Claudia GRAY

Sonsuz Gece

(Evernight Akademisi)

İngilizceden Çeviren:

Sevinç Seyla Tezcan

Pegasus Yayınları

Pegasus Yayınları: 835

Gençlik: 131

Evernight Akademisi

Sonsuz Gece

Claudia Gray

Özgün Adı: Evernight

Yayın Koordinatörü: Berna Sirman

Editör: İlker Sönmez

Düzelti: Begüm Berkman Padar

Sayfa Tasarımı: Cansu Gümüş

Kapak Uygulama: Pınar Yıldız

Film-Grafik: Mat Grafik

Baskı-Cilt: Alioğlu Matbaacılık

Sertifika No: 11946

Orta Mah. Fatin Rüştü Sok. No: 1/3-A

Bayrampaşa/İstanbul

Tel: 0212 612 95 59

1. Baskı: İstanbul, Mayıs 2014

ISBN: 978-605-343-275-3

Türkçe Yayın Hakları © PEGASUS YAYINLARI, 2014

Copyright © Amy Vincent, 2008

Bu kitabın Türkçe yayın hakları Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla HarperCollins Publishers'ın alt yayıncısı

HarperCollins Children's Books'tan alınmıştır.

Tüm hakları saklıdır. Bu kitapta yer alan fotoğraf/resim ve metinler

Pegasus Yayıncılık Tic. San. Ltd. Şti/den izin alınmadan fotokopi dâhil, optik, elektronik ya da mekanik herhangi bir yolla kopyalanamaz, çoğaltılamaz, basılamaz, yayımlanamaz.

Yayıncı Sertifika No: 12177

Pegasus Yayıncılık Tic. San. Ltd. Şti.

Gümüşsüyü Mah. Osmanlı Sk. Alara Han

No: 11/9Taksim /İSTANBUL

Tel: 0212 244 23 50 (pbx) Faks: 0212 244 23 46 www.pegasusyayinlari.com / info@pegasusyayinlari.com

Giriş

UCU ALEVLİ BİR OK DUVARA SAPLANDI.

Yangın. Toplantı evinin eski ve kupkuru ahşaplan bir anda tutuştu. Ciğerlerimi tırmalayan, nefesimi kesen, karanlık, yağlı bir duman bütün odayı kapladı. Yeni arkadaşlarım silahlarına sanlıp canlan pahasına savaşmaya girişmeden önce dehşet çığlıklan attılar.

Hepsi benim yüzümden...

Oklar art arda havayı delip geçiyor, alevleri iyice körüklüyordu. Küllerin neden olduğu pusun arasında Lucas'ın gözlerini bulmak için umutsuzca çabalıyordum. Beni, ne pahasına olursa olsun koruyacağım biliyordum ama o da tehlike altındaydı. Beni kurtarmak için uğraşırken Lucas'a bir şey olursa kendimi asla affetmezdim.

Kurumla ağırlaşan hava yüzünden öksürerek Lucas’ın elini sımsıkı tuttum ve onu kapıya doğru çektim. Ama onlar bizi karşılamaya çoktan hazırlardı.

Toplantı evinin girişinin az ötesinde, gölgeleri alevlere vuran, yan yana sıralanmış koyu renkli, korkutucu karaltılan duruyordu. Görünürde silahlan yoktu. Zaten tehditlerini açıkça sezdirmek buna hiç ihtiyaçlan yoktu. Benim için gelmişlerdi. Ve kurallan çiğnediği için Lucas'ı cezalandırmaya. Buraya öldürmeye gelmişlerdi.

Bütün bunlar benim yüzümden oluyor. Lucas ölürse, bütün suç benim olacak.

Gidecek hiçbir yer, kaçılacak bir sığmak yoktu. Burada çevremizi saran, daha şimdiden tenimi acıtacak kadar ısman yangının ortasında da kalamazdık. Tavamn üstümüze çökmesi ve bizi ezmesi an meselesiydi.

Dışarıdaysa vampirler bekliyordu.

Birinci Bölüm

OKULUN İLK GÜNÜ, YANİ KAÇMAK İÇİN SON ŞANSIMDI.

Hayatta kalmamı sağlayacak malzemelerle dolu bir sırt çantam, kendime herhangi bir yere uçak bileti almak için kullanacağım dolu bir cüzdanım ya da beni kaçırmak için yolun aşağında, bir arabanın içinde hazır bekleyen bir arkadaşım yoktu. Kısacası, aklı başında pek çok insanın "plan" olarak adlandıracakları şeye sahip değildim.

Ama önemli değildi. Ne olursa olsun, Karanlıklar Akademisinde kalmayacaktım.

Ben kot pantolonumu ve beni sıcak tutan siyah kazağımı üzerime geçirirken -sabahın bu saatinde, hele bu yükseklikte eylül bile soğuk olurdu-, sessiz sabah güneşi gökyüzüyle henüz buluşuyordu. Uzun, kızıl saçlarımı öylesine bir topuzla topladım ve yürüyüş botlanmı ayağıma geçirdim. Her ne kadar annemin ve babamın uyanmasından endişe etmem gerekmese de, sessiz olmam çok ama çok önemliydi. Kısaca şöyle diyelim, ikisi de sabah inşam değildi. Saatin alarmı duyulana kadar ölü gibi uyurlardı ve zilin çalmasına daha birkaç saat vardı.

Bu bana zaman kazandıracaktı.

Yatak odamın penceresinin dışında, sevimsiz suratı bir çift köpek dişiyle tamamlanan, çirkin bir yaratık heykeli bana bakıyordu. Kot ceketimi kaptım ve heykele dil çıkardım. "Belki de Lanetliler Kalesi'nde takılmak hoşuna gidiyordur," diye mırıldandım. "Keyfine bak, ben sana mâni olmayayım."

Çıkmadan önce yatağımı topladım. Normalde bunu yapmak için bir yığın dır dır dinlemem gerekirdi ama bugün kendi isteğimle işe koyulmuştum. Bugün annemle babamı yeterince dehşete düşüreceğimi biliyordum; yatak örtüsünü düzeltmek, küçük de olsa bir telafi olabilirdi. Büyük olasılıkla onlar böyle görmeyeceklerdi ama durmadım. Yastıkları kabartırken, dün gece gördüğüm rüya o anki kadar canlı bir şekilde gözlerimin önüne geldi:

Kan rengi bir çiçek.

Rüzgâr çevremi saran ağaçların arasında âdeta kükrüyor, dalları dört bir yana savuruyordu. Bulutlarla karman çorman bir hal almış gökyüzü âdeta kaynıyordu. Rüzgârın yüzüme düşürdüğü saçları elimle düzelttim. Tek isteğim çiçeğe bakmaktı.

Çiçeğin yağmur damlacıklarıyla süslü yapraklarının her biri kıpkırmızı, incecik ve bıçak gibiydi; hani şu tropik orkide türleri gibi. Ancak çiçek aynı zamanda gösterişli ve dolgundu ve dalına, bir gül misali sımsıkı tutunmuştu. Bu çiçek gördüğüm en egzotik, en büyüleyici şeydi. Ve benim olmalıydı.

Bu anı beni neden ürpertiyordu? Sonuçta sadece bir rüyaydı. Derin bir nefes aldım ve dikkatimi topladım. Gitme zamanı gelmişti.

Askılı çantam zaten hazırdı; bir önceki gece içini doldurmuştum. Sadece birkaç parça eşya: bir kitap, güneş gözlüğüm ve bu civarda medeniyete en yakın yer olan Riverton'a kadar gitmem gerekmesi ihtimaline karşılık, bir miktar nakit. Bu beni o gün için idare ederdi.

Gördüğünüz gibi, kaçmıyordum. Yani kaçıp da yeni bir kimliğe büründüğünüz, ya da ne bileyim, bir sirke falan katıldığınız anlamda değil. Hayır, ben bir mesaj veriyordum. Ailemin Karanlıklar Akademisi'ne onların öğretmen, benimse öğrenci olarak gelmemizi ilk önerdikleri andan beri bu fikre karşıydım. Bütün hayatım boyunca aynı küçük kasabada yaşamıştık ve beş yaşımdan beri aynı insanlarla birlikte okumuştum. Bunun böyle kalmasını istiyordum. Yabancılarla tanışmaktan keyif alan, kolayca sohbete girişen ve dostluk kuran insanlar vardı elbette ama ben hiçbir zaman onlardan biri olmamıştım. Hiç alakam yoktu.

İnsaniann sizden "utangaç" diye bahsederken gülümsemeleri çok gariptir. Utangaçlık, bebek dişleriniz döküldüğünde sırıtışınızda açılan gedikler gibi, büyüdüğünüz zaman kurtulacağınız şirin ve bir anlamda komik bir alışkanlıkmış gibi. Bu duygunun midenizi nasıl düğümlediğini, avuçlarınızı nasıl terlettiğini ya da anlamlı bir şeyler söylemenize nasıl engel olduğunu bir bilseler... Hiç ama hiç şirin değildir.

Oysa annem ve babam, bunu söylerken hiç gülümsemezlerdi. Bunu yapmayacak kadar zekiydiler ve on altı yaşımda, buna artık bir son vermem gerektiğine karar verdikleri güne kadar, beni anladıklarını sandım. Bunu yapmak için yatılı okuldan daha uygun bir yer olabilir miydi? Hele kendileri de bu yolculukta bana eşlik etmek üzere oradayken...

Bu fikre nereden kapıldıklarım anlayabiliyordum ya da anlıyor sayılırdım. Yine de, bu sadece bir teoriydi. Karanlıklar Akademisinin araç girişine girdiğimiz ve bu büyük, insana tepeden bakan taştan Gotik canavan ilk gördüğüm anda, okula burada devam etmemin imkânsız olduğunu anlamıştım. Annem ve babam beni dinlememişlerdi. Dinlemelerini sağlamak zorundaydım.

Parmak ucunda, ailemin son bir aydır yaşadığı, öğretim görevlilerine ayrılmış dairenin kapısına yürüdüm. Yatak odalarının kapalı kapısının ardından annemin usul usul horladığını duyabiliyordum. Çantamı omzuma astım, kapının tokmağını yavaşça çevirdim ve merdivenleri inmeye başladım. Akademi kulelerinden birinin en tepesinde yaşıyorduk. İnanın, bu sanıldığı kadar cazip değil. Bu, neredeyse iki yüzyıl önce, yani yıpranıp bozulmalarına yetecek kadar uzun süre önce oyulmuş, döner taş basamakları inmem anlamına geliyordu. Uzun, sarmal biçimli merdivende sadece bir iki pencere vardı ve ışıklar henüz yanmadığı için beni karanlık ve zorlu bir yolculuk bekliyordu.

Çiçeğe uzandığım anda, çit oluşturan çalılarda bir hışırtı oldu. Rüzgâr, diye düşündüm ama değildi. Hayır, çalılar gözle görülür bir hızla büyüyordu. Yaprakların arasından, arapsaçını andıran bir karmaşayla, asmalar ve böğürtlen çalıları fışkırıyordu. Ben kaçmaya fırsat bulamadan, çalılar beni dalların, yaprakların ve dikenlerin arasına hapsedecek şekilde etrafımı kuşattılar.

O an için son ihtiyacım olan şey kâbuslarımdan anlık görüntülere kapılmaktı. Derin bir nefes aldım ve zemin kattaki büyük hole varana kadar, inmeye devam ettim. Burası, ilham vermek ya da en azandan etkilemek için inşa edilmiş, gösterişli bir alandı; mermer zeminler, yüksek kemerli tavanlar, yerden kirişe kadar uzanan, tam ortadaki düz şeffaf cam dışmda, her biri farklı bir kalaydeskop deseninde vitray pencereler. O günün faaliyetleri için hazırlıklar bir gece önceden tamamlanmış olmalıydı; müdirenin günün ilerleyen saatlerinde okula giriş yapacak öğrencileri selamlayacağı podyum hazır bekliyordu. Benden başka herkes uyuyor olmalıydı ki bu beni durduracak hiç kimsenin olmadığı anlamına gelirdi. Ağır, oymalı dış kapıyı sertçe ittim ve işte, özgürdüm.

Ben bahçede ilerlerken, sabah sisi, mavi-gri bir örtü gibi dört bir yanı kaplamıştı. 1700'lerde, Karanlıklar Akademisinin inşa edildiği dönemde, bu bölge tamamen ıssızmış. Şimdi artık, uzaktan küçük benekler gibi görünen kasabalar olsa da, hiçbiri

Akademi'ye çok yakın sayılmazdı ve dağ manzarasına ve sık ormanlara rağmen, hiç kimse yakınlara ev yapmamışta. Buraya yakın olmak istemedikleri için onları kim suçlayabilirdi ki? Arkama, okulun her biri çarpık canavar suratlarıyla süslü iki yüksek kulesine baktım ve ürperdim. Birkaç adım daha uzaklaşınca, sisin içinde kaybolmaya başladılar.

Akademi, arkamda bütün heybetiyle yükseliyordu. Yüksek kulelerinin taş duvarları, dikenlerin aşamayacağı tek engeldi. Dönüp okula kaçmalıydım ama kaçmadım. Akademidikenlerden kat kat tehlikeliydi; dahası çiçeği arkamda bırakmayacaktım.

Kâbusum gerçekliğin kendisinden daha gerçek görünmeye başlamıştı. Huzursuzlanarak okula sırtımı döndüm, hızlı adımlarla ormana daldım.

Ağaçlann diplerindeki çalılıkların arasında, kınk çam dallarını ayaklarımın altında ezerek hızla ilerlerken yakında her şey sona erecek, diye düşündüm. Ön kapıyla aramdaki mesafe sadece birkaç yüz metreydi ama çok daha uzak görünmeye başlamışta. Koyu sis yüzünden ormanın derinliklerine çoktan ulaşmışım gibi hissediyordum. Annem ve babam uyanacaklar ve gittiğimi fark edecekler. Buna katlanamadığımı, bana bunu yaptıramayacaklarını sonunda görecekler. Peşime düşecekler ve tamam, onları korkuttuğum için deliye dönecekler ama anlayışla karşılayacaklar. Sonunda hep anlayış göstermiyorlar mı? Sonra hep birlikte buradan gideceğiz. Karanlıklar Akademisinden uzaklaşacağız ve asla geri dönmeyeceğiz.

Kalbim daha da hızlı çarpmaya başlamışta. Karanlıklar Akademisi'nden uzaklaştıkça korkum azalacağına artıyordu. Daha önce, bu plam ilk tasarladığımda, iyi bir fikir gibi gelmişti. Asla başarısız olmayacak bir plan gibiydi. Ve şimdi, plan gerçeğe dönüşürken ve ben ormanın orta yerinde, bilmediğim bir yabaniliğe doğru koşarken, artık o kadar emin değildim. Belki de bir hiç uğruna kaçıyordum. Belki de ne olursa olsun, beni sürükleyerek geri getireceklerdi.

Fırtına gümbürdüyor; kalbim daha da hızlı çarpıyordu. Akademi'ye son kez sırtımı döndüm ve dalında titreyen çiçeğe baktım. Rüzgâr tek bir taç yaprağını alıp götürmüştü. Ellerimle dikenleri iterken, tenimde hissettiğim ince sızıya rağmen kararlı adımlarla yürümeye devam ettim.

Parmak ucumla dokunur dokunmaz, yaprakları tek tek solup kurumaya başlayan çiçek, bir anda kararıverdi.

Akademi'yle aramdaki mesafeyi olabildiğince açmak için doğuya doğru son hızla koşmaya başladım. Kâbusum beni rahat bırakmayacaktı: Her şeyin nedeni orasıydı; beni korkutan, ürküten ve içimi boşaltan. Oradan uzaklaşabilirsem iyi olacaktım. Ne kadar yol aldığımı görmek için nefes nefese arkama baktım.

Ve onu gördüm. Benden belki elli metre ötede, ormanın içinde, sis perdesinin arasında yan yanya gizlenmiş bir adam duruyordu. Üstünde uzun, koyu renk bir palto vardı. Göz göze geldiğimiz anda, arkamdan koşmaya başladı.

O ana kadar korku nedir bilmiyordum. Buzlu su gibi soğuk bir şok içimi kaplarken, gerçekten ne kadar hızlı koşabildiğim! gördüm. Çığlık atmadım, hiç anlamı yoktu. Çünkü hiç kimse beni bulamasın diye, o güne dek yaptığım en sersemce işi yaparak ormanın derinliklerine dalmıştım. Galiba yapüğım son şey de bu olacakü. Cep telefonumu yanıma almamıştım çünkü burada zaten çekmiyordu. Yardımıma gelecek kimse olmadığı gibi delicesine koşmaktan başka şansım da yoktu.

Ayak seslerini, çatırdayan ağaç dallarım, hışırdayan yapraklan duyabiliyordum. Gittikçe yaklaşıyordu. Ah, Tannm, gerçekten çok hızlıydı. Kim bu kadar hızlı koşabilirdi ki?

İçimden, Sana kendini nasıl savunabileceğini öğrettiler, diye geçirdim. Böyle bir durumda ne yapacağını bilmen gerekirdi. Hatırlayamıyordum. Düşünemiyordum. Dallar ceketimin kollarım yırtıyor ve topuzumdan dökülen saç tutamlanma takılıyorlardı. Bir taşa takılıp tökezledim, dişlerim dilime battı ama yine de koşmaya devam ettim. Şimdi daha da yaklaşmıştı; gereğinden fazla yakındı. Daha hızlı gitmeliydim. Daha hızlı gidemiyordum.

"Ah!" Adam üzerime atlaymca, nefesim kesildi. Birlikte yere düştük. Sırtım toprağa çarptı, adamm ağırlığa üstüme bindi; bacaklan bacaklarıma dolandı. Elini ağzımın üstüne kapattı. Kolumu çekip kurtardım. Eski okulumdaki kendini savunma atölyesinde, her zaman gözleri hedef almamızı söylemişlerdi. Cidden, herifin gözlerini çıkarın yeter. Her zaman, mecbur kalmam halinde, kendimi ya da bir başkası kurtarmak için bunu yapabileceğimi düşünmüştüm ama dehşete düşmüş olsam da buna dayanabileceğimden emin değildim. Cesaretimi toplamak için parmaklarımı pençe misali büktüm.

Ve o anda adam fısıldadı: "Peşindekinin kim olduğunu gördün mü?"

Birkaç saniye boyunca ona boş gözlerle baktım. Cevap verebilmem için elini ağzımdan çekti. Vücudu, benimkinin üstünde bir hayli ağırdı ve dünya çevremde dönüyor gibiydi. Nihayet, "Senin dışında mı demek istiyorsun?" diye sorabildim.

"Benim mi?" Neden bahsettiğim konusunda hiçbir fikri yok gibiydi. Savunmaya geçmiş gibi, arka tarafımıza doğru kaçamak bir bakış attı. "Birinden kaçıyordun, değil mi?"

"Ben sadece koşuyordum. Peşimde senden başka kimse yoktu."

"Yani sandın ki..." Adam bir anda hızla geri çekildi ve beni özgür bıraktı. "Ah, lanet olsun. Üzgünüm. Ben sadece... Ah, Tanrım... Seni fena korkutmuş olmalıyım."

"Yani bana yardım etmeye mi çalışıyordun?" İnanabilmek için yüksek sesle söylemem gerekmişti.

Hızla kafasını salladı. Yüzü hâlâ benimkine fazla yakındı ve dünyanın geri kalanını görmemi engelliyordu. Biz ve çevremizde dönen sis dışında, dünyada başka bir şey kalmamış gibiydi. "Seni ürkütmüş olmalıyım. Çok üzgünüm. Ben gerçekten de sandım ki..."

Kelimelerinin bir yardımı olmuyordu, sersemliğim azalacağına artıyordu. Havaya, sükûnete, o bu kadar yakımmdayken düşünemeyeceğim şeylere ihtiyacım vardı. Parmağımı uzattım ve hayatım boyunca, değil bir yabancıya, hiç kimseye söylemediğim, hele hele karşı karşıya geldiğim en ürkütücü yabancıya hiç söylemeyeceğim cümleyi kurdum: "Çeneni kapat."

Ve kapattı.

İç geçirerek kafamı yere bıraktım. Ellerimin alt tarafım gözlerime koyup her tarafı kıpkırmızı görmeme neden olacak kadar sert bastırdım. Ağzımın içinde hâlâ yoğun bir kan tadı vardı ve kalbim gümbür gümbür atmaya devam ettiği için göğüs kafesim sarsılıyormuş gibi geliyordu. Alüma bile kaçırabilirdim; bu hikâyenin olduğundan daha küçük düşürücü bir hal alması için tek gereken buydu zaten. Bu yüzden, nihayet doğrulup oturabilecek gücü toplayana dek art arda, derin derin nefes almaya devam ettim.

Ve bunu başardığımda adam hâlâ yanı başımdaydı. Ona "Beni neden yere devirdin?" diye sordum.

"Saklanmamız gerektiğini sandım. Peşindeki her kimse, ondan gizlenmemiz gerektiğini. Ama görünüşe bakılırsa," -mahcup olmuş gibiydi- "peşindeki hiç kimse yokmuş."

Kafasını öne eğince, ona ilk kez adam akıllı bakma fırsatım oldum. Daha önce, onunla ilgili herhangi bir şeyi algılama fırsatım olmamıştı. Bir insanla ilgili ilk izleniminiz "sapık katil" olunca, detayları analiz etmeye zaman ayırmıyorsunuz. Gerçi şimdi, dikkatli balonca, sandığım gibi yetişkin bir erkek olmadığını görüyordum. Uzun boylu ve geniş omuzlu olmakla birlikte, gençti. Hatta belki de benimle aynı yaştaydı. Alnına düşen, düz, kumral saçlan kovalamaca yüzünden karışmıştı. Çenesi güçlü ve köşeliydi, sağlam, kaslı bir vücudu ve inanılmaz koyu yeşil gözleri vardı.

Ancak asıl dikkat çekici olan, uzun, siyah paltosunun altına giydikleriydi: eski yüzlü siyah çizmeler, siyah yün pantolon ve üzerine gümüş bir kılıcın iki tarafında sırt sırta vermiş iki kuzgun armasının işlendiği V yakalı, koyu kırmızı bir kazak. Bu, Akademi'nin armasıydı.

"Sen öğrencisin," dedim. "Burada, okulda."

"Olmak üzereyim." Beni yeniden korkutmaktan çekiniyormuş gibi alçak sesle konuşuyordu. "Ya sen?"

Dağılan saçlarımı şöyle bir salladıktan sonra, yeniden toplamaya çalışırken "İlk senem," dedim. "Annem ve babam burada öğretmenlik yapıyorlar, bu yüzden kapana kısılmış durumdayım."

Bu sözlerim ona tuhaf gelmiş olmalıydı; kaşlan çatılmış, yeşil gözleri birden merak ve şüpheyle bakmaya başlamıştı. Ama hemen toparlandı ve elini uzattı: "Lucas Ross."

"Ah, memnun oldum." Beş dakika önce beni öldüreceğini sandığım biriyle tanışmak çok tuhaftı doğrusu. Eli geniş ve soğuktu, benimkini sımsıkı kavramıştı. "Ben de Bianca Olivier."

"Nabzın deli gibi atıyor," diye mırıldandı Lucas. Yüzüme büyük bir dikkatle baktı. Bir kez daha gerildiğimi hissettim ama bu defaki az öncekinden çok daha hoş bir duyguydu. "Pekâlâ, madem bir saldırgandan kaçmıyordun, neden öyle koştuğunu söyler misin? Bana pek sabah koşusu gibi gelmedi."

Aklıma makul bir bahane gelse, hemen yalan söylerdim ama hiçbir şey gelmiyordu. "Erkenden kalktım... Şey için... Kaçmayı denemek için."

"Annen ve baban sana kötü mü davranıyorlar yoksa? Camm mı yakıyorlar?"

"Hayır. Öyle bir şey değil." Bozulmuştum ama tabii Lucas'ın böyle düşünmesi çok normaldi. Yoksa aklı tamamen başmda hangi insan, güneş bile yükselmemişken, canım kurtarmak istiyormuşçasına ormanın içinde deli gibi koşardı? Henüz yeni tanışmıştık, bu yüzden beni aklı başmda biri sanmış olabilirdi. Gözümün önünde canlanan kâbus sahnelerinden bahsetmemeye karar verdim çünkü bunu yaparsam ibre delilikten yana kayabilirdi. "Ama okula burada devam etmek istemiyorum. Eskiden yaşadığımız kasabayı çok severdim. Aynca, Karanlıklar Akademisi çok..."

"Fena halde ürkütücü."

"Evet."

"Nereye gidecektin ki? Bir yerlerde iş falan mı buldun?"

Yanaklarım alev alev yanıyordu ve bunun tek nedeni az önceki koşu değildi. "Hımm, hayır. Aslmda gerçekten kaçmıyordum. Sadece sesimi duyurmaya çalışıyordum. Yani bir anlamda... Bunu yaparsam, ailem burada olmaktan ne kadar nefret ettiğimi anlar, diye düşündüm. Belki o zaman buradan gidebiliriz."

Lucas gözlerini kırpıştırdı ve sırıttı. Gülümsemesi içimdeki bütün o tuhaf, bastırılmış enerjiyi değiştirdi ve korkudan meraka, hatta heyecana dönüştürdü. "Benim sapardı hikâyem gibi."

"Ne?"

"Beş yaşındayken, annemin bana kötü davrandığım düşünürdüm ve kaçmaya karar vermiştim. Büyük, güçlü bir adam olduğum için yammda sapammı da götürmüştüm, anlarsın ya. Kendi başımın çaresine bakabilirdim. Sanırım yanıma bir el feneri ve bir paket kakaolu bisküvi de almıştım."

Utancıma rağmen kendimi gülümsemekten alamadım. "Yola benden daha donanımlı çıkmışsın."

"Kaldığımız evden çıktım ve ta... arka bahçenin en uzak köşesine kadar gittim. Orayı kendime mesken edindim. Bütün gün dışanda kaldım, yağmur başlayana kadar. Yanıma şemsiye almayı düşünmemiştim."

İç geçirdim. "Kusursuz planlar bile..."

"Biliyorum. Trajik bir durum. Sırılsıklam halde ve yediğim yirmi bisküvi yüzünden midem sancıyarak içeri döndüm. Beni deli etmesine rağmen çok zeki bir kadın olan annem, hiçbir şey olmamış gibi davrandı." Lucas omuz silkti. "Tıpkı seninkilerin de yapacakları gibi. Bunu biliyorsun, değil mi?"

"Artık biliyorum." Hayal kırıldığı gırtlağıma bir yumru gibi çökmüştü. Aslmda, gerçeği daha en başından beri biliyordum. Sadece, bir şeyler yapmam gerekiyordu; aileme bir mesaj göndermekten ziyade, kendimi bu bıkkınlık ve sıkıntıdan kurtaracak bir şeyler...

Sonra Lucas bana, beni çok şaşırtacak bir soru sordu. "Gerçekten buradan kurtulmak istiyor musun?"

"Kaçmak gibi mi yani? Gerçekten kaçmak anlamında mı?"

Lucas başıyla onayladı; son derece ciddi görünüyordu.

Aslmda, değildi. Olamazdı. Bunu beni gerçekle yüzleştirmek için sorduğuna hiç şüphem yoktu. "Hayır, istemiyorum," diye itiraf ettim. "Geri döneceğim. İyi bir kız olup okula hazırlanacağım."

Ve işte, suratında yine aym sıntış belirmişti. "Hiç kimse iyi bir kız olmakla ilgili bir şey söylemedi."

Bunu söyleyiş şekli içimi ısıtıp yumuşatmıştı. "Mesele şu Karanlıklar Akademisi... Hiçbir zaman buraya ait olacağımı sanmıyorum."

"Yerinde olsam bunun için endişelenmezdim. Buraya ait olmamak iyi bir şey bile olabilir." Bana ciddi ve dikkatli gözlerle, sanki gerçekte nereye ait olabileceğim konusunda bir fikri varmış gibi, bakıyordu. Bu çocuk ya benden gerçekten hoşlanmıştı ya da benden hoşlanmasını istediğim için ben kafamda bir şeyler üretiyordum. Hangisinin doğru olduğunu ayırt edemeyecek kadar tecrübesizdim.

Telaşla ayağa kalktım. Lucas da ayağa kalkınca, "Eee, sen ne yapıyordun?" diye sordum. "Yani beni gördüğünde."

"Dediğim gibi, başının belada olduğunu sandım. Ortalıkta dolaşan sert tipler var. Herkesin iradeli olduğunu söyleyemeyeceğim." Kazağına takılan birkaç çam iğnesini silkeledi. "Kendimce sonuçlara varmamam gerekirdi. İçgüdülerimle hareket ettim. Bunun için özür dilerim."

"Sorun değil, gerçekten. Yardıma olmaya çalıştığını anlıyorum. Benim demek istediğim, beni görmeden önce ne yapıyordun? Oryantasyonun başlamasına bir iki saat var. Saat henüz çok erken. Öğrencilerin on gibi burada olacaklarını söylemişlerdi."

"Kuralına göre oynamak konusunda hiçbir zaman çok iyi olmadım."

İşte bu ilginçti. "Yani güne hızlı başlayan bir sabah insanı mısın?"

"Pek sayılmaz. Henüz yatmadım diyelim." Muhteşem bir gülümsemesi vardı ve bu gülümsemeyi nasıl kullanması gerektiğini bildiğini şimdiden anlamıştım. Ama umurumda değildi. "Her neyse. Annem beni kendisi getiremedi. İş için bir yerlere gitti de diyebiliriz. Gece trenine bindim; buralarda yürüyüş yapanm diye düşündüm. Çevre hakkında bir fikrim olur. Zor durumdaki hanımefendileri kurtarırım."

Lucas'ın peşimden ne kadar hızlı koştuğunu hatırlayınca ve bunu hayatımı kurtarmak amaayla yaptığını fark edince, hafızamdaki olay değişiverdi. Korku gitmişti ve şimdi gülümsüyordum. "Akademi'ye neden geldin? Ben annem ve babam yüzünden buraya tıkıldım ama sen büyük olasılıkla, başka bir yere de gidebilirdin. Daha iyi bir yere. Herhangi bir yere."

Lucas gerçekten de nasıl cevap vermesi gerektiğini bilmiyor gibiydi. Ormanın içinde yürüyüşümüze devam ederken yüzümü çizmesinler diye, dallan itip yolumuzu açıyordu. Daha önce yolumu açan kimse olmamıştı. "Uzun hikâye."

"Geri dönmek için acelem yok. Aynca, oryantasyon öncesi öldürecek birkaç saatimiz var."

Kafasım eğdi ama gözlerini gözlerimden ayırmıyordu. Her ne kadar böyle olması için çaba harcadığından emin olamasam da, bu hareketinde inkâr edilemeyecek bir seksilik vardı. Gözleri, Akademi'nin kulelerini saran sarmaşıkla neredeyse aynı renkti. "Aynca bir anlamda sır sayılır," dedi.

"Sır tutabilirim. Demek istediğim, sen bu olayı sır olarak saklayacaksın, değil mi? Hani şu koşma ve dehşete düşme kısmını..."

"Asla, kimseye söylemem." Lucas birkaç saniye durup düşündükten sonra nihayet, "Atalanmdan biri, bundan yüz elli yıl kadar önce, bu okula gelmeyi denemiş," diye itiraf etti. "Tahmin edeceğin üzere, başansız olmuş." Bir kahkaha attı ve bir anda güneş, ağaçların arasından yolunu bulup bizi aydınlatmış gibi hissettim. "Ve 'aile şerefini' tamir etmek bana düştü."

"Bu hiç adil değil. Bütün kararlarım onun yapabildikleri ya da yapamadıkları üzerine kurmak zorunda olmamalısın."

"Bütün kararlarımı değil. Çoraplarımı seçmeme izin veriyorlar." Paçasını sıvayıp ağır siyah çizmelerinin üstünden baklava desenli çorabım gösterince gülümsedim.

"Şu büyük-büyük her kiminse işte, nasıl başansız olmuş?"

Lucas üzgün bir tavırla kafasını salladı. "İlk haftasında düelloya tutuşmuş."

"Düello mu? Birisi, onuruna falan mı hakaret etmiş?" Aşk kitaplarından ve filmlerinden düelloyla ilgili öğrendiklerimi hatırlamaya çalışıyordum. Tek bildiğim, Lucas'ın geçmişinin benimkinden kat kat daha ilginç olduğuydu. "Yoksa bir kız yüzünden mi?"

"Okulun ilk haftasında bir kızla tanışmak için hızlı hareket etmiş olması gerekir." Lucas, okulun daha ilk gününde benimle tamşüğım fark etmiş gibi duraksadı. Sanki bir şey fiziksel olarak beni ona çekiyormuş gibi, aramızdaki güçlü bir bağ hissettim ama o kafasını çevirdi ve Akademi'nin çam ağaçlarının dallan arasında az buçuk görünen kulelerine baktı. Sanki onu inciten binanın kendisiymiş gibi bir hali vardı. "Her şey olabilir. O zamanlar en eften püften nedenlerden ötürü bile düello yapılıyormuş. Aile efsanemize göre, düelloyu karşı taraf başlatmış. Gerçi bunun hiçbir önemi yok ya. Önemli olan, büyük holdeki vitraylı camlardan birini kırmasına rağmen hayatta kalmış olması."

"Tabii ya. Şimdi yerinde düz bir camın durduğu vitray. Nedenini anlayamamıştım."

"Artık biliyorsun. O zamandan beri, Akademi'nin kapılan aileme kapalıydı."

"Bugüne kadar."

"Bugüne kadar," diye tekrarladı. "Aslında benim için hiçbir sakıncası yok. Bence burada çok şey öğrenebilirim. Bu, Akademi'yi her yönüyle sevmemi gerektirmez."

"Ben bu okulla ilgili herhangi bir şeyi sevebileceğimi hiç sanmıyorum," diye itiraf ettim. Birdenbire fazla cesurlaşan iç sesim Lucas'ı kastederek, senin dışında, diye fısıldadı.

Lucas da iç sesimi duymuş gibi görünüyordu. Bakışlannda, neler olduğunu anladığını söyleyen bir şey vardı. Keskin yüz hatlan ve okul üniformasıyla, sıradan bir Amerikalı çocuğa benzemesi gerekirdi ama benzemiyordu. Kovalamacamız boyunca ve sonrasında, canımız için mücadele vereceğimizi sandığı anlarda, onda, su yüzüne çıkmaya çalışan, vahşi bir şeyler görür gibi olmuştum. "Şu canavar heykellerine ve temiz havaya bayıldım. Şu ana kadar hepsi bu," dedi.

"Canavar heykellerini beğendin mi gerçekten?"

"Canavarların benden küçük olmalan hoşuma gidiyor."

"Hiç bu gözle bakmamıştım." Okul arazisine ulaşmıştık. Güneş artık daha parlaktı ve okulun uyandığım, öğrencilerini karşılamaya, onları kemerli taş kapıdan yutmaya hazırlandığım hissedebiliyordum. "Bundan nefret ediyorum."

"Kaçmak için çok geç değil, Bianca," dedi alçak sesle.

"Kaçmak istemiyorum. Sadece bu yabancıların, tanımadığım insanların arasında olmak istemiyorum. Konuşamayacağım, yanlarında normal davranamayacağını ya da kendim gibi olamayacağım insanlarla... Neden gülüyorsun?"

"Benimle nasıl konuşacağmı biliyor gibisin."

Kendi kendime şaşırarak gözlerimi kırpıştırdım. Lucas haklıydı. Bu nasıl mümkün olabilirdi ki? "Sanınm... Seninle... Sanırım sen beni öyle fena korkuttun ki içimdeki bütün korkuyu bir anda bertaraf edebildim."

"Hey, eğer işe yarıyorsa..."

"Evet." Daha şimdiden, işin içinde daha fazlasının olduğunu hissedebiliyordum. Yabancılar beni hâlâ ürkütüyorlardı ama o bir yabana değildi. Hayatmu kurtarmaya çalıştığını anladığım andan itibaren, yabana olmaktan çıkmıştı. Lucas'ı eskiden beri tanıyor gibiydim, senelerdir sanki gelmesini bekliyordum. "Benimkiler gittiğimi fark etmeden eve dönsem iyi olacak."

"Canını sıkmalarına izin verme."

"Sıkmazlar."

Lucas bundan emin olamıyor gibiydi. Yine de başıyla küçük bir selam verdi ve yanımdan uzaklaştı. Ben ışığa çıkarken, o da yeniden gölgelere doğru bir adım attı. "O zaman, görüşürüz."

Vedalaşmak için elimi kaldırdım ama Lucas çoktan gitmişti. Bir anda ormanın içinde gözden kaybolmuştu.

İkinci Bölüm

ADRENALİNİN ETKİSİYLE TİTREMEYE DEVAM EDEREK UZUN, yılankavi merdivenlerden çıktım ve kulenin en tepesindeki dairemize ulaştım. Bu defa sessiz olma zahmetine girmedim. Çantamı omzumdan indirip kanepeye bıraktım. Saçlarımın arasında hâlâ birkaç yaprak duruyordu, onları temizledim.

"Bianca?" Annem, sabahlığının kemerini bağlayarak yatak odasından çıktı. Uykulu gözlerle gülümsedi. 'Tatlım, erken kalkıp yürüyüşe mi çıktın yoksa?"

"Evet." İç geçirdim. Dramatik bir sahne yaratmaya çalışmanın pek bir anlamı kalmamıştı.

Babam da odadan çıktı. Anneme arkadan sarıldı. "Küçük kızımızın Karanlıklar Akademisi'ne başladığına inanamıyorum."

"Her şey çok hızlı oldu." Annem de iç çekti. "Yaşlandıkça zaman hızlanıyor sanki."

Babam kafasını salladı. "Bilmem mi!"

İnledim. Sürekli böyle konuşurlardı ve bu aramızda sadece benim canımı sıkan bir oyun halini almıştı artık. Annemin ve babamın gülümsemeleri ise bütün yüzlerine yayılmıştı.

* 23 4*

Geldiğimiz kasabada herkes, Senin ebei’eynlerin olamayacak kadar genç görünüyorlar, derdi. Aslında, Senin ebeveynlerin olmak için fazla güzeller, demek istiyorlardı. Her iki yorum da doğruydu.

Annemin saçları karamel rengiydi. Babamınki de neredeyse siyah görünecek kadar koyu bir kızıl. Babam orta boyluydu ama kaslı ve güçlü bir görüntüsü vardı. Annemse her anlamda minyondu. Annemin yüzü çok hoş ve taştan oyulmuş antika bir kolye gibi ovaldi. Babamın köşeli bir çenesi ve gençliğinde birkaç kavgaya girdiğini ele veren bir burnu vardı ama burnu onun yüzüne yakışırdı. Ben mi? Benim sadece kırmızı görünebilen kızıl saçlarım ve antikadan ziyade hamurumsu görünüşlü, solgun bir tenim vardı. DNA'ma dair her şey sağa sapması gerekirken, her nasılsa kendini solda bulmuş olmalıydı. Annem ve babam büyüdükçe değişeceğimi söyleyip dururlardı ama zaten her ebeveyn buna benzer şeyler söylerdi.

"Haydi, sana kahvaltı hazırlayalım," dedi annem mutfağa yönelirken. "Yoksa bir şeyler yedin mi?"

"Hayır, henüz yemedim." Büyük kaçışımdan önce bir şeyler yemenin fena bir fikir olmayacağım daha yeni idrak ediyordum; midem gurulduyordu. Lucas beni durdurmuş olmasa şu anda ormanda inanılmaz bir açlıkla ve beni bekleyen uzun Riverton yürüyüşüyle boş boş dolaşıyor olacaktım. Benim yapacağım büyük kaçış planı ancak bu kadar olurdu zaten.

Zihnimde, Lucas'ın beni yere devirmesi, ikimizin çimenlerin ve yaprakların üstünde yuvarlanışımız canlanmıştı. O zaman çok ürkmüştüm ve şimdi düşününce de ürperiyordum ama bu bambaşka bir duyguydu.

"Bianca." Babamın sesi ciddiydi. Suçlu gözlerle ona baktım. Aklımdan geçenleri okumuş olabilir miydi acaba? Daha o anda paranoyaklık ettiğimi anladım ama yanıma otururken son derece ciddi görünüyordu. "Bunun için can atmadığını biliyorum ama Akademi senin için çok önemli."

Çocukken öksürük şurubu içmem gerektiği zamanlarda da bu tarz konuşmalar yapardı. "Bu konuşmayı tekrar yapmak istemiyorum," dedim.

"Adrian, kızı rahat bırak." Annem, tavada bir şeylerin cızırdadığını duyduğum mutfağa dönmeden önce elime bir bardak tutuşturdu. "Ayrıca, elimizi çabuk tutmazsak oryantasyon öncesi fakülte toplanüsma geç kalacağız."

Babam saate bakıp inledi. "Neden bu tür şeyleri sabahın erken saatlerine koyarlar ki? Kimsenin bu saatte aşağıda olmak isteyeceğini sanmıyorum."

'"Biliyorum," diye mırıldandı annem. Onlar için öğleden önceki her saat çok erkendi. Yine de kendimi bildim bileli öğretmenlik yapmışlardı ve sabahın sekiziyle kavgaları hiç bitmemişti.

Ben kahvaltımı ederken onlar da hazırlandılar, beni neşelendireceğini düşündükleri küçük şakalar yaptıktan sonra beni masada tek başıma bıraktılar. Benim için sakıncası yoktu. Onlar aşağı indikten sonra, oryantasyon saati her an biraz daha yaklaşırken sandalyemden kalkmadım. Sanırım, kahvaltım bitmediği sürece, o yeni insanlarla tanışmaya gitmemin imkânsız olduğunu düşünüp kendimi kandırıyordum.

Lucas’ın da, dost bir yüz, bir kurtarıcı olarak aşağıda bulunacağım bilmenin birazcık da olsa faydası vardı tabii. Ama çok fazla yardıma olduğunu söyleyemezdim.

Nihayet, daha fazla erteleyemeyeceğimi anlayınca, odama gittim ve Akademi üniformamı giydim. Bu üniformadan nefret ediyordum, daha önce okul üniforması giymek zorunda kalmamıştım. Ancak işin en kötü kısmı, yatak odama döndüğümde önceki gece gördüğüm kâbusu hatırlamamdı.

Kolalı beyaz gömlek.

Dikenler tenimi çiziyor, canımı yakıyor, bam geri dönmemi söylüyorlardı.

Kırmızı ekoseli etek.

Ateşin tam göbeğinde yanıyormuş gibi, Karılıp bükülen, siyaha dönen taç yaprakları.

Akademi armalı gri süveter.

Pekâlâ, acımcak derecede arızalı biri gibi davranmaktan vazgeçmemin zamanı gelmedi mi artık?

Okulun en azından ilk gününde normal bir ergen gibi davranmayı kafaya koyarak aynadaki yansımama baktım. Üniforma üzerimde korkunç görünmüyordu ama muhteşem durduğu da söylenemezdi. Saçlarımı atkuyruğu yaptım, daha önce gözümden kaçan küçük bir dal parçasını çekip çıkardım ve görünüşümün idare edebileceğine karar verdim.

Canavar heykeli, bir insanın bu kadar ahmak görünmeyi nasıl başarabildiğini merak eder gibi, bana bakmaya devam ediyordu. Belki de kaçış planımın başansızlığıyla alay ediyordu. En azından o çirkin taş suratına uzun süre bakmam gerekmeyecekti. Omuzlarımı dikleştirdim ve odamdan gerçekten son kez çıktım. Şu andan itibaren orası benim odam değildi.

Son bir aydır, ailemle birlikte yerleşkede yaşadığım için okulu tam anlamıyla keşfetme fırsatı bulabilmiştim. Bina, büyük salonu ve seminer odalarım banndıran birinci kattan sonra, iki devasa kuleye aynhyordu. Erkekler, öğretim görevlilerinin bir kısmı ve kalıcı kayıtlann ölüme terk edildiği küflü dosya odalanyla birlikte, kuzey kulesinde kalıyorlardı. Kızlar, benim ailemin de dâhil olduğu öğretim görevlilerinin geri kalanıyla birlikte güney kuledeydiler. Ana binanın büyük salonun üstünde kalan katlarında, sınıflar ve kütüphaneyi banndmyordu. Akademi zaman içinde birtakım eklemelerle genişletilmişti. Bu yüzden bütün bölümler aym tarza sahip değildi ve bazıları diğerleriyle son derece uyumsuzdu. Kıvrılıp bükülen ve zaman zaman ucu hiçbir yere çıkmayan dolambaçlı geçitler de vardı. Kuledeki odam, farklı kemerler, kiremitler ve tarzlarla yamalı bir bohçayı andıran bir çatıya bakardı. Bu yüzden, yolumu nasıl bulacağımı biliyordum ve olacaklara az da olsa hazır hissetmemin tek nedeni buydu.

Bir kez daha merdivenlerdeydim. Bu yolu kaç kez katetmiş olursam olayım, her defasmda bu yamru yumru, düzensiz basamaklardan aşağı, ta en alt kata kadar yuvarlanacakmışım gibi hissediyordum. Kendi kendime, ölen çiçeklerle ilgili kâbuslar ya da merdivenden aşağı yuvarlanmak konusunda endişelenip durman çok aptalca, dedim. Beni, bütün bunlardan çok daha korkutucu bir şey bekliyordu.

Merdivenlerden inince, büyük salona girdim. Sabahın erken saatlerinde, burası bir katedral misali sessiz olurdu. Şimdiyse tıklım tıklım dolu ve bir hayli gürültülüydü. İçerideki onca patırtıya rağmen, ayak seslerim odanın dört bir yanında yankılanıyor gibiydi. Bir düzine kadar yüz hemen bana çevrilmişti. Odadaki herkes, aralarına sonradan katılan bu yabancıya bakıyordu sanki. Boynuma, üzerinde YENİ ÇOCUK yazan ışıklı bir tabela assam da olurdu.

Diğer öğlenciler, yeni gelen birinin araya giremeyeceği kadar sıkı öbekler oluşturmuşlar, karanlık ve hızlı bakışlarla beni süzüyorlardı. Sanki kalbimin panik dolu çarpıntısını görebiliyorlardı. Bana göre, bariz biçimde olmasa da ortak kusursuzluklarıyla hepsi birbirine benziyordu. İster omuzlarından aşağı serbest bırakılmış olsun, ister arkaya sıkı bir topuzla toplanmış, bütün kızların saçlan ışıl ışıl parlıyordu. Erkeklerin hepsi, maske görevi gören gülümsemeleriyle, kendilerinden son derece emin ve güçlü görünüyordu. Herkes, okulun onayladığı farklı eşleşmelerle, kırmızı, ekose, siyah, kazaklar, etekler, blazer ceketler ve pantolonlardan oluşan okul üniformalarını giymişti. Öğrenciler taşıdıkları kuzgun armasını sahiplenmiş gibi görünüyordu. Hepsinden buram buran özgüven yayılıyordu; üstünlük ve kibir. Odanın bir kıyısında, ağırlığımı bir ayağımdan diğerine vererek öylece dururken vücudumdan sızan ısıyı hissedebiliyordum.

Kimse merhaba dememişti.

Mırıltılar bir anda yeniden başladı. Görünüşe bakılırsa, ahmak görünüşlü yeni kızlar en çok bir iki saniyelik ilgiyi hak ediyorlardı. Ne olduğunu bilmesem de yanlış bir şey yapmış olduğum duygusuyla, yanaklarım utançtan alev alev yanıyordu. Yoksa onlar da -benim gibi- buraya ait olmadığımı hissetmiş olabilirler miydi?

Lucas nerede? Kalabalığın arasmda onu görebilmek için boynumu uzattım. Daha şimdiden, Lucas yanımda olsaydı, bu durumla daha kolay yüzleşebileceğimi hissediyordum. Henüz tanımadığım bir çocuk için böyle hissetmem delilikti belki ama umurumda değildi. Lucas buralarda bir yerde olmalıydı fakat göremiyordum ve bunca insanın ortasında kendimi yapayalnız hissediyordum.

Odanın uzak bir köşesine sokulurken, bir iki öğrencinin daha benimle aynı durumda olduğunu ya da en azından, onların da yeni olduklarım fark ettim. Saçları küllü kumral renkte, bronz tenli bir çocuğun üstü başı o kadar kırış buruştu ki önceki gece sırtında formasıyla uyumuş bile olabilirdi. Ancak süper rahat olmak burada fazladan puan getirmiyordu. Süveterinin üstüne, blazer ceketinin içinde kalacak şekilde, önü açık bir Hawaii gömleği giymişti. Gömleğin cafcaflı neşesi, Akademi'nin kasvetinde fazla umutsuz kaçmıştı. Kızlardan biri, siyah saçlarım erkek çocuğu gibi kısacık kestirmişti ama öyle şirin ve havalı falan değil. Daha çok, saçlarına gelişigüzel jilet sallamış gibi görünüyordu. Üzerine iki beden büyük gelen forması üstünden dökülüyordu. Kalabalık, sanki bir güç onlan itiyormuş gibi ondan uzak duruyordu. Hatta kız görünmez bile olabilirdi: Daha ilk dersimizden önce, hiçbir önemsiz arz etmeyen biri olarak etiketlenmişti.

Nasıl bu kadar emin olabiliyordum? Çünkü aym şey bana da olmuştu. Taş holde, kalabalığın kıyısında, içerideki uğultudan rahatsız, mekânın genişliği yüzünden iyice ufalmış gibi görünerek ve tam bir kaybolmuşluk hissiyle öylece duruyordum.

"Çocuklar!"

Gürültüyü bir anda sessizliği dönüştüren ses salonda yankılandı. Hepimiz holün uzak ucuna, okul müdiresi Bayan Bethany'nin göründüğü podyuma döndük.

Uzun boylu, Victoria devrinden çıkıp gelmiş gibi, saçlarını tepesinde toplayan bir kadındı. Yaşını tahmin etmek imkânsızdı. Dantellerle süslü bluzu boynunda altın bir iğneyle tutturulmuştu. Bu kadar ciddi ve ağırbaşlı birini güzel bulabilenlerdenseniz, o zaman gerçekten güzeldi. Onunla, annem ve babamla birlikte yerleşkedeki dairemize taşındığımız zaman tanışmıştım. O zaman beni biraz korkutmuştu ama kendi kendime, onu daha yeni tanıdığım için böyle hissettiğimi söylemiştim.

Dürüst olmak gerekirse, şimdi daha da azametli görünüyordu. Ben ne diyeceğimi bile düşünemeden sessiz bir işbirliğiyle beni dışlamayı başarmış bir oda dolusu insanın üstünde hiç zorlanmadan ve çarçabuk kurduğu hâkimiyeti gördüğüm anda Bayan Bethany'nin kudretli bir kadın olduğunu anladım. Bu, okulun müdiresi olmasından kaynaklanan, unvan gereği bir kudret değil, gerçek anlamda, içten gelen bir kudretti.

"Akademi'ye hoş geldiniz." Ellerini öne doğru uzattı. Tırnaklan uzun ve yan saydamdı. "Bazılarınız daha önce de bizimleydiniz. Diğerleriniz Karanlıklar Akademisi'ni yıllarca, belki de ailelerinizden dinlemiş ve bir gün okulumuza katılıp katılamayacağınızı merak etmiş olmalısınız. Ayrıca, bu sene okula kabul politikamızdaki bir değişiklik sonucu, aramıza yeni öğrenciler katıldı. Öğrencilerimizin daha geniş bir yelpazeyle tanışması gerektiğini düşünüyoruz. Farklı geçmiş ve kökenlerden gelen insanlarla bir arada olmamn, öğrencilerimizi, okul duvarlarının ötesindeki dünyaya daha iyi hazırlayacağı inancını taşıyoruz. Buradaki herkesin diğerlerinden öğrenecek çok şeyi var ve ben, birbirinize saygıyla yaklaşacağınızdan eminim."

Dev gibi, kırmızı harflerle BAZILARINIZ BURAYA GERÇEKTEN AİT DEĞİLSİNİZ yazsa da olurdu hani. Sörfçü çocukla, kısa saçlı kızın burada olmalarının nedeni yeni kabul politikasıydı; çünkü onlar hiçbir zaman "gerçek" Akademi öğrencisi olamayacaklardı. Burada olmalarının tek nedeni, kalabalığa öğretici bir tecrübe sağlamaktı.

Ben bu yeni politikanın ürünü değildim. Annem ve babam istemese, burada olamazdım. Başka bir deyişle, Akademi'ye dışlanacak kadar bile "dâhil" değildim.

"Akademi'de öğrencilerimize çocuk muamelesi yapmayız." Bayan Bethany'nin özellikle baktığı kimse yoktu. Görüş alanı içindeki her şeyi kapsayan geniş bir bakışla, bizden çok uzaklara bakar gibiydi. "Buraya yirmi birinci yüzyılın dünyasmda yetişkinler olarak nasıl var olabileceğinizi öğrenmek için geldiniz ve sizlerden buna uygun davranmanız beklenecektir. Ancak bu, Akademi'de kuralların olmadığı anlamına gelmiyor. Bu bölgedeki konumumuz, sıkı bir disiplin uygulamamızı gerektiriyor. Sizden çok şey bekliyoruz."

Kurallara uyulmamasının ne gibi sonuçlar doğuracağından bahsetmemişti ama ben her nedense, uzaklaştırma cezasının sadece başlangıç olacağı hissine kapılmıştım.

Avuçlarım terliyordu. Yanaklarım yanmaya başlamıştı ve büyük ihtimalle işaret fişeği gibi göze çarpıyordum. Kendi kendime güçlü olacağıma ve kalabalığın beni etkilemesine izin vermeyeceğime dair söz vermiştim ama benim vereceğim söz ancak bu kadar olurdu. Büyük salonun yüksek tavanı ve duvarları üstüme üstüme geliyordu. Nefes almakta güçlük çekiyordum.

Annem, annelere özgü bir beceriyle, el kol sallamadan ya da bana seslenmeden dikkatimi çekmeyi başarmıştı. Babamla ikisi, öğretim görevlileri sırasının diğer ucunda duruyor ve bana umut vadeden gülücüklerle bakıyorlardı. İçinde bulunduğum durumdan keyif almamı bekliyorlardı.

Beni böyle altüst eden onların umutlarıydı. Kendi korkumla yüzleşmek, onları hayal kırıklığına uğratma kaygısı olmadan da yeterince zordu.

Bayan Bethany sözlerini, "Dersler yarın başlayacak," diyerek tamamladı. "Bugün, odalarınıza yerleşin. Yeni arkadaşlarınızla tamşm. Çevreyi keşfedin. Sizden hazır olmamzı bekliyoruz. Burada olduğunuz için memnunuz ve Akademi'de geçireceğiniz zamanı hakkıyla değerlendireceğinizi umuyoruz."

Salon alkışlarla inledi. Bayan Bethany, kamı iyice doymuş bir kedinin hoşnut tavrıyla, küçük bir gülümseme eşliğinde gözlerini yumdu. Salondaki konuşma sesleri, biraz öncekinden daha yüksek bir uğultuyla yeniden başladı. Benimse konuşmak istediğim ve görünüşe bakılırsa benimle konuşmak isteyebilecek tek bir insan vardı.

Kenarlardan ilerleyerek, sırtımı duvardan ayırmadan, bütün salonu dolaştım. Aç gözlerle kalabalığı süzüyor, Lucas'ın bronz saçlanm, geniş omuzlarını ve koyu yeşil gözlerini arıyordum. Ben onu arıyorsam, o da beni arıyorsa birbirimizi birazdan bulabilirdik. Kalabalık gruplardan korkmama ve durumu gözümde büyütme eğilimime rağmen, salonda sadece birkaç yüz öğrenci olduğunu biliyordum.

Kendi kendimi, kalabalıkta sırıtacaktır, diye telkin ettim. O diğerleri gibi soğuk, kibirli ve züppe değil Ama kısa süre sonra, bunun doğru olmadığın fark ettim. Lucas züppe değildi ama diğerleri gibi düzgün bir fiziğe, yapılı vücuda ve şey... aynı kusursuzluğa sahipti. Bu güzel kalabalıkta göze batamazdı; kalabalığın doğal bir parçası olurdu.

Benim aksime...

Öğretmenler salonu terk edip öğrenciler dört bir yana dağılırken kalabalık küçülmeye başladı. Büyük salonda neredeyse tek başıma kalana dek oyalandım. Lucas’ın beni aramaya geleceğinden emindim. Ne kadar korktuğumu biliyor ve korkumu katladığı için kendini sorumlu hissediyordu. Bir merhaba demek istemez miydi gerçekten?

Ama istemedi. Zaman içinde, onu kaçırdığımı kabullenmek zorunda kaldım. Bu durumda, yeni oda arkadaşımla tamşmaya gitmekten başka seçeneğim kalmıyordu.

Taş zeminde yeni pabuçlarımın sert tabanlarından yükselen klik-klak sesleri eşliğinde ağır ağır ilerledim. En üst kata, annemin ve babamm dairesine kadar tırmanmaya devam etmek istiyordum. Ama bunu yaparsam beni derhal geri göndereceklerini de adım gibi biliyordum. Bana ancak eşyalarımı alacak ve yemekten sonra taşınacak kadar zaman tanırlardı. Şu anda, ilk öncelik "yerleşmekti".

Olaya olumlu tarafından bakmaya çalışıyordum. Belki de oda arkadaşım da okuldan benim gibi ürken biri çıkardı. Kısacık saçlı kızı hatırladım ve oda arkadaşım olması için dua ettim. Başka bir "dışlanmışla" birlikte kalırsam, her şey büyük ihtimalle daha kolay olurdu. Bir yabancıyla birlikte yaşamak, hiç tanımadığım birinin sürekli, ben uyurken bile, yakınımda olması işkence olacakta ama bu duygunun zamanla geçeceğini umuyordum. Arkadaş edinme umuduna kapılacak cesaretim yoktu.

Yurt formunda Patrice Deveraux yazıyordu. Bu ismi, kısa saçlı kızla özdeşleştirmeye çalıştım ama pek uymuyordu. Yine de hayatta her şey mümkündü.

Kapıyı açtım ve oda arkadaşımın tam ismine yakışır biri olduğunu görünce, kalbime bir ağırlık çöktü. "Dışlanmışlardan" olmadığı kesindi. Aksine, Akademi tiplemesinin noksansız vücut bulmuş haliydi.

Patrice'in teni, bir nehrin gün doğuşundaki rengi gibi, çok hoş ve yumuşacık bir kahverengiydi. Lüleli saçlarım, inci küpelerini ve incecik boynunu ortaya çıkaracak bir topuzla toplamışta. Tuvalet masasının başmda oturmuş, oje şişelerini düzenlemekle meşguldü. Bana baktı.

"Demek Bianca sensin." El sıkışmak, kucaklaşmak yoktu. Sadece ahşap tuvalet masasma yerleştirilen oje şişelerinin, açık pembe, mercan kırmızısı, kavun sarısı, beyaz takırtısı vardı. "Beklediğim gibi çıkmadın."

Binlerce teşekkür. "Sen de öyle."

Patrice kafasını çevirdi ve bana uzun uzun baktı. Bense birbirimizden daha şimdiden nefret etmeye mi başladık, diye sorguluyordum. Kusursuz manikürlü elini kaldırdı ve maddeleri sıralamaya başladı: "Parfümümden ödünç alabilirsin ama kıyafetlerime ve takılarıma dokunmak yok." Benim eşyalarımı ödünç almak konusunda bir şey söylememişti ama böyle bir istek duymayacağı her halinden belli oluyordu. "Derslerime daha çok kütüphanede çalışmayı planlıyorum ama sen burada çalışmak niyetindeysen, söyle ki arkadaşlarımla başka yerde muhabbet edeyim. İyi olduğun derslerde bana yardım edersen, ben de aynıru yaparım. Birbirimizden çok şey öğreneceğimizden eminim. Sence uygun mu?"

"Kesinlikle."

"Pekâlâ. Demek iyi anlaşacağız."

Bana doğrudan sahte bir dostlukla yaklaşmış olsaydı, sanırım çok daha fazla garibime giderdi. Bu haliyle, Patrice'in sistemli ve pratik biri olduğu hissine kapılmıştım. "Böyle düşünmene memnun oldum," dedim. "Farklı olduğumuzu biliyorum."

İtiraz etmedi. "Buradaki iki öğretmen senin ebeveynleriymiş, öyle mi?"

"Evet, sanırım haber hızlı yayılıyor."

"Rahat edeceksin. Seni idare ederler."

Gülümsemeye çalışırken haklı olduğunu umuyordum. "Daha önce de Akademi'de miydin?"

"Hayır. İlk defa geliyorum." Patrice, bunu, yeni bir hayata uyum sağlamak, ayağına yeni bir çift tasarıma işi ayakkabı geçirmek kadar basit bir şeymiş gibi söylemişti. "Sence de çok güzel bir yer, değil mi?"

Mimari konusundaki fikrimi dile getirmeyerek, "Ama az önce burada arkadaşlarının olduğunu söylemiştin," dedim.

"Tabii ki." Gülümsemesi de, dudaklarındaki şeftali rengi parlatıadan parfümüne ve tuvalet masasının üstünde aynı hizada sıralanmış ojelerine kadar, her şeyi gibi son derece narindi. "CourtneyTe geçen sene İsviçre'de tanışmıştık. Vidette, Paris'ten arkadaşım. Genevieve'le Karayipler'de bir yaz geçirmiştik. Nefesiydi, St. Thomas'tı galiba. Belki de Jamaika'ydı, emin değilim. Bazı şeyleri aklımda tutmakta zorlanıyorum."

Avuç içi kadar bir yer olan kasabamız bana hiç olmadığı kadar sıkıcı görünmeye başlamıştı. "Yani hepiniz aynı çevrede yaşıyordunuz."

"Aşağı yukarı, evet." Patrice geç de olsa, tuhaf hissettiğimi fark etmişti. "Zaman içinde bu insanlar senin de çevren olacaklar."

"Keşke ben de senin kadar emin olabilseydim."

"Ah, görürsün." Patrice, tropik yaz tatillerinin herkesin hara olduğu bir dünyadan geliyordu. Ben böyle bir şeyin parçası olduğumu bile düşünemiyordum. "Burada kimseyi tanıyor musun? Annen ve baban dışında yani."

"Sabah tanıştıklarım var, o kadar." Genel toplamda iki kişi eden, Lucas ve Patrice'den bahsediyordum.

"Arkadaş edinmek için bol bol zamanın olacak." Patrice eşyaların -fildişi rengi ipekli eşarplar, kahverengi ve açık gri çoraplar- yerleştirmeye dönerken konuşmuştu. Bu zarif şeyleri nerede giymeyi planlıyordu acaba? Belki de Patrice için yanına bunları almadan seyahat çıkmak hayal bile edilemezdi. "Akademi'nin yeni erkeklerle tanışmak için müthiş bir yer olduğunu duydum."

"Erkeklerle tanışmak mı?"

"Hayatında biri var mı?"

Ona Lucas'tan bahsetmek isterdim ama bunu yapamazdım. Ormanda, Lucas'la aramızda her ne geçtiyse, bir anlamı vardı ama duygularım henüz paylaşılamayacak kadar yeniydi. Tek söylediğim, "Geldiğim kasabada, geride bir erkek arkadaş bırakmadım," oldu. O okuldaki erkekleri küçüklüğümden beri tanıyordum ve hepsinin tahta yapı bloklarıyla oynadıkları ya da saçıma oyun hamuru yapıştırdıkları zamanlan hatırlıyordum. Bu tarz şeyler, bir erkeğe tutkulu hisler beslemeyi imkânsız kılıyordu.

"Erkek arkadaş." Bu iki kelimeyi, fazla çocuksu bulurmuş gibi dudağım hafifçe bükerek tekrarlamıştı. Gerçi Patrice'in bana tepeden baktığım söyleyemezdim. Beni ciddiye alması için bile fazla genç ve tecrübesizdim.

"Patrice? Benim, Courtney." Kapıdaki kız, duraksamadan içeri girmeden önce kapıyı tıklatmıştı. İçeriye memnuniyetle kabul edileceğinden emin gibiydi. Beline kadar inen san saçlan ve kolajene parası yeten televizyon yıldızlarında gördüğüm şişkin dudaklarıyla, Patrice'ten bile daha güzeldi. Bende tuhaf biçimde sakil duran ekoseli okul eteği, onun boyunu daha da uzun göstermişti. "Ah, odan benimkinden çok daha güzel. Bayıldım!"

Aslında odaların hepsi üç aşağı beş yukarı birbirlerine benziyorlardı: İki kişiye yetecek büyüklükte, beyaz demirli karyolaları ve her iki tarafta oymalı tuvalet masaları olan yatak odalarıydılar. Pencere Akademi'ye doğru büyüyen ağaçlardan birine bakıyordu ama ben bunda herhangi bir özellik göremiyordum.

Ve sonra bir şeyi fark ettim. 'Tuvaletlere daha yakınız," dedim.

Courtney ve Patrice, bana büyük bir kabalık etmişim gibi baktılar. Ne yani? Tuvaleti kullanmaya ihtiyaç duyacağımızı kabul edemeyecek kadar mı kibardılar?

Mahcup mahcup devam ettim. "Şey, ben daha önce tuvaleti kimseyle paylaşmadım. Yani demek istediğim, anne ve babamla paylaştım, evet ama yani... Ne bileyim... On iki kişi aym tuvaleti mi kullanacağız? Sabahlan ortalık bir hayli kanşacak."

Bu, söylediklerime hak vermeleri için bir ipucuydu ama Courtney beni meraklı gözlerle süzmeye devam ediyordu. Merakının çok normal olduğunu biliyordum ama keşke bir şeyler söyleseydi. Kısık gözleri, pek çok yabancımnkinden daha tehditkâr geliyordu.

Bana değil, Patrice'e hitaben, "Bu akşam bahçede olacağız," dedi. "Bir şeyler yiyeceğiz. Bir tür piknik denebilir."

Akademi'de yemekler öğrenci odalarında yeniyordu. Görünüşe göre, bu durum, birüerinin yemekhane kavramını henüz icat etmediği zamandan kalma bir "gelenek" olarak izah ediliyordu. Ebeveynler, her hafta dağıtılan temel mutfak erzaklarına destek olmak için özel paketler gönderirlerdi. Bu, annemle babamın benim için satın aldıkları mikrodalga fırında bir şeyler pişirmeyi öğrenmem gerektiği anlamına geliyordu. Görünüşe göre, Patrice'in böyle dünyevi konularla işi yoktu. "Kulağa eğlenceli geliyor. Sence de öyle değil mi, Bianca?"

Courtney ona ters bir bakış attı. Anlaşılan bu açık bir davet değildi.

"Üzgünüm," dedim. "Annem ve babamla yemem gerek. Yine de davet ettiğiniz için teşekkürler."

Yapmacık bir gülümsemeyle bükülürken, Courtney'nin dolgun dudakları âdeta cadımsı bir hal almıştı. "Demek anneciğin ve babacığınla takılmaya devam etmek istiyorsun. Ne o, seni biberonla mı besliyorlar yoksa?"

"Courtney." Patrice arkadaşım azarlar gibi konuşmuştu ama onun da eğlendiğini görebiliyordum.

"Gwen'in odasını mutlaka görmelisin." Courtney, Patrice'i kapıya doğru çekiştirmeye başlamıştı bile. "Karanlık ve ürkütücü. Eskiden bir zindan olabileceğini iddia ediyor."

Onlar birlikte çıkarlarken, Patrice'le aramızda kurulan nazik bağ da bir anda kopuvermişti. Kahkahaları koridoru çınlatıyordu. Yanaklarım kıpkırmızı halde kendimi yeni odamdan dışarı attım ve yatakhane katmdan yukarı, annemle babamın dairesine, eski sığmağıma koştum.

Beni hiç uğraştırmadan içeri kabul etmelerine şaşırmıştım doğrusu. Neden erken geldiğimi bile sormadılar. Hatta annem bana sımsıkı sarılırken babam, "Topladığımız eşyalarına bir bak istersen," dedi. "Sana da yapılacak birkaç iş kaldı ama annenle ben senin eşyalarım toplamaya başladık."

O kadar minnettardım ki ağlayabilirdim. Ama ağlamak yerine, güvenli bir yerde biraz huzur ve sükûnet bulmak umuduyla odama çekildim.

Dolabıma sadece birkaç parça kışlık kıyafet asılıydı. Diğer eşyalanm babamm eski deri bavuluna yerleştirilmişti. Küçük valizime şöyle bir göz atınca, makyaj malzemelerimin, tokalanmın, şampuanlarımın ve geri kalan ıvır zıvırlann düzgün biçimde yerleştirildiğini gördüm. Kitaplarımın çoğu burada kalacaktı; yatakhane odamızdaki sınırlı sayıda raf için biraz fazla kitabım vardı. Ancak favori kitaplanm kutulanmak üzere bir kenara aynlmıştı: Jane Eyre, Uğultulu Tepeler ve astronomi metinlerim. Toplanmış yatağımın yastıklarından birinin üzerine duvarıma asmam için seneler içinde arkadaşlarımdan aldığım kartpostallar, eski evimizin duvarına astığım yıldız haritası gibi şeyler bırakılmıştı. Bu odanın duvarına da, burasının yuvam olarak kalacağının yeni bir ifadesi olarak Klimt'in Öpücük tablosunun bir kopyası, asılmıştı. Bu resmi aylar önce bir dükkânda görüp bayılmıştım. Annem ve babam resmi, okuldaki ilk günümde sürpriz olsun diye almış olmalıydılar.

Önce, bu hediye için yalm bir minnet duygum. Ama sonra kendimi resme bakmaktan alamaz oldum. Bu resmi daha önce hiç gerçek anlamda görmediğim fikrinden nasılsa kurtulamıyordum.

Öpücük en sevdiğim tabloydu. Annemin bana sanat kitaplarını ilk gösterdiği günlerden beri, Klimt'i çok severdim. Her bir yüzey ve çizgiyi ayn ayn allayıp pullamadaki becerisi beni büyülüyor ve yarattığı kaleydoskop görüntülerinden bakan solgun yüzlerin güzelliği çok hoşuma gidiyordu. Ancak şimdi, nasılsa, bu görsel benim için değişivermişti. Çiftin birbirlerine sokuluşlanna, adamın kadına keşfedilemez bir güçle, ona doğru çekiliyormuş gibi yukarıdan eğilişine o ana kadar yeterince dikkat etmediğimi fark etmiştim. Kadının başı, yer çekimine yenik düşmüş gibi, arkaya yatmıştı. Teninin solgunluğunda dudakları koyu kırmızıydı. En güzel yanı, tablonun yanardöner arka planının artık kadın ve erkekten bağımsız bir şey gibi görünmemesiydi. Şimdi bana, aşklarım gözle görülür kılması ve çevrelerini saran dünyayı altına çevirmesiyle, doygun ve ılık bir pus gibi görünmeye başlamıştı.

Adamın saçlan LucasTnkinden daha koyu renkti ama ben yine de onu hayal etmeye çalışıyordum. Yanaklarım yine kızarmıştı ama bu seferki farklıydı.

Şimdiye ve buraya döndüm. Sanki uykuya dalmış ve rüya görmeye başlamış gibiydim. Hızlı hareketlerle saçlarımı düzelttim ve derin derin nefes aldım. Dışarıda, Glenn Millerim String of Pearls'ünün müzik setinden çaldığım duyabiliyordum. Kalabalık orkestra müzikleri, her zaman babamın keyifli olduğunu gösterirdi.

Kendimi gülümsemekten alamadım. En azmdan birimiz Karanlıklar Akademisini seviyordu.

Nihayet toplanma işini tamamladığımda akşam yemeği saati gelmişti. Müziğin çalmaya devam ettiği oturma odasına gittiğimde, annemle babamı, biraz saçma bir görüntü çizerek -babam seksi görünme çabasıyla dudaklarım bükmüş, annemse siyah eteğinin uçlarım tek eliyle tutmuş halde- birlikte dans ederken buldum.

Annem, babamın kollan arasında hızla döndü; sonra babam onu dizine yatardı. Annem, başı neredeyse yere değecek kadar eğilmişti. Beni görünce gülümsedi. 'Tatlım, geldin demek." Konuşurken hâlâ tepetaklak haldeydi ama babam onu ayağa kaldırdı. "Eşyalarının hepsini topladın mı?"

"Evet. Başlamama yardım ettiğiniz için teşekkür ederim. Resim için de çok teşekkürler. Çok güzel." Beni en azından birazcık mutlu edebilmiş olmanın verdiği rahatlama hissiyle birbirlerine gülümsediler.

Babam başıyla masayı işaret etti. "Bu akşam kendimize ziyafet çekeceğiz," dedi. "Annen kendini aştı." Annem genelde çok büyük akşam yemekleri hazırlamazdı; demek ki bu gece özel bir kutlama vardı. Sevdiğim her şeyi, yiyebileceğimden çok daha fazlasını yapmıştı. Öğle yemeğini es geçtiğim için açlıktan öldüğümü fark ettim. Yemeğin ilk kısmında, annem ve babam birbirleriyle konuşmakla yetinmek zorunda kaldılar. İştahım yüzünden ağzım konuşamayacağım kadar doluydu.

Babam kadehinden bir yudum aldıktan sonra, "Bayan Bethany laboratuvarlan elden geçirme işini nihayet tamamladıklarını söyledi," dedi. "Umanm öğrencilerden önce bir göz atma fırsatım olur. Nasıl kullanıldığını bilmediğim modem gereçler olabilir."

Annem "İşte bu yüzden tarih dersi veriyorum," dedi. "Geçmiş hiç değişmiyor. Sadece uzuyor."

Ağzım dolu dolu, "Benim dersime de girecek misiniz?" diye sordum.

'"Yemeğini yut," dedi babam otomatik olarak. "Diğerleri gibi, senin de yarını bekleyip görmen gerekecek."

"Ah, tamam." Lafı bu şekilde ağzıma tıkmak babamm tarzı olmadığı için şaşırmıştım doğrusu.

"Sana ekstra bilgi vermek gibi bir alışkanlık edinmemeliyiz," dedi annem daha yumuşak bir sesle. "Diğer çocuklarla mümkün olduğunca çok ortak noktan olmalı, biliyorsun."

Bunu iyi niyetle söylemişti ama ben yumruk yemiş gibi sarsılmıştım. "Ortak noktam olması gereken kim var ki? Aileleri yüzyıllardır Akademi'de okumuş olan çocuklar mı? Buraya benim kadar bile uygun düşmeyen o dışlanmış çocuklar mı? Hangi gruba benzemem gerekiyor, söyler misiniz?"

Babam iç geçirdi. "Bianca, mantıklı ol. Bu konuyu yeniden tartışmamızın hiçbir anlamı yok."

Çoktan vazgeçmiş olmam gerekirdi ama elimde değildi. "Evet, biliyorum. Buraya 'benim iyiliğim' için geldik. Evimi ve bütün arkadaşlarımı geride bırakmanın neresi benim iyiliğim için? Lütfen, bir kez daha açıklayın çünkü henüz anlayabilmiş değilim."

Annem elini elimin üstüne koydu. "Senin iyiliğin için çünkü daha önce Arrowwood'dan hiç ayrılmamıştan. Biz seni zorlamadığımız sürece mahallemizden bile çıkmıyordun ve oradaki bir avuç arkadaşın sana sonsuza dek yetemezdi."

Söyledikleri mantıklıydı ve bunu ben de biliyordum.

Babam kadehini masaya bıraktı. "Değişen şartlara uyum sağlamayı öğrenmen gerek ve daha bağımsız olman. Bunlar, annenin ve benim sana öğretebileceğimiz en önemli beceriler. Bunu ne kadar istesek de, her zaman bizim küçük kızımız olarak kalamazsın, Bianca. Seni dönüşeceğin insana hazırlamamızın daha iyi bir yolu yok."

"Bu sadece büyümekle alakalı bir şeymiş gibi rol yapmaktan vazgeçin artık. Öyle değil ve bunu siz de biliyorsunuz. Bu, sizin benim için ne istediğinizle ilgili ve hoşuma gitsin ya da gitmesin kafanıza koyduğunuzu yapmakta kararlısınız."

Ayağa kalktım ve masadan uzaklaştım. Kendi szveatshirt'ümü almak için odama gitmek yerine, annemin portmantoda asılı duran hırkasını alıp üstüme geçirdim. Henüz sonbaharda olmamıza rağmen karanlık çökünce okul bahçesi bir hayli soğuk oluyordu.

