye seslendi. "Başlangıçta Bay Pitts ve Bay Overstreet'in diğerlerinden farklı adım attığını fark etmişsinizdir. Pitts çok uzun, Knox da çok kısa adımlar atıyordu. Ama çok geçmeden bir uyum yakaladılar. Bizim teşvikimiz de bunu daha belirgin hale getirdi" dedi.

"Bu deneyin amacı dikkatleri Pitts'e ya da Overstreet'e çekmek değildi. Ben başkalarının varlığının söz konusu olduğu bir durumda, kendi sesimizi duymanın ve kendi inançlarımızı korumanın ne kadar zor olduğunu göstermek istedim. Eğer içinizden biri, farklı bir tempoda yürüyebileceğini düşünüyorsa, kendisine neden el vurduğunu sorsun. Çocuklar, hepimizin içinde kabul görme ihtiyacı vardır. Ama kendinize özgü olan şeylere, sizi farklı kılan özelliklere de inanmalısınız. Bu aptalca ya da pek popüler olmayan bir şey olsa da. Frost'un dediği gibi 'Ormanda yol ikiye ayrılıyordu, ben az geçilen yolu seçtim. Farkı da bu yarattı.'"

Zil çalmıştı, ama hiç kimse oturduğu yerden kalkmaya niyetli görünmüyordu. Keating'i izliyorlar, mesajı almaya çalışıyorlardı. Sonunda Keating sınıfı selamlayıp dışarı çıktı.

Sınıf dağılırken, Nolan penceresinden uzaklaştı. "Ben bu adamla ne yapacağım?" dedi kendi kendine. Keating'in antikalıklarını kıkırdayarak izleyen McAllister da sınav kâğıtlarına geri döndü.

Oğlanlar avludan geçerek bir sonraki dersin yapılacağı sınıfa yöneldiler. "Akşam yemeğinden sonra mağarada buluşuyoruz" dedi Cameron Neil'e.

"Saat kaçta?"

"Yedi buçuk."

"Ben diğerlerine söylerim" dedi Neil, Todd'un yanına giderken.

O gece, Todd, Neil, Cameron, Pitts ve Meeks mağarada bir ateşin çevresinde oturup ellerini ısıttılar. Ortalığa yoğun bir sis çökmüştü; ağaçlar rüzgârda hışırdayarak sallanıyorlardı.

"Bu gece hava çok garip" dedi Meeks titreyerek, ateşe biraz daha yaklaştı. "Knox nerede?"

"Partiye hazırlanıyor" diye kıkırdadı Pitts. "Ya Charlie? Bu toplantıyı ısrarla o istedi" dedi Cameron.

Diğerleri omuz silktiler. Neil toplantıyı açtı. "Ormana gittim, çünkü bilinçli yaşamak istiyordum. Derin yaşamak ve hayatı iliğine kadar özümsemek istiyordum." Neil, ormandan gelen hışırtıyı duyunca durdu. Hepsi bir ses duymuşlardı ve bunun rüzgâr olmadığından emindiler. Komikti, ama sanki kızlar kıkırdıyor gibi gelmişti hepsine.

"Ben bir şey göremiyorum," diye yankılandı bir kız sesi mağarada.

"Hemen şurada" dediğini duydular Charlie'nin. Charlie ve iki kız gülüşerek mağaradan içeri girdiğinde, ateşin parlaklığı, çevresinde oturanların yüzlerini aydınlattı.

"Hey, millet" dedi Charlie, kolunu güzel, sarışın kızın omzuna dolayarak. "Sizi Gloria ve..." Bir an tereddüt ederek Gloria'nm arkadaşına baktı. Koyu renk saçları, yeşil gözleri olan gösterişsiz bir kızdı.

"Tina" dedi kız çekinerek; elindeki bira kutusundan bir yudum aldı.

"Tina ve Gloria ile tanıştırayım sizi" dedi Charlie, çok mutlu görünüyordu. "Bunlar da Ölü Ozanlar Derneği üyeleri."

"Çok garip bir isim!" diye güldü Gloria. "Ne anlama geldiğini söylemiyor musunuz?"

"Size söylemiştim, bu bir sır" dedi Charlie.

"Ne kadar özel biri, değil mi?" diyerek sevgiyle Charlie'ye sarıldı Gloria. Oğlanlar, birdenbire mağaraya dalan bu yabani, egzotik yaratıklara şaşkınlıkla bakıyorlardı.

Kızların onlardan büyük oldukları her hallerinden belliydi, yirmi civarında olmalıydılar. Hepsi aynı şeyi merak ediyorlardı. Charlie bu kızları nereden bulmuştu?

"Beyler" dedi Charlie, Gloria'yı kendine çekerek. Oğlanların gözleri iyice büyüdü. "Bir haberim var. Ölü Ozanlar Derneği'nin coşkulu çalışmalarına uyum sağlamak için, bundan böyle Charlie Dalton adını kullanmamaya karar verdim. Bundan sonra bana Nuwanda deyin."

Kızlar kıkırdadılar, oğlanlar ise inlemeye benzer garip sesler çıkardılar. "Yani artık sana Charlie diyemeyecek miyim, tatlım?" diye sordu Gina, kollarını Charlie'nin boynuna dolayarak. "Numama ne anlama geliyor, aşkım?"

"Numama değil, Nuwanda. Ben uydurdum" dedi Charlie.

"Ben üşüdüm" diye sızlandı Gloria, Charlie'ye iyice sokularak.

"Ateş için biraz daha çalı çırpı toplayalım" dedi Meeks.

Oğlanlar mağaradan çıkarken, Charlie Meeks'e anlamlı bir bakış fırlattı. Sonra bir duvara gidip çamur kazıdı ve Kızılderililer gibi suratına sürdü. Gloria'ya seksi bir bakış yolladı; sonra da odun toplamaya giden arkadaşlarının peşinden dışarı çıktı. Tina ve Gloria fısıldaşıp gülüşüyorlardı.

Dernek üyeleri ormanda ilerlerken, Knox Overstreet bisikletiyle kampüsten çıkmış, Danburry'lerin evine doğru yol almaya başlamıştı. Bisikletini evin yanma park etti, paltosunu çıkardı ve selesinin arkasındaki sepete tıktı. Kravatını düzeltti, ön taraftaki basamakları çıkıp kapıyı tıklattı. İçeriden gürültülü bir müzik sesi duyuluyor, ancak kimse kapıya bakmıyordu. Tekrar denedi, sonra kapı kolunu çevirip içeri girdi.

İçeri girdiğinde neye uğradığını şaşırdı. Çılgın bir partinin ortasına düşmüştü. Girişteki koridorda duran kanepede bir çift sarmaş dolaş öpüşüyordu. İskemlelerin, kanepelerin üzerinde, merdivenlerde, yerlerde, her yerde çiftler vardı. Kimsenin kimseyi umursadığı yoktu. Knox, ne yapacağını bilemeden girişte öylece dikildi. Sonra mutfaktan çıkan Chris'i gördü. Kızm saçları darmadağınıktı.

"Chris!" diye seslendi.

"Ah, selam!" dedi Chris ilgisizce. "Geldiğine sevindim. Yanında biri var mı?"

"Hayır" dedi Knox.

"Ginny Danburry buralarda. Onu ar asana" dedi Chris uzaklaşırken.

"Ama Chris..." diye bağırdı Knox, müziğin sesini bastırmaya çalışarak.

Chris de bağırdı. "Chet'i bulmam gerek. Sen keyfine bak!"

Chris'in çekip gittiğini gören Knox'un omuzları çöktü. Yere yayılmış olan çiftlerin üzerinden atlayarak Ginny'yi aramaya başladı. "Ne parti ama!" dedi kendi kendine.

Welton'daki mağaraların yakınlarında, oğlanlar karanlıkta düşe kalka İlerliyorlar, çalı çırpı toplamaya çalışıyorlardı.

"Charlie..." diye tısladı Neil.

"Nuwanda."

"Nuwanda" dedi Neil sabırla. "Neler oluyor?

"Eğer buraya kızların gelmesine bir itirazın yoksa, hiçbir şey " diye karşılık verdi Charlie.

"Tabu ki yok." Pitts, karanlıkta Neil'e çarptı. "Özür dilerim. Sadece... bize haber vermen gerekirdi."

"Birdenbire oldu, samimiyetimize güvendim" dedi Charlie. Zaten çıkış noktamız da samimiyet, değil mi?"

"Onları nerede buldun?" diye sordu Neil.

"Futbol sahasının yanındaki çitin kenarında yürüyorlardı. Okulu merak ettiklerini söylediler, ben de onları toplantıya davet ettim."

"Henley Hail'da mı okuyorlar?" diye sordu Cameron.

"Okula gittiklerini sanmıyorum" dedi Charlie.

"Köylüler mi yani?" Cameron şaşkınlıktan küçük dilini yutacaktı neredeyse.

"Şşş, Cameron, kendine gel" dedi Charlie. "Sana neler oluyor böyle? Onlardan korktun mu yoksa?"

"Tanrım, hayır! Onlardan korktuğum filan yok. Ama eğer bu kızlarla yakalanırsak, öldük demektir."

"Söylesenize, çocuklar, burada neler oluyor?" diye seslendi Gloria mağaradan.

"Odun topluyoruz" diye cevap verdi Charlie. "Geliyoruz şimdi." Cameron'a dönerek fısıldadı. "Çeneni tut, olur mu, korkak? Endişelenecek bir şey yok." 

"Kime korkak diyorsun?"

"Of, sakin ol, Cameron," dedi Neil.

"Nuwanda" diye hatırlattı Charlie, mağaraya girerken. Diğerleri de onu izlediler. Cameron öfkeden köpürmüştü.

Arkadaşlarının içeri girmelerini izledi, bir dakika bekledikten sonra o da girdi.

Topladıkları çalı çırpıyı ateşe attılar ve canlanan alevlerin çevresine oturdular. "Acaba Knox neler yapıyor?" diye güldü Pitts.

"Zavallı çocuk" diyerek içini çekti Neil. "Büyük bir hayal kırıklığına uğrama olasılığı öyle yüksek ki."

Danburry'lerin kocaman evinde kendini bula bula kilerde bulan Knox gerçekten de büyük bir hayal kırıklığına uğramıştı. Birileri durmuş, sohbet ediyordu. Bir çift ateşli bir şekilde Öpüşüyordu. Knox, oğlanın kızın eteğini sıyırmaya çalıştığını, kızın da onu itmeye çabaladığını görünce bakmamaya çalıştı. O sırada Ginny Danburry'yi fark etti. Birbirlerine bakıp utangaç bir tavırla gülümsediler.

"Sen Mutt Sanders'm kardeşi misin?" diye sordu iri yarı bir genç Knox'a. Bir yandan da içkisini karıştırıyordu.

"Hayır." Knox başını salladı.

"Bubba!" Futbolcuya benzeyen iri yarı genç, buzdolabına yaslanmış duran ve kafayı bulduğu çok belli olan arkadaşına seslendi. "Bu çocuk Mutt Sanders'a benzemiyor mu?"

"Kardeşi misin?" diye sordu Bubba.

"Hiçbir akrabalığım yok" dedi Knox. "Öyle birini tanımıyorum bile. Üzgünüm."

"Söylesene, Steve" dedi Bubba, arkadaşına. "Sen kibarlık nedir, bilmez misin? Mutt'm kardeşi burada ve sen ona içki bile ikram etmiyorsun. Bourbon ister misin?"

"Aslında ben..." Steve, Knox'u duymadı bile. Eline tutuşturduğu bardağa Bourbon doldurdu ve üzerine de kola ekledi.

Bubba, Knox'la kadeh tokuşturdu. "Mutt'a!" dedi.

"Mutt'a!" diye tekrarladı Steve de. Knox da "Mutt'a!" demek zorunda kaldı. Bubba ve Steve içkilerini bir yudumda içtiler. Knox da içmek istedi, ancak öksürmeye başladı. Steve herkese biraz daha bourbon verdi. Knox, bütün göğsünün yandığını hissetti.

"Mutt neler yapıyor?" diye sordu Bubba.

"Aslında" dedi Knox, öksürmeye devam ederek, "ben Mutt'ı tanımıyorum."

"Mutt'a!" dedi Bubba bardağını kaldırarak. "Mutt'a" diye tekrarladı Steve.

"Mutt'a!" diğerleri içkilerini içerken, Knox yine öksürdü. Steve onun sırtına vurmak zorunda kaldı.

"Yavaş ol, evlat," diye güldü Sîeve.

"Ben Patsy'yi bulsam iyi olacak" diyerek hıçkırdı Bubba. Knox'un sırtını yumrukladı: "Mutt'a benden selam söyle."

"Söylerim" dedi Knox. Ginny'nin kilerden çıkarken kendisine bakıp gülümsediğini gördü.

"Bardağını bana ver" dedi Steve ve yeniden bourbon doldurdu. Knox başının dönmeye başladığını hissetti.

Ateş, mağarayı aydınlatıyordu. Oğlanlar, Gloria ve Tina odun yığınının çevresinde birbirlerine sokulmuş oturuyorlar, dans eden alevleri seyrediyorlardı. "Mağara tanrısının" başının üzerindeki mum da titreyerek yanmaktaydı.

"Siz oğlanların garip olduğunuzu bilirdim, ama bu kadar garip olduğunuzu bilmiyordum doğrusu" dedi, Tina, heykele bakarak. Cebinden küçük bir şişe viski çıkardı ve Neil'e de ikram etti. Neil şişeden bir yudum aldı ve bu onun için çok normal bir şeymiş gibi davranmaya çalıştı. Şişeyi Tina'ya geri verdi.

"Elden ele geçirin" dedi Tina. Ateşin ve viskinin verdiği sıcaklık kızın yüzüne hoş bir renk getirmişti.

Şişe, elden ele dolaştı. Hepsi, içkinin adından tadından hoşlanmış gibi görünmeye çalıştılar. Bir tek Todd, viskiyi yutarken öksürmemeyi başardı.

"Evet?" dedi Gloria, Todd'un içişinden etkilenerek. "Burada kızların eksikliğini hissetmiyor musunuz?"

"Eksiklik hissetmek mi? Ben delirecek gibi oluyorum!" dedi Charlie. "Bu da bu kulübü ilgilendiren konulardan biri. Örneğin ben okul gazetesinde Ölü Ozanlar Derneği adına bir makale yazdım ve Welton'a kızların da alınmasını istedim. Böylece biraz kendimize geliriz."

"Ne yaptın?" diye bağırdı Neil, ayağa kalkarak. "Bunu nasıl yaptın?"

"Düzeltmenlerden biri benim" dedi Charlie gururla. "Makaleyi araya sıkıştırdım."

