Kırmızı Kedi Yayınevi 324

Kırmızı Kedi Yayınevi: 324

Araştırma: 38

KAYIP SİCİL

Erdoğan’ın Çalınan Dosyası

Soner Yalçın

© Soner Yalçın, 2014

© Kırmızı Kedi Yayınevi, 2014

Yayın Yönetmeni: İlknur Özdemir

Yayına Hazırlayan: Haluk Hepkon

Araştırma Asistanı: Pınar Saraçoğlu

Son Okuma: Sabiha Şensoy

Kapak Tasarımı: Yüksel Doğru

Grafik: Yeşim Ercan Aydın

Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında, yayıncının yazılı izni alınmaksızın,

hiçbir şekilde kopyalanamaz, elektronik veya mekanik yolla çoğaltılamaz, yayımlanamaz ve dağıtılamaz.

Birinci Basım: Haziran 2014, İstanbul

İkinci Basım: Haziran 2014, İstanbul

Üçüncü Basım: Eylül 2014, İstanbul

ISBN: 978-605-4927-40-1

Kırmızı Kedi Sertifika No: 13252

Baskı: Pasifik Ofset Ltd. Şti.

Cihangir Mah. Güvercin Cad. No: 3/1 Baha İş Merkezi A Blok Kat: 2

34310 Haramidere/İSTANBUL

Tel: 0212 412 17 77 Sertifika No: 12027

Kırmızı Kedi Yayınevi

kirmizikedi@kirmizikedikitap.com /www.kirmizikedikitap.com

www.facebook.com/kirmizikedikitap / twitter.com/krmzkedikitap

kirmizikediedebiyat.blogspot.com.tr

Ömer Avni M. Emektar S. No: 18 Gümüşsuyu 34427 İSTANBUL

T: 0212 244 89 82 F: 0212 244 09 48

Soner Yalçın

KAYIP SİCİL

Erdoğan’ın

Çalınan Dosyası

ARAŞTIRMA

Ali Mehmet Yalçın

Nam-ı diğer; Bankacı’ya...

(Sözümü tuttum yazdım; keşke görebilseydin.)

Giriş

Tarih: 27 Aralık 2012

Silivri Cezaevi’nden çıktım...

İki yıl sonra evimde uyandım sabaha.

Kütüphaneye girdim. Polisler gün boyu yaptıkları arama sırasında tüm kitapları birbirine karıştırmışlardı. Kütüphane dağınıktı.

Düzenlemek zaman alacaktı.

İlk gün başladım çalışmaya; ve bu aslında benim için kitaplarıma “merhaba” demekti.

Aradan kaç gün geçti bilmiyorum. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ile ilgili yazılmış kitapları bir araya getiriyorum. Kitaplar tamamdı; ama ayrıca bir defter ile bir dosya olacaktı.

Aradım... Aradım...

Yok. Bulamadım.

İyi biliyorum, dosyanın üzerine “Erdoğan’ın Sicili” yazmıştım. Erdoğan ile ilgili topladığım özel bilgileri ileride kitap yapmak için bu dosyaya koyuyordum. Çok özel bilgiler toplamıştım; yılların emeği vardı. Bulmalıydım.

Aramaya devam ettim; bulacaktım o dosyayı...

Kütüphanenin iki katının altını üstüne getirdim. Yok.

Evin her yerine baktım. Bulamadım.

Dosya ve defter kayıptı...

Anladım:

O dosyayı ve o defteri evden biri/birileri çalmıştı!

Peki...

Hırsız kimdi?

Önce dedim ki; “Polis olsa gözaltı-tutuklama sürecinde medyaya sızdırır, ‘Başbakan’ı bile fişlemişler’ diye yalan haber yaptırırdı!”

Öyle ya...

Rahmetli AP’li Bakan Seyfi Öztürk’ün yıllar önce Nazlı Ilıcak’ın özel hayatıyla ilgili söylediği ve benim bir ajandama öylesine yazdığım iki cümlelik not medyaya servis edilmiş ve günlerce yazılıp söylenmişti.

Polis bu fırsatı kaçırmazdı!

Hayır. “Erdoğan’ın Sicili” medyaya sunulmadı.

O halde...

Dosyayı ve defteri çalan polis değil miydi? Adi bir hırsızlık vakası mıydı?

Bilmiyorum.

Bildiğim; evimden 14 Şubat 2011’de polisler tarafından çıkarıldım ve iki yıl evime giremedim. Ev kapalıydı.

Hırsız girdiyse niye bir tek o dosyayı ve defteri alsın? Saçma.

Peki...

Polis almış ve gözaltı sırasında kaybetmiş olabilir mi?

Olamaz; çünkü evden alınan her defteri, kitabı, CD ve DVD’yi ben gördüm, üzerine imza attım.

Öyle ki halen çalışmakta olduğum bir ailenin soyağacını bile polis aldı. Çok iyi hatırlıyorum; “Aman dikkat edin, kaybolmasın, çok emek harcadım,” diye uyarıda bulundum.

Eminim...

Polisler o dosyayı ve o defteri imzalamam için önüme getirmedi.

Nerede “Erdoğan’ın Sicili”?

Tahminim var kuşkusuz.

Çağlayan Adliyesi’nde tahliye edildiğim duruşmada şöyle dedim:

“Baksanıza, Başbakan Erdoğan bile kendisinin dinlendiğini, ofislerinde dinleme cihazı böceklerin bulunduğunu açıkladı.

Şimdi sıra bu böceği yerleştiren kötülük merkezini ortaya çıkarmaya geldi. Buradan açıklıyorum:

Biz bu tertipçileri biliyoruz. Yazdık. Ve 2 yıldır da bu mahkeme salonunda haykırdık.

Bu tertipçiler: Deniz Baykal’a kaset komplosu kuranlardır.

Bu tertipçiler: Bir değil, üç değil, beş-yedi değil, 10 MHP’liye kaset komplosu kuranlardır.

Bu tertipçilerin kim olduğu bellidir. Komplo kuracağı kişinin telefonunu dinleyecek, adım adım takip edecek, gizlice evlere girip kamerayı yerleştirecek, görüntüleri kaydedecek, montaj yapacak, yurtdışından internete sızdıracak ve hiç yakalanmayacak!

Böylesine bir tertibi kim yapabilir?

Sırtını devlete dayamadan; devletin istihbarat olanaklarına sahip olmadan bu tezgâh kurulabilir mi, yapılabilir mi?

Türkiye’nin merakla aradığı asıl derin devlet işte budur.

Evet, biz bu tertipçileri biliyoruz; bunları yazdığımız için bize de komplo kurdular; bilgisayarlarımıza virüslü word dosyaları yükleyip bizi hapse attırdılar...” (27 Aralık 2012)

Dönelim tekrar “Erdoğan’ın Sicili” dosyasına...

Bize komplo kuranlar, insanların evlerine sözde “delil” koyanlar, “İleride lazım olur” diye kimi bilgi ve belgeleri de çalmış olamaz mı?

Bal gibi olur.

Eminim; o dosyayı ve o defteri çalanlar bize komplo kuranlardı.

14 Şubat’ta evime giren tüm polisleri suçlamak doğru değil; içlerinde işini dürüst yapmaya çalışan emekçi polisler mutlaka vardır.

Ama...

Biliyorum ki...

İçlerinden bazıları o dosyayı ve o defteri çaldı. İleride Erdoğan’a karşı kullanmak için alıp götürdü. Polisler, bana güvenilip özel olarak anlatılan bilgileri, iddiaları telefon-ortam dinlemeleriyle elde edemezlerdi.

Belki polis ekibinin içine böyle gizlice görevlendirilmiş bir-iki polis koyuyorlar. Bunlar evlerdeki, işyerlerindeki aramalarda ileride kullanılmak üzere “delil” arıyorlardı.

Aklıma böyle birçok olasılık geliyor. Ne bileyim...

Dosyayı ve defteri o gün evimde inceleme olanağı bulamadıkları için dosyanın üzerindeki “Erdoğan’ın Sicili” yazısına bakıp “içinde işimize yarar bilgi vardır” diye mi alıp götürdüler?

Öyle ya, onlara göre ben “karanlık bir adamım” ve elimde çok özel bilgiler olabilirdi. Çaldılar. Resmi tutanaklara geçirmediler. Bana imzalatmadıkları için de bir daha ortaya çıkarmadılar.

Sonra kimin çaldığı konusunu bıraktım; yapacak bir şey yoktu; burası Türkiye...

Erdoğan’a yönelik 17 Aralık Operasyonu başlayınca, bekledim; “Bakalım bizim dosya ve defterden de bilgiler ortaya serilecek mi” diye!

İşte o günlerde...

Hürriyet gazetesinden Ayşe Arman 17 Aralık Operasyonu’yla ortaya serilen Erdoğan-Cemaat kavgasını sorunca şöyle konuştum:

“Erdoğan’la ilgili belgeler, dosyalar topluyordum, ileride kitap yapmak için. O polisler aldı onları ve yok ettiler. Yok o dosya! O dosyayla Recep Tayyip Erdoğan’ı fişlediler! Benim elimdeki bu dosyayı kim aldı, yok etti? O dosyayı bir yere koydular, zamanı gelince açacaklar herhalde!” (14 Ocak 2014)

Sonra dedim ki, “O dosya ve o defter bana artık geri gelmez. Belki Cemaat/paralel yapı o bilgileri Cumhurbaşkanlığı’na aday olması kesinleşen Erdoğan aleyhinde kullanacak. En iyisi çıkmasını hiç bekleme, otur yaz.”

Kayıp Sicil/ Erdoğan’ın Çalınan Dosyası kitabı böyle ortaya çıktı...

Soner Yalçın

Mayıs 2014-İstanbul

Bölüm: 1

TEYÜP

Rize bölgesi MÖ 4000’lerde Kuban; MÖ 3200’lerde Kolkhide; Pontus Krallığı döneminde Sannika; Roma İmparatorluğu döneminde Pontus Polemoniacus; Bizans İmparatoru I. Justinianos zamanında Rhisios; Osmanlı Devleti ve Cumhuriyet’in ilk dönemlerinde Lazistan olarak adlandırıldı.

Rize, Yunanca “Rhizios” (pirinç) ya da Rumca “Riza” (dağ eteği) sözcüğünden geliyordu. Potamya; Rize’nin Güneysu ilçesinin Osmanlı dönemindeki adıydı. Pilihoz ise Potamya’nın köyü. Yeni adı, Dumankaya.

Dumankaya... Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın baba tarafının köyü.

Babası; Ahmet Erdoğan.

Dedesi; –nüfus kâğıdında Teyüp– Bakatalı Tayyip.

Erdoğanlar “Bakatalı” lakabını kullanıyordu.

Dr. Turgut Günay’ın Rize İli Ağızları kitabında, “Bakata” sözcüğü yok. Osmanlı-Türkçe Sözlüğü’nde böyle bir isim-sözcük yok. Âdem Işık’ın Antik Kaynaklarda Karadeniz Bölgesi kitabında “Baktrialılar” var; ama onlar Kuzey Afganistan halkı. İbrahim Tellioğlu’nun Osmanlı Hâkimiyetine Kadar Doğu Karadeniz’de Türkler kitabında da yok. Laz dilinde yok. Hemşince dilinde yok. Çok sözlüğe baktım, bulamadım.

Yazar Muhammet Safi, Rize Tahrir-i Öşür Envanteri isimli eserinde, Başbakan Erdoğan’ın bundan 159 sene öncesine, yani 1850 yılına ait aile kayıtlarını Osmanlı Arşivleri’nde bulduğunu yazdı. Bu kayıtlarda Rize’de 1850’de yaşayan, 1682 ailenin isimleri ve köyleri, ödedikleri vergilerle birlikte yer alıyordu.

Pilihoz (Dumankaya) ile hemen yanıbaşındaki Kaluharaf (Kiremitköy) deftere bir arada kaydedilmişler ve ödeyecekleri vergiler, deftere “Karye-i Pilihoz Kaluharaf” başlığı altında işlenmişti.

Deftere göre, ailesi geçmişte “Bakatoğlu” lakabını kullanan Başbakan Erdoğan’ın büyük amcası olan ve Rize’nin o yıllarda “Pilihoz” adını taşıyan “Dumankaya” köyünde çiftçilik yapan “Bakatoğlu Memiş”, devlete 86 kuruş vergi ödemişti.

Defteri yayımlayan Muhammet Safi, Bakatoğlu Memiş’in Başbakan Erdoğan’ın büyük büyük dedesinin kardeşi olduğunu yazdı.

Pilihoz Köyü’nde en fazla vergiyi ödeyen ikinci mükellef olduğunu ve Erdoğan’ın büyük büyük dedesinin, yani asıl cetlerinin Osmanlı Arşivleri’nde bulunan 1831 tarihli defterde kayıtlı bulunduğunu iddia etti; “ancak tasnifler yıllardır tamamlanamadığı için, o dönemin defterleri araştırmacılara kapalı” idi.

Muhammet Safi, “Erdoğan’ın asıl cetlerinin” kaydının o defterde olduğunu nereden biliyor acaba? Biraz zorlama var.

Çünkü...

Dr. Arzu Pehlevan’ın Topkapı Sarayı’nda bulunan Rize tarihinin 1869-71 yıllarını kapsayan, 1495 Numaralı Şer’iyye Sicili Defteri (mahkeme kayıtlarında) araştırmasında; “Bakatoğlu” diye bir sülale ismi yok. “Baskaboğlu” diye bir sülale var. Ayrıca, “Bakatoğlu Memiş” yok, “Baskaboğlu Memiş” var!

Boşnakoğlu var... Bursalıoğlu var... Bağdatlıoğlu var... Uzun uzun hangi sülale isimlerinin olduğunu yazmayayım. “Bakat-oğlu” yok!

Uzatmayayım, sadece Erdoğan’ın hemşerilerinin hazırladığı Güneysu Rize kitabında “Bakatoğlu” mahallesi var. Kitabın 351. sayfasında “Köyde yalnız Bakatoğlu mahallesine yol gitmez” diye bir cümle geçiyor.

Bir yerde daha “Bakatalı” adı geçiyor...

Tarih: 11 Ağustos 2004

Başbakan Erdoğan Gürcistan gezisinde şöyle dedi:

“Ben de Gürcü’yüm, ailemiz Batum’dan Rize’ye göç etmiş bir Gürcü ailesidir.”

Olabilir mi?

Güney Osetya’nın başkenti olan Tskhinvali’ye bağlı köylerin arasında Bakata (Bagata) adı var. Yaşasın “Bakatalı”yı bulduk!

Bagata; Gürcistan’a bağlı Güney Osetya bölgesinde; Tskhinvali’ye bağlı.

Kuzey Kafkasya’ya bağlantılı bir ticaret yolu üzerinde yer alan Tskhinvali’de karışık bir nüfus vardı: Yüzde 38.4 Yahudi; yüzde 34.4 Gürcü; yüzde 17.7 Ermeni ve yüzde 8.8 Oset.

Bölge, 1801’de Ruslar tarafından işgal edildi; nüfus dağıldı.

Bugün kuşkusuz bu nüfus yapısı değişiktir; yüzde 67.1 Oset’tir. Gürcü yüzde 25, Ermeni yüzde 1.3, Yahudi yüzde 0.9 ve Ruslar yüzde 3. Yahudiler ve Ermeniler bölgeyi terk etmişti...1

Başbakan Erdoğan diyor ki:

“Babama sordum ‘Biz Laz mıyız, Türk müyüz?’ dedim. Allah rahmet eylesin, babam (Ahmet Erdoğan) dedi ki: ‘Oğlum ben de dedeme sordum; ‘Dede biz Laz mıyız, Türk müyüz?’ ‘Torinim, dedi, yarın öleceğiz. Öldüğümüz zaman Allah bize bir soru soracak; torunum Rabbin kim? Nebin kim? Dinin ne? Ama kavmin ne diye bir soru sormayacak. Sana sordukları zaman ‘Elhamdülillah Müslüman’ım de, geç.’”

İnsanlar hangi inançtan ve etnik kimlikte olursa olsun benim için eksiklik değil, aksine zenginliktir. Düzeysiz, spekülatif yakıştırmalardan hep kaçındım.

Kim kendini hangi inanç ve etnik kimlikle tanımlıyorsa, benim için “doğru” odur.

Erdoğan “Gürcü’yüz” diyorsa, öyledir.

Emine Hanım “Arap’ım” diyorsa doğrudur.

Gelelim tekrar Ahmet Erdoğan’ın söylediklerine...

Diyor ki, “Oğlum ben de dedeme sordum!”

Babasına değil dedesine soruyor. Niye? Çünkü babası Bakatalı Tayyip, Ahmet Erdoğan küçükken kayboldu!

Nasıl kaybolduğuna dair iddialar var.

Birincisi...

Tarih: 8 Mart 1916

Birinci Dünya Savaşı...

Ruslar, Rize’yi işgal etti. Yöre halkı evini, bahçesini, hayvanını bırakıp Trabzon’a doğru kaçmaya başladı.

Ruslara en büyük yardımı Karadeniz’deki Rum ve Ermeni çeteler yaptı. İki yıl önce İstanbul’dan Rize’ye gelen ve buradaki yerli halkın katılımıyla gücünü artıran İttihatçı Teşkilat-ı Mahsusa fedaileri, işgalci güçlere karşı çete savaşı vermeye başladı.2 İttihatçı fedailerin arasında “Bakatalılar” olarak söylenen Erdoğan’ın akrabaları var mıydı? Gönüllüler arasında; Tuzcuoğlu Memiş Grubu, Basaoğulları, Alemdaroğulları, Sipahioğulları, Mataracılar vs. var.

Rize’nin Pekmezli Köyü’nden Serdümen Recep, Çakıroğlu İsmail Ağa, İkizdereli Süleyman Sırrı, Mataracı Mehmet, Pazarlı Talatorzade Fevzi, Rizeli Lazoğlu Mustafa kahramanlıklarıyla örnek oldular. (Doç. Rahmi Doğanay, Milli Mücadelede Karadeniz) Bakatalı Tayyip bunlar arasında mıydı? Adı geçmiyor! Rusya’daki Bolşevik Devrimi sonucu Ruslar Doğu Karadeniz’den çekilmeye başladı. Fakat Ermenilerin bölgeyi bırakmaya hiç niyeti yoktu. Teşkilat-ı Mahsusa ile aralarında kanlı çarpışmalar oldu. Rize, 2 Mart 1918’de kurtarıldı.

Bakatalı Tayyip kayıptı...

Bakatalı Tayyip hakkında hiç bilgi yok.

Erdoğan, nedense adını taşıdığı dedesi Bakatalı Tayyip hakkında hiç konuşmadı. Niye?

Gelelim Bakatalı Tayyip ile ilgili ikinci iddiaya...

Eşkıyalık yaptığı ve köylünün canına tak ettiği için pusu kurulup 1906’da öldürüldüğü söyleniyor. 22 yaşındaymış.

Doğru olabilir mi?

Osmanlı Arşivleri’nde kayıtlı Rize’de faaliyet gösteren bir Güneysulu eşkıya var: “Kalitozlu (Güneli, Güneysu) Kürt Yanboli.” (İ.MLV.272/10521)

Allah Allah, Güneysulu Kürt bir eşkıya!

Bir parantez açmalıyım; bunu okuyunca Erdoğan’ın “Malatyalı” olduğu iddiası aklıma geldi. Şöyle...

Kemer Gözcü gazetesindeki bir habere göre, Malatyalılar Derneği, Antalya’ya yeni atanan Emniyet Müdürü Mustafa Sağlam onuruna gece düzenledi. Sohbet sırasında aslen Malatyalı olan AKP’li Bedri Yalçın, Başbakan Erdoğan’ın baba tarafının Malatyalı olduğunu iddia etti! Başbakan’ın kardeşi Mustafa Erdoğan’ın da kendisine bu konuda hak verdiğini ileri sürdü. İddiasını kanıtlamak için Erdoğanlara yakın Rize Emniyet Müdürü Hüseyin Yenice’yi telefonla aradı.

Emniyet Müdürü Yenice, Mustafa Erdoğan ile beraber olduğunu söyleyerek, telefonunu ona verdi. Ve Mustafa Erdoğan köklerinin Malatya’ya dayandığını söyledi!

Osmanlı eşkıya listesinde Bakatalı yoktu ama Kürt vardı! Alın size yeni bir polemik: “Erdoğan Kürt çıktı!”

Bakatalı Tayyip’in nasıl kaybolduğu konusunda bir sır var.

O halde...

Bakatalı Tayyip’i atlayıp, soyağacının bir üstüne bakacağız.

Babası kayıp Ahmet Erdoğan’ın sözünü ettiği dedesi kim?

Dede kim?.. “Bakatalı Tayyip”in babası kim?

Yani Ahmet Erdoğan’ın dedesi kim?

İddialar muhtelif...

Tempo dergisi, 13 Temmuz 2006’da Erdoğan’ın soyağacını çıkardı. Soyağacının en başında “Ahmet” var.

Oğlu Tahir tarafından öldürülen Ahmet’in Tahir’den başka, Yunus ve Mehmet adında iki oğlu daha var.

Ölüm sır. Babasını vurup öldüren Tahir’in deli olduğu söyleniyor!

Ailede öldürülen bir “Ahmet” var.

Önemli bir isim olmalı, çünkü...

“Ahmet” ismi hep kuşaktan kuşağa aktarılıyor:

Recep Tayyip’in babası, Ahmet Erdoğan...

Recep Tayyip’in oğlu, Ahmet Burak Erdoğan...

Recep Tayyip’in torunu, (Esra Erdoğan Albayrak’ın oğlu) Ahmet Akif...

Oysa...

Bu soyağacına göre, “Ahmet”in altında oğlu Yunus var! “Molla Yunus” deniyor. Ahmet Erdoğan’ı büyüten dedesi işte bu “Molla Yunus”...

Dr. Arzu Pehlevan’ın incelediği 1495 Numaralı Şer’iyye Sicili Defteri’nde “Memiş” ile “Yunus”un kardeş olduğuna dair belge var:

“Trabzon vilayeti dahilinde Rize kazâsı kurâsından Kuriloz karyesi ahalisinden iken, 1269 senesi evâsıtında vefât eden Çerkesoğlu Ahmed bin Durmuş bin Abdullah’ın verâseti (mirası); sulbi-i kebîr oğulları; Memiş ve Mustafa ve Molla Yunus ve Receb ve sulbiyye-i kebîre kızları Zeyneb ve Fatıma ve Menefişe ve Şuşika ve Hafize ve Şerife’ye” paylaştırıldı.

Bu bilgiyi yazmamın nedeni; yazar Muhammet Safi’nin, Rize Tahrir-i Öşür Envanteri’nde Bakatalı Memiş’in olduğunu belirtmesi. Yunus ve Memiş aynı aileden mi? “Çerkesoğlu” lakabı ilginç! Geçelim.

Kuriloz; Güneysu’ya bağlı Yenicami Köyü’nün eski adı. Bu yerleşim yerlerinin adları gibi coğrafi sınırları da hep değiştirildi. O tarihte Erdoğanlar Pilihoz gibi Kuruloz’da da bulunuyor muydu?

Güneysu Rize’ye göre, “Güneysu’nun önemli medreselerinden birisi olan Pilihoz Karyesi (medresesi) buradaydı. Bu medrese eski Dumankaya Camii’nin içerisinde bir bölümde idi.”

Medreseden çıkanlara “Molla” diyorlardı.

“Molla Yunus” bu medrese mezunu mu?

Peki...

“Molla Yunus” Erdoğan ailesi için bu kadar önemli bir karakter ise niye sonraki kuşaklara bu isim verilmedi.

Oysa...

Dr. Pehlevan, 1495 Numaralı Şer’iyye Sicili Defteri çalışmasında Rize’de bulunan erkek isimlerinin dökümünü çıkardı. “Tayyip” adı çok az. Ama bir “Molla Tayyip” var...

“Dersaadet’te meydana gelen hırsızlık olayında, çalınan malın satılmak üzere Rize’ye gönderildiği görülmektedir. Buna göre, Rize’nin Setoz karyesinden Molla Tayyip isimli şahıs, Emineddin mahalleli Müftüzâde Abdülhalim’le, Dersaadet’te bir odada kaldıkları sırada, Abdülhalim’in 400 kuruş değerindeki Kur’an-ı Kerim’ini çalarak, satılıp parasının ailesine sarfedilmesi üzere Rize’nin Kal’a Mahallesi’nden Mehmed oğlu Ahmed’e göndermiştir. Ahmed de Kur’an-ı Kerim’i 265 kuruşa satmıştır.

Abdülhalim çalınan Kur’an-ı Kerim’ini Molla Tayyip’ten talep ettiğinde, Molla Tayyip Kur’an-ı Kerim’i sattığını itiraf ederek, 10 güne kadar kendisine geri vereceğini kefille taahhüt etmiştir. Ancak sözünde durmamıştır. Durum mahkemeye intikal ettiğinde ise, Molla Tayyip Kur’an-ı Kerim mevcutsa aynen, mevcut değilse kıymetini vermek zorunda bırakılmıştır.”

“Molla Tayyip” kim?

Recep Tayyip’in akrabası olabilir mi?

Bildiğimiz şu: Hep bir zincir var...

Recep Tayyip’in dedesi Bakatalı Tayyip.

Kendi adı; Recep Tayyip.

Torunu (Bilal’in oğlu) Ömer Tayyip!

Adı hırsızlık olayına karışan “Molla Tayyip” akraba mı, bilemiyoruz!

Koskoca Türkiye Cumhuriyeti başbakanının biyografisi için iğneyle kuyu kazıyoruz. Devam edelim...

2004’te “Gürcü” olduğunu söyleyen Erdoğan, 2007’de NTV’de katıldığı bir programda “Türk” olduğunu söyledi. Ekledi:
“Bizim oğlan (Bilal) meraklı, başbakanlık kaynaklarından ailemizi araştırıyor.”

6 yıl geçti, hâlâ araştırıyor herhalde...

Çünkü daha bir şey açıklanmadı.

Herhalde Erdoğanların da kafası karışık!

Kimin değil ki?

İşte bir gazete haberi:

“Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın amcası, İstanbul İl Genel Meclis Üyesi Mehmet Ali Erdoğan’ın babası Mehmet Erdoğan (70) yaşamını yitirdi. Mehmet Erdoğan’ın yaklaşık bir yıldır kanser tedavisi gördüğü belirtildi.” (20 Nisan 2008, Habertürk)

Mehmet Erdoğan’ın diğer oğlunun adı Haydar’dı.

1938 doğumlu Mehmet Erdoğan; Ahmet Erdoğan’ın öz kardeşi mi üvey kardeşi mi?

Bakatalı Tayyip kaybolunca/öldürülünce oğlu Ahmet’e dedesi sahip çıktı. Peki Ahmet’in annesine ne oldu?

Nüfusta adı “Havuli” diye geçiyor! Kimle evlendirildi? Hiç bilgi yok.

Bakatalı Tayyip’in küçük kardeşi Halil ile evlendirildiği iddiası var.

Güneysu Rize kitabında Dumankaya muhtarları arasında Musa Erdoğan var.

Köydeki Erdoğanlar Yunus’un diğer oğlu Halil ve Ahmet Erdoğan’ın büyük amcası Mehmet’in soyundan gelenler.

Sonra Erdoğan’ın söylediği bir “Mustafa Amca” var; “Hafız Mustafa”!

Recep Tayyip’in babasının amcasının oğlu İlyas Erdoğan var. 2003’te (ki Erdoğan ailesinin çoğu kanserden yaşamını kaybetti) 56 yaşında ölen İlyas Erdoğan’ın oğlu Ali Erdoğan, Başbakan Erdoğan’ın “koruması” olarak görev yapıyor. Karakol basıp polis azarlaması medyada haber oldu. (24 Aralık 1013)

Peki...

Hadi diyelim, Başbakan Erdoğan’ın baba tarafı karışık, ya anne tarafı?

Recep Tayyip Erdoğan, 8 Ocak 2011’de Sarıkamış şehitleri için yapılan kardan heykellerin açılışını gerçekleştirdikten sonraki konuşmasında “Dedem Kemal Mutlu burada şehit düştü” dedi!

“Büyük dedem, Rize Güneysulu Kemal Mutlu, burada, Sarıkamış’ta şehit düşerek Hakk’ın rahmetiyle kucaklaştı. Derlerdi ki: Tüfeğine sarılı olarak, donarak şehit olduğunu gördük ve adeta gözlerindeki soğuğun verdiği gözyaşları buz damlacıkları gibi, damlamış halde şehit olmuş.” (9 Mayıs 2008, Sabah)

Kemal Mutlu, Erdoğan’ın annesi Tenzile tarafından büyük dedesi.

Şehit miydi?... Kaynaklara bakalım...

Milli Savunma Bakanlığı’nın Şehitlerimiz adlı beş ciltlik yayınında, Sarıkamış Şehitleri’nin yer aldığı 1. Dünya Savaşı kategorisinde 276 Rizeli şehidin ismi var. Sarıkamış Harekâtı’nda şehit olan Rizeliler arasında “Kemal Mutlu” diye bir isim yok.

2008 yılında bazı işadamlarının Rize’nin Güneysu ilçesinde yaptırdığı okulun adı; “Şehit Kemal Mutlu Anadolu Öğretmen Lisesi” oldu! Açılışı Başbakan Erdoğan gerçekleştirdi.

2009’da ise Sarıkamış ilçesinin “Belediye Caddesi”nin ismi, “Şehit Kemal Mutlu Caddesi” olarak değiştirildi.

Bu arada:

1914 yılının son günlerinde gerçekleşen Sarıkamış Harekâtı sırasında Soyadı Kanunu henüz çıkmamıştı. Yani, o yıllarda “Mutlu” diye bir soyadının olması mümkün değil. İlgili kanun tam 20 yıl sonra, 1934 yılında yürürlüğe girdi.

Karışık bir konu...

En iyisi, çok eskileri karıştırmadan Ahmet Erdoğan biyografisine bakalım. Çünkü Erdoğanlarda bir sır var.

Ahmet Erdoğan’ın ne zaman doğduğu net olarak bilinmiyor. Mezar taşında “1321” yazıyor. “17345714226” TC kimlik no bilgilerine göre:

Baba adı: Teyüp.

Ana adı: Fatuli.

Doğum: 1905.

Ölüm tarihi ise, 8 Aralık 1988 idi.

Ahmet Erdoğan’ı “Molla Yunus” büyüttü.

Erdoğanların “resmi tarihine” göre, Molla Yunus seferberlikte askere alınmadı; bunun sebebi çevrede eli kalem tutan eğitimli tek kişi olmasıydı! Ruslar gelince ne yaptı acaba?

“Bakatalı Tayyip” pek anımsanmasa da, Molla Yunus bölgede tanınan bir karakterdi:

Osmanlı döneminde İttihatçılara ve Milli Mücadele döneminde Kuvayı Milliye’ye destek verdiği; Cumhuriyet devrimlerinin halk tarafından anlaşılması ve benimsenmesinde önemli katkılarda bulunduğu dile getiriliyor. Keza Rize’de Latin harflerini ilk öğrenen ve halka öğreten kişi olarak anılıyor!

Rize’deki şapka devrimine karşı çıkan yobazlara karşı duruşuyla hatırlanıyor. Yazdığım gibi bunlar “resmi tarih” notları...

“Molla Yunus” torunu Ahmet Erdoğan’ı kocası savaştan dönmeyen Havuli ile evlendirdi. Havuli, Ahmet Erdoğan’dan 12 yaş büyüktü.

Sabit’ten olma Gülin’den doğma Havuli hakkında pek bilgi yok.

“Havuli” adının aslında “Havva” olduğu söylendi; iddiaya göre Lazlar ismi böyle telaffuz ediyordu. Tamamen uydurma bir gerekçe; hiç ayrıntıya girmeyeyim.

Erdoğan’ın nüfus kütüğünde isimleri geçen Havuli, Fatuli, Farfuli diye isimler Lazcada yok.

Ahmet-Havuli Erdoğan çiftinin iki oğulları oldu:

– Mehmet (d. 1926, ö. 1988)...

– Hasan (d. 1929, ö. 2006)...

Havuli’nin ilk evliliğinden kaç çocuğu vardı?

Ahmet Erdoğan, bir süre sonra taşı toprağı altın olan İstanbul’un yolunu tuttu. Eşini ve çocuklarını götürmedi...

Ahmet Erdoğan’ın İstanbul’a gitmesinin sebebi ekonomik miydi?

Başka bir sebebi olamaz mı? Çünkü...

Tarih: 18 Eylül 1924

Yer: Rize

Mustafa Kemal, eşi Latife Hanım’la birlikte bir gün önce saat 18.00’de Rize’ye gelmişti. Valiliği, belediyeyi ve garnizonu ziyaret ettikten sonra geceyi Rize’nin tanınmış isimlerinden Mehmet Mataracı’nın konağında geçirdi.

Sabah saatlerinde “Gazipaşa” ve “Cumhuriyet” adı verilen iki çeşmeyle bir abidenin açılışını yaptı.

Dinlenmek üzere valiliğe geçti. Burada sevgi gösterisinde bulunan halkı selamladı.

Saat 14.30’da Hamidiye gemisiyle Giresun’a hareket edecekti. Halkın alkışları ve İdman Yurdu’nun bandosuyla valilikten uğurlanırken yanına iki müftü yaklaştı.

Bundan sonrasını Cumhuriyet gazetesinin muhabirinin yazdıklarından okuyalım:

“Paşa Hazretleri’nin hükümet dairesinden dönüşleri esnasında Rize ve Atina (Pazar) müftüleri tarafından kendilerine bir dilekçe verilmiştir. Dilekçede medreselerin tekrar açılması talep ediliyordu.

Reisicumhur Hazretleri, dilekçe muhteviyatını öğrenince asabileşmişler ve müftülere hitaben:

‘Tevhid-i tedrisat mı istemiyorsunuz? Bu millet mektep yapmayacak mı? Şimdiye kadar geri kalmamızda en büyük etkenin ne olduğunu bilmiyor musunuz? Hayır, medreseler açılmayacak!’

Buyurmuşlar ve halk tarafından alkışlanmışlardır.

Paşa Hazretleri hitabelerine devam buyurarak:

‘Geçiminizi mi düşünüyorsunuz? Müsterih olun, ibadetinizle uğraşın. Bırakın milleti. Yoksa bu kararı veren Meclis’te sizden büyük âlimler mi yok? Millet bildiği gibi yapacak.’

Paşa Hazretleri tekrar şiddetle alkışlanmışlardır ve müteakiben Vali Bey’le bir müddet konuşmuşlar ve bu arada, ‘Bu adamlar burasını İran gibi mi yapmak istiyorlar?’ demişlerdir. Ahali, müftüleri kınamış ve Gazi’nin hitabesinden çok memnun olmuştur.” (20 Eylül 1924, Cumhuriyet)

Mustafa Kemal niye İran’ı kötü örnek olarak göstermişti?

O dönemde İran’da neler olmuştu?

Rıza Şah, İngilizlerin desteğiyle İran’da darbe yaptı. Ordu Komutanlığı, Savunma Bakanlığı derken Başbakan oldu.

Kaçar Hanedanı’nın gücünü yok etmek için cumhuriyet ilan etmek istedi. Dava arkadaşları modernistler ülke genelinde cumhuriyet propagandası yapmaya başladı. Ancak cumhuriyetin kurulmasına (İngilizlerin kontrol ettiği) mollalar karşıydı ve bunlar eğitimsiz halkı kışkırttılar.

Cumhuriyet hayalinin gerçekleşmeyeceğinin farkına varıp, iktidar gücünü elinden kaçırmak istemeyen Rıza Şah, toprak ağaları ve mollaların desteğiyle hükümdarlığını ilan etti. Meclis’te İslam yasalarını koruyacağına ve hiçbir değişiklik yapmayacağına yemin etti.

İşte...

Bir yıl önce Cumhuriyet’i ilan eden Mustafa Kemal, medreselerin açılmasını isteyen hocalara kızıp, bu nedenle “Türkiye, İran olmayacak” demişti.

Potamya (Merkez), Setoz (Ortaköy), Kuruloz (Adacami), Kamboz (Selamet), Pilihoz (Dumankaya), Kaluharaf (Kiremitköy) ve Mişona (Pazarköy) medreseleri kapatılmıştı.

Kapatılan medreselerin yerine ilk kez Ulucami (Merkez), Setoz (Ortaköy), Kuruloz (Adacami), Kamboz (Selamet) ve Mişona (Pazarköy) mektepleri açıldı.

Mustafa Kemal medreselerin yeniden açılması talebine çok kızdı. Hamidiye gemisine çıkar çıkmaz hemen Başvekil İsmet Paşa’ya şifreli bir telgraf yazıp gönderdi.

“Bugün Rize’den ayrıldığım sırada Rize ve Atina müftülerinin temsil ettiği bir hoca heyeti, bütün memleket ve civar halkı önünde kapattırılan medreselerin açılmasını dilekçeyle talep ettiler. Dilekçeyi okuduktan sonra çok kızdım. Yüksek ve şiddetli bir sesle kendilerini azarladım ve memleketin, milletin şimdiye kadar felaketi sebeplerinin kendileri olduğuna işaret ettim.

‘Mektep istemiyorsunuz! Halbuki millet onu istiyor. Bırakınız. Artık bu zavallı millet, bu memleketin evlatları yetişsin. Medreseler açılmayacaktır. Millete mektep lazımdır’ diye bağırdım. Bütün halk ve mektep talebesi ‘bravo’ sesleri ve heyecanlı alkışlarla karşıladılar. Ayrılmamdan sonra bu hocalara halkın bir fenalık yapmalarından korkarım.

Buna karşılık, Rize’deki liseyi canlandırmak elzemdir. Mektep binası ve eğitim aletleri yoktur. Hocaları çok olan bu muhitte ilim irfan teşkilatımızın süratle faaliyete başlaması pek lüzumludur. Burada Osman Ağa’nın oğlu İsmail Bey, yirmi bin liralık bir mektep binası yapmak üzere imiş. Bunu taltif ederek, işin hızlandırılması ve hemen eğitim aletleri göndermek ve fazla alaka göstermek suretiyle, halkın taassuba karşı gösterdiği fiili tezahüre karşılık vermek icap eder.” (Cumhurbaşkanlığı Arşivi, A: 4, D: 81, F: 2-394, 2-395.)

Tarih: 25 Kasım 1925

Şapka Kanunu kabul edildi.3

Türkiye’de bu kanuna karşı isyanın çıktığı yerlerden biri de Başbakan Erdoğan’ın ailesinin yaşadığı Rize/Potamya (Güneysu) idi. Potamya Ulu Cami imamı Hafız Şaban Hoca’nın liderlik yaptığı ayaklanmaya Muhtar Yakup da katıldı. Şeriatın korunması için Rize’yi basmayı, hapishaneyi boşaltmayı, hükümet konağını ele geçirmeyi hedeflediler. Ve önce Potamya’daki Jandarma Karakolu’nu bastılar. Karakol komutanı onbaşıyı asmak istediler. Onbaşı “Ben de sizdenim” deyince canını kurtardı.

Bu arada halkı tahrik etmek için Peçeli Mehmet, “Ey ahali, Ankara ihtilal içindedir. Mustafa Kemal üç yerinden yaralandı. İsmet Paşa ortadan kaldırıldı. Dindar paşalarımız hükümeti ellerinden aldılar. Şeriat kurtarılıyor. Korkulacak bir şey kalmamıştır” diye halka konuşma yaptı. Halk galeyana geldi ve “Şapka giymeyeceğiz, askere de gitmeyeceğiz” diye bağırmaya başladı.

Ayaklanmanın asıl meselesi bir yıl önce 17 Eylül 1924’te Rize’ye gelen Mustafa Kemal’in tüm ricalara rağmen medreselerin bir daha açılmayacağını söylemesi ve din hocalarının işsiz kalmasına sebep olan icraatıydı. Üstelik askerlikten de muaf olmayacaklardı. Sıradan vatandaş olmayı kabul edememişlerdi. Rize Valisi Hurşit Bey Potamya’da olanları Ankara’ya bildirdi. Sonuçta isyan bastırıldı.

143 kişi tutuklandı. İstiklal Mahkemesi önüne çıkarıldı. Mahkeme Başkanı Afyon Milletvekili Ali Çetinkaya, mahkeme üyeleri, Gaziantep Milletvekili Kılıç Ali, Aydın Milletvekili Reşit Galip ve Rize Milletvekili Ali Zırh idi.

Karar verildi: Sekiz kişi idama, 14 kişi 15 yıla, 22 kişi 10 yıla, 19 kişi 5 yıla mahkûm edildi. 80 kişi beraat etti.

Potamya’dan Tarakçı Sabit, Peçeli Mehmet, Peçeli Arslan, Peçeli Yakup, Kolivalı Kadir, Kolivalı Şaban, Külünk Hasan ve Kanbur Mahmut isimli kişiler idam edildi.

Rize’deki Şapka İsyanı’yla ilgili İstiklal Mahkemesi kararı ve bu 143 kişinin adı TBMM arşivinde var. Ve bu arada... İsyandan sonra birçok aile çocuklarını “beladan” uzaklaştırmak için İstanbul’a gönderdi.

Başbakan Erdoğan’ın babası Ahmet Erdoğan da bu nedenle mi İstanbul’a zorunlu göç etmişti?

Başbakan Erdoğan her fırsatta İstiklal Mahkemeleri’ne sitem ediyor, Kel Ali’den, Kılıç Ali’den, “Üç Aliler Divanı”ndan öfkeyle bahsediyor.

Bunun sebebi Potamya (Güneysu)’daki şapka ayaklanması mı?

Göç gerekçesi yoksulluk olduğu söylenen Ahmet Erdoğan’ın İstanbul günlerine bakalım...

“Reis Kaptan’ın (Ahmet Erdoğan), İstanbul’daki hatıraları hareketli ve renkli. Gençlik yıllarını İstanbul’un çılgın bölgelerinde, Pera’larda geçirdi. Beyoğlu’nu, Tophane’nin her tarafını karış karış öğrendi. Gece âleminin merkezinde denizciliğin verdiği duygusallıkla yaşadı.” (s. 15)

Bu satırları, Bir Liderin Doğuşu kitabından aldım. Kitabın yazarları Hüseyin Besli ve Ömer Özbay. Her ikisi de Başbakan Erdoğan’a çok yakın isimler. Biliyoruz ki, ilgili kitap Erdoğan tarafından yazdırıldı. İtibariyle alıntı yaptığım satırları ifade eden Erdoğan’dı! Babasının “çapkın” olduğunun altını çiziyordu.

Ve...

Sebebi bugüne kadar açığa çıkmadı; büyük bir sır olarak saklandı.

“Çapkın” Ahmet Erdoğan, iki çocuğunun annesi Havuli’den ayrıldı. Dikkat ediniz boşanmadı, ayrıldı.

Aynı yıl...

Tarih: 6 Mayıs 1953...

Ahmet Erdoğan Beyoğlu’nda terzilik yapan; Mehmet’ten olma Havva’dan doğma 29 yaşındaki Tenzile Mutlu (d. 1924-ö. 2011) ile yaşamaya başladı.4

Ahmet-Tenzile Erdoğan, imam nikâhlıydı.

Ahmet Erdoğan ile Tenzile’nin resmi nikâhı yoktu; bu nedenle resmi kayıtlara göre ilişkileri evlilik dışıydı.

Erkeğin çokeşliliği ve tek taraflı boşanmasına ilişkin düzenlemelerin kaldırılması; kadınlara boşanma hakkı, velayet hakkı ve malları üzerinde tasarruf hakkı tanıyan Türk Medeni Kanunu, 17 Şubat 1926’da kabul edildi. Bu sebeple...

Ahmet Erdoğan’ın eşi Havuli, Dumankaya köyünde 1980’de vefat edince ikinci eşi Tenzile ile resmi nikâh kıydı. 5

Yıllar sonra İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olduğunda Erdoğan ne diyecekti: “Sadece imamlar resmi nikâh kıysın!” (9 Mayıs 1995, Milliyet)

Rize tarihiyle ilgili yapılan çalışmalarda, bölgede Osmanlı döneminde çokeşliliğin az olduğu belirtiliyor. Dr. Pehlevan’ın çalışmasına göre, Rize’nin yüzde 95.51’i tekeşliydi. İkinci eşe sahip olanların oranıysa yüzde 3.52 idi. Ahmet Erdoğan ikinci evliliği neden yaptı? İstanbul’da yalnız kalmamak için mi? Ya da bir başka nedeni mi var?

Tarih: 26 Şubat 1954

Recep Tayyip de doğdu!

Ahmet Erdoğan’ın dini nikâhla yaptığı ikinci evliliğinin tarihini tekrar anımsatayım: 6 Mayıs 1953.

Evlilik ile Recep Tayyip’in doğumu arasında, 9 ay 20 gün süre var.

Nasıl denk getirmişler!

Tabii Recep Tayyip’in nüfus cüzdanındaki kayıt doğruysa!

Recep Tayyip’e “Recep” ayında doğduğu için bu ismin verildiği söylendi. 1954 yılının Recep ayı, Diyanet İşleri Başkanlığı’na göre 6 Mart’ta başlıyor. Erdoğan ise, 26 Şubat doğumlu! Yani Recep ayında doğmamış!

Ahmet Erdoğan oğlunu nüfusa 8 Aralık 1954’te kaydettirdi:

Recep Tayyip Erdoğan... Rize İli Güneysu (Potamya) İlçesi... Dumankaya Köyü (Pilihoz)...

Ahmet Erdoğan İstanbul’da kendine yeni hayat kurdu.

“Reis Kaptan” deniyordu...

Kasımpaşa Kulaksız’da oturduğu ev; Kaptanoğlu Sokak’taydı.

İddiaya göre bu nedenle “Kaptan” deniyordu! İddia biraz zorlama gibi. Bilinir ki, Rize bölgesinde “Ağa”, “Hoca”, “Reis” gibi saygınlık unvanları bölgenin ileri gelen kişileri için kullanılıyor.

Ahmet Erdoğan bu tür bir “saygınlık imajı” sonucu mu bu unvanı kullandı? Ailenin kendini saygın göstermek için hep bir çaba içinde olduğunu söyleyebiliriz.

Danışmanı Akif Beki Erdoğan’ın Harfleri kitabında yazdı: “Erdoğan, İbn-i Arabi’nin çizelgesine göre Musa peygamber soyundan geliyor. Yani hem Musa peygamberin karakteristlik özelliklerini taşıyor hem de hayatı bu peygamberin yaşam öyküsüyle paralellikler gösteriyor.” (s. 14)

Muhyiddin İbn-i Arabi herhalde yattığı yerde ters dönmüştür.

Biz dönelim Ahmet Erdoğan’ın İstanbul günlerine...

“(Erdoğan’ın) Babası Hasköy ile Fener arasında sandalcılık yapan ve geçimini bu şekilde sağlayan biriydi. Tayyip’in babası Ahmet’in ideali Sütlüce ile Eyüp arasında yolcu taşımaktı. Zira o hat yolcu bakımından en verimli hatlardandı. Ahmet Efendi’nin ya da nam-ı diğer Reis Kaptan’ın sandalı dört yolcu alabiliyordu. Ahmet, yolcuları taşımak için akşama kadar kürek çekiyordu.” (Ergün Poyraz, Takunyalı Führer, s. 55)

Ailenin resmi açıklamasına göreyse denizcilik işletmelerinde kıyı kaptanlığıyla uğraşıyordu!

Ahmet Erdoğan İstanbul’da iken Dumankaya köyündeki eşi ve iki çocuğu neler yapıyordu?

Köydeki çocuklarından Mehmet (Muhammed) Erdoğan...

Önce Karadeniz’in yeni geçim yolu çay bahçelerinde gündelikçi olarak çalışmaya başladı. Sonra 1960’ta, Güneysu Küçükcami Mahallesi’ne kurulan Çaykur’a ait ilk fabrikaya kadrolu girdi ve buradan emekli oldu. Bedriye ile evlendi; iki çocukları oldu.

Ahmet Erdoğan’ın diğer oğlu, “Aşçı Hasan” diye tanınan Hasan Erdoğan 35 yıl lokantalarda çalıştı. 12 yaşındaki oğlu Hamdi’nin Pilihoz Deresi’nde boğularak ölmesiyle içine kapandı. Diğer oğlu Ahmet ile “Ustaoğlu Kavurma Lokantası”nı açtı; başarılı olamadılar. Hasan Erdoğan Bağ-Kur’dan emekli olunca İzmit Yuvacık’a taşındı; oğlu Ahmet’le “Ak Market”i işletti.

“Aşçı Hasan”ın bir diğer oğlu İsmet Erdoğan, –ileri sayfalarda ayrıntılı bir biçimde göreceğimiz gibi Başbakan Erdoğan’ın mal varlığında mirasçı olarak gözüktüğü– aile bahçesinde çay üretimi yapıyor. (Rize Ziraat Odası tarafından hazırlanan belgeye göre, Başbakan Erdoğan Çaykur’un kayıtlarında, “168 No’lu Çay Müstahsili” olarak geçiyor.)

“Aşçı Hasan”ın küçük oğlu Mustafa Selim Erdoğan ise, Rize’deki devlet hastanesinde çalışıyor.

Başbakan Erdoğan’ın ağabeyi Hasan Erdoğan ile ilişkisi nasıldı?

Tarih: 4 Haziran 2006

Başbakan Erdoğan ve eşi Emine Hanım, hastanede yatan Hasan Erdoğan’ı ziyaret etti.

Erdoğan sonra Isparta’ya hareket etti. Burada yaptığı konuşmada nedense “sahte anneler”den bahsetti:

“Halkımızın ilgisi bizleri heyecanlandırıyor. Partimin bunu taşıyabilecek kapasitesi var mı? Var. Öyleyse gereğinin yapılması lazım. Net söyleyeyim. Her şeyden önce çocuğun annesi kim hikâyesi var ya, sahte anneler de çıkabilir. Ama bir de gerçek anneler var. Bu çok önemli. Söz verdik. Açık ve net söylüyorum. Gündüzümüze gölge düşürmeye kalkanlar olursa, kusura bakmasınlar, yollarımızı ayırırız.”

Partiler ve medya anlam veremedi:

Ne demekti bu “sahte anneler?”

Havuli mi?

Recep Tayyip’in Havuli’den gelen akrabalarıyla ilişkileri hep inişli çıkışlı oldu. Örneğin...

Büyük ağabeyi Mehmet Erdoğan’ın kendisiyle aynı ismi taşıyan oğlu Mehmet Erdoğan uyuşturucudan cezaevine girdi. 2010’da Diyarbakır’dan İstanbul’a uyuşturucu sevkıyatı yapılacağını değerlendiren İstanbul Narkotik Polisi, yaptığı operasyonla Başbakan Erdoğan’ın yeğeni Mehmet Erdoğan ile birlikte 11 kişiyi, 50 kilo esrarla yakaladı. Aralarında Mehmet Erdoğan’ın da bulunduğu yedi kişi tutuklanarak cezaevine gönderildi. İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nde 27 Haziran 2011 günü görülen duruşmasında tutuklu sanık Mehmet Erdoğan, yaptığı savunmada, 22 yıldır uyuşturucu kullandığını, ancak hiçbir zaman bu işin ticaretine girmediğini söyledi. Mahkeme Mehmet Erdoğan’ı tahliye etti.

Bir örnek olay daha yazayım...

Başbakan Erdoğan’ın “üvey amcası” (muhtemelen Havuli’nin oğlu) Muhittin Erdoğan’ın oğlu Ahmet Erdoğan, Tayyip Erdoğan’ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı döneminde Halk Ekmek İşletmesi’nde işe alındı. Ama işleri büyüttü! Kuzen Ahmet Erdoğan, dolandırıcılığa teşebbüs ve tehdit suçlamasıyla 18 Şubat 2007’de tutuklandı. Haydarpaşa Endüstri Meslek Lisesi Müdürü’nü, okula ait otoparkın işletmesini alabilmek için tehdit etmişti. Kuzen Erdoğan ve suç ortağı Müfit Tutumlu elleri kelepçelenerek Ümraniye Cezaevi’ne götürüldü.

Yıllar sonra, 9 Şubat 2012... Başbakan Erdoğan Başbakanlık’ta Rizelileri kabul etti. Amcasının oğlu Ahmet Erdoğan’ı görünce esprili bir şekilde “Burada ne işin var?” diyen Başbakan Erdoğan, hemşerilerini görmekten dolayı oldukça mutluydu.

Erdoğan’ın bir diğer akrabası Ahmet Erdoğan da Fazilet Partisi Rize İl Başkanlığı görevini sürdürdü. Erdoğan ailesinin maceraları çok; dönelim Ahmet Erdoğan’ın İstanbul’daki ailesine...

Ahmet Erdoğan, 1934’te çıkarılan soyadı kanunuyla “Erdoğan” soyadını aldı. Köyde bulunan akrabaları da aynı soyadını aldığına göre, demek ki birlikte karar verildi.

Ahmet Erdoğan’ın Tenzile’den Recep Tayyip’ten başka Mustafa (d. 1958) ve Vesile (d. 1965) adında iki çocuğu oldu.

Ahmet Erdoğan’ın –hay maşallah– ilk çocuğu Mehmet Erdoğan ile son çocuğu Vesile arasındaki yaş farkı 40’tı! Kızı doğduğunda Ahmet Erdoğan, 62 yaşındaydı. Tenzile Erdoğan ise 44 yaşında!

Resmi evraklarda 3 Mayıs 1924 yazıyor ama Tenzile Erdoğan’ın doğum tarihinin pek doğru olmadığını düşünüyorum. Kız kardeşi Meliha Er’in (d. 1936) doğum tarihini göz önünde bulundurarak, 1934 doğumlu olduğunu düşünebiliriz. Neyse...

“Vesile” Bakatalı Tayyip’in kız kardeşinin ve kızının adıydı. Ahmet Erdoğan kızına, halasının ve kız kardeşinin adını koydu.

Recep Tayyip’ten dört yaş küçük Mustafa Erdoğan, okuyamadı; tornacıydı. Sonra sekiz yıl İsrailli Oger’in gemilerinde teknik eleman olarak çalıştı. Yurtdışından getirdiği saatleri satıyordu.

Reşat Birinci’nin (d. 1935-ö. 2012) kızı Fatma’yla evlendi. Dünürler yabancı değildi; Güneysu/Tepebaşı Köyü’ndendi. Evliliği Ahmet Erdoğan istedi. İlk oğlu Recep Tayyip gibi “hata” yapmasını istemiyordu. Bu konuya geleceğiz...

Mustafa-Fatma Erdoğan çiftinin üçü kız, biri erkek dört çocukları oldu. Onlar da ağabeyleri Recep Tayyip gibi çocuklarına Üsame, Sevde gibi İslami isimler koydular.

Vesile Erdoğan ise, yine hemşerileri Mehmet İlgen’in (d. 1929-ö. 2013) oğlu Ziya ile evlendirildi.

İki kızları oldu; Kübra, Ümraniye AKP Belediye Başkanı Hasan Can’ın oğlu Mahmut Halil Can ile evlendi.

Diğer kızları Fatma Zehra ise, Murat Şeker ile dünyaevine girdi.

Hepsinin başı örtülüydü...

Başı açık olan sadece Emine Erdoğan’dı...

Üstelik başını kapatmamak için intiharı bile düşündü.

Emine Gülbaran 15 yaşında intihar etmeyi düşündü.

Yıl 1970’ti.

Emine Gülbaran Mithatpaşa Akşam Sanat Okulu’nun öğrencisiydi.

Terzi olmak istiyordu; o yaşında kendine güzel elbiseler dikiyordu.6

Romantik bir kişiliği vardı. Cep romanları okuyor, artistlerin kartpostallarını biriktiriyordu. Emel Sayın ve Ajda Pekkan’ı beğeniyordu. Bir de sinemaya gitmeyi seviyordu.

İlk kez Ziya amcalarının eski Amerikan otomobilinde direksiyona geçti; otomobil kullanmak istiyordu. Giyinmeyi çok seviyordu. Dikiş dergisi Burda’nın patronlarından kalıp çıkarıp, kendine elbise dikiyordu. İlk diktiği giysi ise çift taraflı bir pelerin oldu. Bir tarafı uçuk eflatun, diğer tarafı uçuk griydi.
Ağabeyi Hüseyin Gülbaran kız kardeşi Emine’ye artık örtünmesi gerektiğini söyledi. Emine Erdoğan, yıllar sonra Nasıl Örtündüler? kitabının yazarı Gülay Atasoy’a o günü şöyle anlattı:

“Ağabeyim bana örtünmem gerektiğini söylediği zaman intihar etmeyi bile düşünmüştüm. Nasıl olur da örtünürdüm! Çevremde bir tane örneği yoktu. Köy gibi bir yerde olsam neyse... Orada dikkati çekmezdim. Ama burada (İstanbul’da) olamazdı. Bu karışık duygular içindeyken, bir vesileyle Şule Yüksel Şenler’le tanıştım. Bu tanışma beni çok etkiledi. Böylelikle bir Müslüman hanımın hem modern, hem kültürlü, hem de örtülü olabileceğini gördüm.”

Emine Gülbaran 15 yaşında örtündü.

“Örtünme” hikâyesine temkinli yaklaşmamın nedenini açıklayayım. Emine Erdoğan’ın büyük ağabeyi Hasan Gülbaran, 1965 Konya Ereğli doğumlu, Üsküdar Amerikan Koleji’nde okuyan Saadet Hanım ile evlendi. Saadet Hanım’ın başı açıktı ve hiçbir zaman örtünmedi.7

Emine Gülbaran örtününce okuldan ayrıldı.

Nasıl tanışmışlardı?

Bilmiyorum. Yazılanlar ne kadar doğru emin değilim. Ama yine de aktarayım:

Emine Erdoğan, Şule Yüksel Şenler öncülüğünde kurulan İdealist Kadınlar Derneği’ne üye olmuştu. Üsküdar Balık Pazarı’nın üstünde kiraladıkları yerde faaliyet sürdüren dernek yöneticileri Tepebaşı’nda MSP’nin düzenlediği toplantıya katılmak için yola çıktılar. Yıl 1977 idi.

Emine Hanım, toplantıya giderken gece görmüş olduğu rüyanın etkisindeydi. Zaten kendisini tanımlarken ‘Çok romantik bir insanım’ derdi. Gece rüyasında gördüğü erkek gözlerinin önünden gitmiyordu. Kader, bu derneğin aktif üyelerinden Emine Hanım ile Recep Tayyip Erdoğan’ı, Erbakan’ın geleceği toplantıda buluşturdu. Erbakan Tepebaşı’ndaki Milli Şahlanış Gecesi’nde bir konuşma yapacaktı. Toplantı başladı. Erdoğan davudi sesiyle şiirler okuyup salonu coşturuyordu. Heyecanlananlar arasında ön sıralarda oturan bir bayan da vardı. Tesettürlü bu bayan, Erdoğan’ın dikkatini çekmişti. Erdoğan’ı gözü, konuşması
sırasında ona birkaç kez takıldı. Söz konusu kadın ise yıllar sonra Erdoğan için ‘Konuşmasına hayran kalmıştım’ diyecekti.

Tabii ki Emine Hanım’dı bu kadın. Soluksuz bir şekilde Tayyip Erdoğan’ı dinledi. İşte, gece rüyasında gördüğü genç adam tam karşısındaydı. Toplantı biter bitmez Erdoğan, o bayanın kimliğini araştırdı. Araştırma sonucu ‘ilgisini’ gösteren bu mesajı Emine Hanım’a iletti. Emine Hanım ise ‘Ben de sizi beğeniyorum’ demekle yetindi. (R. Çakır-F. Çalmuk, Bir Dönüşümün Hikâyesi, s. 35.)

Baba Ahmet Erdoğan bu evliliğe karşı çıktı. Oğluna Rizeli gelin almak istiyordu. Gelin adayı kara çarşaflıydı. Ahmet Erdoğan zor ikna edildi. Güya Recep Tayyip sırılsıklam âşıktı. Oysa yıllar sonra şöyle söyleyecekti:

“16 yıllık evliyim ama hiç âşık olmadım!” (20 Ekim 1996, Hürriyet)

Recep Tayyip, yanına babasını, annesini ve yengesini alarak kız istemeye gitti. Giderken bir de kakaolu çikolatalı bir baklava yaptırdı!

Recep Tayyip çok heyecanlıydı; yüzü kıpkırmızıydı. Sonra kahveler içildi.

Bir sene içinde nişan ve düğün yapıldı. Nişan, Emirgân yolu üzerindeki Baltalimanı’ndaki Oba Gazinosu’nda; düğün ise Fatih Akdeniz Caddesi üzerinde pastaneden bozma bir düğün salonunda yapıldı.

Bir not yazmalıyım: Yıl 1978.

İslami hareketin İstanbul’da en keskin olduğu dönem. Anlayışlarına göre, düğünde davul çalmak veya müzik eşliğinde eğlenmek haram.

Fakat Recep Tayyip-Emine çiftinin düğünü, İslami geleneklere göre değil Anadolu geleneklerine göre oldu. Emine Gülbaran öyle istemişti...

Emine Hanım güçlü kişilikli biriydi. Tenzile, gelini Emine’ye uzun süre ısınamadı. Ancak her şeye rağmen Emine Hanım’ın sabrı ve saygılı yapısı Kasımpaşa’daki evde kavgaya yol açmadı. Ne var ki Tayyip Erdoğan, annesinin yemeklerine iltifatı hep daha büyük tuttu!

Rizeli Erdoğanların dünürleri kimdi?

Siirtli ve Arap kökenli Hayriye ve Cemal Gülbaran çifti, İstanbul Fatih semtinin arka sokaklarında, dededen kalma evlerinde yaşadılar. Üç kuşak önce gelmişlerdi İstanbul’a...

Cemal Gülbaran’ın babası 1904 doğumlu Hamdi Ali, yıllar önce göçmüştü Siirt’in Aydınlar (Tillo) ilçesinden. İstanbul’da “Hanım” ile evlendi.8

“Arap Cemal” diye bilinen Cemal Gülbaran, 1926’da doğdu. (ö. 2004) Yoksuldular; ilkokul ikinci sınıfta okuldan alındı. Kapalıçarşı’da babası Hamdi Ali Bey’in hemşerisi Mehmet Sabri’nin döşeme atölyesine çırak verildi.

Cemal 17 yaşında kalfa olduğunda Mehmet Sabri Efendi’nin mahallelinin “Arap Hayriye” dediği, okul yüzü görmemiş, 22 yaşındaki kızıyla (d. 1921-ö. 2002) evlendirildi. (21 Aralık 2006 Tempo)

Nedendir bilinmez bu evlilikle Cemal, gerçek soyadı “Mercan”ı bırakıp “Gülbaran” soyadını aldı.

Hayriye ve Cemal Gülbaran çiftinin ilk çocukları Hüseyin (oğlunun adı Lut?) 1944’te doğdu. 1948’de Hasan, 1950’de Eyüp (çocukları Şuayb ve Şeyma), 1954’te Ali dünyaya geldi.9 Dördüncü çocuktan sonra beşinci kez hamile kalan Hayriye Hanım çok istediği kız bebeğini, 21 Şubat 1955’te doğurdu ve ona “Emine” ismi verildi.

Emine, yeni taşındıkları Üsküdar’daki Zeynep Kâmil İlkokulu’na gitti. Ardından Mithatpaşa Akşam Sanat Okulu’na devam etti ama okulu bitiremedi. Çünkü artık türbana sokulmuştu. Başı örtülü okula gitmeye utandı.

Sonra evlilik geldi.

Ardından...

Tarih: 4 Temmuz 1979

Ahmet Burak Erdoğan dünyaya geldi.

Sıkıntılı günler yaşadılar. Minik Burak’ın fiziki sorunları vardı. 2000 yılında Kasımpaşa Deniz Hastanesi’nden “çürük raporu” alarak askerliğe gitmedi.

Tarih: 12 Nisan 1980

Necmettin Bilal doğdu. Emine Erdoğan, oğlu Burak’ı doğurduktan hemen sonra hamile kalmıştı. Hemen ardından yine hamile kaldı ve 1981’de kızı Esra dünyaya geldi.

Emine Erdoğan’ın evliliğinin üzerinden üç yıl geçmişti ve üç bebeği vardı. Güçlü bir kadındı; kolay değildi üç yıl hamile yaşamak. Şanslıydı; kayınvalidesi Tenzile ve görümcesi Vesile çok yardımcı oldu. Bazen annesi Hayriye Gülbaran Üsküdar’dan Kasımpaşa’ya kızına yardıma geldi.

Son çocuk Sümeyye, 1985’te doğdu...

Sümeyye’nin diğer kardeşlerinden farkı Şişli nüfusuna kayıtlı olmasıydı. Demek ki Erdoğan Kasımpaşa’dan taşınmıştı.

Küçük Erdoğanlara geçmeden Recep Tayyip Erdoğan’ın çocukluk günlerine dönelim...

1 Robert Titiaev, Kafkasya’dan İsrail’e göç etmiş Gürcü kökenli Yahudi milletvekili. İsrail Parlamentosu’nda İsrail-Türkiye Parlamentolar Arası Dostluk Grubu Başkanı. Niye Türk Dostluk Grubu Başkanı yapıldı acaba?

2 Makbule Sarıkaya, Milli Mücadele Döneminde Rize.

3 Mustafa Kemal’in evinde kaldığı Rizeli Mehmet Mataracı, bir yıl sonra Şapka Kanunu çıktığında, İstanbul’dan hemen 10 adet şapka getirtti. Hemşerilerine dağıttı. Rize’nin çağdaş bir şehir olması için ömrü boyunca çabalayan Mehmet Mataracı’nın adı, bugün şehirde nereye verildi bilir misiniz: “Mehmet Mataracı Kız Kuran Kursu!”

4 Tenzile Mutlu’nun kız kardeşi Meliha Er, Pilihoz’a yakın Mişona (Pazarköy) Köyü’ne gelin gitti. 76 yaşında, 2012’de vefat etti. Danıştay üyesi İbrahim Er, A Haber Genel Yayın Yönetmeni Cengiz Er, Ankara Kredi ve Yurtlar Kurumu Bölge Müdürü Recep Ali Er, Ticaret ve Sanayi Odası üyesi Ali Yaşar Er, Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Sosyal ve Kültür İşler Dairesi Başkanı Adnan Er ve Fatih Sultan Er’in anneleriydi.

5 Tenzile Erdoğan 7 Ekim 2011’de vefat edince, Ahmet Erdoğan’ın mezarının bulunduğu Kulaksız Mezarlığı’nda defnedilmesi bekleniyordu. Ancak bizzat Erdoğan’ın yaptığı defin işlemleri sonucu annesi 8 Ekim Cumartesi günü Fatih Camii’nde kılınan cenaze namazı sonrası Karacaahmet Mezarlığı’na defnedildi. 1 Kasım’da ise Ahmet Erdoğan’ın kemikleri Kulaksız Mezarlığı’ndan alınarak Karacaahmet’te eşinin yanındaki mezara kondu. Erdoğan annesiyle babasının mezarlarını yan yana getirmek istiyor ise neden annesini Kulaksız Mezarlığı’na defnettirmedi acaba? Çok sevdiği ve cenazesinde gözyaşlarını tutamadığı dayısı Kemal Mutlu’yu da 25 Ocak 2013’te Kulaksız Mezarlığı’na defnetti.

6 Emine Erdoğan, Odatv’de İstanbul Kanyon Alışveriş Merkezi’ndeki Harvey Nichols mağazasından alışveriş yaptığını yazınca bizi mahkemeye verdi; 5000 YTL’lik tazminat davası açtı.

Dava dilekçesinde bu haberle kişilik haklarının zedelendiğini öne sürdü. Davanın görüldüğü Ankara 10. Sulh Hukuk Mahkemesi, 7 Mart 2008 tarihinde Erdoğan’ın açtığı davada tazminat koşullarının oluşmadığına karar verdi ve davayı reddetti. Sonra ne oldu? Elimize bir davetiye ulaştı; Emine Erdoğan, Harvey Nichols’ın Ankara Kentpark’taki şubesinin açılışını gerçekleştirecekti!

7 Saadet Gülbaran AKP delegesi. İki kızının da başı açık. Kızı Mine Gülbaran (Saatçioğlu), Emine Erdoğan’ın Üsküdar’daki ofisinde çalışıyor ve başı açık. Diğer kızı Müge Gülbaran (Gümüşdağ) ise Dolmabahçe Ofisi’nde Başbakan Erdoğan’ın sekreterliğini yapıyor. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclis Üyesi Göksel Gümüşdağ ile evli olan Müge Hanım’ın da başı açık.

8 Hanım ismini tırnak içinde yazdım; çünkü, İstanbul 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 26-8-1997 tarih ve 1997/871-541 sayılı kararıyla asıl adı olan “Hatmi”yi değiştirip “Hanım” ismini aldı! Yıllar sonra, o yaşta bu değişiklik niye yapıldı, anlayamadım.

9 Ümraniye bombalarının sahibi olduğu iddiasıyla Ergenekon Davası’ndan haksız yere altı yıl cezaevinde yatırılan Mehmet Demirtaş’ın ağabeyi Nevzat Demirtaş, büyük marketlere peynir pazarlayan Ali Gülbaran’ın ortağıydı.

Bölüm: 2

15 YAŞINDA BİR TABUT ARDINDA

Anne ve babasının “Teyyüp” diye hitap ettiği Recep Tayyip, 14 Haziran 1965’te İstanbul Piyale Paşa İlkokulu’nu bitirdi. Okul numarası 1074! Ya 1071 olsaydı; ne kerametler yazılırdı...

New York’taki Levin Enstitüsü’ndeki konuşmasında çocukluğunu şöyle anlattı:

“Küçük Tayyip okula yaya giderdi. Ayakkabılarım delik deşikti. Yağmurda, kışta, sıcakta ayaklarımın kızardığını bilirim.” (24 Eylül 2009, Hürriyet)

Erdoğan’ın anlattıkları ne kadar gerçek?

Neden İmam Hatip’e gitti?

Beyaz TV’nin yaşamıyla ilgili hazırladığı belgeselde konuştu.

Çocukluğunda yaz aylarında gittikleri Rize’de çay ve fındık topladığını aktaran Erdoğan, “Gittiğimizde babam beni yalnız bırakmazdı, okumam sebebiyle; yine orada bir hocaefendiye teslim eder, İmam Hatip yıllarında Kur’an-ı Kerim, Arapça derslerine orada ayrıca gitmişimdir ve oradan aldığım derslerin de benim hakikaten gelişmemde çok büyük faydası oldu” dedi.

Küçük yaşta namaz kılmayı öğrendi.

İlkokul beşinci sınıfta namaz kılmayı bilen olmayınca kendisi “Ben kılarım” deyip ortaya çıkıyor. Kılıyor ve o günden sonra lakabı “hoca” oluyor. “Yani ilkokulda benim lakabım hoca idi. Ben bu lakabı yadırgamadım. Biz çünkü hocaya da hoca derdik. Öğretmene de hoca derdik. İmam Hatip süresince orta adım Tayyip ile anıldım.”

Erdoğan’ın büyük amcası İlyas’ın oğlu Ahmet Erdoğan şöyle anlatıyor:

“Benim bir amcam vardı, adı Mustafa’ydı ve hafızdı. Öldü. ‘Bir tane de akraba hafız olsun’ şeklinde oldu olay. O devirde hafız yoktu. İmam Hatip’i Tayyip için öyle seçtiler. Amcam da babam da namazını kılardı. ‘Bir hafız olsun, İmam Hatipli olsun’ dediler yani. Biraz yaşça bizden büyük olduğu için onu gönderdiler;
biraz da duruşu uygundu onun için. Yani o da İmam Hatip’i seçti. Kimse zorla vermedi onu oraya.” (3 Ağustos 2006, Tempo.)

Erdoğan’ın Vakıf Rize dergisine anlatımıysa şöyle: “İlkokul beşinci sınıftayken din kültürü derslerimize giren okul müdürümüz (Allah rahmet eylesin) İhsan Aksoy, o dersteki başarım sebebiyle bir gün omzumdan tutarak beni sınıfın penceresine yaklaştırdı. Haliç’in karşısında bir yeri göstererek ‘Seni o gördüğün okula gönderelim’ dedi. Orası İstanbul İmam Hatip Okulu idi. Böylece, 1965 yılında Piyale Paşa İlkokulu bitmiş, artık İmam Hatip Lisesi yıllarım başlamıştı.” (Nisan/2003)

Tarih: 13 Temmuz 1965

Erdoğan Fatih İmam Hatip Lisesi’ne yatılı kaydoldu. Yoksuldular. O yıllarda babası Ahmet Erdoğan devlet memuru olsa sanırız buna ihtiyaç duymazlardı; “sandalcı” iddiası güçlü bir ihtimal.

“Yatılı okudum. Babam haftada 2,5 lira verirdi. Hafta sonlarında top sahalarına gider, su satardım. Yol parası vermemek için Kasımpaşa’dan Eminönü’ne yürüyerek gider; nane, limon ve okaliptüs şekerlemeleri alıp satardım. Bunun yanında, akşamdan bayat simit alırdım, anneciğim onu buhara yatırırdı. O zaman simit on kuruştu. Ben iki buçuk kuruşa tanesini alır, beş kuruşa satardım. Ayrıca okulda da kartpostal satardım.” (19 Nisan 2003, Yeni Şafak)

Erdoğan öğrenciliğinin nasıl küçük görüldüğünü de anlatıyor: “İmam Hatip’e gidince ‘Ölü mü yıkayacaksınız? Buradan rahat rahat her üniversiteye gidemezsiniz. Fark dersleri verdikten sonra normal üniversiteye gideceksiniz’ dediler.”

Çok çalışkan bir öğrenci değildi.

Kur’an-ı Kerim’den ancak bütünlemede geçebildi.

Arapçası zayıftı; tek ders sınavından beş alabildi.

Tefsir altı... Hadis yedi... Fıkıh yedi...

Dini derslerinin zayıflığına karşın Milli Savunma dersi sekizdi!

En iyi dersi beden eğitimiydi, ondu; futbolcuydu çünkü.

Okuldan “iyi” derecesiyle mezun oldu. Ortalama bir öğrenciydi.

Erdoğan yıllar sonra İmam Hatipli olmanın kendisi için ne ifade ettiğini şöyle anlatacaktı: “İmam Hatip dönemim benim her şeyimdir. Hayatımın çizgisini, çevresini hep orada kazandım. Bana beni, İmam Hatip okulu kazandırdı.”

İmam Hatip ne kazandırdı acaba? Erdoğan’ın biyografisinin en önemli etkeni, din. Bu nedenle Cumhuriyet Türkiyesi’nde İmam Hatip okullarının hangi koşullarda, neden doğduğunu bilmek gerekiyor. Bu bilinmeden Erdoğan portresi eksik kalır...

Cumhuriyet’in ilanından bir yıl sonra 1924’te, İmam Hatip Mektepleri adı altında 29 merkez açıldı. Okullar, dört yıllık ortaöğretim seviyesindeydi. Amaç, cumhuriyete bağlı aydın din adamları yetiştirmekti.

1929 yılında sayıları ikiye düşen İmam Hatip Mektepleri 1930’da öğrenci yokluğu nedeniyle tamamen kapatıldı.

Sonra ne zaman açıldı?

1946’da ilk kez çok partili genel seçimler yapıldı. Seçimleri CHP kazandı. Kazandı kazanmasına ama bir gerçekle de yüzleşti:

Popülist politikalara başvurmazsa gelecek seçimleri kaybedebilirdi.

CHP de muhalefet partileri gibi yapmalı; yani, dini söylemlere ağırlık vermeliydi.

17 Kasım 1947 günü başlayan Yedinci CHP Kurultayı, partinin tüzük ve programını bu amaç doğrultusunda yeniledi.

19 gün süren CHP kongresinde alınan kararlarla Cumhuriyet Devrimi’nin temel ilkeleri tasfiye sürecine sokuldu.

Cumhuriyetçilik ilkesi sadece sandık’a/seçime indirgendi.

En önemli kararlar kuşkusuz laiklik konusunda alındı.

İlkokullara; “dinimize kayıtsız kalamayız”, “dinsiz millet olmaz” denilerek din dersi konuldu.

Yani, CHP’nin bugünkü ruh hali dün de aynıydı!

Şöyle düşünüyordu partililer:

“Halkın önemli bir bölümü bizim din düşmanı olduğumuzu sanıyor. Bu yanlış algıyı yıkmamız lazım. Dindar olduğumuzu ispatlamamız şart.”

Behçet Kemal Çağlar gibi kimi CHP’liler bu söyleme karşı çıktı; Hamdullah Suphi Tanrıöver gibi kimi CHP’lilerse bu fikri savundu.

Bugün türban konusunda CHP’nin aradığı “orta yolu” o günlerde İsmet İnönü buldu:

“İlkokulların dördüncü ve beşinci sınıf öğrencilerine okul içinde ama ders zamanları dışında isteğe bağlı olarak din dersi verilebilir.”

Din dersi zorunlu değildi; sadece öğrenci velisinin, “çocuğumun din dersi almasını istiyorum” diye dilekçe vermesi yeterliydi.

Sonuç:

Azınlıklar dışında tüm veliler bu dilekçeyi verdi. O günlerde “mahalle baskısı” kavramı henüz bilinmiyordu!

Din dersi uygulamasına 15 Şubat 1949’da başlandı.

Ve...

1947 CHP Kongresi, İmam Hatip okullarının açılmasına da “yeşil ışık” yaktı. Önce, Ankara’da İlahiyat Fakültesi kurulmasına onay verildi.

Bitmedi.

CHP’liler, hacca gitmek isteyenlere hükümet tarafından döviz verileceğini açıkladı.

CHP milletvekilleri coşmuştu bir kere; muhalefet bir söylüyorsa onlar bin söylüyordu. Kimi partililer, tanınmış evliyaların tekkelerinin, dergâhlarının açılmasını gündeme getirdi.

İsmet İnönü bile baskıdan nasibini aldı: mitinglerde “Allah” adını ağzına almalıydı. O da mecbur kaldı, konuşmasını “Allahaısmarladık” diyerek bitirmeye! Oysa İnönü namazında, orucunda bir devlet adamıydı.

Din siyasete alet edilmişti bir kere; İnönü’den Çankaya Köşkü’ndeki seccadesini halka göstermesi istendi!

Hedefinde sandık zaferi olan bir rüzgâr vardı ve kimse önünde duramıyordu.

O yıllarda devletin tehlike algısı da değiştirildi. Asıl tehlike irtica değil komünizm idi. (Bunun sonucu “1947 Türkiye Komünist Partisi Tevkifatı” yapıldı.)

Tüm bunların adı ta o zamandan kondu:

“Demokratikleşme!”

Kuşkusuz tüm bu olup bitenleri takdir edenler vardı...

CHP’nin yedinci kongresinde alınan kararlar Said-i Nursi’yi memnun etti. Ancak yapılanların az olduğunu düşünüyordu. Kongreden genel sekreter çıkan Hilmi Uran’a mektup yazdı.

“(...) kâtib-i umumi olduğun Halk Fırkası’nın millet karşısında gayet ehemmiyetli bir vazifesi var. O da şudur:

Eğer şimdi, eski zaman gibi kahramancasına Kur’ân’a ve hakaik-i imana sahip çıkmazsanız ve sizler gibi ehl-i hamiyet eskide yanlış bir surette ve din zararına medeniyetin propagandası yerinde doğrudan doğruya hakaik-i Kur’âniye ve imaniyeyi tervice çalışmazsanız, size katiyen haber veriyorum ve kat’i hüccetlerle ispat ederim ki, âlem-i İslamın muhabbet ve uhuvveti yerine, dehşetli bir nefret; ve kahraman kardeşi ve kumandanı olan Türk milletine bir adavet; ve şimdi âlem-i İslamı mahva çalışan küfr-ü mutlak altındaki anarşiliğe mağlup olup, âlem-i İslamın kalesi ve şanlı ordusu olan bu Türk milletinin parça parça olmasına ve şark-ı şimaliden çıkan dehşetli ejderhanın istila etmesine sebebiyet verecek.”

Said-i Nursi 1947 yılının son günlerinde kaleme aldığı mektubunda 1946 seçimlerini de değerlendirip CHP’yi ne yapması konusunda şöyle uyardı:

“Size karşı elbette çok cihetlerde dahili ve harici muarızlar var. Ben dünya ve siyasetin haline bakmadığım için bilemiyorum. Fakat beni bu senede çok sıkıştırdıkları için mecburiyetle sebebine baktım ki, size karşı bir muarız çıkmış. Eğer o muarız mükemmel bir reis bulup hakaik-i imaniye namına çıksaydı, birden sizi mağlup ederdi. Çünkü bu milletin yüzde doksanı, bin seneden beri an’ane-i İslamiye ile, ruh ve kalble bağlanmış. Zahiren muhalif, fıtratındaki emre itaat cihetiyle serfüru etse de, kalben bağlanmaz.” (Emirdağ Lahikası)

CHP bu köklü değişimi oy almak maksadıyla yaptı ise, Said-i Nursi’nin oyunu aldı mı?

Ya da mesele toplumdaki dindarlık algısını değiştirmekse, CHP bu kararlarıyla halktaki bu algıyı yıktı mı?

Mesele demokratikleşme ise, bugün, 27 Avrupa ülkesinin niye sadece dördünde din dersi var?

Asıl mesele başka...

Şemsettin Günaltay (1883-1961) İttihatçıların İslamcı kanadına mensuptu. Mehmet Akif ve Eşref Edip’le siyasal İslamcı çevrelerin okuduğu Sebil’ür-Reşad dergisini çıkaran sacayağının üç ayağından biriydi.

Akademisyendi; İstanbul Darülfünunu ve aynı zamanda dönemin en yüksek medresesi sayılan Süleymaniye Medresesi’nde öğretmenlik/hocalık yaptı. 1924’te Darülfünun İlahiyat Fakültesi’nde dekanlık yaptı. Milletvekili oldu. 20 yıl da Türk Tarih Kurumu başkanlığında bulundu. Ve...

Türkiye 1950 genel seçimine giderken, CHP, Hasan Saka yerine Şemsettin Günaltay’ı başbakanlığa getirdi. Tarih 16 Ocak 1949.
Günaltay’ın niye başbakanlığa getirildiği sadece siyasal kimliğinden değil; icraatlarından da belli oldu. 8 Haziran 1949’da Meclis’te şunu diyecekti: “İlk mekteplerde din dersleri okutturmaya başlayan hükümetin başkanıyım; bu memlekette Müslümanlara namazlarını öğretmek, ölülerini yıkamak için İmam Hatip kursları açan bir hükümetin başkanıyım; bu memlekette Müslümanlığın yüksek esaslarını öğretmek için İlahiyat Fakültesi açan bir hükümetin başkanıyım.”

Evet yazdım; çok partili hayatın başlamasıyla CHP, siyaset yapmak için dinin popülerliğinden yararlanma rüzgârına kaptırdı kendini.

Örneğin, seçimlere iki ay kala tekke ve türbelerin kapatılmasına ait kanunu kaldırdı. Seçim listesinde DP’den iki ilahiyatçı aday varken CHP listesinde dört ilahiyatçı vardı! Ve sonuç...
CHP, 14 Mayıs 1950 seçimlerini, İslamcı çevrelerin, “Türkiye’nin ilk İslamcı başbakanı” dedikleri Günaltay’a ve onun dinsel ağırlıklı icraatlarına rağmen kaybetti! Yani, masa başında hazırlanan “siyaset mühendisliği” işe yaramamıştı!

CHP neden kaybetmişti? Mesele sadece din miydi? Soru bugüne de ışık tutuyor. Fakat, –yanlış anlaşılmamak için– ikinci bir tespit daha yapmama izin veriniz...

Türkiye’de “Bizim Mahalle”de yanlış bir kabul var; “Osmanlı’yı din geriletmiştir!” Yanlıştır. İslam kültürünü gericilik kaynağı olarak ele alırsak kendi tarihi mirasımızla aramıza kopukluk sokarız. Osmanlı toplumu İslam yüzünden geri kalmamıştır; Osmanlı toplumunu geri bırakan unsurlar, aynı ortam içinde dini de geri bırakmıştır.

Eğer dini gericilik nedeni olarak görürsek Farabi’leri, İbn-i Sina’ları, El Kindi’leri, İbn-i Rüşd’leri nasıl değerlendireceğiz?

Osmanlı’nın gerilemesinde din dışında çok farklı nedenler vardı. Ekonomi-politik temelli düşünmememizin sonucudur bu kaba anlayış.

Evet, bugün de aynı şey oluyor. Türkiye’yi gericileştiren siyasal-ekonomik yapı dini de gericileştiriyor! İslam’ı cahiliye dönemine dönüştüren bu gerici yapının kodlarını çözmek gerekiyor. O halde –bugünü anlamamıza yarayacak– soru şudur:

CHP, “İslamcı Başbakana” rağmen 1950 seçimlerini neden kaybetti?

Jandarma, Kur’an kurslarını bastı vb basit-sığ yalanları bırakın; gerçekler üzerinden tartışmalıyız.

CHP’nin 1950’de seçimi kaybetmesinde 7 Eylül devalüasyonunun etkisi yok mu?

Yoğun işsizliğin etkisi yok mu?

Başta Karadeniz olmak üzere açlık sınırına gelen insanların büyük bir içgöç yaşamasının etkisi yok mu?

Savaş yorgunluğunun etkisi yok mu?

Yeni bir toplumsal yapı şekilleniyordu. CHP bunu fark edemedi. Örneğin partinin idari yapılarını, yüksek bürokratların, subay yakınlarının ve yerel eşrafın inisiyatifine bırakarak, sosyal tabanını genişletemedi; daralttı.

Bir tespitle bitireyim:

CHP’nin 1946-50 arasında yaşadığı iktisadi krizin benzerini, DP de 1957-60 arasında yaşadı. Tek örnekle geçeyim; 1959’da yüzde 208’lik enflasyon oranıyla Türkiye, Brezilya’nın ardından dünyanın en yüksek enflasyon oranına sahip ikinci ülkesiydi.

1960 askeri müdahalesi olmasaydı, DP büyük ihtimalle iktidardan düşecekti. Yani, din ile alakası yok.

Tarihi ileriye sarayım: 1950 seçimini DP’ye kazandıran içgöç olgusuyla, 1990’larda Erbakan’ın “Milli Görüş”ünü büyüten içgöç olgusu benzerdir.

Şunu da eklemeliyim; din değil, sandık gericileştiriyor.

“Bizim Mahalle” bunu bir türlü göremiyor.

Recep Tayyip Erdoğan’ı ortaya çıkaran CHP’dir. Bunu görmek gerekiyor.

Babası Ahmet Erdoğan’ın Demokrat Parti’ye, Adalet Partisi’ne oy vermesi bunun ispatıdır!

İslamcı yazar Mehmet Bekâroğlu ne demek istediğimi kitabında net yazdı:

“Rize’nin Laz kesiminde iki şeye ‘demokrat’ denir; biri, kara lastikten ayakkabı; diğeri, ilaç ya da içki şişesine paçavradan oluşan fitil takılarak yapılan gaz lambası. Demokrat Parti bolluğu ile kara lastik giyebilen bölge halkı, kancalı kurt illetinden kurtulmuş, ayrıca gazyağının bollaşmasıyla aydınlığa da kavuşmuştu. Bilmem, Türkiye’de 1950 DP iktidarı ile olanları bu şekilde anlatabilen başka bir bölge var mı?” (Siyasetin Sonu, s. 18)

Meselenin din ile ilgisi yok. Ekonomik’tir.

Bunu Ecevit de göremedi.

12 Mart 1971 askeri darbesinin kapattığı İmam Hatip’in ortaokul bölümünü CHP-MSP koalisyon hükümeti tekrar açtı. İmam Hatip’i salt din bilgilerinin öğrenildiği okul olarak görmek doğru mu? Çünkü...

Başbakan Erdoğan mezun olduğu İmam Hatip Okulu’nu ziyareti sırasında öğrencilere şöyle demişti:

“İmam Hatipler Türkiye’nin geleceğini şekillendirecek. İmam Hatipler gassal yetiştirme niyetiyle kurulmuştur. Ölü yıkayıcılığı oradan gelir. O niyetle kuruldu. Ama şimdi bakın hangi hedefe doğru gidiyor. Hedef inşallah bu ülkenin üzerindeki tüm kirli bulutları kaldırmak. Biz buna yönelik bir çalışmanın gönül erleri olarak yetiştik, yetişmeye de devam edeceğiz.” (12 Ekim 1994, Milliyet)

İmam Hatip okulları Türk siyasi yaşamında hep “politik malzeme” oldu. Sağ partilerin “arka bahçesi” ve Müslümanların duygularını sömüren politik bir argümandı. Bir örnek vermeliyim:

Başbakan Erdoğan 24 Kasım 2013’te Trabzon Araklı’da konuştu:

“Benim kızım İmam Hatip okuyamamayla karşı karşıya kaldı. Hey gidi günler hey! Ben kızımı Araklı’ya gönderdim kimseye duyurmadan, burada okudu. Kimseye duyurmadan ha, ilk defa açıklıyorum. Burayı bitirdikten sonra da yurtdışına gönderdim, gitti Amerika’da okudu. Ondan sonra gitti İngiltere’de mastırını yaptı. Demek ki başörtülü de okuyabiliyormuş.”

(Kızı Ürdün’e gidip altı ay kaldı ama nedense onu hiç anlatmıyor.)

Peki...

Başbakan Erdoğan’ın sözleri doğru mu?

Doğru ama hep yaptığı gibi abartıyor! Şöyle...

1233 okul numaralı, 1985 İstanbul/Şişli doğumlu Sümeyye Erdoğan, Araklı İmam Hatip Okulu’ndan 2001-2002 döneminde mezun oldu. Diploma no 844 idi.

Bunlar gerçek... Yanlış olan şu:

Erdoğan diyor ki: “Benim kızım İmam Hatip okuyamamayla karşı karşıya kaldı. Hey gidi günler hey!”

İyi de, Sümeyye Erdoğan’ın mezun olduğu yıl Türkiye’de 600 İmam Hatip Okulu vardı!

İstanbul’da İmam Hatip Okulu yok muydu ki, kızını Araklı’ya gönderdi?

Hayır mesele başka...

Erdoğan kızını Araklı’ya İmam Hatip’te okuyabilsin diye göndermedi.

Başka nedeni vardı...

12 Aralık 1997’de Siirt’te bir miting sırasında yaptığı konuşma nedeniyle Erdoğan hakkında Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde dava açıldı ve yargılanmaya başlandı. 21 Nisan 1998 tarihinde mahkeme, Erdoğan’ın Türk Ceza Kanunu’nun 312/2 maddesindeki “Halkı din ve ırk farkı gözeterek kin ve düşmanlığa açıkça tahrik etmek” suçunu işlediği kararını verdi.

24 Eylül 1998 tarihinde Yargıtay 8. Ceza Dairesi, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını onadı ve bu tarihte hüküm kesinleşti.

Erdoğan 4,5 yıl sürdürdüğü İstanbul Belediye Başkanlığı’nı bırakarak 26 Mart 1999 günü Pınarhisar Cezaevi’ne girdi.

İşte Erdoğan ailesi, o günlerin ağır-baskıcı siyasal atmosferinin kızları Sümeyye Erdoğan’ı kötü etkilememesi için Araklı’ya gönderdi.

Yani, bunun İmam Hatip’te okuyup okuyamamakla hiçbir ilgisi yok!10

Erdoğan nasıl rahatça İmam Hatip’te okudu ise Sümeyye de öyle okudu. Dönelim İmam Hatip öğrencisi Recep Tayyip’e...

Çalışkan değildi. Babası ise okumasını, “devlet memuru” olmasını istiyordu.

Buluğ çağındaki Recep Tayyip’in aşkı ise futboldu.

Erdoğan İmam Hatip’te futbol oynamaya başladı.

Fakat. Bugün...

Recep Tayyip Erdoğan’ın futboluyla ilgili ne övgüler yapılıyor, inanılacak gibi değil.

Gerçek ne?

Gerçeği bir yolculuk sırasında tesadüfen öğrendim...

“Muhsin Bey”, “Arabesk” gibi unutulmaz filmlerin görüntü yönetmeni Aytekin Çakmakçı ile Fethiye’den dönüyoruz. Uçakta söz Erdoğan’ın futbol hayatından açıldı. Aytekin Ağabey de o dönem İstanbul amatör kümede Erdoğan ile karşı takımlarda oynamıştı. “Herkes ne kadar golcü olduğunu anlatıyor; kendisi savunma oyuncusuydu. Bir de ne kadar efendi olduğu söyleniyor; neredeyse her maçında ya sarı kart ya da kırmızı kart alırdı!”

Sert futbolcuydu Erdoğan ve ağzı bozuktu.11

Oysa anlatılanlar, yazılanlar hiç öyle değildi...

Kütüphaneye gidip dönemin gazetelerine bakarak Erdoğan’ın futbol yaşamına ilişkin bilgi toplamayı planladım.

Sonra, “Yahu” dedim, “Erdoğan’ın futbol hayatı için zaman harcamaya değer mi?”

Fakat...

Bu sezon Fenerbahçe şampiyon olunca bilindik abartılar tekrarlanmaya başlandı. Dayanamadım, Erdoğan’ın futbol defterini karıştırmaya başladım...

Kasımpaşa, 1967-68 sezonunda üçüncü lige düştü.

Erdoğan 13 yaşındaydı. İmam Hatip öğrencisiydi. Aynı zamanda Mercan yokuşundaki “Anbarlı Saraciye” adındaki çanta ve cüzdan satan mağazada çalışıyordu. Erdoğan’ı patron Galip Anbarlı’ya öneren İmam Hatip’teki öğretmeni Osman Öztürk’tü.

Haftalığı 150 lira idi. Döneme göre para çoktu; ama yatılı okuyan yoksul İmam Hatip öğrencilerine işyeri sahipleri yardım amacıyla fazla ücret ödüyordu.

Erdoğan fırsat bulduğunda Kulaksız top sahasında futbol oynuyordu. Spor ayakkabısı yoktu ve günlük ayakkabısıyla futbol oynuyordu. Arada bir, mahallesinin takımı Erokspor’un antrenmanlarına gidiyordu. Ağabeylerinden rica ediyor; futbol oynuyordu. Lisanssızdı ve resmi maçlara çıkamıyordu.

Ne hikmetse, öyle bir yazıyorlar ki...

O kadar iyi futbolcu idi ki; küme düşen Kasımpaşalı yöneticiler, ikinci lige tekrar çıkmak için –resmi futbol lisansı bile olmayan– Erdoğan’a umut bağlamıştı!

Ayrıca, kapışılıyordu. İstanbul amatör küme takımlarından, Kasımpaşa’daki Camialtı Tersanesi’nin takımı Camialtıspor da Erdoğan’ı istiyordu!

İki takım arasında kalan Erdoğan kararını verdi; Türkiye’nin en köklü kulüplerinden profesyonel Kasımpaşa’da değil, amatör Camialtıspor’da resmi futbol yaşamına adım atacaktı!

Yerseniz, resmi tarih böyle yazıyor!

Oysa...

Camialtıspor’a mahallelerindeki “Camcı Turan” diye bilinen Turan Aslantürk’ün torpiliyle girdi.

Resmi tarih yazıyor: Kasımpaşa profesyonel takımdı ve şehir dışına deplasmanlara gidiyordu; Erdoğan, babasından habersiz futbol oynadığı için bu teklifi reddetti.

Gerçeği “Camcı Turan” (Aslantürk) yıllar sonra açıkladı: “Kasımpaşalı olduğum için babası Ahmet ağabeyle de iyi tanışıyorduk. Babası onun boş vakitlerinde futbol oynamasına izin verdi. Bizim takımda dört yıl futbol oynadı.”

Ahmet Erdoğan’ın izin vermesinin nedeni paraydı. Camialtıspor Denizcilik Bankası’nın kulübüydü ve kimi futbolcular sözleşmeli personel olarak işe alınıyordu. Ayrıca 5 lira ila 25 lira arasında galibiyet primi vardı. Babası bu nedenle oğluna izin vermişti.

Yazıyorlar; “İlk futbol transferinden 1.000 lira aldı.”

Oysa Camialtıspor’un sadece antrenmanlarına gitti. Takımın malzemecisinin yardımcısıydı.

Galibiyet primi alındığında ekonomik durumu iyi olan Sedat Erkomay gibi futbolcular parayı Erdoğan’a veriyorlardı.

Malzeme yardımcısına ancak iki yıl sonra lisans çıkarıldı...

Erdoğan’ın ilk lisansı 9 Temmuz 1971’de çıktı!

Sarı-Beyazlı takımın 16 kişilik kadrosuna girmeyi başardı ama ilk 11’e alınmadı. “Camcı Turan” yine devreye girdi; antrenör Rıdvan Gacamer’e baskı yaptı.

1950’li yıllarda İzmir Altınordu takımının gol kralı olan Rıdvan Gacamer, Erdoğan’ın futbolunu beğenmiyordu. Takım kaptanı Bahri Sonay’dan da “Kasımpaşa baskısı” gelince, Erdoğan’ı mecburen ikinci yarı oyuna sokmaya başladı.

1968-69 sezonunda İstanbul amatör lig şampiyonu olan Camialtıspor, Erdoğan’ın forma giydiği 1971-72 sezonunda bırakın şampiyonluğu gruptan düşmemek için mücadele verdi! Son maçı alarak grupta kaldılar. Şanslılardı; kimse antrenöre baskı yapmadığı için, o maçta Erdoğan yedek kulübesinde oturdu!

Demek ki malzeme yardımcılığında daha iyiydi!

1972-73 ve 1973-74 sezonları Camialtıspor için iyi geçmedi; güçlükle grupta kaldılar.

Resmi tarih yazıcıları diyor ki: Camialtıspor’da oynarken Erdoğan çok beğenildi ve İstanbul Genç Karması’na seçildi. Türkiye Şampiyonası’na gitmesi için babasının veli muvafakatnamesini imzalaması gerekiyordu; imzalamadığı için oğlu yakaladığı bu büyük şansı değerlendiremedi.

Allah!.. Allah!..

İstanbul amatör liginde gruptan düşmemek için mücadele veren Camialtıspor’un üstelik yedek futbolcusu mu başarılı bulunup genç karmaya seçildi?

Bitmedi.

Deniyor ki; 1974-75 sezonunda güçlü bir futbol takımı kurmak isteyen İETT, Camialtıspor’un başarılı futbolcusu Erdoğan’ı transfer etti! Bu transferin Erdoğan’ın futbolculuğuyla ne kadar ilgisi var, tartışılır. Çünkü...

6 Ekim 1973’te liseyi bitiren Erdoğan’ın para kazanması gerekiyordu.

Camialtıspor’un futbolcusuydu; fakat Denizcilik Ban-kası’ndan beklediği kadro bir türlü verilmiyordu. Erdoğan, hem para kazanıp hem okuyacağı bir takım arayışına başladı. O takım; İstanbul amatör kümeden belediyenin İETT (İstanbul Elektrik Tramvay ve Tünel İşletmeleri) takımı oldu...

Bu transferinde parti dayanışması rol oynadı.

Evet devam edelim...

Ayhan Mat, İETT futbol takımının deneyimli kaptanıydı.

Erdoğanların Kasımpaşa’dan komşusuydu.

Camialtıspor’dan umduğu kadroyu bulamayan Erdoğan, belediyenin takımı olan İETT’nin gençlerden yeni bir takım kurmak istediğini haber alınca Ayhan Mat ağabeyinin kapısını çaldı.

Ayhan Mat; mahalleden Ercan Aslan, Dursun Kaya ve Erdoğan’ı, antrenör Mehmet Ali Gürses’e önerdi.

Çayırağa’da yapılan seçmelerde Erdoğan futboluyla değil fiziğiyle beğenildi. Şanslıydı; takımda uzun boylu futbolcu yoktu.12 Uzun boyu nedeniyle İmam Hatip’in Mehter Takımı’na da seçilmiş; sancak taşımıştı.

İETT’ye seçilmesinde başka faktörler var mıydı?

Antrenör Gürses, Kore Gazisiydi. Askerden sonra hem ayakkabıcılık yapıp hem de Feriköy’de futbol oynamıştı. Erdoğan gibi “sigortalı sağlam bir iş bulmak” için İETT’de kadrolu işe girip futbol takımında oynamıştı.

Gürses’in bir diğer özelliği muhafazakâr olmasıydı.

Maçlar başlayıp Erdoğan’ın ilk 11’de yer almasıyla takım içinde, “Erdoğan’ı muhafazakâr olduğu için oynatıyor” itirazları gelmeye başladı. Bunların başında takımın genel kaptanı Cahit Eraslan vardı.

Gürses, Vefa ve Eyüp Stadı’nda oynanan maçlardan önce takımı mutlaka Eyüpsultan Camii’ne götürüyordu. Erdoğan takımın “Hoca”sı idi; camide duayı o okuyordu.

Antrenör Gürses yıllar sonra o dönemi şöyle anlattı:

“Kur’an-ı Kerim okumayı bana Tayyip Erdoğan öğretti. Çok istiyordum, bana Kur’an okumayı öğrettiği için ona duacıyım. Bir gün Tayyip Erdoğan’a ‘Acaba dedim ben de öğrenebilir miyim?’ O da bana, ‘Hocam çok kolay, sana 15 günde öğretirim’ dedi. ‘Peki oğlum al bana bir Kur’an-ı Kerim, getir’ dedim. Nitekim Kur’an-ı Kerim’i aldı ve getirdi. Şimdi fevkalade Kur’an-ı Kerim okuyorum.”

İkisi de MSP’liydi...

Futbolcuların siyasetle ilgilenmeleri hoş karşılanmıyordu ama Erdoğan antrenörünün göz yummasıyla 1976’da MSP’nin Beyoğlu ve İstanbul Gençlik Kolları Başkanlığını yürüttü.

Evet...

Camialtıspor’da nasıl “Camcı Turan” destekledi ise, İETT takımında da antrenör Gürses hep arkasında durdu.

Torpilliydi. Takıma geldiğinde forvetti; olmadı. Forvet arkasına çekildi; yapamadı. Orta sahada oynatıldı; beceremedi. Stopere çekildi; etkisiz kaldı. En sonunda libero oynatıldı!

“9”, “6” ve en sonunda “5” numaralı formaları giydi.

Erdoğan’ın müritleri uçuyor; “gol kralıydı!”

1974-75 sezonunda sadece iki gol attı!

1975-76 sezonunda bir gol attı!

1976-77 sezonunda takımı İstanbul Amatör Şampiyonu oldu ama Erdoğan hiç gol atamadı!

1977-78 sezonunda İETT bırakın şampiyonluğu, gruptan çıkamadı. Erdoğan’ın en başarılı sezonu oldu; dört gol attı.

1978-79 sezonunda gol atamadı; artık defans oyuncusuydu.

1979-80 sezonunda da libero oynadı ama çoğu zaman yedekti.

İşte “gol kralı”nın içler açısı hali...

Bırakın “gol krallığını”, doğru dürüst gol atamayan Erdo-ğan’ın libero oynamasıyla ilgili bu kez ne yazıyorlar? “Pas atış ve topa vuruş tekniğiyle Alman futbol yıldızı Franz Beckenbauer’e benziyordu!” Hiç gülmeyiniz...

Antrenörüyle arasında muhafazakâr dayanışma olmasa, bırakın İETT kadrosuna girmeyi futbolu bile bıraktırırlardı! Herkes, evli ve çocuk sahibi olmasına acıyor; ücretinin kesilmemesi için kötü futboluna göz yumuluyordu.

“Beckenbauer Tayyip” imiş takım içindeki adı!

“Hoca” idi, “Hoca”...

Gelelim şu Fenerbahçe rüyasına...

O yıllarda tek amacı vardı: İETT’den kadro almak.

Camialtıspor’da ulaşamadığı hedefini gerçekleştirdi.

Takıma giren 16 kişiyle birlikte 24 Temmuz 1974’te; 52007 sicil numarasıyla “geçici takdirli işçi” statüsüyle işe alındı. Temizlik işçisiydi; Altıntepe Daire Müdürlüğü binasının temizlik hizmetlerini yürütecekti.

15 Ekim 1975’te kadroya geçti. Dokuz kadro için açılan sınavdaki “Türkiye’nin komşuları kim?” ve “Kaç türlü yön vardır?” türü soruları başarıyla yanıtlayıp, 100 puanla kadro aldı.

Bir yıl sonra 1 Ekim 1976’da Altıntepe’den belediyenin spor tesislerine nakledildi. İETT futbolcuları genelde burada çalışıyordu.

Erdoğan İETT kantinlerinde de çalıştı.

Gelelim; “yedekler kralı”nın Fenerbahçe’ye transfer hikâyesine...

Erdoğan’ın resmi tarihçileri transfer teklifinin ne zaman yapıldığına ilişkin farklı yıllar yazıyor.

Kimi “1973-74”, kimi “1976-77” kimi ise “1977-78” sezonunu gösteriyor!

Kimine göre Eskişehir’deki Türkiye amatör ligi maçlarında görülüp beğenilmişti.

Kimine göre Dereağzı’ndaki bir özel maçta beğenilmişti.

Kimine göre Kasımpaşa Stadı’nda amatör lig maçında beğenilmişti.

“Beğenen” Fenerbahçe teknik direktörü de değişiyor...

Kimine göre Valdir Pereira Didi; kimine göre ise Tomislav Kaloperovic!

Bir başkasına göre beğenip resmi teklifi yapan kulüp başkanı Faruk Ilgaz.

Sonuca gelelim:

Resmi tarihçilere göre, Erdoğan transfer teklifini babasına söyledi ve “red” yanıtı aldı! Erdoğan da iki gün kara kara düşünüp Fenerbahçe’ye kararını bildirdi; “Gelmiyorum.”

Anlamadığım şu:

Camialtıspor ve İETT’de para ve kadro için oğlunun futbol oynamasına izin veren Ahmet Erdoğan, Fenerbahçe gibi büyük bir takımın verdiği, hayatında bile göremeyeceği kadar fazla parayı niye reddetti! Ya da:

Halk deyimiyle söylersek; “küçük at da civcivler yesin!” (Erdoğan ne demişti; “İnce at da kargalar da yesin.”)

Yahu...

İnsan açıp dönemin Fenerbahçe kadrosuna bakar; hangi futbolcular vardı ve nerelerden transfer edilmişti?

Sürekli yedek kalan, gol atamayan ve muhafazakâr destekle oynayan Erdoğan mı Fenerbahçe’ye transfer olacaktı? Güldürmeyin insanı.13

Erdoğan’ın futbol hayatıyla ilgili yazılanları düzeltmeye sayfalar yetmez...

Övgüde sınır tanımamak bizim Doğu toplumlarına özgü...

Hatırlayınız; 2009’da Erdoğan’ın kızı Sümeyye Erdoğan’ın nasıl harika keman çaldığı ve yetmezmiş gibi o harika sesiyle şarkı söylediği medyada yazıldı/söylendi! Ne yapsalar en iyisini onlar yapıyor!

Müziğe yetenekleri olduğu, iyi bir “kulakları” olduğu söylenemez. Erdoğan söylüyor bunu: “Gerçekten ud öğrenmeyi isterdim. Hatta bu eksikliğimi gidermek için Bilal oğlumu, ondan sonra da kızımı gönderdim. Udun yanında ben kanunu da severim. Çalabilmeyi isterdim” (28 Ağustos 2001, Yeni Şafak)

Radikal’den Nur Çintay A. “Emine Hanım Nasıl Bir Kadın” başlıklı bir yazı kaleme aldı. Yazı durumu özetliyor:

“Emine Erdoğan, müthiş enerjisi olan bir kadın. İnsanı çeken, kavrayan bir kadın. Zekâsı, gözlerinizi delen gözlerinden apaçık belli olan bir kadın. Özgüveni yüksek, ama ezmiyor bununla sizi, ahenkli de bir kadın.

Eşiyle rahatça yarışacak bir hitabet yeteneği var. Çok sayıda kelimeyi yerli yerinde kullanarak, hiç teklemeden, hiç de ezber kokmadan, son derece akıcı ve lezzetli konuşuyor, gayet yerinde ve iyi espri yapıyor.

Bunların, o da hepsi değil çok azını, hayatımda sadece bir tek kere, gerçekten tek bir kere, o ilk karşılaşmanın ertesinde yazdım.” (3 Mayıs 2010, Radikal)

Bu yazıları okuyunca diyorsunuz ki, “Eee, Erdoğan da gol kralı olur” tabii!

Sonuçta...

18 Haziran 1981’de İETT’den ayrılan Erdoğan, tekrar başladığı yere yani mahalle takımı, amatör ikinci kümede oynayan Erokspor’a döndü ve futbolu burada bıraktı.

Yıllar sonra ne dedi: “İslam kurallarına uymayan normal şort giydiğim için günahkâr olduğumu biliyordum.” (1 Ekim 1994, Meydan)

Ne de olsa, partisinin yayın organı Milli Gazete “günah” diye futbolcuların şortlu fotoğraflarını basmıyordu.

Erdoğan Erokspor’a dönünce sakal bıraktı.

Ama kısa süre sonra kesmek zorunda kaldı...

İmam Hatip öğrencisi Recep Tayyip “ne sağcıyım ne solcu, futbolcuyum futbolcu” diyenlerden değildi. Genç yaşta politikleşti.

Tarih: 23 Eylül 1969

Erdoğan 15 yaşında. İmam Hatip Okulu orta son öğrencisi.

İlk kez bir siyasal eyleme katıldı; slogan attı.

Okullar açılalı daha bir hafta olmuştu.

Ve ilk ölüm haberi geldi. Ölen, Mustafa Bilgi 19 yaşındaydı.

Bolu-Göynük İlçesi’nin Ekinciler Köyü’nde 1950’de doğmuş; okuması için amcasının yanına İstanbul’a gönderilmişti. İmam Hatip öğrencisiydi. Fark derslerini verip Mecidiyeköy Lisesi’nden o yıl mezun olmuştu.

İstanbul İmam Hatip’ten Erdoğan’ın ağabeyi sayılırdı.

Milli Türk Talebe Birliği (MTTB)’nin “yarının gençliği” ortaöğretim öğrencileri için kurmuş olduğu “Ortaöğretim Komitesi” başkanıydı. “Biz Bize Geceler” adını verdiği, İmam Hatipli öğrencilerin velileriyle bir araya geldikleri toplantılar düzenliyordu. Bu toplantılarda hemen her öğrenci bir etkinlik yapıyordu.

Şiir okuyan öğrenciler arasında Erdoğan da vardı. Oradan tanışıyorlardı.

Erdoğan’ı politik olarak etkileyen isimlerden biriydi.

O yıllarda...

MTTB, 18 Mart 1965’te yapılan kongresinden sonra milliyetçi muhafazakâr öğrencilerin kontrolüne geçmişti. Tek hedefi, komünizmle mücadele etmekti.

“Komünist” diye saldırdıkları onlar gibi temiz Anadolu çocuklarıydı.

Cahit Zarifoğlu’nun şiirindeki gibi “İşaret çocukları...”

“Yasin okunan tütsü tüten çarşılardan/Geçerdi babam/Başında yağmur halkaları

Anam yeşil hırkalar görürdü düşünde/Daha ilk güzelliğinde/Alnını iki dağın arasına germiş/Bir devin göğsüne benzer/Göğsünden dualar geçermiş

Çarşılar ellerinde ekmek iğneleri/Cami avlularına açılan/Havuz sularına kapılan çocuklar/

Görmeden güneşin bütün renklerini/Götürmezlerdi dükkândaki babalarına/Ocaktan akan kaynar yemekleri/Nenelerinin koyduğu avuç taslarına...”

Teşkilat zamanla milliyetçileri de dışladı: kurulduğu yıldan beri MTTB’yi temsil eden “Bozkurt” simgesi ”Kitap” sembolüyle değiştirildi. Bu, Birlik’in İslami yönünün ağır bastığının bir ifadesiydi!

Anadolu’dan gelen dini yönü güçlü öğrenciler MTTB çatısı altında toplanıyordu. Bunlardan biri de ileride radikal İslamcı “Hizbullah” adlı örgütün lideri olacak olan Hüseyin Velioğlu idi.14

Türkiye, Soğuk Savaş’ın kıskacındaydı.

Komünizmle mücadele için “Milli Gençlik” oluşturuluyordu. Solcu 68 Kuşağı’nın karşısında “vatanı savunan” Müslüman gençlere ve Ülkücü komandolara ihtiyaç vardı!

“Milli Gençlik” ilk eylemini 16 Şubat 1969’da yaptı. ABD’nin 6. Filo’suna karşı eylem yapan solcu üniversite öğrencilerine saldırdılar. Duran Erdoğan ve Ali Turgut Aytaç adlı iki solcu genci katlettiler.

Erdoğan, Dolmabahçe önündeki bu saldırının içinde var mıydı, bilmiyoruz.

Haziran ayında üniversite olayları arttığı için okullar erken kapandı.

MTTB’li gençler o yazı kamplarda geçirdi. Kamptan erken geldiler İstanbul’a. Çünkü MTTB’nin 49. Genel Kongresi başlayacaktı. MTTB mensubu olan arkadaşlarıyla birlikte Cağaloğlu’ndaki MTTB binasından çıkmıyorlardı. Teşkilatı kaptırmak istemiyorlardı. MTTB bahçesinde arada sırada kavgalar çıkıyordu. Genel kongrede de kavga çıktı.

“O sırada Mustafa’yı gördüm. Sahnenin tam önündeydi. Etrafı ana baba günüydü. Birkaç kişiyle kavga ediyordu. Attığı yumruklar, hiç boşa gitmiyordu. Şimdiye kadar hiç görmediğim bir hüviyete bürünmüştü Mustafa.” 2012. (www.menzil.org.)

Ve sonra...

20 Eylül Cumartesi’yi Pazar’a bağlayan gece yarısı Cağaloğlu Milli Türk Talebe Birliği’nde patlama oldu. Olay hâlâ esrarını koruyor; kimine göre dışarıdan bomba atıldı; kimine göre molotof kokteyli yapılırken patlama oldu.

Mustafa Bilgi yanarak öldü.

Beyazıt Camii’nde başlayıp Eyüp Mezarlığı’nda biten ve binlerce insanın katıldığı cenaze töreninde Erdoğan da vardı. Yol boyu tekbir getirip, “Bir Öleceğiz Bin Dirileceğiz” sloganını atanlar arasındaydı.

Ölümler sürecekti...

Mustafa Bilgi’yi mezara koyan Sedat Yenigün de öldürülecekti.

Mustafa Bilgi’den beş gün sonra...

Devrimci öğrenci Taylan Özgür kimliği belirsiz kişi/kişiler tarafından öldürüldü.

İstanbul gergindi.

O yıl sekiz öğrenci öldürüldü.

15 yaşındaki Erdoğan, Burhanettin Kayhan’ın MTTB başkanlığı döneminde MTTB Cağaloğlu “tesisler sorumlusu” yapıldı. Görevi binanın temizliğini yapmak ve yaptırmaktı.

Erdoğan o günlerde diğer arkadaşları gibi heyecanlıydı; Konya’dan gelecek haberi bekliyorlardı.

Müjde 14 Ekim gecesi geldi:

Bağımsız milletvekili adayı Prof. Dr. Necmettin Erbakan seçilmişti.

Erbakan’ın arkasında sadece “Milli Gençlik” yoktu. Başında Mehmet Zahid Kotku’nun bulunduğu Nakşibendiliğin Halidiye koluna mensup Gümüşhanevi Dergâhı da vardı.

15 yaşındaki Erdoğan, Gümüşhanevi Dergâhı’nın merkezi sayılan Fatih’teki İskender Paşa Camii’ne gidip sohbetlere katılmaya başladı. Sık gidemiyordu çünkü sohbetler pazar günü öğleden sonraydı. Bu saatlerde Erdoğan genelde Camialtıspor’un maçlarına gitmek zorunda kalıyordu; malzemecinin yardımcısıydı.

Zaten...

O günlerde Mehmet Zahid Kotku ve müritleri yoğun bir çalışma içindeydi; parti kuruyorlardı...

Amblemi; şahadet parmağı havada, sıkılmış sağ el olan partinin adı, “Milli Nizam Partisi” idi.15

Genel başkanı Erbakan’dı...

Kuruculardan Mehmet Şatoğlu, daha sonra cumhurbaşkanı olan Abdullah Gül’ün dayısıydı.

Fikir babası Nakşibendi Gümüşhanevi Dergâhı’nın şeyhi Mehmet Zahid Kotku’ydu ama partide tek bir tarikat yoktu; Nakşibendi-Nurcu-Kadiri koalisyonu vardı.

Antikapitalisttiler... Antikomünisttiler... Milliciydiler...

Faize karşıydılar; Avrupa Birliği’ne değil İslam topluluğuna girmek istiyorlardı. Oruç tutmayana, namaz kılmayana kapıları açıktı; ancak onların yönetici olmaları yasaktı!

Parti tüzüğü çok sıkıydı; düğünde baldızıyla dans eden Samsun İl Başkanı’nı hemen görevden aldılar!

Milli/dini kıyafetlere aykırı elbiselerin giyilmesi yasaklanacaktı. Okullarda İmam Gazali’nin, İmam Rabbani’nin kitapları okutulacaktı.

Milli Nizam, Mehdi Aleyhisselam’ın devrine bir basamak olacaktı.

Tüzüklerine, kadınların ve masonların üye olamayacağını yazdılar.

İmam Hatip öğrencisi Erdoğan, yeni döneme ve yeni partiye uygun politik bir tiyatronun oyuncusu oldu.

Okulda sahneledikleri oyunun adı: “Mas-Kom-Yah” idi...

Mason, komünist, Yahudi...

Oyunun konusu, bir aile öyküsüydü. Bir baba vardı, Ayhan Bey. Oğullarını Avrupa’da okutmuştu ama onlara din kültürünü aşılayamamıştı. Çocuklar da Batı’nın yoz kültürüne kurban olmuşlardı!

Erdoğan bu tiyatro oyununu o kadar çok sevdi ki, 1977’de oyunu tekrar sahneye koydu! Bu kez oynamakla kalmadı, bir de yönetti! İşini o kadar benimsedi ki, 13 arkadaşıyla birlikte Nejat Uygur’a gidip ders bile aldı.16

Oyun Rize, Trabzon, Ankara gibi şehirlerde sahnelendi.

Erdoğan, Necmettin Erbakan, Hasan Aksay, Şevket Kazan, Oğuzhan Asiltürk gibi partinin önde gelen isimlerinden ilk alkışı bu oyun nedeniyle Ankara Palas’ta aldı.

Yıllar sonra gerek belediye başkanlığı gerekse başbakanlığı döneminde Erdoğan sanatçılarla karşı karşıya geldi.

İşe bakın ki Erdoğan sanattan anlıyordu! O nedenle şu sözlerinde haklıydı:

“Sanat adına Allahsızlığa prim verdirtmem.”

“Sanatı şehvet sömürüsüne alet ettirmem.”

“Tiyatro adına çadır tiyatrosu oynatmam.”

Yaa..!

Erdoğan haklı, çünkü o bir tiyatrocu; üstelik bir yönetmen; yani bilgisi ve tecrübesi var!

Bizim sanatçı milleti tutturmuş; yok efendim sanatsal estetiğin kendi “özel” etikası (ahlak felsefesi) varmış; yok efendim din/şeriat bir estetik değerlendirme dizgesi olamazmış!

Anlamıyorlar; Erdoğan yönetmen; o bilmeyecek siz mi bileceksiniz! Gurur duyun; “içinizden bir başbakan çıktı!”...

Şaka bir yana...

Bu önemli tiyatro oyunu (!) “Mas-Kom-Yah” zamanla unutuldu.

Ama...

Tarihin garip cilvesi...

Erdoğan zamanla oyundaki Ayhan Bey karakterinin oğullarından biri durumuna gelecekti...

“Gömleğini çıkarmasına” daha çok vardı...

Erdoğan, 1970’li yıllarda “Mas-Kom-Yah” düşmanıydı.

Ve onlara göre Atatürk; İslam düşmanı “deccal”di. Ülkeyi filan kurtarmamıştı; İngilizler ile işbirliği yapan “hain”di. Diktatördü. “Beton Kemal”di. Lozan yenilgiydi. Laiklik dinsizlikti. Demokrasi küfür ve şirk rejimiydi. Demokrasiye inanmak Allah’ın hâkimiyetine inanmamaktı. Batılılaşma gâvurlaşmaydı. Vahdettin ve II. Abdülhamid kahramandı!..

Kendi içlerinde bambaşka bir hayat yaşıyorlardı. Örneğin, laik devletin takvimine göre oruç tutmuyorlardı; caiz değildi. Devletin Diyanet İşleri Başkanlığı’na düşmandılar.

İçlerindeki kin ve nefret o dönemde yeşermeye başladı...

16 yaşındaki Erdoğan, ceketinin yakasında gururla MTTB rozeti taşıyordu.

Seyyid Kutub, Hasan el Benna, Said Hava, Mevdudi gibi birbirinden farklı görüşteki İslamcıları okuyordu. Kitapları tamamen bitiriyor muydu; şüpheliyim! Erdoğan’ın çok kitap okuduğunu düşünmüyorum. Teorik dünyasının oldukça zayıf olduğunu görmek için “kâhin” olmaya gerek yok!

Erdoğan’ın özelliği örgütçülüğüydü. “Kitabi bilgileri”, entelektüel çabaları pek önemsemediği biliniyor.

Yaşamı boyunca sürdüreceği bir temel özelliği şuydu:

Siyaseti hep sevdi. Toplantıları hep sevdi. Saatlerce dinlemeyi, not almayı hep sevdi.

Hep sıkı bir görev adamı oldu. Ne görev verilse yaptı.

Ve her daim takdir edilmek, takdir görmek istedi.

Erdoğan’ı överseniz sizin için yapmayacağı yoktu...

Bu kişisel özelliklerini bilenler onu hep çalıştırdı.

Erdoğan, arkadaşları önünde kendisini eleştiren herkese küstü. Zamanı gelince “intikamını” mutlaka aldı. İltifat edildiği sürece, insanlara hep güleryüzünü, esprili yanını gösterdi.

Erdoğan 17 yaşında ilk askeri darbeyle karşılaştı.

12 Mart 1971 askeri darbesiyle, gönül verdiği Milli Nizam Partisi kapatıldı; mallarına el konuldu.

Yargıtay Başsavcısı Hikmet Gündüz, Milli Nizam Partisi hakkında laikliğe aykırı faaliyetlerden dolayı kapatma davası açtı. Partiyi 17 avukat savundu ama 14 Ocak 1972 tarihinde parti kapatıldı. Kapatılma gerekçeleri arasında “okullarda din derslerinin zorunlu olmasını istemeleri” de vardı! Oysa bir sonraki askeri darbede din dersleri zorunlu olacaktı...

12 Mart Askeri Muhtırası MNP’den kimseyi tutuklatmadı. Fakat Anayasa Mahkemesi’nde kapatma davasının sonuna yaklaşıldığı günlerde Erbakan, İsviçre’ye gitti.17

Parti tabanı gibi Erdoğan da haberi alınca üzüldü. Lideri Erbakan, Seyyid Kutub gibi gerekirse ölüme yürümemiş, yurtdışına kaçmıştı. MNP yöneticileri hoşnutsuzlukları gidermek için, Erbakan’ın kalp rahatsızlığı geçirdiğini ve tedavi görmek maksadıyla İsviçre’ye gittiğini söylediler. Erdoğan rahatladı...

Erbakan hangi maksatla gitti bilinmez ama Zürih’te iki buçuk ay kaldı. Çok iyi bir tedavi görmüş olmalı ki bu tarihten sonra bir daha kalbinden hiç şikâyeti olmadı.

Ve 12 Mart Askeri Muhtırası’nın bunaltıcı havası dağılınca Erbakan, Türkiye’ye döndü. Dönüşü bugün hâlâ tartışma konusudur.

İddiaya göre darbeci askeri paşalar, Türkiye’ye dönüp parti kurması için Erbakan’ı ikna etmişlerdi. Amaçları ise, AP’nin tek başına iktidar olmasını önlemekti.

Erbakan’ın “Milli Selamet Partisi”ni kurmasına izin verildi. Tarih 11 Ekim 1972 idi...

MSP’nin amblemi “anahtar”dı...

O günlerde Erdoğan’ın yaşamında da büyük bir değişiklik oldu...

Tarih: 6 Ekim 1973

19 yaşındaki Erdoğan, fark derslerini verip Eyüp Lisesi’nden mezun oldu. Din hocası değil siyasal bilimlere gidip politikacı olmak istiyordu. Sanıyordu ki, siyasetçi üniversiteden çıkıyor!

Bir hafta sonra...

Yapılan genel seçimde, MSP oyları patlama yaptı:

Yüzde 11.8 oyla 48 milletvekili çıkardı.

MSP meclise girmekle kalmadı; CHP ile koalisyon hükümeti kurdu.

Cumhuriyet tarihinde İslamcı bir parti ilk kez iktidara geliyordu! Bunu sağlayan parti ise cumhuriyetin kurucusu CHP idi. Çok partili siyasal yaşamı başlatan CHP, MSP’yi de iktidar ortağı yaparak toplumsal uzlaşmayı sağladığını düşünüyordu...

Erdoğan’ın iş hayatı o günlerde başladı...

10 Erdoğan’ın, Araklı’da kızını emanet ettiği kişi Fatih İmam Hatip Lisesi’nden sınıf arkadaşı Hasan Karabela idi. Araklı’da İmam Hatip Okulu’nun müdürüydü. Karabela’nın oğlu Dr. Yunus Karabela da AKP’den Trabzon milletvekili oldu.

11 Şaşılacak bir şey yok; bakın çocukluğunu nasıl anlatmıştı: “Bizim evin karşısında Müşerref Abla dediğimiz bir komşumuz vardı. Ben beş-altı yaşlarındaydım. Çocuğum ya küfür ediyorum ona. Beni almış karşısına. Ben küfrettikçe onun hoşuna gidiyor o da benim popoma vuruyor. O vuruyor ben küfrediyorum. Babam gelince hemen şikâyet etmiş beni. Bunlardan haberim yok tabii. Babam içeri giriyor. Alıyor beni tavana asıveriyor. Ancak ellerimden mi koltuk altlarımdan mı bağlamış onu hatırlamıyorum...” (8.1.1995, Yeni Yüzyıl)

12 Bülent Azaklı İETT takımının kalecisiydi. Adam Ayakkabı Endüstrisi Pazarlama Ticaret Limited Şirketi’nin sahibi Bülent Azaklı, halen takım arkadaşı Recep Tayyip ve Emine Erdoğan’ın ayakkabılarını yapıyor. Erdoğan’ın İETT’den bir diğer arkadaşıysa Kültür ve Turizm Bakanlığı Devlet Korosu Sanatçısı Arif Özgülüş idi. Erdoğan’ın kamplarda değişmez oda arkadaşıydı. Her fırsatta arkadaşıyla müzik üzerine sohbet eden kaptan Erdoğan, Özgülüş’ten sürekli Itri’nin “Ah tut-i mucize guyem” şarkısını okumasını isterdi. Takımda müziğe ilgi duyan bir diğer isim de Haydar Saraç’tı. Üçlünün antrenmanlardaki favori şarkısıysa sonradan AKP mitinglerinin değişmez şarkısı olan “Bana her şey seni hatırlatıyor” idi.

13 Erdoğan’ın Fenerbahçe aşkı hiç bitmedi. Futbolcu olarak giremedi ama perde arkasından kulübü yönetmek istedi. Geçtiğimiz günlerde Erdoğan ile oğlu Bilal Erdoğan arasında geçtiği iddia edilen bir telefon görüşmesinin ses kaydı yayınlandı. Görüşmenin gündemini, Fenerbahçe Kongresi oluşturuyordu ve ses kaydına göre Erdoğan, başkanlığa aday Mehmet Ali Aydınlar ile ilgili Bilal Erdoğan’a taktik veriyor; Başkan Aziz Yıldırım’a karşı nasıl davranması gerektiği söylüyor. Bilal Erdoğan ile Başbakan Erdoğan’ın ikinci telefon görüşmesinden anlaşılıyor ki, Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nun damadı Ahmet Özokur’un Aziz Yıldırım’ın listesinden seçime girmesi iki ismi de sinirlendirmişti. Özokur için “namussuz, menfaat düşkünü, omurgasız, karaktersiz” ifadeleri kullanılıyor. Bilal Erdoğan’ın Aziz Yıldırım için de “namussuz” ifadesini kullanması dikkat çekiyor. Erdoğan’ın, rahmetli Hasan Doğan’ı futbol federasyonu başkanlığına getirdiği biliniyor. Hasan Doğan’ın ablası Remzi Gür’ün eşidir. Kasımpaşa’daki hemşerisi, berberi; “Titiz Berber” Muhsin Amcası’nın oğlu; MSP Gençlik Kollarından arkadaşı Nuri Avcı’nın yeğeni Abdullah Avcı’yı Milli Takımlar teknik direktörü yaptı! Bu arada 2002’den beri Dünya Kupası’na katılamadık!

14 17 Ocak 2000’de İstanbul Beykoz’da polisin, Hizbullah örgütünün evine yaptığı baskın sırasında çıkan çatışmada Hüseyin Velioğlu öldü. Nereden nereye... 1980’li yılların ortasında Hüseyin Velioğlu; Fehmi Koru, Mehmet Metiner, AKP kurucusu Süleyman Gündüz, Hüseyin Hatemi gibi isimlerle Londra Royal National Hotel’de düzenlenen İslami hareketlerin ideolojik sorunları üzerine üç günlük toplantıya katılmıştı.

15 Cumhuriyet tarihinde daha önce; Necmi Hüneş, Mustafa Özbek ve Siya Süer’in İslam Koruma Partisi (1946) ile Cevat Rifat Atilhan’ın kurduğu İslam Demokrasi Partisi (1951) partileri vardı ama biri hemen kapatılmıştı, diğeri ise bir etki yaratamamıştı.

16 Yıllar sonra Nejat Uygur hastane yatağında bile siyaset malzemesi olacaktı.

TBMM çatısı altında büyük bir kavga çıkmasının fitilini de ateşleyen olayı hatırlayalım.

2 Şubat 2010’da Erdoğan basına açıkladı; Nejat Uygur’u GATA’da ziyaret etmek isteyen eşi Emine Erdoğan’a türbanlı olduğu için izin verilmemişti. Bunun sonucu Emine Hanım ağlamıştı! Gerçekten de GATA yönetimi Emine Erdoğan’a kapıları kapatmış mıydı? Resmi açıklama henüz yapılmadı. Gerçi, biliniyor ki, TSK iç yönetmeliği gereği GATA’ya başı tam olarak kapalılar ya da kara çarşaflılar sokulmuyor. Ancak eşarp ya da Anadolu kadınının giysisi tül vs ile girilebiliyor. Öte yandan, 18 Mart 2006’da dönemin Dışişleri Bakanı Abdullah Gül GATA’da tedavi altına alındı. Türbanlı Hayrünnisa Gül, GATA’da refakatçi olarak kaldı. Peki, Bayan Gül’e kapılarını açan GATA Bayan Erdoğan’a niye kapılarını kapatsın? Güya...

Emine Erdoğan Nejat Uygur’un eşi Necla Uygur’a telefon açmış; o da bu durumu bazı doktorlara söylemiş; o doktorlardan biri de demiş ki; “Gelmesin.” Açıklama böyle. GATA ise bu konuda suskun. İnsan sormadan edemiyor: Bayan Gül’ü, yedi gün konuk eden GATA, Emine Erdoğan’a 10 dakikayı mı çok gördü?

İşin özü şuydu; yaşananlar sadece son yıllarda sık sık gördüğümüz “biz mağduruz” politikasının yeni bir versiyonuydu! 2008’de yaşanan olayın 2010’da açıklanmasının nedeni, referanduma aylar kalmasıydı... Emine Hanım ağlar da Erdoğan ağlamaz mı; referanduma giderken 20 Temmuz 2010’da partinin grup toplantısında 12 Eylül Darbesi döneminde idam edilenlerden bahsederken gözleri doldu! Siyaset nelere kadir!