Annem ve babam nereye gittiğimi sormadılar bile. Bu eski bir ev kuralıydı. Öfkesine yenik düşme raddesine gelen her aile ferdi kısa bir yürüyüşe çıkmalı, tartışmaya mola vermeli ve sonra geri dönüp gerçekten ne söylemeye çalıştığını açıklamalıydı. Ne kadar keyifsiz olursak olalım, yürüyüş her zaman işe yarardı.

Aslına bakarsanız, kuralı koyan bendim. Dokuz yaşmdayken uydurmuştum. Bu yüzden, olgunluğumun konuyla bir alakası olduğunu hiç sanmıyordum.

Dünyaya dair huzursuzluğumun, daha doğrusu, bu dünyada bana yer olmadığına eksiksiz inancımın ergen olmamla bir ilgisi yoktu. Bu benim bir parçamdı, hep öyle olmuştu. Belki de her zaman da öyle olacaktı.

Bahçede dolaşırken, Lucas'ı tekrar görebilme beklentisiyle çevreme bakındım. Aptalca bir fikirdi. Neden bütün vaktini dışarıda geçirsindi ki? Çok yalnız hissettiğim için aramak zorunda hissettim. Ama orada değildi. Bütün heybetiyle arkamda kalan Karanlıklar Akademisi, yatılı okuldan çok, bir şatoya benziyordu. Hücrelere hapsedilmiş prenseslerin, kuytularda ejderhalarla dövüşen prenslerin ve kapılan sihirle koruyan cadıların hayalini kurabilirdiniz. Masallardan hiç bu kadar az hazetmemiştim.

Rüzgâr yön değiştirdi ve batı tarafından, batı bahçesindeki çardaktan bir ses, kahkaha sesleri getirdi. "Piknikçiler" olsa gerekti. Hırkama iyice sanndım ve ormanın içine, sabah gittiğim yöne, doğuya, yani yola doğru değil, kuzeyde kalan küçük göle doğru yürüdüm.

Saat geç, hava doğru dürüst bir şey göremeyecek kadar karanlıktı ama ağaçlann arasında hışırdayan rüzgânn sesini, çamlann mis kokusunu ve baykuşların ötüşünü duymak hoşuma gidiyordu. Derin nefesler alıp vererek piknikçileri, Akademi'yi ve her şeyi aklımdan uzaklaştırdım. Kendimi sadece o ana verecektim.

Yakından gelen ayak sesleriyle kendime geldim. Lucas olmalı, diye düşündüm ama gelen, elleri ceplerinde, benim olduğum patikaya doğru yürüyen babamdan başkası değildi. Tabii ki beni bulabilmişti. "Baykuş ne kadar da yakında. Normalde korkup kaçması beklenir."

"Büyük ihtimalle yemek kokusu alıyordun Yiyecek bir şeyler bulma şansı olduğu sürece buradan gitmez."

Başımızın üstündeki dallar haklı olduğumu ispatlamak istercesine, kanat çırpışlarıyla sallandı ve sonra baykuşun karanlık silüeti hızla yere doğru indi. Korkunç bir çığlık sesi, küçük bir fare ya da sincabın akşam yemeğine dönüştüğünü haber veriyordu. Baykuş, onu görmemize olanak bırakmayacak bir hızla havalandı. Babam ve ben sadece izliyorduk. Baykuşun av yeteneğini takdir etmem gerektiğini biliyor ama kendimi fareciğe acımaktan alamıyordum.

Babam, "Az önce sert çıktıysam özür dilerim," dedi. "Sen olgun bir genç kadınsın, aksini ima etmemem gerekirdi."

"Sorun değil. Biraz haddimi aştım. Buraya gelme konusunu tartışmamız için bir neden kalmadığını biliyorum. En azından artık çok geç."

Babam yumuşacık bir gülümsemeyle, "Bianca, annen ve ben, sana sahip olacağımıza bile ihtimal vermiyorduk, biliyorsun," dedi.

"Biliyorum," dedim. Lütfen yine şu "mucize bebek" vaazına başlama.

"Hayatımıza girdiğin zaman, kendimizi sana adadık. Belki gereğinden fazla... Ama bu senin değil, bizim hatamızdı."

"Baba, lütfen." Küçük ailemizin baş başa olduğu, dünyada üçümüzden başka kimsenin olmadığı zamanlan seviyordum. "Bundan kötü bir şeymiş gibi bahsetme."

"Öyle yapmıyorum." Üzgün görünüyordu ve ilk defa, onun da bu durumdan hoşlanmıyor olabileceğini düşündüm. "Ama her şey değişiyor, tatlım. Bunu ne kadar çabuk kabul edersen, o kadar iyi olur."

"Biliyorum. Ve beni bu kadar etkilemesine izin verdiğim için de çok üzgünüm." Midem guruldadı. Yüzümü buruşturdum ve umut dolu bir sesle, "Yemeğimi yeniden ısıtabilir miyim?" diye sordum.

"İçimden bir ses, annenin o işi çoktan hallettiğini söylüyor."

Gerçekten de halletmişti. Akşamın geri kalan kısmında çok iyi zaman geçirdik. Hazır elimde fırsat varken olabildiğince eğlenebileceğimi fark etmiştim. Glenn Miller yerini önce Tommy Dorsey'e, sonra da Ella Fitzgerald'a bıraktı. Genelde aptalca şeylerden, filmlerden ve televizyondan, ben olmasam annemle babamın asla kafa yormayacakları konulardan konuştuk. Gerçi arada bir iki defa okulla ilgili şakalar yapmaya da yeltendiler.

Annem, "İnanılmaz insanlarla tanışacaksın, görürsün," dedi.

Courtney'i düşünerek kafamı salladım. Bugüne kadar tanıdığım en az inamlmaz insanlardan biri olduğu kesindi. "Bunu bilemezsin."

"Bilebilirim ve biliyorum."

"Ne o? Şimdi de geleceği görmeye mi başladın?" diye takıldım.

"Tatlım. Benden bir şeyler mi saklıyorsun? Kâhinin başka ne tür kehanetleri var acaba?" Babam bunu, plağı değiştirmek üzere kalkarken söylemişti. Müzik koleksiyonu hâlâ vinil plaklardan oluşuyordu. "Bunu duymak isterim."

Annem, Çingene bir fala gibi, parmak uçlanm şakaklarına dayadı ve "Sanırım," dedi, "Bianca erkeklerle tanışacak."

Zihnimde Lucas'ın çehresi yanıp söndü ve daha o anda kalp atışlarım hızlanıverdi. Annemle babam birbirlerine baktılar. Yoksa kalp atışlarımı odanın diğer ucundan duyuyor olabilirler miydi? Belki de.

İşi şakaya vurmaya çalıştım. "Umarım şirin çocuklardır."

Babam "Çok da fazla değil/' deyince hepimiz güldük. Annem ve babam bunu gerçekten komik bulmuşlardı; bense duygularımı gizleme çabasındaydım.

Onlara Lucas'tan bahsetmemek garibime gidiyordu. Daha önce hayatımdaki hemen her şeyden haberdar olmuşlardı. Ama Lucas farklıydı. Onun hakkında konuşmam, büyüyü bozabilirdi. Bir süre daha sır olarak kalmasını istiyordum. Böylece onu kendime saklayabilirdim.

Daha şimdiden Lucas'ın sadece bana ait olmasını dilemeye başlamıştım.

Üçüncü Bölüm

"ÜNİFORMANI TADİLATTAN GEÇİRTMEDİN, DEĞİL Mİ?" İLK günün derslerine hazırlanırken Patrice eliyle eteğini düzeltiyordu.

Bunu neden daha önce görememiştim? Tabii ki bütün gerçek Akademi tipleri formalarını terzilere emanet eder; -benim gibi- küçük ve aseksüel görünmek yerine şık ve hoş durmak için bluzlannı ve pilili eteklerini oradan buradan daralttırıyorlardı. "Hayır, hiç aklıma gelmedi."

"Bunu asla unutmamalısın," dedi Patrice. "Kıyafetlerini üzerine tam uyacak şekilde elden geçirtmek büyük fark yaratır. Hiçbir kadın bunu ihmal etmemeli." Tavsiyelerde bulunmaya, işini bilir ve akıllı görünmeye bayıldığını daha şimdiden anlamıştım. Bariz biçimde haklı olmasa, bu durum çok canımı sıkabilirdi. İç geçirerek yeniden işe koyuldum ve saçlarımın, saç bandımın alfanda düzgün durması için debelenmeye devam ettim. O günün herhangi bir anmda LucasTa karşılaşacağımdan emindim, bu yüzden çok iyi görünmek istiyordum. Artık bu aptal üniforma içinde ne kadar şık görünebileceksem...

Büyük salonda, uçsuz bucaksız bir sırada bekledikten sonra ders programlarımızı aldık. Yüz sene önceki usulle elimize kâğıt tomarlan tutuşturuldu. Öğrenci kalabalığı, eski okulumdakine göte çok daha az gürültücüydü. Herkes bu rutini anlamışa benziyordu.

Belki de sükûnet sadece bir yanılsamaydı. Huzursuzluğum sesleri yutuyor, gürültüyü bastmyor gibiydi. Çığlık atsam beni duyan olur muydu, merak ediyordum.

İlk başta Patrice yanımdaydı ve bunun tek nedeni ilk dersimiz olan Amerikan Tarihi'ni annemin verecek olmasıydı. Dersime girecek tek ebeveynim annemdi; çünkü babamm biyoloji dersi yerine, Profesör Ivverebon'dan kimya dersi alacaktım. Patrice'in yarımda söyleyecek hiçbir şeyim olmadan durmak çok tuhafıma gitse de alternatifim yoktu. Ta ki holdeki buzlu camdan içeri süzülen güneş ışığında kumral saçlan tamamen bronz bir tonla parlayan Lucas'ı görene kadar. Önce Patrice'i ve beni gördüğünü sandım ama hiç yavaşlamadan yürümeye devam etti.

Gülümsedim. Patrice'e "Gün içinde görüşürüz, olur mu?" dedikten sonra son hızla yarımdan uzaklaştım. Patrice başka arkadaşlarım aramak üzere omuz silkerken ben "Lucas?" diye seslendim.

Hâlâ beni duymuyor gibiydi. Arkasından bağırıp durmak istemediğim için hızlandım. Tam ters istikamete doğru yürüyordu. Anlaşılan annemin dersini almıyordu ama derse geç kalma riskini almaya hazırdım. Daha yüksek sesle seslendim: "Lucas!"

Kafasını çevirip bana kısa bir bakış attı. Sonra, diğerlerinin bizi duymasından çekiniyormuş gibi çevresine bakındı. "Hey, selam."

Ormandaki koruyucum nereye gitmişti? Şimdi karşımda duran delikanlı benimle ilgilenmek istiyor gibi değil de beni tanımıyormuş gibi bakıyordu. Gerçi beni tanımıyordu zaten, öyle değil mi? Sadece bir kez, ormanda hayatımı kurtarmaya uğraştığı sırada karşılaşmıştık ve ben ona çenesini kapatmasını söyleyerek teşekkür etmiştim. Bunun bir şeylerin başlangıcı olduğunu düşünmüş olmam, onun da aym fikirde olmasını gerektirmezdi.

Aslına bakarsanız, kesinlikle aym fikirde değil gibiydi. Bir an için kafasını çevirdi, herhangi bir tanıdığınızı gördüğünüzde yapacağınız gibi elini kaldırıp başıyla selam verdi. Sonra dönüp yürümeye devam etti ve kalabalığın içinde kayboldu.

İşte bu kadardı; baştan savrulmuştum. Erkekleri sandığımdan bile az anlayabiliyor olmam nasıl mümkün olabilirdi?

O kattaki kızlar tuvaleti çok yakınımda olduğu için gözyaşlarına boğulmak yerine kendimi bir kabine atıp toparlanabilecektim. Nerede yanlış yapmıştım? İlk karşılaşmamızın tuhaflığına rağmen, sonuna doğru Lucas'la, en iyi arkadaşlarımla yapacağım türden bir konuşmaya dalmıştık.

Erkekler konusunda pek fazla bilgim yoktu ama aramızdaki bağın gerçek olduğundan neredeyse emindim. Yanılmıştım. Akademi'de yine yalnız kalmıştım ve eskisine göre çok daha kötü hissediyordum.

Nihayet, biraz toparlanınca telaşla annemin sınıfına gittim ama geç kalmaktan kurtulamamıştım. Bana ters bir bakış atü; omuz silkerek en arka sıradaki bir sandalyeye yerleştim. Annem, hiç vakit kaybetmeden anne mod undan öğretmen m oduna geçiş yaptı.

"Kim Amerikan Devrimi hakkında bir şeyler söylemek ister?" Annem ellerini kavuşturmuş, umutla sınıftaki yüzlere bakıyordu. İlk sözü bana vermeyeceğini çok iyi bilmeme rağmen sandalyeme iyice sindim. Bu konudaki hislerimi anladığından emin olmak istiyordum. Yanımda oturan bir çocuk el kaldırıp hepimizin imdadına yetişti. Annem gülümsedi. "Adınız neydi, Bay..."

"More. Balthazar More."

Bu çocukla ilgili edinilecek ilk izlenim Balthazar adını, sürekli alaylara maruz kalmadan taşıyabilecek biri olduğuydu. İsmi ona yakışıyordu. Annemin söyleyebileceği her şeye hazırlıklı ve kendinden son derece emin görünüyorduk ama bu, sınıftaki diğer erkeklerinki gibi rahatsız edici bir duruş değildi. Sadece kendinden emindi, o kadar.

"Pekâlâ, Bay More. Amerikan Devrimi'nin nedenlerini özetleyecek olsanız, neler söylerdiniz?"

"İngiliz Parlamentosu'nun dayattığı vergi yükleri bardağı taşıran son damla olmuştu." Balthazar rahat, hatta biraz uyuşuk bir tavırla konuşuyordu. Eski tarz ahşap sandalyesine zar zor sığacak kadar iri yarı ve geniş omuzlu bir çocuktu. Duruşu, gün boyunca dimdik oturmak yerine uzanmayı tercih edermiş gibi, zorluğu zarafete dönüştürüyordu. "Tabu ki insanlar dinî ve politik özgürlükler konusunda da endişeliydiler."

Annem tek kaşını kaldırdı. "Yani Tann ve siyaset güçlü ama her zaman olduğu gibi, dünyaya para hükmediyor." Sınıftan bir gülüşme yükseldi. "Elli sene önce, Amerika'daki hiçbir lise öğretmeni vergilerden bahsetmezdi. Yüz sene önce ise, konunun tamamı din üzerinde dönebilirdi. Yüz elli yıl önce, vereceğiniz cevap nerede yaşadığınıza göre değişirdi. Kuzeydeyseniz size siyasi özgürlükleri öğretirlerdi. Güneyde, ekonomik özgürlüğü öğrenirdiniz; tabii ki bu, köleliğe bağlıydı." Patrice kaba bir ses çıkardı. "Tabii ki İngiltere'de, Amerika Birleşik Devletleri'ni topu atmak üzere olan tuhaf bir entelektüel deney olarak görenler de vardı."

Yine gülüşmeler... Annemin sınıfın kalbini şimdiden kazandığını görebiliyordum. Balthazar bile, bana Lucas'ı neredeyse unutturacak hafif bir tebessümle gülüyordu.

Tam olarak unutturamazdı elbette. Ama uyuşuk sırıtışıyla bakılası bir yüzü olduğu kesindi.

"Ve tarih konusunda her şeyden daha çok anlamanızı istediğim şey, işte budur." Annem, tahtaya büyük harflerle Gelişen yorumlar yazmadan önce, hırkasının kollannı sıvadı. "İnsanların geçmişe dair fikirleri, en az şimdiki zaman kadar değişiklik gösterir. Tarihi anlamak için isimleri, tarihleri ve yerleri bilmek yeterli değildir. Çoğunuzun bunları zaten bildiğinizden eminim. Ancak tarihî olayların yüzyıllar içindeki farklı yorumların] da bilmeniz çok önemli. Zamana yenik düşmeyecek bir bakış açısı yakalamanın tek yolu budur. Bu sene, enerjimizin büyük kısmını bu konuya odaklayacağız."

İnsanlar öne eğilmiş, defterlerini açık halde anneme bakıyorlardı. Bütün dikkatlerini ona vermişlerdi. İşte o zaman, ben de not alsam iyi olabilir, diye düşünmeye başladım. Annem beni çok seviyor olabilirdi ama beni sınıfındaki herkesten daha çabuk harcayacağına hiç şüphem yoktu.

Ders, öğrencilerin annemi smama niyetiyle sordukları sorular ve gördüklerinden duydukları hoşnutlukla su gibi akıp gitti. Kalemleri, benim yazmayı hayal edemeyeceğim bir hızla defterlerinin üstünde gidip geliyordu. Birkaç defa parmaklanma kramp girecekmiş gibi hissettim. Buradaki öğrencilerin ne kadar rekabetçi olabileceklerini fark edememiştim. Hayır, aslında bu tam olarak doğru bir saptama sayılmazdı. Kıyafetler, sahiplenme ve romantik ilgi konusunda rekabetçi oldukları kesindi. Havada bariz bir hırs dolaşıyordu. Ben sadece okul ve dersler konusunda da rekabetçi olabileceklerini tahmin edememiştim. Konu ne olursa olsun, Akademi'deki herkes, yaptığı her şeyde bir numara olmak derdindeydi.

Yani, sizin anlayacağınız, baskı altında hissetmem için bir neden yoktu.

Dersten sonra koridorda ilerlerken Patrice, "Annen harika biri," dedi. "Resme geniş açıdan bakıyor, anlarsın ya. Sadece kendi küçük penceresinden değil. Çok az insan bunu başarabilir."

"Evet. Demek istediğim... Ben de onun gibi olmak istiyorum. Yani günün birinde."

Tam o anda Courtney köşeyi dönüverdi. San saçlarını, kaşlarına daha da küçümseyici bir hava katacak kadar sıkı bir atkuyruğuyla toplamıştı. Patrice gerildi. Görünüşe bakılırsa, beni kabullenişi, Courtney'nin karşısında beni savunacak boyutta değildi. Kendimi Courtney'nin en taze ve alaycı yorumuna hazırladım. Oysa o gülümser gibi yaptı; bana hak ettiğimden daha iyi davrandığını düşünüyor olmalıydı. "Bu hafta sonu parti var," dedi. "Cumartesi. Göl kıyısında. Yat zilinden bir saat sonra."

'Tamam." Patrice, Akademi'nin büyük ihtimalle bu sonbaharda, en azmdan Sonbahar Balosu'na kadar göreceği en havalı partiye davet edilmek daha az umurunda olamazmış gibi, tek omzunu silkti. Yoksa resmî danslar havalı sayılmıyor muydu? Annem ve babam, bu balodan yılın en büyük olayı gibi bahsetmişlerdi ama onların Akademi'yle ilgili görüşleri her zaman şüpheliydi.

Kafam, balolar ve havalı olup olmadıklarıyla öylesine meşguldü ki Courtney'ye kendi adıma cevap veremedim. Bana, onu teşekkürlere boğmadığım için bariz bir memnuniyetsizlikle bakıyordu. "Eee?"

Biraz daha cesur olsaydım, ona züppenin ve baş belasının teki olduğunu ve partisine gitmekten daha eğlenceli uğraşlarım olduğunu söylerdim. Oysa sadece "Ah, evet, harika," demeyi becerebildim. "Harika olur."

Courtney san atkuyruğunu savurarak uzaklaşırken Patrice beni dürttü. "Gördün mü? Sana söylemiştim. İnsanlar seni kabul edecekler; çünkü sen... şey, onların kızısın."

Lisede anne ve babası sayesinde popüler olan bir insanın ezikliği hangi seviyededir acaba? Yine de, nedeni ne olursa olsun, kabul görüp de buna burun kıvıracak değildim.

"Nasıl bir parti olacak? Yani bahçede ve gece mi?"

"Daha önce partiye gitmişsindir herhalde?" Bazen Patrice de gözüme Courtney'den daha iyi görünmüyordu.

"Tabii ki gittim." Çocukluğumdaki kendi doğum günü partilerime güvenerek konuşmuştum ama Patrice bunu bilmiyordu. "Benim merak ettiğim, içki falan olmayacak, değil mi?"

Patrice komik bir şey söylemişim gibi güldü. "Ah, Bianca, büyü biraz."

O kütüphaneye doğru yürürken onunla gitmemi beklemediğini hissetmiştim. Bu yüzden, dönüp tek başıma odamıza gittim.

Annem ve babam bir şekilde kendinden emin, hoş insanlar, diye düşündüm. Bu özellik, bir nesil atlayıp mı sürüyor acaba?

Annem ve babam, kısa süre içinde bir düzene oturacağımı ve bunu başardığım zaman Akademi'yi de seveceğimi söylemişlerdi. İlk haftanın sonunda, sadece ilk kısım konusunda haklı olduklarım gördüm.

Dersler genelde idare ederdi. Annem sadece bir kez kızı olduğumdan bahsetmiş, "Ne Bianca ne de ben, bu gerçeği bir daha dile getirmeyeceğiz," demişti. "Sizler de öyle yapmalısınız." Herkes gülmüştü; annem hepsini avucunun içine almıştı. Bunu nasıl başanyordu? Ve nasıl yapılacağını bana neden öğretmemişti?

Diğer öğretmenlere alışmak biraz zaman gerektirecekti. Eski okulumun rahat ve dost canlısı ortamım özlüyordum. Buradaki öğretmenler daha güçlü ve dayatmacıydılar. Yüksek beklentilerini karşılamamak gibi bir seçenek yoktu. Kütüphanede saklanarak geçen koca bir ömür beni çalışma kısmına hazırlamıştı ve bu işe her zamankinden daha çok zaman ayınr olmuştum. Beni rahatsı/ eden tek ders İngilizce olmuştu çünkü Bayan Bethanv'nin girdiği tek ders oydu.

Onda insanı rahatsız eden bir şey vardı. Galiba duruşu ya da sınıftan birisi sorusuna cevap vermeden önce kafasını yana yatınşı olabilirdi.

Yine de okul hayatının akademik yönü sorun olacağa benzemiyordu. Bu kadarım çözmüştüm. Sosyal hayatım ise başka bir hikâyeydi.

Courtney ve diğer Akademi tipleri nefret edilecek biri olmadığıma kanaat getirmişlerdi. Sevilen anne ve babam, bana güvenli bir şekilde görmezden gelinme olanağı sağlamıştı ama hepsi bundan ibaretti. Diğer taraftan "yeni çocuklar" bana şüpheyle bakıyorlardı. Patrice'le aynı odayı paylaşıyordum ve anladığım kadarıyla, bu bile, o ve arkadaşlan için "karşı taraf" olmayacağımı varsaymak için yeterliydi. Cepheler daha ilk günden kurulmuştu ve ben tam ortada kalmıştım.

Ulaşabildiğim, tek "dışlanmış", şu kısacık saçlı kız, yani Raquel Vargas'h. Bir sabah, trigonometri ödevimizin çokluğundan yalanmıştık ve sosyal iletişimimiz neredeyse bununla sınırlı kalmıştı. Raquel'in kolayca arkadaş edinmediğini hissetmiştim; yalnız görünüyordu ama aslında içe dönüktü. Benden çok farklı olduğu söylenemezdi ama nedense, daha hüzünlü bir hali vardı.

Diğer öğrenciler de böyle kalması için ne gerekiyorsa yapıyorlardı.

Courtney bir gün uyuşuk adımlarla Raquel'in yakınından geçerken "Hep aynı siyah kazak, hep aym siyah pantolon," diye bir şarkı tutturdu. "Ve aym aptal bilezik. Her iddiasma girerim, aym şeyleri yarın da göreceğiz."

Raquel sözünü sakınmadı. "Herkesin üniformanın mevcut bütün modellerim alma lüksü yok, biliyorsun."

Sürekli Courtney'le takılan Erich adındaki çocuk, "Hayır, sanırım yok," dedi. Siyah saçlan, ince, sivri bir yüzü vardı. "Sadece buraya gerçekten ait olanların böyle bir gücü var."

Courtney ve arkadaşları kahkahalarla güldüler. Raquel'in yanakları kıpkırmızı oldu ama kahkaha sesleri yükselirken hiçbir şey söylemeden yanlarından ayrıldı. Yanımdan geçerken göz göze geldik. Ona, ne kadar üzüldüğümü kelimelere dökmeden anlatmaya çalıştım ama bu onu daha da öfkelendirmişe benziyordu. Belli ki Raquel acıma olaymdan pek haz etmiyordu.

Başka bir yerde tamşmış olsak, Raquel ve ben pek çok ortak nokta bulabilirdik, bunu hissediyordum. Ama onun için ne kadar üzülsem de, benden daha bunalımlı biriyle vakit geçirmeye ihtiyacım olduğundan emin değildim.

Her şeye rağmen, Lucas'la aramızda geçenlere bir anlam verebilsem, bunalımımın boyutlarının yan yanya azalacağından emindim.

Profesör Ivverebon'un kimya dersinde aynı sınıftaydık ama odanın iki uzak ucunda oturuyorduk. Öğretmenimizin koyu Nijerya aksarımı anlamakla boğuşmadığım her saniyeyi, çaktırmadan Lucas'ı izlemekle geçiriyordum. Ders öncesinde ya da sonrasında benimle göz göze gelmiyor ve asla tek kelime etmiyordu. İşin en acayip tarafı, Lucas'ın diğer insanlarla konuşmak konusunda en ufak bir çekingenliğinin olmamasıydı. Caka sattığım düşündüğü, züppe ya da kına olduğuna inandığı insanlan, kısacası klasik Akademi tiplerini bozmak konusunda hızlıydı.

Örneğin, bir gün okul bahçesinde, Akademi tiplerinden olmayan bir kız sırt çantasını düşürüp bir de sendeler gibi olunca, iki çocuk ona gülmeye başladılar. Lucas hemen arkalanndan geçiyordu ve "Çok ironik," dedi.

"Ne?" Erich de gülen çocukların arasındaydı. "Okulun ezikleri kabul etmesinden mi bahsediyorsun?" Çantasım düşüren kız kıpkırmızı olmuştu.

"Bu doğru olsa bile, ironi olmazdı," dedi Lucas. "İroni, söylenenlerle gerçekler arasındaki çelişkidir."

Erich yüzünü buruşturdu. "Sen neden bahsediyorsun?"

"Tam kendin yüzüstü kapaklanmadan önce, tökezlediği için o kıza güldün."

Lucas’ın Erich'in ayağım kaydırmayı nasıl başardığım tam görememiştim ama Erich'i çimlerin üstüne serenin o olduğunu çok iyi biliyordum. Birkaç kişi güldü. Ama Courtney'nin arkadaşlarının çoğu, Lucas'a o kızı korumakla büyük bir hata yapmış gibi bakakalmışlardı.

Lucas yürümeye devam ederken, "Gördün mü, işte ironi budur," dedi.

Fırsatım olsa, Lucas'a doğru olanı yaptığım düşündüğümü söylemek isterdim. Erich, Courtney ve diğerlerinin bizi izlemesi umurumda olmazdı. Gerçi böyle bir fırsatım olmadı. Görünmez adammışım gibi, Lucas yanımdan hızla geçip gitti.

Erich, Lucas'tan nefret ediyordu. Courtney, Lucas'tan nefret ediyordu. Patrice, Lucas'tan nefret ediyordu. Şu ana kadar anladığım kadarıyla, okulun ilk gününde gördüğüm o şapşal sörfçü çocuk ve benim dışımda, Karanlıklar Akademisindeki herkes Lucas'tan nefret ediyordu. Tamam, Lucas sorun yaratan bir tipti ama ben onu cesur ve dürüst buluyordum. Bunlar, okuldaki pek çok insanın paylaşmaya katlanamadığı özelliklerdi.

Yine de görünen o ki, Lucas'a ancak uzaktan hayran olmakla yetinecektim. Şimdilik hâlâ yalnızdım.

"Daha hazır değil misin?" Patrice penceremizin pervazına tünemişti. Gece, en yakındaki ağaç dalma uzanmaya hazırlanırken bile son derece zarif görünen incecik vücudunun hatlarını iyice belirginleştirmişti. "Nöbetçi öğretmenler birazdan geri dönerler."

Akademi her gece nöbetçi öğretmenler tarafından denetleniyordu. Annem ve babam, henüz, koridorda pusuya yatmış halde, kural çiğneyenlerin üstüne atlamak için hazır beklerken görmediğim tek öğretmenlerdi. Bu, hazır elimizde fırsat varken çıkmak için iyi bir nedendi ama ben ayna karşısında görüntümü düzeltmeye çalışmakla meşguldüm.

"Düzeltmek" anahtar kelimeydi. Patrice, daracık pantolonu ve teninin ışıl ışıl parlamasını sağlayan pembe kazağıyla hiç çaba harcamadan şık görünmeyi başarıyordu. Diğer taraftan ben kot pantolon ve siyah tişörtümü iyi göstermek için debeleniyordum. Çok fazla başan sağlayamadığımı da eklemeliyim.

"Bianca, haydi ama." Patrice sabrının sonuna gelmişti. "Ben artık gidiyorum. Ya benimle gelirsin ya da burada kalırsın."

"Geliyorum." Nasıl göründüğümün ne önemi vardı ki? Bu partiye gitmemin tek nedeni, daveti geri çevirecek cesarete sahip olmamamdı.

Patrice önce ağaç dalma, sonra da yere atladı. Yere inişi, paralel bardan inen bir jimnastikçininki kadar kontrollüydü. Bir şekilde -ağaç kabuğuyla avuç içlerimi paralayarak- peşinden gitmeyi başardım. Yakalanma korkusu, çevremizi saran sesleri şiddetle fark etmeme neden oluyordu; bir odadan yükselen bir kahkaha, yerde hışırdayan yapraklar ve av peşindeki bir baykuşun ötüşü.

Ormana doğru koşarken, gece havası tenimi ürpertecek kadar serindi. Patrice ağaç diplerindeki bitkilerin arasından en ufak bir hışırtı çıkarmadan, imrendiğim bir beceriyle geçiyordu. Belki günün birinde ben de bu kadar düzgün bir şekilde hareket edebilirdim ama hayal etmesi bile güçtü.

Sonunda ateşi gördük. Gölün kıyısında dikkat çekmeyecek kadar ufak ama sıcaklık ve ürkütücü, titrek bir ışık yayacak büyüklükte bir kamp ateşi yakmışlardı. Öğrenciler, orada burada bir araya toplanmış, fısıldayarak sohbet ediyor ya da gülüşüyorlardı. Piknik gecesi duyduğum gülüşme sesleri bu muydu, diye merak ettim. İlk bakışta bir arada takılan sıradan bir ergen grubu gibi görünseler de havada duyularımı keskinleştiren, herkesin hareketine bir gerilim, gülümsemelerin çoğuna merak katan bir enerji vardı. Ürkütücü ilk karşılaşmamızda Lucas'ı, ormanda gördüğüm zaman düşündüğüm şeyi hatırladım. Bazen, bazı insanlara bakarken dış görüntünün altına yatan bir şeyleri yakalar gibi olursunuz. Burada da o vahşiliği hissediyordum.

Birinin radyosundan transı çağrıştıran, yumuşak bir müzik yükseliyordu. Şarkıcıyı tammıyordum, şarkının sözleri de İngilizce değildi. Patrice arkadaşlarının arasına kanşmak için zaman kaybetmemiş ve beni ne yapacağımı bilemez halde, tek başıma bırakmıştı.

Ellerimi ceplerime soksam? Olmaz, aptal bir görüntü olur. Ya kalçama koysam? Ne yani? Bir şeye kızmış gibi mi görüneyim? Pekâlâ, bunu düşünmek bile çok saçma.

"Hey, merhaba," dedi Balthazar. Arkamdan yaklaştığım fark etmemiştim. Siyah süet bir blazer ceket giymişti ve elinde bir şişe vardı. Ateş, yüzünü sıcacık bir ışıkla aydınlatıyordu. Dalgalı saçları, güçlü bir çenesi ve kaim kaşları vardı. Sert bir erkeğe, bir tür kabadayıya, yumruk atmak konusunda espri yapmaktan daha hızlı davranacak birine benziyordu. Ancak gözleri onu yanma yaklaşılabilir ve seksi kılıyordu çünkü o gözlerde hem zekâ, hem mizah vardı. Gülümsemesinde ise, acımasızlıktan eser yoktu. "Bira ister misin? Hâlâ biraz var."

"Böyle iyiyim." Karanlığa rağmen kızardığımı gördüğünden emindim. "Ben, şey, daha alkol alabilecek yaşta değilim."

Alkol alabilecek yaşta değil miyim? Sanki burada buna aldıran biri var da! Alnımm orta yerine kocaman harflerle İNEK yazıp herkese zaman kazandırmam daha iyi olabilirdi.

Balthazar gülümsedi ama bana güler gibi bir hali yoktu. "Biliyor musun, eskiden çocuklar aileleriyle birlikte akşam sofralarında şarap içerlermiş. Aynca doktorlar, bebeklerini yeterince besleyemeyen kadınlara, ekstra yemek olarak bira vermelerini önerirlermiş."

"O eskidenmiş. Şimdi durum farklı."

"Haklısın." Üstüme gelmiyordu ve hiç mi hiç sarhoş olmadığım fark etmiştim. Gevşemeye başladım. Balthazar, cüssesine ve bariz kuvvetine rağmen insanları rahatlatmak konusunda ustaydı. "İlk günden beri sana merhaba demek istiyorum."

"Gerçekten mi?" Sesimin titrememiş olması için dua ediyordum.

"Seni uyarayım, niyetim pek iyi değil." Yüzümdeki ifadeye dikkatle bakmış olsa gerekti çünkü derinden gelen, tok bir kahkaha attı. "Annen sana daha önce de öğretmenlik yaptığım söylemişti. Bu yüzden, senden ona nasıl yaklaşmam gerektiği konusunda bir iki ipucu almak isterdim. Öğretmenimin sırlannı bilmem fena olmaz, değil mi?"

Annemin onunla konuşmamda bir salonca görmeyeceğini düşünerek, "Topuklanmn üstünde yaylanıp yaylanmadığına dikkat etmelisin," dedim.

"Yaylanmak mı?"

"Evet. Bu genelde onu heyecanlandıran, ilgisini çeken bir şey olduğunu gösterir. Anlarsın ya... Bir şey ilgisini çekiyorsa, öğrencilerinin de ilgilenmesi gerektiğini düşünür."

"Yani sınavda karşımıza çıkacak demektir."

"Aynen öyle."

Bir kez daha güldü. Çenesinde ona çapkın bir hava veren bir gamzesi vardı. Balthazar'ın yakışıklılığının farkına varmakla Lucas'a ihanet ettiğimi hissediyordum ama aksi imkânsızdı. Lucas'ın koca bir hafta boyunca beni görmezden gelmesinin ardından, sadakatimi hak ettiğinden çok emin değildim. Aynca, böyle göz alıcı bir erkeğin benimle ilgilenmesi iyi gelmişti.

Balthazar bana bir adım daha yaklaştı. "Tanıştığımıza memnun olacağım. Bunu şimdiden görebiliyorum."

Ona sırıtarak baktım ve yaklaşık üç saniye boyunca, parti eğlenceli olacakmış gibi geldi. Ta ki Courtney gelene kadar... Gerçekten çok kısa siyah bir etek ve dekoltesi bir hayli oyuk beyaz bir bluz giymişti. Fazla yuvarlak hatlı bir kız sayılmazdı ve bu eksiğini içine sütyen giymeyerek -ki sütyen giymediği fazlasıyla belli oluyordu- telafi etmişti. "Balthazar. Nihayet hasret giderebileceğimize seviniyorum."

"Yakalandık desene." Balthazar onu gördüğüne benden bile daha az sevinmişe benziyordu. Courtney ya durumu anlayamamıştı ya da anlamazlıktan geliyordu.

"Birlikte takılmayalı asırlar oldu sanki. En son Londra'da görüşmüştük, değil mi?"

Balthazar "St. Petersburg," diye düzeltti. Şehrin adım, elindeki kâğıt bardağı çöpe atar gibi bir tavırla söylemişti. Görünüşe bakılırsa, okyanusu hiç tereddütsüz aşacak kadar cesur ve dünya zevklerinden payına düşeni almış biriydi.

Courtney elini, Balthazar'ın ceketinin ön tarafında dolaştırdı; parmaklan güçlü fiziğinin dış hatlarını çizer gibiydi. îşte o anda ona imrendim; yıldızlara layık görüntüsü ya da kıtalararası seyahatleri yüzünden değil, cüreti için. Ormanda, Lucas’ın yanında onun yansı kadar cüretkâr olabilseydim, ona dokunabilseydim ya da onun "iyi kız" yorumunu bir flört aracı olarak kullanabilseydim, belki de şimdi iki yabancıymışız gibi davranmazdı. Courtney'nin sesi beni hayallerimden gerçekliğe döndürdü. "Burada gerçekten hiçbir şey yapmıyorsun, değil mi, Balthazar?"

"Bianca'yla konuşuyordum."

Courtney omzunun üstünden bana baktı. Kafasını hızla çevirince beline kadar inen san saçlan da savruldu. "Bizimle paylaşacak ilginç bir şeyin var mı, Bianca?"

"Ben..." Ne demem gerekiyordu? Her şey, benim söylediğimden, yani "Şey, hayır,"dan daha iyi olurdu.

"O zaman, senden birkaç dakika aynlmamızm senin için bir sakıncası olmaz, değil mi?" Cevap beklemeden Balthazar'ı yanına katarak uzaklaşmaya başladı. Balthazar bana bir bakış atü; tek bir kelime etmem halinde duracağını anladım. Ama çaresizlik içinde öylece dikilip gidişlerini izledim.

Birkaç kişinin kıkırdadığını duydum. Kafamı yana çevirince Erich'i gördüm. Ateşin titrek ışığına rağmen beni işaret ettiğinden adım gibi emindim.

Patrice'i ya da bana dostça davranma ihtimali olan herhangi birini bulana kadar ayakaltında kalmamak için ateşin yarımdan uzaklaştım. Ancak beni diğerlerinden uzaklaştıran her adım bir öncekinden iyi geliyordu ve daha ne olduğunu anlamadan, oradan ayrıldığımı fark ettim.

Yat zilinden sonra gizlice dışarı çıkmış olmasak, doğruca kapıya, oradan da üst kattaki odama koşardım. Yasaya aykırı eylemimi son anda hatırladım ve kendimi durdurdum. Kendimi toplamak ve içeri nasıl gireceğimi planlamak üzere batiya, çimlik alandaki çardağa yürüdüm.

Basamakları tırmanırken, çardakta birinin olduğunu gördüm. İlk başta kim olduğunu çıkaramadım. Her kimse, bir dürbün tutuyordu. Ay ışığı kumral saçlarında parlayınca kim olduğunu anladım. "Lucas?"

"Selam, Bianca." Dürbünü indirip bana gülümsemesi birkaç saniyesini aldı. "Parti için güzel bir gece."

Bakışlarım dürbüne takılmıştı. "Ne yapıyorsun?"

"Ne yapıyormuşum gibi görünüyor? Partiyi gözetliyorum." Yüzüme dikkatle bakana kadar, en az koridordaki kadar aksi bir tavrı vardı. Çok sefil görünüyor olmalıydım çünkü daha yumuşak bir sesle "Sen iyi misin?" diye sorma ihtiyacı duydu.

"İyiyim. Eziğin tekiyim ama iyiyim."

Lucas güldü. "Partiden telaşla ayrıldığını gördüm. Yoksa canını sıkan biri mi oldu?"

"Hayır. Tam olarak değil. Olaym tamamı ürkütücü geldi sanırım. Yabancılarla aramın nasıl olduğunu söylemiştim."

"Aferin sana. Orası sana göre bir yer değil."

"Ne demezsin." Dürbüne bakıyordum. Bu şeyle, ancak kusursuz bir gece görüşüne sahip olan birisi bir şeyler görebilirdi. Gerçi kamp ateşinin mutlaka faydası olmalıydı. "Partiyi neden gözetliyorsun?"

"Birileri sarhoş olursa, temkinsiz davranırsa ya da başım alıp gitmeye kalkışırsa diye bakıyorum."

"Nesin sen? Bayan Bethany'nin koridor nöbetçisi mi?"

"Pek sayılmaz." Lucas dürbününü indirdi. Karanlıkla bütünleşen bir kılık -siyah bir pantolon, kaslı kollarım ve göğsünü saran uzun kollu bir tişört- içindeydi. Balthazar'a göre daha ince ama daha güçlü görünüyordu. Onda saldırgan bir erkeksilik vardı. "Bu heriflerin zorbalık yapmadıkları, tüylerini kabartmadıkları ya da yağ çekmedikleri zamanlarda neler yaptıklarım merak ediyorum, o kadar. Başka bir şeye vakitleri kalmıyormuş gibi görünüyor." Beni dikkatle süzdü. "Sen de onlardan bir hayli hoşlanır gibisin." "Ne?"

Omuz silkti. "Hep bu tiplerle takılıyorsun."

'Takılmıyorum. Patrice benim oda arkadaşım, bu yüzden onunla zaman geçirmeye mecburum. Arkadaşları ikide birde uğruyorlar ve onlardan sürekli kaçmam imkânsız. Yani içlerinden bir iki tanesi idare eder ama çoğu ödümü patlatıyor."

"Hiçbiri idare etmez. Bu konuda sözüme güven."

Balthazar adına itiraz edebilirdim ama şu anda ondan bahsetmek istemiyordum. Lucas’ın savunmaya geçmeme neden olduğunu da hissetmiştim ve bunu yapmaya hakkı yoktu. "Yoksa... bu yüzden mi bana öyle soğuk davrandın? Bu yüzden mi birbirimizi tanımıyormuşuz gibi yaptın?"

"Eğer o tayfa sana, senin gibi tatlı bir kıza pençelerini geçirdiyse durup izlemek zorunda kalmak istemezdim. Hele de bu konuda elimden bir şey gelmezken." Sesindeki duygu derinliği beni şaşırtmıştı. Aramızda hâlâ birkaç adımlık mesafe vardı ama daha önce kimseye bu kadar yakın olmadığımı hissediyordum. "Seni oradan kaçarken görünce, hâlâ bir şansımın olabileceğine karar verdim."

"Güven bana, ben o grubun parçası değilim," dedim. "Sanırım beni partiye sırf biraz gülebilmek için davet ettiler. Benim gitmemin tek nedeni, şey... Burada binleriyle arkadaş olmam gerek Sen sahip olduğum tek arkadaştın ve seni kaybettiğimi sandım."

Lucas ellerini çardağın oymalı süslerinden birine geçirdi. Ben de aynı şeyi yaptım. Artık yan yana duruyorduk. İkimiz de, sarmaşıklar misali, çardağın süslerine dolanmıştık. "Duygularını incittim, değil mi?"

Alçak sesle "Bir anlamda, evet," diye itiraf ettim. "Demek istediğim, sadece bir kez konuştuk..."

"Ama senin için bir anlamı vardı." Gözlerimiz sadece bir an için buluştu. "Benim için de vardı. Ben sadece... Fark edemedim ki... Yani sadece benim için öyle olduğunu sandım."

Lucas ondan hoşlandığımı fark edememiş miydi yani? Erkekleri asla ama asla anlayamayacaktım. "Okulun ilk günü seninle konuşmaya geldim."

"Evet, ama hemen öncesinde buraya gelen diğer çocuklardan aşağı kalır yanı olmayan Patrice Deveraux'yla yürüyor ve konuşuyordun. Onun türünden olanlar ve benim türümden olanlar asla kaynaşamaz." Bir an için yüzünde hoşnutsuz bir ifade belirdi. "Bana yabancılarla konuşmaktan hoşlanmadığını söylemiştin; ben de ikinizin sıkı fıkı olduğu sonucuna vardım."

"O benim oda arkadaşım. Günü atlatabilmek için onunla bir şekilde konuşmak zorundayım."

"Pekâlâ. Yanlış anlamışım. Özür dilerim."

İşin içinde daha fazlasının olduğunu hissetmiştim. Ama Lucas, yanlış sonuçlara vardığı için samimi bir pişmanlık yaşıyor gibiydi ve bu da bana yeterdi. Koruyucum, farkında olmadığım anlarda bile beni izliyordu demek. Bunu görmek, omzuma beni sıcak ve kuru tutacak uzun bir palto atılmış gibi, sıcacık bir hisle dolmama neden olmuştu.

Aramızdaki sessizlik uzayıp gidiyordu ama bu, tuhaf bir sessizlik değildi. Bazı insanların yanında sessiz kalabilir ve boşluğu anlamsız sohbetlerle doldurmak ihtiyacı duymazsınız. Geldiğim kasabada, böyle hissedebildiğim sadece bir iki kişi olmuştu ve bunun uzun seneler alan bir şey olduğuna inanırdım. Ama Lucas ve ben o noktaya çoktan ulaşmıştık.

Courtney'nin cüretini hatırladım ve onun en azından yansı kadar cüretkâr olabileceğime karar verdim. Sohbet açmak konusunda hiçbir zaman iyi olamasam da şansımı deneyecektim. "Oda arkadaşınla anlaşamıyor musun yoksa?"

"Vic mi?" Lucas hafifçe gülümsedi. "Oda arkadaşı olarak fena sayılmaz. Genelde olup bitenlerden bihaber. Biraz da kaçıktır ama fena çocuk değil."

Kaçık kelimesi kimden bahsettiğini anladığımı düşünmeme neden olmuştu. "Vic, hani şu blazer ceketinin içine Hawaii gömlekleri giyen çocuk mu?"

"Aynen öyle."

"Hiç konuşmadık ama eğlenceli birine benziyor."

"Öyle. Belki bir ara birlikte takılabiliriz."

Kalbim küt küt atıyordu. "Çok iyi olurdu ama... Ama ben seninle vakit geçirmeyi tercih ederim." Göz göze geldik; kendimi bir sının aşmış gibi hissettim. Acaba bu iyi bir şey miydi, yoksa kötü mü?

"Geçirebilirdik ama..." Lucas neden tereddütlüydü? "Bianca, umarım dostuzdur. Senden hoşlanıyorum. Ama benimle vakit geçirmen, senin açından akıllıca olmaz. Yerleşkenin en popüler çocuğu olmadığımı kendi gözlerinle gördün. Ben buraya dost edinmeye gelmedim."

"Düşman edinmeye mi geldin? Erich'le kavgalarınıza bakınca, bazen öyle gibi geliyor."

"Erich'le dostça geçinmemi mi tercih ederdin yoksa?"

Erich birinci sınıf bir pislikti ve bunu ikimiz de biliyorduk. "Hayır, tabii ki etmezdim. Sen biraz, nasıl desem, yüzleşmeyi seven bir tipsin. Yani merak ediyorum, bu çocukların hepsinden bu kadar nefret ediyor musun gerçekten? Ben de onlardan hoşlanmıyorum ama sen... Sen onlan görmeye bile tahammül edemiyor gibisin."

"içgüdülerime güvenirim."

Buna itiraz edemezdim. "Onlar düşmanın olmasmı istemeyeceğin insanlar, tabu elinden gelirse."

"Bianca, olur da sen ve ben... Yani biz..."

Olur da biz, ne? Aklıma bu somya verilebilecek bir yığın cevap geliyordu ve çoğu hoşuma gitmişti. Gözlerimiz buluştu, birbirine kilitlendi. Bakışlarımı kaçırmam imkânsız gibiydi. Lucas'ın derin bakışları, bana odaklanmadıkları anlarda bile insanı büyülüyordu. Bana odaklandıkları zaman ise, tıpkı yüzümün bütün hatlanm uzun uzadıya incelediği ve yüksek sesle dile getirmeden önce bütün düşüncelerini özenle tarttığı şu anda olduğu gibi, nefesimi kesebiliyordu.

Nihayet cümlesini tamamladı. "Bunun açışım senden çıkarmalarına dayanamam. Bunu eninde sonunda yapacaklarından eminim."

Beni mi komyordu? Delice olmasaydı, şefkatli bir tavır olduğunu söyleyebilirdim. "Biliyor musun, zarar verebileceğin bir sosyal itibarım olduğunu hiç sanmıyorum."

"O kadar emin olma."

"Sen de bu kadar inatçı olma."

Bir süre ikimiz de sessiz kaldık. Sarmaşığın yapraklan arasından ay ışığı süzülüyordu ve Lucas'ın bana, çevremizi saran orman gibi -ve o bu karanlık yerin bir parçasıymış gibi- çam ve sedir ağacım anımsatan kokusunu duyabiliyordum.

Lucas en az benim hissettiğim kadar mahcup bir sesle, "Her şeyi mahvettim, değil mi?" diye sordu. "Böyle şeylere alışık değilim."

Tek kaşımı kaldırdım. "Kızlarla konuşmaya mı?" Lucas'ın dış görünüşüne bakınca, buna inanmak kolay değildi.

Yine de, kafasmı salladığı zaman samimiyetinden en ufak bir şüphe duymadım. Gözlerindeki şeytani parıltı silinip gitmişti. "Uzun senelerimi oradan oraya gitmekle harcadım. Farklı yerlere seyahat etmekle. Önem verdiğim herkes, hayatımdan o kadar çabuk çıkıp gidiyordu ki galiba insanları belirli bir mesafede tutmayı öğrendim."

"Sana güvenmekle aptallık ettiğimi hissetmeme neden oldun."

"Öyle hissetme. Bu benim sorunum. Senin sorununa dönüşmesi hiç hoşuma gitmez."

Bütün hayatım küçük bir kasabada geçmişti ve her zaman bunun, yabancılarla tanışmamı daha da zorlaştırdığına inandım. Ama şimdi Lucas böyle konuşunca, gezgin bir yaşamın da aynı etkiyi yaratabileceğini, inşam ıssızlaştırabileceğini, düşüncelerini içselleştireceğini ve diğer insanlara ulaşmayı dünyanın en zor işine dönüştürebileceğini görmeye başlamıştım.

Belki de onun öfkesi, benim utangaçlığımdan pek de farklı değildi. Bu hallerimiz, ikimizin de yalnızlık çektiğimizi gösteriyordu. Belki de daha fazla yalnız kalmamız gerekmezdi.

Sakin bir sesle, "Kaçıp saklanmaktan yorulmadın mı?" diye sordum. "Ben yorulduğumu biliyorum."

"Ben kaçıp saklanmıyorum," dedi Lucas biraz sert bir sesle. Sonra bir an durup düşündü. "Şey, lanet olsun."

"Yanılıyor olabilirim."

"Yanılmıyorsun." Lucas beni bir süre daha süzdü ve tam ben gereğinden fazla açık sözlü davrandığımı düşünmeye başlamışken, "Bunu yapmamalıyım," diye ekledi.

"Bunu derken?" Kalp atışım hızlanmıştı.

Lucas kafasım sallarken sınttı. Şeytani bakışı geri dönmüştü. "İşler karmaşık bir hal almca, sakın beni uyarmadın deme."

"Belki de asıl karmaşık olan benimdir."

Gülümsemesi iyice genişledi. "Bu işi yoluna koymamızın zaman alacağını görebiliyorum." Bana böyle gülümsemesine bayılıyordum. Çardakta saatler boyu kalabilirdim. Ancak tam o anda Lucas kafasını yana çevirdi. "Sesi duydun mu?"

"NeT Ama duymuştum. Uzaktan okul kapısının tekrar tekrar açılan kapısı ve ön avluda yankılanan ayak sesleri duyuluyordu. "Partiyi basmaya geliyorlar!"

Lucas, "Courtney'nin yerinde olmak istemezdim," dedi. "Bu sayede biz de içeri kaçma fırsatı bulacağız."

Partinin dağılma seslerini dinleyerek okul arazisinde koşmaya başladık, ön kapıdan içeri kazasız belasız girerken birbirimize gülümsedik.

Lucas kolumu bırakırken, "Yakında görüşürüz," dedi ve kendi koridoruna doğru yürüdü. Ben de kendi yatakhaneme, odama koştum. Kulaklarımda tek bir kelime yankılanıyordu: Yakında.

Dördüncü Bölüm

PATRİCE YANINDA BAYAN BETHANY'YLE BİRLİKTE İÇERİ girmeden hemen önce kendimi odama atıp yorganımı başıma çekme fırsatım oldu. Koridordan gelen loş ışıkta okul müdiresinin sadece silüetini seçebilmiştim.

"Neden kurallar koyduğumuzu biliyorsun, Patrice." Sesi yumuşaktı ama ciddi olduğu her halinden belliydi. Azarlanan ben olmasam da can sıkıcı bir durumdu. "Bu kurallara mutlaka uyulması gerektiğini anlamak zorundasın. Geceleri ormanlık alanda oradan oraya koşturamayız. İnsanlar konuşur. Öğrenciler kontrolü kaybederler. Sonuç trajedi olur. Yeterince açık mı?"

Patrice kafasını eğdi ve kapı kapandı. Yatağımda doğruldum ve fısıldayarak, "Çok mu kötüydü?" diye sordum.

Patrice kıyafetlerini çıkarırken, "Hayıı; sadece ortalık karıştı," diye homurdandı. Bir haftayı aşkın süredir aynı odada giyinip soyunuyorduk ama ben hâlâ biraz utanıyordum. Oysa Patrice utanmıyordu. Gömleğini çıkanrken bana baktı: "Sen hâlâ giyiniksin!"

"Şey, evet."

"Partiden erken aynldığım sanıyordum."

"Ayrıldım. Ama hemen okula dönemedim. Devriye geziyorlardı. Sonra sizi fark edip harekete geçtiler. Ben de senden üç dakika önce odaya girdim."

Patrice geceliğine uzanırken omuz silkti. Yüzümü köşeye çevirmeden soyunmak için kendimi zorluyordum. Konuşma sona ermişti ve oda arkadaşıma ilk kez başarıyla yalan söylemiştim.

Belki de neden geç kaldığımı Patrice'e söylemem gerekirdi. Kızların çoğu yakın zamanda bağ kurdukları muhteşem erkeği binlerine anlatmak için deli olurlardı. Ama ben sırlan severdim. Sadece benim biliyor olmam, durumu daha özel kılıyordu. Lucas bendeîi hoşlanıyor; ben de ondan. Ve belki de, çok yakında, birlikte olacağız.

Yeniden yatağıma girerken, bu son düşüncemin biraz aşınya kaçmış olabileceğini düşündüm. Ne yapayım, elimde değildi. Zihnim, uyumama imkân bırakmayacak kadar hızlı çalışıyordu. Yastığıma doğru gülümsedim.

O benim.

Babam, aile soframızda önüme hamburger ve patates kızartmasıyla dolu bir tabak bırakırken, "Dün gece sıkı bir parti varmış diye duydum," dedi.

Ağzım patates kızartmasıyla dolu dolu, "Hımm," dedim. Sonra toparlandım ve "Yani ben de öyle duydum," diye ekledim.

Annem ve babam birbirlerine baktılar. Gerginden ziyade, muzip göründüklerini düşünüp rahat bir nefes aldım.

Pazar yemeklerimizin ilkini yiyorduk. Çevremin Akademi çocuklarıyla sanlı olmasındansa, ailemize ayrılmış dairede, annem ve babamla birlikte vakit geçirmekten son derece hoşnuttum. Rahat görünme çabalanna rağmen ikisinin de beni, neredeyse benim onlan özlediğim kadar özlediklerini hissedebiliyordum.

Pikapta Duke Ellington çalıyordu ve ebeveynlere has sorgulamaya rağmen dünyada yine her şey yolundaydı.

"İşler kontrolden çıkmadı ya?" Annem, partide olduğumu inkâr ettiğimi duymamış gibi davranmaya karar vermiş olsa gerekti. "Duyduğum kadanyla sadece bira ve müzik varmış."

"Bildiğim kadanyla sorun çıkmamış." Bu tam olarak inkâr sayılmazdı; ne de olsa partide sadece on beş dakika kalmıştım.

Babam katasım salladı ve anneme, "Sadece bira olması bir şeyi değiştirmez, Celia," dedi. "Kurallara uyulması gerek. Bianca için endişelenmiyorum ama diğerleri..."

"Ben kurallara karşı değilim. Ama yaşça büyük öğrencilerin zaman zaman başkaldırması çok doğal. Büyük bir olay yaşamaktansa, zaman zaman ufak tefek kaçamakların olması çok daha iyi." Annem dikkatini yeniden bana çevirdi. "Şu ana kadar en sevdiğin dersin hangisi?"

"Seninki tabii ki." Ona, başka bir cevap verecek kadar aptal mı görünüyorum, dercesine baktım. Bir kahkaha attı.

"Benimkinden başka." Annem, masada-dirsek-yok kuralım tamamen yok sayarak çenesini avucuna yasladı. "İngilizce olabilir mi? Her zaman en sevdiğin ders olmuştur."

"Bayan Bethany'yle değil."

Bu bana sempati kazandıracak bir cevap değildi. "Onun sözünü dinle." Babam ciddiydi. Elindeki kadehi masaya biraz sertçe bıraktı. "O ciddiye alınması gereken biri."

İçimden, aptal, diye geçirdim. Patronlarından bahsediyorsun. Çocuklarının, okul müdiresi hakkında atıp tuttuğu duyulursa neler olur? Bir kez olsun kendinden başka binlerini de düşün.

"Elimden geleni yapanm," diye söz verdim.

"Yapacağından eminim." Annem elini elimin üstüne koydu.

Pazartesi sabahı İngilizce dersine taze bir başlangıç yapma kararıyla gittim. Yakın zamanda mitoloji ve halk bilimi konusuna girmiştik ve her iki konudan da oldum olası keyif alıyordum. Bayan Bethany'ye kendimi ispatlamamm mümkün olabileceği bir alan varsa, o da mitoloji ve halk bilimiydi.

Ama görünüşe bakılırsa kendimi Bayan Bethany'ye ispatlayacaktım.

Bir kitapçık yığını sınıfta elden ele geçerken, "Çok azınızın bir sonraki konumuzu okuduğunuzu tahmin ediyorum," dedi. Bayan Bethany her zaman lavanta kokardı; kadınsı ama keskin. "Ancak hepinizin duyduğunu sanıyorum."

Kitaplar benim sırama ulaşınca, Bram Stoker'ın Drakuhı'smdan bir kopya aldım. Yan taraftaki bir sıradan Raquel'in "Vampirler mi?" diye mırıldandığım duydum.

Bu kelime ağzmdan çıktığı anda salonda bir elektriklenme oldu. Bayan Bethany, "Bu konuyla bir sorununuz mu var, Bayan Vargas?" diye sordu.

Kuşlannkini andıran bakışlarım, böyle bir şey söylemiş olmaktansa dilini ısırarak koparmayı tercih edecek gibi görünen Raquel'e diktiğinde gözleri ışıldıyordu. Sahip olduğu tek forma kazağının kollan dirseklerde sünmeye ve aşınmaya başlamıştı bile. "Hayır, efendim."

"Ama öyle gibi geldi. Lütfen bizleri de aydınlatın, Bayan Vargas." Bayan Bethany kollarım göğsünde birleştirdi. Oynadığı oyundan büyük keyif alır gibi bir hali vardı. Tırnaklan kaim ve tuhaf biçimde oyukluydu. "Dev canavarlan konu alan Norveç destanlanm dikkate değer bulabiliyorsamz, vampir romanlarım neden bulmayasınız?"

Raquel ne dese yanlış olacaktı. Cevap vermeye çalışacak, Bayan Bethany ise onu ne olursa olsun vuracaktı ve bu iş dersin sonuna dek böyle devam edebilirdi. Bayan Bethany bugüne kadar bütün derslerde böyle eğlenmişti. Genelde bariz biçimde tercih ettiği güçlü ailelerin çocuklanm eğlendirmek amacıyla işkence edecek birini seçerdi. Benim için yapılacak en akıllıca şey, çenemi tutmak ve Raquel'in Bayan Bethany'nin o günkü şamar oğlanı olmasma seyirci kalmaktı ama izlemeye dayanamadım.

Çekingen bir tavırla elimi kaldırdım. Bayan Bethany benden tarafa doğru dürüst bakmadan "Evet, Bayan Olivier?" dedi.

"Drakula aslında pek de iyi bir kitap sayılmaz, değil mi?" Birisinin daha Bayan Bethany'ye zıt gitmesi karşısında şaşkın, bütün gözler bana çevrilmişti. "Fazla ağdalı bir dili var. Hele o mektup içinde mektuplar."

"Bakıyorum bilileri, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda pek çok seçkin yazarın benimsediği mektuplaşma tarzım onaylamıyorlar." Bayan Bethany, Raquel'i tamamen unutmuş halde bana doğru yaklaşırken ayakkabılarının seramik zeminde yankılanan klik-klak sesleri her zamankinden daha yüksekti sanki. Lavanta kokusu iyice güçlenmişti. "Yoksa antika mı buluyorsun ya da modası geçmiş?"

Elimi neden kaldırdım ki? "Sadece çok hızlı ilerleyen bir kitap olmadığım söylüyorum. Hepsi bu."

"Tabü ya, edebi eserleri yargılarken en önemli ölçüt, akış hızlan." Sınıfın farklı yerlerinden yükselen gülüşmeler, oturduğum yerde huzursuzca kıpırdanmama neden oldu. "Belki de sınıf arkadaşlarının, birinin bu kitap üzerinde neden çalışmak isteyeceğini merak etmelerini istiyorsundur."

Courtney araya girdi. "Konumuz halk bilimi." Beni kurtarmıyor, sadece hava atıyordu. Bunu beni alt etmek için mi yoksa Balthazar’ın ona bakmasını sağlamak için mi yapıyordu, bilemiyordum. Birkaç gündür, her oturuşunda pilili eteğinin bacaklarını olabildiğince sergilemesi için ne gerekiyorsa yapıyordu ama

Balthazar şimdilik etkilenmişe benzemiyordu. "Dünyanın dört bir yanında, halk bilimin ortak bir elementi varsa, o da vampirlerdir."

Bayan Bethany, Courtney'ye bakarak kafasını salladı. "Modem Batı kültüründe, hiçbir vampir miti Drakula'nınkinden daha ünlü değildir. Başlamak için daha uygun bir eser olabilir mi?"

"Yürek Burgusu," deme cesaretini göstererek herkesi şaşırttım.

"Efendim?" Bayan Bethany'nin kaşı havaya kalkmıştı. Odadaki kimse, gülmemek için dudaklarını kemiren Balthazar dışında nereye varmaya çalıştığımı anlayabilmiş değildi.

"Yürek Burgusu. Hertry James'in hayaletlerle ilgili ya da en azından hayaletlerle ilgili sayılabilecek romanı." Ana karakterin deli olup olmadığı tartışmasına girmeye hiç niyetim yoktu. Hayaletleri her zaman çok ürkütücü bulmuştum ama onlarla kurgu romanlarda karşı karşıya kalmak, Bayan Bethany'yle gerçekten yüz yüze gelmekten kat kat kolaydı. "Hayaletler, halk biliminde vampirlerden çok daha popüler ve Henry James de, Bram Stoker'dan çok daha başarılı bir yazar."

"Dersi siz tasarladığınız zaman, girişi hayaletlerle yaparsınız, Bayan Olivier." Öğretmenimin sesi camı bile kesebilirdi. Bayan Bethany bir canavar heykelinden daha sert bir yüzle bana tepeden bakarken ürpermemek için kendimi zor tutuyordum. "Burada, girişi vampirlerle yapacağız. Uzak geçmişten günümüze farklı dönemlerde farklı kültürlerin vampirleri nasıl farklı algıladıklarını inceleyeceğiz. Sıkıcı buluyorsanız, sabırlı olun. Hayaletlere sizin bile tahmin etmeyeceğiniz kadar kısa süre içinde geçeceğiz."

Bu son sözlerden sonra, çenemi kapatıp sessizliğimi korumam gerektiğine karar verdim.

E>ersten sonra, aşağılanmanın ardından gelen o tuhaf güçsüzlüğün etkisiyle biraz ürkek, öğrencilerin arasından ağır adımlarla ilerledim. Benim dışımda herkes bir arkadaşıyla gülüşüp konuşuyor gibiydi. Raquel ve ben birbirimizi pekâlâ teselli edebilirdik ama o çoktan ortadan kaybolmuştu.

Ve sonra birinin, "Bir Henry James okuyucusu daha/' dediğini duydum.

Kafamı çevirince, bana yetişmiş olan Balfhazar'ı gördüm. Belki bana destek vermek için buradaydı ya da sadece Courtney'den kaçmaya çalışıyordu. Her iki ihtimalde de, bir dost yüzü görmek hoşuma gitmişti. "Yürek Burgusu'nu ve Daisy Miller'ı okudum. Hepsi o kadar" dedim.

"Bir ara Bir Kadının Portresi’ın de okumalısın. Bence seversin."

"Gerçekten mi? Neden?" Balthazar'ın kitabın ne kadar iyi olduğuyla ilgili bir şeyler söylemesini bekledim ama beni şaşırttı.

"Başka insanların onu tanımlamasına izin vermek yerine, kendi kendini tanımlamanın peşinde olan bir kadının öyküsü." Gözlerini benden hiç ayırmamasına rağmen kalabalığın arasmda hiç zorlanmadan ilerliyordu. Bugüne kadar bana bu kadar dikkatle bakan tek erkek Lucas olmuştu. "İçimden bir ses bunun ilgini çekeceğini söylüyor."

"Haklı olabilirsin," dedim. "Kütüphaneye bakanm. Ayrıca teşekkür ederim, yani tavsiye için." İçimden, ve hakkımda böyle düşündüğün için, diye geçirdim.

"Rica ederim." Balthazar, bana çenesindeki gamzeyi ortaya çıkaracak bir gülümsemeyle bakıyordu. Ama tam o sırada her ikimiz de Courtney'nin gülüşünü duyduk. Balthazar bana korkmuş bir ifadeyle baktı, "Kaçsam iyi olacak," dedi.

"Elini çabuk tut!" dememle kendini diğer koridora atması bir oldu. Balthazar'ın yüreklendirici sözleri iyi gelmişti ama Bayan Bethany'nin sorgusunun ardından hâlâ üstümde tepinilmiş gibi hissediyordum. Yemeğimi yemeden önce biraz temiz hava ve sükûnet için bahçede yürüyüş yapmaya karar verdim. Belki en azından birkaç dakika yalnız kalabilirdim.

Ne yazık ki bu düşüncemde yalnız değildim. Bahçede müzik çalan ve sohbet eden bir yığın öğrenci vardı. Gölgede oturan birkaç kız gördüm. Görünüşe bakılırsa hiçbiri öğle yemeği için odalarına dönmemişlerdi. Yaşlı karaağaçlardan birinin gölgesinde fısıldaşmalannı izlerken büyük ihtimalle, Sonbahar Balosu için diyet yaptıklarım düşündüm.

Bahçede görmek isteyeceğim tek bir insan vardı. Onu okulun ilk gününden ve Lucas’ın tarifinden tanıyordum. "Vic?" diye seslendim.

Vıc sırıttı. "Selam!" îlk defa konuşan iki insan değil, iki eski dost olduğumuzu sanırdınız. Başındaki Phillies1 * kasketinin iki tarafından kabarık, kumlu kahve saçları fışkırıyordu ve elinde, turuncu-yeşil renklerde deri kılıfı olan bir iPod vardı. Yanıma gelirken, kulaklıklarım çıkardı. "Hey," dedim. "Lucas'ı gördün mü?"

"O çocuk, delinin teki." Vic⁷in dünyasında "deli" kelimesi iltifat sayılıyor olmalıydı. "Kendini salondan dışan attı ve ben arkasından 'Ne yapıyorsun?' der gibi bakakaldım. Bana beni idare et gibi bir şeyler söyledi. Ben de şu ana kadar öyle yaptım ama sen de onu gammazlamazsım İyi birisin."

Şu ana kadar birbirimizle hiç konuşmadığımız düşünülürse, Vic "iyi biri" olduğum kamsma nasıl varmış olabilirdi? "Nerede olduğunu biliyor musun?"

"Soran bir öğretmen olsaydı, hiçbir şey bilmiyorum, derdim. Ama sen olduğuna göre, sanırım ambarda olabilir."

1 Philadelphia Phillies 1883 yılında ABD'nin Philadelphia, Pensilvanya şehrinde kurulan bir beyzbol takımı, (ed.n.)

Kuzeyde, göl kıyısında kalan ambar, eski günlerde atlan ve at arabalannı barındırdıklan binaydı. Zaman içinde, Karanlıklar Akademisinin idari ofisleri ve Bayan Bethany'nin konutunu da içine alacak şekilde yeniden düzenlenmişti. Lucas’ın orada ne işi olabilirdi ki?

"Sanırım o tarafa doğru küçük bir yürüyüş yapacağım," dedim. "Öylesine. Özel bir amaç gütmeden."

"Ah, tammaamm," dedi Vic, gerçekten gizli bir şey söylemişim gibi. "Anlaşıldı."

Yavaş tempoyla ambara doğru yürürken, Vic'in çok da zeki olmadığı kesin, diye düşündüm. Ama buna rağmen iyi birine benziyordu. Tanrıya şükür, Akademi tipleriyle hiç alakası yoktu. Öğrencilerle aramdaki mesafe gittikçe açılırken, kimse oralı bile olmamıştı. Sanırım dikkat çekmemenin en iyi taraflarından biri buydu. Pek çok şey yanınıza kalabiliyordu.

Burada beni gizleyecek ağaçlar yoktu. Sadece sık yoncalar ve büyük ihtimalle uzun zaman önce biraz gölge sağlamak için düzenli aralıklarla serpiştirilmiş birkaç ağaç vardı. Otların arasında ölü bir sincap gördüm; eski halinin kuruyup büzülmüş bir versiyonu gibiydi. Rüzgâr kuyruğunu mahzun mahzun hareket ettiriyordu. Burnumu kırıştırdım, sincabı unutmaya ve araştırmama odaklanmaya çalıştım. Lucas’ın sesini duymak umuduyla daha ağır ve daha sessiz hareket etmeye başlamıştım.

Ambar tek katlı, uzun ve beyaz bir yapıydı. Atlar için inşa edilmiş bir binada, ikinci bir kat çıkmanın pek bir anlamı olmasa gerekti. Çevresi, gölgeleriyle her şeyi neredeyse karanlıkta bırakacak kadar koyu ve yüksek ağaçlarla çevrilmişti. Gün ışığı zemine sadece birkaç ince şerit halinde düşüyordu. Parmak uçlarımda arka tarafa doğru yürüdüm ve binanın köşesinden eğilip bakınca Lucas'ı Bayan Bethany'nin penceresinden atlarken gördüm. Yere kolayca indi ve dönüp pencereyi kapattı.

Sonra döndü ve beni gördü. Uzun gibi gelen bir saniye boyunca birbirimize bakmakla yetindik. Sanki aslında tam tersi olmasma rağmen ben yanlış bir şey yapıyordum ve o beni yakalamıştı.

"Merhaba," deyiverdim.

Lucas, davranışı için bir bahane uydurmak yerine gülümsedi. "Merhaba, sen neden yemekte değilsin?"

Bana doğru yürürken, hiçbir sorun yokmuş, sıradışı bir şey görmemişim gibi davranacağım anlamıştım. Yoksa ona ne iş çevirdiğini sormak yerine "merhaba" diyerek bu yolu ben mi açmıştım? "Sanırım o kadar aç değilim."

"Konuyu geçiştirmek sana göre bir davranış değil."

"Yemek konusunu mu?"

"Aslında ben daha çok Bayan Bethany'nin ofisine neden gizlice girdiğimi sormamam kastetmiştim."

Derin bir oh çektim ve ikimiz de gülmeye başladık. "Pekâlâ, bana anlatmaya gönüllü olduğuna göre çok da kötü bir şey olmasa gerek."

"Annem, serbest cumartesi günlerimizde Rivertoria gidebilmem için izin kâğıdı imzalamayı ancak vizelerin tamamından A alırsam kabul edeceğini söyledi. Ancak içimden bir ses, izin kâğıdım çoktan imzaladığım söylüyor. Kimya dersiyle aram pek iyi olmadığı için bir kontrol etmeye karar verdim; dosyamda onay formu var mı, diye bakmaya. Daha önce de söylediğim gibi, kuralma göre oynamak konusunda hiç iyi değilim."

"Tabii ki." Böyle bir şey yapması yanlıştı, evet; ama o kadar da yanlış olamazdı, değil mi? Lucas'a güvenmekte hiç zorlanmıyordum. "Eee, bulabildin mi?"

"Evet." Lucas kendinden o kadar abartılı bir memnuniyet içindeydi ki kendimi tutamayıp gülümsedim. "B bile alsam, güvendeyim."

"Şu serbest hafta sonlarının nesi bu kadar önemli? Sizler gelmeden önce, yazın, kasabada biraz zaman geçirdim. İnan bana, görecek pek bir şey yok."

Gölgede ilerleyerek ve kimseye görünmeden diğer öğrencilerin araşma karışabilmek için yan tarafı dolaşarak temkinli adımlarla Akademi'ye doğru yürüdük. İkimiz de sinsi hareket etmek konusunda ustaydık. "Seninle birlikte vakit geçirmek için iyi bir yer olacağını düşündüm; Akademi'den uzakta. Sence?"

Çardaktaki konuşmamız göz önüne alınınca bu kadar şaşırmamam ya da altüst olmamam gerekirdi. Ama olmuştum işte. Bu hem ürkütücü, hem harika bir şeydi. "Evet, yani, hoşuma gider."

"Benim de."

Bu sözlerden sonra, bir süre ikimiz de tek kelime etmedik. Elimi tutması için can atıyordum ama henüz bunu kendim yapacak cesaretim yoktu. Yana yakıla, Arrowwood'dan daha büyük ama daha sıkıcı bir kasaba olan Riverton'da yapılabilecek eğlenceli bir şeyler düşünmeye çalışıyordum. En azından, zaman zaman, geç saatteki normal gösterimlerden önce eski klasik filmlerin oynadığı bir sinema vardı. "Eski filmleri sever misin?" diyerek söze girdim.

Lucas’ın gözleri parladı. "Eski, yeni, bütün filmleri severim," dedi. "John Ford'dan Quentin Tarantino'ya kadar hepsi kabulüm."

Büyük bir rahatlamayla gülümsedim. Belki de sonunda, her şey yoluna giriyordu.

O haftanın sonuna doğru mevsim bir anda değişiverdi. Bir sabah gözümü soğukla açtım ve değişimi iliklerimde hissettim.

Battaniyeme sımsıkı sarınsam da yetmiyordu. Sonbahar pencereleri dantelimsi bir buz tabakasıyla süslemişti. Dolabımın en üst rafında duran kaim yorganımı indirmemin zamanı gelmişti. Bundan böyle ısınmak pek kolay olmayacağa benziyordu.

Işık hâlâ yumuşacık ve pembeydi; şafağın daha yeni söktüğünü tahmin ediyordum. İnleyerek doğrulup oturdum ve uyanma haline teslim oldum. Yorganımı alıp birkaç saat daha uyumayı deneyebilirdim ama İngilizce ödevim için Drakula üzerinde çalışmam ya da Bayan Bethany'nin hışmına kendimi hazırlamam gerekiyordu. Sabahlığımı üzerime geçirdim ve parmaklanırım ucunda yükselerek üzerindeki incecik battaniyeden içeri soğuk süzülemiyormuş gibi derin bir uykuda olan Patrice'in yarımdan geçtim.

Akademi' nin banyolan, öğrencilerin tuvaletlerin içeride olmasına bile şükran duyacaklan ve tesisat gibi konularda dırdır edemeyecekleri kadar eski bir dönemde inşa edilmişti. Çok az duş kabini vardı; elektrik prizi ve ayna gibi faydalı eserler olmadığı gibi, küçücük lavabolarda sıcak ve soğuk su için iki ayn musluk bulunuyordu. Bu musluklardan daha ilk günden nefret etmiştim. Ama şimdi, kaynar suyu boca etmeden önce, avcuma bir miktar buz gibi su almam gerektiğini öğrenmiştim. Böylece yüzümü parmaklarımı haşlamadan yıkama şansım oluyordu. Seramik zemin çıplak ayaklarımın altında o kadar soğuktu ki zihnime, bahar gelene kadar yatağa bile çorapla girmek gerekeceğine dair bir not düştüm.

İşimi bitirip lavabodan aynlırken değişik bir ses duydum. Bu, yumuşak ve alçak perdeden bir ağlama sesiydi. Yüzümü küçük el havluma kurulayarak sese doğru yürüdüm. "Merhaba... Orada kimse var mı?"

