SıVASıZ KUŞLAR 2

YıLDıZ 3

ÜÇLÜKLER 4

MAKSADıN YÜCELIĞI 5

ADı NEDIR 7

HEDIYEM 9

IŞıĞıMSıN 11

BIN(LERCE) 12

KOYUN KOYUNA 15

DILE BENDEN NE DILERSEN 16

MUSDAYı 17

İYI GECELER 18

HIÇ (MI?) 19

ÇENEBAZ 22

BıRAK YA 23

İZOMORF 24

HILKAT VE FıTRAT 25

SUHUF 27

ARDıMDA AKŞAM GÜNEŞI 28

NATÜRMORT 29

SORDUNUZ MU? 30

BAZıLARı 31

ÇÖMEZ 32

KARADELI’YE ATıLMıŞ 33

ARALıK TÜRKÜSÜ 35

ÖLÜM 36

TÜL 37

AŞKA YÜZÜ DÖNÜNCE 38

OTOBAN 39

GIZLENEMEYEN ÖZ-NE 40

ALEM-I İBRET 42

PERI GEL 43

SÜRÜM SÜRREAL 45

İKI KIŞILIKLILIK 46

BOTANIK 47

IŞıKLAK 48

ŞIŞEDEKI NOT 49

ACABALıK 50

SOYTARı’NıN TIRADı 51

ARKADAKI 54

ÜÇ DÖRT BEŞ ALTı 55

ÖTEKIMANZUMESI 56

BIR’DIR BIR 58

TESLIS 59

NASIHAT 60

AŞKA TEĞET 61

KAÇARıŞ 63

HÜVIYET 64

HAŞERE 65

ÇOCUKLUKÇULUK 66

MITOKONDRI 67

KıŞ GÜNEŞI 68

NAMEMLEKET 70

METEOR 71

DOĞMAMıŞıN SITEMI 74

AĞLAK 76

SOSYOPATIK 77

BAŞKA OTUZ BEŞ 78

SANAL SOSYAL 79

SALYANGOZ 80

MAHREMEFENDI 81

ADEMOĞLU 82

YAPA/YANLıŞ 83

AYDıNLANMA 84

PROMIL 85

İSM-I MAHFUZ 86

YEDIYE ÜÇ “AN” 89

DOSTUN DÜŞENI 90

ŞEKER KOMASı 91

KOLAYıNA GELEN 92

SOFRADA AKıL SESLERI 93

ÇEK-I DÜZEN 94

VIRANE LÜGAT 95

DE’LICESINE 97

SODOM’UN TÜRKÜSÜ 98

BAĞLıYıM 99

PERDE ARKASı 100

SONUNCU BOYUT 101

LAN GOGH 102

KARARSıZ EVREN 103

E DE, BI’ YAT! 104

KAPıCı 106

TIKELISTAN 108

BıÇKıLANıŞ 111

ŞARAP 112

SEKSEK 113

Dostlara…

Sıvasız Kuşlar

sen bir duvarın çatlağı

ben bir duvarın

kavuşmamız için

deprem lazım

Yıldız

sönen yıldız isen

görmemelerine şaşırma

söylediklerine bakma

yıldız kaymaz çöker

içinden daha içeri

Üçlükler

Tanrım! Öyle yalnızım

Öyle yalnızım ki

Tanrım bile yok

* * *

Karaya zıplayan bir balığım

Belki bir gün adam olurum

Geçmişi inkâr ederim

* * *

Hiçbirini özlemesen

Ekmeğin kokusu var

Kavunun kokusu

* * *

Bir savaştır yaşadığımız

Evlerimize sığınıp

Dışarıdan baktığımız

* * *

İçime dokunmamış

Yine de yazarım

Elime geleni, aklıma düşeni

Maksadın Yüceliği

Uyanmadan önce

göz kapakları

pencereden içeri giren

güneşle karşılaştı

Güneş ama kâğıttan

ışık vermiyor

o, ışık versin diyor

Kul(ka) gözlerini açıyor

sanki ışık varmış gibi

kırpıştırıyor

Bir ip oynuyor yorganı alıyor

birkaç iple yataktan kalkıyor

Musluğu açıyor, yüzünü yıkıyor

Islanmıyor yüzü

o, ıslandı diyor

Otomobili kâğıttan

saatte 240 cm gidiyor

Dört sayfa sonra

işyerine varıyor

Kimi iş arkadaşlarının yüzü

kiminin aklı

kiminin bilmemnesi

gerekmeyen gerekli

eksik bir yerleri

Bir el güneş’i indiriyor

bir çark ay’ı getiriyor

İnce işçilik

kâğıttan arabalar

o kadar çok ki

evine zor dönüyor

Kelimelerden besinler

vitaminler alfabeden

Sıcacık bir aile

eş ve çocuklar

bir görünüp bir kayboluyorlar

Kul(ka) yazıldığınca yürekli

bilmediğine kör

Yukarından çekiştirilen ipler

öyle ince ki görülmüyor

Bir gün dese kul(ka)lardan biri;

“Bırak beni

bildiğim gibi

sensiz yaşayayım azıcık

Sen yazdın, sen çizdin

büyüksün ama

kes şu iplerimi”