17 Yurtdışına kaçanlardan biri de Mehmet Şevket Eygi idi. İslamcı kadın yazarlardan Şule Yüksel Şenler hapse girerken Mehmet Şevket Eygi’nin yurtdışına kaçması bu çevrelerde kızgınlık yarattı.

Bölüm: 3

SOLA DÜŞMANLIĞININ SEBEBİ

Tarih: 24 Temmuz 1974

Lise mezunu Recep Tayyip Erdoğan çalışma yaşamına ilk kez İstanbul’ da 8769950 sicil numarasıyla sigortalı olarak Coşkun Et ve Sucuk Mamulleri’nde başladı.18

Erdoğan’ın işe girmesinden dört gün önce Kıbrıs Savaşı başladı. Türkiye’de gençlerin gönüllü askerlik yapmak için askerlik şubeleri önünde kuyruğa girdiği günlerdi.

Erdoğan da şube önlerinde kuyruğa girdi mi? Hiç anlatmadı. Olsaydı mutlaka anlatırdı, çünkü iktidar döneminin en önemli dış politika konularından biri, Kıbrıs’tı.

Erdoğan yaşamı boyunca hep çalıştı.

Uzmanlık alanı et-sucuk işleriydi.19

Yazdım, futbolculuğu sayesinde İETT’ye girdi. Ayrılınca 1981’de tekrar aynı şirkete döndü.

Daha sonra; 1.5.1990’a kadar çeşitli sürelerde sigortalı olarak Al Et Gıda, Elif Et-Sucuk gibi et ve gıda sektöründe faaliyet gösteren şirketlerde çalıştı.

Ancak...

Erdoğan bir ara, Yusuf Ziya Uçman’ın yanında Sigorta Eksperleri Cemiyeti’nde işveren olarak bir yıl Bağ-Kur’lu olarak çalıştı.

Çalıştığı hiçbir yerde uzun süre kalamayan Erdoğan, Ekrem Şamah adlı birinin adına kayıtlı işyerinde de ancak bir yıl barınabildi.

Sonra...

Erdoğan şu şirketini hep sakladı.

Tarih: 22 Nisan 1981

Tescil için bu tarihte, İstanbul Ticaret Odası’na müracaatta bulunan, Kasımpaşa Yeniyol Caddesi 86/12 adresindeki, İstanbul Pres Döküm Sanayi Anonim Şirketi faaliyete geçti. Şirketin ortakları Erdoğan ile Emine Erdoğan’ın ağabeyi, yani Erdoğan’ın kayınbiraderi Hüseyin Gülbaran’dı... Şirketin kuruluş tarihi 1 Nisan 1981 idi.

Diğer ortaklar oto yedek parçacısı Abdullah Hasan Bayramoğlu, gıda toptancısı Hikmet Kaan, konfeksiyoncu İsmail Kaya ve Hamdi Yazıcı idi.

Şirket kuruluşu 1 Mayıs 1981 tarihinde Ticaret Sicil Gazetesi’nde yayımlandı.

Erdoğan’ın ortaklık hissesi 1 milyon TL ile kayıtlara geçti. Şirketin tescilinin ardından yapılan görev dağılımında da Erdoğan, yönetim kurulu üyesi oldu.

Yıllar içinde şirketin hissedarları değişti. Örneğin, Erdoğan’ın kayınbiraderi Hüseyin Gülbaran, ortaklıktan ayrıldı. Erdoğan’ın ortaklığı İstanbul Belediye Başkanlığı yaptığı dönemin sonlarına kadar devam etti. Sonra ne oldu, bilinmiyor!

Hep aynı sonuca varıyorsunuz:

Erdoğan’ın yaşamını takip ederken birden karşınıza karanlık dehlizler çıkıveriyor.

Örneğin...

Bugün bile Erdoğan’ın üniversite mezunu olup olmadığı hâlâ tartışılıyor... Gerçek ne?

Bildiğinizi sanmayınız.

Bu nedenle diyorum ki:

Erdoğan hakkında tüm bildiklerinizi unutun!

İşte “üniversite” hayatı...

Kimse hangi okulda okuduğuna ve nereden mezun olduğuna dair net bir şey söyleyemiyor!

Sahi, Erdoğan üniversite mezunu mu?

Erdoğan, Başbakanlık resmi internet sitesine göre; “Marmara Üniversitesi İktisadi ve Ticari Bilimler Fakültesi” mezunu!

AKP’nin resmi sitesi ve Erdoğan’ın kişisel sitesi de aynı bilgiyi veriyor:

“Marmara Üniversitesi İktisadi ve Ticari Bilimler Fakültesi” mezunu!

İyi de...

Marmara Üniversitesi’nin ne geçmişte ne de bugün böyle bir fakültesi yok!

Devam edelim...

Erdoğan’ın TBMM’de yazan biyografisinde ise mezun olduğu okul “Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi.”

“Ticari” gitti “İdari” geldi!

Durun daha yeni başlıyoruz...

Başbakanlık ve AKP’nin resmi sitesine göre Erdoğan 1981 mezunu.

Oysa 1981’de “Marmara Üniversitesi” diye bir üniversite yok!

Marmara Üniversitesi, 20 Temmuz 1982’de çıkarılan 41 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname ve 28 Mart 1983 tarihinde yürürlüğe giren 2809 sayılı kanunla kuruldu.

Olmayan üniversitenin olmayan fakültesinden mezun bir Erdoğan!

Kafanızı karıştırmadan en başa döneyim...

Erdoğan’ın okul hayatının 12 Mart 1971’deki askeri darbeyle ilgisi var. Öğrencileri devlet disiplini altına sokmak isteyen darbeciler, 25 Ağustos 1971’de özel yüksekokulları kamulaştırdı.

Yasayla İstanbul’daki 15 özel yüksekokul devletleştirildi. Bunlardan biri de, “İstanbul Tuna İktisadi ve Ticari Bilimler Yüksek Okulu” idi.

Okulun sahibi, Prof. Dr. Ergun Tuna’nın babası Yahya Tuna idi.

Bu özel okulun öğretim süresi üç yıldı.

Bu özel okul devletleştirilince adı da değişti: Aksaray İktisat ve Ticaret Yüksek Okulu oldu. Prof. Tuna okula müdür yapıldı.

Ve bu okul, (1959’da Akademiler Kanunu’yla kurulan) İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’ne bağlandı.

Öğretimi ise artık dört yıllıktı.

Erdoğan, 2443 numaralı öğrenci olarak, 1973-74 öğretim döneminde bu devlet okuluna girdi. (Marmara Üniversitesi’nden verilen diplomasında ise öğrenci numarası, 8345! Hep bir karışıklık var.)

Erdoğan’ın sınavdan aldığı puan ancak bu okula girmesine yetti. Röportajlarında, siyaset bilimi üzerine öğrenim görmek istediğini söyledi hep. Özel okullar kamulaştırılmasa,
devletin yüksekokul sayısı sınırlı olacak ve bunlar daha yüksek puanla öğrenci kabul edeceği için Erdoğan, bu okula da giremeyecekti. Şanslıydı.

Ve bu şans hayatı boyunca hep ona güldü...

Şanslıydı; 1976’da, akademiler arası kurul kararıyla artık, gece öğretimi yapılabiliyordu.

Yoksul bir ailenin çocuğu olan Erdoğan, gündüzleri çalışıp; Vatan Caddesi ile Aksaray Caddesi’nin kesiştiği Gürani Sokak’taki okuluna, geceleri gitti.

Okulun 150 gececi, 150 gündüzcü öğrencisi vardı. Devam mecburiyeti yoktu.

Ve şanslıydı; 1977-1978 öğretim yılında “Ekonomi”, “İşletme”, ve “Siyasal Bilimler Fakültesi”ni açan İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi, bünyesindeki “Aksaray İktisat ve Ticaret Yüksek Okulu” gibi kimi yüksekokulları; “Ticari Bilimler Fakültesi” adı altında birleştirdi.

Böylece Erdoğan, Aksaray İktisat ve Ticaret Yüksek Okulu’nda başladığı öğrenimi, Şubat 1981’de İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi, Ticari Bilimler Fakültesi’nde bitirdi.

Deniyor ki, “efendim kafaları karıştırmamak için üniversitenin yeni (Marmara Üniversitesi) adını yazdık!”

23 Mart 2012 tarih ve 28242 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan Bakanlar Kurulu kararıyla, Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi kapatıldı ve yerine işletme, iktisat ve siyasal bilgiler fakülteleri kuruldu.

Niye en yenisini yazmıyorsunuz?

Hep bir sır var.

Erdoğan’ın yüksekokul hayatı niye bu kadar sırlarla dolu, anlayamıyorum.

İlkokul, orta-lise öğrenimini ballandıra ballandıra anlatanlar Erdoğan’ın yüksekokul hayatına ilişkin bir cümle söz etmiyorlar. Niye?

Tarih: 8 Aralık 2013

Erdoğan Edirne’de halka hitap ediyor:

“Belli bir yılda üniversiteyi bitiren bitirecek, bitirmeyen kusura bakmasın. Kardeşim altı yılda bitireceksen bitir. Yedi yıl, sekiz yıl, on yıl sınırsız böyle bir şey olur mu? Öğrenci öğrenciliğini bilecek. Bu ülkede bu millet kendi vergisiyle parasıyla seni okutuyor, yetiştiriyor. Şimdi onun yasasını hazırlıyoruz; bitirdin bitirdin. Bitiremediğin takdirde artık güle güle.”

Peki...

Adama sormazlar mı, sen kaç yılda bitirdin?

Yedi yılda bitirdi!

1973-74 öğretim yılında başladı; 1980-81 öğretim yılında bitirdi.

Gelelim son cümlelerimize:

“Erdoğan’ın üniversite hayatı yok!”

Fransızların güzel bir sözü var; üniversite mezunu olmak için ailenin, en az üç kuşak üniversite mezunu olması gerekiyor. Yani, büyükbabanın, dedenin ve babanın ya da büyükannenin, anneannenin ve annenin üniversite mezunu olması gerekiyor!

Niye böyle söylüyorlar?

Onlara göre, üniversite bir kültür ocağı. Salt mesleki öğrenim yeri değil. Üniversite özgürlüğün keşif alanı. Oysa...

Erdoğan pek okula uğramadı; geceden geceye nadir gittiği okulda sadece sınavlara girdi. Okul arkadaşlarıyla merhabanın ötesinde pek yakınlık kurmadı. Sosyalleşmedi. Bu nedenle yüksekokul yaşamından bir fotoğrafı bile yok.

Evlendi, koca oldu; bebekleri doğdu baba oldu; futbolcu oldu; MSP’nin Akıncı’sı oldu.

Ama...

Hiç üniversiteli olmadı. Kâğıttan bir diploması olsa da!

Erdoğan’ın okulu solcuların elindeydi.

Sağcı öğrencilerin hepsi Aksaray’da buluşup polis güvenliğinde okula gidiyorlardı.

Gece bölümünde okuyan öğrencilerin böyle sorunları yoktu ama okula tedirgin gidiyorlardı.

Okulda politik olarak hiç aktif olmayan Erdoğan, İstanbul’daki MSP’li gençler arasında da pek bilinen bir isim değildi. 1970’li yılların ortalarında yaşanan bir ayrılık önünü açtı.

MTTB ile MSP arasında ayrılık oluştu: Milliyetçiler-muhafazakârlar.

Milliyetçiler MHP’liydi...

Muhafazakârlar MSP’li...

MSP’li gençler MTTB’den atıldı. Artık “Milliyetçi Türkiye” yerine “Ya Allah Bismillah Allahuekber” diye bağırıyorlardı.

MTTB’den kovulan MSP’li gençler, 23 Ocak 1976’da Akıncılar Derneği’ni kurdu.

MHP’nin Ülkücüleri varsa MSP’nin de artık Akıncıları vardı.

Erdoğan’ın “Akıncı”lığı uzun sürmedi; MSP İstanbul İl Gençlik Kolları Başkanı oldu. Mahalleden komşusu, hemşerisi Nuri Avcı MSP Gençlik Kolları Başkanı’ydı; ilde görevlendirilince koltuğa Erdoğan getirildi.

Akıncılar ile partililer arasında ilk çekişme o dönemde başladı; 70’li yılların sonunda doruğa çıktı.

Ayrılığın nedeni, İran İslam Devrimi idi...

Yıl: 1976...

22 yaşındaki Erdoğan İstanbul Gençlik Kolları Başkanı idi ama...

O dönemin siyasal İslamcı gençliğinin yıldızı Metin Yüksel’di...

1958 doğumluydu. 18 yaşındaydı ve Fatih Akıncılar Derneği Başkanlığı’nı yürütüyordu.

İslamcı çevrelerin büyük saygısını kazanmış Bitlisli Sadrettin Yüksel’in oğluydu.

Metin Yüksel, sadece Akıncıların değil İstanbul’daki İslamcı gençlerin lideriydi. Elleri yumruklu, belleri silahlı radikal Akıncılar, dönemin siyasi atmosferinde İslamcı gençlerin idolüydü.

Akıncılar akına çıkmıştı; Türkiye’yi İslam devleti yapma arzusundaydılar. Tabanca, Türk bayrağı ve Kur’an-ı Kerim üzerine el basarak yemin ediyorlardı.

Uzun boylu, sakallı Metin Yüksel örgütçüydü. Özellikle bir olay yıldızını parlattı. Kayseri İmam Hatip’te kız öğrencilerin Kur’an-ı Kerim dersleri dışında başörtülü derslere girmesi yasaklanınca Metin Yüksel yurt genelinde protesto hareketleri düzenledi. Bu eylemler sırasında İstanbul’da 26 Ekim 1977′de Metin Yüksel ve iki arkadaşı silahlı saldırıya uğradı. Kurşunlanma olayı Metin Yüksel’in İslamcı hareket içinde efsane olmasını sağladı.

Metin Yüksel ve Fatih Akıncıları iki grubun tepkisini çekmeye başladı.

Biri Ülkücüler.

Diğeri ise kuruluşunda Erdoğan’ın da bulunduğu Kasımpaşalı Akıncılar!

Kasımpaşalı Akıncılar, Metin Yüksel ve arkadaşlarının Humeyni yanlısı ve Şii olduklarını iddia ediyorlardı.

İbrahim Ethem Deveci 1998’de kaleme aldığı Bu Şarkı Burada Bitmez kitabında yazdı:

“Metin Yüksel’in son zamanlarda ciddi bir İran sempatizanı olduğu biliniyordu. Hatta İran’a hicret etmek istediği bile ifade ediliyordu. MSP ise İslami gençliği İran’ın aşırı tesiri altında bırakmamak için direniyordu.” (s. 27)

Korsan gösterilerde meydanın orta yerinde İmam Humeyni’ye yazılan mektuplar okunuyor; duvarlara, “Sınırsız ve Sınıfsız İslam Toplumuna Doğru” diye sloganlar yazılıyor, İran devrimi afişleri yapıştırılıyordu.

MSP, partililere radikal bulunan Tevhid, Şûra, Hicret gibi dergilerin okunmasını yasakladı. Radikal bulunan Yılmaz Yalçıner, Ali Bulaç, Selahattin Eş, Ali Ünal, Sedat Yenigün, Atasoy Müftüoğlu, Hüsnü Aktaş ve benzerlerinin okunmasına soğuk bakılıyordu.20

Akıncı Metin Yüksel ve Akıncı arkadaşlarının İran yanlısı eylemleri Sünni MSP’de rahatsızlık yarattı.

Parti görüyordu ki, Akıncı gençler ruhen ve zihnen MSP’den kopuyordu.

Gelişmeler sadece Türkiye’nin iç meselesi değildi. ABD yeni bir projeyi hayata geçiriyordu.

Yeşil Kuşak Projesi...

ABD Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği’ni içten yıkmak için Müslüman halklarını ayaklandırmak istedi. Rakibinin gücünü azaltmak ve çevresini Müslüman komşularla kuşatarak sıcak denizlere inmesini engellemek istiyordu.

Humeyni’ye destek vermişler ancak istedikleri sonucu alamamışlardı.

Türkiye, Pakistan, Afganistan hedeflerindeki ülkelerdi.

Evet, bu proje, 1970’li yıllarda Sovyetler Birliği’nin yayılmacılığının önüne geçmek için hazırlandı. ABD Başkanı Jimmy Carter’ın Ulusal Güvenlik Danışmanı Zbigniev Brzezinski tarafından 1977′de geliştirilen “Yeşil Kuşak” projesi, “İslam’ın komünizme karşı bir kalkan olabileceği” görüşüne dayanmakta ve SSCB’nin petrol zengini Basra Körfezi civarında müttefikler edinerek bölgeye sızmasını, bu yolla engellemeyi hedeflemekteydi.

Sovyetler Birliği tarafından Afganistan’ın 1979’daki işgaliyle birlikte bu proje çerçevesinde ilk adımlar atılmaya başlanmıştır.

ABD, Türkiye’deki Müslüman gençlerin İrancı olmasını engellemek istiyordu.

İstanbul’daki görüş farklılıklarının uluslararası boyutu vardı.

ABD ile siyasal İslamcılar arasındaki ilişki yeni değildi kuşkusuz.

ABD, komünizmin karşısına İslam’ı çıkarmak için çeşitli grupları ve cemaatleri destekledi. Bu çerçevede, Fethullah Gülen gibi isimlere komünizmle mücadele dernekleri kurdurdu. İslami medrese, okul ve derneklerin kurulmasına kadar tüm İslam ülkelerinde yoğun bir faaliyet başladı.

1979’a kadar ABD’nin planı kusursuz işledi. Fakat İran devrimi Türkiye’de İslamcı gençliği ikiye böldü.

Bir grupta tebliğciler vardı; diğer grupta cihatçılar.

Tebliğciler, Türkiye’de henüz cihat koşullarının oluşmadığını söylüyordu. Erdoğan bunlardan biriydi.

Sonuçta...

Bu tartışmalar yaşanırken...

Metin Yüksel, 23 Şubat 1979’da Fatih Camii’nde cuma namazı çıkışında avluda kurşunlanarak öldürüldü.

Edip Yüksel kardeşi ile Erdoğan arasındaki farkı şöyle anlatıyor:

“Ben ve Metin, milyonlarca İranlı mücahit gibi İran devriminin Şahlık rejiminin zulüm ve baskılarına, soygun ve sömürüsüne son vereceğine inanıyorduk. İstiklal, Azadi, Hükûmeti İslami diyorduk. (...) Daha o zamanlarda Tayyip lüks koltuklarla döşeli parti binasında zenginlerle ve esnafla ziyafetli toplantılar yaparken Metin özellikle o tür gösterişli ve hiyerarşik ilişkilere tavır takınmış ve sokaktaki insanlarla, yoksullarla, muhtaçlarla hemhal olmuştur. (...) Büyük olasılıkla, daha o zamanlar kendisinden farklı tavra sahip olan Tayyip ile birlikte kapitalizme abdest aldıran AKP bünyesinde yer almayacaktı. Metin vicdan sahibi bir insandı; zenginlerin sofrası yerine yoksullarla birlikte olmayı tercih ederdi. 17 yaşında Fatih Akıncılar Derneği’nin başkanı olan Metin’i üç yıl içinde Türkiye’deki İslamcı gençliğin efsanevi lideri yapan işte onun adalet ve özgürlük aşkıydı.” (15 Ocak 2013, www.19org.)

İslami çevreleri iyi bilmezseniz satır arasındaki mesajları okuyamazsınız...

Mesaj “lüks koltuklarla döşeli parti binası” sözüyle veriliyordu:

Metin Yüksel’in cenazesine harabe bir koltuk getirildi. Üzerinde şu yazılıydı: “İşte Şehid Metin’in dernekteki koltuğu. Yumuşak koltuk ve lüks meraklılarına ithaf olunur... Fatih Akıncıları.”

Mesaj “Partili Erdoğanlara” idi...

Erdoğan, Metin Yüksel’in ölümü ardından, MSP İstanbul İl Gençlik Kolu Başkanı olarak “Metin’in kavgası sürdürülecektir” şeklinde yüzeysel bir açıklama yaptı. O kadar...

Bir de...

MSP İstanbul İl Gençlik Kolları Başkanlığı 25 Şubat 1979′da Milli Gazete’ye verdiği taziye ilanındaysa, saldırganları isim vermeden, “Beşeri sistemlerin kölesi, inancımızın istismarcısı, münafık zihniyetler” şeklinde tanımladı. Kimdi bunlar, muğlaktı.

Erdoğanların sessiz kalmalarının nedeni vardı; Metin Yüksel’i vuranlar ülkücülerdi. Kimler oldukları biliniyordu. Fakat Erdoğanlar ile aynı tarikata mensuptular; yani Nakşibendi idiler. Fatih’teki Nakşibendi İsmailağa Camii cemaatine mensuplardı. Genelde ülkücü öğrencilerin kaldığı Nevşehir Yurdu, Fatih Camii’nin hemen yanıbaşındaydı ve MHP’li gençler dergâha gidip geliyorlardı. Bu ilişki günümüzde de hâlâ sürmektedir.

Metin Yüksel öldürüldükten sonra, İstanbul’daki İslamcı gençlerin başına İran İslam Devrimi’ne mesafeli bakan Sünni Recep Tayyip Erdoğan getirilmek istendi!

Suudi Arabistan kökenli Rabıta örgütü tarafından desteklenen Sebil dergisi manşeti attı:

“Tayyip: İslamcı gençliğin gerçek lideri...”

Erdoğan’ın büyük fotoğrafının altında şu yazılıydı:

“Biz kurtarıcı bir nesiliz.” (5 Haziran 1980)

Sebil dergisi artık Erdoğan’ın yayın organı gibiydi. Her yaptığını, her söylediğini abartarak haber yapıyordu.

Erdoğan nedense hayatı boyunca hep abartılan politik bir karakter oldu.

Buna tepki gösterenler çıktı. Bunlardan biri, Metin Yüksel ekibinin önde gelen isimlerinden 30 yaşındaki Sedat Yenigün’dü. Kurucusu olduğu İslami Hareket dergisinin Ocak sayısında “Humeynicilik mi Yoksa İslam’ın Yeniden Dirilişi mi?” yazısını kaleme aldı:

“Biz yüzyıllardır ezilen İslam’ın, kendi kaynaklarına dönüş hareketini başlattığı emperyalizmle müşahhas bir kavga örneği verdiği için alkışlıyoruz onu. Eğer Humeyni başaramasa idi, tek başına Pakistan ayakta duramazdı, Batı onu yerdi... Eğer Humeyni başaramasa idi, Afganistan’ın mücadelesi desteksiz kalırdı... Bugün Afganistan’dan kaçan milyonlarca mülteciye İran ve Pakistan kollarını açmış, bunca fakr-u zaruret, dert içinde onları besliyor... Ey dünyadaki her türlü İslami harekete ‘La’ diyen gafil kardeş! Senin kafanla İslam ne zaman ‘La İlahe İllallah’ diyecek, ne zaman hicret edecek, ne zaman devlet olacak? Söyler misin Allah aşkına? Seyyid Kutub’lara düşmansın, Ali Şeriati’ye düşmansın, Abdulkadir Udeh’e düşmansın, Humeyni’ye karşısın; peki kimden yanasın? Sakın dost diye sarıldığın o yanındakilerden yana olmayasın?”

Cemil Meriç’in öğrencisi, edebiyat öğretmeni, Sedat Yenigün, 5 Temmuz 1980 Cumartesi, akşama doğru Fatih Akşemseddin Caddesi’ndeki bir berber dükkânında kimliği belirsiz kimseler tarafından öldürüldü.

Cinayeti gazeteler “bir komünist öğretmen öldürüldü” şeklinde verdi! Olayın tek tanığı berber, ilk ifadesinden iki gün sonra kayıplara karıştı ve daha sonra yurtdışına çıkarıldığı öğrenildi. Katilleri hâlâ bulunamadı ve cinayet, tarih kayıtlarına faili meçhul olarak geçti.

Ölümler yaşanıyordu.

Faili meçhuldüler.

Ve diğer yandan yeni bir “efsane” yaratılıyordu: Recep Tayyip Erdoğan!

Bunu yaratanların başında Sebil dergisinin sahibi Trabzon Akçaabatlı Kadir Mısıroğlu vardı. MSP yöneticilerindendi...

Erdoğan’ın düşünsel dünyasını oluşturan isimlerin başında geliyordu.

Kimdi Kadir Mısıroğlu?

Atatürk düşmanıydı. Cumhuriyet devrimlerine karşı olduğunu göstermek için şapka devrimine inat “fes” giyiyordu. Lozan Zafer mi Hezimet mi?, Osmanoğullarının Dramı, Sarıklı Mücahitler, Geçmişi ve Geleceği ile Hilafet adlı kitaplarında ve konuşmalarında Atatürk’e, Kurtuluş Savaşı’na ve Türk Devrimi’ne “küfredercesine” saldıran biriydi.

Bunu yaparken de yakın tarihin bilinen tüm gerçeklerini tersyüz ediyordu. Ona göre, Kurtuluş Savaşı aslında çok önemsiz bir mücadeleydi; Birinci İnönü ve Dumlupınar Meydan Muharebeleri aslında hiç yapılmamıştı; Vahdettin kahraman, Lozan ise bir hezimetti. Erdoğan’ın “fikir babası” Mısıroğlu, yaşayan en büyük cumhuriyet düşmanıydı.

20’li yaşlarındaki Erdoğan’ın düşünsel dünyası bu kaba düşmanlık üzerine kuruluydu.

Akıncılar ve MSP’li birçok gençte olan Ülkücü ve MHP düşmanlığı Erdoğan’da pek yoktu. Pragmatistti.

Bu nedenle kimi çatışmaları önlüyordu...

“Bir ülkücü Kasımpaşa’da Akıncılar (Siyasal İslamcılar) tarafından saldırıya uğrayınca Şişli Bölgesi Başkanı olan İsmail Hakkı Cerrahoğlu ekip gönderip Tayyip Erdoğan’ı aldırmış ve sorguya çekmişti.” (Sabahattin Önkibar, Takkeli Firavunlar, Kırmızı Kedi Yayınevi s. 30.)

Araya girip yazmalıyım. Çünkü...

Ne kendilerine “Ülkücü-milliyetçi” diyenler...

Ne kendilerine “Akıncı-Müslüman” diyenler...

Hiç bilmediler...

Hiç okumadılar; sadece aksiyonerdiler çünkü...

“Sol ile İslam bağdaşır mı?” sorusunu duymak bile istemediler.

Acıdır, sol düşmanlığı için kullanıldılar.

Yazmalıyım...

Önce bir tespit:

Bir aydın düşünün ki; 50 yıllık yazı yaşamı boyunca hep müstear ad kullanmak zorunda kalsın. Marksizmle ilgili onca kitaba ve çeviriye imza atmış bir entelektüelin hayatı aslında bu topraklarda solun ne derece baskı altında olduğunun bir delilidir.

“Kerim Sadi” ve “A. Cerrahoğlu” (1900-1977) adını sol literatürü birazcık bilenler hemen tanır. Asıl adı neydi: Nevzat Cerrahlar mı yoksa Ahmet Nevzat Cerrahoğlu mu? Bir önemi var mı bu benzersiz, sessiz, ünsüz, “İnsaniyet Kütüphanesi”nin kurucusu, adam gibi adamın yazdıklarını anlamak için. Hayır!

Hayatı sürgünlerde, polis takiplerinde, yoksulluklar içinde geçmiş bu Marksist’in hikâyesini yazmayacağım. Bir Melami şeyhinden bahsedeceğim!

Ne alakası var demeyin; “İslamiyet solculukla bağdaşabilir mi?” gibi sorulara yanıt arayanlar ya da “Bu izdivaç olmaz, sol İslam ile bağdaşmaz” diyenler, bu toprakların büyük insanlarını tanımak/bilmek zorundadır.

Adı: Abdülaziz Mecdi Tolun...

1865’te Balıkesir’de doğdu.

Babası hafızdı; ilk dini bilgileri babası ve dayısı –belediyede başkâtip– Yahya Nef’i Efendi’den aldıktan sonra rüştiyeye gitti.

20 yaşında öğretmen oldu. Balıkesir’de, Girit’te görev yaptı.

37 yaşında İstanbul’da ticarete atıldı.

Bir arkadaşının ısrarıyla gittiği Fatih Türbedarı Ahmet Amiş Efendi’nin sohbetinden etkilendi. Vahdet-i Vücut felsefesiyle tanışması hayatının yönünü değiştirdi.

Yaptığı iyilikleri –gösteriş olur endişesiyle– göstermeyen, yaptığı kötülükleriyse –nefsiyle mücadele etmek amacıyla– açığa vuran “Horasan Erenleri” Melamilerden etkilendi. Dinciliğe karşı çıktıkları için ağır bedeller ödeyen Ömer Sıkkinî, Bünyamin Ayaşi, İsmail Maşuki, Hamza Bali, Nur’ul Arabi gibi “kutub”ların, derisi yüzülerek öldürülen büyük ozan Nesimi’nin yoluna girdi.

Abdülaziz Mecdi (Tolun) kendini tanımak için, Balıkesir’e dönüp, evinden hiç çıkmayarak sekiz ayını cezbe halinde geçirdi. Yakınları aklını kaybettiğinden korktu. O ise düştüğü ilahi aşk ateşinin içinden acısını gizleyerek, çırpına çırpına çıktı. Kitaplar yazdı; kitaplar çevirdi.

Konya’ya taşındı; zahireci oldu. Zahire Borsası komiserliği yaptı. Sultan Selim ve Şerefüddin camilerinde dini-edebi dersler verdi; Hafız divanı okuttu.

Abdülaziz Mecdi (Tolun), sadece ticaretle ve tasavvufla ilgili değildi. Politikti. İttihatçı’ydı. 1908’de Balıkesir’den İttihat ve Terakki Fırkası listesinden mebus seçildi. Şimdi buraya bir virgül koyalım...

Şöyle...

1908 (II. Meşrutiyet) Temmuz Devrimi Osmanlı topraklarında köklü bir değişime neden oldu. Osmanlı sosyalistleri bu hürriyet havasından yararlanıp ardı ardına dergiler çıkardı. Bunlardan biri de, Hüseyin Hilmi’nin çıkardığı İştirak adlı haftalık dergiydi. İlk sayısı, 16 sayfa olarak 26 Şubat 1910 Cumartesi günü yayımlandı. Dergi adının altında şu atasözü yazılıydı:

“Biri yer biri bakar kıyamet ondan kopar”!

Derginin ağırlık konusu, sosyalizm ile İslamiyetin benzerliğiydi. Tefeciliğe karşı çıkmak; yoksula zekât vermek; din-ırk ayırımı yapmadan herkesi kardeş saymak gibi benzer-ortak noktalar vurgulandı; Kur’an ayetlerine ve Hz. Muhammed’in hadislerine dayanılarak sosyalizm anlatılmaya çalışıldı.

Bu makaleler karşıt yayın organlarında sert yazılara neden oldu. Örneğin Şûrayı Ümmet’te Alaeddin Cemil, sosyalistlerin servetin eşit olarak bölünmesini talep ederek, aslında yağmacılık yapmak isteyen zehirli bir mikrop olduklarını yazdı.

Osmanlı’nın ilk sosyalist yayın organı İştirak sert makalelerle yaylım ateşine tutulurken yardımına kim koştu dersiniz? İttihat ve Terakki içindeki Melamilerin lideri Abdülaziz Mecdi (Tolun)!

“A. Cerrahoğlu”, 1964’te İslamiyet ve Osmanlı Sosyalistleri adlı 30 sayfalık broşür kitabını çıkardı. Abdülaziz Mecdi (Tolun) Efendi’nin, sosyalizmi nasıl anladığını ve ne dereceye kadar kabul ettiğini; İştirak dergisinin dördüncü ve beşinci sayılarındaki (6 ve 13 Mart 1910) “Düşün” başlığı altındaki iki makalesini analiz ederek yazdı.

Sözü A. Cerrahoğlu’na bırakalım:

“Mecdi Efendi, Batı dünyasındaki ekonomik, sosyal ve ahlaki çöküntüyü tenkit ediyor; kapitalist medeniyete çatıyor ve hadislere dayanarak sosyalizm ile İslamiyeti belli sınırlar içinde ve işçi sınıfının aktüel meseleleri bakımından uzlaştırmaya çalışıyordu.

Mecdi Efendi’ye göre işçinin haklarını korumak insanlık icabıdır. İşçi sınıfının haklarını korumaya ve kafalarını aydınlatmaya çalışan Osmanlı sosyalistleri, insanlığa karşı önemli bir görev yerine getirmiş oluyorlardı. (...)

Onun inancına göre, memleketimizde sosyalizm bundan ileriye adım atamazdı. Atarsa hem sosyalistler hem memleket bundan zarar görürdü. (...)

Görülüyor ki, Mecdi Efendi sosyalizmi mutedil ve aşırı olarak ikiye ayırıyor; İslam dininin mutedil sosyalizmle rahatça bağdaşabileceği tezini savunuyordu.

İslam’da sosyalist esaslar bulan Mecdi Efendi’ye göre, Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde, mutedil bir sosyalistlik gerçekleşebilir ve gerçekleşmelidir.”

Marksist A. Cerrahoğlu’nun hayatı, sosyalizmle İslamın bağdaşır olduğu tezini yazıp çizmekle geçti...

Abdülaziz Mecdi Tolun Melamiler içinde sosyalizme inanan tek kişi miydi?

Hayır...

Kerim Sadi/A. Cerrahoğlu gibi kadri kıymeti bilinmeyen bir diğer Marksist Abidin Nesimi’dir. Yılların İçinden adlı anı kitabında Melamiler ile ilgili şunu yazdı:

“Balkanlarda ya sosyalist bir federasyon ya da İslami bir sosyalist Melami federasyonunun kurulması gerekliydi. Sosyalist federasyonu (Alman sosyalist) Parvus Efendi önermişti ve sosyalist Melami federasyonu da Romen, Makedon, Sırp, Ulah, Rum, Yahudi kısaca Rus Çarlığı’na karşı olan unsurlara dayandırmayı istiyordu. İslami sosyalist Melami federasyonunun temsilcisi Üsküp’te yerleşmiş olan Muhammed Nur’ul Arabi idi.

Miralay Sadık Bey, Yüzbaşı Şabanağa, Terlikçi Salih Efendi hareketi, 1912 Halaskâr Zabitan Hareketi, Şeyhülislam Cemalettin Efendi’nin çabaları İslami Sosyalist Melami Federasyonu kurmak isteğinin sonuçlarıdır.”

TKP’nin kuruluş aşamasında Melami etkilerinin olması da şaşırtıcıydı.

Abidin Nesimi’ye göre; Melamilerin İstanbul’daki şeyhi Terlikçi Salih, Sadrazam Mahmud Şevket Paşa’ya yapılan suikast dolayısıyla tevkif edilip Sinop’a sürüldü. “Sinop’ta (geleceğin TKP lideri) Mustafa Suphi ile konuşmuş ve Mustafa Suphi’yi etkilemiştir. Mustafa Suphi’nin ‘İslamcı Masonluğu’, yani Melamiliği bu görüşmelerin sonucudur.”

Sonuç...

Melamilerin sosyalizmle ilişkisi daha çok araştırılmaya muhtaçtır.

“Melamilik ve Melamiler” araştırmasını ilk yapan kişi, tasavvuf dünyasını en iyi bilen tarihçi Abdulbaki Gölpınarlı idi.

Yıl: 1931!

Gölpınarlı, polis raporuna göre TKP’ye katılan ilk öğretim üyesiydi; dolayısıyla 1944 “Komünist Tevkifatı”nda cezaevine atıldı. Duruşmalarda “Müslüman sosyalist” olduğunu hiç saklamadı.

Gölpınarlı’yı kim sosyalist yaptı; hocası Fuat Köprülü değil herhalde! Melamiler mi?

Evet sol ve İslamiyet ilişkisinin tarihi araştırılmalıdır.

İlginç bilgiler bulunacağından eminim.

Baksanıza...

İşte Hikmet Kıvılcımlı...

Dini politikaya alet etmekten (eski TCK 163) yargılanan ilk Marksist’ti! Suçu; Eyüp Sultan’dan çıkan cami cemaatine sosyalizm ile İslam’ın ortak noktalarını anlatmasıydı.

Mihri Belli ve Doğan Avcıoğlu birlikte Roger Garaudy’nin Sosyalizm ve İslamiyet kitabını çevirmedi mi? Cemil Meriç’in yazdıklarını göz ardı etmemek gerekir.

Erdoğan’ın “akil” bildiği hocalarının hepsi hayatları boyu bir kadına küfretti... Kim miydi o kadın:

Sabiha Sertel...

Erdoğanlar bu isimleri hiç tanımadı, sadece düşmanlık etti.

Sabiha Sertel gazeteciliği meslek olarak seçmiş ilk Türk kadınıydı.

1895 Selanik doğumluydu. Terakki Mektebi’nde okudu. İlk makalesini 17 yaşında “Sabiha Nazmi” adıyla Genç Kalemler ve Yeni Felsefe dergilerinde yazdı.

Selanik’in Yunanların eline geçmesi sonucu İstanbul’a geldi. Üç yıl sonra gazeteci Zekeriya Sertel ile evlendi.

İşgal yıllarında Zekeriya Sertel tutuklanıp Bekirağa Bölüğü’ne tıkıldı.

Sabiha Sertel, Halide Edip ile mitingden mitinge koştu. Büyük Mecmua dergisini çıkardı. Dergi İngilizlerin emriyle kapatıldı.
Halide Edip, çok göz önünde olan Sertel çiftini, başlarına bir şey gelmemesi için Columbia Üniversitesi’nden bir burs sağlayarak ABD’ye gönderdi.

New York’ta boş durmadılar. Mühendis Hamdi, Salih Zeki, Naci ve Taşköprülü İsmail beylerle Türk Teavün Cemiyeti’ni (Turkish Welfare Association) kurdular.

Kurucu tek kadın Sabiha Sertel’di.

Ve cemiyetin ilk başkanı da o oldu.

Türk Teavün Cemiyeti’nin ilk faaliyeti, Anadolu’ya gönderilmek üzere para toplamak, ikincisiyse New York’a Müslüman mezarlığı açmak oldu.

ABD tarihinin ilk Müslüman mezarlığını açarak, Müslümanların buraya defnedilmesini sağlayan kişi Sabiha Sertel’di.

Mezar taşlarına birer hilal resmi koyduran da oydu.

O, Amerika’daki Türk işçilerinin bacısıydı.

Niye böyle?

İslamcı Erdoğanlar, Sabiha Sertel’lere niye düşman edildi?

Tüm sorunların kaynağı olarak moderniteyi ya da kaba pozitivizmi gören İslamcılar, “düşman belirleme” konusunda –dün olduğu gibi bugün de– hep hata yaptılar. Emperyalizmin piyonluğunu yaptılar.

Konuyu açmak için siyasal İslamcılığın ortaya çıkış sürecine bakalım...

Bakınız...

Siyasal düşünce tarihimize İslamcılık, –şaşırtıcı gelebilir ama– 1860’ların ikinci yarısından itibaren Jön Türkler ile girdi. Asıl gelişimini 1908 (II. Meşrutiyet) Temmuz Devrimi’nden sonra gösterdi.

İslamcılık, Osmanlıcılık ve Türkçülük ile beraber Osmanlı’daki üç siyaset tarzından biriydi.

1970’li yıllara kadar Türkçülerle hiçbir zaman problemleri olmadı. Hep kardeş ilişkisi içinde oldular. Hedeflerinde sadece modernist/pozitivist Batıcılar bulundu.21

İslamcı kadroların siyasal duruşlarını belirleyen ana eksen; “milli-manevi değerlere bağlılık” diye ifade edilen kültürel duygusallık. Küçümsemek gibi kastım yok – ama birkaç istisnai isim dışında İslamcı kadroların çoğunun bilgisi “imam-hatip” düzeyinde. Bilmezler ki din bilgi kaynağı değil kuvvet kaynağıdır.

Bu nedenle sürekli siyasetin dinsel dilini kullanıyorlar. Bizim İslamcıların olaylara bakış perspektifleri dar; meseleleri “okuma” sorunları var.

Bunun sebebi nedir?

İslamcılığın zihinsel paradoksunu kimler belirledi?

Onları kuşkucu değil “ezberci” yapan kimlerdi?

Ellerine bu basmakalıp reçeteleri kim verdi?

Karşımıza bir isim çıkıyor...

Adı, Cemaleddin Afgani (1838-1897).

Afgani, Osmanlı’daki İslamcıların düşünsel haritalarını çizen ilk kişiydi. Şeyhülislam Musa Kâzım Efendi, Şeyh Ömer Fevzi Mardin, Babanzade Ahmed Naim, Prof. Ebulula Mardin, Mehmet Akif, Eşref Edip, (CHP Genel Başkanı) Şemsettin Günaltay, Mehmet Ali Ayni, Prof. İsmail Hakkı İzmirli, Sadrazam Said ve Nazır Abbas Halim Paşalar gibi “seçkinci” İslamcıların hepsi Cemaleddin Afgani’nin “müritleriydi.”

Sırat-ı Müstakim’den Sebil’ür-Reşad’a kadar siyasal İslamcıların yayın organlarının çizgisini onun görüşleri belirledi. Erbakan’ın dilinden düşürmediği “taklitçi zihniyet” tanımı Afgani’ye aitti.

Temel görüşü şuydu: İslam ilerlemeye engel değildir; onu geri bırakan etkilerden kurtarılmalıdır. Kültürel değerlerimiz kaybedilmeden Batı’ya yönelinmelidir.

Burada derinlikli bir siyasi ve iktisadi tahlil yoktur. Sorun sadece kültürel olarak görülmektedir.

Cemaleddin Afgani ve takipçisi İslamcıların sorunu analiz edememelerinin nedeni, İngilizlerdi!

Hindistan’ı sömürge yapan İngilizler, Müslümanları hep kontrolleri altında tuttular.

Bu nedenle siyasal İslam, dünyaya 1840’larda Hindistan’dan yayıldı. Bize de buradan geldi; yani İngiliz patentlidir.

Afgani’nin 7 Temmuz 1868’de Kahire’deki Şark Yıldızı Locası’na girdiğini ve Mısır’da kurulan mason locasının başına getirildiğini yazarsam mesele daha iyi anlaşılır mı?

Hadi bir ek bilgi daha vereyim: Afgani, dünyadaki İslamcıları derinden etkileyen Ziya ül-Hafıkayn dergisini de Londra’da çıkardı.

Örnek çok; işte Muhammed İkbal! İngilizler, İkbal’e sadece büyük bir şair olduğu için mi “Sir” unvanı verdi? İslamcıların beğenilerini bile belirleyen İngilizlerdi!

Yazıyorlar; “İlk İslamcılar antikolonyalistmiş!” Açmayalım şimdi Süveyş Kanalı meselesini; ya da Hasan el Benna’nın İngiliz parasıyla kurduğu Müslüman Kardeşler hikâyesini. Kim kimi kandırıyor? Antikolonyalist olanlar ulusal hareketlerdi, sosyalist örgütlerdi ve ne yazık ki İslamcıların hedefinde de sadece bu devrimciler vardı!

Türkiye’de farklı mı oldu?

Osmanlı İslamcıları ilk başta Bolşevik hareketine sıcak baktı. Sosyalist fikirlere düşmanlıkları yoktu. Hatta İslam ile sosyalizmin benzerliklerini yazıyorlardı. Bolşeviklik revaçtaydı.

Sonra düşmanlık girdi araya...

Kimler yaptı bunu?

Alın size bir örnek daha; merkezi yine Hindistan!

Hint Müslümanlarından Şeyh Müşir Hüseyin Kıdvay’ın İngiltere’de çıkardığı İslam ve Sosyalizm kitabı sol aleyhine düşmanca yazılmış ilk kitaptır. Kimler tercüme edip Osmanlı’ya getirdi bunu? Cemaleddin Afgani’nin müritlerinin çıkardığı Sebil’ür-Reşad, dört gün boyunca neden sayfalarını bu kitaba açtı?

İslamcılar hâlâ ezberletilen sözleri tekrarlayıp duruyorlar. İyi niyetli olanların, İngiliz Askeri Haberalma Servisi’nin 1920 yılına ait gizli raporlarını açıp okumaları gerekir. Bu belgelerde Müslümanları sosyalistlere karşı nasıl harekete geçirdikleri açık açık görülmektedir.

“Komünistlerde kadınlar ortaklaşa kullanılan maldır” yalanı Londra üzerinden Osmanlı’ya gelmedi mi?

Sorunun sorulamadığı tarih resmi/dogmatik tarihtir!

Erdoğanlar, biraz sola bulaşmış olanları düşman gördü. Ali Şeriati’yi ağzına almadı! “Sir” unvanı verildiği için değil; Türkiye’nin halifeliği kaldırmasını desteklediği için “modernist” bulduklarından, İkbal’den bir tek şiir okumadılar.

Cezaevindeki İBDA-C (İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephesi) lideri Salih (İzzet Erdiş) Mirzabeyoğlu, o dönemde bırakın Erdoğan’ı, Akıncıları bile pasif bulup, Akıncı Güç dergisini çıkararak hareketten kopmuştu. İnsan merak ediyor; yaklaşık 15 yıldır cezaevinde olan ve sağlığı kötüleşen Mirzabeyoğlu’nun cezaevinden çıkması için arkadaşlarının verdikleri mücadeleye Başbakan Erdoğan neden tepkisiz? Neden Mirzabeyoğlu’nun hapiste kalmasına rıza gösteriyor? Geçmiş günlerin kötü anıları mı buna sebep? Akıncıları öldüren katilleri bile serbest bıraktı oysa...

Dönelim çeyrek yüzyılı geride bırakan Erdoğan’a...

1970’li yılların sonuna doğru, siyasal İslamcı çevrelerde büyük kopuşlar yaşandı.

Erdoğan’ın hayranı olduğu ve her fırsatta şiirlerini okuduğu Necip Fazıl Kısakürek MSP’den ayrıldı ve MHP saflarına geçti. Ona göre, Erbakan şeriatın başbelasıydı, deliydi ve ruh hastasıydı; boynu vurulması gereken biriydi...22

Osman Yüksel Serdengeçti de MHP’den kopup MSP’ye katıldı.

Erdoğanların yeni şairi, Sezai Karakoç idi...

“Büyük Doğu Mektebi”nden “Diriliş Mektebi”ne geçtiler...

MSP saflarına katılan bir isim daha vardı:

Fethullah Gülen...

Necmettin Erbakan liderliğinde Milli Nizam Partisi’nin (MNP) kuruluşu Nurcuları böldü. Bazıları hem partiye hem de Nakşibendiler ile ortak hareket etmeye karşıydı. Gülen onlardan olmadı.

Fethullah Gülen, Adalet Partisi’nin Nurcu milletvekili Osman Demirci ve Erzurumlu Mehmet Kırkıncı Hoca aracılığıyla MNP’lilerle tanıştı.

İstanbul’daki Nurcular, Gülen’i dışladı. Hakkında “ajandır”, “paraya-gösterişe düşkündür” söylentileri çıkarıldı.

Oysa Gülen, 12 Mart 1971 darbesinden sonra MNP yerine kurulan Milli Selamet Partisi’ne de sıcak baktı. Zaten cemaatinin tabanını MSP’liler oluşturuyordu.

Fethullah Gülen hayatı boyunca yaptığı stratejiyi ilk olarak CHP-MSP koalisyon hükümeti döneminde uyguladı. İktidarda kim varsa onu destekledi; iktidardan kim düştüyse ona sırtını döndü.

Cemaat, koalisyon ortağı MSP desteğinde gelişmeye başladı.

Nurcular ve Süleymancılar tarafından sürekli ağır eleştirilere maruz kalan Erbakan ve arkadaşları Gülencilerin gelmesinden çok mutluydu.

Zamanla cemaat içindeki MSP’liler huzursuz olmaya başladı. Çünkü yurt-dershane gibi sorumluluklar MSP’lilerden alınıp Işık Evleri’nde yetişenlere veriliyordu.

Gülen, 24 Haziran 1980’de verdiği vaazında MSP ve partinin yayın organı Milli Gazete’yi eleştirince yollar ayrıldı: “Cüppeyle sarıkla bu işler olmaz, paçavra gibi bir gazeteyle bu iş yürümez.”

Böyle konuşmasının nedeni şuydu...

O dönemde MSP’li gençliğin bir kısmında cüppe ve sarık giyme modası yaygınlaşmıştı. Özellikle Fatih Çarşamba’daki İsmailağa Camii’ndeki Mahmut Ustaosmanoğlu’nun tarikatına bağlı MSP’li gençlerde sarık-cüppe gösterişe dönüşmüştü.

İşte Gülen, bu duruma ses çıkarmayan MSP’yi iğnelemişti. Kavga büyük oldu. Yeni Devir gazetesi Gülen’e sert eleştiriler yöneltti. Araya 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi girdi.

Fethullah Gülen’in, “12 Eylül ihtilalinin en güzel yanı Müslümanları, Erbakan gibi kendini bilmez bir adamdan kurtarması” dediği iddia edildi.

Erbakan’ın siyasete tekrar girmesiyle çatışma kaçınılmaz oldu. Irak Savaşı sırasında, Gülen’in “İsrailli bebelerin durumuna ağladığını” söylemesi, Milli Gazete’de Mukadder Başeğmez tarafından sertçe eleştirildi. Buna karşılık Zaman gazetesiyse “Erbakan’ı ikiyüzlü davranmakla” itham etti.

Tabanı, Gülen’e haddini bildirecek sözler etmesini istedi ama Erbakan konuşmadı. Sadece ev toplantılarında, “Allah onu ıslah etsin, dünyayı da kaybediyor, ahretini de” dediği söyleniyor.

Asıl kavga Erbakan başbakan olunca çıktı.

Susurluk kazasında siyaset-mafya-devlet ilişkisi ortaya serildi ve Gülen’in adı geçirildi. Çankaya Köşkü zirvesine getirilen MİT Raporu’nda Gülen’in adı vardı. Zaman gazetesi Başbakan Erbakan’ı topa tuttu, “Liste kimin?” diye sordu.

28 Şubat sürecinde Gülen, Başbakan Erbakan’dan “listenin” intikamını aldı. Yalçın Doğan’ın Kanal D’deki programında şöyle konuştu:

“Bugün Türkiye’yi idare edemeyenler, ‘Bu işi beceremedik, yüzümüze gözümüze bulaştırdık’ demeliler. ‘Ben bu emaneti götüremiyorum, emaneti al’ diyerek millet adına bu fedakârlığı yapmalıdır.” (16 Nisan 1997)

Ardından RP kapatma davası esnasında, “RP davası bitmeden seçime gidilmeli; o zaman fazla oy alamazlar” diyecekti!

Nereden nereye geldik...

Dönelim yine 1970’li yılların sonuna...

Erdoğan, Nakşibendi İskenderpaşa Camii’nin müridiydi.

Aynı semtteki Nakşibendi İsmailağa Camii müritleri gibi sakal bırakmadı, şalvar, cüppe giymedi. Kravata karşı değildi. Parti toplantılarında takım elbise giymeye özen gösteriyordu.

Kıyafet konusunda örnek aldığı kişi, MSP lideri Erbakan’dı.

Zaten Erbakan partililerin cüppe-şalvar giymesine pek sıcak bakmıyordu. Yöneticilerin bu tür kıyafet giymesi yasaktı.

Erdoğan çok istemesine rağmen hayatında pek sakal bırakamadı.

Tarih: 5 Haziran 1977

Genel seçimler MSP için şaşırtıcı oldu. Oyları yüzde 11.8’den yüzde 8.6’ya düştü. 48 milletvekili sayısı 24 oldu.

Seçimin galibi yüzde 41.4 oranıyla CHP idi. “Toprak işleyenin su kullananın” diyen ve “Bu düzenin değişeceğini” söyleyen “Karaoğlan” Bülent Ecevit yoksulların umuduydu.

Bu seçim kaybı MSP içinde dalgalanmalara neden oldu; Turgut ve Korkut Özal kardeşlerin başını çektiği muhalif grup ortaya çıktı. İlk kez o günlerde parti içinde “virüs” sözü edilir oldu; muhalifler “virüs”tü...

Erdoğan muhalif grubun içindeydi; “Virüs”tü!

Erdoğan, yenilginin sorumlularının hiçbir şey yokmuş gibi genel merkezde görevine devam etmesini kabul etmiyordu.

Aslında bu görüşü dile getiren kendisi değildi; parti merkezine muhalif olmasının asıl sebebi “abi” dediği Kadir Mısıroğlu idi ve o sıkı bir Erbakan karşıtıydı.

15 Ekim 1978’de Ankara’da yapılan MSP kongresi çok sert geçti. Yer yer kavgalar çıktı. Kongreyi Erbakan kazandı ama Kadir Mısıroğlu, Korkut Özal ve Mustafa Yazgan ikinci listeden yönetime girdi.

Aslında...

Erdoğan ile Erbakan’ın yolları ilk kez MSP’nin Dördüncü Büyük Kongresi’nde ayrıldı.

Gazeteler, MSP içindeki bu kapışmayı değil, kongrenin yapıldığı Ankara Atatürk Spor Salonu’nda asılı duran büyük boy Atatürk portresinin gözlerinin oyulmasını haber yaptı. Spor salonunun duvarlarına “İslam Devleti Kurulsun”, “Ya İslam Ya Ölüm” gibi sloganlar yazılmıştı.

Türkiye’de yeni bir askeri darbe planlanıyordu ve MSP ona elinden geldiğince “malzeme” sunuyordu.

Darbenin temel amacı, Türkiye’ye yeni bir ekonomik sistem dayatmaktı: Neoliberalizm!

Erdoğan ise, o günlerde İslami yönetim işbaşına gelince tüm sorunların ortadan kalkacağına inanıyordu.

Neoliberalizmin ne olduğunu bile bilmiyordu!

Oysa...

O ekonomik yapı bir gün Erdoğan’a iktidar kapısını açacaktı...

18 Kafa karıştırmak gibi olmasın da şirketin internet sitesinde kuruluş yılı olarak 1975 yazılı! Şirketin sahibi Kemal Coşkun Bayburtlu. Erdoğan ile Kasımpaşa’daki Merkez Camii’nden tanışıyorlar. Hamallıktan gelen Kemal Coşkun şirketini bugün Türkiye’nin en büyük 1000 şirketi arasına sokmayı başardı.

19 Yıllar sonra İstanbul Belediye Başkanlığı döneminde İSMER et satış mağazalarının kapatılması nedeniyle şöyle diyecekti: “Tüm sıkıntıları aştım, zorlukları yendim ama et işinde zayıf kaldım; artık ısrar etmek gereksiz.” (2.4.1997, Milliyet)

20 Necmettin Erbakan, siyasal yaşamının hiçbir döneminde “İslamcı” olduğunu söylemedi; aksine bu kavramı kullananları azarladı. (Mehmet Bekâroğlu, “Siyasetin Sonu,” s. 68)

21 Bu konuda da anlaşılması zor “beğeni tercihleri” var. Örneğin, Kanun-i Esasi’nin daha katı şeriat hükümleriyle dolu olmasını isteyenlerin başında gelen komisyon üyesi Namık Kemal’e Erdoğanlar neden mesafelidir; niye adını bir yere vermezler? Rakı içtiği için mi? Sorun Namık Kemal’in padişaha başkaldırması mıdır? O halde Mehmet Akif Ersoy’u niye çok seviyorlar? Erdoğanlar, Sadık Albayraklar torunlarına “Akif” ismi koyuyor. Akif, Namık Kemal’den daha ilerici ve modernisttir. Akif sevgilerinin altında, “Atatürk’ün şapka devrimine karşı çıkıp Mısır’a gitti” yalanına inanmaları mı yatmaktadır? Tarihi bu kadar yüzeysel mi biliyorlar? Erdoğan’ı anlarım da dünürü Albayrak’a ne oluyor?

22 Necip Fazıl Kısakürek’in tavır değişikliği ve yazdıkları Milli Görüş içinde hep çok tepki gördü. Aradan yıllar geçse bile bu değişmedi. Örneğin, Abdurrahman Dilipak, İhtilaller Dönemi kitabında Necip Fazıl Kısakürek’in Adnan Menderes’i övmesi için Başbakanlık gizli ödeneğinden ne kadar para aldığını yazdı: 1951 yılında 5.000,00; 1952 yılında 50.000,00; 1954 yılında 18.500,00; 1956 yılında 34.000,00; 1958 yılında 10.000,00; 1959 yılında 10.000,00 (s. 133-138). Erdoğan ise o yılları çoktan geride bırakmıştı; Başbakanlığı döneminde sık sık Kısakürek’e atıfta bulundu. Bunlardan biri de, Necip Fazıl’ın “Gençliğe Hitabe”sinden bir alıntıydı. Erdoğan, “dininin, dilinin, beyninin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, kalbinin davacısı bir gençlik” istiyordu!

Bölüm: 4

ŞEYHİ ÖLDÜ CEMAAT’İN ELİNE DÜŞTÜ

ABD, 1946-1970 sürecinde ekonomik açıdan “altın çağ” yaşadı. Ancak 1970’lerin başındaki petrol krizi ve Vietnam bozgunu ekonomisini yapısal bir krize soktu. Yeni bir iktisadi ve dolayısıyla toplumsal düzene ihtiyaç duydu: Neoliberalizm.

Ama korkuyorlardı, çünkü “yeni” diye “yutturulacak” sistem 1929’daki dünya ekonomik krizinde bozguna uğrayan sistemdi. Yeni filan değildi. Bu nedenle...

Latin Amerika ülkesi Şili laboratuvar olarak seçildi.

Halkın oylarıyla iktidara gelmiş Salvador Allende, 11 Eylül 1973’te faşist General Pinochet’nin askeri darbesiyle yıkıldı.

Pinochet’nin ekonomik danışmanlığına neoliberal M. Friedman getirildi. Pinochet’nin “ekonomi prensleri” ise Friedman’la aynı ekolden gelen Chicago Okulu’ndan mezun Şilililer idi.

Yedi yıl sonra Türkiye’de de yaşama geçirecekleri yapıyı ilk kez Şili’de “yeni ekonomik sistem” diye denediler...

Neler mi yaptılar?

Hepsini siz de yaşadınız aslında...

Şili sosyal devletine son verdiler.

Eğitimden sağlığa her şeyi paralı yaptılar. Şili pazarı ardına kadar yabancı sermayeye açıldı.

Özelleştirme yapılarak tüm ekonomik işletmeler satıldı.

Başta tarım olmak üzere üretimi azaltıp ithalatı artırdılar.

Maaş ve ücretleri dondurdular ve buna rağmen vergileri çalışanların sırtına yüklediler.

Sistem tamamen finansa dayalıydı; yani tanrı dolardı.

Bunu “Faiz... Şu anda bunu tehir ediyoruz. Ama kaldırmaktan vazgeçmiş değiliz,” diyen Erdoğan’a yaptırdılar. (6 Ekim 1997, Yeni Şafak)

Halkın arzuları, hayalleri körüklendi, tüketime yönlendirildi. Kredi kartı limitine göre insanlar saygı görmeye başladı!

Bu arada “aman döviz, aman borsa” diyen ekonomistler halkı kandırmaya başladı.

“Kemerleri sıkın, sonra her şey güzel olacak!”

Kimse olup bitene ses çıkaramadı...

Çıkaranları işkenceler, hapisler ya da faili meçhul cinayetler bekliyordu.

Aslında zaten askeri darbe ortalıkta baş kaldıracak kimseyi bırakmamıştı. “Piyasa baskılardan kurtulmalıdır” diyen liberallerin yardımıyla darbeciler sendikaları yok ettiler.

Toplumsal muhalefet; feministler, çevreciler, eşcinseller, yeşiller, hayvan haklarını savunanlar gibi küçük gruplara bölündü. Etnik ayrılıklar gündeme getirildi.

Neoliberal değerleri savunanlar, –büyük maaşlar karşılığı– gazetelerde yazdırılıp, televizyonlara çıkarıldı. Bunlar, halkı ezen bu iktisadi planı “devrim” diye yutturdular.

Oyun çok büyüktü; bu “ekonomik devrimin” mucidi F. Hayek’e 1974’te; darbeci General Pinochet’nin danışmanı M. Friedman’a 1976’da, Chicago Okulu’ndan G. Stigler’e 1982’de, R. Coase’ye 1991’de ve G. Becker’e 1992’de Nobel Ödülü verildi! Bu“filmin” senaryo yazarları hep Nobel ödülü aldı!

Bir kitaptan bahsetmeliyim:

Economists And The Powerful-Convenient Theories, Distorted Facts, Ample Awards (İktisatçılar ve Güç Sahipleri-Elverişli Teoriler, Çarpıtılmış Gerçekler, Büyük Mükâfatlar)

Kitap 2012’de Londra’da yayımlandı.

Norbert Haring ve Niall Douglas kitaplarında şunu yazdı:

CIA güdümündeki (Rand Corporation, Ford Foundation gibi) düşünce kuruluşları bir dizi ekonomisti finanse ederek piyasayı istedikleri gibi manipüle ediyordu. Bu ekonomistlere yüksek maaşlarla medyada büyük olanaklar sağlanıyor; köşe yazarı ve televizyon kanallarında yorumcu yapılıyorlardı.

İngiliz yazarlara göre, iktisatçılar artık biliminsanı olmaktan çıkarılmış; birer ideolog yapılmıştı. Bunlar laf kalabalığıyla gerçeklerin üzerini örtüyor ve krizleri gözlerden uzak tutuyordu.

İnsan ister istemez bizde adı, “televoleci”ye çıkmış ekranlardaki iktisatçıları anımsıyor; onlar hep “güllük gülistanlık” bir Türkiye’den bahsettiler.

Sözcü gazetesi gibi sadece bir avuç gazete ve televizyon gelen krizden bahsetti.

Merkez ve yandaş medya açıkça yalan yazdı, konuştu. Bunun karşılığında nerelerden maaş aldılar, nereden ödül kazandılar?

Norbert Haring ve Niall Douglas’a göre, bugüne kadar CIA ve Pentagon ile çalışan 36 iktisatçı Nobel ödülü kazandı!

Adına “ekonomik devrim” denen bu “film” Türkiye’ye Tur-gut Özal ve 24 Ocak 1980 kararlarıyla geldi; 12 Eylül askeri darbesiyle gösterime sokuldu.

12 Eylül’e pek bu açılardan bakılmadı. Örneğin, Pakistan’da kamulaştırma yapan Zülfikar Ali Butto’yu darbeyle düşüren ve neoliberal politikaları hayata geçiren Ziya Ül Hak ile Kenan Evren’in kardeş yapılması tesadüf olabilir mi?

Fakir çocuklara bedava süt verilmesini kaldırdığı için İngiltere’de “Süt hırsızı” denen Margaret Thatcher, dünyaya “demir leydi” diye yutturuldu. Kovboy Ronald Reagan’dan “efsanevi başkan” yaratıldı!

Bizde Turgut Özal’a “devrimci” diye methiyeler düzüldü...

Evet, Türkiye yeni bir döneme giriyordu...

Zamanı gelecek ve ne diyecekti Erdoğan:

“Türkiye’yi pazarlıyorum. Bizim için verilecek para önemlidir. Her şeyi pazarlar satarız, parayı veren düdüğü çalar.” Neyse o yıllara çok var...

Erdoğan’ın 26 yaşındaki günlerine dönelim...

Erdoğan yıllar sonra 22 Şubat 2003 tarininde NTV’deki programda şöyle diyecekti: “Tam değişmiştim, 12 Eylül patladı!”

Dava arkadaşı, bu dönemin AKP milletvekili Mehmet Metiner, Erdoğan’ı yalanlıyor:

“1980’li yıllar... Tayyip Erdoğan Refah Partisi’nin İstanbul İl Başkanı. Henüz hiç kimsenin RP’ye rağbet etmediği yıllar. Çok sıkıntılı ve azimli bir siyasi çalışma dönemi. Genç, inançlı ve hırslı bir politikacı. Politika onun için bir araç elbet. ‘İslami devlet’e giden yolda sevap kazandıran bir uğraş sadece. Referansı bütünüyle İslam olan Erdoğan, günah olduğu için kadın eli sıkmıyor, kahvehanede oturan insanlara selam vermenin caiz olmadığına inanıyor, kadınların siyasal çalışmalar içinde erkeklerle bir arada bulunmalarını günah sayıyor. 80’li yılların sonlarına doğru kadınların siyasal çalışmalar içinde yer almasına kerhen razı olan Erdoğan, kadınların da tıpkı erkekler gibi seçme ve seçilme haklarının bulunduğuna dair yaptığımız tartışmalarda, ‘seçme hakkı olabilir ama seçilme hakkı asla’ deyip ayak direyenlerin safında bulunuyordu.” (Yemyeşil Şeriat Bembeyaz Demokrasi, s. 409-410)

Doğru, Erdoğan’ın kafası karışıktı:

Demokrasi mi kendini İslami bir anlayışa; yoksa İslami anlayış mı kendini demokrasiye uyarlayacaktı?

Bireyin günlük kültürel yaşamında, iktisatta ve siyasette İslam ne derece rol oynayacaktı?

Kadın olgusu kafasındaki birincil sorundu...

Bırakın 1980’li yılların başını, 1980’li yılların sonunda bile Erdoğan “kadın sorununu” kafasında çözememişti.

Yıl: 1989

Yer: Sakarya/Adapazarı, Kristal Düğün Salonu...

Bir turizm firması “Doğum Kontrolü ve Türkiye” adı altında konferans düzenledi.

Konuşmacı Refah Partisi’nin Beyoğlu İlçe Başkanı Recep Tayyip Erdoğan. İktidara geldiklerinde kürtaja son vereceklerini açıklamasıyla, birçok kadın “Siz bizim vücudumuza karışamazsınız” diye kürsüyü işgal etti. Tartışmalar üzerine Erdoğan kürsüden inmek zorunda kaldı.

Erdoğan’ın kürtaj karşıtlığının sebebi kuşkusuz dini referanslarıydı.

Kadınlar...

İslami harekette en çok tartışılan “mesele”!

Öyle ki...

MNP’de üye kabul edilmediler.

MSP’de üye kabul edilmediler.

1980’li yılların ilk yarısında sırada RP vardı: Kadınları üye kabul edecek miydi?

Bugün AKP’nin örgütlerden sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Ekrem Erdem anlatıyor. Yıl 1987...

“Yalçın Özer diye bir arkadaşımız vardı. Onun vasıtasıyla komşularından birisinin evinde ev sohbeti düzenlemiştik. Sohbet bittiğinde ev sahibi arkadaşa üyelik teklifinde bulunduk. Adam teklifimizi kabul etmemek için bin dereden su getiriyor, nazlanıp duruyordu. Tam o sırada mutfaktan ‘Beni yazın’ diye bir ses geldi. Seslenen evin kızıydı. Doğrusu ‘kadınları üye yapmıyoruz’ demeye dilimiz varmadı; formu doldurtup, kızımızı üye yaptık. Ne var ki uzun süre üye kayıt defterine işleyip İl’e gönderemedik. Sonunda, ‘Biz gönderelim de ne yapılacağına İl Yönetimi karar versin’ dedik. Onlar da olumlu karşılayınca Şişli teşkilatı olarak ilk kadın üyemizi kaydetmiş olduk.” (Bir Liderin Doğuşu, s. 44)

Erdoğan “kadın konusunda” 1980’li yılların sonunda biraz olsun değişti. Neden “biraz” dediğimi yazacağım...

Kadın üye meselesinin yaşandığı dönemde Erdoğan, RP İstanbul İl Örgütü’nün başındaydı. Sorun kolay halledilmedi.

İl yönetiminde görevli Ali Güler ve Ahmet Ergün ile Abdurrahman Esmener’in evlerinde ardı ardına toplantılar yapıldı; Prof. Dr. Hayrettin Karaman, Prof. Dr. Bekir Topaloğlu, Prof. Dr. Faruk Başer davet edildi; “kadınların partiye üye olması” ve “parti çalışmalarına katılması” konusunda referans aldılar.

Erdoğan parti içindeki tepkilere rağmen, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni yeni bitiren ve Teklif dergisinin tek kadın yazarı olan, 22 yaşındaki Sibel Eraslan’a RP İstanbul İl Kadın Kolları’nı kurma görevini verdi. Yıl 1989 idi.

1994 yılına kadar İstanbul’da 32 ilçede kadın kolları kuruldu. İstanbul’un 863 mahallesinden 805’inde kadın mahalle teşkilatı oluşturuldu. 1825 seçim sandığında 1587 kadın görevlendirildi.

“Biraz” değişti dedim ya; bunun sebebi Erdoğan’da hiç bitmeyecek feminist düşmanlığıydı!

Bak!

Konu konuyu açıyor; yazmadan geçemeyeceğim...

Çünkü konu Erdoğan’in dinsel gericiliği...

Şöyle...

Bizim Çorum İmam Hatip Okulu, Prof. Hayrettin Karaman, Prof. Süleyman Uludağ gibi bilgili ilahiyatçılar çıkarmasıyla ünlü. Süleyman Uludağ’ın, İslam Açısından Müzik ve Sema adlı harika bir çalışması var. “Müzik haram mıdır değil midir” sorusuna doyurucu yanıtlar veriyor. Kuşkusuz bazı yobazların aksine müziğin haram olmadığını ayetlere, hadislere dayanarak açıklıyor. İslam’da müzik meselesinin Erdoğan’la ilgisi yok. Erdoğan müzik konusunda birçok partiliden ilerideydi. Öyle ki 1990’larda parti mitinglerinde müzik çalınması RP’de hayli tartışılmıştı. En sonunda, “Tamam ama Türkçe olsun” noktasında anlaşma sağlandı!

Minik bir not yazayım: Erdoğan müzik kanalı MTV’ye verdiği röportajda ne dedi biliyor musunuz: “Frank Sinatra ile My Way’i söylemek isterdim!” (6 Temmuz 2005, Vatan)

Neyse, anlatmak istediğim bu değil; Kur’an-ı Kerim’in hangi müzik diliyle okunacağı konusuna değinmek istiyorum. Bunun Erdoğan’la çok ilgisi var...

Erdoğan, vefat eden annesi Tenzile Erdoğan’ın ölümünün 40. günü nedeniyle Eyüp Sultan Camii’nde mevlid-i şerif okuttu. Kendisi de, “Tebareke” olarak bilinen Mülk Suresi’ni okudu. Mevlit, caminin hoparlöründen dışarı verildiği için, Erdoğan’ın Kur’an-ı Kerim okumasını cami cemaati gibi çevredekiler de dinledi. Gelelim anlatmak istediğim asıl meseleye...

Kur’an-ı Kerim Arapça olarak nazil oldu. Bu nedenle onu Arap dili müziği (lühun’ül Arap) ile okumak esas. Burada Arap dili müziğiyle okumaktan kasıt; Arapların uzun okudukları heceleri uzun, kısa okuduklarını kısa, kalın okuduklarını kalın, ince okuduklarını ince okumak; ses ve hecelerin telaffuz esaslarına riayet. Arapça olan bir metnin okunmasında, o dilin fonetiğinin esas alınmasından daha tabii bir şey olamaz.

Ancak bu durum Türk ve Fars gibi Arap olmayan milletlerin Kur’an’ı kendi dil müzikleriyle okumamaları anlamına gelmiyor. Biliniyor ki, her milletin, Kur’an’ı kendi milli sesiyle okuması, onun tesirini artırıyor ve telkin gücünü kuvvetlendiriyor.

Türkler öteden beri kendi gırtlak, ses ve dil müziğine uygun bir kıraat tarzına sahip oldu. “İstanbul kıraatı” denilen okuma şekli bunun tipik bir örneği. Bu tarza ‘Arap dili müziğiyle kıraat’ (lühun’ül-Arab) tabirine karşılık olmak üzere ‘Türk dili müziğiyle okumak’ (lühun’ül-etrak) deniyor.

Prof. Süleyman Uludağ diyor ki; “Böylece, lühun’ül-etrak’la Kuran okunmasını engelleyen hadisin, Arap milliyetçileri ya da mutaassıpları tarafından uydurulduğu anlaşıldıktan sonra sahih ışığı altında Türk dili müziği ile Kuran okumanın tabii bir şey olduğu söylenebilir.”

Bu konuda Hz. Muhammed’den de bir örnek olay veriyor:

“Buhari, Müslim, Tirmizi, Ebu Davud, Nesai ve İbn-i Mace gibi hadis âlimleri tarafından rivayet edilen bir hadise göre, Hz. Ömer bir gün Hişam b. Hâkim’in namazdayken, Furkan Suresi’ni Resulullah’ın kendisine okuttuğu tarzdan tamamen başka bir şekilde okuduğunu görünce buna kızmış ve namazın bitmesini zor beklemişti. Namazı bitiren Hişam’ın yakasına sarılarak, ‘Sana bu kıraatı kim öğretti?’ diye sormuştu. Hişam’dan ‘Resulullah öğretti’ cevabını alınca, ‘Yalan söylüyorsun. Çünkü Resulullah bu sureyi bana senin okuduğun tarzdan başka bir şekilde okudu’ demiş; sonra da Hişam’ı elinden tutup Huzur-u Risalet’e getirerek durumu anlatmıştı.

Resulullah evvela Hişam’a, ‘Oku ya Hişam’ demiş; Hişam’ın daha önce okuduğu tarzda Furkan Suresi’ni okuması üzerine Resulullah, ‘Doğru işte! Kuran tam böyle nazil oldu’ demiş. Sonra aynı sureyi Hz. Ömer’e okutmuş, o da aynı sureyi bildiği gibi ve Hişam’dan farklı bir şekilde okumuş, Resulullah ona da, ‘Bu da doğru, Kuran böyle de nazil oldu’ demiş ve sonra da şöyle söylemişti: ‘Şüphesiz ki, bu Kur’an yedi harf üzerine nazil oldu. Kolayınıza geleni ve dilediğinizi okuyunuz.’

Çok güvenilir kaynaklar tarafından nakledilen bu hadis göstermektedir ki, Hz. Peygamber Müslümanların Kur’an-ı Kerim’i farklı şekillerde okumalarını tasvip etmiştir. Özbeöz Arap olan iki kişinin farklı okumalarını bile tasvip eden Hz. Peygamber şüphe yok ki, daha tabii olan milli sesler arasındaki ihtilafı hoş karşılayacak ve izalesi imkânsız bu farkların ortadan kaldırılmasını istemeyecekti.”

Hz. Muhammed, her milletin Kur’an’ı kendi diliyle okuyup anlaması, etkilenmesine karşı çıkar mıydı?

Türkçe ibadete “hayır” der miydi?

Uzatmayıp bir örnekle noktalayayım...

Kimsenin ağzından “Peygamber” sözcüğü düşmüyor ve onlar bilmiyorlar ki bu Farsça bir sözcük; zaten Kuran’da da yok. Arapçası “Resul”!

Allah’ın dil ayrımı olabilir mi? Allah yarattığı tüm dilleri bilmez mi?

Öyle olmasa buyruklarını tüm elçilerine anladıkları dilden gönderir miydi? Denir ya...

“Kur’an-ı Kerim Mekke’de indi, Kahire’de okundu, İstanbul’da yazıldı.” Yani, Mısırlı hafızların Kur’an-ı Kerim’i en güzel “tilavet” edenler; İstanbullu hattatların ise Kur’an-ı Kerim’i hüsnühatla en güzel yazanlar olduğu ifade edilmek isteniyor. Doğru değildir. Bu nedenle bizim toprakta yaşayanlar “Arap özentisiyle” okuyorlar.

Erdoğan Arap gırtlağıyla mı İstanbul gırtlağıyla mı okudu? Maalesef Arap gırtlağıyla...

Bu nedenle...

Bugün...

Erdoğan’a “ibadetin dili Türkçe olsun” derseniz karşılığını çok sert alırsınız.

Bu bölümde Erdoğan’ın askerliğini anlatacaktık; neolibe-ralizm’di, kadın’dı, Kur’an’ı okuma üslubu derken nerelere savrulduk. Dönelim Erdoğan’ın askerliğine...

Tarih: 31 Mart 1982

Erdoğan askere gitti.

Gitmeye mecbur kaldı. Çünkü...

12 Eylül 1980 Askeri Darbesi’nin hışmından korkuyordu.

İstanbul çevresinde tanınan bir siyasal kimliğe sahipti; MSP’liydi. İstanbul’da partinin önde gelen genç isimlerinden biriydi.

Korkmakta haksız değildi...

Askeri darbe, 650 bin kişiyi gözaltına aldı. 48 kişiyi idam etti. 177 kişi işkencede öldü. 14 bin kişi canlarını kurtarmak için yurtdışına kaçtı ve vatandaşlıktan çıkarıldı. 210 bin dava açıldı.

Cezaevine atılanlar arasında Erdoğan’ın lideri Erbakan ve parti yöneticileri vardı. Parti kapatılmıştı.

Korku her yanı sarmıştı; bilinir ki...

En büyük tehlike korku’dur.

Korku, aklın durmasıdır.

Korku, insanın o zamana kadar biriktirdiklerini de siler, yok eder. Kişiliği kemirir; insanı nesne/kul yapar.

Korku kayıp’tır... Korku nefret’tir... Korku sığ’lıktır.

Korku bulaşıcıdır...

Erdoğan askerliği güvenli buldu.

Çünkü...

Korkuyordu...

MSP İstanbul Gençlik Kolları Başkanı’ydı...

Daha önce gözaltına alınmıştı...

“İşkence” görmüştü! Bu “gerçeği” yıllar sonra “öğrendik!”

Erdoğan, 5 Şubat 2011’de konuk ettiği “Cumartesi Anneleri”ne açıkladı.

Medyaya kapalı toplantıda konuşulanları Kadriye Ceylan anlattı:

“Kendisinin 1979 yılında, öldürülen iki arkadaşının cenazesine katıldığı için gözaltına alındığını ve bir gece Metris’te kaldığını söyleyip orada gördüğü işkenceyi anlattı. Başbakan’ın ayaklarını, dizlerine kadar buzlu su olan bir kovada saatlerce tutmuşlar. Hücreleri de çok soğukmuş. Çıkarıldıktan sonra eroin bağımlılarının odasına alıyorlarmış ve onların odası çok sıcakmış.”

O dönem Star yazarı olan Mehmet Metiner 11 Kasım 2010 tarihli köşesinde bakın ne yazdı:

“Geçenlerde Hürriyet gazetesi Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın 12 Eylül öncesine ait bir hatırasını manşetten verince belleğim beni o günlere götürdü. Hürriyet’in Hüseyin Besli ve Ömer Özbay’ın beraberce kaleme aldığı kitaptan alıntılayarak verdikleri haberde Erdoğan’ın bir gece kaldığı Metris Cezaevi’nde kendisine çorba ikram ettiği için işkenceden geçirilen Adanalı bir askeri sonradan arayıp bulduğu ve Başbakan olduktan sonra da vefasını gösterdiği anlatılıyor.

Doğrudur, Başbakan Erdoğan’ın vefa duygusu tahminlerin ötesinde çok güçlüdür. Kendisine hayatının herhangi bir evresinde şu veya bu şekilde katkısı bulunmuş herkese karşı her zaman sahiplenici bir konumda olmuştur. Benim de 19 yaşında bir militan genç olarak içinde bulunduğum o gözaltı olayı Yemyeşil Şeriat Bembeyaz Demokrasi adlı kitabımda uzun uzadıya anlatılır. Başbakan Erdoğan’ın ‘korsan gösteri’de yakalanıp götürüldüğü Metris’te ben de vardım. Ben de bir gece konakladıktan sonra salıverilenlerdendim.”

Bir yanlışlık olmalı...

Metris Cezaevi 17 Nisan 1981 tarihinde açıldı.

Yani 1979 yılında Erdoğan’ın Metris’te olması mümkün değil.

Ayrıca...

Ne Mehmet Metiner’in ilgili kitabında, ne de Hüseyin Besli ve Ömer Özbay’ın beraber kaleme aldığı Bir Liderin Doğuşu kitabında “işkenceden” bahsediliyor!

Metiner, “Davutpaşa Kışlası’na götürüldük. Hepimiz bir koğuşa yerleştirildik. Hiçbirimize kötü muamele yapılmadı. İfadelerimiz alındı. Ertesi gün hepimiz salıverildik” diyor.

Bir parantez açmalıyım: Erdoğan “Metris dedi” diye, Metiner köşesinde ne yazdı biliyor musunuz: “Ben kitabımda Davutpaşa diye yazmışım. Başbakan ise Metris diye belirtiyor. Başbakan Erdoğan’ın ifadesi daha doğru, çünkü ben o tarihlerde İstanbul’da yaşayan biri değildim. Aklımda Davutpaşa diye kaldığı için öyle yazıvermişim. Yeni baskıda düzeltirim artık.”

Ayıp. Çok mu zor Adalet Bakanlığı internet sitesine girip Metris Cezaevi’nin ne zaman açıldığını bulmak! “Erdoğan’ın kulu bunlar”, deyince kızıyorlar. Böyle böyle AKP milletvekili oldular! Neyse.

Sonuçta, işkence yoktu. Sadece...

Erdoğan’ın “Cumartesi Anneleri”ni kabul ederken Türkiye’de yaşanmış acıların tümüne birden sahip çıkan, “Ben de ‘öteki’ görülüp işkence gördüm, yani içinizden biriyim!” kurnazlığı vardı.

Ve ayrıca, devlet kayıtlarına göre olay; 3 Haziran 1980’de Fatih İlçesi Kıztaşı Caddesi’nde olmuştu. Yani 1979 değildi. Gözaltına alınan kişi sayısı ise sadece beş’ti! Suçları ise, slogan atmaktı!..

Hayatlarında hep bir abartı var...

Ve biz düzeltmek için kitap yazıyoruz!

Evet, Erdoğan 12 Eylül Askeri Darbesi’nin hışmına uğramaktan korkuyordu. Ailesi yoksuldu. Üç çocuğu vardı. Cezaevine düşerse onlara kim bakardı? Cezaevine girdiğinde ailesine bakacak tek kişi, tornacılık yapan Mustafa Erdoğan olacaktı. Ve onun ücreti bu kadar canı doyurmaya yetmezdi. Eskisi gibi yardımlaşma da kalmamıştı; herkes korkuyordu.

Erdoğan’ın korkusunun asıl sebebi ekonomikti.

Gözaltına alınmayı bekliyordu...

Çünkü darbenin lideri Kenan Evren sıklıkla, MSP’nin 6 Eylül 1980’de Konya’da yaptığı “Kudüs’ü Kurtarma Mitingi”nden bahsediyordu. İstiklal Marşı söylenirken Akıncılar yere oturmuş; “ezan sesi duymak istiyoruz” demişti. “Dinsiz Devlet Yıkılacak Elbet”, “Şeriat Gelecek Gözyaşı Dinecek”, “Şeriat İslam’dır Anayasa Kur’an’dır”, “Komutan Erbakan Akıncı Asker”, “Yaşasın İslam Devleti Kavgamız”, “Vur De Vuralım Öl De Ölelim” sloganları atılmıştı.

Erdoğan da Konya’daki yürüyüşteydi. Binlerce insan vardı, pek dikkat çekmediğini düşünüyordu. Düşünceleri gidip geliyordu; ya polis kamerasında görüntüsü varsa?

Ayrıca...

Asıl korktuğu İstanbul’daki toplantılardı.

11 Mayıs 1980’de Şişli Gençlik Kolları Kongresi’nde yaptığı konuşmada, “Cihad takatın son noktasına kadardır. Attığımız her adımın bir karşılığı vardır. Günümüzde Haçlı zihniyeti eskiye oranla daha modernize edilmiş şekilde karşımızdadır. AET, IMF, OECD bunların örnekleridir. Bu itibarla Milli Selamet gençliği küfre karşı yılmadan mücadele edecektir,” demişti...

MSP’nin diğer ilçe kongrelerinde de benzer konuşmalar yapmıştı.

29 Mayıs’ta İstanbul’un fethini kutlamak için Spor ve Sergi Sarayı’nda düzenlenen toplantıda salonu dolduran gençleri “göreve hazır kurtarıcı asker” olarak tanımlamıştı.

Erdoğan’ın bu tür sözleri İslamcı dergilerde yer almıştı.

Evet bekliyordu; her an kapısını askerler çalabilirdi.

Hele...

İstanbul’da birlikte mücadele verdiği, Tevhid dergisini çıkaran Yılmaz Yalçıner’in, iki arkadaşıyla birlikte, 14 Ekim 1980’de Tahran’a götürmek amacıyla Diyarbakır uçağını kaçırmaya teşebbüs etmesi ve yakalanması bardağı taşırmıştı. (Yalçıner uçağı ele geçirince, ilk önce “artık burada şeriat yasaları geçerlidir, kadınlar başını örtsün” demiş ve başta hostesler olmak üzere kadınların başını peçetelerle örttürmüştü!)

Erdoğan, 12 Eylül Darbesi’nin eline “delil” vermemek için evindeki İslamcı dergileri ve kitapları yaktı. Evde kitap olarak sadece Kur’an-ı Kerim kaldı. Kutsal kitabın varlığından tedirgin olmadı; çünkü darbenin lideri Evren konuşmalarında sürekli ayetlerden bahsediyordu!

Erdoğan özellikle bir dönem kendisini parlatan Sebil dergilerini yakmayı zor kabullendi. Ama mecburdu. Dergide Hicret’in 1400. yıldönümü nedeniyle çok kişiye gönderdiği “Hicret’e Hazır mıyız?” başlıklı tebrik mesajı yayınlanmıştı.

Şöyle diyordu:

“Hicret; zulmetten nur’a geçişin fiili tezahürüdür.

Hicret; mal-mülk, ana-baba, çoluk-çocuk ve bütün dünya nimetlerini bir kenara iterek HAKK’a vasıl olma yolculuğuna çıkıştır.

Hicret; kavmiyetçiliğin, ırkçılığın, putçuluğun ve bütün beşeri sistemlerin yıkılışıdır.

Hicret; Batılıları tasfiye hareketidir.

Hicret; belli bir imana kavuşmanın ifadesidir. Biz neyiz, ne haldeyiz, ne istiyoruz? İnancımızı yaşayamıyoruz. Dolayısıyla inancımızın gereğini yerine getirmek istiyoruz. ‘Mutlak fikri’ hayatımıza hâkim kılmak ve onu yaşatmak istiyoruz. O halde Hicret’e hazır mıyız?

Duhulüyle müşerref olduğumuz 1400. Hicri yılınızı tebrik eder, Cenab-ı Hak’tan İslam Âlemi’nin saadet ve selametine vesile olmasını niyaz ederiz.” (10 Aralık 1979, Sebil)

Evdeki Sebil dergilerini nasıl yakmasın, sahibi Kadir Mısıroğlu bile yurtdışına kaçmıştı...

26 yaşındaki Erdoğan hapse girmekten korkuyordu.

Ya solcu olsaydı?

Öyle ya, dillerinde hep aynı nakarat vardı: “Ceberut Kemalist dikta bizi ezdi, inancımızı bile öğrenemedik. O Jandarma yok mu o Jandarma, bize neler yaptı neler!”

Yazmak zorundayım. Sadece bir çırpıda aklıma gelenleri yazmalıyım:

Taylan Özgür’ü vurup öldürdüklerinde 21 yaşındaydı...

Deniz Gezmiş’i astıklarında 25 yaşındaydı...

Hüseyin İnan’ı astıklarında 23 yaşındaydı...

Yusuf Aslan asıldığında 25 yaşındaydı...

Mahir Çayan’ı vurup öldürdüklerinde 27 yaşındaydı...

Sinan Cemgil’i vurup öldürdüklerinde 27 yaşındaydı...

Kadir Manga’yı vurup öldürdüklerinde 24 yaşındaydı...

Cihan Alptekin’i vurup öldürdüklerinde 25 yaşındaydı...

Hüseyin Cevahir’i vurup öldürdüklerinde 26 yaşındaydı...

Ulaş Bardakçı’yı vurup öldürdüklerinde 25 yaşındaydı...

Ömer Ayna’yı vurup öldürdüklerinde 24 yaşındaydı..

Koray Doğan’ı vurup öldürdüklerinde 25 yaşındaydı...

Alpaslan Özdoğan’ı vurup öldürdüklerinde 26 yaşındaydı...

İbrahim Kaypakkaya’yı işkenceyle öldürdüklerinde 24’ündeydi...

Ali Haydar Yıldız’ı işkenceyle öldürdüklerinde 20 yaşındaydı...

12 Mart 1971 Askeri Darbesi öncesi bu katliamları yaptılar.

12 Eylül 1980 Askeri Darbesi’nden sonra katliamlarına devam ettiler:

Erdal Eren’i astıklarında 17 yaşındaydı...

Necdet Adalı’yı astıklarında 22 yaşındaydı...

Seyit Konuk’u astıklarında 22 yaşındaydı...

Hıdır Aslan’ı astıklarında 26 yaşındaydı...

Mustafa Özenç’i astıklarında 22 yaşındaydı...

Veysel Güney’i astıklarında 24 yaşındaydı...

İlyas Has’ı astıklarında 28 yaşındaydı...

Serdar Soyergin’i astıklarında 22 yaşındaydı...

Ahmet Saner’i astıklarında 22 yaşındaydı...

Kadir Tandoğan’ı astıklarında 23 yaşındaydı...

Erdoğan Yazgan’ı astıklarında 21 yaşındaydı...

Hangisini yazayım?...

Boşuna sormuyorum; “Bizi ezdiler” diyen Erdoğanlar aslında hiç ezilmedi; hep korundular.

Ezilenler ise bir gün bile çıkıp “Bizi ezdiler, darağacında astılar” demedi. Kimseyle acı yarıştırmıyorum; ama bu ülkedeki devrimcilerin hakkını verin...

Erdoğan, 12 Eylül Darbesi kendilerine dokunmadığı halde çok korktu; ve yedi yıldır bir türlü bitiremediği okulunu hemen bitirdi; askerlik şubesinin yolunu tuttu.

Korkmasına da pek gerek yoktu; MSP’nin siyasal kadroları cezaevindeydi ama yapmak istedikleri hayata geçiyordu. Darbeciler sadece okullara din derslerini zorunlu yapmadı. Aynı zamanda İmam Hatipli Erdoğanların çilesine de son verdi. İmam Hatip mezunlarının üniversitelerin herhangi bir bölümüne girebilmelerine izin veren yasayı çıkardılar.

Erdoğan yeni mezun olsa üniversiteye gitmek için fark derslerini verip Eyüp Lisesi’nden mezun olmasına gerek kalmayacaktı! Boşuna korkuyordu darbecilerden; fikirleri iktidardaydı. Atatürk bile “gardırop”a sıkıştırılmıştı...

Erdoğan acemiliğini Tuzla Yedeksubay Piyade Okulu’nda yaptı. Şanslıydı...

Tarih: 31 Temmuz 1983

Dört aylık acemilikten sonra çekilen kurada; Kâğıthane Hasdal’daki Üçüncü Kolordu Altıncı Piyade Tümeni, 77. Piyade Alayı A. Kh. Srv. Bl. çıktı!

İETT’den sonra askerlikte de, yine kantin görevlisi oldu... Öyle ya “muhasebe” konusunda yüksekokul mezunuydu.

Burada sizden izin istiyorum! Erdoğan’ın başbakanlığı döneminde hep gündeme getirilen bedelli askerlik konusuna değineceğim. Çünkü Erdoğan gözümüze baka baka, “Benim oğlum bedelli askerlik yapmayacak” dedi. Oysa Bilal Erdoğan bedelli askerlik yaparak, 21 gün kaldı Peygamber Ocağı’nda...

Mesele Bilal Erdoğan’ın askerliği değil; Erdoğan iktidarıyla sinsice yapılan bir oyuna dikkatinizi çekmek istiyorum...

Bu oyun sadece Ergenekon ve Balyoz üzerinden TSK’yı vurarak yapılmadı. Başka boyutu da var...

Tarih: 23 Nisan 1920

Büyük Millet Meclisi açıldı.

Anadolu’daki işgal sürüyordu...

Dinciler ayaklanmıştı...

Padişah yanlısı Kuvay-ı İnzibatiye ulusal güçlere karşı harekete geçmişti...

Doğu’da Ermeni isyanları ve işgalleri durmuyordu...

İstanbul basını kin kusmaya devam ediyordu...

Anadolu’da oluk oluk kan akıyordu...

Ankara’daki ulusal güçlerin parası yoktu, silahı yoktu, yeteri kadar askeri yoktu...

Bu koşullarda...

Birinci Meclis’in açılmasının üzerinden daha henüz üç ay bile geçmemişken...

Bazı milletvekilleri, bütçeye katkı amacıyla bedelli askerlik yasa tasarısını Meclis gündemine getirdi.

Tasarıya göre, İslam olan ve olmayanların askerlik yapmama bedeli ilk altı ay için 200 lira, bir tüfek ve 100 fişek idi.

Yasadan yararlanmak isteyenler, daha sonraki her altı ay için de 200 lira ödeyeceklerdi.

Tasarıda bedelli parası konusunda İslam ve İslam olmayan arasında fark gözetilmemişti!

Bu yasa tasarısı komisyonda ve Meclis Genel Kurulu’nda nasıl görüşüldü?..

Tarih: 4 Temmuz 1920

Uzun uzun Meclis gizli zabıtlarındaki konuşmaları yayımlamayacağım.

Dediler ki, “bedel-i nakdiyi kabul etmek, millet arasında sınıf tefrik (ayrılıkçılık) eylemektir. Bütün milleti vazife-i vataniye ile tavzif ederek sevk etmek daha ziyade samimiyettir, daha ziyade kuvvet bahştir. Binaenaleyh bedel-i nakdiyi kabul etmekten ise, umumunu askerliğe tabi tutmak, umumunu icbar etmek daha muvafıktır.”

Birinci Meclis Türk-Müslümanların bedelli askerlik yapıp yapmamasına çabuk karar verdi. “Köylü, parasını verip cepheye gitmeyen eşraf için savaşmak istemiyor” sözleri tartışmayı bitirdi.

Mustafa Kemal’in fikri neydi?

Mustafa Kemal, milli egemenlik düşüncesiyle modern demokrasi anlayışının temelini atan Jean-Jacques Rousseau’ya hayrandı.

Birinci Meclis toplantılarında milletvekillerine Rousseau’nun yazdığı Toplumsal Sözleşme kitabını okumasını sıklıkla önerdi.

Fransız İhtilali’nin de temeli olan bu anlayış şöyle diyordu: Vatandaşlık ve eşitlik ilkesinin birincil maddesi, sınıf farkı gözetmeksizin herkesin askerlik yapmasıdır.

“Halkın ordusu” deyiminin nereden geldiğini düşünüyorsunuz?

Mali açıdan oldukça zorluklar çekilen kurtuluş yıllarında bile, Mustafa Kemal’in bedelli askerlik konusuna karşı tavır almasının sebebi bu olabilir mi? Kuvvetle muhtemeldir.

Mustafa Kemal ve arkadaşlarının şu düşüncede olması şaşırtıcı olabilir mi:

– Ordu, halkın ordusudur.

– Bedelli askerlik, sınıf ayrımına yol açar.

– Ne kadar paraya ihtiyacımız olursa olsun, vatandaşlarımız arasında zengin-yoksul ayrımı yapamayız.

– Ülkesinin bağımsızlığı için herkes cepheye koşmalıdır.

1920’lerin ulusal güçleri böyle düşündü.

Bugün?

Türkiye hâlâ bedelli asker alımlarını tartışıyor.

Bazı gazeteciler, hukukçular 1927’de, Mustafa Kemal döneminde bedelli askerlik çıktığını iddia ediyor. 21.6.1927 tarihli 1111 sayılı Askerlik Kanunu’nda böyle bir madde göremedim. Sadece göçmenlerin, geldiği ülkelerde bedelli askerlik yaptılarsa, Türkiye’de de askerlik yapmış sayılacağına dair bir madde var. Herhalde bundan dolayı, “Atatürk döneminde bedelli askerlik vardı” sonucu çıkmaz!

Batı destekli dinci-liberal ittifak, “peygamber ocağı”, “halkın ordusu” gibi anlayışları artık “köhnemiş” bulup yıkılması için elinden geleni yaptı/yapıyor.

Erdoğan askerdi...

Ama bir memur gibiydi. Yedeksubay olduğundan kışlada sadece mesai saatleri içinde kalıyordu. Akşam evine dönüyordu.

Bu arada muhasebe işini de aksatmadan yürütüyordu. Hem askerlikten hem de gizlice şirketten maaş alıyordu. Eşi, üç çocuğu ve annesine bakmak zorundaydı; 1980’li yılların başında hayat pahalılaşmıştı.

6 Kasım 1983 seçiminde asker olduğu için oy kullanamadı ama “muhafazakâr-demokrat” Turgut Özal’ı destekliyordu.

Gece ya da hafta sonu evine gelen MSP’li arkadaşlarıyla siyasal gelişmeleri değerlendiriyorlardı. Hepsi vicdanlıydı o yıllar; hocaları Erbakan ve arkadaşlarının cezaevinden çıkmalarını sevinçle karşıladılar.

Aslında...

Şaşırtıcı bir gelişme vardı...

Askeri darbe “okullara mecburi din dersi koymuştu”, “İmam Hatip okullarının sayısı rekor sayıda artırılmıştı”; “radyo ve televizyondan din programları yaptırılıyordu”...

O dönemde....

12 Eylül 1980 Askeri Darbesi’nin ardından, İslami çevrelerde dergiler dönemi başladı. Neredeyse her tarikatın, dergâhın, cemaatin dergisi vardı:

Sızıntı, Zafer Fethullah Gülen Cemaati’nin dergileriydi.

Altınoluk Nakşibendi Erenköy Cemaati’nin dergisiydi.

Öğüt, İcmal Kadiri Haydar Baş çevresinin çıkardığı dergilerdi.

Köprü, Bizim Aile Mehmet Kutlular ekibinin çıkardığı dergilerdi.

Fetih, Genç Akademi Süleymancıların dergileriydi.

Dava radikal Nurcuların dergisiydi.

Girişim radikal İslamcı Kürtlerin dergisiydi.

Şehadet, Tevhid Hizbullah’ın dergileriydi.

İktibas tasavvuf karşıtı Ercüment Özkan çevresinin çıkardığı dergiydi.

Rönesans Adnan Oktar çevresinin dergisiydi.

Kitap Dergisi, Mavera İslamcı edebiyatçıların dergileriydi.

Hareket, Ülke İslamcı sosyalistlerin dergileriydi.

Tezkire, Umran İslamcı entelektüellerin dergileriydi.

1980’ler; kendi ifadelerine göre, “İslami uyanışın” başladığı yıllardı.

Erdoğan bu dergiler içinde İslam dergisine yakındı.

Tarih: 1 Eylül 1983

Nakşibendi Gümüşhanevi (İskenderpaşa) Dergâhı’nın yarı resmi yayın organı İslam dergisi çıktı. Aylıktı.

Derginin başyazarı “Halil Necatioğlu” idi. Aslında bu isim; Profesör Mahmud Esad Coşan’ın müstear adıydı. Prof. Coşan müstear isim olarak, babası Halil Necati Coşan’ın adını kullanmıştı.

M. Esad Coşan sıradan bir başyazar değildi. Gümüşhanevi Dergâhı’nın şeyhi Mehmet Zahid Kotku’nun kızı Muhterem ile evliydi. 1977 yılında kayınpederinin bizzat elinden tutarak kürsüye çıkarması üzerine İskenderpaşa Camii’nde hafta sonları hadis dersleri vermeye başladı. İlahiyat Fakültesi’nde öğretim üyesiydi.

Mehmet Zahid Kotku, Ankara’ya geldiğinde mutlaka damadının evinde misafir oluyordu. Damadını seviyor, saygı duyuyordu.

Dergâh çevresinde artık herkes biliyordu ki, Şeyh Zahid Kotku’dan sonra dergâhın postnişine Prof. Coşan oturacaktı.

Ama bir sorun vardı. 1970’li yılların sonunda dergâh ile partinin/MSP’nin arası açılmaya başladı.

Zahid Kotku, Erbakan’ın “Akıncılar” gibi radikal hareketlere sıcak bakmasına karşı çıktı. Sonra bir gün Erbakan’a, eniştesi Prof. Osman Çataklı aracılığıyla haber gönderdi: “Necmi partinin başından çekil!”

Erbakan dergâhın dinsel otoritesine karşı geldi. Gümüşhanevi Dergâhı ile gerginliği sürerken 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi oldu.

Tutuklamalar, sorunu geçici olarak unutturdu.

Darbeden hemen sonra da Şeyh Zahid Kotku vefat etti. Prof. Coşan yeni şeyh oldu.

Erbakan, dergâhta değil akademide yetişen yeni şeyhe “biat” etmedi. 19 Temmuz 1983’te Refah Partisi’ni kurdu.

Prof. Esad Coşan ise, RP’nin kuruluşundan bir buçuk ay sonra İslam dergisini çıkardı.

Prof. Esad Coşan, İslam dergisinde genellikle Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’nden tanıdığı öğrencileriyle birlikteydi.

İslam dergisinin Genel Yayın Yönetmeni Hasan Hüseyin Ceylan’dı. Yazı İşleri Müdürü ise Aykut Zahid Akman’dı. Zahid adını 1984 yılında şeyhinden dolayı almıştı! Bu ismi unutmayın, ileri sayfalarda karşınıza “Deniz Feneri Kahramanı” olarak çıkacak!..

Hasan Hüseyin Ceylan ve Aykut Zahid Akman, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’nden sınıf arkadaşıydılar. Ankara’da yaşıyorlardı. Şeyhleri Esad Coşan’ın dizinin dibinden ayrılmıyorlardı. Dergi çalışmalarından arta kalan zamanlarda, Prof. Coşan’ın Ankara Demetevler Özelif Sitesi’ndeki “hadis sohbetlerini” organize ediyorlardı.

İslam dergisi, Ankara’da bir şirketin mescit olarak kullandığı küçük odasında, bir masa ve bir eski daktiloyla yayın hayatına başladı.

Darbe günleri nedeniyle biraz ürkek bir yayın çizgileri vardı. Dergi içerik olarak, daha çok tasavvuf, geleneksel medrese ile radikal söylemlerin iç içe geçtiği bir politika takip etti.

Hasan Hüseyin Ceylan tarafından yazılan “Unutulan Sünnetlerimiz” bölümünde, Hz. Muhammed’in yaşamından örnekler verildi; okurlara günlük yaşama ilişkin “Futbol karşılaşmalarında giyilen şort, erkeğin göbeği ile dizkapağı arasını örtüyorsa caizdir,” gibi tavsiyelerde bulunuldu.

Dergi, genellikle yurtdışındaki İslami gelişmeleri haber verdi; Afganistan’ı işgal eden Sovyetler Birliği’ne ateş püskürüyorlardı. İran-Irak Savaşı’nda İran’ı destekliyorlardı. Ama Humeyni’ye mesafeliydiler.

Dünyayı ikiye bölmüşlerdi; Müslümanlar ve kâfirler. Avrupa Birliği’ne karşıydılar. Kendilerini, Mısır’daki Müslüman Kardeşler’e yakın görüyorlardı.

İslam dergisinin dış haberler sayfasını kim hazırlıyordu biliyor musunuz; Fehmi Koru!

Dergiye, Zahid Akman’ın ağabeyi Turgut Akman’la evli gazeteci Nuriye Akman da gönüllü destek veriyordu.

İslam dergisi, ANAP’a yakındı; çünkü bu partinin kadrosu içinde, başta genel başkanı Turgut Özal olmak üzere, Gümüşhanevi Dergâhı’na bağlı politikacılar vardı. Ancak...

ANAP’ın serbest piyasacı, AB’ye yakın siyaseti bu yakınlığın daha ileri gitmesine engel oldu.

RP ile arasındaki gerginlik ise her geçen yıl arttı. Parti, İslam dergisinin parti binalarına girişini yasakladı.

Şeyh Zahid Kotku’nun adını alacak kadar dergâha bağlı olan Aykut Zahid Akman ve Hasan Hüseyin Ceylan gibi isimler, Şeyh Coşan’dan ayrılıp Erbakan’a biat ettiler.

O yıllar faaliyete geçmek için hazırlıklar yapan Kanal 7 televizyonunun başına da İslam dergisi İdari Müdürü Zekeriya Karaman getirildi. (Bir başka “Deniz Feneri kahramanı!”)

İslam dergisinin yazı işleri kadrosundan Ferman Karaçam da Kanal 7 radyonun başındaydı artık.

Fehmi Koru, İslam dergisinden sonra Erbakan’ın ekibine dahil oldu; Milli Gazete’ye geçti; başyazarı oldu.

İslam dergisinden kopanlar ödüllerini hemen aldılar. Milletvekili oldular. Şirketler kurdular. Belediyelere fuar organizasyonları yaptılar.

YİMPAŞ parasıyla “Politik Araştırmalar Merkezi” kurdular.

Bursla ABD’ye gönderildiler. Televizyon yöneticisi oldular.

Büyüdüler... Ünlendiler...

Bu arada, 28 Şubat kararları, Erbakan’ın yıldızını söndürdü. Ve zamanında Şeyh Esad Coşan’ın dizinin dibinden ayrılıp Erbakan’a biat edenler yine hemen çark etti. Recep Tayyip Erdoğan-Abdullah Gül ikilisinin gölgesine girdiler. “Yol(may)a devam” ettiler!

Geçmişte karşı çıktıkları her şeyi bu kez kendileri yaptı. Popüler dünyanın figürleriydiler artık. Her gün televizyon ekranındaydılar.

450 milyon dolarlık Armada İş Merkezi’nin sahibi oldular! Artık milyon dolarları telaffuz ediyorlardı. Her şey ne kadar kolay ve çabuk oluvermişti! İnsan sormadan edemiyor: İslam dergisi günlerini hiç anımsıyorlar mı?

O idealist-özverili gençlerin tüm çabaları sadece sınıf atlamak için miydi?

“İslam toplumu” kurmak için büyük söz sarf edenler, sadece birkaç yıl içinde nasıl da ufalıvermişti.

Erdoğan, Erbakan’a rağmen Esad Coşan’la ilişkisini hiç koparmadı. Bağlılığını hep sürdürdü.

Ama...

Meseleyi salt kişisel ilişkiler üzerinden anlatmak istemiyorum. Daha geniş ölçekten bakmak zorundayız.

“Siyasal İslam Türkiye’de en çok ne zaman devlet katında himaye gördü?” diye sorsam ne yanıt verirsiniz?

“12 Eylül 1980 Askeri Darbesi” doğru cevaptır.

12 Eylül’ün iki önemli dayatması oldu.

Biri, neoliberal iktisada geçiş.

İkincisi, neoliberalizme karşı olan sol tehlikeyi tamamen ortadan kaldırmak.

ABD’nin stratejisi, sol hareketlerin karşısına panzehir olarak “İslam”ı çıkarmaktı.

Bugün...

Türkiye dış politikasında “eksen kayması” tartışması yapılıyor.

Asıl “eksen değişikliği” 12 Eylül Darbesi’yle yaşanmadı mı?

İslam Konferansı Örgütü, İslam Kalkınma Bankası, RABITA ilişkileri; Pakistan’ı, Suudi Arabistan’ı kardeş ülke görmenin miladı 12 Eylül Darbesi değil mi?

Kenan Evren ile “kardeş” Ziya Ül Hak’ın dostluğunun altında yatan neydi sanıyorsunuz? Bunlar salt kişisel dostluk ilişkileri olabilir mi?

Bu ilişkilerin mimarı ABD idi.

Bu örnekleri sıralamamın nedeni şu:

12 Eylül askeri darbesiyle sadece Türkiye dönüştürülmedi.

Bu bir büyük ‘oyun’du...

Hangi Müslüman ülkeler nasıl dönüştürüldü; yeri geldikçe yazacağım.

İstiyorum ki “büyük oyunun”, yani bu dincileştirme projesinin sadece Türkiye’de sahnelenmediğini görün. Erdoğan’ın Gazze hayranlığının sebebini anlayın...

1980’lerden itibaren Ortadoğu’da neler oluyor kavrayın; yoksa Erdoğan’ın siyasi yükselişini analiz edemezsiniz...

Bu nedenle araya girip bir dönüştürme olayını yazmalıyım...

Filistin’de-Gazze’de son 30 yılda siyasal atmosfer kimler tarafından, nasıl değiştirildi?

Filistin’de de solcuların, sosyalistlerin, milliyetçilerin karşısına panzehir olarak “İslam” çıkarıldı.

“Oyun kurucuların” amacı aynıydı; Türkiye gibi Filistin’in de sola kaymasını önlemek!

Bugün Gazze yardımlarını ve “eksen” tartışmalarını bu bilgiler ışığında analiz etmeliyiz.

Filistinliler ile Osmanlıların arası hep iyi oldu. Sadece Birinci Dünya Savaşı’nda bazı Filistinli kentsoylular, İngilizlerin “Suriye ile Filistin birleştirilip bağımsız bir ülke yapılacak” sözüne kanıp Osmanlı’ya karşı ayaklananlara destek verdi.

Ancak...

İngilizlerin Yahudilerin Filistin’e göç etmelerine dair yayınladıkları Balfour Bildirgesi’yle yanıldıklarını kısa sürede anladılar. Bu tarihten itibaren bağımsızlık mücadelesine başladılar.
Bu mücadelenin önderliğini ilk başlarda, Hitler-Mussolini’yle bile ittifak yapan “Kudüs Müftüsü” Hacı Emin ya da cihatçı Şeyh İzzeddin el Kesem gibi din adamları yaptı.

Sonra...

Mısır’da Hasan el Benna tarafından 1927’de kurulan İhvan (Müslüman Kardeşler) Filistin meselesine özel önem vererek önderliği ele aldı.

Hasan el Benna’nın kardeşi Abdurrahman aracılığıyla İhvan, Filistin’de örgütlenmeye başladı. Örgütün Filistin’deki adı, “Cemiyet-ül Tevhid” idi.

İhvan’ın kısa sürede en güçlü olduğu yer Gazze oldu.Gazze bölgesinde aşiret ve kabile ilişkileri güçlüydü. Burada Ortodoks dinini ve kültürünü sürdüren çöl bedevileri vardı. Bu nedenledir ki İhvan, Gazze Şeridi denilen alanda kolayca örgütlenip kök saldı.

Ortadoğu’yu en iyi bilen yazarlardan Faik Bulut’un Ortadoğu’da İslamcı Örgütler kitabına göre, “Günümüzde Gazze mıntıkasının İslamcı Hamas örgütünün kalesi durumunda olmasının bir nedeni de bu olsa gerek”ti.

İhvan’ın Gazze’de kök salmasının bir nedeni de, bugün tartışmalara neden olan yardımlar meselesidir! “Rahmet Katarları” yani “Yardım Kervanları” bir bağış kampanyasının adıydı. Yani günümüzdeki Mavi Marmara gemisinin yaptığı gibi o dönemde de yardımlar “Rahmet Katarları”yla yapılıyordu.

İhvan’ın Gazze’deki en birincil görevi halktan toplanan bağışları dağıtmaktı. İkincil göreviyse, Mısır’dan getirdikleri din adamları vasıtasıyla Gazze’de dinsel faaliyet yürütmekti.

1950’li yıllarda dünyadaki nesnel gelişmeler ilerici ulusal kurtuluş hareketleri ve sosyalist hareketleri yükselişe geçirdi. Arap dünyasında Nasırcılık, Baasçılık gibi ulusalcı-sosyalist hareketler büyük güç kazanmaya başladı.

İhvan’ın mensupları ve sempatizanları bu hareketlere yöneldi. Keza milliyetçi-sosyalist El Fetih hareketi böyle kuruldu. El Fetih’e yoğun İslami katılım Gazze’den oldu!

El Fetih kısa zamanda Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) içindeki en güçlü örgüt haline geldi. FKÖ, İslamcıları, milliyetçileri, sosyalistleri bir araya getiren laik-yurtsever bir cephe örgütüydü.

Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği ve Çin’e yakın olan FKÖ, ABD ve İsrail’in hedefindeki örgüttü.

1967 Arap-İsrail Savaşı, Filistin’in siyasal havasını değiştirdi.Filistin halkı, savaşı Allah’ın gazabı olarak nitelendirip içine kapandı.

O tarihe kadar hiçbir siyasal faaliyette bulunmayan İhvan yavaş yavaş kıpırdanmaya başladı. 1975’ten sonra kuluçkadan tamamen çıktı.

Niye?

Bu süreçte Filistin topraklarına bir “görünmez el” girmişti. İsrail hükümeti, İslamcı, milliyetçi, solcu ittifakı parçalamak için bir “yeşil” stratejiyi hayata geçirdi.

İlk attığı adım, Filistin toplumunu Müslüman, Hıristiyan ve Dürzi olarak bölmek oldu. İsrail Radyosu’nun Arapça programında her sabah dini yayınlar yaptı.

Arapça yayımlanan İsrail gazetelerinde İslam propagandası yaptı. İslam’a ilişkin kitaplar bastırdı, dağıttı. İslami yayınlarda patlama yaşandı. Bu arada Arap ulusalcılığına ve sosyalistlere ilişkin tüm yayınlara yasak getirildi.

1967-1987 arasında Filistin’de cami, mescit sayısı 400’den 750’ye çıktı. Gazze’de ise bu rakam 200’den 600’e yükseldi.

Gazze sahilindeki kum tepecikleri arasına gelişigüzel yapılmış camiler, göçmen gençlerle doldurulmaya başlandı.

Kudüs, El Halil, Gazze’de İslam üniversiteleri kuruldu.

Filistin’in “İslamileştirilmesi” sonucu laik çevrelerin kalesi olarak bilinen Nablus bile bu yeşil dalgadan etkilendi.

1990’lara gelindiğinde Filistinlilerin yüzde 50’si, İslami temelli bir devlet kurulmasından yanaydı.

“Şekillendirilen” bu Müslümanlar, ulusalcı, demokrat, ilerici, sosyalist Filistinli direnişçilerle aralarına mesafe koymaya başladı.

Filistin hareketi bölündü...

İhvan uyandırıldı...

İhvan 1980’lerin başında uzun kış uykusundan tamamen uyandı/uyandırıldı.

İlk hedefi FKÖ kontrolündeki sivil toplum kuruluşlarının yönetimlerini ele geçirmek oldu. FKÖ karşıtı sert söylemleri zaman zaman çatışmalar çıkardı. Filistin hareketi ikiye bölünmekle kalmadı, artık birbirlerini öldürür hale geldi.

İsrail’in bu gelişmelerin içinde olmadığını düşünmek saflık olur.

Örneğin, Filistin’e giden ve gelen paraları kontrol altında tutan İsrail, İhvan’a yurtdışından gelen paralara bu dönemde hiç ses çıkarmadı.

İsrail, yaptıklarının “meyvesini” 1986’dan itibaren toplamaya başladı. FKÖ’nün en güçlü birimi El Fetih’ten ve İhvan’dan ayrılanlar Hamas’ı kurdu.

Kimdi bunlar? Biri; ABD’de yaşayan ve Gazze’de Hamas’ı derleyip toparlayan Musa ebu Merzuq! Diğeri Cidde’deki Kral Abdülaziz Üniversitesi’nde ders veren, CIA ajanı olduğu ortaya çıkan ilahiyatçı Azam!

FKÖ lideri Yaser Arafat; Hamas’ı, Güney Afrika Beyaz Yönetimi’yle işbirliği yapan siyah İnkatha/Zulu kabilelerine benzetti.

El Fetih Gazze lideri Tevfik ebu Hawse’ye göre, İsrail, Hamas ile gizli işbirliği içindeydi ve Hamas’ın gelişmesine göz yumuyordu.

El Arab gazetesine göre “Hamas örgütünün kurulmasına müsaade eden kişi İsrail Hükümeti’nin Gazze’deki asker valisiydi ve hedefi FKÖ’yü bölmekti.” (11 Ocak 1993)

Peki...

Türkiye’de 12 Eylül 1980 darbesiyle başlayan “İslamileştirme” politikasıyla Filistin’deki süreç birbirine benzemiyor mu?

Çok ortak noktaları var.

Aynı “görünmez eller” aynı “dincileştirme” projesiyle her iki toprakta da birbirine benzer politik dinci hareketlerin doğmasına neden oldu.

Bugün Türkiye’de, Gazze’yi ağzından düşürmeyen Erdoğan ile Gazze’deki Hamas örgütü arasındaki ittifak şaşırtıcı değil.

Aynı doğum sürecinin meyveleri.

Aynı ideolojik görüşe sahipler.

Türkiye’de ve Filistin’de siyasal İslamcı güçler, ABD’nin projesiyle oluşturuldu.

Erdoğan bu projenin ürünüydü...

Artık...

Erdoğan’ın yıldızının nasıl parlatıldığını görebiliriz...

Bölüm: 5

İSİM... İSİM... KİMLERE BİAT ETTİ

Recep Tayyip Erdoğan’ın asıl “işi” politika idi...

MSP kapatıldı. Lider kadrosuna, milletvekillerine 10 yıl yasak getirildi.

Erbakan yasaklıydı.

Erdoğan yasaklı değildi.

“Milli Görüş” yoluna yeni bir parti ile devam edecekti...

Tarih: 19 Temmuz 1983

“Refah Partisi” kuruldu.

Erdoğan kurucular arasında yoktu. Askerdeydi.

Askerliği bitirince 1984’te Refah Partisi Beyoğlu İlçe Başkanı oldu. Bir yıl sonra, RP Genel Kongresi’nde Merkez Karar ve Yürütme Kurulu (MKYK) üyesi seçildi.

1985’te partinin İstanbul İl Başkanlığı’na getirildi.

Birçok arkadaşı (Konya mitingini düzenleyen MSP Konya Belediye Başkanı Mehmet Keçeciler gibi) Özal’ın ANAP’ına katılmıştı.

Erdoğan “dava adamıydı”; Erbakan Hoca’nın yolundan ayrılmaya hiç niyeti yoktu. Seçimde bozguna uğrasalar da...

Ahmet Tekdal başkanlığındaki RP ilk kez girdiği 25 Mart 1984 yerel seçiminde yüzde 4.8 oy aldı ve Van, Şanlıurfa, (o dönem ilçe olan) Batman belediye başkanlığını kazandı.

Kuşkusuz hezimetti. Oylarını, bir dönem İzmir’den MSP senatör adayı olan Turgut Özal’a kaptırmışlardı.

Erbakan ve dolayısıyla Erdoğan gibi inançlı partililer yılmadı. Siyaseti sevap kazanmak için yaptıklarına inanıyorlardı...

“Milli Görüş” için 1985 “şahlanış” yılı oldu.

Tarih: 13 Şubat 1985

Erbakan ve arkadaşları beraat etti.

Artık siyasi faaliyetleri daha rahat yapabileceklerdi.

Ankara Gölbaşı Sineması’nda “Şahlanış Gecesi” düzenlendi.

Erdoğan oradaydı...

İstanbul’da parti çevrelerinde tanınan Erdoğan’ı Ankara’da pek kimse tanımadı. Herkese kendini İstanbul İl Başkanı olarak tanıttı; yeni yaptırdığı kartvizitini verdi, ayrıca gecede konuşma yaptı. Beklediği ilgiyi görmedi.

Erdoğan akıllı biriydi. Potansiyelini ortaya çıkarmak için strateji yaptı. Erbakan’ın güvenini kazanacak; partide tanınmasına yol açacak bir şey yapmalıydı. 30 Kasım 1985’te amacına ulaştı.

Kendisine yardımcı olan ise mahalle takımı Erokspor olacaktı.

Yasaklı Erbakan, Konya’da ilk kez kamuoyu önüne çıktı. Erdoğan fırsatı kaçırmadı, Erbakan’ı İstanbul’a davet etti.

Erdoğan manevi liderini iyi ağırladı. Bu arada Topkapı’daki Milli Gazete’de Erbakan ile Afganistan’da Sovyetler Birliği’ne karşı savaşan yedi İslami gruptan biri olan Hizb-i İslami hareketinin lideri Gulbeddin Hikmetyar’ı buluşturdu.

O fotoğraf...

Yıllar sonra, 2003’te kamuoyu önüne gelecek bir fotoğraf vardı...

RP’li Mustafa Atalay’ın evinde koltukta oturan 36 yaşındaki Hikmetyar’ın dizinin dibinde, 31 yaşındaki Erdoğan vardı. Bu fotoğraf işte o günlerde çekildi. Peki Erdoğan’ın dizinin dibinde oturduğu Hikmetyar kimdi?..

Hikmetyar; televizyon seyredilmesinin, müzik dinlenmesinin ve sinemaya gidilmesinin haram olduğunu söyleyen bir siyasal figürdü. Üniversitede okurken yüzü açık kızların “yüzlerine kezzap atmakla” ünlendi. Arkadaşları tarafından acımasızlığıyla tanınıyordu.

Solcu bir üniversite öğrenci liderini öldürme suçuyla bulunduğu Afganistan’daki cezaevinden 1973’te kaçırıldı. Kaçıran, Pakistan istihbarat örgütü, yani CIA idi.

CIA ilişkisi; Asya Vakfı aracılığıyla Kâbil Üniversitesi’nde başladı. Vakıf CIA’indi ve Abdul Resul Sayyaf, Burhaneddin Rabbani, Gulbeddin Hikmetyar’ın başını çektiği Müslüman Gençlik Örgütü’nün finansörüydü. Hikmetyar örgütün askeri kanadının lideriydi. ABD büyükelçiliğine örgüt çalışmalarına ilişkin sundukları raporda; dört solcu lideri öldürdükleri belirtiliyor, bir matbaa kurmak için maddi yardım isteniyordu.

Suudi Arabistan’ın ve Pakistan’ın Afganistan’da en güvenilir adamı Hikmetyar’dı. Bu iki ülke ve dolayısıyla ABD’den her türlü desteği alıyordu.

O dönem Afganistan’a gelen binlerce yabancı kökenli mücahit, onun örgütü tarafından eğitildi ve cihad gerçekleştirmek üzere, dünyanın dört bir yanına gönderildi. 1982 ila 1990 arasında; CIA, Pakistan ISI ve Suud Haberalma Örgütü’nün Pakistan’da ortaklaşa kurdukları medreselerde 44 İslam ülkesinden 35 bin militan yetiştirilmişti. Bunun uyuşturucu geliriyle yapıldığını yazmama gerek yok!

Parantez açıp size birini tanıştırmalıyım...

Kanadalı Prof. Dr. Michel Chossudovsky 1998’de Ankara’ya geldiğinde rahmetli hocam Prof. Alpaslan Işıklı ile tanıştı. Bu tanışma ortak bir çalışmaya dönüştü.

Prof. Chossudovsky, ABD’nin “İslamcı terör” ile ilişkisinde Pakistan istihbarat örgütü ISI’nın oynadığı rolü gözler önüne seren bir kitap yazdı: America’s War on Terrorism.

Bu kitabı Prof. Işıklı Türkçeye kazandırdı: Amerika’nın Terörizme Karşı Savaşı.

Prof. Chossudovsky, El Kaide’nin Pakistan istihbarat örgütü aracılığıyla nasıl CIA’in güdümünde olduğunu belgeleriyle ortaya koydu. 11 Eylül saldırısında Pakistan istihbarat örgütünün şüpheli faaliyetlerini belgelerle açıkladı.

Kitabında sadece El Kaide’yi anlatmadı...

Bosna, Kosova, Keşmir, Sincan-Uygur ve Çeçenistan’daki “İslamcı” militanların nasıl kullanıldığını, 1997’de ABD Senatosu’ndaki Cumhuriyetçi Parti Komitesi’nin hazırladığı raporlara dayanarak yazdı.

Örneğin Kosova’daki isyancılar arasında bulunan 17 Amerikalı “eğitmen”den bahsetti!

Hamas’ı destekleyen Suudi Arabistan, Kuveyt gibi ülkelerin CIA’in taşeronluğunu yaparak, Balkanlar’daki İslamcı hareketleri nasıl himaye ettiğini anlattı. Vahabi vakıflarla illegal İslami örgütlerin ilişkisini gözler önüne serdi.

Kısaca CIA’in taşeron kullanarak “İslamcılara” nasıl örtülü operasyonlar yaptırdığını ispatladı. Kitabı okuyunca, ABD istihbarat aygıtlarının kendi terörist örgütlerini nasıl yarattıklarını anlıyorsunuz.

Hikmetyar, 1996’ya kadar CIA’in dizinin dibinde oturdu. Taliban’dan korkup İran’a sığınınca CIA ile ipler koptu. ABD ve BM tarafından “terörist” ilan edildi. Erdoğan da başbakan olduğu 2003’te bunu onaylayan belgeye imzayı bastı!

Nereden nereye...

Merak ettiğim; Erdoğan’ın Hikmetyar’ın dizinin dibinde oturması nasıl bir saygının ürünüydü?

Dizi dibinde oturulan kişi ne bir yetkili âlimdir ne de bir kahraman! Erdoğan’ın yaptığı ancak cahillikle yapılabilir.

Yoksa bunun ideolojik bir yakınlık olduğunu düşünmüyorum.

Çünkü...

Erdoğan’ın siyasi yol haritası, Hikmetyar’ın rakibi Prof. Dr. Burhaneddin Rabbani’ye benziyordu:

Halk desteğini yaratacak yaygın tabanlı bir hareketin inşasıyla iktidara gelip, devlet aygıtı aracılığıyla güç kazanma stratejisi.

Hikmetyar ise, silahlı mücadeleyi savunuyordu.

Erdoğan, gizlice çekilen kasetinde ne diyordu:

“Kuralları bizim inancımız dışındaki yapının koyduğu bir sistemde, o kuralları değiştirip kendi nizamımızı getirmenin mücadelesini veriyoruz. Neydi o mücadele? Zamana ve zemine göre değişmeyen doğrunun iktidar olmasıdır. Bu mücadeleyi iktidara getirme noktasında ne gerekiyorsa yaparım dedim, papaz elbisesi dahi giyerim. Bu var usulün içinde. Var tabii ki.” (30 Mayıs 2002, Milliyet)

Erdoğan ile Hikmetyar’ın yan yana gelmelerinin nedeni; aynı dine mensup birer antikomünist olmalarıydı sadece.

O dönem onları birleştiren CIA mi?

Bildiğim: O gün Erdoğan ile Hikmetyar’ın bulunduğu evde bir isim daha vardı: Cengiz Çandar!

Bitmedi.

Birileri daha vardı...

“Alo Fatih” diye ünlenen Fatih Saraç’ın babası M. Emin Saraç.

Neredeyse Suudi Arabistan ile kurulan tüm ilişkilerin merkezinde yer alan isim...

Erdoğan’ın gençliğinden beri hep dizinin dibinde oturduğu asıl imamlardan biri oydu...

M. Emin Saraç, Tokat Erbaalı’ydı.

Dedesi; Nakşibendi Üzeyir Efendi’ydi; Niksar Keşfi Camii Medresesi’nde müderristi. Babası Mustafa Efendi hafızdı.

Ali Haydar Efendi’nin şeyhi Mustafa İsmet Efendi’nin Erbaa’daki hulefasından Bahrullah (Mustafa) Efendi’ye bağlıydılar.

Her ikisi de Menemen’deki ayaklanmayı destekledikleri için yargılandı. İdamdan kurtuldular; altı ay hapis yattılar.

İmam Şafii ve İmam Malik’in tavsiyelerine uyan M. Emin Saraç, doğum yılını söylemiyor. Erbaa’nın Tanoba köyünde doğdu. Sünni Türk köyüydü. Tanoba internet sitesinde şu bilgi var:

Ermeni tehcirinin olduğu 1915 senesinde Dersim’den üç aile köye getirilip yerleştirildi.

M. Emin Saraç’ın söylediğine göre, dedesinin yanında 6 yaşında Kur’an-ı Kerim’i hatmederek hafızlığa başladı.

1940-43 yıllarında Niksar-Merzifon’da mukabeleler okudu.

1943’te ailesi tarafından tahsil için kardeşi Osman ile birlikte İstanbul Karagümrük’te Üçbaş Mescidi’ndeki Ali Haydar Efendi’nin yanına gönderildi. Kardeşleri Bahaaddin ve Yusuf köyde kaldı.

İstanbul’daki hoca kimdi?

Ahıskalı Ali Haydar Efendi; Kuzey Irak, Süleymaniye doğumlu, Nakşibendi Şeyh Halid-i Bağdadi’nin kurduğu (1776-1826), Halidiye kolundan Mustafa İsmet silsilesinin 34. sıradaki mürşidiydi.

Topbaşların bağlandığı Ramazanoğlu Mahmud Sami Efendi; Erbakanların, Özalların bağlı olduğu Mehmet Zahid Kotku; ve İsmailağa Dergâhı’nın şeyhi Mahmut Ustaosmanoğlu öğrencileri arasındaydı.23

Bakınız...

Bu yazacaklarımı bilmeden kafanızdaki Recep Tayyip Erdoğan portresi eksik kalır.

İstanbul’da Nakşiler dört koldu:

Birincisi Mustafa İsmet;

İkincisi (Ahmet Ziyaeddin Gümüşhanevi’ye icazet vererek Gümüşhanevi tekkesinin kurulmasını sağlayan) Şamlı Ahmet Süleyman Ervadi;

Üçüncüsü (yaşlı olduğu için Menemen Olayı nedeniyle idamdan kurtulan, oğlu asılan) Erbilli Esad Erbili;

Dördüncüsü (Menemen ayaklanması nedeniyle yargılanan) Abdülhâkim Arvasi.

Ali Haydar Efendi, İskilipli Atıf Hoca olayıyla ilgili cezaevinde yattığından İsmet Efendi Dergâhı sürekli gözlem altındaydı. Bu nedenle öğrencisi M. Emin ve Osman Saraç’ı Fatih Camii Baş İmamı Ömer Efendi’ye emanet etti.

Saraç kardeşler, Fatih Camii’nde üç ay misafir kaldıktan sonra tekrar hocalarının yanına, Karagümrük’teki Üçbaş Medresesi’ne gittiler.

Üçbaş Medresesi’nde 1950’ye kadar kaldılar. Bu süreçte Gümülcineli Mustafa Efendi, Muhaddis İbrahim Efendi, Arnavut Hüsrev Efendi, Silistreli Süleyman Hilmi (Tunahan) gibi zatlardan da tefsir, hadis, fıkıh, usul dersleri almaya devam ettiler.  

1950’de Ali Haydar Efendi eğitimlerini tamamlaması için Saraç kardeşleri Mısır’a gönderdi.

Şeyhlerinden selam getirdikleri Kahire’deki şahıs kimdi dersiniz:

İngiliz Muhipler Cemiyeti kurucusu; Sevr Antlaşması’nın imzalanması ile Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey’in idamına fetva veren; Kurtuluş Savaşı’na karşı çıkan; Mustafa Kemal’e hakaretler eden ve Cumhuriyet’in 150 kişilik hain listesinde adı bulunan eski Şeyhülislam Mustafa Sabri idi!

Bir diğeri de, yine Cumhuriyet devrimlerinden kaçan Düzceli Mehmet Zahit Kevseri’ydi.

Saraç kardeşlerin Kahire’de referansları iyiydi; Mısır’da el üstünde tutuldular; Kral Faruk Bağdat Oteli’nin 7-8. katlarını onlara tahsis etmişti.

Ezher’de “Külliyyetü’ş-Şerîa” (Şeriat Fakültesi) imtihanını kazandılar. Bir gün Türkiye’nin şeriat hukukuyla yönetileceğine inanıyorlardı.

Türkiye’den hacca Mısır üzerinden giden Nuri Topbaş ve Hulusi Topbaş gibi işadamlarıyla tanıştılar. Maddi yardım aldılar.

Cemal Abdül Nasır’ın iktidara gelmesiyle eski olanakları kısıldı. Ama yine de 1958’e kadar Mısır’da kalıp dini eğitimlerini tamamladılar.

Türkiye’ye gelince; Osman Saraç, Şeyh Ali Haydar’ın torunu, Osman Nuri Efendi’nin kızıyla evlendi. 1965’te Adalet Partisi Tokat milletvekili oldu. 1998’de öldü.