Ses kesilmişti. Tam da birini rahatsız ettiğimi düşünmeye başladığım anda, kabinlerden birinin kapısında Raquel'in yüzü belirdi. Üstünde pijaması ve bileğinden hiç çıkarmadığı ten rengi deri bilekliği vardı. Gözleri kıpkırmızıydı. "Bianca, sen inisin?" diye fısıldadı.

"Evet. İyi misin?"

Kafasını salladı ve eliyle yanaklarını sildi. "Kafayı yemek üzereyim. Uyuyamıyorum."

"Hava birden soğuyuverdi, değil mi?" Kulağa son derece aptalca gelen bir cümleydi bu. Sabahın bu erken saatinde, banyoda hıçkırmasının nedeninin dondurucu soğuk olmadığını ben de Raquel kadar iyi biliyordum.

"Sana söylemem gereken bir şey var." Raquel bileğimi tuttu. Kavrayışı tahmin edemeyeceğim kadar sıkıydı. Yüzü solgun, burnu ağlamaktan kıpkırmızıydı. "Delirdiğimi düşünüyorsan, lütfen söyle."

Bu, soran kişi her kim olursa olsun ve soru nerede, ne zaman ve nasıl sorulursa sorulsun tuhaf bir soruydu. Büyük bir dikkatle "Sen delirdiğini mi düşünüyorsun?" diye sordum.

"Belki..." Raquel tuhaf bir ses çıkararak güldü. Biraz olsun rahatlamıştım. Yani işin komik tarafım görebiliyorsa temelde ve büyük ihtimalle iyi olmalıydı.

Çevremize bakındım ama banyoda bizden başka kimse yoktu. Sabahın bu saatinde banyo bir süre daha bize kalacağa benziyordu. "Yoksa kötü bir rüya falan mı gördün?"

"Vampirler. Siyah pelerinler, sivri azı dişleri, bilirsin işte..." Gülmeye çalıştı. "İnsan ana sınıfı yaşını geçmiş birinin vampirlerden korkmaya devam edebileceğine ihtimal vermiyor ama rüyalarımda... Bianca, korkunçlar."

"Derslerin başlamasından bir gece önce, solan bir çiçekle ilgili bir kâbus gördüm," dedim. Bu olaydan yüksek sesle bahsederken kendimi aptal gibi hissetsem de, Raquel'in dikkatini kâbuslarından uzaklaştırmaya çalışıyordum. "Orkide, leylak ya da onun gibi bir şey, fırtınanın ortasında solup, kuruyup gidiyordu. Beni o kadar korkuttu ki ertesi gün o görüntüyü aklımdan bir türlü atamadım."

"Ben gördüklerimi bir türlü unutamıyorum. Bana uzanan, beni tutan o ölü eller."

"Bence bunlar akima, şu Drakula ödevi yüzünden giriyor," dedim. "Bir haftaya kalmaz, Bram Stokerİa işimiz bitmiş olacak. Göreceksin."

"Bunu biliyorum. Aptal değilim. Ama o kâbuslar başka bir şeye dönüşecekler. Kendimi hiçbir zaman güvende hissetmiyorum. Sanki birisi, bir varlık ya da bir şey bana her saniye biraz daha yaklaşıyor. Korkunç bir şey." Raquel bana iyice sokuldu ve fısıldayarak, "Sen hiç bu okulda... kötü olan bir şeyler varmış gibi hissetmiyor musun?"

İşi şakaya vurmaya çalışarak, "Evet, Courtney gibi mesela," dedim.

"Öyle bir kötülükten bahsetmiyorum. Gerçek kötülükten bahsediyorum." Sesi titriyordu. "Kötülüğe inanır mısın?"

Daha önce kimse böyle bir soru sormamıştı ama cevabımı biliyordum. "Evet, inanırım."

Raquel öyle sert yutkundu ki sesini duyabildim. Birkaç saniye boyunca ne diyeceğimizi bilemeyerek birbirimize baktık. Onu sakinleştirmeye devam etmem gerektiğini biliyordum ama korkusunun yoğunluğu, beni onu dinlemeye itiyordu.

"Burada sürekli izleniyormuşum gibi hissediyorum," dedi. "Her an. Yalnızken bile. Kulağa delice geldiğini biliyorum ama doğru. Bazen uyandıktan çok sonra bile kâbuslarımın sürdüğünü hissediyorum. Geceleri geç saatlerde sesler duyuyorum. Çatıdan gıcırtılar, gümbürtüler geliyor. Pencereden dışan baktığım zaman, bazen ormana doğru kaçan bir gölge gördüğüme yemin edebilirim. Ve sincaplar... Onları gördün değil mi? Nasıl da öldüklerini?"

"Birkaçını, evet." Ürpermemin nedeni, belki de cereyan alan eski banyomuzun soğuğuydu. Ama Raquel'in korkusu da olabilirdi.

"Sen kendini burada hiç güvende hissediyor musun?"

"Güvende hissetmiyorum," diye geveledim. "Ama acayip bir şey olduğunu da sanmıyorum." Ama tabii acayip kelimesi, farklı insanlar için farklı anlamlar ifade edebilirdi. "Sorun bu okul... Burası... Canavar heykelleri, taş ve soğuk -ve tabii insanların tavırları- kendimi buraya ait değilmişim gibi hissetmeme neden oluyor. Yalmz ve korkmuş haldeyim."

Raquel alız bir gülüşle, "Akademi adamın canını emiyor," dedi. "Duyuyorsun değil mi? Canını emiyor dedim, yine vampir olayı."

Biraz sert ve anneminkini haddinden fazla hatırlatan bir sesle "Bence senin dinlenmeye ihtiyacın var," dedim, "dinlenmeye ve farklı bir şeyler okumaya."

"Dinlenmek kulağa çok hoş geliyor. Sence okul hemşiresi uyku ilaa verir mi?"

"Okulda bir hemşire olduğundan emin değilim." Raquerin afallayarak burnunu kırıştırdığını görünce, "Belki, Riverton'a gittiğimizde eczaneden bir şey alabilirsin," diye ekledim.

"Sanınm. Her neyse, iyi bir fikre benziyor." Durdu ve bana yavan bir gülümsemeyle baktı. "Beni dinlediğin için sağ ol. Kulağa delice geldiğini biliyorum."

Kafamı salladım. "Hiç alakası yok. Dediğim gibi, Akademi insanı bir şekilde rahatsız ediyor."

Raquel odasına dönmek üzere eşyalarını toparlarken, "Eczane," dedi. "Uyku ilaçlan. Bu sayede her şeye rağmen deliksiz uyuyabilirim."

"Her şeye derken?"

"Çatıdaki seslerden bahsediyorum." Yüzü yaşça çok daha büyük bir insanınki gibi ciddileşmişti. "Çünkü geceleri orada birinin olduğundan eminim. Sesini duyabiliyorum. Bu bir kâbusun parçası değil, Bianca. Gerçek."

Raquerin yatağına dönmesinin ardından uzunca bir süre banyoda kaldım. Titremem bir türlü geçmiyordu.

Has ret¹ s Sisters Planet e-kitaphane

Beşinci Bölüm

NORMALDE, AYNAYI KULLANMA HAKKININ İLK DEFA bir erkekle çıkacak olan genç kıza bırakılması gerekir. Ancak Riverton gezisinin yapılacağı cuma akşamı, Patrice aynada kendini seyretmekle o kadar meşguldü ki ben karanlıkta giyinsem de olurdu doğrusu. Boy aynasında yüzünü ve vücudunu inceliyor, gözlerini kısıp dikkatle bakarak olduğu yerde dönüyor, artık aradığı her neyse, kusur ya da güzellik, bir türlü bulamıyordu. "İyi görünüyorsun," dedim. "Ama bir şeyler yesen iyi olacak. Yalanda görünmez olacaksın."

"Sonbahar Balosu'na bir ay bile kalmadı. Çok iyi görünmek istiyorum."

"Tadını çıkaramayacaksan, baloya gitmenin ne anlamı var?"

"Böyle olursa, tadım daha çok çıkarabilirim," dedi gülümseyerek. Aym anda hem patronluk taslamak hem de samimi görünmek konusunda bir numaraydı. "Günün birinde sen de anlarsın."

Benimle bu şekilde konuşmasından hiç hoşlanmıyordum ama bugün ona kızamıyordum. Patrice, o güne dek bir insan için yaptığı en büyük iyiliği yapıyormuş gibi bir edayla, randevum için yumuşacık, fildişi rengi kazağım ödünç vermişti. Belki de haklıydı. O kazağın içinde, o çirkin Akademi eteklerinin ve ce ketlerinin başarıyla gizlediği endamım ortaya çıkı vermişti. Evet, benim de endamım vardı!

Saçlarımı tepemde atkuyruğu yaparken, "Hiçbiriniz gelmiyor musunuz yani?" diye sordum. "Hiçbiriniz" derken kimleri kastettiğimi açıklamama gerek yoktu.

"Erich göl kıyısında bir parti daha veriyor." Patrice omuz silkti. Üstünde hâlâ pembe saten sabahlığı vardı ve saçlarını dantelli bir fularla toplamıştı. Henüz hazırlanmaya başlamadığına göre, partinin başlaması büyük ihtimalle gece yansını bulacaktı. "Öğretmenlerin büyük kısmı kasabaya inenlere göz kulak olmaya gidecek. Bu sayede burada müthiş bir gece yaşama fırsatımız olacak."

"Karanlıklar Akademisinde müthiş geceler yaşanabileceği konusunda hem fikir değilim."

"Burada bizi kafeste tutmuyorlar, Bianca. Aynca, bu saç tarzı sana hiç yakışmıyor."

İç geçirdim. "Biliyorum. Ben de görebiliyorum."

"Kıpırdama." Bianca arkamdan yaklaştı, zor zahmet ördüğüm düzensiz saç örgülerini silkeledi ve parmaklarını saç tutamlarımın arasından geçirdi. Sonra saçlarımı ensemden, yumuşak bir topuzla tutturdu. Açıkta kalan birkaç bukle, biraz dağınık ama hoş bir havayla, tam olmasını istediğim gibi, yanaklarıma dökülüyordu. Bu dönüşümü aynada izlerken, saçlarım sihirle şekle giriyormuş gibi hissediyordum.

"Bunu nasıl yaptın?"

"Zamanla öğreniyorsun." Benden çok, kendi el becerisinden gurur duyarak gülümsedi. "Saçlarının harika bir rengi var, biliyor musun? Bu kazağın fildişi rengi üstünde kendini daha çok gösteriyor. Bak."

Kızılın bu tonu ne zaman harika bir saç rengi olmuştu acaba? Lucas'la çıktığımız sürece her tür mucizenin mümkün olabileceğini düşünüp aynadaki yansımama gülümsedim.

Patrice "Güzel/' dedi ve nedense bu defa samimi olduğu fikrine kapıldım. İltifatı kişisel olmaktan hâlâ uzaktı ve güzellik kavramının onun için benden çok daha fazla anlam taşıdığını düşündüm. Ama öyle düşünmese, güzel olduğumu asla söylemezdi.

Mahcup ve sevinçli, aynadaki görüntüme bir süre daha baktım. Patrice bende güzel bir şeyler görebiliyorsa belki Lucas da görebilirdi.

Lucas "Harika görünüyorsun!" diye seslendi.

İkimiz de bizi kasabaya götürecek otobüse sığışmaya çalışan öğrencilerin arasmda kendimize yer açmaya uğraşırken göz temasımızı kaybetmeme derdiyle başımı hafifçe eğdim. Karanlıklar Akademisi'nd e san okul otobüsleri gibi sıradan bir şeye yer yoktu. Bu, ancak pahalı otellerin kullanabilecekleri cinsten, küçük, lüks bir otobüstü ve büyük ihtimalle bugün için özel olarak kiralanmıştı. Ben ilk dalgayla sürüklenmiştim, Lucas ise hâlâ kapıya yaklaşma mücadelesi veriyordu. En azından pencereden gülümsemesini görebiliyordum.

Vic, "De-lüks," diye gülerek kendini yanımdaki koltuğa bıraktı. Başmda 1940'lardan kalma gibi görünen bir fötr şapka vardı ve aslında bir hayli hoş görünüyordu ama yine de, bu yolculuğu birlikte yapmak istediğim insan o değildi. Suratım asılmış olmalıydı, omzumu dürttü. "Endişelenme. Ben sadece koltuğu Lucas için ısıtıyorum."

"Teşekkürler." Vic olmasa, Lucas'la oturma şansım kalmazdı. İnsanlar otobüse binmeyi bir türlü becerememişlerdi ve görünüşe bakılırsa iki düzine kadar çocuk, yani başka bir deyişle klasik

Akademi tiplemesine uymayan herkes, Riverton'a gitmeyi kafaya koymuştu. Riverton’ın ne sıkıa bir yer olduğu düşünülünce, büyük ihtimalle okuldan uzaklaşmak istiyorlardı ve neresi olsa gideceklerdi. Ne hissettiklerini çok iyi biliyordum.

Lucas nihayet yanıma ulaşmayı başarınca Vic centilmen bir tavırla yerini verdi. Ama randevumuzun o zaman başladığım söyleyemem. Çevremiz, okulun klostrofobik ortamından kurtulmuş olmanın verdiği rahatlamayla gülüp konuşan ve bağnşan diğer öğrencilerle sanlıydı. Raquel benden birkaç sıra ötede, oda arkadaşıyla hararetle bir şeyler konuşuyordu. Sanırım korkularının biraz olsun yatışmasını sağlayabilmiştim. En azından şimdilik... Görünüşe bakılırsa, insanlar hâlâ popüler kalabalığın bir parçası olduğumdan şüphe duyuyorlardı ve bu çok yanlış ve bir o kadar da komik bir düşünceydi. Vic önümüzdeki koltukta dizlerinin üstünde doğruldu. Kasabada geç saatlere kadar açık kalan bir müzik mağazasından almayı planladığı amplifikatörü anlatmak için can atıyordu.

"Amplifikatörü ne yapacaksın?" Kasabaya inen yolda sarsılarak ilerlerken gürültüyü bastırmak için sesimi yükseltmek zorunda kalmıştım. "Odalarda elektrogitar çalmana asla izin vermezler."

Vic omuz silkti ve hemen sonra yüzü yayvan bir sırıtışla aydınlandı. "Bakmak bile yeter, kızım! Öyle kusursuz bir şeye sahip olduğumu bilmek... beni her gün gülümsetir."

"Sen zaten sürekli gülümsüyorsun. Uykunda da gülümsüyorsun." Bunu alaya bir tavırla söylemiş olsa da, Lucas’ın aslmda Vic'i sevdiğini tahmin etmek zor değildi.

"Yaşamanın tek yolu bu, biliyorsun."

Vic, klasik Akademi tiplerinin tam aksiydi ve ben de ondan hoşlandığıma karar verdim. "Biz sinemadayken sen ne yapacaksın?"

"Çevreyi keşfedeceğim. Aylak aylak dolaşacağım. Toprağı ayaklarımın altında hissedeceğim." Vic kaşlanm oynattı. "Belki şehirde birkaç seksi kızla da tanışırım."

"O zaman amplifikatörü daha sonra alırsan iyi edersin," dedi Lucas. "O şeyi yarımdan sürüklemek zorunda kalırsan, hareket kabiliyetin kısıtlanır." Vic ciddi bir tavırla kafasını sallayınca elimle gülümsememi gizledim.

Riverton'ın ana caddesinde, sinemaya sadece bir blok mesafede yürümeye başlayana kadar Lucas'la gerçek anlamda yalnız kalamadık. Gösterimde olan filmi görünce ikimiz de neşelendik.

"Şüphe," dedi. "Alfred Hitchcock. Adam bir dâhi."

"Başrolde de Cary Grant var." Lucas bana yan gözle bakınca, "Herkesin kendine göre öncelikleri var," dedim.

Sinemanın lobisinde başka öğrenciler de vardı. Bu ilginin nedeni, Cary Grant'in popülerliğinin aniden canlanmasından ziyade, Riverton'da yapılacak pek fazla bir şey olmaması olsa gerekti. Gerçi biz film için gerçekten sabırsızlanıyorduk. Ta ki sinemadaki gözetmenlerimizin kimler olduğunu görene kadar...

"İnan bana," dedi annem. "Biz de en az senin kadar şaşkınız."

"Bir şeyler yemeğe gideceğini sanmıştık," dedi babam. Sanki bu bizim değil, onların ilk randevusuymuş gibi kolunu annemin omzuna atmışti. Lobideki büyük poster panosunun önünde duruyorduk ve Joan Fontaine, sanki kendi ikilemiyle değil, benimkiyle karşı karşıya kalmış gibi, dehşet içinde bize bakıyordu. "Bu yüzden buradaki görevi almak istedik. Hamburgerdde bir başkası var."

Annem cesaret vermek ister gibi, "Pankekler için çok geç kalmış sayılmazsınız. Biz alınmayız," dedi.

"Sorun değil." Aslında ilk randevuma annemle babanun gözetiminde çıkmak büyük bir sorundu ama ne diyebilirdim ki¹

"Lucas da eski filmleri seviyormuş. Bu yüzden, bizim için bir sakıncası yok... değil mi?"

Lucas pek sakıncası yokmuş gibi görünmüyordu. Nedense o benden daha fazla dehşete düşmüş gibiydi.

"Tabii pankek seviyorsan..." diye ekledim.

"Hayır. Yani demek istediğim pankek severim. Ama eski filmleri daha çok severim." Çenesini kaldırdı sanki annemle babama, sinirini bozmaları için meydan okuyordu. "Kalıyoruz."

Oysa annem ve babam sinir bozucu bir tavır takınmak yerine sırıttılar.

Önceki pazar akşam yemeğinde Riverton'a Lucas'la birlikte gideceğimizi söylemiştim. Şaşkınlıktan donup kalacakları korkusuyla daha fazlasını anlamamıştım ama mesajı aldıkları açıktı. Önce birbirlerinin tepkilerini ölçmek için birbirlerine bakmış ve beni sorgulamaya yeltenmeyerek beni hem şaşırtmış hem de rahatlatmışlardı. İnsanın "mucize bebeğinin" biriyle çıkacak kadar büyümüş olması muhtemelen garip bir şeydi. Babam sakin bir sesle, Lucas'ın iyi birine benzediğini söylemiş ve bana biraz daha peynirli makama isteyip istemediğimi sormuştu.

Yani kısacası, Lucas'ın beklediği aşın korumacı tepki kendini göstermemişti. Annem sadece, "Bizden uzak durmak niyetindeyseniz ki öyle olduğunuzu tahmin ederim, biz balkona çıkıyoruz çünkü öğrencilerin büyük kısmı orada olacak," dedi.

Babam başıyla onayladı. "Balkonlann cazibesi çoktur ve ergenlerin elindeki içecekler için kuvvetli bir yerçekimi yaratırlar. Daha önce de şahit oldum."

Lucas ciddi bir ifadeyle, "Sanınm bunu lisedeki fen derslerinden hatırlıyorum," dedi.

Annem ve baban güldüler. İçim sıcacık bir rahatlama hissiyle doldu. Lucas'tan hoşlanmışlardı ve kim bilir belki de günün birinde onu pazar yemeğine davet ederlerdi. Daha şimdiden Lucas'ı yanı başımda, hayatımın uyum sağlayabileceği her yerinde hayal edebiliyordum.

Lucas bu kadar emin görünmüyordu, beni sinema salonuna sokarken yüzü ciddiydi ama bunun standart erkek tepkisi olduğunu tahmin etmiştim.

Annemle babamın bizi görme şansının olmayacağı, balkonun altında kalan iki koltuk seçtik. Lucas'la birbirimize sokularak oturmuştuk; bedenlerimiz birbirine eğikti, omzum ve dizim onunkilere sürtünüyordu.

"Bunu daha önce hiç yapmamıştım,"dedi.

"Eski tarz bir sinema salonuna hiç gitmedin mi?" Duvarlan ve balkonları süsleyen yaldızlı oymalara ve koyu kırmızı, kadife perdeye baktım. "Gerçekten çok güzeller."

"Benim demek istediğim bu değildi." Saldırgan tavrına rağmen, Lucas zaman zaman mahcup da görünebiliyordu ve bu sadece benimle konuştuğu zaman olan bir şeydi. "Ben daha önce hiç... bir kızla çıkmadım."

"Ne yani, bu senin de mi ilk randevun?"

"Randevu mu? İnsanlar bu kelimeyi hâlâ kullanıyorlar mı?" Dirseğiyle muzip bir tavırla beni dürtmese utanabilirdim. "Yani demek istediğim, daha önce kimseyle böyle bir şey yapmadım. Yani hiçbir baskı olmadan ya da bir iki hafta içinde yoluma bakmam gerektiğini bilmeden birlikte takılmak..."

"Kendini hiçbir yerde evinde hissetmemiş gibi konuşuyorsun."

"Şu ana kadar, hayır."

Ona şüpheli bir bakış attım. "Ne yani, Akademi'de evinde gibi mi hissediyorsun? Yapma lütfen."

Lucas'ın yüzü tembel bir sırıtışla aydınlandı. "Benim kastettiğim Akademi değildi."

O anda, salonun bütün ışıkları söndü. Tann'ya şükür. Aksi takdirde anın tadım çıkarmak yerine muhtemelen aptalca bir şey söylerdim.

Şüphe, Cary Grant'in daha önce izlemediğim bir filmiydi. Filmdeki kadın, Joan Fontaine, Cary Grant fütursuz ve çok para harcayan biri olmasma rağmen onunla evlenmişti. Bunu yapma nedeni adamın Cary Grant olmasıydı ve onun için birkaç yüz papel kaybetmeye değerdi. Bu düşünce şekli, Lucas'a ikna edici gelmemişti. "Sence adamın zehir araştırması biraz tuhaf değil mi?" diye fısıldadı. "Kim hobi olsun diye zehirleri araştırır ki? En azından tuhaf bir hobi olduğunu kabul et."

"Böyle yakışıklı bir adam katil olamaz."

"İnsanlara güvenmek konusunda biraz fazla aceleci davrandığını söyleyen oldu mu?"

"Kapa çeneni." Lucas'a bir dirsek attım ve birkaç patlamış mısır tanesinin kutudan fırlamasına neden oldum.

Filmden büyük keyif almıştım ama asıl keyif, Lucas'a yakın olmaktı. Hiçbir şey söylemeden bu kadar güçlü bir iletişim kurabilmemiz müthişti; birbirimize attığımız kaçamak muzip bakışlar ve parmaklarımızın birbirine sürtünüşü. Parmaklarını parmaklanma kenetledi. Başparmağıyla, avucumda küçük daireler çiziyordu ve bu bile kalbimin deli gibi atması için yeterliydi. Beni kollarının arasına alması kimbilir nasıl bir şey olurdu?

Sonunda ben haklı çıktım. Cary zehirleri intihar etmek ve zavallı joan Fontaine'i büyük borçlarından kurtarmak için araştmyordu. Joan Fontaine bu meseleyi bir şekilde halledebileceklerinde ısrar etti ve ikisi birlikte yola çıktılar. Perde kararırken, Lucas kafasını salladı. "Bu sahte bir son, biliyorsun. Aslmda Hitchcock adamın suçlu olmasını isterdi. Ama stüdyo, izleyicilerin hoşuna gitsin diye, filmin sonunda Cary Grant'i temize çıkarmasını istemiştir/'

"Son sonsa, sahte olamaz," diye ısrar ettim. Bir sonraki film başlamadan önce, kısa bir ara için salonun ışıklan yandı. "Başka bir yere gidelim, olur mu? Otobüs kalkana kadar vaktimiz var."

Lucas yukan doğru baktı. Ebeveyn gözetiminden olabildiğince uzaklaşmaya bir itirazının olmayacağı her halinden belliydi. "Haydi."

Riverton'ın, bütün açık dükkân ve restoranlan Karanlıklar Akademisi'nin sığınmacılanyla dolu olan ana caddesi boyunca ilerledik. Lucas ve ben, gerçekten aradığımız şeyi, rahatça baş başa kalabileceğimiz yeri bulabilmek için hiçbirine girmeden yolumuza devam ediyorduk. Lucas’ın bizim için mahremiyet anyor olması beni hem heyecanlandmyor hem de birazcık sinirlerimi bozuyordu. Hava serindi. Biz birbirimize küçük bakışlar atıp havadan sudan konuşarak kaldırımda yürürken sonbahar yapraklan uçuşuyordu.

Nihayet, ana caddenin sonunda kalan otobüs durağına ulaşınca köşede 1961 senesinden beri dekorasyonuna el sürülmemiş gibi görünen küçük bir pizzaa bulduk. Bütün pizza ısmarlamak yerine sade peynirli birer dilim ve birer içecek kapıp masalardan birine geçtik. Kırmızı-beyaz kareli masa örtüsü ve kaim bir mum tabakasıyla kaplanmış boş bir şarap şişesiyle bezeli masada karşılıklı oturduk. Köşedeki müzik kutusundan daha biz doğmadan önce meşhur olmuş bir Elton John şarkısı yükseliyordu.

Lucas "Böyle yerleri çok seviyorum," dedi. "Çok gerçek geliyorlar. Her santimetrekaresi kurumsal bir odak grubu tarafından tasarlanmış yerler gibi değiller."

"Bence de." Lucas ayda patlıcan yemeyi sevdiğini söylese onu da sevdiğimi söylerdim. Gerçi o anda da gerçeği söylüyordum. "İnsan burada gevşeyip kendisi gibi olabilir."

"Kendisi gibi olmak..." Lucas'ın gülüşü, sanki kendine özel bir şakaya gülümsüyormuş gibi benden uzaklaşmıştı. "Olduğundan daha kolay bir şey olmalı aslında."

Ne demek istediğini anlıyordum.

Pizzacıda neredeyse yalnız sayılırdık. Bizimki dışmdaki tek dolu masada önlerindeki boş bardaklar o ana kadar içtikleri biralara şahitlik eden, şantiyeden çıkıp gelmiş gibi görünen, tişörtleri alçı tozu içinde dört adam oturuyordu. Kendi şakalarına gürültülü kahkahalar atıyorlardı ama umurumda değildi. Bu sayede masaya iyice eğilmek ve Lucas'a sokulmak için bahanem olmuştu.

Lucas pizza dilimine kırmızıbiber dökerken, "Cary Grant'in rüyalarının erkeği olduğunu söyleyebiliriz, öyle mi?" diye sordu.

"Adam rüya erkeklerinin kralı sayılır, haksız mıyım? Beş ya da altı yaşmdayken Holiday filmini ilk gördüğümde ona âşık olmuştum."

Film uzmanı Lucas'ın hemfikir olacağını sanırdınız ama değildi. "Liseli kızların çoğu, günümüzde film çeviren film yıldızlarına hayran olur ya da televizyondan birilerine..."

Pizzamdan bir ısırık aldım ve bir saniye için tuhaf bir peynir uzama sorunuyla karşı karşıya kaldım. Peyniri ağzıma toplamayı başannca, "Ben de pek çok aktörü severim ama kim en çok Cary Granbi sevmez ki?"

"Bunun trajik bir gerçek olduğu konusunda hemfikir olmama rağmen, şunu kabul edelim: Bizim yaşımızdaki pek çok insan Cary Grant'in adını bile duymamıştır."

"Cary Grant'i tanımamak suç sayılmalı." Seçmeli olarak Sinema Tarihi dersi konmasını önersem, Bayan Bethany'nin yüzü kim bilir nasıl bir hal alırdı? "Annem ve babam beni ben doğmadan önce çekilen sevdikleri film ve kitaplarla tanıştırdılar."

"Cary Grant, 1940Tarda büyük bir isimdi, Bianca. Bundan yetmiş sene önce film çeviriyordu."

"Ve o zamandan beri filmleri televizyonda biraz uğraşırsan eski filmleri seyredebiliyorsun."

Lucas duraksayınca konuyu değiştirme, başka herhangi bir şeyden bahsetme isteği duydum. Bir saniye geç kaldım çünkü Lucas, "Annenlerin seni Akademi'ye daha fazla insanla tanışman ve dünyaya daha geniş bir açıdan bakabilmen için getirdiğini söylemiştin," deyiverdi. "Ama bana sorarsan, dünyanın olabildiğince küçük kalması için ne gerekiyorsa yapmışlar."

"Efendim?"

"Söylediğimi unut." Pizzasının kenanm tabağına bırakırken derin bir iç geçirdi. "Bu konuyu şimdi açmamam gerekirdi. Bu akşam eğlenmeliyiz."

Belki de yapmam gereken konuyu kapatmaktı. LucasTa ilk akşamımda yapmak isteyeceğim son şey tartışmaktı. Ama kapatamadım. "Hayır, anlamak istiyorum. Annemle babam hakkında ne biliyorsun ki?"

"Seni, dünya üzerinde yirmi birinci yüzyılın ulaşamadığı tek yer olan Akademi'ye paketlediklerini biliyorum. Cep telefonu yok, kablosuz internet yok... Kablolu internet de sadece bilgisayar laboratuvannda var, o da taş çatlasa dört bilgisayarda. Televizyon yok... Dış dünyayla hiç temas yok diyebiliriz."

"Burası yatılı okul. Dünyadan kopuk olması son derece normal!"

"Seni dünyadan koparmak istiyorlar. Bu yüzden sana kendi sevdikleri şeyleri sevmeyi öğretmişler; senin yaşındaki bir kızın normalde seveceği şeyleri değil."

"Ben neyi sevip neyi sevmeyeceğime kendim karar verebiliyorum." Yanaklarımın öfkeden alev alev yandığını hissedebiliyordum. Genelde bu kadar sinirlendiğim zaman, gözyaşlarına boğulurdum ama bu defa boğulmayacaktım. "Aynca sen de Hitchcock hayranısın. Sen de eski filmlerden hoşlanıyorsun. Bu, senin hayatını ailenin yönettiği anlamına mı geliyor?"

Masanın üstünden uzandı. Koyu yeşil gözlerinde beni sımsıkı saran yoğun bir bakış vardı. Bana bütün gece boyunca böyle bakmasını istiyordum ama nedenin bu olmasını istemezdim. "Ailenden kaçmaya çalıştın ve bunu çevirdiğin aptalca bir numaraymış gibi bertaraf etmeye çalışıyorsun."

"Ama öyleydi."

"Bence bir şeylerin peşindeydin. Ve bence Akademi'yle ilgili tuhaf hissetmek konusunda da haklıydın. Ve bence iç sesini dinlesen ve ebeveynlerine bu kadar kulak vermekten vazgeçsen iyi olacak."

Lucas bunları söylüyor olamazdı. Annemle babam böyle konuştuğunu duysalar... Hayır, bunu hayal bile edemiyordum. "Akademi'nin berbat bir yer olması, annemle babamın kötü ebeveynler olduğu anlamma gelmez. Onları neredeyse hiç tanımazken böylesine eleştirmen de büyük cesaret gerektiriyor. Ailem hakkında hiçbir şey bilmiyorsun ve buna neden kafa yorduğunu bile anlamıyorum."

"Lütfen..." Kendi sözcüklerinden ürkmüş gibi duruverdi. Ağır ağır ve neredeyse inanamayarak, "Kafa yoruyorum çünkü seni önemsiyorum," dedi.

Pekâlâ, bunu şimdi söylemesi şart mıydı sanki? Hem de bu şekilde... Kafamı salladım. "Söylediklerine bir anlam veremiyorum."

"Hey..." İnşaat işçilerinden biri, müzik kutusunda seksenli yıllardan kalma zevksiz bir metal şarkısını seçmişti. Şimdi de, sallana sallana bize doğru yürüyordu. "Yoksa şu küçük kızın canım mı sıkıyorsun?"

"Biz iyiyiz," dedim telaşla. Centilmenliğin ölmediğini keşfetmek için doğru bir an değildi. "Gerçekten, her şey yolunda."

Lucas beni duymamış gibi davrandı. Adama baktı ve sertçe "Bu senin üzerine vazife değil."

Bu, bir gaz havuzunun içine kibrit atmaktan farksızdı. İnşaat işçisi yalpalayarak iyice yaklaştı, arkadaşlan da ayaklanmışlardı. "Kız arkadaşına herkesin içinde böyle davranırsan bal gibi benim üzerime vazife olur."

"Canımı sıktığı falan yok." Lucas'a hâlâ kızgındım ama durum kontrolden çıkmak üzereydi. "Sizin... kadınlan gözetmeniz harika bir şey. Cidden öyle ama burada sorun falan yok."

Lucas alçak sesle, "Sen buna kanşma," dedi. Sesinde daha önce hiç duymadığım bir tını, neredeyse doğal sayılmayacak bir yoğunluk vardı. Ensemden yukarı bir ürperti tırmandı. "Onun için endişelenmek size düşmez."

"Yoksa kendini kızın sahibi falan mı sanıyorsun? Ya da ona istediğin muameleyi yapabileceğini? Bana kız kardeşimin kocası olan o domuzu hatırlatıyorsun." inşaat işçisi daha da hiddetlenmişe benziyordu. "Ne yani? Sana da, tıpkı o domuza bildirdiğim gibi, haddini bildirmeyeceğimi sanıyorsan hayal görüyorsun, evlat."

Çaresizlik içinde bir garson ya da dükkân sahibini görmek için çevreme bakındım. Ya da annemle babamı... Ya da Raquel'i... Yani kısacası, bu sarhoş inşaat işçileri Lucas'ın posasını çıkarmadan müdahale edebilecek herkes, herhangi biri olabilirdi. Adamlar iri yarıydılar, dört kişiydiler ve kavga etmek için yer aradıkları her hallerinden belliydi. ilk darbeyi indirenin Lucas olacağı hiç aklıma gelmezdi.

Göremeyeceğim kadar hızlı hareket etti. Bulanık bir görüntünün ardından, inşaat işçisinin arkadaşlarına doğru sırtüstü uçtuğunu gördüm. Lucas yumruğunu sıkmış, kolunu uzatmıştı. Benimse olanları idrak etmem bir dakikamı aldı. Aman Tanrım! Lucas birine yumruk atmıştı!

"Nasıl yani?" Bir başka işçi Lucas'ın üstüne yürüdü. Ama Lucas onun darbesinden öyle hızlı kaçtı ki bir an orada, bir an buradaydı. Biraz ötemde, rakibini müthiş bir hızla itebilecek bir açıyla duruyordu; bir an düşeceğini sandım.

"Hey!" Sos lekeli bir önlük giymiş, kırklı yaşlarda bir adam yemek salonuna girdi. Restoranın sahibi, aşçısı ya da Papa John² olması umurumda değildi. Hayatımda birini gördüğüme bu kadar sevindiğimi hatırlamıyordum. "Burada neler oluyor?"

"Sorun yok!" Pekâlâ, yalan söylüyordum ama bir önemi yoktu zaten. Masadan kalktım ve kapıya kadar geri geri yürüdüm. "Gidiyoruz. Bitti."

İnşaat işçileri ve Lucas kavgayı daha yüksek bir vitese geçirmek için can atıyorlarmış gibi birbirlerine dik dik bakmaya devam ediyorlardı. Neyse ki Lucas sonunda benimle gelmeye karar verdi. Kapı arkamızdan kapanırken restoran sahibinin, lanet olası okulun lanet olası öğrencileriyle ilgili bir şeyler mırıldandığını duyabiliyordum.

Sokağa çıkınca Lucas bana döndü. "Sen iyi misin?"

2 Papa John's Pizza, Türkiye'de de restoranları bulunan, ABD'nin en büyük üçüncü pizza restoranı, (ed.n.)

"Hayır, sayende hiç iyi değilim!" Hızlı adımlarla ana caddeye doğru yürümeye başlamıştım. "Sana ne oldu böyle? O adamla hiç sebepsiz kavgaya tutuştun!"

"O başlattı!"

"Hayır. O tartışmayı başlattı. Kavgayı başlatan şendin."

"Seni koruyordum."

"O da koruduğunu sanıyordu. Belki sarhoştu ve iğrençti ama zarar vermek gibi bir niyeti yoktu."

"Dünyanın gerçekten ne kadar tehlikeli bir yer olduğunu anlayamıyorsun, Bianca."

Başka zamanlarda Lucas’ın böyle, benden daha büyükmüş, bana bir şeyler öğretmek ve beni koruması altına almak istiyormuş gibi konuşması içimi ısıtıyor ve bana mutluluk veriyordu. Oysa şimdi öfkemi kabartmıştı. "Her şeyi biliyormuşsun gibi davranıyorsun ama sonra aptalın tekine dönüşüyor ve dört adamla birden kavgaya girişiyorsun. Üstelik nasıl dövüştüğünü de gördüm. Bunu daha önce de yapmışsın, belli."

Lucas yanımda yürüyordu ama birden, şok olmuş gibi adımlan yavaşladı. Onu işi çözmüş olmanrun şaşırttığım fark ettim. Haklıydım. Lucas daha önce de bu tarz kavgalara girmişti ve bu, tek seferlik bir şey değildi.

"Bianca..."

"Çeneni yorma." Elimi kaldırdım ve sessizlik içinde, çevresi daha şimdiden ortalıkta dolaşan çocuklar tarafından sanlmış kiralık otobüse kadar yürüdük. Çocukların çoğunun ellerinde içecek kutulan ve alışveriş torbalan vardı.

Lucas, hâlâ konuşabileceğimizi umuyormuş gibi yanımdaki koltuğa oturdu ama ben kollanmı göğsümde kavuşturdum ve yüzümü pencereye çevirdim. Vic kendini önümüzdeki koltuğa attı ve "Hey, çocuklar, n'aber?" diye gakladı. Sonra yüzlerimize baktı. "Hey, ucu hiçbir yere çıkmayan uzun hikayelerimden birini anlatmam için uygun bir zamana benziyor."

"Harika bir plan," dedi Lucas kısaca.

Vîc, sözüne sadık kalarak sörf tahtalan, müzik gruplan ve bir zamanlar gördüğü garip rüyalarla ilgili sonu gelmeyen bir gevezeliğe girişti ve okula varana kadar hiç susmadı. Sayesinde, Lucas'la konuşmaktan kurtulmuştum. Lucas da kendi payma düşeni yapıp tek kelime dahi etmedi.

Altıncı Bölüm

RİVERTON GEZİSİNİN ARDINDAN, KENDİMİ LUCAS'I BİR hiç uğruna çöpe atmış bir aptal gibi hissettim.

O inşaat işçileri içkiliydiler. Aynca onlar dört kişiydiler; Lucas ise tek başmaydı. Belki Lucas'ın, posasının çıkmasına mâni olmak için yabana atılacak biri olmadığını göstermesi gerekiyordu. Elinden gelen tek şeyi yapmışsa, ben kim oluyordum da onu yargılıyordum?

Ertesi gün okul bahçesinde dolaşırken olanlan paylaştığımda, Raquel, "Alakası yok," dedi. Yapraklar renklerini çoktan değiştirdikleri için uzak tepeler artık yeşil değil, kırmızı ve altın rengiyle kaplıydılar. "Adamlar saldırganlaşırsa oradan hemen sıvışırsın. Nokta. Lucas'ın öfkeli halini onu kızdıran sen olmadan önce öğrendiğin için şanslısın."

Endişeli hali beni şaşırtmış ve ilgimi çekmişti. "Neden bahsettiğini çok iyi biliyor gibisin."

"Ne? Yoksa Lifetime kanalındaki filmleri hiç izlemedin mi?" Raquel gözlerime bakmıyor ve bileğinde örgü, deri bileklikle oynuyordu. "Bunu herkes bilir. Dayakçı erkekler kötü adamlardır."

"Onun aşın tepki gösterdiğini biliyorum ama Lucas'ın beni incitmesi imkânsız."

Raquel omuz silkti ve hava soğuk olmamasına rağmen ürpermiş gibi okul ceketine daha sıkı sanndı. İlk defa, sakin tavımın ve erkek çocuğu görüntüsünün ne kadarının, kendini istemediği ilgiden gizleme aracı olabileceğini merak ettim. "Hiç kimse, kötü bir şey gerçekten olana kadar, olabileceğine ihtimal vermez. Aynca, sana sürekli buradakilerin ne berbat insanlar olduklarım ve oda arkadaşınla ya da başka biriyle arkadaşlık kurmaman gerektiğini söyleyip duruyor, değil mi?"

"Şey... Evet ama..."

"Aması yok. Lucas senin üzerinde daha fazla kontrol sağlayabilmek için seni herkesten izole etmeye çalışıyor." Raquel kafasını salladı. "Bence onsuz daha iyi olursun."

Lucas konusunda yanıldığını biliyordum ama onu çözmenin yakınından bile geçemediğimin de far kındaydım.

Lucas neden ebeveynlerimi eleştirmeye başlamıştı? Bizi sadece sinemada bir arada görmüştü ve annemle babam ona son derece sıcakkanlı ve güler yüzlü yaklaşmışlardı. Konunun okulun ilk günündeki gönülsüz kaçma girişimimle ilgili olduğunu da söylemişti ama buna tamamen inandığımı söyleyemezdim. Annem ve babamla bir derdi varsa bu, nedenini bilmesem daha iyi olacak tuhaf bir paranoyanın ürünüydü.

Açıklamalar zihnimde kendi kendilerini yaratıyorlardı. Belki de benden önce büyük olasılıkla şık, sofistike ve dünyanın dört bir yanını gezmiş bir kız arkadaşı vardı. Kızın ebeveynleri de züppe ve adaletsiz insanlardı. Lucas'ı dışlamış, hatta kızlarım görmesini sonsuza dek yasaklamışlardı. Bu yüzden şimdi korkuyor ve kimseye itimat edemiyordu.

Bu hayali hikâye nedense bana hiç iyi gelmemişti. Öncelikle, aslında anlamıyor olmama rağmen, sanki neden öyle tuhaf davrandığını anlıyormuşum gibi, Lucas için üzülmeme neden oluyordu. Aynca, teorideki eski sofistike kız arkadaşıyla kendimi karşılaştırdığım zaman, kendime olan güvenim zedeleniyordu. İnsanın var olmayan birini tehdit olarak görmesi ne kadar acınası bir şeydi böyle?

Lucas'ın benim için ne kadar önemli olduğunu o zamana, birbirimizden ayrılıp ondan uzak durmak için gerçek nedenlerim olana kadar anlayabildiğimi hiç sanmıyorum. Birlikte aldığımız kimya dersi, günlük işkence saatimdi; tıpkı soğuk bir odada ateşin varlığını hisseder gibi onu yalanımda hissedebiliyordum. Ama onunla hiç konuşmuyordum. O da, benim talep ettiğim ve devam ettirdiğim sessizliğe saygı göstererek benimle konuşmuyordu. Onun benden daha çok acı çekiyor olabileceğini görmüyordum. Mantığım, arkamı dönüp gitmemin en iyisi olacağım söylüyordu ama mantığın benim için hiçbir önemi yoktu. Lucas'ı her daim özlüyordum. Ancak kendime onu bırakmayı ne kadar söylersem, onunla olmayı o kadar istiyor gibiydim.

O da aynı şeyi hissediyor muydu? Emin olamıyordum. Kesin olarak bildiğim tek şey, ailem konusunda yanıldığıydı.

Pazar akşamı bulaşıkları toparlarken annem yumuşacık bir sesle, "Nasılsın, Bianca?" diye sordu.

Doğru dürüst uyuyamıyor, yemek yiyemiyordum. Tek istediğim battaniyemi başıma çekip iki sene boyunca uyumaktı. Ancak kelimenin tam anlamıyla hayatımda ilk kez, onlara içimi açmak istemiyordum. Onlar Lucas'ın öğretmenleriydiler ve Lucas’ın şüphelerini anlatmam, onun için adil bir davranış olmazdı. Avnca LucasTa daha bir şeyler başlamadan ayrıldığımız gerçeğini dile getirmek, kaybımı daha gerçek kılacaktı. "İyiyim."

Annem ve babam birbirlerine baktılar. Yalan söylediğimi anlamışlardı ama üstelemeyeceklerdi. "Bak, ne diyeceğim...'' dedi babam pikaba doğru yürürken, "Bugün aşağıya hemen inme.”

"Gerçekten mi?" Normalde pazar yemeği kuralları, yemeğin sona ermesinden kısa süre sonra ders çalışmak üzere yatakhaneye dönmemi gerektiriyordu.

"Bu akşam hava çok açık ve teleskopla zaman geçirmek istersin diye düşündüm. Ayrıca, Frank Sinatra'dan bir şeyler çalmak üzereydim. Ol'Blue Eyes'ı³ ne kadar sevdiğini bilirim."

"F/y Me to the Moon olsun," diye istekte bulundum ve daha birkaç saniye geçmeden Frank bize şarkı söylemeye başlamıştı bile. Onlara Pegasus'un üst noktasından başlayarak kuzeydoğuya doğru bakmalarım söyledim ve uzaktaki trilyonlarca yıldızın bir araya gelmesiyle oluşmuş bulanık bir ışık kümesi olan Andromeda Galaksisi'ni gösterdim. Sonra da uzun süre kozmosu taradım, tanıdığım tüm yıldızlar eski dostlar gibiydi.

Ertesi gün tarih dersine giderken koridorda Lucas'ı gördüm. Aynı anda o da beni görmüştü. Boyalı camlardan süzülen güneş ışığı Lucas'ı sonbahar renklerine boyamıştı ve bence hiç olmadığı kadar yakışıklıydı.

Yine de gözlerimiz buluştuğu anda anın bütün güzelliği kayboldu. Lucas, tıpkı restorandaki tartışmadan beri benim de hissettiğim gibi kırgın, şaşkın ve kaybolmuş görünüyordu. Kısa bir an için onu incitenin ben olduğumu bilmenin sıkıntısıyla büyük bir suçluluk duydum. Onun gözlerinde de suçluluk hissi vardı. Sonra çenesini sıktı ve hafifçe çökmüş omuzlanyla bana sırt çevirdi. Birkaç saniye içinde bir forma kalabalığının arasında kaybolmuş ve Akademi'nin görünmez insanlarının araşma karışmıştı.

Belki de yine insanlarla araşma bir mesafe koymasının en iyisi olacağını düşünüyordu. Biz birlikteyken nasıl davrandığını hatırladım; çok daha mutlu, rahat ve özgürdü. Onu bir kez daha

3 Frank Sinatra'nın lakaplarından biri, (ed.n.) dünyaya sırt çevirmeye zorlamış olabileceğim düşüncesinden nefret ettim.

Aynı günün ilerleyen saatlerinde, merdivenlerde karşılaştığımız zaman Vic, "Lucas odada aylaklık ediyor/' dedi. İlk defa kılık kıyafeti düzgündü, en azından ayak bileklerine kadar. Ayağındaki Converse marka ayakkabının okul üniformasının parçası olmadığı kesindi. "Adam zaten biraz bunalım bir tip ama bu aralar bunalımdan da beter. Buna süper hüzünlü denir ancak. Mega-hüzünlü. Acayip-hüzünlü."

"Seni buraya onun adma özür dileyesin diye mi gönderdi?" Umarsız görünmek için büyük çaba harcıyordum. Gerçi pek becerebildiğimi de sanmıyordum, sesim öyle çatlaktı ki dünyadan bihaber Vic de dâhil, kim olsa o sabahı ağlayarak geçirdiğimi anlardı.

"Beni o göndermedi. O öyle biri değil." Vic omuz silkti. "Ben sadece bu dramın kaynağını merak ediyorum, o kadar."

"Ortada dram falan yok."

"Kesinlikle var ve demek sen anlatmayacaksın ama hey, tamam. Üzerime vazife değil ya..."

Büyük hayal kırıklığına uğramıştım. Onun tarafım tutması için Vic'i Lucas göndermiş olsa kızardım elbette ama Lucas’ın kavga bile etmeye gerek duymadan benden vazgeçmesi üzücüydü. "Tamam."

Vic beni dirseğiyle dürttü.. "İkimiz hâlâ dostuz, değil mi? Siz ikiniz boşanmada ortak velayetimi alabilirsiniz, ikiniz de beni istediğiniz zaman görebilirsiniz."

"Boşanma mı?" İçinde bulunduğum duruma rağmen güldüm. Sadece Vic gibi biri, kötü bir ilk randevunun yankılarını boşanmayla karşılaştırabilirdi. Öncesinde de arkadaş olduğumuz söylenemezdi; bu yüzden "hâlâ" kısmı abartı sayılırdı ama bunun altım çizmek acımasızlık olabilirdi. Ayrıca, Vic'ten hoşlanıyordum. "Hâlâ dostuz."

"Mükemmel. Ne de olsa burada ucubelerin birbirlerine destek olması gerek."

"Yoksa benim bir ucube olduğumu mu söylüyorsun?"

"Sana bahşedebileceğim en büyük onur bu." Koridorda ilerlerken ellerini uzattı ve her şeyi; yüksek tavanları, bütün koridor ve kapılan çevreleyen karanlık, oymalı ahşap işlerini, eski pencerelerden içeri süzülen ve zemine uzun, derme çatma gölgeler düşüren ışığı içine alacak bir jest eşliğinde, "Burası acayipliklerin başkenti," dedi. "Yani burada acayip kaçan her şey başka yerde normal görünür. En azından, ben duruma böyle bakıyorum."

İç geçirdim. "Biliyor musun, bence haklısın."

Karanlıklar Akademisi gibi bir yerde olabildiğince fazla dost kazanmam gerektiği konusunda kesinlikle haklıydı. Burayı aman aman sevdiğim söylenemezdi ama Lucas'la geçirdiğim kısacık süre, umutsuzca yalnız hissetmemenin nasıl bir şey olduğunu görmemi sağlamıştı. Şimdi artık onu da kaybettiğim için yalnızlığım daha keskin bir hal almışü. Her şeyin daha iyi olabileceğini görmek, dostluktan uzak ve rahatsız edici bu mekâna katlanmayı daha da güçleştiriyordu.

Mevsimin değişmesi de işimi kolaylaştırmıyordu. Okulun Gotik mimarisi, gür sarmaşıklar ve eğimli yemyeşil çimenlikler sayesinde biraz olsun yumuşamıştı. Dar pencereler ve tuhaf renkli ışık, yaz sonu güneşinin parlaklığını tamamen maskelemeyi başaramamışlardı. Ancak, alacakaranlık artık daha erken çöküyor ve Akademi'nin her zamankinden ıssız görünmesine neden oluyordu. Sıcaklık düşerken sınıflara ve yatakhanelere kalıcı bir serinlik çöküyor, zaman zaman pencerelerdeki ince buz tabakası cama kalıcı olarak işlenmiş gibi bir görüntü kazanıyordu. Güzel sonbahar yapraklan bile rüzgârla hışırdıyor, yalnız ve ürpertici bir ses çıkarıyorlardı. Yapraklar dökülmeye başlamış; dalların bazılarını, gri bulutlu göğe uzanan pençeler gibi çıplak bırakmışlardı.

Okulun kurucularının Sonbahar Balosu'nu yılın bu melankolik döneminde öğrencileri neşelendirmek için yaratmış olabileceklerini düşündüm.

Balthazar, "Hiç sanmıyorum," dedi. Kütüphanede aynı masadaydık. Kötü sonuçlar doğuran Riverton gezisinden birkaç gün sonra beni birlikte ders çalışmaya davet etmişti. Eski okulumda kimseyle birlikte ders çalışmazdım çünkü çalışmak, yerini sohbete ve gevezeliğe bırakıyor, ödevlerimizi tamamlamamız uzadıkça uzuyordu. Bense ödevlerimi bir an önce yapıp bitirmeyi tercih edenlerdendim. Fakat anlaşılan, Balthazar da benimle aym duygulan paylaşıyordu ve aradan geçen iki haftada birlikte bolca zaman geçirir olmuştuk. Yan yana çalışıyor ama neredeyse hiç konuşmuyorduk. Sohbet ancak kitaplarımızı toparlarken başlıyordu. "Bence okul kuruculan sonbahan seviyormuş. Bu mevsim Akadenri'nin gerçek doğasını ortaya çıkanyor sanırım."

"İşte bu yüzden öğrencilerin neşelenmeye ihtiyacı var ya..."

Balthazar sınttı ve deri çantasını omzuna astı. "Burası yeryüzündeki en berbat okul değil, Bianca." Balthazar bana takılıyordu ama samimi olarak endişelendiğini görebiliyordum. "Burada daha çok eğlenmeni isterdim."

"Bu konuda yalnız değilsin," derken, bakışlarım birkaç dakika önce Lucas'ı bir şeyler okurken gördüğüm köşeye kaydı. Hâlâ oradaydı, masa lambasının ışığında kumral saçlan parlıyordu ama bakışlarım bizden tarafa çevirmedi bile.

"Birazcık şans versen sevebilirsin." Balthazar çıkarken geçmem için kütüphane kapışım açık tuttu. "Biraz daha keşif yapsan iyi olabilir. İnsanları tanımak için biraz çaba harcamaksın."

Ona ters bir bakış attım. "Courtney gibi mi?"

"Düzeltme yapıyorum: Doğru insanları tanımak için biraz çaba harcamaksın." Balthazar "doğru insanlar" derken en zengin ya da en popüler olanları değil, tanımaya değer olanları kastediyordu. Şu ana kadar, kalabalık içinde tanımaya değer tek insan Balthazar’ın kendisiydi ve ben bu açıdan pek parlak durumda olmadığımı düşünüyordum.

"Akademi'nin kimse için iyi olabileceğini sanmam," diye itiraf ettim. "Benim için iyi olmadığından adım gibi eminim. Bir amaca hizmet ettiğini biliyorum ama mezun olurken çok memnun olacağım."

"Ben de öyle ama nedenim seninkinden farklı." Balthazar yanımda ağır adımlarla ilerliyor, geride kalmamam için hızım ayarlamaya özen gösteriyordu. Bazen ne kadar uzun boylu, geniş omuzlu, yapılı ve kuvvetli olduğunu görünce midemde usul usul bir kıpırtı hissediyordum. "Akademi bende bütün dünyayı anlayabilirmişim gibi bir his yaraüyor; dünyaya hâkim olabilirmişim gibi. Çalıştığım her yeni konu, öğrendiğim her yenilik bende bir an önce hayata kanşma ve her şeyi deneme isteği uyandınyor."

Balthazar'ın hevesi bende okulu sevme isteği uyandırmaya yetmiyordu belki ama bana asırlar kadar uzun gelen bir zamandır, ilk kez gülümsememi sağlamıştı. "Neyse, en azından birimiz mutluyuz."

"Umarım yalanda ikimiz de mutlu oluruz," dedi Balthazar yumuşak bir sesle. Koyu renk gözleri beni dikkatle süzüyordu ve bir kez daha o ılık kıpırtıyı hissettim.

Kızlar yatakhanesinin olduğu kanada geçilen kemerli girişe varmıştık. Balthazar tam sınırda durdu. Nazik tavırlanyla onu on dokuzuncu yüzyılda hayal edebiliyordum. Onu gözümün önünde yerlere kadar eğilip selam verirken canlandırınca dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi.

Balthazar'ın bir şeyler söylemeye hazırlanır gibi bir hali vardı ama tam o anda, ödevini yeni bitirmiş görünen Patrice yanımıza yaklaştı. "Ah, Bianca, demek buradasın." En yakın arkadaşımmış gibi rahat bir tavırla koluma giriverdi. "Modem Teknoloji dersindeki son konumuzu bana anlatmalısın. Hiçbir şey anlamadım."

"Şey, hımm... Tamam." Koridora doğru çekiştirilirken arkama bakıp Balthazar'a el salladım. Hayal kırıklığına uğramış gibi değil, eğlenir gibi bir hali vardı. Patrice'e, "Konuşuyorduk," diye fısıldadım.

"Farkındayım," dedi fısıltıyla. "Sayemde, seninle daha fazla konuşma fırsatı bulmak isteyecek. Böylece sana daha çabuk dönecek."

"Gerçekten mri?"

"Tecrübelerime göre çok işe yanyor. Aynca, gerçekten bana dersi anlatmana ihtiyacım var."

Patrice'e bu derste rehberlik etmek zorunda kalmam ya da kendimi bu duruma düşürdüğüm için hayıflanmam ilk değildi. "Sorun değil." îç geçirdim.

Patrice kıkırdadı. Bir an için afacan bir kıza dönüşüvermişti. "Bana sorarsan, Balthazar buradaki en çekici erkek. Tam olarak tipim sayılmaz ama omuzlarına bir baksana. Hele o koyu renk gözler... İyi iç çıkarmışsın bence."

Odamıza dönerken, "Biz sadece arkadaşız," diye itiraz ettim.

"Sadece arkadaş. Hımm..." Patrice'in gözleri muzip bir ifadeyle parlıyordu. "Courtney'nin aynı fikirde olduğundan emin değilim."

Konuşmamız benim için daha da rahatsız edici bir hal almadan önce bu gidişe bir son vermek için ellerimi havaya kaldırdım. "Sakın Courtney'ye bundan bahsetme, olur mu? Patırtıya hiç ihtiyacım yok."

Tek kaşını kaldırdı. "Ona neden bahsetmeyeyim? Bahsedilecek bir şey olmadığım söylediğini sanıyordum."

"Ödevin için yardım istiyorsan konuyu kapatman gerekecek. Hemen şimdi."

Patrice biraz alınıp omuz silkti. "Sen bilirsin. Senin yerinde olsam Balthazar gibi birinin dikkatini çekmek için çaba harcardım. Ama madem öyle, ondan değil ödevden bahsedelim."

Doğruyu söylemek gerekirse, Balthazar’ın benden hoşlanması gururumu okşamıştı. Gerçi arkadaştan fazlası olmak istediğine ikna olmuş değildim ama bazen benimle flört ettiğine emindim. LucasTa yaşadığım felaketten sonra utangaç ve bir köşeye itilmiş acayip bir kız değil, gerçekten güzel ve büyüleyici bir kızmışım gibi birinin benimle flört etmesi iyi gelmişti.

Balthazar kibar ve zeki bir çocuktu ve ince bir mizah anlayışı vardı. Herkes onu seviyordu; büyük ihtimalle o da karşılık olarak insanların çoğundan hoşlanıyordu. Kelimenin tam anlamıyla kalabalıktaki herkesten tek tek nefret eden Raquel bile ona koridorda selam veriyor ve karşılığında selam alıyordu. Balthazar züppe tavırlı ya da soğuk biri değildi. Aynca gerçekten de insanın aklını karıştıracak kadar yakışıklı bir erkekti.

Kısacası, bir kızın isteyebileceği her şeydi. Ama ne yazık ki Lucas değildi.

Eski okulumda, Cadılar Bayramı için süslemeleri öğretmenler yapardı. Pencerelere lolipop ve gofretlerle doldurulmayı bekleyen turuncu plastik bal kabaklan yerleştirilir, hemen her duvarda kâğıttan cadılar uçuşurdu. Geçen sene müdiremiz ofisinin kapısına mısır şekerinden lambalar asmış, arasına yeşil titrek harflerle, kocaman bir Bööö! kondurmuştu. Böyle şeyleri her zaman bayat ve sahte bulmuşumdur; günün birinde bunlan özleyeceğim aklımın ucundan bile geçmezdi.

Akademi'de kimsenin Cadılar Bayramı süsü astığı yoktu.

Raquel öğle yemeği saatinde, onun odasmda otururken, "Belki taştan oyulmuş canavar heykellerinin yeterince ürkütücü olduğunu düşünüyorlardır," dedi.

Yatak odamın penceresinin hemen dışında duran canavar heykelini hatırladım ve onu mısır şekeri ışıklarıyla donanmış halde hayal etmeye çalıştım. "Evet, ne demek istediğini anlıyorum. Okulun kendisi cehennemden çıkmış, donuk ve ürkütücü bir zindandan farksızken Cadılar Bayramı süslemeleri biraz gereksiz kalıyor."

"Burada perili ev işletmiyor olmamız çok yazık doğrusu; bilirsin işte, Riverton'daki küçük çocuklar için. Kostüm giyip gerçekten ürkütücü tiplere dönüşebiliriz. Bir hafta sonu için şeytanları oynayabiliriz. Buradaki serserilerin çoğunun rol yapması bile gerekmez. Okul için para toplayabiliriz."

"Karanlıklar Akademisi'nin daha çok paraya ihtiyacı olduğunu sanmam."

"îyi bir noktaya değindin," diye kabul etti. "Ama yardım kurumlan için bağış toplayabilirdik. Yardım hatü, intihar önleme servisi ya da onun gibi bir şey için işte. Bu insanların çoğunun iyilikle alakası olduğunu sanmam ama en azından üniversite başvurularına faydası dokunur. Bu zengin kaltakların hiçbiri üniversiteden bahsetmiyor. Büyük olasılıkla hepsi şimdiden Yale, Harvard ya da başka bir okuldaki yerlerini sağlama almışlardır. Ama yine de mutlaka bir başvuru göndermek zorundalar. Sırf bu yüzden bile bu fikre destek verebilirler, ne dersin?"

Zihnimde bir dizi görüntü belirmişti: Merdivenleri sarmış örümcek ağlan, manyak gibi kahkahalar atan öğrenciler ve büyük salonda yankılanan sesler, Courtney ya da Vidette uzun siyah tırnaklarını başlarının üstünde sallarken gözleri dehşetle iri iri açılmış masum, küçük çocuklar. "Gerçi çok geç kaldık. Cadılar Bayramı'na sadece iki hafta kaldı. Belki önümüzdeki yıl yaparız."

"Önümüzdeki yıl buraya dönersem vur beni." Raquel kendini yatağına bırakırken yüksek sesle inledi. "Annemler dayanmam gerektiğini çünkü buraya burslu gelmediğimi; aksi takdirde metal dedektörleri olan ve onur programı olmayan eski devlet okuluma dönmek zorunda kalacağımı söylüyorlar. Ama ben bundan nefret ediyorum. Nefret ediyorum."

Midem gurulduyordu. Raquel'le paylaştığımız ton balıklı salata ve krakerler açlığımı bastırmanın yakınından bile geçememişti. Odama dönünce, bir şeyler daha yemem gerekecekti. Gerçi Raquel'in bunu fark etmesini istemiyordum. "Daha iyiye gitmek zorunda."

"Buna gerçekten inanıyor musun?"

"Hayır." ikimiz de boş gözlerle birbirimize baktık ve birer kahkaha koyverdik.

Kahkahamız yatışırken koridorda uzaktan gelen bağnşmalar duydum. Raquel'in odası, kızların yatakhanesini sınıfların bulunduğu alandan ayıran kemerli geçide çok uzak sayılmazdı. Anladığım kadarıyla, sesler o taraftan geliyordu. "Hey, sen de duydun..."

"Evet" Raquel dirseklerinin üstünde doğrulup kulak kesildi. "Bence kavga çıkmış."

"Kavga mı?"

"Yakın zamana kadar Boston'un en acımasız devlet okuluna giden birinin sözüne güven."

"Haydi gel." Kitap çantamı aldım ve kapıya doğru hamle yaptım ama Raquel kazağımın koluna yapıştı.

"Ne yapıyorsun? Olaylara karışmak istemeyiz." Gözleri iri iri açılmıştı. "Belanı arama."

Mantıklı şeyler söylüyordu ama onu dinleyemezdim. Ortada bir kavga varsa Lucas'ın dâhil olmadığından emin olmalıydım. "İstiyorsan sen kal. Ben gidiyorum."

Raquel gitmeme seyirci kaldı.

Bağırış çağırış, hatta çığlık seslerine doğru yürüdüm. Duyduğum, çığlık çığlığa bağıran Courtney'nin sesiydi. "Patakla şunu!"

"Çocuklar, hey, çocuklar!" Vic'in sesi koridorda yankılanıyordu. "Kesin şunu!"

Yüreğime müthiş bir ağırlık çökerken döndüm ve aym anda Erich'in Lucas’ın suratının orta yerine bir yumruk indirdiğini gördüm.

Lucas arkaya doğru savruldu ve bütün okulun önünde kıçının üstüne iniverdi. Akademi tipleri gülüştüler; hatta Courtney alkışlamaya başladı. Lucas’ın dudaklan, solgun teninde kopkoyu parlayan kana bulanmıştı. Benim da ona bakanların arasmda olduğumu fark edince gözlerini sımsıkı yumdu. Belki de hissettiği utanç, canım, aldığı darbeden daha fazla acıtmıştı.

Erich, "Salon bir daha bana hakaret etme," diye çıkıştı. Ellerini, eseriyle gurur duyar gibi dikkatle süzdü. Parmaklarının boğumlarına Lucas’ın koyu renkli kam bulanmıştı. "Yoksa bir dahaki sefere, o çeneni sonsuza dek kapatırım."

Lucas doğrulup oturdu, Erich'i büyük bir dikkatle süzüyordu. Kalabalığa, her şey bir anda daha da ciddileşmiş, kavga bitmek yerine daha yeni başlıyormuş gibi tuhaf bir sessizlik çökmüştü. Algıladığım korku değil, heyecandı. Heves. Cezalandırma arzusu. "Bir dahaki sefere her şey bambaşka olacak"

"Evet, bence de öyle," dedi Erich. "Bir dahaki sefere canın gerçekten yanacak." Courtney'nin ve peşindeki diğerlerinin gö* zünde fethini gerçekleştirmiş bir kahraman edasıyla yalpalayarak yürüyüp gitti. Diğer çocuklar da öğretmenler gelmeden oradan uzaklaştılar. Geriye sadece Vic ve ben kalmıştık.

Vic, Lucas'ın yanma diz çöktü. "Bu arada, berbat görünüyorsun."

"Haberi kibarca verdiğin için teşekkürler." Lucas derin bir nefes aldı ve inledi. Vic onun doğrulmasına yardım etti ve burnundan süzülen kam silmesi için bir kâğıt mendil uzattı.

Ne diyeceğimi bilemiyordum. Tek düşünebildiğim, Lucas'ın berbat göründüğüydü. Belli ki Erich onu alt etmeyi başarmıştı. Pizzacıdaki sahneden bu yana, Lucas'ı çok daha sert ve her fırsatta kavgaya karışan bir erkek olarak düşünüyordum. Eh, daha az önce bir kavgaya kanşmıştı. Bu benim haklı olduğumu mu gösterirdi? Yoksa az önce yere serilmiş olması, Lucas’ın o kadar da sert bir erkek olmadığım mı ispatlıyordu?

Sonunda "İyi misin?" diye sordum.

"Tabii ya, iyiyim." Kafasmı kaldırmamıştı, "insanın aslmda sadece bir ya da iki azı dişine ihtiyacı var. Gerisi yedek sayılır."

Vic bembeyaz olmuştu. "Yoksa dişin mi kınldı?"

"Biri hafifçe sallanıyor ama sanırım düşmeyecek." Lucas duraksadı ve bana, "Bunun eninde sonunda olacağım sana söylemiştim," dedi.

Bana, günün birinde Akademi'de tamamen dışlanacağım söylemişti. Ve evet, o günün geldiği ortadaydı. Ama neden beni kendi iyiliğim için tek başıma bırakmış gibi davranıyordu? Onu terk eden bendim.

"Sen iyi olduğun sürece mesele yok," dedim ve o yerde kıvranırken bir kez daha arkamı dönüp gittim. Belki bu defa çekip gidenin kim olduğunu anlayabilirdi.

Kafam karışmış, üzerime, omuzlarımı çökerten, gırtlağımı sıkan bir hüzün çökmüştü. Dudağımı, kanımın tadmı alacak kadar sertçe ısırdım. Bu beni biraz kendime getirmişti ama yine de Raquel'in odasına dönemezdim. Sorularıyla baş edecek havada değildim. Bu yüzden, siyaset bilimi dersine kadar, yanm saat kadar saklanmak için kütüphaneye sığındım. Herhalde okuyacak bir şeyler, astronomi üzerine bir kitap ya da en azından bir moda dergisi bulabilirdim. Belki bir süreliğine bir kitabın arkasına saklanırsam kendimi iyi hissederdim.

Ben kütüphanenin girişine doğru yürürken kapı açıldı ve karşımda Balthazar'ı buldum. Koridora doğru komik bir bakış attı. "Asayiş berkemal mi?"

"Ne?"

"Lucas'la Erich arasındaki kavgadan kaçıyorsun diye düşündüm."

"Kavga bitti," diye iç geçirdim. "Erich kazandı."

"Bunu duyduğuma üzüldüm."

"Öyle mi? Buradakilerin çoğunun Lucas'tan hoşlanmadığım sanıyordum."

"Adam kesinlikle bir baş belası," dedi Balthazar. "Ama aynı şey Erich için de geçerli ve Erich'in tarafım tutacak insanlar var. Sanırım her kavgada zayıf olanın tarafım tutmak gibi bir zaafım var."

Duvara yaslandım. Öğleden somanın ilk saatleri yerine gece yansım yaşıyormuşuz gibi bitkin hissediyordum. "Bazen burada gerilim o kadar artıyor ki koca binanın camdan bir kale gibi tuzla buz olmamasına şaşınyorum doğrusu."

"O zaman biraz gevşemeye bak. Bir süre ders çalışma," dedi Balthazar.

"Ders çalışmak için gelmedim. Sanınm bir süre öylesine takılacağım."

"Kütüphanede takılmak ha? Pekâlâ. Bak ne diyeceğim..." Üzerime eğildi. "Bence daha sık dışan çıkmalısın."

Gidemeyecek kadar mutsuz hissetmeme rağmen gülümsedim. "Bence bu söylediğin az bile."

"O zaman sana bir teklifte bulunmama izin ver." Balthazar, ne yapmak üzere olduğunu anlamama yetecek kadar tereddüt ettikten sonra elini elimin üstüne örttü. "Sonbahar Balosu'na benimle gel," dedi.

Patrice'in bütün ima ve şakalarına rağmen Balthazar'ın bana böyle bir teklifte bulunacağı aklımın ucundan bile geçmemişti. Okulun en yakışıklı çocuğuydu ve kimi isterse davet edebilirdi. İyi anlaşan iki arkadaş olmamıza rağmen ve ben hatm sayılır cazibesine henüz bağışıklık kazanmamış olsam da bu aru hayalimde bile canlandırmamıştım.

İçimden geçen ilk cevabın hayır olacağı da aklımın ucundan bile geçmezdi.

Gerçi bu çok aptalcaydı. Baltazhar'ın davetini reddetmek istememin tek nedeni, hâlâ bir başkasının beni davet edeceği umudunu taşımamdı. O bir başkası ise beni asla davet etmeyecekti çünkü onu kendimden sonsuza dek uzaklaştırmıştım.

Balthazar bana şefkatli gözlerle, umutla bakıyordu. Tek söyleyebildiğim, "Bu çok hoşuma gider," oldu.

"Harika." Gülümseyince, gamzesi iyice belirginleşmişti. "Çok eğleneceğiz."

"Beni davet ettiğin için teşekkür ederim."

İnanamıyormuş gibi kafasını salladı. "Burada şanslı biri varsa o da benim. Bu konuda bana güvenebilirsin."

Ona gülümsedim çünkü bu, bugüne dek bana söylenen en güzel şeydi. Okulun en popüler çocuğunun, sınıfın ineğini büyük baloya davet ettiği göz önüne alındığında, bu sözleri tamamen doğru sayılmazdı ve bu senaryoda kimin şanslı olduğunu hepimiz çok iyi biliyoruz. Yine de hoştu.

Gerçi benim gülümsemem de bir yalandı. Balthazar'ın yakışıklı yüzüne bakarken yerinde Lucas'ın olmasını düşlediğim için kendimden nefret ediyordum ama elimden bir şey gelmiyordu.

Yedinci Bölüm

İLK PAKETLER CADILAR BAYRAMI'NDA AKADEMİ'YE ulaşmıştı. Bazısının üzerinde pahalı mağazaların şık tasarımlı etiketlerinin olduğu, bir kısmı da New York ve Paris'ten gelen uzun, karton kutular... Patrice'in paketiyse Mil an'dan yola çıkmıştı.

"Eflatun." Patrice, Sonbahar Balosu'nda giyeceği elbisesini kutudan çıkarırken pelür kâğıt hışırdadı. Uçuk renkli ipek elbiseyi üzerine tuttu. Güya bunu benim elbisenin üzerinde nasıl durduğunu görmem için yapıyordu ama aslmda neredeyse elbiseye sarılacaktı. "Ne güzel renk, değil mi? Bu aralar moda değil ama ben seviyorum."

"Sana çok yakışacak." Şimdiden bu tonun Patrice'in ten rengine yakışacağım görebiliyordum. "Bunun gibi bin tane büyük partiye gitmişsindir sen."

Patrice mütevazıymış gibi yaptı. "Ah, bir yerden sonra hepsi birbirine geçiyor zaten. Bu senin ilk dansın mı olacak?"

"Eski okulumda birkaç tane olmuştu," dedim ama bunların okulun spor salonunda, işin teknik kısırımdan anlayan inek bir öğrencinin iğrenç müzik seçimi eşliğinde yapıldığım söylemedim. Patrice bunu anlayamazdı, özellikle de o danslan ya duvara yaslanarak ya da kızlar tuvaletinde saklanarak geçirdiğimi bilseydi.

"Seni güzel bir balo bekliyor. Artık böyleleri pek yapılmıyor. Neredeyse sihirli bir deneyim bu, Bianca. Sahiden öyle." Patrice'in yüzü balonun heyecamyla aydmlandı ve ben sevincini onunla paylaşabilmeyi diledim.

Balthazar'ın daveti ile balo arasındaki iki hafta boyunca kafam karışıktı çünkü duygularım beni aym anda bin farklı tarafa çekiyordu. Annemle kataloga bakıp gayet mutlu bir şekilde elbise seçiyor ama bir saat sonra Lucas'ın özlemiyle neredeyse nefessiz kalıyordum. Balthazar, Bayan Bethany'nin dersindeki haşlamalarından birinde güç vermek için bana gülümsemişti, ben de onun ne kadar harika biri olduğunu düşünmüştüm. Sonra da suçluluk duymuştum çünkü ona boşuna cesaret verdiğimi düşünmüştüm.

Gece yatağa uzanmış, Balthazar'ın beni öptüğünü veya yüzümü ellerinin araşma aldığını hayal etmiştim. Aklımda beliren bu manzaralar anlamsızdı, seyrettiğim bir filmden hatırladığım kareler de olabilirlerdi. Sonra uykum gelmiş ve hayallerim değişmişti. Bana bakan siyah gözler yeşile dönüşmüş ve artık dudaklarım dudaklarıma dayayan Lucas olmuştu. Daha önce hiç öpüşmemişti ama battaniyemin altında kıvranırken bunu öylesine açıkça hayal edebiliyordum ki... Vücudum benden daha fazlasını biliyor gibiydi. Kalbim deli gibi atıyor, yanaklarım kızarıyordu ve bazen uyumakta zorluk çekiyordum. Lucas'ı hayal etmek tüm rüyalardan daha güzeldi.

Kendime bunu böyle devam ettiremeyeceğimi söyledim. Sonbahar Balosu'na okulun en yakışıklı çocuğuyla gidecektim. Bu bugüne kadar Karanlıklar Akademisi'nde başıma gelen tek harika şey olacaktı ve bunun tadım çıkarmak istiyordum. Bunu aklımda kaç kez tekrarlarsam tekrarlayayım, dansm beni mutlu edeceğine hiç inanmadım.

Dans gecesi, elbisemi giyince durum değişti.

"Belini biraz daralttım." Annemin boynunda mezura, gömleğinin kolundaysa birkaç iğne vardı. Annem dikişten anlardı, sahiden her şeyi dikebilirdi ve katalogdan seçtiğim bir elbisenin üzerinde oynamıştı. (Üniformamaysa dokunmuyordu gerçi, o kadar boş vakti olmadığım söylüyordu. Bu yorum, sonunda benim de dikiş öğrenmeme dair bir öneriye dönüştü ama işim olmazdı. Annem dikiş makinesi kullanmazdı ve ben de pazar günlerimi yüksük kullanmayı öğrenerek geçiremezdim.) "Yakayı da biraz alçalttım."

"Erkeklere göstereyim mi istiyorsun?" İkimiz de güldük. Annemin önünde iç çamaşırım ve askısız sütyenimle dururken edepli olmaya çalışmak benim için biraz gülünçtü. "Bunun yanında bir de hiç yapmadığım kadar makyaj... Bu işteki paym babamın hoşuna gitmeyecek."

"Bence baban buna katlanmayı başaracaktır, özellikle de ne kadar güzel olduğunu gördüğünde."