"Tanrım!" diye inledi Pitts. "Her şey bitti!"

"Neden?" diye sordu Charlie. "Kimse bizim kim olduğumuz bilmiyor ki."

"Bunu bulabileceklerini düşünmedin mi?" diye çıkıştı Cameron. "Seni sıkıştıracakları, Ölü Ozanlar Derneği'nin ne anlama geldiğini Öğrenmek isteyecekleri aklına gelmedi mi?

Charlie, böyle bir şey yapmaya haklan yoktu!"

"Nuwanda, Cameron."

"Doğru" diye atıldı Gloria, kolunu Charlie'nin omzuna dolayarak. "Nuwanda."

"Burada oyun mu oynuyoruz, yoksa ciddi bir şey yapmaya mı çalışıyoruz? Tek yapacağımız buraya gelip birbirimize şiirler okumaksa bunun ne anlamı var?" dedi Charlie.

"Yine de bunu yapmamalıydın" dedi Neil, mağarada bir aşağı bir yukarı dolaşarak. "Kulüp adına konuşmama kendi küçük boyunlarınızı düşünüp endişelenmekten vazgeçer misiniz lütfen?" dedi Charlie. "Eğer beni yakalarlarsa, hepsini uydurduğumu söylerim. Size bir şey olmaz. Bakın, Gloria ve Tina buraya bizim tartışmamızı dinlemeye gelmediler. Toplantı yapacak mıyız, yapmayacak mıyız?"

"Evet. Eğer toplantı yapmazsanız, biz kulübe katılmak isteyip istemediğimize nasıl karar vereceğiz?"

Neil kaşlarım kaldırarak soran gözlerle Charlie'ye baktı. "Katılmak mı?" diye sordu.

Charlie onu duymazdan gelerek Tina'ya döndü. "Bir yaz günüyle kıyaslarsam seni, sen daha güzel ve daha sıcaksın."

Tina eriyip bitmişti. "Ah, çok tatlısın!" diye bağırdı ve Charlie'ye sarıldı. Diğerleri ilgilenmiyormuş ve kıskanmıyormuş gibi görünmeye çalıştılar.

"Bunu senin için yazdım" dedi Charlie, Tina'ya.

Tina'nm gözleri mutlulukla parladı. "Öyle mi?"

"Senin için de yazacağım, Gloria." Charlie, kızın gözlerindeki kıskançlığı fark etmişti. Gözlerini kapattı. "Yürürken öyle güzel ki... Gece kadar güzel..."

Charlie ilk birkaç sözcükten sonra gözlerini açtı ve ateşin yanından uzaklaştı. Unutkanlığını örtbas etmek için, mağaranın öbür ucuna doğru yürüdü. "Yürürken öyle güzel ki, gece kadar güzel" diye tekrarladı. Sırtını döndü, bir kitap açtı ve hızlı hızlı okudu. Bu arada Gloria merakla onu bekliyordu. Charlie kitabı kapatıp kıza döndü. "Bulutsuz, yıldızlarla dolu gece kadar güzel/ Karanlıkla parlaklığın tüm güzelliği / Onun gözlerinde buluşmuş sanki."

Gloria sevinçle çığlık attı. "Harika bir çocuk değil mi?"

Diğer oğlanların suratları bembeyaz olmuştu. Hepsi, Charlie'nin çevirdiği dolapları kıskançlıkla izliyordu. Gloria, Charlie'ye sıkı sıkı sarıldı.

O sırada, Knox Overstreet'de Danburry'lerin evinde dolaşırken içinin kıskançlıkla dolduğunu hissediyordu. Chris ve Chet'i düşününce, "Çocuklar haklıymış" dedi kendi kendine. Arkadaşları onu Chris'e fazla umut bağlamaması konusunda uyarmışlardı.

Ev karanlıktı. İçeriyi sadece pencerelerden sızan ay ışığı aydınlatıyordu. Gürültülü müzik devam ediyordu. Çiftler her yerde oynaşmaya devam ediyorlardı.

Bubba ve Steve ile birlikte içtiği içkiler yüzünden çakırkeyif olan Knox az kalsın bir çiftin üzerine düşecekti.

"Hey!" diye bağırdı öfkeli bir ses. "Önüne baksana! Ne yaptın, içkiyi fazla mı kaçırdın?"

ONUNCU BÖLÜM

"Özür dilerim" diye fısıldadı Knox, kendini bir kanepeye atarken. Arkasına yaslandı, yansı dolu bardağını sımsıkı kavradı ve acı bourbonundan bir yudum aldı. Artık genzi daha az yanıyordu.

Çevresine bakındı, içkinin etkisiyle iyice gevşemişti. Sol yanında, birbirine kenetlenmiş, dev bir canavar gibi tuhaf sesler çıkaran bir çift vardı. Sağındaki çift ise kanepeye iyice gömülmüştü. Knox ayağa kalkmak istedi, ama az önce ayağının takıldığı çiftin şimdi ayaklarının tam dibine yuvarlandığını, bu nedenle kalkmasının mümkün olmadığını fark etti. Çevresine bakındı ve gülmemek için kendini zor tuttu. Ben de keyfime baksam iyi olacak, diye düşündü. Kimse onun ne yaptığını fark edebilecek durumda değildi.

Müzik susmuş, yalnızca kesik kesik soluma sesleri duyulmaya başlamıştı. "Burası tıpkı bir suni solunum merkezine benziyor" dedi Knox. Keşke onun da bir partneri olsaydı. Sağındaki çifte baktı. 'Çocuk kızın dudaklarım koparacak' diye düşündü. Sonra soluna döndü.

"Ah, Chris, çok güzelsin," diyordu erkek.

"Tanrım, Chris ve Chet!" dedi Knox. Kalbi çarpmaya başlamıştı. Chris Noel koltukta, hemen yanında oturuyordu.

Müzik yeniden başladı. Knox'un başı dönüyordu. Chris ve Chet ateşli bir şekilde öpüşüyorlardı. Knox başka tarafa bakmaya çalıştı, ama gözlerini Chris'ten alamıyordu.

"Chris" diye inledi Chet," Muhteşemsin!" Chet, Chris'i daha sert öptükçe, kız Knox'a yaslanıyordu. Ay ışığının aydınlattığı odada, Knox, Chris'in yüz hatlarına, boynuna, göğüslerinin kıvrımlarına baktı. İçkisinin geri kalanını aceleyle bitirip kendini başka yöne bakmaya zorladı.

Tanrım, bana yardım et diye düşündü, Chris kendisine iyice yaslanınca. İçindeki isteği bastırmaya çalıştıkça, yüzünde işkence çeker gibi bir ifade beliriyordu. Bakmamak için çok çaba sarf ediyor, ancak içindeki savaşta yenik düşüyordu.

Birden, yeniden Chris'e döndü. Duygularını bastırmayı başaramıyordu. "Carpe göğüs" dedi kendi kendine, gözlerini kapatarak "Göğsü yaşa."

"Ne?" dedi Chris, Chet'e.

"Ben bir şey demedim" dedi Chet.

Çift öpüşmeye devam ederken, Knox elinin sanki güçlü bir manyetik kuWetle ileri doğru uzandığını, Chris'in boynunu okşamaya başladığını, oradan da göğsüne indiğini fark etti. Başını eğdi, gözlerini kapadı ve Chris'i ağır ağır okşadı.

Bu ellerin Chet'e ait olduğunu sanan Chris de istekle karşılık veriyordu. Knox güçlükle soluyordu artık. "Ah, Chet, harika" dedi Chris karanlıkta.

"Öyle mi?" Chet şaşırmıştı. "Harika olan ne?"

"Biliyorsun sen" dedi Chris gizemli bir tavırla.

Knox ellerini çekti. Chet şöyle bir baktı ve Chris'i yeniden öptü. "Devam, Chet" diye inledi Chris.

"Neye devam edeyim?" "Chet..."

Knox elini yeniden Chris'in boynuna koyup kızı okşamaya başladı. Yine yavaş yavaş göğüslere indi. "Ah, ah!" diye inledi Chris.

Chet geri çekildi, Chris'in neden söz ettiğini anlamaya çalıştı. Ancak sonra vazgeçip yeniden öpüşmeye başladı. Chris zevkle inliyordu.

Knox başını koltuğa yasladı. Soluklan ağırlaşıp derinleşmişti. Müziğin sesi gitgide yükseliyordu. Daha fazla dayanamadı. Chris'in göğüslerine tehlikeli bir biçimde yakınlaşmaya başladı. Chris'in de soluklan hızlanmıştı. Tam Knox kendinden geçmek üzereyken bardağı kayıp yere düştü.

Birden Chet'in eli Knox'un bileğini kavradı ve ortalık bir lambanın ışığıyla aydınlandı. Knox, öfkeli Chet ve neler olduğunu anlayamayan Chris ile yüz yüze geldi. "Ne yapıyorsun sen?" diye bağırdı Chet. "Knox?" Işık, Chris'in gözlerini kamaştırmıştı. "Chet! Chris!" dedi Knox, şaşırmış gibi yaparak. "Burada ne arıyorsunuz?"

"Sen neden..." diye bağırdı Chet. Knox'un suratına bir yumruk patlattı. Çocuğu gömleğinin yakasından tuttuğu gibi yere devirdi, sonra da üzerine çıktı. Vurmaya başladı. Knox umutsuzca kendini korumaya çalışıyordu. "Seni geri zekâlı!" diye bağırdı Chet. Chris, onu geri çekmeye çalıştı.

"Chet, canını yakmak zorunda değilsin" dedi. Chet'in yumrukları Knox'un suratına inmeye devam ediyordu.

"Chet, dur! Kötü bir niyeti yoktu!" diye bağırdı Chris. . Chet'i vargücüyle itti. Knox, suratını tutarak yana yuvarlandı.

"Bu kadar yeter!" Chris, Chet'in göğsüne vurarak onu uzaklaştırmaya çalışıyordu.

Chet, kanayan burnunu ve yaralanan yüzünü tutan Knox'un üzerine eğildi.

"Özür dilerim, Chris, özür dilerim!" diye bağırdı Knox.

"Bu dayak sana yetmez, küçük... Defol git buradan!"

Chet yeniden Knox'un üzerine atıldı, ama Chris ve diğer konuklardan bazıları onu çektiler. Birkaç genç Knox'u dışarı çıkardı.

Knox, sendeleyerek mutfağa doğru yürürken arkasına dönüp bağırdı. "Özür dilerim, Chris!" Hâlâ sarhoş olduğu için güçlükle konuşuyordu.

"Seni bir daha görürsem, kendini ölmüş bil!" diye seslendi Chris.

Ölü Ozanlar Derneği hâlâ dağılmamıştı. Üyelerden birinin başının dertte olduğunu bilmiyorlardı.

Mağarada ateş, pırıltılar saçarak yanmaya devam ediyor, duvarlarda gölgeler yaratıyordu. Gloria, Charlie'ye sarılmıştı; ona hayranlıkla bakıyordu. Viski şişesi elden ele dolaşmaya devam ediyordu.

"Çocuklar, neden Gloria ve Tina'ya Ölü Ozanlar bahçesini göstermiyoruz?" dedi Charlie, başıyla mağara girişini işaret ederek.

"Bahçe mi?" dedi Meeks, şaşırmıştı.

"Ne bahçesi?" diye tekrarladı Pitts.

Charlie, gözleriyle Pitts ve diğerlerine kaybolmalarını işaret etti. Neil bu bakışı yakaladı ve Pitts'i dürttü. Mesele anlaşılmıştı.

"Ah, evet. Bahçe. Gelin çocuklar" dedi. "Çok garip!" dedi Tina, kafası karışmış gibiydi. "Sizin bahçeniz mi var?"

Herkes mağaradan çıktı. Bir tek Meeks şaşkın şaşkın etrafına bakmıyor, "Siz neden söz ediyorsunuz?" deyip duruyordu. Charlie ona hışımla baktı. "Charles, yani Nuwanda, bizim bahçemiz yok ki" dedi Meeks.

Neil geri döndü ve Meeks'i kolundan tutup dışarı çıkardı. "Gelsene, aptal!" dedi kahkahalar atarak.

Charlie onların gitmesini bekledi. Sonra Gloria'ya bakıp gülümsedi. "Tanrım, zeki biri için fazlasıyla aptal!"

Gloria, Charlie'nin gözlerinin içine baktı. "Bence çok tatlı" dedi. Charlie yine gülümsedi.

"Bence sen çok tatlısın." Charlie içini çekti, gözlerini kapattı ve Gloria'yı öpmek için uzandı. Tam dudakları buluşmuştu ki Gloria ayağa kalktı.

"Sende beni heyecanlandıran şey ne, biliyor musun?" dedi.

Charlie gözlerini kırpıştırdı. "Ne?" "Tanıştığım her erkek beni bir tek şey için istiyor. Sen onlar gibi değilsin." "Değil miyim?"

"Hayır" diyerek gülümsedi Gloria. "Başka kim olsa, şimdiye kadar üzerime çullanmıştı. Bana biraz daha şiir okusana."

"Ama..." diye kekeledi Charlie.

"Lütfen! İnsanın şey için... yani... İçindekiler için takdir edilmesi çok güzel bir şey." Charlie inleyerek elini yüzüne koydu. Gloria dönüp ona baktı. "Nuwanda? Lütfen...?"

"Tamam! Düşünüyorum." Charlie bir an düşündü ve okumaya başladı.

Ruhlar gerçekten birleşemez

Eğer engellere boyun eğiliyorsa

Aşk gerçek aşk değildir

Değişiklikler onları değiştiriyorsa

Ya da çekip gidebiliyorsa biri.

Gloria mutlulukla inledi. "Devam et!"

Charlie okumaya devam ettikçe, Gloria'nın inlemeleri arttı.

"Bu seksten daha güzel bir şey" dedi kız. "Bu romantizm işte!"

Charlie hayal kırıklığına uğramıştı, ama bütün gece şiir okumaya devam etti.

Ertesi gün, bütün öğrenciler Welton Akademisi'nin küçük kilisesine çağrıldılar. İçeride büyük bir uğultu vardı. Okul gazetesinin kopyalan elden ele dolaşıyordu.

Knox Overstreet morarıp şişmiş yüzünü gizlemeye çalışarak oturuyordu. Neil, Todd, Pitts, Meeks, Cameron ve özellikle Charlie çok bitkin görünüyorlardı. Pitts, Charlie'ye bir evrak çantası uzatırken esneyerek, "Her şey hazır" dedi.

Charlie başını salladı.

Müdür Nolan kiliseye girince, öğrenciler bütün gazeteleri aceleyle kaldırıp ayağa kalktılar. Nolan hızlı adımlarla kürsüye yürüdü ve oğlanlara oturmalarını işaret etti. Gürültüyle genzini temizledi.