M. Emin Saraç ise, Ali Haydar Efendi’nin “sağ gözüm” dediği, Esad Erbili müritlerinden Eminönü Müftüsü Ali Yekta Efendi’nin kızıyla evlendi. Bu evlilikten; Fatih Saraç (1960) ve Türk edebiyatı profesörü M. A. Yekta Saraç (1963) oldu.24

M. Emin Saraç, Mısır dönüşü, İstanbul İmam Hatip Lisesi’nde hocalık yaptı. Üç yıl çalıştı. İzmir ve İstanbul’daki askerliği ardından, Arapça-Osmanlıca bildiği için Ankara Evkaf Müdürlüğü’nde memur oldu. Ayrıldı. İlim Yayma Cemiyeti’nin Yüksek İslam Enstitüsü talebeleri için ilk defa açtığı kursta çalıştı. Buradaki hocalardan biri de Numan Kurtulmuş’un babası; İlim Yayma Cemiyeti’nden İsmail Niyazi Kurtulmuş idi.

Saraç, bir ara 1976-1979 arası Diyanet İşleri Başkanlığı Haseki Eğitim Merkezi’nde ders verdi.

Yüzlerce öğrenci yetiştirdi. Bunlar arasında Osman Nuri Topbaş, Prof. Dr. Cevat Akşit, Prof. Dr. Osman Öztürk, Prof. Dr. Kemal Sandıkçı, Prof. Dr. Ahmet Turan Arslan, Prof. Dr. Mehmet Bulut, Prof. Dr. Mustafa Avcı, Prof. Dr. İbrahim Hatiboğlu, Doç. Dr. Seyyid Bahçıvan, Yrd. Doç. Dr. Halil İbrahim Kutlay, Yrd. Doç. Dr. Abdullah Özcan, Dr. Ahmet Efe, Dr. Salim Sancaklı, Dr. Muhammed Beyler ve Prof. Dr. Numan Kurtulmuş gibi isimler yer alıyor.

AKP-HAS Parti’nin birleşmesinin perde arkasındaki isimdi.

Bugün...

Fatih Camii’ndeki “öğretmenliği” sürüyor. Fıkıh, hadis, tefsir öğretmeye devam ediyor.

Osmanlı hayranı ve kendini hep bir Osmanlı âlimi olarak görüyor!

Kuşkusuz...

Koyu bir Mustafa Kemal Atatürk karşıtı!..

Ve Adnan Menderes hayranı...

Niye böyle?..

Cumhuriyet; Kürt Şeyh Said Ayaklanması ve Menemen’de Kürt Esad Erbili’nin isyanı nedeniyle Nakşileri hep tehlikeli gördü.

Cumhuriyet; Türk Mevlevilere, Bektaşilere ve Melamilere dokunmazken; Kürt Nakşibendilere göz açtırmadı. Said-i Kürdi bu nedenle Said-i Nursi oluverdi!

Nakşiler 1950’den sonra toparlandı.

M. Emin Saraç anlatıyor:

“Adnan Menderes başvekil olduktan sonra şimdi ismini hatırlayamayacağım bir emniyet genel müdürünü, Abdurrahman Gürses Efendi’ye göndermiş. Emniyet müdürü Adnan Menderes Bey’in selamlarını, hürmetlerini getirdiğini, kendisinin Hocaefendi ile bizzat görüşmeyi çok arzu ettiğini, ancak ülkenin içinde bulunduğu nazik ortam nedeniyle bunun şimdilik mümkün olmadığını belirtmiş. Ardından da Hocaefendiye bir zarf takdim ederek ‘Başvekilimiz bunu kabul etmenizi istirham ediyor’ demiş. Hocaefendi zarfı açıp bir bakmış tam 500 lira. O zaman için çok kıymetli bir miktar. Bu paranın aylarca yettiğini söylerdi.” (Ekim 1999, Altınoluk)

Şaşılacak bir durum yok: Halvetiliğin Nasuhilik kolunu oluşturan “Bani” Mehmet Nasuhi Efendi’nin torunu Rüknettin Nasuhioğlu DP’nin ilk içişleri bakanıydı!

Hiç şaşırmayın: II. Abdülhamid’in Dahiliye Nazırlığı’nı (İçişleri Bakanlığı) 13 yıl yapan F. Memduh Paşa, Nakşibendi İsmet Efendi dergâhına mensuptu. M. İsmet Efendi’den sonra postnişe oturdu!

Konuyu dağıtmayayım...

Erdoğanlar o dönemde neden İran İslam Devrimi’ne mesafeliydi? Hangi hocaların bunda etkisi vardı?

Muhammed İbn-i Abdül Vahab’a yani Vahabiliğe mesafeli politik Akıncı gençler, yıllar içinde nasıl Suudi Arabistan çizgisine sokuldular? Siyaset nasıl sadece mezhebe indirgendi?

Türkiye’deki İslamcı entelektüeller “ulemaya” nasıl yenildi? Soru çok...

Yanıtlarını sayfalar ilerledikçe vermeye çalışacağım.

Konumuz Hikmetyar’dı...

Hikmetyar’ı o dönemde Türkiye’ye getiren güç neydi? Bu soru CIA’sız yanıtlanamaz.

Ve bakın:

“Alo Fatih”in gazeteciliği o dönemde başladı...

AKP’li Mehmet Metiner’in 1985 Ekim ayında çıkardığı Girişim dergisi vardı.

Derginin dördüncü sayısını bulup bir fotoğrafa bakınız:

Burhaneddin Rabbani’nin dizinin dibinde iki kişi oturuyor.

Biri, bembeyaz Arap giysileri içindeki M. Emin Saraç...

Diğeri aynı kıyafetli oğlu Fatih Saraç!

Rabbani ile röportaj yapıyorlar!

Bir dönem; Metin Yüksel’in ekibinde olan ve İran’a giderek İslam Devrimi’ni öven Şafakta 10 gün adlı kitabı yazan Mehmet Metiner her daim olduğu gibi yine “ustalıkla dönmüş”, İran karşıtı oluvermişti. Bunun sonucunda “İrancı arkadaşlarından” dayak bile yiyecekti.

Bir dönemin “İrancı” Metiner’in çıkardığı Girişim dergisi, İran çizgisinde diye suçladığı İstikbal dergisine savaş açmıştı.

Bunların hiçbiri tesadüf değil.

Antiemperyalist, antikapitalist, İslamcı Marksist Dr. Ali Şeriati okuyan gençler İran karşıtı yapılıp Suudi Arabistan çizgisine çekiliyordu!

Bir dönem İran Devrimi’nin önderlerinden olup sonra devrim karşıtı safa geçen ve “İslam liberalizmini” savunan Prof. Dr. Abdülkerim Suruş’un kitapları Türkçeye çevrilip elden ele dolaştırılıyordu. Suruş sık sık Türkiye’ye davet ediliyordu.

1985 yılında bir Amerikan televizyonunda şöyle bir görüntü vardı; ABD Başkanı Ronald Reagan, Beyaz Saray’ın bahçesinde gazetecilere, yanındaki Afganlı mücahitleri göstererek konuştu: “Bu beyler, Amerika’nın kurucu babalarının ahlaki eşdeğerleridir!”

Bu esnada Erdoğan büyük oyunu görmeden/bilmeden kendi kişisel ihtirasıyla koşturup duruyordu. Onun için önemli olan, koltuk’tu.

Ve kuşkusuz koltuğu kim sunarsa/verirse onunla yürüyecekti.

İşte bu nedenle...

1985 yılında, Kasımpaşa’nın takımı Erokspor aracılığıyla Spor ve Sergi Sarayı’nda “Milli Gençlik Spor Gecesi” düzenledi. Boksa veda eden 40 yaşındaki Cemal Kamacı, Erdoğan’ı kıramayıp dokuz yıl sonra ringe çıktı. Rakibi Yugoslavya’dan getirilen Sinisa Popoviç idi.

Erbakan’ı ve Hikmetyar’ı görmek için salona binlerce kişi geldi. Salon kalabalıkları almadı, büyük kargaşa yaşandı. Erdoğan bu kadar katılım olacağını tahmin edememişti.

Saat 20.00’deki karşılaşmadan önce ringe Recep Birgit çıktı, türküler söyledi. Erbakan ve Hikmetyar türküleri dinledikten sonra maçı seyrettiler.

Nedense Hikmetyar, “ben türküye de, bacağı açık boksöre de karşıyım” demedi.

“Mücahit Kamacı” salondaki “Allah için vur” tezahüratıyla 10 rauntluk maçı sayıyla kazandı.

Erbakan İstanbul’dan keyifli ayrıldı. Harika bir organizasyon düzenleyen Erdoğan bunun karşılığını bir yıl sonra aldı...

Tarih: 28 Eylül 1986

10 ilde 11 milletvekili için yapılan ara seçime RP İstanbul’dan Erdoğan’ı aday gösterdi. Aslında partinin ağır toplarından Devlet eski Bakanı, Milli Gazete başyazarı Hasan Aksay aday gösterilecekti. Fakat kazanamayacağını bilen Aksay, “Gençlerin önünü açmak lazım” diyerek aday olmayı kabul etmedi.

RP mecburen İstanbul’a göstermelik bir aday buldu. Zaten İl Başkanı Erdoğan da milletvekili adayı olmayı çok istiyordu.

Erdoğan’ın kazanamaması sürpriz olmadı. İstanbul’daki seçimi Başbakan Turgut Özal’ın akrabası ANAP’lı Hüsnü Doğan kazandı.

6 Eylül 1987’de siyasi yasaklar kalktı.

11 Ekim 1987’de Erbakan partinin başına geçti.

29 Kasım 1987’de genel seçim yapıldı.

RP yüzde 7.6 oy aldı. 12 Eylül askeri darbesinin “hediyesi” Siyasal Partiler Kanunu’na göre yüzde 10 baraj uygulaması vardı. RP baraj altında kaldı. Bu durum partide moralsizliğe neden oldu.

Morali bozulmayanlardan biri de Erdoğan’dı.

Bu nedenle yerel seçimde yine aday oldu...

Yıl 1989...

Erdoğan, Refah Partisi’nden Beyoğlu belediye başkan adayı oldu. Hem de parti yönetiminin itirazlarına rağmen. İstanbul İl Başkanı ve Merkez Karar Yönetim Kurulu Üyesi olan Erdoğan’ın bir ilçe adaylığında ısrar etmesi dudakların bükülmesine neden olmuştu.

Hatta kimi partililer, Erdoğan’ın koskoca il başkanlığını bırakıp Beyoğlu’ndan aday olmasını “rant gelirlerine” bağlamıştı! Erdoğan ise “Kasımpaşa çocuğu” olarak Beyoğlu’na hizmet etmek istediğini söylüyordu.

Sonunda İl Başkanı Erdoğan, Beyoğlu’ndan aday oldu!..

Kimi partililerin itirazlarına rağmen “Beyoğlu Belediye Başkanlığı’na ben aday oldum” diyen Erdoğan, seçim sürecinde farklı propaganda taktikleri uyguladı.

Kadınları seçim çalışmalarında görevlendiren Erdoğan şöyle anlattı: “Okmeydanı’nda faaliyet gösteren ve başarılı olan çarşaflı kardeşlerimizin, İstiklal Caddesi’nde ya da Cihangir, Tophane gibi semtlerde aynı ölçüde başarılı olması mümkün değil. Dolayısıyla o bölgelerde başı açık kardeşlerimizi görevlendirdik. Keza aynı düşüncelerle, sakallı şalvarlı kardeşlerimizin mezkûr bölgelere çıkaracağımız konvoylarda yer almamasını söyledik.”

Erdoğan’ın bu takiyeci üslubu Milli Görüş’ün Oğuzhan Asiltürk ya da Fehim Adak gibi “ağır abiler”i tarafından eleştirildi. Erdoğan bildiğine devam etti.

Öyle ki, Hacıhüsrev’den oy alabilmek için Bacanak Birahanesi’nin sahibi Kudret Bey’den yardım istedi. “Kumarhane işlerine falan bakarmış; ama muhitinde sevilip sayılan bir adammış” diyen Erdoğan, AKP Milletvekili Hüseyin Besli ile Ömer Özbay’ın birlikte kaleme aldığı R. Tayyip Erdoğan – Bir Liderin Doğuşu kitabında Kudret Bey’le rakı masasında ettiği sohbetten bahsediyor.

Oy almak için kumarhaneciler ve meyhanecilerle sohbet etmesi Erdoğan’ın kimi partililer tarafından “kâfir” olarak değerlendirilmesine neden oluyor.

Bu nedenle çocukluk arkadaşı Kasımpaşalı Kudret’ten yeni tanışmış gibi bahsediyordu!

Kasımpaşalı Kudret Gönen kim mi?

15 sabıkası vardı. İlk suçunu 1968’de kız kaçırarak işlemişti.

Kasımpaşa Hacıhüsrev’de “Ağa” lakabıyla tanınıyordu.

Ve Erdoğan’ın çocukluk arkadaşıydı; dört yaş büyüktü.

Kasımpaşalı Kudret, 2001 yılının Mayıs ayında Şişli’de arabasının içinde uğradığı saldırıda hayatını kaybetti. Polis, Kasımpaşalının BMW otomobilinde yaptığı aramada, el freninin yanında ruhsatsız tabanca ve Erdoğan’ın oğlu Burak’ın düğününün davetiyesini buldu!

Dönelim 1989 yerel seçimine...

27 Mart 1989 yerel seçimleri bitti.

Sandıklar açıldı.

Erdoğan, Beyoğlu’nda kaybetti.

Aslında büyük başarı kazanmıştı; bir önceki seçimde RP’nin yüzde 4.1 gibi oyu varken, bu seçimde oyları yüzde 21.7 gibi bir orana ulaşmıştı.

Erdoğan o gece seçim sonuçlarına itiraz etti. Hile yapıldığını, “sonuç birleştirme tutanaklarında usulsüzlük olduğunu” söyledi.

Kızgındı.

İlçe Seçim Kurulu’nun karşısına çıkan Erdoğan, Kurul Başkanı 2. Asliye Ceza Mahkemesi Hâkimi Nazmi Özcan’a hakaret etti. İlçe Seçim Kurulu Büro Şefi Soner Kalkan, o gün Erdoğan’ın ağzından çıkanları ifadesinde şöyle anlattı:

“İtiraz edilmişti. Sayım yaptık. Saat 04.00 sıralarıydı. Karar yazıyordum. Bu arada Tayyip Erdoğan isimli şahıs yanında birkaç kişi olduğu halde içeriye girdi. Seçim Kurulu Başkanı’na ‘Şu haline bak sarhoş adam. Şu adalete bak. Kimlere kalmış. Seni yakacağım. Hepinizi adli tıbba göndereceğim, (hâkime hitaben) seni süründüreceğim. Yakacağım’ şeklinde tehditte bulundu.”

Erdoğan’ın hakaret ettiği Hâkim Özcan’ın avukatı Ali Rıza Dizdar’dı. “Rahmetli Nazmi Bey, son derece iyi bir ceza yargıcıydı. Anadolu’nun pek çok yerinde görev yapmıştı. Seçim Kurulu Başkanı iken Erdoğan’ın kendisine saldırıp küfretmesinden rencide olmuştu. Meslek hayatında ilk kez biri hakkında dava açtı.”
Hâkim Nazmi Özcan’ın şikâyeti üzerine Erdoğan hakkında 18 aydan 2 yıla kadar hapis cezası istemiyle dava açıldı. (Dava hazırlık no, 1989/5326 ve esas numarası 1989/3333.)

Beyoğlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nde görülen davada 31 Mart 1989 tarihinde savcıya ifade veren Erdoğan, tutuklanması talebiyle mahkemeye sevk edildiğini öğrenince mahkemenin bekleme salonundan kayıplara karıştı. Erdoğan hakkında gıyabi tutuklama kararı çıkarıldı.

O gün Erdoğan’a, “Reis! Hemen gitmemiz lazım buradan” diyen avukat kimdi dersiniz?

Zeyid Aslan...

TBMM’de gazetecilere “bacak aranızı çektirip gazeteye bastırsam”; milletvekillerine “terbiyesiz, senin kı.... si..erim” diyen ve TBMM Adalet Komisyonu’nda Yargıç Ömer Faruk Eminağaoğlu’na uçan tekme atan AKP milletvekili...

Yerel seçim mağlubu Erdoğan bir ay kaçak hayat sürdü; ortalıkta hiç görünmedi.

Kurtuluş çareleri aradı. Sonunda buldu...

Hâkime “sarhoş” diyen Erdoğan,25 kardeşi Mustafa Erdoğan aracılığıyla “birahane sahibi ve kumar işleriyle ilgilenen” Kasımpaşalı “Kudret Bey”e haber gönderdi. Yani Kudret Gönen’e... Kasımpaşalı “Kudret Bey”, Adliye Binası’ndaki yakın dostlarıyla görüştükten sonra Erdoğan’a “ortaya çıkabilirsin” dedi.

Ve 27 Nisan 1989’da Erdoğan tutuklandı. Avukatı partiden “ağır abisi” Şevket Kazan’dı.

Duruşmada tutukluluk kararı yüzüne okunan Erdoğan, Bayrampaşa Cezaevi’ne gönderildi.

Fazla yatmadı. Koğuşa bile gitmedi.

Sadece bir hafta cezaevinin revirinde kaldı.

500 bin TL kefaletle serbest bırakıldı.

Ardından... Mahkeme Erdoğan’ı hâkime hakaret suçuyla altı ay hapis ve 20 bin TL para cezasına çarptırdı. Hapis cezası, Türk Ceza Kanunu’nun 72. maddesi gereğince 920 bin TL para cezasına çevrilerek tecil edildi.

Bugün gel de hatırlatma...

30 Mart 2014 yerel seçim sonuçlarına itiraz eden muhalefeti, Erzurumlu Teyyo Pehlivan’a benzeten Erdoğan, “Teyyo yenilmeye doymazmış, bunların durumu böyle” dedi.

Oysa Teyyo, pehlivanlığıyla değil palavracılığıyla meşhurdu! Teyyo’ya kim benziyor acaba?

Erdoğan’a göre seçimlere itiraz etmek “milli iradeye tahammülsüzlük”tü.

Peki...

Gelin 25 yıl öncesi yaşananlara bakalım...

Sandıklara itiraz edenleri aşağılamaya çalışan Erdoğan, 25 yıl önce yaşadıklarını unutmuşa benziyor!

Tarih unutmaz ama...

Erdoğan’ın Kasımpaşa’dan tanıdığı Kudret Gönen gibi yeraltı dünyasından bir başka isim; Hasan Yeşildağ idi.

“Kudret Bey” nasıl 1989’da Erdoğan’ı kurtardıysa, “Hasan Bey” de bir başka cezaevi yaşamında Erdoğan’a kolaylık sağlayacaktı.

İleri sayfalarda bulacaksınız...

Şimdi...

Yenilgiye doymayan Erdoğan’ın yaşam hikâyesine kaldığımız yerden devam edelim..

Erdoğan, 28 Eylül 1986’da milletvekilliği ara seçiminde aday oldu, kazanamadı.

Erdoğan, 27 Mart 1989 yerel seçiminde aday oldu, kazanamadı. Ve keza...

“Yenilen pehlivan” gibi...

Bir daha aday olacak, bir daha kazanamayacaktı...

Ama önce kazanamadığı dönemin objektif şartlarını yazmalıyım...

O yıllar...

Dünyada bambaşka rüzgârların estiği dönem.

Tarih: 9 Kasım 1989

Berlin Duvarı yıkıldı. Soğuk Savaş dönemi bitti.

Yeni Dünya Düzeni kuruldu.

Orta Avrupa’da, Balkanlar’da, Kafkaslar’da, Ortadoğu’da yeni haritalar çizilmeye başlandı.

Soğuk Savaş dönemindeki Türkiye’nin rolü, NATO dolayısıyla ABD tarafından belirlenmişti.

Peki, Yeni Dünya Düzeni Türkiye’ye hangi görevi verecekti? Türkiye’yi ne bekliyordu?

Gazeteci Ufuk Güldemir’in, CIA Ortadoğu Masası eski şefi Graham Fuller ile yaptığı röportaj bu rolün ipucunu verdi: “Atatürk’ün düşünceleri çağı için son derece güçlü düşüncelerdi. Ama Türkiye artık ulusal kimliğini, yörüngesini, dünyadaki rolünü, hatta İslam’ın günlük yaşamdaki yerini yeniden düşünmelidir. Türkiye, demokrasi ile İslam’ın bir arada yaşatılabileceği modern bir formül bulsa, İran ve Arap dünyasına olağanüstü büyük bir entelektüel öncülük yapmış olur. İslam dünyası için geleceğin modeli olur bu.” (26 Şubat 1990, Cumhuriyet)

CIA ajanı Fuller o yıllarda medyaya sık demeçler veriyordu:

“Kemalizm öldü. Kemalizmin sonuna gelmesinin iyi olduğunu düşünüyorum. Halkın büyük bir parçası İslam için daha hürmet görmeyi, Osmanlı tarihiyle kucaklaşmayı istiyor.”

CIA ajanı Fuller’in “kişisel görüşleri” zamanla rapor haline getirildi. Pentagon, genellikle CIA ajanlarının görev yaptığı Rand Corporation adlı araştırma kuruluşuna rapor sipariş etti: “The Prospects for Islamic Fundamentalism in Turkey”

Rapor, Türkiye’nin yeni yol haritasını çiziyordu: Ilımlı İslam.

“Uygarlıklar çatışması” kuramcısı Samuel P. Huntington’un da tezi aynıydı: “Türkiye, İslam’ın lideri olmalıdır.” Huntington’ın, tezini açıklarken sarf ettiği bir cümlesi ilginçti: “Demokrasinin mutlaka laikliğe dayanması gerekmez.”

“Ilımlı İslam” kavramını ilk olarak ABD Başkanı George Bush tarafından ‘Amerikan Barış Enstitüsü’ne atanan; Ortadoğu, İslam tarihi ve İslamcılık üzerine çalışmalar yapan Daniel Pipes kullandı. Pipes’in 1995’te söylediği “Radikal İslam tehdidine çözüm, ılımlı İslam’dır” sözünün üzerine bu proje bina edildi.26
Hudson Enstitüsü üyesi John O’Sullivan “Türkiye’nin laiklik anlayışı artık değişmek zorunda ve bu değişimi garanti altına alıp koruyacak bir anayasa gelmek zorunda,” diyordu.

Kemalizmi toprağa gömüp, Ilımlı İslam’a sarılması istenen Türkiye’nin idari yönetimi nasıl olacaktı?

Bunu da, uzun yıllar CIA Türkiye masası şefliğini yapmış Paul Henze’nin raporundan öğrenelim: “Türkiye’yi federalizm büyütecek.”

İstanbul başkentli “Yakındoğu Federasyonu” kurulabilirdi! Ama önce Kürtlerle yakınlaşmak gerekiyordu!

CIA’in federasyona dahil olacak Kürtlere de önerisi vardı: İslamın ipine sarılın! Parmakları Nakşibendi Mesut Barzani’yi gösteriyordu; onun etrafında birleşilmesini istiyorlardı! (7 Şubat 1990, Cumhuriyet)

O dönemde Radikal İslamcılar içinde Kürtler de vardı. Bunlardan biri Mehmet Metiner’di.

Metiner ile Erdoğan bu süreçte yan yana getiriliverdi. Metiner artık Erdoğan’ın danışmanıydı.

Bu birliktelik Türkiye ile sınırlı değildi. Metiner anlatıyor:

“Yıl: 1989. Tunus İslami Hareketi’nin ideolog lideri Raşid El Gannuşi, İstanbul’un fethinin 536. Yıldönümü münasebetiyle RP Genel Başkanı Prof. Dr. Necmettin Erbakan’ın davetlisi olarak Türkiye’de. 1989’daki kutlama töreninde R. Tayyip Erdoğan RP’nin İstanbul İl Başkanı’ydı... İstanbul’da Gannuşi’yi partisi adına ağırlamak ona düşmüştü. İstanbul’daki görüşmelerde Gannuşi’nin yanıbaşında hep Erdoğan bulunmuştu. Çünkü o ev sahibiydi... Gannuşi’nin ziyaretiyle ilgili haber içinde bir fotoğraf var. Kısa siyah sakalıyla Gannuşi, üstünde cüppeye benzer bir giysisi ve başında siyah takkesiyle elinde mikrofon oturduğu yerden gençlere hitap ediyor. Solunda oturan kişi ise R. Tayyip Erdoğan. Henüz orta yaşlarındaki Erdoğan kravatsız...” (s. 383-384)

1941 Tunus doğumlu Sünni Gannuşi, Kahire ve Şam üniversitelerini bitirdi. 1970 başında Tunus’ta “Nahta” hareketini kurdu ve yönetti. Londra’ya gitmek zorunda kaldı. Burada zihinsel değişime uğradı; artık kendini “Müslüman Demokrat” olarak tanımlıyordu.

1989’da hareketin adını da çizgisini de değiştirdi: Nahdah!

Humeynici olmadığını; düşüncelerini paylaşmadığını açıkladı.

El Kaide’ye karşı olduğunu ifade etti.

AB’ye karşı olmadığını söyledi.

Demokrasi ve ılımlı, modern İslam yanlısıyız, dedi.

“Türban herkesin bireysel inanç sorunudur. İsteyen takar, isteyen takmaz” dedi.

Ve sonunda, The Royal Institute of International Affairs, bir diğer adıyla “Kraliyet Uluslararası İlişkiler Enstitüsü” olan Chatham House’tan ödül aldı! (Bu ödülü bizzat Kraliçe’nin elinden Abdullah Gül de aldı.)

Şaşılacak bir durum yoktu; Fransız sağ eğilimli L’Express dergisi, Gannuşi ve Hikmetyar’ın CIA ile temaslarını yazdı. (20 Kasım 1993)

O Gannuşi ki, “Yasemin Devrimi”yle 24 Ekim 2011’de yüzde 40 oyla Tunus’ta iktidar oldu.

Dönelim 1980’li yılların sonuna...

Gannuşi ile Erdoğan’ın buluşmasında şaşırtıcı bir yan yoktu.

Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla ABD dünya imparatorluğunu ilan etti. Artık ABD’nin hegemonyasında tek eksenli bir dünya vardı; ve neoliberalizm/vahşi kapitalizm yükselişini zirveye taşıdı. Sosyal devleti sadece Türkiye’de değil tüm bölgede öldürülmesi için kitleleri sözümona ezilmiş İslamcı hareketlerin iktidarıyla oyalayacak “Ilımlı İslam”a ihtiyaç vardı.

Bireysel özgürlükler yalanı altında “Ilımlı İslam”ın toplumu dincileştirmesinin önemi yoktu; yeter ki özelleştirmeci ve serbest piyasacı olsunlardı. Dış politikada tamamen ABD yörüngesinde hareket etmeleri lazımdı. Emperyalizmin “e”si ağza alınmamalıydı.

Düşman ortaktı: Laik ve sosyal ulus devlet!

Türkiye’de ilk “kredi” Erbakan’a açıldı.

RP’nin dış ilişkilerden sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Abdullah Gül, lideri Erbakan’ı sık sık ABD’ye götürmeye başladı.27

Gül geleceği görüyordu:

“Ortadoğu’daki bütün rejimler değişecek. Bu bölgede ekonomik sistemler de değişecek ve piyasa ekonomisi kuralları egemen olacak.” (24 Mayıs 2003 Sabah)

Şu tespiti yapmamız gerekiyor:

ABD kimseyi “yoktan var” etmiyor.

ABD sadece gelen’in, büyüyen’in arkasına geçiyor; destekliyor.

Erdoğan’ı ABD yaratmadı; Erdoğan geliyordu ve ABD onu “yoluna” soktu!

Bu “yolun” açılması için her türlü desteği verdi.

Erbakan ise yola gelir gibi yaptı; iktidarı kaptı ama denileni yapmadığı için 28 Şubat’la düşürüldü.28

1989 yerel seçim başarısıyla; Kürtlerle yaptığı ittifak ile SHP bu yığınların oyunu alabilirdi. Ancak ittifak “sihirli eller” tarafından bozuldu. 1992’de CHP kuruldu ve parti hizipler sonucu tamamen içe döndü ve “parti içi ayak oyunlarını iyi bilenler” yeni toplumsal yapıyı analiz edemedi. Ya da “analiz ettirilmedi” mi demeliyim? Çünkü yaşananlar toplumsal muhalefeti bölmek için dinsel ve etnik kimlikleri ortaya çıkaran neoliberal hegemonya planına uygundu.

“Müslüman” ve “Kürt” muhaliflerin hedefinde ulus devleti yıkmak vardı! SHP ile Kürtlerin yolu ayrıştırıldı.

SHP ve ardından gelen CHP, sorunu salt türbana indirgeyerek “kültürel muhalefet” yaptı ve neoliberalizmin sosyal demokrat yorumu “Üçüncü Yol”u benimseyerek Kürt’ten ve halktan uzaklaştı.

“Türkiye’deki solun yeniden yapılanarak güçlenme fırsatını kaçırdığı 1990’lı yıllar aslında sol siyasetin güçlenmesi için gerekli koşulların olgunlaştığı yıllardı. Küreselleşmenin tetiklediği büyük dönüşüm sürecinin, yeni zenginlerin yanı sıra muazzam eşitsizlikler ve yeni mağdurlar yarattığı bir dünyada, sol siyasete duyulan ihtiyaç artmıştı.” (Osman Ulagay, AKP Gerçeği, s. 75)

Sadece Latin Amerika’ya bakın...

Venezuela’da Chavez (1998), Brezilya’da Silva (2002), Ekva-dor’da Correa (2007), Arjantin’de Kirchner (2003), Uruguay’da Vazquez (2004), Bolivya’da Morales (2005), Nikaragua’da Ortega (2006), Şili’de Bachelet (2006) neoliberalizmi tarihin çöplüğüne atıp, sosyal devlet politikalarına sarıldılar. Yoksulların umudu oldular.

Dikkat ediniz, bu yıllar Türkiye’de AKP’nin iktidar olduğu yıllardır!

Clinton’ın 1992 ABD seçim kampanyasını yürüttüğü merkez ofisinin duvarında şu yazılıydı: “En önemli şey ekonomi, aptallar!”

Türkiye’de üç büyük göç dalgası yaşandı. Birincisi 1950’lerde başladı; ikincisi 1970’lerde, ve üçüncüsü –başta Güneydoğu olmak üzere– 1990’larda...

Her üç dalga da kentlerin toplumsal yapısında kırılmalar meydana getirdi.

1950’li yıllardaki göçün partisi DP oldu.

1970’li yıllarda kentlere gelenin benimsediği kültürel ve siyasal kimlik, “sol”du.

1990’larda kimlik “İslam” oldu.

Parka yerini türbana bıraktı!

Evet, 1990’larda Türkiye’de yeni bir toplumsal yapı doğdu ve dolayısıyla siyaset yeniden şekillendi.

90’ların ayrıca ekonomik-siyasi krizlerini anımsayınız.

Sol olmayınca, Erdoğanlar buradan çıktı!

Erdoğanlar çaresizlik sonucu kente göçenlerin ezilmişliklerine vurgu yaptılar. Kendileri de, güya hep baskı altına alınmışlardı, ezilmişlerdi; bunun sorumluları ise seçkinler, vesayetçi elitler idi.

Erdoğan, “Düşman”/”Şeytan” sayısını artırarak her seçimde bu içi boş tehdit algısını kullandı. (Darbe, Ergenekon, TÜSİAD, medya, yargı, CHP vs.) Erdoğan iktidar oldu ama hep muhalif görünürlüğü elden bırakmadı.

Böylece Erdoğan, sürekli kitlelerin arzularına seslendi; gerçekleri manipüle ederek samimi Müslümanları, eğitimsizleri, mağdurları, merkezde yer alamayanları yönlendirerek başarı sağladı.

Yoksullar-mazlumlar; “yapamamanın, olamamanın” suçunu “ülkenin kaymak tabakasında” aradı.

Erdoğan bu “ezik” çevrelerin duygularını kışkırtıyor; 2014 yerel seçim öncesinde yaptığı demagoji bunun tipik örneğidir:

“Ne diyorlar biliyor musunuz? ‘Bizim İzmir mitingimize gelenler midyeyi kabuğuyla yiyenler olmayacak’ diyorlar. Güya AK Parti’nin İzmir mitingine gelenleri tahkir ediyorlar. CHP kafası budur.”

Bu “midye fantezisi” Erdoğan’ın kazandığı tüm seçimlerin sihirli formülü.

“Kaybedenler Kulübü”ne pompaladığı “sizi aşağılıyorlar” mesajının simgesi. Böylece...

Her ezilmiş yoksul, tüm sorunların, bütün musibetlerin kaynağı olarak zenginleri, eğitimlileri, modernleri ve –yıllardır iktidar olamamış– CHP’yi gördü/görüyor!

“Görmezden gelinen milyonlar” böyle kindar yapılarak gericileştirildi.

Meydan “Ilımlı İslam”a bırakıldı...

Meydan Erdoğanlara bırakıldı...

Ve 1990’ların başında Erdoğanlar “Ilımlı İslam”a zorlandı.

1990’ları anımsayınız...

Prof. Dr. Muammer Aksoy 31 Ocak 1990’da öldürüldü.

Binlerce kişi “Türkiye İran Olmayacak” diye yürüdü.

Doç. Dr. Bahriye Üçok 6 Ekim 1990’da öldürüldü.

Onbinlerce kişi “Türkiye İran Olmayacak” diye yürüdü.

Uğur Mumcu 24 Ocak 1993’te öldürüldü.

Bir milyon kişi “Türkiye İran Olmayacak” diye yürüdü.

Erdoğanlar radikalliklerini törpülemek zorunda bırakıldı. “Ortak düşman” İran oldu; bu ülkeyle ilişkileri koptu/koparıldı.

Suudi Arabistan aracılığıyla ABD’ye yakınlaşma süreci hızlandırıldı.

Erdoğan artık “fundamentalist listesinde” değildi!29

Erdoğan o günlerde “akıl hocası”nı buldu:

Bahri Zengin (1942-2011)...

Milli Görüş hareketinin son mühendis kuşağındandı: İTÜ Makine Mühendisliği mezunuydu.

Asıl talebeliğini Sezai Karakoç’un yanında yaptı. Necip Fazıl’la satranç oynayacak kadar yakındı; arandığında evinde sakladı.

MNP’nin kuruluşunda yer aldı; programının yazımında bulundu.

MSP hükümet ortağı olduğu dönemde Devlet Planlama Teşkilatı’na girdi.

Muhammed Abdul Mannan’ın Economics of İslam’ı gibi kitapları çevirdi. Mavera dergisi ve Akabe Yayınevi’ni yönetti.

1990’lı yılların hemen başında Refah Partisi’nin cami dışındaki kitleye açılması, kadınların partiye katılması, salt dini söylemden kurtulunması gibi birçok yeniliği partiye getirdi.

Bahri Zengin teorisyen, Erdoğan ise örgütçüydü.

Sonra, çok sert üslupla eleştirip yolunu ayırsa da, Erdoğan’ın geniş kitleler tarafından benimsenmesini sağlayan ilk entelektüel çaba Bahri Zengin’e aitti.30

Bir diğer isim ise Prof. Dr. Nabi Avcı idi. ODTÜ’lü Avcı’nın uzmanlık alanı iletişim felsefesi ve iletişim sosyolojisiydi. Türkiye’de değişen toplumsal yapıyı ilk keşfeden ve buna uygun siyaseti oluşturan isimlerin başında geliyordu.

RP İl Başkanı Erdoğan kendi ekibini kuruyordu.

1990’lar Türkiyesi’nde “yazılı basın” gücünü kaybediyor; “görsel medya” ortaya çıkıyordu. Erdoğan bu değişimi en iyi kullanan politikacı olacaktı...

“Görsellik” önemliydi...

Erdoğan, İstanbul’da en muhafazakâr çevrenin yaşadığı Fatih semtinden çıkmak istedi.

Çıkmak istediği yer; RP İstanbul il merkez binasıydı. Yeni bina Beyoğlu Şişhane’de İngiliz Konsolosluğu’nun hemen karşısında bulundu. Bina küçüktü ama imajı iyiydi!

Devir imaj devriydi...

Bu nedenle...

RP adaylarının sakalları kesildi.

Cüppeleri çıkarılıp, takım elbise giydirildi; kravat taktırıldı.

Tüm bunlara “İstanbul Modeli” adı verildi.

“Ilımlı İslam” Türkiye’de doğuyordu.

Bilinir ki, yeni düşünceler her zaman önce küçük çevreler tarafından kavranabilir. Geniş kitleler bunları her zaman soyut düzeyde değil, somut düzeyde kavrayabilir. Bu nedenle düşüncenin yerine görüntüyü, bir insanı, bir eylemi koyar.

Kitlelerin önüne “Kasımpaşalı Erdoğan” görüntüsü getirilecekti.

Çok zaman almayacaktı...

Erdoğan da “cilalı imaj devrinin” geldiğini gördü; yoksulların semti Kasımpaşa’daki evinden çıkıp zenginlerin semti Şişli’de yaşamaya başladı...

Tarih: 22 Temmuz 1990

İstanbul Florya’daki bir lokantada Erbakan’ın başkanlığında toplanan RP kurmayları, il başkanları “İstanbul Modeli”ni tartıştı.

Toplantıda ayrıca, Pakistan, Mısır ve Sudan’dan gelen Müslüman Kardeşler örgütünün temsilcileri vardı.

Hadi RP’yi anladık. Bu üç ülkeden konuklar niye gelmişti? Toplantının organizasyonunu İl Başkanı Erdoğan yapmıştı. Perde arkasındaki “Ilımlı İslamcılar” kimdi acaba? Mesele sadece Türkiye değildi... ABD, Büyük Ortadoğu Projesi’ni hayata geçiriyordu.

Erdoğanlar Erbakan’ın kafasındaki parti anlayışının kırılmasını istiyorlardı. Erbakan hâlâ şöyle diyordu:

“Refah Partisi’ne hizmet etmezseniz hiçbir duanız kabul olmaz. Bütün inananlar cemaati, Refah’ın emirlerine itaat edecek ve bu orduya katılacağız. Katılmayanlar patates dinine mensuptur. Refah, ordudur. Siz ordunun büyümesi için çalışmalısınız. Bunu yapmazsanız o zaman patates dininden olursunuz. Bu cihat çağrısına itaat etmek sizin dini görevinizdir.” (13 Mayıs 1990)

RP içinde “gelenekçiler” ile “yenilikçiler” böyle iki farklı atmosfer içindeydi.

“Gelenekçiler” zaman’a uyamıyordu. Bilmiyorlardı ki, ABD güdümündeki bu “yeni dine” göre, “cihat”, artık terörist bir faaliyetti!

“Gelenekçiler”in refah (sosyal) devletten/adil düzenden yana tavrını neoliberalizme çark etmek isteyen “yenilikçiler” kabul etmiyordu.

RP bölünüyordu...

Üstelik birleştiğini sanarak...

Ve RP, 1991 seçimleriyle 11 yıl aradan sonra tekrar meclise girecekti...

Erdoğan başaramayacak ve bayılacaktı...

Evet, geldik Erdoğan’ın aday olup yine kazanamadığı bir seçim sürecine...

Neden kazanamadığını ve nasıl bayıldığını yazacağım. Önce Erdoğan ve ekibini kızdıran genel merkezin bir kararından bahsetmeliyim.

Erbakan ve arkadaşları yüzde 10’luk seçim barajını aşmak için, Alpaslan Türkeş’in MÇP’si (MHP’nin o dönemdeki adı) ve Aykut Edibali’nin IDP’si ile ittifak yaptı. RP Genel Merkezi bu kararı tek başlarına aldı. Karar üzerine Güneydoğu örgütü Türk milliyetçisi Türkeş’le ittifak yapıldığı için RP’den koptu.

İstanbul’da; dini bağlılık isteyen, lider hiyerarşisini sorgulatmayan, partiyi ordu ve partiliyi asker gören “Kutsal Parti” mantığının artık kırılması gerektiği o günlerde telaffuz edilmeye başlandı.

Genel merkez İstanbul’un bu tavrını öğrendi ve onlara “İhtilal Subayları” adını verdi! Yanılmayacaklardı; ama “Yenilikçiler”in Erbakan ve ekibine “ihtilal” yapması için daha on yılı vardı...

Erdoğan, 1989 seçiminde Beyoğlu’nda Kürtlerden çok oy almıştı. Kürt çevrelere yakındı. Buna rağmen 1991 seçimlerindeki milletvekili adaylığından çekilmeyi aklına bile getirmedi.

Milli Gazete’ye birkaç gün önce, “Elhamdülillah, kimsenin gidemediği Peşmerge kampına tüm Merkez Karar Yürütme Kurulu üyesi arkadaşlarla gidip toplantı yaptık” diyerek, Kürt oyların merkezinin RP olduğunu söylüyordu. (6 Şubat 1991)

Erbakan’a İstanbul teşkilatının hazırladığı, Kürt Raporu’nu sunmuştu. Hepsini unuttu; sadece milletvekili olmak istiyordu.

Kimi partililer gibi RP’den kopmadı; kopmayı bir an bile düşünmedi. Tek amacı vardı; milletvekili olmak!

Tarih: 20 Ekim 1991

Erdoğan Refah Partisi’nin İstanbul milletvekili adayı oldu. Kendisi 6. bölgeden (Eyüp, Gaziosmanpaşa, Bayrampaşa) birinci sıradan adaydı. Artık seçilmesine kesin gözüyle bakıyordu.

Seçim sonuçları açıklandığında sahiden de Erdoğan sevinen isim oldu. İl Seçim Kurulu Erdoğan’ı milletvekili ilan etti.

İttifak yüzde 17 oy aldı. Büyük başarıydı.

Erdoğan Ankara’ya gitti; milletvekili mazbatasını aldı. Artık TBMM’nin 19. dönem milletvekiliydi.

Ancak...

Erdoğan’ın milletvekilliği mutluluğu sadece 11 gün sürdü.

Evet, seçimi aslında kazanmıştı.

Fakat 20 Ekim 1991 seçiminde ilk kez tercihli oy sistemi uygulandı. Seçmen parti milletvekillerini sıralamaya bakmadan tercih edebiliyordu.

Refah Partisi seçmeni birinci sıradaki Erdoğan’ı tercih etmedi. Refah Partili seçmen tercihini ikinci sıradaki Mustafa Baş’tan yana kullandı.

Sandıktan Erdoğan’a 9.000 tercihli oy çıkarken, Mustafa Baş’a 13.000 oy çıktı! Üstelik genel merkez partililere tercihli oy kullanmayı yasaklamıştı.

Erdoğan sandalyesini, Refah Partisi’nin bir alt sıradaki adayı, Mustafa Baş’a vermek zorunda kaldı.

Erdoğan ve Baş hemşeriydi; üstelik aynı köylüydüler: Dumankaya!

Aynı partidendiler.

Dostluk başka, milletvekilliği başkaydı.

Mustafa Baş, Yüksek Seçim Kurulu’na itiraz etti ve Erdoğan’ın milletvekilliğini düşürtüp TBMM’ye girdi. (Mustafa Baş’ın yanında Necdet ve Metin Külünk kardeşler gibi Dumankaya Köyü’nden hemşerileri vardı. Köyü bile Erdoğan’a sırtını çevirmişti; niye acaba?)

Erdoğan istemeye istemeye mazbatasını Mustafa Baş’a verdi. Milletvekilliğini kaybetmesine neden olan tercihli oyu “zulüm sistemi” diyerek eleştirdi.

Erdoğan’a güvenmeyip adaylığına soğuk bakan RP Genel Merkezi’nin de, seçim sonucunda Mustafa Baş’tan yana taraf olması canını yaktı.

Peki...

Refah Partisi seçmeni neden Erdoğan’ı değil de özellikle Mustafa Baş’ı seçti? Bu konuda hâlâ bir sürü iddia var.

Kimine göre, teşkilatta Mustafa Baş daha çok seviliyordu.

Kimine göre, partinin genel merkezdeki “ağır ağabeyleri” Mustafa Baş’a yakın durdu, ona oy verilmesini telkin etti.

Ancak en çok kabul gören “dergâhlar savaşı” teziydi:

Nakşibendi ağırlıklı Refah Partisi’nde Nakşiler arasında da gizli bir mücadele vardı.

Erdoğan’ı Nakşibendi İskenderpaşa Dergâhı desteklerken, Mustafa Baş’a Nakşibendi İsmailağa Dergâhı sahip çıkıyordu. Emine Hanım İskenderpaşacılar gibi pardösü, Mustafa Baş’ın eşi ise İsmailağacılar gibi çarşaf giyiyordu!

Sonunda aynı partiye oy veren iki Nakşibendi grup seferber oldu; Mustafa Baş, Erdoğan’ın elinden vekilliği kaptı!

Erdoğan, seçimi kaybettiğini öğrenince ne yaptı dersiniz?

Bayıldı!..

O gün yaşananları bugünün AKP Adıyaman Milletvekili Mehmet Metiner’den dinleyelim:

“Tayyip Erdoğan tercih oylarıyla Mustafa Baş’ın seçildiğini öğrendiğinde –yanında olduğum için biliyorum– sinirinden düşüp bayılmıştı. Çünkü bu teşkilat disiplinine ve Milli Görüş geleneğine aykırı bir durumdu ve kabul edilemezdi. İl teşkilatının sayıma itirazı üzerine İl Seçim Kurulu milletvekilliği mazbatasını Erdoğan’a takdim eder. Bu arada il teşkilatı aracılığıyla genel merkeze durumun düzeltilmesi ve Mustafa Baş’a hiçbir itiraz yoluna gitmeden bu yeni durumu kabullenmesi için baskıda bulunulması talebinde bulunulur. Başta Erbakan olmak üzere genel merkezdeki yetkililere yapılan bu talepler, baskı düzeyine kadar ulaşır. Ama Genel Merkez bu olayda Erdoğan’ın yerine Mustafa Baş’a arka çıkar ve Baş’ın yaptığı itirazdan sonra Erdoğan’ın mazbatası geri alınır.” (Metiner, s. 415)

Bu Erdoğan’ın ilk bayılması olmayacaktı.

Genel seçimden 2.5 ay sonra yine rahatsızlanacak ve 11 Ocak 1992’de yapılan İstanbul il kongresine katılamayacaktı.

Sebebi şu sözdü: “Erdoğan genel başkanlığa hazırlanıyor!”

Erdoğan’a göre bu sözü, bir dönem İstanbul il örgütünde birlikte çalıştığı Dumankaya’dan hemşerisi Necdet Külünk çıkarıyordu.

Ankara’daki Genel Merkez artık bu sözlerden rahatsızlık duymaya başladı.

Erbakan tarafından 10 Kasım 1991’de görevlendirilen Ahmet Tekdal ve Mukadder Başeğmez İstanbul’a baskın yaptı. Kasımpaşa RP ilçe binasında bir toplantı yapıldı. Tartışmalar yaşandı.

Erdoğan, kendisiyle görüş alışverişi yapılmadan sorgu toplantısı yapılmasının doğru olmadığını belirtti.

Tekdal geri adım atmadı ve il yönetimindeki ikiliği gidermek için parti yöneticileriyle görüşme meselesinde ısrar etti. Anlaşıldı ki, Erbakan bu şekilde emir vermişti; Tekdal’ın farklı davranmasına olanak yoktu.

Tekdal İstanbul’da ilçe başkanlarıyla tek tek görüştü.

Sonunda Erbakan, Erdoğan’ın hazırladığı listeye onay vermedi; sekiz ismin üzerini çizdi.

“Erdoğan, o gece rahatsızlanır ve ertesi gün gelişmeleri evinden izlemek zorunda kalır. Kendisine telefonla ulaşan arkadaşlarına, ‘Beni bıktırdılar’ diye yakınır. ‘Alsınlar teşkilatlarını ne istiyorlarsa yapsınlar.’ Nitekim kongreye de katılmaz.” (Bir Liderin Doğuşu, Hüseyin Besli, Ömer Özbay, s. 83)

Araya girip yazmalıyım: Nedir bu Erdoğan’ın hastalığı?

Çünkü biz bu sık sık hastalanmasını ileri yaşamında da göreceğiz.

Evet nedir Erdoğan’ın fiziksel ya da ruhsal rahatsızlığı?

Denizci Albay Dr. Jeffery Kuhlman adını hiç duydunuz mu?

Amerikalılar bu adı iyi bilir!

Beyaz Saray doktorlarının genelde asker kökenli olduğunu biliyor muydunuz?

Denizci Albay Dr. Kuhlman ABD Başkanı Obama’nın check-up’ını yapan heyetin başındaki isim.

Raporun gizlisi-saklısı yok; hemen televizyonlardan, gazetelerden ve Beyaz Saray’ın resmi internet sitesinden yayınlanıyor.

Tepeden tırnağa muayene edilen Başkan Obama’nın sağlık durumunu Amerikalılar biliyor!

Raporda sigara içip içmediğinden kilosuna; kan ve şeker seviyelerinden kalp ritmine kadar onlarca bilgi var.

Örneğin, son yapılan check-up raporuna göre, Obama’nın kötü huylu kolestrol oranı düşük çıktı.

Meraklıysanız; Beyaz Saray’ın internet sitesine giriniz ve raporu okuyunuz...

Bir örnek daha verip asıl konumuza geleyim...

Adı, Stanley A. Renshon.

Psikanalist bir profesör.

Uzmanlık alanı politik psikoloji. Yaklaşık 90 makalesi ve 15 kitabı var. Clinton, Bush ve Obama’nın psikolojisine ilişkin kitaplar yazdı. ABD başkan adaylarının ruh sağlığını ele alan bir kitabı var: The Psychological Assessment of Presidential Candidates.

Yazdıklarından birini paylaşayım; 7 Kasım 1972 seçimlerinde Cumhuriyetçi Parti adayı R. Nixon’un karşısına Demokrat Parti’den G. McGovern çıktı.

McGovern yanına başkan yardımcısı olarak Thomas F. Eagleton’u aldı. Fakat Eagleton’un başkan yardımcılığı adaylığı kısa sürdü. Çünkü geçmişte depresyon geçirmişti. McGovern, “hastalık ileride nüksedebilir” diye yardımcısından adaylığını geri almasını istedi. Eagleton çekildi.

Peki...

Çankaya Köşkü seçimlerini konuşuyoruz ama bizler, Erdoğan’ın sağlığına ilişkin ne biliyoruz?

Sıralayayım...

Tespit 1) Yıl 1976

Hacı Hasdemir, Erdoğan’ın futbol macerasını anlattığı Aman Babam Görmesin adlı kitabında, Erdoğan’ın ilaçlarını almadığı için Belgrad Ormanı’nda antrenman yaparken aniden bayıldığını yazıyor. Sebebi, oruç tutmasıydı!

Tespit 2) Tarih: 17 Ekim 2006

TBMM’ye giderken makam aracında ani rahatsızlık geçiren Erdoğan, Özel Güven Hastanesi’ne götürüldü. O telaş içinde zırhlı otomobil kilitlendi. Aracın camları ve kapıları balyozla kırıldı. Erdoğan’a ilk müdahaleyi Nöroloji Uzmanı Dr. Fethiye Sümer Güllap yaptı.

Erdoğan’a o gün hastanede ne teşhis konduğu hâlâ polemik konusu. İddiaya göre, sara hastasıydı.

Resmi açıklamaya göreyse, oruca bağlı olarak kan şekeri düşmüştü.

Hep bir dinsel açıklama var!

Tespit 3) Tarih: 12 Nisan 2007

Washington Brookings Enstitüsü’ndeki panelde konuşan Zaman gazetesi Ankara Büro Şefi Kerim Balcı şöyle dedi:

“Kaynağım AKP içinden bir isim, ayrıca Erdoğan’ın özel doktorundan da aynı bilgiyi aldım. Sayın Erdoğan’ın beyninin sağ lobunda bir tümör var ve bu tümör hızla büyümemekle birlikte, epilepsi/sara sendromlarına neden oluyor.”

Tespit 4) Tarih: 20 Nisan 2008

Aydınlık dergisi Erdoğan’ın beyninde astrositom adı verilen bir tümör olduğunu yazdı. Bu tümör, insanın duygu ve davranışlarını kontrol eden beynin prefrontal bölgesinde bulunuyordu. Tepkileri kontrol etme, duyguları anlama ve ifade etme, ayrıntılı düşünme, sorunları çözme, hatalardan ders çıkarma, planlama, sabırlı olma, dikkati sürdürme gibi özellikler beynin prefrontal bölgesi tarafından kontrol ediliyordu.

Tespit 5) Prof. Dr. Yalçın Küçük, Erdoğan’ın hastalığını ele alan Epilepsi ile Orgazm (2008) ve Hasta Despot (2010) adlı kitapları yazdı. Erdoğan dava açtı. Mahkeme ve Yargıtay reddetti.

Tespit 6) Tarih: 23 Ağustos 2010

Ordu AKP İl Başkanlığı’nca düzenlenen iftara katılmak üzere yola çıkan Erdoğan, Ünye ilçesi üzerindeyken rahatsızlanınca, uçağı acil iniş yaptı.

Tespit 7) Tarih: 26 Kasım 2011

Pendik’teki Marmara Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde Erdoğan gizlice ameliyat oldu.

Başbakanlık haber duyulduktan iki gün sonra resmi açıklama yaptı. Sindirim sisteminden başarılı bir ameliyat olmuştu.

Benim bilgilerim farklı:

Ameliyatın birinci aşamasında kolon yani kalın bağırsak alındı ve bağırsak karın duvarına açıldı.

İkinci ameliyata kadar kolostomi torbasına dışkı yaptı. İkinci ameliyatta kolostomi kapatıldı.

Uzatmaya gerek var mı?..

Belinden, gözünden rahatsız olduğunu gazeteler yazdı.

Soru basit: Erdoğan’ın hastalığı nedir?

Amerikalı Obama’nın sağlık durumu biliyor!

Çankaya Köşkü’ne aday kişinin sağlık durumunun kamuoyu tarafından bilinmesi gerekmiyor mu?

Prof. Dr. James F. Toole...

ABD’nin önde gelen nöroloji ve Sara Araştırma Merkezi direktörü. Amerikan Nöroloji Derneği eski başkanı.

Anayasal sorunu olarak gördüğü Başkanlık/Cumhurbaşkanlığı Engelliliği (Presidential Disability) kitabının yazarı.

Aynı konuda makaleleri var. Örneğin, American Scientist adlı bilim dergisindeki yazısının başlığı; “Deli Lider Hastalığı” (Mad Leader Disease) idi.

Londra’da gerçekleşen Dünya Nöroloji Kongresi’nde benzer konuşma yapan Prof. Dr. Toole, dünyanın “Deli Lider Hastalığı” tehdidi altında olduğunu öne sürerek, meslektaşlarına bu konuda bir şeyler yapılması çağrısında bulundu.

Sara uzmanı Prof. Dr. Toole, dünya liderlerinin zihinsel dengelerinin genellikle yerinde olduğu varsayımının kabul gördüğünü, ancak gerçeğin bambaşka olabileceği görüşünü savunuyor. Ve Amerikan başkanlarının yıllık sağlık taramasına, akli denge testinin eklenmesini istiyor!

Haklı...

Çünkü biliyoruz ki, bizim tarihimizde örnekleri var:

Sultan I. Mustafa 1617’de tahta çıktı; 1623’te “düşme’ye bağlı delilik nedeniyle” tahttan indirildi. Ve 1639’da bir sara nöbeti sırasında öldü.

Osmanlı deliyi tahttan indiriyor!

Biz ise Çankaya Köşkü’ne aday olması beklenen Erdoğan’ın sara hastası olup olmadığını bilmiyoruz.

Erdoğan’ın hastalığı kamuoyundan neden gizleniyor?

Dönelim tekrar 1990’lı yıllara...

Erdoğan’ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı adaylık sürecine...

Nihayet istediği koltuğa kavuşacaktı...

Fakat makamın derdi çok olacaktı...

23 2013’te Nakşi-Nurcu (cemaat kolu) çekişmesi/kavgası iyice su yüzüne çıktı. Kavga çok önceden sessizce yapılıyordu: Örneğin, Cemaat dergisi Chronicle, Fatih Çarşamba’daki İsmet Efendi Dergâhı Şeyhi Ali Haydar Efendi’nin askerlikte tanıyıp sevip, 1954’te İsmail Ağa Camii imamlığına getirdiği Mahmut Ustaosmanoğlu’nun, 1960’ta şeyhlik makamına nasıl oturduğunun muamma olduğunu yazdı. (2006/ 6. Sayı)

24 Başbakan Erdoğan, Yekta Saraç’ı YÖK’e atadı. Başkan olmasını A. Gül engelledi. Başkanvekili oldu.

25 Erdoğan, ANAP’lı eski Maliye Bakanı Vural Arıkan’a 1994’te “Anayasa’yı sarhoş kafayla hazırladı” dediği için İstanbul Üsküdar Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından iki milyar lira para cezasına mahkûm edildi. 1995’teki yangında itfaiyenin geç gelmesi nedeniyle iki genç kızın yanarak hayatını kaybettiği olayın ardından Belediye Başkanı Erdoğan, “Ölen hosteslerin sarhoş olduğu konusunda ciddi şüphelerimiz var” dedi (9.2.1995, Milliyet). Tarih 31 Aralık 2003. Başbakan Erdoğan, Karabük’te saat 23.45’te ziyaret ettiği çocuk yuvasında gazeteci Nuri Sefa Erdem, “Siz geldiniz diye çocukların yataklarından kaldırıldıklarını biliyor musunuz?” diye sorunca, “Sus, leş gibi alkol kokuyorsun edepsiz” diye bağırdı (2.1.2004, Milliyet). Erdoğan Avusturya’nın Ankara Büyükelçisi’ne ne demişti: “Ağzın içki kokuyor.” Kişisel olarak içkiye karşı olabilir. Ama başbakan olduğunda 2004’te alelacele Tekel’in alkollü içkiler bölümü özelleştirilip satıldı. Yüzde 77 pazar payına sahip rakı, Limak-Özaltın-Nurol ortaklı Mey İçki’ye 292 milyon dolara satıldı. İki yıl sonra ABD Texas Pacific Group 810 milyon dolara satın aldı. Ondan da beş yıl sonra, İngiliz Diageo Şirketi 2 milyar 100 milyon vererek rakımıza sahip oldu!

26 Daniel Pipes 15 Mayıs 2007’de New York Sun’da, ABD’nin Türkiye’de AKP’yi desteklemeyi bırakması ve doğal müttefik olarak tanımladığı sekülerlere yönelmesi gerektiğini vurguladı.

27 RP İstanbul Milletvekili Hasan Mezarcı: “Erbakan ABD’ye giderken Turgut Özal’dan tavsiye mektubu almıştı. O mektubu alan da Abdullah Gül’dür. Amerika ile görüşürler, CIA ile görüşürler; ama bunu tabanlarından gizlerler.” (Nasuhi Güngör, Yenilikçi Hareket, s. 109)

28 TBMM Darbe ve Muhtıraları Araştırma Komisyonu’na ulaşan ve 130 bin sayfayı bulan belgeler arasında bir ABD kriptosu da yer aldı. 28 Şubat sürecine ilişkin kripto, Ekim 1996’da ABD Dışişleri Bakanı Warren Christopher tarafından “gizli” ve “acil” koduyla Ankara Büyükelçisi’ne gönderildi. Kriptoda şöyle denildi: “Türkiye’nin İran, Irak, Libya, Nijerya ve Sudan ile bağlarını kuvvetlendirmek konusundaki mevcut tutumu, bizim milli menfaatlerimize aykırıdır. Biz inanıyoruz ki Tansu Çiller’in koalisyondan çekilmesi Erbakan’ı düşürür ve ülkeyi yeniden erken seçime götürür. Sonuç kesin olmamakla birlikte, RP büyük bir ihtimalle seçimlerden eskisinden daha güçlü olarak çıkacaktır. Türkiye, Birleşik Devletler’in anahtar stratejik ortağı olarak kalmak mecburiyetindedir ve onun bu pozisyonunu gerçekleştirip sürdürmedeki başarımız milli menfaatlerimizi doğrudan etkileyecektir. Türk askeriyse, bu sonucu elde etmeye doğru daha büyük çaba sarfetmesi için harekete geçmeye zorlanmalıdır.”

29 “Fundamentalizm” kavramını ilk olarak 1920’de ABD’li Rahip Curtis Lee Laws kullandı. Bu kavram ve inancın ilkeleri için kutsal savaş yapma andı içen Baptist ve Presbiteryen arkadaşlarınca da saygın bir terim olarak kabul gördü. (Mahmood Mamdani, İyi Müslüman Kötü Müslüman, s. 45)

30 “Ben, yenilikçi değil revizyonist akımlar diye koyuyorum adını. Bunlar özü itibariyle statükocudur. Statükodan icazet, destek alırlar ve kurulurlar... Türkiye Özal dönemini yaşadı. 1989’a gelindiğinde Özal da yaptığı şeyin başarılı olmadığının farkına vardı, dönüş yapmak istedi ama ömrü yetmedi. Gizli kapılar ardında statükoyla görüşerek Türkiye’nin meselesini çözmek mümkün değildir. Esas yenilikçilik statükonun değişmesini istemektir. Ama, ‘engelleri aşamıyoruz, bu şekilde iktidara varmak zor, boynumuzu bükelim statükoyla şu veya bu şekilde anlaşalım’ diyen bir kesim yenilikçi olamaz.” Bu sözler Erdoğan’ı eleştiren Bahri Zengin’e aitti. (15.8.2001 Akşam).

Bölüm: 6

ERDOĞAN’IN SERVETİ

29 Mart 1994 seçimlerine daha bir yıl vardı ve Erdoğan kolları sıvadı. Medyada adı aday olarak yazılmaya başlandı. Fakat, Turgut Özal vefat edip ANAP bütünüyle liberal Mesut Yılmaz’ın kontrolüne geçince kimi muhafazakâr isimler Refah Partisi’ne katıldı.

RP’ye katılan isimlerden işadamı Ali Coşkun’un adı İstanbul büyükşehir belediye başkan adayı olarak kulislerde konuşulmaya başlandı.

Erdoğan ve ekibi karşı çıktı. İddiaya göre Erdoğan ile Erbakan’ın sağ kolu Oğuzhan Asiltürk telefonda tartıştı. Erdoğan’ın genel merkezden habersiz yaptıklarını bilen Asiltürk, “İstanbul dukalığını” yıkacağız dedi.

Erdoğan partiye; Korkut Özal, Cemil Çiçek, Ali Coşkun, Nazlı Ilıcak, Abdülkadir Aksu, Nevzat Yalçıntaş (ve daha sonra Aydın Menderes, Şaban Karataş, Cemal Külahlı MTTB-Milli Birlik Vakfı ekibi) gibi yeni katılımları kuşkusuz istiyordu ama bunların partide etkin yerlere getirilmesine karşı çıkıyordu. 10 Ekim 1993’te RP Olağan Kongresi’nde bu isimlerin hepsi parti yönetimine seçildi! Erdoğan’ı dinleyen yoktu...

Yeni katılımlar Erdoğan’ın İstanbul’un adaylığını tehlikeye soktu. Önlemini almalıydı. Hemen İstanbul’un 32 ilçesinde anket yaptırdı; 3993 teşkilat mensubunun 3808’i Erdoğan’ın aday olmasını istiyordu! Tanınırlık oranı ise Erdoğan’ın yüzde 70, Ali Coşkun’un yüzde 30 idi!

Erdoğan’ın anket becerikliliği o dönemden mirastır, neyse.

Partideki “kamuoyu yoklama” sonuçlarını genel merkeze göndertti. Ahmet Albayrak ve Ahmet Ergün makam odasında Erbakan’ın karşısına çıktı. Detaylı bir sunuş yaptılar. Erbakan “Bitti mi?” diye sordu. “Sayenizde” dediler. Sonra sözü Erbakan aldı ve ağzına geleni söyledi; “Siz hangi hakla benden ve genel merkezden habersiz böyle bir çalışma yaptınız? Partimizin adını kullanarak insanlara soru sorma hakkını size kim verdi? Ali kıran baş kesen mi sandınız kendinizi? Kimsiniz siz? Derhal tövbe ediniz.”

Erdoğan azar olayını öğrenince telaşlandı. Kurnazlığı Erbakan’dan dönmüştü. Ama pes etmeyecekti.

Erdoğan’ın iktidar ve güç uğruna neler yapacağını Erbakan ve arkadaşları bile kestiremeyecekti...

Belediye başkan adaylığı tehlikeye düşünce, en azından ilçe belediye başkan adaylarının ve meclis üyelerinin kendi yakın çevresinden olması için kurmaylarını topladı; “amaçlarına ulaşmak” için belediyeleri ellerinde tutmaları şarttı. Bu konuda da pek başarılı olamadı. Erbakan çoğunun üzerini çizdi; liderlerini daha fazla kızdırmamak için sesini bile çıkarmadı. Ne de olsa aday adaylığı sonuçlanmamıştı. Karadenizli iş çevrelerini devreye soktu. Biliyordu ki, Erbakan partiye maddi yardım yapan işadamlarını kırmamaya özen gösterirdi.

Ve alttan alta, “Ali Coşkun aday olursa teşkilatı çalıştıramam” tehdidini genel merkeze ulaştırdı...

Aday bildirme süreci bitmek üzereydi; bir gün kalmıştı. Ahmet Tekdal telefonla arayıp Erdoğan’a müjdeyi verdi: Aday yapılmıştı.

Erdoğan bir gün sonra kurmay ekibiyle Silivri’deki Klasis Oteli’ne kapandı ve seçim çalışmasına başladı...

Seçim kampanyasını Nabi Avcı, Özkul Eren ve Özhan Eren’in sahibi olduğu Kule İletişim şirketi yürütecekti.

Seçim sloganı, “Tamam İnşallah” idi...

Kampanyayı samimiyet üzerine kurdular; Erdoğan sessiz yığınların sesiydi.

Samimiyet üzerine kurulan kampanyanın incelikleri vardı:

Erdoğanların Kasımpaşa’daki daireleri baba yadigârıydı. Ağabeyi Hasan Erdoğan, baba yadigârı ev için basına şu bilgiyi verdi:

“Babam 1988’de vefat ettikten sonra Tayyip kardeşim Kasım-paşa’daki bu yeri sattı. 55 bin mark etti. Çamlıca’da Yalovalı olan hacı arkadaşı Nejat’ın apartmanından daire aldı. Halen orada oturuyorlar.”

Emine Erdoğan, eşi İstanbul Belediye Başkanı olduğu günlerde Elif dergisine şöyle konuştu: “Buradaki komşularımızla yeni yeni tanışmamıza rağmen diyaloğumuz çok güzel. Mesela kutlamalar yapılıyor. Eve konu komşu tanıdık tanımadık herkes geliyor. (...) Önceki evimize nazaran burası çok lüks. 16 sene Kasımpaşa’da oturduk. 80 metrekarelik bir daireydi.”

Yeni ev, Üsküdar Çamlıca Emniyet Mahallesi’ndeydi.

Erdoğan oturduğu evin kira olduğunu söyledi.

Evin kaçak olduğunu söyledi.

Haber seçim öncesi gündeme bilinçli olarak getirildi.

Kampanya sürüyordu:

“Erdoğan başkan olmasına rağmen Üsküdar’da mütevazı evde kirada oturan bir politikacıydı!”

Sadece bu değil...

Erdoğan 1994 seçimi öncesi çok kurnazca adımlar attı:

“Kaçak evde oturan başkan adayı!”

Öyle ya, İstanbul’un dörtte üçü kaçak binaydı; kaçak evlerde oturanlar Erdoğan’a oy verecekti.

Kampanya “kaçak binalar” üzerinden yürütüldü; ardından “Tamam İnşallah” diyorlardı. Yani tapular bizden!

Hepsi “samimi kampanyanın” sonucuydu.

Kirada oturması filan kurnazca planlanmıştı.

Binanın bulunduğu arazi toplam 15 bin metrekareydi. Üzerinde bulunan 14 arsanın 29 ortağı vardı. Erdoğan’ın oturduğu binanın yer aldığı hisse yaklaşık 5000 metrekareydi ve sahibi Erdoğan’ın Emniyet Gıda’dan ortağı Reşat Sözen’di.

Ve bu hisse 18 Ocak 2000 tarihinde Erdoğan’ın kardeşi Mustafa Erdoğan tarafından 61 bin TL’ye satın alındı!

Tarih: 29 Kasım 1994

RP Maltepe Gençlik Komisyonu Şöleni’nde konuştu: “Kaçak binada kiracı olarak oturuyorum. Yahu deli misin? Belediye başkanı kaçak binada kiracı olarak oturur mu? Oturur. Niye oturuyorum biliyor musunuz? Çünkü bu düzenin kendisi kaçak da ondan.”

Aslında kira filan hikâyeydi...

Mesele bu kadar açık...

Peki...

Erdoğan sonra ne dedi:

“Kaçak yapılar yaptırmak ve ‘nerede olursa olsun bir kondu da sen kondur’ demek suretiyle oy avcılığına çıkanlara fırsat vermeyin.” (20 Mart 2004)

“Şehrin görüntüsünü bozacak plan dışı yapılanmalara müsamahamız yok. Açıkça söylüyorum, şehrin de insan üzerinde hakkı vardır. Şehrin görüntüsünü bozmaya kimsenin hakkı yoktur.” (29 Ocak 2005)

“Asla kaçak dam diktirmeyin. Şehri katledemezsiniz.” (17 Temmuz 2005)

“Şehirlerimizi bir ur gibi saran gecekondu düzenini ortadan kaldırmak bizim en büyük hedefimizdir.” (8 Nisan 2006)

“Bedeli ne olursa olsun; İstanbul’daki tüm kaçak binaları yıkacağız.” (25 Ekim 2011)

Bitmedi...

Sultanbeyli meselesi var...

1994 yerel seçim kampanyası sırasında, Erdoğan’ın, Sultan-beyli’de ormanlık arazide “gecekondu” diye altı villa yaptığı ve on ay hapis cezasına çarptırıldığı yazıldı.

Erdoğan yalanladı...

Rizeli işadamlarıyla yemekte şöyle konuştu; “Adresini bulamadık. Verseler de görsem villalarımı. Ne çabuk köşe dönmüşüz de haberim yok.” (21 Şubat 1994, Hürriyet)

Emine Erdoğan o röportajında seçim öncesi konuşulan bu konuya da açıklık getirdi: “Sultanbeyli’de on sene önce alınıp dört sene önce satılmış bir arsa için olay çıkardılar. Orada tek bir metrekare arsamız yoktur artık.”

Gerçek neydi:

Yıl 1986.

Erdoğan, Sultanbeyli Şalgamlı bölgesindeki ormanlık araziye kaçak villa yaptırdığı için yargılandı.

Orman İdaresi’nin açtığı dava, Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesi’nde görüldü. Mahkeme, “Sanık Recep Tayyip Erdoğan’ın, devlet ormanından açma yaparak gecekondu inşa ettiği anlaşılmıştır” diyerek, 6831 sayılı yasaya muhalefetten on ay hapis cezasına hükmetti.

Mahkeme bir yıldan düşük olan bu mahkûmiyeti para cezasına çevirirken, kaçak binanın da yıkılmasına karar verdi. Erdoğan hakkındaki bu hüküm, aynı mahkemenin 17 Mart 1998
tarihindeki kararıyla adli sicil kaydından silindi.

Erdoğan başbakan olduğunda hep neyi gündeme getirdi: 2-B olarak adlandırılan orman arazilerine yapılan kaçak binaların affedilmesi amacıyla Anayasa değişikliği yapılmasını!..

Şu eklemeyi yapmalıyım...

Erdoğan’ın hayatında hep bir örtü var ve bu örtü sadece başı örtmüyor.

İstanbul Kuyumcular Odası Başkanı Alaattin Kameroğlu, 20 Şubat 2013’te Ankara’da düzenlenen bir toplantıda Erdoğan’ın bir sırrını istemeden açıklayı verdi. Erdoğan’ın 16 Nisan 1993 ile 25 Şubat 1994 tarihleri arasında “Kuyumcu-Satıcı” olduğunu açıkladı. “068677” sicil kayıt numarasıyla Erdoğan’a verilen ruhsatı da gösterdi. Erdoğan o dönemde iş adresini de “Fatih Sultan Caddesi No: 29/B Hasköy-İstanbul” olarak
bildirmişti!

Yazdım; nerede para-ticaret-Erdoğan üçgeni kuruluyorsa orada mutlaka bir karışıklık bir sır var! İleride benzer olayları hep okuyacaksınız.

Dönelim 1994 yerel seçimine...

Erdoğan şanslıydı. Rakipleri, İlhan Kesici (ANAP), Zülfü Livaneli (SHP) ve Bedrettin Dalan (DYP) merkez oyları bölüyordu.

Seçim kampanyası sürecinde adaylar birbirine düştü, aradan Erdoğan sıyrıldı.

Sandıklar açıldı...

Erdoğan yüzde 25.1 oyla belediye başkanı oldu.

İlhan Kesici’nin oyu yüzde 22.4, Zülfü Livaneli’nin yüzde 20.3 ve Bedrettin Dalan’ın yüzde 15.5 idi.

SHP, CHP ve DSP’nin toplam oy yüzdesi 34.1 idi.

Seçimin kaderini İstanbul’un varoşları belirledi. Erdoğan buralardan çok oy aldı. Şehir merkezlerindeki ilk sandıklar açıldığında Erdoğan’ın morali bozuldu ve ne zaman gecekondu sandık sonuçları geldi; seçimi kazanan o oldu.

RP sadece İstanbul’u değil Cumhuriyet’in simgesi başkent Ankara’yı da kazanmıştı.

Oysa...

On yıl önce MSP, İstanbul ve Ankara gibi kentsel oyları düşük, kırsalın/köylünün partisiydi.

Yapılan seçim değerlendirmeleri genellikle gelecek kaygısı üzerine yapılmaya başlandı. Kimse RP’nin neden İstanbul ve Ankara’yı kazandığını analiz etmedi.

Türkiye endişeliydi; “şimdi şeriat mı gelecek?”ti; irtica hortlamış mıydı?

Korku artacak ve arttıkça buna paralel Erdoğan’ın oyları da artacaktı. Çünkü muhalifler Erdoğan’ın başarısını ekonomik temelli değil, sadece “kültürel bir olgu” olarak görüyorlardı! Aradan yıllar geçti, bu bakış açısı hâlâ değişmedi.

Erdoğan, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olarak 1 Nisan’da görevine başladı...

Hemen pragmatist fırsatçılığını gösterdi; 23 Nisan Ulusal Egemenlik Bayramı için kolları sıvadı. Mustafa Kemal ve ilk meclise övgüler dizdi.

Farklı görünmek onun için bir meslek olacaktı; bir bakarsınız “radikal İslamcı”, bir bakarsınız “Kemalist”, bir bakarsınız “demokrat”... Erdoğan’ın siyasal gelişmelere göre renklere bürünme ustası olduğunu Türkiye daha sonra daha iyi anlayacaktı.

İlk tepkileri savuşturmayı başardı.

Ardından kendi icraatları için çalışmaya başladı...

Erdoğan’a yakın çevresi artık “Reis” diyordu.

Babası Ahmet Erdoğan bir teknenin reisiydi.

Oğlu ise koca İstanbul’un!

O ise kendini bakın ne görüyordu:

“Ben İstanbul’un İmamı’yım..!” (8 Ocak 1995, Hürriyet)

Yerli ve yabancı medyanın gözü üzerindeydi. İstanbul Belediye Meclisi’nin açılış toplantısına başkanlık edecekti. Açılışın Fatiha ile yapılmasını isteyip; Atatürk için saygı duruşunda bulunulmasına karşı çıkınca ülkenin gündemi değişti.

Geri adım atmadı: “Atatürk ilkeleriyle yaşayan bir ölüdür. Her Müslüman’ın da sağ kalanlardan beklediği Fatiha’dır. Ayakta durmak bana göre saygı duruşu değildir. Ben bütün ölülerime oturduğum yerden Fatiha okurum.”

Erdoğan artık medyanın hep gündemindeydi. Belediye sosyal tesislerinde içki içilmesini –arkadaşlarının muhalefetine rağmen– yasakladı.31

İçkiyi yasakladı ama kendisi güç sarhoşu oldu:

“Ata’ya saygı duruşunda sap gibi ayakta durmaya gerek yok.” (12 Mayıs 1994)

“Yeşil (kaldırım rengi) medeniyettir.” (25 Haziran 1994)

“Taksim’deki caminin temelini inşallah atacağız.” (1 Temmuz 1994)

“Bütün okullar İmam Hatip yapılacak.” (17 Eylül 1994)

“Milli Piyango zulümdür.” (29 Eylül 1994)

“Her 10 Kasım’da yaygara kopartılıyor.” (14 Kasım 1994)

“Elhamdülillah şeriatçıyız.” (21 Kasım 1994 )

“Yılbaşına karşıyım.” (19 Aralık 1994 )

“Ben İstanbul’un imamıyım.” (8 Ocak 1995)

“Ben Millet Meclisi’nin de duayla açılmasından yanayım.” (8 Ocak 1996)

Erdoğan Türkiye’nin duymadığı sözler sarfediyordu:

“Benim referansım İslam,”dedi.

Cemevi’ne “cümbüş evi” dedi.

“Demokrasi amaç değil araç,” dedi.

“İnsanlar laik olmaz,” dedi.

“Müslüman Demokrat” kimliği üzerinde gölgeler oluşmaya başladı. Kuşkusuz uyarılacak ve artık bir adım ileri atmayacaktı.

Kimdi bu Erdoğan “uyarıcıları”?

Başta akademi ve medya dünyasındaki liberal isimler...

Hepsiyle yeni tanışmıştı; Asaf Savaş Akad, Nilüfer Göle, Şerif Mardin, Ali Bayramoğlu, Cengiz Çandar, Etyen Mahçupyan, Murat Belge, Mehmet Altan, Ruşen Çakır, Ayşe Önal, Ömer Laçiner vs.

Sadece birini yazayım:32

Ahmet Altan ile Neşe Düzel’in Kanal 6’da hazırlayıp sunduğu “Dinamit” adlı programın konuğu Erdoğan idi. Yıl, 1996.

Erdoğan, Atatürk’ten sonra gelenlerin Atatürkçü kimlikleriyle Türkiye’yi ABD’ye köle yaptıklarını, ABD’nin mandası haline gelindiğini, Atatürk’ün hayali olan milli harp sanayiinin kurulmadığını, mason kulüplerine izin verdiğini söyledi. Ahmet Altan, Erdoğan’a “Hakiki Atatürkçü sizsiniz” dedi!

Türkiye’yi ABD mandası haline getirenlerden hesap soracak bir yeni lider doğuyordu!

Yerseniz...

Erdoğan kimin tasarımıydı?

Tek bir kişi, devlet gösterilemez.

Fakat... Bir ABD’li diplomat vardı ki; Erdoğan’ın siyasi geleceğini öngörmüştü:

1989-1991 dönemleri arasında ABD’nin Türkiye Büyükelçiliği görevini yürüten Morton Abramowitz!

Erdoğan’ı siyasetin tepe noktalarına taşıyan kişi olduğu iddiaları hâlâ geçerliliğini koruyor.

Abramowitz, il başkanlığı döneminde tanışmıştı Erdoğan’la.

Erdoğan birkaç yıl önce partililere zorla taktırdığı kravatın mükâfatını alacaktı.

Abramowitz Hürriyet gazetesi genel yayın yönetmeni Ertuğrul Özkök’e 1994’te şöyle diyecekti:

“Evet, kravatlı ve daha şehirli kılıklı görünen Erdoğan’ı Erbakan’a tercih ederiz.”

Abramowitz’in, emekli olduktan sonra Carnegie Vakfı Başkanı olarak 15 Ekim 1996’da Erdoğan’ı resmi olmayan ziyareti şaşırtıcı değildi; 1990’lı yılların başında ABD Adana Konsolosu Harry Cole de RP Diyarbakır il teşkilatını ziyaret ediyordu. ABD İzmir Konsolosu Eugene Zajac ise RP İzmir örgütüne sık uğruyordu.

RP ve Erdoğan’la ilgilenen bir diğer isim ise CIA ajanı Graham Fuller’di.

CIA görevlisi Fuller; İslamcı fakat aynı zamanda liberal bir İslami reformu teşvik etmek gerektiğini ABD’ye kabul ettiren kişiydi. Açık açık; “ABD AKP ve Fethullah Gülen’i desteklemelidir,” diye yazdı. (Yükselen Bölgesel Aktör Yeni Türkiye Cumhuriyeti, s. 117-118)

ABD’nin Adana Konsolosu Elizabeth Shelton, ABD’nin İstanbul Başkonsolosu Carolyn Huggins, ABD Ankara Büyükelçilik Müsteşarı Silwer Lawrens ve CIA görevlisi Kenny Bob gibi isimler Erdoğan’ın diğer görüştüğü isimlerdi.

Erdoğan, Siirt konuşması nedeniyle aldığı cezanın onanmasından bir gün sonra, 28 Eylül 1998’de, ABD’nin İstanbul Başkonsolosu Carolyn Huggins, apar topar belediyeye giderek Erdoğan’ı makamında ziyaret etmiş, “Bu tür gelişmeler, Türkiye demokrasisine olan güveni azaltır” demiş ve Erdoğan’a destek vermişti! Bu destek tartışılınca, Başkonsolosun Erdoğan’ı ziyaretten sonra yaptığı açıklamanın, Washington’un talimatıyla olduğunu, ABD Dışişleri Bakanlığı Sözcü Yardımcısı James Foley de doğrulayacaktı. (2 Ekim 1998, Hürriyet)

ABD Erdoğan’ın arkasındaydı.

Erdoğan Amerikalılar ile ilişkisini hep iyi tutmaya özen gösterdi. 

Erdoğan, 12 Eylül 1994’te İstanbul’a gelip Özbekler Tekkesi’nin açılışını yapan Henry Kissinger ile ayaküstü sohbet etmek için bile çaba harcadı.

İstanbul Belediye Başkanlığı döneminde ilk kez 17-21 Nisan 1995′te ABD’ye gitti.

Tarih: 17-22 Kasım 1996...

Tarih: 20-23 Aralık 1996...

Tarih: Yani cezaevine girmesinden hemen önce... 1 Mart 1998...

Tarih: 16 Temmuz 2000...

Görüldüğü gibi 90’lı yıllarda sık sık ABD’ye gitti.

Bir dönemin sıkı ABD aleyhtarı politikacısı Erdoğan bu dönemde ABD’yi kapı komşusu yapmıştı.

Bu yıllarda Erdoğan’ın başı ABD ile değil; “para” ile dertteydi. Yaşamı boyunca “para hareketlerinden” dolayı hep sorun yaşayacaktı.

Tarih: 15 Nisan 1994

Erdoğan belediye başkanı olarak yaşamında ilk kez mal beyanı verdi:

İstanbul Arnavutköy ilçesi Bolluca köyünde 376 metrekare arsa (tahmini bedeli 100 milyon lira); Rize Güneysu ilçesinde 2000 metrekare tarla (500 milyon lira); İstanbul Beyoğlu (200 milyon lira) ve Maltepe ilçelerinde (500 milyon lira) birer daire33 ve Burak Gıda Tic. ve San. Ltd. Şti.’de yüzde on hissesi ile 100 bin Alman Markı ve 50 bin ABD Doları ile eşine ait on bilezik, on beşibirlik.

Bir yıl sonra...

Tarih: 10 Ocak 1995

Maltepe’deki daire buharlaştı.

İstanbul’daki arsanın değeri 200 milyon, Rize’deki tarla 1 milyar lira oldu. Eh toprak bu, değerleniyor...

Dairesinin fiyatı patladı; 200 milyondan 500 milyona çıktı.

Mark’ta 30 binlik bir azalma oldu; elinde 70 bin mark kalmıştı.

700 milyon liraya alınan yeni Ford otomobil beyana eklendi. Herhalde 500 milyon liralık daireyi satıp, üstüne 200 milyon lira ekleyip otomobil aldılar! Gerçek sonra ortaya çıkacaktı; otomobil 29 Aralık 1994 tarihinde 469 milyon 863 bin liraya alınmıştı!

Erdoğan 1996 yılında mal bildiriminde bulunmadı.

Niye?

Bilmiyoruz...

Bir yıl sonra mal beyanını verdi.

28 Şubat 1997’de Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel başkanlığında toplanan Milli Güvenlik Kurulu dinci faaliyetlerle ilgili bir dizi önlem alınca Erbakan’ın DYP Genel Başkanı Tansu Çiller ile kurduğu koalisyon hükümeti yıkıldı. Erdoğan devlete hemen yeni mal varlığını bildirdi.

Aslında...

Bu Erdoğan’ın temel kişilik özelliğiydi: zor’u görünce geri adım atıyor, kolay’ı gördükçe üzerine gidiyordu. Psikiyatr Dr. Cemal Dindar, Bi’at ve Öfke kitabında Erdoğan’ın bu kişilik özelliğine dair tespitlerde bulundu. Okumanızı tavsiye ederim.

Biz Erdoğan’ın mal varlığına bakmaya devam edelim...

Tarih: 10 Mayıs 1997

İstanbul’daki arsanın değeri 350 milyon liraya; Rize’deki tarlanın değeri 1.5 milyar liraya çıktı. Rize’deki tarla neredeyse her yıl 500 milyon lira değer kazanıyordu! Bakalım bu artış ne kadar sürecek?

Dairesinin değeri yüzde yüz artışla bir milyon lira oldu.

Dolar mevduatı aynıydı; Markta 2500 artış vardı.

Bu arada Emniyet Gıda’nın yüzde 40 hissesi karşılığı 240 milyon lira mal beyanına girdi. Yeni mi ortak olmuştu?

Emine Erdoğan’ın ziynet eşyalarında dokuz beşibirlik azaldı.

Otomobilin değeri iki milyar lira oldu. Bu değer artışlarına artık yorum yapmak istemiyorum; sanırım elinizdeki kitabın okuyucusu olarak siz bunu değerlendirirsiniz!

Burak Gıda 17 Mart 1997’de kapatıldığı için mal beyanına girmedi. İyi de bir önceki beyanda da bildirilmemişti ama bir açıklama yoktu. Öyle de olsa böyle de olsa fark etmiyor; Erdoğan kafasına estiği gibi mal beyanında bulunuyor.

Tarih: 1 Aralık 1998

İstanbul’daki arsanın değeri bir buçuk milyar liraya; Rize’deki toprağın değeri 3000 liraya fırladı.

Nee!

Ben Rize’deki bahçeyi kafama taktım arkadaş; böyle bir değer artışı görülmedi! Gelecekte ne olacağını merak ediyorum.

Beyoğlu’ndaki daire satıldı. Muhtemelen Erdoğan’ın Kasımpaşa’daki baba yadigârı evden kalan son daireydi.

Kartal’dan 12 milyar liraya 1800 metrekare arsa alındı.

Emniyet Gıda’daki hissesi yüzde 40’tan yüzde 20’ye indi ama değeri; 240 milyon liradan 40 milyar liraya yükseldi. Bu çıkışlara akıl erdirmek zor.

Dolar ve mark mevduatı bu kez beyan edilmedi. Ne oldu bu dövizlere acaba?

Emine Erdoğan’dan iki bilezik daha azaldı.

Bu arada Ford otomobil değiştirildi; dokuz milyar 500 milyon liraya Passat alındı.

Erdoğan’ın belediye başkanlığındaki mal beyanı böyleydi.

Diyeceksiniz ki...

Koskoca İstanbul Belediye Başkanı bu kadar baştan savma mal bildiriminde nasıl bulunur? Devlet müfettişleri bu mal beyanları üzerine soruşturma yapınca, “Siyasi geleceğimle oynamak için üzerime ne müfettişler gönderdiler” diyecekti!

Evet...

Müfettişler mal varlığını araştırdı.

İstanbul Büyükşehir Belediye şirketlerine (BİT) yönelik müfettiş soruşturmaları sonucunda, Erdoğan’ın mal varlığının incelenmesine karar verildi.

Müfettişler bu amaçla; 08.03.2002 tarih ve 42/8, 133/12, 11/6, 77/5, 31/15 sayı ile “tevdi raporu” düzenleyerek Yargıtay Başsavcılığı’na gönderdi.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca yapılan soruşturma sonucunda, Ankara Cumhuriyet Savcısı Bekir Selçuk tarafından 05.06.2002 tarihinde 2002/22385 hazırlık sayısıyla iddianame düzenlendi.

Düzenlenen iddianame Ankara Asliye Ceza Mahkemesi’ne gönderildi ve anılan mahkeme tarafından da, Erdoğan hakkında haksız mal edindiği kanaatiyle kamu davası açıldı.

Erdoğan için bu ne ilk ne de son dava olacaktı...

Ama ilk açılan dava nedenlerini yazabiliriz...

İGDAŞ, AKBİL, İSTAŞ, İSFALT, İDO, KİPTAŞ, Billboard, Halk Ekmek gibi 18 dosyadan hakkında davalar açıldı.

Yüzlerce klasör tutan bu davaların konusu 50 trilyonu aşkın haksız kazançtı.

Hakkında her davadan üç ile dokuz yıl arasında değişen hapis cezaları isteniyordu.

Erdoğan için zor günlerdi...

Yakın arkadaşı Mustafa Albayrak tutuklandı ve aleyhine kötü bir ifade verdi:

“1994 yılı mahalli idareler seçiminde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na ağabeyim Nuri Albayrak’ın Fatih İmam Hatip Lisesi’nde birlikte okuduğu ve samimi görüştüğü arkadaşı Recep Tayyip Erdoğan’ın seçilmesiyle İstanbul Büyükşehir Belediyesi’yle bir yakınlaşmamız oldu; ağabeyim Nuri Albayrak belediye meclis üyesi olarak seçilmişti. Yine Ahmet Albayrak ağabeyim de çok iyi görüşürdü. Recep Tayyip Erdoğan’ın seçilmesinden sonra belediyeden ihale alma olayımız daha da kolaylaştı. Bütün seçim çalışmalarında kendisini maddi ve manevi olarak bütün imkânlarımızla desteklemişizdir. Bu durumu belediye çalışanları ve üst düzey yöneticileri yakinen bildikleri için çoğu zaman Belediye Başkanı Erdoğan’ın direkt talimatı olmaksızın da belediyeden kolayca ihale alma durumlarımız oldu. İhale şartnamesinde zaman zaman yukarıda anlattığım sebeplerden dolayı kolaylıklar sağlanmıştır.

Sahip olduğum seçim otobüslerini zaman zaman Recep Tayyip Erdoğan’ın faaliyetlerinde kullanması için verdim. Recep Tayyip Erdoğan ve yakınlarının altına kullanmaları için şirketten araba verdik. Recep Tayyip Erdoğan geleceğin başbakanı olmasa bile zaman zaman arkadaş grubu arasında bizler bu değerlendirmeyi yaparız. ”

Operasyonlar sırasında Erdoğan’ın okul arkadaşı Nuri Albayrak’ın iki kardeşi; Ahmet Albayrak ve Muzaffer Albayrak kaçtı. Aranıyorlardı.

Erdoğan ile Nuri Albayrak ilişkisi hakkında devletin “gizli” damgalı raporunda şöyle deniyordu:

“Nuri Albayrak: Trabzon Of ilçesi nüfusuna kayıtlı. 1978 yılında Fatih İmam Hatip Lisesi’nden mezun oldu. Mezuniyet yılları farklı olmakla beraber, R. Tayyip Erdoğan’ın okul arkadaşı. 1999 yılı mahalli idareler seçimlerinde Fazilet Partisi’nden İstanbul Büyükşehir Belediye Meclis üyeliğine seçildi. 1984-1988 yıllarında Refah Partisi, daha sonraki dönemde de Fazilet Partisi İstanbul İl Başkanlığı yapan Recep Tayyip Erdoğan ile Albayrak arasındaki siyasi ve ekonomik yakınlaşmanın; İstanbul Topkapı’da bulunan ve Albayraklara ait olan binanın, parti il başkanlığına verilmesiyle birlikte başladığı ve Erdoğan’ın 1994 yılı mahalli idareler seçimleri sırasında daha da arttığı görüldü. (...)”

Erdoğan ile ilgili verilen ifadeler ve iddialar vahimdi:

Albayraklar ve belediye görevlilerinden oluşan 70 kişi hakkında; “cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak, ihaleye fesat karıştırmak, hizmet nedeniyle emniyeti suiistimal, gerçeğe aykırı beyanda bulunmak, sahte vekâletname düzenlemek ve kullanmak” suçlamalarıyla iddianame düzenlendi ve İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde 2001/75204 sayıya kayden kamu davası açıldı.

Erdoğan sadece yolsuzluk ve diğer iddialarla yargılanmayacaktı. Asıl önemli olanı şuydu:

“Siyasi ve sosyal bir görüşten kaynaklanan bir amaçla; cürüm işlemek için devasa bir teşekkül (çete) oluşturmak ve; bu teşekkülün liderliğini, belediye başkanı seçildiği 01.04.1994’ten 06.11.1998 tarihine kadar fiilen aktif bir şekilde yapmak; ayrıca 1998-2001 yıllarında ise perde arkasından sürdürmek...”

Medya günlerce haber yaptı. Ne manşetler atıldı:

‘İstanbul hortumcusu’, ‘Ahtapot’un uzun kolları’, ‘Doymuyorlar’, ‘İstanbul’un parasını işte bu ahtapot yiyor’, ‘Hortumlamadığı yer kalmadı’, ‘Albayrak’a çifte kıskaç’, ‘Hortuma Tantan el koydu’, ‘Albayrak ne yasa ne yasak tanıyor’, ‘Albayrak sıkıştı’, ‘Hortumcu tehdit etti’, ‘Hortumcu Nuri’, ‘İstanbul’u bir ahtapot gibi kuşattı’, ‘İstanbulluların parasını böyle yuttu’, ‘Sekiz kollu ahtapot gibi’, ‘Hortum sıkıştı’, ‘Yenilikçi hortum’, ‘Fesat ihaleleri’, ‘İşte yenilikçi hortum’, ‘Bir milyar dolarlık hortum’, ‘Beş koldan hortum’, ‘Belediye yürü ya kulum dedi’, ‘Şoförlükten holding sahipliğine’, ‘Albayrak nasıl zengin oldu?’, ‘Refah yükselişi’, ‘Albayrak, mafya gibi’, ‘Encümen üyelerine rüşvet arabaları’, ‘Albayraklar DGM’de’, ‘Albayraklar ve Tayyip’e çeteden DGM soruşturması’, ‘Şeriatın sinsi planı’, ‘İstanbul Belediyesi’ne ait paralar -geleceğin başbakanını hazırlayıp cihat yapmak- için Albayraklara aktarıldı’, ‘Çark böyle işledi’, ‘Metro Albayraklar ilişkisi’, ‘Recep Tayyip Erdoğan kaç para kazanıyor...’ (17 Kasım 2000-25 Temmuz 2001 arası Sabah ve Milliyet)

Gazete haberlerinin özeti şuydu:

“İstanbul Belediyesi’ne ait paralar geleceğin başbakanını hazırlayıp cihad hazırlığı yapmak üzere Albayrak gibi şirketlere aktarıldı. Albayrak şirketini inceleyen mülkiye müfettişlerinin DGM’ye gönderdiği raporlar, akıl almaz bağlantıları gözler önüne serdi. Buna göre, Tayyip Erdoğan ile belediye başkanlığı döneminde çok sıkı ilişkiler içinde olan Albayrakların şu an elinde tuttuğu para bir milyar dolardı.”

“Çete”nin yayın organı ise 1997’de yayın faaliyetine başlayan Albayrakların sahip olduğu, Yeni Şafak gazetesiydi.

Erdoğan için Yeni Şafak binasının manevi değeri vardı; Erdoğan 1994 yerel seçimlerinde bir katını kullanmış ve zafer kazanmıştı! Gazete de Erdoğan için hep önemli oldu...

Operasyonlardan yıllar sonra Yeni Şafak gazetesi sahipleri Albayrak ailesi, yaptıkları habercilik nedeniyle hedef olduklarını söyledi. Öyle miydi?

Bir gerçek var ki, Erdoğan’ın belediye başkanlığı döneminde Albayraklar çok para kazandı.

Sadece tek bir örnek ne kadar büyüdüklerini gösteriyor:

Albayrak Turizm Seyahat İnşaat Ticaret A.Ş. 6 Aralık 1990 tarihinde bir milyar lira sermayeyle kuruldu. 1995’ten sonra Ticaret Odası’na sıkça, ihale ve alım satım başvuruları yaptı ve şirket bir milyar lira olan sermayesini 1998’de bir trilyon liraya yükseltti!

Aldığı ihaleler kitabın sayfalarına yetmez:

Büyükşehir Belediyesi’nin yan kuruluşu KİPTAŞ,34 Altunizade ve İkitelli Başak Konutları’nın bir bölümünü, Albayraklara yaptırdı. Olabilir.

Fakat, İstanbul Metrosu’nun elektro-mekanik altyapı gibi ihaleleri de yeterliliği olmayan Albayraklara verildi.

Belediye’nin neredeyse tüm işlerinde “Albayrak imzası” vardı; İSKİ’nin su sayaçlarını değiştirme işinden, Halk Ekmek dağıtımına kadar! Bir örnek verip geçeyim; Halk Ekmek büfesi açmak isteyenlerden 150 milyon lira hava parası alınıyordu!

Yemek, taşıma, araç kiralama, İETT otobüslerini yıkama, büfeler, halı sahalar, otoparklar gibi “küçük trilyonlu” işleri hiç yazmayayım. Belediyenin neredeyse her işini Albayrak’ın şirketleri yapıyordu.

Bu durum o kadar göze batar hale geldi ki, Albayraklar –kendi isimlerinin fazla öne çıkmaması için– üçüncü kişilere kredibilitesi olmayan şirketler kurdurarak, bu şirketleri ihalelere soktular ve ihale konusu işleri yine kendi şirketlerine yaptırdılar!

Ne diyorlar bugün; “Haber yaptığımız için 28 Şubat cuntasından baskı gördük!” Ayrıntıları ileriki sayfalarda yazacağım...

Şimdi işin aslına gelelim...

Albayraklar ve yandaş medya o dönem dedi ki:

“İddialar yeni değil.” Bu sözleri doğruydu...

ANAP’lı İçişleri Bakanı Sadettin Tantan, “Erdoğan dönemini incelesin” diye, 17 Ocak 2001 tarihinde Mülkiye Başmüfettişi Mehmet Günaydın’ı görevlendirdi. Mehmet Günaydın 5,5 ay iddiaları araştırdı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne ait İSKİ, İETT ve iştiraki bulunan 19 şirketi tetkik etti. Ve “yolsuzluk yok” diye rapor verdi.

Dosya kapanacaktı ki...

Mülkiye Müfettişi Günaydın’ın yerine; Susurluk Çetesi’nin Batman’daki kaybettiği silahları; Kocaeli’nde üst düzey polislerin de aralarında bulunduğu mazot kaçakçılığı gibi çok önemli olayları soruşturan İçişleri Bakanlığı Mülkiye Başmüfettişi Candan Eren görevlendirildi.35 62 gün süren yoğun incelemesi sonunda 36 klasör bilgi ve belge topladı ve eski raporu yırtıp çöpe attı. Erdoğan’ın siyasi ikbali için çete oluşturduğunu, bu nedenle bir milyar dolarlık suiistimal yaptığını ileri sürdü.

Peki..

Başmüfettiş Candan Eren “yolsuzluk yok” raporuna rağmen bu sonuca nasıl ulaştı?

Her şey Müfettiş Candan Eren’in, bir tesadüf sonucu İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde Genel Sekreter Yardımcısı olan –bir dönem birlikte mülkiye müfettişi olarak çalıştığı– Mahmut Kuş’u ziyaret etmesiyle başladı...

Karşılıklı içilen çaylardan, dünde kalan hatıraları anan konuşmalardan sonra söz döndü dolaştı, Büyükşehir Belediyesi’ne ve Albayrak A.Ş.’nin üstlendiği ihalelere geldi.

Mahmut Kuş, karşısındaki meslektaşına çekinmeden gördüğü, bildiği ve birilerinden dinlediği her şeyi iki buçuk saat boyunca anlattı. Kurulan tezgâhlardan, ihalelerin nasıl kotarıldığından ve hatta Erdoğan’la Nuri Albayrak’ın geçmişe uzanan dostluklarından bahsetti.

Müfettiş Eren, Mahmut Kuş’tan tanıklık yapmasını istedi. “Aman beni karıştırma” yanıtını aldı; “sonra başım ağrır... Albayraklar belediye içinde çok güçlü... Zorda kalırım, sıkıntı çekerim...”

Müfettiş Eren, o gece uyuyamadı...

Ertesi sabah ilk işi İstanbul Emniyet Müdürü Hasan Özdemir’den randevu almak oldu. İçişleri Bakanlığı’nın kendisine verdiği görevi söyledi ve aklına gelen planı anlattı. Mahmut Kuş’a yine gidecekti ama bu kez sesini kaydedecekti.

Emniyet Müdürlüğü’nde üzerine gizli kayıt sistemi yerleştirilen Eren, yeniden Mahmut Kuş’u ziyarete gitti.

Kuş iki gün önce anlattıklarını tekrarlamakla kalmadı; Albayraklar için nasıl ihaleler düzenlendiğini; kimlerin bu pastadan pay aldığını; Erdoğan ile Albayrak Kardeşler arasındaki ilişkinin hangi düzeyde olduğunu bir bir söyledi. Sıradan bir taşıma şirketinin nasıl olup da holding haline geldiğini aktardı...

Bu arada kamuoyunda uzun süre tartışılan iddiayı da ilk o ortaya attı:

“Tayyip Erdoğan’ın bir milyar doları var!”

Müfettiş Eren bu sözleri dinledikçe soğuk terler döküyordu; aklı ses alma cihazındaydı; kaydediyor muydu acaba?

Sohbet bitince telaşla çıktı; emniyete gitti; “bingo”; teyp tüm sohbeti kaydetmişti.

Sırada bir başka isim vardı: Albayrakların eski muhasebecisi Zeki Nigiş...

O da tanık olmak istemiyordu.

Candan Eren bunun için de polisten yardım istedi. Muhasebeci Nigiş kameraya alındı.

Candan Eren’in şimdi elinde biri sesli, diğeri görüntülü olmak üzere iki kaset vardı...

Ama o bunlarla yetinmedi; birçok kişiyi dinledi ve sonunda soruşturmayı bitirip dosyayı yazdı. (10.07.2001 tarih ve 133/71 ile, 03.09.2001 tarih ve 133/85 sayılı tevdi raporları)

Mülkiye Başmüfettişi Candan Eren tarafından 31.08.2001 tarih ve 133/84 sayı ile düzenlenen Ön İnceleme Raporu İçişleri Bakanlığı’na gönderildi.

Eren özetle diyordu ki:

– 27.03.1994 tarihinde yapılan Mahalli İdareler Genel Seçimi’nden itibaren genel sekreterden başlayan bir dizi atama yapıldığı;

– Ataması yapılan şahısların belirli bir siyasi görüşü benimseyen kişilerden olmasına özen gösterildiği;

– Mevzuatın da imkân vermesiyle belediyede üst yönetim görevine atanan bu kişilerin aynı zamanda belediyenin iştiraki durumundaki şirketlerde yönetim kurulu başkanı veya üye sıfatıya görevlendirildiği;

– Böylece bir yandan büyükşehir belediyesinde, öte yandan da belediye iştiraklerinde siyasi bir kadrolaşmanın temin edildiği anlaşılmıştır....

– Kadrolarda görevlendirilen kişilerden 36’sının bir siyasi partinin listelerinden milletvekili adayı gösterildiği; bir bölümünün milletvekili seçildiği;

– Yeni kurulan bir siyasi partinin on kurucusunun da İstanbul Büyükşehir Belediyesinde bir dönem görev almış kişilerden olduğu;

– Belediyede yukarıda belirtilen tarihten itibaren türbanlı ve sakallı kişilerin görev yapmasına göz yumulduğu;

– TSK’dan ihraç edilen kimi personele (58 subay) istihdam imkânlarının yaratıldığı görülmektedir....

– Bu şekilde, yapılan siyasi atamalarla belediyenin, siyasi ve irticai faaliyetleri desteklediği;

– Aynı görüşte bulunmayan kişilerin taciz edildiği bir kurum haline dönüştürüldüğü;

– Siyasi görüş birlikteliği oluşturulmak suretiyle teşekkül meydana getirildiği;

– Büyükşehir Belediye eski Başkanı Erdoğan’ın kamuoyuna yansıyan siyasi görüşlerinin gerçekleştirilmesi amacıyla, bilinçli ve ısrarlı biçimde ve yürürlükteki mevzuata karşı her türlü hile yollarının kullanılması suretiyle mütemadiyen ve müteselsilen suç işlendiği;

– Eylemlerin Büyükşehir Belediyesi ve iştirakleri aracılığıyla yapılan usulsüz ve fesat karıştırılmış ihaleler,

– Gereksiz ve fahiş fiyatlı mal ve hizmet alımları şeklinde ortaya çıkarak Albayrak A.Ş.’ye para aktarılması biçiminde genişlediği;

– Bu yolla mensubu oldukları siyasi parti veya düşüncenin güçlenmesi, zenginleşmesi ve devlet imkânlarını kullanmasının temin edildiği;

– Büyükşehir Belediyesi bütçesinden yapılan 18 büyük ihalenin Albayrak şirketine verildiği;

– Ön İnceleme Raporu’nda detayları verilen yöntemlerle, bu ihaleler için hazırlanan teknik ve özel şartnamelerle ihalelere iştirakin daraltıldığı;

– Albayrak dışında firmaların yeterlik almasının zorlaştırıldığı; ihaleye iştirak eden firmalara (bu arada belediyeye daha önce iş yapmış olanlar dahil) yeterlilik verilmediği;

– Yüksek muhammen bedel ve çeşitli teknik oyunlarla (yüksek katsayı takdiri, belediye araçlarının ucuza kiralanması gibi) işin pahalıya mal edildiği;

– Sözleşmelerin kasıtlı olarak idarenin aleyhine Albayrak şirketlerinin lehine hazırlandığı;

– Servis aracı ihalesi için ihale dosyasına Albayrak şirketince konulan ve idareye teslim edilen araçlardan 737 adedinin ihale dosyasındaki bilgilerle Trafik Şubesi’ndeki kayıtlarının birbirini tutmadığı;

– Otobüslere ait olduğu belirtilerek teslim edilen ruhsat örneklerinin gerçekte başka araçlara (motosiklet, kamyonet vs) ait olduğu;

– Dolayısıyla sahte ruhsatlar kullanıldığı; idarenin sahte belgelerin kullanılmasına göz yumduğu;

– Büyükşehir Belediyesi dışında İSKİ tarafından yapılan on adet çeşitli işlerin de Albayrak şirketine benzer metotlar kullanılarak verildiği;

– Büyükşehir Belediyesinin çeşitli iştiraklerinin bu dönemde 34 işi Albayrak veya bağlantılı şirketlere verdiği;

– Bu kuruluşlarca yapılan ihalelerin de açık ve şeffaf olmayan bir biçimde, yeterli rekabet sağlanmadan yapıldığının raporlarla belirlendiği;

– Sağlıksız satın almalar veya gerçeği yansıtmayan işlere yapılan büyük ödemelerle ya da hayali şirketlere, sahte ve naylon faturalarla yapılan ödemelerle sağlanan paraların özel amaçlar için kullanıldığı belgelendi...

Ve...

İstanbul Büyükşehir Belediyesi eski Başkanı Erdoğan hakkında; Türk Ceza Kanunu’nun 313. maddesinde tarif edilen “cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak” suçundan “Soruşturma İzni Verilmesi” talep edildi.

İçişleri Bakanlığı, 4483 Sayılı Kanunun 6. Maddesi uyarınca, 07.09.2001 tarihinde “tamamdır” kararını verdi.

Fakaaaat!

İçişleri Bakanlığı’nın 07.09.2001 tarihinde, 2001/588 sayıyla vermiş olduğu soruşturma izni, Danıştay 2. Dairesi’nin 11.12.2001 tarih ve 2001/1591 esas, 2001/2984 karar sayılı kararıyla kaldırıldı.

Bir parantez açmalıyım; Hüseyin Karakullukçu adını unuttunuz mu? 2011’de Danıştay Başkanı oldu. Hani Bülent Arınç sınıf arkadaşının başkan olmasını “Kurban olduğum Allah verdikçe veriyor” şeklinde değerlendirmişti. (8 Haziran 2011, Vatan)

Hüseyin Karakullukçu 31 Ağustos 2000’de Danıştay 2. Dairesi’nde göreve başladı ve baktığı ilk dosyalardan biri Erdoğan davasıydı!

Araya girip bir alıntı yapayım:

“Vahit Özdemir Dışişleri Bakanlığı’nda uzman olarak görev yapmaktadır.

2001 yılında o dönem yasaklı olan Recep Tayyip Erdoğan’la tanışır.

Erdoğan’daki karizmayı ve geleceği sezip kendisine yardımcı olmayı teklif eder. O sırada ‘yasaklı’ olan Erdoğan’a ABD Büyükelçisi ile görüşmesinin iyi olacağını söyler ve Erdoğan adına ABD Büyükelçisi ile bir görüşme yapar.

Böylelikle bir dostluk başlar.

Bu başlangıcın ardından Erdoğan, Vahit Özdemir’e Danıştay’daki davasında yardımcı olup olamayacağını sorar.

Bunun üzerine Vahit Özdemir, Danıştay üyesi arkadaşı Hüseyin Karakullukçu ile görüşüp Erdoğan’ın durumunu anlatır ve yardımcı olmasını ister.

Ardından yine Erdoğan’ın talebi üzerine Anayasa Mahkemesi ile bağlantıya geçer. Erdoğan Fazilet Partisi’nin kapatılıp kapatılmayacağını merak etmektedir.

Dönemin Anayasa Mahkemesi Başkanı Mustafa Bumin, Vahit Özdemir’e lise yıllarında öğretmenlik yapmıştır. Özdemir, Bumin’i ziyaret eder ve Fazilet’in kapatılacağını öğrenip, Erdoğan’a bildirir.” (16 Eylül 2005, Fatih Altaylı, Sabah)

Erdoğan’ı hep “koruyanlar” vardı. Buna ileride genişçe değineceğiz.

Erdoğan’ın davalarına kaldığımız yerden devam edelim...

İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcıla-rından Abdülaziz Özatlan ve Kaya Kabacaoğlu tarafından yaklaşık dört ay süren bir soruşturma yapıldı ve yapılan soruşturmalar sonucunda 25.12.2001 tarihinde 2001/1769 Hazırlık, 2001/644 Karar sayısıyla, 181 sanık hakkında görevsizlik kararı verildi. Mahkeme “bu bizim konumuz değil” demişti. Haklıydı: yasa değişikliğiyle artık DGM’nin görev alanları daraltılmıştı.

İstanbul DGM Cumhuriyet Başsavcılığı aynı konular ve suçlamalarla ilgili olarak gereğinin yapılması için, 26.12.2001 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na fezleke gönderdi. (2001/2874 hazırlık, 2001/2 fezleke sayısı)

Danıştay 2. Dairesi’nin verdiği red kararı oyununu Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu bozdu. Önüne gelen dosyaya 13 Mart 2002 tarihinde son noktayı koydu. Erdoğan’ın suçlarını TCK 313. maddeye soktu: “Nitelikli zimmet, devlet alım ve satımlarında çıkar sağlamak, rüşvet almak, görevde yetkiyi kötüye kullanmak, artırma ve eksiltmeye hile karıştırmak, cürüm işlemek için teşekkül meydana getirmek ve bu teşekkülü yönetmek...”

Erdoğan’ın avukatları ve medyadaki destekçileri büyük bir kampanya başlatmışlardı.

Yok, 1999’da çıkan Rahşan affı, Erdoğan’ın suçunu erteleme kapsamındaydı.

Yok, Danıştay kararı ortadaydı; Belediye İktisadi Teşekkülleri (BİT) faaliyetlerinden dolayı belediye başkanının hukuki sorumluluğu yoktu.

Vesaire, vesaire...

Savcı Kanadoğlu ikna olmadı. Erdoğan ile Albayrak kardeşler siyasi hedefleri için “çete” oluşturmuşlardı. Haksız ihalelerle elde edilen paralar Erdoğan’ı “geleceğin başbakanı” yapmak için kullanılacaktı!

O günlerde...

Erdoğan’ın büyük destekçisi liberal yazarlar iki ismi hedef yaptı:

Müfettiş Candan Eren...

Savcı Sabih Kanadoğlu...

Erdoğan’ın yargılanmasının sebebi olarak bu iki ismi görüyorlardı! Sanki iddiaların muhatabı onlardı!

Erdoğan ise hep aynı demeçleri verdi: “Bizim alnımız açık. Bize kimse leke süremez.”

Öyle diyordu ama canı sıkkındı.

Her ne kadar yakın çevresi müfettiş Candan Eren’e saldırsa da, tek rapor onun hazırladığı rapor değildi...

Ayrıca...

Maliye Hesap Uzmanları Kurulu’nun raporu da vardı. (Rapor Sayısı: 1104/342-4 İstanbul, tarih 10.08.2001) İncelemeyi sekiz hesap uzmanı yapmıştı.

Rapor, İGDAŞ’ta 22.5 trilyon liralık dolandırıcılık ve yolsuzluk yapıldığını açığa çıkardı. Kurul’un tespitlerine göre bu sıradan bir yolsuzluk da değildi. En önemlisi; tüm tezgâh 1999 yerel seçimlerini kazanmak için Fazilet Partisi’nce oluşturulan havuza para aktarmak içindi...

Rapora göre tezgâh şöyleydi:

Büyükşehir belediyesi İGDAŞ’ın sayaç okuma işi; Erdoğan’ın yakını Ahmet Hamdi Pınarcık ile yine Erdoğan’ın danışmanlarından Tufan Mengi’nin ortağı olduğu Lonca A.Ş.’ye verildi. Fakat...

İSKİ’de 21 cent’e yapılan iş; bu ihale ile bir dolar 55 cent’e fırlamıştı! Yani aynı iş yedi kat pahalıydı. İstanbulluların cebinden Lonca A.Ş. için fazladan 22.5 trilyon çıkıyordu.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreteri ve İGDAŞ Yönetim Kurulu Başkanı olan Mustafa Açıkalın’ın, sayaç okuma işini alan Lonca A.Ş.’nin hissedarlarından Mehmet Yıldız’ın eniştesi olması gibi ayrıntılara girmeyeyim. Anladınız sanıyorum; ekip hep yakın çevreydi ve hedefleri Erdoğan’ı başbakan yapmaktı. Öyle ki...

İGDAŞ, 1999 seçimleri öncesi avans olarak Lonca A.Ş.’ye 3.5 milyon dolar aktardı.

Hesap Uzmanları Kurulu raporuna göre sorumlular arasında; İGDAŞ bürokratları, Lonca A.Ş. sahipleri ve çalışanları olduğu gibi Abdurrahman Dilipak, Ali Bulaç gibi sürpriz isimler de vardı.

Bugün hep “mücahittiler müteahhit oldular” deniyor ya... Milyon dolarlık ihaleyi alan Lonca A.Ş.’nin ortağı Tufan Mengi; bir dönem mazlumların hakkını savunan Mazlum-Der’in başkanıydı...

Rapor sonucu ve savcılık emriyle İstanbul polisi, 27 Nisan 1999’da İGDAŞ’ın Alibeyköy’deki genel müdürlüğüne operasyon yaptı. Deliller ele geçirdi. Bu arada Tufan Mengi ve Ahmet Hamdi Pınarcık’ın soruşturmanın başlamasından bir ay önce yurtdışına kaçtıkları belirlendi.

Peki yargıda hesap verdiler mi?

2002/20819 sayılı 30 Mayıs 2002 tarihli iddianamenin altında İstanbul Cumhuriyet Savcıları Erol Canözkan, Rasim Işıkaltın ve Hüseyin Yıldız’ın imzaları vardı.

Polis, olayı deştikçe İGDAŞ’ın yalnız sayaç okuma işiyle değil, başka yöntemlerle de soyulduğunu belirledi. 560 milyon dolarlık ciroya sahip bu kuruluş “birilerinin” kasası olmuştu! Örneğin...

Yüzbinlerce abonesi olan İGDAŞ, sanki müşteri sıkıntısı çekiyormuş gibi, “İstanbullular bizi tanımıyor, kendimizi tanıtalım” diye, İroni Ajans’a 1.5 trilyon lira vermişti!

İGDAŞ, hiç izlenmeyen Kanal 7 kanalıyla 138 milyar liralık reklam anlaşması yapmıştı.

“Benim doğalgazım en iyisi” demek için mi?

İGDAŞ soruşturması uzun sürdü; dava AKP kurulduktan sonra açıldı; sanıklar milletvekili olup dokunulmazlık kazandıkları için duruşmalar “askıya” alındı.

Sadece İGDAŞ mı?

Ya yoksullara ucuz konut yapmak için 1995’te 11 trilyon sermayeyle kurulan KİPTAŞ? Albayraklara verdikleri ihaleden iki örnek yazdım.

Abdullah Arısoy başkanlığında, Suat Taş, Şerafettin Karakış, İlker Yıldırım ve Murat Dayanç’tan oluşan Maliye Bakanlığı Hesap Uzmanları Kurulu’nun, KİPTAŞ ile ilgili hazırladığı raporda, yapılan kurnazlık insanı şaşırtıyor. BİT olan KİPTAŞ, belediyeden aldığı döviz cinsinden borçlarla ilgili 3 trilyon 634 milyar liralık kur farkını defterlerine gider olarak kaydetmiş! Topkapı Vergi Dairesi’ne gönderilen rapor üzerine KİPTAŞ, 1.6 trilyon TL vergi, 3 trilyonu ceza ve 5 trilyonu gecikme faizi olmak üzere toplam 9 trilyon lira ödemek zorunda kaldı. Bu paralar kimin cebinden çıktı, kimin cebine girdi? İstanbul’da yaşayanların cebinden çıktığı kesin ve aslında kimlerin cebine girdiği de sır değil.

KİPTAŞ’ın belediyeden aldığı çok sayıda arsadan bir kısmını belediye başkanlarına, özel kalem müdürlerine ve partili yöneticilere sattığı belgelendi.

Bir dönemin inanmış-idealist Akıncılarının bu derece çürümeleri insanı rahatsız ediyor.

İşte bir başka belediye (BİT) şirketi; Akbil....

CHP İstanbul İl Başkanı rahmetli Mehmet Bölük, 13 Nisan 1999’da, bir basın toplantısı yaparak beş şirket hakkındaki yolsuzluk iddialarını kamuoyuna açıkladı:

“Recep Tayyip Erdoğan’ın geleceği için yapılan tüm hazırlıklar İstanbul halkının cebinden çıkıyor. İstanbullu şişirilmiş doğalgaz ve su faturalarıyla farkında bile olmadan Tayyip’e destek oluyor. Onu iktidar yapmak için İETT otobüsleriyle fahiş fiyatla seyahat ediyor. İSKİ ihalelerinden doğalgaz ihalelerine, METRO ihalesinden İGDAŞ’ın ihalelerine kadar her yerden pis kokular geliyor. Billboard’lar, ağaç kampanyaları, kaldırım ihaleleri gibi tüm olaylar kamuoyuna yansıyor, ancak somut bir sonuç alınamıyor. REFAHYOL’un iktidar olması ve Sayıştay’ın başında Vecdi Gönül’ün36 bulunması nedeniyle Tayyip adeta kollanıyor. Yargıya intikal eden yolsuzluk dosyalarıysa yasaların yetersizliği ve yargının ağır çalışması nedeniyle bir türlü sonuçlanmıyor. Medyanın yolsuzluklar nedeniyle yönelttiği sorulara ya ‘iftira’ ya ‘komplo’ ya da ‘ispat edemeyen şerefsizdir’ gibi beylik cevaplar veriliyor.”

Kim haklı?

Kafanız karışmasın...

Erdoğan’ın belediyedeki yolsuzluk iddialarıyla ilgili bir liste çıkardım. Şöyle...

1- SANIK ERDOĞAN hakkında TCK’nın 313. maddesine temas eden cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak ve bu teşekkülü yönetmek suçuna ilişkin olarak verilen soruşturma iznine yapılan itirazın yeniden incelenerek irdelenip karar verilmesi için konuyla ilgili evrakın Danıştay 2. Dairesi’ne gönderilmesine...

2- SANIK ERDOĞAN’a atılı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi merkez bina ve bağlı birimlerin 1995 yılı temizlik işine yönelik eylemin TCK’nın 240. maddesine temas ettiği ve bu suça ilişkin dava zaman aşımının dolmuş olduğu anlaşıldı ve soruşturma açılmamasına...

3- SANIK ERDOĞAN hakkında; İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nce yapılan 22.01.1998 tarihli Maslak Bölge Parkı ihalesine,

4- SANIK ERDOĞAN hakkında; İstanbul Büyükşehir Belediye personelinin taşınmasına ilişkin, 211 hatlık 25.12.1997 tarihli servis kiralama ihalesi isnadın TCK’nın 240. maddesi kapsamında kalmasına; ve bu suça yönelik soruşturma izni hakkında Danıştay 2. Dairesi’nin 11.12.2001 tarih, 1591/2984 sayılı kararıyla itirazın reddedilmesi karşısında; Anayasa Mahkemesi’nin 27.10.2001 tarih ve 24556 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 18.07.2001 tarih ve 4/332 sayılı kararıyla; 4616 sayılı yasa kapsamında kalan eyleme ilişkin anılan yasanın 1. maddesinin 4. bendi uyarınca, suçun niteliğine, işleme tarihine ve yasada öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla kamu davasının açılmasının ertelenmesine...

5- SANIK ERDOĞAN hakkında;

A) İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nce personelin taşınması için 167 hat üzerinden 03.01.1995 tarihinde yapılan servis kiralama işi ihalesine;

B) İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nce personelin taşınması için 179 hat üzerinden 17.12.1996 tarihinde yapılan servis kiralama işi ihalesine;

C) İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nce personelin taşınması için 173 hat üzerinden 26.12.1993 tarihinde yapılan servis kiralama işi ihalesine; ilişkin olarak yapılan isnatların, TCK’nın 366/2. maddesine temas etmesine ve genel hükümlere göre soruşturulmasının gerekmesine karşı, anılan suça ilişkin olarak dava zaman aşımının gerçekleştiği anlaşılmış ise de; bu suçun soruşturulmasında görevli olmadığından; Cumhuriyet Başsavcılığımızın görevsizliğine ve evrakın suçun işlendiği yer itibarıyla yetkili ve görevli İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine,

6- SANIK ERDOĞAN hakkında;

A) İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nce yapılan ihalelerden;

1- İstanbul metrosu; birinci aşama inşaatı, güç temini, cer gücü, sinyalizasyon kontrol, telekomünikasyon tesisleri temin ve montajı, istasyon ince işler ve yardım, elektromekanik tesisleri ile demiryolu işleri yapımı konusunda İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nce yapılan ihaleye ilişkin olarak sanık hakkındaki isnatların TCK’nın 205. maddesine,

2- SANIK ERDOĞAN hakkında 26.08.1997 tarihinde yapılan Fatih Arapemini katlı otopark inşaatı ihalesinin TCK’nın 205. maddesine,

3- SANIK ERDOĞAN hakkında 19.02.1998 tarihinde yapılan personelin taşınması için 130 hat üzerinde servis kiralama işi ihalesinin TCK’nın 366/2. maddesine,

4- SANIK ERDOĞAN hakkında 19.02.1998 tarihinde yapılan personelin taşınması için 82 hat üzerinde servis kiralama işi ihalesinin TCK’nın 366/2. maddesine,

B) Ağaç, fidan ve süs bitkisi konusunda yapılan ihalelerden;

1- SANIK ERDOĞAN hakkında 12.11.1996 tarihinde yapılan 200.000 adet ağaç alım ve dikimi ihalesinin TCK’nın 202, 205.maddelerine,

2- SANIK ERDOĞAN hakkında 23.10.1997 tarihinde yapılan 403.000 adet ağaç alım ve dikimi ihalesinin TCK’nın 202, 205. maddelerine,

3- SANIK ERDOĞAN hakkında 12.11.1998 tarihinde yapılan 450.000 adet fidan, 500.000 adet süs bitkisi, 51.000 adet yol ağacı ihalesinin TCK’nın 205. maddesine,

4- SANIK ERDOĞAN hakkında bu evrakta diğer ağaç ihaleleri başlığı altında bb ve cc alt başlığı ile irdelenen ihalelere ilişkin soruşturmanın TCK’nın 202 ve 205. maddelerine,

C) İSTAÇ A.Ş. tarafından yapılan ihalelere ilişkin olarak;

SANIK ERDOĞAN hakkında İSBAK A.Ş. tarafından yapılan araç kiralanması işine yönelik eylemlerin TCK’nın 366/2. maddesine...

D) KİPTAŞ tarafından yapılan ihalelere ilişkin olarak;

SANIK ERDOĞAN hakkında 6.10.1998 tarihinde yapılan İkitelli 4. etap konut inşaatı ihalesine ilişkin eyleminin iddialar dikkate alındığında TCK’nın 202, 205. maddelerine,

E) HALK EKMEK A.Ş. tarafından yapılan ihalelere ilişkin olarak;

SANIK ERDOĞAN hakkında 25.9.1998 tarihli Edirnekapı fabrikası ekmek taşıma ihalesine ilişkin eyleminin TCK’nın 366/2. maddesine,

F) SANIK ERDOĞAN hakkında Akbil uygulaması konusundaki eylemlerinin TCK’nın 202. maddesine,

G) SANIK ERDOĞAN hakkında İGDAŞ A.Ş. ihalelerine ilişkin olarak;

1- SANIK ERDOĞAN hakkında 15.4.1997 tarihli personel servis ve kiralık araç hizmet alımının TCK’nın 366/2. maddesine,

2- SANIK ERDOĞAN hakkında 21.4.1998 tarihli personel servis ihalesine yönelik eyleminin TCK’nın 366/2. maddesine,

3- SANIK ERDOĞAN hakkında doğalgaz el kitabı basım ve dağıtım ihalesine ilişkin iddiaların TCK’nın 202. maddesine,

4- SANIK ERDOĞAN hakkında İstanbul dergisi basımı, hikâye ve boyama kitabı basımı ihalesine ilişkin iddiaların TCK’nın 202. maddesine,

5- SANIK ERDOĞAN hakkında radyo reklamı, takvim arkalığı, açılış-organizasyon ve kolonyalı mendil ihalesine ilişkin iddiaların TCK’nın 202. maddesine,

6- SANIK ERDOĞAN hakkında bu evrakın İGDAŞ ihaleleri bölümünde h alt başlığı ile irdelenen İroni şirketine yapılan ihalelere ilişkin iddiaların TCK’nın 202. maddesine,

7- SANIK ERDOĞAN hakkında sticker yapıştırma ihalesi, İGDAŞ tanıtım filmi ihalesi ve Avrasya maratonu açılışı-organizasyon konusundaki ihaleye ilişkin iddiaların TCK’nın 202. maddesine,

8- SANIK ERDOĞAN hakkında mobil tahakkuk sistemiyle sayaç okuma ihalesine ilişkin hakkındaki iddiaların...

Bu iddialar yargı konusu oldu.

Ama hiç kolay olmadı.

Dosyaları hep elden ele dolaştırıldı. Erdoğan’ın dosyaları el yakıyordu; kimse bu ağır yükün altına girmek istemiyordu.

Uzatmayayım, sonuçta şu oldu:

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13 Mart 2002 tarihinde gönderdiği “karar” doğrultusunda, İstanbul Büyükşehir eski Belediye Başkanı Erdoğan hakkında, “ihaleye fesat karıştırmak” suçlamasıyla, 30 Mayıs 2002 tarihinde iddianame düzenlendi.

İstanbul Cumhuriyet Savcılığınca 30 Mayıs 2002 tarihinde hazırlık 2002/20819 sayıyla düzenlenen iddianame üzerine, İstanbul 7. Asliye Ceza Mahkemesi kamu davası açtı ve sonraki duruşmalarda davanın, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde yürütülen kamu davası ile birleştirilmesine karar verdi. Erdoğan ağır cezalık oldu!

Ayrıca...

Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13 Mart 2002 tarihinde gönderdiği “karar” doğrultusunda Erdoğan ile birlikte toplam 38 belediye görevlisi hakkında;

“zimmet, kamu taşıma biletlerinde kalpazanlık, resmi evrak ve kayıtlarda sahtecilik ve cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak” iddiasıyla iddianame (2002/306 sayı) düzenlenerek Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesi’nde kamu davası açıldı. (Hazırlık 2002/34176, Esas 2002/3131)

Bu arada...

Erdoğan’la ilgili tüm soruşturmalar ve açılan davalar konusunda “Milli Görüş”ün tavrı ne oldu bilir misiniz; “Böyle ağır iddialar yöneltilen bir belediye başkanımız nasıl olur?” diye kara kara düşünmediler!

“Havuzu” Erdoğan’ın salt kendi siyasal beklentisi amacıyla kullanmasına öfkelendiler.

Aslında pek de şaşırmamışlardı; özellikle 1991’den sonra Erdoğan’ı “parti içindeki virüs” olarak değerlendiriyorlardı. Bu nedenle istemeye istemeye belediye başkan adayı yapmışlardı!

Gelelim sonuca...

Ne oldu Erdoğan’ın davaları?

Bunu bir dava konusu üzerinden anlatayım...

Belediye’nin BİT’lerinden biri de Akbil’di. Yani, akıllı bilet...

CHP, İstanbul büyükşehir belediyesinin toplu taşıma araçlarında kullanılan elektronik geçiş sisteminde yolsuzluk yapıldığı iddiasıyla, İstanbul Cumhuriyet Savcılığı’na Erdoğan hakkında suç duyurusunda bulundu.

İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün ilgili birimleri CHP’den belge ve bilgi istedi. Ardından Üsküdar Cumhuriyet Savcısı Abdurrahman Gündoğan harekete geçti; polis, Ahmet Albayrak’ın da aralarında bulunduğu 58 kişiyi gözaltına aldı. Neydi olay?..

İlk kez 1994’te Erdoğan’ın başkanlığı döneminde kullanılan Akbil, İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştiraklerinden BELBİM tarafından geliştirilmişti.

İddiaya göre; 1997-1999 döneminde 2.6 trilyon liralık Akbil kazancı buharlaşmıştı. Hesaplar arasında para transferi vardı; örneğin. BELBİM’e veya İETT’ye para gönderilmiş gibi belge düzenlenip, kayıtdışı paralar yandaş şirketlere ya da partiye aktarılmıştı.

Bunu tespit etmek kolay olmamıştı:

Hesap uzmanlarının Akbil satış yetkisi verilen İETT, İDO, Ulaşım A.Ş. ve Belbim yanında sisteme kayıtlı olan ve olmayan ancak satış yapan bayi, kese ve cashboxlar üzerindeki toplam 22 trilyon veri üzerinde yaptığı incelemede; Akbil tüketim kayıtlarının ve yükleme bilgilerinin silindiği, hem yükleme hem de tüketim bilgilerinin azaltılarak yok edildiği tespit edildi.

– Hesap Uzmanları Kurulu’nun raporuna göre, 217 Akbil’de hiçbir tüketim kaydı olmadan, dönem sonu kontör bakiyesi, dönem başı kontör bakiyesinden düşüktü.

– Bilirkişi tarafından tek tek Akbil’ler üzerinde yapılan inceleme, 26 bin 146 adet Akbil’de, ay boyunca hiçbir kontör yüklemesi görünmemesine rağmen, dönem sonunda kontör bakiyesi artmıştı! Bu durumda söz konusu Akbil’lerin yapılan tüm kontör yüklemelerinin silindiği anlamına geliyordu.

– 18 bin 359 adet Akbil’de hiçbir yükleme kaydı olmaksızın, ay sonu kontör bakiyesi, harcama kayıtlarından fazla düşüldü. Böylece hem yükleme hem de tüketim bilgileri silinerek hasılat gizlendi.

– 7 bin 952 adet Akbil’de ay başında sıfır olan kontör bakiyesine rağmen, yüklenmiş olduğu kontörden fazla harcanmış görünerek, negatif bakiyeye geçmesi yoluyla yükleme bilgilerinin veri tabanının silindiği tespit edildi.