Adı nedir

Defter açık

Kalem tutulu iken

Çaresizliğin…

Yolda yürürken

Dostlarla konuşurken

Meşgulken

Dolup taşan düşüncelere

Bir küp olsun

Dayayamamak

Adı nedir

Söylenmesi gerekenleri

Bilip de lisansızlığın

Susa susa

Hissetmeyi bile

Unutmanın

Bir yığın ki

Taşınıyor ötelere

Berilere…

Yollar büyüdükçe

Büyüyor…

Adı nedir susuzluktan

Çatlayan ruhuna

Cebinde taşıdığın

Birkaç notayı serpmeyi

Akıl edememenin

Okurdan çok yazarı

Olan memlekette

Kalem olmanın anlamı nedir

Sonu gelmeyen

Seyahatlere çıkmak

Dönüşsüz, geçişli

Edilgen de olsa

Bir çatıya hasret

Başkaları yaşasın diye

Yaşamanın gereği nedir

Durduğunda kaybolacakken

Yürümekten kim vazgeçebilir

hediyem

adımların duyuluyor

geliyor musun

zahmet buyur özlüyorum

saydım dün gece hepimizi

bizden yedi milyar kadar

yokluğumu fark edecekleri

bundan çıkarsan

sayının kılı kıpırdamaz

öyle mi, dedim ben de

inadına sonuna kadar

sesin yaklaştıkça yaklaştı

yüzünü bile seçiyorum

gülüyorsun

ben de gülerim ne var

sanki derdim dünyalar kadar

sanki bir tek benim

görmedin mi

satürn bile çocuklarını

kraker gibi yiyor

bense özlüyorum doğmamışları

kendimden koruyayım diye

hayattan mahrum ediyorum

buna da gülünür mü

gül hadi ne olur

gücenirsem adam değilim

yanı başımdasın şimdi

ne mutluyum bilemezsin

gibisi fazla ya

deli gibi özlüyorum

doyasıya sarılamıyorum

kanıma dokunuyor

Işığımsın

Her dokunduğuna

taşa bile bulaştırırsın deliliğini

“Delisin” derken gülensin

Benden başka hiç kimse

cinayetlerini bilmez

Her gece senden bir tane öldürensin

Ne bileyim adını

bir tek sen bilensin

bin(lerce)

bin

binlerce kez uyandım

ne bitmez yolculukmuş

binlerce yol

binlerce

aklımı yitirircesine zorlarken

susmak bilmeyen

sayısız sesten

tek anladığım

uyan

ey uyuyamayan

kelimeler bile kaybolmuştu

ben

sarhoş bir beynin

ücra bir hücresinde

yol alıyordum

sonsuz ışıklara doğru

öğrenemedim gitti yaşamayı

olsa öğrenirdim

yaşadığım hep rüyaydı

bin

binlerce kez uyandım

laf aramızda

yasak meyve yokmuş

yediğim meyve değil

oradan anladım

kafamda resimleri vardı

kasap dükkanında

teşhir edilen bedenlerin

dünyanın tüm incir ağaçları

yapraklarını verse

yine de örtemem

ayıp yerlerini öğrendiklerimin

saat beşe geliyor

ölüm vaktidir

her sabah

ama her

bin

binlerce kez

uyanmak demektir

bıraktıkları yerde

bulsunlar diye bekledim

unuttular

işte orada topladım

hakikatin besinini

ne gülünçtür kim bilir

o anki halim

bir hayal

hakikati ararsa

ne bulabilir

cevap sürpriz değil

bilinir…

Koyun Koyuna

al etimden efendim

bugünümü sana borçluyum

ekmeğinin arasına sucuk

rakına meze yap

borcum tükenmez sana

dekor yap postumdan

istersen koruyayım soğuktan

beynimden salata [bol limon]

bağırsaklarımı bile kullan

işkembemi unutma

kimdi dedem bilmem

belki unutulmuş bir ovada

otluyordu kardeşleriyle

şimdi rahatım efendim

ne korku var ne tehlike

Dile Benden Ne Dilersen

Dile benden ne dilersen

ey gözleri benden öte

uzaklara dikili

sesimi duymayan sevgili

Emaneten aldığım sözlerle

şiir yaptım sana

Taksana

boynuna, yakana, saçına

Günahımı işledim

İlk defa dedim:

istiyorum, istiyorum, istiyorum

Dile benden ne dilersen

Sıfırı tüketmiş benden

Sana utancımdan vereyim

Beş para etmez dizelerimden

İste yanlışlığımı

sana biriken özlemlerimi

Dilersen…

ki dilemezsin

Eğer dilersen…

Ama dilemezsin ki!

Musdayı

Yoluna kor mu bir demli çay

Evime doğalgaz girmiş

Medeniyet bu medeniyet

Maaşım var alacaklılar

Benim yerime gün sayar

Doğalgaz sobası suskun oturmuş

Ben iki kat giyinmişim

Üstüme battaniye çekmişim

Karşımda televizyon

Seyrediyorum

Kendimi seyrediyorum

Buzdolabı geliyor aklıma

Boşuna elektrik yaktığına

Üzülüyorum

İyi Geceler

Kazayla mı dökülmüş

Yoksa bir şişe mi devirir

Bile bile üstüne her gece

Kim bilir hangi çiçek

Yağlı derisinde gezinir

Hangi canlı böyle kokar

Sevişmeden önce

Gözler çift şerit otoban

Sürme değil korkuluk

Yapmadığı orospuluk

Yılışmadığı erkek kalmaz

Sonra iyi insan oluverir

Meleklerden melek

Ağlayarak döner eve

Zil ve zurna ve kaltak

Uykumun içine eder

‘İyi geceler’ kusar üstüme

Hiç (mi?)

hiç

hiç hissettirmiyor bu dalgalar

hiç…

hissedemiyorum bu gece

yerdeyim uçamıyorum

hiç

hiç

tazecik çamaşır kokulu

boynundan koklardım

hiç

başım dönerdi

bugün kokular ağır

benden ağır

hiç

hiç

- Bir arkadaş geldi sonra

yanında “manita”sıyla

gözleri bana merhaba derken

bütün diskoyu kadraja almış

bebekler öyle büyük

hiç

hiç demedim

hiç dedin dedim mi?

- Eee?

- Ne eesi?

- Neden anlattın şimdi bunu

- Eleman senin eski manitaydı

- Hangisi

- Erkek olduğunu iddia edeni

hiçbir zaman öğrenemedi

hiç

hiç

hiçbir zaman öğrenemeden

hiç

- Hiç mi ulan hiç mi?

- ?

- Anladın işte öküzlük etme

- Bilmiyorum

- Bilmiyorsun ha

hâlâ mı bilmiyorsun?

ha?

ha hah hah ha…

haha ha…

ha!

- Sonra?

- Sonra tarih,

yazanların oldu.

savaş meydanlarında

dökülen kanların

sahiplerinin

değil.

[- Sayın şair,

bu şiirinizle

ne anlatmak

istediniz acaba?