"Bu haftaki okul gazetesinde, yazarı belli olmayan bir makale vardı. Bu makale, Welton'da kızlara gereksinim duyulduğundan söz ediyordu. Değerli vaktimi suçluları ortaya çıkarmak için harcamak istemiyorum. Onları bulacağımdan emin olabilirsiniz. Ben bu makale hakkında bir şeyler bilen öğrencilerin kendiliklerinden ortaya çıkmalarını istiyorum. Suçlular kimlerse, bu, okuldan uzaklaştırılmamak için son şansları."

Nolan bir süre sessizce durup cevap bekledi. Birden, bir telefon sesi sessizliği bozdu. Charlie evrak çantasını yavaşça kucağına alıp açtı. Telefon bu çantadaydı. Öğrenciler şaşkınlıkla fısıldaştılar. Daha önce hiç kimse Welton'da kurallara bu kadar aykırı bir şey yapmamıştı. Charlie, büyük bir cesaret örneği sergileyerek telefonu açtı.

"Welton Akademisi, buyurun?" dedi, herkesin duyabileceği bir sesle. "Evet, bir dakika. Bay Nolan, telefon size." Charlie'nin sesinde sahte bir ciddiyet vardı.

Müdürün yüzü kıpkırmızı oldu. "Ne?" diye bağırdı Nolan.

Charlie, ahizeyi Nolan'a uzattı. "Tanrı arıyor. Welton'a kız öğrenci alınması gerektiğini söylüyor." Charlie telefona bunları söylerken, eski taş kilise öğrencilerin kahkahalarıyla çınlamaya başladı.

Müdür, bu gösteriye tepki vermekte gecikmedi. Charlie, daha ne olduğunu anlayamadan, kendini müdürün odasının ortasında dikilirken buldu. Nolan odada dört dönüyordu. "Bu pisliği temizle" diye tısladı. "İşin içinde senden başka kim var?"

"Hiç kimse efendim" dedi Charlie. "Sadece ben varım. Gazetenin düzeltmelerini yapıyorum. Bu yüzden Bob Crane'in makalesinin yerine kendi makalemi soktum."

"Bay Dalton" dedi Nolan. "Eğer kendini bu okuldan zorla attırmaya çalışan ilk kişi olduğunuzu sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Bunu başkaları da denedi, ama tıpkı sizin gibi onlar da başarısız oldular. Şimdi eğilin."

Charlie söyleneni yaptı. Nolan, eski, kocaman bir kürek çıkardı. Küreğin üzerine hızı artsın diye delikler açıl mıştı. Nolan ceketini çıkardı ve Charlie'nin arkasına geçti.

"Yüksek sesle sayın Bay Dalton" dedi ve küreği Charlie'nin poposuna indiriverdi.

"Bir."

Nolan küreği bu kez daha sert indirdi. Charlie gözlerini yumdu. "İki."

Nolan vuruyor, Charlie sayıyordu. Dördüncü vuruştan sonra, Charlie'nin sesi güçlükle duyulmaya başlamış, yüzü acıyla kasılmıştı.

Müdürün eşi ve sekreteri olan Bayan Nolan, dışarıdaki ofisinde oturuyor, cezanın neden olduğu sesleri duymamaya çalışıyordu. Onur salonunda, Cameron'un da dahil olduğu üç öğrenci, duvar üzerinde geyik kafası eskizleri hazırlıyordu. Charlie'nin bedenine inen kürek seslerini duyunca, içleri korku ve acıyla doldu. Cameron geyiği çizemedi.

Yedinci vuruştan sonra, gözyaşları Charlie'nin yanaklarından süzülmeye başladı. "Say!" dîye bağırıyordu Nolan.

Dokuzuncu ve onuncu vuruşlardan sonra, Charlie konuşamamaya başladı. Nolan, onuncu vuruştan sonra durdu ve Charlie'ye döndü. "Hâlâ bunun yalnızca senin fikrin olduğu konusunda ısrar ediyor musun?" diye sordu.

Charlie acısını bastırmaya çalıştı. "Evet... efendim." "Ölü Ozanlar Derneği nedir? İsim istiyorum." Nolan bağırıyordu.

Bayılacak gibi olan Charlie güçlükle cevap verdi. "Sadece benim, Bay Nolan. Yemin ederim. Ben uydurdum."

"Eğer işin içinde başkalarının da olduğunu öğrenirsem, onlar okuldan atılırlar, sen burada kalırsın. Anlıyor musun? Şimdi ayağa kalk."

Charlie söz dinledi. Acının ve aşağılanmanın neden olduğu gözyaşlarını tutmaya çalışırken, yüzü kıpkırmızı olmuştu.

"Eğer sen hatalarını kabul edecek kadar cesur davranırsan, Welton seni affeder. Bütün okuldan özür dileyeceksin."

Charlie, Nolan'ın odasından sendeleyerek çıktı ve yavaşça yatakhaneye yöneldi. Oğlanlar odalarında, koridorlarda dolaşıp duruyorlar, arkadaşlarının serbest kalmasını bekliyorlardı. Charlie'nin geldiğini görünce, odalarına koştular ve ders çalışıyormuş gibi yaptılar.

Charlie, acısını belli etmemek için ağır ağır yürüyordu. Odasına yaklaştığında, Neil, Todd, Knox, Pitts ve Meeks yanına geldiler.

"Neler oldu?" diye sordu Neil. "İyi misin? Okuldan kovuldun mu?"

"Hayır" dedi Charlie, kimsenin yüzüne bakmadan.

"Ne oldu peki?" diye tekrar sordu Neil.

"Herkesi ihbar etmem, bütün okuldan özür dilemem gerekiyormuş. O zaman affedilirmişim" dedi Charlie. Odasının kapısını açıp içeri girdi.

"Ne yapacaksın?" diye sordu Neil. "Charlie?"

"Lanet olsun, Neil, benim adım Nuwanda" dedi Charlie. Dolu dolu gözlerle arkadaşlarına baktı ve odasının kapısını çarparak kapattı.

Diğerleri birbirlerine baktılar. Hepsinin yüzünde hayranlık dolu bir gülümseme belirdi. Charlie onları ele vermemişti.

O gün öğleden sonra, Nolan Bay Keating'in odasına gitti. Kapıyı tıklatarak sınıfa girdi. Bay Keating ve Bay McAllister konuşuyorlardı.

"Bay Keating, sizinle biraz konuşabilir miyim?" dedi Nolan, iki öğretmenin sözünü keserek.

"İzninizle." McAllister aceleyle dışarı çıktı.

Nolan durup çevresine bakındı. "Burası benim ilk sınıfımdı, John, biliyor muydun?" dedi ağır ağır yürüyerek. "Bu da benim ilk masam."

"Sizin ders verdiğinizi bilmiyordum," diye karşılık verdi Keating.

"İngilizce dersler veriyordum. Senin öğrenciliğinden de önce. Bırakmak zor oldu." Keating'e baktı. "Senin hakkında söylentiler duyuyorum, John. Sınıfında alışık olmadığımız öğretme yöntemleri kullanıyormuşsun. Bunun Dalton'un yaptığı terbiyesizlikle bir ilgisinin olduğunu söylemiyorum, ama sana bu yaşlardaki erkek çocukların çok kolay etki altında kalabildiklerini hatırlatmama gerek yok sanırım."

"Verdiğiniz cezanın çok büyük bir etki yarattığından eminim" dedi Keating.

Nolan'in kaşları kalktı. Bu yorumu duymazdan geldi. "Önceki gün avluda neler oluyordu?"

"Avluda mı?" diye tekrarladı keating.

"Çocuklar uygun adım yürüyorlardı. Hep birlikte el vuruyorlardı..."

"Ah, şu mesele. Bu bir konuyu kanıtlamak için başvurduğum bir egzersizdi. Birbirine fazla benzemenin zararlarıyla ilgiliydi. Ben..."

"John, burada ders programı bellidir. Doğruluğu kanıtlanmış bir programdır bu. İşe yarar. Sen bunu sorgularsan, öğrencilerin de aynı şeyi yapmalarını nasıl engelleriz?"

"Ben her zaman eğitimin özgür düşünmeyi öğrenmek ,.,, olduğunu savundum" dedi Keating.

Nolan güldü. "Bu çocukların yaşında mı?" Hayatta olmaz! Gelenek, John! Disiplin." Keating'in omzunu sözde anlayışlı bir tavırla okşadı. "Onları üniversiteye ve yüksekokula hazırla, geri kalan her şey kendiliğinden olur."

Bay Nolan gülümsedi ve gitti. Keating bir süre sessizce dikilerek pencereden dışarı baktı. Bir dakika sonra, McAllister kafasını kapıdan uzattı. Konuşulanları dinlediği belliydi.

"Ben olsam, oğlanların birbirine benzemesinden rahatsızlık duymazdım" dedi.

"Neden?"

"Sen de bu kutsal salonlarda okudun değil mi?"

"Evet."

"Eh! Eğer kararlı birer ateist yetiştirmek istiyorsan, onları dindar birileri olacak şekilde yetiştir. Her zaman işe yarar."

Keating, McAllister'a baktı ve birden gülmeye başladı. McAllister da gülümseyerek dışarı çıktı ve gözden kayboldu.

O gece, Keating öğrencilerinin yatakhanesine gitti. Oğlanlar, kulüp toplantıları ve etkinlikleri için hazırlık yapıyorlardı. Keating, bir grup arkadaşıyla birlikte dışarı çıkmakta olan Charlie'ye yaklaştı.

"Bay Keating!" dedi Charlie, şaşırmış görünüyordu.

"Çok aptalca bir gösteriydi, Bay Dalton" dedi Keating sertçe.

"Siz de mi Bay Nolan'm tarafını tutuyorsunuz?" Charlie buna inanamamıştı. "Peki Carpe Diem'e, hayatı iliğine kadar özümsemeye ne oldu?"

"Hayatı iliğine kadar önemsemek, boğazına kemik batırmak değildir, Charles. Cesaretin ve tedbirin sınırlarını iyi bilmek gerekir. Bilge biri de bunu kolayca anlayabilir" dedi Keating.

"Ama ben düşünmüştüm ki..." diye kekeledi Charlie.

"Bu okuldan atılmak bilgelik ya da cesaret değil. Burası mükemmel bir okul olmayabilir, ama insana bir sürü fırsat sunuyor."

"Öyle mi?" dedi Charlie öfkeyle. "Ne gibi?"

"Başka hiçbir şey olmasa bile, en azından benim derslerime katılmak gibi. Anladın mı?"

Charlie gülümsedi. "Evet, efendim."

Keating, biraz ileride durmuş, Charlie'yi bekleyen diğer Ölü Ozanlar üyelerinin yanma gitmek için arkasına döndü. "Bu yüzden aklınızı başınıza toplayın! Hepiniz!" diye emretti Keating.

"Evet, efendim" dediler. Keating hafifçe gülümsedi ve gitti

Ertesi gün, öğrenciler Keating'in sınıfında, öğretmenlerinin tahtaya gidip büyük ve kalın harflerle "YÜKSEKOKUL" yazısını izlediler.

"Beyler" dedi Keating, "bugün yüksek okuldan en iyi şekilde yararlanmak için çok önemli, hatta vazgeçilmez olan bir beceriden söz edeceğim. Okumadığınız kitapları analiz etme becerisi." Durup bakındı. Oğlanlar gülüyorlardı.

"Yüksekokul belki de şiir sevginizi mahvedecek. Saatler süren sıkıcı analizler, araştırmalar ve eleştiriler sizi şiirden soğutacak. Aynı zamanda farklı edebiyat türleriyle karşılaşacaksınız. Bunların bazılarını sevmek zorunda kalacak, bazılarından kaçmaya çalışacaksınız."

Keating bir yandan konuşuyor, bir yandan da sınıfta dolaşıyordu. "Diyelim ki Çağdaş Roman konulu bir ders alıyorsunuz. Bütün yarı yıl boyunca. Balzac'ın yazdığı 'Goriot Baba' Turgenyev'in yazdığı 'Babalar ve Oğullar' gibi başyapıtları okudunuz. Ancak final ödevi olarak sizden 'Şüpheli Sosyete Güzeli' adlı romanda anlatılan anne baba sevgisi konusunda bir yazı yazmanız istendi. Bu romanın yazarı da dersinize gelen profesörün ta kendisi."

Keating smıftakilere kaşlarını kaldırarak baktı, sonra devam etti. "Kitabın ilk üç sayfasını okuduktan sonra, değerli zamanınızı bu kitaba harcayarak beyninizi uyuşturmak yerine, gönüllü savaşçı olmayı tercih edeceğinizi fark ettiniz. Peki bunun için her şeyi göze alabilir misiniz? Geçer not almamayı kabul eder misiniz? Elbette hayır. Çünkü hazırlanmışsmızdır."

Herkes büyük bir dikkatle dinliyor ve izliyordu. Keating dolaşmaya devam etti. "Daha kitabın kapağını okuduğunuzda, bu kitabın, sosyal sınıf atlamak isteyen kızı Christine'e o çok arzuladığı sosyeteye tanıtma törenini yapmak için varını yoğunu harcayan tarım aletleri satıcısı Frank'in hayatım anlattığını öğrenirsiniz. Yazınıza pro fesörü kitabı okuduğunuza, ancak konuyu özetlemeyi gereksiz bulduğunuza ikna edecek bir bölümle başlarsınız.

"Sonra daha numaracı ancak tanıdık bir şey yaparsınız. Örneğin şöyle yazabilirsiniz: Yazarın annebaba sevgisi konusunda çizmiş olduğu resim ile çağdaş Freud teorisi arasında benzerlikler olduğunu belirtmek çok önemli. Christine, Electra; babası ise günahkâr Oedipus.

"Son olarak, belirsiz, ancak özenle hazırlanmış bir finale yer verirsiniz." Keating durup okudu. "Burada dikkat çekici olan, roman ile Hintli filozof Avesh Rabesh Non arasında garip bir bağlantı olmasıdır. Rabesh Non, ailelerin çocuklarını üç başlı canavar, yani hırs, para ve sosyal başarı için ihmal etmelerinin sancılı ayrıntılarını tartışmıştır. Rabesh Non'un teorileri, bu canavarın nasıl beslendiği, nasıl ortadan kalkabileceği vs. konularda tartışılmaya devam etmektedir. Sonunda profesörün kusursuz yazım tekniğini övebilir, bu kitabı size tanıtma medeni cesaretini gösterdiği için onu kutlayabilirsiniz."

Meeks elini kaldırdı. "Reis... Ya Rabesh Non gibi biri hakkında hiçbir şey bilmiyorsanız?"