Komiktir; olayla ilgili iddialar ortaya atıldıktan sonra gelirlerde artış gözlendi!

İddianamede, Erdoğan hakkında, “görevi başında zimmetine para geçirmek veya mal edinmek” gerekçesiyle 14 yıldan az olmamak üzere ağır hapis cezası talep edildi.

Uzatmayayım:

Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesi, Akbil sisteminin uygulanmasında yolsuzluk yapıldığı iddiasıyla toplam 37 sanık hakkında açılan davayı; Erdoğan başbakan olduktan sonra 1 Aralık 2003’te karara bağladı: Beraat!

Mahkeme, sanıklardan Erdoğan’la, AKP’den milletvekili seçilen Mustafa Açıkalın, İdris Naim Şahin ve Mikail Arslan’ın dosyalarını, dokunulmazlıkları bulunduğu için TBMM’ye gönderdi.

Davayı açan Üsküdar Başsavcısı Hadi Salihoğlu kararı nedense temyize göndermedi! (Salihoğlu 17 Aralık Operasyonu’ndan sonra İstanbul Başsavcısı olacaktı.)

Beraat kararına imza atan hâkim İsmail Rüştü Cirit; bugün Yargıtay’ın en önemli davalara bakan 13. Ceza Dairesi Başkanı. Adı medyada “17 Aralık Operasyonu’ndan sonra Başbakan Erdoğan tarafından Zekeriya Öz’e gönderilen hâkim” olarak çıktı.

Dosya için bilirkişilik yapan ve “Akbil kaynaklarının sanıkların menfaatine kullanıldığının kuşkulu olması nedeniyle takdirin mahkemeye bırakılması gerektiği” görüşünü belirten Rize İkizdereli Doç. Dr. Âdem Sözüer, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dekanı oldu. Erdoğan’ın hukuk danışmanı!...

Dünden bugüne bir araştırma yapılmalı; kim nereden nereye geldi?..

Konuyla ilgili bir örnek daha vereyim...

KİPTAŞ’ın iş merkezleri, plazalar, villalar, lüks konutlar üreten, dolarla satış yapan bir kuruluşa dönüşmesinden kuşkulanıp araştırma yapılması için Danıştay’a başvuranlara yanıt hemen geldi. Danıştay 2. Dairesi 23.6.2000 tarih, 2000/2982 sayılı kararıyla “soruşturmaya gerek yoktur” yanıtı verdi. Altında hangi Mülkiye Baş Müfettişi’nin imzası vardı; “gavat” gibi sözlerle meşhur olan bugünün ünlü Adana Valisi Hüseyin Avni Coş!

Tüm bu olup bitenler-davalar ayrı kitap konusu olur...

Yargılamalar hep sürdü:

Eyüp Ağır Ceza Mahkemesi’nde; İGDAŞ...

İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde: Billboard; reklam afiş ve ilanlarının asıldığı billboardlarla ilgili ihalelerde yolsuzluk.

İstanbul 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nde servis ihalelerindeki yolsuzluk nedeniyle ihaleye fesat karıştırmak.

İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde İSKİ altyapı inşaatları, araç kiralama, personel taşıma ve personel kıyafet temini gibi ihalelere ilişkin yolsuzluk...

İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde metro ihalesine ilişkin yolsuzluk ve usulsüzlük...

İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde Haliç’in temizlenmesi projesi kapsamında çıkarılan çamurun baraj sahasına taşınması sırasında yapılan işlemlere ilişkin yolsuzluk...

İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde karasinek ve sivrisinek ile mücadele amaçlı ilaç alım ihalelerine ilişkin yolsuzluk...

Vs... Vs...

Erdoğan Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde de yargılandı.

Üstelik...

En yakın çalışma arkadaşları kendisini zora sokacak ifadeler verdi. Örneğin...

Cürüm işlemek için kurulan teşekkülün kurucu ve yöneticisi olmak, kamu kurumu dolandırmak ve özel evrakta sahtecilik yapmaktan sanık Ahmet Ergün’ün, 26 Eylül 2001’de İstanbul DGM Savcılığı’na verdiği ifade şöyleydi:

“Harun Karaca, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde başkan37 danışmanlığını yapmaktaydı. Görevini 1995 ve 1998 yılları arasında kesintisiz olarak sürdürdü. Bu dönemde belediyeden ihale alan firmalar için Harun Karaca önemli bir isimdi. Çünkü ihaleleri Harun Karaca inceler ve ihale alan firmalara belediyeye yakın olan vakıflara veya başka birimlere bağış yapılmasını sağlardı.

Bir firma ihaleyi aldıktan sonra Harun Karaca direkt olarak firma sahibine ‘Hayırlı olsun, sen bu ihaleyi aldın, buradan para kazanacaksın, bizim öğrencilere yönelik hizmet amaçlayan bazı vakıf ve kuruluşlarımız var. Bunlara yardım ederseniz memnun oluruz’ diyerek yüzde üçten başlayarak yüzde ona kadar varan miktarda kararlaştırılan komisyonu ilgili vakıflara ve kuruluşlara kanalize etmek için beni çağırırdı.

Söz konusu firma sahibiyle ben diyaloğa geçerdim. Belediyede resmi bir görevim olmadığı, İstanbul Eğitim ve Gençlik Vakfı’nda (İSEGEV) yönetim kurulu üyesi olduğum için böyle bir fonksiyon üstlenmiştim.

Benim Harun Karaca’yla irtibatlı olarak görüştüğüm ve vakfımıza yardımlarını kabul ettiğim firmalardan hatırlayabildiklerim; Biat İnşaat, Cengiz İnşaat, Yüksel İnşaat, Yapısal İnşaat...”

Sanık Ahmet Ergün 2001’de İSEGEV yönetim kurulu üyesiydi.

Bugünse; Başbakan Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan’ın, kızı Esra Albayrak’ın, damadı Serhat Albayrak’ın, dünürü Reyhan Uzuner’in, eniştesi Ziya İlgen’in kurucusu olduğu TÜRGEV’in (Türkiye Gençlik ve Eğitime Hizmet Vakfı) yönetim kurulu başkanı! Bu konuya geleceğiz...

Peki, ifadede adı geçen Harun Karaca kim?

Önce İstanbul DGM’deki dosyasından okuyalım:

“İstanbul Büyükşehir Belediyesi birimleri ve iştiraki olan şirketlerden ihale alan iş sahiplerinden belli oranda bağış adı altında komisyonlar aldığı; teşekkülün kurucularından olup, irtikap, zimmet, ihalelere fesat karıştırmak, görevi kötüye kullanmak, özel evrakta sahtekârlık ve kamu kurumlarını dolandırma suçlarını işlediği görülmekte olup...” Devam ediyor...

Peki, Karaca ifadesinde ne dedi:

“İhalelerde komisyon alma işi belli bir kadro işidir. Çünkü dışarıya bilgi sızmaması gerekmekte, sistemin bir parçası olması gerekmektedir. İlk başlarda ihalelerde indirim yüksek tutuluyordu, ancak daha sonra ihalelerin verildiği firmalardan komisyon alınabilmesi için indirimler fazla yüksek tutulmadı.

Albayrak ailesi Recep Tayyip Erdoğan’la eskiden tanıştıkları için aralarında eskiye dayanan dostlukları bulunduğu için, bizi hiçbir zaman muhatap kabul etmeyerek direkt olarak Başkanla kendileri görüşürler. Nuri Albayrak büyükşehir belediyesinin meclis üyesidir, Başkan ile direkt görüşmektedir.”

Harun Karaca bu...

Dün Harun Karaca sanıktı.

Bugün AKP İstanbul milletvekili!

Aynı davadan yargılanan ve kaçtığı için hakkında gıyabi tutuklama kararı verilen İGDAŞ yönetim kurulu eski başkanı sanık Mustafa Açıkalın, bugün AKP milletvekili ve TÜRGEV kurucusu!

Hepsi amaçlarına ulaştı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi İştirakler eski Daire Başkanı Necmi Kadıoğlu itiraf etmişti; “tek amaç Erdoğan’ı siyasi bir güç haline getirmek!”

Erdoğan başbakan oldu; Kadıoğlu AKP Esenyurt Belediye Başkanı!

Ve... Sonra ne oldu?...

Tarih: 6 Aralık 2002

Erdoğan yine gazete manşetlerindeydi. AKP daha yeni iktidar olmuştu. Şöyle diyordu:

“Türkiye’de ciddi yolsuzluklar var. Ekibimiz bu yolsuzlukların damarına girmiş durumda. Bunları kısa zamanda ifşa edeceğiz.”

Ekibim dediği yukarıdaki davalarda yargılanan İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin sanık bürokratlarıydı. Hepsi 3 Kasım 2002’de milletvekili yapıldı. Dokunulmazlıkları vardı artık. Sonra Erdoğan da o dokunulmazlık zırhını kuşandı.

Kimler miydi bu bürokratlar?

Kemal Unakıtan: Hakkında toplam dokuz ayrı dava vardı.

Mehmet Mustafa Açıkalın: Akbil, İGDAŞ ve Albayrak davaları sanığıyken polis tarafından aranıyordu.

Âdem Baştürk: İGDAŞ davası sanığıydı.

Hüseyin Besli: İGDAŞ davası sanığıydı.

Mikail Arslan: Akbil davası sanığıydı.

İdris Naim Şahin: Akbil ve Albayrak davaları sanığıydı.

Akif Gülle: Billboard davası sanığıydı.

Mustafa Hilmi Güler: İGDAŞ sanığıydı

Mustafa Ilıcalı: Albayrak davası sanığıydı.

Zülfü Demirbağ: Albayrak davası sanığıydı.

Selami Uzun: Albayrak davası sanığıydı.

Nevzat Pakdil: Billboard davası sanığıydı.

Ali Temur: Necmettin Erbakan’la birlikte RP’ye ödenen Hazine yardımının usulsüz kullanılmasına ilişkin açılan davada bir yıl hapis cezası aldı. İkametgâhını Hollanda gösterdi. Polis kendisini ararken o seçim kampanyası sürdürüp Giresun’dan milletvekili seçildi.

Binali Yıldırım: İDO Genel Müdürü’ydü, İçişleri Bakanlığı mülkiye müfettişleri tarafından hazırlanan raporlarda, yolsuzluk yaptığı belirtiliyordu, bunun üzerine görevden alındı.

Mehmet Sekmen: Yolsuzluk ve görevi kötüye kullanmak suçlarından görevden alındı. Mahkeme kararıyla görevine döndü. Ancak hakkındaki soruşturmalar devam ediyorken milletvekili oldu.

Halil Ürün: Atatürk’e hakaret etmek suçundan mahkûmdu; cezası Şartlı Salıverme Yasası gereği ertelendi. Hakkında yolsuzluk soruşturması bulunuyordu.

Yahya Baş: Güngören Belediye Başkanı’ydı; hakkında yolsuzluk ve görevi kötüye kullanmak iddialarıyla açılmış çok sayıda dava vardı.

Recep Koral: Gaziosmanpaşa Belediye Başkanı’ydı; yolsuzluk ve görevi kötüye kullanmaktan yargılanıyordu.

Hamza Albayrak: Görevi kötüye kullanmak suçundan yargılanıyordu.

Nurettin Canikli: Albayraklar Grubu Mali Koordinatörü olarak görev yapıyordu. 3 Kasım’da Giresun’dan milletvekili seçilerek Meclis’e girdi ve Albayraklar davasında sanık olmaktan kurtuldu.

Kemalettin Göktaş da Albayrak Grubu’ndaydı; milletvekili oldu.38

Milletvekili olamayan yedisi Albayrak, dördü belediyeden toplam 11 kişi ceza aldı. Albayraklara bir yıl ihalelere girme yasağı getirildi.

Ve...

Tüm bu kişilerin yargı önüne çıkması için gece gündüz çalışan CHP İstanbul İl Başkanı ve “El Tayyip” ve “Bit’ler” kitaplarının yazarı Mehmet Bölük, 13 Haziran 2007’de Ukrayna’da trafik kazasında hayatını kaybetti. Mimardı ve Erdoğan’la “çok uğraştığı” için İstanbul’daki inşaat şirketlerinden iş alamıyordu!

Son sözü şuydu:

“Yolsuzluk yapanlar, ihaleye fesat karıştırmaktan yargılananlar bu ülkede parti kurabiliyor, milletvekili seçilebiliyorlar. Hatta, başbakan olabiliyorlar. Devlet bürokrasisinde, genel müdür ve müsteşar olarak görev yapabiliyorlar. Dokunulmazlık zırhı kuşandıkları için yargılanamıyorlar. Sonra da pişkin pişkin, dürüstlükten, ‘yolsuzluklara damardan girmekten’ bahsediyorlar. İstanbul Belediyesi ve BİT’lerdeki yolsuzluklarla ilgili yıllardır çalışmalar yapan bir yurttaş olarak Tayyip’in belediye başkanlığı dönemindeki yönetim anlayışını, yöntemlerini bir kez daha kamuoyuna hatırlatmak ihtiyacı hissettim.

Tayyip bilinmeyen bir kişi değildir. Yolsuzluklarıyla, beceriksizlikleriyle İstanbul’a damgasını vuran Tayyip’in, başbakan olunca Türkiye’yi de İstanbul gibi yöneteceğini düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Tanrı Türkiye’yi El Tayyip’ten korusun. Amin...”

Erdoğan nasıl başbakan oldu?

Kimler Erdoğan’ı koruyarak bu yolu açtı?

Oysa...

Sadece yolsuzluk davalarından yargılanmadı...

Gelelim Ankara yolundaki Erdoğan’ın bir başka gerçeğine....

31 Türkiye’de gündem belediye tesislerinde içkinin yasaklanmasıydı. O günlerde Erdoğan “önemli” bir atama yaptı: Fahrettin Özdemir. Kim miydi Özdemir? Samsun Lisesi mezunuydu, Büyükada Anadolu Kulübü’nde 1986-1994 yıllarında çalışmıştı. Erdoğan’ın, 27 Mart 1994’te İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı seçilmesiyle birlikte, 1994-1999 yıllarında, “İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sosyal Tesisler Sorumlusu” oldu! Asıl işi, Erdoğan’ın “Çeşnicibaşı”lığıydı (Çaşnigirbaşı)! Yiyecek, içecekleri Erdoğan’dan önce kontrol ediyordu.

2002’de kısa süreyle Amasya’daki bir kaplıca otelinde genel müdürlük yaptı. 2002-2003 yıllarında “AKP Yiyecek-İçecek Departmanı Sorumlusu” sıfatıyla Erdoğan’ın yanında çalıştıktan sonra 2003-2007 döneminde Başbakanlık kadrosuna alındı! Unvanı Sosyal Hizmetler Müdür Yardımcısı’ydı! Emine Erdoğan’la geçinemediği için kadrosu Çankaya Köşkü’ne kaydırıldı. Erdoğan’ın yeni “Çeşnicibaşısı” Hüseyin Yağan oldu.

32 Hatay (FP) milletvekili Metin Kalkan elinde gazete kupürüyle Meclis’teki odama geldiğinde Erdoğan’ın 8.2.2000 tarihli Hürriyet’teki röportajını okuyordum. Kalkan her zamanki tavrıyla, ‘sen anlarsın, profesörsün ne diyor bu adam. Teo-politizm, bizantizm-mizantizm kafam karıştı’ iğnelemelerini yaptıktan sonra durumu tartışmaya başladık. Ben, ‘Tayyip Erdoğan üstat Bahri Zengin’in yıllarca söylediği ‘din devleti olmaz’ argümanını tekrar ediyor; ama iki kelime teo-politizm, bizantizm bunlar Bahri ağabeyin terminolojisine uymuyor gibi; demek ki Tayyip Erdoğan Pınarhisar’da iyi okumuş’ yorumunu yaptım. Kalkan’a göre böyle değildi; yeni danışmanlar, yeni akıl hocaları bulmuş, yeni bağlantılar kurmuştu. Yoksa Tayyip Erdoğan’ın tek başına böyle laflar etmesi mümkün değildi. (Mehmet Bekâroğlu, Siyasetin Sonu, s. 189)

33 Paralar beyandaki asılları gibidir; günümüz değerlerine çevrilmemiştir.

34 Ev yapan bir kurum olursa oranın genel müdürü kim olabilir? KİPTAŞ’ın genel müdürü –TOKİ’den, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’ndan tanıdığınız– Erdoğan Bayraktar’dı. O dönem İstanbul’un 11 değişik bölgesinde 17 bin konut yapıldı.

35 Müfettiş Candan Eren Susurluk Çetesi’ni soruşturmuştu. Peki, Susurluk Çetesi’nin pisliği ortaya serildiğinde belediye başkanı olan Erdoğan ne yaptı. 1998’de Mehmet Ağar’ın oğlunun nikâhını kıydı! Evren nikâh şahidiydi; Büyük Kulüp’te gerçekleşen nikâhı gazeteler Evren’in şu sözüyle aktardı: “(Erdoğan) Oturduğum masaya geldi. Ona devlet başkanlığım sırasında, Bedrettin Dalan’a yaptığım yardımlardan söz ettim. Erdoğan bana; ‘Paşam sizin zamanınızda ben olacaktım ki belediye başkanı; neler neler yapardım; sizin desteğinizle İstanbul’u uçururdum’ dedi.”

36 Sonradan AKP Kocaeli Milletvekili, Milli Savunma Bakanı. (S.Y.)

37 Erdoğan’ın. (S.Y.)

38 3 Kasım’dan sonra oluşan TBMM’de 77 AKP milletvekilinin dokunulmazlık dosyası vardı. Görevi kötüye kullanma: 34; zimmet, kalpazanlık, dolandırıcılık: 9; ihaleye fesat karıştırma: 10; hakaret: 29; seçime muhalefet: 18. Erdoğan ile ilgili üç dokunulmazlık dosyası var: Görevi ihmal, zimmet-kalpazanlık-sahtecilik ve suçu-suçluyu övme.

Bölüm: 7

GERÇEK SUÇLU HANGİ ERDOĞAN

Tarih: 12 Aralık 1997

Recep Tayyip Erdoğan hakkında Siirt mitingindeki, “Her devrin Firavun ve Nemrutlarının olduğu ama bunun karşısına çıkacak Musa ve İbrahimlerin engelleri aşarak pislik dolu yolları temizleyeceği” sözleri nedeniyle Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde dava açıldı ve yargılanmaya
başlandı.

21 Nisan 1998 tarihinde mahkeme, Erdoğan’ın Türk Ceza Kanunu’nun 312/2 maddesinden “Halkı din ve ırk farkı gözeterek kin ve düşmanlığa açıkça tahrik etmek” suçunu işlediği kararını verdi ve Erdoğan bir yıl hapis ve 860 TL para cezasına çarptırıldı. Sanık Erdoğan’ın mahkemedeki tavrı ve duruşmadaki hali gözönüne alınarak cezası on ay hapis ve 176,66 TL para cezasına indirildi.

Ceza infaz yasası gereği on aylık hapis cezası dört aya indi.

Dört ay cezaevinde yatacaktı...

Bu cezanın önemi yoktu.

Asıl önemli olan... TCK 312. maddeden mahkûm olmasıydı.Devletin Aleyhine Suçlar kapsamına girdiği için, bu maddeden hüküm giyenler bir daha siyasi partilere üye olamıyor, milletvekili ve belediye başkanı seçilemiyordu...

Bu nedenle gazeteler manşet attı: “Muhtar bile olamaz!”

Bugün...

Erdoğan’ın Siirt konuşması üzerine çok spekülasyon yapılıyor. Tartışma –kafa karıştırmak için– mahkeme kararı üzerinden yapılmıyor.

Diyarbakır 3 No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi’nden verilen hüküm şu : “İrticai faaliyetlerin odağı haline geldiği gerekçesiyle hakkında Anayasa Mahkemesi’nde dava açılan ve sonradan kapatılan bir siyasi partinin lider kadrosundan olan sanık, Siirt İl Başkanlığı’nca düzenlenen açık hava toplantısına katılmış ve konuşmasına ‘Minareler süngü/ Kubbeler miğfer/ Camiler kışlamız/ Müminler asker’ şiirini okuyarak başlamıştır.39

Hiçbir şeyin kendilerini sindiremeyeceğini, gökler yerler açılıp üzerlerine tufanlar yağsa, yanardağlar saçılsa bile kendilerinin susturulamayacağını, yanardağ olup, yıldırım olup ezanları susturanların karşısında patlayacaklarını, referansının İslam olduğunu, bu ülkede inançlara saygı duyulmadığını, yoruma değil yorumcuya bakılması gerektiğini, kula kulluk edilmeyeceğini ve Hakk’a kulluk edenlerden oldukları tablosunu çizmiştir.
Konuşması hemen şiir sonrasında başlayan tekbir sesleri arasında sürüp gitmiştir.

Sanığın ‘Kula Kulluk edenler’ sözleriyle, Atatürkçü laik kesimi, Hakk’a kulluk edenler sözleriyle İslam ve şeriatla bütünleşen Müslümanları amaçladığı anlaşılmaktadır.

İslam barış ve kardeşlik dinidir. Müslümanlar arasında ayırım yapmaz. Allah nezdinde kimin daha makbul Müslüman olduğu sanığın takdirinde değildir. Sanık bir kesimi diğeri aleyhine kışkırtmaktadır.

Anayasa’nın 24. maddesi din ve vicdan özgürlüğünü güvence altına almakla beraber, 14. maddeye atıfta bulunarak bu özgürlüğün dil, ırk, mezhep ayırımı yaratmak amacıyla kullanılamayacağını; din ve din duygularının istismar edilemeyeceğini öngörmektedir.

Her rejim gibi demokratik rejimlerin de kendini savunma hakkı vardır.

Özgürlüklerin, özgürlükleri yok etme amacıyla kullanılmasını yasaklayan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’dir ve 17. maddesinde bu hüküm vardır. Anayasamız, laik Cumhuriyet’i demokrasinin olmazsa olmaz koşulu olarak kabul etmiştir. Demokratik hak ve özgürlükler demokrasiyi yok etmek için kullanılamaz. Sanık savaş çağrısı yapmaktadır...”

Erdoğan, Diyarbakır DGM’nin kararına temyiz başvurusu yaptı. 24 Eylül 1998 tarihinde Yargıtay 8. Ceza Dairesi Diyarbakır
Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını onadı ve bu tarihte hüküm kesinleşti.40

Erdoğan, “şiir değil araba plakası okusam yine ceza verecek bir şeyler bulurlardı” diyecekti. (9 Ekim 1998, Milliyet)

Sonunda 4,5 yıl sürdürdüğü İstanbul Belediye Başkanlığını bırakarak 26 Mart 1999 günü Pınarhisar Cezaevi’ne girdi.

Ve...

Erdoğan’ın değil bizim eziyetimiz başladı. Çünkü Erdoğan başbakanlık yaptığı dönemde bu dört aylık cezayı sürekli dile getirecekti.

Ne eziyetler çekmişti, ne eziyetler...

Hapis günlerini yazacağım.

Ama önce şunu belirtmeliyim ki:

1998 belki de Erdoğan’ın en zor yılıydı...

Tarih 22 Nisan 1998...

Akademisyen Yekta Saraç’ın evi silahla tarandı. Saraç’ın kim olduğunu biliyorsunuz; okudunuz; “Alo Fatih”in kardeşi.

Bir akademisyenin evine niye silah sıkılır?

“Yılmaz Çelik” adında sabıkalı, Fatih 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 18 Aralık 1998 tarihli duruşmasında şöyle konuştu:

“Erdoğan’ın kasası dedikleri BİM Marketler Zinciri İdari Meclis Üyesi Fatih Saraç’tan para koparmak için...”

Fatih Saraç’ın eviyle Yekta Saraç’ın evini karıştırmıştı. Aslında hedefinin Erdoğan’dan para sızdırmak olduğunu fakat sonra vazgeçtiğini söylüyor!

Erdoğan’ın koruması vardı. Belediye başkanı olduğunda hemen 20 Nisan 1994’te İstanbul Valiliği’ne başvurarak koruma talep etmişti.

Evet...

Erdoğan için 1998 kara bir yıldı...

16 Ocak 1998’de Refah Partisi, Anayasa Mahkemesi tarafından “laik Cumhuriyet ilkelerine aykırı eylemlerinden” dolayı kapatıldı.

11 Mayıs 1998’de İstanbul Şişli Abide-i Hürriyet Caddesi’nde saat 11.45 sularında 34 ABR 93 plakalı Opel marka otomobil, kırmızı ışıkta geçince, peşine siren çalarak polisler takıldı. Otomobil kaçarken, yaya geçidine beş metre kala 64 yaşındaki Türk Sanat Müziği İstanbul Radyosu sanatçısı Sevim Tanürek’e çarptı; 30 metre sürükledi. Sanatçı Tanürek ağır yaralanarak hastaneye kaldırıldı, altı gün sonra Alman Hastanesi’nde vefat etti.

O gün o saatte direksiyonda bulunan kişiyse, Bilgi Üniversitesi öğrencisi 19 yaşındaki Ahmet Burak Erdoğan’dı.

Polislere, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın oğlu olduğunu söyledi. Eşine çarpanın kim olduğunu öğrenmek için karakola gelen Ahmet Ürek karşısında genç birini görünce, “Ehliyeti var mı” diye sordu. Polislerle arasında tartışma çıktı. “Yakalandığında polislere Tayyip Erdoğan’ın oğlu olduğunu söylüyor. Zaten o andan itibaren her şey değişti. Karakola gittik, çocuğun ehliyetini sormuyorlar. Polislere bunu hatırlattığımızda ‘Siz ukalalık etmeyin, biz ne yapacağımızı biliriz’ dediler. Kazadan hemen sonra caddemize belediye arozözleri geldi. Tarihte ilk kez, caddemiz baştan aşağı yıkandı. 35 metre fren izi vardı ve her şeyi bir anda yok ettiler. Çocuğun ehliyeti yoktu. Kazadan sonra, üç ay önce verilmiş gibi ehliyet düzenlediler.” (17 Haziran 2001, Hürriyet)

Mahkemeye Burak Erdoğan’ın, olaydan kısa süre önce alınan ehliyeti sunuldu. 14 Kasım 1997′de 42485 sicil numarasıyla Kâğıthane İlçe Emniyet Müdürlüğü’nden verilen B sınıfı bir ehliyetti bu. Ehliyetin geçmişe dönük ve sahte olarak düzenlendiği iddia edildi.

Burak Erdoğan hakkında “Dikkatsizlik ve Tedbirsizlik ile Hayati Tehlike Teşkil Edecek Derecede Yaralamaya Sebebiyet Vermek” suçundan Asliye Ceza Mahkemesi’nde TCK 459/2 maddesi uyarınca üç aydan 20 aya kadar hapis istemiyle dava açıldı.

Burak Erdoğan’ın, trafik raporunda “dalgın olarak araç kullandığı için tali kusurlu” olduğu, Tanürek’in, duran taşıtların önünden yola çıktığı için hatalı olduğu ifade edildi. Erdoğan’ın kusur oranı, 3/8 olarak belirlendi. Tanürek’in hastanede vefatı üzerine oğul Erdoğan hakkında ek iddianame düzenlendi ve istenen ceza iki yıldan beş yıla kadar hapis oldu.

Kazaya ilişkin yargılama süreci 16 Ekim 1998′de, yani kazadan tam beş ay sonra Şişli 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nde başladı. Burak Erdoğan İngiltere’ye dil eğitimi için gittiğinden duruşmalara hiç katılmadı! 20 Eylül 1999′daki duruşmada Adli Tıp İhtisas Dairesi’nin kazayla ilgili raporu açıklandı. Buna göre Ahmet Burak Erdoğan tamamen suçsuzdu; kazanın kusuru bütünüyle (8/8) Sevim Tanürek’teydi! Bu rapor aynı daire tarafından 20 Ocak 2000′de teyit edildi. Mahkemenin 2 Haziran 2000 tarihli duruşmasında, Ahmet Burak Erdoğan’ın beraatine karar verildi.

Trafik istatistiklerine göre, şehir içi trafik kazalarının yüzde 44′ü yayaya çarpma şeklinde gerçekleşiyor ve bu kazaların yalnızca yüzde 2.72′sinde yayalar kusurlu bulunurken, sürücü kusur oranı yüzde 95.96.

Ahmet Ürek duruşma safhasında yaşadıklarını şöyle anlattı:

“Mahkeme başladı, çocuk bir kez olsun gelmedi. Babası tarafından yurtdışına gönderilmişti! Ama Tayyip’in adamları hep oradaydı. Karımın hakkını ararken bir şey söylediğimizde dirsek yedik, tehdit edildik, tacize uğradık. Hâkime çocuğun ehliyeti olmadığını, kazadan sonra babasının forsuyla düzmece ehliyet verildiğini söylediğimizde ‘Ne demek yani, siz koskoca belediye başkanını sahtecilikle mi suçluyorsunuz’ diye azar işittik. Sakin bir insanımdır ama o anda elimde bir şey olsaydı, kafasına fırlatırdım. Olayın oluşunu gören tanıkların hepsi tehdit edildi ve korkutuldu. Buna bir yakınımız dahildir. Sadece bir tek genç kız tanıklık yapmakta direndi. Fakat işin rengi değişmişti. Başına iş gelmemesi için ona da biz tanıklık yaptırmadık. Şişli karakolunda çocuğun ehliyetini sormayan polislerin ve sahte ehliyet veren trafikçilerin aileleri dava görülürken defalarca gelip yalvardılar, işin üzerine gidersek kocalarının görevine son verileceğini, aç kalacaklarını söylediler. Onlardan da şikâyetçi olmadık! Kapımızda her gün belediye araçları durur, Tayyip’in adamları önümüze çıkardı. Tanıklara olduğu gibi, bize de, uğraşmayalım diye en az 20 ‘ricacı’ geldi. Tayyip belediye başkanıydı. O zaman anladık ki, karşımızda bir ‘dev’ vardır ve onunla baş etmek mümkün olmayacaktır. Biz bu durumda aile meclisi olarak toplandık ve işin ucunu bırakmaya karar verdik” (17 Haziran 2001, Hürriyet)

Ahmet Ürek ile oğlu Cavit Ürek, mahkemeye sundukları 8 Ocak 1999 tarihli dilekçeleriyle şikâyet ve müdahaleden vazgeçti.

Ahmet Burak Erdoğan hakkında kusursuzluk raporu veren Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi’nin başındaki Eyüp Çakmak, bugün Deniz İşletmeleri (TDİ) Genel Müdürü!

Yıllar sonra... Yıl 2012.

Recep Tayyip Erdoğan’ın yeğeni, Mustafa Erdoğan’ın Kartal İmam Hatip Lisesi son sınıfında okuyan oğlu Üsame Erdoğan trafik kazası yaptı; yaralandı; ameliyat oldu.

26 Ekim 1998; Erdoğan, Fazilet Partisi’nden istifa etti. İstifasını FP Üsküdar İlçe Başkanlığı’na, İl Başkanlığı’na ve FP Genel Başkanlığı’na, İstanbul 10. Noterliği aracılığıyla gönderdi. Erdoğan istifasında, “Hukuka aykırı ve fakat kanuni zorunluluk nedeniyle FP üyeliğinden istifa etmiş bulunmaktayım. Gereğini ilgili evrakına iş’ar edilmek üzere saygıyla sunuyorum” dedi. Erdoğan noterden istifa beyanının muhataplarına ayrı ayrı APS olarak tebliğ edilmesini de istedi. Gençliğinde katıldığı “Milli Görüş” saflarından kopmuştu..

5 Kasım 1998’de Danıştay, Erdoğan’ın belediye başkanlığını düşürdü. Belediye başkanlığı 4 yıl 7 ay 5 gün sürdü...

Son gün gazetecilerle yemek yedi; “Koltuktan ayrılıyorum ama sizlere veda etmiyorum” dedi.

Erdoğan Siirt konuşması nedeniyle 26 Mart 1999’da hapse girdi; çok yatmadı, dört ay sonra, 24 Temmuz 1999’da çıktı.

Araya girip daha önce adını geçirdiğimiz bir isimden bahsetmeliyim.

Hasan Yeşildağ...

Aslen Rizeli...

Erdoğan’ın hemşerisi...

İstanbul’a göçen bir ailenin çocuğu.

Ülkücüydü. Yüksek Teknik Öğretmen Okulu’nda öğrenciyken adı 1970’li yıllarda soygunlara, cinayetlere karıştı. 20 ay yattı. Abdi İpekçi cinayetinde adı geçti. İsviçre’ye kaçtı. Kırmızı Bülten’le arandı. İsviçre’de uyuşturucu ve örtülü faaliyetlerden dolayı cezaevinde yattı. 1995’te Türkiye’ye döndü.

Erdoğan döneminde belediye işletmelerine yönelik yapılan soruşturmalarda hep adı geçti.

Hasan Yeşildağ’ın Tayyip’in gizli kasalarından biri olduğunu ilk defa 1970’li yıllardaki “dava arkadaşı” Mehmet Ali Ağca’nın kardeşi Adnan Ağca dile getirdi. “Başbakan’ın gizli kasası Hasan Yeşildağ. Her gün gizli gizli görüşme yapılıyor. Mehmet Ali Ağca’nın suç ortağı Hasan Yeşildağ, Kartal’da beraberlerdi.” (16 Şubat 2006, Sabah)

Gazeteci Muhammed Pamuk, Recep Tayyip Erdoğan’ı anlattığı kitabı, Yasaklı Umut’ta, 26 Mart’ta cezaevine girmesi kesinleşen Erdoğan’ın cezaevi ve burada kendisini koruyacak kişi arayışını, Yeşildağ’ın adını vermeden şöyle aktarıyor:

“Erdoğan’a yakın çevreler ise, cezaevlerinde hüküm giyen kişileri araştırmaya başlamıştı. Öyle ya, Erdoğan’ın cezaevindeki güvenliğini kim sağlayacaktı? Erdoğan son bir kararla Pınarhisar’ı tercih edince cezaevi belli oldu. Ardından Pınarhisar Cezaevi’nde Erdoğan’ı koruyacak bir suçlu arayışı başladı. İstenilen hükümlü bulunamayınca dışarıdan bir suçlu bulma yoluna gidildi. İstanbul Büyükşehir Meclis üyelerinden birisinin kardeşi, bu iş için seçildi. Önce Pınarhisar’da bir esnafa karşılıksız çek kesen bu kişi, akabinde mal beyanında bulunmayarak, mahkemenin tutuklama kararı vermesini sağladı. Pınarhisar Cezaevi’ne girerken Erdoğan’ın çevresi derin bir ‘oh’ çekmişti. En azından kendileri tarafından tanınan birisi, Erdoğan’a yardımcı olacaktı.”

O kişi, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclis Üyesi Zeki Yeşildağ idi.

Hasan Yeşildağ’ın kardeşi...41

Hasan Yeşildağ, Erdoğan’ın cezaevinde işlerini görmek için yanına verilen “kader arkadaşı”ydı.

Erdoğan’ın “dava arkadaşları” Hüseyin Besli ve Ömer Özbay yazdıkları Bir Liderin Doğuşu kitabında Hasan Yeşildağ’a övgüler dizdi. Sözü onlara bırakalım...

“Yeşildağ ve Erdoğan’ın hangi hapishanede yatacakları konusunda ihtimaller gözden geçirilir: Erdek, Karamürsel, Çorlu, Akyazı derken, Pınarhisar Cezaevi kesinlik kazanır. Hasan Yeşildağ, önceden gidip cezaevini gezer. Yapılacak işlerin bir listesini çıkarır. Yönetimden gerekli izinleri aldıktan sonra kendilerine tahsis edilen koğuşu bir güzel temizletir. Duvarları kâğıt kaplatır, zemine, boydan boya halı döşetir. Elektrik ve sıhhi tesisatı yeniler. Sıcak su temini için şofben taktırır. Koğuşun bahçeye ve koridora açılan kapılarını boyatıp yalnızca içeriden açılabilen ilave sürgüler yaptırır. Çatıya manyetik bariyerler, bahçeye elektronik sensörler yerleştirir. Gerekli gördüğü kör noktalara kamera sistemi kurdurur.42

Sıra mobilya ve beyaz eşyaya geldiğinde keseye davranmak Erhan Şenol’a düşer. Derin donduruculu büyük boy bir buzdolabı, çamaşır ve bulaşık makinesi, toplantı ve çalışma masaları, deri koltuklar, oturma grupları ve büyük ekran bir televizyonla, kalacakları koğuşu ve cezaevi kütüphanesini sıkıcılıktan uzak bir yaşam ve çalışma alanına dönüştürürler. Bu arada mahkûm ve gardiyanlar da unutulmamıştır. Herkese pantolon, gömlek, ayakkabı ve eşofman takımı alınır. Hasan Yeşildağ, ağalığın ‘vermekle kaim’ olduğunun farkındadır.

Son kez İsviçre’ye gittiğinde, işlerini bir arkadaşına, eşini ve çocuklarını Allah’a emanet edip geri dönmüştür. Dışarıdaki işlerini bitirip, Erdoğan’dan üç gün önce Pınarhisar Cezaevi’ne teslim olduğunda, mahkûmlar ve gardiyanlar tarafından krallar gibi karşılanır. Yanında getirdiği hediyeleri dağıtırken, ortalık bayram yerine döner. Koğuşu ve aldığı güvenlik önlemlerini son kez gözden geçirir. Her şey yerli yerindedir. T.C. Pınarhisar Kapalı Ceza ve Tevkif Evi, ‘tarihi misafir’ini beklemektedir...”

Erdoğan hapse girmeden son kez halkın karşısına çıktı; Cumhuriyet Bayramı için 29 Ekim 1998’de Kazlıçeşme’de organize edilen Ahmet Kaya konserine gitti.

Erdoğan, cuma namazını Fatih Camii’nde kılıp cezaevinin yolunu tuttu. Konvoyla kendini cezaevine uğurlamaya gelenlere bir konuşma yaptı:

“Halkımıza ayrıca bir mesaj vermeyi doğrusu gereksiz buluyorum. Zira son bir aydır Anadolu’yu dolaşıyorum. Samsun’dan Erzincan’a, Kırşehir’den İzmir’e kadar pek çok vilayeti dolaştım. Gaziantep, Kilis, Yalova, Manisa, Bursa, Kastamonu, Kocaeli, Sakarya’ya gittim. Gördüm ki halkımız engin tarihi tecrübesiyle, fazilet ve ferasetiyle her şeyi hepimizden iyi görüyor, hepimizden iyi değerlendiriyor. Şimdi yapmamız gereken halkımıza mesaj vermeye çalışmak değil halkımızın bize verdiği mesajları iyi ve doğru kavramaktır.”

Sonra, futbolculuk yaşamında sıklıkla söylediği, “beraber yürüdük biz bu yollarda” şarkısını hep birlikte söylediler.

Sonraki yıllarda Erdoğan’ın cezaevi hayatına ilişkin neler anlatıldı neler. Örneğin...

Her gelen mektuba mutlaka kendisi yanıt yazarmış; “Yoruldunuz, yardım edelim” diyenlere kızarmış!

Odatv; Erdoğan’ın Pınarhisar Cezaevi’nden başörtüsü mağduru Süveyda Sevgican’a gönderdiği bir mektup ile Erdoğan’ın Anıtkabir defterine yazdığı bir notun görüntülerini birlikte yayınladı. Cezaevinden yollanan mektuptaki yazıyla, Anıtkabir defterine düşülen nottaki yazı birbirine hiç benzemiyor!
Yıllar sonra Erdoğan’ın yazısı mı çirkinleşmişti?

Neler yazmadılar ki:

– Dört ayda 10.000 mektup yazmıştı! 

(Günde yaklaşık 80 mektup, mektup başına beş dakikadan, günde yaklaşık yedi saat eder) 

– Dört ayda 30.000 ziyaretçi kabul etmişti! 

(Günde yaklaşık 250 kişi, kişi başı beş dakikadan, günde 20 saat eder) 

Geçelim. Bu bayağı yalanlara ihtiyaç duyulmasına insanın canı sıkılıyor. Bilmiyorlar ki, zor olan ruhsal esarettir; fiziksel tutsaklık geçicidir.

Yazmalıyım...

12 Eylül Darbesi’ne boyun eğmeyen 1300 aydının imzaladığı “Aydınlar Dilekçesi”, 15 Mayıs 1984’te Çankaya Köşkü’nde Kenan Evren’e verildi. İmzacılar yakınlarıyla vedalaştı; çünkü hapse girmeleri an meselesiydi.

Dünyaca ünlü iki oyun yazarı Harold Pinter ve Arthur Miller, “Aydınlar Dilekçesi”ne destek için Türkiye’ye geldi.

Pinter ve Miller, İstanbul’daki aydınlarla tanışmak istedi. O zor günlerde ancak 52 aydın bulunabildi.

Arthur Miller, bir araya geldiği aydınlara kaç kişinin hapse girdiğini sordu; “Hapse girenler ayağa kalkabilir mi?”

50 kişi ayağa kalktı.

Miller ve Pinter şaşırdı. Salonda bulunanlara, kaç yıl hapis yattıklarını sordular. Beş yıldan az yatanlar utanarak söyledi. Çünkü çoğunluk on yıla yakın cezaevinde kalmıştı.

Türk aydını hep eziyet gördü; kırıldı, biçildi...

Bu anekdotu yazmamın nedeni; Erdoğan’ın 14 yıldır anlata anlata bitiremediği, dört ay on günlük cezaevi sömürüsü.

Tarih: 15 Ekim 1957

Demokrat Parti iktidarı...

Seçim dönemi...

Kürsüdeki siyasal lider; İstanbul Eyüp Büyük Camii Meydanı’ndaki mitingde; İslamiyetin doğuşundaki mülkiyet ve faize karşı tavrın sosyalizmle benzerliklerini anlattı.

Savcı, bu “Müslüman Komünist lider” hakkında, “dini siyasete alet ederek komünizm propagandası yapmaktan” dava açtı. Tutuklandı. 2 Aralık 1959’da tahliye oldu. 26 ay yattı.

Bu ülkede “dini propaganda” yaptığı gerekçesiyle hiçbir sağcı politikacı bu kadar süre cezaevinde kalmadı.

O da yine solculara nasip oldu!

Bu kişinin adı Dr. Hikmet Kıvılcımlı’ydı...

Bu son cezasıyla yarım asırlık yaşamına, toplamda 20.5 yıllık hapis sığdırdı!

1925’te on yıl kürek cezası aldı. 1 yıl hapis yattıktan sonra çıkan afla serbest kaldı.

1927’de üç ay yattı.

1929’da dört yıl altı ay 15 gün yeni bir mahkûmiyet aldı. Cumhuriyetin onuncu yılı, nedeniyle çıkarılan afla 1933’te çıktı.

1938’de Nazım Hikmet’le birlikte yargılandığı Donanma Davası’nda 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı, 12 yıl yattıktan sonra afla çıktı.

12 Mart 1971 Askeri Darbesi’nde adı, radyoda arananlar listesinde anons edildi. Hastaydı, bir daha cezaevine girerse çıkamayacağını biliyordu. Alanya-Kıbrıs üzerinden Lübnan’a kaçtı.

5 ay sonra 11 Ekim 1971’de Belgrad’da öldü.

17 yaşında gönüllü olarak Kurtuluş Savaşı’na katılan; Yörük Ali Efe çetesinde Kuvayı Milliye fedaisi olan ve Köyceğiz Kuvayı Milliye Askerî Kumandanlığı görevinde bulunan Dr. Hikmet Kıvılcımlı hastane odasında günlüğüne şöyle yazdı:

“13. sondalı, bıçaklı ameliyattan geçtim. Bunlardan dördü narkoz altında, dokuzu uyutulmadan tam olarak işkenceyle geçti. ‘Emniyet Birinci Şube bıraktı, prostat aldı işkenceyi’ diyorum gülerek acı acı. Demek bir alınyazı olsa, benimki ömür boyu işkence yazılmış.” (24 Nisan 1971)

Dr. Hikmet Kıvılcımlı siyasal hayatı boyunca eline silah almadı. Hiçbir yere bomba atmadı. Şiddetten hep uzak duran bir düşünce suçlusuydu.

Yaşamı boyunca Erdoğan’ın boyu kadar kitap yazdı; çeviri yaptı.

Partiler, dernekler, sendikalar kurdu. Bir gün bile ağzını açıp “Ben şu kadar yıl cezaevinde yattım” diye “mağduriyet şovu” yapmadı.

Susarak konuşan erdemli bir kuşağa mensuptu.

Onlar, kendilerini acındırmayı zül sayarlar.

Evet...

Bu ülkenin siyasi kültüründe, cezaevinde yatmanın propagandasını yapmak ayıp sayılır. Erdoğan sığ’dır...

Erdoğan’ın dört aylık “büyük çilesi” bitti.

Cezaevinden çıkınca siyaset yasağını kaldırmak için lobi faaliyetlerine başlayacaktı. Bunun için öncelikle çalışma ofisine ihtiyaç vardı.

Hemen bulundu; ortağı olduğu Emniyet Gıda’nın deposunu kullanacaktı. Zaten burası oturduğu evin giriş katıydı.

Misafirlerini burada kabul etmeye başladı.

Geleni gideni pek yoktu; çevresine sık sık siyasetin acımasızlığından yakındı. “Ama geçecek bu günler” diyordu.

O günlerde yanında olanlara hep vefa gösterecekti...

Erdoğan, “emeklilik” günlerinde namazlarını genellikle Emniyet Mahallesi’ndeki Akabe Camii’nde kılıyordu. Cuma namazınaysa genellikle Kasımpaşa’daki Büyük Camii’ye gidiyordu. Çevresinde pek kimse yoktu; namazını en fazla 20 kişiyle kılıyordu.

Siyasi hayatı bitmiş görünüyordu; yakın arkadaşları dışında Erdoğan’ın geleceği için umutlu konuşan kimse yoktu. “Devlet ipini çekmişti!”

Erdoğan’ın morali bozuktu.

Kimseye haber vermeden dünyanın öteki ucuna gitti.

Avustralya’ya...

Cezaevinden çıktıktan dört ay sonra eşiyle birlikte Avust-ralya’nın yolunu tuttu.

Bu ülkeye niye gitti? Kim vardı Avustralya’da?

Erdoğan’ın şeyhi vardı: Mahmut Esad Coşan!

Prof. Dr. Coşan akademisyendi ama kayınpederi Mehmet Zahid Kotku vefat edince Gümüşhanevi Dergâhı’nın başına geçmişti.

Erbakan ile Coşan’ın yolları 1980’li yılların sonunda ayrıldı. Fakat Erdoğan Coşan ile ilişkisini hep sürdürdü.

Öyle ki, 10 Nisan 1994’te RTÜK belediyelerin televizyon yayıncılığı yapma iznini kaldırmıştı. İstanbul’da Belediye Başkanı Nurettin Sözen döneminde kurulan BRT yayını sona erdirildi. Beş milyon dolarlık yatırımla kurulan BRT’nin tüm teknik ekipmanı ucuz bir fiyat karşılığı Yeni Dünya İletişim Şirketi’ne kiralandı. Şirket Kanal 7 adıyla yayıncılığa başladı. Şirketin ortaklarından biri de Esad Coşan idi.

İstanbul belediyelerinden ne kadar paranın bu televizyon kanalına aktarıldığı meselesi soruşturma dosyalarına girdi.

28 Şubat 1997 sürecinden sonra Prof. Coşan damadı Ali Yücel Uyarel’in yanına, Sidney’e gitmişti.

Erdoğan kimselere haber vermeden şeyhi Coşan’ın yanına gitti. Artık Erbakan ile yolun sonuna geldiğini görüyordu. Parti kurmak için icazet aldı.

Biliyordu ki, Coşan, Erbakan’a kızıp “Sen böyle yapıyorsan, ben de parti kuracağım” demişti.

MNP-MSP’nin kuruluşunda Mehmet Zahid Kotku’nun katkıları vardı. İleride kurulacak AKP’nin perde arkasındaki şeyhi Prof. Coşan olacaktı.

Fakat Coşan ve damadı 4 Şubat 2001’de Sidney’de geçirdikleri trafik kazasında hayatlarını kaybettiler.

Erdoğan o günden sonra şeyhsiz kaldı. Dergâhın başına rahmetli Coşan’ın ABD’de de eğitim görmüş 1963 doğumlu oğlu Nurettin Coşan geçti.

Erbakan nasıl yıllar önce Mehmet Zahid Kotku’nun yerine gelen Prof. Coşan’a intisap etmemişse, Erdoğan da yeni genç şeyhe bağlanmadı. Dergâh da Erdoğan’a kızıp seçimlerde MHP’ye destek vereceklerini açıkladı!

Erdoğan, 1999 yılının son ayında Avustralya’da iki hafta kaldı...

Ve ilginç tesadüf...

Prof. Dr. Esad Coşan, Sidney’e 600 kilometre uzaklıktaki Dubbo şehrine giderken, –Avustralya gibi bir ülkede– arka farları yanmayan bir TIR’a otomobiliyle çarpıp vefat etti.

Aynı süreçte ABD’ye giden Fethullah Gülen, “şeyhsiz kalan” Erdoğan’ı uzun bir dönem avucunun içinde tuttu!

“28 Şubat’ın arkasında İsrail ve ABD var” diyen Coşan’ın ölümüyle “Türk-İslamcı” Gümüşhanevi Dergâhı bir daha toparlanamadı.

ABD gölgesindeki İsrail yanlısı Cemaat ise devletin tüm sinir merkezlerini ele geçirerek gücüne güç kattı.

İnsan düşünmeden edemiyor:

Sidney’de, o gece o karayolunda neler oldu?

Esad Coşan hayatta olsaydı Fethullah Gülen’in yıldızı bu kadar parlatılabilir miydi? Üzerinde durulması gereken bir soru...

Erdoğan’ın yolu bir başka “yol önderi”nden de ayrılacaktı; Erbakan! Şimdi çözmesi gereken hukuki engeller vardı. Bunlardan biri, hiç beklemediği anda karşısına çıktı...

Tarih: 14 Ocak 2000

Erdoğan Avustralya’nın Melbourne şehrinde yayın yapan SBS radyosuna verdiği mülakatta kendisini, hapse girmesi nedeniyle Abdullah Öcalan ile karşılaştıran bir kişiye “Sayın Öcalan şu an, düşüncelerinin değil, almış olduğu kellelerin hesabını veriyor. Bense düşüncelerimden dolayı dört ay hapis yattım, aramızdaki fark çok büyük” şeklinde cevap verdi.

Şehitlerden “kelle” diye söz etmesi ve Öcalan’a “sayın” demesi nedeniyle büyük eleştiriler yapıldı. Şehit Anaları Derneği tarafından aleyhinde sembolik bir manevi tazminat davası açıldı. Davacıların avukatlığını Kemal Kerinçsiz’in yaptığı davada, İstanbul Kartal 2. Sulh Hukuk Mahkemesi 12 Aralık 2007 tarihinde Erdoğan’ın üç kuruş tazminat ödemesine karar verdi. Hâkim, kararında şehitlere “kelle” ve yasadışı silahlı örgüt liderine “sayın” denmesinin dil sürçmesi olamayacağına hükmetti. Erdoğan kararı temyiz etti. Yargıtay temyiz başvurusunu hem usulden, hem esastan inceledi ve mahkemenin kararını onadı.

Erdoğan ne çekiyorsa dilinden çekiyordu!

Bu hayatı boyunca sürecekti...

2000’li yıllara Türkiye yasaklı siyasetçilerle girdi.

Bir yanda Erbakan...

Diğer yanda öğrencisi Erdoğan vardı...

Erdoğan “siyasi yasaklı” olmasına rağmen Anadolu’yu gezdi; siyasal demeçler verdi. Sürekli hocasından farklı olduğunun altını çizdi:

“Biz dini motiflerle, dini hikâyelerle dinci siyaset yapmayı bıraktık. Böyle bir siyaset yapmayacağız, dindarların nasıl siyaset yapacağını göstermek istiyoruz”(15 Mayıs 2000, Hürriyet)

Yabancı elçilerin, konsolosların “yıldızı” idi. İsrail’in yeni atanan büyükelçisi 18 Temmuz 2001’de ilk ziyaretini “yasaklı” Erdoğan’a yapacaktı. AKP kurulmadan bir hafta önce İstanbul’daki bürosunda İngiltere’nin İstanbul Başkonsolosu Roger Short gibi isimlerle görüştü. (8 Ağustos 2001, Yeni Şafak)

Erbakan yasaklıydı ama tüm gelişmeleri yakından takip ediyordu. Yine her şey kontrolü altında olsun istiyordu. Oysaki, hava değişiyordu. Partisinde bile...

Kimse “Adil Ekonomik Düzeni” dinlemek istemiyordu.

Kimse “israf, haksız kazanç, nefis terbiyesi” sözlerini işitmek istemiyordu.

Dönem neoliberalizm, yani tüketim dönemiydi. Para kazanmak için her yol mubahtı; altta kalanın canı çıksındı.

Bu düzene uyum sağlayamayacak Milli Görüş hareketindeki “Aksaçlılar” dönemi kapanıyor; düzene uyum sağlayacak “Ak Partililer” dönemi başlıyordu!

Aslında hiç tartışılmadı ama...

Milli Görüş, sol ve sağ olarak bölünüyordu.

Erbakan sol’da, Erdoğan sağ’daydı!

Bülent Eczacıbaşı’nın Yeniköy’deki yalısında düzenlediği ve Sakıp Sabancı, Tuncay Özilhan, Feyyaz Berker, Can Paker, Zafer Çağlayan, Aldo Kaslovski gibi 15 TÜSİAD üyesinin katıldığı yemekli toplantının baş konuğu “siyasi yasaklı” Erdoğan’dı. İşadamlarına şöyle dedi: “Turgut Özal’ın bıraktığı yerden gideceğim.” Tarih 26 Ekim 1999.

Milli Görüş’ün “yeni muhafazakârları” yeni kurulan Fazilet Partisi ile artık yürüyemeyeceklerini telaffuz etmeye başladılar.

Kapatılan RP’nin yerine kurulan Fazilet Partisi’nin genel başkanı İsmail Alptekin’di.43

Ankara ASKİ Tesisleri’nde toplananlar partiye “genel başkan” değil “lider” arıyorlardı.

Bu isimlerden biri Bülent Arınç’tı...

Goethe tarihe, “Tanrı’nın gizemli atölyesi” der.

Bu gizemli atölye; ayrıntılarla uğraşmaz; sıradanlığa aldırış etmez. İnsanın yıldızının parladığı anları bekler.

Stefan Zweig, insanın yıldızının nasıl parlayacağını şöyle yazdı:

“Tek bir evet, tek bir hayır; bir anlık erken davranma ya da bir anlık geç harekete geçme; bu anı, yüzlerce kuşak da geçse asla geri getiremez ve bu yitirilen an bireylerin ve ulusların yaşamını ve hatta bütün bir insanlığın yazgısını belirler.”

Belki şaşıracaksınız ama son dönemde ne zaman Bülent Arınç ekrana çıkıp hükümet adına açıklama yapsa aklıma Zweig geliyor.

Artık biliyoruz; ekrandaki Arınç babacan tavrıyla, yumuşacık ses tonuyla ince ince siyasi dokundurmalarda bulunsa da, söyledikleri pek doğru çıkmıyor. Sonra geri adım atmak zorunda kalıyor. Haline üzülüyorum.

Bülent Arınç...

Bir astsubay çocuğu.

1948 doğumlu.

68 Kuşağı’ndan sayılabilir mi? Ankara Hukuk Fakültesi’nin ender sağcı öğrencilerinden.

Milli Nizam Partisi ve ardından gelen Milli Selamet Partisi’nde gençlik kollarında çalıştı; Manisa İl Başkanlığı yaptı.

Çalışkandı. Ama temel özelliği; insanlarla rahat diyalog kurabilmesi ve en önemlisi kitleler önünde etkili konuşma yapmasıydı.

Milli Görüş’ün “ağır işçisi” idi.

Tarih: 13 Ekim 1985

Refah Partisi İzmir teşkilatının Eşrefpaşa Şenocak Sine-ması’nda düzenlediği gecede Atatürk’e saygısızlık yapıldığı ve laiklik ilkelerine aykırı davranıldığı için Devlet Güvenlik Mahkemesi savcısı tarafından soruşturma başlatıldı.

Hakkında dava açılan isimlerinden biri de Arınç’tı.

Ceza alırsa parti zarar görür diye RP Merkez Karar ve Yönetim Kurulu üyeliğinden istifa etti. Avukatı Ertuğrul Günay’dı.

Arınç dört yıl iki aya mahkûm oldu. Ek olarak bir yıl üç ay da Eskişehir’de sürgün cezası verildi. Aralarında Sabih Kanadoğlu’nun bulunduğu Yargıtay 9. Ceza Dairesi kararı bozdu. Yerel mahkeme direndi. Yargılama üç yıl sürdü.

Milli Görüş Hareketi içinde ona hep, “İkinci Erbakan” gözüyle bakıldı. Yani Erbakan’dan sonra onun koltuğa oturacağını düşünen çok partili vardı.

Yıldızı parlamaya müsaitti...

1995’te Refah Partisi Manisa Milletvekili olarak meclise girdi.

Fakat artık bir rakibi vardı...

Bıçkın tavırları ve sert konuşmalarıyla yıldızı parlayan; İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Erdoğan!

Arınç, Milli Görüş Hareketi’nin gönlündeydi.

Erdoğan ise, salt parti tabanından değil, Milli Görüş dışındaki yerli ve yabancı grupların/lobilerin de genel başkan adayıydı.

Erbakan ve Erdoğan 90’lı yılların sonunda yasaklı olunca, genel başkanlık için “Bülent Arınç” ismi telaffuz edildi.

İşte yıldızının parladığı an gelmişti. Bir “evet” demesi yeterliydi.

Fakat Arınç, Yenilikçilerin liderliğini önce Erdoğan’a verdi; o yasaklı olunca kendi adaylığını açıkladı. Ancak Gül aday olunca hemen vazgeçti; Gül’e biat etti!

İkinci ya da üçüncü adam olmayı seçti.

Sonuçta hayatı boyunca karşı çıktığı aldatıcı “yenilikçi kimliğiyle” düvel-i muazzamanın açtığı kapıdan yürüyüp gitti.

Kongrede Gül’ü destekleyen konuşma yaptı. “Siz bizi ne sanıyorsunuz? Biz bu dava için saçlarımızı ağarttık, sevdalarımızdan vazgeçtik,” sözü çok alkış aldı.

Kongrede herkes, “Eğer aday olsaydı kesin kazanırdı” diyordu. Salonda bulunanların gözünde parti içindeki Gelenekçileri de Yenilikçileri de etkileyen, onların duygularını birleştiren tek “Abi” Arınç’tı!

Ama yapmadı. Yapamadı.

Tekrar Stefan Zweig’e dönmek istiyorum:

“İnsan yaşamına çok ender olarak inen o bir tek saniyelik büyük an, kendisinden yararlanmasını bilmeyenlerden işte böylesine müthiş öç alır. Basiret, buyruğa boyun eğmeme, çaba, akıl ve sağduyu gibi bütün insanlık erdemleri, yazgıyı belirleyen o büyük anın tutuşturduğu ateş içinde eriyip, işte böyle yok olur.”

Bugün...

Bakmayınız fiziki varlığına ve etkisiz koltuğuna, Arınç siyaseten yok olup gitti.

Bunun sebebi hep Araf’ta beklemeyi tercih etmesiydi.

Fazilet Partisi bu havada kongreye gitti.

“Ak Saçlılar” yaşananları yıllar önce 1978’de yapılan MSP kongresine benzetiyordu; yine “virüsler” ortaya çıkmıştı.

Erdoğan yine “virüs”tü. Siyasi yasaklı olduğu için ön plana çıkmıyordu. Ama Hoca’ya bayrak açanların safında olduğunu herkes biliyordu. Sonuçta...

“Yenilikçiler” Abdullah Gül’ü, “gelenekçiler”, yani Erbakan, Recai Kutan’ı aday gösterdi. CIA’in yayınladığı “Christian Science Monitor” (CSM) aylar önceden 20 Ocak 1998’de şunu yazdı: “Gül, RP’nin lider adaylarından ılımlı bir isim.”

Erdoğan o günlerde tek bir kişi için uğraş verdi; Numan Kurtulmuş! Kurtulmuş İstanbul İl Başkanı idi ve “gelenekçiler”in safındaydı. Erdoğan ikna edemedi.

Tarih: 14 Mayıs 1998

Kongreyi 570 oya karşılık 620 oyla “gelenekçiler”, yani Recai Kutan kazandı.

Kongredeki asıl saflaşma ideolojik olmaktan çok, vefa üzerineydi. Yasaklı Erbakan’a zor günlerinde karşı çıkmayı partililer kabul etmemişti. Yoksa, estirilen neoliberal rüzgârlar “gelenekçileri” bile etkiledi.

Flash TV’de 21 Mart 2004’te Erbakan, “AB başından beri bir Hıristiyan kulübüdür; biz hep karşıydık hâlâ karşıyız” demişti. Kongrede Recai Kutan AB’ye karşı olmadıklarını açıkladı. Kongreden sonra Kutan, AB büyükelçilerine yemek verdi. 1999 sonbaharında neoliberal Cengiz Çandar-Ali Bayramoğlu ikilisinin “mihmandarlığında” ABD gezisine çıktı. Toplantıları Doğu Ergil düzenliyordu. Washington’da 3 Kasım 1999’daki NED toplantısında olduğu gibi Kutan’a hep aynı soru yöneltildi:

“İslamcı mısınız, demokrat mısınız?” ve “Kürt sorunu hakkında ne düşünüyorsunuz?”

Kutan’ın beklenilen yanıtı vermemesi liberal terbiyeci “mihmandarları” kızdırdı. Onlara göre, “çağ dışında kalmış” Kutan’ın, “yenilikçi” Erdoğan’ın önünden çekilmesi gerekiyordu. Ve...

Fazilet Partisi de 22 Haziran 2001’de kapatıldı.

“Yenilikçiler” için bu tarihi fırsattı; diyorlardı ki, “Türkiye, Milli Görüşçü oligarşi ile Kemalist oligarşi arasındaki hegemonya kavgasına hapsedilemez.” Köklü dönüşüm şarttı...

O günlerin gazetelerini açıp bakın, her yerde Erdoğan’la, Gül’le yapılmış röportajları görürsünüz.

Yeni Şafak anlaşılabilir; Erdoğan’ın gazetesiydi.

Cemaat’in yayın organı Zaman “yenilikçiler”i manşetinden indirmedi; Fethullah Gülen “Yenilikçilerin” yanındaydı.

Merkez medya da “yenilikçilerin” safındaydı.

En şaşırtıcı olanı, ABD-İsrail düşmanı dinci Akit gazeteci oldu; liberal “yenilikçileri” destekliyorlardı!

Hiç şaşırmayın kimdi: CIA ajanı Graham Fuller. Fazilet Partisi kongresinden hemen sonra Zaman gazetesine uzun bir röportaj verdi; olacakları söyledi: “İnancım odur ki eğer İslamcıların katılımına izin verilirse hatta iki ya da üç İslamcı parti olursa, çok daha arzulanan bir şey olur.” (21-23 Mayıs 1998)

Yenilikçilerin kopması an meselesiydi...

Peki...

“Yenilikçi” Erdoğan “yeni” ne söylüyordu; hiç!

Dönemin FP milletvekili Mehmet Bekâroğlu Siyasetin Sonu kitabında şöyle yazdı:

“Cemil Çiçek, Abdülkadir Aksu, Ali Coşkun, Nevzat Yalçıntaş, Nazlı Ilıcak gibi isimler ne yeniydiler ne de yeni bir şey söylüyorlardı. Bunlar, öteden beri sağ geleneğin içinde yer almış, siyasal olarak devlete yaslanan, ekonomide serbest piyasayı savunan, Özallı yılların kaba neoliberal söyleminin parçaları olmuş ‘eski’ siyasetçilerdi. (...) Yenilikçi diye bilinen arkadaşlarla konuşuyordum. Öyle sorunu uzun boylu düşünmüş, tartışmış, projeler hazırlamış bir halleri yoktu. Fazilet Partisi yönetimindeyken hazırladıkları Gün Işığında Türkiye kitapçığı sağdan soldan derlenmiş, toplama, her partinin söyleyebileceği şeyler içeriyordu... Erbakan ve ekibine karşı olmanın ve genç imajlarının ötesinde bir özellikleri yoktu. İşaret ettikleri yer, aktörleri değişmiş bir merkez sağ parti idi.” (s. 127 ve 195-196)

– Yeni politikalar

– Yeni vizyon

– Reel politika

– Değişim...

Dillerinden benzer sözcükler düşmüyordu ama içeriklerine ilişkin bir cümle etmiyorlardı. Sadece ortada dolaşan “sihirli sözcükler” vardı.

Bir de kimin planladığı bilinmeyen kurnazlıklar...

Erdoğan ile Kutan 8 Eylül 2000’de İstanbul Fatih’te Ahmet Ergün’ün evinde buluştu. Görüşme talebi Erdoğan’dan gelmişti ve gizliydi ama nedense tüm medyanın haberi olmuştu.

Erdoğan görüşmeye dört sayfalık yazılı bir metinle geldi; okudu ve sustu.

Toplantı sonrası çıkışta, “Yeni parti içinde olmayacağım” dedi; çünkü siyasi yasaklıydı! Ertesi gün gazete haberleri şöyleydi: “Erbakan’dan Erdoğan’a rica; bizi bırakma”(!)

O gün Recai Kutan yaşamında ilk kez bir kişi hakkında kötü söz söyledi...

İlginçtir; Erbakan’ın evinde yapılan strateji toplantıları hemen basına sızdırılıyordu. Erbakan’ın evinin dinlendiği anlaşıldı ama o günlerde dinlemeyi yapanların Cemaatçi polisler olduğu kimsenin aklına gelmedi!

Erbakan, “çocukların” parti kurup iktidar olacaklarına hiç ihtimal vermedi. Halbuki Yahudi kültürünü bilse, “Golem”i tanısaydı...

Golem ya da Golan, Yahudi kültürünün gizemli yaratığı...

Yahudi mitolojisine göre, Polonyalı haham Eliya Baal Shem; “hizmet görsün, ev işlerini yapsın ve gerektiğinde düşmanlarımdan korusun” diye, Tevrat’tan bir dizi kutsal sözü belli bir kombinasyonla söyleyerek kilden yaptığı savaşçı Golem’e hayat verdi.

Golem’in bir sorunu vardı; her gün büyük bir hızla büyüyordu. O kadar ki, haham Eliya her hafta Golem’i kile çevirip tekrar yaratarak aşırı büyümesini engellemeye çalıştı. Haham Eliya bir gün bunu yapmayı unutunca Golem o kadar büyüdü ki, haham onu yok ettiğinde kendisi de kil yığınının altında kalarak öldü.

Erbakan kilin altında kalmıştı ama henüz Erdoğan’ı kilden yeniden yeniden yapmaya çalışıyordu!

Erdoğan’ın Erbakan’ı yok etmesine az zaman kalmıştı.

Hâlâ birileri Erbakan’ı 28 Şubat’ın yok ettiğini sanıyor. Yıllar sonra gerçeği Erdoğan açıkladı: AKP’nin yayımladığı Türkiye Bülteni adlı dergide Milli Görüş’ten ayrılmasını anlattı:

“Refahyol Hükümeti ve 28 Şubat süreci birçok şeyi yeniden düşünmemize neden oldu. Belki en somut farklılık, Fazilet Partisi’nin kuruluş aşamasında yaşandı. O zorlu şartlarda en azından biçimsel olarak partinin kuruluşunu birçok arkadaş, içimize sindirememiştik. Zaten hemen katılmadık yeni partiye. Nihayet FP kongresinde iki liste çıkması, bu yolun en belirgin köşe taşları olarak anılabilir. Ayrıca insanlarımız çatışma ve gerilim siyasetinden ve gerilimi besleyecek hususların öne çıkarılmasından bıkmışlardı.” (9 Mart 2012)

Talebeleri Erbakan’dan kaçıyordu.

Zamanla “Erbakan çatısı” altına giren Milli Mücadeleciler de kendi yollarını çizmek istiyordu. Önce ABD’nin Ankara Büyükelçisi Robert Pearson ile görüşen Melih Gökçek ardından eşi Nevin Hanım’ı alıp ABD’ye gitti. Washington Enstitüsü Başkanı Alan Makovsky’ye devletin Erdoğanlara parti kurdurmayacağını düşünüyordu; en iyi seçeneğin, eşi başörtülü olmayan kendisi olduğunu söyledi! Gökçek’in “akıl hocası” Cemil Çiçek idi. Bu sebeplerle hemen AKP’ye katılmadılar.

O dönemin en yakın tanıklarından gazeteci Sabahattin Önkibar kulislerde olanları iyi biliyordu:

“Abdullah Gül gizli rakip olarak Melih Gökçek’i görüyordu. Dolayısıyla onun kendilerine katılmamasından memnundu. Zira Gökçek’in türlü imkânlarını ve günlük politikadaki ustalığını bildiğinden onunla başa çıkamayacağını düşünüyordu. Tam bu süreçte Emine Erdoğan ile Hayrünnisa Gül’ün aralarındaki rekabet ve çatışma bilgileri bana aktarıldı. Hayrünnisa Hanım her yerde, ‘Tayyip Bey İmam Hatipli. İngilizce bile bilmiyor, ondan başbakan mı olur’ diyormuş?” (Sabahattin Önkibar, Takkeli Firavunlar, Kırmızı Kedi Yayınevi, s. 145)

Medyanın gözü Erdoğan’daydı. O ise yeni kurulacak partilerle ilgisi olmadığını göstermek için baba ocağı Dumankaya Köyü’ne ev yaptırmaya gitti! “Ben artık emekli oldum; köyüme döneceğim” mesajı verme amacındaydı. Oysa kimseye haber vermeden –kimsenin haberi olmaması için uçakla değil– karayoluyla Ankara’ya geliyor; toplantılara katılıyordu.

Ankara Yıldız’da, Politik Araştırmalar Merkezi (PAM)’nin ofisinde çalışmaya başladı.

Yeni parti fikri önce milletvekilleri arasında oluştu; bir dönemin MTTB lideri İsmail Kahraman’ın meclis lojmanındaki evinde buluşuluyordu sık sık.

AKP Ankara’da pişirildi.

Erdoğan’ın Ankara’da bürosuna sık sık gelen isimlerden biri de Meral Akşener’di; kurucu olacaktı.

Erdoğan “bölünmemeliyiz” diyenleri hep tersledi. Bunlardan biri de Arınç’tı!

Erdoğan’ın “siyasi akıl” alacağı kişi Arınç değildi; İstanbul’da TÜSİAD üyesi Cüneyd Zapsu gibi yeni çevresiyle durum değerlendirmesi yapıyordu.

MNP kapatıldı; MSP kuruldu.

MSP kapatıldı, RP kuruldu.

RP kapatıldı, FP kuruldu.

FP kapatıldı, SP kuruldu.

Ve 2001 yazında Milli Görüş bölündü...

Saadet Partisi 20 Temmuz 2001’de kuruldu.

Adalet ve Kalkınma Partisi 14 Ağustos 2001’de kuruldu.

Kapatılan FP’nin 105 milletvekili iki parti (AKP ve SP) arasında bölündü. AKP’nin kuruluşunda hazır 53 milletvekili oldu.

124 kurucu arasında Erdoğan da vardı...

Ayrışmada duygusal anlar yaşandı; kararlarından dönüp “Milli Görüş” içinde kalması için çok kişiyle konuşuldu; dava için yaşanılan zorlu günler paylaşıldı; görüşmelerde gözyaşı dökülse de pek kimse geri dönmedi. Erbakan nedense en çok Faruk Çelik’in kendisinden kopmasına şaşırmıştı.

Yollar öylesine ayrılmıştı ki, Erbakan’ın küçük kızı Elif’in düğününe ne Gül ne Erdoğan geldi!

Erdoğan o gün Kemal Derviş’i AKP’ye davet ediyordu. Uluslararası güçler nezdinde meşruiyet kazanmak için!

Gelecek düğün salonunda değildi artık...

Gelecek, “tebliğ, cihat, mücahit” sözlerinde değildi.

Erbakan hâlâ “milli şahlanış”tan bahsediyordu!

Erdoğan-Gül ise vefasızlık yapıp ayrı parti kurdukları için kendilerini eleştirenlere şu yanıtı veriyorlardı:

“Erbakan Hocamızı Çankaya Köşkü’ne çıkaracağız...”

Biri başbakan diğeri cumhurbaşkanı oldu...

Erbakan ise kahrından vefat etti!

Bu arada...

Erdoğan, Erol Olçak’ın önerdiği dört parti isminden “Adalet ve Kalkınma Partisi”ni beğendi.44

Allah... Allah...

1998’de Fas’ta kurulan “Ilımlı İslamcı” partinin ismi de “Adalet ve Kalkınma Partisi” idi. Ne tesadüf?

AKP’den sonra 2011’de Mısır’da kurulan “Ilımlı İslamcı” partinin adı neydi: “Hürriyet ve Adalet Partisi”

Tesadüf mü?

Yoksa “kukla oynatıcılar” partilerin isimlerini bile mi koyuyordu?

Hiç şaşırtıcı değil...

Parti programları benzerdi.

Dillerindeki kavramlar-sözcükler aynıydı.

Hepsi devletin ve siyasetin İslamlaştırılmasından yana; demokrasiyi aldatma amacıyla dillerinden düşürmeyen; dışa bağımlı, Büyük Ortadoğu Projesi’nin “Ilımlı İslam” partileriydi...

Hepsi aynı ideolojik hegemonyanın ürünüydü; “kumarhane ekonomisi” olarak tanımlanan; sosyal devleti yok eden, tüketimi yücelten, doları-borsayı tanrılaştıran, toprak reformlarına karşı çıkan neoliberal Amerikancı-Ilımlı İslamcı partilerdi.

Hepsi; BOP’un ürünüydüler ve rakipleri ülkelerini bağımsızlaştırmış ulusal partilerdi.

Fas’ı sömürge olmaktan çıkaran İstiklal Partisi...

Tunus’un efsanevi lideri Habib Burgiba’nın bağımsızlıkçı Anayasa (Dustur) Partisi...

Mısır’ın bağımsızlıkçı Vafd (Heyet) partisi...

AKP’nin Türkiye’deki rakibi ise CHP idi...

Bu partilerin amblemleri farklıydı.

AKP’nin ilk amblemi ayçiçeği idi...

Erdoğan nedense istemedi. “Ampul üzerinde çalışın” direktifi verdi!45

Parti kuruldu.

AKP Genel Başkanı Erdoğan, kuruluş günü, 14 Ağustos’ta Ankara Bilkent Otel’de yerli ve yabancı gazetecilerin karşısına geçti. Kendilerini ve neden parti kurduklarını anlattı.

“Kader” diye sözüne başladı ve uzun bir konuşma yaptı. “Değerli dostlar; daha başında söyleyeyim ki, partimiz kişilikleri hedef alan çirkin polemiklere dayalı bir siyaset anlayışının şiddetle karşısında olacaktır. Diyaloğa, hoşgörüye açık, uzlaşmacı ve birleştirici bir dil kullanmayı kendine ilke edinen bir parti olacağız.”

Konuşmasında en çok demokrasiye ve AB’ye bağlı oldukları meselesi üzerinde durdu.

Erdoğan ve AKP, neden yeni partiye ihtiyaç duyduklarını açıklarken hep Erbakan’la “siyaset yapma yöntemi” konusunda anlaşamadıklarını söylediler. Hiç ilgisi yoktu.

Mesele başkaydı...

Temel çelişkileri neoliberalizm’di, yani vahşi kapitalizm.

ABD için, Erbakan’ın/Refah Partisi’nin antimodernist oluşunun hiç önemi yoktu. Suudi Arabistan’ı, Körfez ülkelerini bağrına basmış ABD için Şeriat’ın bir önemi yoktu.

Amerika’nın 28 Şubat’a destek vermesinin nedeni; Refah-Yol Koalisyon Hükümeti’nin (RP-DYP) Başbakan Erbakan’ın inisiyatifiyle neoliberalizm politikaları uygulanmasında direnmesiydi.

İşçi-köylü-memur bu hükümet döneminde maaş-ücret-taban fiyat artırımı gördü. Faiz lobilerine savaş açıldı. Denk bütçe telaffuz edildi. Özelleştirmelere soğuk bakıldı; aksine ekonomide kamu ağırlığını talep eden bir iktisat politikası takip edilmeye başlandı. Avrupa Birliği’nin alternatifi İslam ülkeleriyle “8’ler” hareketi kurmaktı. İran ve Libya’yla yakınlaşma çabaları vardı.

ABD, Erbakan’ı düşürdü ama ondan sonra gelen hükümette Ecevit ve Bahçeli gibi neoliberalizme pek sıcak bakmayan “ulusalcı”, “milliyetçi” parti liderleri vardı. ABD bu yapıyı kırmak istiyordu.

Kuşkusuz Erbakan’ın “yol kazası” demeçleri, “ipinin çekilmesine yarayacak malzemeleri” sundu.

İsrail Dışişleri Bakanı David Levy’ye baskılar sonucu randevu veren Başkaban Erbakan İsrail’le savunma antlaşmalarını bu zorluklar nedeniyle imzalamak zorunda kaldı. Buna rağmen Başbakan Erbakan düşürülünce ADL Başkanı Abraham H. Foxman şöyle diyecekti: “Türkiye Erbakan’a rağmen ayakta kaldı, en kötü dönemi atlattı. Türkiye’nin dostlarına sadaketle bağlılığı takdirle karşılanıyor.” (24 Aralık 1997, Şalom)

Şu gerçek ki; 28 Şubat’çı generaller, Erbakan’ın bağımsızlıkçı ulusal politikalarını değerlendirmedi. Erbakan için maalesef 150 yıllık yanlış bir değerlendirmeden ötürü kafalarında tek ölçüt vardı; modernizm/çağdaşlaşma karşıtı olup olmaması. Sosyalist sol bile, Erbakanların komprador burjuvaziye karşı 1960’larda Odalar Birliği’nde başlayan mücadelesini değerlendiremedi. Montaj değil milli sanayi talepleriyle alay etti.

Bunun temel sebebi, Marx’ın yeteri kadar bilinmemesidir; iktisat temelli düşünememedir!

Sonuçta...

Hayat/tarih Erbakan’a birilerinin özür borcu olduğunu gözler önüne sermiyor mu?

Bir anekdot yazmalıyım:

Düşünce dergisi NPQ’da Ahmet Hakan, sinema yönetmeni Halit Refiğ’le ilgili anısını anlattı.

“Dedim ki, Sayın Refiğ, 28 Şubat dönemiydi, daha çok liberal aydınların bulunduğu bir ev toplantısındaydık. Liberal aydınlar, RP’nin askeri kıskaçtan kurtulması için dünyayla entegre olmuş bir söyleme, daha doğrusu liberal bir söyleme kavuşması gerektiğini söylemişlerdi. Siz o zaman herkesi çok şaşırtmış, liberal aydınların tam tersine RP liderinin, liberal tezlere yaklaşan şeyler söylemesini eleştirmiştiniz. Erbakan’ın AB karşıtı milli duruşunun çok önemli olduğunu, bunu savunduğunuzu söylemiştiniz. Bunu destekleyen sözlerinize, oradaki herkesle birlikte şaşırmıştım.”

Halit Refiğ, Ahmet Hakan’a o gün o evde şunu söyledi:

“1995 seçimleri sırasında Erbakan’a çok ilgi gösterdim. Çünkü her zaman ifade ettiğim gibi ulus devletçiyim, ulusal bağımsızlıkçıyım ve kim bunları savunuyorsa ondan yanayım. O tarihte Erbakan ve partisi ulusal onuru en kuvvetle seslendiren siyasi topluluktu. Rakiplerine ‘Batı Kulübü’ diyordu. ‘Biz Müslümanı gâvura köle ettirmeyiz’ diyordu ve ‘Atatürk hayatta olsa oyunu bize verirdi’ diyordu. Ben de bu sözler üzerine reyimi ona verdim.” (Kasım 2001)

Evet, Erdoğan ile Erbakan arasında ideolojik fark var:

Erbakan, ulus devletin ürünü...

Erdoğan, küreselleşmenin ürünü...

Erbakan geleceği gördü. Yıl: 1993; bakın ne dedi:

“Eskiden bize ilgi göstermeyen çevreler şimdi bize hoş görünmeye çalışıyorlar. Eskiden yolumuza engel koyanlar, şimdi engellerini çekmek ister gibi davranıyorlar. Adeta bizim iktidara gelmemizi ister gibi çalışıyorlar. (...) Bu adamlar bizim iktidara gelmemizi hoşgörü ile karşılıyorlarsa, bunda bir bityeniği vardır. Anladığım kadarıyla bu adamlar iktidara gelmemize zorluk çıkartmama kararı aldılar. Biz iktidara geldikten sonra da bizi iktidarda perişan etmeyi düşünüyorlar.” (23-24 Aralık 1993, Yeni Günaydın)

Milli Görüş hareketini uzun yıllar ve sabırla adım adım iktidara taşıyan Erbakan’ı düşürdüler. Erdoğan ise engelleri bir bir aştı...

Tarih: 2 Ocak 2002

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, siyasi yasaklı olduğu gerekçesiyle Erdoğan’ın kurucu üyelikten çıkarılması için Anayasa Mahkemesi’ne başvurdu. Mahkeme bir hafta sonra Erdoğan’ın kurucu üyelikten çıkarılmasına karar verdi.

Erdoğan, altı aylık yasal süreyi bekledikten sonra kurucu üyelikten istifa etti. Fakat hâlâ genel başkandı. Kurucu olmayan biri nasıl genel başkan olabilirdi?

Erdoğan, 3 Kasım 2002 seçimine kadar genel başkanlıkta kaldı; seçimleri kazandı ve Anayasa Mahkemesi 20 Ocak 2003’te “kuruculuktan istifa ettiği gün genel başkanlıktan da düşmüştür” diye karar aldı! Atı alan Üsküdar’dan başkent Ankara’ya ulaşmıştı...

Tamam...

Erdoğan kurnazlıkta insanları şaşırtacak kadar başarılıydı.

Hassas bir özelliği vardı; parayı seviyordu! Bu nedenle yine başı para’yla dertteydi...

Konu yine mal bildirimiydi...

Erdoğan’ın İstanbul Belediye Başkanlığı döneminde verdiği mal beyanlarını yazdık.

Daha sonraki süreçte, Erdoğan kamu görevlisi olmadığı için üç yıl mal beyanında bulunmadı.

Biz biliyoruz ama...

Erdoğan, Emniyet Gıda Sanayi’nin personeli olarak 2000 yılının Mart ayında emeklilik başvurusu yaptı. Başvurusu sonrasında yapılan inceleme sonucunda, prim gün sayısı 5587 olarak belirlendi ve Erdoğan’a 1 Nisan 2000 tarihinde emekli maaşı bağlandı. Artık emekliydi!..

1 Nisan 2000 tarihinden itibaren “3400008769950” sicil numarasıyla yaklaşık iki yıl bir SSK emeklisi olarak hayatına devam etti. Şubat 2003’e kadar nedense diğer SSK emeklilerinin aksine maaşına “dokunma” ihtiyacı hissetmedi. Ticari gelirleri yeterliydi.

9 Mart 2003’te milletvekili seçilen Erdoğan bu sayede SSK’lılığının da sonuna gelmiş oldu. Mart ve Nisan 2003 aylarının 333 milyon liralık SSK maaşlarını ayrı ayrı çeken Erdoğan, 15 Nisan 2003’te emekliliğinin durdurulması başvurusunda bulundu.

Bu tarihten sonra da emeklilik hakkı Emekli Sandığı’na aktarıldı.

Güzel...

Fakat kişinin adı “Recep Tayyip Erdoğan” olacak ve bir sorun çıkmayacak!

SSK’da kayıtlı olan Erdoğan’ın aynı zamanda “0522030556” numarasıyla Bağ-Kur’da da kayıtlı olduğu ortaya çıktı!

Bağ-Kur’a 1 Ocak 1987’de kayıt yaptırmıştı. 1987’de İstanbul Beyoğlu’nda kayıtlı Sigorta Eksperleri Cemiyeti’nde “işveren” görünüyordu.

Biliniyor ki; bir kişinin hem SSK, hem Bağ-Kur kaydı olamazdı! Bağ-Kur’lu olduktan sonra SSK’ya devir olmalıydı ama yapmamıştı. Her ikisinde de kaydını sürdürmüştü. İki kurumdan da emekli maaşı alamayacaktı herhalde! İyi de...

Resmi kayıtlara göre iki yıl süreyle Bağ-Kur’da kaydı bulunuyordu ve bir yıl, 11 ay, 30 günlük de hizmet süresi vardı.

Üstelik Erdoğan, Bağ-Kur’a tabi olarak çalışmıştı, fakat bu döneme ait sigorta primlerini yatırmamıştı!

Ayrıca...

Bir kişiye emekli aylığı bağlanabilmesi için tüm sosyal güvenlik kuruluşlarına borçlarının ödenmesi gerekiyordu. Yani...

Normalde Erdoğan’ın emeklilik dilekçesini verirken Bağ-Kur’daki hizmetini hatırlatması gerekirdi. Yapmamıştı.

Borcunu derhal faiziyle birlikte ödemesi lazımdı. Yapmadı.

Biliniyor ki, Bağ-Kur borcu olan sıradan vatandaşlara devlet tarafından haciz uygulaması yapılıyor. Erdoğan’a yapılmamıştı.

Deveye sormuşlar...

Nerem doğru ki, demiş!

Kuşkusuz...

Emekli Erdoğan’ın “üç kuruşluk” maaşa ihtiyacı yoktu. Sahip olduğu servet-para zenginlerin bile çenesini yoruyordu!..

Tarih: 5 Ağustos 2001

Türkiye’nin en büyük şirketi Koç Holding Yönetim Kurulu Başkanı Rahmi Koç, CNNTÜRK’te Taha Akyol’un programına katıldı.

“Şimdi Tayyip Erdoğan yeni bir misyona soyunuyor. Bu iş para meselesi. Tayyip Erdoğan’da çok para olduğunu radyolardan dinledik, bir milyar dolar para biriktirmişler nasıl biriktirdilerse. Dolayısıyla onun mali derdi olacağını zannetmiyorum.”

Türkiye Erdoğan’ın mal varlığını konuşmaya başladı...

O sıcak günlerde...

Erdoğan, bir uçak seyahatinde gazeteci Tuncay Özkan ile sohbet etti ve 13 yıldır şirketlerinden özellikle Ülker Grubu’nun distribütörlüğünden çok para kazandığını söyledi:

“Bana mal varlığımla ilgili sorular soruluyor. Yok İstanbul-Ankara arasında nasıl gidip geliyormuşum? Yok toplantılar hangi paralarla yapılıyormuş? Bizim toplantılarımızı düzenleyen arkadaşlar uçak biletlerimizi de karşılıyorlar. Afyon toplantısında da herkes kendi parasını ödedi. Arabam 100 bin marka alınmış bir Mercedes. Şimdi satsam 60 bin mark eder. Binemez miyim? Şirketim var, 13 yıldır iş yapıyorum. Davul mu çalacağım yani. Benim bir ortakla birlikte şirketim, Ülker Bisküvileri’nin Anadolu yakasının distribütörüdür. Çok iyi para kazandım. 13 yıldır da şirketim çok iyi kazanıyor.” (11 Ağustos 2001, Milliyet)

Milliyet gazetesi bu haberi “Çok Para Kazandım” manşetiyle verdi.

Fakat...

Ülker grubu açıklama yaptı:

“‘Çok Para Kazandım’ manşetli haber yazınızın grubumuzla hiçbir ilgisi bulunmamaktadır. Sadece haberde Sn. Recep Tayyip Erdoğan’ın beyanları arasında gösterilen ‘13 yıldır Ülker distribütörüyüm’ ibaresi ile ilgili olarak şu bilgileri sunmayı yararlı bulduk; Ülker Grubu’nun halen yaklaşık 500’e yakın distribütörü bulunmaktadır. Bunların seçiminde özellikle gıda ağırlıklı bir grup olmanın doğal sonucu olarak gerekli özelliklere sahip depo ve dağıtım araçları ile gerekli teminatların alınması başlıca faktörleri teşkil eder. Kuşkusuz tüm distribütörlerimiz yasalar çerçevesinde faaliyet gösteren kuruluşlardır. Bunlar bağımsız serbest ticaret yapan firmalar olmakla, bunların hangi ölçüde kâr ettiklerinin grubumuzun özel ilgi alanı dışında bir husus olduğu kolayca takdir edilecektir.” (13 Ağustos 2001, Milliyet)

Erdoğan’ın serveti gündemdeydi.

İddialar karşısında Erdoğan ne yaptı?

AKP’nin kuruluşunu açıklamak üzere yerli-yabancı medya mensuplarının karşısına çıktığında şunu söyledi:

“Partimizin Türk siyaset hayatında getireceği diğer öncü bir tavır ise, siyasetçilik makamını bir ‘kolay servet ve imtiyaz elde etme aracı’ olarak görme hevesine son verecek oluşudur. Bu nedenle tüzüğünde yasa gereği sadece genel başkanın vermekle yükümlü olduğu ‘mal bildiriminde bulunma’ zorunluluğu parti kurucuları, merkez ve karar yönetim kurulu üyeleri ve merkez disiplin kurulu üyelerini de kapsayacak şekilde genişletilmiştir.” (14 Ağustos 2001)

Ve ardından...

Hemen mal bildiriminde bulundu.

Hadi bakalım karşımıza yine Erdoğan’ın mal bildirimi çıktı. İnşallah bu kez bizleri anlama konusunda yormayacaktır!..

Yalnız...

Bu bölüme Erdoğan’ın belediye başkanlığı dönemindeki mal varlığını yeniden yazamam. İsteyen o sayfaları bir daha okuyarak bu yeni mal bildirimiyle karşılaştırabilir. Ben yine de okuma kolaylıkları göstereceğim. Hadi kolay gelsin...

Tarih: 10 Eylül 2001

İstanbul’daki arsanın değeri 1.5 milyardan 40 milyar liraya;

Rize’deki tarlanın değeri 3 milyardan 10 milyar liraya çıkmıştı. Kartal’daki arsa satılmıştı.

Nakitte patlama vardı:

340 bin ABD Doları ve 130 bin Alman Markı.

Erdoğan, aynı mal bildiriminde 21 yaşındaki oğlu A. Burak Erdoğan’a 220 bin ABD Doları ve 55 bin Alman Markı borcu olduğunu beyan etti.

Emine Erdoğan’ın da altın kesesi dolmuştu:

174 Cumhuriyet altını ile ne olduğu belirtilmeyen “muhtelif takılar” vardı.

Passat’ın yeni modeli 10 milyara alınmıştı.

(Erdoğan’ın Tuncay Özkan’a söylediği Mercedes yoktu!)

Devam edelim...

Erdoğan’ın Emniyet Gıda’daki hissesi yüzde 20’den yüzde 12’ye düşmüş ama değeri 40 milyar liradan 95 milyar liraya çıkmıştı.

Bu arada...

Yine Ülker ürünlerini pazarlayan İhsan Gıda A.Ş. kurulmuştu. Erdoğan’ın yüzde 12’lik hissesinin değeri 25 milyar lira idi.

Ayrıca yine bir şirket kurulmuştu:

İhsan Gıda Limited Şirketi’nin 1 milyar liralık yüzde 12’lik hissesi Erdoğan’a aitti.

Ne kadar ayrıntılı bir mal bildirimi değil mi? Canım siz de hemen, “emekli maaşı niye yok?” diye sormayın; onlar küçük rakamlar!

Yine de belediye başkanlığı dönemindeki mal beyanıyla karşılaştırdığınızda bir titizlik görülüyor. Tabii ki sebebi var; o günlerde Erdoğan’ın mal varlığı gündemdeydi.

Erdoğan mal varlığını açıkladı ama ardından ne yaptı...

Diyorum ya “dilini tutamıyor”!

Tarih: 11 Şubat 2002

Erdoğan, Habertürk kanalında, Hakan Aygün’ün Basın Kulübü programında, 1 milyar dolar değil ama 1 milyon dolar serveti olduğunu söyledi.

Bu sözler Erdoğan’ın başını belaya soktu.

Çünkü bu sözler mal beyanına uymuyordu; İçişleri Bakanlığı mülkiye müfettişleri inceleme başlattı.

Erdoğan’ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’ndan ayrıldığı 1998 yılında verdiği mal beyanıyla, AKP Genel Başkanı olduğunda beyan ettiği mal varlığı arasında 256 milyar 138 milyon 421 bin liralık fark vardı. Nereden bulmuştu?

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı (2001/277), mal varlığının soruşturulmasını talep etti.

Erdoğan, 25 Mayıs 2002’de “haksız mal varlığı edindiği” iddiasıyla yürütülen soruşturma kapsamında Ankara Cumhuriyet Başsavcı Vekili Bekir Selçuk’a ifade verdi. Savcının “Televizyonda ‘Bir milyon dolarım var’ demişsiniz. 1993, 1997 yıllarındaki mal beyanınız var, gayrimenkullerinizle birlikte farklılık doğuyor, açıklar mısınız?” sorusunu Erdoğan, “Bu, bana göre böyle olabilir. Başkasına göre farklı olabilir” sözleriyle yanıtladı. Türk adliye tarihi böyle bir savunma görmemiştir herhalde!

Sonuçta...

Ankara 7. Asliye Mahkemesi, Erdoğan hakkında, “Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzlukla Mücadele Yasası”na muhalefet suçundan 5-10 yıl arasında hapis istemiyle dava açtı.

Zenginlik kaynağı olarak ticari şirketlerini gösteren Erdoğan bu kez, aradaki para farklılığının oğlu Burak’ın düğününde takılan altınlardan kaynaklandığını söyledi! Demek ki Allah bilir şirket defterlerinin durumu nasıldı? Neyse geçelim; bir de bu defterlere girmeyelim.

Erdoğan’ın ifadesine göre Burak’a düğünde 30 kilo altın takılmıştı! (Siz hesaplayın; 22 ayar bir küçük altın 1,75 gram.)

İnsan merak ediyor; nasıl bir düğünmüş?..

Ahmet Burak Erdoğan ölüme sebebiyet verme davasından beraat edince; ardından “askerliği yapmaya elverişli değildir” raporunu aldı ve evlendi.

Müstakbel eşi, 23 yaşındaki İmam Hatip mezunu, Rizeli Sema Ketenci idi.

Düğün 23 Şubat 2001 tarihinde oldu.

Erdoğan siyasal yasaklı olduğu için Kadıköy Evlendirme Dairesi’nde sade bir nikâh töreni yapıldı.

Demek o nikâhta 30 kilo altın takılmıştı! Ya bir de düğün olsaymış...

Nikâhta takılan altınlar, beş ay sonra 23 Temmuz 2001’de Asgold Kuyumculuk’ta bozduruldu.

Tutarı 262 milyar 802 milyon 364 bin 384 lira idi.

Dikkat ediniz, soruşturmayı yürüten savcı ne iddia ediyordu:

“Mal beyanınız arasında 256 milyar 138 milyon 421 bin liralık fark var!” Ne tesadüf..

23.07.2001 tarih ve 2501 sayılı gider pusulası ile Asgold A.Ş. Erdoğanlara, 262.802.364.000 TL ödeme yaptı.

Bingo!.. Al sana yanıt!..

Peki...

Asgold A.Ş. nedir, kimdir?..

Sonraki yıllarda oluşacak bir ortaklığı yazıp geçeyim:

Erdoğan’a en yakın işadamlarından Cihan Kamer’in eşi Simay Kamer ve A. Burak Erdoğan’ın eşi Semra Erdoğan ile Bilal Erdoğan; İstanbul Havalimanı’nın dutyfree bölümünde ortak kuyumcu mağazası açtılar!46

Türkiye’nin en çok ciro yapan kuyumcu mağazası deniyor. Ne bereketli düğünmüş kardeşim!

Sonuca gelirsek...

İstanbul 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nde (2002/20819) dava sürerken Erdoğan milletvekili ve ardından başbakan olarak “dokunulmazlık zırhını” yine kuşandı.

Erdoğan hakkında TBMM’de; görevi ihmal, zimmet, kalpazanlık, sahtecilik gibi suçlardan oluşan üç dosya vardı...

Erdoğan başbakan olduktan sonra Almanya başbakanına ne demişti:

“Bana verilen maaş çok düşük, yetmiyor; sen ne kadar maaş alıyorsun?”

Unutmadım, Erdoğan’ın başbakanlığı dönemindeki mal varlığına geleceğim...

Ama... Erdoğan’ı koruyan “sihirli el” meselesine devam etmek istiyorum.

Tarih: 17 Nisan 2002

Reha Muhtar Show TV ana haberde, Erdoğan’ın 1992’de Rize’de yaptığı bir konuşmayı yayınladı.

Şöyle diyordu Erdoğan: “...Terör, PKK, Güneydoğu sorunu, bilmem şu sorunu, bu sorunu. Her gün yüzlerce evladını kaybediyor bu millet. 20 yaşındaki çocuğu, teröristin karşısına dikiyorsunuz. Bu genç evladımız silah tutmasını bile daha bilmiyor. Bunun adı intihar cellatlığı yapmaktır.”

Bu haber ardından Devlet Güvenlik Mahkemesi Savcısı Nuh Mete Yüksel, Erdoğan hakkında “Anayasal düzeni bozmaya teşebbüs” iddiasıyla soruşturma başlattı. Ve...

25 Nisan’da talimatlı olarak Erdoğan’ı ifadeye çağırdı.

Erdoğan’ın avukatı Hayati Yazıcı haberi öğrenince yanına eski MHP’li yeni AKP’li Sadık Yakut’u alıp Savcı Yüksel’in yanına gidiyor. Sohbet sırasında Yakut, eski dostu savcı Yüksel’e, “aman tutuklama filan gelmez değil mi” deyince avukat Yazıcı, Yakut’a sinirleniyor, “Nereden çıkarıyorsun!”

Savcı Yüksel tutuklama talebiyle dosyayı Ankara 2 No’lu DGM Yedek Hâkimi Ramazan Aksan’a gönderdi. Hâkim Aksan tutuklama talebini reddetti.

Savcı Yüksel itiraz etti ve süreç devam ederken Erdoğan meclise girdi!

Bu arada yazmam lazım:

Erdoğan 15 Şubat 2007’de Cemaat’in Bugün gazetesine verdiği röportajda “Ben 159’dan hâkim karşısına çıkmış bir insanım. Nuh Mete Yüksel iddianamesini hazırladı. Talep idam, ben ne yaptım, kimi öldürdüm. Şoke oldum, böyle bir durumu yaşadım, idamın kalkması, müebbet olması en azından mesafedir.”

Gazete manşeti attı: “Erdoğan: Savcı idamımı istedi.”

Erdoğan hakkında 159’dan değil; TCK 146/2. madde çerçevesinde, ‘Halka açık olan yerlerde nutuk irat ederek, fesat çıkarmaya teşebbüs’ suçundan soruşturma vardı. Bunun karşılığı idam değildi! Üstelik hâkim karşısına da çıkmadı! Eeee...

Erdoğan hep bunlara ihtiyaç duydu. Sebebi belli, “mağdur edilen adam!”...

Neyse, mesele bu değil.

O süreçte Erdoğan’ı koruyan “sihirli bir el” vardı!

Bir parantez açmalıyım:

Savcı Nuh Mete Yüksel, Erdoğan’ın tutuklanmasına red yanıtı veren mahkemeye 1 Mayıs 2002’de itiraz etti.

Tarih: 3 Haziran 2002

İstanbul’da Terörle Mücadele Şubesi polisleri bir dernekte arama yaparken seks kaseti “buldu.”

Bu; Türkiye’nin ileride sıkça göreceği seks kasetlerinden ilkiydi.

İstanbul polisinin “bulduğu” seks kasetinde DGM Savcısı Nuh Mete Yüksel’in bir kadınla sevişme görüntüsü vardı. Ankara’da bir avukatlık bürosunda çekilen 4 dakika 52 saniyelik görüntü tartışma yarattı. Jandarma Genel Komutanlığı Kriminal Laboratuvarı kasetin montaj olduğuna dair rapor verdi. Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Laboratuvarı ve Adli Tıp görüntüdeki kişinin savcı Nuh Mete Yüksel olduğu sonucuna vardı.

Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK) toplandı; seks kasetini seyretti ve Nuh Mete Yüksel hakkında kararını verdi: Nuh Mete Yüksel DGM Savcılığından alındı.

Savcı Nuh Mete Yüksel’e seks kaseti tezgâhını kimin kurduğu hâlâ ortaya çıkarılamadı.

Bu olayı burada yazmamın nedeni Erdoğan davasıyla doğrudan ilişki kurmak değil. Bilgim yok, kuramam. Ayrıca şunu da eklemeliyim:

Tarih: 18 Haziran 1999

Atv televizyonu Fethullah Gülen’in çeşitli yerlerdeki ev sohbetlerinden oluşan bir kaseti yayınladı. Kasette Gülen şöyle diyordu:

– Arkadaşlarımızın mevcudiyeti İslami geleceğimiz adına bu işin garantisidir. Bu açıdan Adliye, Mülkiye veya başka bir hayati müessesede, bizim arkadaşlarımızın mevcudiyeti öyle ferdi mevcudiyetler şeklinde ele alınıp, öyle değerlendirilmemelidir. Yani bunlar gelecek adına bizim o ünitelerde garantimizdir. Bizim varlığımızın bunlar nabzıdır.

– İstikbalde yürümek için sistemin püf noktalarını keşfedin. Bu sistem içinde arkadaşlarımız istikbale yürüyeceklerdir. İster Adliye’de ister Mülkiye’de arkadaşlarımızın gittikleri yerlerde daha rahat iş yapmaları, tutulmaları; kaymakam ise vali olmaları; sıradan bir hâkim iseler takdir olunan bir hâkim olmaları.

– Fuzuli kahramanlık yerine ele geçirmeyi tercih edelim. Bu nedenle Mülkiye ve Adliye’de çalışan arkadaşlarımız için bu çok önemlidir.

– İster Mülkiye’de ister Adliye’de ister diğer sahalarda, böyle bir münasebetle bahsetmiştim. Arkadaşlarımızın mevcudiyeti İslami geleceğimiz adına o işin garantisidir. Yani bu açıdan, Adliye’de, Mülkiye’de, hayati müesseselerde bizim arkadaşlarımızın mevcudiyeti böyle bir mevcudiyet gibi ele alınıp öyle değerlendirilmemelidir. Yani gelecek adına bizim o ünitelerde garantilerimizdir.”

Tarih: 11 Ağustos 2000

Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) Savcısı Nuh Mete Yüksel bir yılı aşkın yaptığı soruşturmayı tamamladı (1999/420 hz. Numaralı 2000/192 Esas 2000/141 İd. numaralı); ve yukarıdaki sözleri ifade eden Fethullah Gülen hakkında yasadışı örgüt kurmak ve yönetmekten iddianame hazırladı.

Gülen bu iddianameden önce 19 Mart 1999’da ABD’ye gitmiş ve dönmemişti.

Nuh Mete Yüksel, bu nedenle Gülen hakkında gıyaben tutukluluk kararı çıkarılması için başvurdu. Ankara 2 No’lu DGM heyeti Gülen’in gıyaben tutuklanmasına karar verdi.

Gülen’in avukatları 16 Ağustos’ta İstanbul 2 No’lu DGM’ye itiraz ettiler. Ankara DGM’nin kararını İstanbul DGM 28 Ağustos’ta bozdu.

Üç gün sonra...

Savcı Nuh Mete Yüksel’in iddianamesini Ankara 2 No’lu DGM kabul etti ve dava açıldı (Esas No 2000/124).

“İlk etapta devlete karşı savaş vererek hedeflere ulaşmanın yıpratıcı olacağını teşhis eden sanığın; mevcut sistemi yıkma yerine devlet modeline uygun bir örgütlenme ile devlete alternatif bir sistem kurmayı hedeflediği; bu nedenle tüm devlet organlarında, yerel yönetimlerde, sivil sektörde örgütlendiği; ileride devlet yönetimini kontrol altına alabilmek için kısa vadede tüm kadrolara yandaşlarının getirilmesi veya bu kadroları işgal edenlerin kendine bağlanmasını hedeflediği...”

Tarih: 16 Ekim 2000

İlk duruşma yapıldı.

Nuh Mete Yüksel, Fethullah Gülen’in tutuklanmasını istedi. 4 Aralık 2000 tarihli duruşmada; 29 Ocak 2001 tarihli duruşmada; 28 Mart 2001 tarihli duruşmada; 21 Mayıs 2001 tarihli duruşmada; 16 Temmuz 2001 tarihli duruşmada; 17 Eylül 2001 tarihli duruşmada; 6 Kasım 2001 tarihli duruşmada; 12 Kasım 2001 tarihli duruşmada; 26 Aralık 2001 tarihli duruşmada; 11 Mart 2002 tarihli duruşmada; 6 Mayıs 2002 tarihli duruşmada savcı Nuh Mete Yüksel hep Gülen’in tutuklanmasını talep etti.

Savcı Nuh Mete Yüksel her duruşmaya “Emniyet’te Fethullah Gülen örgütlenmesi” konusunda rapor hazırlayan müfettişleri ya da polisleri (Cevdet Saral, Osman Ak, Zafer Aktaş vs.) tanık olarak çağırdı.

Bir sonraki duruşmada tanık olarak dönemin Terörle Mücadele Şube Müdürü Cavit Çevik ile yazar Ergün Poyraz’ın dinlenmesini talep etmişti ki...

Bir sonraki duruşmaya, Emniyet Genel Müdürlüğü’nde halen sürdürülen Fethullah Gülen soruşturması dosyasını getireceğini söylemişti ki...

İşte o seks kaseti 3 Haziran 2002’de ortaya çıkarılıverdi! Fethullah Gülen dava duruşmasının yapıldığı, 21 Ekim 2002 günü Savcı Yüksel bu duruşmadan el çektirildi.

Şimdi... Soru şu:

İlk seks kasetinin tesadüfen bulunması hangi davayla ilgiliydi acaba?

a) Erdoğan

b) Gülen

c) Hiçbiri

Geçelim...

Konumuz, Erdoğan’ı koruyan “sihirli el”...

Avukatları 3 Kasım seçimleri öncesi Erdoğan’ın seçilmesinin önündeki engelleri kaldırmak için yoğun çaba içine girdiler.

Hayati Yazıcı Diyarbakır’daydı: Erdoğan’ın TCK’da yapılan değişiklikler nedeniyle daha önce aldığı mahkûmiyet kararının, adli sicil kaydından silinmesini istiyordu. Diyarbakır’daki 3 No’lu DGM talebi reddetti. Yazıcı bir üst mahkemeye itiraz etti. Diyarbakır 4 No’lu DGM ikiye karşı bir oyla adli sicil kaydının silinmesine karar verdi. Tarih, 11 Eylül’dü. Seçimlere 50 gün vardı...

Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü’nden alınan “adli sicil kaydı yoktur” belgesi Erdoğan’a rahat bir nefes aldırdı.

Hesaplarında Yargıtay Başsavcılığı yoktu; Sabih Kanadoğlu Erdoğan’ın TCK’nın 312. maddesinden mahkûm olduğu gerekçesiyle “milletvekili seçilme yeterliliğine sahip olmadığını” belirtti.

Talep haklı bulundu. Diyarbakır 4 No’lu DGM’nin kararı geçersiz sayıldı. Gözler Yüksek Seçim Kurulu’na çevrildi.

Yüksek Seçim Kurulu da, Anayasa’nın milletvekili seçilme yeterliliğini düzenleyen 76. maddesinde yer alan “ideolojik ve anarşik eylemlere katılma” hükmünü gerekçe göstererek Erdoğan’ın adaylığını kabul etmedi.

Karar YSK’da; üç kabul üç ret oyuna karşılık YSK Başkanı’nın ret kararıyla alındı.

Erdoğan’ın adı AKP milletvekili listesinden çıkarıldı.

Aday değildi...

Aynı nedenle AKP’nin kurucusu da değildi...

Yasa gereği, milletvekili olamayan kişinin başbakanlık yapması söz konusu değildi...

Anlaşılmıştı; “AKP iktidar” olmadan “Erdoğan sorunu” çözülemeyecekti.

Ne olursa olsun seçim kazanılmalıydı.

Kazanılacaktı.

Çünkü “aynı yöntemler” yıllar önce denenmiş ve başarılı olmuştu. Nasıl mı?..

Tarih: 7 Eylül 1946

Çok partili dönemin ilk başbakanı Recep Peker, koltuğuna oturalı tam bir ay olmadan, Türkiye tarihinin ilk devalüasyon kararını açıkladı.

Türk lirası ilk kez ABD parası dolara endekslendi. Oran, yüzde 54.3’tü!

Bu devalüasyonun bizim tarihimiz açısından anlamı şuydu: Türk ekonomisi ve siyaseti; Sovyetler Birliği’nden uzaklaşarak ABD merkezli Batı dünyasına girme kararı almıştı.

Türkiye’nin, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Batı’nın yanında yer almasında 1952’deki NATO üyeliği örnek gösteriliyor. Doğru ama eksik; iktisat temelli düşünmediğimiz için hata yapıyoruz. NATO’dan önce, bugün de dahil yaşadığımız ekonomik krizlerin temeli olan iki uluslararası/ABD kurumuna girdik:

1944’te kurulan ve 1947’de faaliyete başlayan IMF ile 1945’te kurulan ve 1947’de faaliyete başlayan Dünya Bankası!

7 Eylül devalüasyonunun nedeni işte buydu; ABD liderliğindeki Batı “Bu kurumlar olmadan dünya yönetilemez!” diyordu.

7 Eylül devalüasyonu gerçekte bir düzen değişikliğine işaret ediyordu. Türkiye’nin içine girdiği yeni siyaset dünyasında antiemperyalist Kemalist devrimcilere yer yoktu. Tasfiye edildiler. Kazananlar “35’ler” denen, (Türkiye’yi küçük Amerika yapacağını söyleyen) liberal Nihat Erim ekibi oldu.

En jakoben Kemaliste devalüasyon kararını açıklattılar ve Recep Peker on ay sonra gitti. Kısa bir süre sonra da öldü.

Türkiye, ABD ekonomik sistemiyle bütünleşme politikasını Demokrat Parti’yle sürdürdü. Kısaca anımsatayım:

– Adnan Menderes 4 Ağustos 1958’de yüzde 68,9 oranında devalüasyon yaptı; 1,5 yıl sonra 27 Mayıs 1960’ta askeri müdahaleyle idam edildi.

– Süleyman Demirel 10 Ağustos 1970’te yüzde 40 oranında devalüasyon yaptı; dokuz ay sonra 12 Mart 1971’de askeri darbeyle düşürüldü.

– Süleyman Demirel başbakanlığındaki II. Milliyetçi Cephe Hükümeti 21 Eylül 1977’de yüzde 9,1 oranında devalüasyon yaptı; dört ay sonra koaliasyon dağıldı.

– Bülent Ecevit 10 Haziran 1979’da yüzde 43,7 oranında devalüasyon yaptı; beş ay sonra gitti.

– Süleyman Demirel 24 Ocak 1980’de yüzde 32,7 oranında devalüasyon yaptı; yedi ay sonra 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi’yle yıkıldı.

– Tansu Çiller 5 Nisan 1994’te yüzde 51 oranında devalüasyon yaptı; seçim kaybetti ve ardından siyaset sahnesinden silindi.

– Bülent Ecevit 22 Şubat 2001’de yüzde 28,4 oranında, devalüasyon gerçekleştirdi ve seçimde rekor oy kaybıyla siyasi hayatı bitti.

Erdoğanlar nasıl iktidara geldi?

“MGK toplantısında Cumhurbaşkanı Sezer Anayasa kitapçığı fırlattı” diye uyduruktan bir siyasal kriz çıkarıldı; hemen ardından ekonomik kriz patlatıldı ve hükümet 22 Şubat 2001’de devalüasyon kararı aldı. Dolar 689 liradan 964 Türk lirasına çıktı! Gecelik faizler yüzde 7.500’e fırladı.

1 Mart’ta Dünya Bankası’ndan davetle çağrılan Başkan Yardımcısı Kemal Derviş bakan yapılarak, ekonominin dümenine oturdu.

Devalüasyon kararını “son Kemalist devrimci” Bülent Ecevit’e açıklattılar. Böylece bitişi çabuk oldu.

Ecevit, 4 Mayıs 2001’de hastalanıp yatırıldığında merkez medya “çekil” diye yazılara başladı.47

“Çekil” diyenlerden biri de AKP Genel Başkanı Erdoğan’dı. “Hakkını veremediği bir makamı, daha fazla işgal etmeden, hem başbakanlıktan hem de milletin gündeminden çekilmesi” gerektiğini ifade etti. Sonra çok kaba sözler sarfetti:

– Mesaisini yerine getirmekten âciz...

– Ülkeyi hastaneye çevirme...

– Millete kıyma, bırak...

– Ölümün ertelenmesi, ötelenmesi, hayatın yaşandığı anlamına gelmez...

– Mazereti var; yaşlılık...

– Çekilmesini bilmiyor...

– Ecevit görevinin başında olduğunu söylemiş; ne olur güldürme bizi...

– Fiziken çökmüş...

– Bitmiş bir insan...

– Topluma yararlı olmaya değil, ancak kendini ayakta tutabilmeye çalışıyor...

– Anlaşılan o ki, insan yaşlanınca gerçekleri daha az görüyor, hırsı artıyor...

Erdoğan’ın bu kaba sözleri aklıma Emine Erdoğan’ın gözyaşlarını getirdi...

Tarih: 26 Kasım 2011

Erdoğan –bugün hâlâ tam bilinemeyen– rahatsızlığı sebebiyle İstanbul’da ameliyat oldu. 21 gün sonra Ankara’ya geldiğinde havaalanındaki kalabalığı gören Emine Erdoğan gözyaşlarına hâkim olamadı. İlk kez mi böyle bir kalabalık görüyordu? Tabii ki hayır, ağlamasının sebebi eşi Erdoğan hasta yatağında iken AKP içinde “Yerine kim gelir?” tartışmasının başlamasıydı. Hatta Taha Akyol gibi yazarlar gazetedeki köşelerinde bu konuda makaleler kaleme aldılar. Sanki Erdoğan ölmüştü ve yerine biri aranıyordu! Neler yazmadılar ki? Emine Erdoğan bu acımasızlık yüzünden; o gün Ankara Esenboğa Havaalanı’nda gözyaşlarına hâkim olamadı.

Dün hasta yatağındaki Ecevit için... Neyse...

Güzel bir söz vardır: “Dünyada hiç kimse yoktur ki ayıplamış olduğu şey, kendi başına gelmeden ölsün.”

Devam edelim...

Ağır saldırılar karşısında Ecevit’in fiziksel değil ama siyasal gücü kalmadı; kendisi gibi ABD’nin Irak’a müdahalesine karşı çıkan Genelkurmay Başkanı Orgeneral Hüseyin Kıvrıkoğlu’nun48 süresini bir yıl uzatmak istedi; başaramadı. Hiç istememesine rağmen Orgeneral Hilmi Özkök’ün Genelkurmay Başkanlığı’nı kabul etti.

Medyanın gündeminde Ecevit’in hastalığı, Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okan ve Yahudi işadamı Üzeyir Garih suikastleri, “banka hortumları” ve DSP-MHP-ANAP koalisyon hükümetine yönelik “Beyaz Enerji” operasyonu vardı.

22 Ağustos’ta Kemal Derviş istifa ederek kabineden ayrıldı.

Ve Devlet Bahçeli siyaseten “intihar ederek” erken seçim istedi.

Bitmedi...

Seçime giderken CHP karıştırıldı; Erdal İnönü gibi isimler istifa etti. Fikri Sağlar gibi isimler ihraç edildi.

DSP bölündü; Hüsamettin Özkan ve arkadaşları ayrıldı.

Ne olacağı 2002 başında belliydi: New York’ta Dünya Ekonomik Forumu’na Türkiye’den üç isim davet edildi. “Yeni lider adayları”; Kemal Derviş, İsmail Cem, Recep Tayyip Erdoğan... Erdoğan şöyle diyordu: “Partimiz ABD’nin müttefikidir. IMF’ye direnenleri üzüntüyle izliyoruz.”

Sonra...

Tarih: 3 Kasım 2002

Seçimler oldu, sandıklar açıldı ve AKP birinci parti oldu; yüzde 34 oyla 363 milletvekili çıkarıp tek başına iktidara geldi.

Erdoğan tıpkı 1994 İstanbul Yerel Seçimi’nde olduğu gibi şanslıydı; DYP yüzde 9.6, MHP 8.4 ve Genç Parti 7.3, DHP 6.2 ve ANAP 5.2 oyla seçim barajının altında kaldı. Ancak bilgisayar başındaki “sihirli bir el” AKP için bu kadar iyi bir dağılım yapabilirdi. Mecliste sadece iki parti vardı; AKP ve CHP. İki partinin toplam oyları yüzde 53 idi! Yüzde 47 meclis dışındaydı ve buna “demokrasi” diyorlardı.

Kazanmışlardı...

Hâlâ sanılıyor ki seçimi AKP kazandı; Gül kazandı, Tayyip Erdoğan kazandı!

Batı’nın “Ilımlı İslamcı” dediği Erdoğan, “cüppe giyen Thatcher” rolünü üstlendi. Batı için önemli olan kapitalist neoliberal politikaları yürütecek yeni bir “yüz”dü.

Erdoğan’ın Amerikan dolarıyla iktidara getirildiği gün gibi ortadaydı. Biz bu “filmi” 1946’dan beri seyretmiyor muyuz?

Senaryo yazarlarını tanımıyor muyuz?

Seçimden sonra hükümeti Abdullah Gül kurdu.

Erdoğan’ın önündeki duvarların yıkılması zor görünüyordu.

Fakat seçimden iki gün sonra devreye Erdoğan’ın hiç beklemediği biri girdi: CHP Genel Başkanı Deniz Baykal!

Tarih: 5 Kasım 2002

Erdoğan’ı ziyaret eden CHP Genel Başkanı Baykal, “Kanaatime göre, bir insanın siyasi suç niteliğinde mahkûm olması ömür boyu siyasetten mahrum edilmesine gerekçe olmamalıdır” dedi. Yani, “Ne lazımsa yaparız!”

AKP şaşkındı.

Erdoğan’ı parlamentoya taşıyan sürece start verdi. Anayasa’nın 67, 76 ve 78. maddeleriyle ilgili değişiklik teklifini Meclis’e sundu. Teklifte, Anayasa’nın milletvekili seçilme yeterliliğini düzenleyen 76. maddesinde yer alan “ideolojik veya anarşik eylemlere” ifadesiyle, “affa uğramış olsalar bile” tabiri çıkarılarak yerine, “terör eylemi” tanımlamasının getirilmesi öngörüldü. Anayasa’nın 78. maddesinde öngörülen değişiklikle de Erdoğan için ara seçim yolunun açılması hükme bağlandı. Madde metnindeki “Ara seçim her seçim döneminde bir defa yapılır ve genel seçimden 30 ay geçmedikçe ara seçime gidilemez” ifadesinin çıkartılması hükme bağlandı.

13 Aralık 2002’de TBMM’de AKP’nin ve CHP’nin oylarıyla Anayasa değişiklik teklifi kabul edildi.

19 Aralık 2002’de ise dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, düzenlemeyi veto ederek TBMM’ye iade etti.

CHP Parti Grubu 20 Aralık’ta, vetoya rağmen Anayasa değişikliğine desteğini sonuna kadar sürdürme kararı aldı.

Meclis, CHP’nin desteğiyle Anayasa’nın öngördüğü üçte iki çoğunluğun (367) üzerinde 437 oyla 26 Aralık’ta teklifi aynen benimsedi.

Meclis’in aynen gönderdiği Anayasa değişikliğini 31 Aralık‘ta Sezer onaylamak durumunda kaldı.

Tarih: 9 Mart 2003

Tekrarlanan Siirt seçimlerinde, AKP’li Mervan Gül, Erdoğan’ın seçilmesine olanak sağlamak amacıyla adaylıktan çekildi.

Yapılan seçimde Erdoğan milletvekili seçildi.

Erdoğan önce milletvekili ardından başbakan oldu.

Bu süreçte...

Erdoğan-Baykal ikilisinin İstanbul’da bir gizli buluşma gerçekleştirdikleri iddiası da tartışma konusu oldu. CHP kaynakları bu görüşmenin Sezer’in anayasa değişikliğini veto ettiği 19 Aralık 2002 tarihinde yapıldığını öne sürerken, AKP’ye yakın kaynaklar ise görüşmenin Anayasa değişikliğinin ardından 23 Şubat 2003’te yapıldığını savundu.

Baş başa görüşmenin ayrıntıları muamma olarak kaldı...

Tarih: 24 Temmuz 2007

Zülfü Livaneli Vatan gazetesindeki köşesinde, 2002’deki Erdoğan-Baykal görüşmesinin perde arkasını yazdı:

“Deniz Bey lütfen hatırlayın: 19 Aralık 2002 tarihinde karlı bir Ankara gününün akşamında Mehmet Sevigen’in evindeydik. Ben Cumhurbaşkanı ile görüşmeden geliyordum. Abdullah Gül başbakandı, Tayyip Erdoğan’ın ise Meclis’e girme umudu kalmamıştı.

Cumhurbaşkanı Sezer bir gün önce, Tayyip Erdoğan’ın ‘milletvekili olmadan başbakan olma’ önerisini reddetmişti. Türkiye’nin kaderi o akşam o evde değişti, çünkü siz ‘Tayyip Erdoğan başbakan olacak!’ diye tutturdunuz.

Sizi ‘Çok tehlikeli bir oyun bu!’ diye uyaran parti dışından önemli şahsiyetlere kızdınız, ‘Hayır!’ dediniz ‘İki ay dayanamaz. Göreceksiniz iki ay dayanamaz.’

Sizin bu iddianıza karşılık ben ne dedim: ‘Erdoğan herhangi bir kişi değil, bütün tarikatların birleşerek Erbakan’ın yerine seçtiği siyasetçi; arkasında Amerika, Avrupa desteği de var. Program Türkiye’yi ılımlı İslam cumhuriyeti yapma programı. Sizin dediğiniz gibi iki ayda gitmeyecek; tam tersine, bu odada bulunan herkesin siyasi hayatını bitirecek.’ İki ay dayanamaz iddianızı, ‘Görüşleri gereği IMF ile anlaşma yapmaz, ekonomiyi zora sokar ve dayanamazlar’ tezine oturttunuz. Ama bunların hepsi bahaneydi çünkü siz iki partili rejimin işinize yaradığını anlamış ve seçim sonuçlarına sevinmiştiniz. Çünkü size ana muhalefet partisi lideri olmak ve soldaki rakiplerinizi yok etmek yetiyordu. Bu işbirliğini daha sonra da sürdürdünüz.

O zaman ben sizin Tayyip Erdoğan’la seçim öncesinde Beylerbeyi’nde gizlice buluştuğunuzu ve bir anlaşma yaptığınızı bilmiyordum.

Bu gecenin tanıkları var: Önder Sav, Eşref Erdem, Mehmet Sevigen, Bülent Tanla, Yaşar Nuri Öztürk.

Belki bazıları sizden korkar ve tanıklık etmez ama bir kısmı da bu sözlerin doğru olduğunu açıklar. Yani tanıklar var. Ötekiler de söylemese bile içten içe bunun doğru olduğunu bilir. Siz de bilirsiniz.

Tartışmanın sonunda dediniz ki: ‘Bu gece birbirimizin fotoğrafını çektik. İki ay sonra çıkarıp bakalım. Ama rötuş yapmadan. Hangimiz haklı çıkmışız?’

Şimdi, 2007 seçimlerinin ardından o fotoğrafı cebinizden çıkarıp bakın Deniz Bey.

Ve düşünün; Meclis grubunda ‘Erdoğan’ı başbakan yapıyor diyorlar. Evet yapıyorum. Var mı itirazı olan!’ diye bas bas bağırmanıza değdi mi?

Erdoğan’la Beylerbeyi’nde gizlice buluşmaya ve size oy veren milyonları hiçe sayarak gizli anlaşmalar yapmanıza değdi mi? (Deniz Bey, biliyorsunuz ki bu gizli buluşmanın da tanığı var.)
Başbakan olmak, elbette Erdoğan’ın demokratik hakkıdır. Ama bunun için olağanüstü çaba harcamak CHP’nin birinci görevi değildir. Üstelik dokunulmazlık kaldırılmadan. Bir milletvekilinin mazbatasını iptal ettirip, Anayasa’yı değiştirip, grubu baskı altına alıp, Siirt seçimlerini es geçip Erdoğan’ı meclise sokmak ve dokunulmazlık zırhına kavuşturmak için verdiğiniz canhıraş çabanın yüzde birini partiniz için verseydiniz sonuç bambaşka olurdu. Size o gün söylediğim gibi, Türkiye’nin kaderini değiştirdiniz.

Deniz Bey; sözlerimde en ufak bir çarpıtma varsa çıkıp söyleyin. ‘Öyle değildi. Böyle konuşmadık’ deyin.

Genel Sekreterinizin ve en yakınlarınızın tanık olduğu bu konuşmayı inkâr edin. Ya da başınızı önünüze eğin ve tarihin hakkınızda vereceği yargıyı düşünün.

Deniz Bey; çok ağır şeyler yazdığımın farkındayım. O akşamki tartışmaya kadar bir dostluğumuz vardı, bunları yazmak istemezdim.

Ama hem duruma doğru teşhis koyamamanız, hem de aşırı derecede inatçı olma huyunuz yüzünden hepimizi tehlikeye attınız.

Tayyip Erdoğan’ın yüzde 34 oyla meclisin üçte ikisini ele geçirmesinin manivelası oldunuz.

Daha önce Refah Partisi’nin belediyeleri ele geçirmesi de sizin oyları bölmeniz sayesinde gerçekleşmişti.

Tayyip Erdoğanların ve yine çok yakın dostunuz olan Melih Gökçeklerin en büyük şansı sizdiniz. CHP’nin ise en büyük şanssızlığı oldunuz.

Bu ülkenin sola şiddetle ihtiyaç duyduğu bir dönemde, bütün uyarılarımıza rağmen partiyi sağa çekmekte, Kürtlerden, Alevilerden, solculardan ayırmakta ısrarlı oldunuz.

Erdal İnönü, Hikmet Çetin, Murat Karayalçın, Fikri Sağlar, Ercan Karakaş, Mehmet Moğultay, Seyfi Oktay, Celal Doğan ve daha birçok sosyal demokratla el ele tutuşup halkın karşısına çıkmanız gerekirken; eski MHP’lileri, eski ANAP’lıları, idamla yargılanmış sağcı militanları parti vitrinine çıkarmakta ısrar ettiniz.

Size defalarca ‘Bir şeyin aslı varken kopyasına kimse bakmaz!’ dememize rağmen, sol politikaları değil, MHP çizgisini tercih ettiniz.

Sağcıları ve sekreterinizi Meclis’e sokarken, İsmet Paşa’nın Avrupa Konseyi’nde komisyon başkanı olma başarısını gösteren torunu Gülsün Bilgehan’ı Meclis dışında bıraktınız.

İnanın ki bunları yazarken samimi olarak üzülüyorum. Keşke haklı çıkmasaydım, keşke sizin tahminleriniz doğrulansaydı diyorum ama durum ortada. Yazık oldu Deniz Bey, hem size, hem partinize, hem de size inanan temiz yürekli sosyal demokratlara. Artık bundan sonra istifa etseniz de bir etmeseniz de. Bad-el harab-ül Basra!...”

Ağır ve sert bir yazıydı. Ama sormak durumundayız:

Erdoğan ile Baykal’ı hangi güç yan yana getirdi?

Erdoğan 3 Kasım seçimleri öncesi ve sonrasında alelacele AB üyesi 14 ülkeye gitti; Kopenhag Zirvesi’ne katıldı.

Ve kuşkusuz ABD’ye gitti. ABD gezisi tüm gerçeği gözler önüne serdi...

Türkiye’nin ABD’deki Büyükelçisi Faruk Loğoğlu, “siyasi yasaklı” Erdoğan’ın Washington’a gelip görüşmeler yapacağının söylenmesi üzerine, “Şu anda, en az 100 devlet başkanı randevu bekliyor, kaldı ki Tayyip Erdoğan ne devlet başkanı ne de başbakan. Bu işler işadamlığına benzemez,” demişti.

Sonra ne oldu?

Erdoğan, Cüneyd Zapsu ve ABD Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz’in önayak olmasıyla, Beyaz Saray’da özel protokolle karşılandı ve George W. Bush ile görüştü!

İddiaya göre Bush görüşmede, “Ben, bir tek Tanrı’ya inanıyorum; sizin de öyle olduğunuzu duydum. Tanrı’ya inanan iki insan olarak, birlikte çok iyi çalışabileceğimizi umuyorum,” dedi. (Bir Liderin Doğuşu, s. 349).

Türkiye’de ise gazeteler manşet atıyordu: “Muhtar bile olamaz!”

Bilmiyorlardı...

Okyanus Ötesi’nde başka “manşetler” atılıyordu...

Bunu açmalıyım...

“Siyasi yasaklı” Erdoğan’ın Beyaz Saray’da devlet protokolüyle karşılanmasının ne anlama geldiğini; 2003 tarihli “Rand Corporation” tarafından hazırlanan “Sivil Demokratik İslam: Ortaklar, Kaynaklar ve Stratejiler” başlıklı 88 sayfalık rapor ortaya çıkardı:

Rapora göre, dünya Müslümanları; köktendinciler, gelenekçiler, modernler (Ilımlı İslam) ve laikler olmak üzere dört gruba ayrılıyordu.

1. Köktendinciler: İslam’ın şiddetten kaçınmayan, yayılmacı ve saldırgan yorumunun temsilcileridirler. Demokratik değerleri ve Batı kültürünü reddederler. Batı’ya, özellikle ABD’ye, düşmanlık hisleri beslemektedirler.

2. Gelenekçiler: İslam dininin kurallarına sadakatle bağlı olmakla birlikte, saldırgan ve şiddet yanlısı değildirler. Köktendincilere kıyasla daha ılımlı görüş taşırlarsa da, çağdaş demokrasileri ve Batı değerlerini gönülden kucakladıkları söylenemez. Bu grup da, demokratik İslam’ın örneği ve geçiş vasıtası olmak için uygun düşmez.

3. Modernistler (Ilımlı İslam): İslam’ın günümüzdeki katı anlayış ve uygulamalarında kapsamlı değişiklik yapılması konusunda eylemli bir arayış içerisindedirler. Hz. Muhammed dönemindeki uygulamaları değişmez esas olarak kabul etmekle birlikte, o günlere ait sosyal ve tarihi koşulların bugün artık geçerli olmadığının da farkındadırlar. Temel değerleri; bireysel vicdanın üstünlüğünün yanı sıra, eşitlik ve özgürlüğe dayalı toplum anlayışıdır. Bu değerler çağdaş demokratik esaslarla bağdaşmaktadır. İslam dünyasının, küreselleşmenin bir parçası olmasını da arzu ederler. Bu nedenlerle ılımlı İslam, demokratik İslam’ın örneği ve esas vasıtası olmak için en uygun olanıdır.

4. Laikler: Batı demokrasileri tarzında din ile devlet işlerinin ayrılmasından yana olup, din olgusunu kamusal alandan özel alana indirgemişlerdir. Politika ve değerler açısından Batı’ya en yakın olan gruptur. Bu olumlu özelliklerine karşılık, genellikle yarı demokratik görünümlü otoriter bir yapıyı esas alan laik guruplar, çoğunlukla solcu ve saldırgan milliyetçi ideolojileri benimsemişlerdir.

Bakınız...

Hiç öyle gizli saklı yapmıyorlar bu işleri.

Rapor açık açık neler yapılması gerektiğini belirliyor:

1. Önce Ilımlı İslam’ı destekle. Bu kapsamda; özellikle mali destek sağla, liderlik modeli oluştur ve bu modele uygun liderler belirle. İslam’da devlet ve dinin ayrı tutulabileceğini, bunun inanca zarar vermeyeceğini, aksine onu güçlendireceği fikrini destekle.