Gece mavisi elbisemi giydim, annem elbiseyi yukan çekmeme yardım ederken elbise hışırdıyordu. Annem elbisenin yanındaki fermuan çekti. İlk başta elbiseyi çok daralttığını sandım ama fermuarı en yukan çektiğinde nefes alabildiğimi gördüm. Elbise üzerime tam oturmuştu. Yumuşak ve ince kumaşı ellerimle uzattım, kumaşa dokunmanın ne kadar harika bir his olduğunu görünce, "Vay be," diye fısıldadım. "Görmek istiyorum."

Aynaya bakmadan önce annem beni durdurdu. "Bekle. Saçını yapmadan olmaz."

"Ben sadece elbiseyi görmek istiyorum! Saçımı değil."

"Sen bana güven. Her şeyin tamamlanmasını beklersen çok daha mutlu olursun." Annemin yüzü parlıyordu. "Hem bunu yapmaktan zevk alıyorum."

Geçen haftayı elbisemle uğraşarak geçiren kadma hayır diyemezdim. Yatağın kenanna oturdum ve annem işe girişti.

"Balthazar harikulade bir çocuk/' dedi. "En azından bana öyle geliyor."

"Evet. Kesinlikle."

"Hımm. Bana hiç hevesli gelmedin."

"Değilim. En azından olmak istemiyorum." İtirazım bana bile zayıf gelmişti. "Sadece onu pek tanımıyorum, o kadar."

"Sürekli birlikte ders çalışıyorsunuz. Onu ilk randevu için iyi tanıyorsun diyebilirim." Annemin yetenekli parmaklan şakağımda ince bir örgü ördü. "Lucas yüzünden mi? Aranızda ne oldu?"

Beni size karşı kışkırtmaya çalıştı sonra kasabada inşaat işçileriyle kavga etti, anne. Elbette beraber olmak istediğim kişi o. Belki sen ve babam şimdi onu meşalelerle kovalamak istersiniz. "Pek bir şey olmadı aslmda. Birbirimize göre değiliz. Hepsi bu."

"Ona hâlâ değer veriyorsun gerçi." Annem o kadar içten konuşuyordu ki ona dönüp sarılmayı diledim. "Sana yardımı dokunacaksa, Balthazar'la daha çok ortak yönünüz olduğu açık. O, senin ciddi bir ilişki düşünebileceğin biri. Ama sen bana bakma, aceleci davranıyorum. Sen daha on altı yaşmdasın ve ciddi bir ilişkiyi düşünmene gerek yok. Senin gidip dansta eğlenmen lazım."

"Öyle yapacağım. Sırf bu elbiseyi giymek bile harika."

"Bir şeye daha ihtiyacı var." Annem önümde durdu, elleri belinde, eserini izledi. Sonra yüzü güldü. "Evreka!"

"Anne, ne yapıyorsun?" İtirazlarıma rağmen annem elinde makasla teleskobuma doğru yürüdü ve origamiyle yapılmış kâğıt yıldızların iplerini kesmeye başladı. "Anne! Ben onlan seviyorum!"

"Onları sonra düzeltiriz." Elinde iki iplik vardı, ucunda en küçük yıldızlar olanlan seçmişti. Bunlan elime verirken gümüş boyalan parlıyordu. "Şunlan biraz tutsana."

Ne yaptığım anladığımda, "Delirmişsin sen," dedim.

"Ne yaptığımı gör de sonra konuş." Annem son tokayı da yerine talanca beni aynanın önüne götürdü. "Bak."

İlk başta yansımada gördüğüm kızın ben olduğuma inanamadım. Gece mavisi elbisem solgun cildimi kaymak gibi, ipek gibi mükemmel göstermişti. Makyajım her zamankinden pek farklı değildi ama annemin deneyimi her şeyi daha yumuşak bir şekilde gölgelendirmişti. Koyu kızıl saçım almmdan çeşitli uzunlukta birkaç ufak örgüyle çekilmiş, sonra boynumdan aşağıya, ortaçağ kadınlarının yaptığı gibi indirilmişti. Eski resimlerdeki gibi çiçeklerden bir taç yerine saçımda gümüş yıldızlar vardı. Başımı kendimi her açıdan incelemek için sağa sola oynattığımda parıldıyorlardı. "Ah, anne. Bunu nasıl başardın?"

Annemin gözleri dolmuştu. Çok saftı ama iyi bakımdan. "Kızım çok güzel, öyle başardım."

Bana hep güzel olduğumu söylerdi ama bu sefer ilk kez haklı olabileceğini düşündüm. Courtney veya Patrice gibi bir kapak kızı gibi değildim ama benimki de güzellikti.

Oturma odasma gittiğimde babam benim hissettiğim kadar şaşkın göründü. Annemle sanldılar ve annem, "İyi iş çıkarmışız, değil mi?" diye fısıldadı.

"Kesinlikle öyle."

Sanki orada yokmuşum gibi öpüştüler. Boğazımı temizledim. "Balo gecesi gençler öpüşür sanıyordum," dedim.

"Affedersin, tatlım." Babam bir elini omzuma koydu, eli sanki ben yamyormuşum gibi soğuk gelmişti. "Nefes kesicisin. Umarım Balthazar ne kadar şanslı bir erkek olduğunun farkındadır."

"Farkında olsa iyi eder," dedim ve annemle babam güldü.

Annemin ve babamın benimle aşağıya inmek istediklerini görebiliyordum ama neyse ki bunu yapmadılar. Bu, refakatçiliği biraz fazla ileri götürmek olurdu. Hem giderken biraz kendimle başbaşa kalmak iyi gelmişti, elbisemin eteğini tek elimde tutup kanat çırpar gibi merdivenlerden aşağıya indim.

Aşağıdan gelen kahkahaları, konuşmaları ve müziğin yumuşak nağmelerini duyabiliyordum; dans çoktan başlamıştı ve ben geç kalıyordum. Şansım varsa Patrice haklı çıkardı ve erkekleri bekletmek işe yarardı.

Taş basamaklardan inip mumlarla aydınlatılmış büyük salona girdiğimde Balthazar arkasını döndü, sanki geldiğimi bir şekilde sezmiş gibiydi. Bakışlarından hemen anlamıştım, Patrice haklıydı. "Bianca," dedi yakma gelerek, "harika görünüyorsun."

"Sen de." Balthazar 1940'lı yıllarda Cary Grant'in giyeceği türden klasik bir smokin giymişti. Onun kadar da yakışıklıydı. Ardındaki büyük salona bakıp, "Vay canına," demekten kendimi alamamıştım.

Salon sarmaşıklarla donanmış ve el yapımı pirinç levhaların önüne yerleştirilmiş uzun, beyaz mumlarla aydınlatılmıştı. Mumlar böylece daha fazla ışık yansıtabiliyordu. Köşedeki küçük bir sahnedeyse müzisyenler duruyordu ama bunlar rock müzik yapan, tişörtlü, kot pantolonlu tipler değildi. Balthazar'ınkinden de ağır smokinler giymiş, klasik müzik çalan müzisyenlerdi ve şimdi de vals çalıyorlardı. Düzinelerce çift dans ediyordu, mükemmel uyum içindeydiler. Sanki iki yüz yıllık bir tablodan fırlamış gibiydiler. Yeni öğrencilerden bazıları duvara dayanmış duruyordu; komik olsun diye veya havalı olmak için takım elbise giyenler, kısa ve pullu elbiseli kızlar. Hepsi bu baloyu yanlış değerlendirmişti ve bunun farkındalarmış gibi duruyorlardı.

"Şimdi aklıma geldi, sana vals yapmayı bilip bilmediğini sormalıydım." Balthazar kolunu bana uzattı.

Koluna girdim ve "Evet. Yani, kısmen. Bizimkiler bana tüm eski dansları öğretti ama onlardan başka kimseyle ve evin dışında hiç dans etmedim, diye cevap verdim."

"Her şeyin bir ilki vardır." Beni salonun ortalarına doğru götürdü ki mum ışığı etrafımızı daha iyi aydınlatabilsin.

Balthazar dansa sanki prova yapmış gibi girdi, nerede duracağımızı ve nasıl hareket edeceğimizi biliyordu. Vals kabiliyetimle ilgili şüphelerim hemen yok oldu. Adımlan yeterince iyi haürlıyordum ve Balthazar harika bir eşti, geniş elini sırtıma koymuş beni mükemmel bir şekilde yönlendiriyordu. Yakında duran Patrice'in danstaki bir sonraki hareketle gözden kaybolmadan önce bana onaylamasına bakıp gülümsediğini gördüm.

Bundan sonra dans, bir saat süren bir seraba dönüştü. Balthazar da ben de hiç yorulmamıştık. Enerji içimde elektrik gibi akıyordu ve günlerce dans etsem, yavaşlamayacakmışım gibi hissettim. Patrice'in gülümsemesi ve Courtney'nin şaşkın bakışları bana güzel göründüğümü söylüyordu. Ama daha önemlisi benim de kendimi öyle hissetmemdi.

Daha önce bu tür dansların ne kadar harikulade olduğunu fark etmemiştim. Sadece ben değil, herkes adımlan biliyordu. Her çift dansın bir parçasıydı, herkes uyumla hareket ediyor, kızlar kollarını doğru zamanda, doğru açıda açıyordu. Uzun eteklerimiz etrafımızda dönüyor, erkeklerin siyah ayakkabılarının önünde renkli, dönen şuralar oluşturuyordu. Sınırlayıcı değil özgürleştiriciydi, inşam şüphe ve kafa kanşıklığından kurtanyordu. Her hareket bir sonrakine akıyordu. Belki de bale yapmak bunun gibi bir şeydi. Hepimiz çok güzel ve belki de sihirli bir şey yaratmak için hareket ediyorduk.

Karanlıklar Akademisi'ne geldiğimden beri ilk kez ne yapmak istediğimi tam olarak biliyordum. Nasü hareket edeceğimi ve gülümseyeceğimi biliyordum. Balthazar'layken rahattım, onun hayranlığının sıcaklığı etrafımı sarmışta. Uyum sağlamıştım.

Akademi dünyasının bir parçası olabileceğimi hiç tahmin etmemiştim ama şimdi yolum açıkta, beni çağırıyordu...

"Eğer o tayfa sana, senin gibi tatlı bir kıza pençelerini geçirdiyse durup izlemek zorunda kalmak istemezdim."

Lucas'ın sesi zihnimde yankılandı. Söylediklerini sanki kulağıma fısıldanmış gibi net duymuştum. Tökezledim ve dansın ritmini bir anda kaybettim. Balthazar, kolları omuzlanmda beni çabucak dans pistinden uzaklaştırdı. "İyi misin?"

"İyiyim." Yalan söylüyordum. "Çok sıcak. Galiba bunaldım."

"Gidip temiz hava alalım."

Balthazar beni dans edenlerin arasından geçirdi, bense ne yaptığımı anlamıştım. Akademi'nin, güçlünün güçsüzü ezdiği, güzelin sıradana tepeden baktığı, züppeliğin arkadaşlıktan önemli olduğu bir yerin parçası olmaktan gurur duymuştum. Sırf bir geceliğine benimle uğraşmayı bıraktılar diye çoğunun nasıl rezil insanlar olduklarını unutmuştum.

Sadece Lucas'ı hatırlamak beni kendime getirmişti.

Bahçeye çıktık. Dışanda hiç refakatçi yoktu. Görünüşe göre Bayan Bethany ve diğer öğretmenler sonbaharın son günlerinin soğuğunun öğrencileri içeride tutacağını düşünmüşlerdi. Soğuk, çıplak sırtıma ve omuzlarıma vurduğunda onlara hak verdim. Titremeye başlamadan önce Balthazar smokininin ceketini çıkardı ve omuzlanma koydu. "Daha iyi misin?" diye sordu.

"Evet. Sadece biraz zamana ihtiyacım var."

Balthazar içten bir endişeyle yakınıma sokuldu. Tam bir centilmendi; iyi ve dürüst biriydi. Dansa başka bir kızı, onun değerini bilecek birini davet etmiş olmasını diledim. Sadece, "Biraz yürüyelim," dedi.

"Yürüyelim mi?"

"Dansa dönmek istiyorsan..."

"Hayır!" Oraya dönersem o büyü tekrar üzerime çökebilir, zihnimi yine bulandırabilirdi. Ne yapmak üzere olduğumu anlayana kadar zihnimin açık olması gerekiyordu. "Yani, hayır, daha değil. Gidelim."

Yıldızlar harika görünüyordu. Bulutsuz bir geceydi, yıldız gözlemlemek için idealdi. Burada etrafımı saran kafa kanşıklığmdan kurtulup, kuledeki odaya çıkıp uzaklardaki yıldızlara teleskopumla bakabilmeyi diledim. Ormanın içinde ilerledikçe danstan gelen müzik ve kahkahalar duyulmaz oldu.

Sonunda Balthazar, "Peki, kim bu çocuk?" dedi.

"Kim kim?"

"Âşık olduğun şu çocuk." Balthazar'ın gülümseyişi hüzünlüydü.

"Ne?" Hem kendim hem de onun için o kadar utanmıştım ki blöf yaparak işin içinden sıyrılmaya çalıştım. "Kimseyle görüşmüyorum ki."

"Bana hakkımı teslim etmelisin, Bianca. Bir kadmm başka bir erkeği düşündüğünü anlayabilecek kadar deneyimliyim."

"Üzgünüm," dedim utanarak. "Seni kırmak istemezdim."

"Bunu kaldırabilirim." İki elini de omuzlanma koydu. "Biz arkadaşız, değil mi? Bu da senin hep mutlu olmanı isteyeceğim anlamına gelir. Benimle mutlu olmam yeğlerdim..."

"Balthazar..."

"Ama bunun her zaman bu kadar kolay olmadığım biliyorum."

Başımı salladım. "Hayır. Değil. Sen böyle harika biri olduğun için seni düşünmem gerekirdi."

"Bu işlerde 'öyle olması gerekirdi' yoktur. Bu konuda bana güven." Balthazar'ın beyaz gömleği ay ışığında bembeyazdı. Nasıl olduysa, benden vazgaqeçtiği bu anda her zamankinden daha yakışıklıydı. "Şu Vic denen çocuk mu? Bazen onunla konuştuğunu görüyorum."

"Vic mi?" Gülmek zorundaydım. "Hayır. İyi biridir ama sadece arkadaşız."

"Kim o zaman?"

İlk başta söylemeye çekindim. Sonra bunu söylemek istediğimi fark ettim çünkü geçen birkaç haftadan sonra çok iyi arkadaş olmuştuk. Ondan çok daha genç olmama ve kapak bir yaşam sürmeme rağmen beni hep dinhyor, fikirlerimi ciddiye alıyordu. Artık onun bakış açısı da benim için önemliydi. "Lucas Ross."

"Bu raundu ezikler takımı kazanıyor." Balfhazar pek de halinden memnunmuş gibi görünmüyordu. Gerçi ona başka birinden daha çok hoşlandığımı söylemişken neden halinden memnun olsundu ki? "Onda ne bulduğunu anlayabiliyorum."

"Öyle mi?"

"Elbette. Yakışıldı biri, sanırım."

"Mesele o değil." Gerçekten ne demek istediğimi anlasın istiyordum. "Lucas’ın çekici olduğunu fark etmedim değil. Ama o benim yaşadıklarımı tam olarak anlayan tek insan."

"Ankyorum. Ya da anlamayı deniyorum." Balthazar yere baktı ve o an her ne kadar etkilenmemiş gibi görünmeye çakşsa da bu konuşmanın onun için zor olduğunu anladım. "Artık ısrar etmeyeceğim, söz veriyorum."

Elimden geldiğince nazikçe, "Sen buraya aitsin, Balthazar. İşte bu yüzden bizim gibi buraya ait olmayanları anlayamıyorsun."

"Sen de istersen buraya ait olabilirsin."

"Bunu istemiyorum."

Balthazar tek kaşını kaldırdı. "O zaman bazı sorunlar yaşayacaksın."

"Ondan bahsetmiyorum." Balthazar gelecekten, uzun yıllar sonrasından bahsediyordu ve ben işler şimdi yeteri kadar kafa karıştırıcıyken bunlan düşünmek istemiyordum. "Ben liseden bahsediyorum. Sen dolu dolu yaşadm, dünyayı gezdin. Buranın benim için ne kadar büyük olduğunu, beni ne kadar korkuttuğunu anlayabileceğini sanmıyorum. Eğer kendimi bırakırsam Akademi'nin kim ve ne olduğumu belirlemesine izin verme tuzağına düşebilirim. Ben bunu istemiyorum. Lucas da benim gibi düşünüyor."

Balthazar bunu birkaç saniye boyunca düşündü. Sonunda başım salladı. Onu ikna ettiğimi sanmıyordum ama beni dinlemişti. "Lucas kötü biri değil," diye kabullendi, "en azından onu tanıdığım kadarıyla. Uğraşılan öğrencileri koruduğunu gördüm ve derslerde söylediklerine bakılırsa zeki biri."

Gülümsedim. Haftalarca Lucas'tan şüphe ettikten sonra birinden onun hakkında iyi şeyler duymak hoşuma gitmişti.

Balthazar devam ediyordu. "Ama biraz asabi biri. Erich'le kavgasını gördün, bunu biliyorsun." Balthazar'ın pizzaadaki kavga hakkında bir şey bilmemesi bana suçlulukla karışık minnet hissi yaşattı. "Savunmacı biri aynca. Gerçi Akademi'nin insanı böyle yapabileceğini anlıyorum ama bu bazen biraz..."

"Çabuk parlayan biri olmadığ anlamına gelmez, biliyorum," dedim. "Buna şahit oldum. Bu yüzden onunla hiç bir araya gelebilecek miyiz, bilmiyorum. Hissettiklerimi bilmeyi hak ediyorsun."

"Sana sadece kendine dikkat etmeni söyleyebilirim. Canını yakarsa hemen ondan uzaklaş." Balthazar çarpık bir gülümsemeyle ekledi: "Sonra belki bana bir şans verirsin."

Tek elimi koluna koydum. "Asıl ben kendimi şanslı savardım. ‘

Balthazar beni alnımdan öptü. Pipo dumanı ve deri gibi kokuyordu ve tüm bunlan onunla en azından bir kere öpüştükten sonra söylemiş olmak aklımdan geçmedi değil. "İçeri girmeye hazır mısın?" diye sordu.

"Birkaç dakika sonra. Dışarısı güzel. Hem bu gece yıldızlar da görünüyor."

"Öyle ya... Sen astronomiyi seviyorsun." Balthazar ellerini pantolonunun cebine koydu ve benimle beraber yürümeye devam etti. Tepemizdeki çıplak dalların arasından parıldayan yıldızlara bakıyorduk. "Şuradaki Orion, değil mi?"

"Evet. Ava." Tek elimi kaldırıp avcının bacaklarım, kemerini ve darbe indirmek için yukarı kalkmış kolunu gösterdim. "Omzundaki şu çok parlak yıldızı görüyor musun? O, Betelgeuse."

"Hangisi?" Balthazar muhtemelen astronomiyle pek ilgilenmiyordu ama bence romantik hayal kırıklıkları hariç konuşacak bir konu bulduğu için rahatlamıştı. Nasıl hissettiğini biliyordum.

"Gel, eğil biraz." Yanımda eğilince kollarından birini yukarı kaldırdım ki kendi parmağı yıldıza doğru dursun. "Şimdi görüyor musun?"

Balthazar gülümsedi. "Galiba. Orion'da nebula yok muydu?"

"Evet, biraz daha aşağıda. Sana göstereyim."

Arkamızdan gelen bir ses, "Bianca?" dedi.

İkimiz de arkaya döndük. Ben sesi arımda tanımıştım ama kulaklarıma inanamamıştım. Belki de umutlarım beni yanlış yönlendirmişti. Ama işte Lucas oradaydı, karanlıkta üniformasıyla duruyordu. Bana değil, hatta bize değil, Balthazar'a bakıyordu.

"Burada ne yapıyorsun, Lucas?" diye fısıldadım.

"Güvende olduğundan emin oluyorum."

Balthazar bundan hoşlanmamıştı. Doğruldu. "Bianca tamamen güvende."

"Saat geç. Etraf karanlık. Onunla burada yalnızsın."

"Buraya kendi isteğiyle geldi." Balthazar derin bir nefes aldı, sakinleşmeye çalıştığı belliydi. "Belki de en iyisi Bianca'ya senin eşlik etmen olur."

Lucas şaşırmıştı. Kavga bekliyordu, teslimiyet değil.

"Seninle geleceğim," dedim Balthazar'a. Ona söylediklerime ve hislerime rağmen bu gece için söz verdiğim kişi Balthazar'dı. Ona bu kadarını borçluydum.

Ama Balthazar başını salladı. "Sorun değil. Canım artık dans etmek istemiyor."

Utanmıştım ve kafam karışmıştı. Smokinin ceketini çıkardım, kendimi soğuk havaya karşı hazırladım ve "Teşekkür ederim, Her şey için," dedim

"Bana ihtiyacın olursa, söylersin." Balthazar ceketini giyerken Lucas'a bir bakış attı ve sonra tek başma okula doğru yürümeye başladı.

Balthazar bizi bırakır bırakmaz, "Bu tamamen gereksiz bir hareketti," dedim.

"Sana doğru eğilmişti. Sana sokuluyordu."

"Ona yıldızlan gösteriyordum!" Kollarımla omuzlarımı sanp ısınmaya çalıştım. "Beni öpeceğini mi sandın?"

"Hayır."

"Yalana."

Lucas sızlandı. "Tamam, kabul ediyorum. Onu senden uzak tutmaya çalışıyordum. Hiçbir şey yapmayıp onun seni baştan çıkarmaya çalışmasını izleyemezdim." Okul ceketini çıkanp bana uzattı. Bunu Balthazar kadar zarif bir şekilde yapmamıştı. Fakat Balthazar bunu kibarlığından yapmıştı, bir centilmen olarak bunu yapması gerekiyordu. Lucas'sa bence bana az da olsa bakabileceğini göstermek için çaresizce çabalıyordu.

Ceketi omuzlanma aldım. Cekette hâlâ onun sıcaklığı vardı. "Teşekkür ederim."

"Bu elbise kapansın istemezdim." Beni baştan aşağı süzdü, yüzünde bir gülümseme belirmişti.

"Bana kur yapma." îçten içe Lucas'ın bana gece boyunca kur yapmasını istiyordum ama şimdi konuşmamız gerektiğinin farkındaydım. "Konuş benimle."

"Tamam, konuşalım."

Elbette bu sözlerden sonra ikimiz de ne söyleyeceğimizi bilemedik. Zaman kazanmak için yürümeye devam ettim, Lucas da yanımdaydı. Uzaklardan gelen yaprak hışırtılarını, sonra da kıkırtılan duyduk. Görünüşe göre bu gece başka çiftler de gizlice ormana kaçıyordu. Gelen seslerden, bizden daha fazla eğlendikleri belliydi.

Sonunda ilk önce benim konuşmam gerektiğini fark ettim. "Ailem hakkında öyle konuşmamalıydın."

"Haddimi aştım." Lucas iç çekti. "Serti önemsiyorlar. Bunu herkes görebilir."

"O zaman neden onlar hakkında böyle tuhaf şeyler söyledin?"

Lucas düşündü, buna nasıl cevap vereceğinden emin olmadığı açıktı. "Benim annemden pek bahsetmedik."

Gözlerimi kırptım. "Evet, bahsetmedik."

"Annem biraz fazla dddi biridir." Lucas biz çam iğnelerinden oluşan kaim ve yumuşak halının üzerinde yürürken ayaklarına baktı. Yalanımızda, kimse toplamadığı için elmaları dökülen bir elma ağacı vardı, bütün elmaları artık kahverengi ve yumuşaktı. Tatlı kokulan havayı yumuşatmıştı. "Hayatımı tamamen idare etmek istiyor ve bunu başardı başaracak."

"Kimsenin seni itip kaktığım hayal edemiyorum."

"Çünkü sen daha annemi görmedin."

"Sen büyüdükçe değişecektir," dedim. "Benimkiler eskiden çok daha korumacıydı."

"Annem seninkiler gibi değildir." Lucas güldü ve sesi anlam veremediğim bir nedenle bana tuhaf geldi. "Annem için dünya siyah beyazdır. Hayatta kalmak için güçlü olmak gerekir, der. Ona göre dünyada iki tür insan vardır; av ve avcılar."

"Bu kulağa biraz abartılı geliyor."

"Annemi tanımlamak için ne uygun bir sıfat. Annemin ne olmam ve ne yapmam gerektiğine dair çok kesin fikirleri var. Onun dediklerini her zaman kabul etmeyebilirim ama o ne de olsa benim annem. Söyledikleri beni etkiliyor." Lucas iç çekti. ''Bu pek de matah bir açıklama sayılmaz ama Riverton'daki davranış tarzımla çok ilgisi var."

Lucas’ın söylediklerini düşündükçe ne kadar çok şey açıkladığım daha fazla anladım. Lucas benimkilerin hayatımı yönetmeye çalıştığım düşünmüştü çünkü annesi onun hayatım yönetmeye çalışıyordu. "Seni anlıyorum. Sahiden anlıyorum."

"Hava soğuk." Lucas elimi tuttu. Kalbim pır pır atıyordu. "Gel. Okula geri dönelim."

Akademi'ye doğru birlikte yürüdük Ormandan okul bahçesine geçtik, buradan büyük salonun ışıklannı ve dans eden çiftlerin silüetlerini görebiliyorduk. Lucas'la tartışmasaydım ve Sonbahar Balosu'na beraber gitseydik bu gecenin nasıl yaşanacağım hayal ettim. Neredeyse düşünülemeyecek kadar mükemmeldi bu. "Henüz içeri girmek istemiyorum."

"Hava soğuk." "Ceketin beni ısıtıyor."

"Evet ama beni ısıtmıyor." Bana sınttı.

Lucas bana hep benden büyük gibi gelmişti, gülümsediği zamanlar hariç.

"Biraz bekle," dedim ve onu tanıştığımız çardağa doğru götürdüm. "Birbirimizi ısıtabiliriz."

"Eh, sen öyle diyorsan..."

Çardakta oturduk, kaim sarmaşık tabakasından yıldızlar görünmüyordu ve Lucas kolunu bana doladı. Başımı omzuna koydum. İki haftadır yaşadığım tüm şüphe ve kafa kanşıklığı böylece birden yok olmuştu. Balodayken mutluydum ama bunun nedeni kendimi kaptırmamdı. Şimdiki durum farklıydı. Nerede durduğumu, kim olduğumu biliyordum ve tamamen huzurluydum. Lucas" tan şüphe etme nedenlerimi hatırlasam da böylesine yakınken ona tamamen güvenebilirdim. Dünyadaki hiçbir şeyden korkmuyordum. Kendimi bırakabilirdim. Gözlerimi kapattım ve yüzümü boynuna sürdüm. Lucas titredi ve bunun soğuk yüzünden olduğunu sanmıyordum.

"Sadece seni korumak istediğimi biliyorsun, değil mi?" diye fısıldadı Lucas. Kollanmı beline doladım ve ona sıkıca sanldım. "Beni yalnızlıktan korumanı istiyorum. Benim için dövüşme. Benimle ol. İhtiyacım olan şey bu."

Lucas güldü, sesi tuhaf ve hüzünlüydü. "Seni koruyacak birine ihtiyacın var. Her şeyin yolunda olmasını sağlayacak birine. O kişi ben olayım istiyorum."

Yüzümü onun yüzüne yaklaştırdım. O kadar yalandık ki kirpiklerim çenesine değiyordu ve ağızlarımızın arasındaki ufak boşlukta onun vücut ısısını hissedebiliyordum. "Lucas, sana ihtiyacım var," diyebilmek için bütün cesaretimi toplamam gerekmişti.

Lucas yanağıma dokundu ve sonra dudaklarını hafifçe benimkilere değdirdi. Bu ilk temas nefesimi kesti ama artık korkmadığımı biliyordum. Lucas'layken kimse bana zarar veremezdi.

Onu öptüm. Rüyalarım bana doğruyu söylemişti, onu nasıl öpeceğimi, ona nasıl dokunacağımı biliyordum. Bu bilgi hep içimdeydi; alevlenmek, hayata dönmek için bu kıvılcımı bekliyordu. Lucas beni kendine öyle bir çekti ki nefesim kesildi. Derin ve yavaşça, sert ve hafifçe, bin türlü farklı şekilde öpüştük. Hepsi de güzeldi.

Lucas'ın ceketi omuzlarımdan düştü, kollarım ve sırtım soğuk gece havasına maruz kalmıştı. Elleri beni soğuktan korumak için yukarı çıktı, avuçlarını sırtımda, parmak uçlarım omurgamda hissedebiliyordum. Tenini tenimde hissetmek çok güzeldi, tahmin edebileceğimden de iyiydi. Zevkle iç geçirdiğimde başım geriye düştü. Lucas dudaklarımı, yanağımı, kulağımı ve boynumu öptü.

"Bianca " Fısıldayışı tenimi okşuyor, dudaklan boynuma değiyordu. "Durmalıyız."

"Durmak istemiyorum."

"Burada kendimizi kaptırmamalıyız."

"Durmak zorunda değilsin." Saçım ve alnını öptüm.

Tek düşünebildiğim onun artık bana, sadece bana ait olduğuydu.

Dudaklarımız tekrar buluştuğunda öpüşmemiz farklıydı, daha güçlü, neredeyse gözü karaydı. İkimiz de çok hızlı nefes alıyorduk, konuşacak durumda değildik. Dünyada benim için o ve kalbimdeki gümbürtü hariç bir şey yoktu; gümbürtü, benim, benim, o benim diyordu.

Parmaklan elbisemin ince askısına değiyordu ve sonunda omzumdan aşağıya kaydı; göğsümün en üstteki kıvamı ortaya çıkmıştı. Lucas başparmağım kulağımdan omzuma kadar indirdi. İleri gitmesini, dokunulmaya ihtiyaç duyduğum her şekilde bana dokunmasını istedim. Zihnim bulanmıştı, neredeyse hiç düşünemeyecek gibiydim; geriye sadece vücudum ve benden talep ettiği şey kalmıştı. Bunu daha aklıma bile getirememe rağmen ne yapmam gerektiğini biliyordum. Biliyordum.

Dur, dedim kendime. Ama ikimiz de artık duracak gibi değildik. Ona, her şeyine ihtiyacım vardı. Hemen, şimdi.

Yüzünü eUerimin araşma aldım ve dudaklarımı yavaş yavaş dudaklarına, çenesine ve boynuna bastırdım. Atan nabzmı görebiliyordum ve sonra açlığım artık dayanılmayacak bir hal aldı.

Lucas’ın boğazmı sertçe ısırdım. Acı ve şaşkınlıkla nefesinin kesildiğini duydum ama o anda kan dilimin her yerini sardı. Karun metalimsi tadı içimde ateş gibi ilerledi; sıcak, kontrolsüz, tehlikeli ve güzeldi. Kam yuttum, Lucas’ın kam kadar tatlı bir şey tatmamıştım.

Lucas benden uzaklaşmaya çalıştı ama çoktan zayıf düşmüştü. Arkaya düşmeye başladığında doya doya içmeye devam edebilmek için onu kollanma aldım. Kanım içerek ruhunu içime alabilecekmişim gibi hissediyordum. Hiç bu kadar yakın olmamıştık.

Benim, diye düşündüm. Benim.

Sonra Lucas kendini tamamen bıraktı. Bayılmıştı. Bunu fark edince sanki soğuk bir dalga yemiş gibi oldum ve kendime geldim.

Nefesim kesildi ve Lucas'ı bıraktım. Çardağın zeminine kütük gibi düştü. Dişlerimin boğazmda bıraküğı derin yara ay ışığında karanlık ve ıslaktı, dökülmüş mürekkep gibi panldıyordu.

"İmdat," diye haykırmaya çalıştım ama ağzımdan fısıltıdan başka bir şey çıkmamıştı. Dudaklarım hâlâ Lucas’ın kanıyla sıcak ve yapışkandı. "Birileri yardım etsin, lütfen!"

Çardağın basamaklarından indim, çok çaresizdim, kim olursa olsun, birilerini bulmalıydım. Annemle babam çok kızardı, Bayan Bethany'yse bin kat daha fazla kızardı. Fakat biri Lucas'a yardım etmeliydi. "Kimse yok mu?"

"Neyin var?" Courtney ağaçların arasından çıkıp geldi, rahatsız olduğu belliydi. Beyaz elbisesi buruşmuştu, partneri de arkasındaydı, hassas bir zamanda rahatlarını bozduğum belliydi. "Dur bir dakika, senin ağzında... kan mı var?"

"Lucas." Olanlan açıklayamayacak kadar şaşkındım. "Lütfen. Lucas'a yardım et."

Courtney uzun, san saçlarım arkaya topladı ve çardağa çıktı, boğazı yırtılmış halde yerde yatan Lucas'ı gördü. "Aman Tanrım," dedi ve kendini beğenmiş bir gülücükle bana döndü. "Artık büyüyüp bizim gibi bir vampir olmanın zamanı gelmişti zaten."

Sekizinci Bölüm

"YOKSA LUCAS'I ÖLDÜRDÜM MÜ? O İYİ Mİ?" DİYE HIÇKIRDIM. Ağlamamı bir türlü durduramıyordum. Annemin kolu omzumdaydı. Görmeyen gözlerle, beni çardaktan uzaklaştırmasına izin verdim. Babam, kollarında baygın Lucas'la koşarak uzaklaşmıştı. Birkaç öğretmen daha, diğer öğrencilerin bir olay olduğunu fark etmelerini engellemek için yakınlarda konumlanmışlardı. "Anne, ben ne yaptım böyle?"

"Lucas yaşıyor." Annemin sesi hiç bu kadar yumuşak olmamıştı. "Bunu atlatacak."

"Emin misin?"

"Fazlasıyla." Taş merdivenden çıkarken her basamakta düşer gibi oluyordum. Tüm bedenim titriyordu, güçlükle yürüyordum. Annem, örgülerinden kurtulup yüzümün iki tarafına dökülen saçlarımı okşuyordu. "Tatlım, dairemize çıkmaya ne dersin? Yüzünü yıka. Biraz sakinleş."

Kafamı salladım. "Ben Lucas'ın yanında olmak istiyorum."

"Orada olduğunu fark etmeyecek."

"Anne. Lütfen."

Önce karşı koymaya yeltendi ama sonra itirazının bir işe yaramayacağım fark ettiğini gördüm. "Pekâlâ."

Babam Lucas'ı ambara götürmüştü. İçeri ilk adım attığımda, neden burada siyah damarlı ahşap lambri duvarlarında eski oval çerçeveler içinde sepya tonlu fotoğrafların asılı olduğu bir dairenin bulunduğunu merak ettim. Sonra burasınm Bayan Bethany'nin yaşadığı yer olduğunu hatırladım. Ondan bile korkmayacak kadar sarsılmış durumdaydım. Lucas'ı görmek için yatak odasına girmek üzere hamle yapınca annem kafasını salladı. "Yüzüne soğuk su çarp. Birkaç derin nefes al. Topla kendini, tatlım. Sonra konuşuruz." Zoraki bir gülümsemeyle ekledi: "Her şey yolunda. Göreceksin."

Soğuk ve titrek ellerim banyo kapısının cam tokmağım güçlükle çevirdi. Aynadaki yüzüme balonca, annemin neden hiç durmadan yüzümü yıkamamı söylediğini anladım. Dudaklarımda hâlâ Lucas’ın kanının izleri vardı. Yanaklarıma da birkaç damla bulaşmıştı. Yaptığım şeyin kanıtını yok etmek için umutsuz bir telaşla, hemen musluğu çevirdim ama soğuk su parmaklanırım arasından akarken, kendimi kan lekelerine daha yalandan bakarken buldum. Dudaklarım kıpkırmızıydı ve öpüşmelerimizin ardından şişmişti.

Yavaşça dilimi dudaklanmın üstünde dolaştırdım. Lucas’ın kanının tadım alıyor, onu kollanmm arasında olduğu anki kadar yakınımdaymış gibi hissediyordum.

Demek anlamı buydu, diye düşündüm. Bütün hayatım boyunca annem ve babam günün birinde, karım sadece kan olmaktan çıkacağım ve kasaptan alıp akşam yemeklerinde önüme koyduklan şeyden daha fazlasını ifade edeceğini söyleyip durmuşlardı. Ne demek istediklerini hiçbir zaman anlayamamıştım. Ama şimdi anlıyordum. Bazı açılardan, LucasTa ilk öpüşmem gibiydi. Bedenim ne istediğimi ve neye ihtiyaç duyduğumu, zihnim henüz tahmin edemezken biliyordu.

Sonra beni öpmek için üzerime eğilen ve bana tamamen güvenen Lucas'ı düşündüm. Suçluluk duygusu yeniden ağlamaya başlamama neden oldu. Yüzüme ve enseme soğuk su çarptım. Banyodan çıkacak kadar toparlanmam bir hayli zaman aldı.

Bayan Bethany'nin karyolası, üstündeki cibinliği, dört köşesinde yükselen spiral biçimli sütunların taşıdığı, siyah oymalı bir çirkinlik abidesiydi. Birkaç yüz yıllık olduğu her halinden belliydi. Yatağın ortasında yatan Lucas'ın rengi, boynundaki bandaj kadar soluktu ama nefes alıyordu. "O iyi," diye fısıldadım.

"Ona zarar verecek kadar kan emmemişsin." Çardaktan koşarak uzaklaştığı andan beri, babam bana ilk kez bakıyordu. Gözlerinde kınamaya ya da ısırma dürtüm harekete geçmeden hemen önce yaptığım şeyi göz önüne alarak utanca dair bir iz bulmaktan korkuyordum ama babam sakin, hatta yumuşaktı. "Bir defada yanm litre ya da daha fazlasını içmek için çaba harcamak gerek."

"O zaman Lucas neden bayıldı?"

Annem, "Bayılmalarına ısırık neden oluyor," dedi. Onlar derken, insanları kastediyordu. Normalde aradaki farka dikkat çekmemeye özen gösterirdi çünkü insanların her koşulda insan olduklarım söylemekten hoşlamrdı ama bizi birbirimizden ayıran çizgi, hiç bu kadar net olmamışü. "Hipnotize olmuş ya da büyülenmiş gibi oluyorlar. Önce direniyorlar ama sonra transa geçiyorlar."

"Bu bir açıdan iyi bir şey çünkü yann hiçbir şey hatırlamayacak." Babam Lucas’ın bileğini tutmuş, nabzım kontrol ediyordu. "Yarasım izah etmek için bir hikâye uydururuz. Basit bir kaza hikâyesi. Eski çardakta gevşemiş birkaç ara bağlantı olduğunu söyleriz. İçlerinden biri yerinden çıkıp kafasma inmiş olabilir."

"Lucas'a yalan söylemek hiç hoşuma gitmiyor."

Annem kafasını salladı. "Tatlım, bazı şeyleri çevremizdeki insanların bilmelerinin gerekmediğini biliyorsun/'

"Ama Lucas sıradan biri değil."

Benim bildiğim, onların bilmediği bir şey vardı: Lucas, Karanlıklar Akademisinden zaten şüpheleniyordu. Tabu ki gerçeği bilmiyordu. Biliyor olsa, ön kapıdan içeri adımını atmazdı ama bir şeyler döndüğünün ve bu okulda gözle görülenin ötesinde bir şeyler olduğunun farkındaydı. Lucas"ın keskin içgüdüleriyle gurur duyarken bir taraftan da bu özelliğinin her şeyi daha da zorlaştırdığının farkındaydım.

Ancak ona gerçeği söylemeyi nasıl düşünebilirdim ki? Dün gece az kalsın seni öldürüyordum, özür dilerim, mi diyecektim? Yapmam gerekeni kabullenirken başımı ağır ağır salladım. Lucas ona nasıl ihanet ettiğimi öğrenmemeliydi. Ona vampirlerden bahsettiğimde bana inansa bile, beni asla affetmezdi. Hatta delirdiğimi bile düşünebilirdi.

Sonunda "Pekâlâ," dedim. "Yalan söylemek zorundayız. Bunu anlıyorum."

Bayan Bethany gevrek bir sesle, "Bir de ben anlayabilsem," dedi. İçeri girerken ellerini kamının üstünde kavuşturmuştu. Her zamanki dantelli bluzları ve koyu renk eteklerinin yerine, koyu mor bir tuvalet giymişti ve dirseklerine kadar çıkan siyah eldivenler takmıştı. Başmı salladığı zaman, siyah inci küpeleri ışıldıyordu. "İnsan soyundan öğrencileri Akademi'ye davet ettiğimizde, güvenlik sorunları olacağını bal gibi biliyorduk. Büyük yaştaki öğrencilerimizi tembihledik, koridorlan gözlemledik, gruplan birbirlerinden olabildiğince uzak tuttuk. İyi sonuçlar elde ettiğimizi sanıyordum. Böyle bir patlamanın sizden geleceği aklımın ucundan geçmezdi, Bayan Olivier."

Annemle babam ayağa fırlamışlardı. Önce Bayan Bethany'ye patronları olduğu için hürmet gösterdiklerini sandım. Ona her zaman saygı ve itaatle yaklaşmış, benden de aym şeyi yapmamı beklemişlerdi. Fakat babam beni savunmak için derhal araya girdi. "Bianca'nın bizim gibi olmadığım siz de biliyorsunuz, tik kez bir canlının karımı tadıyor. Bunun onu ne kadar etkileyebileceğinin bilincinde değildi."

Bayan Bethany'nin dudaklan kibirli ve nahoş bir gülümsemeyle büküldü. "Bianca elbette ki özel bir vaka. Sonradan olma olmayan ve dünyaya vampir olarak gelen o kadar az örnek var ki... 1812'den bu yana karşılaştığım üçüncü örnek olduğunuzu biliyor musunuz?"

Annem ve babam, her yüzyılda sadece bir avuç kadar vampirin doğal yollarla dünyaya geldiğini anlatmışlardı. Annemin bana hamile kalarak herkes şaşırtmadan önce bizimkilerin neredeyse 350 yıldır süregelen bir ilişkileri varmış. Doğumumu her zaman, kendimi eşsiz hissetmem için biraz abarttıklanm düşünmüşümdür. Şimdiyse bunun gerçeğin ta kendisi olduğunu anlıyordum.

Bayan Bethany'nin söyleyecekleri bitmemişti. "Vampirler tarafından yetiştirilmenin, doğamızı ve ihtiyaçlarımızla ilgili bilgileri edinerek büyümenin bir avantaj olacağım sanırdım. Sizce de bu, daha az değil, daha çok irade anlamına gelmez mi?"

"Üzgünüm." Her şey sadece benim kabahatimken suçu ebeveynlerimin üstlenmelerine seyirci kalamazdım. "Annem ve babam bunun günün birinde yaşanacağım hep anlattılar. Bu ısırma arzusuna kapılacağımı da. Ama yine de tam olarak anlayabilmiş değildim. Başıma gelene kadar."

Bayan Bethany söylediklerimi değerlendirir gibi kafasını salladı. Koyu renk gözleri, sanki odasma attığımız çöplere bakar gibi Lucas’ın üstünde dolaştı. "Yaşayacak, değil mi? öyleyse kalıcı bir hasar yok demektir. Bianca'nın cezasını yann netleştinriz.”

Annem bana özür dileyen gözlerle baktı. "Bianca bize bir daha asla böyle bir şey yapmayacağına dair yemin etti."

"Birinin yeni öğrencilerden birini ısırdığı ve ceza almadan kurtulduğu haberi yayılırsa bu olaym arkası kesilmez/' Bayan Bethany tek eliyle eteklerini topladı. "Ve her olay da böyle iyi sonlanmayabilir. İnsan öğrencilere bir daha el sürülmemesi hayati önem taşıyor. Şüpheye dair en ufak bir fısıltının dolaşmasma bile göz yumamayız. Böyle bir kural ihlali cezasız kalmamalı."

Bayan Bethany ve ben, ilk defa bir konuda hemfikirdik Lucas'ın canım yaktığım için berbat hissediyordum ve en azından birkaç akşamı koridorları temizleyerek geçirmeyi çoktan hak etmiştim. Ama ortada bir sıkıntı vardı. "Uzaklaştırma cezası alamam. Ya da temizlik veya öyle bir işe zorlanamam."

Bayan Bethany'nin kaşları iyice kalktı. "Yoksa kendinizi bu tarz bayağı görevlerin üstünde mi görüyorsunuz?"

"Dikkat çekecek bir ceza alırsam, Lucas nedenini öğrenmek isteyecektir. Soru sormasını istemeyiz, değil mi?"

Ne demek istediğimi açıkça ifade etmiştim. Bayan Bethany katasım salladı ama onu bu konuda alt etmemden hiç hoşnut olmadığı her halinden belli oluyordu. "O zaman, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl romanlarında mektuplaşma tarzının kullanımı üzerine on sayfalık bir ödev hazırlayacaksınız. İki hafta süreniz var."

Bu ödev cezasının, moralimi daha da beter hale getirememesi halihazırda ne kadar depresif ve ürkmüş halde olduğumun açık bir kanıtıydı.

Bayan Bethany, uzun tuvaletinin eteklerini bir kuşun kanatlan gibi hışırdatarak yanıma sokuldu. Lavanta kokusu çevremi duman misali sarmıştı. Gözlerine bakmakta bir hayli zorlanıyor, kendimi tamamen çıplak hissediyor, utanıyordum. "Karanlıklar Akademisi, iki yüzyılı aşkın süredir türümüz için bir sığmak görevi görüyor. İçimizden öğrenci olabilecek kadar genç duranlar, buraya dünyanın nasıl değiştiğini görmek, topluma yeniden dâhil olabil mek ve şüphe uyandırmadan özgürce hareket etmek için eğitim almaya gelebiliyorlar. Burası bir öğrenme mekânı. Bir güvenlik alanı. Böyle kalabilmesi de ancak duvarlarımızın ötesinde ve artık duvarlarımızın içinde yaşayan insanların güvencede olmasıyla mümkün olabilir. Öğrencilerimiz kontrolü kaybedip bir insanın canına kastederlerse Akademi kısa sürede şüphe çekecektir ve bu sığmak yerle bir olacaktır. İki yüzyıllık bir gelenek son bulur. Bu sürenin büyük kısmında, okulu gözüm gibi korudum, Bayan Olivier. Bu dengenin siz ya da başkası tarafından bozulmasına seyirci kalacak değilim. Yeterince açık mı?"

"Evet, efendim," diye fısıldadım. "Çok üzgünüm. Tekrarı olmayacak."

"Şimdi böyle söylüyorsunuz." Meraklı gözlerini Lucas'a çevirdi. "Bay Ross uyandığı zaman neler olacağını hep birlikte göreceğiz." Sonra hızla dönüp koridora çıktı.

Sadece birkaç yüz metre ötede insanların valse devam ettiklerini düşünmek çok tuhaftı.

"Ben Lucas'ın yanında kalırım," dedi babam. "Celia, sen Bianca'yı okula götür."

"Yatakhaneye gidemem. Uyandığı zaman Lucas'ın yarımda olmak istiyorum," diye yalvardım.

Annem kafasını salladı. "Olmaman, ikiniz için de daha iyi. Varlığın ona yaşananları hatırlatabilir ve Lucas’ın unutmaya ihtiyacı var. Bak ne diyeceğim, eski odana gel. Sadece bu gece için. Kimsenin aldıracağım sanmıyorum."

Kulenin tepesindeki küçük odam bana hiç bu kadar davetkâr gelmemişti. Canavar heykelini bile görmek istiyordum. "Çok iyi fikir. İkinize de her şey için çok çok teşekkür ederim." Gözlerim bir kez daha yaşarmıştı. "Bu gece, beni de, Lucas'ı da kurtardınız."

"Bu kadar melodramatik olma." Babamın gülümsemesi dudaklarından dökülen kelimeleri yumuşatmıştı. "Lucas, ne olsa yaşayacaktı. Sen de eninde sonunda bililerini ısıracaktın. Bir süre daha beklemeni tercih ederdim ama sanınm kızımızın artık büyümesi gerekiyordu."

"Adrian?" Annem babamın elini tuttu ve onu odanın kapısına doğru çekti. "Konuşmamız gereken bir şey var."

"Ne var?"

"Koridordaki bir şey."

"Ah..." Babam, annemin ne yapmaya çalıştığım benimle aym anda anlamıştı. Annem, beni Lucas'la baş başa bırakmak için bahane yaratmaya uğraşıyordu.

Onlar odadan çıkar çıkmaz Lucas’ın yanma, yatağın ucuna oturdum. Solgun tenine ve gözlerinin altındaki koyu renk halkalara rağmen hâlâ çok yakışıklıydı. Kumral saçlan, solgunluğunun yanında neredeyse kahverengi görünüyordu. Elimi almna koyduğumda bir hayli soğuk olduğunu fark ettim.

"Canım yaktığım için çok üzgünüm." Yanağımdan aşağı sıcak bir gözyaşı damlası yuvarlandı. Beni tehlikelerden korumak için didinip duran zavallı Lucas... Asıl tehlikeli olanın ben olduğum hiç aklına gelmemişti.

Aym gecenin ilerleyen saatlerinde, şimdi kan lekeleri içindeki güzel elbiseme bakıyordum. Annem elbiseyi yatak odamın kapısındaki kancaya asmıştı. "Dansın kusursuz olacağım sanmıştım," diye fısıldadım.

"Keşke olabilseydi, tatlım." Yatağa, yanıma oturdu ve tıpkı ben küçükken yaptığı gibi, saçlarımı okşamaya başladı. "Yarın sabah her şey daha iyi olacak," dedi. "Göreceksin."

"Lucas’ın uyandığında vampire dönüşmüş olmayacağından emin misin?"

"Eminim. Lucas canına mal olacak miktarda kan kaybetmedi. Ve bu onu ilk ısırışındı, değil mi?"

"Öyle." Burnumu çektim.

"Sadece bir defadan fazla ışınlan insanlar vampire dönüşebilirler. O zaman bile son ısmlışlannın ölümcül olması gerekir. Sana daha önce de anlattığımız gibi, birini kanını içerek öldürmek gerçekten çok zor iştir. Ne olursa olsun, vampir olabilmek için önce ölmen gerekir ve Lucas’ın öleceği falan yok."

"Ama ben bir vampirim ve hiç ölmedim."

"O farklı bir durum, tatlım. Bunu biliyorsun. Sen özel bir varlık olarak doğdun." Annem çeneme dokundu ve yüzümü ona çevirdi. Arkasında, kulak kesilerek bizi dinliyormuş gibi pis pis sırıtan canavar heykelini görebiliyordum. "Birini öldürene kadar gerçek bir vampir olmayacaksın ve bunu yaptığın zaman, sen de öleceksin ama sadece kısa bir süreliğine. Kısa bir şekerleme gibi bir şey olacak."

Annem ve babam, bütün bunlan tıpkı yatmadan önce mutlaka dişlerimi fırçalamam ya da evde olmadıklan zaman biri aradığında tam adım ve telefon numarasını almam gerektiği gibi, bana en azından binlerce kez anlatmışlardı. Söylediklerine göre, pek çok vampir hiç kimseyi öldürmezdi ve her ne kadar birinin canım yaktığımı hayal etmekte dahi zorlansam bile, bunu yapmanın sorun olmayacağı durumların varlığı konusunda ısrarcıydılar. Zaman içinde mutlaka yaşayacağım dönüşümü defalarca konuşmuştuk: Bir hastaneye ya da bakım evine gidebilir, gerçekten yaşlı ya da ölmek üzere olan birini bulabilir ve bu işi böyle halledebilirdim. Bana her zaman çok basit olacağını söylemişlerdi. Birinin adlarına son vermek, hatta doğru dürüst bir planla hareket edip kan içmek için birden fazla fırsatımın olmasını sağlarsam, o kişilere bir vampir olarak sonsuza dek yaşama şansı sunmuş olacaktım. Bu, tıpkı odamın olmasım istedikleri gibi, derli toplu ve düzgün bir açıklamaydı.

Lucas'la aramızda geçenler, gerçeğin annem ve babanım izahatındaki kadar derli toplu olmadığını kanıtlıyordu.

"Kendimi hazır hissetmediğim sürece vampire dönüşmem gerekmiyor," dedim. Bu da onlardan sayısız kez duyduğum bir şeydi ve annemin otomatik olarak onaylamasını bekliyordum.

Oysa birkaç saniye için sessiz kaldı. "Göreceğiz, Bianca. Göreceğiz."

"Ne demek istiyorsun?"

"Yaşayan bir insanın kanını tattın. Yani kum saatini tepetaklak etmiş oldun: Artık bedenin zaman zaman bir vampir gibi tepkiler verecek." Hissettiğim dehşet yüzüme yansımış olsa gerekti. Elimi tutup sıktı. "Endişelenme. Bu, büyük ihtimalle, bu hafta, hatta bu yıl değişmen gerektiği anlamına gelmiyor. Fakat artık, bizim yaptığımız şeyleri yapma ihtiyacın güçlenecek ve güçlenmeye de devam edecek. Bütün bunların yam sıra Lucas'ı önemsiyorsun. İkiniz... Bundan böyle birbirinize karşı güçlü bir çekim hissedeceksiniz. Vücudunun kalbin kadar hızlı değişmesi çok güçlü bir birleşimdir." Annem başım duvara yasladı. 1600İÜ yılların ortasında henüz hayatta olduğu ve babamın yakışıklı ve esrarengiz bir yabana olduğu günlere döndüğünü düşündüm. "Kendini fazla kaptırmamaya çalış."

"Güçlü duracağım,"diye söz verdim.

"Elinden geleni yapacağım biliyorum, tatlım. Zaten senden başka bir şey isteyemeyiz."

Bu da ne demekti şimdi? Bilmiyordum ve sormam gerekirdi. Ama soramadım. Gelecek, hızla bana doğru yaklaşıyordu ve günlerdir hiç uyumamış kadar bitkindim. Yüzünü yastığıma bastırıp uykunun getireceği unutuşu beklerken, gözlerimi sımsıkı yumdum.

Ertesi sabah, daha gözlerimi açmadan farkı anlayabilmiştim.

Bütün duyularım keskinleşmişti. Çarşafın tek tek bütün ipliklerini tenimde hissediyor, sadece ön taraftaki odada konuşan annemi ve babamı değil, bizden çok aşağıdaki katlardan gelen sesleri, geceyi dışarıda bir partide geçirdikten sonra gizlice okula girmeye çalışan birine bağıran Profesör Ivveıebome'u ve bir yerlerde musluktan damlayan suyu duyabiliyordum. Kendimi zorlasam, dışarıdaki ağaçta hışırdayan yapraklan tek tek sayabilirdim. Gözlerimi açtığımda gün ışığı beni neredeyse kör edecekti.

Önce annemlerin yanıldığını düşündüm. Bir gecede gerçek bir vampire dönüşmüştüm ve bu da demek oluyordu ki Lucas...

Hayır. Kalbim hâlâ çarpıyordu. Ben yaşıyorsam Lucas da yaşıyor demekti. Bir can alana kadar ölemez ve bir vampire dönüşümümü tamamlayamazdım.

Ama öyleyse, bana neler oluyordu?

Babam kahvaltıda anlattı: "Değiştiğin zaman neler olacağının ilk ipuçlarını hissediyorsun. Bir insanın karımı içtin ve şimdi bunun seni nasıl etkilediğini biliyorsun. İleride etkisi daha da güçlenecek."

"Bundan nefret ediyorum." Mutfağımıza dolan ışıkta gözlerimi kısma ihtiyacı duyuyordum. Annemin hazırladığı yulaf lapasının tadı bile -kök, sap ve yulafların geldiği yerdeki bilumum toz toprağın tadım alıyormuşum gibi- fazla keskin gelmişti. Diğer taraftan, her sabah içtiğim bir bardak dolusu kanın tadı hiç bu kadar yavan olmamışta. Karun tadım her zaman sevmiştim ama bu kez, aslında içiyor olmam gereken şeyin tatsız bir taklidi olduğunu fark ediyordum. "Buna nasıl dayanıyorsunuz?"

"Her zaman başlangıçta hissedildiği kadar canlı olmuyor. Mesela senin için bugün, bir iki saat içinde etkisi azalmaya başlayacaktır." Annem omzumu sıvazladı. Diğer elinde görünüşe göre ona tatminkâr gelen kendi kan bardağım tutuyordu. "Sonrasına gelince, zamanla tepkilere alışıyorsun. Bu iyi bir şey. Aksi takdirde hiçbirimiz doğru dürüst uyuyamayız."

Bunca uyarıcının etkisiyle başım şimdiden zonkluyordu. Hayatımda yarım biradan fazlasını içtiğim görülmemişti ama yaşadığım şeyin akşamdan kalmalıktan beter olduğundan şüpheleniyordum. "Alışmamayı tercih ederim."

"Bianca." Babamın sesinde önceki gece göstermediği öfkenin keskinliği vardı. Annem bile şaşırmışa benziyordu. "Bir daha böyle konuştuğunu duymayayım."

"Baba, ben sadece..."

"Senin bir kaderin var, Bianca. Vampir olmak için doğdun. Bunu daha önce hiç sorgulamamıştın ve şimdi başlamam da istemiyorum. Yeterince açık mı?" Bardağım aldığı gibi mutfaktan dışan çıktı.

Birkaç saniye önce işgal ettiği noktaya bakarak "Öyle," diye mırıldandım.

Üzerimde kot pantolonum ve açık san kapüşonlu montumla aşağı indiğimde duyularım normale dönmeye başlamıştı. Bazı açılardan rahatlamıştım. Parlak ışık ve sesler başımı yeterince döndürdüğü için Courtney'nin saçlan konusunda sızlanmasını dinlemek zorunda değildim. Yine de bir tür kayıp hissi de yok değildi. Bir zamanlar normal dünyam olan şey şimdi artık tuhaf biçimde sessiz ve uzak görünüyordu.

Gerçekten önemli olan tek şey, kendimi daha iyi hissediyor olmam ve Lucas'ı ziyaret edebilmemdi. Olanlardan sonra hemen ayaklanıp ortalıkta dolaşmaya başlamadığını tahmin ediyordum ama onu en azından Bayan Bethany'nin dairesinde görebilirdim. Uyanıp kendini orada bulunca, kimbilir ne kadar ürkmüştü ve Bayan Bethany ona kimbilir neler anlatmıştı.

Düşüncesi bile, darbe almayı bekliyormuşum gibi bütün vücudumun kaskatı gerilmesine neden olmuştu. Annem, Lucas’ın hiçbir şey hatırlamayacağına yemin etmişti ama bu nasıl doğru olabilirdi ki? Bunu ilk başta düşünememiştim ama ısmğım kimbilir nasıl bir acıya neden olmuştu. Şok içinde, öfkeli ve büyük ihtimalle çok korkmuş olmalıydı. Her şeyi unuttuğunu ummam gerektiğini biliyordum ama o zaman öpüşmelerimizi de unutacaktı? Her neyse, yaptığım şeyin sonuçlarıyla yüzleşme zamanım gelmişti.

Çayırın uzak köşesinde ragbi oynayan birkaç öğrenciyi yok sayarak bahçede yürümeye başladım. Aksi için ne kadar çabalasam da, içlerinden birkaçının bana baktıklannı görmüş ve çirkin kahkahalarını duyar gibi olmuştum. Courtney'nin boşboğazlık ettiğine hiç şüphe yoktu. Büyük ihtimalle okuldaki bütün vampirler yaptığım şeyden haberdardı. Utanç ve öfke içinde, hızlı adımlarla garaj evine doğru yürürken Lucas’ın bana doğru geldiğini görüp olduğum yerde kalakaldım. Beni tanıdı ve neredeyse mahcup bir tavırla tek elini kaldırdı.

Kaçmak istiyordum. Ancak Lucas bundan daha iyisini hak ettiği için utancımı yenmeye mecburdum. Kendimi ona doğru yürümeye zorlayarak, "Lucas? İyi misin?" diye seslendim.

"Evet." Nihayet birbirimize ulaşırken yapraklar ayaklarının altında hışırdıyordu. "Tanrı aşkına, ne oldu?"

Dilim damağım kurumuştu. "Anlatmadılar mı?"

"Anlattılar ama çardağın ara parçalarından birinin kafama düşmesi... Ciddi olamazlar." Yanaklan utançla pembeleşmişti ve neredeyse öfkeli -çardağa, yer çekimine ya da başka herhangi bir şeye- bir hali vardı. Lucas’ın serinkanlılığını kaybettiğine daha Önce de şahit olmuştum ama onu daha önce hiç böyle görmemiştim. "O aptal dökme demir parmaklıkla boynumu yarmam! Herhalde daha aptalca bir şey olamazdı. Seni ilk öpüşümde araya mutlaka bir engelin girmesi şart mıydı sanki?"

Benden daha yürekli biri olsa, Lucas'ı oracıkta yeniden öpüverirdi. Oysa ben sadece bakakalmıştım. Aslında gayet iyi görünüyordu. Hâlâ biraz solgundu ve boynunun yan tarafında kaim, beyaz bir bandaj vardı ama onun dışmda sıradan bir gün gibiydi. Uzaktan birkaç kişinin meraklı gözlerle bizi izlediğini görebiliyordum. Seyircilerimizin olduğu gerçeğini görmezden gelmeye çalıştım.

"Ben sandım ki... Yani sanırım..." Daha fazla zırvalamadan, aceleyle, "Önce bayıldın sandım. Bazen erkeklerin üzerinde bu tarz bir etkim olabiliyor. Fazla geliyorum. Kaldıramıyorlar."

Lucas güldü. Gülüşü biraz boştu ama en azında gülmüştü. Her şey gerçekten yolundaydı, hiçbir şeyden haberi yoktu. Rahatlayarak kolumu ona doladım ve sımsıkı sarıldım. Lucas da bana sarıldı. Birkaç dakika boyunca öylece, sarmaş dolaş halde durduk ve ben hiçbir sorun yokmuş gibi davranmayı başarabildim.

Saçlan gün ışığında bronz misali parlıyordu. Çevremizi saran ormanı fazlasıyla hatırlatan kokusunu içime çektim. Onun benim olduğunu bilmek ve artık birbirimize ait olduğumuz için ona aleni biçimde sanlabilmek çok güzel bir histi. Birbirimize dokunduğumuz her saniye hatıralar güçleniyordu: Onu öpüşüm, ellerini sırtımda hissedişim, dişlerimin arasında teninin tuzlu yumuşaklığı ve ağzınım içine ılık ılık akan sıcak kam.

O benim.

Şimdi annemin ne demek istediğini daha iyi anlıyordum. Bir inşam ısırmak, bir bardaktan yudum almak kadar basit bir şey değildi. Lucas’ın kanını içtiğimde o benim bir parçam olmuştu, ben de onun. Şimdi artık benim kontrol edemeyeceğim ve Lucas’ın asla anlayamayacağı şekilde birbirimize bağlanmıştık.

Bu, bana sarılışım daha az gerçek mi kılıyordu? Gözlerimi yumdum ve öyle olmamasım diledim. Başka bir şey yapmak için artık çok geçti.

Saçlarımın arasına doğru, "Bianca?" diye fısıldadı.

"Evet."

"Dün gece... parmaklığın üstüne öyle pat diye mi düştüm? Bayan Bethany parmaklığın düşüşünü anlattı ama bana öyle geliyor ki... Şey... hiçbir şey hatırlamıyorum. Ama sen habrlıyörsündür, değil mi?"

Akademi'yle ilgili eski şüpheleri yeniden uyanmış olsa gerekti. Yapılması gereken, evet demekti. Ama bir türlü dilim dönüp de söyleyemiyordum çünkü çok büyük bir yalan olacaktı. "Sayılır. Yani demek istediğim, gerçekten kafa kanştıncıydı ve galiba paniğe kapıldım. Gerçeği bilmek istiyorsan her şey çok hızlı olup bitti."

Bu akla gelebilecek en kötü geçiştirme olsa gerekti ama Lucas, nasılsa inanmışa benziyordu. Kollarımın arasında gevşedi ve artık her şeyi anlıyormuş gibi kafasını salladı. "Seni bir daha asla hayal kırıklığına uğratmayacağım. Söz veriyorum."

"Sen beni hiç hayal kırıklığına uğratmadın, Lucas. Bunu asla yapamazsın." Suçluluk duygusu her tarafımı sarmıştı ve ona daha sıkı sarıldım. "Ben de seni hayal kırıklığına uğratmayacağım."

Seni her tür tehlikeden koruyacağım, diye yemin ettim. Kendimden bile.

Dokuzuncu Bölüm

BUNDAN SONRASINDA AYNI ANDA İKİ DÜNYADA YAŞAR gibiydim. Birinde, Lucas ve ben nihayet bir araya gelmiştik. Orası, bütün hayatım boyunca olmak istediğim yer gibiydi. Diğerinde ise, artık Lucas'la veya bir başkasıyla birlikte olmayı hak etmeyen bir yalancıydım.

''Bana çok tuhaf geliyor." Lucas kütüphanede sesi duyulmasın diye olabildiğince alçak sesle fısıldamıştı.

"Tuhaf gelen ne?"

Lucas beni cevaplamadan önce, kimsenin dinlemediğinden emin olmak için çevresine bakındı. Endişelenmesine gerek yoktu. Birkaç asırlık el yazması kitapların dizili olduğu kuytu girintilerden ve okulun en mahrem köşelerinden birinde oturuyorduk. "İkimizin de o geceyi hatırlayamamamız."

"Sen yaralandın." Şüpheye düştüğüm zaman, Bayan Bethany'nin uydurduğu hikâyeye sadık kalıyordum. Lucas henüz hikâyeyi tam olarak yutmuş değildi ama zamanla yutacaktı. Yutmak zorundaydı. Her şey buna bağlıydı. "Çoğu zaman insanlar yaralanmalarından hemen öncesini unuturlar. Sana da mantıklı gelmiyor mu? Sonuçta o demir parmaklık bir hayli sivriydi."

"Daha önce öpüştüğüm kızlar oldu..." Yüzümdeki ifadeyi görünce, cümlesi yanda kaldı. "Ama senin gibi biri olmadı. Ya da sana yakım."

Utangaç gülümsememi saklamak için kafamı hafifçe yana eğdim.

Lucas, "Her neyse, öpüşünce bayılmıyorum," diye devam etti. "Böyle bir şey hiç olmadı. Sen ciddi anlamda sıkı öpüşüyorsun, sözüme güven ama sen bile beni kendimden geçiremezsin."

Biraz önce bulduğum bahçecilik kitabım okumaya devam etmek istiyormuşum gibi rol yaparak, "Bayılma nedenin bu değildi," dedim. Kitabı seçmemin asıl nedeni birkaç ay önce rüyama giren çiçeğin ne olduğu konusundaki merakımı gidermekti. "Bayıldın çünkü o demir parmaklık kafana indi."

"Ama bu senin neden hatırlamadığım açıklamıyor."

"Anksiyete sorunum olduğunu biliyorsun. Zaman zaman kafayı yiyorum. İlk tanıştığımızda da kafayı yemiş durumdaydım. Hem de nasıl! O büyük kaçışımın da hatırlayamadığım kısımları var. Kafana darbe aldığın zaman da aym şekilde kendimi kaybetmiş olmalıyım. Demek istediğim, az kalsın ölüyordun." En azından bu kısım gerçeğe yakındı. "Korkmama şaşmamak gerek."

"Ama kafamda şişlik falan yok. Sadece düşmüşüm gibi ufak bir ezik var, o kadar."

"Kafana buz torbası koyduk. Sana iyi baktık."

Lucas ikna olmuşa benzemiyordu. "Yine de anlam veremiyorum."

"Buna neden kafa yorduğunu anlamıyorum." Bunu söylemek bile beni yalancının teki yapıyordu; eskisinden de beter bir yalana. Hikâyeye sadık kalmak, Lucas'ı korumak için yapmaya mecbur olduğum bir şeydi çünkü eğer Bayan Bethany, Lucas'ın bir şeyler döndüğünü fark ettiğini anlarsa pekâlâ... Şey... Tam olarak ne yapacağım bilmiyordum ama iyi bir şey olmayacağım tahmin ediyordum. Ancak Lucas'a şüphelerinin yersiz olduğunu söylemek, Akademi'yle ilgili iyi ve akla yatkın sorularının ve o geceki hafıza kaybının aptallıktan başka bir şey olmadığım iddia etmek, bu beter bir şeydi. Bunu yaparsam, Lucas'tan kendinden şüphe duymasını istemiş olacaktım ve bunu hiç istemiyordum. İnsanın kendisinden şüphelenmesinin ne kötü bir şey olduğunu şimdi anlıyordum. "Lütfen, Lucas, unut gitsin."

Lucas ağır ağır kafasını salladı. "Bunu başka zaman konuşuruz."

Konuyu kapatıp Sonbahar Balosu'nun yapıldığı akşamı düşünmekten vazgeçtiği anlarda, birlikte harika vakit geçiriyorduk. Neredeyse kusursuz... Kütüphanede ya da annemin sınıfında birlikte ders çalışıyorduk. Bazen Vic ya da Raquel de bize katılıyordu. Öğle yemeklerimizi, yani kahverengi kesekâğıtlanna sanp cebimize tıktığımız sandviçlerimizi okul bahçesinde yiyorduk. Derslerde onun hayalim kuruyor, derslerden çakmamak için bu mutlu sarhoşluk halimden kendimi arada sırada sıyırıyordum. Kimya dersimizin olduğu günlerde Ivverebon'un sınıfına yan yana girip çıkıyorduk. Diğer günlerde ise, sanki beni benim onu düşündüğümden bile çok düşünüyormuş gibi, dersler biter bitmez soluğu yanımda alıyordu.

Bir Pazar öğleden sonra, onu ailemin dairesine davet ettiğim zaman "İtiraf et," dedi. (Annem ve babam bizi nazik bir tavırla karşılamış ve günün geri kalan kısmım odamda geçirmemize izin vermişlerdi.) Birbirimize dokunmadan ama oldukça yakın bir şekilde yere uzanmış, gözlerimizi Klimt'in tablosunun kopyasına dikmiştik. "Resim konusunda hiçbir şey bilmiyorum."

"Bir şey bilmene gerek yok zaten. Sadece bakman ve ne hissettiğini söylemen yeterli."

"Hislerimi dile getirmek konusunda da pek iyi sayılmam."

"Evet, fark ettim. Yine de bir denesen diyorum."

"Tamam, pekâlâ." Gözlerini Öpücük'ten bir an bile ayırmadan uzun uzun düşündü. "Sanırım, kadının yüzünü avuçlarının arasında tutuşu çok hoşuma gitti. Bu dünyada adamı mutlu eden ve gerçekten kendisine ait olan tek şey oymuş gibi."

"Bu tabloda gördüğün gerçekten bu mu? Bense... galiba adamı güçlü buluyorum." Bana göre, Öpücükteki adam kesinlikle durumun kontrolünü elinde tutar gibiydi. Ona sokulan kadın da halinden son derece hoşnuttu; en azından şimdilik.

Lucas bana döndü. Ben de kafamı yana çevirdim; yüz yüzeydik. Bana dikkatli, ciddi ve özlem dolu bakışı nefesimi kesiyordu. Sadece "Bana güven," dedi. "Doğru anladığımdan adım gibi eminim."

Öpüştük ve babam bizi yemeğe çağırmak için en uygun anı seçti. Ebeveyn zamanlaması anlaşılmaz bir şeydir. Yemeğin hakkını, bir şeyler yemekten keyif alabiliyormuş gibi davranarak, fazlasıyla verdiler.

Lucas'a yakın olmak, öyle olmasmı arzu etmememe rağmen diğer arkadaşlarıma daha az zaman ayırmam anlamına geliyordu. Balthazar her zamanki gibi zarifti; koridorda karşılaştığımız zamanlarda mutlaka selam veriyor, Lucas'ı sanki Lucas, Sonbahar Balosu akşamında onu az kalsın haklamış biri değil de, gerçekten ahbabıymış gibi başıyla selamlamaktan geri kalmıyordu. Ancak gözlerinde hüzün vardı ve ona bir şans vermeyerek Balthazar'ı fazlasıyla incittiğimin farkmdaydım.

Raquel de çok yalnızdı. Zaman zaman geceleri ders çalışmaya onu davet etsek de, öğle yemeklerimizi birlikte yemez olmuştuk. Bildiğim kadanyla, başka arkadaş edinmemişti. Lucas ve ben, Vıc'le Raquel arasında çöpçatanlık yapmak konusunu masaya yatırmıştık ama birbirlerine hiç uygun değillerdi. Bizimle birlikte takılıyor ve çok eğleniyorlardı ama bundan ötesi yoktu.

Bir defasında, onunla çok az zaman geçirebildiğim için özür diledim ama özrümü savuşturdu. "Sen âşıksın. Bu seni, âşık olmayanların gözünde sıkıcı biri yapar; bilirsin işte, aklı başmda olanların gözünde."

"Ben sıkıa biri değilim," diye itiraz ettim. "En azından, daha önceki halimden daha sıkıa değilim."

Raquel bu sözlerimi, ellerini göğsünde kavuşturup dalgın gözlerini kütüphanenin tavanına çevirerek yanıtladı. "Lucas’ın güneş ışığım sevdiğini biliyor muydun? Seviyor! Çiçeklere ve tavşanlara da bayılıyor! Dur da sana Lucas’ın büyüleyici ayakkabılarının büyüleyici bağaklanndan bahsedeyim."

"Kes sesini." Omzunu ittim. Kıkırdadı. Yine de aramızda tuhaf bir mesafe olduğunu hissediyordum. "Niyetim seni bir başına bırakmak değil."

"Bırakmıyorsun zaten. Sen harika birisin." Raquel, konuyu değiştirmeye ne kadar istekli olduğunu göstermek ister gibi, biyoloji kitabım açtı.

Büyük bir dikkatle, "Lucas'la iyi geçinir gibisin," dedim.

Omuz silkti ve kafasını kitaptan kaldırmadan, "Tabii ki," dedi. "Neden geçinmeyeyim?"

"Sadece... daha önce konuştuğumuz konulaı; gerçekten sorun değil. Gerçekten." Raquel, aslında tam aksinin doğru olduğunun hiç farkına varmadan, Lucas’ın bana saldırabileceğinden neredeyse emin görünüyordu. "Onu gerçek haliyle görmem isterim."

"Güneşe bayılan ve gül kusan muhteşem, harika bir adam olarak." Raquel öyle görünse de aslında şaka yapmıyordu. Sonunda gözlerime bakıp iç geçirdi. "Bana iyi biri gibi geliyor."

O günlük daha fazla ilerleme kaydedemeyeceğimi bildiğim için konuyu değiştirdim.

Akademi'deki en yakın arkadaşım Lucas'la birlikte olduğum için sevinçten deliye dönüyor sayılmazken düşmanlarımın çoğu bunun harika bir fikir olduğunu düşünüyorlardı. Onu ısırmış olmamdan gerçekten hoşnuttular.

Courtney, insan soyundan gelme öğrencilerin hiçbirinin alınmadığı Modem Teknoloji dersi sırasmda, "Eninde sonunda programa uyum sağlayacağım biliyordum/' dedi. "Sen doğuştan vampirsin. Bu, çok nadir rastlanan ve güç sağlayan bir durum. Sonsuza dek eziğin teki olarak kalman imkânsızdı."

"Vay, çok teşekkürler, Courtney," dedim düz bir sesle. "Başka şeylerden bahsedebilir miyiz?"

"Bu konuda neden böyle tuhaf davrandığım anlamıyorum." Erich o günkü ödevimiz olan iPod'u kurcalarken bana yapmacık bir gülümsemeyle baktı. "Demek istediğim şu, Lucas Ross gibi yağlı her adam ağızda kötü bir tat bırakır tabii ama hey, taze kan, her zaman taze kandır."

Gwen, "Hepimiz arada sırada bir şeyler aüşürmalıyız," diye bastırdı. "Farkında mısınız bu okulda artık ayaklı bir açık büfe mevcut ve hiçbirimiz tek lokma bile alamıyoruz." Birkaç kişiden hemfikir olduklarım gösteren mırıltılar yükseldi.

Öğretmenimiz Bay Yee, "Dikkatinizi işinize verin," diye seslendi. Akademi'deki bütün öğretmenler gibi, o da son derece güçlü, hatırı sayılır bir süre boyunca dünyanın bir parçası olmuş ama üstünlüğünü korumuş bir vampirdi. Bay Yee çok yaşlı sayılmazdı. Bize 1880'lerde öldüğünü anlatmıştı. Ancak etrafına yaydığı güç ve otorite, en az Bayan Bethany'ninki kadar kudretliydi. Bu yüzden, ondan birkaç yüzyıl daha yaşlı olanlar da dâhil olmak üzere, bütün öğrencileri Bay Yee'ye büyük saygı duyarlardı. Öğretmenimizin talimatıyla hepimiz sessizleştik. "iPodTannızı yeterince incelediniz. Sorusu olan?"