- Hiç ]

Çenebaz

Dalıvermişim kendi dilime

Konuşuyorum seve seve

Konuşturuyorlar beni

Hamamda karılar nasıl bayılır

Onu anlatıyorum

Kafamı çeviriyorum

Gülümsemesini gizleyen yüz

Utanıyorum dostum demeye

Ben de gülüyorum

Tükürüyorum içimden

İki yüzüne birden

Bırak ya

bırak gitsin

neye sahipsen

bırak gitsin

sen, kendin gibisin

sana ait olmayanı

elinde tutabilmek için

kendini ne kadar

kandırabilirsin

bırak gitsin

bırak gitsin

bin bir hesap

bin bir kitap

bin bir geceni böyle mi

ziyan edeceksin

bırak gitsin diyorum

bırak gitsin

kendin ol

kendinden başka

neye sahipsin

İzomorf

Nereye taşırsın yorgun bedenini

Nedir cahilliğinin boşa zahmeti

Borcun çoktan kabarmış baksana

Yanına yenilerini boşuna katma

Helalleşmek diyoruz biz adına

Değdiğin herkesten alınacaksa

Onlardan da sorulacak mutlaka

Hilkat ve Fıtrat

yanasın diye varsındır

Âşık olasın diye değil

sen rüzgârsın o taş

üzerinden şöyle bir

esemezsin

kalemi eline aldıran

yine yaşanmamışlıksa

yazasın diye varsındır

yaşayasın diye değil

sen lanetli itilmiş tür

kuytu yoksa dokunamazsın

dolaşamaz dudakların

güneşe batmış o tende

adını bile soramazsın

hiç boşuna eşyayı kırma

acısını onlardan çıkarma

tenin kadar sana ait

utançtan gebermeden asla

bu lanetten kurtulamazsın

yanasın diye doğmuşsun

sana faniyi sevmek haram

sevsen de bil ki yalan

soyun artık kabuğundan

çekirdeğinle beraber yan

Yan

yan

Suhuf

Her gün yeni bir hayatsa

Yaşamın acemisisin

Uyanmayacağını bile bile

Acaba uyuyabilir misin

Lifler, dokular, sinirler

Sızlayıp duran makinesin

Ardımda Akşam Güneşi

Bir melek gördüm gölgemde

Kendimi bencilce sevdim

Öyle geride kalmışım ki

Geriye bir tek ben kalmışım

Evcilik oynamayı becerememiş

Üçüncü tekil şahıs sözcüksüzüm

Gizli öznelerde bile sadece

Sadece kendime âşıkmışım

Ne zaman kanatlanıp uçarım

Denize vuran yansımasında ayın

Bilmediğim kıyılara varırım

Natürmort

“Yok mu bunun ilacı?”

kimini kör kuyularda unutur

şenlik bitti mi talan başlar

aşk bitince yalan başlar

ve şen kahkalar arasında

tecavüzler duyulmaz

alkole batıp çıkmış taksim

kuyruğunu kovalayan köpek

bokuyla kavga eden deli

Sordunuz mu?

Yolunacak saçım olaydı derdim

içimi kemiren güvensizliği

tel tel sökeyim içeriden

Bir sorucuk olsun, cuk otursun

Kuralları varmış, bunları çok duymuş

bebekliği çoktan aşmış, memeyi bırakmış

emmek yerine durmadan ısırırmış

Elimden tutmuş ya bir kere

bir daha dönüp yüzüme bakmıyor

Gözleri bir serabın peşinde

elinde elim, durmadan koşuyor

Gücümü çoktan yitirmişim

yollarda parçalanıp bitmişim

görmüyor, göremiyor

Anlaşılan çok yanlış bir soru bu

“Sordunuz mu” diye sorulur mu

Bırakmalı kendi haline

Beni evliya sananla

İnsan olduğumu unutanlar

Bazıları

bazı garipler var uzaktan seviyorlar

Bazı ahmaklarsa bunu kolay sanıyorlar

hangi sabaha sağ çıkmışım ki

Uzaktayken aynı kalayım

bana deseler ki ne yazdın

Aynı soru-cevap, neye inandın

bazı garipler var uzaktan seviyorlar

Bazı ahmaklar, sevilmeyi bile bilmiyorlar

Çömez

biri bitiyor öteki başlıyor

zorunlu hizmet gibi, tevekkülle

katlanıyorum, kat kat

umurumda değil dışarısı

istemem de istemem

kaçtığımın kucağına düşecekken

neden, ama neden?

karadeli’ye atılmış

değer mi

onu bulmak da neymiş

kalbimdeymiş oysa

değer mi

bedenden soyun sevişelim

değer mi

ruhun ikizini bulmuş kimin ikinde

değer tabi yaşadın aslanım

böyle bir dehaya hazır değil dünya

patlasın mı

dursun dedi tek parça

çatlasın mı

o yarık eder tehlikeli

al başına belayı, sırtla uçurtmayı

hadi delikanlı gibi davran velet

göster en güçlü deparını

biz büyülenmiştik o sözleri söyleyende kaybolmuştuk.

sonra da birileri

vücut kenarlarının tuhaf renkli olduğunu iddia ettiler.

ben fark etmemiştim, umurumda değildi

her kimse iyi oynuyordu

çok güçlü bir rakip olabilirdi

kendim için iki durum görüyorum

inanmayanların cehennemi, ulaşamamaktır

öyle acıyı yaşayacaksın ki inanacaksın

gazabını değil sevgisini isteyeceksin

sahip olduklarının tümünü

vermeye hazır olduğunu söyledi.