2. Gelenekçilerin kusurlarını eleştir, ancak onları köktendincilere karşı destekle. Sufiliğin kabulünü ve popülerliğini teşvik et. Modernistlere yakın görüşten gelenekçilerin, modernistler ile ortak hareket etmelerini destekle.

3. Köktendincilerle mücadele et. Bu kapsamda; yasadışı faaliyetlerini açığa çıkar, yaptıkları şiddet eylemlerinin olumsuz sonuçlarını gündeme taşı, kahramanlaştırılmalarını önle.

4. Seçici bir şekilde laikleri destekle. Bu kapsamda; köktendinciliğin ortak düşman olarak algılanmasını teşvik et, milliyetçilik ve solculuk temelinde ABD karşıtı güçlerle bağlaşma oluşturma heveslerini kır.

Uzun uzun yazmaya gerek var mı?

Listeye bakın, Türkiye’nin 2000’den sonraki sürecine perdenin arkasında kimlerin olduğunu anlarsınız.

Ne yazıyorlar; Erdoğan şöyle “kahraman” böyle Kasımpaşalı “yiğit”!

Hadi leen!..

Kimin ne yaptığı ortada; “sihirli el” sırıtıyor!

Tarih: 20 Ocak 2004

Wikileaks belgesine49 göre; ABD Ankara Büyükelçisi Eric Edelman “Erdoğan’ın Arkasında Duralım” başlıklı bir kripto gönderdi.

“Karizmatik, sokaktaki sıradan insanın izlerini taşıyan, ülke genelinde yüzlerce üyenin simaları ve meslekleri hakkında inanılmaz bir hafızaya sahip olan Erdoğan’ın, pragmatik yanı oldukça güçlü. Bu pragmatizm kendisinin geçmişteki radikal İslamcı çevresinden uzaklaşmasına neden oldu. (Erdoğan)Türkiye’nin bize karşı olan çelişkili hislerini yönetmeyi kendi görevi sayıyor; aynı zamanda ‘Amerikan yanlısı’ diye etiketlenmekten uzak durmak istiyor. Bizimle çok yakın görünmemeye özen göstererek, bazı destekleyici adımlar attı. Irak’taki koalisyon güçlerine destek vermek üzere Türk birliklerinin konuşlandırılmasına yetki verilmesi yönünde çalıştı. ABD birliklerinin İncirlik Üssü üzerinden rotasyonuna razı oldu. ABD’nin uzun zamandan beri mevcut olan arzularına uygun biçimde, Kasım 2002’de Türkiye’yi Kıbrıs’taki çözümsüzlük tavrından uzaklaştırmaya çalışan cesur bir adım attı ve şimdi daha fazlasını yapmaya hazır olabilir.50 Ekümenik Patrikhane’nin Heybeliada’daki Ruhban Okulu’nun yeniden açılmasına yaklaşımı geçmişteki başbakanların hepsinden daha açık görünüyor.”

ABD puanını vermişti; “ok” demişti!

ABD’nin haber dergisi US News & World Report’un Mart 2005 sayısında şu haber yer aldı:

“Washington yönetimi ‘Ilımlı İslam’ projesi çerçevesinde dünya çapında bir gizli planı devreye soktu. Buna göre, CIA ile önemli bakanlıklara bağlı kadrolar, on milyar dolarlık bütçeyle camileri onarıp imamlara eğitim veriyor; konferanslar organize ediyor. Amerika’nın iki yıldır, İslam dininde reform yapılması için dünya çapında olağanüstü gayret gösterdiği belirtiliyor.

Buna göre; Beyaz Saray’ın kriz yöneticilerinin Temmuz 2003′te Washington’daki Ulusal Savunma Üniversitesi’nde bir araya gelip muhtemel kötü senaryoları tartıştığı, radikal İslam’ın durdurulması için Ulusal Güvenlik Kurulu, Dışişleri Bakanlığı, Savunma Bakanlığı ve CIA’in ‘İslam Dünyasına Yardım Eli’ başlıklı gizli bir stratejide anlaştığı ifade edildi.

Gizli metinde dünya çapında ‘Ilımlı İslam’ın elinin güçlendirilmesine yönelik çalışmalar ile İslam dininde yaşanan değişikliklerle yakından ilgili olunması gibi kararlar yer aldı. Bütçesi 21 milyar doları aşan ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID), bunun yarıdan fazlasını ‘İslam dünyasına yardım’ için kullandı. 24 ülkede, İslami radyo ve televizyon programlarına, dini okullara, İslami düşünce üretim kuruluşlarına, Ilımlı İslam’ı teşvik eden faaliyetlere mali yardım yapıldı.”

Tarih: 11 Mart 2003

Erdoğan, TBMM’ye giderek milletvekili yemini etti.

Tarih: 14 Mart 2003

Başbakanlık koltuğuna oturdu.

AKP milletvekilleri Erdoğan’ın sert yüzünü o günlerde gördü. Erdoğan AKP’lilere kızgındı.

26-27 Şubat 2003’te topladığı milletvekillerine, Türkiye’nin bu yıl yüklü bir dış borç ödemesi olduğunu hatırlatarak, 62 bin ABD askerinin Türkiye’de konuşlanmasına; hava ve deniz limanlarının ABD Ordusu’na açılmasına izin veren 1 Mart Tezkeresi’ne ‘evet’ oyu vermelerini istemişti. Ancak sözünü geçirememiş; Tezkere TBMM’de reddedilmişti.

Kızgınlığı aslında Erbakan’aydı; biliyordu ki AKP’li milletvekillerini perde arkasında etkileyen oydu. (Çiğdem Toker, Abdüllatif Şener, s. 387)

Erdoğan kabinede ilk revizyonu yaptı; Dışişleri Bakanı Yaşar Yakış ve Çevre Bakanı İmdat Sütlüoğlu’nu koltuklarından aldı. İki bakan sadece üç ay 26 gün görevde kalmıştı. Sebebi 1 Mart tezkeresi idi!...51

Asıl düğmeye yıllar sonra bastı:

Sözünü dinlemeyip tezkereye “hayır” diyen milletvekillerinin üzerini 2007 genel seçiminde çizdi. 14’ü kendi isteğiyle aday olmayan toplam 153 milletvekilini listeye almayacak ve partideki tek adamlığa gidişin en önemli adımını atacaktı.

Daha da önemlisi; “Milli Görüş”ten ayrılıp AKP safına geçenlerin önemli bir bölümü eski dava arkadaşlarına açık açık şunu söylemişlerdi; “Ben milletvekilliğine devam etmek istiyorum; bu şans sadece AKP’de var!”

Dört yıl daha milletvekili olabilmek için “Milli Görüş”ten ayrılanların o günlerde hiç sesleri çıkmadı/çıkamadı!

Başbakan Erdoğan koltuğuna oturduğunda belediye başkanlığı döneminde yaptığı hataları tekrarlamadı. Bu nedenle...

Amerikalılar, 4 Temmuz 2003’te Kuzey Irak’ta Mehmetçik’in başına çuval geçirince Başbakan Erdoğan şöyle dedi: “Nota, müzik notası değildir; her aklınıza geldiğinde verilmez, işin ciddiyeti var!”

Şaşırtıcı değildi; Erdoğan başbakanlık koltuğuna oturur oturmaz gittiği ABD’de Wall Street Journal’e şöyle demişti: “Irak’ta savaşan ABD’li kahraman bay ve bayan askerlere, ülkelerine mümkün olan en kısa zamanda en az zayiatla dönmeleri arzusuyla dua ediyoruz.”

Artık nereden nereye demeye gerek var mı?

Erdoğan için 4 Temmuz’un anlamı belliydi; 4 Temmuz 2001’de, Amerika’nın Ankara Büyükelçiliği’nde ABD’nin bağımsızlık günü dolayısıyla yapılan kutlamalara katılmıştı.

Amerika ve Erdoğan’ın tezkereyi onaylamayanlara kızgınlığı AKP milletvekilleriyle sınırlı kalmayacaktı. İntikamlarını Ergenekon-Balyoz davalarıyla alacaklardı...

ABD Erdoğan’ın yüzüne gülüyordu; koruyor ve kolluyordu. Ama...

İç yazışmalarında gerçekleri dile getiriyorlardı.

Bunu, Wikileaks’in yayınladığı belgelerde gördük. ABD kriptoları Türkiye’yi karıştıracaktı.

Ve kuşkusuz Erdoğan yine para mevzusuyla gündemdeydi...

Tarih: 30 Aralık 2004

Kriptoda Erdoğan’ın İsviçre bankalarında sekiz ayrı hesabı olduğu yazılıydı: “AKP, yolsuzluklara son verme vaadiyle iktidara gelmiş bir partidir. Ancak bugün, parti içinde gitgide daha fazla sayıda kişi ile akrabaları arasında ulusal, bölgesel ve yerel düzeyde çıkar çatışmalarının ve ciddi yolsuzlukların olduğu görülüyor. Görüştüğümüz iki kişi bize Erdoğan’ın İsviçre bankalarında sekiz ayrı hesabının olduğunu söyledi. Erdoğan’ın zenginliğinin kaynağı olarak oğlunun düğününde takılan takıları göstermesi, bir Türk işadamının çocuklarının okul masraflarını sadece yardım amacıyla karşıladığı yönündeki beyanatları bu noktada anlamsız kalıyor.”

Yine bir aralık ayıydı...

Ve 17 Aralık 2013’e çok vardı...

2004’te yazılan kripto 2010 yılında ortaya çıktı.

Tüm gözler Erdoğan’a çevrildi. Sustu. (Erdoğan’ın tavrı buydu; 17 Aralık Operasyonu’nda da benzerini yaptı; bir gün susup sonra konuştu.) Aradan bir gün geçti. Wikileaks belgeleriyle ilgili ilk açıklaması şu oldu: “Eteklerindeki taşın dökülmesini bekliyoruz.”

Sonra, Erdoğan suskunluğunu bozdu:

“Ben neyi ispat edeceğim? Olmayan şey ispat edilir mi? Benim İsviçre bankalarında bir Allah kuruşu param yok ki bunu ispat edeyim. Şimdi ben ana muhalefetin liderine ve diğerlerine diyorum ki: ‘Böyle bir şeyi ispat ettiğiniz anda ben bu makamda durmam, milletvekilliğinde durmam ama siz o makamlarda duracak mısınız?’ Ben bunu söylüyorum, bu kadar açık konuşuyorum.”

Erdoğan her daim olduğu gibi sinirliydi...

ABD büyükelçisinin yazdığı kriptodaki iddianın ispatlanması durumunda, “Başbakanlık koltuğundan istifa edeceğini” ilan etti! Sanki bir durum söz konusu olabilirmiş gibi! Gerçi sonraki yıllarda neler görecektik...

Medyanın konuyu gündeme getirmesini “alçaklık” diye değerlendiren Erdoğan, ilginç bir örnekle yine tartışmalı bir açıklama yapacaktı: “Bugün bu iddialara sarılarak manşet üretenler, manşet atanlar, siyaset üretenler, söylem üretenler yarın mahcup olurlar. Şu anda, belediye başkanlığım döneminde ‘Erdoğan’ın 1 milyar doları vardır’ diyen, Ergenekon Davası’ndan zanlı olarak içeride.52 Bir milyar dolar param varmış... Buna o zaman önemli bir işadamı da sahip çıktı53, sonra özür diledi. Ve şimdi Ergenekon sanığı olarak bu efendi içeride.”

Erdoğan alışılageldiği gibi “Ergenekon sopasını” göstermekten geri kalmadı. Tuncay Özkan 27 Eylül 2008 tarihinde tutuklandı ve Ergenekon duruşmalarında sürekli olarak “Bana suçumu söyleyin” diye mahkeme heyetine seslendi. Suçunu Erdoğan söyledi!54

Erdoğan sonunda noktayı koydu: “Bu iftiraları atanlar müfteridir” dedi ve ABD Büyükelçisi Eric Edelman’ı mahkemeye vereceğini söyledi.

Sonra...

Dava açmadı!..

Erdoğan’ın gizli hesabı gündemden hiç düşmedi...

Odatv davasının tutuklu sanığıyken hayatını kaybeden MİT mensubu Kâşif Kozinoğlu’nun Aydınlık gazetesine gönderdiği elyazısı notlarında, “İsviçre hesapları” meselesi de yer alıyordu. Aydınlık’ın haberinde şöyle yazıyordu: “Kozinoğlu, Başbakan Erdoğan’ın İsviçre bankalarındaki sekiz ayrı hesapta yaklaşık 800 milyon dolar parası olduğunu açıkladı. Kozinoğlu bu gizli hesapların belgelerini Alman İstihbarat Örgütü BND’nin İsviçre bankası müdürü üzerinden 30 milyon euro karşılığında temin ettiğini ifade ediyor.” (19 Kasım 2011)

 Taraf’tan Cemaat’e yakınlığıyla bilinen yazarı Mehmet Baransu, “Erdoğan’ın Lider Adayı Kim?” başlıklı yazısının sonunda şu satırlara yer verdi: “AK Partili bir ismin 2004 yılında İsviçre’ye neden gittiğini, gelirken yanında bulunan valizde kaç milyon dolar olduğunu, bu paranın Türkiye’ye neden getirildiğini de merak ediyorum. ” (19 Aralık 2011)

Amerikan kriptolarında Erdoğan’ın para ilişkileri çok yer tuttu. Meraklı olanlar; Barış Pehlivan ile Barış Terkoğlu’nun birlikte yazdıkları Sızıntı55 kitabını okuyabilirler.

Son bir örnekle bölüme noktayı koyalım:

Wikileaks belgesine göre; ABD Ankara Büyükelçisi Eric Edelman’ın, 20 Ocak 2004 tarihinde Washington’a gönderdiği kriptoda Erdoğan ile ilgili şu bilgileri veriyordu:

“AK Parti’nin iktidara gelişi, Türk toplumunun yolsuzluklara duyduğu tepkinin bir sonucudur. Erdoğan’ın kişisel servetini İstanbul Belediye Başkanlığı yaptığı dönemde rüşvetle elde ettiği konusunda ortaya atılan iddialar henüz kanıtlanmış değildir ancak Hikmet Bulduk, Mücahit Arslan ve Cüneyd Zapsu gibi Başbakan’ın bazı danışmanlarının son zamanlarda ihaleleri etkileme girişimleriyle ilgili olarak hükümete yakın kesimlerden çok sayıda duyum almaktayız...”

Bilinir ki iktidar lekelidir...

Erdoğan zamanla Cüneyd Zapsu, Hikmet Bulduk gibi yakın çevresiyle yollarını ayırdı. Neler yaşanmıştı?...

39 Erdoğan savunmasında şiirin Ziya Gökalp’e ait olduğunu söyledi. Halen de öyle diyor. Mahkeme de şiirin Ziya Gökalp’e ait olduğunu kabul edip tek bir kaynak gösterdi: Türk Standartlar Enstitüsü’nün 1994’te çıkarttığı Türk ve Türklük isimli kitap. Oysa, Ziya Gökalp’in “Asker Duası” isimli şiirinde miğferli ve süngülü bölüm yok! Bu mısralar “Asker Duası”nın başına daha sonra monte edilmişti! Kim ekledi: 7 Dağın Çiçeği ve Gülden Dikenden şiir kitaplarında bu şiir var ve şarin adı, Cevat Örnek! Yani, Erdoğan’ın okuduğu şiirin Ziya Gökalp’le ilgisi yok.

40 Akit gazetesi Erdoğan’ın mahkûmiyetinin onanmasını isteyen Yargıtay 8. Ceza Dairesi’nin dört üyesinin fotoğrafını yayınlayarak, bu kişileri hedef gösterdi. Haberde, “Cezacılar insan içine çıkamıyor” ve “Evlerine kapandılar” başlığı kullanıldı. Dinci gazete, onama kararının önüne geçebilmek için mahkeme üyelerini mezhepçilik yapmakla suçladı. (29.9.1998) Gazete, benzer haberleri sonucu kaç kişinin can verdiğinin bilinmemesine rağmen yayın hayatını sürdürüyor.

41 Hasan Yeşildağ’ın bir diğer kardeşi Ali Yeşildağ, Susurluk Çetesi davası sanıklarından Ali Fevzi Bir’i fidye için kaçıran çetenin üyesiydi! (28.10.2001 Milliyet) Bir bilgi daha ekleyeyim: İstanbul Büyükşehir Belediye Meclis Üyesi AKP’li Zeki Yeşildağ Washington’da, ANAP döneminde Türkiye’yi sarsan ‘Civangate’ skandalı “kahramanı” dönemin Emlakbank Genel Müdürü Engin Civan’ın kız kardeşi Müjde Civan ile evlendi!

42 Hasan Yeşildağ’ın kardeşi Zeki Yeşildağ, eskiden ANAP’ta siyaset yapıyordu. Bilinir ki Türkiye’de siyaset artık ticaretin aracıydı. RP belediyeyi aldıktan sonra Ulus Parkı’nın işletmeciliğini, İstanbul caddelerine ağaç dikme işlerini, trafik sinyalizasyon araçlarının satımını ve İsviçre patentli güvenlik kameralarıyla gizli kamera tekniklerini belediyeye pazarladılar. Hasan Yeşildağ İstanbul belediyelerine döşediği kameraları şimdi cezaevine döşüyordu, üstelik artık bedavaydı.

43 İsmail Alptekin, 1971 yılından itibaren siyasetin içindeydi. 2003’te AKP’den milletvekili olmak için “Milli Görüş”ten koptu. 2007’de yeniden milletvekili yapılmasına Erdoğan onay vermedi.

44 Erol Olçak’a ait (1985’te Rekpa, 1988’de Ajans E’den sonra) Arter Advertising’in AKP dışında yaptığı işler şöyle: –2003, KKTC genel seçimleri için Ulusal Birlik Partisi tanıtımı ve reklam çalışması –2005, Irak genel seçimleri için Irak İslam Partisi tanıtımı ve reklamı –2005, Irak genel seçimleri için Irak Türkmen Cephesi tanıtımı ve reklamı, –2006, KKTC yerel seçimleri için reklam ve tanıtım çalışması, –2007, Gürcistan Devlet Başkanlığı seçimleri için tanıtım ve reklam çalışmaları, –2008, Malezya genel seçimleri için tanıtım ve reklam çalışması –2008, Cumhurbaşkanlığı referandumu –2008, Katar Senfoni Orkestrası basın ilanı –2008, Irak genel seçimleri için Irak Türkmen Cephesi için tanıtım ve reklam çalışması –2009, Gazze’ye destek için İstanbul buluşması organizasyonu –2009, Irak genel seçimleri için Irak İslam Partisi için tanıtım ve reklam çalışması –2010, KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimleri Mehmet Ali Talat için tanıtım ve reklam çalışması –2011, Anadolu Ajansı’nın kurumsal kimliğinin, tanıtım filminin, logo animasyonunun yapılması –2012, Medeniyetler İttifakı tanıtımı –2012, Mısır’da Mursi’nin Cumhurbaşkanlığı kampanyası vs.

45 Erdoğan “her şeyi biliyor”; “her şeyden anlıyor”du; 2007’de açtıkları Ankara’daki genel merkez bina mimarisinin nasıl olacağını ve hatta dış cephe süslerini bile kendisi belirledi.

46 Cihan Kamer’in babası Atasay Kamer, Denizli Çivril’li. Kuyumculuğu babasından öğrendi. Sonra İstanbul Kapalıçarşı’ya gelerek Yahudilerden işin inceliklerini kaptı. 1982’de Arpaş Kuyumculuk, 1987’de Asgold Kuyumculuk, 1989’da Atasay Kuyumculuk, 1992’de Tolga Kuyumculuk, 1995’te Atagold Kuyumculuk, 1999’da ise Atanaz Kuyumculuk’u kurdu. İlk ihracatını 1981 yılında Suudi Arabistan’a yaptı. Sonra, Arap ve Ortadoğu piyasasına açıldı.

Cihan Kamer, Erdoğan’ın yakınında bulunan işadamlarından. Kuruçeşme’de açtığı içkisiz Huqqa pek ünlü. Ama asıl parayı kuyumculuktan kazanıyorlar. 5 milyar dolarla Türkiye’nin en büyük altın ihracatçısı. İstanbul Değerli Maden ve Mücevherat İhracatçıları Birliği Başkanı. Babası gibi çok becerikli; 2004’te Başbakan Erdoğan pırlantadan KDV’yi kaldırdı; 36 gün sonra Atasay Kıymetli Madenler A.Ş.’yi kurdu. Ailece AKP’liler. AKP Şanlıurfa milletvekili Abdülkadir Emin Önen Kamer ailesinin damadı. Eşi Pınar Önen’in dayısı Cihan Kamer de. Bir başka isim daha var. Ekrem Tosun 2009 yerel seçimlerinin yıldızıydı.

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na aday olan Kemal Kılıçdaroğlu “Ekrem Tosun”u ünlü yapmıştı. Çıkıp çıkıp soruyordu; “Başbakan Ekrem Tosun’u tanıyor mu” diye? “Kendisi bilmiyorsa oğlu Bilal’e sorsun.”

Sonra ortaya çıktı. Atagold şirketinde Bilal Erdoğan ve Semra Erdoğan’ı temsil ediyordu.

47 Sosyal devletin “kâbesi” İsveç Sosyal Demokrat Parti bile neoliberalizm “salgını”na karşı koyamadı. İlk karşı duran Olof Palme öldürüldü. Almanya’da Sosyal Demokrat Willy Brandt uyduruk bir casusluk skandalıyla başbakanlıktan uzaklaştırıldı. İngiliz İşçi Partisi’ndeki Tony Benn, Almanya SDP’deki Oskar Lafontaine safdışı edildi. Türkiye’deki “hasta” Ecevit, Kemal Derviş’e mecbur bırakıldı.

48 ABD Başkan Yardımcısı Cheney 19.3.2002’de yaptığı Ankara ziyaretinde Ecevit ve Kıvrıkoğlu ile görüştü ama istediği desteği alamadı. Keza ABD Savunma Bakan Yardımcısı Wolfowitz ve Dışişleri Bakan Yardımcısı Grossman 17.7.2002’de Washington’un talebini daha da somut olarak dile getirdiler. Talebe direnen Ecevit-Kıvrıkoğlu ikilisi “emekli” edildi! Erken seçimle AKP iktidara geldi.

49 Wikileaks tarafından yayınlanan Türkiye ile ilgili 19 bine yakın belge 1990’lı yıllardan 2010 Şubatı’na kadar olan diplomatik yazışmaları kapsıyor. Wikileaks belgeleri, ABD yazışmalarında Başbakan Erdoğan’dan, “Er” ve “Doğan” kelimelerinin İngilizce karşılıkları kullanılarak oluşturulan “Brave Hawk” (Cesur Doğan) diye bahsedildiğini ortaya çıkardı.

50 Erdoğan AKP iktidarının ikinci günü, 4 Kasım 2002’de Yunanistan televizyonu NET’te, tek devlete dayalı “Belçika modeli” önerisinde bulundu. 21 Kasım 2002’de Dublin ziyareti sırasında eşit egemen iki kurucu devlete dayalı “ortaklık devleti” önerisinde bulundu. 24 Kasım’da Portekiz ziyareti öncesinde Kıbrıs üzerine konuşurken “devlet politikaları ilânihaye değişmez diye bir şey yok” dedi. Erdoğan ile rahmetli Rauf Denktaş’ın Kıbrıs ayrılığı öyle bir noktadaydı ki, Ankara’da tedavi gören Denktaş’ı, ne Erdoğan ne de Gül ziyaret etti. Peki Erdoğan bugün neyi savunuyor; Denktaş’ı, yani, Kıbrıs’ta iki devletli çözümü!

51 Erdoğan, 2011 seçiminde sürekli “Çekiç Güç’ü bölgeden biz gönderdik” dedi. Doğru mu, bakalım... ABD 17.1.1991’de Irak’a saldırdı. Birinci Körfez Savaşı 3.3.1991’de bitti. ABD, 17.4.1991’de “Kürtlerin yerleşim bölgelerine güvenli dönmesini sağlamak” bahanesiyle “Huzur Operasyonu” başlattı. Operasyon, Irak’ın kuzeyini kapsıyordu. Yani bölgede kurulacak “Barzani Devleti”nin doğal sınırını Çekiç Güç’ün Türkiye’ye yerleştirilmesine 12.7.1991’de Bakanlar Kurulu karar verdi. ABD İncirlik ile Pirinçlik üslerine yerleşti. Irak Zaho’da da askeri karargâhı oluşturdu. Çekiç Güç’e her altı ayda bir TBMM’den görev süresini uzatma kararı çıkartıldı. 2001’de ABD Irak’a ikinci kez saldırarak bölgeye tamamen yerleşti. AKP, 20.3.2003’te TBMM’den ikinci bir tezkere çıkartarak, ABD’ye Türk hava sahasını açtı. Çekiç Güç’e artık ihtiyaç yoktu; ABD askeri artık tamamen bölgedeydi ve “Barzani Devleti” kuruldu.

52 Gazeteci Tuncay Özkan’ı kastediyordu. (S.Y.)

53 Rahmi Koç. (S.Y.)

54 Tarih: 19 Mayıs 2011; Yer: Ankara. Erdoğan konuştu: “Bir ülkenin başbakanı anma törenine gider de bir korgeneral orada ayağa kalmaz mı? Kalkması gerekir, kalkmadığı anda da bedelini öder. Zaten bedelini ödedi de. Şimdi bakıyoruz gideceği yeri de buldu.” Bahse konu kişi, Korgeneral Engin Alan’dı. Balyoz Davası’ndan tutuklandı; Silivri Cezaevi’ne atıldı.

55 Barış Pehlivan-Barış Terkoğlu, Sızıntı, Kırmızı Kedi Yayınevi, 2012.

Bölüm: 8

ERDOĞAN-GÜLEN KAPIŞMASININ GERÇEK SEBEBİ

AKP kurulmadan önce...

ABD’nin önde gelen Yahudi kuruluşlarından Anti-Defamation League (ADL) Başkanı Abraham Foxman, sadece Erdoğan ile görüşmek üzere İstanbul’a geldi.

İlişkiler Erdoğan’ın belediye başkanlığı döneminde kurulmuştu.

Erdoğan’ın başbakanlığı döneminde yakınlaşma arttı.

Öyle ki...

Erdoğan, 26-30 Ocak 2004 tarihleri arasında ABD’ye gitti. 29 Ocak’ta HSBC Bank’ın New York’taki merkezinde Musevi lobisinin önde gelen kuruluşu olan Amerikan Musevi Kongresi’nden (AJC) “cesaret ödülü” aldı.

AJC tarafından o güne kadar on kadar kişi ödüle layık görüldü; bunlar arasında İsrailli veya Musevi olmayan tek kişi Tayyip Erdoğan idi!56

Ödül töreninde AJC Başkanı Jack Rosen, Türkiye’nin “bir Müslüman demokrasisi” modeli olduğunu, demokratik değerlere sahip, terörizmle mücadele eden ve Amerika ile İsrail’in dostluğuna önem veren bir ülke olduğunu ifade etti.

Erdoğan, onuruna verilen yemekte şöyle konuştu: “Türkiye ve İsrail arasında her zaman varolan dostluk, karşılıklı anlayış ve güven temelindeki ilişkilerin son dönemde kazandığı ivmenin altını memnuniyetle çizmek isterim.”

Neler oluyordu? Çok gerilere gitmeyeyim; Erdoğan İstanbul Uluslararası Fetih Konferansı’nda şöyle konuşmuştu: “Yahudiler artık mazlum olmaktan çıkmış zalim haline gelmiştir. Hıristiyanların bir dönem kendilerine reva gördüğü zulümleri Filistinlilere uygulamaktadır. Bu vesileyle Yahudileri kendi tarihleriyle hesaplaşmaya çağırıyoruz.” (3 Mayıs 1997, Yeni Yüzyıl) Ne değişmişti de Erdoğan birden “kahramanlık mertebesine” çıkarılıvermişti?

Erdoğan ABD’den döndü ve 15 Şubat 2004’te Kanal D’de konuştu: “Amerika’nın düşündüğü Büyük Ortadoğu Projesi var ya... Diyarbakır işte bu proje içinde bir yıldız, bir merkez olabilir. Bunu başarmamız lazım!”

Tam da o günlerde İsrail, Filistin’e saldırdı. Irak’ta da Amerikan işgali sürüyordu ve her gün yüzlerce Iraklı öldürülüyordu. Bu durumu protesto etmek için TBMM’de bildiri yayımlandı:

“Komşumuz Irak’ta koalisyon güçlerinin zulüm ve işkencelerini... İsrail birliklerinin masum Filistin halkına yönelik saldırılarını şiddetle kınıyoruz.” Irak’ta ve Filistin’de yaşayan Müslümanlara karşı ABD ve İsrail’in yaptığı zulmü kınayan bu bildiriye Erdoğan’ın talimatıyla AKP’li vekiller imza atmadı. AKP’liler imza atmayınca, bildiri 25 Mayıs 2004’te TBMM CHP Grup Bildirisi olarak yayımlandı.

İsrail eski Başbakanı Ehud Barak, ABD Kongre üyesi Jane Harmon ve şarkiyatçı Prof. Bernard Lewis ile birlikte 13 Haziran 2004’te ABD’de bir panele katılan Erdoğan şöyle konuştu: “Ben Barak’ın başlatmış olduğu barış sürecine katılıyorum. Ancak Sayın Barak’ın başlattığı süreç devam etmedi. Sayın Arafat büyük bir fırsatı tepmiştir. Eğer o zaman oturulan masadan kalkılmasaydı isabetli olurdu. Şu anki sıkıntı budur. 80 yaşına merdiven dayamış olan bir Arafat barışın önünde bir engel olamaz. Bu işi halklar arasında çözebiliriz.”

Erdoğan 80 yaşına gelmiş Arafat’a; 80 yaşına gelmiş Denktaş’a karşıydı!..

AKP’li Ömer Çelik, Egemen Bağış ve Mevlüt Çavuşoğlu kapsamlı görüşmeler yapmak üzere 30 Ağustos 2004 tarihinde İsrail’e gitti. Havaalanında gazetecilerin sorularını yanıtlayan heyet, “ziyaretlerinin, ilişkileri daha da pekiştirmek için büyük önem taşıdığını” belirtti. Ömer Çelik ve Egemen Bağış bu ziyaretten önce, ABD’ye gidip Yahudi kurumlarıyla özel temaslarda bulunmuştu.

Yeri gelmişken anımsatalım: Ömer Çelik, İsrail’e bu ziyaretinin iki ay öncesinde TBMM’de konuşmuş ve “Filistinlilerin yaptığını terör, İsrail’in yaptığını ise şiddet” olarak nitelendirmişti!

AKP, tarihte ilk kez Türkiye Cumhuriyeti’nin başkentinde, İsrail’e, Siyonizmin kurucusu Theodor Herzl’i anma izni verdi. 6 Aralık 2004 günü İsrail’in Ankara Büyükelçiliği, Ankara Milli Kütüphane Konferans Salonu’nda Siyonizmi andı!

Ardından...

Erdoğan, 1-3 Mayıs 2005 tarihleri arasında İsrail’e gitti.

Cumhurbaşkanı Moshe Katsav ve Başbakan Ariel Şaron ile görüştü.

İsrail’i 2004 yılında Hamas lideri Şeyh Ahmet Yasin’e suikast düzenlemesi sebebiyle devlet terörü yapmakla suçlayan Erdoğan, bu sefer daha ılımlı mesajlar vererek, antisemitizmin bir insanlık suçu olduğunu ifade etti. Her ne kadar daha önce İsrail’i terörist devlet olarak nitelendirse de, Erdoğan, Kudüs ziyaretinde İsrail’den insansız uçaklar (Heron) satın alınmasına dair bir anlaşma imzaladı hem de Türkiye’nin M-60 tanklarının İsrail tarafından modernize edilmesi konusunda anlaşmaya vardı.

İsrail’den döner dönmez GAP bölgesindeki toprakların büyük çoğunluğunu alan İsrailli firmalar ve kişilerce yürütülen ‘Yahudi Urfa Projesi’nin temelini attı. Şanlıurfa’nın göbeğindeki bu projeye İsrail olağanüstü bir mali destek verdi.

Türkiye ile İsrail’in ticari ilişkileri iyiydi. Bir örnek daha vereyim; Suriye sınırındaki mayınlı arazinin temizlenmesi 2009 Mayısı’nda TBMM Genel Kurulu’nun gündemine geldi. 510 kilometre uzunluğunda ve 216 bin dekarlık arazinin temizlenmesinin maliyeti 300 milyon dolardı. AKP’nin önerdiği yasada; “Önce temizle, sonra 49 yıl işlet” diyordu. Arazilerin taliplisi ise İsraillilerdi.

Erdoğan, 23 Mayıs 2009 günü partisinin Düzce İl Kongresi’nde eleştirilere şöyle cevap verdi; “Paranın dini, milleti, ırkı olmaz. Bunu böyle biliniz... Para cıva gibidir, kendisine uygun zemini nerede bulursa oraya doğru kaçar.”

Fakat... Erdoğan AKP’li milletvekillerini dahi ikna edemedi ve tasarı 28 Mayıs günü Genel Kurul’dan geri çekildi.

Peki ya partisini bile karşısına aldığı, bakanları küstürdüğü Galataport Projesi?

Ve en kötüsü...

İsrail ile Erdoğan’ın 15 Temmuz 2004’te Ankara’da imzaladıkları anlaşmayla Türk tarımı yok edildi. Türk köylüsü artık İsrail tohumu kullanacak ve Anadolu tohumu tarihe karışacaktı.

Evet...

– JINSA (Yahudi Milli Güvenlik Enstitüsü) 

– JEWISH COMMITTEE (Amerikan Yahudi Komitesi) 

– USIP (Birleşik Devletler Barış ve Strateji Enstitüsü) gibi Yahudilerin kontrolündeki örgütler Erdoğan’a hep destek verdi.

İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres, 2006-2007’de Ankara’ya geldi. İsrail Başbakanı Ehud Olmert Şubat 2007’de Türkiye’de bir hafta kaldı. Yahudi Konseyi Başkanı Pierre Besnainou gibi üst düzey Yahudiler Erdoğan’ın ziyaretçileri oldu.

Erdoğan da İsrail’in istediklerini veriyordu. İsrail, 6 Eylül 2007’de Suriye’nin gizli nükleer reaktörünü vurduğunda Türkiye hava sahasını kullandı. Keza, İsrail Lübnan’a saldırıp 28 gün sonra Hizbullah’a yenilip geri çekilmek zorunda kalınca, bölgeye AKP emriyle Türk askeri gönderildi.

Siyasi ilişkiler zamanla bozuldu.

Bunun nedenlerinden biri de Hamas’tı...

Hamas’ın 2006 başındaki Filistin Ulusal Yönetim Meclisi için yapılan seçimlerden zaferle çıkmasıyla Türkiye, Hamas ile görüşmeye başladı. Seçimden sonra Hamas’ın sürgündeki liderlerinden Halid Meşal Türkiye’ye geldi. Bu ziyaret, İsrail ve Amerikan Kongresi’nde Türkiye’ye ciddi eleştiriler yöneltilmesine sebep oldu.

İsrail’in 27 Aralık 2008’de Gazze’ye saldırması ilişkileri gerdi. Türk kamuoyu vahşet üzerine ayağa kalktı.

İsrail vahşeti 23 gün sürdü; 1300 Filistinli öldü; 5000 ev, 16 hükümet binası, 20 cami yerle bir oldu.

Türkiye’de özellikle solcuların hedefinde Erdoğan da vardı. Biliniyordu ki...

Saldırıdan beş gün önce, 22 Aralık 2008’de İsrail Başbakanı Ehud Olmert yine Türkiye’deydi. Cumhurbaşkanı Gül ve ardından Erdoğan’la görüşmüştü. İki başbakanın görüşmesi beş saat sürmüştü. Ne konuşmuşlardı? Hiç açıklanmadı. Sadece Erdoğan, Olmert’in kendilerini kandırdığını iddia etti.

Habertürk televizyonuna konuşan İsrail Ankara Büyükelçisi Gabby Levy, Erdoğan’ı yalanlayarak, “Ehud Olmert’in Erdoğan’ı kandırması kesinlikle doğru değildir ve kabul edilemez,” dedi.

Büyükelçi Levy, Başbakan Olmert’in Türkiye ziyaretinde hem Gül hem de Erdoğan’ın, İsrail’in askeri operasyonları konusunda bilgilendirildiğini açıkladı. Kim doğru söylüyordu?

İşin özünde...

ABD ve İsrail’in Hamas’a bakışı değişiyordu ve Erdoğan bunu anlayamıyordu. Tüm mesele buydu aslında. Bir dönem düşmanlık ettikleri laik sistemlerin koruyucusu sol’un yok olması Batı’da artık tedirginlikle karşılanıyordu. “Ilımlı İslam”la yürüyemeyeceklerini anlamışlardı. Erdoğan bunu kavrayamıyordu. Bu nedenle...

İsviçre’nin Davos kentinde her yıl yapılan Dünya Ekonomik Forumu’nun, 30 Ocak 2009 tarihli “Gazze: Ortadoğu’da Barış Modeli” adlı oturumda, İsrail’in Gazze’ye karşı tutumunu anlatan İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres’in alkışlanmasının ardından, Erdoğan, “insanların söylediklerini alkışlamalarını üzücü buluyorum; İnsanlar ölüyor ve ben bunun oldukça yanlış olduğunu düşünüyorum” dedi. Washington Post’un köşe yazarı olan moderatör David İgnatius oturumun bitmek üzere olduğu belirterek, Erdoğan’dan konuşmasını tamamlamasını istedi. Erdoğan, Peres’in 25 dakika süren konuşmasından sonra kendisine 12 dakika verilmesini şikâyet etti ve “van minüt” (İngilizce “bir dakika” anlamına gelen “one minute” diyerek) paneli terk etti. Erdoğan’ın tavrı Batı’da eleştiri konusu yapılırken, Ortadoğu’daki kimi Müslüman çevrelerden büyük destek gördü. Tartışma büyüdü. Öyle ki o günlerde Ankara’dan Washington’a “gizli” damgalı bir kripto ulaştı...

ABD’nin eski Ankara Büyükelçisi James Jeffrey tarafından 27 Ekim 2009’da Washington’a gönderilen “kişiye özel” ibareli ve “İsrail Büyükelçisi Gaby Levy problemlerinin izini Erdoğan’a kadar sürüyor” başlıklı kriptoda şu yazılıydı:

“Levy, Erdoğan’ın sertliğini daha ziyade, çok derine nüfuz etmiş bir hissiyata bağlıyor: ‘O bir köktendinci. Bizden dinî açıdan nefret ediyor ve bu nefretini de çevresine yayıyor.’ Yorum: Türk hükümetinin hem içinden hem dışından irtibatta olduğumuz kişilerle, Türkiye’nin İsrail’le ilişkilerinin kötüleşmesi konusunda yaptığımız konuşmalar, Levy’nin ‘Erdoğan İsrail’den basbayağı nefret ediyor’ tezini doğrulama eğilimindedir.”

Şimdi...

Merak ediyorum; Erdoğan’ın Soma’da bir genci yumruklayıp “İsrail dölü” demesini nasıl değerlendiriyordur? (15 Mayıs 2014)

Yine de...

O dönemde İsrail-Türkiye ticari ilişkileri bozulmadı. Örneğin Erdoğan, İsrail’in OECD’ye üye olmasına izin verdi!

Fakat...

Gazze’ye yardım götüren Mavi Marmara’ya, 31 Mayıs 2010 tarihinde İsrail komandolarının saldırı düzenleyip dokuz Türk’ü öldürmesi ilişkileri kopardı.57

ADL Başkanı Abraham Foxman dönemin Amerikan Dışişleri Bakanı Hillary Clinton’a yazdığı mektupta, Türk İHH’nin Hamas ile ilişkileri olduğu, kaynak sağladığı, dolayısıyla terörist örgüt olarak kabul edilmesi gerektiğine dair taleplerini ortaya koydu ve Gazze’ye yardım götüren bu filonun provokasyon amacıyla yola çıktığını yazdı.

New York’ta yayımlanan Yahudi gazetesi Forward başlığı attı:

“Türkiye ile İsrail arasındaki aşk ilişkisi bitti.”

İkili ilişkilerin ciddi manada soğumasına bir örnek de İsrail Savunma Bakanı Ehud Barak’ın Milli İstihbarat Teşkilatı’na (MİT) müsteşar olarak atanan Hakan Fidan’ın İran’ın dostu olduğu ve İran’a gizli askeri bilgiler aktarabileceği endişesini ifade etmesiydi.

Sonuçta...

Erdoğan-İsrail kavgası Türkiye’nin iç politikasına yansıdı ve devreye Cemaat girdi!58

O dönemde...

İsrail’e karşı Türkiye’de cenaze namazlarında “şehitlik” duyguları yükselirken, Fethullah Gülen The Wall Street Journal’a “beklenmedik” bir açıklama yaptı; İHH’yı kınadı ve “İsrail’den izin almak gerekirdi” dedi. Bu yapılanlar, İsrail devlet otoritesini hiçe saymaktı...

Erdoğan-İsrail kavgasında Gülen’in safı belliydi...

Kavga çok acımasız olacaktı...

En başa döneyim...

John Hughes-Wilson, İngiliz askeri istihbaratından “albay” rütbesindeyken emekli oldu. Soğuk Savaşın Kısa Tarihi; Askeri İstihbarat Hataları ve Hataların Hasıraltı Edilişi; Bir Amerikan Darbesi: John Fitzgerald Kennedy Suikastı gibi kitaplar yazdı. Halen BBC’de David Dimbleby ile birlikte istihbarat konusunda program yapıyor. Royal United Services Institute (RUSI) üyesi.

Türkçeye çevrilen Kukla Ustaları adlı kitabında, dünya olaylarının ardındaki casuslar, hainler ve gerçek yüzleri yazdı.

Diyor ki:

“İstihbarat testosteron yüklü bir yiğitlik öyküsü değildir. O çok daha açık bir şekilde yürütülen, çoğunlukla sıradan bir bilgi toplama, okuyup kararlaştırma, yorumlama, değerlendirme ve bilgiye ihtiyaç duyan karar mercilerine onu aktarma işidir. (...) Ancak Soğuk Savaş tarihinin de gösterdiği üzere, istihbarat açısından asıl mesele bilginin toplanması değil, yorumlanmasıdır.”

Yani aslında istihbaratı yorumlama işi entelektüel bir donanımı gerektirir; bilgiyi yorumlamak için bilgi birikimi şarttır. Köşe yazarlığı da yorum yapmasıyla istihbaratçılığa benzer. Kuşkusuz yorum bilgi temelli olmak zorundadır ki, kahvedeki Ahmet Bey’den Hüseyin Ağa’dan nitelikli olsun.

O halde: Bilgi şart!

Erdoğan-Gülen kapışmasına başlayabiliriz...

Tespit 1) Hakan Fidan MİT Müsteşarı olunca İsrail tepki gösterdi. “Hakan Fidan İran’ın adamıdır.”

Bilindiği gibi;

a) Hakan Fidan’ın uzmanlık alanı nükleer silahlanma. (İran’ın nükleer programı ile ilgili görüşmelerde Hakan Fidan Türkiye’yi temsil etmişti.)

b) İsrail, İran’ı nükleer bomba yapmakla itham ediyor.

c) İran’da son iki yılda dört İranlı nükleer uzmanı öldürüldü.

MİT Müsteşarı Hakan Fidan İrancı mı, değil mi?

Mesele bu soru değil.

İsrail’in hedefindeki Hakan Fidan Türkiye’de kimin hedefine girdi:

Cemaat!

Peki kavga ne zaman nasıl başladı?

Yer: Oslo...

2009 veya 2010, kesin tarih bilinmiyor...

PKK diasporası Mustafa Karasu ve Sabri Ok ile MİT Müsteşar Yardımcısı Afet Güneş ve Başbakanlık özel temsilcisi, Başbakanlık Müsteşar Yardımcısı Hakan Fidan bir araya geldi. Bir de koordinatör ülkenin temsilcisi vardı.

Konu PKK ile barış görüşmesiydi.

Neydi bu görüşmenin esası; sorudan önce kısaca Kürt meselesinin nereden nereye geldiğine bakmalıyız...

Erdoğan, 1990’larda farklı konuşsa da iktidara gelince, devlet politikalarını aynen uyguladı. “Kürt sorunu yoktur, benim Kürt vatandaşlarımın sorunları vardır,” gibi muğlak demeçler verdi. Ancak...

ABD’nin işgal ettiği Irak’tan çekileceğinin belli olmasıyla beraber Kuzey Irak’ın güvenliği tartışma konusu oldu. Kürtleri; Araplar ve İranlılardan koruyacak bir garantör devlete ihtiyaç duyuldu. ABD ve İsrail için Türkiye biçilmiş kaftandı.

Erdoğan, ekonomik inşa sürecine katıldığı Kuzey Irak’ın siyasal hamiliğini üstlenme ihalesini kabul etmek istedi. Irak petrolünü Batı’ya taşıyacak Nabucco Projesi ve benzerleri Türkiye’yi yakından ilgilendiriyordu. “Bu proje Türiye’nin bu benzersiz konumunu değerlendirerek, ülkemizi bölgenin ve dünyanın enerji haritasında bir merkezi üs, bir enerji koridoru haline getirecek olan bir dizi projenin en önemli ayaklarından biridir.”59

Bu denklem içerisinde Türkiye’nin, kendi içindeki Kürtlerle sorunlarını çözme zorunluluğu belirdi. Yani, daha net söylersek PKK ile çatışmanın bitirilmesi şarttı.

PKK açısından da durum şuydu...

Tarih: 23 Ocak 2003

Milliyet gazetesinin manşetinde bir fotoğraf yayınlandı.60

ABD’nin Irak’a müdahaleye hazırlandığı günlerde yayınlanan bu fotoğrafta; PKK yöneticileri Nizamettin Taş, Ali Haydar Kaytan ve Halil Ataç, ABD’li üst düzey bir askeri yetkiliyle kırsalda oturup konuşurken görülüyordu.

ABD-PKK ilişkisini gösteren bu fotoğraf ne ilkti ne de son.

Irak’a yerleşen “yeni komşu” ABD, bölgede savaştığı Şiilere ve milliyetçi Araplara karşı PKK’yı müttefik olarak seçmişti.

ABD’nin bölgeye gelişinin PKK’da yarattığı heyecanı söylemeye gerek yok. “Yeni bir İsrail oluyoruz” diye seviniyorlardı.

Şimdilerde BDP adını önce HDK-HDP (Halkların Demokratik Kongresi-Partisi) diye nasıl değiştiriyorsa, o dönem PKK da, ismini 2002’de KADEK (Kürdistan Özgürlük ve Demokrasi Kongresi) olarak değiştirdi. Böylece uluslararası terör örgütü listelerinden çıktı. ABD’nin egemen olduğu yerlerde temsilcilikler açmaya başladı. Eskinin mekap ayakkabıyla gezen silahlı adamları, diplomasinin önemini fark etti; içinden bir de kravatlılar grubu çıkardı!

Sadece bu kadar değil...

PKK arka arkaya ABD’nin bölgeye gelişini “Kürt halkı için fırsat” olarak gördüğü şeklinde açıklamalar yaptı.

2002 seçimlerine bu gelişmelerin yörüngesinde DEHAP (Demokratik Halk Partisi) adıyla giren parti, dünya ABD’nin olası Irak işgalini konuşurken “emperyalizm”in “e”sini ağzına almadı.

Erdoğan gibi onlar da “gömlek” değiştirmişti...

ABD sözde Irak’ı diktatörlükten kurtaracak, demokrasiye geçişini sağlayacak, ülkeye barış ve huzur getirecekti.

Elbette asıl niyetini biliyoruz: Irak petrollerini küresel pazarlara açmak, İsrail’in güvenlik sorununu çözmek, kendi ekonomik krizini sonlandırmak...

Başarılı oldu mu? Hayır.

Saddam’ı devirdi devirmesine ancak Irak’ı yönetebilme kapasitesine sahip Maliki dışında birini bulamadı.

İsrail’i daha güvenli kılacaktı. Aksine Irak’ı, İsrail’in can düşmanı İran’ın etki alanında bir ülkeye dönüştürdü.

Ekonomik krizini sonlandıracaktı. Irak’ta savaş için iki trilyon doları aşan bir para harcamakla kalmadı; borçları ve bütçe açığıyla tarihin en derin ekonomik krizine girdi.

Çekiliyordu; ABD kaybetmişti ve ülkesine dönüyordu...

Kürt halkına ABD’nin onu kurtaracağına dair sunulan “Kürdistan hayali” fos çıkmıştı.

Bu yeni şartlar PKK’yı yeniden Türkiye’ye mecbur bıraktı.

Evet, PKK stratejisini değiştirmek zorundaydı. Artık kendisine Türkiye’de bir alan açmak zorunda olduğunu anladı. Yeni bir devlet kurma amacıyla kurtulmak istediği Türkiye, bugün bölgede Kürtlerin nefes alabileceği tek toprak parçası.

Haliyle PKK’nın Türkiye’de siyaset yapabileceği bir projeye ihtiyacı var.

İşte...

PKK ve Erdoğan için “Kürt Açılımı” bu ihtiyaçtan gündeme geldi.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün “Güzel şeyler olacak,” diyerek başlattığı açılımın adı sonra, “Demokrasi Açılımı” ve en sonunda “Milli Birlik Projesi” oldu.

Açılım koordinatörü olarak tayin edilen İçişleri Bakanı Beşir Atalay ellerinde halihazırda bir proje olmadığını, süreç içinde atılacak adımları belirleyeceklerini söyledi.

Kapalı kapılar ardında Polis Akademisi’nde hükümete yakın gazetecilerle açılım toplantısı yapıldı. Toplantı sonrası Hasan Cemal ve Cengiz Çandar hükümetin Abdullah Öcalan ile görüştüğünü yazılarında belirttiler.

Açılım 19 Ekim 2009’da bir “yol kazasına” uğradı.

Erdoğan’ın yurtdışındaki/dağdaki Kürtlere Türkiye’ye dönme çağrısı yapmasının ardından, Öcalan’ın talebiyle bir grup PKK’lı Habur’dan ülkeye giriş yaptı. Habur’da kurulan çadır mahkemesine gelen PKK’lılar pişman olmadıklarını söylemelerine rağmen, Pişmanlık Yasası uygulanarak serbest bırakıldı. Binlerce DTP’li sınırdan geçen PKK’lıları gösterilerle karşıladı. Görüntüler hükümete karşı tepkileri artırdı. Açılım’da ilk perde kapandı....

Fakat...

Öcalan’ın her hafta avukatları aracılığıyla yaptığı açıklamalardan, İmralı’da görüşmelerin her şeye rağmen sürdüğü ortaya çıktı. Öcalan, açıklamalarında devlet yetkilileriyle müzakereler yaptıklarını defalarca söyledi. Kendi pozisyonunu, “Ben devlet ile PKK arasında aracıyım,” sözleriyle tarif etti.

Bu arada...

MHP lideri Bahçeli, Öcalan ile görüşmeler yapıldığını iddia ettiğinde Erdoğan çok kesin bir dille reddetti.

Tarih: 21 Ağustos 2010

Erdoğan, “Bizim terör örgütüyle masaya oturduğumuzu söyleme şerefsizliğini yapanlar, ispatlayamazsanız müfterisiniz,” dedi.

Üç gün sonra...

Tarih: 24 Ağustos 2010

Erdoğan, “Biz siyasi iktidar olarak, hiçbir zaman bir terör örgütüyle görüşme yapmayız. Şu veya bu şekilde çeşitli kurumlarıyla bu tür bazı münasebetler gerekirse devlet onu kendisi yapar. Mesela devletin istihbarat kurumu vardır. Bu bir istihbarat görevidir. Bu görev de nedir, bazı kilitleri açmak içindir, çözmek içindir. Bunları yapar ama hiçbir zaman siyasi irade kalkıp da muhatap alıp masaya oturmaz,” dedi.

Böylece, Erdoğan isim vermese de Öcalan’la devletin görüştüğünü ve bu görüşmeleri MİT’in yaptığını kabul etti.

Aslında Erdoğan dile getirmiyordu ama olayın aslı dünya medyasında zaten yer alıyordu. Alman Die Welt gazetesinde yayımlanan bir Wikileaks belgesi, AKP hükümeti ile PKK arasında gizli müzakerelerin çok önceden başladığını ispatladı.

Bir diğer kripto...

Bağdat kaynaklı 13 Mart 2008 tarihli ABD raporuna göre, Erdoğan PKK ile müzakereler için MİT Müsteşarı Emre Taner’i görevlendirmişti.

Belgede, ABD’nin Irak Büyükelçisi ile Irak Cumhurbaşkanı Celal Talabani’nin görüşme notları yer alıyordu. Talabani, Büyükelçi Ryan Crocker’a 2008 başında gerçekleştirdiği Türkiye ziyaretinde Erdoğan ile yaptığı görüşmeye ilişkin ayrıntılı bilgiler veriyordu. Erdoğan, Taner’i Aralık 2007’de görevlendirmişti.

Erdoğan, kendi kamuoyuna söylemediğini Talabani’ye bir bir anlatmıştı. O da doğal olarak hamisi ABD elçisine söylüyordu.

Talabani’nin iddiasına göre, TSK görüşmeleri öğrenmiş ve bir oldu-bittiyle K. Irak’a girmişti; Emre Taner zor durumda kalmıştı.

Kriptonun en önemli gerçeği şuydu:

Talabani, Erdoğan ve Gül ile görüşmesinde PKK’ya af meselesinin konuşulduğunu, her iki liderin de PKK’ya aftan yana olduğunu aktarıyordu. Türk kamuoyu bunları hiç bilmedi...

Bitmedi...

Talabani’nin ifadelerinde ilginç bir ayrıntı daha vardı; Emre Taner, PKK ile dağda görüşmek istemişti; ancak PKK güvenlik gerekçesiyle bunu kabul etmemişti. Demek Oslo bu seçenekler arasında seçilmişti... Nitekim...

Tarih: 14 Eylül 2011

PKK yöneticileri ile MİT arasında Norveç/Oslo’da yapılan görüşmenin ses kaydı internete düştü.

Kayıtlardaki ifadelerden, bugün MİT Müsteşarı olan dönemin Başbakanlık Müsteşar Yardımcısı Hakan Fidan’ın Başbakan’ın görevlendirmesiyle PKK yöneticileriyle görüştüğü ortaya çıktı.

Hatta MİT, Öcalan ile PKK yöneticileri arasında mektup alışverişine aracılık yapıyordu.

“Bizim terör örgütüyle masaya oturduğumuzu söyleme şerefsizliğini yapanlar, ispatlayamazsanız müfterisiniz,” diyen Erdoğan bu sözünü bir daha tekrarlamadı.

Son noktayı 2012 yılında şöyle koydu: “PKK ile görüşen o arkadaşı ben gönderdim. Sıkıntısı olan varsa bana söylesin.”

Bir politikacının bu kadar kolay yalan söylemesini yorumlamak, bu kitabın yazarının uzmanlık alanına girmiyor! Devam edelim...

Görüşmenin sızması –Odatv’de olduğu gibi– bilgisayara dışarıdan girilerek olmuştu. Bu sanal saldırıyı yapanlar başlık da koymuştu:

“Görüşmelerin İçyüzü Erdoğan’ı Yakacak!”

Sızıntı sonrası, medyadaki az bilenler korosu yorum yapmaya başladı. Üstelik bunlardan biri, bir dönem Başbakan Erdoğan’ın danışmanlığını yapan Akif Beki idi:

“MİT-PKK görüşmesini MİT sızdırdı!”

O dönemde Silivri Cezaevi’ndeydim. Odatv’ye yazılar kaleme alıyordum.

Şöyle yazdım:

“Önce Akif Beki yazdı, ardından İsmet Berkan gibi diğerleri benzer görüşü tekrarladı: ‘MİT-PKK görüşmesini MİT sızdırdı!’

Peki: MİT-PKK görüşmesini, MİT kayıt altına almış mı?

Bakın, soru bu kadar basit.

Evet, MİT görüşmede kayıt yapmış mı veya ortam dinlemesi yapmış mı?

Akif Beki ve diğerlerinin yorumlarını yapmadan önce bu bilginin peşine düşmeleri gerekmiyor muydu?

Akif Beki gibi Başbakan Erdoğan’a yakın bir köşe yazarı bunu MİT’ten sorup öğrenebilirdi. Yaptı mı? Bu konuda hiçbir bilgi yok. Sadece yorumlar var.

Bilgi temelli olmayan ve sürekli sezgilere dayalı bir tartışma var ülkemizde. Bunu daha çok Ergenekon, Balyoz vd. davalarda gördük.

Ve ister istemez sezgi temelli tartışmalara yani onların diliyle, düşünceleriyle ve kuşkusuz komplo teorileriyle yapılan polemiklere girdiğinizde işin içinden çıkamıyorsunuz.

Bilgi yok, tartışması var. Deniyor ki ‘MİT sızdırdı?’

Peki neden sızdırdı? Amacı ne?

Türkiye’de gerek MİT gerekse Genelkurmay’da böylesine bir sızdırmaya kalkışacak bir ‘akıllı’ hâlâ var mı? Her yer istihbarat açısından kevgire dönmüşken, bu risk göze alınır mı?

Aslında...

Bu tartışma Türkiye için önemli bir konuyu aydınlatabilir:

Kim dinliyor, kim sızdırıyor?

Daha önce Eski Genelkurmay Başkanı Orgeneral Işık Koşaner gibi onlarca üst düzey askeri dinleyip sızdıranlarla, MİT-PKK görüşmesini dinleyip sızdıranlar arasında bir bağ var mı?

Eski Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ’un Brüksel’deki konuşmasını ortam dinlemesi yapıp sızdıranlarla, MİT-PKK görüşmesini dinleyip sızdıranlar aynı kişi ya da grup mu?

Dikkat ediniz dinleyenler, sıkı korunan Genelkurmay Başkanlarını bile yurtdışında rahatlıkla takip edip dinleyebiliyor!

Habertürk gazetesi yazarı İhsan Bal hem köşesinde hem de televizyonda; ‘MİT’çilerin belge sızdırmasına’ örnek olarak MİT’çi Kâşif Kozinoğlu’nun ‘sızdırdığı belgeleri’ gösterdi!

Altını çizdiğimiz ‘bilgi’ meselesine yine dönmek gerekiyor. Açık ve net bir bilgi; Kozinoğlu Odatv’ye bilgi, belge sızdırmadı; onlar virüslü spamla geldi. O halde...

Bu bilgi bizi şu soruya götürüyor: Odatv’ye ‘Kozinoğlu belgelerini’ virüsle gönderenlerle, MİT-PKK görüşmesini sızdıranlar aynı grup mu?

Bu çevrenin Hüseyin Gülerce ile başlayıp Ali Ünal ile devam eden, Başbakan Erdoğan’ı kibirlilikle, kendini beğenmişlikle eleştirmelerinin sebebi nedir?

Erdoğan ile Cemaat arasında neler oluyor?

Evet, bilgi olmadan yorum olmaz. Bakalım...

Hükümetin ilk döneminde Erdoğan’ın Cemaat’e ve onun ‘gizli polisine’ ihtiyacı vardı.

Erdoğan’ın 2011’de artık iktidarını perçinlediği için cemaate muhtaç kalmaması ve onu dışlaması Cemaat’in tepkisine mi yol açtı? Bu son kaset Cemaat’in gücünü Erdoğan’a kendini hatırlatması mı?” (19 Eylül 2011, Odatv)

Bu yazıyı kaleme aldığım tarihe tekrar bir daha bakınız...

Bu yorum gökten zembille inmedi; soru’suz gazetecilik olmaz.

Farkımız bu.

Ve kuşkusuz bilgisiz olmaz...

Denir ki: “Stalin herkesi izletti, Sibiryalara sürdü, devleti istihbarat bilgisiyle ceberut yönetti.” Ardından herkes, istihbaratın beyni Beria’yı işaret etti.

Peki: GRU, GPU, OGPU, NKUD/NKGB/KGB gibi isimlerle Sovyetler Birliği, istihbarat alanında dünyanın en başarılı ülkesi nasıl oldu? Bu kurumlar nasıl başarılı oldu? Bu başarıyı/yöntemleri sanıyor musunuz ki, Bolşevik-Ekim devrimiyle edindiler. Yanılırsınız.

Korkunç İvan’ın “Opriçnik”i; Büyük Petro’nun “Özel Büro”su; I. Nikola’nın “Üçüncü Şube”si vardı.

Bakınız...

Kişiler değişse de devletin; yöntemi/uygulamaları/ “DNA’sı” öyle kolay değişmiyor.

Bugün Büyük Prusya/Almanya’yı kuran kişi olarak Başbakan Bismarck’ı bilirsiniz. Genelkurmay Başkanı Moltke’nin büyük katkısından bahsedersiniz. Wilhelm Stieber’in adını duydunuz mu? Prusya’nın efsanevi istihbaratçısıydı. Nazilerin gizli istihbarat servisi Abwehr’in altını kazırsanız, Prusya tarihinin
istihbarat çalışmalarından çıkardığı dersleri görürsünüz! Kuşkusuz Alman gizli servisi BFV, BND bugün bu mirasla çalışmaktadır.

Fransa, İngiltere için de durum farklı değildir. Uzatmayayım.

Gelelim bize...

Osmanlı, istihbaratını uzun yıllar (14-17. yy arası) Venedik’e bıraktı.

İlk istihbarat örgütünü ne zaman kurdu bilir misiniz? İngiliz Büyükelçisi Stratford Canning’in çabasıyla 19. yüzyıl sonunda! Başına da Rum Cividis Efendi’yi getirdi. Sonra dedikoducu Cividis’i atıp, Ermeni çevrelerin baskısıyla “Baron C”yi getirdi. O da bilgileri el altından Viyana’ya satınca kurum tamamen kapatıldı.

II. Abdülhamid’in istihbarattan anladığı, Yıldız Sarayı’na gönderilen jurnallerdi.

İstihbaratçılar, 17 Kasım 1913’te Teşkilat-ı Mahsusa’yı kurdu. Fakat o da kısa süren varlığını istihbarattan çok eylemleriyle sürdürdü.

Kurtuluş Savaşı’nın istihbarat müdürü şair-yazar Hamdullah Suphi Tanrıöver idi!

Türkiye tarihinin kurumsallaşmış ilk istihbarat teşkilatı, Alman Genelkurmay istihbarat servisi eski Başkanı Albay Wolther Nicolai’ye 100 bin lira karşılığında kurduruldu! Yıl 1926.

Türkiye tarihinde (tıpkı Osmanlı’da olduğu gibi) istihbarat hep içedönük oldu. Dış istihbarat dönemin müttefik ülkelerine göre, kimi zaman Almanya’ya, kimi zaman İngiltere’ye ya da son 60 yılda olduğu gibi ABD’ye “ihale” edildi. İçerideyse sadece komünist avı yapıldı.

Yani...

İşte tartışmamız, konuşmamız gereken budur...

Bizim istihbarat teşkilatımızın tarihsel mirası olmadığı için yurtdışındaki görüşmemiz sızdırılabilmektedir.

Ve hâlâ şaşkınlıkla kimin sızdırdığını, ne amaçla sızdırdığını değerlendiremiyorlar. Bilgi sahibi değiller.

Başbakanından köşe yazarına kadar herkes komplo teorileri üretmektedir.

Asıl içler acısı halimiz budur.

Asıl üzerinde durmamız gereken, siyasetin gölgesinden kurtarıp; dürüst, normal, tarafsız istihbarat kurumunu nasıl kuracağımız ve nasıl başarılı kılacağımızdır. Asıl zorluk budur. Asıl zorluk acemilikten kurtulmaktır. Yoksa daha çok sızdırmalarla karşılaşırız. Ve...

Daha çok bilgiye değil sezgiye dayanan “kim sızdırdı” lotosu oynarız...61

Odatv’de konuyla ilgili yazdığım ikinci yazıydı bu.

Sonra, dönemin Hürriyet Ankara Temsilcisi Metehan Demir, MİT’ten aldığı bilgiyi yazdı: MİT görüşmeyi kaydetmemişti!

Sızdıranlar kimdi?

Bir isim üzerinden gidelim...

Tarih: 17 Eylül 2011

Taraf köşe yazarı Emre (Emrullah) Uslu şunu yazdı:

“(...) Devlet, Başbakan da dahil bu kaydın bir yabancı gizli servisin elinde olduğunu biliyordu. Bunun kritik bir zamanda sızacağını da bekliyordu. Bu kritik zamanın seçimler öncesi olacağını tahmin ediyorlardı ama bu tahmin doğru çıkmadı. Çok büyük olasılıkla da kaydın bir yabancı ülke gizli servisinin elinde olduğu bilgisinin Türk muhataplarıyla paylaşılması operasyonun düğmesine basıldığı tarihtir. Herkes kaset şimdi neden internete düşürüldü sorusunu soruyor ama asıl soru şu:

Devlet ve PKK liderleri yabancı bir ülkede görüşmeler yaparken bu görüşme kayıtlarının bir yabancı ülke gizli servisinin elinde olduğu ve seçimler öncesinde sızdırılabileceği fısıltısı neden yayıldı? Neden ta biz gazetecilerin kulağına kadar geldi bu bilgi?”

Emre Uslu kafa karıştırıyordu.

Cemaat mensubu yazarlar, yabancı bir istihbarat birimi demeye başladılar. Çünkü “o yabancı ülke” çözüm istemiyormuş! Sızıntı olunca ne olacaksa? Neyse konu bu değil.

Sızıntıyı kim yaptı?

Ama önce bir anımsatma yapayım...

17 Aralık 2013’te Erdoğan’a yönelik polis operasyonu sürecinde Başbakan Yardımcısı ve hükümet sözcüsü Bülent Arınç dedi ki:

“Emniyetten atılma insanlar tweet’lerinde dört ay önce beş ay önce, ‘Güler mi? Ağlar mı, Barışır mı... bilmem ne’ derken, İçişleri Bakanı’mızın (Muammer Güler) oğluyla (Barış Güler) ilgili birtakım işaretleri vermişler. Biz bugün farkında oluyoruz.”

Arınç, polislikten ayrılan ve Ergenekon-Balyoz operasyonları konusunda kamuoyunu etkilemek için kurulan Taraf gazetesinin köşe yazarı Emre Uslu’nun 12 Ağustos 2013’te attığı tweet’i ifade etti: “Bakan çocuklarının adları yolsuzluklara karışmışsa kim Güler kim ağlar.”

Demek Emre Uslu’nun farkına yeni vardılar!

Emre Uslu’nun “ABD Dosyası”nı Odatv’de yazıp; “TSK’ya karşı kirli fotoğraflar, videolar, haberler buradan gönderiliyor” dediğimizde bizi Silivri Cezaevi’ne kim soktu?

Erdoğan’dan Arınç’a tüm AKP’liler hakkımızda neler dedi?

Sıradan –zalim kötülükle işbirliği yaptılar. Nasıl mı?..

Bülent Arınç, 17 Aralık Operasyonu’nu yapan ekipten Kaçakçılık Şube Müdürü Tuğrul Turhal’ı tanıyor mu?

Bülent Arınç, Yusuf Ziya Özcan’ı anımsıyor mu?

“Özcan’ın bu operasyonla ne ilgisi var?” diyebilir. Öyle ya, hükümetleri döneminde YÖK Başkanlığı (2007-2011) yaptı. Şimdi Polonya Büyükelçisi! Ne de olsa Ahmet Davutoğlu’nun danışmanıydı.

Kazın ayağı öyle değil...

Önce Özcan’ı yazayım sonra Tuğrul Turhan’ı...

Yusuf Ziya Özcan, 1973’te Dil Tarih ve Coğrafya Fakül-tesi’nden mezun. Devlet bursuyla 1978’de ABD/ Chicago Üniversitesi’ne gitti. 1981’de ODTÜ’de öğretim üyesi oldu. 1992-1994’te Malezya Uluslararası İslam Üniversitesi’nde misafir öğretim üyesiydi. Dönüşünde ODTÜ’de Sosyoloji Bölüm Başkanlığı’na kadar yükseldi. Özcan’ın akademik çalışma başlıkları arasında “polis” ile ilgili konular da ön sırada yer aldı. Polis okullarında dersler verdi. Cemaat’le burada tanıştı.

Özcan, 2000’de Emniyet İstihbarat Daire Başkanlığı ile birlikte ODTÜ’de “Uluslararası Güvenlik ve İnsan Hakları Araştırma Merkezi” kurdu. Üzerinden çok zaman geçmedi.

Bu kez Özcan’a benzer bir enstitüyü ABD’nin Kuzey Teksas Üniversitesi’nde kurma teklifi geldi.

Ve kısa zaman sonra da Kuzey Teksas Üniversitesi’nde “Turkish Institute for Police Studies-TIPS” (Polis Eğitimi İçin Türk Enstitüsü) kuruluşu gerçekleşti.

Aynı yıl hemen 65 polis eğitim için Teksas’a gönderildi. Arkası geldi.

Arınç o dönemde hiç sormadı:

– Neden Teksas Üniversitesi, Türk polisini eğitmek için enstitü kurdu?

– Neden Türkiye’den gelen polislere bizzat burs vermektedir?

– Neden ABD’ye giden polislerin çoğunluğu Teksas Üni-versitesi’nden burslu?

Hangi polislerin gideceğine karar veren Emniyet Genel Müdürlüğü Dış İlişkiler Daire Başkanı Recep Gültekin, Özcan’ın en yakın arkadaşı ve tez öğrencisiydi. İsmi “Fethullahçı Polisler” listesinde yer aldı.

Ne tesadüf! Emre Uslu’yla birlikte köşe yazarlığı yapan Komiser Önder Aytaç’ın babası Aysal Aytaç da Milli Eğitim Bakanlığı Yurtdışı Eğitim Öğretim Dairesi’nin başındaydı!

Bitmedi...

Özcan’ın kurduğu TIPS, Washington’da TISD haline dönüştü: “Turkish Institute for Security and Democracy-TISD”(Güvenlik ve Demokrasi İçin Türk Enstitüsü). Kurucuları ABD’ye okumaya giden Türk polisleriydi.

Amaçları; ABD’ye gelen polis memurlarına burs, barınma ve akademi olanakları sağlamaktı.

Yani, TISD Türk polisinin ABD’de eğitilmesine yardımcı oldu.

“Eğitim” önemli... Kim eğitti?

Dersleri veren, konferanslarda konuşan Prof. Dr. Cindy J. Smith, Prof. Dr. Thomas Albert Gilly, Prof. Dr. Hans-Jörg Albrecht, Prof. Dr. Christopher Dandeker, Prof. Dr. Chris W. Eskridge gibi isimlerin hepsi aynı zamanda ABD, İngiltere, Almanya gibi ülkelerin haberalma/istihbarat teşkilatlarının projelerinde çalışıyor.

TISD Florida temsilcisi polis Bahadır Şahin, toplantılarında FBI ve CIA bulunduğunu, polislere verilen eğitimlerde sunumlar yaptığını saklamadı.

FBI, CIA ile Türkiye’deki ilgili birimlerin bağlantılarına yardımcı olduklarını belirten TISD Başkanı Komiser Samih Teymur, “Güvenliğe çok farklı açılımlar getirecek yeni bir grup yetiştiriyoruz; hem akademik, hem uzmanlık alanı olan. Güvenlik biliminin altyapısı oluşuyor,” diyordu. (8 Mayıs 2008, Zaman)

Arınç “altyapının” nasıl oluştuğunun yeni “farkına” vardı!

ABD’de “CIA eğitiminden” geçen Türk polisi sayısı ne kadar biliyor mu? ABD dışında başka bir ülkede lisansüstü eğitim yapan polis sayısı neden sadece yüzde 2?62

“Cemaat’in polisi” dedikçe-yazdıkça AKP çevreleri bizi anlamadı; “polis düşmanlığı” yaptığımızı sandı. Hiç kavrayamadılar.

En basit soruyu sorayım:

Cemaat emniyette neden örgütlendi?

Bugün biliniyor ki, bıçak için keskin uç neyse, Cemaat için de polis odur!

Bilgisiz insanı herkes aldatabilir.

Bilmek gerekiyor...

Bugünkü anlamda polis hangi ihtiyaçtan, hangi koşullarda, neden doğdu?

Bu tartışmalarda bu soru da ihmal edilmiştir. Bu nedenle Cemaat’in poliste neden örgütlendiği kavranamıyor. Günlük basit siyaset tartışmaları içinde asıl meseleyi atlıyoruz.

Kısaca yazayım...

Tarihimizde polis, modern devlet inşa projesi olan Tanzimat’ın ürünü.

Kuruluş hedefi “suç dalgasıyla” mücadele değil; merkezileşen ve dolayısıyla bürokratikleşen (yeni vergi sistemini dayatan vs.) kamu yönetimini korumak.

Yani, padişah ve ordunun hâkimiyetini kırmak isteyen yeni palazlanmış bürokrasinin, “dolaylı yönetimindeki” gücüydü polis.

Bu nedenle ordudan ayrıştırılıp özerkleştirildi. Ancak tarihsel süreç sorunlu oldu.

Osmanlı Ordusu’nun kaybettiği savaşlar polisle asker arasındaki güç dengesini değiştirdi; polis galip çıktı!

II. Abdülhamid’in despotik yönetimi polisin gücünü artırdı ve sayıca yaygınlaştırdı. Kamu düzeninin bekçisi polis, halkın değil otoriter rejimin çıkarına hizmet etmeye devam etti.

Türkiye’nin ilk siyasal rejimi olan İttihatçılar döneminde, ordu gibi modernleştirilen polisin niteliği, siyasal rejimin niteliği oldu; militaristleşti. Artık kadir-i mutlak bir güçtü; yasal sisteme/hukuka karşı sorumluluğu yok denecek kadar azdı.

Cumhuriyet döneminde hükümetler; siyasetlerine uygun polisin gücünü zaman zaman artırdı; muhalefet ise sivilleşme adına bunu sınırlamaya çalıştı.

Ne demek istiyorum:

Dün polis bürokrasinin gücüydü.

Bugün bürokrasi ve yargıya hâkim olan Cemaat’in gücü.

Polis dün Tanzimat’ta olduğu gibi, bugün de Cemaat’in “yeni devlet inşasının” temeli.

Bu nasıl görülmez?

Büyük oyunu görmek için; Türkiye’deki son TSK tasfiyesini ve polisin artan gücünü anımsatmama gerek var mı?

Jandarma niye polise bağlanmak isteniyor?

Ergenekon-Balyoz gibi kurgulanmış siyasal davalardan amaç yeni bir devlet inşası önündeki tüm engelleri kaldırmak değil mi?

Cumhuriyet kazanımlarını kökten yıkacak Cemaat ideolojisinin; uluslararası güçlere boyun eğen, despotik ve çağdışı bir devlet kuracağı ortada değil mi?

Yoksa biz, bir emekçi olan polise niye düşman olalım?

Bakınız...

Ahmet Rasih Tayşi, bir polisti.

1930-38 yılları arasında Atatürk’ün koruma polisliğini yaptı.

Sekiz kişilik yakın koruma grubu içindeydi. Özel seçilmişlerdi; hepsi yakın dövüş ustasıydı. Keskin nişancılardı. Bu özel ekibe İngiltere’den sağa-sola çekmeyen özel yapım tabancalar getirtilmişti.

Atatürk İstanbul’a geldiğinde onlar da Dolmabahçe Sarayı’nda kalıyordu.

Yani devlet Atatürk’ün hayatını bu sekiz polise emanet etmişti.

Koruma polisi Ahmet Rasih Tayşi, Atatürk’ün korumalığını yaparken sık sık kime gidiyordu biliyor musunuz: Melami Şeyhi Kemali Efendi’ye!

Sadece ona değil. Eyüp’te Abdülhâkim Arvasi’yi de ziyaret ediyordu. Bu ziyaret daha ilginç aslında. Çünkü Arvasi 1930’daki Menemen Olayı’nda da yargılanmıştı. Gerçi beraat etmişti ama yine de Atatürk’ün özel koruması Abdülhâkim Arvasi’yi ziyaret etmekte bir sakınca görmüyordu.

Benzer şekilde Nakşibendi, Kadiri, Melami hocalarıyla görüşüyordu.

Hatta Ahmet Rasih Efendi daha sonra üstadı Ömer Efendi’den aldığı Melami hilafetiyle “şeyh” bile oldu.

Tüm bunlara rağmen Tayşi’nin Atatürk’ün özel güvenlik ekibi içinde olmasında bir sakınca görülmemişti.

Polis memuru Tayşi ne zaman sakıncalı görülmüş biliyor musunuz?

Demokrat Parti döneminde! Halk Partili olduğu için “kızak” göreve alınıvermişti!..

Evet biz polise niye düşman olalım?

Arınçların anlamadığı bu.

Arınç’ı fazla merakta bırakmayayım...

Emre Uslu “17 Aralık” tweet bilgisini nereden aldı?

Geldik polis Tuğrul Turhal’a...

Görevden alınan beş emniyet amirinden biri; Kaçakçılık Şube Müdürü Tuğrul Turhal...

1973 Kayseri/Bünyan doğumlu.

1987 İzmir Polis Koleji’ne girdi. 1991’de mezun oldu.

Sonra Emniyet bünyesinde çeşitli görevlerde bulundu.

2004 yılında ABD’ye gitti.

2009 yılında ABD’den döndü!

Doktorasını yapmıştı...

Odatv’nin, “Emre Uslu gibi polisler yıllarca bu ABD’de neler yapıyor” diye yazması üzerine bu “polis öğrenciler” apar topar 2009’da Türkiye’ye getirildi.

Emre Uslu Bingöl’e atandı. İstifa etti. Ona “yazı yazıp tweet atma” görevi verildi!

Sonra bu polisler kurdukları tezgâhla Odatv çalışanlarını Silivri Cezaevi’ne attırdı.

Tuğrul Turhal, Mardin’e atandı. Görevini yapmayı sürdürdü. Sonra İstanbul’a tayin edildi. Ardından 17 Aralık Operasyonu geldi. Görevden alındı.

Bu operasyona sonra geleceğiz, şimdi konumuz İsrail’in Türkiye’deki operasyonu... Çünkü tüm bu olup bitenler bunun sonucuydu.

Oslo Görüşmesi’nin sızdırılmasını unutmadınız değil mi?

Unutmayın. O konuya döneceğiz.

Ne dedik... Bir kişi üzerinden gidelim; bakalım İsrail’in Türkiye’deki kuklaları kim? Kim mi?..

Son yıllarda Türk medyasında MİT konusunda en fazla kim kalem oynattı? Şüphesiz eski polis amiri yeni köşe yazarı Emre (Emrullah) Uslu!63

Emre Uslu yazılarında özellikle son dönemde birini hedef yaptı:

MİT Müsteşarı Hakan Fidan!

Oysa bir dönem ne çok seviyordu.

Tarih: 27 Aralık 2011

Uslu, twitter’da yazdı: “Hakan Fidan adam gibi adamdır. Şerefsizlerin manipülasyonları onu küçültmez.”

Sonra ne değişti? Araya İsrail girdi!

Taraf yazarı Uslu, MİT’in İran politikasına karşı çıktı!

Taraf’taki birkaç yazısından alıntı yapayım:

“Hakan Fidan 2010 yılında MİT’e geldikten sonra (...) MİT, CIA’den aldığı bilgileri İran ile paylaştığı için Türk-ABD İstihbarat Anlaşması bile riske edildi.” (18 Haziran 2013, Taraf)

“Hakan Fidan Mursi’ye ‘ilk ziyaretini İran’a yap’ dedi. (...) Nedir bu İran sevgisi? İran bir süper güç değil, üstelik bölgede izole edilmiş, üstünde uluslararası ambargo olan bir ülke. Batı müttefiki Türkiye’nin istihbarat başkanının başka ülkeleri İran’a yönlendirmesi gerçekten mantıkla açıklanabilecek bir tutum değil.” (5 Eylül 2013, Taraf)

“Son bir kaç yıldır Türkiye İran istihbaratının operasyon alanına dönmüştür. Örneğin İran’ın nükleer silah programı ihtiyaçlarının Türkiye üzerinden İran’a transfer edildiği kanısı ciddi bir kanıdır. Hüseyin Tanideh adlı İran ajanı nükleer kaçakçılıktan aranırken Türkiye’de yakalanmış, Almanya’nın iade istemesine rağmen Hakan Fidan’ın devreye girmesiyle iade işlemleri durdurulmuştur.” (23 Ekim 2013, Taraf)

“MİT, JİTEM’in rolünü almış. Hrant Dink cinayetinden, Malatya’daki misyoner cinayetlerine kadar hemen her cinayette ipuçlarından biri mutlaka MİT’e gidiyor. En son Paris’te Sakine Cansız cinayetinde de MİT’in parmağı ortaya çıktı...” (16 Ocak 2014, Taraf)

Emre Uslu benzeri çok yazı kaleme aldı...

Referans kaynakları da ilginçti: “Jerusalem Post’a yazan İsrailli istihbarat analisti Yossi Melman’a göre İran, Nisan 2012’de İran’ın nükleer silah programını yürüten, İranlı nükleer uzmanlarını öldüren 15 MOSSAD ajanını deşifre ettiklerini duyurmuştu. Melman MİT’in kimliklerini İran istihbaratına verdiğini ima ediyor. Hatırlayın Hakan Fidan, toplantılarda İran’ın nükleer programını savunduğu için İsrailliler tarafından İran’a hizmet etmekle suçlanmıştı.” (24 Ekim 2013, Taraf)

Emre Uslu, İsrail eski Dışişleri Bakanı Ehud Barak’ın “İran destekçisi bir adam Türkiye MOSSAD’ının (MİT) başına atandı. Onların elinde önemli miktarda sırrımız var. Son iki aydaki izlenimimiz, bu sırları İran’a açabilecekleri şeklinde. Bu da çok rahatsız edici” sözlerini hep hatırlattı.

Ne tesadüftür ki, son aylarda, Wall Street Journal’dan Washington Post’a kadar birçok ABD gazetesinde, MİT’in İran ilişkilerini eleştiren yazılar çıktı.

Sadece Emre Uslu değil; Cemaat’in yayın organlarının hedefinde de İran ve Hakan Fidan vardı.

Emre Uslu tek değildi; Cemaat’te kendisi gibi “Altın Nesil” kuşağından çok kişi yetiştirdi.

Unutmadım...

Oslo Görüşmesi’ni kimin sızdırdığı meselesine geleceğim.

Konunun tüm detaylarıyla anlaşılabilmesi için, Oslo Görüşmesi’nin sızdırılma tartışmalarının sürdüğü o günlerde Silivri Cezaevi’nde yaşanan bir ölümü yazmam gerekiyor; bir MİT görevlisi kalp krizinden öldü...

Tarih: 13 Kasım 2011

MİT görevlisi Kâşif Kozinoğlu Silivri Cezaevi’nde kalp krizi geçirdi, öldü. 56 yaşındaydı. Özel Harpçi bir subaydı. 1995’te emekli olunca MİT’te çalışmaya başladı. Son olarak MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ın talimatıyla “Başmüşavir” unvanıyla, Asya bölgesinin sorumluluğuna atandı. Odatv soruşturması kapsamında ifade vermek için, gittiği Afganistan’dan 9 Mart 2011’de yurda dönerek Savcı Zekeriya Öz’ün karşısına geçti. “Kaçma şüphesiyle” tutuklandı.

Kozinoğlu adının soruşturmada geçmesini biz Odatv’ciler şaşkınlıkla karşıladık; bizle ne ilgisi vardı? İddianameden öğrendik:

“Odatv’den ele geçirilen ST3120827AS_4MS1TF89 seri numaralı bilgisayar hard diski içerisinde ‘Soner Bey’den Gelen’ başlıklı bir belge bulunmuş, belgenin yapılan incelemesinde, Soner Yalçın’ın talimatlarını içeren örgütsel notlar olduğu görülmüştür.”

İddianameye göre şu talimatı vermiştim:

“Rusya ve Özbekistan’daki Cemaat operasyonları hakkında Kozinoğlu’ndan gelen belgeleri mutlaka gündeme taşıyalım. Kozinoğlu’ndan gelen diğer belgeleri de değerlendirelim.”

Savcılık ifadesinde dedim ki, “Kâşif Kozinoğlu’nu tanımıyorum.”

Kozinoğlu savcılık ifadesinde dedi ki; “Ben Soner Yalçın dahil hiçbir gazeteciyi tanımıyorum.”

Zaten polis ve savcılıkta aramızda irtibat olduğuna dair bir tek delil yoktu. “Kanıt” dedikleri, bugün artık virüs olduğu kesinleşen “Koz” isimli o dijital word sayfasıydı!

İddianameye göre, Kozinoğlu hiç gitmediği Rusya ve sık gittiği Özbekistan’da Cemaat’e yapılan operasyonları Odatv’ye sızdırıyordu! Savcılar buna “kanıt” olarak Odatv’ye giren 19 Ağustos 2010 tarihli “Nurculara Hapis Yolu Gözüktü” başlıklı haberi koydu.

Oysa Odatv, o haberin kaynağını göstermişti; risalehaber.com! Yani Nurcuların kendi sitesi!

Savcılık bunu bilmiyor muydu? Biliyordu! Kozinoğlu’nu hapse atmak için bir zorlama vardı.

CIA Ajanı Graham Fuller, “Fethullahçılar”ı anlatırken şöyle diyor: “Nur hareketinin Türkiye’de 236 ilk ve ortaokul, özellikle eski Sovyet blokuna dahil ülkelerde olmak üzere dışarıda 280 okul açmış olduğu...” Eski Sovyet Bloku’ndaki okullar önemliydi ve engel görülen herkes yok ediliyordu! (G. Fuller, Siyasal İslamın Geleceği, s. 221)

Haklarını yemeyeyim savcıların, MİT görevlisi Kozinoğlu ile ilgili ellerinde çok önemli “delil” vardı:

İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün amblemini taşıyan 3 Ocak 2011 tarihli resmi evrak, Odatv İddianamesi’nin ek delil klasöründe yer aldı. Delil olarak dava dosyasına konan ihbar mailinde şu yazılıydı:

“Bana, Güler Sabancı’ya suikast teklifi yapıldı. Ben bu durumu hemen MİT’e bildirdim. İnternet üzerinden MİT İstanbul Başkanı Kâşif Kozinoğlu ile JİTEM’ci mafya Selami Yılmaz ekibi danışıklı dövüş yaptılar. Kâşif Kozinoğlu JİTEM sorumlusu Binbaşı Mehmet (Hasan) Çallı’yı öldürdü 31 Mart 2004’te. JİTEM’ciler de 9 Nisan 2004’te Sakıp Sabancı’yı öldürdü. Kâşif Kozinoğlu’nun amacı Güler Sabancı üzerinden Sabancı Holding’i ele geçirmekti.” (Ek Klasör 34, sayfa. 8)

Kozinoğlu hapse/ölüme bu deli saçması sözde delillerle gönderildi.

Bu zorlama niye?

Ek delil klasörlerinden öğreniyoruz ki Kozinoğlu’nun telefonları 2009’dan itibaren dinlendi. Kimi meslektaşlarıyla yaptığı telefon konuşmaları davayla hiç ilgisi yokken delil klasörlerine kondu.  

Fakat...

İddianameye göre Kozinoğlu’nun bize gönderdiği (!) MİT belgeleri vardı; onlar delil klasörlerine konmadı. Neden saklandığını önce anlayamadık. Sonra fark ettik:

MİT’e ve dolayısıyla Hakan Fidan’a, Kozinoğlu üzerinden operasyon yapılacaktı. Saklanan o sözde belgeler bir sonraki soruşturmanın başlamasına neden olacaktı.

Dikkat ediniz...

Kozinoğlu 13 Kasım’da öldü; polis 22 Kasım’da büyük bir KCK operasyonu başlattı. 49’u avukat 88 kişi gözaltına alındı.

Sıkı durun: 23 Kasım’da AFP (Ajans France Press) muhabiri Mustafa Özer, soruşturmayı yürüten özel yetkili savcı Bilal Bayraktar’a, MİT ile olan bağlantılarını anlattı. (7 Şubat Operasyonu’nu hangi savcı başlattı: Bilal Bayraktar!)

22 Kasım Operasyonu’yla KCK içindeki MİT’çiler bir bir ortaya serildi.

Ayrıca....

Bir başka oyunları da tutmamıştı.

KCK gözaltılarında MİT tarafından kullanılan bir isim daha vardı: Eli kalaşnikoflu fotoğrafı medyaya sızdırılan Avukat İrfan Dündar!

Yalçın Küçük Odatv duruşmasında açıkladı. “Avukat İrfan Dündar sürekli telefon etti; hep evime gelmek istedi; reddettim, ‘MİT ajanısın’ dedim. İrfan Dündar aracılığıyla bana komplo kuracaklardı.”

Evet, Odatv üzerinden MİT’e gideceklerdi. Kozinoğlu ölünce, MİT’e operasyon KCK üzerinden oldu! Odatv Davası ise, sadece gazeteciler davası olarak kaldı ve çöktü.

Yani:

MİT’e yapılan operasyon KCK üzerinden değil Odatv üzerinden olacaktı. Kozinoğlu’nu bu kadar zorlamayla hapse atmalarının sebebi buydu. Ölümü bunu engelledi.

Odatv’den olmadı.

KCK üzerinden MİT’e gidildi.

Nasıl olsa Oslo sızdırmasıyla kamuoyunun bir bölümü ikna edilmişti. Milliyetçiler, PKK görüşmesi nedeniyle MİT’e ve Erdoğan’a ateş püskürüyordu.

O sıcak günlerde...

Türk Hava Kuvvetleri uçakları 28 Aralık 2011’de

PKK’lı diye Şırnak Uludere’de silah kaçakçılığı yapan insanların üzerine bomba yağdırdı. 35 kişi öldü.

Cemaat’in yayın organları olayı manşet yaptı:

“İstihbaratı MİT verdi.”

Kürtler de kazanılmıştı. Ortam müsaatti.

Ve operasyon için düğmeye basıldı...

Tarih: 7 Şubat 2012

İstanbul’da özel yetkili savcılar Sadrettin Sarıkaya ve Bilal Bayraktar, MİT Müsteşarı Hakan Fidan, eski müsteşar Emre Taner, eski müsteşar yardımcısı Afet Güneş ve iki MİT görevlisini “şüpheli” sıfatıyla ifade vermeye çağırdı.

Fidan, Savcı Sarıkaya tarafından telefonla çağrıldı. Başbakan Erdoğan’ın izni gerekiyordu; izin verilmedi!

Savcılık, emekli MİT mensuplarına yönelik yakalama kararı çıkarılması için İstanbul Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesi’ne başvurdu. İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi hâkimi Mesut Özcan, savcılığın talebi üzerine iki isim için yakalama kararı çıkardı. Evlerinde arama yapıldı.

MİT eski müsteşarı Emre Taner ve iki MİT görevlisini daha ifadeye çağırmıştı. Onların Oslo Görüşmesi’ne katılmadığı düşünüldüğünde soruşturmanın salt Oslo ile alakası olmadığı anlaşılıyordu.

Oslo’da KCK ile görüşmeleri yürüten Fidan, KCK’yı organize etmek ve eylemlerini yönlendirmek gibi ağır bir iddiayla suçlanıyordu!

Emre Uslu o günlerde, “artık kimi MİT görevlileri istihbaratçı kimliğini unutup KCK’lı gibi davranıyorlar” diye yazdı.

İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcısı Vekili Fikret Seçen de aynı görüşteydi:

“Bu soruşturma, Cumhuriyet Başsavcı Vekilliğimizce, KCK terör örgütüne yönelik olarak yapılan bir soruşturma sırasında, bazı devlet görevlilerinin kendilerine yürütme organı tarafından verilen görevin dışına çıkarak hareket ettikleri, bu suretle örgütün eylemlerinin gerçekleştirilmesine yardım ettikleri şüphesini doğuracak deliller elde edilmesi nedeniyle başlatılmış olup, sadece bu görevlerin eylemlerine yöneliktir.”

Evet, savcı Seçen, polis-yazar Emre Uslu gibi düşünüyordu!

MİT Müsteşarı Hakan Fidan ve diğer MİT görevlilerinin 7 Şubat’ta şüpheli sıfatıyla İstanbul Cumhuriyet Savcılığı’na ifadeye çağrılması Erdoğan ile Gülen arasındaki örtülü kavganın en önemli kavşağı oldu. İlişkileri kırıldı. İttifak çatladı; kriz derinleşti.

Erdoğan, Cemaat’ten ilk kez “paralel yapı” diye söz etti ve “devlet içinde devlet oldular” diyerek Hakan Fidan’ı savunup savcılara seslendi: “Ben görevlendirdim, beni de alın.”

Ortalık toz dumandı..

Cemaat her daim yaptığı gibi kamuoyunu etkilemek için ardı ardına MİT mensuplarına yönelik polis operasyonları organize etti; yayın organlarında benzer haberleri çıkarmaya başladı.

Örneğin 10 Şubat’ta Suriye’deki iç çatışmalar sırasında Türkiye’ye sığınan muhalif Albay Hüseyin Mustafa Harmuş ile Binbaşı olarak bilinen beden eğitimi öğretmeni Mustafa Kassum’u, 100 bin dolar karşılığında Suriye’ye teslim ettikleri iddia edilen, aralarında MİT mensuplarının da bulunduğu kişiler yakalandı!

Zamanlama müthişti!..

Cemaat’in haftalık yayın organı Aksiyon eski defterleri açtı; eski vali Salih Şarman’ın, 25 Mayıs 1995’te Batman’da bir minibüs durağında patlayan ve 11 kişinin ölümüne sebep olan bombayla ilgili MİT’i suçlayan iddialarını haberleştirdi.

Türkiye’de gündem; MİT’e yönelik operasyonlardı...

MİT operasyonlarının gerçek hedefi kimdi?

Hakan Fidan, Emre Taner ve diğer MİT yöneticileri Beşiktaş’taki Özel Yetkili Savcıların karşısına çıksalardı hangi suçla tutuklanacaklardı?

Hiç kimse “tutuklanacaklarını nereden biliyorsunuz,” diye çocukluk yapmasın; bu kadar gürültü, evlerinde aramalar, yakalama kararları sadece bir ifade almak için değildi kuşkusuz. (Yalçın Küçük’ün sözüyle, “biz beş taş oynamıyoruz!”)

Hakan Fidan ve MİT yöneticileri Beşiktaş’ta “vatana ihanet” suçlamasıyla tutuklanacaktı. “Vatana ihanet” suçlaması her yurttaşa yapılabilecek sıradan bir suçlama değil. Uygulamada ancak devleti yönetenlere yapılıyor. Cumhurbaşkanını bile yargı önüne çıkarabilecek tek istisnai suç.

Bu planı kim yaptı? Artık sır değil.

Sonuçta; özel savcıların yaptığı soruşturma, Hakan Fidan’ı görevlendiren “Kürt Açılımı”ndan sorumlu iki politikacıya kadar uzanacaktı:

Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay...

Başbakan Erdoğan...

Birinci hedef Hakan Fidan’dan ikinci hedef Beşir Atalay’a gidilecekti. Üçüncü hedeften önce Atalay’ın nasıl hedef yapıldığını yazayım...

Başbakan Erdoğan, Prof. Dr. Beşir Atalay’ı İçişleri Bakanlığı görevinden terörle mücadeleden sorumlu Başbakan Yardımcılığı görevine getirmekle kalmadı; kabinede ikinci adam yaptı.

Bu atama Cemaat’te tepkiyle karşılandı. Atalay İçişleri Bakanlığı döneminde Cemaat’in kimi isteklerini soğuk karşılamıştı. Biliniyor ki, Cemaat’in istedikleri hiç bitmiyordu. Atalay kimi talepleri yerine getirmeyince hedef oldu. Taraf gazetesinin cemaatçi yazarları Mehmet Baransu ve Emre Uslu, Atalay’ı hedef alan yazılar kaleme aldılar.

Baransu, Atalay’ın Ergenekon soruşturmasını sekteye uğrattığını, hatta Ergenekon soruşturmalarının başındaki emniyet müdürü Ali Fuat Yılmazer’in de onun telkiniyle görevden alındığını yazdı. Yılmazer Odatv operasyonu sırasında kızağa alınmıştı! Cemaat’in İngilizce yayımlanan gazetesi Today’s Zaman’ın Genel Yayın Yönetmeni Bülent Keneş, Kürt meselesiyle ilgili bir yazı kaleme aldı. Bu yazı tam sayfa Zaman’da yayımlandı. Keneş, isim vermeden Beşir Atalay’ı eleştirdi ve Atalay oldukça Kürt sorununun çözülemeyeceğini dile getirdi.

Ve bu yazılarda hep bir konuya vurgu yapılıyordu:

“Beşir Atalay İrancıdır...”

Bunlar tesadüf olabilir mi? Aynı kalemler ne yazmıştı:

“MİT Müsteşarı Hakan Fidan İrancı!”

Hakan Fidan, Beşir Atalay ve İran Cemaat’in hedefiydi...

Hep yazdılar:

“PKK sığınaklarında İran yapımı bombalar bulundu!”

Başbakan Erdoğan’ın odasında böcek (dinleme cihazı) bulununca Cemaat yazarları “Böcekleri AKP içinde İran’a yakın kadınlar koydu!” diye yazdı.

İran’ın Türkiye ile ticareti çok iyi gidiyordu ama nedense Cemaat medyası sürekli İran’ı kötülüyordu. İran’ın Ankara Büyükelçisi Cemaat’in yayın organı Zaman gazetesine sert bir mektup yazdı. “İsrail ve ABD medyasında bile, İran’la ilgili bu kadar ağır yazılar yok!” dedi. (1 Mayıs 2012) Büyükelçi, STV dizilerindeki İran düşmanlığını RTÜK’e şikâyet etmek zorunda kaldı. Söylemek istediğim; mesele salt Cemaat-AKP kavgası değildi.

MİT operasyonunun hedefinde İran vardı.

Bakmayın siz bugün Erdoğan’ın o çalımlarına...

Erdoğan bu gelişmelerin hiçbirini önceden öngöremedi.

Düşüncesini oluşturan mistisizm nedeniyle bilgiyi analiz edemiyor. Osmanlı padişahlarının rüya tefsirleri (ilm-i tabir-ül rüya) ya da yıldız hareketleri (ilm-i ahkâm ül-nücum) yorumcuları gibi danışmanları var. Başlarına gelmeden anlamıyorlar. Örneğin...

Eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ, 6 Ocak 2012’de “kaçma şüphesi” gerekçesiyle tutuklandı.

Suçu büyüktü!..

– 3 Mart 2004’te Ankara’da halka açık laiklik paneline katılmıştı.

– 3 Aralık 2003’te Yüksek Askeri Şûra’da konuşma yapmıştı.

– Gazeteci Mustafa Balbay ile görüşmüştü.

– Göreve geldiğinde “kara propaganda yaptığı” iddia edilen 42 siteyi kapatmasına rağmen, “İnternet Andıcı” hazırlamıştı.

Yani Ergenekon terör örgütünün üyesiydi!

Kuşkusuz bunların akıl ve mantıkla alakası yoktu. Maksat başkaydı.

Zaten Erdoğan da, Başbuğ’un tutuklanmasıyla ilgili şöyle dedi:

“İnsaf dışı, çok çirkin.” (6 Ağustos 2012)

“Çok ciddi bir yanlıştır, tarih affetmez.” (1 Şubat 2013)

O halde...

Erdoğan’a rağmen Başbuğ neden hapse sokuldu?

Cemaat’in intikamı mı?

Başbuğ’un tutuklandığı tarihi bir kez daha anımsayalım: 6 Ocak 2012.

Yani o meşhur 7 Şubat 2012’deki MİT krizinden bir ay önce!

AKP’li bir milletvekilinin, “Paralel yapı ile ilgili gönlünüzdeki kırılma ne zaman başladı?” sorusu üzerine Erdoğan, “7 Şubat’taki MİT krizinde içimde şüpheler başladı,” dedi. Hâlâ saflığı sürüyor!

“MİT Müsteşarını bana ulaşmak için alacaklardı” diyen Erdoğan, Başbuğ’un tutuklanmasına neden bu açıdan bak(a)mıyor?

Ergenekon davasında artık sona gelinmişti; niye Başbuğ son anda bu çuvala atıldı/davaya katıldı? Erdoğan göremiyor.

“Terör örgütünün başı” Genelkurmay Başkanı Başbuğ kime karşı sorumlu? Başbakan Erdoğan’a!

Genelkurmay Başkanı’nın terör örgütü yöneticisi olmakla suçlanması, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kurum ve kuruluşlarının da terör örgütü amacıyla çalıştığı iddiasını ortaya atar ki, bu da hedefin Başbakan Erdoğan olduğunu göstermez mi?

Çok mu zor şöyle yeni bir iddianame hazırlamak; KCK ve Ergenekon işbirliğiyle devleti parçalamaya yönelik faaliyet içinde olmak!

Erdoğanlar, açıp okumadı Ergenekon İddianamesi’ni, sanıkların çoğu PKK ile irtibatlandırıldı!

Cemaat, Türkiye Cumhuriyeti’ne işte böyle bir yeni iddianameyle el koyacaktı. Son nokta buydu.

Ergenekon, Balyoz, Odatv, KCK davaları ve Başbuğ ve MİT Müsteşarı ve Erdoğan sadece ara hedefti!

Hedef Türkiye Cumhuriyeti idi...

Cemaat kukla idi; “oynatıcılar” ise perde arkasındaydı...

Son olarak eklemeliyim...

KCK sanığı Prof. Dr. Büşra Ersanlı, “Hükümet daha önce ima ettiği, kritik davalardaki yargı kararlarının Cemaat güdümlü olduğu iddiasını artık aleni olarak dile getiriyor. Siz de böyle mi düşünüyorsunuz?” sorusunu “Ben inanmıyorum” diyerek yanıtladı. İnanmak; bilimin değil mistisizmin ürünü.

Bilmek’e giden yolun engeli.

Artık aydınımız gerçeği aramıyor; sorgulamıyor; sadece “içdünyasını” dile getiriyor!

Yaşanılan hukuksuzlukların sebebi zaten bu okumuşların cehaleti değil mi? Ersanlı bu noktada Erdoğan’la buluşuyor!

Görünen o ki, Büşra Ersanlı cezaevine neden atıldığını bile kavrayamadı. Türkiye’nin entelektüel çıtasının ne kadar düştüğüne sadece bir örnek. Ufuk Urasları filan hiç yazmayayım.

Odatv olarak Cemaat yayınlarını satır satır okuduk. Bu nedenle Cemaat-Erdoğan kavgasını ilk biz yazdık. Ne yazık ki AKP’lileri ve liberal takımını inandıramadık.

Halbuki her şey çok açıktı...

Zaman gazetesi yazarı Ali Ünal, 12 Eylül 2011 tarihinde “Ustalık Dönemiyle İlgili Üç Endişe” başlıklı çarpıcı bir yazı kaleme aldı.

Bu makale, Cemaat medyasında Erdoğan aleyhine yazılan ilk yazıydı.

Cemaatçi yazar Ali Ünal söz konusu yazısında da Erdoğan’a uyarılarda bulundu.

Odatv bu yazıyı yorumlayarak, “Bu kez hedeflerinde Başbakan Erdoğan var” başlığıyla sayfalarına taşımıştı.

Odatv yazısı şöyle bitiyordu: “Bu yazı, Cemaat-AKP ilişkilerinin sanıldığı gibi ‘sütliman’ olmadığının en çarpıcı kanıtlarından biri.” Yıl 2011 idi!

Erdoğan o dönemde henüz tehlikenin farkında değildi. Bu “hikâyenin” nasıl sonuçlandığını yazmalıyım ki, Cemaat’i daha yakından tanıyınız.

Başlarına gelince anlıyorlar.

Sonuçta, MİT’e yönelik operasyonu başarıyla gerçekleştiremeyen ve hükümetten tepki alan Cemaat geri adım attı.

Ali Bulaç, Hüseyin Gülerce ve A. Turan Alkan Cemaat’in Mehtap TV’sindeki programda, MİT’e yönelik polis-savcı operasyonuyla ilgili şu değerlendirmede bulundular:

“MOSSAD savcıyı kandırdı!”

Cemaat geri adım atmakla kalmamıştı, arenanın ortasına savcıları bırakıvermişti. “Hedeflerinde” soruşturma savcıları vardı: “İyi saatte olsunlar ortaya bir belge çıkarıp bunu savcının önüne koydular. Böylece operasyonu başlattılar.”

Emre Uslu da aynı görüşteydi. MİT içinde Hakan Fidan’ı etkisi altına alan bir kanat vardı ve her şeyi onlar yapıyordu! Oslo Görüşmeleri’nin basına sızmasından sonra savcıya soruşturma açmaktan başka çare bırakmamışlardı! Bu büyük tertibi yapanlar Oslo Görüşmeleri’ni sızdıranlardı! (18 Şubat 2012, Taraf)

Fehmi Koru’ya göre durum daha farklıydı. Ona göre, bu işin arkasında ne MOSSAD ne de MİT içindeki bir kanat vardı. Ona göre Cemaat’in hesabı ters tepmişti:

“Düşününce aklıma, yalnızca, en başta hazırlanan planın sürecin bir noktasında bozulması ve beklenenden farklı sonuçlar verecek bir ‘operasyona’ dönüşmesi ihtimali geliyor. En başta amaçlanan ne idiyse o sonuç alınamamış, onun yerine süreci başlatan(lar)ın aklından geçmeyenler gerçekleşmiş olabilir. ‘Tereyağından kıl çeker gibi’ gelişme beklenirken ‘zor’ ile karşılaşınca farklı bir yöne ve sonuca yol alınması pekâlâ mümkün.” (19 Şubat 2012, Star)

MİT’in Cemaat’i fişlediği Emre Uslu’nun bir başka iddiasıydı. Ona da Nihal Bengisu Karaca cevap verdi:

“MİT cemaat mensubiyeti olan bürokratları, hatta medya mensuplarını dinlememiştir, olmaz öyle şey de diyemiyorsunuz bir lahzada. MİT ‘milli’ saiklerle hareket etmediğini düşündüğü her şeyi dinlemeye alıp takip eder, bu refleksle hareket etmesi muhtemel bir kurumdur.” (19 Şubat 2012, Habertürk)

Böylesine heyecanlı bir tartışma olacak ve ben olmayacağım!

Olur mu öyle şey!...

Silivri Cezaevi’nde tutuklu iken Bu Dinciler O Müslümanlara Benzemiyor kitabı TBMM gündemine getirildi.

CHP Milletvekili Gürkut Acar, Başbakan Erdoğan’ın yanıtlaması istemiyle TBMM Başkanlığı’na verdiği soru önergesinde yurtdışına gönderilen emniyet personelinin ne amaçla gönderildiğini ve ABD’deki faaliyetlerini sordu. Acar’ın yanıtlanmasını istediği sorular şunlardı:

– Kasım 2002’den sonra Emniyet teşkilatından kaç personel eğitim ve benzeri amaçlarla yurtdışına gönderilmiştir? Söz konusu personelin gittikleri ülkelere göre dağılımı nedir?

– ABD’de faaliyet gösteren Türk Güvenlik ve Demokrasi Enstitüsü (TISD), hangi amaçla ve hangi tarihte kurulmuştur? Enstitü’nün kurucuları ve yöneticileri kimlerdir? Enstitü’de ve Danışma Kurulu’nda kimler görev yapmıştır? Enstitü’de görev yapanlara herhangi bir ücret ödenmiş midir? Kime ne ne kadar ödeme yapılmıştır?

– Enstitü’nün kurucularından olan Emniyet personeli Samih Teymur’un, ABD’de kalış süresi ne kadardır? Enstitü bünyesinde görev yapan ya da eğitim alan Emniyet personelinin sayısı nedir? Bu kişiler, bugün ne görev yapmaktadır?

– Enstitü’nün, İçişleri Bakanlığı’nın onay ve desteğiyle kurulduğu doğru mudur? Enstitü, giderlerini hangi kaynaklardan karşılamıştır? Enstitü’ye, İçişleri Bakanlığı ve Başbakanlık Tanıtma Fonu’ndan yıllara göre ne kadar mali yardım gönderilmiştir?

– Enstitü bünyesinde görev yapan İçişleri Bakanlığı personelinin, beş-altı yıla kadar varan sürelerde ABD’de kaldığı doğru mudur? Hangi yasal dayanak ve görevlendirme ile İçişleri Bakanlığı personeli beş-altı yıl süreyle ABD’de kalabilmiştir? ABD’de iki yıldan fazla kalan Emniyet personelinin sayısı nedir? Bu kişiler kimlerdir?

– Enstitü, faaliyetlerini halen sürdürmekte midir? Kapanmış ise gerekçesi nedir ve hangi tarihte kapanmıştır?

“Konu meclise gelince mutlaka kapatılır” gibi kamuoyunda bir algı var. Hayır konu kapanmadı; böylesine bir kapışma Ergenekon torbası içine atılmadan olur mu? Abdurrahman Dilipak yazdı: “Yarın Cemaat Ergenekonu çıkarsa şaşmayın. Bir ilişkiler yumağı çıkartırlar aklımız şaşar. Kimin eli kimin cebinde, nerede başlayıp, nerede bitiyor bu ilişkiler belli olmaz..” (24 Şubat 2012, Yeni Akit) Dilipak’ın MİT’e “beni alın, beni alın” dediğini Samizdat kitabımda yazdım!

Kavga sürdü...

Küre TV ve Zaman gazetesinde yayımlanan ‘İkindi Sohbetleri’ adlı programda Fethullah Gülen, isim vermeden Erdoğan hakkında ağır konuştu:

“Dünya kadar himmet ona açık duruyorken kapıları sürgüleme ve istifadeye kapalı olma... İşte, bütün bunlar, iyi bir mü’min olma yollarında buzlanma hasıl eden ve zincirleme kazalara sebebiyet veren faktörlerdir. Bu hastalığa yakalanan bir insanın gönlündeki mücadele azim ve kararlılığının tahtına kendini beğenme duygusu gelip oturur. Dini dünyaya duyurma tutkusunun yerini; tanınma ve bilinme isteği alır. Karşılık beklemeden dine ve millete hizmet etme mülahazası dünyevî beklenti hücumlarına ve şahsî çıkar düşüncesine mağlup olur. Böyle bir bitiş sürecine giren insanın da artık hiç kimseye faydası olmaz...”(25 Şubat 2012)

Erdoğan’la ipleri kopardığı görülüyor. Tamam da...

Araya girip sormalıyım...

Fethullah Gülen Türkiye gündemine ilişkin görüşlerini sürekli niye açıklıyor? Görev alanına mı giriyor?

Sanki hükümetin koalisyon ortağı!..

Örneğin Gaziantep’te terör saldırısı oluyor; Gülen açıklama yapıyor; hayır, hiç insanların duygularına hitap eden, onları rahatlatan sözler söylemiyor; ne diyor:

“İstihbarat konusunda hassas olunması gerekir!”

İyi de...

Hassas konuları ABD’de “dört duvar arasında” yaşadığını söyleyen bir Hocaefendi nereden, nasıl biliyor?

İstihbarat ile Gülen’in ne ilgisi olabilir?

Bir din adamı sürekli istihbarat vurgusunu niye yapar? Ve bir din adamının zihninde nasıl istihbarat meselesi yer edebilir?

Gülen, istihbaratla yatıp istihbaratla mı kalkıyor?

Bu işte bir tuhaflık yok mu?

Türkiye’de neler olup bittiğiyle ilgili Gülen’e raporlar mı gidiyor? Bunları kim götürüyor?

Dönüp en baştaki soruya geliyoruz; Cemaat emniyeti niye ele geçirdi? Ve niye MİT’e hâkim olmak istedi?

Erdoğan sandıkla istediğini yapmak istiyor.

Erdoğan’ın “koalisyon ortağı” ise bunu devletin “sinir merkezlerini” ele geçirerek yapmak istiyor.

Bu planlarına direnenleri ittifak yaparak Silivri zindanlarına attılar.

Ergenekon-Balyoz-Odatv vs davalarının özü budur.

Erdoğan bu gönüllü ittifak içindeydi. Ama olan bitenin ne kadar farkındaydı, şüpheliyim.

Şüphelerimden birini yazmalıyım:

Erdoğan’ı ölümle korkuttular...

Şöyle...

Aydınlık imtiyaz sahibi Mehmet Sabuncu ve İşçi Partisi Çorlu ilçe yöneticileri gözaltına alındığında Bugün gazetesi “Başbakan’a müthiş tuzak” diye haberi manşetten verdi. (7 Aralık 2011)

Sadece Bugün değil elbet. Yandaş medya bir tertipçi tarafından hazırlandığı okuyunca hemen anlaşılan uydurma e-postalara dayanarak, “tuzağı” ballandıra ballandıra yazdı.

Ve kuşkusuz hepsi yalan çıktı.

AKP iktidarı boyunca medyada Erdoğan’a karşı kurulan kaç “suikast” haberi çıktı bilir misiniz? Hepsi soruşturmalar sırasında, daha gerçek olup olmadığına bakmaksının polisler tarafından medyaya sızdırıldı.

Örneğin...

Birinci Ergenekon Davası’nın görüldüğü 13. Ağır Ceza Mahkemesi’ne, Emniyet Terörle Mücadele ve Harekât Daire Başkanlığı (TEM) tarafından bir belge gönderildi. Belgede, “2005, 2006, 2007, 2008 yıllarında Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’a yönelik suikast girişimleri”nin bir dökümü çıkarılmıştı. İl il Türkiye çapında emniyet müdürlüklerinin “tespit ettiği” suikast girişimi sayısı 36 idi! Dünya rekoru!..

2005-2008 yılları arasında bazılarında birden fazla olmak üzere Erdoğan‘a “suikast girişimi” yapıldığı öne sürülen iller şunlardı:

Manisa, Kütahya, Rize, İzmir, Ankara, Konya, İstanbul, Adıyaman, Mardin, Kırıkkale, Mersin, Kahramanmaraş, Aydın, Antalya, Yozgat, Samsun, Adana, Edirne, Uşak.

Polis raporuna göre, Erdoğan dört yıl içinde, neredeyse gittiği her ilde bir “suikast girişimi” ile karşılaştı!

Başkent Ankara, dört yıl içinde yedi suikast girişimiyle başı çekiyordu! Neredeyse altı ayda bir “suikast girişimi”! Ankara’yı İstanbul altı, İzmir dört girişimle takip ediyordu.

Ve dikkat ederseniz...

Suikast ihbarları ve suikast girişimleri nedense 2006 yılında patlama yapmıştı. Yani o zamanlar henüz “Ergenekon” denilen örgüt imal edilmemişti. Tertibin ön hazırlığı yapılmaktaydı.

2006’nın Haziran ayı başlarında gazeteler “Başbakan’a suikast” haberleriyle dolduruldu.

Suikast hazırlığı için evinin krokileri bile hazırlanmıştı. Başbakanın danışmanı Cüneyd Zapsu, dönemin İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu‘nun oğlu Murat Aksu, hatta şovmen Mehmet Ali Erbil bile “çete”nin ölüm listesindeydi. Bunlar yetmiyormuş gibi, “Atabeyler” adı verilen “örgüt”, Zapsu’nun BİM marketler zincirini de bombalamayı düşünmüştü!

Hepsi yalandı.

Hepsi, polisin medyaya servis ettiği bir senaryodan ibaretti. 15 Eylül 2006 günü Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi’nde başlayan “Atabeyler” davasının ilk duruşmasında tutuklu sanıkların tümü tahliye edildi!

Medyaya sızdırılan tüm suikast girişimleri palavraydı.

Yukarıdaki polis belgesinin 15. sayfasında bir MİT belgesine dayandırılarak, “Sn. Başbakan’a yönelik suikast iddialarına dair” bir ihbar vardı.

“2007 Temmuz ayında, İstanbul Üsküdar Kısıklı Caddesi’nde Sn. Başbakan’ın akrabalarının oturduğu caddede sarı renkte bir apartmanın bodrum katının Em. Yzb. Zekeriya Öztürk tarafından, Sn. Başbakan’a muhtemel bir eylem planlamasına yönelik olarak kiralandığı, yarım bodrum şeklindeki dairenin caddeye bakan kısmından iki tuğlanın çıkarıldığı...”

Gazeteler manşet attı: “Erdoğan’ı öldürmek için ev kiraladı” (31 Ocak 2011, Radikal)64

Keza...

31 Ocak 2011 günü, Samanyolu televizyonu ana haber bültenine bu suikast haberini vererek başladı. Erdoğan, Kazakistan’a giderken STV muhabiri bunu sordu. Erdoğan‘ın yanıtı şöyle oldu: “Biz sadece tedbiri alırız. Ondan sonra da tevekkülle yolumuza devam ederiz... Kadere inanmış insanlarız. Onlar da görevini yapacak, biz de görevimizi yapacağız.”

Sanırsınız ki Erdoğan bir suikasttan kıl payı kurtulmuştu! Sonra ne oldu?

Tarih: 15 Ağustos 2011

İstanbul Cumhuriyet Savcısı Salim Dündar imzalı bir belge, “suikastçı” Zekeriya Öztürk‘ün talebi üzerine mahkemeye gönderildi.

Ne yazıyordu bu belgede? “Başbakan Erdoğan’a suikast iddiası ile ilgili olarak Zekeriya Öztürk hakkında herhangi bir soruşturma bulunmadığı, soruşturma başlatılması için yeterli delilin bulunmadığının anlaşıldığı.”

Suikast haberini manşet yapan medya bu gerçeği haber yaptı mı; hayır!

Erdoğan’ın bu sonuçtan bilgisi oldu mu; sanmam!

Danışmanının yazdıkları şüphelerimi doğruluyor:

Erdoğan’ın danışmanı Yalçın Akdoğan, 27 Nisan Bildirisi ve Sürecin Perde Arkası kitabında Kahramanmaraş’ta 12 Şubat 2007’de yaşadıkları bir suikast hikâyesini anlatıyor:

“Tören sırasında vatandaşların dikkatini çekmeyen ama güvenlik güçlerini teyakkuzda tutan özel bir hassasiyet vardı. Başbakana yönelik bir suikast ihbarı yapılmıştı. Aslında Başbakana yönelik hemen her şehirdeki suikast veya protesto ihbarları yapılırdı. Ama bu kez farklı bir durum ve hassasiyet vardı. İlk kez Başbakanlık koruma polisleri ağır teçhizatla görev yapıyordu. Normalde sadece CAT denilen özel kıyafetli karşı saldırı timleri (özel harekâtçılar) M-16 türü silahlar taşırken, bu programda tüm yakın korumalar M-16’larla görev yapıyordu. Erdoğan bu durumdan hiç hoşnut değildi. Protokolde otururken etrafındaki korumaların bu silahlarla dolaşmasından rahatsız oldu ve buna gerek olmadığını koruma müdürüne söyledi. Program korkulacak bir olay olmadan sonuçlandı.” (s. 135)

Uzatmayayım, son bir alıntı yapayım; “Başbakan Erdoğan suikast ihtimaline karşı geceleri gizlice evini değiştiriyor.” (9 Ağustos 2009, Habertürk) Ardından haberi alıntılayan dinci Vakit manşeti şöyle veriyor: “Ergenekoncuların nasıl azıttığının delilidir bu haber.”

Erdoğan işte bu tür abartılarla, “Ergenekon Terör Örgütü” masalına inandırıldı.

Bu suikast yalanları Erdoğan’ı, “Bakın Ergenekon denen terör örgütü sizi öldürmek istiyor” diye kandırmak için tezgâhlandı. Her ay koruma sayısı artırıldı!

Bunlardan önce Erdoğan’ın tavrına bir örnek vereyim:

Ankara’da 14 Nisan 2007 günü yapılan “Cumhuriyet mi-tingi”ni soran gazetecilere, “Sivil toplum kuruluşları demokratik haklarını kullanıyorlar; bundan memnuniyet duyuyorum,” demişti.

Sonra nasıl “Cumhuriyet mitingleri darbenin aracı” oluverdi?

Erdoğan’ı nasıl kandırdılar? Ya darbeye inandı ya da inanmak istedi. Özellikle; mağdur edilen, öldürülmek istenen, derin güçlerin hedefindeki Başbakan imajının siyasette çok yararını gördü. “Derin yapılarla mücadele eden korkusuz Erdoğan” imajı hoşuna gitti.

Bu nedenle Ergenekon-Balyoz yalanlarında Cemaat ile işbirliği yapmaktan geri durmadı.

Oysa Erdoğan...

Zamanı gelince kendini deliğe kimin süpüreceğini/nasıl “suikast” yapacağını anlayacaktı.

17 Aralık patlayınca telaşlandı; “Bana darbe yapmak istediler” dedi

Kimdi “darbeciler”?

Geldik meselenin bir başka yönüne...

AKP Milletvekili Şamil Tayyar dedi ki: “Neocon çetesi, Cemaat’in omzundan iktidar partisine yaylım ateşi yapıyor.” (14 Ocak 2014)

AKP Milletvekili Mehmet Metiner dedi ki: “Badem bıyıklı neoconlar paralel yapının mensuplarıdır.” (7 Şubat 2014)

AKP’li yazar Mehmet Ocaktan dedi ki: “Bu operasyonlar, doğrudan İsrail lobisi ve neoconların operasyonu.” (27 Aralık 2013)

AKP’li akademisyen Mazhar Bağlı dedi ki: “Bugün bir neocon çetesine Başbakanımızın itibarını kırdırmaya çalışıyorlar.” (2 Mart 2014)

Eee hani Ergenekon’du...

Eeee hani Balyoz’du...

Tokatı yiyince akılları başlarına geldi.

Cemaat kavgası AKP’lilere “neocon” kavramını hatırlattı. Açıp okusunlar, Bu Dinciler O Müslümanlara Benzemiyor kitabımda beş yıl önce yazdım ben bu neoconları!

AKP’liler; “darbe... darbe” diye çığırtkanlık yapanlar; kimdir, neyi savunur bu neoconlar bir cümle yazmıyor.

Bilmiyorlar ya da utanıyorlar; çünkü ilişkileri ortaya çıkar...

Aydınlatalım...

Neoconservatism...

Michael Harrington gibi solcu yazarların, 1970’lerde gelişmekte olan neoliberal düşünce ve politikaları kötüleme ifadesi olarak doğdu.

Kısaltılmış haliyle “neocon” ideolojik anlamda, “yeni muhafazakârlık”tı.

Bu çevreler bir dönem solcuydu. Sonra hümanist oldular; sonra Demokrat Parti’ye yakın durdular; sonra Cumhuriyetçilere yakınlaştılar ve en sonunda “Şahin” olup çıktılar. Bir döneklik hikâyesi aslında; benzer örnekleri Türkiye’de de çok... Örnek Cengiz Çandar.

Kendilerine sorarsan, “liberal ve demokrat”lar!

Neoconlar, 1930’larda New York City College’de okuyan; Yahudi “New York aydınlarının” oluşturduğu sıra dışı bir gruptu.

Grubun ideologları olarak filozof Leo Strauss (1899-1973), siyaset bilimci Albert Wohlstetter (1913-1987), tarihçi Irving Kristol (1920-2009), filozof Allan D. Bloom (1930-1992) sayılabilir.
“Yeni muhafazakârlık” akımının fikir babası Prof. Dr. Leo Strauss; Hitler’in yükseliş döneminde Almanya’yı terk ederek ABD’ye gelen bir Yahudi siyaset kuramcısıydı. Bu kişisel deneyimine dayanarak şunu söyledi: Demokrasi zayıfladığında yayılmacı totaliterliğe yenik düşüp ayakta kalamıyor.

Bu sebeple modernizme ve aydınlanmaya karşıydı.

Sadece iyi ve kötü rejimler vardı; iyi rejimler, kötü rejimlere karşı kendilerini savunma hakkına sahipti. ABD rejimi iyi rejimdi; kötü rejimleri yok etmeliydi!

Neoconların ikinci ideoloğu Albert Wohlstetter; Pentagon ve Rand Corporation’da danışmanlık yaptı. Paul Henze gibi Türkiye’de görevli kimi CIA mensuplarının hocasıydı. Ülke-mizde tanınan; Paul Wolfowitz, Richard Perle, Zalmay Halilzad öğrencileri arasındaydı. “Karanlıklar Prensi” Richard Perle’nin kayınpederiydi.

ABD Başkanı R. Reagan döneminde ortaya çıkan; nükleer silah tehdidine karşı oluşturulan Yıldız Savaşı projesinin mucidi Wohlstetter idi.

Max Schachtman ve James Burnham gibi neoconlar, bir dönem benimsedikleri Bolşevik Devrimi önderlerinden Troçki’nin “sürekli devrim tezinin” farklı bir versiyonunu savunuyorlardı: ABD, müdahaleci ve yayılmacı politikasından vazgeçmemeli; yoksa yok olur!

Dünyaya hâkim olmayı hedefleyen bu siyasetin adına, “iyiliksever hegemonya” diyorlardı.

Büyük Ortadoğu Projesi böyle ortaya çıktı; “Avrasya’ya hâkim olamayan gezegene hâkim olamaz.”

“Tek kutuplu dünya” istiyorlardı.

“Ulus devletler yıkılmadan özgürleşme sağlanamaz”dı.

Onlara boşuna, “demokratik emperyalistler” denmiyordu.

Görüşlerini hâkim oldukları tanınmış bazı medya, vakıf, enstitü kurumlarından yaydılar:

Hudson Institute, American Enterprise Institute, The Herigate Foundation, Project for New American Century, Wall Street Journal, Fox News, National Review, The New Republic, The Weekly Standart ve Commentary vs.

(Yolu Hudson Enstitüsü’nden geçen dönek solcuları yazayım mı?)

R. Reagan döneminde; neoliberalizmle neoconların “yıldızı” parladı.

B. Clinton döneminde gözden düştüler.

Cumhuriyetçi George W. Bush tartışmalı bir seçim sonucunda 7 Kasım 2000 günü Beyaz Saray’a geçince eski güçlerine kavuştular. Evanjelik dinci sağcılarla “koalisyon” kurdular. Dokuz yıl iktidarda kaldılar.

Sadece Savunma Bakanlığı’ndan örnek vereyim; Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz, Bakanlık Müsteşarı Douglas Feith ve Savunma Politikası Kurulu’nda bulunan Richard Perle neocon’du. Bunların Irak Savaşı öncesinde Türkiye’ye gelip AKP ve medyadan kimlerle görüştüklerini anımsatmaya gerek var mı? Türkiye’deki Ilımlı İslamcılar, dönek solcular, liboşlar da neoconlar gibi, 21. yüzyılın rakipsiz gücüyle ABD’nin yüzyılı olacağına inanıyorlardı.

Neler yazmadılar, söylemediler ki?

Enerji yatakları üzerinde oturan; stratejik petrol boru inşasına engel olan; kitle imha silahlarıyla donanmış “şer odakları”/ haydut rejimler yok edilmeli ve “özgür dünya” kurulmalıydı!

Küresel mali sermayenin serbest dolaşımının önündeki engeller kaldırılmalıydı!

Amerika’nın yeni misyonu; neoliberal küreselleşmenin dışında kalmış olan ya da buna direnen devletlerin ehlileştirilmesi, pardon özgürleştirilmesiydi!

Meselenin daha iyi anlaşılması için son bir örnekle yazıya nokta koyayım:

Neoconların en önemli kuruluşu Project for New American Century (PNAC); Bush daha seçilmeden birkaç ay önce küresel egemenlik için ABD’nin fetih haritasını açıkladı.

İkiz Kulelere saldırı, Irak ve Afganistan savaşları hep bu plandan sonra gerçekleşti! Ne öngörü ya da...

Neoconların başarısıdır, diyelim!

80’den fazla ülkede faaliyette olan dünyanın en büyük enerji/petrol şirketi Halliburton Yönetim Kurulu Başkanı Dick Cheney’i yazmadan neocon “başarısı” anlaşılabilir mi:

Baba Bush döneminde dört yıl Savunma Bakanlığı yaptı; Panama müdahalesini ve Birinci Körfez Savaşı’nı yönetti. Oğul Bush döneminde sekiz yıl Başkan Yardımcılığı’nda bulundu, Irak-Afganistan işgallerini gerçekleştirdi.

İsrail Lobisi’nin ABD’deki en aktif kuruluşlarından da, neocon American Enterprise Institute’da (AEI), 21 Mayıs 2009 tarihli toplantıda Irak ve Afganistan savaşlarının İsrail’in güvenliği için yapıldığını söyledi.

Dick Cheney’in eşi Lynne, bu AEI’de uzman olarak çalışıyordu. Cheney’in ulusal güvenlik danışmanı Victoria Nuland da, PNAC kurucusu ünlü neocon Robert Kagan’ın eşiydi.

Cheney’in özel kalem müdürü Lewis S. Libby ve Ulusal Güvenlik Konseyi’ndeki Elliott Abrams da neocon idi.

Neocon Zalmay Halilzad’ın eşi de, “Ilımlı İslam” projesinin kuramcılarından, Rand Corporation’da araştırmacı olarak çalışan, sosyolog Cheryl Bernard idi.

Vs. Vs...

AKP’liler Tayyarlar, Metinerler “düşmanlarını” yeni tanımaya başladı; neocon’muş!

11 yıllık hükümetleri döneminde neocon politikaları kim savundu?

“BOP’un eşbaşkanıyım” diyen kimdi?

Irak Savaşı’na TBMM’den “evet” çıkması için kimler, hangi çabalar içindeydi? Meclis’in 1 Mart Tezkeresi’ne “hayır” yanıtının Erdoğan’ı nasıl kızdırdığını unuttular mı?

Yalçın Akdoğan’a hazırlatılan, Ömer Çelik ve Taha Akyol gibi isimlerin katkı sağladığı; Erdoğan’ın “önsöz yazdığı” neocon tezlerini savunan Muhafazakâr Demokrasi kitabı ortada dururken; sağı solu “neocon” diye suçlamak tam da “Türk işi” olmuyor mu?

Cüneyd Zapsu, kim için Amerikalılara “Bu adamı deliğe süpürmeyin, kullanın” demişti?

Erdoğan’ı “yarattılar” ve kullandılar.

Ve şimdi süpürüyorlar.

Hepsi bu...

Ama süpürenler neoconlar değil!

Çünkü, “savaş sanayiinden beslenen” neoconlar artık ABD’de eskisi gibi güçlü değiller. ABD’nin yeni zenginleri var. Bunlar teknoloji ihraç ediyor ve serbest piyasada kan akarsa “ürün”
satamayacaklarını biliyorlar. Bu nedenle yeni tüketimin aracı “youtube-twitter özgürlükçüsü” bunlar!

Neoconlar, yarattıkları neoliberalizmle birlikte tarihten siliniyor.

Bugün “Türk neoconlar”ın yani Cengiz Çandar’ların da yok olmaya doğru gitmeleri bunun sonucudur...

Erdoğan, dün Hamas’ı kurduranların bugün “Ilımlı İslam”ı rafa kaldırmalarıyla nasıl yok edilme sürecine sokulduğunu kavrayamıyor.

Hâlâ bize kabadayılık yapıyor. Oysa...

Tarih 23 Mart 2013. “Nisan’da Gazze’ye gideceğim.”

Tarih 14 Nisan 2013. “Tarih kesinleşti, Mayıs sonu gibi Gazze’ye gideceğim.”

Tarih 21 Nisan 2013. ABD Dışişleri Bakanı John Kerry, “Erdoğan’a ‘Gazze’ye gitme’ dedim.”

Tarih 14 Mayıs 2013. “Kerry’in demeci hiç şık değil, Haziran’da Gazze’ye gideceğim.”

Tarih 18 Mayıs 2013, “Haziran’da Gazze’deyim.”

Bir yıl geçti; Erdoğan hâlâ Gazze’ye gidecek!..

Soma’da bakkalda kıstırdığı çocuğa yumruk atıp, “İsrail dölü” demeyi biliyor! Akranınla dövüşsene!..

Sayfalarca anlatmak istediğim şu; ortada Erdoğan-Gülen kapışması yok. ABD-İsrail, Erdoğan’ın üzerini çizdi; Cemaat kendine verilen görevini yapıyor; hepsi bu...

Birinci perde MİT operasyonuydu...