Elini ilk kaldıran Patrice oldu. "Bugün pek çok elektronik aygıtın kablosuz bağlantı kurabildiğini söylemiştiniz. Ama bu durum, bu alet için geçerli görünmüyor."

"Çok iyi, Patrice." Bay Yee'nin övgüsü karşısında, Patrice bana minnet dolu bir gülümsemeyle baktı. Ona birkaç defa kablosuz iletişim kavramım anlatmaya çalışmıştım. "Bu kısıtlama, iPod'un sayılı tasarım pürüzlerinden biri. Takip edecek modellerin bir şekilde kablosuz iletişimi kapsaması olası. Ve tabii bir de, önümüzdeki hafta inceleyeceğimiz iPhone var."

"Eğer iPod'un içindeki bilgi, şarkıyı yeniden yaratabiliyorsak dedi Balthazar, "O zaman ses kalitesi tamamen ne tür hoparlör ya da kulaklık kullandığınıza bağlı, değil mi?"

"Genelde, evet. Üstün kayıt formatlan da mevcut ama iPod üstün bir ses sistemine bağlandığı zaman, sıradan dinleyiciler ve hatta bazı profesyoneller bile farkı ayırt edemeyebilirler. Başka soru var mı?" Bay Yee gözlerini sınıfta dolaştırdı ve iç geçirdi. "Evet, Ranulf?"

"Bu kutuyu hangi ruhlar canlandmyor?"

"Bunu aştığımızı sanıyordum." Bay Yee ellerini Ranulf'un sırasına koyup tane tane, "Bu sınıfta üzerinde çalıştığımız ya da üeride çalışacağımız hiçbir makineyi ruhlar canlandırmıyor," dedi. "Aslında, hiçbir ruh hiçbir makineye can vermiyor. Sonunda anlatabildim mi?"

Ranulf kafasını ağır ağır salladı ama ikna olmuşa benzemiyordu. Kahverengi saçlan tas gibi kesilmişti ve açık, samimi bir yüzü vardı. Kısa bir an düşündükten sonra, "Peki ya bu kutunun yapıldığı metalin ruhlan var mı?" diye sordu.

Bay Yee'nin omuzlan, yenilgiye uğramış gibi çöküverdi. "Aramızda ortaçağdan gelen ve Ranulf'a bu geçiş konusunda yardımcı olabilecek, kimse var mı?" Genevieve kafasını salladı ve Ranulf'un yanma gitti.

Courtney, Ranulf'a şüpheli bir bakış attı. "Tanrım, o kadar da zor olmamalı. Bu türbo bir umlkman ya da onun gibi bir şey işte." Akademi'deki, modem dünyayla bağlantısını hiçbir zaman koparmamış sayılı tiplerden biriydi. Görebildiğim kadanyla Courtney buraya daha çok sosyalleşmek amacıyla gelmişti. Bu bizim için kötü şans demekti. İç geçirdim ve Lucas için en sevdiğim şarkılardan oluşan bir liste hazırlama işime kaldığım yerden devam ettim. Modem Teknoloji benim için çocuk oyuncağıydı.

İşin tuhaf tarafı, yüzeyin hemen altında kendini göstermek için hazır bekleyen belayı unutmanın en zor olduğu yer, İngilizce dersiydi. Halk bilimi çalışmamızı geride bırakmıştık ve şimdi klasikleri incelemeye, en sevdiğim yazarlardan biri olan Jane Austen'ı deşmeye başlamıştık. Bu konuda herhangi bir sorun yaşamamın mümkün olmayacağını düşünmüştüm. Bayan Bethany'nin dersi, ben de dâhil olmak üzere, her şeyin tepetaklak döndüğü bir yer, edebiyat için bir paralel evren gibiydi. Daha önce okuduğum ve içini dışım bildiğim kitaplar bile onun dersinde kaba saba, gırtlaktan gelen, yabana bir dile tercüme edilmişler gibi garip görünüyorlardı. Ama Aşk ve Gurufda durum farklı olacaktı. En azından ben öyle samyordum.

"Charlotte Lucas umutsuz durumda." Söz almak üzere gönüllü olduğumu göstermek için el kaldırmıştım. Bunun iyi bir fikir olduğunu nasıl düşünebilmiştim ki? "O zamanlar kadınlar evlenmedikleri sürece insan yerine konmuyorlardı. Kendilerine ait paralan ya da evleri olması söz konusu değildi. Ebeveynlerine sonsuza dek yük olmamak için evlenmek zorundaydılar." Ona bunu söylemem gerektiğine inanamıyordum.

"İlginç," dedi Bayan Bethany. "İlginç" kelimesi onun için "yanlış"la eş anlamlıydı. Ter dökmeye başladım. Odanın içinde bir daire çizerek ağır ağır dolaşmaya başladı. Öğleden sonra güneşi, fırfırlı dantel bluzunun yakasındaki altın broşta parlıyordu. Uzun, kalın tırnaklarındaki oyuklan görebiliyordum. "Söylesenize, Jane Austen evli miydi?"

"Hayır."

"Ama bir teklif almıştı. Ailesi, çeşitli anılarında bu konuya net olarak değiniyorlar. Varlıklı bir adam, Jane Austen'a evlenme teklif etmiş ama o teklifi geri çevirmiş. Evlenmesi gerekiyor muydu, Bayan Olivier?"

"Şey, hayır ama o bir yazardı. Kitaplan ona..."

"Tahmininizden çok daha az para getirdi." Bayan Bethany, tuzağına kendi ayaklarımla düştüğüm için memnun olmuşa benziyordu. Halk bilimi konusundaki okumalarımızın vampirlere, yirmi birinci yüzyıl toplumunun doğaüstü olam nasıl algıladığım ve klasiklerin onların geçmişleri ve bugün arasındaki tavır farklarım göstermek amacıyla incelendiğini yeni yeni anlıyordum. "Austen ailesi özellikle varlıklı sayılmazdı. Bununla birlikte LucasTar, fakir miydiler?"

Courtney "Hayır," diyerek lafa atladı. Artık beni alaşağı etmek gibi bir zahmete girmeyeceğini bildiğim için yapmaya çalıştığı şeyin Balthazar'ın dikkatini çekmek olduğunu anlamıştım. Balodan bu yana, Balthazar'ın kalbini kazanma çabalarına yeniden hız vermişti ama delikanlının bundan etkilenir gibi bir hali yoktu. Courtney, "Baba, Sör VVilliam Lucas, kasabadaki tek soylu. Charlotte'un isteği dışında kimseyle evlenmesine gerek kalmayacak kadar varlıklılar."

"Bay CollinsTe gerçekten evlenmek istediğini düşünüyor musun?" diye yapıştırdım. "Adam kibirli ahmağın teki."

Courtney omuz silkti. "Evlenmek istiyor ve adam da bir araç."

Bayan Bethany onaylar tavırla başını salladı. "Yani Charlotte, Bay Collins'i sadece kullanıyor. Bunu bir gereklilik yüzünden yaptığım düşünüyor. Bay Collins ise, aşkla hareket ettiğini, en azından potansiyel bir eşe olması gerektiği gibi yaklaşüğını düşünüyor. Bay Collins dürüst, Charlotte ise değil." Lucas'a söylediğim yalanlan düşününce defterimin kenarım öyle bir sıktım ki kâğıdın keskin kenarlan parmak uçlarımı keser gibi oldu. Bayan Bethany de ne hissettiğimi biliyor olmalıydı çünkü sözlerine devam etti: "Sizce de aldatılan erkek, bizden azar yerine acıma hak etmiyor mu?"

Yer yanlsaydı da içine girebüseydim.

Sonra Balthazar bana, eskiden olduğu gibi cesaret verici bir gülümsemeyle baktı. Birlikte takılmasak bile, hâlâ dost olduğumuzu hissettim. Aslına bakarsanız, Akademi tiplerinin hiçbiri bana eskisi gibi burun kıvırarak bakmıyordu. Henüz gerçekten bir vampir olmasam da, onlara bir şeyler ispatlamıştım. Belki de ben de "kulübe katılmıştım."

Bazı açılardan yırtmışım, bir tür numara çevirmişim, gözlerimi yumup abrakadabra diyerek bütün dünyayı tepetaklak etmişim gibi hissediyordum. Lucas'la el ele tutuştuğum, derslerden sonra esprilerine güldüğüm zamanlarda, her şeyin çok daha iyi olacağına inanabiliyordum.

Gerçi, bu doğru değildi. Lucas'ı kandırdığım sürece, doğru olamazdı.

Daha önceleri aile sırlarımı Lucas'tan saklamayı yalan söylemek olarak görmemiştim. Bu sırn saklamayı daha çocukken, biberonda kasaptan alınma kan içerken öğrenmiştim. Şimdi Lucas'a zarar vermeye ne kadar yaklaştığımı bildiğim için sırrım bana eskisi kadar masum görünmüyordu.

Lucas'la süıekli, sabahlan kahvaltıdan önce, geceleri yatakhane bölümüne geçerken, kısacası bir saniye olsun yalnız kalabildiğimiz her an hiç durmadan öpüşüyorduk. Bununla birlikte, kendimizi daha fazla kaptırmadan durmak için ne gerekiyorsa yapıyorduk. Bazen daha fazlasını istiyordum ve Lucas'ın beni izleyişinden, hareketlerime ya da bileğini saran parmaklanma dikkat edişinden onun da aynı şeyi istediğini görebiliyordum. Yine de beni hiç zorlamıyordu. Geceleri tek başıma yatarken fantezilerim daha da vahşileşiyor ve iyiden iyiye umutsuz bir hal alıyordu. Artık Lucas'ın dudaklarının dudaklarımı örtmesinin nasıl bir şey olduğunu biliyor, dokunuşunun çıplak tenimde yarattığı etkiyi beni ürperten bir netlikle hayal edebiliyordum.

Ama şimdi kendimi bu fantezilere teslim ettiğim zaman gözümün önünde hep aynı görüntü beliriyordu: Kendimi, dişlerimi Lucas'ın boynuna saplarken görüyordum.

Bazen, Lucas’ın kanının tadım bir kez daha almak için her şeyi yapabileceğimi düşünüyordum. İşte, beni en çok korkutan anlar, bu anlardı.

"Ne düşünüyorsun?" Lucas'ı güldürmek için eski moda, kadife bir şapkayla modellik yapıyordum. Koyu mor kumaşın, kızıl saçlarımın üstünde çok komik durduğuna hiç şüphem yoktu.

Ama o bana içimi ısıtan bir gülümsemeyle baktı. "Çok güzelsin."

Riverton'da ikinci el kıyafetler satan bir dükkândaydık ve kasabadaki ikinci hafta sonumuzda, ilkine göre çok daha iyi vakit geçiriyorduk. Annem ve babam yine sinemada gözetmenlik görevini üstlendikleri için Malta Şahini’ın izlemekten vazgeçtik. Hâlâ açık olan dükkânlara girip çıkmaya, posterlere, kitaplara bakmaya, tezgâhların arkasında duran, "o okuldan" çıkma ergenlerin ortalıkta dolaşmasından bariz biçimde bıkmış sahaların göz çevirmelerine maruz kalmaya başladık. Onlar adına üzülüyordum çünkü biz çok iyi vakit geçiriyorduk.

Raflardan birinden bir kürk şal alıp omzuma attım. "Nasıl buldun?"

Lucas biraz küçümseyen bir tavırla, "Kürk ölüdür," dedi; belki de insanlann kürk giymemesi gerektiğine inanıyordu. Ben ikinci el, eski eşyaların sorun olmaması gerektiğini düşünüyordum. Ne de olsa o hayvanlar onlarca yıl önce ölmüşlerdi ve başkalan zarar görmüyordu. Yine de şalı hemen omzumdan sıyırdım.

Bu sırada Lucas da arka taraftaki sıkışık bir askıdan çektiği gri tüvit paltoyu üzerine geçirmekle meşguldü. Dükkândaki her şey gibi paltoya da küf kokusu sinmişti ama bu hoş bir kokuydu ve palto Lucas'a çok ama çok yakışmıştı. "Biraz Sherlock Holmes'umsu," dedim. "Tabii eğer Sherlock Holmes da senin gibi seksi olsaydı."

Güldü. "Bazı kızlar tercihlerini entelektüel olandan yana kullanır, bilirsin."

"Onlardan biri olmadığım için ne şanslısın, değil mi?"

Çok şükür ki ona takılmamdan keyif alıyordu. Beni tuttu, benim de ona sanlmama fırsat bırakmayacak şekilde kollanyla sımsıkı sardı ve alnıma bir öpücük kondurdu. "Çok zorlusun," diye mırıldandı. "Ama buna değersin."

Bana böyle sanlıp yüzümü boynuna bastırdığı zaman, tek görebildiğim boynundaki, ısırığımdan kalma pembe çizgilerdi. "Böyle düşünmene sevindim."

"Böyle olduğunu biliyorum."

Onunla tartışacak değildim. Tek bir korkunç hatanın, tek hata olarak kalmaması ve bir daha asla tekrarlanmaması için bir neden yoktu.

Lucas'ın parmaklan, bir boya fırçasının narin ucunun yumuşacık dokunuşu gibi boynumda dolaşıyordu. Aklıma Klimt'in altın, puslu Öpücük'ü düşüverdi ve bir an için Lucas ve ben bütün güzelliği ve ihtiyacıyla gerçekten o tablonun içine çekilivermişiz gibi hissettim. Rafların arkasında saklandığımız, eski, çatlamış deriler, buruşuk satenler ve zamanla matlaşmış elmas taklidi takalardan oluşan bu labirentte, Lucas ve ben saatlerce fark edilmeden öpüşebilirdik. Bir an gözümde bu hayali canlandırdım: Lucas yere siyah bir kürk manto seriyor ve beni üstüne yatırıp o da...

Annemin ben küçükken bir sıynğı ya da eziği iyileştirmek için yaptığı gibi, dudaklarımı boynuna, tam yara izinin olduğu noktaya bastırdım. Nabzı güçlüydü. Lucas gerildi ve bir an çok ileri gitmiş olabileceğimi düşündüm.

Onun için de kolay olmamalı, diye düşündüm. Bazen ona dokunmazsam aklım başımda gidecek gibi hissediyorum. Kimbilir belki durum Lucas için daha beterdir. Hele nedenlerini anlayamazken...

Zilin şıngırtısı bizi içine düştüğümüz trans halinden çekip çıkardı. İkimiz de kimin geldiğini görmek için eğilip baktık. "Vic!" Lucas kafasım salladı. "Burada biteceğini tahmin etmeliydim."

Vic, başparmakları kışlık paltosunun altına giydiği çizgili blazer ceketinin yakasında, yalpalayarak bize doğru geldi. "Bu tarz kendiliğinden oluşmuyor, biliyorsunuz. Bu kadar iyi görünmek için çaba harcamak gerekiyor." Sonra Lucas’ın üstündeki tüvit paltoya özlemle, iç geçirerek baktı. "En iyi parçalar hep siz uzun boylular için, ahbap."

"Bunu almayacağım." Lucas paltoyu sırtından çıkarıp gitmeye hazırlandı. Büyük ihtimalle baş başa birkaç dakikamız daha olsun istemişti. Otobüse dönme zamanı neredeyse gelmişti. Ne hissettiğini biliyordum. Vic'i sevsem de, peşimize takılmasını gerçekten istemiyordum.

"Sen delisin, Lucas. Böyle bir şey bana yakışacak olsa... hemen kapardım." Vic iç geçirdi. Otobüse kadar bizden ayrılmayacak gibi görünüyordu.

Kafamı derhal çalıştırdım. "Biliyor musun, dükkânın arka tarafında üzerinde hula kızlan olan kravatlar gördüm galiba."

"Cidden mi?" Vîc bir anda, hula kızlı kravat arayışına girmek için askıdaki kıyafetlerin arasından kendine yol açarak gözden kayboldu.

"İyi fikirdi." Lucas kafamdaki şapkayı çıkardı ve elimi tuttu. "Haydi, gidelim."

Tam kapıya varacakken mücevher rafında duran koyu renk, parlak bir nesne gözüme takıldı. Gece göğü kadar siyah ama son derece parlak bir şeyden oyulma bir broştu. Üstündeki figürün tıpkı rüyamdakine benzeyen egzotik ve sivri yapraklı bir çift çiçek olduğunu gördüm. Broş avucumun içine sığacak büyüklükteydi, çok ince ve detaylı oyulmuştu ama beni asıl hayrete düşüren, artık sadece hayal gücümde var olduğuna inanmaya başladığım çiçeğe benzerliğiydi. Broşa bakarken olduğum yerde donakalmışüm. "Bak, Lucas. Ne kadar güzel."

"Bu hakiki VVhitby oltu taşıdır; Kraliçe Victoria döneminden kalma bir yas mücevheri." Tezgâhtar kadın, karşımdakilerin potansiyel aha mı yoksa sadece başından atması gereken öğrenciler mi olduğunu kestirmeye çalışarak, mavi çerçeveli okuma gözlüklerinin üstünden bize bakıyordu, ikinci seçeneğin daha muhtemel olduğuna karar vermiş olmalıydı ki "Çok pahalı," dedi.

Lucas kendisine meydan okunmasından hiç hoşlanmamıştı. Soyadı Ross değil, Rockefeller'mış gibi, serinkanlı bir tavırla, "Ne kadar pahalı?" diye sordu.

"İki yüz dolar."

Gözlerim yuvalanndan uğramış olsa gerekti. Anne babanız öğretmense dünyanın en iyi harçlığını alamazsınız. Bugüne dek satın aldığım iki yüz dolardan pahalı tek şey teleskobumdu ve onu da annemlerin katkısıyla almıştım. Mahcubiyetimi ve broşu geride bırakmak zorunda olmanın hüznünü saklamaya çalışarak hafifçe güldüm. Broşun her yaprağı bir öncekinden daha güzeldi.

Lucas derhal cüzdanını çıkardı ve tezgâhtara bir kredi kartı uzattı. "Alıyoruz."

Kadın tek kaşım kaldırsa da, kartı aldı ve satış işlemini başlattı. "Lucas!" Koluna yapıştım ve olabildiğince alçak sesle, "Bunu yapamazsın," dedim.

"Yapabilirim."

"Ama iki yüz dolar!"

"Sen beğendin," dedi alçak sesle. "Gözlerinden belli. Madem beğendin, o zaman mutlaka senin olmalı."

Broş raftaki yerinde duruyordu. Bu kadar güzel bir şeyin benim olduğunu hayal etmeye çalışarak dönüp bir kez daha baktım. "Ben... çok beğendim tabii ama demek istediğim... Lucas... benim yüzümden borca girmeni istemiyorum."

"Ne zamandan beri fakir insanlar Akademi'ye gelebiliyorlar?"

Pekâlâ, doğru bir noktaya parmak basmıştı. Nedense, Lucas'ın zengin olabileceğini hiç düşünmemiştim. Büyük ihtimalle aynı şey Vic için de geçerliydi. Raquel burslu öğrenciydi ama okulda sadece bir avuç burslu vardı. İnsan soyundan gelen öğrencilerin çoğu, çevrelerinin vampirler tarafından sarılması için çuvalla para ödüyorlardı. Elbette bunun farkında değillerdi. Büyük ihtimalle züppece bir izlenim bırakmamalannın sebebi, buna hiç şanslan olmamasıydı. Gerçekten her hakkı kendinde gören zengin çocuklar gibi davrananlar, yüzyıllardır para biriktiren ya da daktilonun son moda bir icat olduğu zamanlarda IBM hisse senedi alanlardı. En tepede vampirlerin yer aldığı, insanlann varlığının kayda değer bile bulunmadığı Karanlıklar Akademisi'nde hiyerarşi o kadar katıydı ki, insan soyundan gelen çocukların çoğunun varlıklı olabileceklerini idrak edememiştim.

Sonra Lucas'ın annesiyle ve kontrolü elinde tutmayı ne kadar sevdiğiyle ilgili anlattıklannı hatırladım. Dünyanın dört bir yanını gezmişler, hatta Avrupa'da yaşamışlardı. Lucas büyükbabasının ya da büyük-büyükbabasımn da ya da her kimse işte, en azından düello nedeniyle okuldan atılana kadar Akademi'de okuduğunu söylemişti. Fakir olmadığını tahmin etmem gerekirdi.

Gerçi bunun kötü bir sürpriz olduğu söylenemezdi. Bana göre, bütün erkek arkadaşlar gizli zengin olmalıydı. Yine de bu yeni bilgi bana, Lucas'a ne kadar taparsam tapayım, birbirimizi yeni yeni tanımaya başladığımızı hatırlatmıştı.

Ve tabii gizlediğim sırlan...

Tezgâhtar paket yapmayı teklif etti ama Lucas broşu alıp paltomun yakasma tutturdu. El ele kasaba meydanına doğru yürürken, boştaki elimle broşun sivri yapraklarını okşuyordum. "Teşekkür ederim. Bu, bugüne dek aldığım en güzel hediye."

"O zaman, bu, bugüne dek harcadığım en doğru para desene..."

Biraz mahcup, biraz mutlu, kafamı öne eğdim. Kasaba meydanına ve hararetle bir şeyler anlatan öğrencilerin çevresinde toplandığı otobüse -ki ortalıkta tek bir öğretmen bile yoktu- varmış olmasak, bu duygusal halimiz bir süre daha devam ederdi. "Neden herkes böyle ayakta dikiliyor? Niye kimse otobüse binmemiş?"

Lucas, konuyu aniden değiştirmemden dolayı afallamış gibi gözlerini kırpıştırdı. "Şey... Bilmiyorum." Sonra dikkatini toplayarak "Haklısın," dedi. "Bizi otobüse toplamaya çoktan başlamış olmalan gerekirdi."

Öğrenci kalabalığının arasına daldık. Kimya dersinden tanıdığım Rodney adlı çocuğa, "Neler oluyor?" diye sordum.

"Raquel," dedi. "Ortalıkta yok."

Bu doğru olamazdı. "Tek başına bir yere gitmez ki/' diye bastırdım. "Kolay korkan biridir o."

"Öyle mi? Oysa bana her zaman fazla kopuk biri gibi gelmişti." Vic elinde içi cafcaflı kravatlarla dolu şeffaf bir poşetle yanımıza gelmişti. Rodney, kayıp bir insan hakkında atıp tutmanın saygısızlık olacağına karar vermiş gibi duraksamıştı. "Onu hamburgercide görmüştüm. Kasabalı bir çocuk onunla konuşmaya çalıştı ve sonra çekip gitti. Sonra bir daha karşılaşmadık."

Lucas’ın elini tuttum. "Sence o çocuk Raquel'e bir şey yapmış olabilir mi?"

Lucas güven vermeye çalışan bir sesle, "Belki Raquel sadece geç kalmıştır," dedi ama güven vermek konusunda pek başanlı değildi doğrusu.

Vic omuz silkti. "Hey, belki çocuk sonunda doğru şeyi söylemeyi başarmıştır ve şu anda Raquel'le sevişiyorlardı."

Raquel böyle bir şeyi hayatta yapmazdı. Anlık bir istekle, tanımadığı bir çocukla işi pişirmek için fazla temkinli ve güvensizdi. Onu tek başına bırakmak yerine, bizimle takılmaya davet etmediğim için suçluluk duyuyordum.

Babam kasaba meydanına geldiğinde kaşlan çatıktı. Onun benden bile endişeli olduğunu fark etmiştim. Fakat sadece, "Hepiniz otobüse binip okula dönüyorsunuz," dedi. "Raquel'i bulacağız, endişelenmeyin."

Lucas’ın yarımdan uzaklaşıp babama sokuldum. "Ben de kalıp Raquel'i arayacağım," dedim. "Biz arkadaşız. Aklıma gidebileceği birkaç yer geliyor."

"Tamam." Babam başıyla onayladı. "Diğer herkes otobüse binsin."

Lucas elini omzuma koydu. Daha önce planladığım romantik veda bu değildi. Ama o bencilce bir hayal kınklığı yaşamıyordu.

Onda tek gördüğüm, Raquel ve benim için duyduğu endişeydi. "Benim de burada kalıp size yardım etmem iyi olurdu."

"Sana izin vermezler. Bana izin vermelerine de şaşırdım doğrusu."

"Çok tehlikeli," dedi sesini alçaltarak.

Kendimi ne kadar iyi koruyabileceğimden bihaber halde, beni korumak için umutsuzca çırpınışı karşısında kalbim sızlamıştı. Onu rahatlatmak için aklıma gelen tek şeyi söyledim. "Babam bana göz kulak olur." Parmak uçlarımda yükselip yanağına bir öpücük kondurdum ve parmaklarımı bir kez daha broşumun üstünde dolaştırdım. "Teşekkürler, hem de çok."

Lucas beni arkada bırakmaktan hiş hoşnut değildi ama babamdan bahsetmem işe yaramıştı. Beni aceleyle öptü. "Yarın görüşürüz."

Otobüs hareket ederken babam ve ben, kasabanın sokaklarına doğru hızla harekete geçtik. Babam, "Nereye gitmiş olabileceği konusunda gerçekten bir fikrin var mı?" diye sordu.

"En ufak bir fikrim yok," diye itiraf ettim. "Ama onu ne kadar çok kişi ararsa o kadar iyi. Aynca, ya nehri geçecek birine ihtiyaç duyarsan?" Vampirler akan sulan sevmezler. Beni ise hiç rahatsız etmiyordu -en azından şimdilik- ama küçük bir derecik ya da incecik bir su akıntısı bile, annemle babamı deli etmeye yetiyordu.

"Benim kızım başının çaresine bakabilir." Babamın gururlu sesi, beni hazırlıksız yakalamıştı ama hoşuma gitmişti doğrusu. "Bianca, sen gerçekten büyüyorsun. Akademi'de geçirdiğin zaman seni gerçekten iyiye doğru değiştiriyor."

"Babalar en iyisini bilir" rutininden daha şimdiden sıkılmaya başlayarak gözlerimi devirdim. "Zorluklardan sağlam çıktığın zaman böyle oluyor."

"Flaş haber: Buna lise denir."

"Gerçekten liseye gitmişsin gibi konuşuyorsun."

"İnan bana, ergenlik on birinci yüzyılda da sevimsiz bir şeydi. İnsanlık sürekli değişiyor ama değişmeyen, hep sabit kalan bazı şeyler var. İnsanlar âşık oldukları zaman aptallaşıyorlar, sahip olamayacakları şeyleri istiyorlar ila on iki ve on sekiz yaş arasındaki dönem, her devirde berbat bir şey." Ana yoldan çıkarken babam yeniden ciddileşti. "Nehrin batı yakasmda bizden kimse yok. Yolunu kaybetmekten endişe duyarsan, kıyıdan ayrılma."

"Kaybolamam ki." Bütün takımyıldızların bana rehberlik etmek için hazır bekledikleri parlak, yıldızlı göğü işaret ettim. "Sonra görüşürüz."

İlk kan henüz görmemiş olmamıza rağmen, taşra kışa çoktan teslim olmuştu. Ayaklanırım altındaki toprak, kırağı yüzünden çıtırdıyordu. Nehir kıyısında yürürken ölü otlar ve yapraksız çalılıklar kot pantolonumun paçalarına sürtünüyordu. Solgun kayınların gövdeleri diğer ağaçların arasında, fırtınalı bir gökyüzünde çakan şimşekler gibi göze batıyorlardı. Kaybolmaktan korktuğum için değil ama Raquerin de aynı şeyi yapacağına -bu yönde yürüyorsa, yolunu kaybetmemek için nehrin kıyısından ayrılmazdı- ihtimal vererek nehre olabildiğince yakın yürümeye karar verdim.

Raquel amaçsız bir yürüyüşe çıkmazdı. Eğer gerçekten bu tarafa gelmişse, nedeni kaybolmak kadar basit bir şey olamazdı.

Aşın hareketli ve her zaman en kötü senaryolan üretmeye meyilli hayal gücüm, zihnimde berbat sahnelerin yanıp sönmesine neden oluyordu. Raquel, okuldaki zengin çocuklardan bir şeyler çalmayı kafayı koymuş kasabalı bir çocuk tarafından soyuluyordu. Raquel daha önce pizzanda gördüğüm ve şu anki korkum nedeniyle gözümde, kadınlan koruyan insanlardan yırtıa hayvanlara dönüşen o inşaat işçilerinden kaçmaya çalışıyordu.

Raquel, üzerine çullanan hüznün dayanılmaz ağırlığıyla nehrin buz gibi sulanna yürüyor ve güçlü akmüsıyla dibe çekiliyordu.

Hızlı, telaşlı bir ses beni yerimden sıçrattı ama sesin kaynağı bir daldan diğerine uçan bir kargadan başka bir şey değildi. Rahatlayarak derin bir nefes aldım ve hemen sonra batı istikametinde, çalıların arasında parlak bir nokta olduğunu fark ettim.

Telaşla ve elimden geldiğince hızla o tarafa doğru koştum. Raquel'e seslenmek için ağzımı açtım ama sonra vazgeçip kapattım. Oradaki Raquel'se, nasılsa birazdan öğrenecektim. Ama eğer değilse, dikkat çekmek istemezdim.

Harcadığım gücün etkisiyle nefes nefese aydınlığa yaklaşırken Raquel'in sesini duydum. Hissedebileceğim her tür memnuniyet duygusu, dehşet dolu sesiyle bir anda kaybolup gitti: "Beni rahat bırak!"

"Hey, sorun ne?" Bu kendinden fazla emin, kibirli ve alaya sesi tanıyordum. "Daha önce karşılaşmamışız gibi davranıyorsun."

Bu Eridi'ti. Kasabaya okul gezisiyle gelmemişti. "Akademi tiplerinden" hiçbiri gelmemişti. Bu geziyi sıkıa bulur gibiydiler. Ya da gerçek doğalarını saklamaya gerek duymadan özgürce takılmak ve kendileri gibi olmak için zaman bulmak işlerine geliyordu. Gerçi tam şu anda, Erich gerçek doğasına olabildiğince yakın görünüyordu. Anlaşılan peşimizden Riverton'a gelmiş ve bililerini yalnız yakalamak için fırsat kollamıştı. Ve o biri, Raquel olmuştu.

Raquel, "Seninle konuşmak istemediğimi söyledim," diye ısrar etti. Dehşet içindeydi. Normalde sağlam ve güçlü dururdu ama Erich'in peşine takılması onu korkutmuşa benziyordu. "Bu yüzden peşimi bıraksan iyi olur."

"Yabanaymışım gibi davranıyorsun." Erich gülümsedi. Dişleri karanlıkta bembeyaz parlıyordu; izlediğim köpekbalığı filmlerini hatırladım. "Biyoloji dersinde yan yana oturuyoruz, Raquel. Derdin ne senin? Yapabileceğim en kötü şey ne olabilir?"

Şimdi ne olduğunu anlıyordum. Erich, Raquel'i kasabada tek başına yakalamış ve peşine takılmıştı. Raquel, onun varlığına katlanmak ve hatta otobüste yaranda oturmak zorunda kalmamak için diğerleriyle birlikte meydanda beklemek yerine, ortadan kaybolmayı tercih etmişti. Bu sırada, Riverton'ın merkezinden çok ama çok uzaklaşmış, hatta sonunda kendini kasabanın tamamen dışmda bulmuştu. İşte o zaman büyük bir hata yaptığını anlamış olmalıydı ama artık çok geçti çünkü Erich onu tek başına yakalamıştı. Raquel soğuğa rağmen okula doğru iki kilometre yürümüştü, cesareti ve inadı için onunla gurur duydum.

Pekâlâ, aym zamanda aptalcaydı ama sınıf arkadaşlanndan birinin onu öldürmeyeceğini düşünmeye de hakkı vardı.

"Biliyor musun," dedi Erich rahat bir sesle. "Acıktım."

Raquel'in beti benzi attı. Erich'in gerçekten ne demek istediğini biliyor olamazdı ama benim hissettiğimi o da hissetmişti. Sataşma başka bir boyuta geçmişti. Aralarındaki enerji potansiyelden kinetiğe dönüşüyordu. "Gidiyorum," dedi.

"Nereye kadar gidebileceğini göreceğiz," dedi Erich.

Avazım çıktığı kadar bağırdım: "Hey!"

Raquel de, Erich de hızla bana döndüler. Raquel'in yüzü rahatlama duygusuyla çözülüverdi. "Bianca!"

Erich, "Bu senin üzerine vazife değil," dedi. "Geri çekil."

İşte bu sözler beni ürkütmüştü. İş üstünde yakalandığı düşünülürse geri çekilecek olanın, Erich olacağım sanmıştım. Ama anlaşüan öyle olmayacaktı. Normalde bu, dehşete düşeceğim bir an olmalıydı ama düşmemiştim. İçimde pompalanan adrenalim hissediyordum ama üşümeye ya da titremeye başlamamıştım. Aksine, kaslarım, yanş öncesi hissedilen türde bir heyecanla gerilmişti. Koku alma duyum, Raquerin terini, Erich'in ucuz tıraş kolonyasını hatta otların arasındaki küçük farenin kürkü kokusunu alacak kadar keskinleşiverdi. Yutkundum; dilim, heyecanımla uzamaya başlayan kesici dişlerime sürtündü.

Annem, bir vampir gibi tepki vermeye başlayacaksın, demişti. Bu, anlatmaya çalıştığı şeyin bir parçası olmalıydı.

"Hiçbir yere gitmiyorum. Gidecek biri varsa, sensin." Ben onlara doğru yürüyünce, koşamayacak kadar çok titremekte olan Raquel yalpalayarak bana yaklaştı.

Erich'in yüzü asılmıştı. Okul sonrası abur cuburlarına yasak konmuş aksi bir çocuk gibi, "Ne yani?" dedi. "Sadece senin mi kuralları çiğnemeye hakkın var?"

"Kurallan çiğnemek mi?" Raquel'in sesi şaşkın ve neredeyse histerik çıkmıştı. "Bianca, neden bahsediyor? Buradan gidebilir miyiz?"

Rengim solmuştu. Erich bana küçümseyen bir gülümsemeyle bakıyordu. Tehdidi hissetmiştim. Erich, Raquel'e bizim kim ve ne olduğumuzu söylemek üzereydi. Akademi'nin sırrım ifşa etmesi ve Raquel'i bizim gerçekte vampir olduğumuza ikna etmesi halinde -ki Raquel'in eski şüpheleri, bunu kolayca yapabileceğini düşünmeme neden oluyordu- kız ikimizden de kaçardı. Böylece Erich onu ısırmak için mükemmel bir fırsat yakalamış olurdu. Hatta sonrasında bunu, Raquel'in hafızasını sıfırlamak için yapüğını bile iddia edebilirdi. Onu, içimde şimdiden sivrildiğini hissettiğim savaş dürtüsüyle durdurmaya çalışabilirdim ama henüz tam bir vampir sayılmazdım. Erich benden daha güçlü ve hızlıydı. Beni kolayca alt eder ve Raquel'i ele geçirirdi. Tek yapması gereken bir iki kelime daha etmekti.

Hemen, "Bu meseleyi Bayan Bethan/ye anlatacağım," dedim.

Erich'in küstah gülümsemesi ağır ağır kayboldu. Onun bile Bayan Bethany'den korkacak kadar sağduyusu vardı. Hele Bayan Bethany'nin okulun iyiliği ve geleceği için insan soyundan gelen öğrencilerin güvenliğinin herkesin görevi olduğunu anlatıp durduğu söylevlerinden sonra... Ah, hayır. Bayan Bethany, Erich'in bu tavımdan hiç mi hiç hoşlanmazdı.

"Yapma/' dedi Erich. "Unutalım gitsin, olur mu?"

"Sen unut gitsin," dedim. "Hemen git buradan. Hemen!"

Erich, Raquel'e son bir bakış daha attıktan sonra ormanın derinliklerinde gözden kayboldu.

"Bianca!" Raquel bizi birbirimizden ayıran son birkaç dalın arasından sendeleyerek geçti ve yanıma ulaştı. Dilimi hızla dişlerimin üstünden geçirdim ve yeniden insan gibi göründüğüme ve öyle davranabileceğime ikna oldum. "Aman Tannm! O çocuğun derdi ne?"

"Pisliğin teki." Gerçeği tam olarak yansıtmasa da bu doğruydu.

Raquel kollarıyla kendini sardı. "Kim onun gibi birinin... Kim böyle birinin peşine... Ah, Tannm... Pekâlâ... Pekâlâ..."

Erich'in gerçekten uzaklaştığından emin olmak için karanlığa dikkatle baktım. Ayak sesleri duyulmaz olmuştu ve açık renk paltosunu artık göremiyordum. En azından şimdilik gitmişti ama ona güvenmiyordum. "Haydi," dedim. "Kestirmeden döneceğiz."

Soru soramayacak kadar sersemlemiş haldeki Raquel benimle birlikte nehre doğru yürüdü. Küçük taş köprüyü bulduğumuzda topu topu bir çeyrek mil yürümüştük. Köprünün uzun zamandır kullanılmadığı belliydi; taşlann bazılan gevşemişti ama Raquel ne mızmızlandı ne de neden diğer tarafa geçmemiz gerektiğini sordu. İstese, Erich de suyun diğer tarafına geçebilirdi ama akan sulara beslediği doğal antipatiye Bayan Bethany korkusu eklenince güvende olmamız daha olasıydı. Diğer tarafa geçer geçmez, "Nasılsın?" diye sordum.

"İyiyim. İyiyim."

"Raquel, bana doğruyu söyle. Erich peşine düşüp ormana gelmiş ve hâlâ titriyorsun."

Teni terden sırılsıklamdı ama hırçın bir sesle, "İyiyim dedim," diye ısrar etti. Birkaç saniye boyunca sessizce birbirimize baktık. Sonra Raquel fısıltıyla, "Bianca, lütfen," diye ekledi. "Bana elini sürmedi. Yani iyiyim."

Raquel günün birinde bu olaydan bahsetmeye hazır hissedebilirdi ama o gün, bugün değildi. Bu akşam, ihtiyaç duyduğu tek şey buradan olabildiğince çabuk uzaklaşmaktı. "Tamam," dedim. "Haydi, okula dönelim."

"Akademi'ye döneceğime bu kadar sevineceğim aklıma gelmezdi." Yine de gülüşü biraz kınk döküktü. Yürümeye başladık. Bir süre sonra duraksadı. "Polisi, öğretmenleri ya da başka birini aramayacak mısın?"

"Döndüğümüz zaman Bayan Bethany'ye anlaürız."

"Buradan aramayı deneyebilirim. Cep telefonum yanımda. Kasabada çalışıyordu."

"Artık kasabada değiliz. Telefonlar burada çekmiyor, biliyorsun."

"Çok aptalca." Öyle çok titriyordu ki dişleri birbirine vuruyordu. "O zengin sürtükler anne ve babalarından bir baz istasyonu kurmalarını neden istemiyorlar acaba?"

Çünkü çoğu henüz sabit telefonları kullanmaya bile alışık değil, diye düşündüm. "Haydi. Gidelim." Kırağıyla kaplı ormanda ilerlerken kolumu omzuna atmama izin vermedi. Deri bilekliğini çekiştirip duruyordu.

O gece, Raquel yattıktan sonra, garaj binasındaki ofisine, Bayan Bethany'yi görmeye gittim. Genelde bana dudak bükerek yaklaştığı için sözlerimi şüpheyle karşılayacağını sanmıştım ama öyle olmadı. "Konuyla ilgileniriz," dedi. "Çekilebilirsiniz."

Tereddütlüydüm. "Hepsi bu mu?"

"Cezası hakkında görüş belirtmenize izin verilmesi gerektiğini mi düşünüyorsunuz yoksa? Ya da cezayı bizzat kendiniz vermeyi?" Tek kaşım kaldırdı. "Kendi okulumda, disiplini nasıl sağlayacağımı bilirim, Bayan Olivier. Yoksa hatırlatma amaçlı bir deneme daha yazmak mı istiyorsunuz?"

"Ben herkese ne diyeceğimizi kastetmiştim. Raquel'e ne olduğunu bilmek isteyecekler." Lucas'ın, Akademi'de nelerin döndüğünü sorgulayan yakışıklı yüzü gözümün önünde canlanmıştı. "İnsanlara ErichTe sorun yaşadığım anlatacaktır. Eridi'in şaka yaptığım ya da bunun gibi bir şey söylememiz gerekmez mi?"

"Çok mantıklı." Neden eğlenir gibi bir hali vardı? "Bu kandırmacada bir hayli maharet kazanmaya başladınız, Bayan Olivier," deyince, sorumun cevabım almış oldum. "Nihayet ilerleme kaydediyorsunuz."

Haklı olmasından korkuyordum.

Onuncu Bölüm

SADECE ÜÇ SANTİM KALINLIĞINDA OLMASINA RAĞMEN eriyip buza dönüşen ve kaldırımları kayganlaştırmaya yeten ilk kar hepimizi hayal kırıklığına uğratmıştı. San-kahverengi tepeleri yer yer sulu kar kümeleriyle bölünen kırsal arazi, yamak ve donuk bir görünüme bürünmüştü. Kuledeki odamın penceresinin dışındaki canavar heykelinin kanat ve pullarının üstünde boncuk boncuk buz parçaaklan parkyordu. Oynanacak ya da bakıp keyif alacak kadar bile kar yoktu.

Patrice limon yeşili atkısını büyük bir ustalıkla boynuna sararken, "Bana uyar," dedi. "Daha fazla güneş ışığı bulabildiğimiz için seviniyorum."

"Yani artık yeniden güneşe çıkabildiğin için demek istiyorsun sanırım." Patrice ve diğerlerinin Sonbahar Balosu öncesi bitmek bilmeyen diyetleri beni o kadar bunaltmıştı ki... Kam reddeden bütün vampirler gibi daha da incelmiş ve iyice vampirleşmişlerdi. Courtney ve hayranlıkla peşinden ayrılmayan müritleri, iyi beslenen bir vampiri rahatsız etmeyen ancak açlık çekenlere büyük acı veren gün ışığından uzak durmak için büyük çaba sarf etmişlerdi. Patrice'in, aksinin her gün biraz daha solduğunu ve neredeyse görünmezlik boyutuna yaklaştığım görmek için saatler boyunca ayna karşısında dikilip durmasından gına gelmişti.

Bana sorarsanız bu arada iyice kaltaklaşmışlardı ama bu ekip söz konusu olduğunda farkı ayırt etmek çok kolay değildi.

Patrice neden bahsettiğimi biliyordu. Sıkıntıyla kafasım salladı. "Balonun ertesi gününden beri gayet iyiyim. Birkaç haftalık açlık sıkıntısına ve gölgede kalmaya değdi. Kendini bir şeylerden mahrum etmenin değerini zamanla sen de öğreneceksin." Gülümseyince yuvarlak yanaklarındaki gamzeler ortaya çıkmıştı. "Ama Lucas ortalıklardayken bu pek mümkün olacağa benzemiyor, değil mi?"

Nadiren paylaştığımız şakalardan birine uzun uzun güldük. İyi anlaştığımıza seviniyordum çünkü Raquel'in derdi ve yaklaşan sınavlar arasında hayatımda olabildiğince az strese yer vardı.

Finaller çok zordu. Bu kadarım tahmin etmiştim ama bu, Bayan Bethany'nin ödevlerinin kendi kendilerini yazmalanna ya da trigonometri sınavının kolay olmasma yetmiyordu. Annem beklenmedik bir sadistlik eğilimiyle, sınıfta değindiği bütün konuların smava dâhil olduğunu açıkladı. Gerçi topuklannın üzerinde yükselerek ana makalenin Missouri Uzlaşması üzerine olacağı işaretini önceden vermişti. Elime kramp girecek kadar büyük bir hızla yazmaya çalışırken, herhalde Balthazar iyi iş çıkarıyordur, diye düşündüm. Onun yansı kadar olabilmeyi umuyordum.

Final haftalan boyunca kendimi sadece derslerime adamamın tek nedeni sınavların yoğunluğu değil, ders çalışmanın beynimi oyalıyor olmasıydı. Raqueri, beni hiç durmadan küçük sınavlara tabi tutmasını sağlayarak ormanda yaşananlan düşünmesine engel olmaya çalışıyordum. Bayan Bethany'nin Erich'e, boş zamanının neredeyse tamamını koridorlan ovarak ve her fırsatta bana öfkeli bakışlar atarak geçirmesine neden olacak bir ceza vermesi, işimi kolaylaştırmıştı.

Bir defasında Erich'in yakınından geçerken Lucas, "Bu çocuğa hiç güvenmiyorum," dedi.

"Bence sen ondan ölesiye nefret ediyorsun/' dedim. Bu doğru olmasına doğruydu ama ben Erich'e güvenmemek için başka ve çok daha iyi nedenler biliyordum.

Raquel'i oyalamak için harcadığımız onca çabaya rağmen sıkıntılı halinden bir türlü kurtulamıyordu. Zihninde sürekli taşıdığı korkular, Erich'in taciziyle ayyuka çıkmıştı. Göz çevresindeki koyu ıenk halkalar yüzünden, geceleri uyuyamadığını biliyordum. Bugün yeni kırpılmış saçlarıyla kütüphaneye geldi, bu işi kendisinin yaptığı ve pek de özen göstermediği her halinden belliydi.

Nazik davranmak çabasıyla kitaplarımı kenara çekip yanıma oturması için yer açtım. "Biliyor musun, geldiğim kasabada, arkadaşlarımın saçlarım ben keserdim."

"Saçlarımın berbat göründüğünü biliyorum." Sırt çantasını yere gürültüyle bırakırken benden tarafa bakmamıştı bile. "Ve hayır, ne senin ne de başkasının saçlarımı düzeltmesini istemiyorum. Gerçekten berbat göründüğünü umanm. Belki bu sayede bana bakmaktan vazgeçer."

Lucas derhal gerilerek, "Kim? Erich mi?" diye sordu.

Raquel sandalyesine çöktü. "Kim olabilir sence? Elbette Erich."

O zamana kadar, Erich'in dik dik baktığı tek kişi olmadığımı fark etmemiştim. Erich'in avına mâni olmuştum. Raquel'in kanını içmeyi, hatta belki de canım yakmayı kafasına koymuştu. Annem ve babam çoğu vampirin hiç kimseyi öldürmediklerini söylemişlerdi. Yoksa Erich bir istisna mıydı?

Tabii ki değil, diye düşündüm. Bayan Bethany öyle birini Akademi'ye sokmaz ki.

Konuyu değiştirip Raquel'e babamın biyoloji dersinin notlanın soran Lucas'a baktım ve bir kez daha, onun yakmındayken hissettiğim o özlem ve sahiplenme duygusuyla doldum. Benimsin, diye düşündüm. Ve hep benim kalmanı istiyorum.

Başından beri bunun duygularımın sesi olduğunu düşünmüştüm ama belki de başka bir şeydi. Belki de birisi üzerinde hak iddia etmek, vampir olmanm bir parçasıydı ve bu yüzden insanlara has özlem duygusundan çok daha güçlüydü.

Eridi'in Raquel'i benim Lucas'ı önemsediğim kadar önemsemediğine hiç şüphe yoktu ama eğer benim Lucas'a hissettiğim sahiplenme duygusunun onda birini bile hissediyorsa...

...o zaman, Erich'in Raquel'in peşini bırakması imkânsızdı.

O gece banyoda tekrar Raquel'e rastladım. Avucunda benim önerdiğim uyku ilaçlarından dört, beş tane birden sallıyordu. "Dikkat et," dedim. "Çok fazla almak istemezsin."

Raquel'in yüzü kasvetliydi. "Bir daha uyanamam, değil mi? Bana hiç kötü gelmiyor." İç geçirdi. "İnan bana, Bianca, bu kadarı inşam öldürmenin yakınından bile geçmez."

"Uyumak için bu kadarına ihtiyacın yok."

"Çatıdaki seslerle, var." Haplan ağzma attı ve doğrudan musluğun soğuk tarafından su içmek üzere eğildi. Yüzünü elinin tersiyle kuruladıktan sonra, "Hâlâ buradalar," dedi. "Ve sanırım sesleri iyice yükseldi. Sürekli. Hayal görmüyorum."

Bunu duymak hiç hoşuma gitmemişti. "Sana inanıyorum."

Bunu bir şey söylemem gerektiği için öylesine söylemiştim ama Raquel'in gözleri iri iri açıldı, "inanıyor musun?" Sesi fısıltıdan biraz yüksekti. "Gerçekten mi? Laf olsun diye söylemiyorsun ya?"

"Gerçekten, sana inanıyorum."

Şaşkınlık içinde, Raquel'in gözlerinin yaşarmasını izledim. Gözlerini kırpıştırdı ama gördüğüm şeyin ne olduğunu biliyordum. "Daha önce hiç kimse bana inanmamıştı."

Bir adım daha yaklaştım. "Hangi konuda inanmadılar?"

Cevap vermeyi reddederek kafasını salladı. Odasına dönmek için yanımdan geçerken sadece kısa bir an için koluma dokundu. Raquel yaptığında, bu hareket kocaman bir kucaklaşma değerindeydi. Geçmişteki derdinin ne olduğunu bilmiyordum ama Erich'in ona fena musallat olduğunun farkındaydım. Büyük olasılıkla onu gerçekten incitmek gibi bir niyeti yoktu ama Raquel'i korkutmaktan keyif alacak birine benziyordu.

Ve ben en azından bu konuda bir şeyler yapabilirdim.

O akşamın geç saatlerinde, yat zilinden bir hayli sonra kalktım, kot pantolonumu, spor ayakkabılarımı ve kalın, siyah kazağımı giydim. Siyah triko beremi kafama geçirip kızıl saçlarımı sakladım. Bir an, filmlerde hırsızların yaptıklan gibi yanaklarıma ve burnuma siyah is bulaştırmayı düşündüm ama sonra aşmya kaçmak olacağına karar verip vazgeçtim.

Patrice kafası yastığa gömülü olduğu halde, "Bir şeyler atıştırmaya mı gidiyorsun?" diye mırıldandı. "Sincaplar kuş uykusundalar. Kolay yemek."

"Sadece etrafa bakacağım," dedim ama Patrice yeniden uykuya dalmıştı bile.

Pencerenin kenarına çıktığımda, hava bir hayli soğuktu ama koyu renk eldivenlerim ve kazağım beni ürpermekten alıkoyuyordu. Ağacın dalında dengemi sağlamayı başarınca daha yüksek dallan yakalamak için kollarımı uzattım ve ağacın gövdesinde basacak çıkıntı bulmak için ayağımla yoklamaya başladım. Bazı dallar ağırlığımın altında çatırdasalar da kınlan olmadı. Birkaç dakika içinde çatıya ulaşmayı başarmıştım.

Tabii ki binanın alçak kısmının çatışım kastediyorum. Birkaç metre ötemde, gece göğüne uzanan güney kulesi vardı. Başımı uzatsam annemlerin dairesini kolayca seçebilirdim. Büyük kuzey kulesi ise karşı tarafta kalıyordu. İki kule arasında ana binanın kiremitli çatısı uzanıyordu. Çatı tek parça dümdüz bir yüzeyden değil, farklı açılarla eğim kazanan ve okulun yüzyıllara yayılmış bir zaman diliminde yavaş yavaş inşa edildiğini, her yeni eklemenin geri kalan parçalarla kusursuz bir uyum sağlayamadığını açıkça ortaya seren çok parçalı bir yapıdan oluşuyordu. Her biri ay ışığında mavi-siyah bir renkle parlayan, bir alçalıp bir yükselen dalgaların hâkim olduğu fırtınalı bir denize benziyordu.

Dişlerimi sıktım ve emekleyerek bana en yakın rampaya tırmandım. Olabildiğince sessiz hareket etmeye çalışıyordum. Bir şeyler atıştırmak için dışarı çıkmış kimse varsa bile beni görüp görmemelerinin bir önemi olmazdı. Ancak eğer burada başka amaçlarla bulunan biri varsa onu hazırlıksız yakalama şansımı kaybetmek istemiyordum.

Kendi kendime korkmak için hiçbir neden olmadığını telkin edip dursam da ölümüne korkuyordum. Yüzleşmeler konusunda hiç iyi olmadığımı biliyordum. Birisi bana kafa tuttuğunda genelde bir köşeye sinme ihtiyacı duyardım. Bununla birlikte, birilerinin Raquel'i kollaması gerekiyordu ve görünen o ki bu işi yapabilecek tek kişi bendim. Bu yüzden heyecanımı bastırmaya çalışarak kendi kendime bu işin hakkında gelmem gerektiğini hatırlattım.

Aşağıdaki odaların planını gözümde canlandırmaya ve Raquel'in odasımn ne tarafta kaldığım kestirmeye çalışıyordum. Koridorda benim odamın çok uzağındaydı. Patrice'le benim odamız güney kulesinin hemen altındaydı ama Raquel aynı lükse sahip değildi. Hayır, birilerinin odasmm tepesinde, Raquerin yatağının sadece birkaç metre üstünde dolaşabiliyor olması gerekiyordu.

Odanın konumunu zihnimde netleştirince yürümeye başladım. Neyse ki buz yoktu ve çatının üçgen çıkıntılarını zaman zaman yürüyerek, zaman zaman emekleyerek tek tek aşarken ayağım kaymıyordu. Yol boyunca, duyabileceğim her sese; bir ayak sesine, bir kelimeye hatta bir nefese kulak kabarttım. Tehlikenin düşüncesi bile en karanlık içgüdülerimi uyandırmaya, bütün duyulanını keskinleştirmeye yetmişti. Her şeye hazırdım ya da hazır olduğumu sanıyordum.

Raquel'in odasına birkaç adım kala, çatıda uzun, yavaş ve büyük olasılıkla kasti bir gıcırtı duydum. Orada biri vardı. Biri Raquel'in onu duymasını istiyordu.

Temkinli davranmaya özen göstererek kendimi bir sonraki çıkıntıya çektim. Orada, gölgelerin arasında, yere çökmüş karaltı, Erich'ten başkası değildi. Bir elinde tuttuğu kırık dalı kiremitlerden birine sürtüyordu.

Alçak sesle "Sen," dedim. Erich irkilerek yerinden sıçradı. Tepkisi ve uzun paltosunun önünü telaşla kapatışı, diğer elinin ne yapmakta olduğunu merak etmeme neden olmuştu. Gerilmiş ve tiksinmiştim. Dönüp kaçmak istiyordum ama olduğum yerde kalmayı bir şekilde başardım. "Kaybol."

Erich bir o yana, bir bu yana baktı. "Şu anda ikimiz de kurallan çiğniyoruz. Kendini ele vermeden beni gammazlayamazsım"

Ona, dokunabilecek kadar yakınına sokuldum. Kemikli yüzü ve sivri burnuyla bir sıçana benziyordu. "O zaman, ben de ikimizi birden ele veririm."

"Aman, ne büyük olay. Yat saatinden sonra odamdan çıktım. Eee, ne olmuş yani? Bunu herkes yapıyor. Çok umursadıklan yok."

"Buraya bir şeyler atıştırmaya çıkmadın. Raquel'i taciz ediyorsun."

Erich bana, kaldmmda görse basmamak için üstünden atlayacağı bir pisliğe bakar gibi, bugüne dek hiç kimsede görmediğim bir tiksintiyle bakıyordu. "İspatlayamazsm."

İçimde harlanan öfke, korkumu gölgede bırakmıştı. Bütün kaslarım gerilmiş, kesici dişlerim öne doğru uzamaya, köpek dişlerine dönüşmeye başlamışlardı. Vampirlik asla geri adım atmamayı gerektiriyordu. " Ah, gerçekten mi?"

Elini tuttum ve var gücümle ısırdım.

Vampir kanıran tadı, insan kanına ya da diğer hiçbir canlının kanına benzemez. Doyurucu değildir, gerçekten yemek de sayılmaz. Sadece bilgidir. Bir vampirin kanı size o vampirin tam o anda ne hissettiğini anlatır. Onunla aynı hisleri duyarsınız ve zihninizde, karşınızdaki vampirin birkaç saniye önceki düşüncelerinden anlık görüntüler belirir. Annem ve babam bana bunları anlatırken, üzerlerinde bir iki deneme yapmama bile izin vermişlerdi. Gerçi onlara birbirlerini ısırıp ısırmadıklarını sorduğum zaman, mahcup tavırlarla yapmam gereken ödevimin olup olmadığını sorup beni geçiştirmişlerdi.

Annemle babamın kanlarını tadarken sadece sevgi ve hoşnutluk hissetmiş ve gerçekte olduğumdan çok daha şirin ve dünyayı öğrenmeye meraklı çocukluk görüntülerimi görmüştüm. Erich'in kam ise çok farklıydı. Dehşetin ta kendisiydi.

Tadı nefret gibiydi, öfke gibi, iliklere kadar işlemiş can alma arzusu gibi. Sıvı o kadar sıcaktı ki ağzımı yakmıştı. O kadar hiddetliydi ki onu ve Erich'i reddeden midemi altüst etmişti. Zihnimde hızla kontrolden çıkan bir yangın misali her dakika daha da güçlenen bir görüntü belirmişti: Bu, Erich'in zihnindeki Raquel hayalinden başka bir şey değildi. Gırtlağı parçalanmış halde yatağına kıvrılmış, son nefesini vermeye hazırlanan Raquel.

"Ah!" Erich elini hızla geri çekti. "Sen ne yaptığını sanıyorsun?"

"Raquel'in canım yakmak istiyorsun." Sesimi kontrol etmekte güçlük çekiyordum. Gördüğüm vahşet karşısmda zangır zangır titriyordum. "Onu öldürmek istiyorsun."

"İstemek ve yapmak aynı şey değil," dedi. "Burada, arada sırada da olsa biraz taze et isteyen tek kişi ben miyim sanıyorsun? Bunun için ceza almamı asla sağlayamazsın."

"Hemen çatısından uzaklaş. Bu gece buradan gideceksin ve bir daha asla, asla gelmeyeceksin. Eğer gelirsen, bu olayı Bayan Bethany'ye anlatırım. Bana inamr ve okuldan atılırsın."

"Durma o zaman. Buradan bıktım artık. Ama sence de gitmeden önce iyi bir yemeği hak etmiyor muyum?" Erich bir kahkaha attı. Bir an için her şeye rağmen benimle kavga etmek isteyebileceğini düşündüm. Ama o, yolda bir ağaç dalma tutunmaya bile gerek görmeden çatıdan aşağı atlayıverdi.

Daha önce hiç böyle hastalıklı öfkeye benzer bir duygu hissetmemiştim. Bir daha asla da hissetmeyeceğimi umuyordum. Akademi'nin bütün adiliğine ve karanlığına rağmen, gerçek kötülüğü ilk defa görüyor gibi hissediyordum.

Raquel bana "Kötülüğe inanır mısın?" diye sormuştu. Evet demiştim ama bugüne dek neye benzediğini bilmiyordum. Titriyordum, toparlanmak için birkaç nefes alıp verdim. Biraz önce yaşananlar üstüne uzun uzun düşünmem gerekecekti ama bu gecelik tek istediğim oradan bir an önce uzaklaşmaktı.

Birkaç adım daha attım ve Erich'in yere indiği noktaya bakmaya çalışarak çatının uzakta kalan eğiminden aşağı kaydım. Gerçekten gittiğinden emin olmak istiyordum. Ama aşağıya bakarken orada, karanlığın içinde dalgaların en derin yerine gizlenmiş bir gölgeyi andıran başka bir karaltı, seçtim. Belki de Erich yalnız gelmemişti.

"Dur!" diye ısrar ettim. "Kim var orada?"

Karaltı yavaşça doğruldu ve ay ışığının altına girdi. Bu, Lucas'tan başkası değildi.

"Lucas? Burada ne arıyorsun?" Daha soru ağzımdan çıkar çıkmaz kendimi aptal gibi hissettim. Buraya benimle aynı nedenden, Erich'in Raquel'i sinsi sinsi takip edip etmediğinden emin olmak için gelmişti. Cevap vermedi. Beni hiç tanımıyormuş gibi bakıyordu. Bir adım geri çekildi.

"Lucas?" Önce anlamadım ama sonra kafama dank etti. Köpek dişlerim hâlâ uzundu. Ağzımda hâlâ kan vardı. Birkaç dakikadır orada duruyorsa, Erichİe konuşmamı duymuş ve onu ısırdığımı görmüş olmalıydı.

Lucas vampir olduğumu biliyor.

Pek çok insan artık vampirlerin varlığına inanmıyor. Onlan ikna etmek için ne kadar uğraşırsanız uğraşın, sonuç alamazsınız. Ama karşısında sivri köpek dişli, dudakları kan içinde bir vampir dururken Lucas'ın ikna edilmeye ihtiyacı yoktu. Bana bir yabancıya, hayır, bir canavara bakar gibi bakıyordu.

Bütün hayatım boyunca koruma mücadelesi verdiğim bütün sırlar ortaya dökülmüştü.

Hasret's Sisters Planet e-kitaphane

On Birinci Bölüm

YALVARIR GİBİ BİR SESLE "BEKLE," DEDİM. DUDAKLARIM kandan hâlâ yapış yapıştı. "Gitme. Açıklayabilirim."

"Bana yaklaşmaya kalkma." Lucas’ın yüzü bembeyazdı.

"Lucas, lütfen."

"Sen bir vampirsin."

Başka hiçbir şey diyemedim. Yalan söylemek konusundaki yeni yeteneğim, şu anda bana yardıma olamazdı. Lucas gerçeği biliyordu ve daha fazla saklayamazdım.

Kaygan kiremitlerin üzerinde dengesini sağlamak için kollarını iki yana açmış halde, geri geri uzaklaşmaya devam ediyordu. Her zaman güçlü duran ve ne yapması gerektiğini bilen Lucas, şokun etkisiyle sarsaklaşmıştı. Gözleri kör olmuş gibiydi. En azmdan dengesini kaybedip düşmesine mâni olmak için yanma gitmek istedim. Dahası, olanları izah etmek için deliriyordum. Ama ona yardım etmeme asla izin vermezdi. Peşinden gidersem paniğe kapılır ve kaçmaya başlardı. Benden kaçmaya...

Titreyerek çatıya çöktüm ve Lucas’ın uzaklaşmasını izledim. Kuzey kulesinin ve erkek yatakhanesinin olduğu yere yaklaşana dek bana arkasını dönemedi. Bana baktığında, kollanmı dizlerime dolamış haldeydim ve gözyaşlarını yanaklarımdan aşağı süzüİliyordu. Bütün hayatım boyunca hiç korkmadığım kadar, hatta onu ısırdığım zamankinden bile çok korkmuş ve utanmıştım.

O gece yaşananları çözmüş ve ona zarar verenin ben olduğumu idrak etmiş olabilir miydi? Henüz çözmemiş olsa bile, çok yakında çözeceğini biliyordum.

Ne yapmalıydım? Hemen annemle babama mı gitmeliydim? Bana çok kızarlardı ve Lucas konusunda tedbir almaya girişirlerdi. Vampirlerin Akademi'nin sırrını öğrenen bir insana ne yapacaklan konusunda en ufak bir fikrim yoktu ama şüphelerim, iyi olmayacağı yönündeydi. Bu olayı Bayan Bethany'ye rapor etsem? Söz konusu bile olamazdı. Patrice'den akıl almayı deneyebilirdim ama büyük olasılıkla omuz silkip saten göz bandım yerine çekmekle ve uykuya dalmakla yetinirdi.

Sır artık ortaya serildiğine göre herkes tehlike altındaydı. Lucas, büyük ihtimalle, en azından deli yerine konma korkusuyla kimseye bir şey anlatmazdı. Zaten anlatsa bile, kimsenin ona inanacağım sanmıyordum. Ama risk, hepimizin ifşa olmamız ihtimali büyüktü. Ve hepsi benim suçumdu.

Bunu halletmenin bir yolu olmalıydı. Yapabileceğim bir şey mutlaka olmalıydı.

Lucas'la konuşacağın. Ertesi sabah, ilk iş. Hayır. Ertesi sabah sınavı var. Böyle bir olaym ortasında bile, smav kadar dünyevi bir şeye kafa yorabilmem çok acayipti. Pekâlâ, onu sınavdan sonra yakalarım. Benimle konuşmak istemeyecektir ama en azından koridorda vampirler hakkında avaz avaz bağırmaya da kalkışamaz. Yani, ne diyeceğimi kestirebilirsem belki bir şansım olur.

Ya sonra? Lucas⁷a yalan söylemiştim. Onu incitmiştim. Belki de benden olabildiğince uzaklaşmayı istemekte haksız değildi.

Yine de şansımı denemem gerektiğini biliyordum. Lucas'ı sonsuza dek kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyaysam, yapamayacağun hiçbir şey yoktu. Yalvarabilir, ağlayabilir hatta bütün sırlarımı ortaya serebilirdim. Lucas’ın anlamasını sağlamak zorundaydım.

Uzun, uykusuz bir gecenin ardından kalktım, siyah kazağımı ve eteğimi üstüme geçirip kaskatı bir vücutla aşağıya indim. Lucas’ın sınav çıkışı için doğru zamanı yakaladığımı sanıyordum ama görünüşe bakılırsa, öğrencilerin sınavı tamamlar tamamlamaz sınıfı terk etmelerine izin veriliyordu. Sınıftaki birkaç öğrencinin söylediğine göre, Lucas erken çıkanlardandı. Bu da büyük ihtimalle odasma döndüğü anlamına gelirdi. Bütün cesaretimi toplayıp erkek yatakhanesine süzüldüm. Bir defasmda Vıc ve Lucas dışarıdan odalarının penceresini göstermişlerdi. Bu yüzden yakalanmazsam odayı bulabilirdim.

Lucas’ın odasma önceden haber vermeden gitmem ödünü patlatır mıydı? Belki. Ama bu riski göze almak zorundaydım. Daha fazla dayanamayacaktım. Bu gerilim içimi kemiriyor, beni altüst ediyordu. Lucas bir daha yakınma bile gitmememi söylese de, en azından bundan emin olacaktım. Bilmemek kadar kötü bir şey yoktu.

İki posterle -Alfred Hitchcock'un Ölüm Korkusu ve üzerinde Daha Hızlı, Kedicik! Öldür! Öldür! yazan bir poster- süslü kapıya ulaştığımda doğru adrese geldiğimi anladım.

Tıklatmama rağmen cevap alamayınca çekingen bir tavırla kapıyı ittim. İçeride kimse yoktu. Lucas’ın odası, onun gibi, baharatlı ve ormanımsı kokuyordu; kendimi yeniden ormana dönmüş gibi hissettim. Batik desenli karyolanın durduğu tarafın duvarları, aksiyon filmlerinin posterleriyle doluydu; ne tarafa baksam silahlar ve fıstıklar fışkırıyordu. Başka deyişle, Vic'e ait kısma bakıyordum. Lucas'a ait olan tarafsa neredeyse çıplaktı. Duvarlarda resim ya da poster yoktu ve hepimizin baş ucunda asılı duran ilan tahtasına ders programını ve bir sinema bileti

-ilk randevumuzda gittiğimiz Şüphe'nin bileti- asmıştı. Yatağın üstünde ordu işi bir battaniye seriliydi.

Beklemekten başka seçeneğim yoktu. Ne yapacağımı bilemeyerek okulun çakıl kaplı araç yoluna bakan pencereye yürüdüm. Dışarıda, sınavların son gününde, çoğu çocuklarını Noel için evlerine götürmek üzere gelmiş velilerin arabalan bekliyordu. Tabu ki insan soyundaki çocuklardan bahsediyorum. İnsanlann kucaklaşmalarını, valizleri bagajlara yerleştirmelerini izledim. Ve tek omzuna astığı kumaş çantasıyla ön kapıdan çıkan Lucas'ı...

"Ah, hayır," diye fısıldadım. Elimi pencereye öylesine bastırmıştım ki bir an kınlacağını ya da kırılacağımı sandım ama Lucas’ın en ufak bir tereddüdü yoktu. Doğruca, camlan filmle kaplı sedan arabaya yürüdü. Sedanın kapısı açılınca içinde kimin olduğunu görmeye çalıştım ama kimseyi göremedim. Odanın ona ait kısmının böyle dımdızlak olmasma şimdi anlam verebiliyordum. O anda, Lucas’ın Noel tatili için vedalaşmaya gerek duymadan okuldan aynldığını ve büyük ihtimalle geri dönmeyeceğini anladım.

"Vay canına! Artık odalarda kız erkek kanşık mı kalınacak? Bu harika bir fikir!" Vic odaya girmişti. Lucas’ın arabasının uzaklaşmasını izlemek için cama dönmeden önce ona gülümsedim. Sanki çok aceleleri varmış gibi araba derhal hızlanmıştı. "Buraya girmekle iyi iş becermişsin. Demek ikiniz vedalaştınız, ha?"

"Hı-hı..." Başka ne diyebilirdim ki?

"Carımı çok sıkma olur mu?" Vic omzuma hafifçe vurdu. "Bazı erkekler, üzgün kızlara ne diyeceklerini iyi bilirler ama dostum, ben onlardan biri değilim."

"Ben iyiyim. Gerçekten." Vitri dikkatle süzdüm. O bu okulda, Lucas’ın şüphelerini paylaşabileceği tek insandı. "Sence Lucas iyi miydi?"

"Jamaika davetimi geri çevirdi." Vic omuz silkti. "Aile dostlarıyla bir araya geleceklerinden falan bahsetti ama bana pek de özel bir şey yapacaklarmış gibi gelmedi. Anneni tanıyan birkaç bunakla olmaktansa, Noel'i kumsalda güneşlenerek geçirmeyi tercih etmez miydin?"

Benim kastettiğim bu değildi. Yine de, Vic'in bahsettiği tuhaf davranış bundan ibaretse, büyük olasılıkla Lucas vampirlerle ilgili düşüncelerini kendine saklamıştı. Vic, bu tarz konularda sözünü esirgeyebilecek bir tip değildi. İçim acıyarak, Vic'in benden kat kat dürüst olduğunu fark ettim.

"Cheetos ister misin?" Vic yansı boşalmış, turuncu tozlu torbayı bana uzattı. Kafamı salladım ve kusmak üzere değilmişim gibi görünmeye çalıştım. "Buna pişman olacak. Bekle ve gör. Ben ve ailem, çok iyi vakit geçireceğiz. Ya o ne yapıyor olacak? Bir yerlerde sofra adabma uymak için ter döküyor olacak." Vic ağzı Cheetos'la dolu dolu, "Uzun bir ay olacak," dedi.

"Evet," diye mırıldandım. "Çok uzun bir ay olacak."

Herhalde çoğu insan vampirlerin Noel'le alakalarının olmadığına inanıyordun Çoğu insan bu konuda yanılıyor.

Dinî kısmı bizim için rahatsızlık veriridir. Haçlar, korku filmlerindekinin aksine, bizi tutuşturmaz ya da dumana dönüştürmez ama bir kilise ya da şapelde bulunmak, bize görünmeyen birileri tarafından izleniyormuşuz gibi yanlış, ürpertiri ve ürkütücü gelir. Bu yüzden gece yansı ayini ya da İsa'nın doğumunun temsili gibi olaylarımız yoktur. Bununla birlikte, vampirler hediye almaktan diğer herkes gibi mutlu olurlar. Buna biraz okul tatili de eklenince, vampirlerin bile iyi vakit geçirebilecekleri bir dönem elde etmiş olursunuz.

Ya da çoğu vampirin diyelim. O Noel'de, hayatım boyunca hiç olmadığım kadar mutsuzdum.

Diğer çocuklar gidip geriye sadece vampirler kalınca boğucu atmosfer biraz olsun rahatlamıştı. İnsanlar nasıl davranacaklarına kafa yormaktan vazgeçmişlerdi; ne de olsa uğraşacak ya da etkileyecek bilileri kalmamıştı. Yılın bu aylarında İsviçre'de kayağın kesinlikle kaçırılmaması gerektiğini düşünen Patrice de dâhil, birkaçı okuldan ayrılmıştı. Biz, yani diğer Öğrenci ve öğretmenler, Akademi evimiz olduğu ya da bazılarımız için eve en yakın yer olduğu için geride kalmıştık.

Annem dairemizin girişine Noel çelenkleri asarken ben merdiveni tutuyordum. "Biz istisnayız, Bianca." O ve babam tatsız ruh halimi fark etmiş, beni tatil havasma sokmak için ekstra çaba sarf etmeye başlamışlardı. "Akademi'deki tek aile biziz. Bunun far kındasın, değil mi? Buradaki diğer insanların, şeyden beri... yani hayatta olduklan dönemden beri bir aileleri olmamış."

"Gidecek bir yuvalarının olmaması bana çok tuhaf geliyor," dedim. Çelengi yerine tutturabilmesi için bir raptiye uzattım. "Bizim bir evimiz vardı. İnsanlar evleri olmadan nasıl yaşayabiliyorlar?"

Babam, plaklarını kanşürmakla ve Ella Wishes You a Szvinging Christmas'f⁴ aramakla meşgul olduğu kanepeden beni düzeltti. "Bizim on altı sene boyunca bir evimiz vardı. Bu senin bütün ömrün demek ama annen ve benim için..."

Annem, "Göz açıp kapaüncaya kadar geçen bir zaman," diye iç geçirdi.

Babam ona gülümsedi. Gülümsemesindeki bir şey bana onun annemden yaklaşık altı yüz yaş büyük olduğunu ve birlikte geçirdikleri yüzyılların da, onun için bir göz kırpmalık zaman olabileceğini düşündürdü. "Kabalık diye bir şey yok. İnsanlar bir

4 Amerika!» caz sanatçısı Ella Fitzgerald'ın 1960 tarihli albümü, (ed.n.) yerden bir yere sürüklenir, kendilerini zevk, lüks ya da dikkatlerini ölümsüzlüğün nadir hissedilen sıkıcılığından uzaklaştırabilecek herhangi bir şeyde kaybedebilirler. Hayat devam eder ve hayatta olmayanlarımız açığı kapatmak konusunda sıkıntı yaşarlar.

Modem Teknoloji dersini ve Bay Yee e-posta kavramını anlatmaya başladığında herkesin nasıl allak bullak olduğunu düşünerek, "Akademi de bu yüzden var zaten," dedim. Öğrencilerin çoğu e-postayı duymuşlardı, hatta birkaç kişi nasıl kullanıldığım da biliyordu ama nasıl işlediğini, Bay Yee henüz anlatmadan bilen tek kişi bendim. Yirmi birinci yüzyıl hayatında yolunuzu bulabilmek ayn bir şeydi; olup bitenleri anlayabilmek bambaşka bir şey. "Okula gelemeyecek kadar yaşlı görünenler ne oluyor?"

"Tek yerimiz burası değil, biliyorsun." Annem bir çelenk daha almak için eğildi. "Spa'laı, oteller, insanların dış dünyadan bir şekilde izole olmalarının beklendiği ve içeri girenlerin kontrol edilebildiği yerler var. Eskiden çok sayıda manastırımız ve keşişhanemiz vardı ama artık yenilerini kurmak çok zor. Protestan Reformu -Huguenot çeteleri, yangınlar ve bunun gibi şeyler- birkaçmı yerle bir etti. Bu mekânların sahipleri, Katolik olmadıklarım durumu daha beter hale getirmeden izah edemediler. Günümüzde artık daha çok okullara ve kulüplere sığınıyoruz."

Babam, "Önümüzdeki sene Arizona'da göstermelik bir rehabilitasyon merkezi açacaklar," diye ekledi.

Dünyarun dört bir yanına saçılmış ve orada burada, sadece birkaç yüzyılda bir bir araya gelebilen türümüzü düşündüm. Bütün varoluşumu sürdürmemin tek yolu bu muydu yani?

Bu, katlanılamayacak kadar yoğun bir yalnızlık hissi uyandırıyordu. İçinde sevgi olmadığı sürece, sonsuz yaşama sahip olmanın ne anlamı vardı ki? Annem ve babam birbirlerini bulabildikleri ve yüzlerce yıl bir arada kaldıklan için çok şanslıydılar. Bense Lucas'ı bulmuş ama sadece bir iki ay içinde kaybetmiştim.