aldığı karşılık

ver, öyle gel

çocuğun yüzünün değişmesini görecektiniz

fakat zekiydi

o, söze karşılık vermedi

öyle bir kapıdaydı ki

içeriye girmesi için

bırakması gerekenler çoktu

sustu

köşesine çekildi

tam katılaştı, hakikatin çeperine

tırnaklarımı geçirdim derken

karanlıkta belli belirsiz bir kıpırdanma

karanlığın içinde iki şehvetli nefes

eğer hasıraltı edilmezse

manşetten girilecek haber

Aralık Türküsü

Kışın ortasındayız, takvim icabı

dışarıda yolunu şaşırmış bahar

kabanları ellerinde çocuklar

okuldan eve dönüyorlar

Küreselleşme, globalleşme

kim bulup icat ettiyse

lanet gibi çöktü üzerimize

madem yakacağımız bireysel

ısınmamız niye küresel

ölüm

sessizce gidiyor bir gemi

ayın yansımasını yara yara

karanlıkta seyrediyor

çok uzaktan bir ezan sesi

sabah geliyor diyor

son doğan sabah güneşinde

bedenime akşam çöküyor

tül

Kendinden sıkıldığında

başkalarını anlatmalı

Başkaları saklı

Anlattıkça perdeye

görüntüler belirecek

Kendini zeki sananlar

arkasını merak edecek

Aşka Yüzü Dönünce

Baksana gözümün bebeği

aşk dediğimde adı beyan

Görüyor musun sözlerimde

deliyi, şiddeti ve öfkeyi

Seninle dilim uzadı

dört duvarda bileğim kesik

Anda akan kanla yazdım

o yüzden kalemim saldırgan

Sen ki beni en çok tanıyan

her baktığında değişen ben

Kim görmüş kanatlarımı

omuzlarımda yükselen

Aklım uçuyor sana doğru

içimde bunaltıcı yaz sıcağı

Sözcüklerim tükendiğinde

yine yolculuklara devam

Galiba kimse görmüyor

dönemeyeceğimi bir gün

Dönemeyeceğim sana

tüm gücünle bana koşsan

otoban

ah yalan dünya

ah zalim dünya

yanaklarından kan damlayan

çocuğum dünya

al beni dercesine

çağır beni dercesine

gözlerime bakıyor

bense mağrur görünmekteyim

içim paramparça

derimde en ufak çizik olsa

balon gibi ayrılacağım

havaya karışacak kederim

ah şu gurur denen nesne

diyemedim, diyemedim

söyleyemedim

eriyordum

toprağa karışıyordum

çiçek açıyordum

boş ver

geçti gitti

geçtim gittim

Gizlenemeyen Öz-ne

yaşarken küçük ölümlerdi vazgeç

bir daha dönmemek

bir daha görmemek

akıllarına gelmezken durmadan savaş

küçücük bir müsabakayı

kazanmak için attıkları hamle

lekeleri götürdü

ayıba ortak oldular

bir küçük savaşta

tahta attan yuvarladılar

oyunun bittiğini anladım

eski ben olamazdım

haklılıklarına tapınan vahşiler

tanrılarına kurban ettiler

zaten durmuyorum

neye yarar git deseler

ademoğlu diyor

dost işimi müşkül kılar

o yüzden severim

düşmanım cennetlik eder

o yüzden severim

benim kanım dökülüyor

sizin insanlığınız

Alem-i İbret

Gölgesindeyiz bir ağacın

daldan elma düşüyor

bak işte yer çekimi

işte sevgililer geçiyor

cinsel etkileşim

oturduğumuz yerden

üstümüze bilim yağıyor

Peri Gel

Başkasının düşlerine daldıkça

oralarda oyalandıkça

ilham perim perişan

Mısır püskülü saçları dağınık

üstündekiler yırtık pırtık

zihnimdeki evine dönmekte

Sağ bacağı aksıyor

sol gözüyse mosmor

Irzına geçmiş besbelli

bana ait olmayan düşler

senaryoların kısır olması

bir de canını kurtarması

garibin tesellisi

Bacaklarından kan süzülüyor

ağrıyan karnını tutuyor

patlamış dudağındaki gülümseme

göreni korkutuyor

koşup ardından yetişiyorum

düşmekteyken tutuyorum

çığlıklarla ağlıyor şimdi

benden teselli bekliyor

Kaşlarımı çatıyorum

‘OROSPU’ diye bağırıyorum

yetti artık numaraların

kaç zamandır kâbustaydım

neden beni uyandırmadın

Sürüm Sürreal

Aşk dedim, olmaz dedin

vurdum kendimi satırlara

Görmeyeyim diye seni öpenleri

yeşil ördek gibi daldım sulara

Madem yüreğimde artık yoksun

bundan sonra kamburumsun

Mekik çekemezsem senin yüzünden

göbeğimden de sorumlusun

İki kişiliklilik

“Aşk iki kişiliktir” öyle mi

yine en derininden kazık

benimkine girdi öyle mi

yoo…

aşk iki kişilikse

ben de iki kişilikliyim

(

“gülüşü bir yabancının

çalmıştır sevdiğini”

Oysa bundan sonra

Ağzımı açamıyorum

)

Botanik

dinlenmiyor o eski şarkılar artık

gençtik bir zamanlar

her bulduğumuz omuzda ağlardık

hamdık o zamanlar

seviştikçe aşındık

IşıklaK

korkma bu kadar karanlıktan

düşünce loşluğa dünyan

hemen ışıkları yakma

alışır gözlerin sabret

ışığı

yolun başında tüketme

kör karanlıklara sakla

Şişedeki Not

hey sen,

masum kara gözlerle

dünyaya bakan ceylanı

gözünü kırpmadan vuran aVCı!

ne diye taşırsın o yüreği

göğüs kafesinde

Acabalık

Şairler sözlüklerini yakmalılar

Tüm öğrendiklerini unutmalılar

Bomboş sayfalarla dolu olmalı

Okunmaya değer tüm kitaplar

Soytarı’nın Tiradı

görüyorum bana göstermediğini

gösterdiğinden fazlasını

çok daha fazlasını

adın neymiş, kim koymuş

ne zaman koymuş da

sen doğmuşsun

hiç ilgilenmiyorum

ayrıntıya boğmaya çalışman

hiçbir işe yaramıyor

görüyorum

sakladığını görüyorum

kendi ruhuma bakıyorum

onda gördüklerimi

başkalarında arıyorum

test ediyorum

bin türlü işlem

saf olana bakıyorum

saklanamayacak olanı görüyorum

karanlık yüzünü görüyorum

yer çekiminden başladım

trigonometri, geometri

hele bir pi sayısı var ki

sonsuzluğun abidesi

sanki başımın üstünde

bütün ihtişamıyla kalkmış bir

………………..

………………..

(sansür kurulu buyurdu:

‘adı geçen sitede,

gençlerin ve çocukların

bedensel ve zihinsel gelişimini

vıdı vıdı, ıvır zıvır, bok püsür..’

diye devam eden ihtar…

o yüzden törpüledim

kalemimin, sivriliğini aldım

şiirimin son bölümünü

flu’laştırdım.

sansür bayılır hayal gücüne

ister ki boşlukları

bildiğiniz gibi doldurun

doğruysa eğer bu niyet, ellerini öpmeli

çünkü zat-ı âliniz bir vakitler dedi:

“aradaki boşlukları

uydurduklarımızla doldururuz”

kesin istediğiniz kadar, kırpın sözcüklerinizi

noktalara boğun, birilerinin yaptığı gibi.)