Gelelim oyunun ikinci perdesine...

56 İsrail-Erdoğan ilişkileri bozulunca, ADL Kudüs bürosu şefi Caroll Nuriel, Odatv’den Rafael Sadi’nin sorusuna şu yazılı yanıtı verdi: “Sayın Erdoğan’ın şahsına ödül vermedik; kendisine verilen plaket ‘Cesaretin Takdiri’ adı ile bilinen ve İkinci Dünya Savaşı’ndaki soykırımdan Avrupa’daki Yahudileri kurtarmış olan Türk Diplomatların anısına atfen kendisine takdim edilmiştir. Bu plaket bugün hayatta olmayan Türk Diplomatların anısına verilmiştir.” Tarih: 22.5.2004

57 Ankara Başbakanlıkta saat 07.30’da yapılan toplantıda hükümet yetkilileri Deniz Kuvvetleri Kurmay Başkanı Koramiral Nusret Güner’e şöyle diyecekti: “Mavi Marmara’ya koruma ve refakat için savaş gemileri göndermeyelim ama basına ‘savaş gemilerimizi gönderdik’ diye beyanat verelim.” (Toygun Atilla, Sakıncalı Amiral, s. 118.)

58 Fethullah Gülen-İsrail ilişkisi ayrı bir kitap çalışması olabilir. Örneğin, Mart 1998’de Türkiye gelen 59 kişilik Amerikan Yahudi Örgütleri Başkanları Konferansı (AYÖBK) Heyeti, Başbakan Mesut Yılmaz, Dışişleri Bakanı İsmail Cem’den sonra 10 Mart’ta Fethullah Gülen ile de görüştü! Bu görüşmede Fethullah Gülen’in kitaplarının ABD’nin en etkili Yahudi Lobisi olan ADL (Anti-Defamation League) tarafından bastırıldığı ortaya çıktı.

59 AKP Tanıtım ve Medya Başkanlığı, Erdoğan’ın Konuşmalarından Seçmeler, s. 110.

60 Milliyet, 28 Şubat 2013’te PKK lideri Abdullah Öcalan ile BDP heyetinin görüşmesini “İmralı Zabıtları” manşetiyle verdi. Başbakan Erdoğan, bu sızıntıya çok öfkelendi; sermayesini büyütmek maksadıyla medyaya girip Milliyet ve Vatan gazetelerini satın alan Erdoğan Demirören’e telefonda çok ağır sözler sarfederek ağlamasına neden oldu. Başbakan’ın isteğiyle Genel Yayın Yönetmeni Derya Sazak, köşe yazarı Hasan Cemal gazeteden ayrılmak zorunda kaldılar.

61 22.9.2011, Odatv.

62 Polislerin ABD “macerasını” Bu Dinciler O Müslümanlara Benzemiyor kitabımda ayrıntılı yazdığım için burada özet geçtim.

63 Kişisel internet sitesinde biyografisini şöyle yazdı: 1997 yılında Polis Akade-misi’nden mezun oldu. Emniyet Genel Müdürlüğü, Terörle Mücadele Daire Başkanlığı’nda çalıştı. Kanada’nın Toronto kentine dil eğitimi için gitti. Burada bir yıl kaldı. ABD’de; “John Jay College of Criminal Justice” ve “The Center on Terrorism” bünyesinde, terör eğitimi aldı. Utah Üniversitesi’nde “Kürt Siyasal Kimliğinin Dönüşümü: Modernleşme, Demokratikleşme ve Globalleşmenin Etkisi” konulu doktora tezi yazdı. (Odatv’nin yazdığı haberlerin ardından 7 yıl sonra Türkiye’ye geldi.) Emniyet Genel Müdürlüğü’ndeki görevinden istifa etti. Washington DC’de bulunan Jamestown Foundation adlı düşünce kuruluşu analisti. Taraf gazetesi ve Today’s Zaman gazeteleri köşe yazarı.

64 İsmet Berkan, Radikal gazetesi genel yayın yönetmeniydi... Ortada iddianame yokken, 4-11 Nisan 2008’de Radikal gazetesinde yedi bölüm “Ergenekon’un Yakın Tarihi”ni yazdı. Bugün net olarak ortaya çıktı ki, yazdıkları tümüyle yalandı. Bu gelmekte olan darbe öyle tehlikeliydi ki, diğer darbelerle kıyaslanamazdı bile. Bitmedi. İddianamenin temelini oluşturan; “Kızıl Elma Koalisyonu” iddiasını ilk İsmet Berkan ortaya attı. Dört yıl sonra Kızıl Elma yalanı ortaya çıkınca, “Bunu ben uydurdum, şaka yapmıştım” dedi. (19.3.2011) Hangisini yazayım; Danıştay Katliamı sonrası Radikal’de, yapılan saldırının darbe amaçlı olduğu manşetlerini attı. Silivri Cezaevi’nde bugün pankreasla boğuşan Kıbrıs Savaşı’nın yiğit komutanı Yüzbaşı Muzaffer Tekin, “İşte Kızıl Elmacı” denilerek yaşarken ölüme mahkûm ettirildi. (22.5.2006)

Ümraniye’de sözde bulunan bombalar ile Cumhuriyet gazetesine atılan bombaların aynı olduğu yalanı yazıldı. (30.6.2007) Cenazesini belediyenin kaldırdığı Kuddusi Okkır’ı Ergenekon’un finansörü ilan ettiler. (21-30 Haziran 2007) Uğur Mumcu cinayeti aydınlanmıştı; Veli Küçük öldürtmüştü. (28.3.2008)

“MİT, Ergenekon’a ikna oldu” palavrasını yazdı. (3.8.2008) Sadece bir kez...

Cemaatçi gazeteler “Ergenekon Şeması”nı yayınlayınca İsmet Berkan itiraz etti; “sulandırmayın” dedi. (8.1.2009) Çünkü o şemada patronu Aydın Doğan’ın da adı vardı! Oysa kendisi Abdullah Gül’e dayanarak bir yıl önce yazmıştı: “Tutuklamalar hep o şemadaki isimler.” (24.1.2008)

Ahmet Altan-Yasemin Çongar yönetimindeki Taraf gibi, İsmet Berkan’ın yönetimindeki Radikal kamuoyunu yönlendirmek için neler yapmadı ki... Manşetten, İbrahim Şahin ile Fatma Cengiz gibi iki akıl fukarasını Genelkurmay’la ilişkili gösterdi (11-12 Şubat 2009). Sonra her daim yaptığı gibi, özür diledi. Medyada kendisinden “Ergenekon uzmanı” olarak bahsedildi. Sonuçta demem o ki; kendilerini gazeteci olarak gösterdiler ama yaptıkları ortada. Üstelik bunu kendisi yazdı: “Gazetecilik işi çok basit bir prensibe dayalıdır; yazdığınız her satırın doğru olması prensibine...”

Bölüm: 9

YİNE PARA YİNE ERDOĞAN

Geldik...

Bir kez daha Erdoğan’ın mal varlığına...

17 Aralık Operasyonu’ndan sonra Erdoğan’ın mal varlığı yine konuşulmaya başlandı. Fakat hemen...

17 Aralık’a gelmeyelim.

Önce, Erdoğan’ın başbakanlığı döneminde verdiği mal bildirimlerine bir bakalım...

Tarih: 16 Aralık 2003

Erdoğan, başbakan olduktan dokuz ay sonra mal beyanını verdi. Oysa parti kurulurken mal beyanına ne kadar çok önem verdiklerini açıklamıştı! “Dün dün”dü!

Son olarak, 10 Eylül 2001’de mal beyanında bulunmuştu; iki yıl üç ay sonra bakalım mal varlığında ne gibi değişiklikler vardı?

İstanbul’daki arsa ilk kez artmamıştı; yine 40 milyar liraydı.

Aksilik... Rize’deki tarlada da değer artışı yoktu; yine 10 milyardı.

Nakit de aynıydı; ve dolar ile euroda da artış ya da azalma yoktu.

Oğlu Burak’a borcunu hâlâ ödememişti.

Emine Erdoğan’ın altınlarında artış ya da azalma yoktu.

2001’de Emine Erdoğan’a alınan Passat otomobil duruyordu.

Erdoğan başbakan oldu ama ticaretteki hisseleri de değer kazanmadı. Sadece...

Ortakları arasında Sabri Ülker’in damadı Orhan Özokur’un kardeşi Atilla Özokur’un da bulunduğu, 100 milyar sermayeli Yenidoğan Gıda Paz. ve Tic. A.Ş.’nin, yüzde 12 hissesi, 12 milyar liralık değeriyle Erdoğan’ın mal beyanına girdi.

Tesadüf; şirket Erdoğan’ın mal beyanı verdiği hafta kuruldu. Ortaklar arasında –artık Erdoğan’ın oturduğu evden tanıdığınız– Reşat Sözen, kardeşi Mustafa Erdoğan, eniştesi Ziya İlgen, Ülker Grubu’na yakın Ergün Bodur vardı.

Erdoğan’ın diğer şirketleri gibi, bu yeni şirket de Ülker Grubu’nun ürünlerini dağıtacaktı.

Anımsayınız; bir ara Ülker Grubu’yla Erdoğan’ın arası “zenginlik” demeci yüzünden açılmıştı. Demek ki zaman dargınlığı giderdi. Kavgaları bizi ilgilendirmiyor. Bizi ilgilendiren Anayasa’nın 82. maddesi...

Türkiye Büyük Millet Meclisi Üyeliği ile Bağdaşmayan İşler Hakkında Kanun...

Bunlar, milletvekillerinin yapamayacakları görev ve işleri belirliyor.

Buna göre:

TBMM üyeleri, devlet ve diğer kamu tüzel kişilerinde ve bunlara bağlı kuruluşlarda; devletin veya diğer kamu tüzel kişilerinin doğrudan doğruya ya da dolaylı olarak katıldığı teşebbüs ve ortaklıklarda; özel gelir kaynakları ve özel imkânları kanunla sağlanmış kamu yararına çalışan derneklerin ve devletten yardım sağlayan ve vergi muafiyeti olan vakıfların, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları ile sendikalar ve bunların üst kuruluşlarının ve katıldıkları teşebbüs veya ortaklıkların yönetim ve denetim kurullarında görev alamaz, vekili olamazlar, herhangi bir taahhüt işini doğrudan veya dolaylı olarak kabul edemezler, temsilcilik ve hakemlik yapamazlar.

Yasa açık...

Üstelik Erdoğan sadece milletvekili değil, başbakan!

Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı şirket kuruyor! Tarihimiz Erdoğan’la bunu da gördü!

Başka söz etmeye gerek var mı? Geçelim...

Erdoğan dokuz aylık başbakanlığına bir de düğün sıkıştırdı.

“Bunun mal varlığıyla ne ilgisi var” demeyin. Erdoğan erkek evi; Anadolu’da insanlarımız düğün için tarlasını-bahçesini satıyor; yani masraflı bir iş. Üstelik erkek tarafının siyasi ağırlığı da var. Erdoğan’ın cebinden ne paralar çıkmıştır. Hadi bir bakalım...

23 yaşındaki Necmettin Bilal; Trabzonlu, kolej mezunu 16 yaşındaki Reyyan Uzuner ile 10 Ağustos 2003’te Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Salonu’nda, 14 bin kişinin katıldığı görkemli düğünle evlendi.65

Vay... Vay... Anımsayınız; Burak Erdoğan’ın sade nikâh töreninde 30 kilo altın gelmişti; üstelik Erdoğan düğün döneminde siyasi yasaklıydı.

14 bin kişi kaç kilo altın getirdi acaba? Bilmiyoruz...

Bilal’in düğününün baba Erdoğan’ın gelirine hiçbir katkısı olmadı! Biz demiyoruz, mal bildirimi öyle diyor!

Burak’a gelen altınları, dövizleri biliyoruz; mahkemelere bile konu oldu. Bilal’in düğün “geliri” nereye gitti acaba?

Medyaya yansıyan; genç çift 24 Ağustos 2005’te ABD Maryland’de 261 bin 500 dolara villa sahibi oldu. Düğün geliri bu eve mi gitti? Olamaz... Evi mortgage sistemiyle, 30 yıl boyu borçlanarak aldılar.

Ama...

Bilal Erdoğan, ABD’li makyaj malzemesi üreticisi Bellapierre Cosmetics’in ürünlerini Türkiye’de satmak için, Maye Dış Ticaret isimli şirkete ortak oldu.

Sonra Mis Hediyelik Eşya Sanayi Ticaret Limited Şirketi’ni kurdu. ABD’de de Virginia eyaletinde Tyson’s Corner AVM’de stant açarak Türkiye’ye ihracata başladı.

Ticari sermaye olarak kullanılmış olabilir...

Düğünden önce de ticari ortaklıklar kurmuştu:

Bilal Erdoğan BMZ Group Denizcilik ve İnşaat A.Ş.’yi kurarak 24 Mayıs 2013’te denizcilik sektörüne girdi.

Şirketin adı belli:

“B”ilal... “M”ustafa... “Z” iya...: BMZ! Ne yaratıcı!

Kuruluş sermayesi üç milyon lira olan şirketin hissedarları; halası Vesile’nin kocası Ziya İlgen ile amcası Mustafa Erdoğan’dı.

Bak laf lafı nasıl açıyor. Gel de Burak Erdoğan’a hak verme! O da düğün yaptı ve 30 kilo altını babasına verdi.

Bilal ne yapıyor; şirket üstüne şirket kuruyor. Oysa...

Burak Erdoğan sıfırdan neler yaptı. Yazmalıyım...

A. Burak Erdoğan, amcası Mustafa Erdoğan, eniştesi Ziya İlgen ile 10 Nisan 2006’da, bir milyon YTL sermayeyle Turkuaz Denizcilik ve Ticaret Anonim Şirketi’ni kurdu.

Sonra bu şirkete ne oldu? Hep karıştırılıyor; yazayım:

Turkuaz Denizcilik Anonim Şirketi, dördüncü ayını doldurduğu gün isim değişikliğine gitti.

14 Nisan’da Ticaret Sicil Gazetesi’nde yayınlanan kuruluş kararına göre bir milyon YTL sermaye ile kurulan şirkette Burak Erdoğan’ın yüzde 25 oranında hissesi vardı. Eniştesi İlgen ile amca Mustafa Erdoğan da şirkete aynı oranda ortaktı. Şirketin yüzde 10 hissesi Mustafa Gündoğan’a, yüzde 15’i de Burak Erdoğan’ın kayınpederi Osman Ketenci’ye aitti.

18 Ağustos 2006’da Ticaret Sicil Gazetesi’nde yayımlanan konuya ilişkin 10 Ağustos tarihli yönetim kurulu kararına göre; Turkuaz Denizcilik’in yeni adı BUMERZ A.Ş. oldu. Bu ne biçim isimdi?

Burak Erdoğan’ın ‘BU’su, Mustafa Erdoğan’ın ‘M’si ve Erdoğan’ın ‘ER’i alınıp önce ‘BUMER’ oluşturuldu.

Arkasından enişte Ziya İlgen’in Z’si konularak BUMERZ haline getirildi! Dâhiyane! Bu arada kayınpedere ayıp edilmiş, ismi filan konmamış!

Şirketin isim değişikliğine aynı isimle (Turkuaz) faaliyet gösteren bir başka denizcilik şirketinin bulunması nedeniyle gittiği belirtildi.

Burak Erdoğan başarılı bir işadamıydı. Babasına verdiği borcu geri istemiyor ve bununla birikte işlerini büyütüyordu.

6 ay sonra, 19 Ocak 2007’de MB Denizcilik Taşımacılık Şirketi’ni kurdu. MB Denizcilik, kuruluşundan 18 gün sonra altı Şubat 2007 tarihinde babasının yakın dostu Hasan Doğan’ın sahibi olduğu Gürgem Denizcilik’ten “Safran 1” adlı yük gemisini satın aldı. Bütün uzunluğu 95.54 metre olan 4300 tonluk gemiyi satın alırken 500 bin doları peşin veren Ahmet Burak Erdoğan, geri kalan bir milyon 850 bin dolarıysa 36 aylık taksitle ödedi. Erdoğan, oğlu Burak’ın aldığı gemiyle ilgili eleştiriler üzerine, “Benim ailemde komisyoncu bulamazsınız” dedi. “Bazıları çıkmış çocuğumun şu anda kurduğu bir şirketle uğraşıyor. Benim oğlumun bir başka ortağıyla beraber iki ortaklı bir şirketleri var, doğrudur. Aldıkları gemi 16-17 yıllık ufak kosterdir, fiyatı da belli. 2.5 milyon dolar civarında bir gemi. 500 bin dolar peşinatla ve banka kredisiyle kısmen kendi sermayelerini ortaya koyarak aldıkları bir gemidir. Bundan sonra zaten kendi kazancıyla bunun taksidini ödeyecek noktadadır. Ayrıca eniştemin, kardeşimin de kurdukları bir şirket vardır. Ne yapacaklardı, oturup da bu ülkede geleni gideni mi seyredeceklerdi?”

Burak Erdoğan’ın “Safran 1” gemisinin taşımacılık işleri iyi gidince, “Sakarya” adını verdiği “Eternal Confidence” isimli gemiyi filosuna kattı. Burak Erdoğan, 170 metre uzunluğunda, 23 metre genişliğindeki 19.953 GRT’luk kuru yük gemisi için 10 milyon 500 bin dolar ödedi.

Bitmedi, dedik ya Burak Erdoğan çok başarılı bir işadamı diye; 12 Mart 2012 tarihinde sermaye artışına giderek ortağı Mert Mecit Çetinkaya’nın elindeki hisseleri aldı ve şirketin yüzde 99 hissesine sahip oldu.

17 Aralık’tan sonra sosyal medyaya sızdırılan kasetle gündeme gelen Pretty ise Erdoğan’ın son gemisinin adı. Tek başına 91.971 ton yük taşıyabilen, 15 milyon dolarlık gemi için Albaraka Türk’ün düşük faizli kredi kullandırdığı, kamuoyuna yansıyan son telefon konuşmalarıyla ortaya çıktı.

Bu arada...

Bu şirketler nedeniyle Bilal ile Burak’ın arasının soğuk olduğu iddia edildi. Neyse, kardeşler arasına girmeyelim...

Nereden nereye geldik yine...

Dönelim düğün masraflarına...

Eeee, Erdoğan’ın cebine/kasasına bu düğünden para-altın girmediğini anladık da...

Düğün masrafı için de bir para çıkmadığı görülüyor!

Tarih: 18 Şubat 2012

Almanya Cumhurbaşkanı Christian Wulff Aşağı Saksonya Eyaleti Başbakanlığı döneminde; bir işadamının eşinden düşük faizli özel kredi aldığı, bazı işverenlerin villalarında tatil yaptığı ve bir film yapımcısının otel masraflarını üstlendiği ortaya çıkınca istifa etmek zorunda kaldı.

Düğünde 14 bin kişi için harcanan para kimin cebinden çıktı? Herhalde Bilal’in...

Burası Doğu ülkesi; insanlar şark kurnazlığıyla övünür!

AKP kurulurken mal varlığıyla ilgili söylediklerini yine anımsatmayacağım; Başbakan Erdoğan 2004’te mal beyanı vermedi...

Tarih: 3 Şubat 2005

İstanbul’daki arsa ve Rize’deki tarla yine değer kazanmadı! 1990’lı yıllarda ne hızlı değer kazanıyorlardı; Erdoğan başbakan olunca değer kazanmaz oldular!

Euro ve dolar mevduatı aynıydı. Faiz de mi almıyordu? Erdoğan, “faiz günah” diye bankaya yatırmıyor muydu?

Yazmazsam çatlarım:

Hadi belediye başkanlığı ya da tüccarlığını anlarız; fakat koskoca Türkiye Cumuriyeti’nin başbakanının mal varlığı içinde dolar ve euro bulunması siyasi etik açısından ne kadar doğru? Neyse, biz de kime ne anlatıyoruz; “Milli Görüş” terk edileli yıllar oldu.

Ve o yıl...

Erdoğan, gıda şirketlerindeki tüm hisselerini 1.2 trilyona sattı. Alanlar kardeşi Mustafa Erdoğan ve eniştesi Ziya İlgen idi. Satış, mal beyanından bir gün önce 2 Şubat 2005’te gerçekleşti. Daha önce de mal bildiriminden hemen önce şirket kurmuşlardı! Neyse, artık bunları yazmaya gerek bile duymuyorum. Muhtemelen...

Erdoğan’ın hisse satışı da kâğıt üzerindeydi.

Muhalefet partileri, başbakanın ticaret yapmasını haklı olarak doğru bulmuyor, eleştiriyorlardı.

Başbakan Erdoğan ne yanıt veriyordu; “Ne yapayım, geçinemiyorum, mecburen ticaret yapıyorum!” Şimdi burada “etik” filan diye yazmaya gerek var mı? Yok.

Başbakan Erdoğan’ın cebi hisse satışından para gördü. Gördü ama buna rağmen oğlu Burak’a borcunu ödemedi. Bu arada helal olsun Burak’a, bir gün bile “baba borcunu ver” demedi. Üstelik sermayeyi nereden bulduysa, gemiler satın aldı! Sermayesi düğünde takılan altınlar olamazdı; onları babasına borç vermişti! Burak’ın sermayesinin kaynağı neydi acaba?

Deniz Feneri Davası’nın Almanya’da açılmasına birkaç yıl kalmıştı. Ne mi demek istiyorum, sabrediniz...

Emine Erdoğan’ın altınlarında artış veya azalma yoktu. Fakat, önceki mal beyanında, 174 cumhuriyet altınının değeri 14.300 TL gösterilirken; bu yıl aynı miktar altının değeri iki katına; 27.500 TL’ye çıkmıştı. Takıların değeri ise 7.500 TL idi.

Yastık altında değer kazanan altınlar! Olabilir.

Ancak...

Emine Erdoğan’ın babası Cemal Gülbaran 22 Mayıs 2004’te ölünce,66 beş kardeşe miras olarak, Üsküdar Zeynep Kâmil Hacı Cafer Mahallesi Arakiyeci Sokak’ta bulunan Gülbaran Apart-manı’ndaki iki daire ve Çapoğlu Apartmanı’ndan bir daire kaldı.

Emine Erdoğan’ın çocukluğu ve genç kızlığının geçtiği bahçe içindeki ev müteahhide verilmiş ve iki daire alınmıştı. İşte bu 120’şer metrekarelik dairelerin birisi 100.000 TL’ye Oyakbank’ta çalışan Kadir Çavuş’a; diğeri 92.500 TL’ye Hüseyin Çıtak’a satıldı. 70 metrekarelik daireyiyse bir fabrikada işçi olarak çalışan Hüseyin Yazıcı, 65.000 TL’ye satın aldı. Toplam tutar 257 bin 500 TL beş kardeş arasında eşit olarak paylaştırıldı. Emine Erdoğan’ın payına düşen 51.500 lira gelir olarak gösterilmedi.

Unutuldu herhalde...

Belki de düğün masrafı olarak gitti diyeceğim ama yasa gereği bunların hepsinin mal beyanında gösterilmesi gerekiyordu. Yapmadılar. Bu konuda Erdoğan mahkemelere gitti; ifadeler verdi ama yine de nitelikli bir mal bildiriminde bulunmadı.

İşte bir örnek daha...

Başbakan Erdoğan başbakanlığının ikinci yılında ikinci düğünü yaptı...

Tarih: 11 Temmuz 2004

Erdoğan kardeşlerin üç numarası Esra Erdoğan, ABD Indiana Üniversitesi’nde okurken, –Üç yıldır New York’ta yaşayan– Berat Albayrak ile tanıştı. Gençler birbirine âşık oldu.

Ve –tıpkı Bilal’in düğünü gibi– Lütfi Kırdar Kongre Salonu’nda, çoğunluğu işadamı ve politikacı olan 7000 davetlinin katılımıyla dünya evine girdi.

Mal bildirimine bakınca bu düğünün de, baba Erdoğan’ın bütçesini olumlu ya da olumsuz anlamda etkilemediği görülüyor. Yorum yok.

Çift yaşamak için ABD’ye gitti. Herhalde bu takılar da yeni yaşam için kullanıldı!..67

Biz Erdoğan’ın mal beyanına bakmaya devam edelim...

Erdoğanlar, otomobili değiştirmedi; fakat Passat’ın değeri yıllar geçmesine rağmen 10 milyardan 25 milyara çıktı!

Nasıl mütevazı yaşıyorlar değil mi; bir dönem “kaçak” evde oturdukları gibi, “eski” otomobil kullanıyorlardı!

Bu algının yıkılmasına neden olacak 17 Aralık Operasyonu’na daha yedi yıl vardı... Biz ise henüz 2006 yılındayız...

Tarih: 7 Şubat 2006

İstanbul’daki arsanın değeri 40.000 lira ve Rize’deki tarlanın değeri 10.000 liraydı; değişmemişti. Ne oldu da bunlar artık hiç değer kazanmaz oldu! Allah... Allah...

Banka hesaplarındaysa resmi açıklamalarına göre; şirket hisselerinin satışından; emekli ikramiyesi ve maaşından oluşan 1.361.290 lira ve 120.000 dolar vardı. (Nihayet emekli maaşı, mal bildirimine girdi!)

Otomobil Passat yenilendi. Eski otomobil kaça satıldı yenisi kaça alındı; bunu yazmaya gerek duymadılar! Artık devlette soran da yoktu.

Altınlar artık adet olarak beyan edilmedi; toplam değeri 35.640 liraydı. Bir çeyrek altın kadar artış vardı!

Burak’a borç herhalde ödenmişti; mal bildiriminde belirtilmesi gerekiyordu ama yoktu!

(Şu mal bildirimi Almanya’da olsa; Alman Cumhurbaşkanı istifa etmekle kalmaz harakiri yapardı herhalde!)

Devam edelim...

Başbakan Erdoğan’ın İstanbul’daki hayatında değişiklik oldu.

İstanbul-Üsküdar 3. Bölge Kısıklı’da, 15 bin 20 metrekarelik bir alana villalar yapıldı. Arazi, Atatürk döneminin bakanlarından Yusuf Kemal Tengirşenk’in torunları Tayyibe İlter ve Meryem Çiçek Tünger’e aitti. Altı villa karşılığı alınan arazide, toplam 11 villa yapıldı.

Erdoğan’ın “kiracıyım” dediği her biri 1727 metrekarelik beş arsaya sahip beş villada; oğlu Bilal, kızı Esra, kardeşi Mustafa ve kız kardeşi Vesile İlgen oturmaya başladı.

Evler iki oğlu ve kız kardeşinin eşi üzerine kayıtlıydı. Resmi kayıtlara göre, 25 Ağustos 2006’da her villayı bir milyon TL ödeyerek almışlardı.

Erdoğan’ın bu eve ödediği kira mal bildiriminde yok. Tıpkı Ankara Keçiören’deki ev gibi!

Bir başbakan kirada oturduğu zaman bedelini ödemek zorunda; yoksa hakkında yasal işlem yapılması kaçınılmazdır.

Görülüyor ki, Erdoğan kafasını sokacağı bir eve hiç sahip olamadı! Yerseniz!..

Forbes dergisi, Erdoğan’ı dünyanın en zengin sekizinci başbakanı olarak gösterdi.

Olur mu canım; Erdoğan’ın o yıl başbakan olarak aldığı maaş, 7.690 lira idi! Üstelik İstanbul ve Ankara’da kirada oturuyor!

Forbes uçuyor!

Biz, Erdoğan’ın mütevazı mal bildirimine devam edelim...

Tarih: 12 Ekim 2007

Artık siz de ezberlediniz; İstanbul ve Rize’deki malların değerinde yine artış yok!

Bankadaki mevduat 1.803.854 liraya çıktı. Bir de euro hesabı açıldı; 9.890 euro vardı.

Ayrıca... Erdoğan’ın adını bilmediğimiz bir şahıstan, 312.500 lira alacağı vardı.

İşte Türkiye Cumhuriyeti başbakanına yakışan budur; borcu olan değil; borç veren başbakan! Seçim meydanlarında bu argümanı niye kullanmadılar acaba?

Otomobil aynıydı.

Altınlar para değeri olarak da artık bildirimde yoktu. Uçmuştu.

Ve nedense...

Erdoğan başbakanlık koltuğuna oturmaya devam etmesine rağmen, sonraki üç yıl mal beyanında bulunmadı!

Yoruldu adamcağız herhalde! Erdoğan gibi birinin mal bildiriminde bulunması kolay mı? Hem ülkeyi idare etsin hem mal bildirimi versin; koskoca başbakanın başka işi mi yok! Üç yıl dinlenmesi en doğal hakkıdır...

Tarih: 1 Mart 2010

İstanbul ve Rize’de bir dönem hızla değer kazanan arsa ve tarla artık hep aynı değerde. Şaka bir yana, Erdoğan Türkiye devletiyle alay mı ediyor?

Bankadaki parası 562.255 lira artarak, 2.366.109 lira oldu.

Alacağı da artış göstermişti: 500 bin liraydı. Burada bir dakika duralım...

Üç yıl önce alacağı para 312.500 liraydı; üç yıl sonra bu rakam 500 bin liraya yükseldi. Aradaki fark nereden kaynaklanıyor?

Ya Erdoğan borç vermeye devam etti...

Ya da borç verilen 312.500 lira üç yıllık faiziyle 500 bin lira oldu. Hangisi?

Mal bildiriminde ayrıntı yok!

Erdoğan’ın tefecilik yaptığına inanmak zor; ama insanın kafasında şüphe doğmuyor değil; nihayetinde Erdoğan yılların tüccarı!

Bu arada beyana göre altınlar gibi otomobil de uçup gitmişti...

Tarih: 16 Haziran 2011

Erdoğan’ın bu son beyanında artık tahmin edersiniz ki, İstanbul ve Rize’deki arsayla tarlanın değeri aynıydı! Bu gidişle aradan 100 yıl geçse de bunların değer kazanacakları yok! Keşke daha önce satsaydı! Neyse canım, bize ne adamın mal varlığından...

Bankadaki mevduatı 3.390.384 TL’ye çıktı.

Ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Erdoğan’ın döviz mevduatı arttı; 25.000 euro oldu.

Hesapta bir de nereden geldiği belli olmayan, 199 bin 867 dolar vardı.

Ve borçlu kim ya da kimler ise, hâlâ Erdoğan’a 500.000 lirasını ödememişti! Ayıp yahu! Adamı sessiz gördüler parasını vermiyorlar!

Şaka bir yana...

Hep tekrarlıyorum; Erdoğan, devlete mal beyanı vermeyi hiç önemsemedi; yasalar mecbur kıldığı için evrakları baştan savma doldurup verdi.

Son üç yılda mal beyanında bulunması da bunu teyit ediyor.

Hatırlayınız; Bilkent Oteli’ndeki AKP kuruluş toplantısında medyaya ne diyordu; “Sadece genel başkan değil hepimiz mal beyanında bulunacağız!”

Gördük!

Erdoğan’ın mal varlığı hâlâ konuşuluyor, tartışılıyor...

Üstelik sadece Türkiye’de değil....

Wikileaks belgelerinde gördük. ABD Büyükelçisi Eric Edelman, 30 Aralık 2004’te başkentine şu bilgiyi geçti:

“Görüştüğümüz iki kişi bize Erdoğan’ın İsviçre bankalarında sekiz ayrı hesabının olduğunu söyledi.”

Sonra...

17 Aralık operasyonu yapıldı...

Operasyonun hedefinde Erdoğan vardı...

Gündemde yine Erdoğan’ın paraları vardı.

Birçok şirkete “örtülü ortak” olduğu iddia edildi.

“Erdoğan’ın siyasi geleceğini karartmak isteyenler İstanbul belediye başkanlığı dönemindeki icraatlarını yargıya taşıdı” diyenler; 17 Aralık karşısında da aynı tutumu sürdürdüler.

Hiç demediler ki:

“Reis, camdan evde oturuyorsan, kimsenin evine taş atma!..”

“Reis, neden senin başın hep parasal konularda derde giriyor?..”

Erdoğan ilk taşı Cemaat’in dershanelerini kapatacağını söylemesiyle attı...

Cemaat 17 Aralık ile karşılığını verdi:

Zanlılardan biri Başbakan Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan’dı...

Tarih: 17 Aralık 2013

Türkiye o sabah tarihinin en sarsıcı polis operasyonlarından biriyle uyandı.

Özel Yetkili Savcı Celal Kara’nın talimatıyla, İstanbul Emniyet Müdürlüğü Organize Suçlarla Mücadele ve Mali Şube Müdürlüğü ekipleri tarafından gerçekleştirilen operasyonda gözaltına alınanlar arasında kimler yoktu ki:

– İçişleri Bakanı Muammer Güler’in oğlu Barış Güler,

– Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan’ın oğlu Kaan Çağlayan,

– Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar’ın oğlu Abdullah Bayraktar,

– Halkbank Genel Müdürü Süleyman Aslan,

– İran ve Türk pasaportu taşıyan işadamı Reza Zarrab,

– AKP Fatih Belediye Başkanı Mustafa Demir,

– İşadamı Ali Ağaoğlu...

Toplam 71 kişiydi.

Soruşturma konusu; rüşvet, görevi kötüye kullanma ve ihalelere fesat karıştırmaydı.

Kilit isim; Reza Zarrab’tı ve geliştirdiği ilişkilerle rüşvet çarkı sayesinde kara para aklama, altın kaçakçılığı gibi birtakım suçlar işlediği öne sürülüyordu.

Yasal gözaltı süresinden sonra savcılık; Kaan Çağlayan, Barış Güler, Abdullah Bayraktar ile Reza Zarrab’ı tutuklanmaları talebiyle mahkemeye sevk etti.

Bakan Bayraktar’ın oğlu Oğuz Bayraktar’ın da aralarında bulunduğu 37 kişi serbest bırakıldı. Serbest bırakılan 37 kişi için adli kontrol istendi ve yurtdışına çıkış yasağı konuldu.

Sanıklardan 24’ü çıkarıldıkları mahkemece tutuklandı. İki bakanın oğlu; Kaan Çağlayan ve Barış Güler, “rüşvet almaya ve vermeye aracılık etmek” suçlarından tutuklanarak Metris Cezaevi’ne götürüldü.

Başbakan Erdoğan başlatılan soruşturmayı; hükümeti ve ekonomiyi zor duruma düşürerek darbe yapmayı amaçlayan “Paralel Yapı” (Cemaat) organizasyonu diye tanımladı.

Erdoğan’a göre 17 Aralık darbe girişimiydi.

Özellikle zamanlama üzerinde duran Erdoğan, gözaltıların yerel seçime az bir zaman kala yapılmasına dikkat çekti. Ayrıca kısa bir süre önce “Paralel Yapı”yla, dershaneler düzenlemesi sebebiyle gerginlik yaşadıklarını, bu operasyonun intikam amaçlı yapıldığını vurguladı.

Erdoğan’ın hedefinde, yargı ile Emniyet’te bulunan Cemaat-çiler vardı. Okyanus Ötesi’nde yaşayan Fethullah Gülen’den gelen talimat üzerine bu soruşturmanın başlatıldığını iddia etti.

Cemaat ise, Erdoğan’ın kendilerini hedef göstermesini eleştirdi. Hükümetin, 17 Aralık Soruşturması sebebiyle bozulan siyasi gücünü korumaya yönelik bir komplo teorisi üretme çabasında olduğunu, soruşturmalarla hiçbir ilgilerinin olmadığını söyledi. Ayrıca Erdoğan’ın operasyondan sonra hızla savcı ve polisleri görevden alması eleştirilerek bu bir “cadı avı” olarak nitelendirildi.

Peki...

Hakikat neydi?

17 Aralık’la ortaya dökülen hırsızlıklardan önce, Cemaat’in bu operasyonlardaki payına dair birkaç cümle yazmak istiyorum.

Önceki sayfalarda MİT Operasyonu’nun perde arkasında olanları ayrıntılı yazdım.

17 Aralık, MİT Operasyonu’ndan sonra oyunun ikinci perdesi değil mi?

Yoksa hata mı yapıyorum. Friedrich Engels’in sözünü değiştirerek söylersem: “Kapitalist üretimin gelişmediği ülkelerde kaba teoriler üretilir.” Bundan sonra yazacaklarım kaba bir komplo senaryosu mu?

Okuyup düşününüz...

Türkiye’de “neden” sorusu bilinçlerden çıkarıldı; sadece “nasıl” ile ilgili herkes! Asıl soru şu olmalıdır: 17 Aralık Operasyonu “neden” oldu?

“AKP-Cemaat kavga etti; pislikler ortaya serildi.”

Derine inmeyi; mikro değil makro bakmayı öneriyorum.

Cemaat’in İran düşmanlığını önceki sayfalarda yazdım.

Aynı Cemaatçi yazarların 17 Aralık Operasyonu’nda da karşımıza çıkması tesadüf mü diyeceğiz.

Şunu biliyoruz; polis operasyona 14 ay önce başlıyor!

Cemaatçi polis yazar Emre Uslu 3 Ağustos 2013’te “Güler mi? Ağlar mı, Barışır mı... bilmem ne” diye tweet atıyor; Cemaatçi Bülent Keneş 11 Mayıs 2012’de Today’s Zaman’dan uyarıyor: “İranlı işadamlarına dikkat!”68 Cemaatçi yazarlar bu yazıları kaleme aldığında, ABD’nin İran’a ambargosu dünyanın bir numaralı gündem maddesiydi.

AB ülkeleri baskılara dayanamayıp; İran’dan Temmuz 2012’den itibaren petrol ve Ekim 2012’den itibaren de doğalgaz alımına son verdiler. Kuşkusuz bunu dayatan ABD idi.

İran, petrol ihracatının dörtte birini AB ülkelerine yapıyordu. Ambargoyla petrol ihracatı 1986’daki Irak Savaşı seviyesine düştü. Yani yüzde 38 azaldı.

İran’a kim “can simidi” oldu; Türkiye!

2012’de iki ülke arasındaki ticaret “altın” gibi parladı.

Cemaat yazarları ise o süreçte nefes almadan İran düşmanlığı pompaladı.

Uluslararası Para Fonu’nun (IMF), Türkiye hakkındaki raporunda bile “altın” vardı: “Avrupa’daki son ekonomik yavaşlamaya karşılık Türkiye ihracatçıları geleneksel Avrupa destinasyonlarından, Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesine gitti. Bu kısmen 2012’de İran’a altın ihracatı ve Ortadoğu’nun çatışma sonrası yeniden inşası gibi geçici faktörlerin öncülüğünde oldu.” Bu “altın ticaretinin” rahatsızlık yarattığı belliydi.

Cemaat’ten IMF’ye; niye İran’ın soluk almasını istemiyorlardı?

Sorumuza yanıt bulmalıyız:

ABD, İran’a niye ambargo koydu ve herkesi buna niye mecbur etti?

Bunun iki nedeni var...

Birincisi...

ABD Enerji Bakanlığı’na bağlı Enerji Enformasyon İdaresi (EIA) raporlarına göre; dünya petrol rezervinin yüzde 56.6’sı ve dünya doğalgaz rezervinin yüzde 79’u Ortadoğu’da bulunuyor. Kanıtlanmış petrol rezervlerinde ilk sırayı 266.7 milyar (yüzde 19.8) varille Suudi Arabistan alırken, bu ülkeyi 178.1 milyar varille Kanada, 136.2 milyar varille İran, 115 milyar varille Irak ve 104 milyar varille Kuveyt takip ediyor.

Doğalgaz rezervleri bakımından ise ilk sırayı Rusya alırken, İran ikinci, Katar üçüncü ve Suudi Arabistan dördüncü sırada yer alıyor.

Evet, birinci neden; enerji kaynağına sahip olmaktı.

Gelelim ikinci nedene...

2030’da en büyük enerji alıcısı yani dünyanın en fazla petrol tüketen ülkesi sıralamasında ABD günlük 18.8 milyon varille yine ilk sırada olacak.

Sıralamada, Çin günlük 8.3 milyon varille ve Japonya ise günlük 4.4 milyon varille geliyor.

ABD olsanız, enerjiye bu kadar ihtiyacınız varsa ne yaparsınız?

Ve ayrıca enerjiyi çok tüketen Çin, Hindistan, Japonya gibi geleceğin büyük ekonomi devlerini nasıl kontrol altında tutmayı düşünürsünüz? Enerji kaynaklarını ele geçirerek! Bingo...

O halde Irak işgalinin neden olduğunu biliyorsunuz.

O halde Libya işgalinin neden olduğunu biliyorsunuz.

O halde İran’ın neden işgal edilmek istendiğini biliyorsunuz.

19. yüzyılın sihirli sözcüğü “medeniyet” idi. Batı gittiği ülkeye “medeniyet” götürüyordu!

21. yüzyılın sihirli sözcüğü “demokrasi” oldu. Batı, Irak’a, Libya’ya “demokrasi” götürdü; “demokrasi”nin hedefi İran’dı.

Şimdi...

Bu bilgiler ışığında bir daha düşünün; daha ortada “altın-rüşvet” operasyonu yokken Cemaat kalemleri neden İran’ı hedef tahtasına koydu?

Ya da tersten sorayım; İran neden ülkesine Cemaat okullarını sokmuyor?

Uzun yıllar Fethullah Gülen’in yanında bulunmuş, özellikle Orta Asya’da okulların açılmasında görev yapmış Nurettin Veren ne dedi?

“ABD bu okulları sadece istihbarat ve barınma bağlamında desteklemiyor. ABD’nin esas amacı söz konusu okullar sayesinde İran’ın Asya’daki köktendinci akımını engellemek ve dengelemek.”

İran’a göre Cemaat, CIA-MOSSAD’ın emrinde...

Cemaat kalemlerine göreyse, İran yıkılması gereken bir düşman.

17 Aralık Operasyonu’na Cemaat’in ne zaman ve neden başladığı belli değil mi?

Demek mesele salt Cemaat-AKP kavgası değil. Operasyonun bir başka hedefi İran.

Soru’suz gazetecilik olmaz...

Bu çerçevede, benim bazı kişilerle ilgili sorularım var...

Örneğin Reza Zarrab?..

Önceki sayfalarda yazdığım verilere eklemede bulunayım:

– Türkiye’nin 2011’de 3.7 milyar dolar olan altın ihracatı, 2012’de 16.3 milyar dolara ulaştı. Böylece İran-Türkiye ticareti yüzde 176 arttı. Türkiye’nin en çok ihracat yaptığı ülke İran oldu.

– Geçen yıl bütçe görüşmelerinde Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan şöyle konuştu: “Altın ihracatının yüzde 60’ını İran’a yaparken, bunun yaklaşık yüzde 30’unu Birleşik Arap Emirlikleri’ne yapıyoruz.”

– Başbakan Yardımcısı Ali Babacan, Türkiye’nin altın ihracatının artmasına açıklık getirdi. “En önemli neden İran” diyen Babacan, “Doğalgazın parasını TL olarak banka hesabına yatırıyoruz. İran döviz olarak kendi ülkesine götüremediği için, altın alıp götürüyor.” Babacan, bu uygulamanın ABD’nin İran’a yönelik yaptırımlarından kaynaklandığını söyledi.

– ABD’nin İran yaptırımlarının uygulanmasını denetlemekle görevli Hazine Bakanlığı Müsteşarı David Cohen, 1 Temmuz 2013’ten itibaren İran’a ait özel ve devlet kuruluşlarına değerli metaller satışının yasaklandığını açıkladı. Cohen ABD Temsilciler Meclisi Dışişleri Komitesi’nde şöyle konuştu: “Altın yasağını ihlal eden herkese karşı yaptırımlarımızı istisnasız uygulayacağımızı hem devletlere hem de özel sektöre açıkça belirttik. (...) Türkiye’den İran’a altın gittiği konusunda hiç kuşku yok.” Washington ardından Türkiye ve Birleşik Arap Emirlikleri’ne, İran’a altın göndermeyi bırakmaları çağrısında bulundu.

– 2013’te Türkiye’nin İran’a altın ihraç edememesi dış gelirlerine darbe vurdu. Altın ihracatı yüzde 62.4 azaldı.

– Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan, 25 Kasım 2013’te şu sözleri etti: “Ambargoların önümüze koyduğu seti kaldıracağız. Türkiye, altın ve kıymetli madenler başta olmak üzere diğer ihraç ürünlerini de İran’a yeniden sevk edebilecek.”

15-16 Ocak 2014’te Başbakan Erdoğan’la birlikte İran’da olacaklarını belirten Çağlayan, “Önümüzdeki 2014’ün altı ayını en iyi şekilde değerlendireceğiz. Bu nedenle İran’a yapacağımız seyahat büyük anlam taşıyor,” dedi.

– İran Dışişleri Bakanı Muhammed Cevad Zarif, 1 Kasım 2013’te Türkiye’ye geldi.

– Kasım sonunda Tahran’da Ekonomik İşbirliği Teşkilatı Dışişleri Bakanları Toplantısı’na katılan Ahmet Davutoğlu şu açıklamayı yaptı: “Temaslarımın son gününde İran Cumhurbaşkanı Sayın Ruhani tarafından kabul edildim. 17 Aralık’ta da kendisinin Türkiye’ye gelmesini bekliyoruz.” Davutoğlu, bunu Twitter’daki İngilizce hesabından da açıkladı.

– Türkiye, 17 Aralık’a polis operasyonuyla uyandı. Ve İran Cumhurbaşkanı Ruhani Konya’ya gelmedi.

Kim geldi?

ABD’nin İran yaptırımlarının uygulanmasını denetlemekle görevli Hazine Bakanlığı Müsteşarı David Cohen! Gezisi Almanya, İngiltere ve İsrail’i de kapsadı.

Peki gelelim Reza Zarrab’a....

Reza Zarrab İran Tebrizli.

Türkiye kamuoyu kendisini “şarkıcı Ebru Gündeş’in kocası” diye tanıdı. 17 Aralık Operasyonu’na kadar Zarrab ile ilgili medyada sadece magazin haberleri vardı.

Oysa ilginç bir portresi var...

İş hayatına Birleşik Arap Emirlikleri’nde, Dubai’de 1996’da başladı.

Al Nafees Exchange ve Al Salam Center Exchange firmalarıyla Dubai’de finans ve para piyasalarında faaliyet gösterdi.

2008’de Türkiye’ye geldi.

Babası Hüseyin Zarrab ve kardeşi Muhammed ile birlikte İstanbul’da Royal Denizcilik A.Ş.’yi kurdu. Ardından demir çelik ve inşaat sektörüne girdi ve şirketinin adı Royal Denizcilik Endüstriyel Makine Sanayi Ticaret A.Ş. oldu.

27 Ekim 2011 tarihli Ticaret Sicili Gazetesi’ne göre, altın işlerini de yapmak için ismine bir ek yaptı. Şirketin yeni ismi bu tarihten itibaren “Royal Denizcilik Endüstriyel Makine ve Kıymetli Madenler Sanayi Ticaret A.Ş.” olarak değiştirildi.

Bu tarih, Türkiye’nin İran ve Birleşik Arap Emirlikleri’ne altın ihracatında patlama yaptığı yıl.

Bugün Royal Holding bünyesinde sekiz şirket var.

Bunlardan biri, “Safir Altın...”

Şirketin faaliyet raporundan okuyalım:

“2012 yılında altın ve kıymetli madenler ithalat ve ihracatı yapmak üzere kurulan Safir Altın Ticaret Limited Şirketi, 2012 yılında Türkiye’nin gerçekleştirdiği 12 milyar dolarlık altın ihracatının %46’sını gerçekleştirdi.”

Royal Holding’in yönetim kurulu başkanı bu genç adam yapıyor tüm bunları!

Artık sormak durumundayım; Zarrab, İran istihbaratının elemanı olabilir mi?

Türkiye, doğalgaz ihtiyacının yüzde 20’sini İran’dan karşılıyor. Bunun ödemesini altınla yapıyor. Nasıl mı?

İran’da devletin imtiyaz (özel hak) tanıdığı işadamları var. Anlaşılan o ki Reza Zarrab bunlardan biri. İran devleti, dış ticaret yapan bu imtiyazlı isimlere düşük kurdan döviz sağlıyor.
“Dolar” ABD’nin sıkı kontrolünde olduğu için işlemler “euro” olarak yapılıyor. Elindeki “tümeni” (İran para birimi) veren imtiyazlı işadamı, parasını dönemin kuruna göre örneğin, 2.100 tümen karşılığı bir euro olarak dövize çeviriyor. Başka bir İranlı bu işlemi daha yüksek bir kur olan 2.250 tümenden yapabiliyor.

İmtiyazlı işadamı İran’da euroya çevirdiği parayı Türkiye’ye getiriyor ve altın alıyor.

Satın aldığı altınları fiziki olarak İran’a ihraç eden bu imtiyazlı işadamı ülkesinde bunu yüksek kurdan elinden çıkarıyor ve aradaki kur farkından büyük kâr elde ediyor.

Birleşik Arap Emirlikleri gibi ülkeler de bu örtülü ticarette kullanılıyor.

Reza Zarrab’ın yaptığı bu.

Türkiye’ye bu yolla getirilen paranın 87 milyar euro olduğu söyleniyor. Bu para Türkiye cari işlemler açığının kapatılmasına yarıyor.

Gelelim finale...

Washington’ın en güçlü lobi örgütlerinden İsrail yanlısı AIPAC bu nisan ayında bir imza kampanyası başlattı. 47 ABD milletvekili destek verdi. Mektup ABD Başkanı’na ve Dışişleri Bakanı’na gönderildi. Dediler ki: “İran’a altın transferinde aktif olan Halkbank’ın kara listeye alınmasını bekliyoruz.”

Sonra...

Yukarıda adları geçen herkes 17 Aralık Operasyonu’nun hedefi oldu. “Onlar suçsuz, uluslararası komplonun kurbanı oldular” diyecek değilim.

Kuşkusuz gerçeği tarih ortaya çıkaracak; operasyon bana biraz “Susurluk Çetesi”ni anımsattı. “Vatan-millet” deyip mücadele edenler zamanla sadece ceplerini düşünüyor!

Konuyu dağıtmayayım; İran’sız 17 Aralık değerlendirilemez...

Peki, amaç sadece İran-Türkiye ticaretini engellemek mi?

Ya da söyle sorayım:

Erdoğan tehlikenin farkında mı?

Reza Zarrab tahliye edilince, ilk tepkim şu oldu; “Hangi mahkeme bıraktı?”

“Acaba” dedim, “Cemaat kontrolündeki bir mahkeme AKP’ye ‘gol atmak’ için mi bu tahliye kararını verdi!”

Hayır öyle değilmiş; İstanbul 3. Sulh Ceza Mahkemesi’nin asıl hâkimi Metin Çelik’in izinli olması nedeniyle tahliye kararını geçici olarak görevlendirilen hâkim İslam Çiçek bir saatte vermiş.

Safı bol ülkeyiz!

Ben hep başka açıdan bakıyorum; Reza Zarrab’ı Türkiye’nin iç meselesi/sorunu olarak görmüyorum.

Hatırlayınız: Reza Zarrab Türkiye’de hapse atıldı ve ardından “patronu” olduğu iddia edilen Babek Zencani de İran’da tutuklandı.

Zencani sıradan bir işadamı değildi; o da Zarrab gibi gençti; İranlıydı aynı işi yapıyordu ve milyar dolarlara hükmediyordu.

Zarrab ve Zencani’nin para kaynağı aynıydı.

İran’ın ambargoyu delmek için imtiyazlar sağladığı işadamlarındandı Zarrab ve Zencani.

Zarrab Türkiye’de tutuklandı.

Zencani İran’da tutuklandı.

17 Aralık Operasyonu’nu Cemaatçi polis ve savcıların yaptığı artık sır değil.

İran’daki operasyonu da Cemaat yapmadı herhalde! Zarrab hadisesi Türkiye’de patlak verince İran, Obama’yla iyi yönde seyreden ilişkilerinin bozulmaması için, “Bakın ambargoyu delmek için bizden habersiz iş yapan Zencani’yi hapse atıyoruz” mesajını verdi. Tehlikeyi savuşturdu.

Kaç bin yıllık Pers dış politikası böyle yapıyor.

“Monşerler” diye bilgili-tecrübeli Türk diplomatları devre dışı bırakıp, dış politikayı tamamen yandaşlara bırakan AKP, ABD’nin hedefindeki İranlı Zarrab’ı hapisten çıkarıyor!

Yazdım, ABD raporlarından örnekler verdim; Türkiye’nin İran ambargosunu delme girişimleri sert tepkilerle karşılanıyor.

İşte bu nedenle, Zarrab tahliyesi Türkiye’nin başını dış dünyada çok ağrıtacak. Artık gelinen nokta şudur; Zarrab’ın suç ortağı kişiler değil Türk Devleti’dir!

İşte bu nedenle, “tahliye kararı Cemaat’in Erdoğan’a golü” diye düşünmüştüm.

Ne gezer! Erdoğan siyasi hayatını bitirmek için kimseye ihtiyaç duymuyor. Medyaya baskı yapıyor; yayın yasakları, gizlilik kararları aldırıyor.

Rezilliği dünya duysun-görsün; yeter ki Erdoğan’ın seçmeni duymasın! Türkiye’nin geldiği yer bu çukurdur.

Yabancı gazeteler rezilliğimizi sayfalarında çarşaf çarşaf yayınlıyor.

Reza Zarrab başbakana söz vermiş, dört milyar dolar hedefine ulaşmak istiyor! Kanunsuz olduğunu biliyor. Halkbank Genel Müdürü Süleyman Aslan ve Zafer Çağlayan’a dert yanıyor; “Çok baskı var” diyor. Bakan Zafer Çağlayan “Başbakanın talimatı o yönde” diyor.

Bir diğer Bakan Egemen Bağış “sekreterlik” yapıyor; “Beyefendi” ile görüşme ayarlıyor. Konu ne mi; Cemaat’in Bugün gazetesi Reza Zarrab’la röportaj yapmak istiyor; “aman haber çıkmasın” diye konu bir ülkenin başbakanına kadar gidiyor!

Yazıyorum, 17 Aralık’tan önce Cemaat bu işi tüm ayrıntılarıyla biliyordu. Operasyondan sonra Bugün gazetesi Ankara Temsilcisi Âdem Yavuz Arslan niye ABD’ye kaçsın?

Bu bakanların hiç mi akıllarına gelmiyor; Reza Zarrab gibi milyar dolarlarla oynayan birinin babasına İtalya niye vize vermiyor? Bakan Bağış bunun üzerine hiç düşünmeden torpil arıyor! Yetmiyor iki bakan da vatandaşlık için destek atıyor!

Tüm bunları Cemaat bilsin.

Avrupa bilsin. ABD bilsin.

Sadece biz bilmeyelim; yazmayalım.

Türkiye’nin başı fena halde dertte...

İşte bir İmam Hatipli daha...

Sosyete kadınlarıyla magazin sayfalarına düşen bir İlahiyatçı...

Adı: Sıtkı Ayan

Sivas’ın Gölova (Ağvanıs)-Karayakup Köyü’nden.

Bahattin-Arife oğlu.

Arife Hanım’ın ilk eşinden ağabeyleri Hüseyin Akpınar ve Murat Akpınar. Bahattin Bey’in ilk eşinden ağabeyleri Remzi ve Kemal Ayan.

Toprakları baraj kamulaştırmasına gidince İstanbul’a göçtüler.

Sıtkı Ayan, 1984-87 yılları arasında İstanbul İmam Hatip Lisesi’nde okudu. Ardından Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’ni bitirdi ve 1998’de İstanbul’a döndü.

İlahiyatçıydı ama petrol-elektrik işi yaptı.

Sahibi olduğu Som Petrol’ün merkezi Londra’da.

Şirket bilançosunun büyüklüğüyse milyar dolarlarla ifade ediliyor.

Wikileaks belgelerinde Sıtkı Ayan adı var: Şubat 2009 tarihli, ABD Ankara Büyükelçiliği’nden gönderilen kriptoya göre; “Türkiye Başbakanı yakınlarına İran’da enerji alanında projeler ayarlıyor.”

Sıtkı Ayan, İran için çok önemli bir isim.

Örneğin sahibi olduğu Gent Elektrik İran’dan Türkiye’ye elektrik getiriyor. Örneğin sahibi olduğu Turang Transit Taşımacılık A.Ş. İran ve Türkmen doğalgazını Avrupa’ya taşımak için 1728 km uzunluğunda boru hattı inşa ediyor.

Bu iş için AKP Hükümeti’nin onayıyla devletten 11,5 milyar lira teşvik aldı. (Tarihi 16.12.2013 olan belge, “Gümrük Vergisi Muafiyeti, Vergi İndirimi Oranı, Sigorta Primi İşveren Hissesi Desteği” gibi destekleri de kapsıyor.)

17 Aralık sürecinde, Erdoğan ile oğlu Bilal’in telefonda, Sıtkı Ayan hakkında konuşmaları sızdırıldı. Youtube’a yüklenen kayıtta; iddiaya göre Erdoğan ile oğlu Bilal arasındaki görüşmenin konusu; “Sıtkı Ayan” adlı işadamının 10 milyon dolar rüşvet vermesi! Kayıttaki babanın oğluna, “Parayı kesinlikle alma; ne söz verdiyse onu getirecekse getirsin, getirmeyecekse gerek yok. Bunlar ne zannediyorlar bu işi ya” dediği iddia edildi. Yayın yasağı var, giremiyoruz ayrıntılarına.

Tüm operasyondan ortaya çıkan şu:

Yine İran...

Yine ticaret...

Yine bir Cemaat sızdırması...

Bunlar tesadüf mü?

Bakınız: Cumhuriyetçilerin 2016’da başkan adayı olacağı iddia edilen New Jersey Valisi Chris Christie’nin, İran ve Sudan ticareti nedeniyle Sıtkı Ayan’ı eyaletinde kara listeye aldığını anımsatayım.

Erdoğan tehlikenin farkında mı?

Anlamıyor...

Meseleyi iç sorun olarak görüyor!..

Sandığın kendini kurtaracağını sanıyor!..

Erdoğan değerlendiremeyebilir.

Ama biz...

Cemaat-Erdoğan arasındaki pis savaşa farklı açılardan bakmak zorundayız. Evet, bu kirli kavga salt Türkiye’nin iç meselesi değildir. Oyun/tezgâh büyüktür.

Kalbinizle değil aklınızla görmek zorundasınız.

Son yıllarda ısrarla bir tehlike konusunda herkesi uyarıyorum.

Bu tehlikenin; ideolojik, siyasal ve ahlaki değerlerimizle münasebeti var.

Bu tehlikeli şeytan, sinsice sızdığı devlet gücüyle; her şeyi dizayn etmek istiyor.

Örneğin seçim mi var, seks kasetleri ortaya çıkarıyor!

Örneğin hükümet istediğini yapmıyor mu, yolsuzluk dosyası ortaya çıkarıyor.

Ve komplolarla/yalanlarla insanların/kurumların/ yayın organlarının hayatını yok ediyor.

Kontrol edilemeyen/denetlenemeyen illegal bir siyasal güçle karşı karşıyayız.

Bu güç legal siyasetin gölgesi...

Yara derinde.

Bunu ciddi anlamda tartışmalıyız; günlük siyasete, kuru gürültüye mahkûm edemeyiz. Yoksa herkes bunun altında kalır.

Bakınız...

Cemaat; 17 Aralık Operasyonu’yla örtülü para trafiğini, rüşvetleri ortaya çıkardı. Sonra bunları sosyal medyaya servis etti.

Cemaat; Erdoğan ve Erdoğan’a yakın işadamlarının telefonlarını dinledi. Sonra bunları sosyal medyaya servis etti.

Cemaat; El Kadı gibi “küresel teröre destek veren” işadamlarının Erdoğan’la ya da Bilal Erdoğan’la fotoğraflarını çekti. Sonra bunları sosyal medyaya servis etti.

Cemaat; Hatay’da, Adana’da MİT’e ait TIR’lara operasyon yaptı. İHH bürolarına baskın düzenledi. Sonra bunları sosyal medyaya servis etti.

2014 başında yaşanan örneklerin sayısını artırabiliriz.

Cemaat; Türkiye’nin başını derde sokacak bu illegal faaliyetleri neden yapıyor/yaptırıyor?

Ortaya serilen doğru-gerçek bile olsa bu sorunun peşinden gitmeliyiz.

Yeri geldi, yazmalıyım...

M. Fatih Saraç; namı diğer “Alo Fatih”!..

Erdoğan ile yaptıkları telefon tapeleri sosyal medyaya sızdırılınca birden aklıma geldi:

Ben bu “Alo Fatih”i bir yerden hatırlıyorum!

Yine bir telefon görüşmesinden!

Telefonun ucunda yine Erdoğan vardı; “Üçe kapatın” diyordu!

Evet evet hatırladım...

Tarih: 18 Ekim 2009

Erdoğan’ın bu telefon kayıtları Ulusal Kanal ve Aydınlık’ta yayınlandı.

Hemen aynı günün akşamı...

Saat 18.00 suları...

İstanbul Emniyet Müdürlüğü’ne “ihbar” geldi. (Ergenekon soruşturma sürecini takip edenler, bu tür ihbarların Cemaatçi polislerin tezgâhı olduğunu artık biliyor.)

Sahte isim “Rıza Yıldırım”, elektronik postayla gönderdiği ihbarında; “Erdoğan’a ve AKP’lilere ait çok sayıda telefon kaydının Aydınlık’ta olduğunu” yazmıştı.

Polis günlerden pazar olmasına rağmen hemen savcılığa gitti; arama ve gözaltı izni aldı; “ışık hızıyla” Aydınlık ve Ulusal Kanal’ı bastı.

Yayınlananlar dışında telefon kaydı yoktu.

Aydınlık Genel Yayın Yönetmeni Deniz Yıldırım ve Ulusal Kanal İstihbarat Şefi Ufuk Akkaya gözaltına alındı; tutuklandı.

Telefon kayıtlarını yayınladığı için gazeteci Deniz Yıldırım beş yıl Silivri Cezaevi’nde kaldı.

Gelelim...

“Alo Fatih”in bu ilk telefon vukuatına...

Erdoğan’ın X şahısla yaptığı telefon görüşmesine bakalım:

X: Aleyküm selam...

Erdoğan: Şimdi bu... Fatih Bey senle irtibat kuracak veya aradı mı bilmiyorum.

X: Görüşecek evet. Şey de aradı... Zapsu da aradı biraz evvel.

Erdoğan: Ha.. N’yaptınız?

X: Bir şey söylemediler ama, fiyat olarak şey olarak sizle görüşmüşler.

Erdoğan: Evet.

X: Bana bir şey söylemediler.

Erdoğan: İşte şey olarak...

X: Ben o akşam, geçen akşam sana söylediğim şekilde ben onlara da söylemiştim zaten.

Erdoğan: Ama onlar işte...

X: Dört ya da üç buçuğa

Erdoğan: Nasıl?

X: Dört-üç buçuğa doğru düşün demiştim.

Erdoğan: İşte onlar en son üç vermişler.

X: Ne yapalım kapatalım mı?

Erdoğan: Yani onların yaptığı şey de, bence kapatalım yani. Şey olarak da onlar da bi şey yapmışlar, değerlendirme. Yani şu anda o isabetlidir diyorlar. (...)

Telefon böyle sürüyor...

Bu kayıt, 9 Aralık 2010 günü Ergenekon davasının 169. duruşmasında dinlenildi.

Devam edelim...

Telefondaki “Fatih bey”; M. Fatih Saraç’tı.

“Zapsu” ise, Cüneyd Zapsu.

Peki pazarlık konusu neydi?

Telefon kayıtlarından ortaya çıkıyor.

Fatih Saraç ile Cüneyd Zapsu telefon görüşmesinde konuşuyor:

FS: Cüneyd abi Genelkurmay Başkanı’nın (Hilmi Özkök -sy) konuşması çok güzeldi ya. Bak bugün Oktay Ekşi’nin yazısını oku abi.

CZ: He!

FS: Oktay Ekşi rezil bi yazı yazmış.

(...)

CZ: Şimdi Sayın abim yarın sabaha karşı geliyor...

FS: Ölmüş bugün yarın ölmüş vaziyette...

CZ: Cuma günü de cuma, cumartesi, pazar normal Antalya’da, fakat cumartesi dediğin gibi belki MÜSİAD’a falan İstanbul’a gelecek, ben yarın öğrenecem ayrıntısını...

FS: Tamam abi. Eee, ya uyarız onun programına uyarız ya (...)

“Sayın Abim”; Başbakan Erdoğan’dı. Japonya gezisinden dönmesi, Antalya kampına katılması ve Oktay Ekşi’nin makalesinin tarihi, 14 Nisan 2004 gününe işaret ediyor.

Fatih Saraç ve Cüneyd Zapsu o günlerde Erdoğan ile ne konuşacaktı?

Tarihe baktığınız zaman, o günlerde BİM’in el değiştirdiğini görüyoruz:

Satıcı: Cüneyd Zapsu.

Alıcı: Suudi işadamı El Kadı ile ortak M. Fatih Saraç!

Başbakan Erdoğan ise aracı!

İyi de; “niye”? Koskoca bir Başbakan bu pazarlıkların içine niye girer? Komisyon mu alıyor? Yoksa şirketin gizli ortağı mı?

Ama...

Burada vurgulamak istediğim, Erdoğan’ın (X kişiye, muhtemelen M. Latif Topbaş’a) “üçe kapatın” sözü değil.

Kafamda başka sorular var...

İlk sorum şu:

Birileri, M. Fatih Saraç’ı 2004’te de dinledi.

O telefon kayıtları basında yer aldı; mahkeme tutanaklarına geçti.

Peki...

Fatih Saraç dinlendiğini bile bile, gizlisiz saklısız konuşmaya nasıl devam etti ve neden önlem almadı?

Gelelim ikinci soruma:

Aydınlık ve Ulusal Kanal iyi bir gazetecilik yaparak, kamu yararı gereği Erdoğan’ın telefon kayıtlarını yayınladı.

Bu haklılık payı şu soruyu sormamıza engel değil...

2009 yılındaki bu telefon görüşmelerini kim, neden sızdırdı?

Son günlerdeki telefon sızdırmalarından anlıyoruz ki, “Alo Fatih”i dinleyenler Cemaat’in istihbaratçı polisleri!

Beş yıl önceki telefonları Cemaatçi polisler dinleyip, Cemaatçi polisler mi sızdırdı?

Bu soruyu sormamın nedeni var:

2009; Ergenekon’da kırılma yılıydı: Polislerin, “Ergenekon örgütü üyesi” diye kanser hastası Prof. Dr. Türkân Saylan’ın evine girmesi; Prof. Dr. Mehmet Haberal gibi tanınmış doktorların, akademisyenlerin, rektörlerin tutuklanması kamuoyunda büyük endişe yaratmıştı.

O dönem Erdoğan bu tepkilerden ne derece etkilendi? Polislere “ne yapıyorsunuz siz” diye kızdı mı?

Ve ayrıca:

O telefon kayıtlarının yayınlanmasından üç ay sonra; Taraf gazetesi 20 Ocak 2010’da “Askerler camileri bombalayacaktı” manşetini attı.

Ve askerlere yönelik Balyoz operasyonu başladı.

Bir ek daha yapalım:

Silivri’deki mahkemenin, Erdoğan’ın telefon kayıtlarının dinlenilmesine izin verip kayıtlara geçirtmesi de, bu duruşmalarda pek rastlanan durum değil.

Yani demem o ki:

Cemaatçi polislerin, o dönemde bu telefon kayıtlarını sızdırmalarının nedeni; “Sayın Erdoğan! Bakın darbeciler sizin telefonlarınızı dinlemişler, yayınlıyorlar” diyerek Başbakan Erdoğan’ı Ergenekon-Balyoz operasyonlarına ikna etmek miydi? Cemaat’in elinde oyuncak olduklarını o günlerde daha bilmiyorlardı! Şimdi kavgalılar. Peki...

Şunu sormamız gerekmiyor mu:

Cemaat’in hedefindeki M. Fatih Saraç kim?

Başbakan Erdoğan telefonla arayıp, Habertürk ekranındaki alt yazıyı ona kaldırtıyor. Bilal Erdoğan seçim anketlerinde oynama yapmasını ona söylüyor.

Sahiden kim bu Saraç?

Ve en önemlisi; El Kaide’nin finansörü olarak bilinen Suudi Arabistanlı Yasin El Kadı’nın nasıl ortağı oldu? “Ulema olarak yetişsin” diye Suudi Arabistan’a gönderilen M. Fatih Saraç bu girift ilişkilerin içine nasıl girdi?

Ve şu konunun altını ısrarla çiziyorum:

Erdoğanlar başlarında büyük bir bela olduğunu sahiden anlamıyor mu?

Sadece Erdoğan’dan değil, AKP’den bahsediyorum! Top-başlardan, Saraçlardan bahsediyorum!

Türkiye’nin, İran’a “altın ihracatını” yasaklatan ABD Hazine Bakanlığı terör ve finansal istihbarattan sorumlu müsteşarı David S. Cohen; Türkiye üzerinden El Kaide’ye para gittiğini söyledi.

ABD’li Cohen’in açıklama zamanlaması manidar; 17 Aralık Operasyonu’ndan sonra!..

El Kaide’nin üç numaralı ismi Şeyh Halid Muhammed’in Guantanamo’daki sorgusundan sonra FBI, hazırladığı raporda benzer iddiayı gündeme getirip; şirket, vakıf, banka ve kişi isimleri vermişti.

Özellikle ABD Illinois’deki İslami vakıflara Al Baraka Türk Fatih şubesi 41308 no’lu hesabından paralar gidip geliyordu.

BM Güvenlik Konseyi’ne de sunulan FBI Raporu’ndan sonra, El Kaide denince, Türkiye’de tek isim akla gelmeye başladı:

Suudi Arabistanlı işadamı Yasin El Kadı!

17 Aralık Operasyonu’yla Yasin El Kadı adı yine gündemde. Bu nedenle, “Cohen’in açıklama zamanlaması manidar” diyorum.

Sahiden kavrayamıyorlar: Ilımlı İslam bitti...

Dün ABD, El Kaideler, Yasin El Kadılar ile işbirliği içindeydi.

Yasin El Kadı, Ilımlı İslam’ın “Soros”u idi!

Şirketler, vakıflar aracılığıyla finans organizasyonları yapıyordu. Bosna’dan Çeçenistan’a savaşmaya giden mücahitlerin finansörüydü.

Birleşmiş Milletler, El Kadı’yı terörist ilan ettiğinde Erdoğan ne diyordu: “Kendisine kefilim, babam gibi güvenirim. Ona kendime inandığım gibi inanıyorum.”

El Kadı’yı eleştiren muhalefete ne diyordu: “Onları hoplatacağım.”

Soru hep soruldu. Yanıtı aynı oldu: “Tayyip Erdoğan’ın ağzından çıkan laf bir kere çıkar; ikinci defa çıkmaz. Yasin El Kadı teröre destek veren bir zanlı değildir.”

Erdoğan anlamıyor; o dönem bitti. Görmüyor...

Bugün...

BİM, AK Gıda, Nimet Gıda, Ahsen Plastik, Bahar Su gibi şirketlerde El Kadı’nın ortakları arasında bulunan, Türkiye’nin en zengin ailelerinden Topbaşlara polis/Cemaat operasyon yapıyor.

Bugün...

Türkiye’de en etkili Nakşibendi hocalardan M. Emin Saraç’ın oğlu M. Fatih Saraç hedefte!

M. Fatih Saraç, artık ortaya serilen telefon kayıtlarıyla tanınır oldu. Telefon kayıtlarından anladık ki Turgay Ciner medyasını o yönetiyor.

M. Fatih Saraç, Ciner’in CEO’su mu yoksa –Yasin El Kadı adına– üstü örtülü ortağı mı?

Dönüp bakıyoruz karşımıza hep aynı adamlar çıkıyor...

Yine Fatih Saraç...

Yine El Kadı...

Kimin eli kimin cebinde?

Saraç ile El Kadı arasındaki ilişkiyi anlamak için Türkiye’deki “Yasin El Kadı Holding”e bakmak lazım:

YILDIZ Deri Mamulleri San. Tic. A.Ş.; HANEDANLAR Giyim San. Ve Tic. A.Ş; SAĞLAM İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.; CARAVAN Dış Ticaret ve İnşaat Ltd. Şti.; BİM Birleşik Mağazalar A.Ş.; AK Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş.; NİMET Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş.; AHSEN Plastik Kâğıtçılık ve Temizlik Ürünleri A.Ş. (Daha sonra unvanı; AHSEN Kimya A.Ş. olarak değiştirildi.); ELLA Film Sanayi ve Ticaret Ltd.; ECMEL Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. (Daha sonra unvanı; PLAS Plastik ve Ambalaj Ltd. olarak değiştirildi.); BAHAR Su Sanayi ve Ticaret A.Ş....

12 şirketin onunda Yasin El Kadı ile M. Fatih Saraç ortaktı. FBI Raporu’ndan sonra 2002’de BM, Türkiye’den Yasin El Kadı’nın mallarına el koymasını istedi. (Ülker Grubu hemen, El Kadı ve Saraç ile ortaklığına son verdi.)

M. Fatih Saraç bundan sonra El Kadı adına hangi şirketlerle ne tür ilişkilere girdi? Örneğin, 26 Aralık 2012’de Ciner Medya Grup Yönetim Kurulu Başkanvekili oldu. O kadar parası olan kişi yöneticilik yapar mı?

Oysa, Ciner’le 10 Nisan 2012’de kurdukları UCZ Mağazacılık Ticaret A.Ş.’ye ortaklar. Başka şirketleri var mı?

Saraç’ın Evdi Mağazaları’ndan fast food zinciri Yedi Büfe’ye (Berk Pazarlama A.Ş.) kadar onlarca şirketi var.

Aslında tüm baktığınızda şu gerçek ortaya çıkıyor:

M. Fatih Saraç’ın yaptığı ticarette para işleri hep çok karışık! Bu para trafiği neden denetlenmiyor? Bunlar kimin güvenliği altında?

Başbakan Erdoğan’ın mı?

Örnek vereyim:

Kemal Kılıçdaroğlu, CHP Grup Başkanvekili olduğu 7 Temmuz 2006’da, Kartal Cumhuriyet Başsavcılığı’na Yasin El Kadı, M. Fatih Saraç, H. Cüneyd Zapsu’nun da aralarından bulunduğu sekiz kişi hakkında; kara para aklanması, sahtecilik yapmak ve terörle mücadele kanununa muhalefet etmekten suç duyurusunda bulunmuştu.

Yargı ne yaptı? Hiç! Maliye müfettişlerinin hazırladığı raporları yok ettiler.69

Dönelim başa; aynı soruyu tekrarlayalım:

Kim bu M. Fatih Saraç? Yasin El Kadı ile nerede tanıştı?

El Kaide kamplarında değil herhalde!

Tek bildiğimiz; M. Fatih Saraç, “ulema” olması için babası Hocaefendi M. Emin Saraç tarafından Suudi Arabistan’a gönderildi; oradan tanıştıkları söyleniyor.

Ya da...

Babası M. Emin Saraç’ın güçlü Suudi Arabistan ilişkileriyle kuruldu bu ortaklıklar.

Saraçlar dün “bir lokma bir hırka” diyordu.

M. Fatih Saraç, İlim Yayma Vakfı’nın genel başkan yardımcılığını yürüttü.

“Müslüman Türkiye” şiarıyla 1985’te, İslami kitap, dergi yayınlamak, matbaa ve cilt makineleri ticareti yapmak üzere, Risale Basın Yayın Limited Şirketi’ni kurdu.

Yasin El Kadı’nın Türkiye’de kurduğu ELLA Film Ltd. bu şirkete referans oldu. El Kadı’nın Caravan Dış Ticaret ve İnşaat Ltd. adlı şirketinden, Risale’ye sürekli ve muhtelif miktarlarda para transferleri yaptı.

Şirketleri Risale Basın Yayın’ın adına sonra turizm, inşaat, ihracat, ithalat eklendi.

M. Fatih Saraç, hiçbir deneyiminin olmadığı gıda, inşaat ve ticaret sektörüne Yasin El Kadı ile birlikte girdi. Yüzde 5-10 gibi azınlık hisseleri karşılığında, El Kadı’nın Türkiye’deki işlerini yürüttü.

Saraçlar kısa sürede dolar milyoneri oldu.

M. Fatih Saraç, Albayraklar Grubu ile Yeni Şafak gazetesini çıkardı.

Mes Yatırım Danışmanlık’ı kurdu.

Tüm bunları yaparken; M. Fatih Saraç’ın hesaplarında 1997-2001 döneminde 621.993.232.277.00 TL’lik bir meblağ işlem görmüştü. Oysa o tarihler arasında M. Fatih Saraç’ın herhangi bir ferdi işletmesi ya da vergi dairesine kaydı yoktu.

Karanlık işlerin boyutunu görüyor musunuz?

Buna kimler ne amaçla göz yumdu?

Ama bugün üzerlerini çiziyorlar. Nasıl mı?

Tespit 1) Washington’da Cumhuriyetçilere yakın düşünce kuruluşu, “Demokrasileri Savunma Vakfı” 21 Şubat 2014’te Jonathan Schanzer imzalı bir rapor yayınladı. Vakfın başkan yardımcısı Schanzer, ABD Hazine Bakanlığı’nın küresel terör finansmanı analistiydi.

Schanzer raporunda diyor ki:

– Erdoğan’ın liderliğinde Türkiye, İran’ı yaptırımlardan koruyarak, Suriye’deki cihatçı örgütleri destekleyerek ve Hamas’a finansal destek sağlayarak, küresel terör örgütlerini finanse ediyor.

– Geçen yıl Türkiye, Tahran ile beraber büyük bir yaptırım bozma planına dahil oldu. “Altın için gaz” diye nitelendirilen plan, uluslararası yaptırımlara rağmen İran’a geçen yıl 13 milyar dolar kazandırdı. Türkiye’de, Erdoğan destekçisi siyasi elitlerin para akışını kolaylaştırmakla suçlanan 2000’in üzerinde kayıtlı İran şirketi bulunmaktadır.

– Erdoğan, Suriye’deki aşırı isyancı grupları desteklemek için çok ince hesaplar yapıyor; bunu, Sünni cihatçı grupları silahlandırıp, eğitip hatta finanse ederek gerçekleştiriyor. 2013 yılında altı aylık bir zaman diliminde Türkiye’den Suriye’ye 47 ton silah gönderildi. Cihatçı insan kaynağının ve finansmanının Türkiye’den Suriye’ye aktığı tespit edilmiştir. İsrailli askeri yetkililer, Suriyeli El Kaide gruplarının Türkiye’nin üç ayrı bölgesinde eğitildiklerini iddia etti.

– Erdoğan’ın, El Kaide, Usame Bin Ladin ve diğer terörist gruplarla olan finansal bağları nedeniyle yaptırımlara maruz kalmış Suudi işadamı Yasin El Kadı ile olan dostluğu açığa çıkmıştır.

– Erdoğan yönetimi Hamas’la müttefiktir. Hamas’ın önde gelenlerinden Salih El Aruri’nin Türkiye’de yaşadığı ve buradan Hamas’ın lojistiğini ve finansmanını yönettiği belirtiliyor. Terörizmi destekleyecek para kaynağını Türk topraklarından sağladığı ifade ediliyor.

Küresel terör uzmanı Schanzer uyarıyor: “ABD ve uluslararası topluluk tarafından engellenmediği takdirde, Türkiye’nin terörizmi finanse etmesi daha da büyük sorunlara dönüşecektir.”

İkinci tespite geçmeden önce bir büyük parantez açıp; bazı tarihlerde neler olduğunu anımsatmalıyım:

Tarih: 19 Ağustos 2011

Başbakan Erdoğan, eşi Emine Hanım ve Ajda Pekkan, Sertap Erener, Muazzez Ersoy, Nihat Doğan gibi seçkin isimlerin bulunduğu Türk Hava Yolları’na ait uçak; Somali’nin başkenti Mogadişu Havalimanı’na inerken kanat ucunu vurdu. Boeing 737-800 tipi uçağa taciz atışı mı yapılmıştı?

Pilotlar, pist üzerinde köpek gördüklerini ve çarpmamak için kontrolsüz indiklerini söyledi. Ekibin morali bozuldu. Fakat Ajda Pekkan ile Sertap Erener’in mülteci kampında yaptıkları dans yüzleri güldürdü.

Tarih: 1 Kasım 2011

Türkiye Mogadişu’da 20 yıl sonra yeniden büyükelçilik açtı.

Tarih: 6 Mart 2012

THY Mogadişu’ya seferler düzenlemeye başladı.

Tarih: 15 Nisan 2012

Mogadişu Havalimanı’ndan aldığı yardımı taşıyan iki araçlık Türk konvoyuna ateş açıldı. Somalili şoför öldü; Kızılay görevlisi olduğu söylenen üç Türk yaralandı.

Tarih: 24 Mayıs 2012

Mogadişu’da, Zeynel Yıldız adında İngiltere’den Somali’ye ticaret yapan bir Türk vatandaşı kaldığı otelde iki saldırgan tarafından vurularak öldürüldü. Yıldız’ın ne ticareti yaptığı açıklanmadı.

Tarih: 28 Temmuz 2013

Mogadişu’da Türk Büyükelçiliği’ne canlı bomba saldırısı oldu. Çıkan çatışmada dört Türk özel harekât polisinden biri şehit oldu, diğerleri yaralandı.

Tarih: 14 Şubat 2014

Somali’ye yapılan doğrudan nakit yardım 2013 sonu itibarıyla sona erdirildi. Türkiye’nin ne kadar nakit para yardımı yaptığı bilinmiyor. Somali Merkez Bankası Başkanı Abduselam Ömer, yardımın aylık 4,5 milyon dolar civarında olduğunu ve bunun Merkez Bankası’na nakit olarak verildiğini açıkladı. Ayda bir kez Türkiye’nin Mogadişu Büyükelçiliği’ne gidiyor ve 4,5 milyon doları kutular içinde teslim alıyordu!

Bu Müslüman ülkeyle ilgili minicik bilgi vereyim:

“Doğu Afrika Boynuzu” Somali, kıtanın en uzun sahil şeridine sahip. Sadece stratejik konumuyla değil; yeraltındaki el değmemiş uranyum, demir, bakır, doğalgaz, petrol ve özellikle, elmas ve altın madenleri bakımından zengin bir ülke. Bu madenlere Somali’yi yöneten eli silahlı Müslüman gruplar ile uluslararası büyük şirketler ortak.

Somali, 1988’den beri karışık. ABD Ordusu, BM inisiyatifiyle yardım için 1992’de Somali’ye girdi. Çıktı. Tekrar girdi. Vs.

Şimdi...

Tüm bunları niye yazdım/niye hatırlattım?

Yazayım...

Cemaat eliyle servis edilen bir ses kaydı, Türkiye’nin dış politikasıyla yakından ilgili. Telefon tapesinde THY marifetiyle Nijerya’daki içsavaşa “ölümcül malzemeler” taşındığı ortaya çıktı.

Ses kaydı iddiasına göre, Başbakan Başdanışmanı Mustafa Varank ile THY Özel Kalem Müdürü Mehmet Karakaş telefonda konuşuyor.

THY Özel Kalem Müdürü Mehmet Karakaş vicdanen rahatsız, Erdoğan’ın danışmanına şöyle diyor: “Onlarca malzeme taşıyorum, Nijerya’ya gidiyor şu anda. Müslümanları mı öldürecek, Hıristiyanları mı öldürecek, vebal altındayım.”

Başdanışman Varank’ın yanıtı, “Bilemiyorum; henüz Hakan Bey ile konuşamadım” şeklinde. İddiaya göre kastedilen kişi MİT Müsteşarı Hakan Fidan! Daha önceki telefon sızmalarından öğrendik ki, Başdanışman Varank, Erdoğan-MİT ilişkilerini düzenleyen kişi.

Şimdi...

THY Özel Kalem Müdürü neden tereddütte önce bakalım:

Somali gibi Nijerya’da da içsavaş var. Sadece Müslüman-Hıristiyan çatışması yok. Somali’de olduğu gibi El Kaideciler ile İran yanlısı gruplar karşı karşıya. İran yanlısı El Kuds örgütü Nijerya’daki Şii yanlısı İslamcı örgütleri organize ediyor.

Diğeri...

Sünni El Kaide uzantısı Boko Haram!

Somali’nin El Kaide bağlantılı El Şebab adlı radikal dinci örgütü varsa, Nijerya’nın da Boko Haram’ı var!

2002’de kurulan ve “Eğitim Haram” anlamına gelen Boko Haram’ın kökeni de Suudi Vahabiliğe dayanıyor. BM binasının bombalanmasından, köy katliamlarına kadar binlerce cinayete imza attılar.

Fransız Haber Ajansı (AFP) geçtiği haberde, THY’nin Boko Haram militanlarıyla çatışmaların sürdüğü Nijerya’da bilinmeyen gruplara silah taşıdığını iddia etti.

Türkiye’nin getirildiği hale bakar mısınız...

Suriye sınırında radikal dincilere silah taşıdığı iddia edilen MİT TIR’ları durduruluyor.

THY, uluslararası medyada terör örgütüne silah desteği vermekle anılıyor.

İçsavaşın yaşandığı ülkelere silah gönderen ülkelere Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin ağır yaptırımları var.

Erdoğan bunları görmezlikten geliyor. Cemaat ise Erdoğan’ı uluslararası mahkeme karşısına çıkarmak için elinden geleni yapıyor.

Bu noktada yine Somali’ye dönmek istiyorum...

Nijerya meselesi telefon kayıtlarıyla ortaya çıktı. Peki Somali’de de aynı durum yaşandı mı? “İnsani yardım” denilen kasaların içinde neler vardı?

İnsan düşünmeden edemiyor; Müslüman bir örgüt Türk Büyükelçiliği’ne neden saldırı yaptı? Türk polisi neden öldürüldü? Öldürülen Türk vatandaşı Mogadişu’da ne ticareti yapıyordu?

Ve sıkı durun: Erdoğan’ın Somali gezisinden iki gün önce, 15 Ağustos 2001’de Kızılay Başkanı Tekin Küçükali istifa etti. İstifasının nedeni İslamcı İHH ile karşı karşıya gelmesi miydi? Soru çok...

Amerikan Washington Post gazetesi yazarı Jackson Diehl, Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun kendisine, “Neden Türkiye eski Osmanlı topraklarında, Balkanlar’da, Ortadoğu, Afrika ve Orta Asya’da yeniden liderlik kurmasın?” dediğini yazdı. (5 Aralık 2010)

Erdoğan ve Davutoğlu, “Osmanlı Milletler Topluluğu kuracağız” hayaliyle Türkiye’yi, Asya’da, Afrika’da hangi karanlık dehlizlere soktu?

Evet, kaldığımız yerden devam edelim...

Tespit 2) Schanzer’in raporundan iki gün önce, ABD’nin önde gelen 84 politikacısı Başbakan Obama’ya Türkiye’ye yönelik endişelerini dile getiren bir mektup gönderdi.

“Sayın Başkan, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, onlarca yıldır süren stratejik Türk-Amerikan ortaklığının temel direğini giderek daha çok baltalıyor; Türkiye’nin gelişen demokrasisini engelliyor. Biz, bu gelişmeden doğan derin hayal kırıklığımızdan dolayı size bu mektubu yazıyoruz. Türkiye’nin izlediği şu anki yol hakkında Türk kamuoyuna Amerika’nın endişelerini netleştirmeniz için, sizi Erdoğan’a baskı yapmaya çağırıyoruz. Sessizlik, sadece ülkede hukukun üstünlüğünü azaltmak yolunda Başbakan Erdoğan’ı cesaretlendirecektir.”

Mektuptan sonra Başkan Obama, Başbakan Erdoğan’ı aradı.

Medya, meselenin özünü kamuoyundan kaçırdı; bu telefon görüşmesinin kodlarını çözmedi. İşin özünde Obama, Erdoğan’ı uyardı.

Tespit 3) Demokrat eğilimli M. Abramowitz ile Cumhuriyetçi eğilimli E. Edelman’ın da bulunduğu dokuz kişilik bir heyete hazırlatılarak ABD yönetimine sunulan, “From Rhetoric to
Reality- Reframing U.S. Turkey Policy”70 adlı 60 sayfalık raporun altında Ekim 2013 tarihi yazılı.

Rapor, Erdoğan’ı otoriter ve mezhepçi olarak değerlendirdi.

Tespitlerin ortaya çıkardığı gerçek şu:

ABD, Türkiye’ye yeni bir Tanzimat programı dayatacaktır.

Bu yeni programın temel meselesi, “Kürt Özerkliği” olacaktır.

Erdoğan bu programı kabule zorlanacaktır.

Bu zorlama “Cemaat faaliyetleriyle” başladı.

Son darbe, Lahey’deki Uluslararası Ceza Mahkemesi olacaktır.

Bu mahkeme savaş suçlarına, insanlığa karşı işlenen suçlara, soykırım suçlarına ve saldırı suçlarına bakan uluslararası bir mahkemedir.

1 Temmuz 2002’de kurulan ve 11 Mart 2003’te çalışmaya başlayan mahkemede şu isimler yargılanmaktadır:

Darfur’da işlenen insanlıkdışı suçlar nedeniyle (Erdoğan tarafından Ankara’da ağırlanan) Sudanlı Ömer El Beşir;

Orta Afrika Cumhuriyeti eski devlet başkanı Jean Pierre Bemba;

Kongo Vatanseverleri Birliği lideri Thomas Lubanga;

Uganda’nın kuzeyinde dini temellere dayalı bir devlet kurmak isteyen “Tanrının Direnişi Ordusu”nun (LRA) beş lideri.

Sonuç:

Erdoğan-Cemaat arasındaki kirli savaşın tüm boyutlarını görmenizi sağlamaya çalışıyorum. Evet, tribüne çekilip “yesinler birbirlerini” diyemezsiniz. Mevzubahis olan vatandır...

Diğer yandan...

Bu tespitler, yapılan hırsızlıkların üzerini örter mi? Hayır!

Gelelim hırsızlıklara...

Önce bir duygumu paylaşmalıyım:

Telefonum çaldı...

Arayan bir gazeteci arkadaşımdı. “Erdoğan ile oğlu Bilal arasındaki telefon görüşmesi gerçek mi, montaj mı” diye sordu.

Fenerbahçe-Elazığspor maçını seyrediyordum ve olan bitenden haberim yoktu. “Mutlaka dinle” diye kapattı.

Dinlemek için içimde istek yoktu. Maçı seyretmeye devam ettim. Fakat telefonlar rahat vermedi. İnatla maçı bırakmadım.

Benim maç seyretmem farklıdır; aynı zamanda kitap okurum.

Sonunda maç ve kitap bitti. Hiç istemeyerek youtube’daki telefon görüşmesini dinledim...

Bir baba ve oğlu telefonda konuşuyordu...

1. Arama: 

17 Aralık 2013 – Saat: 08.02

Baba: Evde misin oğlum?

Oğul: Evet babacığım.

Baba: Sabah şeyler operasyon yaptılar. Bu Ali Ağaoğlu, Reza Zarrab, işte bizim Erdoğan’ın oğlu, Zafer’in oğlu, Muammer’in oğlu filan, bunların şu an evlerinde arama yapıyorlar. 

Oğul: Bir daha söylesene babacığım.

Baba: Diyorum ki, Muammer Bey’in oğlu, Zafer’in oğlu, Erdoğan’ın oğlu, Ali Ağaoğlu, Reza Zarrab gibi filan 18 kişi şu anda büyük yolsuzluk operasyonu şeyiyle evlerinde arama yapıyorlar filan falan.

Oğul: Evet.

Baba: Tamam mı? Şimdi diyorum ki, senin evinde ne var ne yok? Sen bunları bir çıkar tamam mı?

Oğul: Bende ne olabilir baba; senin para var kasada.

Baba: Onu diyorum işte. Ondan sonra ben şimdi gönderiyorum kardeşini (Sümeyye Erdoğan). Tamam mı?

Oğul: Kimi gönderiyorsun?

Baba: Kardeşini gönderiyorum diyorum.

Oğul: Hııı. Tamam.

Baba: Ondan sonra aynı şekilde o bilgiler onda var tamam mı? Abinle konuş.

Oğul: Evet.

Baba: Onda... Onu şey yapalım, amcanla filan konuş da aynı şekilde çıkarsın, eniştenle konuş o da.

Oğul: Ne yapalım bunları baba, nereye koyalım?

Baba: Belirli yerlere, oralara şey yap işte. (Alttan Emine Erdoğan’ın olduğu iddia edilen ses ‘Berat’ diye uyarıyor.) 

Oğul: Berat da var.

Baba: Onu söylüyorum işte. Şimdi bir araya gelin, amcanı da al, Ziya eniştende var mı yok mu bilmiyorum da tamam mı? Burak abine de hemen şey yap tamam mı?

Oğul: Tamam baba. Sümeyye yani çıkarıp, Sümeyye bana nereye götüreceğimi mi söyleyecek?

Baba: Ya tamam! Hadi şey yap, sizinkileri düşünün aranızda eniştenle filan.

Oğul: Ne yapalım diye...

Baba: Evet evet, hemen irtibat kuralım saat 10’a kadar. Çünkü konu...

Oğul: Tamam baba.

Baba: Tamam mı, irtibatta kalın.

Oğul: Tamam babacım...

2. Arama

17 Aralık 2013 – Saat: 11.17

Oğul: Baba, Hasan abi ile filan bir araya geldik, abim, Berat, amcam beraber bir şeyler düşünüyoruz. Bu arada bir fikir daha geldi Berat’a. Bir kısmını diyor Faruk’a (Kalyoncu) diğer işle ilgili hemen vereyim diyor. Öbür paraları işlediği gibi işlesin. Zaten konuşmuşsunuz önceden. Onu yapalım mı? Ciddi bir miktarı o şekilde hallederiz.

Baba: Olabilir.

Oğul: Tamam. Öbür kısmını da Mehmet Gür ile ortak işe başladığımız için bir kısmını al sende dursun, projeler gelsin orada kullanırsın diye verelim mi diyoruz. Böylelikle azaltıp geri kalanı da başka bir yere taşıyacağız.

Baba: Tamam işte onları şey yapın da...

Oğul: Tamam

Baba: Sümeyye geldi mi?

Oğul: Sümeyye eve gelmiş, şimdi buraya gelecek. Tamam babacım. Hallediyoruz bugün inşallah, başka bir şey var mı?

Baba: Şey yapmanızda fayda var. Tamamiyle sıfırlamanızda fayda var. 

Oğul: Evet. Tamamiyle sıfırlayacağız inşallah.

3. Arama

17 Aralık 2013 – Saat: 15.39

Baba: Sana diğer verdiğim görevler tamam mı?

Oğul: İşte akşam bitirmiş oluyoruz. Bir kısmını hallettik. Berat ile ilgili olan kısmını hallettik. Şimdi Mehmet Gür ile ilgili olan kısmını herhalde önce halledeceğiz. Geri kalan kısmını da artık karanlık olunca halledeceğiz. 

Baba: ....

Oğul: İnşallah

Baba: Sümeyye ne yaptı?

Oğul: Sümeyye de işte onları çıkardı getirdi filan, konuştuk filan.

Baba: Her iki tarafı halletti mi?

Oğul: Verdi herhalde babacığım. İkisini de boşalttım dedi. 

Baba: Her iki tarafı...

Oğul: Evet ikisini de boşalttım dedi. Ama iki taraf derken onu diyorsun değil mi?

Baba: Neyse tamam.

Oğul: Siz kaçta geliyorsunuz?

Baba: Onikiyi filan bulur. 

Oğul: Yolunuz açık olsun.

Baba: Telefonlarla konuşmayın. 

4. Arama

17 Aralık 2013 – Saat: 23.15

Oğul: Şimdi babacığım şey için aradım, büyük ölçüde şey yaptık. Iııı. Siz mi aradınız babacığım şimdi beni.

Baba: Yo ben aramadım sen aradın.

Oğul: Gizli numaradan arandım. 

Baba: Büyük ölçüde derken sıfırladınız mı yoksa?

Oğul: Sıfırlamadık henüz babacığım. Şöyle ki ııı... bi 30 milyon euro gibi bir miktar daha var. Şey yapamadık, eritemedik henüz. Bu şey aklına geldi Berat’ın, Ahmet Çalık’ın alacağı ekstra bir 25 milyon dolar kalmış. Onu oraya verip o para gelince onu şey yaparız diyorlar. Üstüyle de Şehrizar’dan daire alabiliriz diyor. Sen nasıl bakarsın baba?

Baba:.....

Oğul: Hı babacığım.

Baba: Sümeyye yanında mı?

Oğul: Yanımda, çağırayım mı?

Baba: Yok ses karıştı da onun için dedim.

Oğul: Hııı, yani 25 milyon dolar Çalık’a aktarıp, geri kalan kısımla da Şehrizar’dan daire alabilir.

Baba: Neyse şey yaparız, hallederiz. 

Oğul: Öyle mi yapalım?

Baba: Tamam yapın. 

Oğul: Tamamen sıfır mı kalsın baba, yoksa senin elinde biraz para kalsın mı?

Baba: Kalsın olmaz zaten oğlum. Şeye, öbür tarafa Mehmet’le şey yapsaydınız, onu da oraya aktarsaydınız. 

Oğul: He onlara verdik tamam. 20 milyon dolar verdik.

Baba: Allah Allah! Ya aktarsaydınız sonra şey yapardınız.

Oğul: Ya ne bileyim şimdi bu kadar verebildik baba, zaten zor yer kaplıyor falan, başka bir kısmını başka bir yere koyuyoruz. Bir kısmını bizim şeye verdik. İşte Tunç abiye verdik, ondan sonra...

Baba: Tunç’a tamamını aktardın mı?

Oğul: (Sümeyye bakar mısın) Nereye baba?

Baba: Tunç’a diyorum tamamını aktardın mı?

Oğul: Ya sormuşlar, 10 milyon euro alabiliriz demişler herhalde. 

Baba: Neyse bu kadar şeyleri konuşma şeyde, böyle de olsa konuşma. 

Oğul: Tamam biz hallediyoruz o zaman.

Baba: Halledin şimdi tabii ben bu akşam gelemiyorum. Ankara’da kalacağım.

Oğul: Tamam biz hallediyoruz sen merak etme.

5. Arama

18 Aralık 2013 – Saat: 10.58

Baba: Bir arayayım dedim bir şey var mı yok mu diye.

Oğul: Herhangi bir şey yok. Verdiğin işleri bitirdik Allah’ın izniyle. 

Baba: Tamamen sıfırlandı mı?

Oğul: Tamamen, yani sıfırlandı derken, nasıl diyeyim işte bende bir ııı.. Samandıra’nın ve Maltepe’nin paraları vardı. 730 bin dolar ve 300 bin lira. Onları da şey yapacağım. Bizim Faik Işık’a borcumuz vardı bir milyon lira, ona vereceğim. Kalanı da akademiye aktar diyeceğim.

Baba: Şey konuşma, açık konuşma.

Oğul: Konuşmayım mı?

Baba: Konuşma tamam mı? 

Oğul: Tamam babacığım.

Baba: Yani şey, Samandıra vs. nerenin olursa olsun üzerinde tutma, yerine gönder, niye üzerinde tutuyorsun.

Oğul: Tamam babacığım. Ama güncel olarak herhalde takip altındayız. Güncel olarak takip edildiğimi düşünüyorum. 

Baba: Biz sana ne diyoruz. Ta baştan beri sana...

Oğul: Ama işte koruma ekibi mi yapıyor, kim takip ediyor baba bizi? 

Baba: Oğlum dinleniyorsunuz.

Oğul: Ama görüntülü de takip ediyorlarmış. 

Baba: Doğrudur. Şimdi işte İstanbul’da, Emniyette bazı şeyler şu anda yaptık.

Gerçek mi? Montaj mı?

İlk aklıma gelen ne oldu dersiniz: Hizbullah!

Evet, radikal dinci Hizbullah örgütü geldi; öldürdüklerini evlerinin bodrumuna gömüyorlardı. Türkiye bu “ölüm evlerinden” çıkan cesetleri televizyonlardan canlı yayınlarla takip etti.

Kendi kendime dedim ki:

Radikal dinci örgütün evinden ceset çıkıyor!

Ilımlı İslamcı liderin evinden dolar-euro çıkıyor!

Cemaat’in Pensilvanya’daki evinden ne çıkacak?

Tahmin etmek zor değil...

Gandi’nin sözünü hep anımsatacağım:

Kin, utanç ve korkunun olduğu yerde Allah ortaya çıkmaz.

Nasıl çıksın?

Bakanlar, polis baskınını öğrenip bürokratlara “Kaçabiliyorsan kaç” diyor...

Bakanlar, oğullarına “Evde kaç para var” diye soruyor.

Yazmaya gerek var mı?

17 Aralık 2013 – Saat: 07.39

Oğul: 6 buçukta geldiler, Celal Kara diye bir savcı arama kararı çıkarmış, örgüt kurmak işte.

Baba: Ne var oğlum senin evinde?

Oğul: Hiçbir şey yok baba.

Baba: Para ne var?

Oğul: Kendi param üç beş kuruş kalan param.

Baba: Kaç para?

Oğul: Sen biliyorsun.

Baba: Kaç lira oğlum?

Oğul: Bir trilyon civarı param var, o kadar...

Baba: Evet evet. Tamam oğlum. El koydular mı paraya?

Oğul: Yok arama yapıyorlar.

Baba: Senin şimdi anladığım kadarıyla Reza Zarrab’la bir rüşvet ilişkisinden bahsediyorlar. Diyeceksin ki ben bir danışmanlık işim var. Gayriresmi yapıyorum. Benim alacaklı olduğum dayımın oğlu şey akrabam bunların yanında çalışıyor, onun borcu var onun şeyini yapıyorum, diyeceksin.

Artık yazmaya gerek yok...

Baba’nın oğluna verdiği öğüt bu!

O babanın kimliği sır mı? Yasak koyuyorlar, “yazmayın” diyorlar. Peki yazmayalım. Zaten..

Söz çoktan bitmedi mi; biz daha ne yazıp söyleyebiliriz ki?

Bir yasak kaç yıl sürer? Tarihe bu telefon tapeleriyle geçeceklerinin farkında bile değiller.

Milyon dolarlar, milyon eurolar havada uçuşuyor; evlerdeki ayakkabı kutularından paralar fışkırıyor.

Bakan çocukları yatak odalarında para sayma makineleriyle uyuyor.

İki milyon dolarlık mücevherler alınıyor, kimi beğeniyor, kimi beğenmiyor dört milyon dolarlık olanıyla değiştiriliyor.

300 bin dolarlık saatler hediye ediliyor...

Utanç verici ne varsa yaşanıyor.

Üstelik...

Hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam ediyorlar!

Karaktersizlik konusunda olağanüstü inançlı insanı bulmak zordur. Aynı ülke insanı olmaktan biz utanıyoruz; onlar umursamıyor; insanlıktan çıkmışlar!

Bu nedenle söz konusu telefon kayıtlarını hiç dinlemek istemedim.

Ama mecbursunuz, çünkü gazetecisiniz.

Para’ya yenik düşmelerinin insan ruhunda yarattığı tahribatı dinledim.

Boşuna ortaçağ/dincilik diye yazıp durmuyorum. Dincilik; bayağılıktır; kalitesizliktir; değersizliktir. Ve hırsızlıktır...

Budur bir türlü doyurulamayan nefis açlığı, ruh doymazlığı.

“Bir lokma bir hırka” diye geldiler; zengin olmak için her türlü zorbalığı yaptılar.

Tüm değerlerimizi yıktılar. Dolara taptılar.

İktidarı sadece güç için istediler.

Hiç bilmediler; önemli olan iktidar değil saygıdır.

Nasıl bir hayat yaşıyorlar, yazık..

Belki inanmazsınız ama gerçekten o çocuklara; 17 Aralık’ta neler yaptıklarını telefon kayıtlarından dinlediğim çocuklara üzüldüm.

O oğlana, o Ankara’dan koşup gelen kıza üzüldüm. Böylesine korkunç hayat nasıl yaşanır?

Bu babalar, çocuklarının hayatlarını nasıl kararttıklarının farkında bile değiller.

En acıklısı, o çocukların lekeli bir mirasla yaşaması...

Bu babalar ve çocukları tarihte nasıl yer alacaklar?..

Bazen susarak konuşmak en iyisi...

Marx’ın iki kızı; Laura ve Eleanor intihar etti.

Fransız solunun efsanevi isimlerinden Andre Malraux, Karşı Anılar kitabında yazdı: “Moskova’da verdiği bir söylevde, babasının köpeğin teki olduğunu söyleyen Çan Kay Şek’in oğlundan bahsederek, ‘Herkes layık olduğu evladı bulur’ demişti Troçki. Onunkiler intihar etti, ya da öldürüldüler...” (s. 367)

Çan Kay Şek ile savaşarak Çin Halk Cumhuriyeti’ni kuran Mao, Kore Savaşı’nda atılan bir bombayla kaybetti oğlu Alying’i. Ya Stalin’in çocukları?

Yakov, 1941’de gönüllü katıldığı İkinci Dünya Savaşı’nda Almanlara esir düştü. Almanlar Yakov karşılığında esir generallerini istedi. Stalin, “Oğlum general değil onbaşıdır” dedi. Almanlar Yakov’u kurşuna dizdi.

Stalin’in tek kızı Svetlana Alliluyeva, 1966’da Sovyetler Birliği’nden kaçtı. 1963’ten beri yazmakta olduğu güncesi Twenty Letters to a Friend (Bir Dosta 20 Mektup) adıyla 1967’de yayımlandı. Ve CIA’in, Soğuk Savaş döneminde kullandığı en önemli kara propaganda aracı bu broşür oldu.

Troçki’nin dediği gibi, herkes layık olduğu evladı buluyor mu?

Telefondaki babalar çocuklarının omuzlarına ne ağır “sorumluluk” yüklediklerinin farkında mı? Sanmam.

Çuvaldızı kendimize batırma taraftarıyım. Eğer böylesine bataklığa saplanmış bir ahlaksızlıktan bahsediyorsak, sorunu kendimizde arayacağız; sorunu başkasına yükleyerek sorumluluktan kaçamayız. Bu ayıp hepimizindir; Türkiye’nin ayıbıdır.

Kirlilik bulaşıcı bir virüs. Çünkü..

Temiz/masum olanlar ne yapıyor; “kutsal kaset” bekliyor...

Hz. Musa’nın Kutsal Asa’sı gibi; Kızıldeniz’i ikiye bölecek ve insanları aydınlığa çıkaracak!

“Kutsal kaset” bir ortaya çıkacak, Erdoğan dönemi bitecek!

Yazık...

Getirildiğimiz ya da aşağılandığımız hale bakar mısınız?

Umudumuz seks kaseti!

Ayıptır.

Cemaat sözümona Erdoğan’ı koltuğundan edecek seks kaseti çıkaracakmış ve AKP parçalanacakmış!

İnsanlar nefesini tuttu, işte bu “kutsal kaseti” beklemeye başladı.

Ortaçağa yenildiğimizin resmidir bu. Hayatı salt iki bacak ahlakı üzerine inşa edenlerin bizi getirdiği yer işte bu çukurdur.

AKP ya da Cemaat ile mücadelede, onların kirli yöntemlerini kullanmak veya o kirli yöntemlerden medet ummak biliniz ki bağnazlıktır; sıradan bir kötülükten yarar beklemektir.

Yapmayınız.

Erdemli olmak zorundayız.

Bize yakışan soyluluktur.

Ne var o “kutsal kaset”in içinde; bilmiyor musunuz?

Ben o kaseti seyrettim...

Çok mu merak ediyorsunuz?

Yazayım...

Erdoğan’ın asıl seks kaseti; Dolmabahçe’deki Başbakanlık Ofisi’nde oturup, vapurla Kadıköy’den gelen kızlarımızın, kadınlarımızın kıyafetlerini dikizlemesidir.

Kızlı-erkekli evlere polislerini göndermesidir.

Kaç çocuk doğurulacağına; bebeklerin nasıl dünyaya getirileceğine karar veren tek merci olarak kendisini görmesidir.

Evlat sahibi olmayanları aşağılamasıdır.

Dikkat ediniz:

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde “ahlak” sözcüğünü Erdoğan kadar ağzına alan bir başka siyasetçi yoktur.

Ve tarih göstermiştir ki; ahlak, Alpler’e tırmanan yollar gibi, durmadan “u” dönüşüyle karşılar insanı... Yani o sözler bir gün sizin karşınıza mutlak çıkar...

O “kutsal kaset” ortaya çıkacakmış, Erdoğan gidecekmiş!

Yahu...

Ne göreceksiniz o kasette?

O kasette ne izleyeceksiniz ki, “işte Erdoğan” diyeceksiniz?

Erdoğan zaten çırılçıplak ortada değil mi?

Kendini hiç saklamadı ki...

Siz de seyrettiniz o kaseti:

“Ben hiçbir zaman değişmedim. İslami fikirler değişmez,” demedi mi?

“Tek hedefimiz İslam devletidir,” demedi mi?

“1.5 milyarlık İslam âlemi, Müslüman milletimizin ayağa kalkmasını sabırsızlıkla bekliyor. Kalkacağız, bu ayaklanma başlayacak,” demedi mi?

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir lafı koskoca bir yalan, egemenlik kayıtsız şartsız Allah’ındır,” demedi mi?

“Demokrasi bizim için bir amaç değil, araçtır; amacımıza ulaşana kadar demokrasiye bağlıyız,” demedi mi?

“Demokrasi bizim için bir tramvaydır; istediğimiz durağa gelince ineriz,” demedi mi?

AİHM kararını beğenmeyince, “Sana mı kaldı türban konusunda karar vermek, bu ulemanın işidir; ulema ne diyorsa o olur,” demedi mi?

Danıştay’ın türban kararını beğenmeyince de, “Efendi sen kim oluyorsun, buna Mecelle (Osmanlı Hukuku) karar verir,” demedi mi?

Köylüye, “Ulan terbiyesizlik yapma! Artistlik yapma ulan! Hadi ananı da al git,” demedi mi?

Gurbetçi işçiye, “sahtekâr” demedi mi?

Şehit yakınına, “Askerlik yan gelip yatma yeri değil,” demedi mi?

Şehit anasına “Ne konuşacağım ben o kadınla yahu,” demedi mi?

Atatürk’ten, İnönü’den “iki ayyaş” diye bahsetmedi mi?

Alevilere hakaret etti, Caferilere hakaret etti. Cemevi’ne “ucube” dedi.

Berkin Elvan’ın annesini yuhalattı.

Ve acılı Somalı maden işçisini yumruklamadı mı?

Ne demişti Erzurum mitinginde unuttunuz mu:

“Para, pul dediğin nedir ki, bugün var yarın yok. İstediğin kadar zengin ol, trilyoner ol. Gömecekler o mezara. Mezarını bile boyuna göre kazacaklar, olay bu.” (9 Ekim 2008)

Karşımızda bir politik karikatür var, görmüyor musunuz?

Her şey ortada değil mi; kral çıplak değil mi?

O kaseti herkes seyretti, dinledi aslında...

Erdoğan, “Hırsızlık babadan oğula geçer,” dedi.

Erdoğan, “Eğer bir gün duyarsanız ki Tayyip Erdoğan çok zengin olmuş, bilin ki haram yemiştir,” dedi.

17 Aralık’ta lağım patladı, ülke kirlendi.

Türkiye tarihi böyle bir rezilliği görmedi.

O halde...

Canım kardeşim!

Daha ne çıkmasını bekliyorsun o “kutsal kasetten”?

Her şey ortada değil mi?..

Kendini niye küçültüyorsun?

Kendini niye onların seviyesine indiriyorsun?

Demek ki biz buna layıkmışız. Her ülke layık olduğu yöneticilerini seçer çünkü...

Bir ay önceydi...

17 Aralık Operasyonu’nun yapıldığı gün Kısıklı’daki villalardan para nakli yapıldığı haberi geldi. Söyleyen CHP yöneticisiydi.

Para naklinin araçlarla yapıldığını; görüntüsünün olduğunu söyledi.

Tüm bunlar Bilal Erdoğan’ın da yargılandığı dava dosyasındaydı.

Dedim ki, “Artık orada yoktur, yok edilmiştir.”

Yanıt verdi: “Paralel (Cemaat) de aptal değil, yanlarında götürmüştür, yakında çıkar.” Görüntü çıkmadı ama telefon kaydı sızdırıldı.

Sırada görüntü var...

Peki paranın kaynağı ne?

Aklıma ilk ABD Büyükelçisi Eric Edelman’ın Wikileaks’teki belgesi geldi. “Erdoğan’ın İsviçre bankalarında sekiz ayrı hesabının olduğunu” Washington’a bildirmişti.

CHP yöneticisinin iddiasına göre, Kısıklı villalarındaki para miktarının bir milyar dolar olduğu tahmin ediliyordu.

Bir milyar dolar mı?

Böylesine büyük bir parayı evinde kim, neden tutar? “Acaba” dedim, İsviçre bankalarına güvenmeyip parayı Türkiye’ye mi getirdiler?

Sahiden az paradan bahsedilmiyor; dinlediklerimize inanırsak dolarlar-eurolar tüm gün eşe dosta dağıta dağıta bitirilemiyor. Babası kızınca, oğlu gerekçesini söylüyor; “Paralar çok yer tutuyor!”

Bir milyar doları bir günde “eritmek” kolay mı?

Gerçekten inanılacak gibi değil. Piyasaya sürseler doların değeri düşer! O villalarının altında “banka” mı var? Bak şimdi hiç alakası yokken aklıma ne geldi...

Tarih: 1 Eylül 2009

Maliye Bakanlığı kamuoyuna; “Türkiye, ABD ve Fransa’dan sonra, İsviçre bankalarında Türklere ait hesaplarla ilgili bilgi istemeye hazırlandığını” açıkladı. Çünkü ABD, İsviçre UBS Bank’ta hesabı bulunan 4000’den fazla Amerikalının hesaplarıyla ilgili bilgilerin kendilerine verilmesi için anlaşma imzalamıştı. Bunun üzerine Türkiye de harekete geçmişti.

OECD ve diğer uluslararası verilere göre; İsviçre başta olmak üzere Lüksemburg, Belçika, Avusturya ve Almanya gibi ülkelerde, Türklere ait 20.000’i aşkın hesapta; 100 milyar doların üstünde para vardı. Bu miktarın 60 milyar doları aşan kısmının İsviçre bankalarında olduğu tahmin ediliyordu.

Ve 2009’da ciddi çalışmalar başlatıldı; yandaş medya bu durumu, hükümetin kendisine duyduğu güven ve başarı olarak kamuoyuna sundu. Sonra ne oldu?

Aradan dört yıl geçti; İsviçre ile nedense bir anlaşma yapılmadı. Ama..

Tarih: 21 Mayıs 2013

Bu tarihte kabul edilip Resmi Gazete’de yayınlanarak 29 Mayıs 2013 tarihinde yürürlüğe giren ve kamuoyunda “Varlık Barışı” olarak bilinen 6486 sayılı yasa çıkarıldı. Yasa, yurtdışında bulunan paraların getirilmesine kolaylık sağlıyordu. Maliye Bakanlığı bu yasayla “paraları getirin, nasıl getirirseniz getirin, hiçbir hesap sormayacağız” diyordu. Vergi de almayacaklardı!

Kimlerin “Varlık Barışı” kapsamında İsviçre bankalarındaki paraları nasıl getirdiği, nereye yatırdığı/veya sakladığını bilmiyoruz. Bunu devlet de bilmiyor! Villanın bir katında olabilir mi?

Neyse bu konuya nereden girdik?

Bak Erdoğan kızacak şimdi!

Erdoğan ne diyordu:

“TÜRGEV’den dolaşıp bana gelmek istiyorlar!”

Erdoğan’ın bu sözü sarfetmesinin sebebi ne olabilir?

Dilinin altında ne var?

Tarih: 13 Nisan 2012

Başbakan Erdoğan, Suudi Arabistan’da Kral Abdullah ile görüştü. Bu görüşmede İstanbul Boğazı’nın en güzel arazisi Sevda Tepesi’nin de gündeme geldiği o günkü basın organlarında yer aldı.71

Tarih: 26 Nisan 2012

Erdoğan’ın Türkiye’ye dönüşüyle birlikte, Suudi Arabistan Krallığı, CHP yönetiminin açıklamasına göre Başbakan’ın oğlu Bilal Erdoğan’ın Vakıfbank’taki hesabına 99 milyon 999 bin 990 dolar yatırdı. Bu para, bir sonraki aşamada TÜRGEV’in (o tarihte adı İSEGEV’di) Vakıfbank’taki “TR 0800 0150 0158 0380 1344 6974” IBAN numaralı hesabına geçirildi.

Tarih: 1 Haziran 2012

İSEGEV (İstanbul Eğitim ve Gençliğe Hizmet Vakfı); İstanbul 19. Asliye Ceza Mahkemesi’ne isim değişikliği için “vakıf senet değişikliğinin tescili” davası açtı.

Tarih: 16 Haziran 2012

Suudi Kral, Sevda Tepesi’ndeki 57.470 metrekarelik arazisine yapı izni verilmesi için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’na başvurdu. Bakanlık konuyu “yapılanma hakkı verilmesi” istemiyle İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne aktardı. Belediye İmar ve Bayındırlık Komisyonu, CHP’li üyelerin karşı çıkmasına karşın belediye meclisinden yapılanma izni çıkardı.

Tarih: 25 Temmuz 2012

İSEGEV, mahkeme kararıyla TÜRGEV (Türkiye Gençlik ve Eğitime Hizmet Vakfı) oldu. TÜRGEV’in yönetimine Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan ve kızı Esra Albayrak girdi.

Tüm bu iddialar TBMM gündemine getirildi:

– Şube Müdürü tarafından olayın acil olarak Vakıfbank Genel Müdürü’ne bildirilmesinden sonra Vakıfbank Genel Müdürü’nün Recep Tayyip Erdoğan’ı durumdan haberdar ettiği, ardından işlemin iptal edildiği ve paranın Royal Protocol hesabına geri gönderildiği iddiası doğru mudur?

– Vakıfbank Genel Müdürü’nün Royal Protocol’ü arayarak paranın Recep Tayyip Erdoğan hesabına değil TÜRGEV Vakfı adına gönderilmesini istediği iddiası doğru mudur?

– Aynı gün 99 milyon 990 bin dolar tutarındaki para transferinin TÜRGEV‘in TR 20020001500158048013239675 hesabına yatırıldığı iddiası doğru mudur?

– TÜRGEV‘in TR 20020001500158048013239675 numaralı hesabını kapattığı iddiası doğru mudur?

– Tüm iddialar doğruysa, ilk olarak Recep Tayyip Erdoğan’ın hesabına gönderilen transfer işlemi neden daha sonra iptal edilmiştir?

– Vakıfbank Genel Müdürü transfer işlemiyle ilgili olarak neden MASAK’a bilgi vermemiştir?

– 26 Nisan’da Recep Tayyip Erdoğan’ın Vakıfbank Vatan Caddesi Şubesi’ndeki hesabına Suudi Arabistan Royal Protocol tarafından 99 milyon 990 bin dolar gönderilmiş midir?

– 26 Nisan’da Suudi Arabistan Royal Protocol tarafından 99 milyon 990 bin dolar Recep Tayyip Erdoğan’ın Vakıfbank Vatan Caddesi Şubesi’ndeki hesabına hangi sebeple gönderilmiştir?

TÜRGEV’in adının geçtiği yerde hep milyon-milyar dolardan bahsediliyor. Diğer yandan ise...

Maliye Bakanlığı’nın “08.05.2009 Tarih ve 48107 sayılı Vergi Muafiyeti Statüsüne Uygunluk” yazısı üzerine 30.07.2003 tarihli ve 4962 sayılı Kanunun 20. maddesine göre, Bakanlar Kurulu’nca 26.09.2011 tarih ve 2011/2292 sayılı kararı ile Vakıf, “Vergi Muafiyeti Statüsü” kazandı.

Nasıl kazanmasın? Listeye bakar mısınız...

TÜRGEV’in genel kurul üyeleri arasındaysa tanıdık isimler vardı:

Esra Albayrak (Başbakan Erdoğan’ın kızı),

Bilal Erdoğan (Başbakan Erdoğan’ın oğlu),

Serhat Albayrak (Erdoğan’ın damadının ağabeyi),

Reyhan Uzuner (Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan’ın kayınvalidesi),

Ziya İlgen (Başbakan Erdoğan’ın eniştesi),

Şule Albayrak (Erdoğan’ın kızı Esra Albayrak’ın eltisi),

Bülent Turan (AKP İstanbul Milletvekili),

Hasan Can (AKP’li Ümraniye Belediye Başkanı, Erdoğan’ın dünürü),

Mevlüt Uysal (AKP’li Başakşehir Belediye Başkanı),

Mustafa Demir (AKP’li Fatih Belediye Başkanı),

Mehmet Doğan Kubat (AKP İstanbul Milletvekili),

Mustafa Ataş (AKP İstanbul Milletvekili),

Yasemin Solmaz (Erdoğan’a yakınlığıyla bilinen işadamı Remzi Gür’ün kızı),

Feyza Eker Ayhan (Tarım Bakanı Mehdi Eker’in kızı).

TÜRGEV’in diğer kurucuları, diğer yöneticilerinin kimler olduğunu önceki sayfalarda, Erdoğan’ın belediye başkanlığı dönemindeki yargılamaları anlattığımız bölümde yazdık.

Ahmet Ergün’den Harun Karaca’ya bu isimleri bir daha yazmaya gerek var mı? Hepsi on yıl önce mahkemelerde sanıktı...

Şimdi TÜRGEV ile yine gündemdeler...

Güzel atasözlerimizi değiştirelim mi; ateş olmayan yerden duman çıkar mı?

En büyük bağışçıları, AKP döneminde zenginleşen işadamları ve AKP belediyeleriydi.

TÜRGEV’nin “beyni” Bilal Erdoğan’dı. Esra Albayrak da yönetimde ama ağabeyi kadar etkili değil.

Bilal Erdoğan ayrıca, İnsan ve İrfan Vakfı ile Okçuluk Geliştirme Vakfı kurucusu ve yönetim kurulu üyesi.72

Ayrıca Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Geliştirme Vakfı Mütevelli Heyeti üyesi.

TÜRGEV’in amacı Cemaat yurtlarına, okullarına alternatif olmaktı!

TÜRGEV işe kız öğrenci yurtları yaptırarak başladı. Sekiz yurdu var. Birinin adı; Emine Erdoğan’ın annesi ve babasının adını taşıyor; Hayriye-Cemal Gülbaran Ortaöğretim Kız Öğrenci Yurdu. Bir diğer yurdun adı, Recep Tayyip ile Emine Erdoğan’ın evlenmelerine aracılık yapan Şule Yüksel Şenler adına; Şule Yüksel Şenler Yüksek Öğretim Kız Öğrenci Yurdu.

17 Aralık Operasyonu’nun yapıldığı günlerde İbn-i Haldun Üniversitesi kurmak için İstanbul’da yer arıyorlardı.

Sadece yer yetmez; para da gerekiyordu.

TÜRGEV, 5000 lirayla kuruldu ama koca üniversite bu kadar bütçeyle inşa edilemezdi.

Üniversite kurabilmeniz için mal varlığı yeterliliğiniz olması gerekiyor.

İbn-i Haldun Üniversitesi kuruluşunda 156 milyon 789 bin 614 liralık mal beyanı gösterdi.

İyi de paranın kaynağı neydi?

17 Aralık Operasyonu’nda Reza Zarrab’ın kuryesi Ahmet Murat Öziş’in, TÜRGEV’e götürdüğü çantalar yazılıp çizildi. Cumhuriyet gazetesinin haberine göre, TÜRGEV’e toplam üç milyon TL aktarılmıştı. Kuryenin Temmuz 2013’te iki seferde Vakıf’a paraları teslim ettiği kayıt altına alınmıştı. (19 Aralık 2013) Tüm bunlar doğru mu; bekleyeceğiz, mahkeme karar verecek!

Ayrıca...

Karşımıza sadece aynı isimler çıkmıyor, aynı kurumlar da çıkıyor.

İşte Vakıfbank...

Bu devlet bankası özelleştirildi ve bizim haberimiz mi yok?

Hatırlayınız; Alman savcılar, Deniz Feneri e.V. şirketinin para kaçırma ve aklama merkezinin Frankfurt Vakıfbank olduğunu ortaya çıkardı.

Vakıfbank bu kez nerede karşımıza çıkacak?

Erdoğan’ın belediyeden has adamları Ahmet Ergün’den Harun Karaca’ya kadar yargı karşısına çıkarılan bu kişiler, o dönemde Vakıfbank İstanbul Valide Sultan Şubesi’yle çalıştı. Bugünün meşhur “havuzu”, o dönem bu şubede oluşturuldu!

Erdoğan’ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı döneminde, belediyenin bir milyar 250 milyon dolarının buharlaştırılması yargı konusu oldu.

Sanıklar denetimi imkânsız kılmak için paraları birçok hesapta dolaştırmış; Kıbrıs’ta off shore hesaplarına aktarıp gecelik repo yapmıştı. Repodan para birkaç sene önce ölmüş kişilerin kimlikleriyle çekiliyordu. Kesilen naylon faturalar ve şişirme ihale faturalarıyla havuz hesabı boşaltılıyordu. Vs.

Peki...

Vakıfbank Valide Sultan Şubesi Müdürü kimdi: Maksut Serim!

Vakıfbank’taki “havuzun” başındaki Maksut Serim bugün nerede?

Başbakanlık örtülü ödeneğinin başında!

Parantez bilgi: Örtülü ödenek giderleri yıllar içinde ne kadar arttı?

2003’te 103 milyon liraykan, 2013’te 1 milyar 243 milyon liraya fırladı! Gel de sorma; arkadaş bu paralar nereye gidiyor?73

Bakınız...

Erdoğan başbakanlık koltuğuna ne zaman oturdu: 14 Mart 2003.

Maksut Serim Başbakanlığa ne zaman alındı: 26 Mart 2003!

Üstelik lise mezunuydu.

Üstelik sahtecilikten ceza almıştı. (Ank. 9. Ağır Ceza Mah.)

Söz Vakıfbank ve sahtecilikten açılmışken ekleyeyim: Vakıfbank Valide Sultan Şubesi’nde Maksut Serim’in yardımcısı Bilal Karaman, 2004’te Vakıfbank Yönetim Kurulu üyesi ve ardından 22 Haziran 2005’te Vakıfbank Genel Müdürü yapıldı.

Sonra ne oldu:

İşadamı Ali Ağaoğlu, kredi karşılığında Vakıfbank Genel Müdürü Bilal Karaman’a rüşvet verdi. Bilal Karaman’ın eşinin üzerine alınan üç dairenin parasının Ağaoğlu’na ait Akdeniz İnşaat ve Eğitim Hizmetleri A.Ş. tarafından ödendiği belgelendi. (İst. 20. Asliye Hukuk Mah.)

Nereden girdik nereye geldik? Tam bir “havuz hesabı” oldu!

Unutmadan ekleyeyim; TÜRGEV Genel Merkezi’yle Vakıfbank, Fatih’te aynı binada!

17 Aralık Operasyonu’ndaki sanıklardan biri de TÜRGEV kurucusu AKP’li Fatih Belediye Başkanı Mustafa Demir’di.

Soruşturmada Demir’e yönelik suçlamalardan biri, “Fatih Belediyesi’nin sit alanındaki arazilerin bakanlığın gücünü kullanarak illegal olarak imar ve inşaata açılması” iddiası.

Bu iddia, Başbakan Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan’ı yakından ilgilendiriyordu. Çünkü Fatih Belediyesi, TÜRGEV’e öğrenci yurdunu tamamen belediye bütçesiyle yapmış ve hiçbir ücret talep etmeden Vakıf’a “25 yıllığına ücretsiz” tahsis etmişti.

Fatih’te Mevlanakapı Mahallesi’nde bulunan 1. derece arkeolojik sit alanı olan ve 381 pafta, 1571 ada, 31 parselde 1490 metrekare ile aynı pafta ve adadaki 49 parsel, 1333 metrekarelik iki park ve yeşil alanın yapılaşmaya açılması için; İstanbul Büyükşehir Belediyesi Yeşil Alan ve Tesisler Yapım Genel Müdürlüğü tarafından 24 Ekim 2013 tarihinde ‘kamu yararı’ gerekçesiyle onay verilmişti.

Yurdun belediyeye olan maliyeti ise yaklaşık 5.000.000 TL’yi bulmuştu. Bilal Erdoğan, soruşturma kapsamında oğlu tutuklanan İçişleri Bakanı Muammer Güler’le birlikte iki ay önce arsa bakmıştı!

Sonuçta...

Tarih: 25 Aralık 2013

İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı Muammer Akkaş imzasıyla, Bilal Erdoğan’a şüpheli sıfatıyla, ”çıkar amaçlı suç örgütü kurmak ve kurulan örgüte üye olmak” suçlarından 2 Ocak 2014 Perşembe günü mesai bitimine kadar ifade vermek üzere Başsavcılığa gitmesi yönünde çağrı kâğıdı gönderildi.

Kararda, ifadeye gitmemesi durumunda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 146. maddesi hükmüne göre; zorla getirileceği de ifade edildi.

Bunun üzerine Bilal Erdoğan bir süre gözden kayboldu.

Yandaş medyanın “koruyuculuğuna” rağmen kamuoyu baskısı nedeniyle 5 Şubat 2014’te İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’na giderek ifade verdi.

Bu arada ilgili haberlere yayın yasağı getirildi. Gazeteciler haberi verirdi, vermezdi; ne kadarını verirdi, veremezdi gibi tartışmalar yaşandı. Kimi gazeteci haber yaptığı için basın savcılarının karşısına çıktı. Ne mi yazmışlardı?

Ne yazmamışlar ki; gazeteci milleti bu, kalemini bükemezsin...

– Başbakan Erdoğan ile oğlu Bilal Erdoğan’ın, TÜRGEV için arazi devri ve bağış toplanması işlemlerinde kamu nüfuzunu kullanarak ödemeler yaptırdıkları; ödemeyi yapan şahısların kamu kurumlarında ihtiyaç duyduğu belge, izin vs. işlemlerini gerçekleştirdikleri...

– Bilal Erdoğan’ın Tayyip Erdoğan adına hareket ettiği, şahısların özellikle Hazine arazileriyle ilgilendikleri; Hazine arazilerini ihaleye fesat karıştırarak, usulsüz yöntemlerle vakıf zimmetine geçirdikleri; vakıf adına bedelsiz kamu arazisi kiraladıkları; bu arazilerle ilgili yetkili kurumlara talimatla ve önceden tasarlayarak imar plan değişiklikleri yaptırdıkları...

– Bilal Erdoğan’ın nüfuz kullanarak, gerektiğinde talimatlandırarak kamu arazilerini istediği doğrultuda kullanarak yolsuzluk yaptığı...

– Şahısların menfaatlerine uygun hazine arazisi bulamadıkları bölgelerde kamudan ihaleyle iş alan büyük şirketlere, iktidar, siyaset ve kamusal nüfuzlarıyla baskı kurdukları, kamu ihalelerini, devletin ekonomik faaliyetlerini baskı aracı olarak kullandıkları, tespit ettikleri arazileri vakıf adına satın aldırdıkları ya da arazi bedeline mukabil parayı şahıslardan veya şirketlerden TÜRGEV adına tahsil ettikleri...

– Kamuya ait olmayan bazı arazilerin de önce Hazine’ye devrinin sağlandığı, ardından rayiç bedelin çok altında TÜRGEV’e kiralandığı...

– 17 Aralık Operasyonu kapsamında gözaltına alınan, ancak tutuklanmadan salıverilen işadamı Ali Ağaoğlu’nun, Bilal Erdoğan’ın girişimi üzerine İstanbul Küçükbakkalköy’de, değeri 100 milyon dolar olduğu öne sürülen 20 dönümlük araziyi “yutkunarak” TÜRGEV’e bağışlamak durumunda kaldığı; Bilal Erdoğan’ın, “Bu Ağaoğlu’nun bize bağışlayacağı araziyi takip edelim... Alalım inşallah olur” dediği; Ağaoğlu’nun, bağış karşılığı İstanbul’da Maslak 1453 gibi tartışılan projelerinin önündeki yasal engelleri bertaraf ettiği...