Bunun günün birinde önemsiz görüneceğini, Lucas'la geçirdiğim zamanı "göz açıp kapayana kadar geçen zaman" olarak hatırlayacağımı düşünüp teselli bulmaya çalışıyor ama buna bir türlü inanamıy ordum.

Bu yüzden, tatilin ilk haftasının neredeyse tamamını odamda geçirdim. Hatta çoğu zaman yatağımdan çıkmadım. Arada sırada, Lucas'tan bir not bulabilme umuduyla terk edilmiş haldeki bilgisayar laboratuvanna, e-postalanma bakmaya iniyordum. Oysa Vic'in kumsalda çekilmiş, güneş gözlüklü ve Noel baba şapkalı şapşal resimlerinden başka bir şey yoktu. Lucas'ın bana yazmasını beklemek yerine, ben mi ona yazsam, diye düşünmeye başlamıştım ama ne yazabilirdim ki?

Annem ve babam, beni tatil faaliyetlerine dâhil etmek için fırsat kolluyorlardı. Ben de onlara elimden geldiğince ayak uyduruyordum. Şans eseri, dünya tarihinde meyveli pasta yapan tek vampir çiftin eline doğmuştum. Zaman zaman onları bakışırken yakalıyordum. Çok üzgün olduğumu fark ettikleri ve sorunumun ne olduğunu sormamak için kendilerini zor tuttukları her hallerinden belli oluyordu.

Aslında onlara anlatmak istiyordum. Bazen tek istediğim, bütün hikâyeyi bir çırpıda anlatıp kollarının arasında ağlamaktı. Bu olgun bir davranış olmayabilirdi ama umurumda değildi. Beni tutan tek şey, onlara gerçeği anlatmam halinde, olanlan Bayan Bethany'ye bildirmek zorunda kalacak olmalanydı. Bayan Bethany'nin Lucas'ın peşine düşüp hayatını zindan etmeyeceğine gü venemiy ordum.

Lucas'ın iyiliği için üzüntümü kendime saklamak zorundaydım.

Noel'den iki gün önce, yeniden kar yağmaya başlamasa bütün tatili böyle geçirebilirdim. Bu kar ilkinden çok daha cömertti. Bütün araziyi sessiz, yumuşacık ve mavi-beyaz bir ışıltıyla kaplamıştı. Oldum olası sevdiğim kar, parıltısı ve pürüzsüzlüğüyle beni depresyonumdan çıkarmayı başarmıştı. Kot pantolonumu, çizmelerimi ve en kaim el örgüsü kazağımı üstüme geçirdim. Broşumu gri paltomun yakasına sıkıca tutturduktan sonra, yürüyüşe çıkmak üzere aşağı indim. İliklerime kadar üşüyeceğimi biliyordum ama bahçedeki ve ormandaki ilk ayak izlerinin bana ait olması buna değerdi. Kapıya ulaştığımda bundan hoşlanan tek kişi olmadığımı gördüm.

Balthazar, kırmızı atkısının üstünden çocuksu bir sırıtışla bana bakıyordu. "New England'da yüzlerce yıl geçirdim ama kar dendi mi, hâlâ heyecanlanıyorum."

"Ne hissettiğini çok iyi anlıyorum." İlişkimiz hâlâ biraz tuhaftı ama nezaket gereği, "Birlikte yürüyelim," dedim.

"Evet, haydi gidelim."

Önce ikimiz de pek bir şey söylemedik. Yine de sıkıntılı bir durum değildi. Yağan kar ve sabahın altımmsı-pembe ilk ışıklan sessizlik gerektiriyordu ve ikimiz de botlarımızın karda çıkardığından daha yüksek bir ses duymak istemiyorduk. Yürüyüşümüz, tıpkı Sonbahar Balosu akşamı gibi, bizi okul arazisinden ormana doğru çekiyordu. Nefes alıp verirken dudaklanmın arasından süzülen sıcak hava, kış göğüne yumuşacık gri bir dumanla kanşıyordu.

Balthazar'ın göz kenarlan, çok eğleniyormuş ya da en azından mutluymuş gibi kınş kınş olmuştu. Geçirdiği onca yüzyılı ve hâlâ bunlan paylaşacak birine sahip olmadığı gerçeğini düşündüm. "Sana özel bir soru sorabilir miyim?"

"Tabü ki." Şaşırmış gibi gözlerini kırpıştırdı; ama rahatsız olmuşa benzemiyordu.

"Ne zaman öldün?"

Bana hemen cevap vermek yerine birkaç adım daha yürüdü. Ufka bakışı, bazı şeylerin eskiden nasıl olduğunu hatırlamaya çalıştığı hissini uyandırmıştı. "1691."

"New England'da mı?"

"Evet. Buraya çok uzak sayılmaz aslında. Orada doğup büyüdüm. O kasabadan sadece bir iki defa aynldım, o kadar." Bakışlan uzaklara sabitlenmişti. "Bir defa Boston'a gittim."

"Bu seni üzüyorsa..."

"Hayır, sorun yok. Evden bahsetmeyeli uzun zaman oldu."

Yakındaki bir çobanpüskülünün dalma tünemiş siyah, parlak tüylü aç bir karga, bitkinin sivri uçlu yapraklan arasından meyveleri çekiştiriyordu. Balthazar, büyük olasılıkla bana bakmak zorunda kalmamak için gözlerini iş başındaki kuşa dikti. Söylemeye hazırlandığı her neyse, zorlandığım görebiliyordum. "Annem ve babam buraya uzun zaman önce yerleşmişler. Mayflower'la⁵ gelmemişler ama arayı çok da açmamışlar. Kız kardeşim Charity bu seyahat sırasında, gemide dünyaya gelmiş. Karayı gördüğünde bir aylıkmış. Annemler bu durumun onu huzursuzlaştırdığını ve toprağa kök salamadığım söylerlerdi." Balthazar derin bir iç geçirdi.

"Charity. Bu bir Püriten⁶ ismi değil mi?" Bir kitapta bu konuyla ilgili bir şeyler okuduğumu haürlıyordum ama Balthazar'ı bir Şükran Günü kutlamasına İngiliz göçmen kılığında katılırken hayal etmek güçtü.

"Aslında dindar sayılmayan bir aileydik. Kiliseye kabul edilmemizin tek nedeni..." Kafamdaki karışıklık yüzüme de yansımış olmalıydı çünkü gülmeye başladı. "Geçmiş zaman işte. Modem standartlara göre ailem bir hayli dindar sayılırdı aslında. Annem ve babam kız kardeşime kutsal erdemlerden birinin adım vermiş

5 1620 yılında İngiltere'nin Plymouth limanından yola çıkan ve yerleşme amacıyla Amerika'ya giden İngiliz göçmenleri taşıyan gemi, (ç.n.)

6 16. ve 17. yüzyıllarda İngiliz Protestanları arasında, kendini "saflığı" aramaya adamış ve tutuculukla özdeşleştirilen reformist grup, (ed.n.) lerdi. O erdemlere, bizim uzaktaki yıldızlara ve güneşe inanışımıza benzer şekilde, elle tutulacak gerçeklermiş gibi inanırlardı."

"Madem o kadar dindarlarmış neden sana Balthazar gibi keskin bir isim vermişler?"

Balthazar bana şöyle bir baktı. "Balthazar, İsa'ya hediye getiren Üç Bilge Adam'dan birinin adıdır."

"Ah..."

"Kendini kötü hisset diye söylemedim." İri elini sadece bir an için omzuma koydu. "Günümüzde çok az insan çocuklarına bunları öğretiyor. O günlerde, bu herkesçe bilinen bir şeydi. Dünya hızla değişiyor. Ayak uydurmak çok zor."

"Onları çok özlüyor olmalısın, yani aileni demek istiyorum." Bunu söylemek çok uygunsuz gelmişti. Balthazar için ebeveynlerini ve kız kardeşini asırlardır görememek nasıl bir şeydi, kim bilebilirdi ki? Bunun ne kadar acı verdiğini hayal etmekte bile zorlanıyordum.

(Lucas't iki yüzyıl görememen, nasıl bir şey olacak?)

Bu sorunun cevabım düşünmeye dahi tahammülüm yoktu. Bu yüzden Balthazar'a odaklanmaya karar verdim.

"Bazen, annemle babamın beni tanıyamayacaklan kadar çok değiştiğimi düşünüyorum. Ve kız kardeşim..." Balthazar duraksadı ve kafasım salladı. "Sanırım bana her şeyin o zaman ne kadar farklı olduğunu soruyorsun; her şeyin nasıl değiştiğini. Ama biz değişmeyiz, Bianca. En korkutucu kısmı budur zaten. Yüzyıllardır yaşlamyor olmasına rağmen, buradaki pek çok insanın ergen gibi davranmasının nedeni bu. Ne kendilerini ne de dâhil olmak zorunda oldukları dünyayı anlayamıyorlar. Bu sürekli ergenlik gibi bir şey. Çok eğlenceli olduğunu söyleyemem."

Soğıığım ve önümde uzanan, sürekli değişmeye aday, kesinlikten uzak yılların, on yılların ve yüzyılların etkisiyle ürperdim ve kollarımla kendimi sımsıkı sardım.

Bir süre daha yürümeye devam ettik. Her ikimiz de kendi düşüncelerimizde kaybolmuştuk. Karlara bata çıka ilerlerken durağan beyazlık denizindeki tek ayak izlerini bırakıyorduk. Sonunda Balthazar'a aklımdan geçen gerçek soruyu soracak cesareti toplayabildim. "Geri dönebilseydin, onlan da, yani aileni de yaranda getir miydin?"

Evet der, diye düşündüm, onlan yanında tutmak için her şeyi yapacağını söyleyebilirdi. Hayır der, diye düşündüm, ne olursa olsun, onlan öldürmeye asla kıyamayacağını söyleyebilirdi. Her iki cevap da bana, acının ne kadar sürdüğünü ve Lucas'ı kaybetmenin üzüntüsüne ne kadar uzun süre katlanmak zorunda kalacağımı anlatacaktı. Balthazar'ın pat diye durmasını ve bana dik dik bakmasını beklemiyordum.

"Geri dönebilseydim," dedi, "Anne ve babamla birlikte ölürdüm."

"Ne?" Başka bir tepki düşünemeyecek kadar şaşırmıştım.

Balthazar bana yaklaştı ve deri eldivenli elini yanağıma dayadı. Dokunuşu Lucas'ınki gibi sevecen değildi. Beni uyandırmaya, bir şeyleri görmemi sağlamaya çalışıyordu. "Sen hayattasın, Bianca. Bunun, hayatta olmamn değerini henüz anlayamazsın. Vampir olmaktan, dünyadaki her şeyden daha iyi bir şeydir yaşamak... Hayatta olmanın nasıl bir şey olduğuna dair çok az şey hatırlıyorum ve o duyguya, sadece bir gün için bile olsa yeniden dokunabilecek olsam her şeye değerdi; sonsuza dek ölmeye bile. Ne yaşadığım yüzyıllar ne de gördüğüm bütün mucizeler, hayatta olmakla karşılaştınlamaz. Buradaki vampirlerin insan soyundan gelen öğrencilere karşı neden böyle hırçın olduklarım anlayamıyor musun?"

"Çünkü hepsi züppeler. Galiba."

"Nedeni bu değil; kıskançlık." Uzunca bir süre, sessizce birbirimize baktık. Sonunda Balthazar, "Fırsatın varken yaşamanın tadını çıkar," dedi. "Çünkü hayat ne vampirler ne de diğerleri için sonsuza dek sürmüyor."

Daha önce hiç kimseden böyle bir şey duymamıştım. Annem ve babam, hâlâ yaşıyor olmayı istemezlerdi, değil mi? Bu konuda tek bir kelime bile etmemişlerdi. Courtney, Erich, Patrice, Ranulf... Yoksa hepsi insan olabilmeyi mi diliyorlardı?

Balthazar şüphelerimi hissetmiş olmalıydı. "Bana inanmıyorsun."

"Ondan değil. Bana gerçeği söylediğini biliyorum. Böyle önemli bir konuda bana yalan söylemezsin. Sen öyle biri değilsin."

Balthazar dudaklannda beliren minik bir gülümsemeyle kafasını salladı ve bir an, kastettiğimden fazlasını söylemiş olduğumu düşündüm. Gözlerindeki umut dolu ışık, onu yüzüstü bıraktığım Sonbahar Balosu'ndan bu yana hiç görmediğim bir şeydi.

Beni asıl rahatsız eden, söylediğimin doğru olmasıydı. Balthazar önemli bir konuda bana asla yalan söylemezdi. Duyacağım gerçeği kaldırmakta zorlansam bile. O güvenilir ve iyi biriydi. Keşke ben de onun kadar iyi olabilseydim; başkalarının çıkarlarını en öne koyan, Lucas'ın güvenini hak eden biri.

Ve sonra, belki henüz çok geç değildir, diye düşündüm.

Arkamıza ayak izlerimizden bir yol bırakarak okula dönünce Balthazar'la vedalaşıp telaşla bilgisayar laboratuvanna koştum. Neyse ki kapı kilitli değildi. Bilgisayarın açılmasını beklerken yatağımın üstünde asılı duran Öpücük tablosunu hatırladım. O iki âşık, bir bütünün iki parçası olarak pembe ve altın bir mozaikte iç içe geçmiş halde, sonsuza dek sarmaş dolaş kalacaktı.

Birini gerçekten seviyorsanız yalanların aranıza girmesine izin veremezdiniz. Ne olursa olsun, birbirinizi sonsuza dek kaybedecek dahi olsanız gerçeği birbirinize borçluydunuz.

Titreyen parmaklarla Lucas'ın e-posta adresini yazdım ve konu satırına "sadece ve sadece gerçek" diye ekledim. Sonra yazmaya, bunca zamandır ondan sakladığım her şeyi ortaya dökmeye başladım. Olabildiğince hızlı ve yalın kelimelerle, o gece gördüklerinin gerçek olduğunu anlattım.

Ben iki vampirin dünyaya getirdiği ve günün birinde onlar gibi olma yazgısını taşıyan bir vampirdim.

Akademi vampirlerle doluydu ve okulun varlık nedeni, bizlere değişen dünyayı anlatmak ve bizleri anlamadığı için bizden korkan insanlardan türümüzü korumaktı.

Sonbahar Balosu akşamı onu ısırmıştım ama niyetim canım yakmak değildi. Sadece ona yakın olmayı çok istemiştim.

Kelimeler içimden taşıyordu. Gerçek bir keşmekeşti. Daha önce bu sırlan anlatmayı hiç denememiştim ve kendimi tekrarlayıp duruyor, yanlış ifade ediyor ve cevabından emin olamadığım sorular soruyordum. Ama önemi yoktu. Önemli olan tek şey, Lucas'a sonunda gerçeği söyleyebilmekti.

Sonunda şu satırlarla bitirdim:

Bütün bunları, geri dönmeni beklediğim için yazmıyorum. Yaptıklarımdan sonra bunu hak etmediğimi biliyorum ve Akademi'de tehlikede olmasan bile, okulun yakınından dahi geçmek istemeyeceğini anlıyorum.

Sana yazmamın asıl nedeni bir ricamın olmasıdır: Henüz kimseye bir şey anlatmadıysan, sakın anlatma ve kimseye bu e-postayı gösterme. Benim için bu sırrı sakla. Gerçek ortaya çıkarsa, annem-babam, Balthazar ve daha pek çok öğrenci tehlikeye girecek. Herhangi birinin zarar görmesinden sorumlu olmaya dayanamam.

Beni ve Erich'i çatıda gördüğünü kimseye anlatmadım. Bunu senin güvenliğini sağlamak için yaptım. Sen de benim için bu kadarcık bir şey yapabilirsin herhalde, değil mi? Senden tek istediğim bu. Belki hak ettiğimden fazlasını istiyorum ama kendimi düşünmüyorum. Zarar görebilecek insanlar var.

Ayrıca, seni gerçeği anlatmayı düşünecek kadar çok önemsediğimi de bilmeni istedim. Geç kaldığım için özür dilerim. Ama umarım gerçekten ne hissettiğimi bilmenin senin için bir anlamı olur.

Seni özlemekten bir an bile vazgeçmeyeceğim.

Hoşça kal, Lucas.

Ve yazdıklarımı göndermekten caymadan, derhal Gönder tuşuna tıkladım. Daha o anda içim ürpertiyle doldu. Ya Lucas beni dinlemezse? Ya gönderdiğim e-posta onu sessiz kalmaya ikna etmez ve ona kanıt sağlamakla kalmış olursam?

Belki yaptığımdan pişmanlık duymam gerekirdi ama duymuyordum. Belki de Lucas bana artık güvenmeyecekti ama ben ona hâlâ güveniyordum.

Lucas’ın cevap vermesini gerçekten beklemiyordum. Yine de beklenti ve umut bambaşka şeylerdir. Ertesi gün ve Noel günü boyunca, hediye açmaktan fırsat bulup kaçabildikçe e-postamı defalarca kontrol ettim.

Lucas'tan yanıt yoktu.

Yılbaşı günü gelip çatü. Elde var sıfır...

Kendi kendime, gerçeğin ne olursa olsun açığa çıkması gerektiğini söylemiştim ve buna inanıyordum. Ama bu bile itirafımın hiçbir anlam ifade etmediği gerçeğiyle yüzleşmemi kolaylaştırmıyordu. Lucas'ı sonsuza dek kaybetmiştim.

On İkinci Bölüm

ÖĞRENCİLER OKULA DÖNERKEN, DOST BİR YÜZ GÖRMEK umuduyla ön basamaklarda bekledim. Lucas'ın geri gelmeyeceğini biliyordum. Her ne kadar onu görme hayalleri kursam da, bu hayallerin kaynağı, bana kötü oyunlar oynayan hayal gücümden başka bir şey değildi. Kendi kendime, bugünün bazı açılardan bir dönüm noktası olacağını söylüyordum. Lucas gelmeyince en azından durumdan emin olacaktım. Olamayacak bir şey için faydasız dileklerle kendime işkence etmek yerine, zorlu gerçeklerle yüzleşecek ve kendimi yola devam etmeye zorlayacaktım.

Bunu yapmak için de Akademi'deki bir avuç dostuma ihtiyacım olacaktı.

Dağılmış ve gergin bir halde, kalabalığı yararak ilerleyen Raquel'i gördüm. Kafamı çevirip merdivenlerin en üst basamağından onu izleyen Erich'i görünce gerginliğinin nedenini anladım. Hızla yanına gittim ve çantalarından birini omuzladım. "Geri geldin," dedim. "Geleceğinden emin değildim."

"Gelmek istemedim." Raquel gözlerini ayaklarından ayırmıyordu. "Alınma. Seni özlerdim. Ama onu bir daha asla görmek istemiyordum." Kimden bahsettiğini izah etmesine gerek yoktu.

"Annenlere anlatmadın mı?" Erich'in okuldan uzaklaştınlmamış olmasına öfkelenerek Bayan Bethany'yi ararlar ve hatta Raquel'i akademiden alırlar diye tahmin etmiştim.

Omuz silkti. "Hiç yoktan mesele yarattığımı söylediler. Hep öyle yaparlar zaten."

Raquel'in ona inandığımı söylediğimde ne kadar etkilendiğini hatırlıyordum. Nedenini şimdi anlamıştım. "Üzüldüm."

"Her neyse... Buradayım ve bununla baş etmek zorundayım. Ayrıca en sevdiğim bilekliğimi tatilden hemen önce kaybettim. En azından onu bulmak için dönmem gerekiyordu."

Omzumun üstünden Eridi'e baktım. Koyu renk gözlerini bize kilitlemişti. Onu seyrettiğimi görünce, dudaklarım kibirli bir gülümsemeyle büktü. Tiksintiyle kafamı kalabalığa doğru çevirdim ve...

Lucas...

Hayır. Olamazdı. Hayal gücüm, umutlanayım diye beni yine kandırmaya çalışıyordu. Lucas’ın gördüklerinden ve benim anlattıklarımdan sonra Akademi'ye dönmesi gibi bir ihtimal yoktu.

Ancak kalabalık aralanınca onu net olarak gördüm ve yanılmadığımı anladım. Lucas dönmüştü.

İşte oradaydı, sadece birkaç metre ötemde. Önceki halinden daha pejmürde görünüyordu, kumral saçlan dağınık, yıpranmış kazağı, Akademi formasından bile eski püskü haldeydi. Ama onun üstünde muhteşem görünüyordu.

Onu görünce neşelenmiştim, elimde değildi. Göz göze geldiğimiz anda, başka ne yapacağım bilemezmiş gibi kafasını çevirdi. Suratıma bir tokat yemiş gibi oldum.

İçimde uyanan ilk dürtü, Raquerin çantasını yere bırakmak ve oracıkta basamaklara kusmaya başlamamak için tuvalete koş mak oldu. Ama aym anda yanımdan ekoseli bir karaltı geçti ve Lucas'a arkadan sarıldı. "Lucas! Adamım! Döndün demek!"

Lucas, Vic'i iteklerken gülüyordu. "İn üstümden!"

"Şuna bak hele!" Vic elini sırt çantasına daldırdı ve eski safari filmlerinde taktıkları türden yumuşak ve sade bir şapka çıkardı. Şapkayı ikimize birden göstermesine bakılırsa, bir arada durmadığımızı fark edememişti. "Ne kadar müthiş, değil mi?"

Her şey yolundaymış gibi davranmaya çalışarak, "Öyle bir şeyi hayatta derse girerken takamazsın," dedim. Belki Lucas da benim gibi rol yapar ve onunla konuşmam için fırsat yaratırdı. "Converse giymene izin var ama safari şapkasıyla fazla ileri gitmiş olacağım düşünüyorum."

"Şapkamı Casa del Lucas y Viktor⁷ dolaylarında giymek niyetindeyim." Vic şapkayı göstermek için kafasına yerleştirdi. "Rahatlama ve ders çalışma zamanlarında. Ne diyorsun, Lucas?"

Cevap veren olmadı; Lucas kalabalığın araşma karışmıştı bile.

Oda arkadaşının pat diye ortadan kaybolması karşısında şaşıran Vic bana döndü. Benim de kafam karışmıştı ama Lucas'ın neden geri döndüğünü anlamakta zorlanıyordum.

Öyle görünüyordu ki Lucas'ın benimle yeniden konuşmaya başlaması biraz zaman alacaktı. Ben, Akademi ve vampirler hakkında öğrendiklerinden sonra, istediği kadar zamana hakkı olduğunu düşünüyordum. O ana kadar, beklemekten başka çarem yoktu.

Birkaç gün sonra, derse hazırlanırken Patrice'in İsviçre tatil hikâyelerinden gerçekten büyülenmiş gibi görünmek için elimden geleni yapıyordum.

7 İspanyolca: Lucas ve Victor'un evi. (ç.n.)

"Kayağı Kolorado'da yapmayı tercih ettiğini iddia eden insanlar beni şok ediyor." Patrice burnunu kırıştırdı. Gerçekten Amerika'daki her mekânın adi olduğunu mu düşünüyordu? Yoksa bir şeyleri telafi etmeye, aslında olduğundan daha sofistike görünmeye mi çabalıyordu? Kendim de bir yığın sır sakladığım için herkesi farklı bir gözle değerlendirmeye başlamıştım. "İsviçre çok daha medeni, bence. Aynca orada çok daha ilginç bir kesitten insanlarla tanışabiliyorsun."

Rimelimi sürerken neşeli bir sesle, "Ben kayak yapmayı sevmiyorum," dedim. "Snoıvboard daha heyecan verici."

"Ne?" Patrice bana bakakalmıştı. Daha önce hiçbir görüşüne ters düşme cesaretini göstermemiştim. Kayak mı, snoıvboard mu gibi önemsiz bir meselede bile, görüşüne karşı çıkılmasından hoşlanmadığı her halinden belliydi.

Ben görüşümü savunmak için bir şeyler söylemeye çalışırken, kapı ardına kadar açılıverdi. Sabahın saat ikisinde banyoda karşılaştığınız zaman bile saçları ve makyajıyla kusursuz görünmeyi başarabilen Courtney bu defa pejmürde haldeydi. "Erich'i gören oldu mu?"

Patrice tek kaşını kaldırdı. "Erich mi? Onu yatak odama davet ettiğimi hatırlamıyorum. Ya sen, Bianca?"

"En azından dün gece etmedim."

Courtney, "Alayı bırakın, tamam mı?" diye çıkıştı. "Sınıf arkadaşlannızdan birinin ortadan kaybolması umurunuzda olur sanmıştım. Birisi gidiyor ve siz büyük bir şaka yapılmış gibi davranıyorsunuz. Genevieve'in ağlamaktan gözleri çıkacak."

"Ne, Erich kayıp mı?" Raquel yanında, ikisi de ders öncesi hazırlığın farklı aşamalarında görünen bir iki öğrenciyle kapıda belirmişti. Haberler hızlı yayılıyordu.

"Oda arkadaşı David'i tarayorsunuzdur? Bugün döndü/' Courtne/nin endişesinin, ilgi odağı olmaktan keyif almasına engel olacak kadar derin olmadığı dikkatimden kaçmamıştı. Durumun tadım çıkararak, "David, Erich'in odasının yağmalanmış gibi göründüğünü söylüyor. Tamamen altüst haldeymiş ve Erich'ten en ufak bir iz yokmuş. Bu hafta sonu Genevieve'le birlikte takılacaklarmış ve kız şimdi mahvolmuş durumda."

Raquel, Erich için hiç mi hiç endişelenmediğini açıkça belli eden bir ses tonuyla, "Bundan böyle alçak sesle gülmeye özen gösteririz," dedi. Onu kim suçlayabilirdi ki? Courtney suratım astı ve odadan çıktı.

Aynı sabah, ilk dersimize giderken Raquel, "Her iddiasma girerim, Genevieve, büyük randevu tecavüzü fırsatını kaçırmaktan nefret ediyordur," diye homurdandı.

"Bence Erich okuldan sıkıldı," dedim. "Her sene bir yığın öğrencinin dönem bitmeden gittiğini duymuştum." Tabii ki Erich'in Akademi'ye modem hayatın püf noktalarım öğrenmek için gelen düzinelerce vampirden biri olduğunu bildiğimden, öğrenci muamelesi görmekten sıkıldığı için eğlenmeye başka bir yere kaçtığım tahmin edebiliyordum. Ya da belki Bayan Bethany de ondaki tehlikeyi görmüş ve okulu derhal terk etmesini istemişti.

"Kaçanlar, zeki olanlar. Bu yüzden Erich'in ilk giden olması beni şaşırtıyor." Raquel duraksadı. "Kimseye bir şeyden bahsetmediği için kaçtığından emin görünüyorlar. Gidecek olsa, Noel tatilinden döner miydi? Sence polisler gelir mi? Bize en azından birkaç som sormaları gerekmez mi?"

"Erich büyük ihtimalle ebeveynlerini arayıp onu almaya gelmelerini ve başka bir yatılı okula göndermelerini istemiştir. Bayan Bethany'nin her şeyden haberdar olduğuna eminim. Courtney sadece dram yaratmaya çalışıyor."

"Evet, sürpriz olmazdı. Hem Erich, sırf bilileri ondan sonra ortalığı temizlemek zorunda kalsın diye bile odasının altını üstüne getirebilecek pisliğin teki." Ancak Raquel ikna olmuşa benzemiyordu. "Yine de öğretmenlerin, hatta polislerin soru soruyor olmaları gerekirdi."

"Herkes durumu yeni öğrendi." Bu konu beni huzursuz ediyordu. "Biraz zaman tam."

"Bu okuldakiler, bir öğrencinin ortadan kaybolmasını sıradan bir olay gibi karşılıyorlar," dedi Raquel kafasım sallayarak. "Geçen sömestirde söylediklerim şimdi çifte geçerlilik kazandı. Önümüzdeki sene asla geri dönmeyeceğim."

Erich de böyle mi demişti acaba, diye merak ediyordum.

Günün kalan kısmında herkes bir tuhaftı. Derslerde öğrencilerin aklı başka yerdeydi. Herkes Erich'in nereye gitmiş olabileceği konusunda bahse giriyordu. David, Erich'in bütün kitaplarım ve kalemlerini aldığım ama kıyafetlerinin hepsini bıraktığım söylüyordu ki Erich'in alışılmış önceliklerine bakılırsa tam tersi olması beklenirdi. Bayan Bethan/nin herkesi bir araya toplayıp açıklama yapmasım bekledim ama böyle bir şey hiç olmadı.

O gece kendimi, ana yoldan okula uzanan çakıl patikayı en iyi açıdan gören, bir tuğla genişliğindeki daracık bir pencerenin olduğu kule merdivenlerinde oyalanırken buldum. Erich'i görmeyi beklemiyordum elbette ama yine de bir şeyler beklediğim kesindi.

"Sanırım polis falan gelmeyecek."

Kafamı çevirince Lucas'ın birkaç basamak arkamda durduğunu gördüm. Formanın siyah modelim giymişti ve bir üst katın sahanlığından gelen ışık, silüetini öyle bir gölgeliyordu ki yüzünü tam olarak seçemiyordum. Sadece ana hatlarını, geniş omuzlarım, merdivenlerin taş duvarlarına yaslanışım görebiliyordum. Korkum eriyip özleme karıştı.

Cevap verirken kelimeler dudaklarımdan beni nefessiz bırakırcasma döküldüler. "Hayır, Bayan Bethany polisi aramayacak. Bunu yapması, istenmeyen ilgiye neden olur."

"Ama onu şu 'zengin çocuklardan' birinin haklamış olduğuna dair en ufak bir endişe yok."

"Hayır, Erich de en az buradaki herkes kadar 'zengin bir çocuk'."

Lucas bir basamak tırmandı; artık gölgelere rağmen yüzünü görebiliyordum. Noel boyunca onu özlemekle geçirdiğim bütün saatlerin acısı bir kez daha içime çöküyor gibiydi; elimi yanağına, başımı omzuna yaslayabilmeyi o kadar çok istiyordum ki. Ama yapmadım. Artık aramızda belki de hiçbir zaman kalkmayacak bir engel vardı.

"E-postana cevap vermediğim için özür dilerim," dedi Lucas. "Sanırım şoktaydım."

"Seni suçlayamam." Kalp atışlarım hızlanmıştı.

Lucas sadece "Konuşmamız gerek," dedi. "Yalnız."

Onu ısıranın ben olduğumu bilmesine rağmen, bana benimle yalnız kalacak kadar güvenebiliyorsa bizim için her şeye rağmen bir şans var demekti. "Bildiğim bir yer var," derken sesimin sakin çıkması için kendimi zorluyordum. "Benimle oraya gider misin?"

"Yolu göster," dedi Lucas ve ben kendime umutlanma hakkım tamdım.

On Üçüncü Bölüm

BEN MERDİVENLERİ ÖNDEN TIRMANIRKEN LUCAS, "NEREYE gidiyoruz?" diye sordu.

"Kuzey kulesine. Erkekler yatakhanesinin üstünde, arka tarafta kalıyor. Sadece depolama amaçlı kullanılıyor; orada yalnız kalabiliriz."

"Gidebileceğimiz başka bir yer yok mu?"

Kalbim acıdı. Belki de bana yalnız kalacak kadar güvenmiyordu. "Bence rahatsız edilmeyeceğimizden emin olabileceğimiz tek yer burası. Tabi eğer, gün doğana kadar beklemek istersen... ya da ne bileyim..."

"Hayır, sorun değil." Lucas’ın sesi aslında çok sorun varmış gibi temkinliydi ama yine de peşimden yürümeye devam etti. Sanırım bundan fazlasını beklemem yanlış olurdu.

Öğrenciler genelde arka merdivenlere sokulmazlardı çünkü bu kısım öğretim görevlilerinin dairesine yakındı. Öğretim kadrosunun geri kalan kısmı, doğal olarak vampirlerden, çoğunlukla çok güçlü vampirlerden oluşuyordu. Vic ve Raquel gibi öğrenciler; öğretmenler ve öğrenciler arasındaki farkı bilmeseler de kesinlikle hissediyorlardı. Eski okulumda, insanlar öğretmenlere burun kıvınrlardı ama Karanlıklar Akademisi'nde vampir ya da insan. herkes öğretmenlere saygıyla yaklaşıyordu. Annem ve babamın da aralarında olduğu bazı öğretmenler diğer kulede yaşıyorlardı ama çoğu bu taraftaydı. Tahminen bütün sene boyunca, öğretim görevlilerinin dairelerinin olduğu tarafa çıkan sadece Lucas ve ben olacaktık.

Ayak seslerimiz taş zeminde yankılanıyordu ama bizi duyan kimse yok gibiydi. Zaten duymamaları için dua ediyordum. Bu, bililerinin duymasını en son isteyeceğim konuşma olacaktı.

"Burayı nereden biliyorsun? Hiç çıktığın oluyor mu?" Lucas hâlâ rahatsız görünüyordu.

"Okul açılmadan önce keşif yaptığımdan bahsetmiştim, hatırlıyor musun? Burayı o zaman bulmuştum. Sonra hiç gelmedim ama benden başka keşfeden olduğunu sanmam."

Merdivenin sonundaki kapıyı dikkatle açtım. Geçen sonbahar üzerime toz ve örümcek ağı yağmıştı. Örümcekler başka bir yere taşırtmış olmalıydılar çünkü bu defa içeriye rahatça girebildik. İçeride, yerleşim planı tıpkı annemle babamın dairesine benzeyen odalar vardı ama rahat mobilyalar yerine üst üste istiflenmiş, kapaklarının köşelerinden sararmış kâğıtların taştığı kutularla doluydular. Bunlar Akademi'nin kayıtlarıydı; on sekizinci yüzyılın son döneminde kurulduğu günden beri, okula devam etmiş bütün öğrencilerin geçmişleri burada saklanıyordu.

"Burası çok soğuk."Lucas kazağının kollarını ellerine doğru indirdi. "Başka bir yer bulamayacağımıza emin misin?"

"Bu konuyu konuşmamız gerek. Yalnız olmalıyız."

"Çardak..."

"Buzla kaplı, Bay Burası Çok Soğuk. Aynca dışarıda birileri bizi görebilir. Bizi içeri girmeye zorlarlar. O zaman da hiçbir şey konuşamayız." Yıldızlara bakabilmek için pencereye döndüm.

Beni böyle bir anda bile rahatlatmayı başarıyorlardı. "Konudan kaçınmak konusunda ikimiz de çok iyiyiz."

"Evet, öyleyiz." Lucas sonunda pes etti ve yakındaki bir sandığın üstüne çöktü. "Nereden başlayacağız?"

"Bilmiyorum." Kollarımı bedenime sardım ve pencere pervazındaki, benim penceremden görünen heykelin ikizi olan yaratığa baktım. "Benden hâlâ korkuyor musun?"

"Hayır, korkmuyorum. Hem de hiç." Lucas hayret dolu gözlerle, ağır ağır katasım salladı. "Aslında korkmalıyım. Lanet olsun. Ne hissetmem gerektiğini bile bilmiyorum. Kendime senden uzak durmam gerektiğini söyleyip duruyorum. Seni unutmam gerektiğini... Çünkü her şey çok değişti ama yapamıyorum işte."

"Ne?" Umutlanamayacak kadar sersemlemiş haldeydim.

Lucas’ın sesi boğuktu. "Bianca çatıda, gerçek yüzünü ilk gördüğümde... bugüne dek inandığım hiçbir şeyin doğru olmadığım anladım."

"Vampirlerin gerçek olduğunu kabullenmenin kolay olmadığım tahmin ediyorum."

"Aslında beni altüst eden bu değildi." İşte o zaman anladım ki Lucas vampirlerin varlığının doğrulanmasından ne kadar ürkmüş olursa olsun, onu asıl inciten benim yalanlanmdı.

"Annene anlattın mı? Ya da başka birine?"

Lucas güldü. "Pek sayılmaz." Ona tuhaf tuhaf baktığımı görünce devam etti. "Ergenlere özel bir psikiyatri kliniğine kapatılmam için daha iyi bir yol biliyor musun?"

"Hayır," diye itiraf ettim. "Tımarhaneye tek yön biletini garantilemiş olurdun."

Lucas biraz aksi bir tavırla, "Aynca sen kimseye anlatmamamı istedin."

Demek itiraflarla dolu uzun mektubumu okumuş, yalan söylediğimi ve benim onun canavar diyebileceği bir şey olduğumu öğrenmiş, buna rağmen gizlilik ricama kulak verip isteğimi yerine getirmeye karar vermişti. ''Teşekkür ederim."

"Buraya dönmeyecek, seni bir daha hiç görmeyecektim. Canım o kadar yanıyordu ki acımın dinmesinin tek yolunun, kendime seni unutturmak olacağını düşündüm." Bu mücadeleyi hatırlamak bile onu yoruyormuş gibi, elinin dış kısırımı gözlerine bastırdı. "Unutmak için büyük çaba harcadım, Bianca. Ama unutamadım. Sonra kendimi Akademi'ye dönmenin görevim olduğuna ikna ettim."

"Görev mi?" Kafam kanşmıştı.

Görünüşe bakılırsa, Lucas da aklını toplamakta zorlanıyordu. Omuz silkerek, "Gerçeği öğrenme ya da olayları derinlemesine görebilme görevi... Bilmiyorum." Bana bakarken yüz ifadesi değişmişti. Şimdi tıpkı eskisi gibi, dizlerimin bağım çözen o ifadeyle bakıyordu. Klimt'in tablosundaki adamın, dünyada tek bir kıymetlisi olduğunu söylediği zamanki bakışıyla. "Ama seni tekrar gördüğüm anda, sana hâlâ ihtiyacınım olduğunu anladım ve sana hâlâ güvendiğimi. Vampir ya da neredeyse vampir veya her neyse işte, öyle olmana rağmen..." Lucas vampir kelimesini hâlâ inanamıyormuş gibi telaffuz ediyordu. "Benim için hiçbir önemi yok. Aslında olmalı ama yok. Sana olan hislerime mâni olamıyorum."

Kendimi daha fazla tutamayacaktım. Lucas’ın yanma gidip yere çöktüm. Yüzümü ellerinin arasına aldı, bütün bedeninin sarsıldığım hissettim. "Benimle olmayı hâlâ istiyor musun? Sana yalan söylemiş olsam bile..." diye sordu.

Lucas gözlerini sımsıkı kapattı. "Bunun için sana asla kin gütmezdim."

"O zaman neden sır olarak saklamak zorunda olduğumu anlıyorsundur." Hissettiğim bütün korku ve dehşet bir çırpıda dışan akarken kollarımı Lucas'a sarmak ve yanında eriyip gitmek istiyordum. "Gerçekten anlıyorsun. Anlayacağım hiç tahmin etmemiştim."

"Bunu istediğime inanamıyorum," diye fısıldadı. "Seni bu kadar çok istediğime inanamıyorum."

Lucas dudaklarını dudaklarımı sadece bir defa değdirdi. Belki orada durmamızı istemişti ama ben durmadım. Kollarımı omuzlarına sarıp onu bir kez daha öptüm. Diğer bütün endişelerimi bir kenara itip sadece Lucas'ı, ne kadar yakınımda olduğunu ve teninin sedirimsi kokusunu, öpüşürken aynı insanın iki parçasıymışız gibi, nasıl birlikte nefes alıp verdiğimizi düşündüm. Küçük heyecan ürpertileri parmak uçlanmda, belimde, her yerimde dolaşıyordu.

"Arkama bakmadan kaçmam gerekirdi." Kulağıma vuran nefesi sıcacıktı. Parmaklan eteğimin kemer kısınma kaydı ve beni iyice kendine çekti. "Bana ne yaptın böyle?"

Beni göğsüne bastırınca geri çekilmek istedim. Bu noktada geri çekilmeye alışmıştım çünkü Lucas'a duyduğum arzunun neden olabileceklerinden korkuyordum. Böyle bir durumda korkanın Lucas olmasını beklerdim ama o korkmuyordu. Bana, beni öpecek kadar, dizlerimizin üstünde yüz yüze yere çökecek ve gözlerini yumup ellerimi saçlannda dolaştırmama izin verecek kadar güveniyordu.

Onu uyarmak için, "İşte bu noktada kontrolümü korumam çok zorlaşıyor," diye fısıldadım.

"Ne kadar kontrole ihtiyaç duyacağımıza bir bakalım..."

Kazağının yakasını çekti ve boynunu önüme senli. Kendimi tutacağımı ispatlamam için bana meydan okuyordu. Tek elimi çıplak tenine bastırdım ve dudaklarının hemen altında kalan dudaklarımı iyice araladım. Lucas bütün bedenimde, aniden ayağa kalkmışım da başım dönmüş gibi tuhaf bir etki bırakan alçak bir ses çıkardı. Elleri üniforma kazağımın ucuna kaydı. Tepkimi sınıyordu. Onu daha bir hevesle öptüm. Lucas kazağınım sırt kısmım yukarı sıyırdı; kollanmı kaldırıp kazağı başımdan çıkarmasına yardım ettim. Şimdi içimde ince, askısız, beyaz bir fanila ve onun altından kolayca görünen gece mavisi sütyenim kalmıştı.

Lucas’ın gözleri iri iri açılmış, nefesi hızlanıp sığlaşmıştı. Öpüşmemiz giderek daha ateşli bir hal alıyordu. Kendi kazağım çıkarıp bir battaniye gibi yere serdi. Beni kazağın üstüne yatınp üzerime uzandı. Hâlâ hızlı hızlı nefes alıp veriyor, kontrolünü kaybetmemek için çabalıyordu. "Burada ve bu gece değil... Ama belki yanımızda bir şeyler getirebilir ya da bir gece yalnız kalmak için başka bir yer bulabiliriz."

Onu yeni ve evet anlamına gelecek kadar derin ve tutkulu bir öpüşle susturdum. Lucas da karşılık verdi ve bana onu yere yatırmama engel olacak kadar olmasa da sımsıkı sarıldı. Şimdi Lucas, sırtı yere değecek şekilde altımda yatıyor, belindeki kemerin kare biçimli serin tokası kamıma değiyordu. Parmaklan sütyen askılanmı kenara çekiyordu.

Bir anlığına LucasTa buraya yastıklar, battaniyeler, müzik ve prezervatifle gelmiş olsaydık ve bütün gece kalabilseydik neler olabileceğini düşündüm. "Keşke yapabilseydik," dedim nefes nefese. "Keşke durabileceğimden emin olabilseydik."

"Belki... belki bir önemi yoktur."

"Ne?"

Lucas’ın gözleri parlıyordu. Yanağımı okşayan nefesi sıcak ve hızlıydı. "Beni bir defa ısırdın ve zamanında durabildin. Beni öldürmene ya da değiştirmene gerek kalmadı. Sadece ısırdın. Hepsi buysa, belki o zaman... Ah Tanrım. Tamam."

O da benim istediğimi istiyordu. Açlık içimde alev alev yanıyordu ve durmam için bir neden yoktu. Lucas'ı yere ittim ve ısırdım.

"Bianca..."

İkimiz de kendimizi bu delice coşkuya kaptmrken Lucas sadece ilk anda direnebildi. Onun kanı benim içime, benim nabzım ona akıyor, en tutkulu öpüşmeden bile daha güçlü bir paylaşım bizi birbirimize kenetliyordu. Kanının tadım biliyordum ama bu kez çok daha dayanılmaz olduğu kesindi. Sıcaklığın, hayatın ve tuzun hazzını dilimde duyarak kanım yuttum. Lucas kollarımın arasında titredi ve o anda bu ısınğın ikimizde de aym müthiş etkiyi yarattığım anladım.

Lucas derinden iç çekince kendimi durmaya zorladım. Yavaşça geri çekildim. Sersemlemiş ve zayıf düşmüştü ama hâlâ kendindeydi. Ellerini yüzümün iki tarafına yerleştirdi ve birden kendime geldim. Dudaklarımda kam vardı ve köpek dişlerim hâlâ sipsivriydi. Lucas nasıl olur da bana bir vampir olarak, tiksintiden farklı bir duyguyla bakabilirdi ki?

Kana ve diğer her şeye rağmen beni öptü.

Dudaklarımız birbirinden ayrılınca, "Hepsi bu kadar işte," diye fısıldadım. "Yemin ederim. Senin için uygun mu? Bunu kaldırabilir misin?"

"Ben seninle olmak istiyorum, Bianca," dedi. "Ne olursan ol. Ne olursa olsun."

On Dördüncü Bölüm

"KALKIP OTURABİLECEK MİSİN?"

"Henüz değil." Lucas ellerini bir süre gözlerinin üstüne tuttuktan sonra kollarını boş çuvallar misali yere bıraktı. "Bir iki saniyeye daha ihtiyacım var."

"Çok fazla kanını almamaya çalıştım." Gerçekten de Bayan Bethany'nin yardımma bir kez daha gerek duymak istemezdim. "Bana izin verdin, değil mi?"

"Evet verdim. Aklım başımda mıydı emin değilim ama bu benim hatam, senin değil." Nihayet içimdeki fazlasıyla gergin bir düğüm gevşeyivermiş ve yeniden derin derin nefes alabilir kıvama gelmiştim. Lucas böyle hissettiği sürece her şey yolunda gidebilirdi. "Sana bunu yapmam ailen ya da Bayan Bethany mi söyledi?"

"Seni ısırmamı mı?"

"Aklım bunu yapmayacaklarını bilecek kadar yerinde. Bana okulla ilgili gerçeği anlatmandan bahsediyorum."

"Tam tersi. Sana yalan söylememi istediler. Zaten ilk başta yalan söylememin nedeni buydu." Bu kısım beni hâlâ utandırıyordu. "Üzgünüm, Lucas. Bayan Bethany'nin unuttuğun saatleri telafi etmek üzere uydurduğu hikâyeye bağlı kalmamın ikimiz için de en güvenli hareket olacağını düşünmüştüm."

"Çok garip. Bu defa beni ısırdığım hatırlıyorum ama biraz rüya gibi. Hani bazen uyandıktan beş dakika sonra, gördüğün rüyayı tam olarak hatırlayamazsın ya, onun gibi bir şey. Sen hep benimle olmasan ve beni uyanık tutmasan büyük ihtimalle bunu da unuturdum. İnsan bir vampir tarafından ısırılmanın hafızasından asla çıkmayacağım sanar; yani olağan anıların arasında sivrileceğini."

'Unutmak, ısırığın bir parçası. Nedenini ben de bilmiyorum. Belki kimse bilmiyordun Vampirler için bilimsel açıklamaların olduğu söylenemez."

Lucas derin bir nefes aldı ve dirseklerinin üzerinde doğrulup oturdu. Boştaki elimle omzunu tutacak oldum ama kafasını salladı. "İyiyim galiba."

"Artık, öpüştüğümüzde neden bazen kendimi geri çekmek zorunda kaldığımı biliyorsun."

"Artık anlıyorum." Gülümsemesi biraz komik görünüyordu. "Bu kısmı beni biraz rahatlattı doğrusu. Yeni bir ağız gargarası ya da ona benzer bir şey kullanmak zorunda kalabileceğimi düşünmeye başlamıştım."

Kıkırdayarak yanağına bir öpücük kondurdum. "Endişelenme. Seni vampire dönüştürmüş değilim."

"Biliyorum. Yani demek istediğim, kalbim hâlâ atıyor. Yani henüz ortada bir vampirlik yok." Lucas cebinden bir mendil çıkardı ve boynuna tuttu. Yarasını kurularken yüzünü buruşturdu. "Doğuştan vampir olduğuna hâlâ inanamıyorum. Böyle bir şeyi hiç duymamıştım."

"Vampirlerin gerçekten var olduklarını bile bilmezken böyle bir şeyi nasıl duyabilirdin ki?"

"İyi bir noktaya değindin."

"Sen istemediğin sürece seni bir daha asla ısırmayacağım."

"Sana inanıyorum." Lucas güldü. Sesi biraz tuhaf, sanki anlamadığım bir nedenden kendine gülüyormuş gibi çıkmıştı. "Sana tamamen inanıyorum. Şu anda bile."

Onu sımsıkı kucakladım. Ona nasıl yalan söylediğimi öğrendikten sonra bunu söylemesi... Daha ne isterdim ki?

Lucas’ın yarasım, okul forması üzerinde olduğu sürece hiç kimsenin bir şey anlayamayacağı şekilde sardık, aşağı indik ve yat ziline kıl payı yetiştik. Erkekler yatakhanesinin girişinde beni şöyle bir öptükten sonra, bu gecenin diğerlerinden hiçbir farkı olmadığı hissini verecek şekilde hızla dönüp uzaklaştı.

O gece lavabo başmda dişlerimizi fırçalarken Raquel, 'Tuhaf davranıyorsun," dedi. "Lucas'la aranızda gerginlik olduğunu biliyorum. Her şey yolunda mı?"

"Harikayız. Tatilden önce bir yanlış anlaşılma yaşadık ama şimdi her şey yolunda." Tuhaf davranmaktan kastı, Lucas’ın kam bulaştığı için pembeleşen diş macununu o görmeden tükürebilmek için tuhaf açılara girmem miydi yoksa? "Sen nasılsın?"

"Ben mi? Harikayım." Bunu gerçek bir hazla söylemişti. Ona şaşkın gözlerle baktım. Güldü. "Üzgünüm. Erich artık burada olmadığı için Akademi biraz daha katlanılabilir geliyor."

"Gerçekten mi? Ne dediğinin farkında mısın? Tann bilir, önümüzdeki sene Akademi'nin tek amigo kızı olursun sen."

Raquel ağzında diş fırçasıyla, "Birincisi, bana bir daha amigo kız dersen seni bir güzel pataklarım," dedi. "İkincisi, spor faaliyetleri binicilik ve eskrimle kısıtlı bir okul için tezahürat yapmak heyecan verici olmasa gerek. Ciddiyim, ortaçağda takılıp kalmak böyle olsa gerek."

Bilmiş bir gülümsemeyle, "1800'lü yılların başı demek daha doğnı olur/' diyerek soğuk su musluğunu kapattım. "Ayrıca, önümüzdeki sene burada olmayacağını söylemediğini de fark etmedim sanma."

Bu sözler kafama ıslak bir el havlusu yememe neden olacaktı ama son anda eğilip kaçmayı başardım.

O gece, Patrice gece yansı atıştırmalığı bulmak için pencereden sıvışırken yatağıma uzandım ve ne hissettiğimi düşündüm. Lucas'a mistik bir yakınlık hissettiğimi zaten biliyordum ama bu seferki daha da güzeldi. Lucas artık her şeyi biliyor ve her şeyi anlıyordu. Artık yalan söylemem gerekmeyecekti; bu bile başlı başına engin bir rahatlama duygusuydu. Başka hiçbir şey umurumda değildi...

Ya da ertesi sabaha kadar ben öyle samyordum.

Ertesi sabah, daha önce de hissettiğim duyu keskinliğiyle uyandım. Annem ve babam buna alışacağımı söylemişlerdi ama henüz alışmamıştım. Genevieve'in duşta söylediği madrigal\ennH sesini, dışarıdaki kuşların gaklamalarını, alt katta bir yerde daha bu saatte kalem açmaya başlamış birinin gürültüsünü bastırmak için sonuçsuz bir çabayla kafamı yastığımın altına soktum. Yastık kılıfı tenime fazla kaba geldi. Patrice'in tırnak cilasının kokusu beni altüst etmişti.

"Her gün pedikür yapmaya mecbur musun sanki?" Üstümdeki battaniyeyi açtım.

Patrice uzunca bir süredir fazla ilgi görmediği her halinden belli olan çıplak ayaklarıma bir bakış attı. "Bazılarımız hijyen ve bakıma diğerlerinden daha fazla önem veriyor." Bu basit bir ⁸

8 Rönesans ve Barok döneme has, dinî konulan ele almayan vokal müzik kompozisyonu, (ed.n.) tercih meselesi. Ben bunu kişiliğin bir yansıması olarak görmemeye çalışıyorum."

"Bazı insanların tımaklannı boyamaktan daha önemli işleri var/' dedim aksi bir sesle. Beni duymazdan geldi ve küçük tırnağına bordo renkli oje sürmeye devam etti.

Aşağıya indiğimde, gelişmiş duyulanının biraz olsun yatıştığını hissediyordum. Beni asıl endişelendiren, Lucas'ı gördüğümde yaşanacaklardı. Kendi rızasıyla ısmlmış olabilirdi ama yarası acıyor olmalıydı. Ya acı onu korkutmuşsa?

Beni aşağıda beklemiyordu. Geçen dönem biz birlikteyken onu genelde, tek omzuna astığı sırt çantasıyla kızlar yatakhanesinin girişinde beni beklerken bulurdum. Bu düşünceyi kafamdan atmaya çalışarak kendi kendime, büyük ihtimalle uyuyakaldığını telkin ettim. Bazen böyle uyuyakalırdı ve önceki gecenin ardından, dinlenmeye ihtiyaç duyması son derece normaldi.

Öğle yemeği saatinde, okul arazisinde onu aramaya başladım. Ortalıklarda yoktu. Yine de ne aileme ne de bir başkasına tek kelime etmedim. Lucas önceki gece bana inandığım söylemişti; benim de ona güvenmem gerekiyordu. Kimya dersine girip Lucas’ın sınıfta olmadığını gördüğüm zaman bile kendime inancımı kaybetmemem gerektiğini hatırlatıp durdum.

Ders çıkışında, Vic beni koridorda bir kenara çekti ve rahat görünmek için sonuçsuz bir çaba harcayarak, "Selam," dedi. "Hani bir defasında gizlice bizim odaya girmiştin, hatırlıyor musun?"

"Evet, Noel'den hemen önceydi," dedim gözlerimi kısarak. "Neden sordun?"

"Sence bunu yine yapabilir misin? Lucas'ta bir acayiplik var ama ne olduğunu söylememekte ısrar ediyor. Onu doktora görünmeye ikna edebilecek biri varsa, o da sensin diye düşündüm.

Doktor mu? Ah, hayır. Telaşla Vic'in koluna yapıştım. "Beni hemen yukarı götür! Hemen!"

'Tamam, götürdüm bil." Takip edilmekten endişe duyar gibi, sürekli çevresine bakınarak beni erkekler yatakhanesine götürdü. "Panik yapma. Apandisit ya da onun gibi bir şey değil. Sadece Lucas biraz tuhaf davramyor, hepsi bu. Her zamankinden tuhaf demek daha doğru olur."

Erich'in kayboluşundan bu yana herkes tetikteydi. Bu yüzden, erkekler yatakhanesine gizlice girmem bu defa o kadar kolay olmadı. Vic sürekli koridoru gözlemek zorunda kalıyor, kimsenin olmadığından emin olunca deli gibi el kol hareketleri yaparak beni çağırıyordu. Ben telaşla koridora dalarken Vic sonraki koridorları kolaçan ediyordu. Nihayet kapıya ulaşmca kendimi içeri attım.

Lucas midesi bulanır gibi, elleri kanunda iki büklüm yatıyordu. Kafasını kaldınp bana bakınca, gözlerinde önce şaşkınlık, sonra büyük bir rahatlama belirdi. Her şeye rağmen beni gördüğüne mutluydu. O kadar sevinmiştim ki kendimi gülümsemekten alamadım. "Hey," dedim yatağın yarımda diz çökerken, "miden mi ağrıyor?"

"Sorunun bu olduğunu hiç sanmıyorum." Ben terli alnındaki saç tellerini geriye iterken gözlerini yumdu. "Vic, bizi biraz yalnız bırakır mısın?"

"Ayıp ettin. İş pişirecek falan olursanız, kapı koluna bir kravat takman yeterli. Normalde bedava pomoya hayır demem ama..." ikimiz aynı anda, "Vic!" diye çıkıştık.

Ellerini havaya kaldırdı ve sırıtarak geri çekildi. "Tamam, tamam."

Kapı kapanır kapanmaz, yeniden Lucas'a döndüm. "Sorun ne?"

"Bu sabahtan beri... Sanki... Bianca, sanki her şeyi duyabiliyorum. Koca okulda olup biten her şeyi... İhsanların konuşmalarını, yürümelerini, hatta yazmalarını kâğıtlara sürtünen kalem uçlarını. Ve hepsi o kadar yüksek ki." Bu bana o kadar tanıdık gelen bir duyguydu ki içim ürpertiyle doldu. Lucas, ışık fazla geliyormuş gibi gözlerini kıstı. "Kokular da çok yoğun... Her şey o kadar... abartılı ki... Katlanılacak gibi değil."

"Seni ısırdıktan sonra aynı şey bana da olmuştu."

Lucas kafasını sallayarak ısrarla, "Isırıkla ilgisi olamaz," dedi. "Geçen defa böyle şeyler hissetmedim. Bayan Bethan/nin odasında uyandığımda biraz sersemdim, evet ama hepsi o kadardı."

Annemin söylediklerini hatırlayarak, "Bir defadan fazla..." diye mırıldandım. "Bir defadan fazla ısırılmadan vampire dönüşemezsin."

Lucas o kadar hızlı doğruldu ki sırtı karyolasının metal başucuna çarptı. "Yok artık, hayır... Ben vampir olamam. Hâlâ hayattayım."

"Hayır, hayır, sen vampir değilsin. Ama artık vampir olabilirsin. Bu gayet mümkün. Belki de bir kez mümkün olunca, vücudun değişmeye başlıyordun"

Yüzünü buruşturdu. "Şaka yapıyorsun, değil mi?"

"Böyle bir konuda asla şaka yapmam."

"Şey, bunu geri olabilir miyiz? Yani vampire dönüşmemem için çaresine bakma şansımız yok mu?"

"Bilmiyorum! Bu sürecin nasıl işlediğini bile bilmiyorum ki..."

"Nasıl bilmezsin? Size, vampirler ve hayatın gerçekleri konusunda söylevler çekmiyorlar mı?"

Lucas bir kez daha annemle babamın bazı önemli gerçekleri benden sakladıklarım ima ediyordu ve ben bunu hâlâ sinir bozucu buluyordum ama şimdi içimden bir ses haklı olabileceğini söylüyordu. "Bana benim nasıl vampire dönüşeceğimi anlattılar ve beni kendi değişimime hazırladılar. Seninkine değil."

"Biliyorum. Biliyorum." Koluma koyduğu eli güven vericiydi ve kendisi bu şekilde korkmuş ve huzursuzken beni yatıştırmak zorunda olmasından nefret ediyordum. "Bu konuyu içime sindirmekte güçlük çekiyorum."

"Al benden de o kadar."

Vampir olmak konusunda ne kadar az şey bildiğimi neden daha önce fark etmemiştim? Daha önceleri sorgulamam gereken bir şey varmış gibi gelmemişti. Belki de annem ve babam gerçeği benden kasten saklamamışlardı; belki de sadece hazır olmamı bekliyorlardı. Karanlıklar Akademisine katılmam konusunda bu yüzden ısrar etmiş olabilecekleri yeni yeni kafama dank ediyordu. Beni gerçeği öğrenmeye hazırlamaya çalışıyor olabilirlerdi.

Eğer durum gerçekten böyleyse, isteklerine kavuşacaklardı. "Bir şeyler öğrenmeye çalışacağım. Kütüphanede kitaplar olmalı. Ya da şüphelenmeyecek binlerine, mesela Patrice'e bir şeyler sorabilirim. Balthazar'ın anlatacağından eminim ama seni bir kez daha ısırdığımı anlayacaktır. Annemle babama söylemeyebilir ama yararımıza olacağım düşünerek söyleyebilir de.

"Risk alma," dedi Lucas. "Bir şekilde bir yolunu buluruz."

Gerçeği öğrenmek, sandığımdan da zor olacaktı.

"Gördün mü, ne kadar kolaymış." Patrice, bana pedikür sanatım öğretmesini rica ettiğim için o kadar mutluydu ki bu özel ders için para verdiğimi bile sanabilirdiniz. "Yann tenine daha uygun bir renge geçeriz. Mercan kırmızı biraz kötü durdu."

"Ah, harika. Yani demek istediğim, bu harika olur." Yıl boyunca tırnaklarımı tekrar tekrar boyamam gerekeceğini hesaba katmamıştım ama işe yarar bir şeyler öğrenebileceksem, buna değerdi. "Eski günlerde oje çıkarıcı ya da buna benzer ıvır zıvırlardan bulundurmak çok zor olmalı."

"Şey, aslına bakarsan çıkaracak ojemiz de yoktu. Ama bakım, çok zor işti. Talk pudrası bin derde devaydı." Patrice dudaklannda yumuşacık bir gülümsemeyle iç geçirdi. "Florida suyu. Kokulu keseler ve ya da elbisenin göğüs kısmını tıkabileceğin, birkaç damla parfümlü küçük mendiller..."

"Ve bu erkekleri çeken bir şeydi, öyle mi?" Kafasını sallayınca, daha da üsteledim. "Yani onları ısırabiliyordunuz?"

"Bazen." Bunu söylerken yüzü şekil değiştirdi ve Patrice'in yüzünde, daha önce pek görmediğim bir ifade belirdi: Öfke. "Tanıştıklarım erkekler de pek gösterişli değildi, bilirsin. Açık artürmacılardı. Alıcılar. İç Savaş'tan önce gittiğim balolar, sekizde bir siyahi kam taşıyanlara has balolardı. Bunun ne anlama geldiğini bile bilmiyorsun, değil mi?"

Kafamı salladım.

"Benim gibi, teni çiftlik sahiplerinin beğeneceği kadar açık olan kısmen beyaz, kısmen siyahi kızların çoğu New Orleans'a gönderilir ve düzgün genç bayanlar olarak yetiştirilirdi. Köle olduğumuzu neredeyse unuttuğumuz bile olurdu." Patrice üçü hâlâ ıslak ıslak parlayan, yarısı boyalı ayak tırnaklarına bakakalrruştı. "Sonra yeterince büyüdüğünde beyaz erkeklerin seni inceleyebildikleri ve bir tür metres olarak sahibinden satın aldıklan bu tür balolara gitmeye başlardın."

"Patrice, bu korkunç bir şey." Hiç bu kadar iğrenç bir şev duymamıştım.

Patrice kafasını arkaya attı ve umursamaz bir tavırla, "İlk balomdan önceki gece değiştim. Böylece balo dönemini erkekten erkeğe geçip kan içerek geçirdim. Beni kullanacaklarını sanıyorlardı ama ben onlan kullandım. Sonra da kaçtım."

Patrice benimle ilk kez gerçek bir şeyler paylaşıyordu. Konuşmaya devam etmesini ve geçmişiyle ilgili daha çok şey anlatmasını istiyordum ama Lucas'ın iyiliği için konuyu değiştirmeye mecburdum. "Hiç aym erkekten birden fazla kez kan emdiğin oldu mu?"

"Hımm?" Patrice'in çok uzak bir mesafeden geri dönmüş gibi bir hali vardı. "Ah, evet, Beauregard. Şişko. Kendinden emin. Bir litre kan kaybetse ruhu duymazdı; bu da çok işime yaramıştı."

"Bu Beauregard'a bir şey oldu mu peki?"

"Balo döneminin son akşamında, atından düşüp boynunu kırdı. Belki kan kaybından dolayı başı dönüyordu ama bence büyük olasılıkla sarhoştu. Sence mürdüm rengi tenime uyar mı?"

"Mürdüm sana çok yakışır."

Konu böylece kapanıvermiş oldu. Aramızda açılan kapı yeniden kapanmıştı ve Patrice bir kez daha, onu geçmişinin acımasızlığından koruyan ipekli kumaşlarına ve parfümlerine bürünmüştü. Onu şüphelendirmeden daha fazla soru soramayacağımı biliyordum; sohbet boşa gitmişti.

Ya kütüphaneye ne demeli? Faydasız kelimesi iyi kalırdı. Bir vampir okulunun kütüphanesinin vampirlerle ilgili birkaç kitap barındırmasını beklersiniz, değil mi? Ama hayır. Ellerindeki sayılı ciltler ya korku romanı (ki onlar da Mizah bölümünün rafîartndaydı) ya da tıpkı Bayan Bethany'nin dersinde incelediklerimiz gibi, gerçeklerden ziyade kurguya dayalı ciddi halk bilimi kitaplarıydı. Görünüşe bakılırsa ortalıkta vampirler için vampirler tarafından kaleme alınmış tek bir kitap bile yoktu. Başımı ansiklopedi raflarına yaslayıp sıkıntıyla iç geçirirken, belki de günün birinde bu pazara dalmak iyi bir fikir, olabilir diye düşünüyordum. Bu, potansiyel kariyer tercihlerim açısından iyi bir fikirdi ama Lucas'ın durumuna pek faydası olduğu söylenemezdi.

Neyse ki Lucas bir iki gün içinde kendini çok daha iyi hissetmeye başladı. Keskinleşen duyulan benimkilere göre çok daha yavaş törpülendi ama zamanla normale döndü; yani artık duyularıyla ilgili bir sorun kalmamışta. Ama yaşadığı başka değişimler de vardı; bana daha tamdık gelen, anlaşılması çok daha güç değişimler.

Bir sonraki hafta sonu birlikte okul arazisinin kıyısına doğru yürürken Lucas, "Şuna bir bak," dedi ve gözlerimin önünde yalandaki bir çam ağacının en alt dalma sıçrayıp sımsıkı tutarak kolayca asılıverdi. Sonra bacaklarım yukan çekti ve kendini tamamen yukarı itip daim üstünde amuda kalkıverdi.

Huzursuz bir tavırla, "Gerçekte bir Olimpiyat jimnastikçisi değilsin, herhalde, değil mi?" diye sordum.

"Ah, lanet olsun. Sırrım ortaya çıktı."

"Seni bir ara bir VVheaties⁹ kutusunda gördüğümü hatırlar gibiyim."

"Cidden, gayet formdayım ama böyle bir şeyi yapmam imkânsız. Hem aşağı inerken canımı yakacağımı sanırsın ama..." Lucas aşağı doğru kıvnldı, hiç zorlanmadan yere, ayaklarının üstüne konuverdi. "Hiç sorun değil."

"Bunu ben de yapabilirim," dedim. "Ama ancak bir şeyler yedikten sonra. Annemler bu tarz şeyleri her an yapabiliyorlar."

"Yani bunun vampirlere özgü bir güç olduğunu söylüyorsun, öyle mi?" Bunu duymanın Lucas'ın hiç hoşuna gitmediğini görebiliyordum. "Vampir olmamama rağmen, bir insandan, hatta belki de şu an için senden de daha güçlü olduğumu."

9 Kutusunda önde gelen sporcuların resimlerinin yer aldığı bir kahvaltılık gevrek markası, (ç.n.)

“Bana da mantıklı gelmiyor ama... belki de öyledir."

Ocak, şubata dönerken Lucas'taki başka değişimlerin farkına vardık. Birlikte kırlık alanda koşuya çıkıyorduk ve ben kendimi kısıtlamıyordum. Hiçbir insanoğlunun koşamayacağı kadar hızlı, bazen saatler boyu koşuyorduk, ikimiz de feci yoruluyorduk ama yine de koşabiliyorduk. Gece çökünce gizlice okul arazisine ya da çatıya kaçıyorduk ve orada Lucas’ın işitme duyusunu sınıyordum. Sekiz yüz metre ötedeki bir baykuşun ötüşünü ya da ince bir dal parçasının kırılırken çıkardığı sesi duyabiliyordu. Duyuşu benimki kadar keskin değildi ve ikimiz de kanım emişimden hemen sonra hissettiğimiz kadar canlı ve güçlü bir şey hissetmiyorduk ama durumu yine de insanüstüydü.

Kuzey kulesinin en tepesindeki odaya bir daha hiç gitmedik. Lucas'la birlikte olmayı her zamankinden daha çok istememe ve onun da benzer hisler taşıdığım bilmeme rağmen, ikimiz de temkinliydik. Halihazırda kana olan açlığımı kontrol etmekte güçlük çekiyorduk. Lucas’ın içinde bir şeyler değişmişse, öpüşmeye başlamamız ve kendimizi fazlasıyla kaptırmamız halinde ortaya başka tehlikeler de çıkabilirdi. Nihayet birtakım cevaplar bulabilmeyi ne kadar istediğimi, sanırım tahmin edebiliyorsunuzdur.

Bir akşam son bir sınama daha yapmamız gerektiğine karar verdim.

Çardakta Lucas'la buluştuğumda elimde bir termos vardı. En ufak bir şüphe dahi duymadan, “Nedir bu?" diye sordu.

“Kan."

“Ah..." İfadesi tuhaftı. “Kamın açsa, sadece... Bilirsin işte, bana aldırma." Ağırlığını bir ayağından diğerine verirken göz göze gelmekten kaçmıyordu. Belli ki kan içmem Lucas'ı rahatsız ediyordu ve bu yapmak üzere olduğum deney konusunda pek iyiye işaret değildi.

Söze, "Benim için değil/' diyerek girdim. "Senin için."

Afallamıştı. Aksi bir sesle, "Asla," dedi.

"Lucas, kabul edelim. Seni ikinci kez ısırdığım zaman derinlerinde bir yerde belki sonsuza dek bir şey değişti. Seni kısmen vampire ya da benim gibi bir vampir adayma dönüştürdüysem, bunu öğrenmemiz şart."

Solgun görünüyordu, paltosuna iyice sarındı. "Gerçekten öyle olduğunu mu düşünüyorsun? Çünkü Bianca... bir vampire dönüşmeyi asla kabullenemem. Asla."

Bu fikri böyle şiddetle reddetmesi beni incitmişti. Çünkü ben daha şimdiden, tıpkı annem ve babam gibi sonsuza dek genç, güzel ve birbirine delicesine âşık kalacak iki vampir olarak, yüzyıllar boyunca Lucas'la bir arada olmanın hayalini kurmaya başlamıştım. Belli ki Lucas henüz o kadar ileri gitmiş değildi. Hayal kırıklığı yaratacak bir gelişmeydi ama ben bu denemeye odaklanmakta kararlıydım. Parmaksız gri eldivenlerimle termosun dönerli kapağını hiç zorlanmadan açtım. "Kana nasıl tepki verdiğini görmemiz gerek. Bunun doğru olduğunu sen de biliyorsun. Bir yudum al ki bu işi halledelim."

"Bu insan kam falan değil, değil mi?"

"Hayır! İnek kam! Süper taze."

Lucas dondurucu soğukta anadan doğma soyunmayı, kanın tadma bakmaya tercih edermiş gibi bakıyordu. Yine de derin bir nefes alıp termosun kapağına uzandı ve ben kapağa kan dökerken yüzünü buruşturmamak için büyük özen gösterdi. Ona sadece bir yudum verdim; sonuç almak için bu kadan yeterli olacaktı. Asık bir yüzle kapağı ağzına götürdü, hafifçe eğdi ve içti...

...ve kam derhal yere tükürdü. "Iykkkk! Tanrı aşkına. Bu iğrenç bir şey!"

"Cevabımızı aldık." Ciddi bir tavırla termosun kapağını yerine takıp çevirdim. Kanı kendi ellerimle ısıtmış, tadına bakmıştım; çok lezzetli olduğunu bizzat biliyordum. Lucas’ın hoşuna gitmemesi, kana iştahının olmadığım gösterirdi. "Sen benim gibi değilsin. Başka bir şeysin."

"Ne olduğumu nasıl bulabiliriz?" Lucas elinin tersiyle ağzım silmekle, geriye en ufak bir kan kalıntısı kalmasın diye uğraşmakla meşguldü. "Referans alabileceğimiz kitaplar yok ve bu ikimizden birinin daha önce karşılaştığı bir durum değil. Ve sen sormadan söyleyeyim, VVikipedia'da bu konuyla ilgili bilgi de yok. O kadar çaresizdim ki oraya bile baktım. Hiç... Koca bir hiç."

Keşke Lucas vampirler hakkında bilgisi varmış gibi konuşmaktan vazgeçseydi; bu biraz can sıklaydı. Yine de az önce gerçekten iğrenç bir şey tatmıştı ve bu defalık onu rahat bırakmam gerektiğine karar verdim. "Bir önerim var. Hoşuna gitmeyecek biliyorum ama bence şöyle bir düşünürsen, bunun yapılacak en iyi şey olduğunu sen de kabul edersin."

"Pekâlâ, şu hoşuma gitmeyecek öneriyi bir duyalım, bakalım."

"Annemle babama soralım."

"Hoşuma gitmeyeceği konusunda yanılmamışsın." Lucas, kökünden sökmek istiyormuş gibi sıkıntılı bir tavırla ellerini saçlarının arasından geçirdi. "Onlara... ne diyeceğiz? Söyleyin bakalım, vampirler, benim sorunum ne, diye mi soracağız?"

"Onlan vampir olarak değil, sadece annem ve babam olarak düşünmeyi denesen?" Lucas’ın bu geçişi yapabilmesinin biraz zaman alacağım biliyordum ama bu, onu zorlamayacağım anlamına gelmezdi. Beni olduğum gibi kabul etmeyi başarmıştı. Eninde sonunda, aynı şeyi annemle babam için de yapacaktı. "Seni dinlerler ve ellerinden gelen bir şey varsa, mutlaka yardım ederler." Lucas kafasını salladı. "Kızacaklan biri varsa, o da benim. Seni ısıran ve her şeyi başlatan benim."

"O zaman senin başım belaya sokmamalıyız."

"Bence asıl önemli olan yardıma ihtiyacın olup olmadığım öğrenmeniz. Başka bir şey değil." Gözlerinin içine dik dik baktım. "Bir düşünsene, Lucas. Öğrendikleri zaman açıkça konuşabiliriz. Senin bütün sorulanna cevap bulabiliriz. Tabii benimkilere de. Eğer sonunda bir vampire dönüşeceksen..."

Lucas ürperdi. "Bunu bilmiyoruz."

"Eğer, dedim. Bizimle ilgili her şeyi bilmen gerekir, değil mi? Tarihi ve benim bile bilmediğim güçlerimizi... Her şeyi birlikte öğrenebiliriz." Üstelik belki de duyduklan Lucas’ın hoşuna gider ve bir vampir olarak sonsuza dek bana katılırdı. Hayal kurmak herkesin hakkıdır, değil mi? "Bizden biri olduğun zaman, her ne şekilde olursa olsun, seninle açık açık konuşabilirler. İstediğini sorarsın. Belki de bu sayede annemle babam benim gerçeği öğrenecek kadar büyüdüğümü görürler. Böylece bundan soma ne kafamız kanşır ne de kayboluruz. Bilmemiz gerekenleri öğreniriz; her şeyi. Anlamıyor musun?"

Lucas donup kalmıştı. Ne demek istediğimi ilk defa anlıyor gibiydi. Başma gelen her neyse, onu bir şekilde Akademi'nin bir parçası yapacaktı. Okula beslediği sevimsiz duygulara rağmen burasıyla ilgili daha çok şey bilmek istediğini hissetmiştim. Bu keşif ikimizi de şaşırtmıştı. Belki de Lucas’ın her şeye rağmen kendini buraya ait hissetmeye ihtiyacı vardı.

Belki de bir vampire dönüşmeyi ve sonsuza dek benimle olmayı düşünmeye başlamıştı.

"Benden böyle bir şey isteme," dedi sakin bir sesle. "Bana bu şansı verme."

"Duyacaklarının hoşuna gitmesinden mi korkuyorsun yoksa?" Ona âdeta meydan okuyordum.

Lucas hiç cevap vermedi. Sonunda ağır ağır kafasını salladı. "Haydi, onlarla hemen şimdi konuşalım."

Annemle babamın bana kızacaklarını öngörmüştüm ama bu kadarım da tahmin etmemiştim. Önce annem bütün uyanlarını yok saymam konusunda beni bir güzel azarladı. Sonra babam, genç bir kızı tek başına kuzey kulesinin tepesine çıkanrken Lucas’ın akimdan neler geçtiğini sordu.

Bu noktada, "Neredeyse on yedi yaşındayım!" diye bağırdım. "Bana olgun kararlar almamı söyleyip duruyorsunuz, sonra bunu yaptığım zaman da bağırmaya başlıyorsunuz."

"Olgun kararlarmış!" Babam o kadar öfkelenmişti ki bir an köpek dişlerinin uzamaya başlamasını bile bekledim. "Sırf bir çocuktan hoşlandın diye bütün sırlarımızı ifşa ediyorsun ve karşımıza geçip olgun kararlardan bahsediyorsun, öyle mi? Çok hassas bir durumdasın, küçük hanım!"

"Adrian, sakin ol." Annem her iki elini babamın omuzlarına yerleştirdi. Tam bana destek vereceğini ummaya başladığım anda, "Eğer Bianca, önündeki bin yılı bir iş edinemeyecek, araba kiralayamayacak ya da hayatı yaşanır kılan hiçbir şeyi yapamayacak kadar genç görünerek geçirmek istiyorsa, onu gerçekten durduranlayız."