arkadaki

sevdim seni köstebek

duman isi,

taş sertliği,

gece körlüğü…

aşk gibi değil ama

giderken

ardından bakarım

içim ısınır,

göğsüm kabarır,

gurur duyarım…

seyrine dalarım

havalanan tozların

Üç Dört Beş Altı

herkes “yanlış” derse, yalnız kalır insanlar

anlamayız, güleriz, iğreniriz bazen

yalnızlaşırız yanlışlarımız yüzünden

bilmek kabullenmektir

mutlaka bilmelidir

yüzündeki kırışıklığı

göt deliğiymişçesine kapatan

şehvetini nezaketle örteni

birkaç beden küçük bikiniye

yağlı bedeniyle sığmak isteyeni

tavus kuşu olamayacağını bile bile

kıçındaki tüylerden vazgeçmeyeni

derste ne yaptın oğlum

el fiil çekerken sen uyudun

aklın fiilde değilken

fiiliyatla meşguldün

dön artık olmayan ülkene

bari benimkini incitme

ÖtekiManzumesi

bir kitap,

inandıkça uzaklaşan

ittikçe yakınlaşan

sadece bir kitap

kanla yazılan

bir ölü,

bağdaş kurmuş

kucağında kitap

başı göğsünde

gözleri kitapta

o an mahşer olsa

başını kaldıracak

okuduğu son cümleyi

tekrarlayacak

kitap,

neresinden başlansa

bitimsiz

hayat,

sonlardan oluşmakta

eklendikçe birbirine

bütünden bir parça

ceset,

kitabın ortalarında

kalp artık

kırılmaksız

sessiz

hayat,

kitap,

kan,

ceset…

Bir’dir Bir

sesleniyorum içeriden

cevap veriyorum mutfaktan

kendi koynuma giriyorum

gövdesine çivi batırılmış

solucan gibi kıvrılıyorum

acı değil her günüm

benle olmayı seviyorum

bir ileri bir geri

adımladığım evimde

kendime takılıp düşüyorum

yardım eden bir el

yine bana ait

bedenimi kucaklayıp

uykuya yatırıyorum

Teslis

Etim

kanım

anladım

Yine

kurban

lazım

Nasihat

Televizyonda gördüğün

her şeye özenme yavrum

katili gördün, katil oldun

azrail kesildin başımıza

Yakından seyretme

gözlerin bozulur

ufka bakmalısın

Aşka Teğet

Seslendiğini duydum

geldim başka âlemden

Geziyoruz İstanbul’u

eski model arabayla

Teypte Ahmet Kaya

Can Yücel’den söylüyor

“Sen miydin o

Yalnızlığım mıydı yoksa?”

“Şimdi ne yapıyoruz” sorusu.

Bilmiyorum, gidelim

yol nereye götürürse.

“ne kadar rezil olursak

o kadar iyi”

Kimsede yaprak kıpırdamıyor.

Hatırımda o gece

en pahalı temas

bir gecelik aşk

eski tanışla

Sonradan aklıma geldi

fakir bir muhabbetti

düşük bütçeli

Kaçarış

Sabahlar yeniler

yeniden kaçabilelim diye

Gidebileceğimiz yola durmuş

telaşsız bakıyor zaman

Biraz da mütebessim

hem gülüyor halimize

hem de acıyor

Hiç acelesi yok

Nasılsa yetişecek, biliyor

hüviyet

iğde kokularının

peşine düşmüşken

arkamdan ağlıyor

kimliğimin

kıskanç

buruşuk teni

Haşere

Küçük işlerin adamı

Büyük düşman karşısında

Sümüklüböcek

Elbette hem küfredecek

Hem gölgesinden nasiplenecek

Meraklı çocuklar

Çubukla dürtüyor

Acıyor karnı

İçine çekiliyor

Ey elimden gelen budur diyen

Sahte güçlerin sahte düşmanı!

Utanmadan seviyorsan yalanı

Her fırsatta dalgalandır

Balkonundan çarşafları

Çocuklukçuluk

Kim daha gülünç görünür,

Çocuk kalmak isteyenden?

Yüzüne vurmuş avanaklığı,

“İçimdeki çocuk” diye

Pazarlayana gülerim ben.

Mitokondri

Koptu mu okuduklarımla aramdaki bağ

Ya baştan başlamalı ya da büsbütün bırakmalı

Farklı gruptur başka şairin kanı

Zehirleyebilir insanı

Kronikleşmeden iyice uzaklaşmalı

Yoksa bütün odalarına dağılır

Misafir şairin vücut parçaları

Kış Güneşi

Aralık ayında bahar sıcaklığı

mesafeli ama samimi

Ne büsbütün sarmakta

ne de ısırmakta

Kafamda sayısız hesap

ne çok borçlanmışım

Loş bir odadayım

bahara açılan kapıya

sabırsızca bakmaktayım

Özgürlük

bir adım ötemizde

hep geri adım atmaktayız

Bilmeyecek kadar aptal mıyız

ölüm anlamına geldiğini

en iyi haliyle

Daha beterlerinde savaş

durmadan savaş

kirli, kanlı, çürük

cıvık bir savaş

Öyle pis kokar ki

kimse kokusundan tanınmaz

Hani nerede kaldı

dört duvarsız gökyüzü

Hadi söyleyin bakalım

kuşlar gerçekten hür mü?

NaMemleket

Ait olduğum yer

yerçekimi yüzünden midir bu

Sahibim olan sınır

biz dediğinde yutan topluluk

Hangi toprak tutabilir seni

kanatların varsa

toprak, bereketsiz ve çoraksa

Hangi bebek aşkı öğrenir

memeler kum damlıyorsa

Meteor

Rüzgâr sert esiyor

gözlerimi yaşartıyor

soğuk soğuk vuruyor

ıslanmış yüzüme

ciğerlerim yanıyor

beynim karıncalanıyor

Kendimi düşünüyorum

varlığım aklıma sığmıyor

şu an aklım

bir yokmuş

bir de yokmuş diyor

çocuklar gülüyorlar

gülüyorum

Utanıyorum yaşarken.

utançtan kaçış

başka bir utanç

daha rezil

daha alçak

elmayı elma yapan

Tanrı değil

biliyorum

utancı yaratan…

o da mı yok?