– TÜRGEV’in, Hayırlıoğlu Vakfı’nın arazisine imar çıkarılması karşılığında bir kısım arazi ve kâr payı elde ettiği...

– Bilal Erdoğan’ın, İstanbul’da TCDD’ye ait arazinin TÜRGEV’e tahsis edilmesi için Milli Eğitim Bakanlığı’nın aynı arazi için yaptığı başvuruyu geri çekmesi için girişimlerde bulunduğu ve bakanlık müsteşarıyla görüştüğü...

– 73 gün tutuklu kaldıktan sonra tahliye edilen İranlı işadamı Reza Zarrab’ın, 17 Aralık Operasyonu’ndan sonra kabinedeki Ekonomi Bakanlığı koltuğundan istifa etmek zorunda kalan Zafer Çağlayan aracılığıyla TÜRGEV’i aradığı, bağış yapacağını söylediği ve adamını gönderdiği...

– Bilal Erdoğan’ın, İstanbul Fatih’te Yeşilay’ın kullandığı yeri TÜRGEV’in kullanmasını sağlamak üzere gerekli işlemlerin yapılması için, “Ben belediyeye baskı yaptım, çabuk bitirin” dediği ve Yeşilay’ın altı aylık bir süre için bina kullanımından söz ederken “bir sus payı” ifadesini kullandığı....

– Yurt yapımı için Başbakan Erdoğan’ın, Vatan Caddesi’ndeki İGDAŞ’a ait TIR garajının TÜRGEV’e tahsisi yolunda İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş’a talimat verdiği; ancak daha sonra bu garajın Medikal Park Hastanesi’ne, hastanenin yurt yapımına uygun yerinin de TÜRGEV’e tahsis edilmesi gibi bir takas formülünün gündeme getirildiği...

– TÜRGEV’in İstanbul Şehzadebaşı’na otel yaptırmak istediği; Bilal Erdoğan’ın, otel projesinin oturtulduğu arazinin bitişiğindeki 400 metrekarelik arsasını satmamakta direnen mülk sahibine karşı izlenecek yolu telefonda vakıf yetkililerine “Bunu satıyorsan bize satacaksın. Yoksa biz senin yerin yokmuş gibi projemize başlayacağız” dediği...74

– (Erdoğan dönemi BİT davalarından tanıdığınız) Esenyurt Belediye Başkanı Necmi Kadıoğlu’nun, TÜRGEV’e, daha Vakıf karar alıp resmi müracaat yapmadan, arazi tahsisine yöneldiği, arazinin belirlenmesinden sonra TÜRGEV’in geçmişe yönelik olarak yönetim kurulundan karar çıkarmayı gündeme getirdiği...

– Eski Galatasaray Spor Kulübü Başkanı işadamı Adnan Polat’ın Kasımpaşa’da TÜRGEV adına bir imam-hatip lisesi yaptırma girişimi olduğu; Bilal Erdoğan’ın, bağışlanacak okul için TÜRGEV’le bir ön protokol yapmak isteyen Adnan Polat’ın girişimine “daha yapılacak okulun arsasının bile alınmadığını” belirterek karşı çıktığı; Bilal Erdoğan’ın, Adnan Polat’ın bu girişimini “beklentileri olmasına” bağladığı...

– TÜRGEV Genel Başkanı Ahmet Ergün ile TÜRGEV Genel Müdürü Salih Koç’un, hac kurasına bile hile karıştırdıklarını...

– TÜRGEV’e bağış yapan kişi ve şirketlerin; Taşyapı firması 1.5 milyon, Kalyon İnşaat 500 bin, Cengiz İnşaat bir milyon, Mapa İnşaat altı milyon, Sinpaş GYO beş buçuk milyon, Ali Ağaoğlu 100 bin, Mehmet Ali Aydınlar 500 bin, İspa İnşaat 750 bin, Altınok Kadıoğlu A.Ş. 600 bin, Turgut İnşaat 150 bin, OBP İletişim ve Medya Hizmetleri 200 bin, İlbak Yapı ve Medya Hizmetleri 375 bin, BBM Büyük Baskı Merkezi Matbaa 600 bin, PC İletişim ve Medya Hizmetleri 600 bin, 3. Mecra Reklam ve Turizm A.Ş. bir milyon 600 bin, ASL İnşaat bir milyon, Öz Koçaklar İnşaat 200 bin, Haluk Ahmet Aksüs 200 bin ve Özel Arnavutköy Hastanesi 300 bin lira diye sıralandığını...

Yazdığım gibi “gazeteci milleti” 17 Aralık operasyonu patlayınca bu haberleri yaptı. Bunlar doğru mu?

Keşke gizlilik kararı olmasıydı; keşke Recep Tayyip ve Bilal Erdoğan kamuoyu karşısına çıkıp tüm gerçekleri bir bir anlatsalardı. Gerçi, 17 Aralık Operasyonu’nu “darbe girişimi” olarak değerlendirdiler. Öyle mi? Gerçeklik payı yok değil; ama tarih göstermiştir ki, iktidar ortakları kavga etmeden pislikler ortaya serilmez!

Soruşturmayla ilgili yazamayacağımıza göre, diğer konulara bakalım. TÜRGEV’in 2012 bütçesine göre gelirleri 156 milyon liraydı; giderler ise sadece 16 milyon lira! Niye gider olsun ki? İşte TBMM gündemine getirilen Konya örneği...

Yapım ödeneği Vilayetler Hizmet Birliği tarafından karşılanan, 19.08.2011 tarihinde yapımına başlanan, 04.07.2012 tarihinde yapımı biten, ihale bedeli 1.877.000,00 TL olan bina; inşaatın bitim tarihinden bir yıl kadar sonra, Konya İl Genel Meclisi’nin 06.06.2013 tarih-281 sayılı kararıyla, 29 yıllığına ve bedelsiz olarak TÜRGEV’e kiralandı. Güzel. Fakat...

200 kişilik yurt binası olarak, TÜRGEV tarafından üniversite öğrencilerine yönelik kullanılacak bu bina, TÜRGEV’e 29 yıllığına bedelsiz olarak verilirken; Konya-Selçuklu ilçesinde civar mahallerde bulunan 378 öğrenci kapasiteli yurt aylık 58.108,36 TL üzerinden; 740 öğrenci kapasiteli bir diğer yurt ise aylık 104.041,66 TL bedel üzerinden kiralandı!

Evet, tüm bunlar TBMM’ye taşındı...

Bu yazılanların ne kadarı dava dosyasına girdi bilmiyoruz.

Dava dosyasında olanları ise yazamıyoruz; mahkeme sonucunu bekleyeceğiz.

Benim için mesele sadece konunun parasal boyutu değil...

TÜRGEV, 17 Aralık Operasyonu ve internete sızdırılan telefon tapeleriyle gündeme gelince herkes haklı olarak konunun parasal yönüyle ilgilendi. Ben ise, TÜRGEV’in yapacağı üniversitenin adına takıldım...

Erdoğan ve ailesi kuracakları üniversitelerine neden, Arap tarihçisi İbn-i Haldun’un (1332-1406) adını vermek istiyor?

Arap sevgisi nedeniyle mi?

Araplar İbn-i Haldun’u pek sevmez ve zaten çok geç keşfettiler. Bunun mimarı ise, İstanbul Darülmuallimin (Öğretmen Okulu) müdürü, Satı el-Husri Bey’di. Suriyeli Arap’tı.

Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Satı Bey İstanbul’dan ayrıldı, gerekçesini Edebiyat Fakültesi Müdürü M. Emin Erişirgil’e söyledi: “Şam’a gidiyorum. Suriye artık sizden ayrılacak, buradaki Arap gençleri memleketinize dönün diye teşvik ederken benim kalmam doğru olmaz. Biz Arap münevverleri ülkemize dönmezsek Suriye devleti çok zayıf olur.”

Erdoğan’ın Suriye’ye giden Satı Bey’den etkilendiğini düşünemeyiz herhalde.

Peki...

İbn-i Haldun adını Erdoğan’ın kafasına kim soktu?

Son dönemde gerek Abdullah Gül gerekse Bülent Arınç ya da Fethullah Gülen’le yaşadıkları olabilir mi?

İbn-i Haldun; Mukaddime eserinde devlet-kul ilişkisini şöyle yazdı:

“Hükümdarlar zamanla, kendini iktidara getiren gücün (ailesi veya aşireti) yerine, kendi iradesine bağlı kullara güvenmeye başlar. O artık, devletinin birlik dayanışma duygusu yerine, kullarının kendine bağlılığıyla ilgilidir. Ve sadece menfaat-para için hükümdara boyun eğen kul kitlesiyle despotik bir güç oluşturur. Tehlikeli saydıklarını yok eder.”

Erdoğan “İbn-i Haldun tam da beni anlatıyor” diye mi adını üniversitesine verdi? Yok canım...

Ne peki?

Erdoğan çöküşünü mü gördü?

İbn-i Haldun’u ilk keşfedenler 18. yüzyılda Osmanlı ulema sınıfı oldu. Osmanlı çöküşe geçmişti ve “kurtuluş reçetesi” aranıyordu. İbn-i Haldun’a sarıldı.

Arapça Mukaddime’yi, Türkçeye 1730 yılında Pirizade Mehmet Sahib Efendi çevirdi. Naima’dan, Ahmet Cevdet Paşa’ya kadar ulema sınıfı İbn-i Haldun’un yazdıklarında kurtuluş fikri aradı. Bulamadılar.

Çünkü...

İbn-i Haldun, çürümüş iktidarlar için hiçbir kurtuluş çaresi düşünmüyordu. Mukadderat kaçınılmazdı. Miadı dolan iktidarı, Allah bile kurtaramazdı; üstelik Allah’ın bunu takdir bile edebileceğini yazdı. Çünkü bu çürümüş iktidarın temelinde; kanunsuzluk, keyfi idare vardı ve bu ister istemez iktidarın sonunu getirecekti.

Osmanlı münevveri çöküşün durdurulmasının imkânsız olduğunu İbn-i Haldun’dan öğrendi ve rahatladı. Bizim topraklarda çöküşe hep ölçüsüz övgü vardır; İbn-i Haldun’u çok övdüler.

Aynı duygu Erdoğan’da mı var?

Erdoğan’ın İbn-i Haldun’u okuduğunu sanmıyorum. Adını bile bildiğinden şüpheliyim. Bakın İbn-i Haldun ne diyor:

“Siyasetin temelinde adalet olmalıdır.”

“Adaletli devlet düzeninin, en büyük düşmanı zulümdür.”

“Çeşitli haksızlıklar, dayanılmaz vergiler, angaryalar ve el koymalar devlet düzeninin yozlaşmasına yol açar.”

İbn-i Haldun’un söylediklerinin tersini yapan Erdoğan neden üniversitesine bu ismi veriyor? Sorunun yanıtını bulmakta zorlanıyorum.

Anlamaya değil anlatılmaya; eleştirilmeye değil yüceltilmeye ihtiyaç duyanların İbn-i Haldun’u kavrayabileceğini düşünemeyiz.

Osmanlı’ya göre, kutsal olan nizamdı yani düzendi. Her değişim kötüye, bozulmaya sebep olurdu. Değiştirmek isteyen “fesat”tı; ihtilalciydi. Bu nedenle “ilerlemeci” her hareket ezilmeliydi.

Osmanlı bu sebeple ne coğrafi keşiflerin önemini kavrayabildi ne de Avrupa’da kapitalist ekonominin gelişmesinde başrolü oynayan “Para Devrimi”nin siyasal ve toplumsal etkilerini hesaplayabildi. İnsandan daha önemli hale gelen paranın, yakın zamanda Osmanlı topraklarında nasıl bir yoksullaşmaya ve dolayısıyla çatışmaya sebep olacağını öngöremedi.

Bu Osmanlı kafası, Erdoğan’ın kafası değil mi? İbn-i Haldun’un Tunus’taki heykelinde, elinde kitap var! Yazılmamış kitabı toplatan, kitabı terör aracı gören Erdoğan’ın üniversite
açması yetmiyormuş gibi, bir de ismini İbn-i Haldun koymasının yanıtını bulmak zor iş! Sona geldik bulacağız...

Önce Osmanlılar ve çok sonra Araplar milliyetçilik rüzgârıyla İbn-i Haldun’u keşfetti. Fakat yine de İbn-i Haldun, Arapların önem verdiği bir düşünür olmadı. Niye acaba?

Sorunun yanıtı “Batı övgüsünde” gizli:

Batı’da İbn-i Haldun adı; İsrail’in kuruluşundan on yıl sonra 1958’de İbrani Üniversitesi’nden Franz Rosenthal’ın Mukaddime’yi İngilizceye çevirmesiyle duyuldu.

İsrail Devleti’nin kuruluşundan sonra bu çevirinin yapılmasının sebebi, Yahudilerin o topraklarda bir meşruiyet ihtiyacından kaynaklanıyordu. Kaynak, İbn-i Haldun’du!

Kur’an-ı Kerim’in aksine İbn-i Haldun Mukaddime’de, Yahudileri asil bir kavim ve yeryüzünün en parlak ailelerinden biri sayıyor; Kenan’dan yani “vaat edilmiş topraklardan” bahsediyordu! İbn-i Haldun’a göre Yahudiler 1400 yıl Suriye’yi ellerinde tutmuşlar, yönetmişlerdi.

Batı, İbn-i Haldun’u böyle keşfetti ve “moda” yaptı.

Bugün deniyor ki; İbn-i Haldun tarih yazıcılığına toplumsal boyut getirdi. Böylece tarihi, ilk kez sosyolojik yöntemlerle inceleyerek “modern tarihin” kurucu oldu. Ve yine “siyasal bilimlerin” ve “sosyolojinin” kurucusu olarak bilindi. “Azgelişmişlik” olgusunun tarihsel kaynaklarını açıklayan ilk düşünürdü. Kimi Batılılara göre, “erken gelmiş Marx” idi.

Bu tespitler tartışmalara açık; zaten tartışılıyor.

Ama tartışılmayacak bir konu var...

Yahudileri öven İbn-i Haldun Mukaddime’de Türkler için, “esir olmaktan utanmazlar” diyordu. Ona göre Türk “zindancı” idi: “Kafesinde bir halife/ İki Türk zindancı arasında/ Tekrarlıyor bir papağan misali/ Emirleri ve zindancı lisanında.”

Hadi Osmanlı ulema sınıfının Türkler diye bir derdi yoktu. “İbn-i Haldun’un çömezi” Naima’ya göre, Türkler “etrak-ı biidrak” yani cahildi; “Türk-i bed liva” yani çirkin suratlıydı.

Erdoğan’a ne oluyordu?

Böyle soru olur mu; AKP’ye göre “Türk yok!”

Sahi unutuyordum...

Erdoğan üniversitesine niye İbn-i Haldun adını verdi?

Ben hâlâ bu sorunun yanıtını arıyorum!

İbn-i Haldun adını üniversiteye vermek kimin fikriydi? Erdoğan’ın İbn-i Haldun’u kavrayabilecek bir entelektüel birikimi olmadığını biliyoruz.

Bilal Erdoğan olabilir mi? Öyle ya, Kartal İmam Hatip Lisesi’ni bitirdikten sonra türban sorunu olmamasına rağmen ABD’ye gitti; 2003’te Boston’daki Harvard Üniversitesi’nde kamu yönetimi alanında yüksek lisans yaptı. Birikimi var!

Ancak babasıyla yaptığı telefon konuşmalarındaki “anlama kabiliyeti” ister istemez “acaba” sorusunu sorduruyor! Sosyal medyada –ne yazık ki– en çok alay edilen karakter oldu.

Yine tapelerden öğrendiğimize göre ağabeyi Burak Erdoğan kadar olmasa da, Bilal Erdoğan da sert-kızgın biri.

Sadece TÜRGEV’i düzenlemiyor. Cerrahi Dergâhı’yla ilgilendiği söyleniyor.

Adı; dayaklı bir kavgaya bile karıştı...

Cerrahiye, Halvetiye tarikatının günümüze ulaşan kollarından biri.

İnziva-yalnızlık manalarına gelen halvet, tasavvufta; ne bir meleğin ne de herhangi bir kimsenin bulunmadığı bir halde ve yerde, Allah ile manen konuşmak, ruhen sohbet etmek anlamında kullanılıyor.

Halveti çok seven ve bir çınar ağacının kovuğunda defalarca halvet çıkardığı için “Halveti” lakaplı İranlı Siraceddin Ömer Efendi tarikatı kurdu. Üst üste kırk kez erbain çıkararak “sır”ra vâkıf oldu.

Biz geçmişi değil bugünü anlatacağız.

Olayın kahramanlarından biri, Veysel Dalsaldı...

“Tekke” müziğinin günümüzdeki önemli temsilcilerinden.

Meşk Geleneksel Sanatları Yaşatma ve Sosyal Yardımlaşma Derneği Başkanı.

Meşk adının seçilmesinin sebebi şu: Musiki dünyasının hat sanatından ödünç aldığı bu terim; Cerrahi Dergâhı’nda pazartesi akşamları düzenlenen müzik ve semanın birlikteliğini ifade ediyor.

Müziğe büyük önem veren genç Cerrahiler, tekkede aldıkları sema ve müzik eğitimiyle pazartesi akşamları “meşk etme” fırsatını buluyordu.

Zamanla gençler ile gelenekçiler arasında tartışmalar yaşandı.

İşte bu Meşk Derneği’ni Cerrahilerin içinden çıkan bir grup kurdu. Yani Dergâh ikiye bölündü. İş kavgaya kadar vardı:

Tarih: 20 Eylül 2013 – Saat: 03.00

Veysel Dalsaldı, Fatih’teki yeni derneklerinde arkadaşlarıyla otururken zil çaldı. Gelenler, “Veysel Bey’i aradıklarını” söyledi. Kapıyı açan kişi, Dalsaldı’ya gelenleri içeri alıp almamayı sorarken, yanıt beklemeden içeri giren iki kişi Dalsaldı’nın üzerine yürüdü ve ellerindeki demirle dövmeye başladı. O sırada dernekte bulunan yedi kişi, Dalsaldı’yı döven kişilere doğru yanaştığında saldırganlardan diğeri elindeki silahı çekti ve kurşunu namluya sürdü.

Dernekteki arkadaşları, “Yeter ölecek” diye bağırmaya başlayınca iki saldırgan koşarak olay yerinden uzaklaştı. Dalsaldı hemen hastaneye kaldırılırken kafasında dört ayrı yere dikiş atıldı.
Ne olmuştu?

Bilinen; Cerrahiye tarikatında görüş ayrılığına sahip taraflardan biri Veysel Dalsaldı idi.

Kuşkusuz güçlü isimlerdi. Çünkü saldırganlar hâlâ bulunamadı!

Bu duruma, “Efendi” diye hitap edilen Ömer Tuğrul İnançer yani Dergâh’ın Hocaefendi’si ne diyordu? İnançer Bursalı. 1946 doğumlu. Asıl mesleği avukatlık.

Turizm Bakanlığı İstanbul Tarihi Türk Musikisi Topluluğu Müdürlüğü yaptı.

Bu müzik topluluğunun misafir bir “sanatçısı” var: Fatih Çıtlak!

Bu ismi anımsadınız mı? Hani, okuduğu şiirle Atv’de Başbakan Erdoğan’ı ağlatmıştı.

Zaten akrabalar: Bilal Erdoğan’ın eşi Reyyan’ın dayısı.

Çıtlak ailesi Fatih semtinden.

Cerrahiye dergâhı, Athena müzik grubunun solisti Gök-han’dan Ahmet Özhan, Mazhar Alanson, Hasan Kaçan, Kadir Çöpdemir’e kadar medya “ünlülerinin” gittiği tarikat olarak bilinse de mensuplarının çoğunluğu Fatih’te yaşayan sade vatandaşlar.

Çıtlak ailesi bunlardan biriydi.

1967 doğumlu Fatih Çıtlak Fatih İmam Hatip ve Marmara Üniversitesi Türkoloji Bölümü mezunu. TRT ve Atv’de programlar yapıyor.

Erdoğan’ın “Bu Şarkı Burada Bitmez” şiir albümünü de yaptı. Pendik Belediyesi Yunus Emre Kültür Merkezi’nde sohbet konuşmaları düzenliyor.

TRT’de bir program var. Adı “Hac Yolu”.

Belgeselde iki kişinin gözünden hac yolculuğu gösteriliyor.

Bu yolculuk sırasında haccın nasıl gerçekleştirildiği anlatılıyor. Mekke tanıtılıyor.

Belgeseli TRT Din ve Ahlak Programları Müdürlüğü gerçekleştiriyor.

Programda yıllardır hacca gitmek isteyen ve TRT’nin adaylar arasında çektiği kurayla bu hayalini gerçekleştirme fırsatını yakalayan iki kişi yolculuğa çıkıyor.

Bu iki kişiden bahsedelim size...

Biri Fatma Tatlı...

Tekerlekli sandalyeye mahkûm ve yıllardır hacca gitmek isteyen bir vatandaş.

Allah razı olsun, TRT kendisini hacı yaptı.

Bizim konumuz ikinci kişi...

Onun adı Fatih Çıtlak...

Fatih Çıtlak’ın hikâyesi ilginç...

Bu arada “ilginç” kelimesi bize ait değil...

Cemaat’in Zaman gazetesi “ilginç” tabirini kullanıyor.

Neden mi?

Anlatalım... Programda hacca gitmek isteyenlerden şanslı isimler çekilen kurayla bu isteğini gerçekleştiriyor. Fatih Çıtlak kuraya katılmamıştı...

Çıtlak, Zaman gazetesine kuraya katılmadığı halde kendisinin bu yıl hacca gideceğinin içine doğduğunu 24 Kasım tarihinde bakın nasıl anlatıyor: “Fatih Çıtlak, kuraya katılmadığı halde içinde ‘Ben bu yıl hacca gideceğim’ düşüncesini taşımaktaymış. Hatta pasaportunu evde görebileceği bir yerde bırakmış. Hac daveti bekleyen Çıtlak’ın arzusu, TRT’nin belgesel teklifi ile gerçek olmuş.”(zaman.com.tr)

“Allah’ın işi” diyelim; “kader” diyelim ama biz yine de kulun payını da hatırlatalım... Neden mi?

Fatih Çıtlak 29 Mart 2014 yerel seçimlerinde AKP sıralarından meclis üyesi seçildi. Başakşehir Belediyesi’nde Belediye Başkan Vekilliği görevini üstlendi.

TRT’de Ramazan ayında “Gece Kahvesi” isimli programı sundu. Gülen Cemaati’ne yakın Moral Fm’de dini içerikli bir program hazırladı.

Hâlâ bir şans göremiyorsanız bitmedi...

Evet, Fatih Çıtlak, Başbakan Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan’ın eşi Reyyan Uzuner’in öz dayısı. Ne diyelim?

TRT Türkiye’de hacca götüreceği bir ihtiyaç sahibi ararken bir anda Başbakan’ın ailesinden bir isim kuraya katılmadığı halde seçiliveriyor!

“Allah uçamayan kuşa alçacık dal verir” deyip Cerrahi Dergâhı’na dönelim...

Dergâh’taki kavgada kim kimin tarafındaydı?

Taraf’ın “Bavulcusu” Mehmet Baransu, Meşk Derneği’nde kavga çıkınca şunları yazdı:

– Tekkeden ayrılanlardan hoşlanmayanlar yeni lideri öldü diye bıraktılar.

– Cerrahi tekkesi olayı siyasi bir olay. Tekkeyi de dizayn etmek isteyen siyaset nelere sebep oluyor.

– Tekkedeki isimlerden biri, Bilal Erdoğan’ın eşinin akrabası. Tekkenin bir bölümü iktidarı eleştirip ikiye ayrıldı.

– Olay tekkeden ayrılanların kurduğu musiki derneğinde gerçekleşti. Bu yer ayrılanların yeni tekkesi.

– Bilal Erdoğan neden sakal bıraktı; tüm kavga bunun arkasında.

Bilal Erdoğan eşinin dayısı için mi bu mücadeleye girdi.

Yoksa kendisi için mi?

Bakalım sakalının altından hangi gerçek çıkacak?

Konu dergâhtan açıldı oradan devam edelim...

Çünkü...

17 Aralık Operasyonu Erdoğan ile Gülen arasındaki çatışmayı sertleştirdi. Birbirlerine “laf sokarken” dillerinde sürekli “Allah” vardı.

İnsan düşünmeden edemiyor; İslam tarihi rüşvetle nasıl tanıştı? İlk rüşvet niçin verildi? Baba-oğul rüşvetçiler kimlerdi?..

Babil’in Hammurabi Kanunu’ndan, Mısır’ın “Anastasi Papirüs”üne;

Hint “Arthaçastra”dan, Roma’nın “Oniki Levha Kanunu”na kadar ilkçağlardan beri rüşvet, yazılı her hukukta yer aldı.

Rüşvet, Tevrat’ta da var İncil’de de...

Fakat, İslam hukukunun ana kaynağı Kur’an-ı Kerim’de yok!

Sebebi, Kur’an nazil olduğu dönemde devletin henüz kurulmamış olması.75

İslam hukukunda ikinci kaynak hadisler. Hz. Muhammed’in rüşvetle ilgili şu sözü en bilinenidir:

“Rüşvet verene de alana da ikisi arasında vasıta olanlara da Allah lanet etsin.”

İslam’a göre rüşvet haramdı. Rüşvet alan hükümdar bile olsa durum değişmezdi.

Rüşvet konusundaki titizlik hediye almayı da yasakladı; hazineye verilmeyen hediye de haram sayıldı.

Hz. Muhammed’in Medine’ye yerleşmesinin ardından ilkel de olsa bir devlet düzenine geçildi. İslam’ın ilk vergisi sayılan zekâtın toplanması için bazı kişilere (amil) görev verildi. Elde edilen gelirin bir bölümü toplayıcılara “ücret/maaş” olarak ödendi.

Hz. Muhammed, Müslümanlar arasında Abd-Allah (Abdullah) adında birini Beni Salim kabilesinin zekâtlarını toplamakla görevlendirdi. Abd-Allah işini bitirince topladıklarının bir bölümünü kendisi için alıkoydu ve bunların kendisine hediye edildiğini söyledi.

Hz. Muhammed hutbesinde bu olaya değindi. Adını vermeden, “Sizlerden birisini bir tarafa memur olarak gönderiyorum. Getirdikleri şeyleri ‘bunlar sizin, şunlar ise bana hediyedir’ diye ayırıyor. Bu kimse evinde otursaydı, acaba bu hediyeler ona gelecek miydi?” diye konuştu.

İlk İslam yöneticileri hediye kabul etmedi. Hz. Ebubekir, memurların da aldıkları tüm hediyeyi hazineye (Beyt’ül mal) vermesini emretti.

Hz. Ömer, İran, Irak, Suriye’yi fethederek İslam devletini imparatorluk haline dönüştürdü. Devletin belli başlı siyasi kurumları bu dönemde şekillendi. İlk memurlar tayin edildi ve bunlara maaş verilmeye başlandı.

İslam’ın ikinci halifesi de rüşvete çok karşıydı; pek büyük haram saydı. “Haramın iki kapısı vardır; birisi rüşvet kapısıdır diğeri de zina yapan kadınların aldığı paradır.”

Hz. Osman ilk dört halife içinde hediye almayı seven tek kişiydi. İslam’da rüşvet de bu dönemde ortaya çıktı. Söylentiye göre komutan Halid bin Velid, Hz. Osman’ın huzuruna gelmek için kapıcıya iki altın vermişti.

Hz. Ali hiç kimseden hediye kabul etmedi. Haberi olmadan verilen her şeyi hazineye bıraktırdı ve memurların da öyle yapmasını emretti. Bunu yapmayanları “hıyanet” ile suçladı.

İslam devletine son verip Arap devleti kuran Emevilerin bu kuruluşunun temelinde rüşvet olması şaşırtıcı değil.

Bunun mucidi Muaviye bin Ebu Süfyan..

Daha devleti kurmadan evvel İslam tarihinde ilk politik amaçlı rüşveti verdi. Böylece Hz. Ali’nin yanındaki kimi önemli kişilerin saf değiştirmesine neden oldu. Amr bin al’Asın bunlardan biriydi.

Tesadüf değildir ama konumuz değil:

Babası Ebu Süfyan Hz. Muhammed’e karşı savaştı.

Oğlu Muaviye ise Hz. Ali’ye karşı savaştı.

Baba oğul ikili, Mekke fethedildiği gün Müslüman oldu.

Babasından ne öğrendiyse Muaviye, oğlu Yezid’e de onu öğretti.

Babasından tek farkı rüşvetçiliğiydi. Oğlu Yezid’e devlet yönetiminde rüşvete başvurmaktan kaçınmamasını öğütledi.

Yezid bu öğüdü hiç unutmadı. Örneğin; Kerbela faciasının büyük isyana dönüşmemesi için, öldürdüklerinin Medine’deki yakınlarına rüşvetler yolladı. Fakat yine de bu rüşvetler/hediyeler Emevilerin Medine’den kovulmasına engel olmadı.

Peki...

İslam hukukunda rüşvetin cezası neydi:

79 değnek vurmak!

Ancak devletin selametini tehlikeye düşürecek rüşvetin cezası idamdı.

Bizim Osmanlı tarihinde baba-oğul rüşvetçi yok muydu?

Rüşvet, dilimize Arapçadan geldi.

Türkler Müslüman olduktan sonra bu kelimeyi benimsedi. Ancak İslam’dan önce Türklerin rüşvet kavramını tanıdığına dair güçlü işaretler var. Örneğin,

1072-1074 yılları arasında yazılan Türkçenin bilinen en eski sözlüğü Divanü Lugati’t-Türk eserinde Kaşgarlı Mahmud, “orunç” kelimesinin rüşvet anlamına geldiğini belirtiyor.

Modern anlamdaki ilk geniş kapsamlı Türkçe sözlük Kamus-ı Türki (1901) yazarı Şemseddin Sami’ye göre rüşvet, “Bir memura haksız bir iş gördürmek için verilen ücret ve hediyedir.”

Osmanlı’da rüşvete iyi gözle bakılmadı.

Tanzimat’tan sonra rüşvetle mücadele için devlet adamlarının yemin metnine rüşvet kondu. 11 Aralık 1849’da Sultan Abdülmecid başta olmak üzere tüm yöneticiler Kur’an-ı Kerim’e el basarak şu yemini etti: “(...) ve her ne nasıl nam ve te’vil ile olursa olsun rüşvet almayacağıma (...) hediye kabul etmeyeceğime...”

Fakat...

Yine de rüşvet devam etti.

Öyle ki; Paris elçisi Halet Efendi Napolyon’dan rüşvet aldı!

Yanlış anlaşılmak istemem; tüm Osmanlı devlet adamları tabii ki rüşvetçi değildi; konumuz rüşvet olduğu için bu tür yöneticileri yazdım...

Tarihe girdik devam edelim. Örneğin, Osmanlı’nın “Reza Zarrab”ı yok muydu? Vardı...

Adı Selim Melhame (?-1937) idi.

Beyrutlu Maruni bir sarrafın oğluydu.

Altın işini küçük yaşta kuyumcu babasından öğrendi.

Sonra genç yaşta İstanbul’a geldi. Kapalıçarşı’da çıraklık yaptı.

Çok becerikliydi. Girişkendi. Nasıl yükseleceğini gördü.

II. Abdülhamid’in “Yıldız İstihbarat Teşkilatı”na girdi.

Fakat aklı para kazanmaktaydı. Babıâli’de rüşvetler dağıtarak ülkenin en önemli maden yataklarını denetimi altına aldı.

Sonunda bu becerikliliğiyle, 1893’te Orman ve Maadin (Maden) Nazırlığı’na getirildi. Üstelik tam 15 yıl bakanlık yaptı.

Müdürü de Bedros Kuyumciyan’dı.

Madenleri işletmek üzere yabancılara imtiyaz verilmesine imkân sağlayan 1861 tarihli Maadin Nizamnâmesi’ne dayanarak; rüşvet karşılığı yabancı şirketlere ayrıcalıklar tanıdı.

Selim Melhame’den önceki 32 yılda yüze yakın imtiyaz verilmişken onun bakanlığı döneminde üç katı imtiyaz verildi.

Bu işlerden aldığı rüşvet tutarının 30 milyon frank olduğu yazıldı.

Günümüzde banka müdürünün ayakkabı kutusundan para çıkar da Osmanlı nazırının Köşk’teki kasasından ne çıkmaz?

II. Meşrutiyet’ten sonra rüşvetçi nazırların evlerine baskın yapıldı.

Bunlardan biri Bahriye Nazırı Hasan Rami Paşa (1842-1923) idi.

Köşkünde yapılan aramada kasa bulundu.

Kasa açılınca şunlar çıktı: Değişik kişiler adına Credit Lyonnais, Osmanlı Bankası ve Midilli Bankası tarafından düzenlenmiş 200 bin liralık 12 çek; 1000 küsur altın lira; çeşitli şirketlere ait hisse senetleri; gayrimenkul tapuları ve 70.000 lira değerinde mücevherat.

Kasada bulunanların değeri dört milyon franktan fazlaydı.

Ve şaşırtıcı olan bu kadar parayı çok kısa zamanda yapmasıydı. Çünkü Paşa sadece bir buçuk yıl nazırlık görevinde bulundu. Aralık 1907’de göreve gelmişti; kasadan paralar, mücevherler, çekler, hisse senetleri çıkınca Temmuz 1908’de görevden alındı.

En güzelini halk söylemiş:

Ata bindim ovada/Yağ erittim tavada/Balık baştan kokarmış/ Geç öğrendim dünyada.

Erdoğan yıllar önce, 1994’te yeni belediye başkanı olduğunda ne dedi:

“Bugüne kadar evladından hırsızlık öğrenen baba görmedim, duymadım. Hırsızlık babadan evlada geçer, evlattan babaya değil.”

Erdoğan’ın dört çocuğu; Bilal, Esra, Burak, Sümeyye’yi 17 Aralık Operasyonu’ndan sonra daha yakından tanıdık.

Peki ya CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun üç evladı; Zeynep, Aslı, Kerem’in adını duydunuz mu?

Babaları genel müdür oldu; hayatları değişmedi.

Babaları milletvekili oldu; hayatları değişmedi.

Babaları grup başkanvekili oldu; hayatları değişmedi.

Babaları genel başkan oldu; hayatları değişmedi.

Ve tüm bunlar gösteriyor ki, babaları başbakan olsa, hayatları yine değişmeyecek.

Olay 1) Sanırım yıl 2009 idi.

Eminönü’nde, henüz taşınmamış İstanbul Adliyesi’ndeydik. Avukatımla duruşma bekliyorduk.

Yanımızdan, kollarında dosyalar olan avukat cüppesi giymiş bir kadın geçti. Pek dikkat etmemiştim. Avukatım “Bu avukat kim biliyor musun?” diye sordu.

Tanımadığımı söyledim.

İsmini söyleyince şaşırıp kaldım...

Olay 2) 2013’te Antalya Piyano Festivali kokteylindeyiz. Antalyalı bir hanımefendi geldi, “Sizinle birini tanıştırmak istiyorum” dedi ve gitti. Arkasından baktım; tek başına köşede sessizce duran bir kadını alıp yanıma getirdi. Tanıştırdı. İsmini söyleyince şaşırıp kaldım...

Kim olduğunu tahmin etmişsinizdir:

Avukat Zeynep Kılıçdaroğlu...

CNNTÜRK’te Enver Aysever’in “Neden solcular genelde siyasi suçlardan içeri giriyor da sağcılar hırsızlıktan giriyor?” sorusuna, AKP’li Burhan Kuzu şu yanıtı verdi: “Sol iktidara az geldiği için az yolsuzluk yapıyor!” 

CHP’nin; İzmir, Eskişehir, Edirne, Aydın, Muğla gibi belediyeleri var. İstanbul’da, Ankara’da ilçe belediyelere sahip. Belediyelerde para var!

İnsanın iradesi gelişmemişse, niyeti bozuksa muhtarlıkta bile yolsuzluk yapar!

AKP’li Burhan Kuzu bir kez daha kendine sormalı; Başbakan Erdoğan’ın çocukları neden sürekli gündemde ve niye kimse Kılıçdaroğlu’nun çocuklarını tanımıyor?

Avukat Zeynep Kılıçdaroğlu CHP’li belediyelerle iş yapamaz mı? CHP’li belediyelere iş yapan bir şirkette dolgun maaşla CEO olamaz mı?

İngilizce iktisat öğrenimini başarıyla bitiren ekonomist Aslı Kılıçdaroğlu, bir turizm şirketinde çalışacağına, ticarete atılıp kendi işini kuramaz mı? CHP’li belediyelerden ihale alamaz mı? Belediyelerde iş takibi yapamaz mı? İsteseler çoktan köşeyi dönerlerdi. Hadi ticareti bırakalım...

Üç kuruş maaş alacaklarına babaları Kemal Kılıçdaroğlu’na (Sümeyye’nin babası Erdoğan’a yaptığı gibi) danışmanlık yapıp CHP’den yüklüce para alamazlar mı?

CHP’li belediyelere iş yapan müteahhitlere telefon edip, “Biz deniz kıyısındaki villalardan iki tane istiyoruz” diyemezler mi?

Ya da vakıf kurup belediyelerdeki imar değişiklikleri karşılığında işadamlarından para toplayamazlar mı?

Hiçbirini yapmadılar/yapmıyorlar. Niye?

Dürüst-namuslu oldukları için; en önemlisi, utanmayı bildiklerinden yapmıyorlar. Kirlenmemişler.

Karakterliler.

Kendilerine güvenliler.

Avukat Zeynep Kılıçdaroğlu da, Kılıçdaroğlu’nun diğer kızı iktisatçı Aslı Kılıçdaroğlu da (Nadir) babasının politik gücünden yararlanmayı zül sayıyor. Bu nedenle Kılıçdaroğlu’nun kızları İstanbul ve Antalya’da mütevazı hayat yaşıyorlar.

Bir de Güney Kore’de yaşayan en küçükleri var; Kerem...

Kerem Kılıçdaroğlu...

Başkalarının oğulları gibi; ne gemicikleri var, ne de kuyumcu mağazası! Ne başını sokacak evi, ne de bankada parası!

Hayatında bırakın, 99 milyon 990 bin doları; bahse girerim 100 bin doları bir arada görmedi.

İşadamı bursuyla okumadı.

Aslında suç babasında; bir işadamına telefon edip çocuğuna aylık 25 bin dolar cep harçlığı istemedi! Ya da ABD Başkanı’nı devreye sokup Harvard Üniversitesi’ni ayarlamadı.

Kerem Kılıçdaroğlu hep kendi yaptı; yüksek puanla Anadolu lisesine girdi. Bilkent’i bitirdi. ODTÜ’de yüksek lisans yaptı. Doktora yapmak için sınava girip, burs kazanıp Güney Kore’ye gitti. Asya ekonomisi üzerine çalışıyor.

ABD’de villada değil; Kore’de zor koşullarda stüdyo tipi minicik bir evde, biliminsanı olmak için gece-gündüz çalışıyor. Kimileri gibi lafta değil özde, “bir lokma bir hırka” felsefesini içselleştirmiş idealist genç bir adam. Yani, zenginliği parada aramayanlardan.

Kerem’i tanıdım:

Naif. Romantik. Birilerinin oğlu gibi, otomobiliyle bir sanatçıyı ezip öldürseydi, hiçbir şey olmamış gibi yaşayamazdı.

İçten. Samimi. Babasının evden çıkmasını bekleyen gazetecilere çay servisi yapacak kadar alçakgönüllü.

Kibirle uzaktan yakından ilgisi yok.

Aynı zamanda sanatçı; “Sert-Sessiz” adlı müzik grubunda bateri çalıyor. Kore’de harçlığını bateri çalarak çıkarıyor.

Yani...

Çalan Kılıçdaroğlu o.

Çaldığı ise, sadece müzik aleti bateri!..

Demek istiyorum ki, enseyi karartmayın; çok temiz evlatlarımız, politikacılarımız da var.

Evet, ülke olarak çok kirlendik/kirletildik.

İnsanlar güvenini kaybetti.

Herkesin morale ihtiyacı var.

Ve her fırsatta her yerde dile getiriyorum:

Kimseye artık, sağcı ya da solcu diye bakmıyorum; fikir namusu var mı, vicdanlı mı, ahlaklı mı, kişilikli mi? Ölçüm artık bu insani değerler.

O nedenle diyorum ki:

Bu ülkede ahlak iktidar olsun.

Kirliliğe bulaşmamış temiz insanlar kazansın...

Gezi Direnişi’nde öldürülen/katledilen Ali İsmail Korkmazlar, Berkin Elvanlar kazansın...

Bugün Türkiye’de...

İki simge:

Berkin ...

Bilal ...

Aslında bize/ hepimize...

İki Türkiye’yi gösteriyor:

Berkin, eve alınacak ekmeğin simgesi.

Bilal, evden çıkarılan paranın simgesi.

Berkin, derin bir iyiliğin adı.

Bilal, sıradan bir kötülüğün adı.

Berkin, masumiyetin, cesaretin, güzelliğin temsilcisi.

Bilal, gücün, kurnazlığın, yalancılığın temsilcisi.

Berkin, direnişin adı.

Bilal, zulmün adı.

Berkin, uyanışın simgesi.

Bilal, uyutmanın simgesi.

Berkin, fedakâr bir evlat: “Dur anne, sen hızlı koşamazsın, ekmek almaya ben giderim.”

Bilal, babasının suç ortağı: “Baba evdeki paraları sıfırladım, sadece 30 milyon euro kaldı.”

Berkin, Türkiye’nin oğlu.

Bilal, babasının oğlu.

Berkin, temiz Türkiye’nin simgesi.

Bilal, kirli Türkiye’nin simgesi.

Berkin, dürüstlüğün adı.

Bilal, hilekârlığın adı.

Berkin, haysiyetin sembolü.

Bilal, itibarsızlığın sembolü.

Berkin, “Ben çocuğum bana atmazlar ki” der ve devletin polisi tarafından atılan bibergazı kapsülüyle öldürülür.

Bilal, “Ben Başbakanın oğluyum bana dokunamazlar” der ve devletin polisi tarafından korunur.

Berkin, faşist şiddetin mağduru.

Bilal, faşist şiddetin mağruru.

Berkin, acımasız bir adaletsizliğin simgesi.

Bilal, intikam aracı haline gelen adaletin simgesi.

Berkin, vicdanın adı.

Bilal, zulmün adı.

Berkin, adını sonsuzluğa yazdırdı.

Bilal, adını soysuzluğa yazdırdı.

Berkin, doğru-hakikatli yaşamın sembolüdür.

Bilal, kendi yalanına inanan mitoman’dır.

Berkin, kardeşliğin temsilcisi.

Bilal, kindarlığın, intikamcılığın temsilcisi.

Berkin, öfkenin adı.

Bilal, kin ve nefretin adı.

Berkin, bir şövalye.

Bilal, bir tuzak kurucu.

Berkin, zarafet, estetik.

Bilal, kalitesizlik, bayağılık.

Berkin, inat, sabır.

Bilal, umursamamak, miskinlik.

Berkin, gerçeğe inanmak.

Bilal, hurafeye boyun eğmek.

Berkin, özgür düşüncenin simgesi.

Bilal, fikir despotlarının temsilcisi.

Berkin, hep acı çekenin yanında durur.

Bilal, hep acı çektirenlerin safında yer alır.

Berkin, halk.

Bilal, devlet.

Berkin, şehit.

Bilal, sanık.

Berkin’in babası işsiz, yoksul.

Bilal’in babası varsıl.

Berkin uyanmak için defalarca ameliyat oldu.

Bilal’e uyanmak için babasının bir telefonu yetti.

Berkin’in gözleri hep gülecek.

Bilal’in gözleri hep korkuyla bakacak.

Berkin, hiç ölmeyecek.

Bilal, yaşarken ölüye dönüşecek.

Ve...

Türkiye’nin bu iki simgesi hep hatırlanacak:

Berkin’i anımsadıkça yanaklarımız ıslanacak.

Bilal’i anımsadıkça öfkemiz artacak.

Berkin’i unutmayacağız...

Bilal’i unutturmayacağız!

65 Reyyan 17 yaşını doldurmadığı için Türk Medeni Kanunu’nun 124. maddesi gereği İstanbul Asliye Hukuk Mahkemesi’nden “evlilik izni” alındı!

66 Cemal Gülbaran iki yıl önce felç geçirdi ve evinde bir Bulgar hizmetçi tarafından bakıldı. Nedense beş kardeşten hiçbiri babalarını yanına almadı.

67 Erdoğan 1990’lı yılların başında dünürü Sadık Albayrak ile kavgalıydı. Albayrak Milli Gazete yazarıydı ve Yenilikçiler-Gelenekçiler mücadelesinde, Gelenekçiler safındaydı. Erdoğan’ı partiye sokulmuş virüs olarak nitelendiriyordu. (7.1.1994, Milliyet) Albayrak dünür olunca bir daha ne köşe yazdı ne de konuştu. Çiftliğine çekildi. Büyük oğlu Serhat Albayrak da Pakize Şule Akbulut ile evli.

68 Hey gidi günler; Başbakan Erdoğan 15 Ocak 2007’de Today’s Zaman gazetesinin yayın hayatına başlaması dolayısıyla düzenlenen toplantıya katıldı ve övgüler dizdi!

69 Bu “örtülü” ilişkileri gazeteci Tuncay Mollaveisoğlu, Kanaltürk televizyonunda açıkladı. Sonra kanalın sahibinin ve çalışanlarının başına neler geldiğini biliyorsunuz! Tuncay Özkan ve Merdan Yanardağ gibi gazeteciler tabii ki cezaevine atılır! Ve M. Fatih Saraç’ın emriyle seçim anketleri üzerinde, AKP lehine kalem oynatan Fatih Altaylılar da tabii genel yayın yönetmeni olur!

70 Hitabetten Gerçeğe-Amerikan-Türk Politikasını Yeniden Biçimlendirmek

71 Sevda Tepesi’nin satış hikâyesi şuydu: ANAP iktidara gelir gelmez dönemin başbakanı Turgut Özal, Suudilerle yaptığı görüşmeler sonrası, Boğaziçi Yasası değiştirilmiş, yabancıların “mütekabiliyet beklenmeden” Türkiye’de mülk edinmelerini sağlamak için yasa çıkarılmış; bu yasa, Halkçı Parti’nin başvurusu üzerine Anayasa Mahkemesi’nce iptal edilmesine karşın yasa iptal edilinceye kadar dönemin Suudi Arabistan Veliaht Prensi Abdullah bin Abdülaziz’e Sevda Tepesi, 431 milyon 941 bin 614 lira karşılığı satılmıştı. Tepenin sahipleri de bu satıştan 340 milyon 668 bin 591 lira elde etmişlerdi.

72 Bilal Erdoğan’ın okulu ve çalıştığı kurum NATO toplantısının bile “gündemi” oldu. Diyalog şöyleydi:

Blair: Oğlunuz ABD’de mi çalışıyor?

Erdoğan: Evet, ABD’de çalışıyor.

Blair: Nerede çalışıyor?

Erdoğan: Dünya Bankası’nda.

Bush: (Gülerek) Bu nedenle Amerika’da faizler düştü. Erdoğan’ın oğlu son derece aklı başında ve yakışıklı bir çocuk.

Blair: Yani babası gibi.

Bush: Aynı babası.

73 Tarih 23 Temmuz 2009. Londra’da 10 Maple Street adresindeki 4 katlı bina 2.600.000 Sterlin’e örtülü ödenek parasıyla alındı. “Yunus Emre Kültür Merkezi” yapıldı. Sonra bina basında adı “Erdoğan’ın kasası” olarak yazılan Remzi Gür’e 1 Sterlin’e kiralandı. (12.12.2010 Aydınlık)

74 Katarlı turizm yatırım grubu Retaj Hotels & Hospitality, Türkiye’deki ilk yatırımını İslami modelde yönetilen “Retaj Royale İstanbul Hotel” ile yaptı. Türkiye’de yatırım yapmaya devam edeceklerini belirten şirket yetkilileri, ikinci oteli Bursa’da açmayı planladıklarını söyledi. Hürriyet’ten Burak Coşan’ın haberine göre, otelin açılış törenine Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın oğlu Bilal Erdoğan da katıldı. Şeriata uygun olacağı söylenen otelde evlilik şartı aranmayacak olması ise “çelişki” olarak yorumlandı. (16.3.2013)

75 Diğer yandan kimi yorumcular; haram yemek (yasak edilen) anlamına gelen “suht” kelimesini rüşvet anlamında sayıyor. “Onların çoğunu görürsün ki suç işlemekte, düşmanlık etmekte, haram yemekte birbirleriyle yarışa girerler. Yaptıkları şey ne de kötüdür.” Buna karşı çıkanlar, “suht” kelimesinin geniş bir anlam içerdiğini ve içine rüşvet değil; İslami olarak yasak olan her şeyin girdiğini belirtiyor. Ayrıca kelime hiçbir dile “rüşvet” olarak çevrilmemişti. Keza Arapçada rüşvet kelimesi vardı; r-ş-v (rişvat) kökünden gelen “raşa”ydı. Anlamı “kuyulardan su çekmekte kullanılan urgan” idi.

Bölüm: 10

BURAK ERDOĞAN’IN DENİZ FENERİ

Recep Tayyip Erdoğan 1994’ten, yani belediye başkanlığından beri neden bir “havuza” ya da “işadamı kasasına” ihtiyaç duyuyor.

“Neoliberalizm” deyip geçmemek lazım. Sorun buradan kaynaklanıyor.

Neoliberalizm salt bir ekonomik sistem değildir.

Neoliberalizm siyaset yapmanın argümanlarını bile değiştirdi. Parayı siyasetin anahtarı haline getirdi. Siyaset herhangi bir mal-meta gibi ambalajlanıp pazarlanır oldu. Öyle ya, sıradan/sade vatandaşın demokratik muhakemesine güvenilemezdi; tepeden yönlendirilmeliydi!

“Başka alternatif yok” sözünün kabul görmesi sağlandı. Bu genel inançsızlık sonucu, insanların siyasete ilgisi kayboldu; seçim sandıklarına bile gitmemeye başladılar.

Sonuçta, neoliberal hegemonya demokrasiyi değersizleştirdi.

“Para varsa iktidar var” anlayışı egemen oldu.

İktidara ulaşmanın aracı paraysa, parayı bulmak için her yol mubah sayıldı. Paranın girdiği her yer mutlaka kirleniyor. “Ulvi amaçlar” yerini kişisel menfaatlere bırakıveriyor.

İşte Deniz Feneri örneği...

İddianamede Burak Erdoğan’ın da adı geçiyor...

İddianamede damat Berat Albayrak’ın adı geçiyor...

En iyisi en başa dönelim...

Deniz Feneri davasının merkezinde, Erdoğan’ın belediye başkanlığı döneminde Albayraklara kurdurulan Kanal 7 televizyonu var.

1996’da Kanal 7’de yayımlanan “Şehir ve Ramazan” programı ilgi görünce kanal yönetimi programı Ramazan sonrası da devam ettirme kararı aldı ve adını değiştirerek, “Deniz Feneri” yaptı. İki yıl sonra “Deniz Feneri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği”ni kurdular.

Tarih: 18 Kasım 2002

AKP hükümeti kuruldu.

Bir ay sonra...

İçişleri Bakanlığı, Deniz Feneri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği’nin kamu yararına çalışan derneklerden sayılması önerisiyle Danıştay’a başvurdu. Kâğıt üzerinde bir dernek vardı ama doğru düzgün bir etkinliği yoktu. Danıştay talebi “giriştiği etkinliklerin ülke çapında yararlı sonuçlar verecek nitelikte ve ölçüde olmadığı” gerekçesiyle reddetti.

İçişleri Bakanlığı, 2004’te Danıştay’a bir kez daha başvurarak, Deniz Feneri için ‘kamu yararına çalışan dernek’ önerisini yineledi. Danıştay, derneğin çalışmalarını yeterli bulmayıp tekrar reddetti. Bunun üzerine AKP hükümeti, Dernekler Yasası’nı değiştirmeye karar verdi. Kamu yararına dernek statüsü için, Danıştay’dan izin alınması hükmü kaldırıldı ve bu yetki tümüyle Bakanlar Kurulu’na bırakıldı!

Ve Bakanlar Kurulu, 2004 sonunda Dernekler Yasası’nda değişiklik yaptı; Deniz Feneri Derneği’ne ‘kamuya yararlı dernek’ statüsü verdi. Buna 2005 yılında, ‘izin almadan yardım toplayabilme’ imkânı eklendi.

Ayrıca dernek, “veraset ve intikal vergisinden” de muaf tutuldu.

2007 yılında da Deniz Feneri Derneği’ne “TBMM Üstün Hizmet Ödülü” verildi...

AKP tüm bunları neden yaptı? Sorunun yanıtını Almanya’daki dava verdi...

Türkiye’deki Deniz Feneri Derneği bir yıl sonra Almanya’da “Deniz Feneri e.V.” adıyla Almanya’nın Mörfelden şehrinde kuruldu. 29.09.1999 tarihinde VA 1125 sicil numarasıyla kaydedildi ve tescili Gross Gerau Sulh Mahkemesi tarafından onaylandı. Derneğin Almanca ismi ise; “Verein des Leuchtturms” idi. Adının sonunda yer alan e.V. kısaltması Almancada “eingetragener Verein” kelimelerini ifade ediyordu; Türkçesi “Kayıtlı Dernek” anlamındaydı.

Dernek tüzüğü de Türkiye ile aynıydı; “toplanan paralar muhtaç insanlar için yardım amaçlı kullanılacak.”

Kuruluşundan hemen sonra Almanya’da yayın yapan Türk gazete ve televizyonlarında yoğun bir reklam kampanyası başlatıldı ve Almanya’da banka hesap numaraları verildi. Duygu sömürüsünün başında Türkiye’nin yaşadığı büyük deprem acısı vardı.

2002-2007 yılları arasında Deniz Feneri e.V. derneğine özellikle dini bayramlarda, doğal afetlerde düzenlenen özel kampanyalarda; beş yılda 20.000’den fazla insanın bir kez; 7500’e yakın kişinin de düzenli olarak ‘bağış’ yaptığı kayıtlara girdi.

Çeşitli organizasyon ve kampanyalar ile yaklaşık 40 milyon euro toplandı. “Organize İşler” iyi gidiyordu... Ancak...

Yıl: 2004

Alman Postbank ve Commerzbank’taki hesaplardan “çantalarla” yüklü miktarda para çekilmesi üzerine, her iki bankanın yetkilileri “kara para” şüphesiyle polise başvurdu. Frankfurt Polisi, 2004’ten itibaren Deniz Feneri, Kanal 7, Weiss GmbH, Taxi Quick, Taxi Prestij, Atlas GmbH, As GmbH ve OFBG isimli firmaları izlemeye başladı.

Yıl: 2007

Alman polisi sekiz yıldır Almanya’da faaliyet gösteren Kanal 7 INT’in Frankfurt’taki binası ile aynı binada bulunan Deniz Feneri e.V.’nin merkezine baskın düzenledi. CD, muhasebe defteri, bilanço kayıtları, banka dekontları ve maaş bordrosu gibi belgelerine el koydu.

Soruşturma ve dava sürecinde gerçek ortaya çıktı...

Alman Savcılığı yardım adı altında toplanan paraların, amaç dışı kullanıldığını; çeşitli firma ve kişilere aktarıldığını ortaya çıkardı.

– Toplanan paranın bir bölümünü sanıklar zimmetlerine geçirmiş, önemli bir bölümünü de Türkiye’ye göndermişti.

– Bir kısmıyla ticari şirketler kurmuş; bir kısmıyla da gayrimenkul almışlardı.

– Gönderilen paralarla Adana, Yozgat, Çorum, İstanbul gibi illerde değişik şirketlerden yoksullara dağıtmak için gıda, tekstil gibi malzemelerin alındığına dair faturalar vardı. Fakat farklı şehirlerdeki, farklı şirketlerin Almanya Deniz Feneri e.V.’ye ödemeleri için kestiği faturaların hepsi aynı daktiloyla yazılmıştı.

– Yardım adı altında Frankfurt şehrindeki altı adet daire; Avusturya Viyana’da iki bina satın alınmıştı.

– Türkiye’deki Beyaz Holding’in sermaye artışı dahi Deniz Feneri e.V.’nin parasıyla yapılmıştı.

– Belgelerde Etiyopya’ya toplam 730 bin euro gönderildiği görülüyordu. Alman polisinin takibi sonucu, Deniz Feneri e.V.’nin gönderdiği paraların Etiyopya’da adı yolsuzluk iddialarına karışmış Ömer İsmail adlı biri tarafından alınıp tekrar Almanya’ya geri getirildiği belgelendi.

Deniz Feneri e.V.’nin ve Kanal 7 INT’in Genel Müdürü Mehmet Gürhan, yardımcısı konumundaki Mehmet Taşkan ve derneğin muhasebe müdürü Firdevsi Ermiş gözaltına alındı.

Bu operasyon üzerine Türkiye Deniz Feneri Derneği, Almanya’daki dernekle “hiçbir hukuki ve kurumsal bağımız yoktur” açıklamasını yaptı. Oysa...

Deniz Feneri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği’ne 25.09.2001 tarihinden itibaren Anadolu Finans Kurumu Fatih Şubesi nezdindeki 17087/106 numaralı hesabından, 50.842,01 euro; 45.714,71 euro; vs paralar gönderilmişti.

Deniz Feneri Derneği’ne ödül veren TBMM Başkanı Bülent Arınç, “Deniz Feneri Derneği çok güzel çalışmalar yapıyordu. O yüzden ödüllendirmeyi uygun bulduk. Faaliyetlerinin bir bölümünden de haberdardım. Almanya’da aynı adı taşıyan dernek yöneticileri eğer yoldan çıktılarsa Allah belalarını versin,” diye açıklama yapma gereği duydu.

Deniz Feneri e.V.’nin topladığı bağışların bir kısmının; bir dönem Kanal 7’nin Ankara ve Washington temsilciliğini ve RTÜK başkanlığını yapan Zahid Akman; Kanal 7 Yönetim Kurulu Başkanı Zekeriya Karaman; Kanal 7 Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Çelik; Kanal 7 Yönetim Kurulu Üyesi İsmail Karahan’ın yöneticisi ve hissedarı oldukları Euro7 GmbH, Atlas GmbH, Europaconsulting, Yeni Şafak Europa GmbH, Taxi Quick, Weiss GmbH, Taxi Prestij, Rapidway gibi ‘paravan’ şirketlere aktarıldığı ortaya çıktı.

Hem Türkiye’de hem de Almanya’da ikamet ettiği görünen (bir dönemin mücahidi) Zahid Akman’ın 2002-2007 yılları arasında Deniz Feneri ile bağlantılı şirketlerde kurucu, ortak ve yönetici olarak çalıştığı ortaya çıktı. Tek mücahit o değildi yargı önüne çıkarılan; 39 mücahitti hepsi!

Bunlardan biri...

Erdoğan’ın “örtülü ödenek şefi” Maksut Serim.

Yazdım; Erdoğan’ın belediye başkanı olduğu dönemde belediyeye bağlı 30′a yakın şirketinin hesapları ile aynı zamanda Deniz Feneri’nin hesaplarının da bulunduğu Vakıfbank’ın Valide Sultan Şubesi müdürüydü. Keza...

Vakıfbank’ın Frankfurt şube müdürü Metin Özetçi’nin Almanya Deniz Feneri ile ilişkili olan şirketlere, yetkisi dışında ve yüksek miktarlarda ‘usülsüz’ krediler verdiği de dosyadaydı. Özetçi, soruşturmadan çok kısa bir süre sonra Türkiye’ye dönüş yaptı ve ifadeye çağırıldığı halde Almanya’ya gitmedi.

Yimpaş Koordinatörü, Yeni Şafak gazetesinin Avrupa temsilcisi, Kanal-7 Avrupa Sorumlusu ve Almanya’daki Deniz Feneri e.V. davasının bir numaralı sanığı Deniz Feneri e.V. başkanı Mehmet Gürhan’ın, kişisel hesap hareketleri yolsuzluk operasyonunun en açık deliliydi. 2002-2006 tarihleri arasında Deniz Feneri’nin banka hesaplarından, Post-Bank’taki kişisel hesaplarına geçen miktar 9.978.000 euro idi!

Deniz Feneri ve Kanal 7’nin; hem Almanya’da hem Türkiye’de kurulan paravan şirketler aracılığıyla yoksullara dağıtılmak üzere gıda, tekstil, tıbbi malzeme vs. adı altında yüklü miktarlarda alımlar yapmış gibi görünerek yardım paralarını kendi hesaplarına aktardıkları ortaya çıktı. Bu şirketlerden biri de Albayrak kardeşlerin kurduğu, Yeni Şafak Europa GmbH idi; dolayısıyla Yeni Şafak gazetesinin sahibi Ahmet Albayrak ile kardeşi Mustafa Albayrak hakkında ağır iddialar vardı. Hep aynı isimlerin olması tesadüf değil herhalde?..

Başbakan Erdoğan’ın Deniz Feneri’ni neden çok koruduğu merak ediliyordu. İşin içinde sadece Albayraklar yok; damat ve oğul bile var.

Dava dosyasında, Deniz Feneri adına toplanan paraların, Erdoğan’ın damadı Berat Albayrak’ın da yöneticilerinden olduğu Sabah, Takvim gibi gazetelerin satın alınmasında kullanıldığı iddia ediliyor. “İddia” diyorum çünkü Türkiye’de Deniz Feneri davasının hangi şartlarda açıldığını biliyorsunuz.

Erdoğan’ın oğlu Ahmet Burak’ın da adı dosyada var:

Ahmet Burak Erdoğan birkaç kez Frankfurt’a Deniz Feneri merkezine gelmiş ve gizli kamera çekimleriyle tespit edilmişti. Niye gelmişti? 17 Aralık Operasyonu’nda ekranlarda gördüğümüz çantalar bu görüntülerde var mıydı?

Almanya’daki dava dosyasının 1551-1650 arasındaki sayfalarında, Deniz Feneri adına halktan alınan paraların, Ahmet Burak Erdoğan’ın iş alanına giren gemicilik işlerinde kullanıldığı ifade ediliyor.

Sanık Firdevsi Ermiş ifadesinde, “Daha önce ‘Baltic Kristina’ adını taşıyan bir geminin, 2,5 milyon euroya Almanya Deniz Feneri’nin parasıyla satın alındığını; bunun için bir milyon euro kredi çekildiğini, geri kalan paranın Deniz Feneri’nin resmi olmayan kasasından aktarıldığını, ancak paranın sahte belgelerle Türkiye’den getirilmiş gibi gösterildiğini” anlattı.

Burak Erdoğan’ın bacanağı76 olan Habip Karaman (davanın önemli isimlerinden Kanal 7 Yönetim Kurulu Başkanı Zekeriya Karaman’ın oğlu) aracılığı ile geminin yüzde 40’ına ortak olduğu iddiaları var. Türkiye’deki savcılar Burak Erdoğan’ı çağırıp soramadı. Savcıların başına ne geldiğini yazacağım...

Bu arada hatırlatıp geçeyim; Burak Erdoğan kayınpederi Osman Ketenci ile BUMERZ denizciliğe ortaktı!

Sonuçta...

Almanya Frankfurt Eyalet Yüksek Mahkemesi’nde görülen davada; savcılığın 8000 sayfalık iddianamesinde, Deniz Feneri Derneği’nin resmi kayıtlarına göre (kayıtlı olmayan da var demek ki) beş yılda 41 milyon euro topladığı; bunun 18 milyon eurosunu amaç dışı kullandığı ortaya çıkarıldı.

Türkiye’ye gelen 18 milyon euronun 8 milyon euroluk kısmı Türkiye’deki Deniz Feneri Derneği’ne aktarılmıştı. Kalan kısım kayıptı.

Mahkemenin hâkimi Johann Müller, 17 Eylül 2008’de kararını açıkladı: Deniz Feneri e.V.’nin ve Kanal 7 INT’in Genel Müdürü Mehmet Gürhan beş yıl on ay, yardımcısı konumundaki Mehmet Taşkan iki yıl dokuz ay ve Deniz Feneri e.V. ve Kanal 7 INT yayıncısı Euro7 Fernseh GmbH’nın muhasebe ve mali müdürü Firdevsi Ermiş bir yıl on ay hapis cezası aldı.

Mahkeme derneğin malvarlığına kamu adına el koyarak malvarlıklarının yönetimini kayyuma devretti.

Kayyumlar derneğin borçlarını ödedikten sonra geriye kalan paraları almaları için bağış sahiplerine çağrı yaptılar, kalan para ve malvarlıkları ise Kızılhaç’a devredilecek.

Deniz Feneri e.V. davasının gerekçeli kararında olayın Türkiye boyutunun önemine vurgu yapılırken, asıl faillerin Türkiye’de olduğu vurgulandı.

Hapis cezası alan üç dernek yöneticisinin Almanya’da işbaşında oldukları ancak tüm yönetim ve kontrolün Türkiye’den yapıldığı açıklandı.

Türkiye’de Kanal 7 Yönetim Kurulu Başkanı Zekeriya Karaman, Zahid Akman, İsmail Karahan ve Harun Yoldaş’ın sorumlu olduğu iddia edildi.

Almanya’da halen ikinci bir soruşturma daha yürütülüyor. Zahid Akman ve Zekeriya Karaman’ın sanık olarak yargılandıkları ikinci davanın konusu Vakıfbank Frankfurt Şubesi’ndeki para hareketleri...

Türkiye’de kamuoyu baskısıyla düğmeye 6 Temmuz 2011 tarihinde basıldı.

Ankara 13. Sulh Ceza Mahkemesince, RTÜK eski Başkanı Zahid Akman, Kanal 7 Yönetim Kurulu Başkanı Zekeriya Karaman, Genel Müdür Yardımcısı ve Yönetim Kurulu Üyesi İsmail Karahan, Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Çelik ve Kanal 7 çalışanları ile Deniz Feneri Derneği yöneticisi Ali Solak, Harun Kapuyoldaş, Muzaffer Şafak, İzzet Kurum, Mehmet Sıddık Balıkçı tutuklanarak cezaevine gönderildi.

Sonra ne oldu? “Yüzyılın bağış yolsuzluğu” olarak nitelendirilen Deniz Feneri e.V. Türkiye bölümünü soruşturan Ankara Cumhuriyet Savcıları Nadi Türkaslan, Abdulvahap Yaren ve Mehmet Tamöz’e “resmi belgede sahtecilik” ve “görevi kötüye kullanmak” iddiasıyla görevden el çektirildi; yetmedi yargılandılar!

Ayrıca, Deniz Feneri soruşturmasını yürüten savcılardan sorumlu olan Ankara Cumhuriyet Başsavcı vekilleri Nuri Yiğit ile Şadan Sakınan’ın yerine Ankara Cumhuriyet Başsavcı vekili Harun Kodalak getirildi.

Ve...

Zahid Akman ve arkadaşları 21 Ekim 2011’de serbest bırakıldı...

Deniz Feneri davası halen devam ediyor...

Sürpriz mi bu olup bitenler?

Sürpriz mi karşımıza yine Albayrakların, Kanal 7’nin çıkması?

Sürpriz mi karşımıza yine oğulların, akrabaların çıkması?

Sürpriz mi örtülü ödenekler, Vakıfbanklar?

Ve süpriz mi dava sürecinin böyle ilerlemesi?

17 Aralık’a böyle böyle gelindi...

17 Aralık aslında hiç sürpriz değildi...

Kamuoyu 1990’larda nasıl “Albayrak” adını öğrendiyse...

17 Aralık’tan itibaren sık sık bir aile karşımıza çıktı:

Topbaşlar!..

25 Aralık 2013’te gözaltına alınmak istenen işadamları arasında Topbaşlar da vardı

Sümeyye Erdoğan’ın sızdırılan telefon görüşmesinde Topbaşlar vardı.

Suudilerle iş görüşmelerinde Topbaşlar vardı.

Kimdi bu Topbaşlar? Öyle ya...

17 Aralık ve 25 Aralık soruşturmalarının perde arkasında “Paralel Devlet” dedikleri Cemaat’in olduğu sır değil.

Cemaat, Topbaşları niye hedefe koydu? Hedef olmalarının nedeni sadece Erdoğan’a yakın olmaları mı? Bir başka nedeni olabilir mi? Başlayabiliriz...

Önce iki soru:

“Paralel Devlet”/Cemaat, Nakşibendi Erenköy Cemaati’ne niye düşman?

“Paralel Devlet”/Cemaat, Nakşibendi İsmailağa Cemaati’ne niye düşman?

Yanıtlardan önce bilindik hikâyeyi yazayım:

Hintliler, hayatlarında fil görmemiş insanları karanlık ahırda toplar. İnsanlardan dokunduklarının neye benzediğini anlatmalarını isterler. İnsanlar ellerini file sürmeye başlarlar. Kim elini filin neresine sürerse fili öyle tarif eder.

Ne demek istediğimi sanırım anladınız; konuyu “paralel devlete” yani “Okyanus Ötesi” merkezli Cemaat’e getireceğim.

Cemaat’in hışmına, komplosuna uğramış kişiler, bir dönem salt kendi başına gelenlerle “paralel devleti” kavramaya çalıştı. AKP çevreleri de meseleyi “17 Aralık Darbesi” olarak görüyor! Kurulan tezgâha yukarıdan bakamıyor.

Örneğin; Odatv Davası’nın, 17 Aralık operasyonuyla ilgisini biliyorlar mı; hiç sanmam!

Oysa, 17 Aralık’ta neler olacağı bu davanın ek klasörlerinde var!

Şöyle...

Cemaat’in polisi, Odatv bilgisayarlarına virüsle dosyalar yerleştirdi.

Amaçları birkaç gazeteciyi Silivri Cezaevi’ne atıp susturmak değildi; tezgâh büyüktü; MİT’e de operasyon yapacaklardı!

Ve ardından AKP’ye yakın işadamlarına ve dolayısıyla en sonunda Erdoğan’a!..

Ergenekon operasyonlarının başladığı o günleri anımsayınız:

“Ergenekon’un işadamları kim?” diye kalem oynatan çömez yandaş gazeteciler vardı. Bu dünkü çocuklar –doğal olarak– büyük oyunu hiç anlamadı. Oysa...

“Ergenekon’un işadamları” dedikleri, 17 Aralık’taki Erdoğan’a yakın işadamları olacaktı!

Şaşırdınız mı? Bunu nereden mi çıkarıyorum?

Elimde belgeler var...

Önce bir tespit yapayım:

“Çok becerikli” polislerimiz var! Odatv’ye yapılan operasyonda, 35 ayrı bilgisayar harddiski, 3095 DVC kaseti, 471 mini DV kaseti, 1906 CD-DVD ve 21 VHS kaseti bir günde “incelediler” ve “pat” diye yasak “belgeleri” buldular! Bu kadar harddiski, kaseti bir yılda ancak inceleyebilirlerdi. Demek ki neymiş; koyan çabuk buluyormuş!

Odatv’ye virüsle konulan dokümanlar arasında MİT belgeleri de vardı.

Bunlar 17 Aralık Operasyonu’nun ipucunu veriyordu. Erdoğan ve şürekâsı bunları hiç göremedi. Anlamadılar. Hep çabuk kandırıldılar. Öyle ki, Odatv Operasyonu’ndan iki ay sonra, 13 Nisan 2011’de Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi’nde, cezaevine atılmamızla ilgili sorular üzerine Erdoğan, kitabın bombadan daha tehlikeli olabileceği açıklamasını yaptı.

Cemaat’in polisleri Erdoğan’ı parmağında oynattı. “Size suikast yapacak Ergenekoncuları/askerleri yakaladık” diye korkuttu.

Cemaat polisinin Odatv bilgisayarlarına kendi koyup kendi bulduğu MİT belgelerinde ne vardı?

17 Aralık operasyonunda kimin adı varsa, o belgelerde de işte o isimler vardı:

Suudi Arabistanlı işadamı Yasin Abdullah el Kadı vardı...

Turgay Ciner’in sağ kolu Mehmet Fatih Saraç vardı...

Erdoğan’a en yakın işadamı Mustafa Latif Topbaş vardı...

Vs...

Virüsle yerleştirilen o belgelerde El Kadı ile Mustafa Latif Topbaş’ın, 1997’de kurdukları Ahsen Plastik Kâğıtçılık ve Temizlik Ürün San. Tic. A.Ş. ortaklığı gibi ticari ilişkiler ayrıntılarıyla yazılıydı.

Yine o MİT belgesinde; AKP’ye “AK” adını veren Mustafa Latif Topbaş’ın sahibi olduğu AKGIDA San. Tic. A.Ş. hakkında ayrıntılı bilgiler mevcuttu. Topbaşlar, Ülkerler, El Kadı bu şirkete de ortaktı!77

Topbaşların El Kadı’yla ticari ilişkileri Türkiye’nin ilk faizsiz finans kuruluşu Al Baraka Türk döneminde 1980’lerde kuruldu.

Benzer ortaklık BİM mağazalarında da vardı.

Bizim bilgisayarlara yüklenen o belgelerde çok bilgiler var; müteahhit Mustafa Hanoğlu’nun Erdoğan’ın kasası olduğu iddiası gibi...

Odatv soruşturması sürerken belgelere MİT’in talebiyle yayın yasağı geldi. Bu nedenle fazla ayrıntı veremiyorum. Anlatmak istediğimi yazdım; şuraya gelmek istiyorum:

Cemaat’in polisi bu MİT belgelerini Odatv’ye niye koydu?

Amaç “Efendim, size yakın işadamlarını MİT fişlemiş ve haber yapması için Odatv’ye vermiş” diyerek, Başbakan Erdoğan’ın oluruyla MİT’e operasyon yapılmasını mı sağlamaktı?

Yazdım; Odatv kapsamında tutuklanan MİT Müşaviri Kâşif Kozinoğlu Silivri Cezaevi’nde ölmeseydi; MİT’e operasyonu, 7 Şubat’ta KCK üzerinden değil, Odatv üzerinden yapacaklardı.

Odatv, büyük bir operasyonun ilk adımıydı; gazeteciler, MİT görevlileri, işadamları, akademisyenler bu davaya eklenecekti.

Peki, bu tespit elde var bir.

Gelelim ikincisine...

İkinci tespit:

Cemaat polisinin, o MİT belgelerini Odatv’ye yüklemesinin başka amacı olabilir mi? Şu nedenle soruyorum:

Cemaat polisinin Odatv’ye koyduğu MİT belgesindeki işadamlarıyla, 17 Aralık’ta operasyon yapılan işadamlarının aynı kişiler olması tesadüf mü?

Hedefte aynı işadamları...

Avlayan aynı Cemaatçi polisler...

Şimdi...

Poyrazköy/Kafes Komplosu’ndan da biliyoruz ki; Cemaat, devlet içinden bilgi topluyor; “bilgi bankası” oluşturuyor ve zamanı gelince kullanıyor. Yani...

Cemaat üç yıl önce niyetini belli etti. MİT’ten o belgeyi çalıp Odatv’ye koymasının amacı bu.

Cezaevinden “Ey AKP, seni de takip ediyorlar, fişliyorlar, zamanı gelince kullanacaklar” diye bağırdık. Mapushanenin duvarları kalındı; sesimizi duyuramadık!

Topbaşların “paralel devletin” hedefinde olduğu üç yıl önceden belliydi.

Peki Topbaşlar neden Cemaat’in hedefi oldu?

Soruyu, Nakşibendi İsmailağa Dergâhı’na mensup Cüppeli Ahmet Mahmut Ünlü’nün başına gelen “seks kaseti” tezgâhıyla biraz daha açalım. Çünkü asıl hedefte olanlar, Nakşibendiler!..

1) Nakşibendiler 1826’daki “Hayırlı Olay” ile Yeniçeri ve Bektaşi kıyımında büyük rol oynadı. İktidara ortak oldular.

2) Cumhuriyet döneminde Necmettin Erbakan’ın MNP ve MSP’si ile partileştiler ama Turgut Özal’la iktidar oldular.

Gelelim günümüze ...

Cüppeli Ahmet’in önce seks kaseti internete sızdırıldı. Ardından, “yeraltı dünyasıyla işbirliği yapıyor; kadın pazarlıyor” diye 9 Aralık 2011’de cezaevine atıldı.

Tam bir itibarsızlaştırma operasyonuydu. AKP iktidarında bir din adamı seks hayatı nedeniyle cezaevine konulabilir mi? Cüppeli’nin seks hayatından kime ne? Mesele başka...

Cemaat, Cüppeli Ahmet’i neden Metris Cezaevi’ne attı?

Çünkü Cüppeli; Türkiye’de hayli etkili Nakşibendi İsmailağa Cemaati’nin önde gelen isimlerinden biri.

Şeyh Mahmut Ustaosmanoğlu hastaydı ve postnişe Cüp-peli’nin oturması güçlü ihtimaldi. Ayrıca Cüppeli, televizyon programlarında, vaazlarında açıkça Cemaat’i eleştiriyordu. Önce Cemaat’in yayın organlarında hakkında, “Ergenekoncu” diye yazıldı. Ardından Cemaat polisinin operasyonu geldi.

Cüppeli Ahmet komplosunu anladık!

Cemaat, işadamı Topbaşları niye hedefe koydu?

Bu ayrıntıyı atlamayınız; Topbaşların sadece işadamı kimliği yok. Nakşibendi Erenköy Cemaati’ne mensuplar.

Ve dikkat ediniz, Cüppeli de Topbaşlar da Nakşibendi!

Yani, Nakşibendiler hedefte.

Cemaat, “seks düşkünü”, “hırsız” diye Nakşibendileri itibarsızlaştırmak istiyor! Derin kapışma var! Bu bir güç savaşı!

Basit bir tarikat ayrılığı/kavgası olarak değerlendirmeyiniz...

Nakşibendiler ticarette ve siyasette çok güçlü.

17 Aralık operasyonu başarılı olsaydı muhtemelen cezaevine atılacak olan Mustafa Latif Topbaş, Forbes dergisine göre Türkiye’nin en zengin 13. işadamı. Ağabeyi Ahmet Afif Topbaş ise 46. zengini. Aile Erdoğan’a çok yakın.

“Paralel Devlet” Nakşibendilerin parasal ve siyasal gücünü yok edip; tek kuvvetli dini cemaat olmak istedi!

Bu nedenle Topbaşlar hedefe konuldu.

Bu nedenle Topbaşları adım adım takip ettiler. Telefonlarını dinlediler. Muhtemelen gizli çekim yaptılar. Ve zamanı gelince düğmeye bastılar.

Cemaat’in hedefindeki Topbaşlar kim?..

Biraz daha ayrıntı yazayım...

Topbaşlar, Konya/Kadınhanı (Saideli) ilçesinden.

Alman Friedrich Sarre yazdığı Küçükasya Seyahati (1895 Yazı), isimli eserinde Saideli’de Müslümanlar ile Ermenilerin iç içe yaşadığını anlatıyor.

Aileyi anlatmak için çok gerilere gitmeye de gerek yok:

Ahmet Kudsi Efendi’nin dört çocuğu var: Mehmet Hulusi, Mustafa İsmet, Musa İzzet ve Ümmühan Afife.

Bugün “Topbaş” soyadını taşıyan aile, Mehmet Hulusi’nin; “Büyüktopbaş” soyadını taşıyan aile de Mustafa İsmet’in soyundan geliyor.

Mehmet Hulusi, 1848’de Kadınhanı’nda dünyaya geldi. Aynı yöreden İkbal Hanım’la evlendi. Ahmet Hamdi adlı oğlu ve Zahide, Sabire ve Muhlise adında üç kızı oldu.

1909’da vefat ettiğinde arkasında 22 parça gayrimenkul bıraktığı belirtiliyor.

Ama nedense tek oğul Ahmet Hamdi, ailesiyle birlikte 1917’de İstanbul’a göç etti. Aksaray-Laleli semtine yerleşti ve sonra Erenköy’de ikamet etti.

Esnaf oldu; Eminönü Sultanhamamı’nda manifaturacılık yaptı.

Tasavvufa ilgi duydu; Elmalılı Hamdi Yazır; Şeyhülislam Mustafa Sabri ve (İslam Konferansı Genel Sekreteri Ekmeleddin İhsanoğlu’nun babası) Yozgatlı Müderris İhsan Efendi ile arkadaş oldu.

İttihatçıları sevmiyorlardı. İttihatçılardan korkup bir buçuk yıl Almanya’da yaşadı. 1944’te vefat etti.

Musa, Abidin, Muammer, Nuri, Hulusi, Müşerref (Çelebi), Aliye (Aydın), Fatma (Keçebaş) adlı çocukları vardı.

Erkek evlatları tekstil işini devam ettirdi. 1950 yılında Bahariye Mensucat’a Sadıkoğulları’nın ortağı olarak girdiler. Sonra Sadıkoğulları’ndan kalan diğer hisseyi satın alıp fabrikayı büyüttüler.

1960 yılında, kardeşler arasında ayrılık gerçekleşti:

Nuri ve Hulusi Topbaş Bahariye’de kaldı. Musa, Muammer ve Abidin, “Kader Mensucat”ı kurdu.

1970’te bir ayrılık daha yaşandı:

Musa Topbaş, “Kader Mensucat”ı kardeşi Muammer Bey’e bıraktı. Muammer, tekstilci Kiğılılardan A. Fikret Hanım’la evliydi. Üçüncü kuşaktan Ayşe Vildan Kiğılı da, Hayat Holding’in sahibi Ahmet Yahya Kiğılı‘nın eşi.

Musa Topbaş 1975’te oğulları Osman Nuri, Ebubekir ve kardeşi Abidin Topbaş ile “Hisar Mensucat”ı kurdu.

Topbaşların bu ayrılmaları, hiçbir zaman küsme ya da kırılmayla sonuçlanmadı. Onları birbirine bağlayan başka bir bağ vardı: Nakşibendilik!

1970’li yıllara kadar ticari hayatla yoğun bir şekilde ilgilenen Musa Topbaş Erenköy’de yaşayan Şeyh Mahmut Sami Ramazanoğlu’na bağlandı. İrşad faaliyetlerini Erenköy Zihnipaşa Camii’nde sürdüren Şeyh Sami, aynı zamanda Tahtakale’de bir şirketin muhasebe hesaplarını tutuyordu. 1984’te ölünce dergâhın başına Musa Topbaş geçti. O da ölünce postnişe oğlu Osman Nuri Topbaş geçti.

Ailenin bu kolu Erenköy Dergâhı’nı büyütürken, diğer kolu ticarette çok büyüdü.

Abidin Topbaş’ın oğlu rahmetli Eymen Topbaş (ANAP İstanbul İl Başkanı’ydı) ve Faruk Topbaş ticarette ve siyasette başarılı oldular.

Fakat Nuri ve Hulusi Topbaş’ın oğulları üçüncü kuşak Topbaşlar Türkiye’nin en zengin işadamları oldular. Dördüncü kuşak da ticari hayata başladı.

Topbaşlar hakkında kitap yazılmalıdır. Aile hakkında; İlim Yayma Cemiyeti kuruculuğundan mason üyeliğine, solculara saldıran Babıâli’de Sabah gazetesi sahipliğinden Muradiye, Ensar, İlim ve Hizmet, Aziz Mahmud Hüdai gibi vakıflara, okullara, Yahudi ve Suudi Arabistanlı işadamlarıyla ticari ortaklıktan sosyetik gelinlere kadar yazılacak çok bilgi var. Bir bölümünü Beyaz Müslümanlar’ın Büyük Sırrı, Efendi-2 kitabımda yazdım. Merak edenler okuyabilir...

Cemaat’in milliyetçileri, ulusalcıları; aydınları, gazetecileri cezaevine gönderdiği yazıldı.

Ama Cemaat’in Nakşibendileri düşman görmesi üzerinde pek durulmadı.

Bu tespiti yaptıktan sonra, “Cemaat Topbaşları salt bu nedenle hedefe koydu” diyemem. Sormak istediğim şu: Erdoğan’ın Topbaşlar ile olduğu gibi başka işadamlarıyla da ilişkisi vardı; Cemaat onlara niye hiç dokunmadı.

Topbaşların “ticari hayatı kirliydi” de onların değil miydi?

Sonuçta, iktidar ortakları hangi nedenle kavga ederse etsin; ortaya dökülen cerahat Türkiye lehine oldu. Hırsızlık belgelendi.

Artık...

Muhaliflerin Erdoğan’a eleştirisi salt kültürel olmaktan çıktı; doğru zemine geldi; ekonomik vurgunlar!

Neoliberalizmin Erdoğanlar aracılığıyla Türkiye’yi ve insanımızı nasıl çürüttüğünü gördük.

Niye herkes AKP döneminde enerji patronu oldu? Bu kâr kimlerin sırtından çıkarılıyor?

Erdoğan’ın ekonomik sisteminin kimleri, ne için öldürdüğünü gördük.

Erdoğan’ın ekonomik sisteminin kimleri nasıl zengin ettiğini de görmeliyiz...

Erdoğan’ın adamlarına devam edelim...

“Kasa” sadece dindaştan seçilmedi.

Hemşerilik ilişkisi de önemliydi....

Rize Kalkandereli “Sultan Amca” Şaban Cengiz’in oğulları, torunları...

Mehmet Cengiz (Cengiz Holding Yönetim Kurulu Başkanı), Ekrem Cengiz (Yönetim Kurulu Üyesi), Şeref Cengiz (Yönetim Kurulu Üyesi), Ahmet Cengiz (şirket ortağı), Asım Cengiz (şirket ortağı), Kâzım Cengiz (şirket ortağı) Türkiye’nin gündeminde...

En büyükleri Mehmet Cengiz’in ettiği bir küfür var ki, tüm gerçeği ortaya döküyor.

Önce...

Medyaya sızan telefon kayıtlarının ortaya çıkardıklarına bakalım...

Tarih: 21 Temmuz 2013

Erdoğan evinde Kolin İnşaat sahibi Celal Koloğlu ile yaptığı görüşmede, Sabah ve Atv ile ilgili olarak “Sıkıntıdayız, hallolacak bu iş” diye talimat verdi.

Tarih: 21 Ağustos 2013

Erdoğan’ın talimatı sonucu, Binali Yıldırım, “büyük müteahhitler” İbrahim Çeçen ve Mehmet Cengiz’den, Sabah ve Atv’nin alınması için havuz oluşturmalarını istedi.

Tarih: 3 Eylül 2013

“Büyük müteahhitler” Binali Yıldırım ile Ankara Ahlatlıbel’de buluştu. İşadamlarının oluşturduğu 630 milyon dolarlık havuzun, 200 milyon dolarlık kısmının Türkiye Ziraat Bankası’ndan karşılanması kararlaştırıldı.

Tarih: 14 Kasım 2013

Para toplama işini organize eden Mehmet Cengiz İstanbul’da Kıyı Emniyeti Sosyal Tesisleri’nde Binali Yıldırım ile buluştu. Sabiha Gökçen Havalimanı ihalesi “yüzde 10’a” halledildi. Sırada dört milyar dolarlık bir ihale daha vardı.

Tarih: 20 Aralık 2013

Rekabet Kurulu, Zirve Holding A.Ş.’nin, Sabah ve Atv’nin satışına onay verdi.

Zirve Holding kimlerdi? Kâğıt üzerindeki sahibi; Kalyonculardan Ömer Faruk Kalyoncu. İstanbul Ticaret Sicili’nde 657027 numarayla kayıtlı şirketin adı; AR Enerji A.Ş. Sahipleri: Cemal Kalyoncu, Ömer Faruk Kalyoncu ve Ziya İlgen. Son ismin “enişte” olduğunu artık biliyorsunuz; Erdoğan’ın kız kardeşi ile evli. Enişte 20 Eylül 2013’te payını Ayyıldız A.Ş.’ye devrediyor. Altı gün sonra, 26 Eylül 2013’te unvan değişikliğiyle şirketin adı Zirve Holding A.Ş. oldu. Talihsizlik, eniştenin payını satması. Atv-Sabah’ın sahibi olacaktı! Yerseniz...78

Tarih: 25 Aralık 2013

İçlerinde “büyük müteahhitlerin” de bulunduğu AKP’ye yakın 41 işadamına yönelik polis operasyonu AKP hükümeti tarafından durduruldu. Savcı soruşturmadan alındı.

Sonraki süreçte işadamlarının telefon görüşmeleri medyaya sızdırıldı.

Mehmet Cengiz’in, Celal Koloğlu ile görüşürken savurduğu, “milletin a...koyacağız” küfrü bir büyük gerçeği ortaya çıkardı...

Peki...

Mehmet Cengiz, “milletin a...nasıl koyacaktı?”

Cengiz Holding’in aldığı kimi ihalelere bakalım:

İstanbul Üçüncü Havalimanı: 58.890.00 milyon TL

Urfa Ilısu Barajı (Hasankeyf): 4.851.00 milyon TL

İstanbul Avrupa Yakası Boğaziçi Elektrik Dağıtım: 3.626.00 milyon TL.

İstanbul Taksim-4. Levent Metrosu: 2.000.00 milyon TL

Çanakkale, Yalova, Balıkesir, Bursa Uludağ Elektrik Dağıtım: 1.457.00 milyon TL

Antalya, Burdur, Isparta Akdeniz Elektrik Dağıtım: 1.010.10 milyon TL

Ankara-İstanbul Hızlı Tren 2. Etap: 1.000.00 milyon TL

Trabzon Atasu Barajı: 874.00 milyon TL

Şile Ağva Yolu: 527.40 milyon TL

Artvin Yusufeli Barajı: 486.80 milyon TL

Trabzon-Aşkale Yolu: 484.50 milyon TL

Seydişehir Eti Alüminyum/Oymapınar HES: 417.85 milyon TL

Sivas, Tokat, Yozgat Çamlıbel Elektrik Dağıtım: 400.70 milyon TL

Ankara Tren Garı: 250.00 milyon TL (iptal oldu yeniden yapılacak)

Ordu, Giresun Havalimanı: 144.00 milyon TL

Bingöl Genç Yolu: 72.80 milyon TL

İstanbul Maltepe Dolgu: 65.00 milyon TL

Okumaktan yoruldunuz mu?

Hangisini yazayım;

Özelleştirmeden arsa fiyatına kapattığı Eti Bakır A.Ş.’yi mi? Eti Alüminyum A.Ş.’yi mi? (Dört milyar dolar olan tesisleri 305 milyon dolara aldılar.)

Hangisini yazayım;

Samsun Mobil Enerji Santrali’ni mi?

Bursa Wolfram madenleri veya İzmir Antimuan maden işletmelerini mi?

Doğalgaz ihalelerini mi?

Yine özelleştirmeden aldıkları şeker fabrikalarını mı?

Hangisini yazayım:

Antalya Beldibi’ni yok ederek kurulan Türkiye’nin ilk yedi yıldızlı oteli Sungate Port Royal Resort Hotel ya da Le Jardin Resort Hotel’i mi?

Bayramda Erdoğan, Bodrum’un en güzel yeri Cennet Koyu’nu gezdi. “Felaket! Bu kadar vicdansızlık olmaz” dedi. Ardından Bodrum’un incisi Cennet Koyu karşısındaki Mazıdağı Yarımadası’nı (678.963.72 metrekare) özelleştirdi. Alan kim miydi; Mehmet Cengiz!

Yeter yazmayayım; insanın siniri bozuluyor. 30 yıllık geçmişi olmayan, taşeronluktan gelme alaylı bir müteahhitin arkasında hangi politikacılar var?

Bu paraların “yüzde 10”u kimlerin cebine gidiyor?

Neler dönüyor?..

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın hızlı tren ihaleleriyle ilgili yürüttüğü soruşturmada adının geçmesi üzerine Mehmet Cengiz küplere bindi. “Taşerona iş vermek suç mudur kardeşim? Bu beni ilgilendirir. Verilemeyecek bir gram hesabımız yoktur,” dedi.

Niye hesap versin?

Geçen yıl taşeronlaşma sonucu 1150 işçi hayatını kaybetti; umurunda mı?

Özelleştirilerek Mehmet Cengiz’e devredilen Samsun’daki Eti Bakır İşletmesi’nde 2012’de tedbirsizlik sonucu ölen beş işçinin hesabını verdi mi?

Niye hesap versin?

ÖİB, Eti Alüminyum’un özelleştirilmesinde, hiçbir makul gerekçe olmadan alıcı firma ve şahıslar aleyhine açtığı davadan vazgeçiverdi! Alıcı firmanın eski yönetim kurulu başkanının, ÖİB başkanvekili olarak görev yapmasına hükümet bir şey dedi mi?

Niye hesap versin?

Gazeteler yazdı; Maliye Bakanlığı 29 Aralık 2010 tarihinde faiz hariç 424.4 milyon liralık kurumlar vergisi borcu ile cezasını sıfırlamadı mı? O da gitti 45 milyon dolarlık Falcon 5X isimli özel uçak sipariş etti.

Niye hesap versin?

Hızlı tren projesinde yer alan ve uzunluğu 6.7 kilometreyi bulan 26 numaralı tüneli yapmaktan vazgeçti. Kimse de çıkıp “ne oluyor?” dedi mi?

Niye hesap versin?

Yüce Divan yargılamalarına yol açan Karadeniz Otoyolu’nun hesabını verdi mi?

Tabii ki, “milletin a... koyacağız?” der!

İki paket makarna “tecavüze ses çıkarmasınlar” diye dağıtılmıyor mu?

Öte yandan...

Aydın Doğan, İş Bankası derken sırada Koç var.

Önce Aydın Doğan’a geldi vergi cezası! Türkiye AKP’nin maliye baskısını o dönemde konuştu tartıştı.

Sonra bu yılbaşında İş Bankası’na vergi cezası kesildi.

Ve şimdi sıra Koçlara geldi. Türkiye Petrol Rafinerileri için (TÜPRAŞ) 103.5 milyon lira vergi cezası talep edildi.

Bir bölümüne ağır vergiler diğerine “yol” vermeler...

Kim bu “Erdoğan’ın havuzuna” giren işadamları?

Çoğunluğu Karadenizli ve Nakşibendi.

Yani Erdoğan’ın bölgesinden ve tarikatından.

Bir bileşen daha...

Ticari icraatları hep mahkeme konusu.

Bu tablo tek başına Türkiye’nin rejimi hakkında bilgi vermektedir.

Madem Türkiye son yıllarda sürekli yargı adaletsizliğini konuşuyor.

Hukuku/adaleti bir başka açıdan daha ele almalıyız...

Bu “havuz”daki işadamları neden hep cezadan “yırtıyor”?

Niye adaletin keskin kılıcı bunlarda ufak bir kesik bile yapamıyor?

İşte Turgay Ciner...

Babası Hüsnü Ciner yoksuldu. Amcası Mehmet Ciner’in, Niksar’daki kuyumcu dükkânında çalıştı. 30 yaşında Naciye ile evlendi; ikisi kız dördü erkek olmak üzere altı çocuğu dünyaya geldi. 1940’ta tekrar Hopa’ya döndü; kamyonla taşımacılık yaptı. 13 yıl bu işi yaptıktan sonra taşımacılığı bırakıp otomobil yedek parçaları alım-satımıyla uğraştı. 1957’de İstanbul’a taşındı. 1964’te vefat etti. İşin başına ağabey Yener Ciner geçti.

Turgay Ciner ticarete çay ocağı çıraklığından başladı. 7 Mart 1978’de İstanbul Talimhane’de 35 metrekarelik oto yedek parça dükkânını açtı. Umduğunu bulamadı. Şimdi Habertürk binasının bulunduğu yerdeki dükkânda sinek avlıyordu.

Ağabeyinin Almanya’dan gönderdiği yedek parçalarla sinek avlama dönemi bitti.

Mahkemelere yansıyan iddiaya göre, ağabeyi Ahmet Ciner polisti ve Almanya’da uyuşturucu kaçakçılığından hapis yattı. Avukatı, Almanya’nın en ünlü avukatlarından Rolf Bossi idi. İki yıl yatıp çıkmıştı. Ahmet’in oğlu Metehan Ciner de, uyuşturucu ve cinayetten hapse girdi.

Yine mahkemelere yansımasına bakılırsa, Cinerler kaçakçıydı.

Turgay Ciner, 1980’de gümrük kaçakçılığından gözaltına alındı.

Ayrıca; kardeşi Tuncer Ciner’le 1995 ve 1998’de iki ayrı polis operasyonuna uğradı. Gözaltına alındı. 1990-1991 yıllarında 69 Mercedes’i Türkiye’ye soktuğu belirlendi. ‘Teşekkül Halinde Kaçakçılık’ suçlaması ile 10 yıldan 15 yıla kadar hapsi istendi. Kadıköy 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nde ve Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nde dosyalar birleştirildi. Sonuç?

Turgay Ciner hep yargılandı:

– Taksim’deki apartman sahibi Mehmet Güner, zor kullanarak binaya girip el koyduğu için Turgay Ciner hakkında şikâyette bulundu. Beyoğlu 10. Asliye Ceza Mahkemesi’nde iki yıla kadar hapis istemiyle dava açıldı. Sonuç?

– Büyük Tekstil A.Ş.’nin sahibi Recep Akın, 192 milyon liralık iplik parası borcunu vermediği ve adamları tarafından darp edildiği iddiasıyla Turgay Ciner hakkında suç duyurusunda bulundu. Ciner gözaltına alındı. Sonuç?

Turgay Ciner için bunlar “çerez”...

Turgay Ciner, 1997’de “Havaş” adıyla şirket kurdu. Ardından Havaalanı Yer Hizmetleri A.Ş.’nin özelleştirmesine girdi. Kazandı.

Mesele bu kadar basit değildi. MİT kaynakları yazıyor:

“Kumarhaneler Kralı” Ömer Lütfü Topal da bu özelleştirmeye girmişti. Fakat Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar, Interpol’den Topal’ın ABD’de uyuşturucu kaçakçılığından hapis yattığı yolundaki belgeyi getirterek onu saf dışı etti. Kuşkusuz Mehmet Ağar’ın kardeşi Yunus Ağar’ın, Turgay Ciner’in şirketlerinde yönetici olmasıyla bunun hiç ilgisi yoktu!

Fakat:

– Hopa nüfusuna kayıtlı Mustafa oğlu 1931 doğumlu Nizamettin Ciner ve Hüsnü oğlu 1941 doğumlu Yener Ciner ve Mustafa oğlu 1938 doğumlu Yılmaz Ciner’in sigara ve uyuşturucu kaçakçılığı yaptıkları polis kayıtlarında vardı. Mehmet Ağar nedense belgeleri çıkarmayı unutmuştu! (Yener Ciner, bugün Cinerler Group Onursal Başkanı)

Havaş meselesi mahkemelere yansıdı.

– Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi’ne üç dilekçe veren işadamı Ersin Ortaç, “Ömer Lütfü Topal’ın öldürülmesi olayında uyuşturucu var, olayın içinde, Turgay Ciner var” dedi.

– Aynı mahkemeye, 1970-1979 tarihleri arasında Kırklareli Dereköy Gümrüğü’nde görevli emekli bir polis tarafından gönderilen dilekçedeyse; Turgay Ciner, Ersin Ortaç ve Ömer Lütfü Topal’ın defalarca birlikte yurtdışına çıktığı öne sürüldü.

– Ayşe Armağan da, “Öldürülen Ömer Lütfü Topal’ın paraları da İş Bankası Taksim Şubesi’nde bloke ediliyordu. Turgay Ciner bütün bunları bildiği için konuşmasın diye banka müdürü kocam Ünal Armağan’ı kaçırıp tehdit etti” dedi. Sonuç?

– Başbakanlık Teftiş Kurulu Susurluk Raporu’nda Turgay Ciner’in adı, 60. sayfada uyuşturucu kaçakçılığına ilişkin olayların anlatıldığı bölümde geçti. Sonuç?

Bitmedi...

Enerji ihalelerinde yolsuzluk ve rüşvet iddiaları üzerine 2001’de başlatılan “Beyaz Enerji Operasyonu” kapsamında, Turgay Ciner DGM Savcısı Talat Şalk’a ifade verdi. Sonuç?

– Turgay Ciner, TMSF’ye devredilen Etibank soruşturması kapsamında soruşturmayı yürüten DGM Savcısı Ercan Cengiz’e ifade verdi. Sonuç?

– Özelleştirme sonucu Turgay Ciner tarafından devralınan Afşin-Elbistan Termik Santralın’da, meydana gelen iki ayrı göçükte 11 işçi öldü. Turgay Ciner suçlu bulunsa bir daha linyit sahası ve termik santral işletemeyecekti. Sonuç?

– Öldürülen tefeci Nesim Malki’nin borç defterinde Turgay Ciner’in 23 milyon dolar kaydının bulunduğu açıklandı. Turgay Ciner, Tefeci Malki cinayetine adı karıştırıldığı için Ceytaş’ı kapatma kararı aldı. Sonuç?

– SPK, Park Elektrik hisse senedinde gerçekleştirdikleri işlemler nedeniyle, Turgay Ciner hakkında savcılığa suç duyurusunda bulunma kararı aldı. Sonuç?

– Turgay Ciner’in, sahibi olduğu Penyelüks aleyhinde bir kısmı karşılıksız dokuz çek yüzünden yedi ayrı ihtiyati haciz kararı alındı. İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi on milyar lirayı aşan başvuruların tümünü kabul etti. Sonuç?

Ve Turgay Ciner, 1998’de Dinç Bilgin ile ortaklık kurarak medyaya adım attı. Daha sonra Sabah ve Atv’nin büyük hissesini aldı.

Satış Dinç Bilgin’in sahibi olduğu Etibank’ın TMSF’ye devredilmesinden birkaç gün önce gerçekleşti. İMKB’deki işlemlerinde 23 trilyon liralık olağanüstü fiyat hareketleri oldu. Konu TBMM’ye getirildi. Sonuç?

Turgay Ciner’in kamu ihalesine girme yasağı olduğu için, Show TV ihale yapılmadan doğrudan satıldı! 300 milyon dolarlık zarar olduğu yazıldı. Sonuç?

Hangisini yazayım:

Çayırhan Termik Santralı’nın devrini mi?

Akyazı-Pazarköy’de bulunan hidroelektrik santralı işletmesini mi?

Beypazarı Trona Yatağı’nda soda kültü çıkarılması ve işletilmesini mi?

Siirt/Madenköy bakır sahası işletmesini mi?

Gaziantep İslahiye’de iki adet maden sahasını mı?

Silopi ya da Konya Ilgın Termik Santralı’nı mı?

Hopa Limanı’nın özelleştirilmesini mi?

Kıyı bankacılığını mı?

Mensucat Santral’ı ve Penyelüks’ü nasıl satın aldığını mı?

MİT’in 6 Haziran 1997 tarihli raporuna rağmen kamu bankalarından nasıl kredi aldığını mı?

Beşiktaş Başkanı Süleyman Seba’yı düşürüp kulübü ele geçirmek için neler yaptığını mı? Kasımpaşaspor’u mu?

Uzatmayayım; diyeceksiniz ki, “sen bize sonuçtan bahset!” Sonuç:

Forbes dergisi tarafından her yıl açıklanan ‘Dünyadaki Dolar Milyarderleri’ listesine giren Türklerden biri oldu.

Devlet Üstün Hizmet Madalyası aldı.

Tacikistan’ın Türkiye Fahri Konsolosu oldu.

Türk-Amerikan İşadamları Derneği tarafından ‘Başarı Ödülü’ ile onurlandırıldı.

Fethullah Gülen’in Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın sponsoru oldu.“Alo Fatih”i işe aldı...

Daha ne olsun...

Bitmedi...

Sözcü’de...

Mehmet Cengiz’in “Milletin a.. nasıl koyduğunu” yazdım. Mahkemeden tekzip kararı aldırmaya çalıştı; “Efendim şerefli bir işadamına...”

Sözcü’de...

“Enerji Kralı” Turgay Ciner’in yargılandığı davalardan nasıl kurtulduğunu sordum. “Efendim şerefli bir işadamına...” diye başlayıp 100 bin liralık tazminat davası açtı. Soru’ya dava açar hale geldiler! Ayrıca...

Nedir bu “şeref”? Nerede kaça alınıyor! Başbakanlıkta mı dağıtılıyor? Kasalarındaki paranın miktarıyla mı ölçülüyor? “Havuz”a ne kadar para koyarsan, o kadar mı şerefli oluyorsun?

Bak Havuzcu kardeş!..

Şeref; başkalarının gösterdiği saygıdır; insana onur madalyası öyle kolay takılmıyor; parayla filan da satın alınamıyor.

Size kızmıyorum; insan karşısındakini kendi gibi görür; bu nedenle sanıyorsunuz ki, mahkemeyle, parayla korkuturuz. Bizi “Alo Fatihler” ile karıştırmayın.

Bu girişi yapmamın nedeni; yine “Havuz” ekibinden birini yazacak olmam; Kolinler!..

Elazığlılar...

Medyanın “diyetisyen yıldızı” Prof. Dr. Mutia Canan Karatay’ın ablasının çocukları...

Ablası Nezihe, Mehmet Koloğlu ile evlendi.

Bugün isimlerini kazandıkları ihalelerle medyadan bildiğiniz; Naci Koloğlu (1946), Celal Koloğlu (1951) ve Veysi Akın Koloğlu (53) bu evlilikten doğdu.

Bir kardeşleri Metin Koloğlu, 41 yaşında, 1981’de vefat etti.

Baba Mehmet Koloğlu 1976’da Elazığ’da kurduğu Kolsan A.Ş. ile okuttuğu oğullarına ticaret yolunu açtı.

Yol öyle bir açıldı; bir çırpıda aklıma gelenleri sıralayayım:

– 22 milyar 152 milyon euroya İstanbul’daki 3’üncü havalimanı;

– 284 milyon liraya Ankara-Sivas yüksek hızlı tren projesi;

– 487 milyon liraya HES projesi için önemli olan Yusufeli Barajı;

– 1 milyar 960 milyon dolara Boğaziçi Elektrik Dağıtım;

– 546 milyon dolara Akdeniz Elektrik Dağıtım;

– 940 milyon dolara Uludağ Elektrik Dağıtım;

– 258.5 milyon dolara Çamlıbel Elektrik Dağıtım;

– 300 milyon dolara İzmirgaz;

– 43 milyon dolara Esgaz vs... vs... vs...

Sabah-atv satışıyla ilgili oluşturulan “havuz” konusunda, “milletin a.. koyacağız” diye Mehmet Cengiz’in telefonda konuştuğu kişi, Celal Koloğlu idi!

Kolinler hakkında fazla yazmayacağım.

Konumuz başka: madencilik!

Hekimhan Madencilik İthalat İhracaat San. ve Tic. A.Ş., Kolinlerin madencilik alanındaki şirketi.

Şirketin adından da anlaşılıyor; Malatya Hekimhan’da 2007 yılından itibaren demir yatağı işletiyorlar. Madenin görünür rezervi 60 milyon ton; tahmini rezervinin 100 milyon ton olduğu belirtiliyor.

Yavaş yavaş Soma’ya geliyoruz...

Türkiye Kömür İşletmeleri (TKİ)’nin hazırladığı, “2012 Yılı Kömür (Linyit) Sektör Raporu” var.

Minik bir parantez açayım; çünkü Soma katliamının izlerini raporun satır aralarında bulabilirsiniz: “Özel sektör üretimlerine ilişkin veriler bu rapor hazırlandığı tarihte henüz çıkarılamadığından, 2012 yılı toplam Türkiye linyit üretimini kesin olarak verebilmek mümkün olamamıştır.”

Maden Ocağı’nda tabii ki ihmal olur; daha üretim raporu bile hazırlayamıyorlar. Özel sektörün içler acısı halini bu cümle o kadar yalın anlatıyor ki!

Gelelim ana konumuza...

Raporda birden karşıma bildik bir inşaat şirketi çıktı: Kolinler!

“Soma Kolin Termik Santrali” kuruyorlar:

“Kömür özelliklerine sahip sahalar, kömürden üretilen birim elektrik enerjisi üretiminden pay almak (rödovans) şeklinde özetlenebilecek bir yöntemle, termik santral kurma şartıyla özel sektör kullanımına açılmıştır. Bu kapsamda yürütülen çalışmalar sonucu, Manisa SOMA kömür sahası, termik santral kurma şartı ile, 28 Ağustos 2012 tarihinde ihale edilmiş ve ihaleyi Hidro Gen Enerji (KOLİN İnşaat) firması kazanmıştır.

Firma ile 03.10.2012 tarihinde sözleşme imzalanmıştır.

Madencilik faaliyetleri ile ilgili Uygulama Projesini vermiştir.

04.01.2013 tarihinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na 450 (3×150) MWe kapasiteli Enerji Üretim Lisansı başvurusunu yapmıştır.”

Raporun devamını biz getirelim:

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’ndan, “yerli kömür yakıtlı, termik – akışkan yatak tipindeki ‘Soma Kolin Termik Santrali’ için 12/12/2013 tarihli ve 4752-12 sayılı kurul kararı ile ÖN/4752-12/02638 numaralı önlisans” aldılar ve çalışmalara başladılar. Ne çalışması olacak; 11 Mayıs 2014’te teşvik belgesi aldılar.

Yani... Soma katliamından üç gün önce!..

Alavere dalavere Somalı Memet madene...

Bir dakika!..

Yanlış anlaşılmak istemem; bu ticarete karşı değilim. Tabii ki, yerli kömür çıkarılsın ve elektrik üretilsin. Bu servettir.

Karşı olduğum şudur:

– Bu ticarette unuttukları, görmezlikten geldikleri önemli iki etken var; insan ve doğa! İnsanı ve doğa’yı katlederek yapıyorlar; buna izin verilemez. Ayrıca...

– Niye; hep büyük ihaleleri Erdoğan’ın çevresindeki kişiler alıyor?

– Niye; uzmanlık alanına önem verilmiyor? Niye; her işi bu işadamları yapıyor?

– Niye; bu işadamlarının başı hep “hukukla” sorunlu? (Sadece 17 Aralık Operasyonu‘ndan bahsetmiyorum; Celal Koloğlu, 2007’de akaryakıt kaçakçılığı iddiasıya gözaltına alındı. Polis, sahibi oldukları Çanakkale Liman İşletmeleri’nde gemi atıklarının (sintine) yasadışı biçimde işlenerek akaryakıt haline getirilip piyasaya satıldığını iddia etti.)

Şimdi...

Biz üzerlerinde gölge bulunan işadamlarının nesine güvenelim?

Daha kaç emekçi öldürülecek; daha ne kadar doğa katledilecek?

Sen de...

Soma’ya “hoş geldin” Kolin!..

Tek suçlu Mehmet Cengizler mi?

Tek suçlu Turgay Cinerler mi?

Tek suçlu Kolinler mi?

Niye olsun? Bu “Erdoğan düzenini” kim kurdu; kim övgüler dizdi?

Erdoğan başbakan olur olmaz; Özelleştirmeler Yüksek Kurulu’nu kendisine ayak direyen Abdüllatif Şener’den alıp Kemal Unakıtan’a verdi.

Bu vahşi-çarpık ekonomik sistemin koruyucuları sadece “Alo Fatih”ler mi?

Böyle düşünürseniz yanılırsınız.

İşte Ahmet Altan’ın operasyon için kurdukları Taraf’ta yazdıklarından bir minik bölüm:

Taraf, 1 Şubat 2009 tarihli yazısından:

“Erdoğan’ın ‘diplomasi bilmediği’, ‘Kasımpaşalı’ olduğu, ‘kuralları çiğnediği’ söylendi. 

Bence bazen diplomasi bilmemek, Kasımpaşalı olmak, kuralları çiğnemek de ‘iyi bir diplomasi’ olabilir. 

Erdoğan, Ortadoğu’nun saygısını kazandı. 

Uluslararası arenalarda bir daha Erdoğan’la karşılaşacak olanlar ‘saygı sınırlarını’ asla zorlamamaları gerektiğini bilecekler.” 

Taraf, 3 Şubat 2009 tarihli yazısından:

“Ben onu (Erdoğan’ı) önceki gün Aya İrini’de gördüm. 

Bir ödül veriyorlardı. 

Ama orada bir ödülden daha başka bir şey gördüm. 

82 yaşındaki bir yazar konuşurken, bir başbakanla (Recep Tayyip Erdoğan) kültür bakanı (Ertuğrul Günay), iki genç delikanlı gibi bir kenara çekilip ayakta dinlediler. 

Birçok şey gördüm ama bunu hiç görmemiştim. 

Böylesine doğal bir nezaket, böylesine zarif bir saygı... 

Belalarla kutsanmış bir hayatın herhangi bir noktasında karşılaşacağımı sanmadığım, bu topraklarda pek rastlanmamış bir sahneydi. 

Bundan etkilendiğimi itiraf edeyim. 

Nasıl bir ülkede yaşadığımı biliyorum, yazarlara bu ülkede neler yaptıklarını, ne acılar çektirdiklerini biliyorum, onları öldürdüklerini, işkencelerden geçirdiklerini, hapishanelerde çürüttüklerini biliyorum. 

Bazen, ‘Hiçbir şey değişmeyecek mi’ diye umutsuzluğa kapıldığım da oluyor. 

Ama önceki gece Aya İrini’de yaşananları izlerken, ‘Bir şeyler değişiyor galiba’ duygusuna kapıldım. 

Yazarları linç ettiren, hapislere attıran başbakanlardan, yazarlara saygı gösteren başbakanlara gelmek az iş değil...” 

(Taraf, 15 Ağustos 2009 yazısından)

“Bu büyük dönüşüm anı, iki lideri alabildiğine parlatıyor. 

Biri Erdoğan, diğeri ise Ahmet Türk. 

İkisi de isimlerini iki halkın tarihine yazıyorlar. 

(...) Erdoğan’ın sözlerinde de aynı sıcaklık ve samimiyet görülüyor. 

Bu samimiyet, bu usulluk, insanların vicdanlarına, hakkaniyet duygularına, adalet arzularına hitap ediyor. 

Meydan okumuyorlar. 

Hamaset yapmıyorlar. 

Ucuzluk peşinde değiller. 

Samimiyetin çekiciliği sanırım başka hiçbir şeyde yok.”

(Taraf, 21 Ekim 2009 yazısından)

“Erdoğan’ın ‘kalibresine’ sahip kim var bu ülkede? 

Onun cesaretine ve vizyonuna sahip kim var? 

Kimse yok. 

Erdoğan, Türkiye’de rakipsiz. 

Ama artık sadece Türkiye’de değil bence dünyada da önemli liderlerden biri.”

(Taraf, 14 Eylül 2011 yazısından)

“Başkasını bilmem ama ben Erdoğan’ın bu müthiş girişimini, olağanüstü cesur liderliğini, vizyonunu hayranlıkla selamlayıp bütün gücümle destekliyorum.”

(Taraf, 8 Nisan 2012 yazısından)

“Erdoğan, ona her zaman yakıştığını düşündüğüm biçimde şövalyece davrandı.

Ve, bize çok önemli bir gerçeği gösterdi... Eğer bu ülkede küçük bir çocuğun başı derde girerse, bu ülkede o çocuğun yardımına koşacak bir başbakan var.

Bu, benim için de, bu ülke için de çok önemli bir güvence.”

Kızıyorum...

Sinirleniyorum...

Çok çabuk yüceltiyor ve çok çabuk alçaltıyoruz. Olgular/kavramlar temelli tartışmıyoruz çünkü.

Örneğin, yine bir telefon sızdırıldı; Erdoğan’ın, Star gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Karaalioğlu’ndan başyazarı Mehmet Altan’ı kovmasını istediği ortaya çıktı. Bu sızıntı sonrası Mehmet Altan “basın mağduru” oluverdi! Kendisini mağdur sayabilir miyiz? Yazayım, siz karar verin...

Mehmet Altan 20 yıl Sabah gazetesinde yazdı. Özal’ı, Çiller’i ve Erdoğan’ı destekledi. Ve Erdoğan’ı öylesine yüceltti ki, Star gazetesine başyazar yapıldı. Çünkü Erdoğan, Mehmet Altan’ın daha çok yazmasını istedi; Sabah’ta haftada iki kez siyasi yazılar kaleme alıyordu. 11 Kasım 2006’da Sabah’tan ayrıldı ve Star’a geçti; artık yedi gün Erdoğan’ı övebilecekti!

Mehmet Altan, Uzanların elinden TMSF kanalıyla 2004 yılında alınıp AKP’nin “parti organı” yapılan Star’a başyazar olmakta basın özgürlüğü açısından hiç sakınca görmedi!

Yıl: 2008. İkinci Cumhuriyet’in Yol Hikâyesi adlı kitabında Defne Asal, Mehmet Altan’a soruyor:

– AK Parti sonuçta baştan beri özgürlükçü, demokrasi taraftarı ama öte yandan da muhafazakâr bir parti, bu seni korkutmadı mı?

– Hayır korkutmadı, korkutmaz.

– Şunu sormak istedim aslında, bir anlayış var ya, bunlar aslında takiye yapıyorlar diye.

– Takiye yapıyor diyenlerin AB’yi desteklemediğini görerek, onların bir takiye yaptığını düşünüyorum. AK Parti’nin takiye yaptığını söyleyerek, kendilerinin iktidar kavgasını yürüten laik takiyeciler var.

Dün böyle söylüyordu. Dolayısıyla, Star’a yazmaya başladı: “Türkiye’nin yenileşmesinin, dönüşmesinin itici motoru Erdoğan’dır...”

Mehmet Altan Star’a geçer geçmez hemen bir de kitap çıkardı: Eğrisiyle Doğrusuyla AK Parti. Partiyi şöyle analiz ediyordu: “Yoksullar ile tuzu kurular karşı karşıya. Tuzu kurular ve onların müttefiki olan Ankara’nın egemenleri, AK Parti vasıtasıyla merkeze taşınan yoksulları gördükçe feryat ediyorlar: ‘İrtica geliyor.’ Aslında irtica gelmiyor, egemenlik gidiyor galiba.” Mehmet Altan yazılarında ve televizyon ekranlarında yıllarca aynı sözleri tekrarladı. Ülkeyi karanlığa boğan Erdoğan zihniyetini “demokrasi getiriyor” diye selamladı; “darbelerle hesaplaşıyor” diye yüceltti..

Şimdi, “yanıldık” diyorlar.

İnanalım mı? Oysa...

Erdoğan kendini hiç saklamadı. Nefretini gösterdi. Öfkesini haykırdı. “Öteki”yle savaşacağını ilan etti.

Türkiye’nin yarısı fark etti de kendilerine aydın diyenler mi, ayak sesleri duyulan faşizmi analiz edemediler? Düşünme yetisini, siyasi zekâlarını mı kaybetmişlerdi?

Hadi canım siz de!..

Görmek istediklerini gördüler, duymak istediklerini duydular; şiddeti, kötülüğü, bayağılığı, kabalığı yok saydılar.

Geldik, neden görmedikleri meselesine...

Döneklik tartışmalarında bir yanlışlık var:

Yüzeyde ideolojik/fikir tartışması olarak gözüken, aslında derinde kişilik zafiyeti; para/maaş, makam/koltuk, ün/şöhret gibi maddi hayat talebi!

Meselenin bu yönünü niye hiç konuşmuyoruz? Yüzleşmeliyiz, bu gerçekle...

AKP’ye verilen sınırsız destekte, Mehmet Altan’ın Sabah’tan Star’a geçmesinde aldığı astronomik paranın etkisi yok mu? Yapmayın.

Vaat edilen parayı alamayınca köşesinde bile yazdı: “Hasan Doğan benim Sabah’tan Star’a geçişimin baş aktörlerinden biriydi. Beyana güven duyma saflığımı hiç terk etmemem yüzünden, o süreçte farklı aktörler tarafından bana yapılan vaatlerle, şimdiki uygulamalar arasında büyük farklar olsa da, başlangıçta hepsiyle, Hasan da dahil, yoğun bir şekilde teşrikimesai yaptık.” (24 Mart 2010, Star)

İşte mağdur Mehmet Altan budur! O “farklı aktörlerin” vaatlerini tutmalarını istiyordu. Başyazar köşesinden para dileniyordu!

Ruh açlığını doyuramazsınız; ne paralar, mevkiler, şöhretler, akademik unvanlar verseniz de insanı ezen bu açlığı yok edemezsiniz.

Bu cümleyi yazmamın nedeni başyazısında para dilenen Mehmet Altan’ın o dönem çok para kazanıyor olmasıdır. TMSF’nin el koyduğu CINE 5 gibi kanallarda hiç seyredilmeyen programlardan medya kriterlerinin çok üzerinde para aldı. Hayatı boyunca devletten beslendiğini söylediği memuru-köylüyü-işçiyi aşağılayan Mehmet Altan, en kolay kazancı/ büyük paraları devletten aldı!

Bu astronomik kazancı Melih Aşık köşesinde yazınca, Mehmet Altan ne yaptı dersiniz; iktidarın polis gücünü arkasına alarak herkese yaptığını bir kez daha tekrarladı: “Ergenekoncusunuz!”, “Kullanılan gazetecisiniz!”

İşte budur; Mehmet Altanlar için Ergenekonculuk ya da kullanılan gazeteci olmak! Düzenlerinin bozulmasını hiç istemediler.

Bu nedenle, nefret ve öç alma tutkusunu barbarlığa dönüştürdüler.

Bu nedenle, acımasızlarla ittifak yaptılar! Yaptıkları, “asmayıp da besleyelim mi” anlayışının başka bir versiyonuydu; “Silivri’ye sokmayıp da yazmalarına izin mi verelim?”

Gelelim şu uyduruk mağduriyet meselesinin aslına...

Mehmet Altan, Star’dan niye kovuldu?

Cemaat-AKP çatışmasında tavrını Pensilvanya’da ziyaret edip elini öptüğü Fethullah Gülen lehine kullandı! Hepsi budur.

Yoksa... Mehmet Altan gerçeği görmüş de yön değiştirmiş filan değil. Cemaat’in Erdoğan’la iplerini koparmasıyla Mehmet Altan’ın da yolu ayrıldı. Erdoğan’ı övmesi için para verilmişti; Gülen’i övünce Star’dan kovuldu!

Mehmet Altan halen Cemaat’in yayın organlarında arzı endam eyleyip Erdoğan’a çakıyor.

AB fonlarına, istihbaratçı düşünce kuruluşları “think tank”lere para karşılığı yazılan raporlara girmeyelim.

Can Yücel ne diyor Mehmet Altanlar için:

“öyle keyifli yazıyorum ki,

bu adamlar hem üniversitede var

hem gastede yazar/ hem de bozarlar

asaf savaş sakat/ve belgeli murat

bu murat belgeli murat

çok ingilizce bilir

ama hel’sinkiyle güvey girer”

(...)

Tüm döneklerin “maddiyat” gerekçesiyle yön değiştirdiklerini söylemek zor.79

Camus Veba adlı eserinde; yenilgi altında ezildiği için düşünme yetisini ve siyasi zekâsını kaybeden aydınları anlatır.

Camus sanki “bizim mahalle”nin eski solcularını yazmıştı.

Bunlardan biri Oya Baydar!..

Son makalesinde şöyle diyor:

“Bugün vardığımız noktada, suçtan elini yıkamak için bu davaların Cemaat’in orduya kurduğu kumpas olduğunu yeni keşfedip (!) ilan eden AKP’nin ve kalemşörlerinin katkılarıyla; darbe planlayanları, demokrasiye müdahale teşebbüsünde bulunanları, daha da ötesi bu amaçla cinayetlere varan provokasyonlara başvuranları, gerçek Ergenekoncu-ulusalcı odakların da el birliği ile neredeyse aklama yolundayız. Yarın karşımıza mağdur kahramanlar olarak çıkarlarsa şaşmamak gerek.” (5 Şubat 2014, T24)

Yazıyı okuyunca aklıma şu soru geldi:

“Nereden biliyorsun?”

Evet Oya Baydar; darbe planlarını ve bu amaçla cinayetlere varan provokasyonları nereden biliyorsun?

İddianameleri mi okudun?

Duruşmaları mı takip ettin?

Mahkeme tutanaklarını mı okudun?

Cezaevinde yazılan kitapları mı okudun?

Hiçbirini yapmadın. Yapmadınız.

O halde, “darbe girişimlerini ve siyasi cinayetleri” nereden biliyorsun?

Bir tek kaynağın var; bir dönem çalıştığın Taraf gazetesi!

İyi de, onlar şimdi kendi aralarında tartışıyorlar. Birbirlerine “Kullanışlı aptal” diyorlar.

Yeni ve eski Tarafçılar; bir dönem attıkları manşetlerin ve haberlerin yalan çıkması üzerine bugün, “sen kullanıldın, hayır sen kullanıldın” diye suçu birbirinin üzerine atarken, Oya Baydar hâlâ nasıl bu kadar emin olabiliyor?

Ergenekon Davası’nın eski başkanı hâkim Köksal Şengün “Ergenekon diye örgüt yok” diyor. Oya Baydar “hayır var” diyor!

Demek bir bildiği var. Ne biliyorsa açıklamalıdır.

Hatta tanıklık yapmalıdır!

Oya Baydarlar ne yazık ki bu süreçte hiç iyi sınav vermedi.

Aslında bunu anlayabiliyorum.

Şöyle:

Obskürantizm kavramını bilir misiniz?

Karanlıkçılık, demektir.

İnsanlığın büyük yıkımlarından sonra; bilgi-gerçeklik önemini kaybeder; “inanma” ihtiyacı dışa vurur. Bu dönemde dogmatizm, akıldışılık her alana sirayet eder; iradesi zayıf olanlar yaşarken çürür.

Böyle dönemlerde sadece insanın ruhundaki soyluluğu onun düşmesini önler.

Bir gün...

Silivri Cezaevi’nde avukat görüşmesinden dönerken koridorda Doğu Perinçek’e rast geldim. “Ağabey” dedim, “beni en çok Halil Berktay’ın cahilliği şaşırtıyor. Oysa dün bilgisiyle hepimizin hayranlığını kazanmıştı. Ne oldu da bugün böylesine yüzeysel, çiğ sözler sarf ediyor?”

Doğu Perinçek gülümsedi ve “Dönek döndüğü an tüm bildiklerini sıfırlar” dedi.

Halil Berktay bu nedenle vasatlaşmıştı.

Tıpkı Oya Baydar gibi...

12 Eylül 1980 Askeri Darbesi’yle düşürüldüler ve bir türlü ayağa kalkamadılar.

20. yüzyılın en etkili felsefe üstatlarından Martin Heidegger (1899-1976), Alman Nasyonal Sosyalistleri neden destekledi?

Hitler, sadece kendi içinde yıkılmış, zihni parçalanmış, istekleri darmadağın olmuş yığınları değil, filozof Heidegger gibi entelektüelleri nasıl büyüledi?

Sorunun yanıtını Heidegger’in sevgilisi felsefeci Hannah Arendt’te buldum:

“Birinci Dünya Savaşı’nda dünkü dünyanın değerlerini yitiren entelektüel seçkinler, faşist hareketler iktidara geldiği anda gemileri yakarlar. Bu savaş sonrası seçkinlerin içine gömülmeyi arzuladığı kitledir.”

Arendt’e göre bu, “yığın ile seçkinler arasındaki ittifak” idi.

Peki...

İyi bir noktaya geldik:

1990’da Berlin Duvarı’nın yıkılışıyla başlayan “yenilgi süreci”, Türkiye’deki entelektüelleri nasıl etkiledi?

İdeolojik yenilgi ruhlarda hangi tahribatlara yol açtı? Bugünlerde sürekli dillerinden düşürmedikleri popülist söylemlerin-kavramların sebebi; geniş kitlelerin içine gömülme arzusu mu? Onaylanma, takdir edilme duygusu mu?

Keza...

Bu kadar saldırganlığın, kibrin, küstahlığın altında hangi onarılmaz ruhsal yaralar, yalnızlıklar var?

Benzer travmayı Heidegger de yaşadı mı?

Bakınız...

Hitler kendini hiç saklamadı.

Nefretini gösterdi. Öfkesini haykırdı. “Şeytan” dediği “öteki”yle savaşacağını ilan etti. Heidegger bunları duymadı mı?

Hitler’in kişiyi aşağılayarak nesneye dönüştürdüğünü Heidegger görmedi mi?

Hitler’in kaostan beslendiğini, sürekli korkutarak kazandığını anlamadı mı?

Aslında gerçek şuydu:

Heidegger’in kafasında felsefi bir teorisi vardı. Teorisine uygun “gerçekleri” görüyor, ötesini görmek istemiyordu.

Ya diğer Alman entelektüelleri?

Farkında olamadılar, analiz edemediler mi ayak sesleri duyulan faşizmi?

Aslında çoğu Heidegger gibi farkındaydı.

Sadece görmek istediklerini gördüler, duymak istediklerini duydular.

Şiddeti, kötülüğü, bayağılığı, kabalığı yok saydılar. Zamanla yok olacağına inandılar. Geçiş döneminin sancıları olarak değerlendirdiler tüm olup biteni. Ufukta, iyiliğin-güzelliğin var olduğunu sandılar.

Aslında işin özü şuydu:

Düşünme yetisini kaybetmişlerdi.

Siyasi zekâlarını kaybetmişlerdi.

Yani kaybedendiler.

Bu nedenle gerçekle bağları kopmuştu; siyasi olmayan bir siyaset özlemi içindeydiler.

Başta Heidegger olmak üzere sandılar ki, “Hitler’i yönetiriz, kontrol ederiz.”

Yanıldılar.

Tarihte bunun yığınla örneği var zaten:

Kimi entelektüeller, fikirleriyle yönlendirmek için politik liderlere yanaşır. Oysa o politik liderlerin çoğu, kendilerini yönlendirmeye kalkışanlardan nefret eder. Bu nedenle, birçok entelektüelin sonu acıyla bitmiştir.

Heidegger bunun sadece bir örneğidir.

76 Osman Ketenci Kasımpaşalı taksiciydi. Kaptanpaşa Huzur Taksi’de çalışıyordu. Recep Tayyip Erdoğan’ın halasının kızı Aysel ile evliydi. Bu evlikten doğan iki kızından büyük kızı Sema’yı Burak Erdoğan ile küçük kızı Şehriban’ı ise Habip Karaman ile evlendirdi. Rizeli taksici Osman Ketenci sonra işleri büyüttü. Önce taksi plakası zengini oldu. Kanal İstanbul, üçüncü köprü ve üçüncü havalimanı projeleri açıklandıktan sonra yıldızı parlayan Çatalca’da 54.489 metrekare arsası bulunuyor. Arazi içine on lüks villanın haricinde, tenis kortları, futbol sahası, havuzlar ve at gezinti alanı var. Bölgede yıllardır imar yasağı olduğu için bir çivi bile çakılmazken Ketenci’nin villaları nasıl yaptığı merak konusu... 17 Aralık Operasyonu’ndan sonra sosyal medyaya Erdoğan ile Ketenci’nin bu villalarla ilgili yaptıkları telefon konuşması sızdırıldı.

77 Mustafa Latif Topbaş’ın kızı Ülker Grubu’nun kurucusu Sabri Ülker’in kızından torunu; Yıldız Holding Başkan Yardımcısı Ali Ülker ile evlidir. 17 Aralık Operasyonu ayakkabı kutusuna indirgenemez. Çok daha derindir.

78 Aslen Tatvanlılar. Dört kardeşler: Cemal, Ahmet, Turan, Hasan Kalyoncu. Turan Kalyoncu sonra yolunu ayırdı. 1974’te Gaziantep’te kurulan Kalyon, inşaat sektöründe Erdoğan döneminde büyüdü. Bakırköy Adalet Sarayı, Taksim Yayalaştırma Projesi, Metrobüs Hattı, yollar, tüneller, stadyumlar; en son İstanbul 3. havalimanı ihalesini aldı.