"İstediğim bu değil!" Sonsuza dek fişlenmeyi hayal dahi edemezdim. "Onu öldürmedim. Değişmedim. Tamam mı?"

Babam, "Ama bunlan yapmana ramak kaldı ve sen de bunu çok iyi biliyorsun," diye çıkıştı.

"Hiçbir şey bildiğim yok. Bir inşam ısırmam ve onun ölmemesi halinde neler olacağım hiç anlatmadınız ki... İnsanların ertesi gün neyi hatırlayıp neyi hatırlamayacağını da. Bana hiç anlatmadığınız bir yığın şey var ve bunca senedir beni nasıl aptal yerine koyduğunuzu artık fark ediyorum!"

"Bu işin altından nasıl kalkacağımızı tam olarak bilemediğimiz için bizi affet. Her yüzyıl dünyaya ancak bir avuç vampir bebek gelir. Akıl almak için başvurabileceğimiz kimse yok." Annem saçlarını yolacak kadar kızgın görünüyordu. "Ama evet, Bianca, bu noktada seninle hemfikirim. Bazı şeyleri yüzümüze gözümüze bulaştırdığımız ortada. Öyle olmasaydı böyle davranmak yerine aklı başmda bir tavır sergilerdin."

Lucas, hiçbir yere kıpırdamaması sıkı sıkıya tembihlenen kanepeden, beni koruma girişiminde bulundu. "Aslında bu daha çok benim hatam..."

"Sen konuşma." Babamın bakışlan metali bile eritebilirdi. "Seninle daha sonra uzun bir konuşma yapmak niyetindeyim."

Durumun daha da kötüleşemeyeeeğine inanmaya başladığım bir anda, annem, "Bayan Bethany'ye söylememiz gerekecek," deyiverdi.

"Ne?" Kulaklarıma inanamıyordum. Lucas’ın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. "Anne! Hayır!"

"Annen haklı." Babam kapıya doğru yürüdü. "İnsan soyundan birine Akademi'nin sırrım açmışsın. Bunu Bayan Bethany'ye anlatmaya mecburuz, bunu en başından tahmin etmen gerekirdi."

Kapı babamın arkasından çaıpıîarak kapanırken annem daha sakin bir sesle, "Bizi sırlarımız korur, Bianca. Günün birinde sen de bunu anlayacaksın."

Olup bitenleri asla anlayamayacakmışım gibi hissediyordum. Bomba düştüğünde en azından yan yana olabilelim diye Lucas’ın yanma kanepeye çöktüm. Dışandaki taş basamaklarda ayak sesleri yankılanmaya başlayana dek üçümüz, tatsız bir sessizlikte öylece bekledik. Bu ses beni ürpertiyordu. Bayan Bethany çok yakındaydı.

Mekânın sahibi oymuş ve biz istenmeyen misafirlermişiz gibi bir edayla ve kayarcasma adımlarla içeri girdi. Hemen arkasındaki babam pekâlâ gölgesi de olabilirdi. Bayan Bethany'nin beraberinde getirdiği lavanta kokusu odayı bizim olmaktan çıkarıp tamamen ona ait bir yere dönüştürmüştü. Koyu renk gözleri, kısa bir an için bakışlarını ondan ayırmayan Lucas'a odaklandıysa da hiçbir şey demedi.

"Kendinizi kontrol etme sözünüz buraya kadarmış demek, Bayan Olivier." Bize doğru yaklaşırken, uzun etekleri yerleri süpürüyordu. Bu akşam bluzunun yakasına, ışığı yansıtacak kadar parlak gümüş bir iğne takmıştı. Uzun tırnaklarını morun akla gelebilecek en koyu tonuna boyamıştı ama bu bile tırnaklarındaki derin oyuklan gizlemeye yetmemişti. "Eninde sonunda bu noktaya varacağından şüpheleniyordum zaten. Ama biraz erken oldu."

"Bu Bianca'nın hatası değil," dedi Lucas. "Benim hatam."

"Ne kadar centilmence bir tavır, Bay Ross. Ancak bana sorarsanız, kimin aktif taraf olduğu açıkça belli oluyor." Jesti yapan bir öğretmen, maruz kalan da bir öğrenci olduğu için tuhaf derecede samimi kaçan bir hareketle Lucas’ın yakasım çekip açtı. Lucas gerilmişti. Bir an için Bayan Bethany elini boynuna koyacak olursa Lucas’ın tersleneceğini sandım. Daha sakin durumlarda sinirlendiği olmuştu. Oysa Bayan Bethany iki haftanın sonunda pembemsi bir renk alan ısırık izine bakmaktan öteye gitmedi. "Bir vampir tarafından iki defa ısınldın. Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?"

"Nasıl bilebilir ki?" diye sordum. "Birkaç ay öncesine kadar vampirlerin gerçekten var olduklarından bile haberi yoktu."

Bayan Bethany iç geçirdi. "Hatırlatın da derste 'yanıt beklenmeyen soru' kavramının üstünden bir kez daha geçeyim. Deeliğim gibi, Bay Ross, artık siz de bizden biri olarak işaretlenmiş durumdasınız."

Lucas "İşaretlenmiş..." diye tekrarladı. "Yani Bianca gibi mi?"

"Değişim başlangıçta çok belirsizdir." Bayan Bethany, onu baştan ayağa dikkatle süzerek Lucas’ın çevresinde dolaşıyordu. "Şu anda algılayabilmemin tek nedeni, sizin dikkatimi bu konuya çekmiş olmanız. Bununla birlikte, zaman geçtikçe değişim daha belirgin bir hal alacak. Çevrenizdeki diğer vampirler durumu fark edecekler ve eninde sonunda görmezden gelmeleri imkânsız hale gelecek. Bir vampire teslim oldunuz, hem de bir kereden fazla. Bu tecrübe sizi, bizden birine dönüşme sımnna getirdi."

Lucas araya girdi: "Bu, ne olursa olsun vampir olacağım anlamına mı geliyor?" Olduğum yerde kıpırdanırken umudumu tamamen saklamayı başaramamıştım. Annem beni donduracak bir bakış attı.

Bayan Bethany başım salladı. "Tam olarak öyle değil. Yine de uzun bir hayat yaşayıp son nefesinizi başka nedenlerden verebilirsiniz. Eğer bunu bir kutlama vesilesi olarak görüyorsanız tabii. Bununla birlikte, yakında, disiplinsizliği halihazırda yeterince açık olan Bayan Olivier'e her an biraz daha fazla çekildiğinizi hissetmeye başlayacaksınız." Babam beni savunmaya hazırlanır gibi, öne doğru bir adım attı ama annem onu geride tutmak için elini omzuna attı. "Başka vampirler de sizi eşit düzeyde çekici bulacaklar. Ancak başka vampirlerin seçilmiş yemlerini avlamak tabudur ve bu sizi bir süre koruyacaktır. Bu arada, beklentinin sizin aklınızı da en az Bayan Olivier'inki kadar çeleceğini göreceksiniz. Bunu tahmin bile edemeyeceğiniz kadar çok arzulayacaksınız. Bu saf bir insan soylunun asla anlayamayacağı bir kıvranıştır. O zaman geldiğinde, tercihinizi büyük olasılıkla bize katılmaktan yana kullanacaksınız."

Lucas’ın kendini kaybedeceği bir an varsa, bu olmalıydı. Fakat o sükûnetini korumayı başardı. "Bu benim... bir anlamda... arada bir yerde olduğum anlamına mı geliyor? Bianca gibi?"

"Tam olarak onun gibi olduğunuz söylenemez ama yakın sayılır." Bayan Bethany'nin ciddi ağzı biraz olsun gevşemişti ve neredeyse gülümsdiğini fark ettim. "Çok hızlı öğreniyorsunuz, Bay Ross."

Lucas, Bayan Bethany'nin onayına tutunarak, "Daha fazlasını öğrenmek istiyorum," dedi. "Bu... duyulan anlamak istiyorum; becerileri, güçleri."

"Ve sımrlamalan. Sınırlamalar insanlarda güçlerimize göre daha yavaş kök salarlar ama zamanla oluşacaklar. Bunu unutmak gibi bir lüksünüz olamaz." Bayan Bethany bir iki saniye boyunca durup düşündükten sonra kafasını ağır ağır salladı. "Okulu insan soyundan öğrencilere açarken aklımdan geçen kesinlikle bu değildi ama bunu öngörmeliydim. Size yardıma olabilecek birkaç metin gönderirim. Eski mektuplar, çalışmalar ve sizin durumunuzu tecrübe edip bizim yolumuzu seçmiş kişilere dair notlar... Şunu sakın unutmayın, Bay Ross: Bizim sırrımız artık sizin de sırrınız. Bilgileriniz arttıkça bize daha fazla ait olacaksınız. Akademi'yle ilgili gerçeklere, kendinize de ihanet etmeden ihanet etmeniz imkânsız. Şu andan itibaren sizi yakından izliyor olacağım."

"Size inanıyorum. Vampirler hakkında hiç kimseye tek kelime etmeyeceğim." Lucas bana yan gözle baktı. "Yani zaten bilgisi olanlar dışında kimseye."

Mutlu ve rahatlamış halde elini sıktım. Artık annemlerin bize ne diyeceklerinin ya da nasıl bir ceza alacağımın hiçbir önemi yoktu. Önemli olan tek şey gerçeğin artık ortaya dökülmüş olması ve Lucas'ın iyi olacağıydı. Ve kimbilir, belki de sonsuza dek benim olabilirdi.

Bayan Bethany'nin Lucas'a, tercihini bir vampire dönüşmekten diğini ancak o gecenin ilerleyen saatlerinde fark edebildim. Bunu bir seçenek olarak sunmamıştı. Bunun nedeni başka bir tercihte bulunmasının Lucas için imkânsız olması mı yoksa böyle bir tercihte bulunmasına izin verilmeyecek olması mıydı, bilemiyordum.

On Beşinci Bölüm

MART AYIYLA BERABER PENCEREDEN DIŞARISINI GÖRÜNMEZ kılan ve toprağı çamura çeviren sağanak yağmurlar da geldi. İlk kez, okulun açık arazisi bizim için bir kaçış noktası olmaktan çıkmıştı. Ancak yine ilk kez, kaçmaya ihtiyaç duymuyorduk. Lucas'la birlikte Akademi'yi öğreniyor, bir parçası oluyorduk.

"Şuna bir baksana..." Kütüphanenin gözlerden uzak bir köşesindeki masamızda Lucas, Bayan Bethany'nin ağır, siyah, deri ciltli kitaplarından birini bana doğru itti. Pencereleri döven yağmur damlalan dışmda en ufak bir ses yoktu. Kitabın sayfalan eskilikten kahverengileştiği ve mürekkebi yer yer solmaya başladığından, kelimeleri çıkartabilmek için gözlerimi kısmak zorunda kaldım. Lucas, "Kabile'den bahsedip duruyorlar," diye açıklarken, okumaya çalıştım. "Daha yaşlı bir vampir grubuymuş. Burada bu Kabile'den kimse var mı acaba?"

"Daha önce Kabile diye bir şey duymadım." Vampir biliminin bu kadar karmaşık olabileceği hiç aklıma gelmemişti doğrusu. Annemle babam da bu konuda bir ipucu vermemişlerdi. "Ama daha yaşlı derken neyi kastediyorlar acaba? Babam neredeyse bin yaşmda... Herhalde ondan daha yaşlı olunamaz."

"Herkes ölümsüzse, olunabilir. Babandan iki, üç hatta on kat yaşlı vampirler de olsa gerek. Eski Romalılar. Eski Mısırlılar. Onlardan önce her kimler gelmişse. Şimdi neredeler? Burada olduklarını hiç sanmam."

Haklıydı. Büyük olasılıkla Akademi'deki en yaşlı vampir yedinci yüzyılda ölen Ranulf'tu. Elbette bazı vampirler aylar boyunca kan içemedikleri zaman, sonunda gerçekten ölüyorlardı. Hatta kan içemedikleri süre daha kısa bile olsa, güneşe maruz kalmaları sonlarını getirebiliyordu. Bir bardak keçi kanım bitirmek istemeyen küçük bir çocuk olduğum günlerde annem ve babam bunu üstüne basa basa söylerlerdi. Herkesin en büyük korkusu, vampirleri insanlardan daha çabuk öldürebilen yangındı. Bütün bu tehlikelere rağmen pek çok vampirin Ranulf'tan bile uzun süre hayatta kalabilmiş olması gerekirdi.

"Annem ve babam bazılarımızın kaybolduğunu söylerlerdi," diye mırıldandım. "Zaman ve insanlık kavramlarım tamamen kaybettiklerini... Karanlıklar Akademisi, vampirler bu tuzağa düşmesinler diye kurulmuş. Sence annemlerin kastettiği bu olabilir mi? Belki de Kabile, kaybolan bütün o vampirlerdir. İnsanlıkla hiçbir bağlantısı olmayan keşiş ve münzevilerdir." Bu düşünce ürpermeme neden olmuştu.

"Bu seni korkutuyor mu?"

"Evet, biraz."

Lucas başparmağıyla yanağımı okşadı. "Mola vermemizi ister misin?"

Biraz istediğimi fark ettim. "Tarih çalışmam gerekiyor. Kitaptaki olayların neredeyse yansına bizzat şahit olmuş tiplerin oluşturduğu bir sınıfta çan eğrisi varken A almak yeterince zor. Annem artık bana hiç olmadığı kadar sert davranıyor."

"Haydi, işine bak." Lucas dikkatini vampir bilimiyle ilgili kitaba çevirmişti bile. "Ben burada olacağım." Bunu izleyen bir saat boyunca kafasını kaldırmadı. Sonunda ben aşağı inmek üzere eşyalarımı toplamaya başlayınca onsuz gitmemi, kütüphane kapanana kadar çalışmaya devam edeceğini söyledi. Kitabı odasına götürmek gibi bir seçeneği yoktu. Vic dünyadan bihaber olsa da aptal olmadığı konusunda hemfikirdik. Gerçek vampir bilgilerini Vic'in görebileceği bir yerde bırakmak delilik olurdu.

Zaman zaman, Lucas'ın kendini Bayan Bethany'nin kitaplarına gömmesinin ardında başka bir neden olup olamayacağım sorguluyordum. Ama bu düşünceyi derhal bertaraf ediyordum. Genelde, vampir olmaya ve sonsuza dek yanımda kalmaya gittikçe yaklaştığını düşünerek onu yüreklendiriyordum.

Tabii ki herkesin bu fikre bayıldığı söylenemezdi. Lucas'ı ilk ısırışımın ardından Courtney benim de kulübe dâhil olduğum düşüncesiyle biraz olsun rahatlamıştı, evet ama Lucas'ın da bizimle aynı kulübe dâhil olmasını istemiyordu. Yani, ikinci ısınşm haberi okula yayıldıktan kısa bir süre sonra Courtney yeniden sıkı sürtük moduna geri döndü.

Bir gün Modem Teknoloji dersinde, Bay Yee bir köşede daimi bir afallama halindeki Ranulf'a sabırla bir şeyler anlatmaya çabalarken Courtney'nin Genevieve'e yüksek sesle yakındığım duydum: "Yüz sene boyunca o adamla takıldığım hayal edebiliyor musun? Demek istediğim, ıyy. Lucas Ross'un tavırlarıyla bir yıl yeter de artar bile. Birkaç yıl içinde, burada bir zamanlar yüklendiği bütün o insanlara yalakalık etmeye çalışırken, acıklı varlığını kabulleneceğimi sanıyorsa bir daha düşünse iyi olur."

O günün ders konusu olan mikrodalga finnı programlamaya uğraşan Balthazar rahat bir tavırla, "Hey, Courtney," diye seslendi. "Hatızamı tazelesene; geçen gün seni Fransız Çinhindi'nde¹⁰ gördüğümü sanıyordum ya... Sonradan yanıldığımı fark ettim. Sen değişeli ne kadar zaman oluyor, elli mi?"

"Hımm..." Courtney birdenbire atkuyruğunun ucuyla ilgilenmeye başlamışta. "Sayılır."

"Bekle, hayır. Elli değil." Balthazar, mikrodalga fırın aklını karıştırmış gibi almm kırıştırmışta ama bana sorarsanız, fırının kontrol düğmelerini çoktan çözmüştü. "Hayır, yetmişler de değildi, 1987'ydi, değil mi?"

"Hayır!" Courtney'nin yanakları pembeleşmişti. Genevieve de bunu ilk defa duyuyormuş ve afallamış gibi arkadaşma bakıyordu. Courtney ters ters, "1984'tü," dedi.

"Ah, 1984. Üç yıl daha önce. Fransızlar Hindiçin'i terk etmeden çok uzun zaman sonra, desene. Hata bende." Balthazar omuz silkti. "Beni bağışla, Courtney. Uzunca bir süredir ortalıkta olan bizler için on yıllar birbirine kanşabiliyor."

Kulak vermiyormuş gibi görünmeye çalışıyordum ama Balthazar muzaffer bir tavırla '"başlat" düğmesine basıp mikrodalga fırın bir fincan kanı ısıtmaya başlayınca dudaklarımın bükülmesine mâni olamadım. Yaş, statü demekti. Henüz yanm asın devirememiş olan herkes tıfıl sayılırdı; yani Courtney'nin takınmaya çalıştığı hava bir anda yerle bir olmuştu. Lucas ve ben, bu okula en az onun kadar aittik.

Bu bana çok tuhaf gelse de, doğruydu. Belki kırk yol ya da dört yüzyıl sonra buraya geri gelecektik. Belki insan hayatının nasıl değiştiğini öğrenmek ya da tanıştığımız yeri yeniden ziyaret etmek için... Önümüzde uzanan yılların sonsuzluğu beni hâlâ ürkütüyordu. Dünyanın, en az babam için Norman îstilası'ndan

10 Fransız Çinhindi ya da Fransız Hindiçini; 19. yüzyılda Fransız Sömürge imparatorluğünun Güneydoğu Asyadaki bir parçası, (ed.n.) bu yana değiştiği kadar değişmeye devam edeceğini ve benim bu değişime uyum sağlamak zorunda kalacağımı ne zaman düşünsem korkuya kapılıyordum. Hissettiğim, yükseklik korkusu gibi bir şeydi.

Ancak bu uzun yıllan Lucas'la yaşayacağımı düşününce korkumdan eser kalmıyordu.

En beter fırtına mart ayının ortasında geldi. Öyle rüzgârlı bir cumartesi akşamıydı ki okul pencerelerinin antika camlan bile çerçevelerin içinde zangırdıyordu. Gökyüzü şimşeklerle o kadar sık aydınlanıyordu ki bazen bir ya da iki dakika boyunca dışansı gündüzmüş gibi geliyordu. Herkes içeri tıkılıp kaldığı için ortak kullanım alanlarının hepsi ağzma kadar doluydu. Neyse ki birkaç arkadaşım ve ben kaçmanın bir yolunu bulabildik.

Balthazar babama, “Bu kadar çok Duke Ellingtoriun varken neden tek bir Dizzy Gillespie'nin bile yok?" diye sordu. Yerde bağdaş kurmuş, dinleyebileceğimiz müzikler aramakla meşguldü. Odamdan birkaç CD ve CD çalan getirebilirdim ama bunu yapmam için kanepeden, Lucas'ın yanındaki yerimden kalkmam gerekecekti. Lucas kolunu omzuma atmıştı; bu yüzden yerimden kıpırdamaya hiç niyetim yoktu.

"Eskiden birkaç Dizzy’ın vardı," dedi babam. "Altmış beşteki yangında kaybettim."

Yakında bir koltukta, ağırbaşlı bir tavırla oturan Patrice iç geçirdi. "1892'de korkunç bir yangın yaşadım. Dehşet vericiydi."

Lucas, "Bana sorsalar, gardırobunu yenileme fırsatına itirazının olmayacağım söylerdim," diye takıldı. Herkes ona dik dik baktı. "Ne dedim ki şimdi ben?"

Annem kollarını göğsünde kavuşturmuş halde, "Yangın bizi öldürebilecek birkaç şeyden biri," diye açıkladı. O ve babam,

Lucas'a temkinle yaklaşmaya devam etseler de ellerinden geleni yapıyorlardı. Bayan Bethany gibi onlar da Lucas’ın olabildiğince çok şey öğrenmesi halinde, daha büyük hatalar yapmasının önlenebileceği mantığını kurmuş olmalıydılar. "Bu yüzden yangın olayı bizler için biraz ürkütücü."

Lucas’ın yüzü bulutlanmıştı. Bir an için ne hissettiğini ya da ne düşündüğünü kestiremedim. Annemin Lucas da bizden biriymiş gibi "bizler" kelimesini kullanması çok hoşuma gitmişti doğrusu.

Sonra, Lucas pat diye, "Aslında biz de geçen gün bunu merak ediyorduk," deyiverdi. "Diğer yollar neler? Yani vampirlerin ölümüne neden olabilecek diğer yollar demek istiyorum..."

"Hımm, bir düşünelim." Babam aradan geçen bir milenyumun ardından hatırlamak için kendini zorlaması gerekiyormuş gibi ellerini birleştirmişti. "Aslında liste bir hayli kısa."

Lucas kararlı bir sesle, "Kazıklar," dedi. "Yani en azından televizyonda öyle gösteriyorlar."

"Aptal kutusu." Patrice belli ki televizyonun dikkatini hak etmeyecek kadar yeni bir şey olduğunu düşünüyordu. Ama Lucas'la vampir olmak hakkında konuşmaya istekliydi. Tıpkı bana New Orleans'taki hayatım anlatırken yaptığı gibi biraz açılmasını umuyordum ama şu ana kadar sadece elle tutulur gerçeklere bağlı kalmıştı. "Kazık bizi öldürür ama sadece geçici bir süre için. Kazık çıkarıldığı zaman, kısa sürede kendine gelirsin."

Balth azar bir Billie Holiday albümünü pikaba yerleştirirken "Seni gömüldüğün yerden çıkarıp işin icabına bakabilecek bir arkadaşının olduğundan emin olmalısın," dedi.

Annem parmaklarıyla sayarak, "Yangın ve kellenin uçurulmasından başka bir şey yok gibi," dedi.

Lucas, "Ya kutsal su?" diye sordu.

"Pek sayılmaz." Babam Lucas’ın tahmininden duyduğu rahatsızlığı saklamaya gerek görmemişti. "Birkaç defa üzerime kutsal su atıldığı oldu. Yağmur suyuyla arasında bir fark varsa bile hiç hissetmedim."

Lucas şüpheli gözlerle bakıyordu, kafasını salladı. "Pekâlâ. Özür dilerim. Aptalca sorular sorduğumun farkındayım."

Patrice, "Bütün bunlan hazmetmek kolay değil," dedi. Onun ağzından böyle sözler çıkması gerçekten çok hoştu. Başımı Lucas’ın omzuna yaslarken Patrice'e gülümseyerek baktım. Yağmur taneleri camları dövüyor, Billie'nin boğuk sesine daimi bir yağmur sesi eşlik ediyordu.

Annem Lucas'a gereğinden fazla sokulduğumu fark etmiş olmalıydı ki babamın omzuna vurdu ve "Pekâlâ, Adrian," dedi. "Burada gereğinden fazla takıldık. Eminim çocukların bizsiz konuşacak şeyleri vardır."

"Çocuklar mı? Bu lafı sınıfa saklayın. Neredeyse aynı yaştayız!" Balthazar gülüyordu. Kulağa çok acayip geliyordu, evet ama haksız sayılmazdı. "Siz de bizimle takılmaksınız."

Patrice, "Benim açımdan hiçbir sakıncası yok," diye omuz silkti.

Lucas'la birbirimize baktık. Bizim açımızdan sakıncası vardı ama annem ve babam ancak ideal bir dünyada bizi kanepede rahatça oynaşabilelim diye Balthazar ve Patrice'i de yanlanna alıp baş başa bırakırlardı. Yani öyle bir şey olmayacaktı.

Annem insanın içini ürperten annesel telepati olayını devreye sokup sempatik bir tavırla iç geçirdi. "Bazen öyle zamanlar oluyor ki insan anne ve babasından ne kadar uzak dursa yetmiyor değil mi?"

Lucas, "Akademi flört için kesinlikle çok zorlu bir yer/' diye onayladı. Balthazar birden her nedense bütün ilgisini Billie Holliday albümünün kapağına vermişti.

Onu nasıl geri çevirdiğimi hatırladım ve biraz olsun neşelenmesini sağlayabilecek bir şeyler düşündüm. Neyse ki aklıma komik bir hikâye gelmişti. "Hey, en azından bizim durumumuz büyük-büyükbaban ya da her kimse işte, onun kadar kötü değil, değil mi Lucas?" Lucas bana boş gözlerle baktı. Yüzü, korkunç bir şey söylemişim gibi solmuştu. Büyük ihtimalle yanlış şeyi düşünmüştü.

Annem, "Yoksa bir aile anısı mı?" diye sordu. "Aile hikâyeleri genelde en iyisidir." Herkes beni dinliyordu.

"Lucas'ın atalarından biri, büyük-büyükbabası ya da onun gibi bir şey işte, yaklaşık yüz elli sene kadar önce Akademi'ye gelmiş. Haydi, sen daha güzel arılatıyorsun." Lucas’ın dirseğimle dürttüm ama vücudu gerilmiş, bir tahta parçası gibi kaskatı olmuştu. Bu hikâyenin sır olduğunu söylemişti ama şaka yapmış olmalıydı, değil mi? Yüz elli yıllık bir hikâye sır olamazdı ki... Belki de utanç verici olduğunu düşünüyordu ama kendisiyle alakası olmayan bir şeyden utanması için neden göremiyordum. "Neyse, buraya okumaya gelmiş. Ama diğer öğrencilerden biriyle, belki de bir kız yüzünden düelloya tutuşmuş ve büyük salonda kapışmışlar. Vitraylı camlardan biri böyle kırılmış, bunu biliyor muydunuz? Kimse ölmemiş ama o okuldan uzaklaştırılmış ve..."

Annemin ve Balthazar’ın donakaldıklarını fark edince sustum. Lucas'a bakıyorlardı ve Lucas parmaklarını omzuma geçirmişti.

Odada benim gibi kafası karışmış görünen tek insan Patrice'di. "Eskiden okula insan öğrenci alıyorlar mıydı ki?"

"Hayır," dedi Balthazar kesin bir sesle. "Asla."

Afallamıştım. "Yani atalarından biri vampir miydi? Lucas sen bunu bilmiyor muydun? Bu mümkün olabilir mi?"

"Bence asıl mesele bu değil." Babam ağır hareketlerle ayaklandı. Çok uzun boylu bir adam değildi ama kanepenin yanma dikilip bize tepeden bakışında fazlasıyla tehdit edici bir şey vardı. "Bence hiç öyle değil."

Annemin sesi titriyordu. "Yüz elli sene önce. Bu... hani şu onların..."

Babam gözlerini Lucas'tan bir an bile ayırmadan, "Evet," dedi.

Ve Lucas’ın gırtlağına yapıştı.

Çığlık attım. Babam delirmiş miydi? Lucas babamın kollarına yapıştı, onu savurup kendini kurtardı ve burnunun ortasına bir yumruk indirdi. Fışkıran kan damlalan yüzüme denk geldi.

"Durun! Ne yapıyorsunuz? Durun!" diye haykırdım.

Bundan sonra yaşananlar bir çırpıda olup bitti. Balthazar beni kavgadan uzaklaştırmak için öyle sert tutup savurdu ki tökezleyip yere düştüm. Lucas'a bir yumruk savurdu ama Lucas son anda kaçıp kurtuldu. Patrice, çığlık çığlığa bağırarak kollarını bana doladı, hareket edemiyordu. Annem yemek masasının ahşap sandalyelerinden birini yere öyle sert vurdu ki sandalye kırılıverdi. Önce erkeklerin dikkatini çekmeye, olup bitenleri anlamaya çalıştığını sandım ama o, sandalyenin bacaklarından birini sopa gibi tutup Lucas’ın sırtına indiriverdi.

Lucas acıyla haykırdıysa da hızla döndü ve annemin elindeki sopayı sertçe çekti. Annem bir eli diğerinde, öylece kalakalmıştı. Babam ve Balthazar yeniden Lucas’ın üstüne çullanmışlar, onunla tek vücut halinde mücadele etmeye çalışıyorlardı ama Lucas da en az onlar kadar hızlıydı ve darbelerini kolayca bertaraf edebiliyordu. Pizzacıdaki kavgayı hatırladım. Lucas o zaman gözüme inanılmaz görünmüştü ama o günkü hali, şimdikinin yanında solda sıfır kalırdı. Kavga becerisini asıl şimdi sergiliyordu: Aynı anda iki vampirle başa çıkabilecek kadar güçlüydü.

Ben de onlara karşı koyacak kadar güçlüydüm ama olup bitenleri çözene kadar ne Lucas için ebeveynlerimle, ne de ebeveynlerim için Lucas'la dövüşmek istemiyordum.

"Ne yaptığınızı sanıyorsunuz?" diye cırladım. "Kesin şunu, millet! Kesin şunu!"

Ama kesmediler. Babam Lucas'ın gırtlağına yapıştı, Lucas kurnaz bir hamleyle elinden kurtuldu ve arkaya düşer gibi oldu. Aslında rol yapıyordu; amacı yere eğilip annemin yere düşürdüğü sandalye ayağını almaktı. Babam ve Balthazar derhal geri çekildiler. İşte o zaman artık Lucas'ın elinde bir kazık olduğunu fark ettim. O kazıkla onları sonsuza dek öldürmeyi başaramayabilirdi ama her ikisini de etkisiz hale getirebilirdi.

Lucas kazığı Balthazar'ın göğsüne doğru sallarken Patrice kulağımın dibinde çığlıklar atıyordu. Balthazar hızla geri kaçtı; Lucas'ın darbesinden kıl payı kurtulmuştu. Elmacık kemiğinin üstünde Lucas'ın yumruğunun nedeniyle hilal biçiminde bir kesik açılmıştı. Hemen sonra Lucas babama yöneldi. Gerçekten de kazığı babama saplamak niyetindeydi.

"Lucas, sakın!" diye yalvardım. "Anne, ona... Annem nerede?" Ben pürdikkat kavgayı izlerken annem ortadan kaybolmuştu.

Babam kükremeyi andıran bir sesle, "Aşağıya, yardım istemeye gitti," dedi. "Bayan Bethany birazdan burada olur; o zaman bu işin icabına bakacağız."

Lucas sadece anlık bir tereddüt yaşadı. "Bianca. Çok üzgünüm. Çok üzgünüm."

"Lucas?"

Gözlerimin içine baktı. "Seni seviyorum."

Sonra kapıdan dışarı, basamaklara doğru koştu. Hepimiz hiçbir şey yapamayacak kadar afallamış haldeydik ama babam ve Balthazar derhal toparlanıp Lucas'ın peşine düştüler. Hemen yanıma, yere çökmüş olan Patrice'e döndüm. "Sen bir şey anladın mı?"

"Hayır." Dış görüntüsünü düzelterek az önce yaşadığı paniğin izlerini silebilirmiş gibi, ellerini düz, örgülü saçlannda dolaştırıyordu. Sanki onun için başka hiçbir şeyin önemi yoktu.

Titreyen bacaklarıma rağmen ayaklandım ve peşlerinden koşmaya başladım. Basamaklan inerken ayaklarım birbirine dolanıyordu. Taş zeminde Balthazar'ın sesi yankılanıyordu. "Onu durdurun! Onu hemen durdurun!"

Sonra hemen arkasından korkunç bir şangırtı yükseldi. Yerde ve duvarlarda seken sayısız cam kınğının gümüşi sesi arasında babam bir küfür savurdu. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki durmazsam ölecekmişim gibi hissettim ama asıl durursam ölürdüm çünkü Lucas'ın başı dertteydi ve onun yanında olmam gerekiyordu.

Basamakların son kıvrımını yan koşarak yan düşerek indim ve Balthazar'ı, babamı ve ortalıktaki birkaç öğrenciyi büyük holdeki tek düz cama bakarken buldum. Cam tuzla buz olmuştu; Lucas camı kırmak için sandalye bacağım kullanmış ve kaçmış olmalıydı. Koridordan kapıya ulaşması için gereken bir iki saniyeye bile tahammül edememişti demek... Annem ve babam, ortalıktaki korkmuş insan soylularm zor sorular sormaya başlamalanndan çekindikleri için takipten vazgeçmiş gibiydiler.

Annem bileğini ovuşturarak içeri girdi. Hemen arkasında koyu renk gözleri öfke saçan Bayan Bethany vardı.

"Neler oluyor?" Raquel de alt kata inmişti. "Kavga talan mı çıktı yoksa?"

Bayan Bethany sırtını dikleştirdi. "Bu sizleri ilgilendiren bir mevzu değil. Herkes odasına dönsün."

Raquel odalarımızın olduğu kata çıkmak için merdivenlere dönerken bana gergin bir bakış attı. Benden açıklama beklediği belliydi ama ona ne anlatabilirdim ki? Bütün vücudum alev alev yanarken her kalp atışımda soğuk terler döküyor, nefes almakta güçlük çekiyordum. Sadece beş dakika önce Lucas'ın yanında annemle babamın şakalarına gülüyordum.

Annem, babam ve Balthazar’ın diğerleriyle birlikte harekete geçmediklerini görünce ben de olduğum yerde durdum. Herkes çekilince babama neler olduğunu sormak istiyordum ama buna fırsat bulamadım. Bayan Bethany benden önce davranıp, "Ne oldu?" diye sordu.

"Lucas, Siyah Haç’ın üyesiymiş," dedi babam Bayan Bethan/nin gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Korkmuş değilse de, kesinlikle çok şaşırmıştı, onda ilk kez bir kırılganlık emaresi görüyordum. "Az önce keşfettik," diye devam etti babam.

"Siyah Haç..." Bayan Bethany yumruklarını sıkarak kınk cama döndü. Pencereden içeri yağmur damlaları ve rüzgâr doluyordu. Bir şimşek daha çaktı. "Bununla ne demek istiyor olabilirler?"

"Derhal peşine düşmeliyiz." Babam kendini dışan atmaya hazır görünüyordu. Annem sağlam elini babamın omzuna koydu.

Çok sakin bir sesle, "Avcılar her zaman olacak. Aslında hiçbir şey değişmedi."

Bayan Bethany, kafasını yana eğerek anneme döndü ve gözlerini kısarak, "Acımanın bizler için bir anlamı yok, Celia," dedi. "Kızınızın acısına engel olmaya çalışmanızı anlıyorum ama sen ve kocan biraz daha tedbirli olsaydınız, bu durumda yaşanmazdı."

"Bu çocuğun buraya gelişinin bir nedeni var ve amacına ulaşmak için kızımızı incitti. Ben de bu amacın ne olduğunu bulmak niyetindeyim." Babam karanlığa bakıyordu. "Fırtınada bizim kadar hızlı hareket edemez. Hemen yola koyulmalıyız."

Bayan Bethany, "Bir takım oluşturacak zamanımız var," diye ısrar etti. "Bay Ross elinden geldiğince çabuk yardım toplayacaktır; yani onu yalnız bulacağımızdan emin olamayız. Bay ve Bayan Olivier, ikiniz de diğerlerini toplamak ve silahlandırmak üzere benimle gelin."

Balthazar yüzünde kararlı bir ifadeyle, "Takımda bende varım," dedi.

Bayan Bethany onu tartar gibi baştan ayağa süzdü. "Pekâlâ, Bay More. Şu an için sizden Bayan Olivier'le ilgilenmenizi rica edeceğim. Ona bu aptalca davranışını izah edin ve sessiz kalmasını sağlayın."

Annem elini bana doğru uzattı. "Onunla ben konuşsam daha iyi olur."

"Zorlu gerçekleri yok sayma istekliliğiniz göz önüne alındığında, bu görevi üçüncü şahıslara bırakmanın daha uygun düşeceği kanaatindeyim." Bayan Bethany merdivenleri işaret etti.

Annemin Bayan Bethany'ye bu kibirli tavırlarım bir tarafına sokabileceğini söylemesini bekledim ama babam onu sağlam elinden tuttu ve üst kata yönlendirdi. Bayan Bethany de uzun eteklerini toplayarak peşlerinden yürüdü.

Yalnız kain kalmaz, Balthazar'a döndüm. "Az önce neler oldu?"

"Şşş, Bianca, sakin ol." Ellerini omuzlanma yerleştirdi am? sakinleşmeye hiç niyetim yoktu.

"Sakin mi olayım? Erkek arkadaşıma saldırdınız, o da size karşılık verdi. Hiçbir şey anlamıyorum! Hiçbir şey! Lütfen, Balthazar, anlat... AK Tannm ne soracağımı bile bilmiyorum ki!" İçimde gırtlağıma oturan, midemi bulandıran sayısız soru cirit atıyordu.

Balthazar düz bir sesle, "Sana yalan söylemiş,"dedi. "Hepimize..."

Sorular birbirlerinin üstüne biniyorlardı. "Siyah Haç da neyin nesi?"

"Vampir avcıları."

"Ne?"

"Siyah Haç, bize ortaçağdan beri musallat olan bir grup vampir avcısının adı. İzimizi sürüyorlar. Bizi kendi türümüzün diğer üyelerinden ayn düşürüyorlar. Sonra da öldürüyorlar." Balthazar, yüzündeki kan lekelerini, gözyaşlarını siler gibi sakin bir hareketle sildi. "Daha önce de Karanlıklar Akademisi'ne sızmaya çalışmışlardı. Zaman zaman insanlar dil dökerek ya da rüşvetle içeri girmeyi başarıyorlar ve buradakiler de bunu dikkat çekmekten kaçınmanın bir yolu olarak görmezden geliyor. O insanlardan biri Siyah Haç'ın üyesi çıkmış."

"Yüz elli yıl kadar önce..." Az önce üst katta anlattığım, Lucas'ın ilk tanışmamızda paylaştığı hikâye şimdi mantıklı gelmeye başlamıştı. "Hikâyedeki kavga düello falan değildi, öyle mi?"

Balthazar kafasını salladı. "Hayır. Siyah Haç ajanının kimliği ortaya çıkmış ve dövüşerek buradan kaçmayı başarmış. Aynı olay bu gece bir kez daha yaşandı."

Siyah Haç... Vampir avalan... Lucas, Bayan Bethany'nin verdiği kitaplarda bu konudan bahsedildiğini söylememişti. Belli ki benden saklamaya çalışmıştı.

Lucas buraya benim gibi yaratıkları avlamak ve öldürmek için gelmişti. Hatta beni onu bir kez daha ısırmaya ikna ederek tam anlamıyla mücadele verebilmek için ihtiyaç duyacağı gücü, kudreti toplamıştı. Daha etkili bir katil olmak için beni kullanmış, sonra annemle babamı öldürmeye kalkmış, en başından beri her konuda yalan söylemişti.

İlk başta, vampir olduğumu henüz bilmediği günlerde, beni korumaya çalışmıştı. Benimle yalnız olduğum için ilgilendiğini sanmıştım ama aslında hepsi bu değildi. Beni çevresi vampirlerce kuşatılmış bir insan sanıyordu; beni sürekli kollamaya çalışmasının nedeni de buydu.

Ama gerçekte ne olduğumu öğrendiği andan beri, beni Akademi'ye iyice sızabilmek için kullanıyordu; güçlerimizi kazanmak için istediği her neyse, elde etmek için. Kendisi bana çok daha büyük bir yalan söylerken ona söylediğim yalanlardan dolayı suçlu hissetmemi sağlamıştı.

Bana aşk gibi görünen şey, ihanetten başka bir şey değildi.

On Altıncı Bölüm

TAMAMEN UYUŞMUŞ HALDE, MERDİVENLERİN EN ALT basamağına çöktüm ve çevremdeki hazırlıkları izlemeye başladım.

Bayan Bethan/nin takımı sadece beş vampirden oluşuyordu; kendisi, annem, babam, Balthazar ve Profesör Iwerebon. Hepsi ağır yağmurluklar giymiş, kollarına ve baldırlarına bıçaklar sarmışlardı.

"Bu gibi durumlarla baş edebilmek için silahlarımız olmalı." Bu yorum Balthazar'dan gelmişti.

"İki yüz yıl içinde, bu gibi bir durumla sadece iki defa yüzleşmek zorunda kaldık." Bayan Bethany'nin sesi her zamankinden soğuktu. "Yeteneklerimiz genelde insanlarla baş etmeye fazlasıyla yetiyor. Yoksa kendinizi bu görev için yeterli bulmuyor musunuz, Bay More?"

Lucas bir vampir avcısı. Lucas buraya, annem ve babam gibi insanları öldürmeye geldi. Bana onlara güvenmememi söyledi. Büyük olasılıkla beni bebekken kaçırdıklarım sanıyordu. Aramızı açmaya çalıştı. Ben onun sadece kabalık ettiğini sandım ama belki de onları eninde sonunda öldürmek niyetindeydi.

Balthazar, "Ben başımın çaresine bakabilirim,"dedi. "Ama Lucas’ın çoktan silahlanmış olması da mümkün; o bir Siyah Haç üyesi. Buraya hazırlıksız gelmiş olmasına imkân yok. Yerleşkenin bir yerinde bir zulası olmalı ve o zularun içinde silahların da olduğuna eminim."

Birlikte kuzey kulesine çıktık ve yol boyunca itirazları hiç durmadı. Benimle yalnız kalmak istemediğini, vampirlerden korktuğunu sandım ama aslında öyle değildi. Yerde sevişirken bile bir dahaki sefere başka bir yerde buluşmamızı istemişti.

"Kuzey kulesinin tepesindeki oda..." Sesim o kadar tuhaf çıkmıştı ki bir an kendim bile tanıyamadım. "Orada olmalı."

Bayan Bethany doğruldu. "Siz bunu biliyor muydunuz?"

"Hayır. Sadece bir tahmin."

"Hemen bakalım." Balthazar elimi tutup kalkmama yardım etti. "Haydi."

Oda bana, Lucas'la birlikteyken gittiğimiz halinden farklı görünmemişti. Bayan Bethany hoşnutsuz bir tavırla gözlerini yumdu. "Burası kayıt odası. Buraya çıkmışsa, geçmişimizin büyük kısmım okumuş demektir. Siyah Haç artık çoğumuzun saklanma yerlerini biliyor."

Babam, "Bu kayıtların çoğu onlarca yıl eski," dedi. "Son senelerin kayıtlan bilgisayarda tutuluyor."

Lucas'ı Bayan Bethany'nin garaj evinden çıkarken gördüğüm günü hatırlayarak, "Bence bilgisayara da girdi," dedim.

Bayan Bethany hışımla bana döndü. Öfkesi patlama noktasına gelmişti. "Lucas Ross'un kurallan ihlal ettiğini gördünüz ama otorite sahibi hiç kimseyi uyarmadınız. Siyah Haç⁷m bir üyesinin Akademi'de elini kolunu sallayarak dolaşmasma seyirci kaldınız, Bayan Olivier. Sakın bunu unutacağımı düşünmeyin."

Benimle böyle konuştuğunda, korkudan büzüşüp kalırdım. Ama bu defa, "Onu okula kabul eden sizsiniz!" diye karşılık verdim.

Sonraki birkaç saniye boyunca hiç kimseden tek söz çıkmadı. Ben sadece kendimi savunmak için konuşmuştum ama Bayan Bethany'nin her şeyi yüzüne gözüne gerçekten ve ciddi anlamda bulaştırdığını ve suçu bana atma çabasının sonuçsuz kaldığım görebiliyordum.

Bayan Bethany boğazımı sıkmak yerine odadaki arama çalışmalarına döndü. "Bütün kutulan açın. Bütün dolaplara ve çatı kirişlerine bakın. Bay Ross'un buraya sakladığı her şeyi bilmek istiyorum/'

Lucas'la birlikte orada geçirdiğimiz saatlerin anılan gözümün önünden gitmiyordu ama ben özellikle bir anıya konsantre olmuştum. Odaya ilk girdiğimiz anda, Lucas derhal duvarın dibinde duran uzun sandığın üstüne oturmuştu. Ben sadece oturma ihtiyacı duyduğunu sanmıştım ama belki de o bunu bambaşka bir nedenden, beni sandığı açmaktan alıkoymak için yapmıştı.

Balthazar bakışlanmı takip etmişti. Yüksek sesle bir şey söylemedi ama soru sorar gibi tek kaşını kaldırdı. Başımı salladım. Sandığın yanma gidip kapağını kaldırdı. İçinde ne olduğunu göremiyordum ama annem iç geçirmiş, hemen yanında duran Profesör Iwerebon ağzının içinde bir küfür gevelemişti. "Ne var?" diye sordum.

Bayan Bethany sandığa yaklaştı ve içine baktı. Dizlerinin üstüne çöküp bir kafatası çıkanrken bile serinkanlılığım kaybetmemişti.

Bir çığlık attım ve daha o anda kendimi aptal gibi hissettim. "Gerçekten çok eski olmalı; haline bir baksanıza."

"Öldüğümüzde bedenlerimiz büyük bir hızla çürür, Bayan Olivier." Bayan Bethany kafatasım evirip çevirmeye devam ediyordu. "Daha net ifade etmek gerekirse, insani ölümümüzden bu yana almalan gereken biçimi kısa sürede alırlar. Bunda et tamamen yok olmuş ama birkaç deri parçası duruyor. Bu da. bu kafatasının on yıllarca önce ya da belki de bir asır önce ölmüş bir vampire ait olduğunu gösterir."

Balthazar aniden, "Erich," dedi. "Bir defasmda Birinci Dünya Savaşı'nda öldüğünü söylemişti. Lucas ve Erich birbirlerinden nefret ediyorlardı. Lucas onu buraya çekmeyi başardıysa ve Erich karşısındakinin bir Siyah Haç avcısı olduğundan habersizse, gerçek bir mücadele yaşanmamış bile olabilir."

"Lucas'ın elinde bunlardan biri varsa, mücadele yaşanmamıştır." Babam yalandaki bir başka kutuyu açtı ve içinden kocaman bir bıçak, hayır, bir pala çıkardı. "Bu şey, hepimizin işini kolayca bitirebilir."

Balthazar palaya bakarken bir ıslık çaldı. "İkisi sürekli kavga ederlerdi ama Erich, Lucas'ı hep haklardı. Ya Lucas bu kavgalan bilerek çıkanyordu ya da gerçekten neler yapabildiğini göstermesi halinde onu yakalayabileceğimizi düşünüyordu."

"Ben Erich'in kaçtığını sanmıştım," diyerek itiraz ettim. Gerçek bu olmalıydı, değil mi? Lucas ve Erich kavga etmişlerdi ama Lucas onu öldürmüş olamazdı.

''Hepimiz öyle sandık ama belli ki yanılmışız." Bayan Bethany, Erich'in kafatasını incelikten umursamaz bir hareketle sandığa geri attı. "Aramaya devam edin."

Diğerleri söyleneni yaptılar. Titreyerek sandığa yaklaştım ve içine baktım. Bir kemik yığını, tozlu bir Akademi forması ve bir köşede ten rengi bir şey duruyordu. Büyük bir ürpertiyle o şeyin Raquel'in kayıp bilekliği olduğunu fark ettim. Onu Lucas çalmış olamazdı. Hayır, bilekliği alan Erich'ti ve öldüğünde bileklik hâlâ yanındaydı.

Lucas onu öldürdüğünde...

"Bianca? Tatlım?" Annem yanıma gelmişti. Üzerinde kot pantolon ve çizmeleri vardı. Normal şartlarda halen erkek kıyafeti olarak gördüğü bu şeyleri giymeyi sevn yakalayabilmek için bir istisna yapmıştı. "Sen evimi Bunlara daha fazla şahit olman gerekmiyor."

"Eve gidip ne yapacağım? Güzel bir kitap mı okuyayım? Plakları mı dinleyeyim? Hiç sanmıyorum."

"Yağmura rağmen izini sürebileceğimizi tahmin ediyorum. Bu gece burada yaşananları hiçbir zaman, hiç kimseye anlatmayacaksınız." Bayan Bethany, Ivverebon'un omzunun üstünden bana bakıyordu.

Sandığın kapağım yavaşça kapattım. "Ben de geliyorum."

"Bianca?" Annem kafasım salladı. "Bunu yapman gerekmiyor."

"Evet, gerekiyor."

"Yapma." Balthazar bana doğru bir adım attı. "Daha önce hiç böyle bir şey yapmadm ve Siyah Haç'takiler... bu işte çok iyiler. Öldürücüler. Lucas genç olabilir ama ne yaptığını biliyor. Bu açıkça belli oluyor."

"Balthazar'ın kibarlık edip söyleyemediği şey şu: Bu çok tehlikeli." Babam öfkeli görünüyordu. Burnu kızarmış ve şişmişti; büyük olasılıkla kırılmıştı. Vampirlerin bile yaralarının iyileşmesi zaman alır. "Lucas Ross canım yakabilir. Hatta seni öldürebilir."

Ürperdim ama direnişimden vazgeçmedim. "Hepinizi öldürebilir ama yine siz de gidiyorsunuz."

"Biz her şeyi halledeceğiz," dedi Balthazar ısrarla. "Bu işin en kötü kısmı sana yaptıktan, Bianca. Annen ve baban bunun yanma kalmasına izin vermeyecekler. Ben de öyle."

Bayan Bethany tek kaşmı kaldırdı. Kınlan kalbimi bu işin en kötü kısmı olarak görmediği her halinden belliydi ve her zamanki gibi beni ezip geçmesini bekledim. Oysa o, "Bize katılabilir," deyiverdi.

Annem ona bakakalmıştı. "O daha bir çocuk!"

"Bir inşam ısıracak kadar büyüktü; ona güçlerini verecek kadar. Bu, sonuçlara katlanacak kadar büyük olduğunu da gösterir." Bakışları beni delip geçiyordu. "Bayan Olivier, silah almak istiyor musunuz?"

"Hayır." Lucas’ın vücuduna bir bıçak sapladığımı hayal bile edemiyordum.

Bayan Bethany belki de kasten, beni yanlış anlamıştı. "Dönüşümünüzü bu gece tamamlamanız mümkün görünüyor," dedi.

Annem ve babam bir ağızdan, "Bu gece mi?" dediler.

"Bütün çocuklar eninde sonunda büyümek zorundalar."

Lucas'ı bir kez daha ısırmamı istiyor. Bu defa onu öldürmemi istiyor. Bir vampir olarak geri dönmesine fırsat bırakmadan vücudunu ateşe verebilirler. Böylece Lucas sonsuza dek gitmiş olur.

Bayan Bethany kapıya yürüdü ve itip açtı. Balthazar omzuma bir yağmurluk yerleştirdi; kollarımı yağmurluğun aşın uzun kollarına sokmak için kısa süreli bir mücadele verdim. "Gidelim."

Karanlığa doğru yolculuğumuza başladık.

Annem ve babam, vampir olduklarını, ben sır saklama olayım algılayabilecek yaşa gelir gelmez açıkladıktan için bu konu bana göre annemin saçlarının karamel rengi olması ya da babamın 19517lerin caz parçalarına parmaklarım şaklatarak eşlik etmeyi sevmesi kadar doğal bir şeydi. Akşam sofralarında yemek yemek yerine kan içer, yelkenli gemiler ve çıknklan yâd etmekten büyük keyif duyarlardı. Babam VVilliam Shakespeare'i oyunlarından birinde, sahnede izleyişini tekrar tekrar anlatmaya bayılırdı. Ancak bunlar korkutucu olmaktan ziyade komik ve sevimli küçük şeylerdi, bana hiçbir zaman doğaüstü gelmemişlerdi.

İz sürmeye başladığımız ilk anda, onlan gerçekten ne kadar az tanıdığımı fark ettim.

Benden ve pek çok insanın yapabileceğinden çok daha hızlı hareket ediyorlardı. Birkaç hafta önce okul arazisinde Lucas'la birlikte koşarken güçlerimizi bir hayli geliştirdiğimizi düşünmüştük ama bizimki annemle babamınkinin yanında bir hiçti. Annem, babam, Balthazar; her biri, çamura rağmen adımlarım çok emin atıyor ve karanlıkta bile yollarım bulabiliyorlardı. Benimse rehber olarak şimşeklerin sağladığı ışığa ve onların seslerine ihtiyacım vardı.

"Bu taraftan!" Profesör Iwerebon'un aksam heyecanlandığı zaman belirginleşiyordu. "Çocuk bu tarafa gitmiş."

Bunu nasıl bilebilirlerdi ki? Zvvereboriun elinin bir dalın üstünde durduğunu fark ettim. Dala dokununca üşüyen avucumun içinde yeni yaprakların yumuşak tomurcuklarım hissettim. Dallardan biri kırılmıştı. Lucas kaçarken çarpmış olmalıydı.

Canını kurtarmak için kaçıyor. Çok korkmuş olmalı.

Beni sevdiğini söyledi.

Bir şimşek daha çaktı ve tek bir saniye için ortalık gündüz gibi aydınlandı. Karanlık ormana karşı Bayan Bethany'nin profilini seçebilmiştim. Çevreyi nehrin yakınında olduğumuzu ayırt edebilecek kadar tanımıştım. Yağmur bulutlan yıldızlan gölgelediği için uzun süredir ilk defa nerede olabileceğimiz konusunda bir fikrim vardı. "Burası öğrencilerin kullandıktan alışılagelmiş yollardan biri değil," dedi Bayan Bethany. "Siyah Haç onu bir kaçış planı hazır edecek kadar iyi eğitmiş olmalı. Demek bu rotayı önceden belirlemiş."

Fırtına bir kez daha tepemizde gümbürdedi ve Profesör hverebon'un cevabım boğup geçti. Ayaklanmı batmakta olduklan çamurdan güçlükle çekip çıkardım. Daha sağlam bir zemine adım atarken Balthazar dirseğimi tutup dengemi sağlamama yardım etti.

Bunca zaman, Lucas'ın beni koruduğunu sandım; meğer o beni tehlikeye atıyormuş. Bu nasıl doğru olabilir ki?

Sonra Balthazar'ın parmaklarım kolumda hissettim. "Bu taraftan. Şuraya."

Şimşek bir kez daha göğü aydınlatınca Balthazar'ın çoktan gördüğü şeyi ben de fark ettim: Çamurda, nehre doğru uzanan, ayak büyüklüğünde çukurlar vardı. Lucas da benim gibi ayaklarım çamurdan çıkarmakta zorlanmışü demek. Paylaşüğımız yeni güçlere rağmen, çevremdeki daha yaşlı vampirlerin hızına ya da doğaüstü zarafetlerine sahip değildi. Lucas, sadece berbat bir fırtmamn ortasında elinden geldiğince hızlı koşan bir insandı, yakalanırsa ölebileceğim biliyordu.

Yağmur böyle ayak izlerinin uzun süre korunmasına izin vermeyecek kadar hızlı yağıyordu. Lucas'a yetişmemize az kalmıştı.

Bana en başından beri yalan söylüyordu. İlk günden beri... Ben, ondan sakladığım sırlar yüzünden deli gibi korkarken Lucas her öpüşmemizde beni aptal yerine koyuyordu.

"Acele edin!" Bayan Bethany hızlanmamızı işaret ediyordu. Uzun eteklerine rağmen hepimizden daha hızlı hareket edebiliyordu. Bense nefesim kesilmiş, iliklerime kadar buz kesmiş halde en arkada sürünüyordum ama yağmurluklarım döven yağmurun sesini duyabilecek kadar yakındaydım. "Nehri geçmiş olmalı. Orada zaman kaybedeceğiz."

Nehir...

Hayatım boyunca, annem ve babam akarsuyun ne korkunç bir şey olduğu konusunda şaka yapıp durmuşlardı. Karavolunda seyahate çıkacağımız zamanlarda, yolumuzun üstünde i üç nehir olmamasına büyük özen gösteriyorlardı. Mecbur olursak nehri de geçebiliyorlardı ama biraz zaman alıyordu: Köprü görüş alanımıza girince babam arabayı bir kenara çekiyor, annem sinir içinde tırnaklarım kemirmeye başlıyor, bense cesaretlerini toplamalarıyla geçen yarım saat boyunca onlara gülüyordum. Her ikisi de Yeni Dünya'ya gemi seyahatlerini, başlarına gelen en berbat tecrübe olarak niteliyordu.

Vampirlerin akan suları aşmak konusunda ciddi sıkıntıları vardı. İnsan öğrenciler, gözetmen öğretmenlerin Riverton'a neden önden gittiklerim merak ederlerdi. Oysa ben, nehri, bu tecrübenin onları ne kadar huzursuz ettiğini göstermeden, kendi bildikleri şekilde geçmek istediklerini çok iyi bilirdim. Şimdi, Lucas'ın da bunu anlamış olduğunu ve hayatta kalmak için bu gerçeğe güvendiğini görebiliyordum.

Diğerleri önümde durana kadar bir süre daha yürümeye devam ettik. Artık yolu görebilmek için şimşeklere ihtiyacım yoktu. Nefes nefese, Profesör Iwerebon'u, Balthazar'ı, annemleri geçmeyi ve nihayet köprüye birkaç adım mesafede duran Bayan Bethany'nin yanma ulaşmayı başardım.

"Bizi burada bekleyin," diye emretti. "Birazdan harekete geçeceğiz." Büyük ihtimalle kendini tek zayıf noktasını aşmaya hazırlayabilmek için dudaklarım birbirine basürdı.

Yarımdan geçtim. "Elimizden kaçacak."

"Bayan Olivier! Derhal durun!"

Ayaklarım köprüye değmişti. Yağmur suyuyla şişmiş eski kalasları aşmak, koyu kıvamlı çamurdan çok daha kolaydı.

"Bianca!" Bu, babamın sesiydi. "Bianca, bizi bekle! Bunu tek başma yapamazsın."

"Evet, yapabilirim." Yüzümden akan su damlatan, şişmiş dalağımın sanası ve omuzlanmdaki yağmurluğun ağırlığıyla koşmaya başladım. Yapmak istediğim tek şey kendimi köprüye atıp ağlamaktı. Bedenimin bunu kaldıracak takati yoktu.

Yine de koştum. Bacaklarımın kurşun gibi ağır, gırtlağımın dökülmemiş yaşlarla tıkalı olmasına aldırmadan koştum. Annem babam, öğretmenlerim ve arkadaşım geri dönmem için bağrışıyorlardı. Yine de her adımımla biraz daha hızlanarak koştum, koştum.

Akademi'ye geldiğimden beri, hayır, bütün hayatım boyunca sorunlarımı hep başkalarının çözmesine bel bağlamıştım. Ama bu meseleyi kimse benim yerime çözemezdi. Tek başıma yüzleşmek zorundaydım.

Lucas’ın peşine mi düşmüştüm yoksa onunla birlikte mi kaçıyordum, ben de bilmiyordum. Tek bildiğim, koşmaya mecbur olduğumdu.

Nehri aştıktan sonra Lucas’ın izini tek başmıa sürmek konusunda pek bir sıkıntı yaşamadım. Hava karanlıktı ve ben gerçek vampirlerin ekstra duyarlı görüş ve duyuşuna sahip değildim. Bununla birlikte, Riverton'a gittiği ortadaydı ve bu noktada onu yolundan saptıracak çok fazla rota seçeneği yoktu. Lucas kaybedecek zamanının kalmadığım biliyor ve buradan olabildiğince çabuk uzaklaşmak istiyor olmalıydı.

Lucas Noel için okuldan ayrıldıktan bir süre sonra, RaquelTe evine gideceği akşam otobüs durağında biraz zaman geçirmiştim. Akademi'den uzaklaşmak için can atıyordu ama ailesi geç saatlere kadar eve dönmeyeceği için daha geç bir otobüsü, Boston bölgesi için saat 8:08'de kalkan otobüsü beklemiştik. Şimdi de saat sekize geliyordu. Lucas’ın o otobüse binmeye çalışacağından neredeyse emindim. Büyük olasılıkla bir sonraki otobüse birkaç saat vardı ve bu, büyük zaman kaybı olurdu. O zamana kadar Bayan Bethany ve diğerleri onu yakalayabilirlerdi. Boston otobüsü, bu kaçışta Lucas'ın tek gerçek şansıydı.

Kasaba merkezi neredeyse tamamen terk edilmiş gibiydi. Sokaklarda rint atan arabalar yoktu. Hâlâ açık olan birkaç iş yeri boş görünüyordu. Böyle bir gecede kimse dışanda olmak istemezdi. Yağmur yüzünden kafatasıma yapışmış saçlarımla, onları suçlayamazdım. Aralarında broşu bulduğumuz dükkânın da olduğu iş yerlerine göz atarak yürümeye devam ettim. Lucas orada yoktu.

Hayır, dedim kendi kendime. İlk oraya bakacaklarını bal gibi biliyor.

İşte o anda, Bayan Bethany ve annemlere asırlık tecrübelerinin ve doğaüstü duyularının bile sağlayamayacağı bir avantajım olduğunu fark ettim. Lucas'ı tanıyordum ve bu, ne yapabileceğini tahmin edebileceğim anlamına geliyordu.

Büyük ihtimalle onlar da Lucas'ın insanların arasında saklanmaya çalışmayacağım tahmin ederlerdi. Hatta benim bir sonraki çıkarımıma, yani Lucas'ın kendini otobüse atmadan ve kaçış yoluna çıkmadan önce insanlara fazla reklam olmamak için otobüs durağının olabildiğince yakınına saklanacağı yönündeki tahminime ulaşabilirlerdi. Bununla birlikte, otobüs durağı kasabanın tam merkezindeydi. Çevresinde bir düzine dükkân vardı ve onlar Lucas'ın bu dükkânlardan herhangi bir tanesinde olabileceğini düşüneceklerdi.

Lucas benimle eski bir film izlemeye gitmiş, bana ikinci el kıyafetler satan bir mağazadan eski bir broş satın almışb ve beni sevdiğini söylemişti.

Belki de bu -sadece belki- saklanmak için benim de seçebileceğim bir yeri seçeceği anlamına geliyordu.

Su birikintileri!*. üstünden atlayarak meydanın güneydoğu köşesinde kalan antika dükkânına doğru yürüdüm. Dükkânın arka kapışma ulaşıp aralık bırakılmış olduğunu gördüğüm anda, iç sesimle ilgili bütün şüphelerim yok olup gitti.

Kapıyı ağır ağır ittim. Neyse ki menteşeler gıcırdamadı. Ahşap parkelerin üstünde dikkatle ilerledim. Işıklar sönük olduğu için içerisi zifiri karanlıktı. Beni çevreleyen tuhaf eşyaların biçimlerini güçlükle ayırt edebiliyordum. Başlangıçta gözlerime güvenemiyordum: bir zırh takımı, içi doldurulmuş bir tilki, bir kriket sopası. Bu karmaşanın anlamsız olmadığım neden sonra fark ettim. Bu eşyalar, antika dükkânın yedek deposunda saklanan, çok az insanın satın almak isteyeceği şeylerdi. Kendimi tamamen uyanıkken kötü bir rüyanın ortasına düşmüşüm gibi gerçeküstü bir dünyada hissediyordum.

Önce sessiz olmaya gayret ettim ama depoda ilerledikçe, bunun tehlikeli olabileceğini fark etmeye başladım. Lucas peşine düşen herkesin canım yakabilirdi ama ben hâlâ, bana zarar vermeyeceğine inanıyordum.

"Lucas?"

Cevap yoktu.

"Lucas, burada olduğunu biliyorum." Yine cevap yoktu ama izlendiğimi hissedebiliyordum. "Yalnızım. Çok geride değiller. Bana söyleyecek herhangi bir şeyin varsa şimdi söylemelisin."

"Bianca."

Lucas ismimi iç geçirerek söylemişti; artık kendim tutamayacak kadar bitkindi. Karalığın içinde gözlerimi kısarak dikkatle baktım ama onu göremedim. Tek bildiğim, sesinin ileriden geldiğiydi.

"Doğru mu? Senin hakkında söyledikleri, doğru mu?"

"Ne söylediklerine göre değişir." Şimdi yavaş yavaş bana doğru gelen ayak seslerini duyabiliyordum.

Kendimi toplamak için titreyen elimi en yakındaki şeyin -eski yüzlü kadife bir koltuğun- üstüne koydum. "Siyah Haç adlı bir grubun üyesi olduğunu söylediler. Vampir avcısı bir grup. Bana... bize en başmdan beri yalan söylediğini anlattılar."

"Hepsi doğru." Lucas'ın sesi, hiç olmadığı kadar tuhaf çıkıyordu. "Sen yalnız olduğunu söylediğin zaman doğruyu mu söylüyordun? Öyle değilse, seni suçlayamam."

"Ben sana sadece bir kez yalan söyledim. Şimdi söylemiyorum."

"Bir kez mi? Aklıma vampir olduğundan bahsetmeyi ihmal ettiğin sayısız defalar geliyor."

"Sanki sen bir vampir avcısı olduğunu söyledin de!" Suratına bir tokat indirebilirdim.

Öfkem onu etkilemişe benzemiyordu. "Sanırım haklısın. Sanırım sonuçta bu da aynı şey sayılır."

"Ben o e-postada bütün gerçeği anlattım. Hiçbir şeyi saklamadım."

"Çünkü yakalanmıştın. Bu sayılmaz, biliyorsun."

Neden aynıymışız gibi davranmakta ısrar ediyordu? "Vampir olmayı ben seçmedim. Sen... sizler ailemi, arkadaşlarımı avlamak için tuzaklar kuruyorsunuz."

"Ben de bunu seçmedim, Bianca." Sesi nefes almakta güçlük çekiyormuş gibi boğuktu ve öfkem, adını koyamadığım başka bir duyguya dönüşüverdi. Lucas öne doğru bir iki adım daha attı. Karanlığın içinde gözlerimi iyice kısınca birkaç adım ötedeki karaltısını seçtim. "Kim olduğum, ne olduğum... Akademi'ye gelmek bile benim seçimim değildi."

"Ama benimle olmayı sen seçtin." Gerçi beni bundan caydırmaya çalışmıştı, değil mi? Nedenini ancak şimdi anlıyordum.

"Evet, seçtim ve seni incittiğimi biliyorum. Bunun için çok üzgünüm. Sen bu dünyada incitmek isteyebileceğim son insansın."

Tamamen samimi görünüyordu. Ona inanmayı, hayatım boyunca hiçbir şeyi istemediğim kadar çok istiyordum. Ancak o gece öğrendiklerimden sonra, inanmakla ilgili herhangi bir hamle yapamayacak kadar bitiktim. '"Bana sadece nedenini söyler misin?"

"Açıklaması uzun zaman alır. Çok fazla zamanımız yok."

Boston'a gidecek 8:08 otobüsü... Saatime baktım. Fosforlu ibreler beş dakikadan az zaman kaldığım gösteriyorlardı.

Yolumu hissedebilmek için ellerimi öne uzatarak Lucas'a doğru yürüdüm. Parmaklarım zamanla tozlanmış deve kuşu tüylerine ve daha sade, sert ve serin, belki de pirinç bir karyola başlığı olabilecek bir şeye değdi. Lucas sola, bir panelin arkasına geçti ama hayır, panelin arkasını biraz olsun seçebiliyordum. Ona yaklaştıkça panelin vitraylı bir cam olduğunu fark ettim.

Burası, antika dükkânının ön salonuydu. Daha az kalabalık ve nispeten daha aydınlıktı. Sokak lambalarının yeşilimsi su gibi rengi içeriye, üstümüze süzülüyordu. Lucas vitraylı camın arkasında duruyordu. Yoksa benden korkuyor muydu? Benimle yüzleşmekten utanıyor muydu? Panelin etrafını dolaşmaktansa, karşı tarafına, birbirimizi boyalı camdan görebileceğimiz bir noktaya geçtim. Lucas’ın yüzü dört renk karesine bölünmüştü; gözleri karanlık ve dertliydi.

Bir an için her ikimiz de ne diyeceğimizi bilemedik. Sonra Lucas hüzünlü bir gülümsemeyle, "Hey," dedi.

"Hey." Ben de önce gülümsedim ama sonra ağlayacak gibi oldum.

"Yapma, lütfen."

'"Yapmam" Dudaklarımın arasından bir hıçkırık kaçıverdi ama sonra yutkundum ve dilimin yan tarafını ısırdım. Her zamanki gibi, kan tadı bana güç vermişti. "Tehlikede miyim?"

Lucas kafasmı salladı. Camdan yüzü, topaz, safir ve ametist gibi mücevherlerin rengini yansıtıyordu. "Benim yanımda değil. Asla."

"Bunu Eridi'e anlat."

"Demek onu buldunuz." Lucas’ın sesinde üzüntüden eser yoktu. "Erich, Raquel'in peşinden ayrılmıyordu, hatırlıyor musun? Kaybettiği bilekliğinden bahsettiğini duyunca zamanının kalmadığım anladım. Birinin eşyalarım çalmak, son darbesini indirmeye hazırlanan iz üstündeki bir vampirin klasik işaretidir. Erich onu öldürmek istiyordu ve bunu, eline geçen ilk fırsatta yapacaktı. Aslında için için senin de bunun farkında olduğunu düşünüyorum."

Ona inanıyor olmam beni korkutuyordu. Erich'in kanım tatmış ve kötülüğünü bizzat hissetmiş olmasam, belki de inanmazdım. Ama Erich'in zihnindeki kötülüğü görmüştüm ve Lucas’ın en azından bu konuda doğruyu söylediğinden şüpheleniyordum. "Yine de düşünmesi çok zor."

"Bunun farkındayım. Anlamanın senin için zor olduğunu biliyorum."

"Bana bilmem gerekenleri anlat."

Lucas bir süre sessiz kaldı; bana cevap vereceğinden emin değildim. Tam pes etmeye hazırlandığım bir anda konuşmaya başladı. "Başlangıçta sana, seninle aynı nedenden yalan söyledim. Siyah Haç bütün hayatım boyunca sakladığım bir sırdı; annemin beni doğar doğmaz bir parçası yaptığı bir örgüttü." Lucas’ın sesi, kendi anılarında kaybolmuş gibi uzaklaşmıştı. "Bana dövüşmeyi öğrettiler; disiplini. Elime bir kazık alacak kadar büyüdüğüm zaman beni görevlere gönderdiler/'

Lucas’ın daha önce annesinin çok zorlu bir kadın olduğundan ve zaman zaman kendi kararlarını almakta bile güçlük çektiğinden bahsettiğini hatırladım. Sonunda, ne demek istediğini anlamıştım. Beş yaşında evden kaçarken bile yanma silah almıştı.

"Önce seni okuldaki insan öğrencilerden biri sandım. Annenle babandan bahsettiğinde onların gerçek ebeveynlerini öldürüp seni evlat edindiklerini düşündüm. Senin, onların gerçekte ne olduklarım bilmediğini düşündüm." Vitray camın ardından gözlerimin içine baktı; gülümsemesinde hüzün vardı. "Kendi kendime senin iyiliğin için senden uzak durmam gerektiğini telkin etsem de duramadım. Daha tanıştığımız andan itibaren benim bir parçam gibiydin. Siyah Haç seni kendimden uzaklaştırmamı isteyecekti ama binlerinin beni bir şeye zorlamasından sıkılmıştım artık. Bir kez olsun Siyah Haç için ne anlam ifade edeceğine kafa yormadan birisiyle birlikte olmak istiyordum; kısa bir süre için de olsa normal bir insan gibi yaşayabilmek. İlk konuşmamızdan sonra senin çok hoş ve normal bir kız olduğunu düşündüğümü söylesem, bana inanır mısın?"

Bunlar bugüne dek duyduğum en komik ve aynı zamanda en hüzünlü sözlerdi. "Şimdi öyle olmadığımı biliyorsun."

"Ne olduğunun benim için hiçbir önemi yok. Bunu sana daha önce de söyledim ve doğruyu söylüyordum." Yüzünü cama çevirince profilini ve oraya kazınmış endişeyi görebildim. "Söylenecek daha çok şey var ama otobüs gitmek üzere. Lanet olsun, belki daha sonraki bir otobüse binebilirim..."

"Hayır!" Ellerimi vitraylı cama bastırdım. Her ne kadar Lucas'a yeniden güvenip güvenemeyeceğimi bilmesem de ona asla zarar veremeyeceğimden, Bayan Bethany ve annemler onu öldürmeye çalışırken bir kenarda durup seyirci kalamayacağımdan emindim. "Lucas, diğerlerinin buraya ulaşması çok sürmez. Bekleme. Hemen git."

Lucas hemen o anda oradan çıkıp gitmeliydi. Ama o camdan bana baktı ve elini açıp cama yerleştirdi. Avuçlarımız ve parmaklanınız aynı cam yüzeyin iki tarafında birbirine yaslanmıştı. İkimiz de cama iyice sokulunca yüzlerimizin arasmda sadece birkaç santim mesafe kaldı. Aramızdaki vitraya rağmen, paylaştığımız bütün öpücüklerden daha yakın gibiydik.

Kısık sesle, "Benimle gel," dedi.

"Ne?" Benden istediği şeyi algılamakta güçlük çekerek gözlerimi kırpıştırdım. "Yani evden mi kaçayım? Gerçekten mi? Okulun ilk gününde söylediğin gibi..."

"Böylece sana her şeyi arüatabilirim ve birbirimize gerektiği gibi veda ederiz..." Lucas yutkundu. İlk defa onun da en az benim kadar üzgün ve korkmuş olduğunu fark ettim. "İkimize bilet alacak kadar param var. Sonra, eğer sen istersen, seni evine döndürecek parayı da bulabilirim. Hemen şu anda gidebiliriz. Sokak boyunca koşup otobüse atlarız. Buradan birlikte gideriz."

"Beni Siyah Haç'a mı teslim edeceksin?"

"Ne? Hayır!" Lucas’ın sesi, bu seçeneği hiç hesaba katmamış gibi samimiydi. "Dışandan bakıldığında sen de bir insansın. Benimle gelirsen sana bakarım."

Yavaş yavaş, "Cevabımı vermeden önce, bana bir şey söylemeni istiyorum."

Lucas temkinli görünüyordu. "Tamam, sor bakalım."

"Beni sevdiğini söyledin. Doğru muydu?"

Başka konularda, hatta ismiyle ilgili bile, yalan söylemiş dahi olsa, bunu bildiğim sürece her şeyi kaldırabilirdim.

Nefesini bıraktı, çıkardığı ses ne bir gülüş ne de hıçkınğa benziyordu. "Tanrım, evet, Bianca... seni o kadar çok seviyorum ki. Seni bir daha görmesem ve buradan çıktığımızda annenlerle birlikte kurduğun bir pusuya düşsem bile seni her zaman seveceğim/'

Onca yalanın ortasında, elimde en azından bir doğru vardı. "Ben de seni seviyorum/' dedim. "Kaçmalıyız."

On Yedinci Bölüm

OTOBÜSÜN KOLTUĞUNA KENDİMİ BIRAKIRKEN YORGUNluktan zangır zangır titriyordum. "Başardık."

Lucas kafasını salladı. "Henüz değil."

Otobüs sarsılarak harekete geçti ve yolda ağır ağır ilerlemeye başladı. En son binen yolcular bizdik; üç dakika daha geç kalsak kaçış şansımızı kaybetmiş olacaktık. "Annemle babamın hızlı olduklarım biliyorum ama otobandaki bir otobüsü yakalayabileceklerini sanmam."

Birkaç sıra önümüzde oturan yaşlıca bir bayan, ne halttan bahsettiğimizi anlamak ister gibi dönüp bize baktı. Lucas ona büyüleyici bir gülümseme gönderince kadının yanaklan gamzelendi ve dikkatini yeniden elindeki romana çevirdi. Sonra Lucas elimi tuttu ve beni neredeyse bomboş olan otobüsün arka tarafına, diğer yolcuların vampirlerle ilgili konuşmalarımıza kulak misafiri olamayacakları bir köşeye götürdü.

Lucas pencere kenarındaki koltuğa oturdu. Beni kollarının arasına alır sandım ama gergindi ve gözlerini yağmur damlalarıyla bulanıklaşan camdan ayırmıyordu. "Üst geçidi aşana kadar, buradan kurtulmuş sayılmayız. Kasabanın beş kilometre dışında olan üst geçitten bahsediyorum."

Neden bahsettiğini bilmiyordum. Anlaşılan Lucas, bölge hakkında, benden çok daha kapsamlı bir taktik çalışması yapmıştı. "Sence ne yaparlar? Yolun ortasına dikilip otobüsü mü durdururlar?"