Bu halimi seviyorum

hayvan gibi

garip ve korkak

dedemin dedesini

merak etsem

anlasam

evren kaç bucak

tutturup bir tempo

hafifçe dönerek

yol alsam

Kendi halinde

bir taş olsam

dünyayı görsem

(dünya sever üstündekileri

kıskançtır üstelik)

yansam

elim değmeden toprağa

dilek tutsa

sevgililer, arkadaşlar

boşuna değilmiş

deseler

boşlukta dolanan

kocaman bir taş bile…

Benden geriye kalan

zerre zerre

yeryüzünde

Doğmamışın Sitemi

Sen, belki kötü babasın

demiyorum ki sana

olmaz olasın

Toprağa bulanmış

çizik içinde dizlerim

Büyüklü küçüklü yaralar

kabuklarını kopar

ne büyük keyif

Yaşıyorum ya

nefes alıyorum ya

bazen zor geliyor da

yine de demiyorum

doğmaz olaydım

Sen, belki yanlışlar yaptın

demiyorum ki sana

olmaz olasın

Elimden tutansın

küstüğümsün, kızdığım

Kaçabildiğim en uzak yerdi

dizlerinin dibi

Kör gözlerle bakıştık

gitgide saydamlaştık

Günahların varsa

senin günahların

Seviyorken seni

hiçbirini sormazdım

Sen, belki hataydın

demiyorum ki sana

olmaz olasın

Doğmamışsam da

seni ben yarattım.

Ağlak

Sabahları güneş vurur odama

erken kalkarım

Yüzüme soğuk suyu çarpar

havluyla kurularım

Kahvaltımı ederim erkencecik

Yumurtam pişmemişse

ağlarım

Öğle üzeri koyulurum yollara

çokça yürürüm

Üşüdü mü rüzgârda kulaklarım

beremi takarım

Geri dönerim erkencecik

Minibüsü kaçırırsam

ağlarım

Güneş batar akşam olur

ışıkları yakarım

Yemeğimi yerim sonra

çayımı yudumlarım

Yatağa girerim erkencecik

Uykum gelmemişse

ağlarım

Sosyopatik

bu melanet ağır ağır

hissettirmeden geliyor

neşe saçıyor, mutluluk

kudret taşıyor

kollarında bir ağırlık

sonra ayaklarında

bedenin kıpırdamak istemiyor

kayboluş üstüne çöküyor

bütün bedenini sarıyor

karanlığa çekiyor

giderayak son sahneleri

oynayanı görüyorum

bana hiç benzemiyor

Başka Otuz Beş

Yolu yarıladığını söylemek

Bir o kadar daha var mı demek

Cildinde kurumuş dere yatakları

Dünyaya açılmış meraklı gözler

İkinci yarıda bulanıklaşacak mı

Yokuş yukarı ittiğin zaman

Diğer yarıda tutulacak mı

Sanal Sosyal

Pasaklı bilgenin kırıntıları

topluyor etrafına haşeratı

İğrenme ve korku ve tiksinme

ayaklar altına alıyor

bütün hayranlıkları

Çoraklaşmış toprakta yeni düşünce tohumları

kupkuru kelamlar ve cehennem sıcağı

Mesaj at, mesaj ver, mesaj gönder

Delirme fiyatına yazılmış sözler

sosyal tuzak otuzbircisinin oyuncakları

Salyangoz

ellerime bakıyorum

parmaklarıma, tırnaklarıma

eklemlerime bakıyorum

yabancı geliyorlar

parmaklarımdaki kıllara

tırnağıma vuran ışığa

yazan elime

çocuksu merakım anlamaktan uzak

vazgeçişim oluyor yeniden

işte yine bir odaya kapatılmışım

şüpheleniyorum her şeyden

sonsuzluk cehennem

sıkışıp kalmak

değişmemek cehennem

yazıdan ibaret olsam

ki bir gün olacağım

umursamam

Mahremefendi

Gündelik hayatın akvaryum sanki

dışarıdan bakanın görebileceği

Yüzünü örtmezsin, belki evini

Tutmuşsun, kurcalıyorsun

gizlenmişliğine güvenip

bir ileri bir geri

Örtmektesin,

utanmayı öğreneli

Gören,

o kadar umursamaz belki

Sormazsam rahat edemem

Ya perdeler olmasa idi?

Ademoğlu

Dert ettiklerinle

yola çıktın

İncir çekirdeği

valizinle

Yapa/yanlış

yediklerinde metal tadı

kulaklarında sükunetin

nereye dönsen yüzünü

yine kendine bakarsın

yerini değiştirirsin

karşında yine kendin

göz göze geldikçe

bakışlarını kaçırırsın

kirpiklerin kelebek kanadı

çırpınırsın son bakış

nafile, uçamazsın

aydınlanma

kuyunun dibinden bakıyorsun

bu benim göğüm diyorsun

benim dünyam

çember değilmiş de kareymiş

ne bilmek istiyorsan

bir el hareketi kadar yakınmış

haydi tıkla, haydi beğen

paylaş, kopyala, yapıştır

farenle saldır dur

spotlar altında yürüyen

karanlığın ordusuna

kemiğe saplanmış bıçak

bu gayretinle zor çıkar

medeniyet dediğin

tek gözle bakan canavar

Promil

içelim, kanserden beter yayılsın keder

kendimize geleceğimiz yok, içelim daha beter

zat-ı şahaneleri bir tek kendisine acımakta

beyni sulandıkça sağa sola saldırmakta

dil kemikten mahrum fakat nedir bu halin

zor dönmekte ağzının içinde söylediklerin

İsm-i Mahfuz

Perim nerede

yalnızdım, koynuma girdi

Düşüm nerede

uyandım, kâbusum oldu

Korkum nerede

arkadaşımın yüzüne yapıştı

Sadakatim nerede

anahtar deliğinden kaçtı

Kocaman omuzları

arkasında ne vardı

Göreyim, göremem

Sen misin tek

benim varlığım

Çocuk gibiyim

merak ederim

Aşkının nemi

sırılsıklamım

Çekil göreyim

daha olmalı

Yana eğildim

sağa ve sola

Çekil göreyim

ne var ardında

Bir ışık sanki

belli belirsiz

Gördüm ya durmam

ona giderim

Senin varlığın

beni gereksiz…

tadına doyulmaz gündüz rüyasI

içinde bir masa uçsuz bucaksıZ

bin bir çeşit kuş sütü bilE

aldım çatalı batırdım elE

boş hevese dalmayayım diyE

çatal batıyor, canım yanmıyoR

çatal batıyor, canım yanmıyoR

Yanmadı canım

sıkıldı ama

İşte sunduğun

bu sahte softa

Seni sevmişim

ardında hiçlik

Seni tatmışım

tadında hiçlik

Sevgilim nerde

altın yüzüğe koydum

Şiirim nerde

klozetine kustum

Aklım nerde

sabah ezanı sattım

İmanım nerde

bütün evrene saçtım

Yediye Üç “An”

Vahşileşen şairsin

konuşmayı unutup

satırlarda anlatan

Kan kardeşiyiz senle

benden başkasına yok

biliyorsun ki faydan

Kelimeler oyuncak

çırakken kalfa olup

pişirildiğimiz an

Benim yüzüm yüzündür

benim sesimse sesin

ellerim anca belan

Rahat durmam bilirsin

hemen oyun oynarım

cüppe bulduğum zaman

Usluluğuma bakma

ahlaksız değil isem

olanaksızlığımdan

Dostun Düşeni

Tam düşmekteyken bir dost eli.

borçluluk, mahcubiyet…

Düşsem daha iyi

Hiç değilse bildiğim gibi

yalın ayaksam da değişmez yüzümün rengi

Ama dostlar da aile gibi

gideyim demeye kalksam dolar gözleri

Şeker Koması

Geceler taştan yontma

mermer ten güzelliklerdi

Sümüklü sevgimizle kirletir

çoraplarımızla silerdik üzerlerini

Ey sen, yalnızların en puştu!