"Rabesh Non diye biri hiç olmadı, Bay Meeks. Onu ya da onu gibi birini siz yaratırsınız. Kendini beğenmiş hiçbir profesör, böyle önemli birini tanımadığını söylemeye cesaret edemez. Siz de büyük olasılıkla benim karşılaştığım gibi bir yorumla karşılaşırsınız."

Keating masasından bir kâğıt alıp üzerindekileri sınıfa okudu. "Rabesh Non konusundaki değerlendirmeleriniz çok başarılıydı. Benim dışımda birinin Doğunun çoktan unutulmuş bu ustasını takdir etmesi çok güzel."

Keating kâğıdı yerine koydu. "Beyler, okumadığınız kitapları analiz etme konusu final sınavı sorularından biri olacak. Bu nedenle bu konuda uygulama yapmanızı öneririm. Şimdi, yüksekokul sınavlarında karşılaşabileceğiniz bazı tuzaklardan söz edelim. Birer kalem çıkarın. Küçük bir sınav yapacağım."

Sınıftakiler kendilerine söyleneni yaptılar. Keating sınav kâğıtlarım dağıttı. Ardından da sınıfa bir slayt makinesi kurdu.

"Büyük üniversiteler, burada hayalini kurduğunuz o küçük, güzel yaratıklarla doludur; kızlarla yani" dedi gülümseyerek. "Ancak dışlanma olasılığı son derece yüksektir. Bu sınav sizi üniversiteye hazırlamak için tasarlandı. Sizi uyarayım, sınav sonuçları ortalamanızı etkileyecek. Başlayın."

Herkes soruları çözmeye başladı. Keating slayt makinesine bir slayt yerleştirip makineyi çalıştırdı. Ekranda çok güzel, üniversiteli bir kız belirdi. Kız, yere düşen kalemini almak için eğilmişti. İç çamaşırı görünüyordu. Çok güzel bir vücudu vardı kızın. Oğlanlar başlarını sınav kâğıtlarından kaldırıp ekrana baktılar. Hemen hepsi bir kereyle yetinmeyip bir kez daha baktı.

"Kâğıtlarınıza konsantre oldun, beyler. Yirmi dakikanız kaldı" dedi Keating, slaytı değiştirirken. Bu kez de bir dergi reklamı için poz veren, yarı çıplak, çok güzel bir kadın çıktı ortaya. Oğlanlar yine ekrana baktılar, sınava konsantre olamıyorlardı bir türlü. Keating onların yaşadığı güçlüğü gözlemliyor, çok eğleniyordu. Çeşitli durum ve şekillerde baştan çıkarıcı pozlar veren güzel kadın slaytlarını göstermeye devam ettikçe, oğlanların gözleri ekranla sınav kâğıtları arasında mekik dokuyordu. Knox ekrana büyülenmiş gibi bakarken, kâğıdına "Chris, Chris, Chris" yazıp duruyordu.

ON BİRİNCİ BÖLÜM

Sert Vermont kışı, Welton kampusunda da etkili oluyordu. Sonbaharın renkli yapraklan artık yerleri kaplıyordu. Esen şiddetli rüzgâr yaprakları bir oraya bir buraya savurup duruyordu.

Todd ve Neil, kapüşonlu montlarını giyip atkılarını takmış bir halde, binaların arasında uzanan patikada yürüyorlardı. Neil, Bir Yaz Gecesi Rüyası'ndaki repliğini tekrarlarken, rüzgâr da ona eşlik ediyordu sanki.

"İşte, hain, buradayım, karşındayım. Sen neredesin?" diye okudu Neil ezberinden. "Tanrım, bunu seviyorum!"

"Oyunu mu?" diye sordu Todd.

"Evet, oynamayı" diye karşılık verdi Neil. "Dünyanın en güzel şeylerinden biri olmalı. İnsanların çoğu, şanslı olmayanlar, heyecan verici bir hayat yaşamıyor. Bense eğer rolleri alırsam, düzinelerce yaşamı canlandırabilirim."

Neil, sanki bir tiyatro oyunundaymış gibi koştu ve taş bir duvarın üzerine zıpladı. "Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Tanrım, hayatımda ilk kez kendimi bu kadar canlı hissediyorum. Bunu denemelisin" dedi

Todd'a. Sonra duvardan aşağı atladı. "Provalara gelmelisin. Işıklarla filan ilgilenecek birilerine ihtiyaçları var zaten." 

"Hayır, teşekkürler."

"Bir sürü kız var ama. Hermia'yı oynayan kız inanılmaz!"

"Galaya gelirim" dedi Todd.

"Sen bilirsin" dedi Neil. "Çalışmama yardım ettiğin için teşekkürler. Yemekte görüşürüz."

Bunları söyledikten sonra Todd'a el salladı ve koşarak yatakhaneye gitti. Todd dışarıda durmuş, onu izliyordu. Sonra başını sallayarak kütüphaneye yöneldi.

Neil koridor boyunca sıçradı, dans etti, kendisine merakla bakan öğrencilerin yanından şaklabanlıklar yaparak geçti. Kapıyı hızla açtı ve kendini odasına attı. Üzerinde soytarı kafası olan baston da elindeydi.

Birden olduğu yerde kalakaldı. Masasında babası oturuyordu! Neil'in yüzü bembeyaz oldu.

"Baba?"

"Neil, şu aptalca oyundan derhal vazgeçeceksin" dedi Bay Perry sert bir sesle. "Baba, ben..."

Bay Perry ayağa kalkıp yumruğunu masaya vurdu. "Sakın bana karşı gelme!" diye bağırdı. "Şimdiye kadar zamanını bu etkinlik saçmalık 1 arıyla harcamış olman yeterince kötü zaten. Bir de üstelik bana yalan söyledin." Odanın içinde volta atıyor, durduğu yerde tir tir titreyen Neil'e öfkeyle bakıyordu. "Böyle idare edebileceğini nasıl düşündün? Cevap ver!" diye bağırdı. "Bunu kafana kim soktu? Bay Keating denen o adam mı?"

"Hiç kimse..." diye kekeledi Neil. "Seni şaşırtacağımı düşünmüştüm. Bir sürü A aldım ve..."

"Benim bunu öğrenemeyeceğimi mi düşündün? 'Yeğenim sizin oğlunuzla aynı oyunda oynuyor' diyor Bayan Marks. 'Bir yanlışlık olmalı' diyorum. 'Oğlum tiyatroda filan oynamıyor.' Beni yalancı çıkardın. Yarın provaya gidecek ve oyundan çekildiğini söyleyeceksin!"

"Baba, en önemli rollerden birini oynuyorum ben..." diye açıkladı Neil. "Gösteri yarın gece. Baba, lütfen..."

Bay Perry'nin yüzü öfkeden bembeyaz olmuştu. Neü'in üzerine yürüdü. 'Yarın dünyanın sonunun geleceğini bilsem, o oyunda oynamayacaksın! Anlaşıldı mı? Anlaşıldı mı?"

"Evet, efendim." Neil ancak bunu söyleyebilmişti. . Bay Perry durdu. Oğluna uzun uzun baktı, bakışları sertti. "Seni bu duruma getirmek için ne büyük fedakârlıklar yaptım ben, Neil. Beni hayal kırıklığına uğratamazsın."

Bay Perry dönüp dışarı çıktı. Neil bir süre hareketsiz durdu. Sonra masasını yumruklamaya başladı. Gitgide daha sert vuruyordu. Sonunda parmakları acıdı ve yanaklarından yaşlar süzülmeye başladı

Dernek üyeleri o akşam yemek salonunda toplandı. Bir tek, başının ağrıdığını söyleyen Neil yoktu. Yemekte çok iştahsız güründüler. Sonunda Dr. Hager masaya geldi ve onlara şüpheli gözlerle baktı.

"Bay Dalton, bir sorun mu var, oğlum?" diye sordu. "Yemeğinizle sorun mu yaşıyorsunuz?"

"Hayır, efendim," diye cevap verdi Charlie.

Hager diğerlerini de izledi. "Bay Meeks, Overstreet ve Anderson, siz normalde de solak mısmızdır?

"Hayır, efendim."

"O halde neden yemeği sol ellerinizle yiyorsunuz?" Oğlanlar birbirlerine baktılar. Grup adına Knox konuştu. "Eski alışkanlıkları yıkmanın iyi olacağını düşündük, efendim" dedi.

"Eski alışkanlıkların nesi varmış, Bay Overstreet?"

"Eski alışkanlıklar mekanik bir yaşamı zorunlu kılıyor, efendim" diye açıkladı Knox. "İnsanın beynini sınırlıyor."

"Bay Overstreet, size eski alışkanlıklardan kurtulma konusunu fazla kafaya takmamanızı, bunu yerine ders çalışma alışkanlıklarınızı geliştirmenizi öneririm. Anlıyor musunuz?"

"Evet, efendim."

"Bu hepiniz için geçerli" dedi Hager, hepsine tek tek bakarak. "Şimdi yemeğinizi doğru ellerinizle yiyin."

Oğlanlar söz dinlediler. Ancak Hager gider gitmez, Charlie el değiştirdi ve yeniden sol eliyle yemeye başladı. Diğerleri de onu izledi.

Neil sonunda yemek salonuna gelip masaya oturdu. Çok ciddi ve üzgün görünüyordu. "İyi misin?" diye sordu Charlie.

"Babam beni ziyarete geldi" dedi Neil.

"Oyunu bırakmak zorunda mısın?" diye sordu Todd.

"Bilmiyorum," dedi Neil.

"Neden bu konuyu Bay Keating'le konuşmuyorsun?" diye Önerdi Charlie.

"Bunun ne faydası olacak?"

Charlie omuz silkti. "Belki sana öğüt verir. Hatta belki babanla konuşur."

"Dalga mı geçiyorsunuz" diyerek güldü Neil. "Komik olmayın."

Neil'in karşı çıkışlarına rağmen, arkadaşları Bay Keating'in onun sorunlarını çözebileceğine inanıyorlardı. Yemekten sonra, yatakhanenin ikinci katındaki öğretmenler bölümüne gittiler. Todd, Pitts ve Neil, Keating'in kapısının önünde durdular. Charlie kapıya vurdu sonunda.

"Bu çok aptalca" diye karşı çıktı Neil.

"Hiçbir şey yapmamaktan iyidir" dedi Charlie. Kapıya yeniden vurdu, ama kimse yoktu.

"Burada değil, hadi gidelim," diye yalvardı Neil.

Charlie, kapı kolunu çevirince kapı açılıverdi. "Burada gelmesini bekleyelim" dedi Charlie, içeri girerken.

"Charlie! Nuwanda!" diye seslendiler diğerleri içeriden. "Çık odadan!" Ama Charlie çıkmaya reddetti; birkaç dakika sonra diğerleri de meraklarına yenik düşerek içeri girdiler.

Burası küçük, boş ve insanda yalnızlık duygusu uyandıran bir yerdi. Oğlanlar huzursuzca durup etraflarına bakındılar. "Nuwanda" diye fısıldadı Pitts. "Burada olmamız çok yanlış."

Charlie onu duymazdan geldi ve odayı incelemeye devam etti. Küçük, mavi bir bavul, kapının yanında, yerde duruyordu. Yatağın üzerinde birkaç kitap vardı. Charlie masaya gitti ve içinde yirmili yaşlarda, güizel bir kızın resminin olduğu çerçeveyi aldı. "Vay be, şuna bakın!" diyerek ıslık çaldı. Resmin yanında, tamamlanmamış bir mektup vardı. Charlie kâğıdı alıp okudu: "Sevgili Jessica. Sensiz geçen zamanlarda çok yalnızım... falan filan... Kendimi rahatlatmak için tek yapabildiğim şey, resmine bakmak ya da gözlerimi kapatıp güzel gülüşünü hayal etmek. Yine de hiçbiri senin yerini tutmuyor ki. Seni ne kadar özlüyorum bir bilsen..."

Oğlanlar kapının açıldığı duyduğunda, Charlie okumaya devam ediyordu. Diğerleri, karşısında Bay Keating'i görür görmez mektubu okumayı bırakan Charlie'den uzaklaştılar.

"Selam, Bay Keating! Sizi görmek ne güzel!" diye bağırdı Charlie.

Keating ona doğru yürüdü, sakin bir tavırla mektubu aldı, katladı ve cebine koydu. "Bir kadın bir katedraldir, çocuklar. Bulduğunuz her fırsatta ona tapının" dedi. Çalışma masasına gitti, çekmeceyi açtı ve mektubu buraya koydu. "Karıştırmak istediğiniz başka bir şey var mı, Bay Dalton?" diye sordu sonra.

"Özür dilerim. Ben... yani biz..." Charlie yardım beklercesine etrafına bakındı. Neil bir adım öne çıktı.

"Hey Reis, Bizim Reis, sizinle çok önemli bir konuyu konuşmak için geldik" diye açıkladı.

"Tamam" dedi Keating. "Hepiniz mi?"

"Aslında sizinle yalnız konuşmak isterdim" dedi Neil, arkadaşlarına bakarak. Charlie ve diğerleri, gidebileceklerini duyunca rahatlamışlardı.

"Benim ders çalışmam gerek" dedi Pitts. Diğerleri de "Evet!" diye eklediler. "Görüşürüz, Bay Keating."

Aceleyle dışarı çıkıp kapıyı arkalarından kapattılar. "Ne zaman isterseniz gelin!" diye seslendi Keating, onlar çıkarken.

"Teşekkür ederiz, efendim!" Cevap, kapalı kapının ardından gelmişti.

Pitts, Charlie'nin omzuna bir yumruk attı. "Aptal Nuwanda!"

"Kendimi tutamadım" diyerek omuz silkti Charlie.

Keating gülümsemekten alamadı kendini. Neil odada volta atıyor, çevresine bakmıyordu. "Size pek de büyük bir oda vermemişler" dedi sonunda.

"Belki de dünyevi şeylerin beni öğretmekten alıkoymasını istemiyorlardır" diyerek gülümsedi Keating.

"Bunu neden yapıyorsunuz?" diye sordu Neil. "Yani şu günü yaşama işini bildiğinize göre. Ben olsam yurt dışına çıkar, dünyayı görürdüm."

"Ben dünyayı görüyorum zaten. Yeni dünyayı. Üstelik böyle bir yerin benim gibi en az bir öğretmene ihtiyacı 193 var." Kendi yaptığı espriye kendi güldü. "Buraya benim öğretmenliğim hakkında konuşmaya mı geldin?"

Neil derin bir soluk aldı. "Babam, benim Henley Hall'da tiyatro oyununda yer almamı engellemek istiyor. Carpe Diem'i filan düşündüğümde, kendimi hapishanede hissediyorum. Oyunculuk benim için her şey demek. Ben oyuncu olmak istiyorum, Bay Keating! Elbette, babamın bakış açısını da anlıyorum. Biz Charlie'nin ailesi gibi zengin bir aile değiliz. Ama babam hayatımın geri kalanını benim yerime planlamak istiyor ve bana ne istediğimi hiç sormuyor!"