"Bayan Bethany aptal değil." Gözlerini pencereden ayırmıyordu. Yanından geçtiğimiz sokak lambalan yüzünü mavi bir ışıkla aydınlatıyor, uzaklaştığımız anda bizi yeniden gölgede bırakıyorlardı. "Evet, beni kasabaya kadar takip etmiş olabilirler. Ama Bayan Bethany otobüse bineceğimi de tahmin etmiş olabilir. Eğer etmişse, av ekibi bizi o üst geçitte bekliyor olacak. Otobüsün üstüne atlayıp beni çekip çıkaracaklar ve durumun yolculara izahım polise bırakacaklar."

"Böyle bir şey yapmazlar!"

"Bir Siyah Haç avcısını durdurmak için her şeyi yaparlar, inan bana."

"Madem Siyah Haç'tansın, Akademi'ye neden geldin?"

"Okulun içine sızmak üzere gönderildim. Bu bana verilmiş bir görevdi. Siyah Haç'ın verdiği görevlere itiraz edemezsin; ya yerine getirir ya da getirmeye çalışırken ölürsün."

Lucas'ın bunu donuk ve kati bir sesle dile getirmesi beni en az vampirlerle ilgili konular kadar ürkütmüştü. "Peki, okul hakkında bilgi edinebildiniz mi?"

"Siyah Haç, Akademi'nin ne olduğunu neredeyse kuruluşundan beri biliyor. Vampirlerin kaldıkları yerler..."

"Yani bizim kaldığımız..."

"Her neyse. Oralar, vampirler en az zarar verdikleri yerlerdir. Hiç kimse olay çıkarmak ya da yalandaki insanları şüpheye düşürmek istemez. Vampirler bu bölgelerde kontrolü elden bırakmazlar. Avlanmaz, bela çıkarmazlar. Vampirler her zaman buralardaki gibi davransalar, Siyah Haç'a hiç gerek olmazdı."

"Vampirlerin çoğu avlanmaz/' diye bastırdım.

Otobüs bir çukura düşünce hepimiz sarsıldık. Korku dolu bir iç geçirdim. Lucas beni sakinleştirmek için elini dizime koydu ama gözlerini yeniden pencereye çevirmişti. Bu noktada Rivertoriı bir hayli arkada bırakmıştık. Söz konusu üst geçide her an biraz daha yaklaşıyorduk. "Bana antika dükkânında söylediklerini hatırlıyor musun?" diye mırıldandı. "Bunu Erich'e anlat, dedin. Erich kesinlikle Raquel'i avlamanın peşindeydi."

Anlamasını nasıl sağlayabilirdim ki? Kullanabileceğim bir örnek bulabilmek için çevreme bakındım. "Hamburger seversin, değil mi?"

"Havadan sudan sohbetler için doğru ve yanlış zamanlar konusunu kesinlikle elden geçirmeliyiz. Akşam yemeği davetleri, evet. Vampir pusularına beş dakika kala, hayır."

"Bırak da sözümü tamamlayayım. Suratına bir yumruk atması olasılığı olsa hamburger yer miydin?"

"Bir hamburger suratıma nasıl yumruk atabilir ki?"

"Varsayalım ki atabilir." Benzetmelere söylenmenin zamanı değildi. "Bu zahmete girer miydin? Yoksa başka bir şey mi yerdin?"

Lucas birkaç saniye düşündü. "Saldınya geçebilen hamburgerlerin tuhaflığım bir kenara bırakırsak -ki bir kenara bırakmak için fazla tuhaf- hayır, sanınm girmezdim."

"İşte, bu yüzden pek çok vampir insanlara saldırmaz, insanlar sana vurabilirler. Çığlık atarlar, kusarlar. Cep telefonlarından 911'i ararlar. İnsanlar bir şekilde, değeceklerinden fazla sorun çıkarmayı başarırlar. Kasap dükkânlarından kan satın almak ya da küçük hayvanlan yemek çok daha kolaydır. Ve herkes kolay yolu seçer, Lucas. En azından bu kadarını anlayacak kadar şüpheci olduğunu biliyorum."

"Hoş ve pratik bir düşünce. Her iddiasına girerim, bana, annenle babanın sana açıkladığı şekilde anlatıyorsundur. Ama insanları öldürmenin yanlış olduğunu hiç söylemedin."

Bu açıklamanın benim değil, annemle babamın açıklaması olduğunu ayırt edebilmesinden nefret ediyordum. Tıpkı, onlardan duyduklarım dışında hiçbir şey bilmememden nefret ettiğim gibi. "Söylemeye bile gerek yok ki."

"Pek çok vampir için durum öyle değil. Söylediğin şey kulağa mantıklı geliyor ama sandığın kadar güven verici değil. İkimizden biri, kaç vampirin insan öldürdüğü konusunda yanılıyoruz ama ben pek çok insanın öldürüldüğünü çok iyi biliyorum. Gözümle gördüm. Ya sen?"

"Hayır, hiç görmedim. Annem ve babam... öyle değiller. Kimseyi incitmezler."

"Senin görmemiş olman, gerçek olmadığı anlamına gelmez."

Kafa tutarcasına, "Ya sen gördün mü?" diye sordum.

Başım evet der gibi salladığım görünce yüreğim sıkışü. Soma söyleyebileceği en kötü şeyi söyledi: "Babamı öldürdüler."

"Aman Tanrım."

Lucas yüzünü pencereden dışarı çevirirken az önceki halinden bile daha gergindi. Üst geçide çok yaklaşmış olmalıydık. "Orada değildim. Sadece küçük bir çocuktum. Onu doğru dürüst hatırlamıyorum bile. Ama vampirlerin insanlara saldırdıklarım, arkada bıraktıkları cesetleri gördüm. Korkunç bir şey, Bianca. Anlayabileceğinden, hatta hayal edebileceğinden çok daha korkunç. Annenler sana işin sadece hoş taraflarım göstermişler. Bunun bir de çirkin yüzü var."

"Belki sen de sadece çirkin yüzünü görmüşsündür. Belki gerçek dengeyi asıl anlamayan sensindir." Midem yanıyordu; parmaklarımı önümdeki koltuğa geçirmiştim. Yoksa hayatımızın kavgasını mı etmek üzereydik? "Diyelim annem ve babam gerçeğin tamamım benden sakladılar. Senin annen de senden bir şeyler saklamış olamaz mı?"

"Annem hiçbir şeyi süsleyip püslemez. Bu konuda bana güven." Lucas nefesini koyverdi. "Hazır ol."

Otobüs, içindeki birkaç yolcuyu savuracak şekilde, keskin bir viraj aldı. Yağmurun neden olduğu bulanıklığın arasından geçidin ışıklarım görebiliyordum. Bir karaltı ya da hareket olup olmadığım görmek, Bayan Bethany'nin bizi beklediğine dair bir ipucu yakalamak için gözlerimi kısarak karanlığa baktım.

Lucas derin bir nefes aldı. "Seni seviyorum."

"Ben de seni seviyorum."

İki saniye sonra otobüs sarsılarak üst geçidin alfandan geçti. Hiçbir şey olmamıştı. Bayan Bethany grubu kasabanın içine yönlendirmişti demek ki.

"Başardık," diye fısıldadım.

Lucas beni kollanmn araşma aldı. O, başını omzuma gömerken ne kadar bitkin olduğunu ve gerçekten ne kadar korktuğunu ilk kez fark ediyordum. Onu sakinleştirmek için parmaklanmı ıslak saçlarının arasından geçirdim. Daha sonra bol bol tartışacak, Akademi'den ve Siyah Haç'tan, bizi ayıran her şeyden uzun uzun bahsedecek zamanımız olacaktı. Şimdilik sadece, güvende olmamız önemliydi.

Boston'a son gelişimde küçük bir kızdım. Taşra yerine büyük şehirde olmanın nasıl bir şey olduğunu, toprak ve ağaçlar yerine gürültü, çöp, asfalt ve trafik ışıklarının olmasını, yıldızlan sonsuza dek gizleyebilecek parlaklıktaki ışıklan hayal meyal hatırlıyordum. Kendimi kaçınılmaz görünen bir panik atağa hazırlamama rağmen görebildiğim kadanyla şehrin banliyö kısmında kalan pis ve bir hayli nahoş bir semt olan vanş noktamıza ulaştığımızda saat çok geçti ve biz tükenmiştik. Korkmuyordum, sadece uyuşmuştum.

"Bu gece ne yapacağımıza karar vermemiz gerek." Lucas otobüsten indiğimizden beri ilk kez konuşuyordu. Güvenilmez, serseri görünüşlü tiplerin arasından geçerken hâlâ el eleydik. Üstlerinde onlara birkaç beden büyük kıyafetleri vardı, çok yüksek sesle gülüyor, köşeyi dönen her arabaya keskin bakışlar atıyorlardı. "Birinin bizi alması sabahı bulur."

"Bizi alması mı? Bizi kim alacak ki?"

"Siyah Haç'tan biri gelecek. Antika dükkânına girince telefonu kullanıp buraya geleceğime dair mesaj bıraktım. Kendimizi biraz toplaymca yine arayacağım ve bizi nereden alabileceklerini haber vereceğim."

"Bu mahallede fazla dolaşmak istemiyorum." Kırık camlardan birine şüpheli bir bakış attım.

"Bianca, bir düşün." Lucas birden durdu. Bu gece ilk defa eski alaya halini hatırlatıyordu. "Burada korkması gereken kim? Onlar mı? Biz mi?"

Bu insanlar benden neden korksunlar ki? O anda hikâyenin en can aha kısmı kafama dank etti: Ben bir vampirim.

Kıkırdamaya başladım. Lucas da bana kaüldı. Gözlerimde yaşlarla kontrolden çıktığımı görünce kollarım bana doladı ve sımsıkı sarıldı.

Ben bir vampirim. Herkes benden korkar. Benden... Ya Lucas? Vampirleri korkutabilecek tek adam o. Bütün bu kaba saba, sert görünüşlü adamlar durumu bilseler, canlarını kurtarmak için arkalarına bakmadan kaçarlardı.

Yeniden nefes alabilir hale gelince Lucas'tan bir adım uzaklaştım ve durumumuzu sükûnetle değerlendirmeye çalıştım. Onun dışında bir şeyler düşünmek, ne kadar kayıp durumda oldu ğumuzu idrak etmek zordu. Floresan sokak lambaları Lucas’ın kumral saçlanndaki bütün parlaklığı emiyor, basit bir kahverengiye dönüştürüyordu. Belki de yüzünün bu kadar solgun ve tükenmiş görünmesinin nedeni yorgunluğuydu, bitkinliğiydi; ne kadar yorgun hissettiğini ancak hayal edebilirdim.

"Neredeyse gece yansı oluyor. Nerede kalacağız?" Ne dediğimi fark edince yanaklanm ısınıp yanmaya başladı. Geceyi birlikte geçirmemizi teklif etmiş gibi olmuştum. Ama şöyle bir düşününce birlikte kaçmamış mıydık zaten? Belki de aynı yatağa gireceğimizi tahmin etme onun için çok doğaldı. Belki bunu tahmin etmek benim için de doğal olmalıydı. Bazen onunla birlikte olmayı umutsuzca istemekten, uyuyacak halimin kalmadığı olmuştu. Gerçi bu gece, yaşanan onca şeyin ardından bu ihtimal kendimi bir tuhaf hissetmeme ve gerilmeme neden oluyordu.

Lucas içinde bulunduğumuz çıkmazı benimle aynı anda idrak etmişe benziyordu. "Kredi kartlarım yanımda değil, biraz telaşla çıktım da... Cebimdeki son parayı da harcadık."

"Yanımda getirdiğim tek şey bir el feneri." Hâlâ açık olan sayılı dükkânın fazla parlak tabelaları nedeniyle yüzümü buruşturdum. "Yanımıza bir sapan ve biraz Oreo almış olsak durumumuz daha parlak olabilirdi."

Riverton'ı kasıp kavuran fırtına buraya henüz ulaşmadığı için ne yapacağımıza karar vermeye çalışarak ortalıkta dolanırken ıslanmak gibi bir sıkıntımız yoktu. Islak, bitkin ve birbirimizden şüpheliydik ve kefalet acentelerinin ya da içki dükkânlarının önünden geçerken rahat görünmek konusunda ikimiz de pek başarılı sayılmazdık. Geceyi derme çatma bir parkın farklı banklarına kıvrılıp geçirmek pek çekici bir seçenek gibi görünmüyordu.

Sabah kazağıma tutturduğum broşumu güvence altına almak için elimi köprücük kemiğimin hemen altına uzattım. Bin yd geçmiş gibi hissediyordum. Ama broş hâlâ oradaydı; kara amberden oyulmuş sivri yapraklarının serinliğini parmak uçlarımda hissetmiştim.

Tam o sırada, kapısının üstündeki neonlarda üç altın kürenin yanıp söndüğü bir rehincinin önünden geçiyorduk. Ne yapmam gerektiğini biliyordum.

Lucas'ı kolundan tutup pejmürde dükkâna çekerken o, "Bianca, sakın/' diye itiraz etti. Raflar rastgele istiflenmiş ıvır zıvırlarla, parlak renkli paltolar, metal çerçeveli güneş gözlükleri ve büyük ihtimalle çalıntı olan kaliteli elektronik eşyalar gibi, insanlann başlarından atmak istedikleri şeylerle tıka basa doluydu. "Otobüs durağına dönebiliriz."

"Hayır, dönemeyiz." Broşu kazağımdan çıkarırken bakmamak için büyük çaba harcıyordum. Gözüm o kusursuz siyah çiçeklere takılacak olursa kararlılığımı kaybedebilirdim. "Bunu rahat etmek için yapmıyorum, Lucas. Güvende olacağımız ve konuşabileceğimiz bir yere ihtiyacımız var ve..." Vedalaşacağımız, diye düşündüysem de dile getirmedim.

Lucas kısa bir an düşündü ve başıyla onayladı.

Büyük ihtimalle ikimiz de son derece mahzun görünüyorduk ama bu, rehincinin umurunda değildi. Polyester bir tişört giymiş, sıska bir adamdı ve bize doğru dürüst bakmamıştı bile. "Nedir bu? Plastik falan mı?"

Ben aceleyle, "Hakiki VVhitby oltu taşıdır," dedim.

"Ben VVhitby'den anlamam." Rehinci parmaklarım oymalı yaprakların üstünde dolaştırdı. "Bu şey bir hayli modası geçmiş duruyor."

Lucas, "Antika olduğu içindir," dedi.

"Bunu o kadar çok duyuyorum ki." Rehinci iç geçirdi. "Yüz dolar. İşinize gelirse."

"Yüz dolar mı? Değerinin yarısı bile etmez/' diye itiraz ettim. Üstelik bu broşun değeri parayla ölçülemezdi. Lucas'a hissettiğim aşkın gözle görülür bir simgesi olarak aylardır hemen her gün takıyordum. Bu adam ona nasıl böyle soğuk bakabilirdi?

"İnsanlar buraya yatınmlannın karşılığını almak için gelmezler, tatlım. Buraya ellerine biraz nakit geçsin diye gelirler. Nakit istiyorsanız teklifim ortada. Yok, istemiyorsanız, hemen defolun ve vaktimi boşa harcamayın."

Lucas, broşu değerinin çok altında bir fiyata elden çıkarmaktansa geri almayı tercih ediyordu. Yüzündeki inatçı ifadeden anlamıştım. Lucas bir şeyi kafasına koyduğunda her zaman yapılacak en doğru şey olmasa bile mutlaka harekete geçiyordu. Şu an için ise broşun bizde kalması yapılacak en doğru şey değildi. Kararlı bir tavırla avucum yukan dönük şekilde elimi uzattım. "Yüz dolar olsun."

Fedakârlığımıza karşılık beş adet yirmi dolarlık banknot ve önümüzdeki birkaç gün içinde -olur ya- bir servete konarsak broşu geri alabileceğimize dair bir kâğıt parçası aldık. Dükkândan çıkıp görebildiğimiz tek motele doğru yürürken Lucas, "Parayı mutlaka bulacağım," diye ısrar ediyordu. "Broşu senin için geri alacağım."

"Broşu safin alırken zengin olduğunu söylemiştin. Doğru muydu?"

"Hımm..."

Tek kaşımı kaldırdım. "Tam olarak değil, desene."

"Siyah Haç'ın parasım kullanabiliyorum ve az bir paralan yok. Ama o parayı malzemeye harcamam gerekiyor; gerekli ıvır zıvırlara." Omuz silkti. "Mücevherlere değil."

"O broşu alarak başım belaya soktun."

Lucas yumruklarını ceplerine soktu. Keyfi kaçmıştı. "Onlara, onlar için çalıştığımı söyledim. Ama ne bir maaşım ne de karşı karşıya kaldığım tehlikeler için bir ödeneğim var. Başka bir deyişle, bana borçlular. Broşu geri alacağımı haber verirken bunu söyleyeceğim. Çünkü o broş senin, Bianca. Sana ait. Nokta."

"Sana inanıyorum." Ellerimi yüzünün iki tarafına yerleştirdim. "Ama şu anda başımızdaki en önemli sorun bu değil, tamam mı? Şu an asıl mesele güvende ve birlikte olmamız ve bu durumu atlatmanın bir yolunu bulmak için bir şansımızın olması."

"Evet." Lucas'ın nemli ve dağılmış saçlan parmaklanmın altında sıcacıktı. Ben saçlarım arkaya doğru iterken gözlerini yumdu. "Şimdi kendimize kalacak bir yer bulalım."

Ucuz bir otel bulmak için sadece birkaç blok daha yürümemiz gerekti. Bira ve sigara kokan küçük ön büroya vardığımızda Lucas iki ayrı yatağı olan bir oda istediğimizi söyleyince resepsiyon görevlisi kurşun geçirmez camın ardından tuhaf tuhaf baktı. Kıymetli broşumu, uyduruk ikiz yatakları ve koyu mavi yatak örtüleri olan, tek ışığı küçük porselen bir lambadan gelen ufacık bir odada bir gece geçirmek için elden çıkarmak zorunda kaldığımızı düşünmemeye çalışıyordum. İçeri girerken birbirimize hiç dokunmuyor, hatta el ele bile tutuşmuyorduk ama ben bir yatak odasmda baş başa olduğumuzun kesinlikle farkmdaydım. Lucas yataklarımızın arasmdaki lambayı yaktı ama bu beni sakinleştirmeye yetmemişti. Aksine, kendimi Lucas'ın beyaz gömleğinin yağmurun etkisiyle vücuduna nasıl yapıştığım fark ederken buldum. Neredeyse şeffaflaşan pamuklu kumaşı, sırtındaki kaslan iyice belirginleştirmişti.

Lucas kibarca, "Banyoda mı soyunmak istersin?" diye sordu. "Ben örtünün altına gireceğim. Lambayı kapat. Sen çıktığında hiçbir şey görmem."

Aynı anda hem rahatlama, hem gerginlik hissederek güldüm. "Artık sen de bizim güçlerimizin bazılarına sahipsin ve bazılarımız karanlıkta görebiliyoruz."

"Ben göremiyorum. Yemin ederim." Bana çarpık bir sırıtışla bakıyordu.

Böylece küçük banyoya girdim ve sırılsıklam olmuş kıyafetlerimi tek tek çıkardım. Neyse ki tişörtüm ve iç çamaşırım idare edecek kadar kuruydu. Yüzümü yıkadım, ıslak ve dalgalanmış saçlarımı yeniden ördüm. Kapının diğer tarafında, Lucas'ın kısaca bir şeyler söyledikten sonra telefonu kapattığını duyabiliyordum. Siyah Haç⁷a bizi nerede bulacaklarına dair mesaj bırakmış olmalıydı.

Sonra aynaya, kendime baktım. Daha önce vücuduma hiç dikkat etmemiş değildim ama kendime ilk kez bir başkasının beni nasıl göreceğini merak ederek bakıyordum. Lucas birazdan beni görecekti. Güzel olduğumu düşünür müydü acaba? Kendimi güzel hissettiğimi ve beni görmesini istediğimi fark ettim. Ellerimi, dokunuşuma yeni yeni hassaslaşan kamımın, kalçalarımın üstünde dolaştırdım. Bu sırada, Lucas kapının diğer tarafındaydı. Soyunuyordu. Beni bekliyordu.

Banyo kapısının altından süzülen incecik ışık kayboldu. Derin bir nefes aldım, ışığı söndürdüm ve kapıyı açtım. Odamızı yalnızca, şehir ışıklarının perdeden süzülen alız aydınlığıydı. Karanlığın içine dikkatle balonca, banyoya uzak kalan yatağa uzanmış olan Lucas'ı gördüm. Çoktan örtünün altına girmişti; görünürde bir çıplak kol ve omuzdan başka bir şey yoktu.

Birkaç nefes daha aldım ve Lucas'ın yatağına yürüdüm. Bana, hayret dolu gözlerle baktı ama beni davet etmek için örtüyü kaldırmaktan da geri kalmadı.

"Sadece uyumak için." Sesim bir fısıltıdan farksızdı. Kanım damarlarımda zonkluyor, sesim bana bile alız ve tuhaf geliyordu. El ve ayak parmaklarımın arasına kadar her yerim ısınmıştı sanki.

"Sadece uyumak için/' diye tekrarladı. îkimize de inandığımdan emin değildim.

Böylece, yatağın içine girdim ve Lucas battaniyeyi üzerimize çekti. Kafamı yastığa, ondan sadece birkaç santim uzağa koydum. Yatak o kadar dardı ki birbirimize dokunmamamız gibi bir ihtimal yoktu: Çıplak bacaklarım bacaklarına sürtünüyor, boxer çamaşırı kalçalanma değiyordu. Göğüslerim onun çıplak göğsünden yayılan ısıyı hissedecek kadar yakınındaydı.

Lucas gözlerini gözlerimden bir an olsun ayırmıyordu. "Doğru olanı yaptığıma inandığım bilmem gerek."

Düşündüm. "Doğru olduğunu sandığın şeyi yaptığına inanıyorum."

"O kadarına da razıyım," dedi yorgun bir sesle.

"Seni seviyorum."

"Ben de seni seviyorum."

O anda, birbirimizde kaybolalım ve başka her şeyi unutabilelim diye onu kendime çekmek istedim. Güvende olup olmamamız, birbirimizi bir daha görüp göremeyeceğimiz, hatta benim için bir ilk olacak olması umurumda değildi. Ama ben herhangi bir hamle yapamadan, Lucas dua etmeye hazırlanan biri gibi ellerimi ellerinin arasına aldı. "Kapılıp gidemeyiz," diye mırıldandı. Bakışları, dünyada kapılıp gitmekten daha çok istediği başka bir şey yokmuş gibi beni delip geçiyordu.

Titrek bir sesle mırıldandım. "Belki de gidebiliriz."

Ellerimi daha sıkı tuttu; içimde bir şeyler kıpırdanır gibi oldu. Yine de Lucas beni öpmek için herhangi bir girişimde bulunmuyordu. "Yapamayız." Sanki bunu, ben olduğu kadar kendisini de ikna etmek için söylüyordu. "Şu halimize bile, ikimiz de vampire dönüşmeye fazlasıyla yakınız. Birimiz ya da ikimiz birden kontrolü kaybedecek olursak... bunun olabileceğini sen de biliyorsun, Bianca."

"Dünyanın en kötü şeyi mi olur?"

"Evet, bence olur." Bir kez daha vampirlerin ne olduklan, ne olmadıkları, kimin iyi, kimin kötü olduğu konusunda tartışmaya başlamadan önce Lucas, "Aynca yann bir grup vampir avcısıyla bir araya geleceğiz," dedi. "Bence vampire dönüşmek için kötü bir zaman."

Pekâlâ, söylediği mantıklıydı. Ama bu, hoşuma gitmesini gerektirmiyordu. "Tamam," diye mmldandım, "ama Lucas..."

"Efendim."

"Bir gün..."

Lucas, boğuk bir sesle, "Bir gün," diye tekrarladı.

Gözlerimi yumdum ve başımı, parmaklan yanağıma sürtünecek şekilde eğdim. Artık uyuyabilirdim. Her şeyin yoluna gireceğine inanabilirdim. Belki bu da bir rüyaydı ama rüya görmek için en doğru yerdeydik.

"Lucas?"

Kadının sesini bir sis perdesinin arkasından duyar gibiydim. Önce, Patrice'in neden Lucas'tan bahsettiğini merak ettim ama sonra, konuşanın Patrice olmadığını anladım.

Sıçrayarak doğruldum. Bir gece öncesinin olaylan hafızama akıyor, ani ışıkta gözlerimi kırpıştırmama rağmen, beni sersemletiyordu. Yatakhanedeki odamda değil, bir taraftan doğrulmaya, bir taraftan da karmakanşık olmuş saçlannı düzeltmeye çalışan Lucas'la aynı yatakta yatıyordum. Otel odamızın kapısında kırk yaşlarında bir kadın duruyor ve gözünü ayırmadan bize bakıy ordu.

Lucas yutkundu ve sırıtarak "Selam, anne," dedi.

On Sekizinci Bölüm

"PEKÂLÂ, YÎRMİ BİRİNCİ YÜZYILDAYIZ VE EVLENENE kadar bekleyeceğini sanmıyordum elbette." Lucas'ın annesi kollarını göğsünde kavuşturup kapının pervazına yaslanmıştı. "Ama dürüst olalım, Lucas. Geleceğimi biliyordun. Bunu illa yüzüme vurman mı gerekirdi?"

Lucas, "Göründüğü gibi değil," dedi. Nasıl bu kadar sakin olabiliyordu? Onun yerinde olsam sıralayacağım özürlere ve açıklamalara dalmak yerine, tek elini omzuma yerleştirdi ve gülümsedi. "Meteliksiz olduğumuz için Bianca'yla aynı odada kaldık. Hatta bu oda için bile bir eşyamızı rehin vermek zorunda kaldık. Üstelik kimse seni o kilidi kurcalamaya zorlamadı. Bu yüzden biraz sakin olmaya ne dersin?"

Annesi omzunu silkti. "Neredeyse yirmi yaşındasın. Kendi kararlarım kendin verebilirsin."

"Sen yirmi yaşmda mısın?" diye mırıldandım.

"On dokuz küsur. Önemli mi?"

"Sanırım değil." Son bir gün içinde öğrendiklerimin yanında, Lucas’ın benden üç yaş büyük olmasının ne önemi vardı ki?

Lucas rahat tavırlarla yataktan kalktı. Bendeki şansa bakın: Onu ilk kez boxer çamaşırıyla görüyordum ve kendimi rahat bırakip manzaranın tadım çıkarmam söz konusu değildi. "Bianca, annem Kate Ross. Anne, sana daha önce bahsettiğim kız, Bianca."

Annesi beni dostça selamladı. "Bana Kate diyebilirsin."

Şimdi artık dikkatimi odaklayabilecek kadar uyandığım için annesinin Lucas'a ne kadar benzediğini görebiliyordum. Uzun boyluydu; hatta belki de Lucas'tan bile uzundu. Çene hizasındaki kumral saçları, oğlununkinden biraz daha açıktı ve aynı yemyeşil gözlere sahipti. Lucas gibi onun çehresi de köşeliydi; karemsi, sert hatlı bir çenesi vardı. Rengi ağartılmış bir kot pantolon ve kol kaslarım ortaya serecek kadar dar, kestane rengi bir tişört giymişti. Anne görüntüsünden onun kadar uzak bir kadm daha tanıdığımı hiç sanmıyorum. Demek istediğim, nasıl bir anne, oğlunu bir kızla aynı yatakta yakalayıp sadece gülümser?

Ama tabu, böylesi, deliye dönmesinden kat kat iyiydi. Elimi kaldınp tuhaf bir selam verdim. "Merhaba."

"Sana da merhaba. Çok zorlu bir gece geçirmiş olmalısınız. Haydi, size biraz kahve içirelim ve Bianca'ya yardım etmenin bir yolunu bulalım." Kate başıyla sokağı işaret etti. Lucas bir taraftan saçlarım düzeltirken bir taraftan da kot pantolonuna uzanmıştı. Annesinden hiç utanmıyor gibiydi. Kendimi yatak örtüsü ya da onun gibi bir şeye sarmak istedim ama böylesi çok daha aşağılayıcı olurdu. Bu yüzden yataktan fırladım ve kendimi iki adımda banyoya attım.

İçeri girip üstümü giyinince saygınlığımın birazım geri kazanmış oldum. Kıyafetlerim biraz kınşmışlardı ama en azından kurumuşlardı. Geceden kalma örgümü çözünce saçlarım yüzümün iki tarafına yumuşacık dalgalarla döküldüler. Çok başarılı bir saç hilesi sayılmazdı ama on yedinci yüzyılda kadınların sıkça başvurdukları bir yöntemdi. İçimde ince bir sızıyla annemin bana bunu gösterişini hatırladım. "Haydi, gidelim."

Kapıdan çıkarken Lucas -belki de ne durumda olduğumu değerlendirmek için- bana dikkatle baktı. Kate bu sahte cesaret gösterisine kanabilirdi ama Lucas beni çok daha iyi tanıyordu. Gittikçe tuhaflaşan durumumuzda dik durmak konusunda kararlı olduğumu göstermek için gururlu bir tavırla çenemi dikleştirdim.

Kate bizi 1950Terden kalma, soluk mavi renkli, tarlan Atılgan uzay gemisininkilere benzeyen, eski püskü bir kamyonete bindirdi. Kamyonete binmeye çalışırken sürekli çevresine bakınıyor, gözleri yanımızdan geçenleri tek tek tanyordu. 'Takip edildiğinizi düşünüyor musunuz? Öğretmenler kaçaklan pek sevmezler/'

Kamyonetin ön koltuğunda Lucas'a da yer açmak için ortaya kayarken, "Riverton'a biz yola çıkmadan varamamışlardı," dedim. "Onları akan su durdurdu."

Kate, eli kontak anahtarında donakaldı. Lucas'a baktı ama bakışı "ceza almana sadece iki saniye kaldı" türünden, alışılmış mutsuz anne bakışı değildi. Bu daha sert -askerî liderlerin hainleri kurşuna dizilmeye gönderirken takındıklarını hayal ettiğim türde- bir bakışti. "Ona söyledin mi?"

"Anne, beni bir dakika dinlemelisin." Lucas güç toplamak için derin bir nefes aldı ve annesini uzakta tutmayı başarabilecekmiş gibi ellerini öne doğru uzattı. "Bianca, Akademi'yle ilgili gerçeği zaten biliyordu. Ben ona sadece Siyah Haç'ı açıkladım çünkü buna mecbur kaldım. Vampirlerin var olduklarının yeni öğrenmiş değil yani. Tamam mı?"

"Hayır, tamam değil. Hatan anlaşılabilir ama bu bir hata olduğunu değiştirmez. Bunu çoktan öğrenmiş olman gerekirdi." Kate perçemlerini arkaya attı ve bana daha dikkatli baktı. Rahat tavn kaybolmuştu. "Onların varlığından nasıl haberdar oldun?"

Önce Siyah Haç'tan bahsediyor sandım. "Onlar" derken kastettiğinin "vampirler" olduğunu idrak etmem birkaç dakikamı aldı. Lucas benim kim olduğumu tam anlamıyla söylememişti; yanımdaki koltukta kıpırdanmasından, gerçeği beni korumak için gizlediğini anlamıştım. Kendisinin birtakım vampirsel güçler edindiğinden de bahsetmemiş olsa gerekti.

Bu yüzden, Lucas’ın da, benim de ustası olduğumuz şeyi yaptım: Yalan söyledim. "Ortada her türlü ipucu vardı. Okulun, öğrencilerine yemek servisi yapmaması, herkesin yemeğini tek başma yemesi, ortalıktaki ölü sincaplar, pek çok insanın başka yüzyıllardan gelme tavır ve fikirlere sahip olmaları... Keşfetmesi o kadar da zor değildi."

"Bunlar bana elle tutulur kanıtlar gibi gelmedi." Duyduklarından hiç ikna olmamışa benzeyen Kate, motoru çalıştırdı ve bizi şehirden iyice uzaklaştıracak bir yan yola saptı. "Daha önce doğaüstü kavramlarla hiç alakan olmamasına rağmen bu kadarcık şeyden bu sonuca vardın, öyle mi?"

"Bianca seni korkutmamak için gerçeğin bir kısmını gizliyor," dedi Lucas. "Bu olaydan sonra bana yardım eden kendisiydi." Tişörtünün yakasım dikkatle açtı, ikinci ısırığımdan kalma pembemsi izler hâlâ oradaydı.

"Aman Tanrım!" Kate kolunu üzerimden uzatıp Lucas'ın koluna dokundu. Demek bunu her zaman göstermese de o da sonuçta bir anneydi. "Bunun olabileceğini biliyorduk. Biliyorduk ama kendimi hep olmayacağına inandırmaya çalıştım."

Lucas bozulmuş gibi kafasını çevirdi. "Anne. Ben iyiyim."

"Kurtulmayı başarmışsın. Bunu nasıl yaptın?"

"İçlerinden birini, diğer insan öğrencileri tehdit eden Erich adında bir vampiri öldürdüm. Bir ağız dalaşma tutuştuk ve o ağzının payım aldı. Söylenecek başka bir şey yok."

Yalanı söylediği kişi ben olmadığım zaman, Lucas’ın bu konudaki yeteneğine hayran kalmak çok daha kolaydı. Tabii ki işin en hassas yam, Lucas’ın bütün bunları uydurmuyor olmasıydı.

Annesine söylediği her kelime, bir anlamda doğruydu. Sadece, gerçekleri, annesini farklı bir olaylar dizisine, yani onu Erich'in ısırdığı, benimse sonrasında toparlanmasına yardım eden, tatlı, sağduyulu ve tamamen normal kız olduğum bir akışa inandıracak şekilde aktarıyordu.

Kate biraz öncesine göre çok daha saygılı bir ses tonuyla, "Neyle karşı karşıya olduğumuzu görmüşsün," dedi. Belli ki oğluna yardımı dokunan herkes onun gözünde iyiydi. Bozuk yollarda son hızla ilerlerken ve bizi daha küçük, daha eski görünüşlü ve bir hayli pejmürde bir banliyöye taşırken gözünü yoldan bir an olsun ayırmıyordu. "Bu tehlikeli bir iş ve sen bu iş için hazırlıklı değilsin ama gördüğüm kadanyla, senin güvenliğini sağlamak bizim sorumluluğumuz. O iblis Bayan Bethany Siyah Haç’ın bir ferdine yardım ettiğini öğrenirse hayatının bir kuruşluk bile değeri kalmaz."

Bayan Bethany⁷ nin sırlarım saklamak uğruna çok şey yapabileceğini zaten biliyordum ama öldürmeye, dahası beni öldürmeye istekli olabileceğine inanmakta güçlük çekiyordum.

"Bunca zaman, bunca risk, ne içindi? Çünkü büyük sim ortaya çıkarmayı başarabildiğini hiç sanmıyorum." Kate, Lucas'a bakarak konuşuyordu. "Öyle olsaydı, raporlarında mutlaka değinirdin sanınm."

Lucas yorgun bir tavırla başını salladı. "Başaramadım. Üzerime varma, tamam mı?"

"Sır mı?" Bahsedilen sırnn annemle babamdan duyduğum bir şey olup olmadığım merak etmiştim. Lucas'a yardımı dokunacaksa ve ortaya dökeceğim bilgi annemlere ya da Balthazar 'a zarar vermeyecek türdense bunu yapardım. "Akademi'de bulmaya çalıştığınız şey neydi?"

"Bu yıl, insan öğrencileri okula ilk defa kabul ediyorlar. Daha önce okula girmeyi başaran Siyah Haç avcısı ve yıllar içinde bunu başarabilen bir avuç insan- istisnai durumlardı. Akademi büyük miktarlarda para edinmek ve dikkat çekmekten kurtulmak için onları kabul etmişti. Şu anda bambaşka bir şeyin peşinde olmalılar. Okula nereden baksan otuz insan soylu aldılar. Değişen ne?"

Bayan Bethany, "yeni öğrencilerin" okula kabul edilişini, dünyaya daha geniş bir açıdan bakmamıza yardıma olmak şeklinde açıklamıştı. Aslında, bu isteyeceği son şeydi. Evet, öğrencilerin dünyadan öğrenecekleri çok şey vardı ama Bayan Bethany'nin bambaşka planlan vardı ve bu planlar açısından, Akademi'ye insan öğrencilerin kabul edilmesi ciddi bir riskti. Raquel ne olduğunu çözemese de yanlış bir şeylerin olduğunu anlamıştı. Lucas örneği ise başlı başma bir olaydı. Vampirler de dünya üzerinde gevşeyebilecekleri ve kendileri gibi olabilecekleri sayılı mekânlardan birinde, kimliklerini saklamak zorunda bırakılmışlardı. Bayan Bethany'nin böyle bir şeye müsaade etmesinin arkasında sadece çok güçlü bir güdü olabilirdi. Ama ne? "Bilmiyorum," diye itiraf ettim.

"Nereden bileceksin ki? Gölgeli bir ara yolda ilerlerken Kate omzunu silkti. Sokaktaki bütün evler köhne ve bakımsızdı. Hatta içlerinden birkaçı tamamen terk edilmiş gibi duruyordu. Kamyoneti bu terk edilmiş evlerden birinin arka tarafındaki yola soktu. Burasının aslında bir ev olmadığım hemen fark ettim. Burası, her ne kadar on yıllardır hiçbir toplantıya ev sahipliği yapmamışa benzese de, eskiden New England'daki hemen hemen her kasabada bulunan eski moda toplantı evlerinden biriydi. Beyaz boyası yer yer kabarmış, pek çok yeri su lekesi içinde kalmıştı. Pencerelerin en azından yansı kınktı. "O kan emicilerle ilgili gerçeği öğrendikten sonra sükûnetini koruyabilmiş olman, pek çok insanın başaramayacağı bir şey. Lucas bir profesyoneldir. Eğer sim o keşfedemediyse çok derinlere gömmüşler demektir."

"Profesyonel, ha?" Lucas kamyonetten sırıtarak indi. Annesinin onu pek sık övmediği ama övdüğünde Lucas'ın bundan keyif aldığı hissine kapıldım.

Kate gülümsedi. Gülümsemeleri birbirinin eşi gibiydi. "Biraz geç kalmış bir profesyonel demek daha doğru olur. Halletmemiz gereken işler var."

Bununla ne de demek istediğini merak etmiştim doğrusu. "Geç kalmış derken?"

Kate derhal toparlandı. "Kastettiğim sen değildin, Bianca. Sen gereğinden fazlasını yapmışsm zaten ve sana her zaman borçlu kalacağım, her zaman. O çamur çukurunda Lucas'a yardım etmiş -hatta belki de hayatım kurtarmış- olman..." Toplantı evinin arka kapısına doğru ilerlerken gülümsüyordu. "Bunun karşılığını seni tehlikeye atarak ödeyecek değilim. Sen burada, güvende kalacaksın. Biz geri kalan her şeyi halledeceğiz."

"'Biz' derken..."

"Siyah Haç."

Kate bu iki kelimeyi söyledikten sonra anahtan kilide sokup çevirdi ve kapıyı itti. Karanlığa adım atarken içimde huzursuz bir ürperti hissettim ama gözlerim karanlığa kolayca alıştı ve içerideki sahneyi derhal algıladım. Ahşap parkeleri birbirlerinden ayrılacak kadar eskiyip çekmiş, dikdörtgen biçimli, uzun, dar bir odada, neredeyse bir düzine insan toplanmıştı. Duvar diplerinde, tahtaları yumuşayacak ve kat kat soyulacak kadar eski birkaç ahşap sıra duruyordu. Sıraların üstünde, envanter için sıralanmış gibi bir yığın bıçak, kazık ve hatta küçük baltalar vardı. İçeride her türden, her tipten insan vardı: uzun, kısa, şişman, alız, kaslı ve günlük kıyafetlerin bin bir çeşidini sergileyen, birbirinden olabildiğince farklı tipler. Lucas'tan büyük görünmeyen uzun boylu, siyahi bir kız, üzerine büyük gelen kapüşonlu bir mont giymişti ve bol, gri hırkalı, boynundaki kahverengi kordonda bir okuma gözlüğü asılı, kısacık gümüş renkli saçlı, yaşlıca bir adamın yanında duruyordu. Bu insanların tek ortak noktalan, Lucas'ı tanıdıklan anda yüzlerine yansıyan rahatlama hissiydi.

Lucas elimi tuttu ve "Merhaba, millet," dedi.

"Başardın demek..." Uzun boylu siyahi kız, ona biraz olsun tatlılık katan çarpık dişlerini ortaya çıkaran bir gülümsemeyle bakıyordu. "Gerçi, final zamanı olduğu söylenemez. Tabii artık finaller mart aymda yapılmıyorsa."

"Anladım, Dana. Seneyi tamamlayamadım; yani iddiayı sen kazandın." Lucas omuz silkti. "Cüzdanım vampirlerde kaldı, bu yüzden korkarım manevi bir zaferle yetinmek zorunda kalacaksın."

"En önemli şeyi yaranda getirmişsin gibi görünüyor." Dana bana elini uzattı. LucasT bırakmak istemediğim için elini sol elimle sıktım. "Adım Dana. LucasTa çok eskiye dayanan bir arkadaşlığımız var. Sen de Bianca olmalısın."

"Beni nereden biliyorsun?"

"Bütün Noel boyunca başka bir şeyden bahsetmedi ki..." Dana güldü. Yan gözle Lucas'a baktım. Mahcup gülümsemesi gururlanmama ve -yabancıların arasında olmama rağmen- kendimden emin hissetmeme neden oldu.

"Ah, demek bu bayan, senin küçük hanım." Gri saçlı adam bize gülümseyerek bakıyordu. "Ben Bay VVatanabe. Lucas'ı ta..."

"Onu utandıracak kadar uzun zamandır tanıyor." Ses koyu renk saçlı, bıyıklı bir adama aitti. Bu adamda, adım tam koyamadığım sinir bozucu bir şey vardı ve sağ yanağındaki çifte yara izi, gülümsediği zaman bile korkutucu görünmesine neden oluyordu. Kate kolunu adamın omzuna attı. "Ben Eduardo. Lucas'ın üvey babasıyım."

"Ah, merhaba. Sizinle tanışmak bir zevk." Lucas bir üvey babası olduğundan bahsetmemişti. Anlaşılan, onu aileden biri olarak kabul etmeye pek hevesli değildi.

Lucas’ın gülümsemesi cılızdı. "Bianca'yı oradan çıkarmam gerekiyordu. Ona Siyah Haç'tan bahsederek protokolü çiğnediğimi biliyorum ama Bianca'ya güveniyorum."

"Umarım Lucas senin hakkında yanılmıyordur." Eduardo, bir süre gözlerini kısarak beni süzdükten sonra bakışlarını Lucas'a çevirdi. Aslında söylemeye çalıştığı şey, "Lucas'ın senin hakkında yanılmaması lehine olur," idi herhalde. Sırların paylaşılması bu grubun, özellikle de lider görünen Kate ve Eduardo'nun hafife aldıkları bir konu değildi. "Bir an önce harekete geçmek istiyorsak açıklamalarla zaman kaybedemeyiz."

Diğerleri, Lucas'a kaçışıyla ilgili sorular sormaya başlamışlardı. En azından Lucas’ın uydurma hikâyesine destek vermek için benim de bir şeyler söylemem gerektiğini biliyordum. Yine de dikkatimi toplayamıyordum. Hayatım her saniye biraz daha değişiyor ve ben psikolojik bir beyin sarsıntısı geçiriyormuşum gibi, bildiğim tek dünyadan uzaklaştığımı hissediyordum. Dahası da vardı. Yer kabuğunda inceden bir titreşim yaşanıyormuş gibi, ne sesi olduğunu çıkaramadığım alız bir vızıltı duyuyordum. Neredeyse bir tam gündür hiçbir şey yememiş olmama rağmen, midem yanıyordu. Bu mekânda çok yanlış olan bir şey vardı.

Sonra duvara baktım ve badananın diğer kısımlara göre daha açık renk olduğu kısımda, -belli ki orada uzun yıllar boyunca ışığı engelleyen bir şey asılı kalmıştı- bir şekil gördüm. Bu bir haçtı.

Burasının sadece terk edilmiş bir toplantı evi olmadığım çok geç fark etmiştim. Önceki yüzyıllarda pek çok toplantı evi, başka bir amaca da hizmet etmişti. Hafta içi tartışmalara ya da cemaat faaliyetlerine ve hatta duruşmalara ev sahipliği yaparken pazar günleri kilise vazifesi görmüşlerdi.

Bir kilise. Iyk. Vampirler, korku filmlerinde sıkça gösterildiği gibi bir haça dokundukları anda alev almazlar ama bu, kiliselerin bizim için eğlenceli mekânlar olduğu anlamına da gelmez. Başımın döndüğünü hissettim ve başımı çevirdim.

"Bianca?" Lucas yanağımı okşadı. "Sen iyi misin?"

"Burada kalamam. Gidebileceğim başka bir yer var mı?"

"Şu anda dışan çıkman senin için güvenli olmaz." Konuşanın Dana olması beni şaşırtmıştı. "O Akademi pisliklerini unut. Kasabadan kötü haber aldık ve endişelenecek başka sorunlarımız var."

Bu "kötü haberin" ne olduğunu sormam ya da gidecek güvenli bir yeri varmış gibi rol yapmam gerekirdi ama beynimdeki uğultu gittikçe yoğunlaşıyor, kutsanmış toprak gitmemi söylüyordu. Verdiğim tepki, annemle babamın kilisede yaşadıklarının soluk bir gölgesiydi ama kafamı karıştırmaya ve kendimi güçsüz hissetmeme yetiyordu. "Otele dönemez miyim? Henüz çıkış yapmadık."

"Otel mi? Aman Tanrım!" Bay Watanabe,nin yanakları kızarmıştı. "Bu günlerde çocuklar ne hızlı büyüyorlar!"

"Bianca'yı güvenli bir yere ulaştırmalıyız." Kate'in keskin sesi basit bir öneriyi bile ciddi bir emre dönüştürecek güçteydi. "Yoğunlaşmalıyız ve o burada olduğu sürece, Lucas’ın yoğunlaşabileceğinden emin değilim."

"Ben iyiyim." Kate'in yorumu, Lucas'a eleştiri gibi gelmişti. "Bianca aklımı toplamama yardıma oluyor. O yanımdayken kendimi daha iyi hissediyorum."

Bay VVatanabe ona gülümseyerek baktı. Kendimi kilise dışına atmayı bu kadar istemesem ben de gülümseyebilirdim. "Sorun değil," dedim. "Beni sonra bulursun. Otele dönmeliyim."

Eduardo kafasmı salladı. "Vampirler izinizi sürmüş olabilir. Seni güvenli bir yere götürmeliyiz. Evine gitmeye ne dersin?"

Bu basit soru nefesimi kesmeye yetmişti. Evim, annem-babam, teleskopum, Klimt tablom, eski pikaplar ve hatta canavar heykeli bile dünyadaki en güvenli ama en uzak yer gibi geliyordu. Kendimi hiç bu kadar kaybolmuş hissetmemiştim. "Oraya gidemem."

Kate, planından cayma fikrinden hiç hoşlanmamışa benziyordu. Biraz sert bir sesle, "Sorun, iyi bir hikâye uydurmaksa biz sana yardıma oluruz," dedi. "Seni ailene ulaştırmamız gerek. Annen ve baban nerede?"

Arka kapı hızla açıldı ve içeriye ışık ve soğuk hava doldu. Yerimden sıçradım ama sıçrayan bir tek bendim çünkü Lucas da dâhil tüm Siyah Haç avcıları derhal ellerinde silahlanyla kapıdaki düşmanlarıyla, vampirlerle yüzleşmek için pozisyon almışlardı.

Ve vampirlerin en ön sırasında annem ve babam duruyordu.

On Dokuzuncu Bölüm

"BIANCA!"

Babamın ve Lucas'ın beni bir diğerine karşı uyarmaya çalışan sesleri aynı anda yankılanmışh; kendimi ortan ikiye ayrılmış gibi hissettim. Diğerleri bağnşmaya başlamışlardı. Kelimeler üst üste binerken beynimdeki uğultu, seslerin sahiplerini ayırt edemeyeceğim bir panikle harmanlanmıştı.

"Onu bırakın!"

"Çıkın buradan!"

"Geri çekilin yoksa ölürsünüz! Başka yolu yok."

"Onun kılına zarar verecek olursanız..."

"Bianca? Bianca!"

İşte, bu annemdi. Ona, sadece ona odaklandım. Kapının eşiğinde durmuş elini bana uzatıyordu. Güneş ışığı karamel rengi saçlarının etrafında bir haleyi anımsatacak bir parlaklığa neden olmuştu. "Buraya gel, tatlım." Elini, bütün kas ve tendonlan gerilecek cam yanacak şekilde açmıştı. "Buraya gel."

"Hiçbir yere gitmiyor." Kate elleri kalçalarında, aramıza dikildi. Parmaklarından biri kemerine takılı duran bıçağın kabzasının üstünde duruyordu. "Artık bu kıza yalan söyleyemeyeceksiniz. Daha doğrusu onunla işiniz bitti, nokta."

Babam, "Sadece on saniyeniz var/' diye kükredi.

"Neye on saniye? İçeri dalıp hepimizin canına okumanıza mı?" Kate kollarım, duvardaki rengi solmuş haç izi de dâhil bütün odayı içine alacak şekilde iki yana açtı. "Tanrı'nın evinde daha güçsüzsünüz. Bunu siz de en az benim kadar iyi biliyorsunuz. Durmayın, girin içeri. Koşun. İşinizi bitirmemizi kolaylaştırın."

Etrafımdaki Siyah Haç üyeleri silahlarını kuşanmışlardı. Eduardo'nun elinde kocaman bir bıçak vardı ve Dana elindeki büyük baltayı nasıl kullanacağım iyi biliyormuş gibi bakıyordu. Minik Bay YVatanabe'nin bile bir kazığı vardı. Böyle sevecen görünüşlü insanlar, nasıl olur da bir anda sevdiğim insanlan öldürmeye hazır duruma geçebilirlerdi? Kapının girişinde, annemle babamın hemen arkasmda Balthazar'ın profilini görebiliyordum. Reddedilişini kabullenmiş, arkadaşım olmuş, hatta beni korumak için hayatım riske atmayı kabullenmişti. Bundan daha iyisini hak ediyordu. Lucas da öyle... Benim için çok net olan bu durumu başka kimse göremiyordu.

"İçeri gelmiyoruz." Babamın gülümsemesi çarpık ve tuhaftı. Kırık burnu yüzünü bir şekilde değiştirmişti. "Siz dışan geliyorsunuz."

"Dikkat edin." Lucas elini koluma yerleştirmişti ama benimle konuşmadığı belliydi. Ne görmüştü ki?

Balthazar'ın bir tatar yayım bir çırpıda omzuna kaldırmasıyla annemin okun yanında gümüş bir çakmak çakması bir oldu. Hemen ardından, ışık ve ısıyla titreşen bir ateş topu odaya daldı ve isabet ettiği duvann anında alev almasma neden oldu.

Yangın... Bizi öldürebilecek sayılı tehlikelerden, hepimizin deli gibi korktuğu sayılı şeylerden biriydi. Yme de Balthazar kilisenin içine hiç durmadan, peş peşe oklar savurmaya devam ediyordu. Siyah Haç’ın oklardan kaçmak için eğilip bükülen üyelerini ya da belli bir noktayı hedef aldığı söylenemezdi; derdi rastgele atışlarla kiliseyi ateşe vermekti. Annem ise Balthazar'ın yanında duruyor, gümüş çakmağıyla okları tutuştururken gözünü bile kırpmıyordu. Bir ok tepemizdeki lambaya isabet etti; cam kırıkları üstümüze yağarken, ateşli ok odanın tavanına saplandı. Toplantı evinin yaşb, kurumuş ahşap kaplamalarının alev alması çok sürmemişti. Koyu bir duman her yeri kaplamıştı.

Kate, "Kaçın!" diye haykırarak Bay VVatanabe'nin açmak için atıldığı geniş ön kapıya koştu. Ancak kapının diğer tarafında başkaları karanlık ve ürkütücü bir hat oluşturan Bayan Bethany, Bay hverebon, Bay Yee ve birkaç öğretmen daha bekliyordu. Görünürde silahlan yoktu. Zaten ortaya koyduklan tehdidi sezdirmek buna hiç ihtiyaçlan da yoktu.

"Dayanın!" Dana baltasını bir yana attı ve devasa bir su tabancasına benzeyen bir silah aldı. "Bu pisliklere iyi bir duş yaptıralım!"

"Kutsal su mu?" Alevlerin çatırtılan arasından Bayan Bethany'nin sesi yükselmişti. Gözlerimi yaşartan keskin duman yüzünden onu çok iyi göremiyordum ama küçümseyen gülümsemesini hayal edebiliyordum. "Faydası yok. Bizi Hıristiyanlık âleminin bütün kiliselerindeki çeşmelerle ıslatsanız bile bir işe yaramaz."

Eduardo, "Pek çok rahip kutsal su yapamıyor," dedi. İşin en rahatsız edici yanı, bu durumdan keyif alır gibi görünmesiydi. "Pek çok inanışın vaizleri, Tanrı'mn gerçek hizmetkârlan değiller. Ama gerçek hizmetkârlar da var ve sizler bunu öğrenmek üzeresiniz."

Dana tetiği çekti ve silahım öğretmenlere çevirdi. Bay Yee ve Profesör Ivverebon, üzerlerine asit fışkırtılmış gibi haykırarak yere serildiler.

Kate, "İşte bu!" diye bağırdı. Ancak Dana'mn bir sonraki hamlesinde su hedefine ulaşamadı. Hava o kadar ısınmıştı ki su anında buharlaşıyordu.

Başımızın üstündeki keresteler tehditkâr bir sesle çatırdarken Profesör Iwerebon'un acıyla bağırdığım ve Bay Watanabe/nin duman yüzünden şiddetle öksürdüğünü duyabiliyordum. Ayaklarımın altodaki ahşap parkeler ısınmaya başlamıştı. Hangi tarafın öleceği merakım bir kenara bırakıp hepimizin öleceğini düşünmeye başlamıştım.

"Gidiyorum!" diye haykırdım. "Dışarı çıkıyorum."

"Bianca sakın!" Alevler Lucas'ın yüzünü kızıl san bir renge boyamıştı. "Gidemezsin."

"Gitmezsem hepiniz öleceksiniz. Hepiniz. Bunu yapamam."

Göz göze geldik. Daha önce Lucas'a veda edebileceğimi hayal bile etmemiştim; bizim için elveda diye bir şeyin imkânsız olacağına inanıyordum. O sadece hayatımın değil, benim de bir parçamdı. Ondan ayrılmak elimi kesmek gibi bir şeydi, sinirlerimi ve kaslarımı baltalamak gibi, kanlı, dehşet verici ve korkunç.

Ama Lucas için yapılması gereken her şeyi yapabilirdim. Buna vedalaşmak da dâhildi.

Lucas alevlerin çatırtılan arasında neredeyse duyulamayacak kadar alçak bir fısıltıyla, "Hayır," diye fısıldadı. Siyah Haç grubu odanın ortasına doğru yaklaşıyor, bir savunma çemberi kuruyorlardı. "Başka bir yolu olmalı."

Kafamı salladım. "Hayır, yok. Bunu sen de en az benim kadar iyi biliyorsun. Üzgünüm, çok üzgünüm."

Bana doğru bir adım attı. Kendimi kollarına atmak ve ona bir süre daha sarılmak istiyordum. Ama bunu yaparsam, ondan asla ayrılamayacağımı çok iyi biliyordum. İkimizin iyiliği için güçlü olmam gerekiyordu.

"Seni seviyorum," dedim ve dönüp annemle babama doğru koştum.

Babamın eli, kolumu sımsıkı kavradı; annemle birlikte beni dışan çektiler. Kapı arkamızdan hızla kapandı. "Bianca!" Annem bana sımsıkı sarılınca ağladığım fark ettim. Her hıçkırığıyla sarsılıyordu. "Bebeğim, ah, bebeğim. Seni bir daha görebileceğimizi hiç sanmıyorduk."

"Üzgünüm." Babamın elini sımsıkı tutarken anneme sarıldım. Annemin omzunun üstünden babamın yaralı bereli yüzünü ve morarmış gözünü görebiliyordum. Hayal ettiğim öfke ve kırgınlığın yerine bakışlarında sadece rahatlama vardı. "İkinizi de o kadar çok seviyorum ki..."

"Bebeğim, sen iyi misin?"

"İyiyim, baba, gerçekten. Bırakın gitsinler. Lütfen. Benim için bırakın gitsinler."

Annem ve babam aynı anda kafalarım salladılar. Balthazar'ın bir itirazı varsa bile yüksek sesle dile getirmedi. Hep birlikte binanın ön tarafına yürüdük. Tavandan dışan taşan yoğun duman koyu renkli, sarmal bir sütun misali göğe yükseliyordu. Yalandaki bir sokakta direksiyon başmda oturan bir kadın, cep telefonuna avaz avaz bağınyordu. İtfaiye araçlan birazdan burada olurdu.

Üçümüz, peşimizde Balthazar'la sarmaş dolaş halde kaldırıma çıkarken Bayan Bethany uzun siyah eteğini savurarak yanımıza yaklaştı. "Ne yapıyorsunuz?" diye haykırdı. "Arka tarafı kollayın! Çıkmalanna izin vermeyin."

"Hayır!" diye bağırdım. "Bu yapamazsınız. Onlan öylece öldüremezsiniz!"

Bayan Bethany kulaklan tırmalayan bir sesle, "Onların bize yapacağı buydu," derken dudaklanm hiç de doğal olmayan bir gülümsemeyle büktü.

Annem derin bir nefes aldı. "Hayır. Bırakın gitsinler." Babam ona bir bakış attıysa da itiraz etmedi ve elimi tutmaya devam etti.

"Beni duydunuz." Bayan Bethany avım kapmaya hazırlanan bir şahin misali, siyah gözlerini bana sabitleyerek iyice yaklaştı. "Yoksa otoritemi mi sorguluyorsunuz? Ben Akademi'nin müdiresiyim."

Ona cevabını, tatar yayım rahat bir tavırla ucu Bayan Bethan/yi hedef alacak şekilde omzuna asan Balthazar verdi. Açıkça tehdit etmiyordu ama geri adım atmayacağı her halinden belli oluyordu. Bayan Bethany yaşadığı şokla irkilirken Balthazar, "Okul tatile girdi," dedi.

Bayan Bethany yüzünü buruşturdu ama arka taraftaki araç yolundan gelen ve Siyah Haç mensuplarının kaçtıklarım haber veren gürültüye rağmen ne bir şey söyledi ne de bir hamle yaptı. Gözlerimi sımsıkı yumdum ve Lucas'ın benden sonsuza dek kaçan ayak seslerini dinlemektense itfaiye araçlarının sirenlerinin bir an önce duyulması için dua ettim.

"Anneniz ve babanız kaçırıldığınızı söylüyorlar."

Bayan Bethany garaj evindeki ofisinde, masasının arkasında ayakta duruyordu. Bense masanın ön tarafında rahatsız bir koltukta oturuyordum. Kıyafetlerim kir pas içinde ve kırış kırıştı. İliklerime kadar üşümüştüm, bitkindim, hem kana, hem yiyeceklere acıkmıştım. Günün son ışıklan turuncu bir tonla pencereden içeri doluyordu. Dünyam altüst olalı ve Lucas'la ilgili gerçek ortaya çıkalı yirmi dört saat olmuştu. Ama bana bin yıl geçmiş gibi geliyordu.

Boş boş, "Doğru," dedim, "Lucas onunla gitmemi istedi."

Bayan Bethany boynundaki altın madalyonu öne arkaya çekiştirirken zincirin çıkardığı sesi duyabiliyordum. Benim aksime, Bayan Bethany tamamen kontrollü ve güçlü duruyordu ve süslü dantel yakası taze kolalanmış gibi kusursuz görünüyordu. Ancak bu kez lavanta değil, is kokusu saçıyordu. "Kendinizi savunamamış olmanız çok ilginç doğrusu. Ne de olsa bir vampirsiniz."

Öyle miyim ? Artık bundan hiç emin değildim. Sadece, "O Siyah Haç’ın üyesi," demekle yetindim. "Güçlerimizin bir kısmına da sahip. Babam ve Balthazar'ı aynı anda alt etti. Karşısında nasıl bir şansım olabilirdi ki?"

"Demek zor sorulara soruyla cevap vermeyi öğrendiniz." Bayan Bethany derin bir iç geçirdi. Bakışlarından karanlık bir ışıltının geçtiğini gördüm. "Gördüğüm kadanyla çekingenliğinizden eser kalmamış. Neyse, en azından bir şeyler öğrenebilmişsiniz."

Lucas'ın bir önceki gece söylediklerini hatırlıyordum. Bayan Bethany insan öğrencileri Akademi'ye davet edebilmek için yüzyıllardır süre gelen kurallan değiştirmişti. Lucas bunun nedenini öğrenememişti, benim de herhangi bir tahminim yoktu. Bayan Bethan/ye bakarken hayal ettiğimden daha yaşlı, daha güçlü ve şeytani olduğunu görüyordum. Bununla birlikte artık ondan çekinmiyordum çünkü Bayan Bethany'nin bile kırılgan bir tarafının olduğunu öğrenmiştim.

İnsan öğrencileri Akademi'ye kabul etmişse fena halde ihtiyaç duyduğu bir şey var demekti. Bu da zayıf bir yanı olduğunu gösterirdi; yani diğerlerinden bir farkı yoktu. Şimdi artık bunu bildiğim için onunla yüzleşmem çok daha kolaydı.

Çıkmak için izin istemeden koltuğumdan kalktım. "İyi geceler, Bayan Bethany."

Koyu renk gözlerinden tehlikeli bir ışık geçti ama beni parmaklarım şöyle bir sallayarak uğurladı. "İyi geceler."

O gece annem ve babam beni, ben küçük bir kızken yaptıklan gibi bol bol şımarttılar. Ayağımı sıcak tutacak çoraplar ve rahat yastıklar getirip bardak bardak ısıtılmış kan taşıdılar. Lucas'ın beni kaçırdığına gerçekten inanıp inanmadıklarını sormama gerek yoktu; öyle olmadığını bilecek kadar akıllı insanlardı. Olup bitenleri gerçekten anlamadıklarım biliyordum çünkü Lucas'a olan tüm iyi duygulan Siyah Haç'a duyduklan nefretin gölgesinde kalmıştı. Ancak tercihlerimi onaylamamalarına rağmen beni affedebiliyorlardı. Bu kadan bile ne kadar sevildiğimi hatırlamam için yeterliydi. Hatta diğer odadaki pikaptan Rosemary Clooney'in sesi yükselirken yatağımın iki yanma uzanıp bana İngiltere'deki buğday tarlalarının eskiden nasıl olduğu konusunda tehlike ya da değişim değil, sadece güzellik içeren eski, tatlı ve hoş hikâyeler anlattılar. Bitkinliğim hüznümü gölgede bırakana ve ben sonunda, en sonunda uykuya dalana dek, uzunca bir süre hiç susmadan konuştular.

O gece rüyamda yine fırtınayı, Akademi'nin çevresinde vahşice büyüyen böğürtlen çalılarım ve ellerimin arasında simsiyah açan gizemli çiçekleri gördüm. Rüyamda bile, bütün bunlan daha önce de gördüğümü biliyordum. Daha Lucas'la tanışmadan önce o çiçeklerin benim için olmadığı konusunda uyarılmış ama yine de dikenlere ve fırtınaya rağmen onlara uzanmaktan kendimi alamamıştım.

"Yine gündüz düşlerine daldın."

Raquel'in sözleri beni gerçekliğe döndürmüştü. Arazinin kıyısındaki ağaçlar arasmda, yeni açan açık yeşil yaprakların altodaydık. Kimbilir kaç dakikadır, ellerim dallardan birinin üstünde, hiç kıpırtısız duruyordum. Raquel ihtiyaç duyduğumda beni kendi halime bırakacak kadar iyi ve beni ne zaman dünyaya döndürmesi gerektiğini bilecek kadar zeki bir arkadaştı.

"Üzgünüm." Yeniden yürümeye başladık Tembel adımlarımızın bizi götüreceği belli bir varış noktası yoktu. "Düşünmüyordum."

"Lucas'ı düşünüyordun." Raquel'i kandırmak kolay değildi. "Neredeyse altı hafta oldu, Bianca. Onu unutmak zorundasın. Bunu biliyorsun."

Raquel sadece diğer öğrencilerin bildiği kadannı biliyordu. Lucas birkaç kural çiğnemiş ve kaçarken babama saldırmıştı. Bu, büyük ihtimalle, Raquerin her sırrın şiddete bahane olduğu hüzünlü bakış açısına kusursuz uyum sağlayan bir hikâyeydi. Beni Lucas konusunda defalarca uyarmışü. Kaçıp gittiğine neden inanmasmdı ki? Yine de "Söylemiştim," demeye tenezzül etmemişti. Raquel böyle bir şey yapmayacak kadar iyi bir kızdı.

Vic ise olanları kaldırmakta güçlük çekiyordu. Lucas onun Akademi'deki en iyi dostuydu ve şimdi Vic'in hayatında, doldurmanın benim gücümü aştığı bir boşluk vardı. Onu tehlikeye atabilecek sırlara değinmeden Lucas'ın iyi bir çocuk olduğunu ve kaçmak için kendine göre haklı nedenleri olduğunu anlatmaya çalışmıştım. Vic'in bana inandığım sanıyordum ama eskisi kadar sık gülümsemiyordu. Oysa gülümsemesinin bana çok faydası olabilirdi.

Diğer vampirler -hem öğrenciler, hem öğretmenler- gerçekle ilgili daha çok şey biliyorlardı. Lucas’ın Siyah Haç'ın bir üyesi olduğunu ve benim sayemde vampir güçlerinin bir kısnunı edindiğini öğrenmişlerdi. Daha önce bana sinir olmakla yetinen Courtney ve arkadaşlan şimdi benden açık açık nefret ediyorlardı.

Bununla birlikte, Courtney'nin grubunun azınlıkta kalması beni bir hayli şaşırmıştı. Annem ve babam beni affetmişlerdi elbette. Balthazar her şey için Lucas'ı suçluyordu ve Lucas'ın sözde zulmünü telafi etmek için bana eskisinden de nazik yaklaşıyordu. Ancak başkalarından da sempati ve destek görüyordum. Bandajlı ellerini sallayarak, Siyah Haç'ın ihanetiyle ilgili müfredat dışı birkaç ders veren Profesör Ivverebon ve hiçbir kızın ilk aşkından dolayı sorumlu tutulmaması gerektiği konusunda ısrar eden Patrice gibi. Sanıyorum onların gözünde, Siyah Haç'la savaşa girmemiz, onlann tarafında olmamı kesinleştiriyordu. Şimdi daha öncekine göre çok daha saf bir vampirdim.

Lucas'la ilgili gerçeğin tamamım -gerçekte kim olduğunu ve birbirimize beslediğimiz duyguları- bir tek ben biliyordum. Ondan bana kalan tek şey bu gerçekti ve bunu tek başıma taşımak zorunaydım.

Raquel kendince en şefkatli hareketini yaparak beni dirseğiyle dürttü ve "İçeri girmeliyiz," dedi. Ten rengi deri bilekliği yine kolundaydı; bilekliğin kayıp eşya bürosuna bırakıldığını söylemiştim. "Birazdan posta dağıtımı yapılacak."

'"Ne o, yardım paketi falan mı bekliyorsun?" Raquel'in anne ve babası onu çok konuda yüzüstü bıraksalar da, en azından kurabiye yapmayı biliyorlardı. "O yulaflı kurabiyelerden de geliyorsa..."

Raquel omuz silkti. "Kutuyu açtığımda yanımda olsan iyi olur, yoksa sen ne olduğunu anlamadan hepsini mideye indirebilirim."

"Biraz kendini kontrol etmeyi öğrensen ya?" Çardağın yanından ilk defa, Lucas'ın beni orada bekliyor olduğunu umut etmeden geçebiliyordum.

Raquel kararlı bir sesle, "insanın kendini bilmesi, her durumda irade kontrolüne yeğdir," dedi. "Ben de kurabiyelerin yanında nasıl davranacağımı çok iyi biliyorum."

Büyük salona, kahverengi kâğıda sanlı ilk paketler ve FedEx zarflan el değiştirmeye başlarken girdik. Tahmin ettiği gibi, Raquel'e büyük bir kutu gelmişti. Kurabiyeleri bir an önce mideye indirme hayaliyle, onun odasma çıkmak üzere merdivenlere yöneldik. Daha ilk basamağa adım attığım anda bir el dirseğimi çekiştirdi.

"Bianca?" Vic kumral saçlarını arkaya iterken huzursuz bir ifadeyle gülümsüyordu. "Hey, biraz konuşabilir miyiz?"

"Tabii, sorun ne?"

Vic ağırlığını bir ayağından diğerine verdi. "Şey, yalnız demek istedim."

Vic'in, beni hayata döndürme çabasıyla çıkma teklif etmek üzere olmadığını umuyordum. "Şey, tamam." Omzumu hafifçe silkerek Raquel'e döndüm ve "Döndüğümde bana kurabiye kalsa iyi olur," dedim.

"Söz veremem." Raquel merdivenleri koşarak çıkmaya başlayınca bu işi çabucak halletmeye karar verdim.

Vic beni büyük salonunun uzak bir köşesine, camın vitraylı olmadığı -Lucas'ın ve uzun zaman önce de Siyah Haç üyesi bir öğrencinin kırdığı- tek pencereye götürdü. Her zamanki rahat tavırlarının aksine çok gergin ve biraz tuhaf görünüyordu. Yani her zamankinden daha tuhaf demek istiyorum. "İyi misin sen?" diye sordum.

"Ben iyiyim." Çevresine bakındı ve tamamen yalnız olduğumuzdan emin olunca sıntarak "Paketimde bulduğum bir şey sayesinde, sen de çok daha iyi olmak üzeresin."

"Bu da ne demek..." Vic, blazer ceketimin cebine bir şey atınca, sorum yanda kaldı.

Posta dağıtımı... Lucas benitı mektuplarımı defalarca kontrol edeceklerini ama Vic'e gelenlere bakmayacaklarım biliyordu. Bam ulaşmak isterse bunu Vic'in üzerinden yapardı.

Tek elimi, şişkince bir zarfın durduğu cebimin üstüne koydum. Vic kafasını salladı. "Tamamdır," dedi. "Bu işi de hallettik. Görüşürüz."

Vic hızla uzaklaşırken derin bir nefes aldım. Kalbim göğüs kafesimin içinde bir kuş gibi çırpmıyordu ama annemle babamın dairesine ulaşana kadar merdivenleri sükûnetle çıkmayı başardım. Evde yoklardı. Büyük ihtimalle aşağıda sınav kâğıtlannı okumakla ve finallere hazırlık yapmakla meşguldüler. Yatak odama girdim, kapıyı kapattım ve bir anlık tereddüdün ardından, canavar heykelinin bile içeri bakmasını istemediğime karar verip storu indirdim. Sonra, titreyen parmaklarla zarfı açtım.

İçinde küçük beyaz bir kutu vardı. Kutuyu açtığım anda serin, koyu renkli bir nesne açık avucuma düşüverdi. Broşum... Siyah çiçekler, eskisi kadar kusursuz ve güzel, bir kez daha avucumda parlıyorlardı.

Söz vermişti. Lucas broşumu benim için geri alacağına söz vermişti ve bunu yaptı. Sözünü tuttu.

Bir süre, broştan başka bir şey düşünemedim. Broşu hemen o anda gömleğime, daha önce hep taktığım yere tutturmak istedim ama bunu yapamazdım. Bu broşun Lucas’ın hediyesi olduğunu bilen çok insan vardı ve Lucas'la temasımızı koparmadığımızı öğrenirlerse Bayan Bethany ve ona yürekten bağlı olanlar derhal Lucas'ın peşine düşerlerdi. Hayır, onun kendi iyiliği için broşumu saklamam gerekiyordu.

Belki bir daha ona ait bir şeye dokunamayacaktım ama bu broş bana hiç kimsenin asla anlayamayacağı bir gerçeği hatırlatacaktı. Lucas ve ben birbirimizi gerçekten sevmiştik ve her zaman da sevecektik.

Kışlık atkılarımdan birini özenle broşun etrafına sardım ve şifonyer çekmecemin en dibine yerleştirdim. Az kalsın, geriye kanıt bırakmamak için zarfı da yırtıp atacaktım ki içinde bir şeyin daha olduğunu fark ettim; bir kart. Müzelerde sattıklan türden, kaim, parlak bir beyaz kâğıdın ön yüzüne Klimt'in Öpücük'ünün bir kopyası basılmıştı. Kafamı kaldırınca yatağımın yanında asılı duran birebir kopyayı gördüm. Birlikte geçirdiğimiz o birkaç aylık zaman diliminde, bu odada gülüştüğümüz, konuştuğumuz ve öpüşüp koklaştığımız o gün Lucas’ın da gördüğü o resim.

Kartı özenle açtım ve içinde yazardan okudum.

Bianca, kısa tutmak zorundayım. Bu kartı okur okumaz imha etmelisin çünkü Bayan Bethany'nin eline geçmesi çok tehlikeli olur. Seni tanıyorsam, uzun uzun yazmam halinde, bu kartı ne kadar tehlikeli olursa olsun sonsuza dek saklarsın.

Kendimi gülümsemekten alamadım. Lucas beni gerçekten anlıyordu.

Ben iyiyim. Sayende, annem ve arkadaşlarım da iyiler. Sen, benim o gün olabileceğimden çok daha güçlüydün. Ben sana veda edecek cesareti bulamayabilirdim.

Ve şimdi de sam veda etmiyorum.

Yine birlikte olacağız, Bianca. Nerede, ne zaman, nasıl, bilmiyorum ama bunu şüpheye yer bırakmayacak kadar iyi biliyorum. Başka yolu yok.

Senin de bum imnmam ihtiyacım var çünkü ben sam inanıyorum.

"İnanıyorum, Lucas," diye fısıldadım. Birbirimizi yine bulacaktık ve tek yapmam gereken, o gün gelene kadar dayanmaktı. Bir gün, Lucas ve ben yeniden birlikte olmanın bir yolunu mutlaka bulacaktık.

Kartı göğsüme bastırdım. Birkaç dakika içinde yakıp yok edecektim. Ama henüz değildi. Henüz değil.

Hasret's Sisters Planet e-kitaphane

Teşekkürler

Öncelikle yeni bir yazar olarak bana şans tanıyan editörüm Clare Hutton'a teşekkür ederim, tik taslağı okuyup bana bilgece öneriler sunan Calista Brill, Michele De France ve Naomi Novik'e teşekkür ederim. Edy Moulton ve Ruth Harına ilk okumalara katılmakla kalmayıp uzun zamandır benimle yazarlığım üzerinde çalışarak iyi yazarlık içgüdülerimi beslerken kötülerini acımasızca ortaya çıkardılar. Yardımlarının büyüklüğü ve acımasızlıklarının değerini göz ardı etmek imkânsız. Lara Bradley, Mandy Collums, Francesca Coppa, Rodney Crouther, Amy Fritsch, Jen Heddle, Jesse Holland, Eli Nelson, Stephanie Nelson, Tara CYShea, Jessica Ross, Whitney Raju ve Michele Tepper gibi bana sürekli cesaret veren arkadaşlanma da teşekkür ediyorum. Benimle Massachusetts'e araştırma yapmaya gelen ve etrafı bir vampirin gözleriyle görmeye çalışan (kolay şey değil) Ashelee Gahagan'a da teşekkür ederim. Robin Rue'ya bana yayıncılık dünyasında rehberlik ettiği için teşekkür ederim. Aynca ailemden de büyük destek görecek kadar şanslıydım; annem, babam, Matthevv, Melissa ve Eli]ah'ya da teşekkür ederim. Özellikle de menajerim Diana Fox'a teşekkür ediyorum. Vampirler hakkında yazmamı öneren oydu. Benim yazarlık becerime benden önce inandığı için ona sonsuza dek minnettar kalacağım.

Yıllar boyunca yazdıklarımın zeki okurlanmca okunması, eleştirilmesi ve tartışılması şansına eriştim. Bu yüzden son olarak, yazdıklarım hakkında yorum yapmak için zaman ayıran herkese en içten şükranlarımı sunuyorum.