Artık yüzün de kızarmıyor tövbelerinden

Kanıksanmış edepsizliğinde

antenlerini oynata oynata, böcek

Üzerimde geziniyorsun, ırzıma

bir kez daha, bir daha

Kirli tırnaklarını etimde hissediyorum

ceset gibi kokan nefesin ensemde

Güzelliklerden bahsediyorsun, gülünç

sevmekten, sevilmekten, namustan

On pezevenk gücünde yalanların

Yayılan bok kokusu ele vermese

kanat takıp uçacaksın sanki, melek

Diyorum, sana rağmen olmalı

bizi seven bir tanrı

Senin gibi değil, senin gibi sevmesin

Yüzümde taşaklarını gezdirmesin

utancımdan haberdar, beni affetsin

Kolayına Gelen

Bir günlüğüne kuleden inmek kolay

dönüş kapısını açabildikten sonra

Kuş sütünden ziyade sofrası noksansıza

oruç tutmak kolaydır

vakti gelince doyacağını bildikten sonra

Hürdür bile bile gemileri yakanlar

Tebdil-i kıyafet

halkın arasına karışır hükümdar

Kellesinden sonra vedalaşır tahtla

Akıllı ahmağı yıllarca oynar ama

ahmak akıllı sanılır sadece bir anlığına

Sofrada Akıl Sesleri

Gülüyorlar bana, içimden güldüklerim

Neye güldüğümüzü

ne onlar biliyor ne de ben

[…sana inandım, sana güvendim…)

Bir oyundur gidiyor

giren çıkan belli değil

Hiç abartısı yok

pireler berber, develer tellal

(…beni, ailemi, milletimi,

devletimi ve bütün inananları…)

Kahramanlar öyle aciz

duymak yakıyor kulakları

soluklaşan hakikati

(…ve yardımını esirgeme…)

Ne düşünürlerse düşünsünler

umursadığım olmadı

(Her türlü güçlüğe karşı dayanma gücü…]

çek-i Düzen

öfken gazabınla birlikte görünsün

gıcırdattığın dişleri tuz-buz etsen

bir zerre itibar geçmez eline

madem dönüp yeniden çalacaksın

kudurup kapıyı kırmalar niye

boşa çekiştirme gücün yetmez

peygamber demeyip Nuh diyene

Virane Lügat

Bize sözcük kalmadı

ne var ne yoksa çoktan hırpalandı

Dalmış, yaprakmış, baharmış

hasretmiş, özlemmiş, ayrılık

acı, gençlik, yalnızlık…

Manasını yitirdi

eski zaman aşkları

Penis aynı penis

vajina aynı vajina

Betimlemek için

ne geciktirici lazım

ne de viagra

Ama sözcükler eskidi

sözcükler yaşlandı, pörsüdü

Tevazuda mübalağa

teveccüh ve mütalaa

Kırk yıllık hatırlı kafein

götü göbeği büyüten endorfin

Serenada ne hacet

“hadi gel sevişelim”

Nerede o eski günler

Nerede o eski bayramlar

Aaah ah, nerede peki o

eski oğlanlar, oğlancılar

Testesteronla tüberküloz

arasında ilinti kuranlar

Bize sözcük kalmadı

Ne var ne yoksa

çoktan hırpalandı

de’licesine

akıl yaşta değil

kurudur

o halde “de” ayrı yazılır

akıl yaş da değil

kuru da

fakat hafif rutubet

evladır, evlat

Sodom’un Türküsü

Bir Allah’a koşan var

bir şeytanın koynuna

Ne yedikleri farklı

ne solunan hava

Karanlık ve sönüyor

teker teker kandiller

Karanlığı seviyor

melek yüzlü katiller

Yıldızlar kandil değil

kubbe değil gökyüzü

Kendisini saklıyor

ayın karanlık yüzü

Yosun tutmuş kitaptan

medet umanlar dolu

İki dudak arası

dökülüyor bin ölü

Kesilmiş bir baş gibi

güneş gitti gidiyor

Bileklerden kesilmiş

bir el yazıp çiziyor

bağlıyım

çizginin üzerindeyim

işime yaramayacak sayısız

bilgiyle doluyum

o videodan bu videoya

seke seke geziyorum

kısacası en çok

vaktin katiliyim

açıkken sayfam, yakınım

tanışlara dokunabileceğim kadar

bir x’e basmakla

yapayalnız kalmak var

Perde Arkası

Hayalini kurarım sadece

beceremem, o kadar şair değilim

Cümleler kısrak gibi taşısın

on binlerce kelime, emrime amade

Çok umurlarındaymışım gibi

burçlar tepemde devinmekte

Falımda hiç görmedim desin

bugün tam şair günündesin

Dijital sayfalarda sanat seven

yazan elin çektiğini nereden bilsin

Buz gibi soğumuş eserlerde

kan damlamış satırları görebilsin

Sonuncu Boyut

Gölgelerden sarkan hayaletler,

Cinlerin mesken tuttuğu incir ağaçları,

Ölüm soluğunu koynunda saklayan rüzgâr,

Yalnızları seçen takip ediliyormuş hissi,

Yaklaşan ve gittikçe kalabalıklaşan korku…

Tıklım tıklım doldurmuş kimsesiz evleri,

Dört duvar içinin bilinemez malikleri.

Kaç kişi olduğundan bile habersiz insan,

Duyulardan yoksun dilsiz tanık,

Kendi kurgularıyla kayıp.