"Bana söylediklerini babana da söyledin mi? Oyunculuk tutkunu ona da anlattın mı?"

"Dalga mı geçiyorsunuz? Beni öldürür!"

"O halde sen ona da oynuyorsun, değil mi?" Keating, Neil'in ne kadar gergin olduğunu görebiliyordu. "Neil, bunun olanaksız olduğunu biliyorum, ama babanla konuşmak ve ona kim olduğunu anlatmak zorundasın."

"Ama ne söyleyeceğini biliyorum. Oyunculuğun geçici bir heves, bir eğlence olduğunu, unutmam gerektiğini söyleyecek. Bana ne kadar güvendiklerini, kendilerini haksız çıkaramayacağımı anlatacak. Bunların kendi iyiliğim için olduğunu iddia edecek."

Keating yatağına oturdu. "Oyunculuk geçici bir heves değil, o zaman bunu ona kanıtla. Tutkunu göster ona, gerçekten istediğinin bu olduğunu göster: Eğer bu da işe yaramazsa, on sekiz yaşma geldiğinde dilediğini yaparsın."

"On sekiz mi? Oyun ne olacak peki? Gala yarın akşam!"

"Onunla konuş, Neil," diye üsteledi Keating.

"Bunun daha kolay bir yolu yok mu?"

"Kendine karşı dürüst olacaksan, yok."

Neil ve Keating bir süre konuşmadan oturdular. "Teşekkürler, Bay Keating" dedi Neil sonunda. "Ne yapacağıma karar vermem gerek."

Neil, Keating'le konuşurken, Charlie, Pitts, Todd ve Cameron mağaraya doğru yola çıktılar. Kar yağmaya başlamıştı. Yumuşak beyaz bir battaniye, toprağı soğuk rüzgârlardan koruyordu sanki.

Oğlanlar, mum ışığının aydınlattığı mağaranın içine dağıldılar; her biri kendi işiyle meşguldü. Kimse toplantı talep etmemişti. Charlie saksofonuyla hüzünlü melodiler çalıyordu. Knox bir köşede oturmuş, kendi kendine konuşuyor, Chris'e yazdığı aşk şiiri üzerinde çalışıyordu. Todd da tek başına bir şeyler yazıyordu. Cameron ders çalışıyordu. Pitts duvarın dibinde dikiliyor, kitaptan bir alıntıyı duvara geçiriyordu.

Cameron saatine baktı. "On dakikamız kaldı" dedi. Kimse kımıldamadı.

"Ne yazıyorsun?" diye sordu Knox, Todd'a.

"Bilmiyorum. Şiir" dedi Todd.

"Ders için mi?"

"Bilmem."

"Bir an önce buradan çıkmazsak, ceza alırız," dedi Cameron. "Kar hızlandı." Charlie, Cameron'u duymazdan gelerek saksofonunu çalmaya devam etti. Todd yazmaya devam ediyordu. Cameron etrafına bakınıp omuz silkti. "Ben gidiyorum" dedi ve tek başına mağaradan çıktı.

Knox, Chris'e yazdığı aşk şiirini kendi kendine okudu. Ayağa kalkarak, "Lanet olsun, Chris bunu ne zaman okuyacak?" dedi.

"Neden ona kendin okumuyorsun?" diye önerdi Pitts. "Nuwanda'da işe yaramıştı bu yöntem."

"Benimle konuşmaz bile, Pitts" diye sızlandı Knox. "Onu aradım, ama telefona bile çıkmadı."

"Nuwanda Gloria'ya şiir okuduğunda, kız onun üzerine çıkacaktı neredeyse. Değil mi Nuwanda?"

Charlie saksofonunu bıraktı. Bir an düşündü. "Kesinlikle" dedi ve sonra yeniden notalara döndü.

Uzakta yatma zili çalmıştı. Charlie melodisini bitirdi, saksofonunu çantasına koydu ve mağaradan çıktı. Todd, Cameron ve Pitts de kâğıtlarını toplayıp gecenin karanlığına karıştılar. Knox mağarada tek başına dikiliyor, şiirine bakıyordu. Sonra kâğıdı kitabının arasına koydu, mumu söndürdü ve çaresiz bir kararlılıkla ormanda koşmaya başladı.

"Onda işe yaradıysa bende de yarar" dedi kendi kendine.

Ertesi sabah yerdeki kar iyice kalınlaşmıştı. Knox yatakhaneden erken çıktı Dondurucu hava ve buz gibi rüzgardan korunmak için kat kat giyinmişti. Bisikletindeki karları temizledi ve Ridgeway Lisesi'ne doğru yola çıktı.

Bisikletini okulun Önünde bırakarak kalabalık koridora doğru koştu. Erkeklerle kızlar konuşuyorlar, paltolarını asıyorlar, kitap alıp veriyorlar, birbirleriyle şakalaşıyorlardı.

Knox bir koridora girdi ve öğrencilerden biriyle konuşmak için durdu. Sonra merdivenleri tırmanıp ikinci kata çıktı.

"Chris!" Knox, Chris'i dolabının Önünde, kız arkadaşlarıyla konuşurken gördü. Kız eşyalarını çabucak toplayıp arkasını dönmüştü ki Knox onu yakaladı.

"Knox! Burada ne arıyorsun?" Chris, Knox'u arkadaşlarından uzak bir köşeye çekti.

"Senden o gece için özür dilemeye geldim. Bir de bunları ve yazdığım bir şiiri getirdim."

Knox elindeki çiçek buketini ve şiiri uzattı. Chris baktı, ama ikisini de almadı. "Chet seni görürse öldürür, biliyorsun değil mi?" diye bağırdı.

"Umurumda değil. Seni seviyorum, Chris. Sen Chet'ten çok daha iyi birini hak ediyorsun. O da benim. Lütfen bunları kabul et."

"Knox, sen çılgınsın!" dedi Chris. Zil çalmıştı, öğrenciler sınıflarına dönüyorlardı.

"Lütfen. Çok salakça davrandığımı biliyorum. Lütfen!" Chris ne yapacağına karar vermek istercesine çiçeklere baktı. "Hayır" dedi başını sallayarak. "Üstüme gelmekten vazgeç."

Sınıfa girip kapıyı kapattı.

Knox, elinde buket ve şiirle kalakalmıştı. Bir an tereddüt etti, ama sonra kapıyı açıp Chris'in sınıfına girdi.

Öğrenciler yerlerine yerleşiyorlardı. Knox, o sırada bir öğrencinin ödevine yardım etmekte olan öğretmenin yanından geçti.

"Knox!" diye bağırdı Chris. "Buna inanamıyorum!" "Senden tek istediğim beni dinlemen" dedi Knox.

Şiirini açıp okumaya başladı. Öğretmen ve öğrenciler de onu ilgiyle dinlemeye başladılar.

"Cennetten bir kız geldi Chris adında.

Saçları, teni altın sarısı.

Ona dokunmak cennete gitmek demek.

Tarifsiz bir mutluluk onu öpmek.

Chris kızarmıştı. Elleriyle yüzünü örttü. Arkadaşları kıkırdıyorlar, birbirlerine bakıp göz kırpıyorlardı. Knox okumaya devam etti.

Bir tanrıça yaratmışlar.

Chris koymuşlar adını.

Nasıl olmuş?

Hiç bilemeyeceğim.

Tek bildiğim,

Ne olursa olsun

Onu hep seveceğim.

Knox, sanki sınıfta Chris'le ikisinden başka kimse yokmuş gibi rahat okuyordu.

Gülüşünde bir tatlılık var.

Gözlerinden parlak ışıklar yayıyor

Onun var olduğunu bilmek

Mutlu olmama yetiyor

Knox, kâğıdı indirip Chris'e baktı. Kız utanmıştı, ona parmaklarının arasından bakıyordu. Knox çiçeklerle şiiri masaya bıraktı.

"Seni seviyorum, Chris" dedi. Sonra arkasını döndü ve dışarı çıktı.

ON İKİNCİ BÖLÜM

Knox, Ridgeway Lisesi'nden uçarcasına çıktı ve karlı, buzlu yollarda olabildiğince hızlı pedal çevirerek okula döndü. Keating'in dersi bitmek üzereydi. Zil çaldığında, herkes Keating'in masasının etrafına toplanmış,, gülüyordu.

"Bu kadar, beyler" dedi Keating kitabını kapatarak. Çocuklardan bazıları ofladılar. McAllister'ın Latince dersine girmek istemiyorlardı.

"Neil, seninle biraz konuşabilir miyiz?" dedi Keating. Diğerleri kitaplarını toplayıp dışarı çıktılar.

"Baban ne dedi? Onunla konuştun mu?" 

"Evet," diye yalan söyledi Neil.

"Ciddi misin?" dedi Keating heyecanla. "Bana anlattıklarını babana da anlattın mı? Oyunculuk tutkunu dile getirdin mi?"

"Evet." Neil yalanının büyüdüğünü hissetti. "Bundan pek hoşlanmadı, ama en azından bu gece oynama ma izin verdi. Tabu kendisi gelemeyecek. İş için Şikago'ya gidiyor. Ancak sanırım notlarım yüksek olduğu süreç e oyunculuğu sürdürmeme izin verecek."

Neil, Keating'in gözlerine bakamıyordu. Söylediği yalan onu öylesine utandırmıştı ki, öğretmeninin söylediklerini duymuyordu bile. Kitaplarını kaptı ve acelesinin olduğunu söyleyerek kendini dışarı attı. Keating onun arkasından bakakaldı.

Knox nihayet okula ulaştığında, bisikletini mutfağın yakınına bıraktı ve içeri koştu. Üşümüştü, ama mutluydu. Sıcağın keyfini çıkarmak için durdu, mutfaktan mis gibi yemek kokulan geliyordu. Fırından yeni çıkmış bir çörek alarak sınıfların bulunduğu koridora doğru koşmaya başladı.

"Nasıl gitti?" diye sordu Charlie. "Şiiri okudun mu ona?"

"Evet," diyerek sırıttı Knox. Çöreğinin son lokmasını yuttu.

Pitts tebriklerini sunmak için arkadaşının sırtını yumrukladı. "Ne dedi peki?"

"Bilmiyorum" diye karşılık verdi Knox.

"Ne demek bilmiyorum?" Charlie şaşırmıştı.

Arkadaşları Knox'un etrafını kuşattılar. "Haydi bakalım, Knox," dedi Charlie. "Her şeyi baştan anlat."

O gece, herkes yatakhane lobisinde toplandı. Bay Keating ile birlikte, Bir Yaz Gecesi Rüyası'nı izlemek için Henley Hail'a gideceklerdi. Knox bir iskemleye çökmüştü. Hâlâ Chris'le yaşadığı olayı düşünüyordu. Hem heyecanlıydı, hem de kafası karışıktı.

"Nuwanda nerede?" diye sordu Meeks. "Acele etmezsek oyunu kaçıracağız."

"Gitmeden önce kırmızıya boyanması gerektiğini söylemişti."

"O da ne demek?"

"Charlie'yi bilmez misin?" diye güldü Pitts.

O sırada Nuwanda merdivenlerden indi.

"Kırmızıya boyanmak da ne demek?" diye sordu Meeks. Charlie çevresine şöyle bir bakındıktan sonra gömleğinin önünü açtı ve göğsüne çizdiği parlak kırmızı şimşeği gösterdi.

"Ne işe yarıyor bu?" diye sordu Todd.

"Bu, Kızılderililerin kullandığı bir erkeklik sembolü. Kendimi bununla daha güçlü hissediyorum. Kızları deliye döndüreceğimden eminim."

"Ya kızlar bunu görürlerse?" dedi Pitts. Charlie göz kırptı. "Daha iyi ya!"

"Sen delisin!" dedi Cameron, grup lobiden çıkarken. Kapıdan çıkarlarken, içeri girmekte olan Chris'in yanından geçtiler.

Knox neredeyse bayılıyordu. "Chris!" Kalbi deli gibi çarpmaya başlamıştı.

"Knox, bunu bana neden yapıyorsun?" dedi Chris.

Knox çevresine bakındı. "Senin buraya gelmen yasak!" dedi kızı bir köşeye çekerek.

O sırada Bay Keating aşağı inip öğrencilerine katıldı. "Haydi beyler, gidelim" diyerek gülümsedi. Hep birlikte uzaklaştılar.

"Ben de birazdan gelirim" dedi Knox. Sonra Chris'i kolundan tutup dışarı çıkardı.

"Seni burada görürlerse, ikimizin de başı belaya girer" dedi. Dişleri soğuktan birbirine çarpıyordu.

"Sen bizim okula gelip herkesin içinde beni rezil edince bir şey olmuyor ama!" diye bağırdı Chris.

"Şşş! Sessiz ol. Dinle. Seni rezil etmek filan istemedim ben" diyerek özür diledi Knox.

"Ama rezil ettin! Chet her şeyi öğrendi ve deliye döndü. Buraya gelip seni öldürmesini engellemek için ne kadar uğraştım, bir bilsen. Bu saçmalığa bir son vermelisin, Knox."

"Ama seni seviyorum."

"Hep aynı şeyi söyleyip duruyorsun, ama beni tanımıyorsun bile."

Keating'le diğerleri, arabada Knox'u bekliyorlardı. "Siz gidin, ben yürürüm!" diye seslendi Knox. Araba gitti. "Elbette seni tanıyorum." Knox yeniden Chris'e döndü. "Seni ilk gördüğüm anda mükemmel birî olduğunu anlamıştım."

"Öyle mi?" dedi Chris.

"Öyle. Aşklar böyle başlar zaten."

"Peki ya yanılıyorsan? Ya ben seni hiç umursamıyorsam?"

"O zaman beni Chet konusunda uyarmazdın."

Chris bir an düşündü. "Bak" dedi. "Gitmem gerek. "Oyuna geç kalacağım."

"Chet'le mi gidiyorsun?"

"Chet'le oyuna gitmek mi? Dalga mı geçiyorsun?"

"O halde beraber gidelim."

"Knox, çok ısrarcısın."

"Bana bir şans ver. Eğer bu gece benden hoşlanmazsan, senden sonsuza dek uzak dururum."

"Vay!" dedi Chris, alaycı bir gülümsemeyle.

"Söz veriyorum. Ölü Ozanlar Sözü. Bu gece benimle gel. Sonra, eğer beni bir daha görmek istemezsen, görüşmeyiz."

Chris tereddüt etti. "Tanrım, Chet duyarsa..."

"Chet'in haberi olmayacak," diye söz verdi Knox. "Arkada otururuz. Sonra da herkesten önce kalkarız."

"Knox, eğer bunun son olacağına söz verirsen..."

"Ölü Ozanlar Sözü" dedi Knox, elini kaldırarak.

"O ne?"

"Benim sözüm."

Chris içini çekti ve gönülsüzce Knox ile birlikte Henley Hall'a doğru yürümeye başladı.

Knox ve Chris, salona girdiklerinde, Keating ve diğer öğrenciler yerlerine oturmuşlardı, tkisi en arkaya oturdular. Knox'u Chris ile birlikte gören arkadaşları, cesaret verici işaretler gönderdiler ona.

Oyun başladı. Neil sahnede görününce, Ölü Ozanlar Derneği üyeleri arkadaşlarını coşkuyla alkışladılar. Neil bir an, gözlerinde korku dolu bir ifadeyle izleyicilere baktı. Bay Keating ona zafer işareti yaptı.

Neif rolünü rahatlıkla canlandırırken, arkadaşları onu ilgiyle izliyorlar, her dakikanın keyfîni çıkarıyorlardı. Doğru yerlerde tepki veriyor, doğru yerlerde gülüyorlardı. Todd da, Neil'e ezber yaptırırken öğrendiği replikleri onunla birlikte tekrarlıyordu şimdi. Oysa artık Neil'in yardıma filan ihtiyacı yoktu.

"Çok iyi! Gerçekten çok iyi!" diye fısıldadı Charlie arkadaşlarına heyecanla.

Oyun Lysander ve Hermia karakter.'eriyle devam ediyordu. Hermia rolünü canlandıran Ginny Danburry göz alıcı bir kostüm giymiş, eline de bir asa almıştı.

Charlie programa bakarak Hermia rolünü üstlenen kızın adım aradı. "Ginny Danburry! Gerçekten çok güzel!" diyerek içini çekti, kızın yapraklarına ve asasına bakarken.

Ginny ve Lysander sahnedeyken, Neil kenarda dikiliyordu. Birden salondan içeri babasının girdiğini ve arkada bir yerde durduğunu fark etti. Kalbi duracak gibi oldu, ama yüzündeki sakin ifadeyi korumayı bildi.

Bu arada Lysander ve Ginny sahnelerini tamamlamışlardı. "İşte yatağın burada. İyi uykular sana" dedi Lysander.

"Dileğinin yarısı dileyenin olsun" diye karşılık verdi Hermia.

İkisi sahnede yere yatıp uydular. Ara müzik duyuldu. Puck'm sahneye çıkması gerektiğini söyleyen bir işaretti bu.

Neil bu müzikle sözsüz, lirik, büyüleyici, düşsel bir oyuna başladı. Diğer karakterler de ağır çekimde hareket ederek bu oyuna katılıyorlardı. Charlie, sahnede ışıl ışıl parlayan Hermia karşısında büyülenmişti. Bay Keating, Todd ve diğerleri bütün oyunu çok beğenmişlerdi. Knox şise oyunun büyük bölümünü kaçırmıştı, çünkü bütün gece sözde belli etmemeye çalışarak Chris'i seyretmişti. Chris de Knox'tan etkilenmeye başladığını hissediyordu.

Müzikli düş bittiğinde, Neil sahnede Puck olarak yal nız kaldı. Bütün seyirciye bakıyordu, ancak söyledikleri babasmaydı aslında. Bay Perry en arkada durmaya devam ediyordu.

Eğer kırdıysak sizi

Durup bir düşünün

O zaman affedersiniz

Siz de uyukladınız burada

Hayaller çıktığında ortaya

Belki kötü ve anlamsızdı konu

Düşten başka bir şey değildi

Lütfen sitem etmeyin

Eğer hoş görürseniz

Telafi ederiz

Ben dürüst Puck

Hiçbir şey hak etmemiş bile olsak

Sivri dilli olmayın

Size minnet duyarız

Puck yalancı derseniz

Size iyi geceler dileriz

Ellerinizi verin bana, dost olalım sizinle

Robin de iyilikler diler hepinize.

Neil'in kapanış monologunun üzerine perde kapandı. Seyirciler çılgınca alkışlamaya başladılar. Ölü Ozanlar Derneği üyelerinin Neil'in oyunculuk yeteneği konusunda kuşkulan kalmamıştı. Onlar alkışlamak için ayağa kalktığında, diğer izleyiciler de katıldılar. Herkes Neil ve arkadaşlarını tekrar sahnede görmek istiyordu.

Oyuncular sırayla izleyicileri selamladılar. Ginny büyük alkış aldı. Bu arada kendisini ellerini paralarcasma alkışlayan ve olağanüstü tezahüratta bulunan Charlie'ye gülümsedi. Knox da Chris'e gülümsedi ve onun elini tutabilmek için alkışlamaktan vazgeçti. Chris karşı koymadı.

Neil sahneye çıkıp selam verdiğinde, arkadaşları var güçleriyle tezahüratta bulunmaya başladılar. Alkışlar dinince, oyuncular sahneden inip izleyicilerin arasına karıştılar. Bu arada tebriklerini sunmak için sahneye fırlayanlar da oldu.

Yönetmen mikrofonu eline alarak, "Aileler ve arkadaşlarla oyuncular lobide buluşabilir" diye anons yaptı.

"Neil!" diye seslendiler Todd ve diğerleri. "Lobide buluşuruz! Harikaydın!"

Sahnede, Ginny Danburry iyi dilekleri kabul ediyordu. Charlie, yönetmenin anonsunu duymazdan geldi ve sahneye atladı. O sırada bir başka çocuğun "Muhteşemdin!" dediğini duydu ve Lysander'ın kolunu Ginny'in omzuna doladığını fark etti.

"Tebrikler, Ginny" dedi Lysander, onu kucaklayarak. Charlie bunu umursayarak Ginny'ye yaklaştı.

"Gözlerin parlak ışıklar saçıyor" dedi içtenlikle. Ginny onun samimi olduğunu anladı ve gülümsedi. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. O kadar uzun baktılar ki Lysander sonunda umutsuzca gülümsedi ve gitti.

Sahne arkasında, erkeklerin soyunma odasında, bütün ekip Neil'i omuzlarda taşıyor, sergilediği performans nedeniyle ona övgüler yağdırıyordu. Bir dakikalık kutlamadan sonra, yönetmen soyunma odasına girdi. Yüzünde endişe dolu bir ifade vardı.

"Neil" diye fısıldadı telaşla. "Baban."

Neil arkadaşlarının omuzlarından indi ve yönetmenin peşinden dışarı çıktı. Kapının önünde durup paltosunu giydi. Babasını görünce donakaldı. Sahneden atladı, yürürken başlığını çıkardı ve ağır ağır babasına yaklaştı.

Charlie onu görmüştü. "Neil!" diye seslendi. Ama Neil cevap vermedi. Sonra Charlie, Neil'in babasıyla buluştuğunu fark etti ve yolunda gitmeyen şeyler olduğunu anladı. Ginny'yi elinden tutup sahneden indirdi.

Keating ve öğrencileri, lobide Neil'i bekliyorlardı. "Hey millet, bu Chris!" dedi Knox, onların arasına karışarak.

"Senin hakkında çok şey duyduk!" dedi Meeks. Knox ona ters ters baktı. "Yani... demek istiyorum ki... yani..." Kekelemeye başladı.

Birden lobinin kapısı sonuna dek açıldı ve Bay Perry, önünde tıpkı bir mahkumu andıran Neil ile ön kapıya yöneldi. Charlie ve Ginny de onların arkasından çıktılar, insanlar hâlâ bağırıp alkışlayarak Neil'i tebrik ediyorlar .oy di. Todd kalabalığın arasında arkadaşına ulaşmaya çalıştı.

"Neil, çok iyiydin! Neil!" diye bağırdı. "Parti veriyoruz!" diye seslendi Knox.

Neil döndü. "Gerek yok" dedi üzgün bir sesle. Bay Keating uzanıp Neil'i omuzlarından kavradı.

"Neil, çok iyiydin" dedi.

Bay Perry, Keating'in ellerini itti. "Bana bak! Ondan uzak dur!" diye bağırdı. Bu sert sözlerin karşılığında buz gibi bir sessizlik oldu. Bay Perry, Neil'i arabaya götürüp zorla içeri soktu. Charlie onların peşinden gitmeye kalktı, ama Keating engel oldu.

"İşleri daha da kötüleştirmeyelim" dedi üzüntüyle.

Bay Perry arabayı çalıştırıp hareket etti. Neil, pencereden dışarı bakarken idama götürülen bir mahkum gibi görünüyordu.

"Neil!" diye haykırdı Todd, araba uzaklaşırken.

Ölü Ozanlar Derneği'nin üyeleri, lobide sanki taş kesilmiş gibi, çıt çıkarmadan dikiliyordu. Charlie, Bay Keating'in yanına gitti. "Eve yürüyerek dönmemizde bir sakınca var mı?" diye sordu.

"Tabii dönebilirsiniz" dedi Keating anlayışla. Chris ve Ginny üe birlikte, lobiden çıkıp, soğuk, karanlık gecede yürümeye başlayan Ölü Ozanlar'ın arkasından baktı.

ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Neil'in annesi küçük, havasız çalışma odasının bir köşesinde oturuyordu. Gözleri ağlamaktan şişmişti. Bay Perry sert bir tavırla masasına oturdu.

Kapı açıldı. İçeri Neil girdi. Üzerinde hâlâ Puck kostümü vardı. Onun da gözleri ağlamaktan kızarmıştı. Annesine baktı, konuşmaya başladı, ama babası hemen sözünü kesti.

"Evlat, bizi üzme konusunda neden bu kadar ısrarcı davrandığını anlamaya çalışıyorum, ama bir neden bulamıyorum. Hayatını mahvetmene izin veremeyeceğim. Welton'dan kaydını alacağım yarın. Braden Askeri Lisesi'ne kay dolacaksın. Harvard'a gideceksin ve doktor çıkacaksın."

Neil'in kan çanağı olmuş gözleri yeniden yaşlarla doldu. "Baba" diye yalvardı, "bu on yıl daha demek. Anlamıyor musun, bu bir ömür!"

"Sen benim rüyamda bile göremediğim fırsatlara sahipsin!" diye bağırdı Bay Perry. "Bu fırsatları tepmene izin veremem." Sonra da odadan çıkıp gitti.

Neil'in annesi bir şeyler söylemek ister gibiydi, ama sessiz kalmayı tercih etti ve o da kocasının peşinden çıktı.

Neil yalnız başına kalmıştı. Hiçbir şey hissetmiyordu sanki. Babasının kendisi için belirlediği geleceği düşünmek bile istemiyordu.

Ölü Ozanlar Derneği üyeleri, doğrudan okula dönmek yerine mağaraya gitmeye karar verdiler. Todd, Meeks, Pitts, Charlie, Ginny, Knox ve Chris ısınmak için, mağara tanrısının üzerindeki mumun etrafında toplandılar. Charlie'nin elinde yansı dolu bir şarap kadehi vardı; boş şişe de yerde duruyordu. Hepsinin yüzleri asıktı, alevleri seyrediyorlardı. Bu mumun, onu mağaraya getiren Neil'in sembolü olduğunu biliyorlardı.

"Knox" dedi Chris. "Artık eve gitmem gerek. Chet arayabilir."

"Biraz daha kal" dedi Knox, onun elini sımsıkı kavrayarak. "Söz verdin."

"Çok ısrarcısın." Chris hafifçe gülümsedi. "Cameron nerede?" diye sordu Meeks.

Charlie şaraptan bir yudum aldı. "Kim bilir, ayrıca kimin umurunda?"

Todd birden ayağa fırlayıp duvarları yumruklamaya başladı. "Bir dahaki sefere Neil'in babasını gördüğümde, bir güzel döveceğim. Bana ne olacağı umurumda değil!"

"Aptal olma! "dedi Pitts.

Todd mağarayı arşınlamaya başladı. Birden, Bay Keating, ay ışığının aydınlattığı kafasını içeri uzattı.

"Bay Keating!" diye bağırdılar içeridekiler şaşkınlıkla. Charlie şarap şişesini ve kadehi sakladı. "Sizi burada bulabileceğimi düşündüm" dedi Keating. "Surat asıp oturmamalıyız. Neil bunu istemezdi."

"Neden onun onuruna bir toplantı yapmıyoruz?" dedi Charlie. "Reis, toplantıyı sen yönetir misin?" Diğer çocuklar da onayladılar.

"Arkadaşlar, bilmiyorum..." diyerek tereddüt etti Keating.

Meeks ısrar etti. "Hadi, Bay Keating, lütfen!"

Keating etrafındaki çocukların yalvaran yüzlerine baktı. "Tamam, ama kısa bir şiir okurum" dedi. "Ormana gittim, çünkü derin yaşamak ve hayatı iliğine kadar Özümsemek istiyordum. Yaşama dair olmayan her şeyi bozguna uğratmak için. Ve ölüm vaktimin geldiğinde aslında hiç yaşamamış olduğumu keşfetmemek için." Durdu. "Bay E.E.Cummings'ten:

düşler alemine dal

yoksa bir slogan devirir seni

(onların kökleridir ağaçlar

ve rüzgâr rüzgârdır)

yüreğine güven

denizler tutuşsa da

(ve aşkla yaşa

yıldızlar çekilse de)

geçmişi onurlandır

ama geleceği de sevinçle karşıla

(ve bu düğünde

dans ederek kov ölümü)

boş ver

hainler ve kahramanlarla dolu dünyayı

(çünkü tanrı kızları sever

ve yarını, ve toprağı)

Keating durup yanındakilere baktı. "Başka kim okumak istiyor?"

Kimse ses çıkarmadı. "Hadi çocuklar, utanmayın" diye ısrar etti.

"Bende bir şey var" dedi Todd.

"Yazdığın şey mi?" diye sordu Charlie.

Todd başını salladı. "Evet."

Diğerleri, Todd'un gönüllü olmasına şaşırmışlardı. Todd bir adım öne çıktı, cebinden bumburuşuk olmuş kâğıtlar çıkardı ve birer kopyasını arkadaşlarına uzattı.

"Herkes aralarda bunu okusun" dedi kâğıtları kaldırarak.

Sonra şiirini açıp okumaya başladı.

Yarını düşlüyoruz ve yarın gelmiyor

Gerçekten istemediğimiz zaferler düşlüyoruz

Yeni gün çoktan geldiği halde,

Yeni bir gün düşlüyoruz.

Yapılması gereken savaşlardan kaçıyoruz.

Todd başını salladı. Herkes okumaya başladı. "Ve hâlâ uyuyoruz."

Todd devam etti.