Şah damarına yabancı yabancıya,

Aydınlığa aralanan zindan kapısı,

Uykusuz perdeden okunan sabah ezanı.

lan Gogh

koltuğum alçak kalıyor

dört köşe dünyama

üstüne bir de battaniye

battaniyeye bakıyorum

yere damlıyor

hani Dali’nin tablolarında

erimiş saatler olur ya

aynı öyle görünüyor

özel gösterim bir sinema

o kadar yakındayım ki

kafamı nereye çevirsem

aynı filmi görüyorum

içinde değilsem de

dışına çıkamıyorum

nedensiz korkulardan uyanan

çocuğun çığlığındayım

duvara çarpıp yere düşüyor

ses hızıyla kayboluyorum

KararSıZ EvrEn

Sabahlardan korkar oldum

sağı solu belli değil bu evrenin

Sapını bulup tutabilseydim

elma şekeri gibi sürüklerdim

Ah benim dertli başım

ne kararsız evrene düşmüşüm

Astral seyahat dönüşü

cüzdanımı düşürmüşüm

Yat kalk dua et diyorlar

ya böcek olarak uyansaydın

Ahmaklar bilmiyorlar

Samsa benim göbek adım

Sürü sürü geldiler

çullandılar üstüme

Atomu anladık da

altındaki parçacıklar ne

Yarım aklımı topallaya

topallaya yürütüyorum

Belirsizliği ilkeden

saymadan edemiyorum

E de, bi’ yat!

Yüzümüze tüküren

küfürler savuran

bir kocamışın elindeydi

gördüğümüz edebiyat

Saçlarından sürüklendi

kara tahtaya çalındı

sulu dudaklarla

damla damla saçıldı

üstü başı lime lime

hali perişan

Yaşının gereği kudurganlıkla

ona yaklaşan birkaç sevimsiz

ergenin dışında kimse sevmedi

o edebiyat denen zavallı zenneyi

Acıdığımız oldu

merhamet ettiğimiz

bir köşede delirmesine

izin verdiğimiz

Tek âşık çıkmadı

o günahsız “kahpe”ye

kızlı-erkekli güldük

alay ettik sade

O sıralarda geçen

kaç milyon sivilceye

o sıralara seslenen

kaç bin bezgin bıyığa

rağmen can vermedi ya

Kapıcı

Kapıyı biri çalacak

Oyalanmak gerek

Gerekli gereksiz

Beklediğin top oynar sokaklarda

Beklediğin aklı bir karış havada

Sen beklemekteyken büyür

Sen beklemekteyken unutur

Kapıyı biri çalar

Açarsın o değil

Suratını ekşitsen

Ayıp olur

Çarpsan kapıyı

Suratına yeridir

Terbiyen müsait değil

Beklediğin baş belası

Geldi mi günaha sokacak

Eşikten içeri adım atsa

Bin yasa suratına vuracak

Tekmeler savrulacak

Dişlerin sokağa dökülecek

Kan kusacaksın beklemesen

Kapıyı unutacaksın

İçinde yeni bir canlı

Nefret geçmiş ırzına

Öfkeden göbek bağı

Acını çıkaracağın zavallı

Çalmasa bari kapını

tikelistan

kalem yazdırıyor

yatak uzandırıyor

oda tutuyor içinde

söylenecek söz kalmadı

sözü bile eskidi, aşındı

bir bardak votka daha

votka iyice sarhoş oluyor

söylenecekleri bitirdik mi

saçmalamaya yer yok mu

sigara ağzıma gidiyor

ciğerlere duman yolluyor

duman çıkmak istiyor

kâbus göründü yine

korku ışıkları yakıyor

oda ışığı yansıtıyor

aydınlığa aldırmadan

uyku yine geliyor

gözlere perde giriyor

acı uyumak istemiyor

anıdan yardım alıyor

bugünün anısından

kelimeler çekingen

gizlendikleri yerden

görünsünler yeter

önceden söylenmişler yaşlı

kolunu kaldırmaktan aciz

ölüm, akbaba gibi

çevrede dolaşıyor

taşmakta anlatılanlar

soluk kaçtır alınır, verilir

önceden yapıldı diye

inzivaya mı çekilir

yazılmamak için direniyor

bugünün anısı

kafada dolaşıyor

kaleme düşmüyor

kulak ezan söyletiyor

pencere sesi uzaklaştırıyor

uyku yine yatağa sokulmuş

çaresizlik de kelimelerden yana

bir duvar daha çekiyor

söylendi mi

söylenti mi

söylenebildi mi

çıkmaz dışarı artık

çocukluğun ağzındaki

uykuyu kucağına alıyor

tutuyor göz kapaklarını

rüya gülüyor

iki günden beri

yerinden kıpırdamamış sanki

eşya elbirliği etmiş

yanaşmıyorlar yazılmaya

kaçışın kalmaya yeri yok

yazılmayan yine de

ben varım, diyor

Bıçkılanış

Bugünden bir geçmiş

bak da yarat

daha yeni doğmuşu

yarın yine doğacağı

Gördüğün gibi, bildiğin

ne diye yüzü saklaya

ezik mi ezik bir çocuğu

acımadan sokağa atmışı

gözünün yaşına bakmamışı

Düne dair bilinecek

boşuna bakma, yok

daha yeni doğdu

yarın yine doğar

İki teorik bilgi sana

bir rahim var çıktığın

bir de toprak düştüğün

Kalanı uydurduğun hikâye

iki seçenek sunar

duymak istediğin ya da

istediği gibi anla

Şarap

İlk şişeden sonra

Markası

Fark etmez

İkinci şişeden sonra

Kalitesi

Fark etmez

Üçüncü şişeden sonra

Ne içtiğin

Fark etmez

Seksek

Layık görme beni

düşlerini boğduğun yere

Ceza doldururcasına

zaman geçirtme

Anlamakta zorluk çekerim

yokmuşum gibi yapılan

şifreli konuşmaları

Korusun beni atıldığım dünyanın

beynime damlayan gürültüleri

Gürültüye çizilmiş, dalgalar gibi

sarıldığım müzik sesleri

Anlamadınız ulan anlamadınız

konuştum anlamadınız

yazdım anlamadınız

dün anlamadınız

bugün

yazıyorum birkaç satır

belki anlayana ulaşır

“Sahte Hayatlar”da

yerime volta atar

sonu yok işinden

kafasını kaldıran biri

olasılıkların birleştirdiği

Yazdıklarımın hepsi sana

ey bedenimden soyunduğum

Ey ölümü aşıp da

koynuna girdiğim

Kafanın içinde dolaşacağım

gözlerin, ellerin olacağım