Çağrıları duyuyoruz, ama hiç önemsemiyoruz.

Gelecek planlardan ibaretken, geleceği umuyoruz.

Her gün kaçtığımız bilgeliği düşlüyoruz,

Kurtuluş elimizdeyken kurtarıcı bekliyoruz.

Ve hâlâ uyuyoruz.

Ve hâlâ uyuyoruz

Ve hâlâ dua ediyoruz

Ve hâlâ korkuyoruz

Todd, hüzünlenerek durdu. "Ve hâlâ uyuyoruz." şiiri katladı. Mağaradaki herkes alkışladı.

"Harikaydı!" dedi Meeks. Todd gülümsedi. Bütün övgüleri ve tebrikleri alçak gönüllülükle kabul ediyordu. Öğrencisindeki bu müthiş ilerleme karşısında çok mutlu olan Keating keyifle gülümsedi. Mağaranın tavanından sarkan silindir şeklindeki buz kütlesini alıp inceledi.

"Elimde kristal bir top tutuyorum. İçinde Todd Anderson için harika şeyler görüyorum" dedi. Todd Bay Keating'e baktı; ikisi birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Ayrıldıklarında, Keating diğerlerine döndü.

"Ve şimdi" diye devam etti Keating, "Vachel Lindssay'in 'General Williams Cennete Gidiyor" şiirini okuyalım. Ben durduğumda siz, 'Kuzunun kanında yıkandın mı?' diye soracaksınız" dedi.

Okumaya başladı. "Booth davuluyla cesurca..." Diğerleri karşılık verdiler: "Kuzunun kanıyla yıkandın mı?" Keating önde, oğlanlarla kızlar arkada yola çıkıp, okula gidene kadar durmadan şiir okudular.

Arkadaşları mağarada onun onuruna toplantı düzenlerken, Neil karanlık odasında tek başına oturuyor, pencereden dışarı bakıyordu. Tutku bedenini kurutup bomboş bırakmıştı sanki. Yüzündeki ve eklemlerindeki bütün duygular çekilmişti. Neil, kendini karın ağırlığı altında ezilecek, kınlgan bir kabuk gibi hissediyordu.

ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Dolunay vardı. Yıldızlar öyle çoktu ki. Berrak ama soğuk bir geceydi. Ağaçların dallarından ağır buz kütleleri sarkıyordu. Oğlanlar, Ginny ve Chris, Bay Keating'i takip ediyordu. Kıraç orman, don sayesinde pırıldayan elmaslar dünyasına dönüştü. Keating şiir okuyor, grup da onun arkasında ilerliyordu. "Azizler ciddiyetle gülümsediler ve dediler ki..."

"Kuzunun kanında yıkandın mı?" dedi koro hep bir ağızdan.

Dernek üyeleri gecenin sakinliğinde ilerlerken, Perry'lerin evine ise uğursuz bir sessizlik hakim olmuştu. Bay ve Bayan Perry yattılar ve yatak odalarının ışığını söndürdüler. Kapılardan birinin açıldığını duymadılar. Neil koridora çıktı. Köşeyi döndü ve merdivenlerden aşağı süzüldü.

Bay Perry'nin çalışma odasını ay ışığı aydınlatıyordu. Neil, babasının çalışma masasına yürüdü, en üstteki çekmeceyi açtı ve elini soktu. Bir anahtar çıkardı. Bu anahtarla en alttaki çekmecenin kilidini açtı. Deri iskemleye oturdu ve masanın öbür ucuna uzanarak Puck iken taktığı çiçeklerden yapılmış tacı alıp başına yerleştirdi.

Grup donmuş olan şelalenin yanında durdu. Öğrenciler, yerçekimi yokmuş gibi duran bu heykele hayretle baktılar. Gökyüzü son derece berraktı. Ay ışığı, karların üzerinden yansıyarak herkesin üzerine mavi bir ışık katıyordu.

Ay ışığı ve donmuş şöminenin mistik etkisi, gizemli güçle birleşince, gruptakiler! dans etmeye ve karda oynamaya çağırıyordu. Hepsi kendini neşeli ve çılgın bir oyunun içinde bulmuştu.

Knox ve Chris gruptan ayrılıp birbirlerine sarıldılar. Donmuş ayın altında öpüştüler; sıcak, yumuşacık bir öpüşmeydi bu.

Ani, kısa ses gecenin sessizliğini böldüğünde, Bay ve Bayan Perry yeni uykuya dalmışlardı. "O neydi?" diyerek doğruldu Bay Perry.

"Ne?"

"O ses? Duymadın mı?

"Ne sesi?"

Bay Perry yataktan kalkıp koridora çıktı. Bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı. Sonunda Neil'in odasına girebildi. Kendini dışarı atıp merdivenlere yöneldi. Bayan Perry de üzerine sabahlığını giymeye çalışarak onu izliyordu.

Bay Perry çalışma odasına girdi ve ışığı açtı. Çevresine kındı. Her şey normal görünüyordu. Tam dönüp çıkaktı ki halının üzerinde parlayan siyah şeyi fark etti. ndi silahıydı bu. Paniğe kapıldı. Masanın etrafını dotığında, solgun beyaz eli gördü. Yutkundu. Neil, yerde, kendi kanının içinde yatıyordu. Bay Perry çöktü ve oğlunu sımsıkı kucakladı. Karısı ise birden bir çığlık koyuverdi.

"Hayır!" diye bağırdı Bay Perry. "Hayır."

Bay Keating ve oğlanlar kızları evlerine bırakıp sabahın ilk saatlerinde Welton'a döndüler.

"Öldüm, mahvoldum" dedi Todd, odaya girerken. "Öğleye kadar uyurum artık."

Ancak ertesi sabah erken saatlerde, Charlie, Knox ve Meeks, Todd'un odasına girdiler. Hepsinin rengi kül gibiydi. Eğilip, huzur içinde uyuyan Todd'a baktılar.

"Todd, Todd?" dedi Charlie yumuşak bir sesle.

Todd gözlerini açtı. Doğrulup oturdu. Bitkin görünüyordu. Birkaç dakika içinde gözleri ışığa alıştı. Tekrar gözlerini kapattı ve uzandı. Sonra aklına saat geldi; gözlerini kısıp saatine baktı.

"Daha sekizmiş. Uyumam gerek" dedi, yorganı başına çekerek. Ardından aklına bir şey gelmiş gibi oturdu yatağın içine. Gözlerini kocaman kocaman açtı. Arkadaşları hiç ses çıkarmadan, başucunda öylece dikiliyordu. Kötü bir şeyler olduğunu anladı.

"Todd, Neil öldü. Kendini vurmuş" dedi Charlie.

Todd başının döndüğünü hissetti. "Ah, Tanrım! Ah, Neil!" diye bağırdı. Yataktan fırlayıp koridora koştu. Oradan banyoya gitti. Çığlıklar atıyordu. Kabinlerden birinde dizlerinin üzerine çöküp kustu. İçini iyice boşaltmak istercesine kustu. Arkadaşları dışarıda onu bekliyorlardı, ellerinden hiçbir şey gelmiyordu.

Todd kabinden çıktı, ağzını sildi. Gözyaşları yanaklarından oluk gibi akıyordu. Banyoda ileri geri yürümeye başladı. "Katil babası. Biri bunu söylesin! Neil kendini öldürmezdi. O yaşamayı seviyordu!" diye ağladı.

"Gerçekten babasının öldürdüğünü düşünmüyorsun ya..." dedi Knox.

"Silahla değil belki!" diye bağırdı Todd. "Lanet olsun! Tetiği o piçkurusu çekmemiş olabilir, ama..." Hıçkırıklarından ne söylediği anlaşılamıyordu. Sonunda kendini kontrol etmeyi başardı. "Onu Bay Perry vurmadıysa bile" dedi sakin bir tavırla, "o öldürdü. Bunu herkes bilsin!" "Neil! Neil!" diye bağırmaya başladı acıyla. Duvara yaslanıp yeniden ağlamaya başladı; arkadaşları rahatça ağlayabilsin diye onu yalnız bırakıp gittiler.

Çocukların bundan haberinin olmadığını düşünen Bay Kealing boş sınıfta masasında oturuyor, duygularım kontrol etmeye çalışıyordu. Ayağa kalkıp Neil'in masasına gitti. Bir kitap aldı masadan; sizin eski, yıpranmış şiir antolojisiydi bu. Kapağını açarken, gözleri kendi el yazısına takıldı: Ölü Ozanlar. Neil'in iskemlesine çöktü; içinden gelen acı ve üzüntü dolu çığlığa engel olamadı.

Ertesi sabah hava soğuk ve yağışlıydı. Kasvetli bir kış günüydü. Şiddetli rüzgâr, gayda çalan görevlinin arkasında yürüyen cenaze alayının etrafında dönüyordu.

Neil, Welton kasabasına gömüldü. Ölü Ozanlar, onun tabutunu omuzlarında taşıdılar. Neil'in siyahlar giymiş olan annesi, cenaze törenini Neil'in babası ile birlikte izliyordu. İkisi de yaşadıkları üzüntüden dolayı sersem gibiydiler. Bay Nolan, Bay Keating, öğretmenler ve öğrenciler de Neil'in son yolculuğuna uğurlanışını üzüntüyle izlediler.

Cenazeden sonra, bütün okul Welton kilisesinde toplandı. Bay Keating de dahil olmak üzere, öğretmenler duvar diplerinde ayakta duruyorlardı. Papaz konuşmaya başlamadan Önce koro bir şarkı söyledi.

"Ulu Tanrım! Neil Perry'yi merhametli kollarına al. Onu koru ve gözet. Varlığınla ona ışık tut, ona merhamet et. Gözlerin onun üzerinde olsun. Ona barış ve sonsuzluk ver. Amin."

Papazdan sonra kürsüye Bay Nolan çıktı.

"Beyler, Neil Perry'nin ölümü bir trajedidir. Kendisi çok iyi bir öğrenciydi, okulumuzun onur listesindeydi. Onu çok özleyeceğiz. Anne babalarınızla daha önceden temas kurup durumu açıkladık. Elbette hepsi çok üzüldüler. Neil'in annesinin ricası üzerine, bu konuyla ilgili ayrıntılı bir soruşturma yapılacak. Bunun için hepinizin işbirliğini bekliyorum" dedi Nolan.

Tören bitti, oğlanlar da sessizce kiliseden çıktılar. Charlie, Todd, Knox, Pitts, Meeks ve Cameron birlikte çıkıp farklı yönlere gittiler.

Daha sonra, Cameron ve Meeks yatakhanenin bodrumundaki odada buluştular. Kapı çalındı. Gelen Meeks idi. Onu bulamıyorum." Meeks başını salladı.

"Ona bu toplantıdan söz ettin mi?" dedi Charlie.

"İki kez."

"Güzel! Harika!" Charlie ellerini kaldırdı. Cama gidip pencereden dışarı baktı. Sonra arkadaşlarına döndü. "İşte böyle, arkadaşlar, hepimiz kandırıldık."

"Ne demek istiyorsun?"

"Cameron bir muhbir! Şu anda Nolan'ın ofisinde muhbirlik yapıyor."

"Ne hakkında?" diye sordu Pitts.

"Kulüp, Pitts... Düşünsene." Pitts ve diğerleri şaşırmış görünüyorlardı. "Böyle durumlarda bir günah keçisine ihtiyaçları var," dedi Charlie. Okullar böyle şeyler yaparlar."

Oğlanlar birbirlerine baktılar. Çok geçmeden bir kapı sesi duydular. Cameron koridora giriyordu. Knox dışarı çıktı ve Cameron'a acele etmesini söyledi.

"Cameron!" diye fısıldadı yüksek sesle. Cameron Knox'a baktı. Knox tereddüt etti, sonra o da odaya girdi. Gruptakiler ona baktılar.

"Neler oluyor, arkadaşlar?" diye sordu Cameron masum bir tavırla.

"Muhbirlik yaptın, değil mi?" dedi Charlie, onun ya kasma yapışarak.

Cameron geri çekildi. "Lanet olsun! Neden bahsettiğini anlamıyorum bile."

"Nolan'a kulüpten bahsettin, değil mi?" diye bağırdı Charlie.

"Sen duymamış olabilirsin, ama Dalton, bu okulda onur kuralı diye bir şey var. Ya bildiklerini söylersin ya da okuldan atılırsın."

Charlie yine Cameron'un üzerine yürüdü. "Neden sen..."

Meeks ve Knox, Charlie'yi tuttular. "Charlie..." dedi Knox.

"O bir sıçan! Gırtlağına kadar çamura batık olduğu için, kendini kurtarabilmek adına yaptı bunu!" diye bağırdı Charlie.

"Ona dokunma Charlie" diye uyardı Knox. "Bunu yaparsan işin biter."

"Benim işim zaten bitik."

"Bak orada haklısın. Eğer akıllı olsaydınız, hepiniz benim yaptığımı yapardınız. Bizim peşimizde değiller onlar. Biz kurbanız sadece. Biz ve Neil."

"Bu ne demek oluyor?" diye sordu Chris. "Kimin peşindeler peki?"

"Tabii ki Bay Keating'in. Reisin ta kendisinin. Sorumluluktan kaçabileceğini düşünmemiştiniz, değil mi?"

"Bay Keating mi? Neil'in basma gelenlerin sorumlusu o mu? Öyle mi söylüyorlar?" Charlie Meeks'le Knox'un ellerinden kurtuldu.

"Başka kim sanıyordun?" dedi Cameron. "Yönetim mi? Bay Perry mi? Bütün bunları Keating başlattı. Eğer o bize böyle şeyler aşılamasaydı, Neil şu anda odasına ders çalışıyor ve doktor olmayı düşlüyor olurdu."

"Bu doğru değil!" diye bağırdı Todd. "Bay Keating Neil'e ne yapması gerektiğini söylemedi. Neil oyunculuğu seviyordu."

"Sen neye istersen ona inan" diyerek omuzlarını silkti.

"Ama bana kalırsa bırakalım ne olacaksa Keating'e olsun. Biz hayatlarımızı neden mahvedelim ki?"

"Seni piçkurusu!" Charlie, Cameron'un çenesine bir yumruk patlattı. Çocuk yere düştü, Charlie de üzerine çöktü.

"Charlie!" diye inledi Knox.

Cameron başını kaldırıp baktı. Çenesini ovuştururken sırıtıyordu. "Kovulma kâğıtlarını imzaladın, Nuwanda" diye güldü. Kanayan burnunu tuttu. Charlie dönüp dışarı çıktı. Diğerleri de onu takip ettiler.

Cameron tek başına yerde yatıyordu. Arkalarından bağırdı. "Birazcık aklınız olsa, siz de benim yaptığımı yaparsınız. Zaten her şeyi biliyorlar. Keating'i kurtaramazsınız, ama kendimizi kurtarabiliriz."

ON BEŞİNCİ BÖLÜM

Odada, Neil'in yatağının çarşafları çıkartılmış, masası boşaltılmıştı. Todd, pencerenin kenarına oturup yönetim binasına baktı. Biraz sonra, Meeks'in Dr. Hager eşliğinde binadan çıkartılıp yatakhaneye doğru götürüldüğünü gördü. Başını odasının kapısından uzatıp baktı. Meeks ile Hager koridora girdiler. Meeks sessizce odasına doğru yürürken Hager bekledi.

Todd'un yanından geçerken ona bakmadı bile. Todd onun gözlerinden yaşlar aktığını gördü. Meeks odasına girdi ve kapıyı çarparak kapattı.

"Knox Overstreet" diye seslendi Dr. Hager, koridorun sonunda sabırla beklemeye devam etti.

Knox odasından çıkıp Hager'in yanına geldi. Birlikte kapıdan çıkıp kampusun öbür tarafına geçtiler.

Todd birkaç dakika bekledi. Sonra Meeks'in odasına gitti. Kapıya vurdu. "Meeks, benim Todd" diye seslendi.

"Git buradan" dedi Meeks, sesi kısık ve derinden geliyordu. "Ders çalışmam gerek."

Todd durdu, neler olduğunu anlamıştı. "Nuwanda'ya ne oldu?" diye sordu Meeks'e kapalı kapının ardından.

"Kovuldu." Meeks'in sesi buz gibiydi.

Todd donakaldı. "Onlara ne söyledin?"

"Bilmedikleri bir şey söylemedim."

Todd odasına dönüp yine pencerenin kenarına oturdu ve bu kez Knox'un götürülüşünü izledi. Döndüğünde, Knox'un çenesi titriyordu. O da odasına gidip kapıyı sessizce kapattı. Todd bu kez onun odasına yöneldi. Duvara yaslandı. Knox'un da kovulduğunu hissedince çok kötü oldu. Sonra kendi adının söylendiğini duydu.

"Todd Anderson." Dr. Hager idi bu. Koridorun sonunda bekliyordu. Todd derin bir soluk aldı ve tavana baktı. Kapıyı açıp öğretmeninin yanına gitti.

Yönetim binasının önüne geldiklerinde, Todd durdu, derin bir nefes aldı ve içeri girdi. Hage/m peşinden, Nolan'ın ofisine tırmanan merdivenleri çıktı. Kendini darağacına tırmanan bir adam gibi hissetmişti.

Nolan masasında oturuyordu. Todd ailesini de orada görünce çok şaşırdı.

"Baba, anne" dedi.

"Oturun, Bay Anderson" diye emretti Nolan.

Todd, Nolan'ın masasının önündeki boş iskemleye oturdu. Buz gibi gözlerle kendisini süzen anne babasına baktı. Alnından bir damla ter damlayıp gömleğini lekeledi.

"Bay Anderson. Konuyu biliyorsunuz sanırım. Siz Ölü Ozanlar Derneği'nin bir üyesi olduğunuzu kabul ediyor musunuz?" diye sordu Nolan.

Todd annesiyle babasına ve Nolan'a baktı. Gözlerini kapattı. O evet anlamında başını sallamadan önce, babası konuştu.

"Cevap ver!" dedi Bay Anderson öfkeyle.

"Evet" dedi Todd, güçlükle duyulur bir sesle.

"Seni duyamadım, Todd" dedi Nolan.

"Evet, efendim." Bu kez de sesi pek yüksek çıkmamıştı. Nolan Todd'a ve anne babasına baktı. Bir sayfa kâğıt aldı. "Burada toplantılarda yaptığınız şeyleri özetledim. Öğretmeniniz Bay Keating'in sizi bu derneği kurmaya ve derneği yanlış disiplinsiz davranışlar için kaynak olarak kullanmaya teşvik ettiği de yazıyor. Bay Keating'in sınıf içinde ve dışında Neil Perry'yi oyunculuğa teşvik ettiğini, üstelik bunu oyunculuğun Neil'in ailesi tarafından kabul görmediğini bile bile yaptığını da söylüyoruz. Bay Keating'in görevi istismarı Neil'i ölüme götürdü."

Nolan kâğıdı Todd'a uzattı. "Dikkatle oku, Todd" dedi. "Eğer ekleyeceğin ya da çıkaracağın şeyler yoksa, imzala."

Todd kâğıdı alıp uzun uzun okudu. Bitirdiğinde, elleri de kâğıt da titriyordu. Başını kaldırdı. "Bay... Bay Keating'e ne olacak şimdi?" diye sordu Nolan'a.

Babası ayağa kalkıp yumruğunu sıktı. "Bunun seninle ne ilgisi var?"

"Sakin olun, Bay Anderson" dedi Nolan. "Oturun lütfen. Ben bilmesini istiyorum." Todd'a döndü. "Bay Keating'in yasalara aykırı hareket edip etmediği henüz kesinleşmedi. Eğer ettiyse, cezalandırılacak. Sizin imzalarınız bunun netleşmesine yardımcı olacak. Bizim yapabileceğimiz şey, onun bir daha bu okulda ders vermemesini sağlamak."

"Bir daha ders vermemek mi..." diye kekeledi Todd.

Babası yeniden ayağa kalkıp Todd'un üzerine yürüdü.

"Bu kadar yeter!" diye bağırdı. "İmzala kâğıdı Todd!"

"Lütfen sevgilim" dedi Todd'un annesi oturduğu yerden. "Bizim hatırımız için."

"Ama öğretmenlik onun hayatı! Bu onun için her şey demek!" diye bağırdı Todd.

"Bunun derdi sana mı düştü?"

"Tabii bana düştü!" Todd sesini iyice yükseltmişti. "O beni düşünüyor, beni Önemsiyor. Oysa siz farkımda bile değilsiniz!"

Todd'un babası öfkeden bembeyaz olmuştu. "Kâğıdı imzala!" diye buyurdu.

Todd başını salladı. "Hayır, imzalamam." "Todd!" diye yalvardı annesi. "Bu doğru değil. İmzalamam!"

Todd'un babası kalemi kaptı ve zorla Todd'un eline tutuşturmaya çalıştı. Nolan ayağa kalktı.

"Pekâlâ. Bırakın sonuçlarına katlansın," dedi. Masasının etrafından dolaşıp Todd'un karşısına dikildi. "Bay Keating'i kurtarabileceğini mi sanıyorsun? Gördün işte, öbürleri imzaladılar. Eğer sen imzalamazsan, bütün yıl boyunca disiplin kurulunun göz hapsinde tutulursun. Öğleden sonraları ve hafta sonları çalışmak zorunda kalırsın. Kampusun dışına adım atarsan da kovulursun."

Todd'un ailesi ve Bay Nolan onun fikir değiştirmesini bekliyorlardı. Todd ise sessizce oturuyordu.

"İmzalamam" dedi yumuşak, ama kararlı bir sesle.

"O halde derslerden sonra burada görüşürüz" dedi Nolan arkasını dönerek. "Şimdi git."

Todd ayağa kalkıp kapıya yürüdü. Nolan onun annesiyle babasına baktı. "Özür dilerim, Bay Nolan" dedi Bayan Anderson. "Bu bizim hatamız sanırım."

"Onu buraya hiç göndermemeliydik," dedi Bay Anderson, yere bakarak.

"Saçma," dedi Nolan. "Bu yaştaki çocuklar çok kolay etki altında kalırlar. Biz onu yola getiririz."

Ertesi gün Bay McAllister Latince öğrencilerinden oluşan bir  grupla birlikte, karla kaplı kampusta, fiilleri yüksek sesle tekrarlayarak yürüyordu. Birden durup öğretmenlerin kaldığı binaya baktı. Bay Keating'in yalnız silueti pencereden dışarısını seyrediyordu. Bir an gözleri birleşti. McAllister başım çevirdi, derin bir soluk aldı ve öğrencilerle birlikte yürümeye devam etti.

Keating, McAllister'ı görünce pencereden çekildi. Kitaplığa gidip en sevdiği kitapları indirmeye başladı; Byron, Whitman, Wordseworth. İçini çekerek, hepsini yerleştirdi. Bavulunu kapadı, küçük odasının kapısına gitti, dönüp içeri son bir kez baktı ve çıktı.

Keating gitmeye hazırlanırken, eski öğrencileri İngilizce dersindeydiler. Todd yüzü bir karış asık oturuyordu, gözlerini yere dikmişti. Okula ilk başladığında da böyle oturmuştu. Knox, Meeks ve Pitts, oturdukları yerde utanç içinde kıvranıyorlardı. Birbirlerinin yüzüne bakacak yüzleri yoktu. Sadece Cameron normal görünüyor, sanki hiçbir şey olmamış gibi, sırasında ders çalışıyordu.

Sınıftaki eksik sıralar Neil'e ve Charlie'ye attı.

Kapı birden açıldı ve içeri Nolan girdi. Sınıftakiler ayağa kalktılar. Nolan, öğretmen masasına oturdu. Diğerleri de oturdular. "Sınavlara kadar bu sınıfın derslerine ben gireceğim" dedi. "Yarı yıl tatilinde sürekli bir İngilizce öğretmeni bulacağız. İçinizden biri bana Pritchard kitabında nerede olduğunuzu söylesin."

Nolan şöyle bir bakındı. Kimse gönüllü olmadı.

"Bay Anderson?"

"Pritchard..." diye tekrarladı Todd, güçlükle duyulabilen bir sesle. Bir yandan da kitabın sayfalarını sinirli bir şekilde karıştırıyordu'.

"Sizi duyamadım, Bay Anderson" dedi Nolan.

"Sanırım... Biz... Şey..." dedi Todd, yine yumuşak bir sesle.

"Bay Cameron" dedi Nolan, Todd'un konuşma biçimine sinirlenerek. "Lütfen bana bilgi verin."

"Daldan dala atladık, efendim. Romantikleri, İç Savaş sonrası edebiyatın bazı bölümlerini bitirdik."

"Ya realistler?" diye sordu Nolan.

"Sanırım çoğunu atladık" dedi Cameron.

Nolan önce Cameron'a, sonra sınıfa baktı. "Peki, o halde, başlayalım. Şiir nedir?"

Cevap bekliyordu ama gönüllü çıkmadı. O anda kapı açıldı ve Bay Keating içeri girdi.

"Özel eşyalarımı almak için geldim" dedi Nolan'a. "Dersin sonuna kadar bekleyeyim mi?"

"Eşyalarınızı alın, Bay Keating" dedi Nolan ters ters. Sonra sınıfa döndü. "Beyler, 21. sayfadaki giriş bölümünü açın. Bay Cameron, Dr. Pritchard'ın şiiri anlamak konusunda yazdığı mükemmel makaleyi okur musunuz?"

"Bay Nolan, o sayfa koparılmış durumda" dedi Cameron.

"O halde birinin kitabını ödünç alın." Nolan'm sabrı tükeniyordu.

"Hepsi koparılmış durumda" diye bildirdi. Cameron. Nolan, Keating'e baktı. "Ne demek koparılmış?" "Efendim, biz..." diye söze başladı Cameron.

"Sorun değil, Cameron" dedi Nolan. Kendi kitabını uzattı. "Oku!" diye emretti.

"Şiiri Anlamak; Dr. J. Evans Pritchard. Şiiri tam anlamıyla anlayabilmek için, önce ölçüsünü, uyağım ve mecazlarını iyi kavramak, sonra iki soru sormalıyız: 1. Şiirin amacı ifade edilirken ne kadar sanatsal..."

Cameron okumaya devam ederken, Keating köşede durmuş, öğrencilerine bakıyordu. Birden gözleri yaşlarla dolu olan Todd'u gördü. Knox'u, Meeks'i, Pitts'i... Hâlâ onun gözünün içine bakamayacak kadar büyük bir utanç duyuyorlardı, ama yine de heyecan doluydular. İçini çekti. Tam onun içeri girdiği sırada Nolan, Pritchard makalesini seçmesi inanılmaz bir tesadüftü. Keating toplanmayı bitirdi ve kapıya yöneldi. O sırada Todd ayağa fırladı.

"Bay Keating" diye bağırdı, Cameron'un okumasını bölerek.

"Herkese zorla imzalattılar!"

Nolan öfkeyle ayağa kalktı. "Susun, Bay Anderson!" diye emretti.

"Bay Keating," diye devam etti Todd "doğru söylüyorum. Bana inanmak zorundasınız."

"Sana inanıyorum, Todd," dedi Keating, yumuşak bir sesle.

Nolan öfkelenmişti. "Dışarı çıkın, Bay Keating!" diye bağırdı.

"Ama onun suçu yok ki, Bay Nolan!" dedi Todd, susmayı reddederek.

Nolan koşup Todd'u yerine oturttu. "Oturun, Bay Anderson!" diye bağırdı. "Daha fazla terbiyesizlik istemiyorum." Sonra sınıfa döndü. "Terbiyesizlik yapanı atarım bu okuldan!" Keating'e baktı. Tam o sırada Keating, destek vermek istercesine Todd'a yaklaşmıştı. "Çıkın!" diye ciyakladı Nolan. "Hemen!"

Çocuklar Keating'e baktılar. Keating de sanki hepsini belleğine kazımak istercesine onlara bakıyordu. Sonra döndü ve kapıya doğru yürüdü.

"Hey Reis! Bizim Reis!" diye seslendi Todd. Keating ona doğru döndü. Bütün sınıf Todd'a döndü. Todd tek ayağıyla sırasının üzerine sıçradı. Gözyaşlarına engel olmaya çalışıyordu. "Oturun!" diye bağırdı Nolan.

Tam Todd'u oturtmak için onun yanma gidiyordu ki, diğer tarafta Knox Bay Keating'e seslendi ve sıranın üzerine çıktı. Sonra Meeks cesaretini toplayıp aynı şeyi yaptı. Pitts de onlara katıldı. Önce birer birer, sonra gruplar halinde, sınıftaki herkes sıraların üzerine çıkıp Keating'i selamladı.

Nolan, sınıfı kontrol etmeye çalışmaktan vazgeçmişti. Kımıldamadan duruyor, eski İngilizce öğretmenine verilen bu değeri şaşkınlıkla izliyordu.

Keating kapıda durdu, allak bullak olmuştu. "Teşekkürler, çocuklar" dedi. "Teşekkür ederim." Todd'un gözlerinin içine baktı. Sonra bütün Ölü Ozanlar ile göz göze geldi. Hepsine başıyla selam verdi, arkasını döndü ve kapıya yürüdü. Sıralarının üzerinde onu sessizce selamlayan öğrencilerini geride bıraktı.