79 Kuşkusuz bir de “ajan gazeteciler” vardır; onlar yazımız dışındadır. Bir örnek vereyim: Adı: William L. Laurence. The New York Times yazarıydı. Bilimsel konularda makale yazıyordu. Dünyanın en önemli gazetecilik ödülü Pulitzer’i kazandı. Ödül kazanmasına sebep olan makale 12 Eylül 1945’te yayımlandı. ABD; 6 Ağustos 1945’te pazartesi sabahı saat 08.15’te “küçük oğlan” adını verdiği atom bombasını Hiroşima’ya ve üç gün sonra “şişko adam” dediği atom bombasını Nagasaki’ye attı. Dünya atom bombasının etkisini öğrendikçe şoke oldu. Böylesine bir nükleer silahı kullanan Amerikalılara herkes ateş püskürdü. 200 bin kişi ölmüştü. Fakat radyoaktif serpintiler yüzünden ölümler uzun yıllar yaşanmaya devam edecekti. Bilimsel konular üzerinde makaleler yazan The New York Times yazarı Laurence, 12 Eylül 1945’te şunu yazdı: “O şehirlerde kesinlikle herhangi bir radyoaktif madde yoktur. Bu bir kara propagandadır; Japonların yalanıdır.” İşte bu makalesiyle 1946’da Pulitzer ödülünü kazandı. Korkunç gerçek sonra ortaya çıktı; Laurence yalancıydı. Sadece çalıştığı gazeteden maaş almıyor; ayrıca Pentagon’dan da para alıyordu! Ajandı!

Bölüm: 11

BİR CAHİL UZUN ADAM

Tarih unutmaz...

Erdoğan hakında ne yazacak peki?

Yalancı mı?

Cahil mi? Ya da ne?

Örneğin...

30 Mart 2014 seçiminde Yenikapı mitinginde CHP İstanbul adayı Mustafa Sarıgül’ün 2006’da Zaman gazetesine verdiği röportajdan alıntılar yaparak dalgasını geçti.

Mustafa Sarıgül, mekruh’a “metruk”; namahrem’e “nemehram”; ”arife tarif gerekmez” deyimine “alime tarife gerekmez” demişti.

Erdoğan mitingde bu hataları dile getirirken çok keyifliydi; “tam bir komedi, karikatür” dedi.

Fakat...

Telefon kayıtlarında ortaya çıkan; Egemen Bağış’ın “Bakara- Makarası”ndan söz etmedi.

Telefon kayıtlarında ortaya çıkan; Egemen Bağış’ın ayet indirdiğinden söz etmedi.

Telefon kayıtlarında ortaya çıkan; Egemen Bağış’ın her Cuma bir ayet sallamasından söz etmedi.

Egemen Bağış’ın “Google İslam”ından söz etmedi.

Evet...

İslam’ı bilmediklerini biliyorduk.

Alay ettiklerini yeni öğrendik.

İslam’ı bilmediklerini söyleyince kimi insanlar şaşırıyor.

Parantez açayım:

Tarih: 14 Nisan 2013

Erdoğan, Kürt Açılımı yapacaklarını açıklarken Kevser Suresi’ni okudu.

Kevser Suresi (1-3 Ayetler); “Biz sana gerçek Kevser’i (cenneti) verdik. Sen de rabbin için dua et ve kazancından harcama yap. Gerçek ebder (nesli devam etmeyecek) olanlar sana düşmanlık edenlerdir.”

Kevser Suresi, Mekke döneminde ve peygamberliğin ilk yıllarında indirildi. Kur’an’ın en kısa suresidir ve üç ayetten oluşur. Hz. Muhammed’in zor durumda kaldığı ve üzüntülü olduğu zamanda inen bu surede, ona kevser (çok hayır ve nimet) verildiği müjdelenir.

Şimdi...

Söyler misiniz; Kevser Suresi’nin Kürt Açılımı ile bir ilgisi var mı? Erdoğan’ın dini bilmediğini göstermez mi?

Bilirsiniz...

Hz. Lokman Hekim’e sorarlar;

“Edebi kimden öğrendin?”

Şöyle yanıt verir: “Edepsizlerden!”

Hata insana mahsustur.

Erdoğan, Sarıgül’ün dil sürçmelerinden keyifle bahsederken kendi gaflarını unutuyor mu?

Tarih: 26 Ağustos 2003

Malazgirt Savaşı yıldönümünde Erdoğan, “Romen Diyojen batarya batarya, gülle gülle saldırırken, Sultan Alpaslan’ın askerleri; Allah Allah diye saldırıyordu,” dedi.

İyi de...

O tarihte top daha icat edilmemişti; savaşlarda yer almasına 250 yıl daha vardı!

Tarih: 5 Şubat 2009

Türkiye yine bir yerel seçime gidiyor. Erdoğan, CHP’nin İstanbul belediye başkanı adayı Kılıçdaroğlu için şöyle dedi: “Ama şimdi bakıyorsunuz CHP İstanbul’a ithal bir aday koymuş. İstanbul’da çamurlu sokak arıyor. Herhalde inşaat şantiyesinde dolaşıyor, ondan sonra da ‘Bak çamur burası’ diyor. İnşaat şantiyesine girersen çamur tabii. Şimdi yani böyle mercekle Romen Diyojen gibi dolaşılmaz,” dedi.

Hangisini düzelteceksin:

1) Romen Diyojen Malazgirt Savaşı’nda Alpaslan’a esir olan Doğu Roma İmparatoru.

2) Elinde fenerle dolaşan Sinoplu filozof Diyojen.

3) Mercekle dolaşan ise Sherlock Holmes!..

O kadar çok ki...

Erdoğan, 20 Ekim 2008’de katıldığı dil kurultayında, Fazıl Hüsnü Dağlarca’yı anmak için onun bir şiirini okuyacağını söyledi. Okudu. Ama okuduğu “Sanat” isimli şiir, Dağlarca’ya değil, Faruk Nafiz Çamlıbel’e aitti!

Erdoğan –maşallah– edebiyatla çok ilgili bir başbakan; şöyle demişti konuşmasında: “Ziya Paşa’nın dediği gibi; eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri.” Bu özdeyiş Mehmet Akif Ersoy’a aitti!

Kahramanmaraş’ın yiğit ismi Sütçü İmam’ı, “Sütçü Nine” yapıvermişti. Şüphesiz Erzurum’u savunan “Nene Hatun” ile karıştırmıştı.

Örnekler çoğaltılabilir...

“Bunlar insani hatalardır. Bunlar üzerinden siyaset yapmak düzeysizlik olur” mu diyeceğiz? Fakat...

Tarihi çarpıtıyor!

Erdoğan’ın nasıl bir kafa’sı olduğunu yazmalıyım:

Erdoğan elinde bir kitap tutarak AKP grup toplantısında şöyle konuştu:

“Türk Antropoloji Enstitüsü Tarihçesi. 1940 basımlı, yeri de İstanbul. Kitabın beşinci sayfasında bir resim var. Raflarda yüzlerce kafatası var. İncelenmiş ya da incelenmeyi bekliyor. 10. sayfada başka bir odanın resmi var. Tabii bilmiyorum kameralar alabiliyor mu? Aynı şekilde raflarda yüzlerce kafatası var. 22 ve 23. sayfalarda. Tabii bu kafataslarından öyle ilginç bir sıralama yapmışlar ki. Ege’den, Balıkesir’den şurdan buradan 10 ayrı bölgeden toplamışlar. Kadın ve erkekler üzerinde ölçümler yapılıyor. Olur mu ya öyle şey demeyin işte bu. Türk Kafasının Zaviye Üzerine İncelemeler. Şimdi soruyorum, bizim millet tasavvurumuz bu olabilir mi? Türk Antropoloji Enstitüsü’nün tarihinde iki önemli vesika olarak geçer. Reisicumhur olarak Gazi Mustafa Kemal Paşa ve Başbakan İsmet Paşa var. İstanbul Darülfünun doktoruna teşekkür var. Şimdi soruyorum. Bu insani midir? Vicdani midir? Bunun bizim ruh dünyamızda, inanç dünyamızda yeri olabilir mi?”

Bu cahilce sözleri Erdoğan’a hangi danışmanları söyletiyor?

Kafatası ölçmenin bir bilim dalı olduğunu bilmiyorlar. “Kemik bilimi” diye bir bilim dalını hiç işitmediler mi? “Antropososyoloji” ya da “fizikantropoloji” nedir hiç duymadılar mı? Homo Europeus, Homo Alpinus, Homo Mediterraneus nedir hiç mi merak etmediler? Hayatlarında hiç Etnoloji Müzesi görmediler mi? O kafatasları hangi ülkede yok?

Hangisini yazalım; Samuel George Morton’un ABD Philadelphia’da incelediği 800 kurukafanın yer aldığı müzeden bahsetmeye değer mi? (Morton, ırkların eşit olduğu sonucuna varmıştır.) Amerikan başkanları Washington’dan Jefferson’a kadar etnolojiye ve kültürel antropolojiye merak sarmıştı. Yani sadece Atatürk değil!

O konuyu da aydınlatayım: Antropoloji (ve arkeoloji) Cumhuriyet Türkiyesi’nde akademik bağlamda öncelikle gündeme gelen bilim dalı oldu. Çünkü Atatürk buna önayak oldu.

Kuşkusuz genç Türkiye rotasını Batı olarak belirlemişti ama temelini/kökünü merak ediyordu. Yeni bir ulus doğuyordu. Bu ulusun kimliği neydi? Bu soru sadece Türkiye’ye özgü değildi, 19. yüzyıldan itibaren bu soru Avrupa’nın gündemindeydi. Herkes kimliğini merak ediyordu, nereden gelmişlerdi, ataları kimlerdi?

Anadolu’da yaşam paleolitik uygarlık döneminde mi yoksa neolitik uygarlık döneminde mi başlamıştı? Yani Anadolu’nun tarihini nereden başlatmak gerekiyordu? Oysa...

19. yüzyılın son çeyreğinde Osmanlı’da tarih bilimi “ilkçağ” bilgilerini Kur’an’dan alıyordu.

Cumhuriyet’in rehberiyse bilimdi. Dolayısıyla antropolojiye önem verildi. Atatürk Fransız antropolog H.V. Valois ve İsviçreli Eugene Pittard gibi biliminsanlarından etkilendi. Tarih Kongresi’ne davet etti. (Pittard da Atatürk’ün bilim tutkusundan çok etkilendi. Antropolojiyi ve Tarihöncesini Canlandıran Devlet Adamı: Kemal Atatürk diye kitap yazdı.)

Şevket Aziz Kansu, Seniha Tunakan, Süleyman Şenyürek, Afet İnan gibi öğrenciler dünyanın sayılı üniversitelerine gönderildiler. Türk Antropoloji Enstitüsü kuruldu. Türk Antropoloji Mecmuası dönemin en bilimsel dergisiydi.

Gelelim şu kafatası meselesine...

Arkeoloji ve antropoloji o dönemde yol ayrımında değildi, içli dışlıydı. Bu sebeple Hitit uygarlığı kazıları başladığında, aynı dönemde dünyaca ünlü Pittard öncülüğünde Anadolu’da antropolojik bir anket yapıldı.

Anadolu bölgelere ayrıldı ve toplam kadın-erkek (Türk/Kürt/Rum/Ermeni/Yahudi ayrımı yapılmadan) 64.000 kişinin fiziki ölçümleri yapıldı. Afet İnan, “Türk Halkının Antropolojik Karak-terleri ve Türkiye Tarihi” çalışmasıyla Cenevre Üniversitesi’nden sosyoloji dalında doktor unvanı aldı. 4000’i kusurluydu fişlerin, bu nedenle 59 bin 728 fiş kullanıldı.

Buna göre, Türkiye geneli yüzde 75 brakisefal (geniş kafalı) idi. Erkeklerin boyu 1.65 kadınların ise 1.52 idi. (Örneğin benzer çalışma yapılan Fransa halkının yüzde 58’i dolikesefal, yüzde 21’i brakisefal ve yüzde 21’i mezosefal idi.)

Fakat şurası önemli: Bu anket çalışmaları etnik-ırka bağlantılı herhangi bir bilgi içermedi. Kimseyi etnik olarak ayrıştırmadı. Raporlarda böyle bir tek cümle bulamazsınız.

Şimdi Erdoğan’ın konuşmasına geri dönersek...

Öğrenmek istemeyenlere ve tarihi her gerçeği binbir yalanla karalayanlara neyi nasıl anlatmak/yazmak lazım?

Konu konuyu açıyor... Örneğin, “halk” kavramının nasıl doğduğunu hiç düşündüler mi? Bugün kullanılan “ırk” sözcüğünün o günlerde farklı bir anlamda, “millet” anlamında kullanıldığını anlamak isterler mi? (Ermeni Agop –Martayan– Dilaçar’ın makalesinin adı “Türk Irkının Vatanı Anadolu” idi).

Tek bildikleri; bilim dahil her gerçeği siyasetlerine araç yapmak.

Cami yalanları konusunda ayrıntılı yazmayayım, biliyorsunuzdur.

Yorulduk artık yazmaktan; onlar yalan söylemekten bıkmadılar.

Her seçim arifesinde Erdoğan, İsmet İnönü düşmanlığı yapılıyor.

Ne diyor hep; “camileri ahır yaptılar!”

Gerçeği yazsak utanırlar mı?..

İkinci Dünya Savaşı dönemi...

Hitler’in ordusu Trakya’ya dayandı.

Türk Ordusu Trakya’da “Çakmak Hattı” denilen bir savunma hattı kurdu.

Tarih 26 Ocak 1943.

Cumhurbaşkanı İsmet İnönü bir süredir hastaydı. Evinde dinleniyordu.

İngiltere Başbakanı Winston Churchill’in acilen kendisiyle görüşmek istediği bildirildi. Konu malumdu...

Defterine not aldı:

“Doğru Başvekâlete gittim. (Şükrü) Saracoğlu, İngiliz sefirinin kendisine verdiği haberi anlattı ve bıraktığı yazıyı gösterdi. Mr. Churchill benimle, hiç olmazsa Başvekille bir yerde buluşmak istiyor. Kıbrıs’ı teklif ediyor.

Türkiye’yi, şimdi bol mikyasta imal ettikleri en modern silahlarla teçhiz etmek ve Türkiye’nin umumi ve tedafii emniyetine taalluk eden meseleleri görüşmek istiyor. Kendi Genelkurmay başkanlarının Mareşal (Fevzi) Çakmak ile buluşmasını teklif ediyor. Mühim bir nokta olarak da, hem kendi tarafından hem Amerika reisicumhurundan vazife alarak geldiğini bildiriyor.

Mülakatın son derece gizliliğinde çok ısrar ediyor. Haber bundan ibaretti. (...)

Saracoğlu ile beraber yemek yedik. Meseleyi etrafı ile tetkik ettikten sonra görüşülecek mevzuları tekrar ederek buluşmayı kabul ettiğimizi derhal cevap olarak bildirmek kararını verdik.

Benim memleketten dışarı çıkmam mümkün değil. Churchill memleketin herhangi bir yerine gelirse memnun olacağım. Gelemezse, Başvekil Mareşalle beraber Kıbrıs’a gidecek. Bu mealde cevap vereceğiz...”

İki gün sonra...

“Başvekil haber verdi. Churchill’den cevap gelmiş. Resmi ve gizli ziyaret yapmak üzere Adana’ya gelecek. Yanında büyük generaller bulunacak. En az 24 saat kalacak. Müspet cevabımdan pek memnun olduğunu hararetli olarak bildiriyor. Ayın 30’u için Adana civarındaki bu mülakatın tertipleri ve teferruatı hazırlanmaya başlandı.”

Tarih: 29 Ocak 1943

Saat: 09.30...

Yedi yıl önce Almanya’dan alınan ve halkın arasında pencerelerin altına kadar lacivert, üst kısmı beyaz olduğu için “Atatürk’ün beyaz treni” olarak bilinen tren Kayaş’tan hareket etti. Cumhurbaşkanı İnönü’yü taşıyan trenin istikameti Adana’ydı!

347 kilometre sonra tren aniden Niğde’de durdu. Şehirdeki devlet görevlilerine haber verilmemişti. Sadece Lütfü Turanbek’e bilgi verildi.

İnönü, önce 1409’da yapılmış Ak Medrese’ye, ardından 1357’de inşa edilen Sarı Han’a gitti.

Cumhurbaşkanı İnönü, savaş ülke sınırına dayanmışken, çok önemli bir toplantıya katılması gerekirken neden gizlice bu iki yeri ziyaret etti?

Bir yıl önce...

Hitler’in Anadolu’ya girmesi planlarından haberdar olan Cumhurbaşkanı İnönü gizli bir emir çıkardı.

Alman uçakları İstanbul’u bombalayabilirdi; Topkapı Sarayı, Türbeler Müzesi ile İstanbul Arkeoloji Müzesi’ndeki “Kutsal Emanetler” ve sanat eserleri, tarihi kitaplar zarar görebilirdi. Güvenli bir yere götürülmesi şarttı.

Hazırlıklar gizlilik içinde yapıldı. İçi dışı çinkolu 391 sandık hazırlandı. Kimi sandıkların içinde gizli bölmeler bile vardı.

Sandıkların içine “Kutsal Emanetler” titizlikle yerleştirildi:

Hırka-i Saadet, Hırka-i Saadet’in saklı olduğu altın sandık, Hz. Muhammed’in ayak izi, Hz. Muhammed’in sakalı, Hz. Muhammed’in dişinin bir parçası, Hz. Muhammed’in kabir toprağı, Hz. Muhammed’in mührü, Hz. Muhammed’in kılıçları ve kılıcının kabzası; oku ve yayı; yalancı peygambere gönderdiği mektup, Kâbe’nin kapılarından biri ve anahtarı gibi...

“Kutsal Emanetler”, kimi sanat eserleri ve kimi kitaplar gizlice 48 vagona yerleştirildi. Kimselere haber verilmeden Niğde’ye taşındı.

Trende Topkapı Sarayı İkinci Müdürü Lütfü Turanbek ve 30 görevli ve ailesi vardı. Savaş sonuna kadar Niğde’de kalacaklar ve Ak Medrese ve Sarı Han’a konulan “Kutsal Emanetleri” koruyacaklardı.

Niğdeliler savaş döneminde 30 memurun aniden müzelerine neden atandığını anlayamadı bile.

“Kutsal Emanetler” 1947 yılına kadar burada kaldı. Sonra İstanbul’a nakledildi.

Bakınız...

Yabancılar, sanat eserlerini nasıl koruduğu konusunda film yapar; belgesel yapar ve biz ise kendi tarihimizi bile bilmeyiz.

Gidin Londra’daki National Gallery’ye...

Gidin St. Petersburg’daki Hermitage Müzesi’ne...

İkinci Dünya Savaşı sırasında Hitler’den sanat eserlerini nasıl koruduklarının belgeselini gösteriyorlar! DVD’sini satıyorlar!

Erdoğan bu gerçekleri bilir mi; ne gezer...

Aklına ne geliyor ise söylüyor...

Partisinin 26 Haziran 2012 tarihli grup toplantısında, “Bundan dokuz yüzyıl önce de, Kudüs’te, Şam’da olan zulme, Selçuklu Sultanı I. Kılıçaslan kayıtsız kalmamıştı,” dedi.

Yahu...

İlk Haçlı Ordusu, İznik önlerinde Selçuklu Sultanı I. Kılıçaslan’ın ordusuna yenildi. Çok kanlı geçen savaşta, Haçlı Ordusu, geride üç-dört bin asker kalacak şekilde kılıçtan geçirildi. Birinci Haçlı Seferi’nin Kudüs, hele hele Şam ile uzaktan yakından ilgisi yok. O dönemde Şam’da Haçlı askerini ara ki bulasın. Zira Haçlı Ordusu İznik’i bile geçemedi. Kılıçaslan’ın derdi de ne Kudüs ne Şam’dı. Amaç Anadolu’yu korumaktı.

Erdoğan bilmediği konularda hep konuşuyor.

“İstanbul’un fethinde Bizans’ın hanımları Fatih Sultan Mehmet’i, Akşemseddin’i karşılarken ‘Başımızda kardinal külahı görmektense Osmanlı sarığı görmeyi arzu ederiz’ dediler,” diye konuştu. O sözü söyleyenler “Bizanslı hanımlar” değil; Doğu Roma İmparatorluğu’nun son grandükü Lukas Notaras’tı.

Erdoğan, camilerin ahır yapılmadığını bal gibi biliyor!

Kendi köyü Dumankaya’ya yıkılan camiyi 1940 yılında yeniden İsmet Paşa yaptırdı.80

Erdoğan’a İnönü’nün cami yaptırdığını ispatlıyorsun. Bu kez, “yetmez” diyor. “Daha çok köye cami yapılmalıydı.” Oysa, 1927 yılında Türkiye’de 14.425 okula karşılık, 28.705 cami vardı.

Ne yanıt verirseniz verin fark etmiyor; İslam’ı kaba bir siyasete alet ediyor.

İsmet Paşa’nın kutsal emanetleri sakladığı ortaya çıkınca bu kez tutturdu; “o cami o cami değil!”

Peki hangisiydi?

Konya’daki Alaaddin Camii ahır olarak kullanılmıştı! CHP Konya Milletvekili Atilla Kart açıklık getirdi. Yığma toprak üzerine yapıldığı için zemin-kayma sorunu yaşayan caminin yapımı 100 yıl sürmüştü; 1914 ile 1986 arasında onarım yapılmasına rağmen hâlâ aynı sorun sürüyordu. Selçuk Üniversitesi Arkeoloji ve Sanat Bölümü kayıtları bu bilgileri doğruluyordu. Yetmedi. Erdoğan hakkında dava açıldı. İddiasının doğru olmadığı Şişli Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 16.12.2010 tarihli kararıyla belirlendi.

Ama....

Erdoğan, Adnan Menderes döneminde yıkılan camileri ağzına almıyor. Tam 54 cami yıkıldı. Ne tarihi eserler yıkılmadı ki... Mimar Sinan tarafından yaptırılan Azebler Camii, Murat Paşa Camii, Çakır Ağa Camii, Camcılar Camii, Kazasker Abdurrahman Camii, Süheyl Bey Camii, Karaköy Camii, Nusretiye Camii, Sekban Paşa Mescidi, Mimar Ayaz Camii, Baba Hasan Alemi Camii, Oruç Gazi Camii, Zeytinciler Mescidi, Voynuk Şücaeddin Camii, Altuncuzade Tekkesi, Hoca Teberrük Mescidi, Revani Mescidi, Firuzağa Mescidi, Tüfenkhane Mescidi...

Menderes bunu yaptı. Ya Erdoğan döneminde yaşananlar...

Cami yakıp AVM yaptı. Malatya’da eski hal binasının bulunduğu alanın içindeki cami ve sosyal tesisler 52 milyon 500 bin TL’ye Hollanda kökenli ACT4 A.Ş.’ye satıldı. Cami dozerlerle yıkıldı.

Daha neler var...

AKP İstanbul’da Amine Hatun Camii, Alvarlızade Camii, Bağlarbaşı Huzur Camii, Bahçelievler Camii’ni sattı! AKP’li belediye borçlarını kapatmak için camileri para karşılığı sattı!

Gaziantep Şehit Kâmil Belediyesi’nde CHP’nin ret oylarına rağmen AKP’liler caminin yıkılmasına onay verdi.

İstanbul’un Fatih İlçesi, Hasan Halife Mahallesi’nde 16. yüzyıl mimarisi tek revaklı kubbeli ve taştan minareli Kaptanı Derya Halil Paşa Camii’nin başına gelenleri bilir misiniz?

Son örnek olarak verip konuyu kapatayım...

Restorasyonu yapılmadığı için yıkılır. Nedense onarılmaz. Caminin 300 metrekare arsası özel mülkiyete geçer ve Halis Toprak’ın Adana’dan İstanbul’a gelip işlerini büyüttüğü yıllarda ona satılır. Halis Toprak buraya “Toprak Han” diye bir bina yapar.

Saray Muhallebicisi’nin sahibi Kadir Topbaş Beyoğlu Belediye Başkanlığı yaptığı yıllarda bu binayı kiralar ve Saray Muhallebicisi olarak çalışmaya başlar.

Kadir Topbaş, Beyoğlu Belediye Başkanlığı’ndan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına seçilerek atlamayı başarır. Kiracısı olduğu cami arsası üzerindeki binayı Halis Toprak’tan satın alır. Binanın sahibi olduğu tarihte yani 2005 yılında Büyükşehir Belediye Başkanı’dır ve Belediye Meclisi’ne 1/5000 ölçekli bölge plan değişikliği önerisi gelir. Karar oybirliğiyle geçer. Yasaya göre, kararı Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş’ın da onaylaması gerekir. Onaylanır.

Cami arsası nitelik değiştirir. Ticari alan arsası oluverir.

Hangisini düzelteceksin; baktı cami yalanı tutmuyor,

Erdoğan bu kez bakın ne dedi... Hiç şaşırmayın!

Tarih: 1 Şubat 2012

AKP’nin genişletilmiş il başkanları toplantısında aynen şöyle konuştu: “25 Kasım 1944’te Cumhurbaşkanı İnönü ve bakanların imzası ile Tam Mevlidi Şerif ve 54 Farzlı Büyük ve Tam Namaz Hocası Türkçe Namaz Sureleri adlı kitaplar toplattırıldı!”

İşte diyordu, “size dönemin yöneticilerinin inanç özgürlüğüne karşı tavırlarının somut örneği...”

Tabii ki yalandı.

Erdoğan’ın İnönü’yü karalamak için kanıt diye gösterdiği iki kitabın toplatılma nedeni bambaşkaydı...

Her iki kitapta İslamiyete aykırı, Müslümanlık karşıtı bölümler vardı. Mevlid ve namaz kitabı da İslami gerçeklere aykırıydı!

Zaten, Diyanet İşleri Başkanlığı da 1944 ve 1945 yıllarında “yanlış bilgi bulunduğu” ve “kitabın yayımının mahzurlu olduğu” yönünde karar almıştı. 17 Ekim 1944 tarihli kararda, söz konusu kitabın 52. ile 56. sayfaları arasında “tashih ve ıslah edilmesi” gerekli görülen bazı yanlış bilgilerin bulunduğu tespit edilmişti.

Tam Mevlidi Şerif adlı kitaba ilişkin ise, 30 Nisan 1945 tarihinde “kitabın yayımının mahzurlu olduğu kanaatine” varıldığına ilişkin karar bulunduğu belirtildi.

Yani kitaplar İslamiyete aykırı yazılar bulunduğu için toplatılmıştı!

İsmet İnönü’nün torunu CHP milletvekili Gülsün Bilgehan’ın yazdığı Mevhibe adlı kitapta, İnönü’nün bazı notları da yayımlandı. İşte o notlardan bazı bölümler:

“Saat altı, sabah namazı vaktinden evvel Mevhibe beni uyandırdı... Kalkıp kırmızı odaya geçtik. Sabah namazını kıldım.”

“22 Nisan 1922’de Konya’ya giderken, saat 15.00’te Malatya’dan hareket ettik... Hamdi Bey’in evinde misafir ettiler... Ramazanın ilk günü oruçlu olduğumuzdan fena halde acıkmıştık. Ertesi gün 12’de yola çıkıp Kangal’a vardık... Oraya yerleştik. Yemekten sonra namazlarımızı kıldık.”

“3 Mayıs 1922’de bizi otelden aldılar. Dört arabayla Abdülvehap Gazi’yi ziyarete gittik. Kurban götürerek orada kestik. Etini türbedara bıraktık.”

Bunları yazmayı hiç istemiyorum. Ayıptır. Mecbur bırakıyorlar. Sadece iki örnek vereyim:

Atatürk, 1919’da başlanıp 1926’da tamamlanan Paris Camii’ne yardım yapanlar arasındaydı. Keza, 1930’da, Eskişehir’in Mihalıçcık Köyü’ne cami yapımı için 5000 lira gönderdi. Bir yıl sonra, 1931’de Tokyo Camii’nin yapımına katkıda bulundu.

Hiç bilmiyorlar. 1928’de “din reformu” diye sunulan, “camilere kiliselerde olduğu gibi tahta sıra konsun”; “ibadeti ruhani hale getirmek için, camilerde musikişinaslar ve musiki aletleri olsun” gibi saçma önerileri elinin tersiyle itekledi.

Erdoğan’ın bu gerçekleri bildiğini hiç sanmıyorum.

Rilke’nin güzel bir sözü var, “İnsanın Tanrı’sı olsun da onu kullanmasın!”

ABD Ankara Büyükelçisi Eric Edelman imzalı, 30 Aralık 2004 tarihli Wikileaks kriptosunda Erdoğan şöyle tanımlanıyor: “Erdoğan ve Emine Hanım’a yakın bir eski danışman, ‘Tayyip Bey Allah’a inanır ama güvenmez’ demiştir.”

Erdoğan, Meclis’teki konuşmasında elindeki 20 Nisan 1936 tarihli Cumhuriyet gazetesini göstererek, “Bak belge konuşuyor, ne diyor gazete, CHP iktidarında camiyi ahır yaptılar!” dedi.

Hep yazıyorum, Erdoğan okumuyor.

Cumhuriyet gazetesini de okumamıştı.

Gazete “Camiyi Ahır Yaptılar” diye başlık atmıştı.

Haber doğruydu. Ve fakat haberin altında Yunanlıların İzmir’i işgal ettiği sırada Seferihisar – Hereke Köyü’ndeki camiyi tahrip ettikleri yazıyordu. Bu cami Atatürk döneminde tamir edilip ibadete açılmıştı.

Cahillikle baş etmek zor...

Bunu ben demiyorum!

Wikileaks kriptosunda Amerikalılar Erdoğan için bakın ne diyor:

“Temas içinde olduğumuz birçok kişiden aldığımız bilgilere göre, Erdoğan az okuyor, İslami eğilimi ağır basan yayın organlarını takip ediyor. (...) Erdoğan dünyaya hiçbir zaman gerçekçi bir bakış açısıyla bakmadı ancak Erbakan Hoca’nın liderliğini yaptığı Saadet Partisi tarafından İslami cenahta safdışı bırakılacağı
korkusu onun için önemli bir dönüm noktası olmuştur. Erdoğan karizmasına, içgüdülerine, internette yayınlanan komplo teorilerine ve yeni-Osmanlıcı fantezilerin içinde kendini kaybeden danışmanlarının verdiği süzme bilgilere güveniyor.”

Erdoğan gerçekçi değildi.

Zaten siyaseti de gerçekler üzerinden yapmadı.

Bu ülkenin kutsallarını siyaset malzemesi yaptı.

Bin örnek verilebilir:

Gözümüzün içine baka baka Gezi eylemcisi çocuklar için yalan konuştu; “Camide içki içtiler” dedi; “Türbanlı bacıma saldırdılar” dedi. Bin kez görüntülerle ispat edildi ama onun aradığı gerçek değil ki! Sadece oy için demagoji yapıyor.

Amerikan kriptosu aslında çok gerçekçi; Erdoğanların hayatlarında hep bir fantezi var.

Erdoğan’ın yaşamındaki en önemli üç camiden biri, Eyüp Camii’dir.

Gerçeği yazsak yine kızacak; ama sinirlenecek diye gerçekleri yazmayacak değiliz..

Adı: Hz. Halid bin Zeyd Ebu Eyyub El Ensari. Sahabe’ydi.

Hz. Muhammed’i Medine’deki evinde yedi ay misafir etti.

Bedir, Uhud ve Hendek Savaşı’nın kahramanlarındandı.

Hz. Ali’nin hilafeti döneminde onunla birlikte Haricilere karşı savaştı.

Hz. Ali döneminde Medine kaymakamlığı yaptı.

Hz. Ebu Eyyub’un hayatına dair bundan sonraki bölümler tamamen rivayettir. Yani söylentiden ibarettir.

Bunlardan biri de İstanbul Eyüp Sultan’daki mezarıdır.

Eyüp Sultan’daki sandukada aslında ne var?

Yer: İstanbul.

Yıl 667’de olabilir, 668’de veya 669; ya da 674’tür.

Çünkü, Emevi halife Muaviye döneminde İslam ordusunun İstanbul’u ilk ne zaman kuşattığı tam olarak bilinmemektedir. Orduya kimin komuta ettiği de belli değildir. Kimine göre komutan İslam dünyasında zulmün ve kötülüğün sembolü olarak bilinen, Hz. Hüseyin’in katili Yezid’dir; kimine göre ise Sufyan İbn-i Avf’tir.

Rivayetlere göre, Sahabi Hz. Eyyub da İstanbul’u kuşatan bu sefere katıldı.

Hemen diyeceksiniz ki, “Hz. Eyyub bu sefere katılmak için yaşlı değil mi?” Evet ama tarih böyle yazıyor! Oysa siz haklısınız; Hz. Muhammed 622 yılında Medine’ye hicret etti. Onu evinde misafir eden Hz. Eyyub, o tarihte kaç yaşındaydı?

Bilinmiyor. Ama Peygamber’i misafir edecek olgunlukta olduğunu tahmin edebiliriz. Hesapladığımızda, İslam ordusu İstanbul’a dayandığında Hz. Eyyub’un yaşının 80-90 aralığında olduğunu düşünebiliriz.

Bu kadar yaşlı biri, ulaşımın deve sırtında ilkel şekilde yapıldığı bir dönemde böylesine uzun bir sefere çıkar mı?

Bakınız bugünün 80-90 yaşlarından bahsetmiyoruz; 1300 yıl önceden bahsediyoruz. Ki o yıllarda normal karşılanan ölüm aralığı 40-50’dir.

Neyse, tarihin doğru yazdığını şimdilik kabul edip konumuza devam edelim.

Bu arada:

Hz. Ali ile birlikte Haricilere karşı savaşan Hz. Eyyub, nasıl oluyor da düşmanı Muaviye’nin ordusuyla sefere katılıyor, tuhaf değil mi?

Tamam tamam devam ediyoruz...

İstanbul/Eyüp Belediyesi’nin (ki referans olarak Prof. Dr. İsmail Lütfi Çakın ve Prof. Dr. Hüseyin Algül’ü vermişler) resmi internet sitesine göre, uzun bir yolculuk yapan Hz. Eyyub yaşının çok ilerlemesinden dolayı İstanbul’a yaklaştıkları sırada hastalanıyor; komutanı Yezid’e, öldüğü takdirde cenazesinin hemen gömülmeyerek ordunun varacağı en ileri noktaya kadar götürülmesini ve o yerde gömülmesini vasiyet ediyor. (Hiç Arap-İslam kültüründeki ölü-mezar geleneğine girmeyelim!)

Tahmin ettiğiniz gibi, Hz. Eyyub’un defnedildiği yer, bugün Eyüp Camii’ndeki türbe. Evet, genel görüş bu.

Ancak...

Avrupa’nın önemli Osmanlı tarihçilerinden Paul Wittek, Hz. Eyyub’un Eyüp Camii’nde değil Ayvansaray’daki kalenin dibinde şehit olduğunu, oraya gömüldüğünü ve hatta bu nedenle “Ayvansaray” adının, Eyyub El Ensari’den geldiğini iddia etti.

Bu arada gözünüzden kaçmasın, tarihçi Wittek, Hz. Eyyub’un hastalıktan değil savaşarak şehit olduğunu söylüyor.

Peki mezarı neredeydi; Eyüp Sultan’da mı Ayvansaray’da mı?

Prof. Dr. Halil İnalcık, 1455 yılına ait İstanbul bina ve nüfus tahrirlerini inceledi ve “Ayvansaray” adının Rumca olduğunu ortaya çıkardı. Ayvansaray’ın Hz. Eyyub ile ilgisi yoktu. Oh!
Peki Hz. Eyyub’un mezarı Eyüp Sultan’da mıydı?

Eğer öyle ise, demek İslam ordusu Eyüp Sultan’a kadar ilerlemişti.

Yani...

Yanisi şu: İslam ordusunun Avrupa’ya geçtiği (İstanbul’u bilmeyenler için yazalım, Eyüp semti Avrupa’dadır) ortaya çıkıyor! Oysa, bilinen İstanbul’a gelen İslam ordusu kara ordusuydu ve Kadıköy’e kadar gelmiş ve denizi geçemeden geri dönüp gitmişti.

Zaten o dönemde Bizanslılar, başkentin savunmasını güçlendirerek Persleri geri püskürtmüşlerdi. Yani İstanbul’u almak hayli zordu.

Bırakın İstanbul’u, İslam ordusu (bugünkü Kadıköy’deki) surlarla çevrili Kalkedon’u bile alamamıştı.

Yine soracaksınız:

“O halde Hz. Eyyub’un mezarı nasıl Avrupa topraklarında olur?”

Bilinen dönemin Bizans tarihçileri Hz. Eyyub’un İstanbul’u kuşatan orduda bulunduğundan hiç bahsetmiyorlar.

Hz. Eyyub’un orduda bulunduğundan ilk bahseden İslami kaynak, İbn-i Sad’ın Tabakat adlı eseriydi. Sonra yazılanlar hep bu kitabı kaynak göstermişti. İşin garip yanı ise, bu kitap İslam ordusunun İstanbul’a sefere çıkmasından 200 yıl sonra yazılmıştı!

Tamam tamam, lafı dolandırmayacağım, dönelim tekrar Hz. Eyyub’un mezarı meselesine...

Bu arada:

Hz. Eyyub’a ait, Bizans İmparatoru’ndan (tarih tam bilinmediği için ya II. Konstans ya da IV. Konstantis olmalı), izin alarak İstanbul’a tek başına girdiği; Ayasofya’da namaz kıldıktan sonra taşlanarak öldürüldüğü ve bugünkü mezarına gömüldüğü gibi akılla, tarihle, bilimle uzaktan yakından ilgisi olmayan uydurulmuş hikâyeler de vardır! Uzatmayalım, işin aslı şudur:

Büyük devrimci Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u fethetmesiyle, Hz. Eyyub’un mezarı arasında derin bir bağ vardır.

Osmanlı tarihini en iyi bilen tarihçilerden olup, mezar taşında “Yusuf Bin Hammer” yazan Avusturyalı tarihçi Joseph von Hammer (1774-1856), Hz. Eyyub’un mezarının İstanbul’un fethi sırasında mucizevi olarak bulunmasının, psikolojik ihtiyaçtan kaynaklandığını Osmanlı Devleti Tarihi eserinin birinci cildinde yazdı.
Türk tarihi ve dili üzerinde yetkin eserler vermiş olan Alman tarihçi Franz Babinger de (1891-1967) Fatih Sultan Mehmet ve Zamanı adlı eserinde Hz. Eyyub’un mezarının İstanbul’un fethi sırasında bulunmasından, “Dini hisleri kamçılayan bu aldatmaca hiçbir çağdaş kaynakta yer almaz” diye bahsetti. Babinger’e göre Fatih, İslam dünyasına gönderdiği fetihnamelerin hiçbirinde Hz. Eyyub hakkında bir tek söz sarf etmemişti.

Bu konuda son sözü bizden birine, Prof. Dr. Halil İnalcık’a bırakalım. Neymiş bu “psikolojik ihtiyaç” meselesi anlayalım:

“İstanbul’un fethi sırasında dört düşman gemisi Haliç’e gelerek yardım getirdi. İstanbul’da halk, surlara çıkarak Türklere karşı gösteriler yaptı. Bizim asker arasında ümitsizlik doğdu, hatta bir kaynağımıza göre (Sadrazam Çandarlı Halil Paşa’nın da kışkırtmasıyla) bazı askeri gruplar, ‘Bu işin sonu yok’ diye kuşatmayı bırakıp gitmeye başladılar. Çok nazik bir durum vardı. O zaman Akşemseddin, Fatih’in şeyhidir. Hacı Bayram tarikatındandır. Eyüp El Ensari’nin mezarını bulmak için kolları sıvadı.

(...) Moralin düştüğü bir anda, Peygamber’in sahabesinden olan Eyüp’ün mezarını bularak askere moral vermek amacıyla padişahtan müsaade istiyor. Bugünkü Eyüp mevkiinde kazı yapıyorlar, orada eskiden manastırlar vardı, toprak altında yazılı mermer parçalar buluyorlar. ‘İşte mezar burası’ diye orduya ilan ediyorlar. Askere savaş için yeni bir şevk ve heyecan geliyor.” (Tarihçilerin Kutbu, s. 431)

750 yıl sonra, 1453’te Hz. Eyyub’un mezarı Bizans azizlerinin mezarlarının bulunduğu “Kozmodion” adı verilen bölgede, Akşemseddin’in istiareye yatmasıyla mucizevi şekilde böyle bulunuvermişti işte. Ve Yeniçeriler bu moralle İstanbul’u fethettiler. Bizim tarihimizde psikolojik savaşı en iyi kullananlardan birinin Akşemseddin olduğunu söyleyebilir miyiz?

Fatih, fetihten sonra Hz. Eyyub’un mezarının bulunduğu yere cami, türbe yaptırdı. Müslümanlar 557 yıldır Eyüp Sultan’ı ziyaret ediyor.

Sonuçta görülüyor ki, sorunun sorulmadığı yerde kutsal olaylar yaratma ve onu resmileştirme çok kolay gerçekleştiriliyor. Ne diyor Sadi: “Sormaz ki bilsin, sorsa bilirdi; bilmez ki sorsun, bilse sorardı.”

Uzatıyorum belki ama bilmediğimiz çok gerçek var; sırası geldi yazayım...

– Hıristiyan Bizans’ta, İslam dünyasında olduğu gibi önemli kişilerin lahitlerinin (sanduka) üzerlerinin bir kumaşla örtüldüğü bilinmektedir. Evliya türbeleri içindeki mezarların üzeri yeşil bir örtüyle örtülür. İncelendiğinde bu âdetin bize Bizans’tan geldiği ortaya çıkar.

– Müslümanlarda tabutların üzerine fazla gösterişli olmayan örtüler konulması Bizans’ta da vardır.

– Ölümden sonra uygulanan ritüeller Bizans ve Osmanlı’da benzerdir. Bizans’ta ölü kişinin yatırılma şekli (kleine), gözlerinin kapatılması (kalyptein), ağzının kapatılması (syaklein), bedenin yıkanması (apoplysis) bugün Anadolu’da hâlâ uygulanan törenlerdir.

– Hıristiyan azizlerinin en ünlülerinden Anadolu doğumlu Aziz Georgios (George), İngiltere’nin koruyucu azizi kabul edilmiştir. Beyaz üzerine kırmızı haçlı İngiliz bayrağı Aziz Georgios’un simgesiydi. Zaten bu bayrak Aziz Georgios bayrağı olarak isimlendirilmektedir. Aynı zamanda İspanya, Gürcistan, Litvanya, Portekiz, Almanya, Yunanistan ve Rusya’nın en saygı duyulan azizidir.

– İstanbul’da Kocamustafapaşa semtinde Çifte Sultanlar Türbesi vardır. Burası kadın evliya türbesi olarak, özellikle Şii Müslümanlar tarafından muharrem ayında ziyaret edilir. Kocamustafapaşa Camii’nin karşısında Sümbül Efendi Türbesi’nin hemen başucunda, etrafı demir parmaklıklarla çevrili iki kız kardeşin mezarları olduğu kabul edilir. Bu mezarda yatanların Hz. Ali’nin torunları Fatima ve Sakine olduğu ileri sürülür.

Sözde bu iki kız kardeş, “Haçlı Seferlerinin birinde(?)” esir edilip Bizans İmparatoru Konstantinos Pagania’ya (Porphyrogenitos) veya VII. Konstantinos’a (913-959) cariye olarak gönderilirler. Hıristiyan olmadıkları için de öldürülürler.

Hikâye böyle gerçeküstü anlatımlarla devam eder. Bu hikâyenin gerçeklerle çelişen yönleri çoktur.

Öncelikle, Hıristiyanlığı kabul etmeyen iki Müslüman kadın neden öldürüldükten sonra Hıristiyanlarca kutsal kabul edilen bir kilisenin yanına gömülmüştür?

İkinci çelişki de, 500 yıl sonra buraya gelen Müslümanlar nasıl olup da bu mezarları doğru olarak tespit etmişlerdir?

– Müslümanlar Bizans imparatorunun mezarını bile evliya mezarı kabul ederek ziyaret etmişlerdir. Bunun bir örneğini Trabzon’da görüyoruz. Trabzon İmparatoru IV. Aleksios Komnenos (1416-1429) Anadolu’daki Akkoyunlu Türk beyinin kızıyla evliydi. Oğlu IV. İoannes Komnenos’un (1429-1459) iktidarı ele geçirmesiyle 1429’da öldürülmüştü. Büyük olasılıkla bu nedenle mezarı Hıristiyanlar tarafından kutsal sayıldı ve IV. Aleksios Müslümanlara da “Hoşoğlan” isimli evliya olarak geçti.

Trabzon’da Hisar Camii’nin yanındaki türbede Trabzon’un Türklerce fethinde etkinliği olan ermişlerden Hoşoğlan’ın gömülü olduğuna inanılır. Bu nedenle asırlarca Hoşoğlan’ın türbesine bezler bağlandı, adına adaklar adandı, ruhundan şefaatler umuldu.

Fakat umumi harbin işgal zamanlarında Rus arkeologlardan Ospenski türbede hafriyat yaptırıyor ve ne çıksa beğenirsiniz, sandukası ile IV. Aleksios’un mezarı!

– Osmanlılar döneminde ve bizim bugün de kahraman olarak gördüğümüz, zaman zaman da kutsallaştırdığımız tarihsel gerçeklerle bağdaşmayan diğer bir kişilik de Battal Gazi’ydi.

Pek çok yerde mezarı bulunan yine Anadolu’da Türk kahramanı olarak efsaneleştirilmiş, evliya mertebesine çıkarılmış Battal Gazi’nin yaşam hikâyesinin gerçekle bir ilişkisi bulunmaz. Battal Gazi Anadolu’da Bizanslılarla yaptığı savaşlarda efsaneleşen ve 740’ta Eskişehir yakınlarında bugün kendi adıyla anılan kasaba (Seyitgazi) yakınında şehit olarak oraya gömülen Arap kökenli bir Emevi komutandı.

İstediğin kadar gerçekleri yaz, Erdoğan hurafeye inanmaya devam eder. Ne diyordu YÖK Başkanı Prof. Dr. Erdoğan Teziç’e:

“Burası (kafasını göstererek) basmıyor. Hayatında iki koyun gütmediği için bunu kavrayamıyor.”

İşte bir cahil tavrı...

Anlaşılmıyor mu; niye soru’suz bir hayata mahkûm ettiler bizi.

Bu tür yazıları kaleme aldığımda okurlar mail atıyor; “İslam budur!”

Hayır değildir kardeşim...

Okumuyorsunuz; hurafeye inanıyorsunuz.

Şarkıcı İbrahim Tatlıses ne demişti: “Urfa’da Oxford vardı da gitmedik mi?” Haklı ama nedenini bilmesi gerekiyor...

Tatlıses’in gitmek istediği Oxford, 1167’de “Tanrı ışığımdır” sloganıyla “üstatlarca” kuruldu. Rektör R. Grosseteste (ö. 1253), M. Scott (ö. 1235), A. Neckham (ö. 1217), R. Bacon (1210-1270) gibi üstatların; İslam bilimine, Müslüman düşünürlere yoğun ilgisi, kitaplarını tercüme etmeleri İngiliz deneyciliğini doğurdu.

Oxford’un kuruluş temelinde İslam filozoflarının akla dayanan felsefesi vardı.

Aslında Tatlıses’in Oxford’a ihtiyacı yoktu; 7. yüzyılda yaşasaydı Urfa’da Oxford denkliğinde Edessa Akademisi’nde okuyabilirdi. Burada teoloji, felsefe ya da tıp bölümlerinden birini seçebilirdi.

Üstelik Edessa’nın tıp okulu dönemine göre hayli moderndi; cüzam hastanesi bile vardı.

Edessa’daki âlimler, 7. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar nice öğrenciler yetiştirdi.

Diyelim ki İbrahim Tatlıses bu okulu beğenmedi; şehrindeki Harran Okulu’na gidebilirdi. Bu dönemin en kaliteli okulunda; fıkıh, hadis, kelam, tefsir, felsefe, tarih ve edebiyat gibi bölümlerden birini seçebilirdi.

Öğretmenleri de değerliydi; örneğin II. Mervan (744-750) döneminde İskenderiye Okulu’nun hocalarından bir bölümü buraya getirtildi.

Yani İbrahim Tatlıses Urfa’da hayli iyi okullarda öğrenim görebilirdi.

Ama olmadı. Niye?

13. yüzyıl başına kadar altın çağını yaşan akli (pozitif) bilimlerin İslam coğrafyasında düşünsel gelişimi durdu/durduruldu.

İbrahim Tatlıses’in okuyacağı tüm okullar kapatıldı.

Oysa her şey ne güzel başlamıştı...

Yunan ve Latin kültürü çökerken, İslam, 6. yüzyılda Arap Yarımadası’nda olağanüstü bir devrim yaptı.

Bu feodal devrim, düşünsel ve bilimsel gelişmelere kaynak oldu. Üretim teknikleri ve üretici güçlerde büyük değişim yaşandı.

Bu durum, siyasi birliktelik, merkezi otoritenin oluşması, kurumlaşma, ticaretin gelişmesi, kentleşme, ulaşım, silahlanma, teknoloji, sosyal düzenlemeler gibi atılımların yolunu açtı. Edebiyat-sanat bunun dışında değildi.

Müslümanlar, İslam dinamizmiyle kısa zamanda büyük fetihlere çıktı. Roma ve Bizans zulmünden kaçan halklar kurtuluşu, “eşitlik”, “özgürlük”, “kardeşlik”, “adalet” vaat eden İslam’da buldu. Kimi ise cizye vermemek için Müslüman oldu. İslam nüfusu büyüdü. İktidar maddi zenginliğe kavuştu.

İslam coğrafyası düşünsel bir zenginlik de yaşıyordu. Müslüman âlimler ardı ardına buluşlar gerçekleştiriyordu. Batı ortaçağını yaşarken Doğu’da erken Rönesans rüzgârları esiyordu.

Ancak bu süreç dört asır sürdü.

Detaya girmeyeyim; iktidarı elinde tutan Arapların “öteki halkları” küçümseyen tavrı, toplumsal sınıfların isteklerine yanıt vermemesi, onları refaha ortak etmemesi, yani zenginliği paylaşmak istememesi sorunlar çıkardı. Bunlara bir de Moğol istilası eklenince, Arap yönetimi, yoksul mazlumları baskı altında tutmak için sertleşti, gericileşti. “Zararlı düşünceyle” yani kuşkuculukla mücadeleye başladı. Hz. Muhammed’in, “Biliminsanlarının mürekkebi şehitlerin kanından daha kıymetlidir” sözü unutuldu/unutturuldu.

Aydınlanma döneminde bir Müslümanın düzeyi sahip olduğu kitapla ölçülürdü. 9. yüzyılda Bağdat’ta 100’den fazla halka açık kütüphane vardı. Küçücük Necef kenti 40 bin ciltlik kütüphanesiyle gurur duyuyordu.

Oysa ardından biliminsanları, kitaplar, kütüphaneler, ilim merkezleri inancı sarsacak kötülüğün kaynağı olarak görülmeye başlandı. Yani, taassup kazandı. Yenen Gazali, yenilen İbn-i Sina oldu...

13. yüzyıl başında İslam aydınlığı çöktü.

İbn-i Sina, İbn-i Rüşd, Farabi, dogmatizme önderlik eden Eş’ari-Gazali düşüncesine yenildi.

“Evrenin sonsuz” olduğunu yazan, “Allah’ın yüceliğinin doğanın her alanında keşfedilmesi gerektiğini” belirten ve “bilginin ilk şartının şüphe” olduğunu dile getiren Bağdat merkezli Mutezile yenildi.

Akli ilimler karşısına nakli ilimler (dinsel bilimler) ile çıkan Eş’arilik kazandı. Onlara göre akıl, hedef alınan mutlak hakikate ulaşmakta yetersizdi; aklın yerini sezgi, gönül almalıydı.

Böylece...

İnanç ile aklı uzlaştırmak isteyenlere, vahyin akla uygunluğunu arayanlara kâfir denmeye başlandı.

Ömer Hayyam gibi düşünürler bile Müslüman olduğunu ispat için, çalışmalarını bırakıp hacca gitti. Gerçeğin peşinden koşan İbn-i Rüşd bir eve hapsedilip gözetim altında tutuldu. Sonuçta Doğu, “aklını” kaybetti; aydınını katletti ve –Samir Amin’in deyişiyle– kuşkuculuğun yerini Hinduculuktan esinlenen “çilecilik” aldı.

Koskoca İslam coğrafyası, rasyonel düşünceden kopan, bilgiyi aramayan ve zaten bilginin ne işe yaradığını anlamayan, basit yorumlarla yetinen, kaba biçimsel kalıplara boyun eğen, cahiliye dönemi inançlarını sürdüren hoşgörüsüz bağnazların elinde kaldı.

Düşünceye, bilime düşman katı din adamları ve onların koruyucu iktidarları yüzünden İslam feodalizm bataklığına saplanıp kaldı.

Akıl-inanç tartışmasında kaybeden Urfa’da İbrahim Tatlıses’in okulları oldu. Urfa’daki öğretim şeyhlere-şıhlara bırakıldı.

İbrahim Tatlıses bırakın okumayı, mağarada yaşamaya mahkûm edildi.

Ben, Tatlıses diye yazıyorum; siz bunu Erdoğan diye de okuyabilirsiniz. Erdoğan’ı ortaya çıkaran Cahiliye dönemidir.

Erdoğan’ın referans kaynakları hurafe oldu. Emperyalist egemenlerin “öğrettiği” dini gerçek sandılar. Oysa Bağdat, Endülüs, Sicilya, Şam, Semerkand, Horasan, Kahire, Herat gibi İslam’ın bilim merkezleri inkâr edilebilir mi? Bilimsel ve teknolojik birçok buluş, keşif buradan Batı’ya gitmemiş midir?
Yüzlerce Müslüman düşün adamı/filozof nasıl görmezlikten gelinebilir?

Batılılar, Platon/Eflatun’u bile Müslümanlardan öğrenmedi mi? Eski Yunan bilimini yeniden düşünen ve ona özgün katkılar yapan Müslüman âlimler yok sayılabilir mi?

Rönesans ortalarına kadar Avrupa’da yazılmış bütün aritmetik kitaplarının kaynağı Harezmi’nin (780-850) “Hesab-ı Hindi”si değil mi?

Ondalık kesirler sistemini Gıyaseddin Cemşid’den (1380-1437) öğrenmediler mi?

Trigonometriyi bütün esaslarıyla Ebu’l Vefa Buzcani (940-998) yeniden kurmadı mı?

Matematikte devrim yaratan “sıfır”ı 976’da Muhammed bin Ahmed keşfetmedi mi?

Batı, simyadan bilimsel kimyaya geçilmesini Müslümanlara borçludur. Evrim düşüncesini, modern optiğin ilk tohumlarını İbn-i Heysem’in (957-1029) attığı gerçeğinin üstünü örtemezler. Biz hâlâ tartışmasını yapıyoruz; “alkool” sözcüğü bile Doğu’dan Batı dillerine geçti. Sadece bir tek sözcük değil dillerine geçen; kimya, cebir, ziraat, botanik, narenç, zafran, suda, kutun, nilüfer, şerap ve yüzlercesi...

Potasyum, aminoasit, sodyum, nitrat ve cıvanın üretimini kim buldu?

Çeliğe ilk su veren Müslümanlar değil mi?

Katarakt, çiçek ve kızamık hastalığını ilk kez Müslüman âlimlerden okudular; cerrahi müdahalelerde uyuşturucu kullanmayı, yüksek ateşi soğuk su banyosuyla düşürmeyi, damardan kan akıtma gibi tedavi yöntemlerini Müslüman tıp adamlarından öğrendiler.

Bugün sıklıkla dile getirilen, “insan bedeninin doğal iyileştirici yeteneğini” ilk keşfedenler de Müslüman tıp adamları değil miydi? İçi delik iğneyi 1256’da Al Mahusen’in bulduğu gerçeği reddedilebilir mi?

Şam’da 1298’de ölen İbn-i Al Nafis, Portekizli Servet’e atfedilen kan dolaşımı sistemini ondan 300 yıl önce keşfetti.

Kâğıt daha Avrupa’ya girmeden Semerkand’da kâğıt fabrikası vardı.

Yazıyorlar, matbaayı Gutenberg bulmuş! Matbaayı Çinliler buldu, Türkler aracılığıyla Araplara geçtikten sonra Avrupa’ya gitti. Gutenberg sadece harfleri ayrı ayrı oymayı başardı! Güya pusulayı da G. d’Amalfi icat etmişti. Pusula da aynen matbaanın izlediği seyirle Batı’ya ulaştı.

Taberi’siz (839-922), Mesudi’siz (ö. 956), İbn-i Miskeveyh’siz (ö. 1030) tarih yazılırsa ancak bu kadar yazılabiliyor demek ki! Bizans döneminin en büyük kütüphanesi İskenderiye Kütüp-hanesi’ni yakarken, İslam coğrafyasının her yanında kütüphaneler açıldı.

Dante’nin İlahi Komedya’sı üzerinde Muhiddin Arabi’nin etkisi yadsınabilir mi? Binbir Gece Masalları’nın Goethe’den Marquez’e kadar Batılı yazarlar üzerindeki etkisinden bahsetmeye gerek var mı?

Avrupalıların çok övündükleri klasik müziğin sol anahtarı ve beş hatlı notayı bile ilk Müslümanlar kullandı.

Doğru dürüst su kanalları bile yapamıyorlardı; tarım tekniklerini El Avam’ın “Kitab-ül-hulase”sinden okuduklarını bilmiyor muyuz?

Kristof Kolomb’un 1498’de Haiti’den yazdığı mektuba göre, Amerika’nın keşfi İbn-i Rüşd’ün kaydettiği bilgiler sayesinde gerçekleşti.

Uluğ Bey’in hazırladığı dünya haritasının kâşif kaptanlara rehberlik ettiğini bilmeyen mi var?

İhvan-ı Safa ile Darwin arasındaki paralelliğin, Batı’da 1878’de kurulduğundan haberdarlar mı?

İşte İbn-i Tufeyl... David Hume olmak üzere Batılı düşüncelere etki etmiş bir âlimdi.

Lamarck ve Darwin’den yüzyıllar önce Cahız genel biyolojik evrim teorisinin temellerini attı. Yani Cahız, Darwin’in öncüsüydü.

Nazzam, İbn-i Miskeveyh, İbn-i Sina, İbn-i Haldun, Mevlânâ...

Bu Türk ve İslam düşünürlerinin her biri değişik görüşlere sahip olsa da, büyük canlı grupları arasındaki evrimsel geçiş konusuna kafa yordular, kalem oynattılar.

Erdoğanlar da İslam’ı bilmiyor. Okul kitapları dışında ne okudukları konusunda kuşkularım var.

“İslam düşmanı” sandıkları Mustafa Kemal kadar İslam üzerinde çalışma yaptıkları sanmıyorum.

Tarih: 27 Kasım 1916

Birinci Dünya Savaşı yılları...

Mustafa Kemal Siirt’i teftişe çıktı.

Alphonse Daudet’nin Sapho adlı romanını bitiren Mustafa Kemal yanına yeni bir kitap aldı: Allah’ı İnkâr Mümkün müdür?

Yazarı; vahdeti vücuda inanan, İttihad-ı İslam ve Hikmet-i Ceride-i İslamiye adlı dergiyi çıkaran Osmanlı’nın önemli modernist din bilginlerinden –kimilerine göre İttihatçıların 1914’te öldürdüğü– Şehberderzade Filibeli Ahmet Hilmi’ydi.

Mustafa Kemal kitabı üç günde bitirdi.

3 Aralık tarihli günlüğüne bu kitabın özetini yaptı. Düşün-celerini belirtti. İlim ve fen yolundan yürüyenlerin makbul olduğunu yazdı. İmam Gazali, İbn-i Rüşd, İbn-i Sina hakkındaki düşüncelerini açıkladı.

Düşünebiliyor musunuz:

Cepheden cepheye koşan Mustafa Kemal salt savaş stratejisine kafa yormuyor. Batılı uzmanların bile en önemli savaş stratejisi dehası olarak kabul ettikleri Mustafa Kemal sadece savaş kitabı okumuyor; yazmıyor.

Hayatı kavramaya çalışıyor.

Düşünüyor.

Soruyor.

Arıyor.

Ve bunu, kanın oluk oluk aktığı cephedeki çadırı içinde yapıyor.

Mustafa Kemal’i “Atatürk” yapan bu süreçtir işte.

Sürekli altını çizmek zorundayım:

Erdoğanlar, ne Atatürk’ü ne de İslam’ı biliyor.

Sadece sinirleniyorlar; kabalaşıyorlar. Böyle anlarda Erdoğan sürekli aynı sözleri tekrarlıyor:

– “‘Bir yanağına vur, öbür yanağını çevirirsin’ anlayışına da sahip değiliz. Kusura bakmasınlar, öyle yanak bizde yok. Böyle yanak bizde yok. Çünkü adalet bu değildir.”

– “Kusura bakmasınlar, yumuşak başlıysak uysal koyun değiliz, bunu da bilmeleri lazım. Bir yanağına vur, öbür yanağını çevirsin, kusura bakmasın, öyle yanak bizde yok...”

Bu sözün kime ait olduğunu bilmiyor mu?

İsa Peygamber’e!..

Bu söz Fransızca diline bir deyim olarak da girdi:

“Tendre l’autre joue”: Kutsal kitapta yazdığı gibi (Matta 5, 39) sağ yanağına vurana sol yanağını da çevirmek anlamına geliyor.

– Luka İncili: “Bir yanağına tokat atana diğer yanağını çevir.” (Luka, 6/29)

– Matta İncili, 5. Bap, 39. : Fakat ben size derim: Kötüye karşı koma ve senin sağ yanağına kim vurursa, ona ötekini de çevir.

Devamı, 5/40. : Ve eğer biri seninle mahkemeye gidip senin gömleğini almak isterse, ona abanı da bırak.

5/41: Ve kim seni bir mil gitmeye zorlarsa, onunla iki mil git.

5/42: Senden dileyene ver, senden ödünç isteyenden yüz çevirme sözü hoşgörü ve barışın sembolü.

Sahiden Erdoğan’ın dini bilgisi zayıf...

İmam Hatip’te Kur’an-ı Kerim dersinden ikmale kalmış birinin bilgisi ne olabilir ki?

Buna rağmen siz, Erdoğan’ın yaptığı dinciliği eleştirdiğiniz zaman söylemediğini bırakmıyor. Bir örnekle bu meseleyi kapatayım...

Alman filozof Kant’ın, felsefe tarihinde özel bir yeri vardır. 18. yüzyılın büyük kısmını kapsayan hayatında Aydınlanma düşüncesinin en kapsamlı ve en tutarlı sentezini gerçekleştiren düşünürdür.

Kant, Basit Aklın Sınırları İçinde Din (1973) başlıklı kitabının sunuşunda, “ahlakın pratik akıl sayesinde kendi kendine yettiğini ve hiçbir şekilde dine ihtiyacı olmadığını” yazdı.

Din’in akılla sınırlandırılması II. Friedrich Wilhelm’in tepkisini çekti.

Ve ne yaptı dersiniz, (Silivri) cezaevine mi attı sanırsınız? Hayır.

Kant’a mektup yazdı. Hıristiyanlığın ve kutsal yazıların temel öğretisinin çarpıtılmasından ve aşağılanmasından ne kadar üzüldüğünü belirtti İmparator!

Bu kibarlık karşısında Kant mektubunda mecburen, “Yanlış anlaşıldım. Hıristiyanlığa karşı büyük saygım vardır ve bunu çeşitli şekillerle ifade ettim,” diye yazdı.

İmparator ile filozof ilişkisi bundan 200 yıl önce böyle gerçekleşti. 200 yıl sonra bir Erdoğan’ın “dincileşme” sözünü eleştirenlere yapmadığı hakaret yok. Fark bu...

Düşünce tarihinde daha çok “siyaset bilimi” kurucusu olarak kabul edilen Montesquieu; “despotik devlet” kavramının yaratıcısı değilse de, kavramın somut bilgilerle geliştirilmesinde ve yayılmasında en etkili düşünür oldu.

Tüm çalışmalarında siyasal rejimler ve iktidar sorunları üzerine yoğunlaşan, Kanunların Ruhu eserinin yazarı Montesquieu, despotik hükümeti şöyle tanımlıyor:

Bir kişinin kanunsuz, kaidesiz sadece iradesi ile kaprisine tabi olarak toplumu sindirerek yönettiği hükümet şeklidir.

Düşünürün ifadesiyle; cumhuriyet “erdem” ilkesine, monarşiler “şeref” ilkesine ve despotik devletler ise “korku”ya dayanmaktadır.

Korkunun ve şiddetin temsilcisi hem bilmiyor hem de halkın değerlerini aşağılıyor.

Neler demiyor ki:

“Türkiye kendine din olarak Kemalizmi almış ve başka hiçbir dine hayat hakkı tanımayarak kitlelere zorla dikte ettirmiştir...” “Türkiye’nin yarınında artık Kemalizme ve Kemalizm benzeri rejimlere, sistemlere yer yoktur. Kemalizmin yeniden kendini üretmesi söz konusu değildir. Bizim için en üst belirleyici, İslam’ın etkileridir. Her şey ona göre belirlenir.”

Bu nedenle şu sözü aslında tüm gerçeği gözler önüne seriyor:

“İki ayyaşın yaptığı yasa muteber oluyor da inancın emrettiği bir gerçek neden reddediliyor.”

İki ayyaş dediği kim; Atatürk ve İnönü!...

Amacı belli...

Miting sırasında halka sesleniyor:

“Yolumuzun ortasında inek oturmuş, yolumuzu kapatıyor, menzile ulaşmamızı engelliyor. İneği yolumuzdan önce lafla, usul usul, sonra evvelallah sizlerin yardımıyla, artık nasıl olursa, nasıl denk gelirse kaldıracağız.”

Erdoğan’ın “İnek”ten neyi kastettiği oğlunun nikâh davetiyesindeki tarihten belli:

“29 Zilkade 1421”

Cumhuriyet devrimlerine karşı yetiştirilen bir çevrenin ürünü. Erdoğan, “Harf Devrimi olmasaydı Osmanlıca kalsaydı daha iyiydi” dedi.

Osmanlı’yı idealleştiren Erdoğan. Tarihimize hayallerinin istediği oranında nitelik veriyor. Dolayısıyla objektif bakamıyor. “Romantizm arayışı” sürdürüyor.

Bilmiyor ki...

Osmanlı devrinin erken dönem tarihçileri ve şairleri büyükbabalarından kalma dilin temizliğini, saflığını, arılığını saklamaya bir dereceye kadar çalıştı. İleriki yıllarda Osmanlı aydınları, Arapça kullanılan terimleri, Fars edebiyatındaki sahte yaldızlı-parlak sözcükleri, iğreti birleştirmeleri ve düzme tabirleri yazılarında ve hatta gündelik yaşam lisanında kullanmayı zarafet alameti, kendini bilgili gösterme emaresi olarak gördü.

Türkçe, Arap ve Fars dilinin boyunduruğu altındaydı. Türk’ün taşrada, köylerde saklanan eski, güçlü ve canlı ulusal diline şehirliler burun kıvırır oldu. Bu dili kaba görüyorlardı!

Böylece 200 yüzyıl sonra Âşıkpaşazâde dili aydın Türkler için yabancı bir dil oluvermişti.

Keza, münevverler arasında Fransız yaşam değerlerinin etkin olmasıyla Türk dili Fransızcanın kuşatması altındaydı. Homojen değil, arabesk bir dil ortaya çıktı.

Latin harflerine geçme çalışması Osmanlı döneminde, Tanzimat’la başladı fakat bir türlü hayata geçirilemedi. Yani, 1928’deki Harf Devrimi’nin kökü Osmanlı’ya uzanır.

Temel ise Fransız İhtilali’dir; 1789 devriminden önce, Fransa sınırları dahilinde insanların yüzde 40’ı Fransızca konuşabiliyor; yüzde 6’sı Fransızca yazabiliyordu. Devrim, Fransızcayı özgürleştirdi.

Luther, Kitab-ı Mukaddes’i Almancaya çevirdiği zaman sözcükleri halkın yaşayan dilinden alması, halkın dilinden yazı dili yaratmaya çalışması, Alman dil birliğinin temelini oluşturdu. Hepsi Latincenin iktidarını yıktılar.

Dil, Avrupa’da aydınlanmayla özgürlüğüne kavuştu. Etnoloji/dil bilimi 19. yüzyılda niye doğdu sanıyorsunuz?

Bu arayış tek bir uluslaşmaya filan indirgenemez, çok boyutludur. Örneğin Osmanlıca, bilimin dili olamıyordu. Münevverler eski terimlerden türetmeler yapmak zorunda kaldılar. Babanzade Naim Bey’in İlmü’n-Nefs’i gibi.

Herkes kendince bir yol bulmaya başladı. Osmanlıca ölüyordu; geleceği yoktu. Oysa Türkçenin yaşayabilir olması lazımdı.

Bir başka yanlış ise kitap konusunda; neymiş okuryazar azalmış! Sanki çok okuryazar vardı! Yüzde 93’ünün okuma yazması yoktu.

Ayrıca:

Osmanlıca ile çok az kitap basıldı. Latin alfabesine geçilince kitap basım işlemi arttı. Bunun teknik sebepleri de var. Örneğin, Türkçedeki sekiz sesli harf, Arap harfleriyle üç harfle ifade edilmeye çalışılıyordu. Tek bir harf, Türkçede farklı seslere tekabül edebiliyordu.

Basımevlerinde kitap dizgisi için, Arap harflerinde tam 612 tipografik karakter gerekiyordu. Oysa Latin harflerinde büyük/küçük harfler ve rakamlar dahil 70 karakter yeterli oluyordu!

Özetle, dil meselesi basit bir olay değildi, “keşke eski Türkçe devam etseydi” demek bu konuda da son dönemin dini söylem ağırlıklı popülizminden başka bir şey değildir.

Oysa, Osmanlı bizim tarihimiz; niye düşman olalım? Yanlış-hata varsa neden söylemeyelim, yazmayalım?

Tarihe bakışımızda Erdoğanlar ile farklı yerlerdeyiz.

Ve maalesef Osmanlı onların hayata bakışı yüzünden battı.

Ne demek istiyorum:

Yıl: 1580

Yer: İstanbul/Tophane

Halk, veba-deprem gibi felaketlerin nedeni olarak, Tophane’deki “bilim merkezi”ni gösterdi. Çünkü orada “meleklerin bacaklarına bakılıyor”du. Padişah halkın tepkisinden korktu. “Dar el-Rasad el-Cedid el-Sultani” yıkılıp dümdüz edildi.

Bu olay kimi tarihçiye göre Osmanlı’nın duraklama dönemine girmesinin miladıydı.

A. Einstein diyor ki: Dinsiz bilim topaldır, bilimsiz din ise kör.

Ne demek istediğimi...

Ve daha doğrusu...

Bugün Erdoğanların bu kafa yapısıyla Türkiye’yi nerelere sürüklediğini bir örnekle anlatmalıyım...

Erdoğan’ın tarihe nasıl geçeceğini göstereyim...

Tarih: 13 Nisan 2009

Ergenekon’un 12. dalgasında Türkân Saylan’ın evi aranırken, Mehmet Haberal, Mustafa Yurtkuran, Ferit Bernay, Erol Manisalı, Osman Metin Öztürk ile Fatih Hilmioğlu gibi rektörler ve akademisyenler gözaltına alındı.

Birini...

Prof. Dr. Hilmioğlu’nu anlatayım:

2000-2008 arası İnönü Üniversitesi’nde rektörlük yaptı.

Hilmioğlu bu süreçte hep hedef yapıldı. Göreve geldiğinde masasında “Şeyhin fakültesi” denen Malatya Darende İlahiyat Fakültesi’yle ilgili bir YÖK raporu buldu.

Fakültede görevli altı öğretim elemanı, fakülte dekanlarını YÖK’e şikâyet etmişti: “Dekan Süleyman Toprak, ilçedeki Nakşibendi Şeyh Osman Hulusi Efendi tarikatıyla irtibat kurmamızı emretti. Kendisi, bu tarikatın dergâhına uğramadan fakülteye gelmiyor. ”

Raporda, tarikatın Es-Seyid Osman Hulusi Efendi Vakfı aracılığıyla bağış topladığı, bağışların fakülte yerine Vakıf’a aktarıldığı belirtiliyordu.

Üstelik bağış toplanarak yapılan fakülte binaları üniversitenin değildi, bu Vakıf’a aitti! Ve vakıf, başka bir eğitim kurumu için kullanılmasına da izin vermiyordu.

Yetmezmiş gibi, Şeyh Hulusi Efendi’nin yeğeni fakülteye genel sekreter yapılmıştı!

Hilmioğlu, 1993’te açılan fakülteyi 2001’de kapattı.

Tarih: 17 Nisan 2009

Ergenekon savcıları, Prof. Dr. Hilmioğlu’na Darende İlahiyat Fakültesi’ni neden kapattığını sordu:

“Şüphelinin adresinde elde edilen ve 200′den 211′e kadar numaralandırılan ‘Es-Seyid Osman Efendi Vakfı’ ile başlayan ‘Ayşe Sıddıka Hanım Yüksek Öğrenim Kız Yurdu’ ile biten dokümanın yapılan incelemesinde; Es-Seyid Osman Efendi Vakfı’nın kuruluşunun, amaçlarının ve hizmetlerinin anlatıldığı doküman hakkında sorulan soruya vermiş olduğu cevapta;

Darende ilçesinde üniversiteye bağlı ilahiyat fakültesinin bulunduğunu, bu fakültenin binasının öğrenci yurtları ve lojmanlarının bu Vakıf’a ait olduğunu, bunun da yönetim açısından bazı sorunlar doğurduğunu; YÖK’ün fakültenin merkez kampüse taşınarak kademeli olarak kapatma kararı aldığını; bu vakıf yöneticileri ile yaptığı görüşmede kendilerinin bu konudan rahatsız olduklarını belirttiklerini; şahsının da eğer üniversitenin kullanımında olan binaları üniversiteye devrederlerse kendilerine Meslek Yüksek Okulu açacağını söylediğini; bu dokümanın o Vakıf’a ait doküman olduğunu söyledi.”

Hilmioğlu’na bu konuyla ilgili çok soru yöneltildi...

Osman Hulusi Efendi Vakfı dokunulmazdı. Kenan Evren bile, Şeyh Osman Hulusi’yi 20. asrın filozofu ilan etmişti. Darbeci Kenan Paşa’nın yücelttiğine “Rektör Hilmioğlu” nasıl dokunabilirdi?

Tarih yazacak:

Ergenekon’dan, darbeden değil...

Prof. Dr. Hilmioğlu’na İlahiyat Fakültesi’ni kapatma suçundan 23 yıl verdiler!

Fakat...

Tarih, Hilmioğlu’nun sekiz yıllık görev sürecinde neler gerçekleştirdiğini de elbet yazacak:

Üniversitedeki profesör sayısını yüzde 81; doçent sayısını yüzde 95 artırdı.

Öğretim üyesi başına düşen uluslararası bilimsel yayın sıralamasında İnönü Üniversitesi; 78 üniversite içinde sekizinci, devlet üniversiteleri arasında ikinci sıraya yükseldi.

Üniversitenin Turgut Özal Tıp Merkezi’nde, Türkiye’nin ilk karaciğer naklini yaptırdı. Onun döneminde, 150 dolayında karaciğer, dört böbrek ile 100’den fazla kornea nakli yapıldı. Canlı verici karaciğer naklinde, Avrupa’da birinci, dünyada ikinci idi.

Eczacılık ve güzel sanatlar fakültelerini; konservatuvar ve yabancı dil hazırlık okullarını kurdu. Rektörlük yönetim binası (2002, 2 bin 500 m2), eğitim fakültesi (2002, 11 bin m2), kütüphane (2003, 7 bin m2), 700 kişilik kongre kültür merkezi (2003, 7 bin 500 m2), bilimsel araştırma merkezi (2004, 3 bin 200 m2), mühendislik fakültesi binası (2006, 25 bin m2), yabancı dil hazırlık okulu (2007, 6 bin 500 m2), eğitim fakültesi akıllı sınıf (2007), 208 adet personel lojmanı, konukevi, sosyal tesisler, kız ve erkek öğrenci yurtları, açık kapalı spor alanları, meslek yüksekokulları binası vb. yaptırdı.

Hilmioğlu’nun Silivri Cezaevi’nde neden ölüme terk edildiğini anladınız mı?

Şiddet hep bir ideoloji yerleştirmek için yapılır.

Tarih: 18 Mayıs 2012

Erdoğan, İnönü Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’ni törenle açtı.

Es-Seyid Osman Hulusi Vakfı, açtığı okullar ile kız ve erkek öğrenci yurtlarıyla “eğitim” faaliyetlerine devam ediyor.

İşte geldiğimiz yer burası....

Osmanlı’daki “o kafa” sanıyor musunuz ki sadece Tophane’deki rasathaneyi yıktı!..

Erdoğan rasathane yıkmadı; heykel yıktı.

AKP milletvekili hayatını yazdığı Yemyeşil Şeriat Bembeyaz Demokrasi kitabında, gençliklerinde Adıyaman Nemrut Dağı’ndaki heykelleri put düzenine son vermek için yıkmayı düşündüklerini yazdı. (s 82)

Erdoğan, Kars’taki Mehmet Aksoy’un yaptığı “İnsanlık Anıtı”na “ucube” dedi ve yıktırdı.

Gerekçesini şöyle açıkladı: “Heykelin ne olduğunu az çok bilirim. Heykel ile ilgili takdir yetkisi kullanmak için illa güzel sanatlar mezunu olmak şart değil. Şarkı türkü için yoldan geçen vatandaşa ‘Beğendin mi?’ diye soruyorlar. Konservatuvar mezunu musun diye sormuyorlar. O arkadaş (Kars AKP eski Belediye Başkanı) neden yeniden aday yapılmadı? Çünkü aradığımız vasıflar o arkadaşta yoktu. Muhafazakâr demokrat anlayışımıza uymadığı için bir daha aday gösterilmedi. Heykelin bulunduğu yeri biz iktidara geldiğimizde temizlemeye başladık. Kamulaştırmalarla Seyyid Hasan el Harakani türbesi ve camisi ortaya çıkarıldı. Caminin kubbesi ile heykelin bulunduğu tepenin yüksekliği adeta eşit. Üzerine bir de 48 metrelik heykel var. Tarihi eseri gölgeleyecek bir inşaata izin veremezsiniz.” (13 Ocak 2011, Milliyet)

Ne diyordu:

“Ben gelişerek değiştim.”

Çocukken ettiği küfürleri hep tekrarladı:

“Şerefsizler” dedi...

“Kes ulan sesini” dedi...

“Sana üç nokta koyarım” dedi...

“Otur ulan oturduğun yerde” dedi...

“Ananı da al git lan” dedi...

“Edepsiz” dedi...

Hiç “bilim” demedi.

Gerçeği aramadı...

Kendine kafasında başka bir “gerçek” yarattı.

Wikileaks’teki ABD kriptosunda şu yorum yazılı:

“Erdoğan bazen, Türkiye’yi yönetmesi için Tanrı buyruğuyla görevlendirilmiş biri gibi çevresine hava yayıyor. Hâlâ mutlak güce susaması dinmedi.”

Kriptolarda, Erdoğan’ın mesihçi ruh halinin ABD’lilerin pek hoşuna gitmediği görülüyor.

80 Emevilerden beri devam eden “cami fetişizminin” etkisindeki Erdoğan, başbakan olunca 286 kişinin yaşadığı Dumankaya Köyü’ne gösterişli büyük bir cami yaptırdı.

Bölüm: 12

ERDOĞAN’IN EKMEK KARNESİ

Tarih: 10 Ağustos 2007

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Ankara Subayevleri’ndeki konutundan; Aksa Camii’ne gitti; ve yağmur duasına katıldı.81

İşimiz Allah’a kaldı...

Erdoğan’ın “karnesi” bu gerçeği yüzümüze vuruyor:

Türkiye’nin dış borcu:

2002’de; 129.592 milyar dolardı.

2013’te; 388.243 milyar dolar oldu.

Dünya kriteri şudur; borç, milli gelirin yüzde 40’ını geçerse o ülke için kırmızı alarm verilmelidir. Türkiye’de oran yüzde 53!

Cari açık 2013’te Cumhuriyet tarihi rekoru kırdı: 83 milyar dolar.

Kişi başına düşen borç:

2002’de; 1.963 dolardı.

2013’te; 5.105 dolar oldu.

Ekmek, kilosu 2002’de 1.03 lira, bugün 4 lira.

Benzin, 2002’de 1.66 lira, bugün 5.12 lira.

Motorin, 2002’de 1.30 lira, bugün 4.65 lira.

Tüp, 2002’de 15 lira, bugün 75 lira.

Büyük devalülasyonun yapıldığı 2002’de 1 dolar 1.412 lira idi; 2013’te 1 dolar 2.022.

2002’de 1 euro 1.42 lira idi; 2014 başında 1 euro 2.87 liraya fırladı.

“Türk parası 6 sıfırın atılmasıyla birlikte artık uluslararası para birimi oldu. Paramız saygınlığını yeniden kazandı, itibarını yükseltti; her şeyden önemlisi değerini yeniden kazandı.” (3 Ekim 2008)

Bugün asgari ücret net 846 lira. Dört kişinin açlık sınırı, 1.167 lira.

Türkiye’de 12 milyon 225 bin kişi, aylık 376 lira gelirle yoksulluk sınırı altında yaşıyor.

Bugün tasarruf, yatırım oranları; petrol krizi ve Kıbrıs Savaşı’nın yaşandığı 1974 ile aynı düzeyde! İmalat sanayiinde ise düzeyimiz 1955 seviyesinde!82

Türkiye’de çalışanların yüzde 48.8’in hiçbir sosyal güvencesi yok.

Tarım sektöründe bu yüzde 86.7.

Tüm çalışanların yüzde 69’unun evine 3000 liradan az para giriyor.

Her 100 memurdan 97’sinin borcu var.

2002’de toplam kredi borcu 6.308 milyon iken 2013’te bu 333.661 milyona fırladı. İnsanlar “tüketim canavarı” yapıldı.

Üç milyon yurttaşın tüketici kredisi ve/veya kredi kartı borcunu ödeyemediği için bankaların “kara listesi”nde olduğu açıklandı.

5 köylüden 3’ü haciz kıskacı altında.

2002-2013 yılları arasında Türkiye’de dükkân kapatan esnaf ve sanatkâr sayısı 1 milyon 261 bin 722.

İcra dosya sayısı 2002’de 6 milyon idi, şimdi 15 milyon.

Vatandaşların bankalara borcu 2002 yılında 47 milyar lira iken, 2013 yılı mayıs itibariyle 890 milyar liraya ulaştı.

Cezaevinde bulunanların yüzde 38.7’si İcra ve İflas Kanunu’na muhalefet suçundan.

1980’de nüfusumuz 50 milyon, sendikalı işçi sayısı 2.5 milyon. 2013’te nüfusumuz 75 milyon, sendikalı işçi sayısı 600 bin.

Sendikalaşma oranı yüzde 8. Finlandiya’da yüzde 70. İtalya’da yüzde 35.

Bu kadar düşen sendikalaşma oranına rağmen, toplu sözleşmeden yararlanan işçi, yüzde 5.4.

Peki işçi sayısı mı azalıyor; hayır!

2002’de 387 bin taşeron işçi vardı.

2013’te 2 milyon taşeron işçi var.

Tek bir örnek yeter: Geçen yıl inşaat sektöründe çalışan 1 milyon 600 bin işçiden sadece 41 bin 414’ü sendikalı.

Türkiye’nin büyük bir taşeronlaşma sorunu var. Bu kendini sadece yokluk kriterinde göstermiyor. Ölüyorlar.

2013’te 1235 işçi öldü. Yani günde 4 işçi hayatını kaybediyor. Bunların çoğunluğu hiçbir güvenlik önleminin alınmadığı işyerlerinde çalışan taşeron emekçiler.

Ölenlerin 106’sı kadın ve çoğu başörtülü! (Alın size başörtülü bacılarınızın gerçek içler acısı hali, ama hiç konuşmuyorlar.)

Ölenlerin 56’sı –ki bunun 18’inin yaşı 14’ten düşük– çocuk işçiler.

Soma’da ölen 301 işçiyi unutma; çoğu taşeron! Ölümüne çalışıyorlar çünkü.

Tek başına Soma katliamı bunun en acı göstergesi. Şaşırtıcı mı? Hiç değil...

22 Kasım 2003: Karaman’ın Ermenek ilçesinde grizu patlaması: 10 ölü.

8 Eylül 2004: Kastamonu’nun Küre ilçesinde maden yangını: 19 ölü.

2 Haziran 2006: Balıkesir’in Dursunbey ilçesinde grizu patlaması: 17 ölü.

10 Aralık 2009: Bursa’nın Mustafakemalpaşa ilçesinde grizu patlaması: 19 ölü.

17 Mayıs 2010: Zonguldak’ta grizu patlaması: 30 ölü.

8 Ocak 2013: Kozlu’da grizu patlaması: 8 ölü.

Ve Soma; 301 ölü.

Ya hemen her gün haber bile olmayan madenciler...

Bir kişi... Üç kişi... olunca haberden bile sayılmıyorlar artık.

Oysa tek tek toplandığında...

2003-2014 yılları arasında 1.400 madenci öldü.

Elma değil, armut değil, bilye sayısı değil; insan.

1.400 insan, insanımız, yoksulumuz.

Bin dört yüz madencinin sorumlusu AKP hükümetinin ekonomik politikalarıdır. Erdoğan bunlar için iktidara getirildi; bunlar için hep korundu, kollandı.

Bedelini hep birlikte yaşıyoruz...

O ise...

O Erdoğan, hep aynı yanıtı verdi: Madencinin kaderiydi bu ölümler. “Tedbirler alınacak” idi...

Madenci ölüyor... Daha fazla kâr hırsı hiçbir tedbir aldırmıyor.

Diğer yanda...

AKP döneminin enerji kralları servetlerini katlıyor.

Türkiye’de 110 bin ile 130 bin arasında köle olduğunu biliyor muydunuz? 162 ülke arasında kölelikte sıralamamız 90’ıncı.

Türkiye’de bırakın resmi uyduruk rakamları 5 milyon işsiz var.

Türkiye iş bulma kurumuna başvuran kişi sayısı 2013’te 2 milyon 747 bin kişi.

Türkiye’de çalışan her 100 kişiden 40’ı sigortasız.

Nüfusun yüzde 85.9’u “evden uzakta bir haftalık tatil” yapamıyor.

Nüfusun yüzde 78,8’i “yıpranmış ve eskimiş mobilyalarını yenileme ihtiyacını” ekonomik nedenlerle karşılayamıyor.

İnsani gelişmişlik sıralamasında Tanzanya, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, Andora, Ermenistan, Ekvador, Barbados vs’nin arkasından geliyoruz. (Oran; 12 Eylül askeri darbesi döneminde 1980-1990 arasında yüzde 1.85 iken, 2010-2012 arasında yüzde 0.95 oldu!)

136 ülkeyi kapsayan kadın erkek eşitsizliğinde Türkiye 124. ülke. (Suudi Arabistan’ı geçtik; onlar 127. sırada!)

Türkiye’de 15 yaş üstü kadınların yüzde 12’si okuma yazma bilmiyor. Üniversite mezunu yüzde 9.

Türkiye ortalama eğitim süresiyle 187 ülke arasında 127’nci. Türkiye milli gelirinin yüzde 2.9’u eğitime gidiyor. Arap coğrafyasında bu rakam 3.9, Küba’da 12.9, Moldova’da 9.1.

Kendinden en az 31 yaş büyük erkeklerle evlenen yaşları 16-19 arasındaki kızların sayısı 7 milyon 163 bin 931. Türkiye’de 15 yaş altı gelinlerin resmi sayısı 181 bin 36.

AKP döneminde kadına şiddet yüzde 1400 arttı. 2002-2010 yılları arasında fuhuş suçları yüzde 220, ırza geçme ve çocuklara cinsel taciz suçları yüzde 125 oranında arttı.

Küresel barış endeksi sıralamasında 162 ülke arasında 134’üncüyüz. İki yıl önce 127’nci idik. (İsrail, Irak ve Suriye’den biraz iyiyiz!)

Yolsuzluk ve rüşvet sıralamasında 176 ülke arasında 56’ncı sıradaydık.

Tabii bu 2012 endeksi. Ayakkabı kutuları, para sayma makineleri ve ortaya saçılan tapelerle sıranın en üstüne çıkacağımızdan eminim!

“Tasarruf yapacağız; makam araçlarını satacağız” diye iktidara gelen Erdoğan, 250 milyon dolara özel VIP uçak aldırdı.

Devlet eliyle veya izniyle oynatılan kumarda Türkiye dünya üçüncüsü oldu. 10 Numara, iddaa ve Süper Loto AKP döneminde başlatıldı ve bayi sayısı 7 kat arttı. Ganyan oyunlarının 2 TL olan alt limiti gençleri teşvik etmek için 0,5 kuruşa çekmişlerdir. Gençler yerden bu beş kuruşu bulup oyun oynamaktadır.

Basın özgürlüğünde 195 ülke arasında 120. sıradayız. Dünyada hapishanelerinde en çok gazeteci bulunan ülkeyiz.

İnternet kullanımı özgürlüğünde Angola, Kırgızistan, Tunus, Ruanda, Kamboçya, Libya, Nijerya, Malezya vs. bizden daha özgür.83

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin hüküm verdiği 64 milyon euroluk tazminatın yüzde 40’ını Türkiye ödedi. En çok dava açılarak kara listeye giren ülke Türkiye oldu. (16 bin 900 başvuru)

Polis sayısı 130 binden 270 bine çıkarıldı. Dünya ikincisi olduk.

Necip Hablemitoğlu’nun katili hâlâ bulunamadı; Hrant Dink’i öldürenlerin arkasındaki derin yapı ortaya çıkarılamadı.

Evinin önünde öldürülen 12 yaşındaki Uğur Kaymaz, koyun otlatırken öldürülen 12 yaşındaki Ceylan Önkol, Muğla’da öldürülen üniversite öğrencisi Şerzan Kurt, Diyarbakır’da öldürülen üniversite öğrencisi Aydın Erdem’in katilleri yargıdan kaçırıldı.

Berkin’in, Ali İsmail’in ve diğer Gezi direnişi çocuklarımızın da!

AKP iktidarı döneminde, polisin ve güvenlik güçlerinin açtığı ateş sonucu 388 kişi yaşamını yitirdi; 121 faili meçhul cinayet meydana geldi; toplumsal olaylarda 45 kişi öldürüldü.

Ergenekon-Balyoz davalarında yüzlerce insan masum olduğu bile bile cezaevlerinde çürütüldü.

Türkiye Suriye ile savaşın eşiğine getirildi.

Topraklarımızda El Kaide teröristleri cirit atıyor. Hatay’da, Gaziantep’te vatandaşların ölmesine neden oldu.

Güneydoğu’daki güvenlik PKK’ya bırakılmış durumda; militanları trafik kontrolü yapıyor.

Irak yönetimiyle, İsrail yönetimiyle kavgalı.

Uyduruk Kafkas dış politikasıyla, ne Ermenistan’a ne de Azerbaycan’a yarandı.

Erdoğan’ın Türkiye’yi getirdiği yer burasıdır.

Türkiye’ye Patriot yerleştirilecek haberleri çıktı. Erdoğan 12 Kasım 2012’de “Benim bilgim olmadan hiçbir şey yapılamaz. İddialar tamamen asılsız” dedi. 21 Ocak 2013’te Almanya ve Hollanda’dan Patriotlar Türkiye’ye geldi. Erdoğan, “Türkiye NATO toprağıdır” dedi.

Erdoğan, 28 Şubat 2011’de “Böyle bir saçmalık olur mu yahu? NATO’nun ne işi var Libya’da? Bakın Türkiye olarak biz bunun karşısındayız” dedi. 19 Mart 2011’de NATO, Libya’yı bombalamaya başladı. 20 Mart’ta Erdoğan, “askeri müdahalenin bir an önce sonuçlandırılmasını, Libya’nın bir an evvel istikrara kavuşturulmasını diliyoruz” dedi ve müdahaleye gemi ve uçak göndererek destek çıktı.  

Suriye lideri Esad “kardeşi” idi; 3 Nisan 2007’de Halep Olimpiyat Stadı’nın açılışında, “dünya bir yana kardeşim Esad bir yana” diyordu!  

Peki....

Ne oldu da sandık demokrasinin, özgürleşmenin tek kriteri haline geldi. Oysa nihai hedef, özgürlük’tür.

Ne oldu da Türkiye bu derece geriledi/gericileşti?

Oysa...

11 yılda 1.2 trilyon dolar vergi getirisi topladılar.

2003’e kadar toplam özelleştirme geliri 8.2 milyar dolardı. Sadece 2013’teki özelleştirme geliri 12.4 milyar dolar.

AKP döneminde tüm özelleştirme geliri 46.3 milyar dolara fırladı.

Bu paralar nerede arkadaş?

Tek övündükleri Marmaray’ın toplam proje gideri –biraz da ben üstüne koyayım– 10 milyar dolar! “Yola gitti” demeyin; AKP döneminde toplam yol artışı 1950-1960 arası Menderes hükümetlerinin yaptığı yol yapımını ancak yakalayabildi: 6000 km

1960-1970 (CHP-Adalet Partisi) 

Ortalama yıllık Türkiye ekonomisi: 12 milyar dolar

10 senede toplam asfalt ve sathi yol artışı: 10.000 km

1970-1980 (AP-CHP-MSP-MHP) 

Ortalama yıllık Türkiye ekonomisi: 45 milyar dolar

10 senede toplam asfalt ve sathi yol artışı: 15.000 km

1980-1990 (Evren+Özal)

Ortalama yıllık Türkiye ekonomisi: 75 milyar dolar 

10 senede toplam asfalt ve sathi yol artışı: 13.000 km

1990-2002 (DYP SHP CHP MHP)

Ortalama yıllık Türkiye ekonomisi: 190 milyar dolar 

10 senede toplam asfalt ve sathi yol artışı: 10.000 km

2002-2014 (AKP)

Ortalama yıllık Türkiye ekonomisi: 500 milyar dolar 

Yeniledikleri hatlar ile beraber toplam yol ağı olan 12.000 km ise bugünün Türkiyesi’nin yüzde 10’u olan 1970’ler Türkiyesi’ndeki Ecevit Demirel MSP koalisyonlarının yaptığı yol uzunluğuna erişemedi.

Ayrıca 1990-2000 arası 10 senede yapılan 1500 km gerçek şehirlerarası otoyollara, AKP 12 senede ancak 250 km ekleyebilmiştir. 

AKP döneminde Türkiye’nin ne kadar çölleştiğini görmek için google haritasını açıp bakınız. Halbuki eskiden yeşili seviyordu. 1996’da İstanbul şehir planlamacılarıyla toplantı yapıp basına şöyle demişti:

“İstanbul’a üçüncü köprü yapmak, bu şehri öldürmek, bitirmek ve katletmektir.” Erdoğan’a hâlâ ülkenin yarısı inanıyor!

Erdoğan hep övünüyor: “Türkiye bugün dünyanın en büyük 17. ekonomisidir.”

Türkiye 1986’da daha iyiydi; dünya 16’ncısı idi! Hiç beğenilmeyen 1979’da dünyanın 19. büyük ekonomisiydi.

Paralar nerede arkadaş?

Bir kısmı, ayakkabı kutularında!

Bir kısmı, yandaştan zengin yaratmaya gitti.

Bir kısmı vahşi kapitalizmin eseri; sermayesi bollaşan –tıpkı Osmanlı’da olduğu gibi– Türkiye’ye gelip paradan para kazandı.

Bir kısmı bizim kompradorların cebine girdi; Türkiye’de 2002’de 5 kişi dolar milyarderiydi; bugün 44 kişi dolar milyarderi!

Bu nasıl oldu:

Türkiye nüfusunun yüzde 10’luk en zengin tabakası ülke gelirlerinin 31.1’ini alırken, en yoksul tabakası yüzde 10’un payı sadece yüzde 2.2’de kalıyor.

Türkiye ürettiğini eşit paylaştıramayan; gelir dağılımı adaletsizliğinde dünyanın en eşitsiz ülkelerinden biri haline Erdoğan döneminde geldi.

“Adamını bulursan” Türkiye’de para kazanmak kolay; yurtdışından yüzde 2.5 faizle para al; bunu yedi katına yüzde 17.6 ile Türk devletine sat ve aradaki farkı cebine at! Yılda 15 milyarı böyle bölüşüp dolar milyarderi oluverirsiniz!..

Ne demişti başbakanlık koltuğuna oturduğu ilk günlerde:

“Elli kişinin menfaati için elli milyon nüfusu hiçbir zaman feda etmeyeceğiz.” (5 Temmuz 2003)

Ne yaptığı ortada...

Üretmeyen, istihdam yaratmayan ve fakat kâr eden bir sermaye türü olan neoliberalizmin/ vahşi kapitalizmin kitleleri bu derece yok etmesine rağmen; bu sistemin temsilcisi Erdoğan’ın sürekli seçim zaferleri kazanmasının sebebi nedir?

Sorunu kendimizde aramalıyız...

Kimse suçu başkasında aramasın!...

Herkes düşünsün:

Hiçbir derinliği olmayan bir politik figür olarak Erdoğan, nasıl büyük yığınların “kahramanı” haline geldi?

Evet...

Tüm zorluklara rağmen elinizdeki kitap; kafasında bu soruya yanıt arayanlara yardımcı olmak için yazıldı...

Sonsöz...

Erdoğan’ın 21 Şubat 2004’te Siirt’te söylediği o cümle olsun:

“Bu ülkede fakir fukaranın garip gurebanın alın terini kimler sömürdüyse bunun hesabını verecektir...”

81 Adı Süleyman Ergin’di. MSP Yozgat Senatörü’ydü. ENSA diye şirketi vardı; Kanada’daki Frident Steel and Chemicals Co. Ltd. ile anlaştı; Türkiye’ye yağmur bombası getirecekti! “Bıraksınlar beş milyar liraya Keban Barajı’nı doldurayım” diyordu. Türkiye almadı; İran’a 30 milyon dolarlık yağmur bombası sattı. Biri, 1973’te MSP’li politikacı; diğeri 2007’de “ileri demokrasinin” simgesi AKP genel başkanı ve başbakan!

82 Başbakan Erdoğan, 8 Ocak 2007’de Türkiye İhracatçılar Meclisi’nde, “ihracat yapmayan tek bir ilimiz kalmadı” diyerek Hakkâri Yüksekovalı “beyaz üreticileri” gülümsetmişti!

83 İstanbul gibi merkez şehirlerde benzer olaylar biliniyor ama taşrada neler yaşandığını biliyor musunuz: 38 yaşında sekiz aydır işsiz esnaf Osmaniyeli Dağıstan Yıldırım, twitter’da Erdoğan’ı eleştirdiği için evi polislerce basılıp gözalına alındı.

DİZİN

1 Mart Tezkeresi 213, 259

12 Eylül 1980 Askeri Darbesi 53, 76, 86, 88, 89, 91, 94, 95, 98, 174, 203, 362, 397

12 Mart 1971 Askeri Darbesi 55, 90, 175

17 Aralık Operasyonu 9, 161, 215, 233, 234, 238, 261, 268, 271, 273, 275, 276, 278, 279, 282, 286, 295, 296, 297, 299, 304, 309, 310, 312, 314, 315, 321, 325, 335, 336, 339, 340, 355

28 Şubat Süreci 185

1947 Türkiye Komünist Partisi Tevkifatı 36

A

AB (Avrupa Birliği) 97, 118, 183, 189, 190, 210, 273, 358, 360

ABD 50, 63, 64, 72, 79, 97, 98, 100, 101, 102, 104, 105, 106, 111, 115, 116, 117, 119, 120, 121, 122, 124, 128, 129, 130, 139, 140, 141, 151, 178, 183, 185, 189, 194, 200, 202, 203, 205, 210, 211, 212, 213, 214, 215, 216, 217, 218, 219, 222, 223, 225, 226, 227, 228, 232, 234, 235, 236, 238, 239, 240, 246, 250, 251, 257, 258, 259, 260, 263, 267, 270, 273-280, 286, 289, 290, 291, 293, 294, 304, 305, 308, 318, 327, 350, 360, 366, 374, 393

Abd-Allah 322

Abdi İpekçi 171

Abdulkadir Udeh 66

Abdullah Arısoy 154

Abdullah Avcı 48

Abdullah Bayraktar 271, 272

Abdullah bin Abdülaziz 306

Abdullah Gül 52, 53, 97, 109, 118, 119, 182, 186, 206, 207, 227, 254, 315

Abdullah Hasan Bayramoğlu 58

Abdullah Öcalan 178, 226, 227

Abdullah Özcan 109

Abdüllatif Şener 213, 355

Abdul Resul Sayyaf 104

Abdulvahap Yaren 337

Abdurrahman Dilipak 75, 153, 250

Abdurrahman Esmener 83

Abdurrahman Gürses Efendi 110

Abdülaziz Mecdi Tolun 68, 69, 70

Abdülaziz Özatlan 152

Abdülhâkim Arvasi 108, 237, 238

Abdülkadir Aksu 132, 184, 253

Abdülkadir Emin Önen 197

Abdülkerim Suruş 111

Abdülvehap Gazi 374

Abidin Nesimi 70, 71

Abidin Topbaş 343, 344

Abraham H. Foxman 189, 218, 223

A. Cerrahoğlu 68, 69, 70

Adalet Partisi (AP) 7, 39, 55, 76, 109, 188, 399

Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) 14, 28, 29, 41, 45, 50, 58, 59, 64, 81, 82, 88, 109, 110, 113, 114, 117, 120, 121, 127, 129, 130, 138, 140, 154, 155, 160, 163, 165, 172, 177, 179, 180, 185-189, 194, 195, 197, 198, 202, 204, 205, 206, 207, 212, 213, 214, 215, 218-221, 225, 228, 234, 236, 246, 247, 248, 252, 256, 258, 259, 265, 270, 271, 273, 275, 278, 279, 281, 283, 286, 288, 302, 308, 310, 317, 320, 326, 332, 339, 340, 341, 344, 346, 348, 357, 359, 360, 366, 372, 373, 392-400

Âdem Baştürk 164

Âdem Işık 11

Âdem Sözüer 161

Âdem Yavuz Arslan 280

Adnan Ağca 172

Adnan Er 23

Adnan Menderes 75, 109, 110, 203, 372

Adnan Oktar 95

Afet Güneş 225, 243

Ahmet Akif 15

Ahmet Albayrak 132, 144, 159, 335

Ahmet Altan 139, 254, 355

Ahmet Amiş Efendi 68

Ahmet Burak Erdoğan 15, 31, 32, 113, 169, 170, 171, 194, 196, 197, 261, 263, 264, 265, 266, 268, 295, 318, 325, 331, 335, 336

Ahmet Çalık 297

Ahmet Cengiz 345

Ahmet Cevdet Paşa 316

Ahmet Ciner 349

Ahmet Davutoğlu 48, 234, 276

Ahmet Efe 109

Ahmet Erdoğan 11, 13, 15, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25, 27, 28, 30, 33, 34, 39, 43, 47, 137

Ahmet Ergün 83, 132, 162, 184, 308, 309, 313

Ahmet Hakan 190

Ahmet Hamdi Pınarcık 153, 154

Ahmet Hilmi 386

Ahmet Kaya 173

Ahmet Kudsi Efendi 342

Ahmet Mahmut Ünlü 341

Ahmet Murat Öziş 309

Ahmet Necdet Sezer 206

Ahmet Nevzat Cerrahoğlu 68

Ahmet Özhan 319

Ahmet Özokur 48

Ahmet Rasih Tayşi 237

Ahmet Saner 91

Ahmet Tekdal 103, 127, 128, 133

Ahmet Turan Arslan 109

Ahmet Ürek 169, 170, 171

Ahmet Yahya Kiğılı 343

Ahmet Yasin 220

Ahmet Ziyaeddin 107

Ajda Pekkan 28, 290

AKBİL 143

Akif Beki 25, 229, 230

Akif Gülle 164

Akıncılar 62, 63, 65, 67, 75, 88, 95

Akıncılar Derneği 62, 65

Aksaray İktisat ve Ticaret Yüksek Okulu 59, 60

Akşemseddin 66, 371, 378

Alaattin Kameroğlu 136

Alaeddin Cemil 69

Alan Makovsky 185

Albayrak A.Ş. 147, 149

Albay Wolther 232

Albert Wohlstetter 257

Aldo Kaslovski 180

Alemdaroğulları 14

Ali Ağaoğlu 271, 295, 310, 312, 314

Ali Babacan 275

Ali Bayramoğlu 139, 183

Ali Bulaç 63, 153, 249

Ali Çetinkaya 22

Ali Coşkun 132, 133, 184

Ali Erdoğan 17

Ali Fevzi Bir 172

Ali Fuat Yılmazer 246

Ali Gülbaran 31

Ali Güler 83

Ali Haydar Efendi 90, 107-109, 226

Ali Haydar Kaytan 226

Ali Haydar Yıldız 90

Ali İsmail Korkmaz 328, 398

Ali Rıza Dizdar 114

Ali Şeriati 66, 75, 111

Ali Solak 337

Ali Temur 164

Ali Turgut Aytaç 50

Ali Ülker 340

Ali Ünal 63, 231, 248

Ali Yaşar Er 23

Ali Yekta Efendi 109

Ali Yeşildağ 172

Ali Yücel Uyarel 177

Ali Zırh 22

Allan D. Bloom 257

Al Mahusen 384

Alpaslan Işıklı 105

Alpaslan Özdoğan 90

Alpaslan Türkeş 125

Altınoluk 94, 110

Amerikan Yahudi Komitesi 221

Amr bin al’Asın 323

Anavatan Partisi (ANAP) 97, 103, 112, 115, 132, 136, 147, 172, 173, 205, 209, 306, 344

Andre Malraux 301

Anıtkabir 174

Arafat 101, 219

Arap Cemal 31

Arap Hayriye 31

Arap-İsrail Savaşı 100

Ariel Şaron 220

Arif Özgülüş 45

Armada İş Merkezi 97

Arzu Pehlevan 12, 15, 16, 24

Asaf Savaş Akad 138

Asım Cengiz 345

Asya Vakfı 104

Aşçı Hasan 25, 26

Âşıkpaşazâde 389

Atasay Kamer 197

Atasoy Müftüoğlu 63

Atatürk 54, 67, 73, 78, 91, 94, 109, 116, 137, 139, 164, 181, 190, 237, 238, 268, 303, 366, 367, 369, 372, 374, 386, 388

Atilla Kart 371

Atilla Özokur 261

A. Turan Alkan 249

Aydın Doğan 254, 348

Aydın Erdem 398

Aydın Menderes 132

Ayhan Mat 44, 45

Aykut Zahid Akman 96, 97, 334, 337, 338

Aysal Aytaç 235

Ayşe Arman 9

Ayşe Önal 139

Ayşe Vildan Kiğılı 343

Aytekin Çakmakçı 42

Aziz Georgios 379

Aziz Mahmud Hüdai 344

Aziz Yıldırım 48

B

Baasçılık 100

Babanzade Ahmed Naim 73, 389

Babek Zencani 278

Bahadır Şahin 235

Bahariye Mensucat 343

Bahri Sonay 44

Bahriye Üçok 122

Bahri Zengin 122, 123, 139

Bahrullah (Mustafa) Efendi 107

Bakatalı Tayyip 11-17, 19, 27

Bakatoğlu Memiş 11, 12, 15

Balfour Bildirgesi 99

Balyoz 92, 215, 216, 230, 234, 237, 248, 252, 255, 256, 285, 398

Barack Obama 128, 129, 130, 279, 293

Barış Güler 234, 271, 272

Barış Pehlivan 217

Barış Terkoğlu 217

Basra Körfezi 64

Batum 12

Bedrettin Dalan 136, 147

Bedri Yalçın 14

Bedriye Erdoğan 25

Bedros Kuyumciyan 324

Behçet Kemal Çağlar 35

Bekir Selçuk 143, 195

Bekir Topaloğlu 83

Berat Albayrak 267, 331, 335

Berkin Elvan 303

Bernard Lewis 219

Beşir Atalay 227, 245, 246

Beton Kemal 54

Beyrutlu Maruni 324

Bilal Bayraktar 242, 243

Bilal Erdoğan 16, 17, 32, 48, 92, 162, 197, 262, 263, 265, 267, 268, 271, 281, 282, 286, 294, 304, 306-308, 311-314, 318, 319, 321, 325, 328-330

Bilal Karaman 310

Bill Clinton 121, 129, 258

Bin Abdullah 15

Binali Yıldırım 164, 345

BİT (Belediye İktisadi Teşekkülü) 143, 152, 154, 155, 159, 165, 313

Boko Haram 292

Burak Coşan 313

Burhaneddin Rabbani 104, 106, 111

Burhanettin Kayhan 51

Burhan Kuzu 326

Bülent Arınç 151, 180, 181, 233, 234, 315, 334

Bülent Azaklı 45

Bülent Ecevit 40, 78, 189, 203, 204, 205, 400

Bülent Eczacıbaşı 180

Bülent Keneş 246, 273

Bülent Tanla 208

Bülent Turan 308

Bünyamin Ayaşi 68

Büşra Ersanlı 248

Büyük Doğu Mektebi 75

Büyük Ortadoğu Projesi 124, 188, 219, 257, 259

C

Cahit Eraslan 45

Cahit Zarifoğlu 50

Camialtıspor 43, 44, 45, 46, 47, 52

Camialtı Tersanesi 43

Candan Eren 147, 148, 152, 153

Can Paker 180

Caroll Nuriel 218

Carolyn Huggins 140

Cavit Çevik 201

Celal Kara 271, 299

Celal Koloğlu 345, 346, 353, 355

Cemaat 9, 10, 76, 107, 178, 183, 198, 217, 223, 225, 231, 233, 234, 236, 237, 240-251, 255, 256, 260, 271, 272, 273, 274, 275, 278, 279, 280, 281, 282, 285, 286, 287, 291, 292, 294, 299, 302, 304, 309, 320, 338, 339, 340, 341, 342, 344, 359, 360

Cemal Abdül Nasır 108

Cemal Dindar 142

Cemaleddin Afgani 73, 74

Cemal Gülbaran 30, 31, 266, 309

Cemal Kamacı 111

Cemal Külahlı 132

Cemil Çiçek 132, 184, 185

Cemil Meriç 66, 71

Cemiyet-ül Tevhid 99

Cengiz Çandar 106, 139, 183, 227, 256, 260

Cengiz Er 23

Cevat Akşit 109

Cevat Örnek 167

Cevat Rifat Atilhan 52

Cevdet Saral 201

Ceylan Önkol 398

Chatham House 118

Cheryl Bernard 259

Chicago Okulu 79, 80

Chossudovsky 105

CHP 35, 36, 37, 38, 39, 40, 56, 73, 76, 78, 120, 121, 122, 136, 155, 159, 165, 188, 205, 206, 207, 208, 209, 219, 250, 288, 304, 306, 325, 326, 327, 364, 365, 371, 372, 373, 374, 399, 400

Chris Christie 281

Christopher Dandeker 235

Chris W. Eskridge 235

Churchill 368, 369

CIA 80, 81, 101, 104, 105, 106, 110, 116, 119, 140, 182, 183, 213, 235, 236, 239, 241, 257, 275, 301

Cihan Alptekin 90

Cihan Kamer 197

Cindy J. Smith 235

Cividis Efendi 232

Correa 120

Cumartesi Anneleri 87, 88

Cumhuriyet 20, 117, 118, 254, 309, 374

Cumhuriyetçi Parti 105, 129

Curtis Lee Laws 122

Cüneyd Zapsu 186, 210, 217, 253, 259, 284, 288

Cüppeli Ahmet Mahmut Ünlü 341, 342

Ç

Çağlayan Adliyesi 8

Çakıroğlu İsmail Ağa 14

Çankaya Köşkü 36, 77, 129, 130, 131, 138, 174, 187

Çaykur 25, 26

Çerkesoğlu Ahmed bin Durmuş bin Abdullah 15

Çiğdem Toker 213

D

Daniel Pipes 117

Darülfünun İlahiyat Fakültesi 38

David Cohen 275, 276

David Hume 385

David İgnatius 222

David Levy 189

Davutpaşa Kışlası 88

Demokrat Parti (DP) 38, 39, 40, 110, 121, 129, 175, 203, 204, 238, 256

Deniz Baykal 8, 206-209

Deniz Feneri 96, 97, 266, 309, 331-338

Deniz Gezmiş 90

Deniz Yıldırım 283

Devlet Bahçeli 189, 205, 228

DHP 205

Dick Cheney 205, 258, 259

Diyanet İşleri Başkanlığı 24, 54, 109, 373

Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi 41, 166

Doğan Avcıoğlu 71

Doğruyol Partisi (DYP) 136, 141, 189, 205, 400

Doğu Ergil 183

Doğu Perinçek 362

Douglas Feith 258

Dumankaya Köyü 11, 16, 17, 21, 24, 25, 126, 127, 186, 371

Duran Erdoğan 50

Dursun Kaya 45

E

Ebru Gündeş 276

Ebu Davud 84

Ebulula Mardin 73

Ebu’l Vefa Buzcani 384

Edip Yüksel 64

Egemen Bağış 219, 279, 364

Ehud Barak 219, 223, 240

Ehud Olmert 221

Ekrem Cengiz 345

Ekrem Erdem 82

Ekrem Şamah 57

Ekrem Tosun 197

El Fetih 100, 101

Elif Et-Sucuk 57

Eliya Baal Shem 185

Elizabeth Shelton 140

El Kaide 105, 118, 286, 288, 290, 292, 398

El Kindi 38

Elliott Abrams 259

El Şebab 292

Emel Sayın 28

Emine Erdoğan 13, 26, 28, 29, 30, 32, 45, 48, 53, 58, 127, 134, 135, 138, 142, 186, 194, 204, 261, 266, 267, 290, 295, 309, 374

Emine Gülbaran 28, 29, 30

Emirdağ Lahikası 37

Emre (Emrullah) Uslu 233, 234, 235, 238, 239, 240, 244, 246, 249, 273

Emre Taner 228, 229, 243, 244, 245

Engin Civan 172

Enver Aysever 326

Ercan Aslan 45

Ercüment Özkan 95

Erdal Eren 91

Erdal İnönü 205, 209

Erdoğan Bayraktar 146, 271

Erdoğanlar 11, 15, 17, 65, 71, 72, 73, 75, 91, 110, 121, 122, 124, 203, 248, 267, 286, 344, 385, 386, 390

Erdoğan Teziç 380

Erdoğan Yazgan 91

Ergenekon Davası 31, 92, 121, 215, 216, 230, 234, 237, 246-248, 250, 252-256, 283-285, 339, 361, 390, 391, 398

Ergün Bodur 261

Ergün Poyraz 25, 201

Ergun Tuna 59

Erhan Şenol 173

Eric Edelman 212, 216, 217, 270, 304, 374

Erokspor 43, 49, 104, 111

Erol Manisalı 390

Erol Olçak 187

Ersin Ortaç 350

Ertuğrul Günay 181, 356

Esad Coşan 95, 96, 97, 98, 177, 178

Esra Erdoğan Albayrak 15, 32, 162, 267, 268, 306, 307, 308, 325

Eşref Edip 37, 73

Eşref Erdem 208

Etyen Mahçupyan 139

Eugene Pittard 367

Eymen Topbaş 344

Eyüp Gülbaran 31

Eyüp Çakmak 171

F

Fahrettin Özdemir 138

Faik Işık 298

Farfuli 19

Faruk Başer 83

Faruk Çelik 187

Faruk Ilgaz 47

Faruk Loğoğlu 210

Faruk Nafiz Çamlıbel 365

Faruk Topbaş 344

Fatih Akıncılar Derneği 62, 65

Fatih Çıtlak 319, 320, 321

Fatih Hilmioğlu 390, 391, 392

Fatih İmam Hatip Lisesi 34, 41, 143, 144

Fatih Sultan Er 23

Fatih Sultan Mehmet 371, 377, 378

Fatıma 15

Fatma Cengiz 254

Fatma Tatlı 320

Fatma Zehra 28

Fatuli 18, 19

Fazilet Partisi (FP) 27, 139, 144, 151, 153, 171, 180, 182-187

Fazıl Hüsnü Dağlarca 365

Fehim Adak 113

Fehmi Koru 50, 97, 249

Fenerbahçe Spor Kulübü 42, 46, 47, 48, 294

Ferit Bernay 390

Ferman Karaçam 97

Fethiye Sümer Güllap 129

Fethullah Gülen 64, 76, 94, 140, 178, 183, 199, 200, 201, 223, 251, 272, 275, 315, 352, 359

Fevzi Çakmak 369

Feyyaz Berker 180

Feyza Eker Ayhan 308

Fikri Sağlar 205, 209

Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) 100, 101

Firdevsi Ermiş 334, 336, 337

Franz Babinger 378

Franz Beckenbauer 46

Franz Rosenthal 317

Friedrich Engels 272

Fuat Köprülü 71

G

Gabby Levy 221

Gaffar Okan 205

Galip Anbarlı 42

GATA 53

Gazi 20, 366, 372, 374, 380

Gazze 98, 99, 100, 101, 102, 187, 221, 222, 223, 260

Genç Akademi 94

Genç Parti 205

General Pinochet 79, 80

George W. Bush 117, 129, 210, 258, 259, 308

Giresun 20, 164, 165, 347

Göksel Gümüşdağ 29

Graham Fuller 116, 117, 140, 183, 241

Gulbeddin Hikmetyar 104, 105, 106, 110, 111, 112, 119

Gülay Atasoy 28

Gülsün Bilgehan 209, 373

Güney Osetya 12

Güneysu İlçesi 11, 12, 14, 15, 16, 17, 18, 22, 23, 24, 25, 27, 141

Gürcistan 12, 187, 379

Gürkut Acar 250

H

Hacı Emin 99

Hacı Hasdemir 129

Hadi Salihoğlu 161

Hafız Mustafa 17

Hafız Şaban Hoca 22

Haham Eliya 185

Hakan Aygün 195

Hakan Fidan 223, 224, 225, 229, 239, 240, 241, 242, 243, 244, 245, 246, 249, 292

Halid bin Velid 323

Halide Edip Adıvar 72

Halid-i Bağdadi 107

Halid Meşal 221

Halil (Bakatalı) 17

Halil Berktay 362

Halil İbrahim Kutlay 109

Halil İnalcık 377, 378

Halil Necati Coşan 95

Halil Necatioğlu 95

Halil Ürün 164

Halis Toprak 372

Halit Refiğ 190

Halk Ekmek 27, 143, 146

Halk Fırkası 37

Haluk Ahmet Aksüs 314

Hamas 99, 101, 102, 105, 220, 221, 222, 223, 260, 289, 290

Hamdi Ali Bey 31

Hamdi Yazıcı 58

Hamdullah Suphi Tanrıöver 35, 232

Hamza Albayrak 164

Hamza Bali 68

Hannah Arendt 362

Hans-Jörg Albrecht 235

Harun Kapuyoldaş 337

Harun Karaca 162, 163, 308, 309

Harun Kodalak 337

Harun Yoldaş 337

Hasan Aksay 53, 112

Hasan Can 28, 308

Hasan Cemal 226, 227

Hasan Doğan 48, 264, 359

Hasan el Benna 54, 74, 99

Hasan Erdoğan 19, 25, 26, 133

Hasan Gülbaran 29, 31

Hasan Hüseyin Ceylan 96, 97

Hasan Kaçan 319

Hasan Kalyoncu 346

Hasan Karabela 41

Hasan Mezarcı 119

Hasan Özdemir 148

Hasan Rami Paşa 325

Hasan Saka 38

Hasan Yeşildağ 116, 171, 172, 173

Havuli 17, 19, 23, 24, 26, 27

Hayati Yazıcı 198, 201

Haydar Saraç 45

Hayrettin Karaman 83

Hayriye Gülbaran 32

Hayrünnisa Gül 53, 186

Henry Kissinger 140

Hikmet Bulduk 217

Hikmet Gündüz 55

Hikmet Kaan 58

Hikmet Kıvılcımlı 71, 175, 176

Hillary Clinton 223

Hilmi Uran 36

Hişam b. Hâkim 85

Hisar Mensucat 343

Hitler 99, 257, 362, 363, 368, 370

Hizbullah 50, 95, 221, 299

Hıdır Aslan 91

Hrant Dink 240, 398

Hulusi Topbaş 108, 343, 344

Humeyni 63, 66, 96

Hürriyet 9, 30, 33, 87, 135, 137, 139, 140, 169, 170, 179, 233, 313

Hüsamettin Özkan 205

Hüseyin Algül 376

Hüseyin Avni Coş 161

Hüseyin Besli 23, 87, 113, 128, 164, 172

Hüseyin Cevahir 90

Hüseyin Çıtak 267

Hüseyin Gülbaran 28, 58

Hüseyin Gülerce 231, 249

Hüseyin Hatemi 50

Hüseyin Hilmi 69

Hüseyin İnan 90

Hüseyin Karakullukçu 151

Hüseyin Kıvrıkoğlu 205

Hüseyin Mustafa Harmuş 244

Hüseyin Tanideh 239

Hüseyin Velioğlu 50

Hüseyin Yenice 14

Hüseyin Yıldız 154

Hüsnü Aktaş 63

Hüsnü Ciner 349

Hüsnü Dağlarca 365

Hüsnü Doğan 112

Hz. Ali 323, 375, 376, 379

Hz. Eyyub 376, 377, 378

Hz. Muhammed 69, 84, 85, 96, 211, 322, 323, 365, 370, 375, 376, 382

Hz. Ömer 84, 85, 322

I

Ilımlı İslam 117, 119, 122, 123, 187, 188, 206, 210, 211, 213, 222, 229, 259, 260, 286

IMF 89, 202, 205, 208, 273

Işık Evleri 76

Işık Koşaner 230

İ

İBDA-C 75

İbrahim Er 23

İbrahim Ethem Deveci 63

İbrahim Hatiboğlu 109

İbrahim Kaypakkaya 90

İbrahim Tatlıses 381, 383

İbrahim Tellioğlu 11

İDO 143, 160, 164

İdris Naim Şahin 160, 164

İETT 44, 45, 46, 47, 49, 57, 92, 146, 147, 155, 160

İGDAŞ 143, 153, 154, 157, 158, 161, 163, 164, 313

İhsan Aksoy 34

İhsan Bal 230

İhvan 99, 100, 101, 385

İlahiyat Fakültesi 36, 38, 95, 96, 280, 390, 391, 392

İlhan Kesici 136

İlim Yayma Cem. 109, 344

İlker Başbuğ 230, 246

İlker Yıldırım 154

İlyas Erdoğan 17

İlyas Has 91

İmam Hatip Lisesi 33, 34, 35, 36, 38, 40, 41, 42, 45, 49, 53, 62, 73, 83, 91, 94, 109, 138, 143, 144, 171, 196, 280, 313, 318, 319, 387

İmdat Sütlüoğlu 214

İran-Irak Savaşı 96

İran İslam Devrimi 62, 65, 110, 111

İrfan Dündar 243

İSFALT 143

İslam Çiçek 278

İslam Demokrasi Par. 52

İslam Devrimi 62, 65, 110, 111

İslami Hareket 66

İslam Kalkınma Bankası 98

İslam Konf. Örgütü 98

İslam Koruma Partisi 52

İsmail Ağa Camisi 107

İsmail Alptekin 180

İsmail Bey 21

İsmail H. Cerrahoğlu 67

İsmail Hakkı İzmirli 73

İsmail Karahan 334, 337

İsmail Lütfi Çakın 376

İsmail Maşuki 68

İsmail N. Kurtulmuş 109

İSMER 57

İsmet Berkan 230, 253, 254

İsmet İnönü 21, 22, 36, 206, 366, 368, 371, 373

İsrail 13, 100, 101

İstanbul Büyükşehir Bel. 29, 138, 143, 147, 150, 153, 155, 156, 159, 162, 163, 164, 172, 306, 311

İstanbul Darülfünunu 38

İstanbul İl Kadın Kolları 83

İstanbul İmam Hatip Lisesi 109, 280

İstanbul İmam Hatip Okulu 34

İstanbul Piyale Paşa İlkokulu 33

İstanbul Tuna İktisadi ve Ticari Bilimler Yüksek Okulu 59

İSTAŞ 143

İstiklal Mahkemesi 22

İstiklal Partisi 188

İttihad-ı İslam ve Hikmet-i Ceride-i İslamiye 385

İttihat ve Terakki Fırk. 69

İzzeddin el Kesem 99

İzzet Erdiş 75

İzzet Kurum 337

J

Jack Rosen 218

Jackson Diehl 293

James F. Toole 130

Jane Harmon 219

Jewish Committee 221

Jimmy Carter 63

JINSA 221

John Kerry 260

John O’Sullivan 117

K

Kaan Çağlayan 271, 272

Kaçar Hanedanı 20

Kadir Çavuş 267

Kadir Çöpdemir 319

Kadiri Haydar Baş 94

Kadir Manga 90

Kadir Mısıroğlu 67, 78, 90

Kadir Tandoğan 91

Kadriye Ceylan 87

Kanal 7 97, 154, 177, 331, 333, 334, 335, 336, 337, 338

Kanbur Mahmut 22

Kâşif Kozinoğlu 216, 230, 240, 241, 242, 340

Kasımpaşa 24, 30, 31, 32, 34, 42, 43, 44, 45, 47, 48, 57, 58, 67, 111, 113, 116, 124, 128, 133, 134, 142, 177, 313

Kaya Kabacaoğlu 152

Kâzım Cengiz 345

Kel Ali 23

Kemal C. Bayburtlu 57

Kemal Derviş 187, 203, 204, 205

Kemalettin Göktaş 165

Kemalist 90, 137, 183, 203

Kemalizm 117, 388

Kemal Kerinçsiz 178

Kemal Kılıçdaroğlu 197, 288, 325, 327

Kemal Mutlu 17, 18, 24

Kemal Sandıkçı 109

Kemal Unakıtan 164, 355

Kemer Gözcü 14

Kenan Evren 81, 88, 98, 174, 391

Kerem Kılıçdaroğlu 327

Kerim Sadi 68, 70

KGB 231

Kılıç Ali 22, 23

KİPTAŞ 143, 146, 154, 155, 157, 161

Kiremitköy 11, 21

Kolin İnşaat 345

Kolivalı Kadir 22

Kolivalı Şaban 22

Kolkhide 11

Konstantinos Pagania 379

Koray Doğan 90

Korkut Özal 78, 132

Köksal Şengün 361

Kudret Gönen 113, 115, 116

Kulaksız 24, 43

Kur’an-ı Kerim 16, 33, 34, 39, 45, 62, 69, 84, 85, 86, 88, 89, 107, 317, 322, 324, 365, 367, 387

Kurtuluş Savaşı 67, 108, 176, 232

Kuruloz 15, 21

Kuvayı Milliye 19, 176

Kuzey Kafkasya 12

Külliyyetü’ş-Şerîa 108

Külünk Hasan 22

Kürt Esad Erbili 109

Kürt Raporu 125

Kürt Şeyh Said Ayaklanması 109

Kürt Sorunu 183, 225

Kürt Yanboli 14

L

Latife Hanım 19

Latin Amerika 79, 120

Lazistan 11

Leo Strauss 257

Levin Enstitüsü 33

Lewis S. Libby 259

Lozan 54, 67

M

Mahir Çayan 90

Mahmood Mamdani 122

Mahmud Esad Coşan 95

Mahmud Şevket Paşa 71

Mahmut Halil Can 28

Mahmut Kuş 147, 148

Mahmut Sami Ramazanoğlu 343

Mahmut Ustaosmanoğlu 76, 107, 342

Maksut Serim 310, 334

Malatyalılar Derneği 14

Margaret Thatcher 81

Marmara Üni. 58, 59, 60, 130, 319

Marmara Üni. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi 59, 60

Marmara Üni. İktisadi ve Ticari Bil. Fakültesi 58

Martin Heidegger 362

Marx 190, 301, 317

Mas-Kom-Yah 53, 54

Mavi Marmara 100, 223

Max Schachtman 257

Mazhar Alanson 319

MÇP (Milliyetçi Çalışma Partisi) 125

Mehdi Aleyhisselam 52

Mehmet Ağar 147, 350

Mehmet Akif Ersoy 37, 73, 366

Mehmet Aksoy 392

Mehmet Ali Ağca 172

Mehmet Ali Aydınlar 48, 314

Mehmet Ali Ayni 73

Mehmet Ali Erbil 253

Mehmet Ali Erdoğan 17

Mehmet Ali Gürses 45

Mehmet Ali Talat 187

Mehmet Altan 139, 357, 358, 359, 360

Mehmet Baransu 217, 246, 321

Mehmet Bekâroğlu 39, 63, 139, 183

Mehmet Bölük 155, 165

Mehmet Bulut 109

Mehmet Cengiz 345, 346, 347, 348, 352, 353, 355

Mehmet Ciner 349

Mehmet Demirtaş 31

Mehmet Doğan Kubat 308

Mehmet Erdoğan 17, 19, 23, 26

Mehmet Fatih Saraç 106, 109, 111, 168, 282, 284, 285, 286, 287, 288, 289, 340

Mehmet Günaydın 147

Mehmet Güner 349

Mehmet Gür 296, 298

Mehmet Gürhan 334, 335, 336

Mehmet Haberal 285, 390

Mehmet Hasan Çallı 242

Mehmet Hulusi 342, 343

Mehmet İlgen 28

Mehmet Karakaş 292

Mehmet Keçeciler 103

Mehmet Kırkıncı 76

Mehmet Koloğlu 353

Mehmet Kutlular 94

Mehmet Mataracı 14, 19, 21

Mehmet Metiner 50, 81, 87, 88, 110, 111, 118, 127, 256

Mehmet (Muhammed) Erdoğan 25

Mehmet Moğultay 209

Mehmet M. Açıkalın 164

Mehmet Nasuhi Efendi 110

Mehmet Ocaktan 256

Mehmet Sabri Efendi 31

Mehmet Sabuncu 252

Mehmet Şatoğlu 52

Mehmet Sekmen 164

Mehmet Sevigen 207, 208

Mehmet Şevket Eygi 55

Mehmet Sıddık Balıkçı 337

Mehmet Tamöz 337

Mehmet Taşkan 334, 336

Mehmet Yıldız 153

Mehmet Zahid Kotku 52, 95, 96, 97, 107, 177, 178

Mehmet Zahit Kevseri 108

Melamilik 68, 70, 71, 237, 238

Meliha Er 23, 27

Melih Aşık 359

Melih Gökçek 185, 186

M. Emin Erişirgil 315

M. Emin Saraç 106, 107, 109, 110, 111, 287, 288

Menemen Olayı 107, 108, 109, 237

Meral Akşener 186

Merdan Yanardağ 288

M. Esad Coşan 95

Mesut Yılmaz 132, 223

Metehan Ciner 349

Metehan Demir 233

Metin Çelik 278

Metin Külünk 126

Metin Özetçi 335

Metin Yüksel 62, 63, 64, 65, 66, 111

Metris Cezaevi 87, 88, 272, 341

Mevdudi 54

Mevlânâ 385

Mevlüt Çavuşoğlu 219

Mevlüt Uysal 308

M. Friedman 79, 80

MHP (Milliyetçi Hareket Partisi) 8, 61, 62, 65, 67, 75, 125, 178, 198, 205, 209, 228, 399, 400

Michael Harrington 256

Michel Chossudovsky 105

Mihri Belli 71

Mikail Arslan 160, 164

Milli Birlik Projesi 227

Milli Gençlik 50, 52, 111

Milli Görüş 39, 75, 103, 113, 122, 127, 159, 171, 179, 180, 181, 185, 186, 187, 191, 214, 266

Milli Mücadele 13, 19

(MNP) Milli Nizam Partisi 52, 55, 76, 82, 122, 177, 181, 186, 341

(MSP) Milli Selamet Partisi 29, 40, 46, 48, 56, 61-63, 65, 67, 75-78, 82, 86, 88, 89, 91, 94, 95, 103, 123, 136, 177, 181, 182, 186, 341, 394, 399, 400

Milli Türk Talebe Birliği (MTTB) 49, 50, 51, 54, 61, 62, 132, 186

Milliyet 24, 40, 57, 106, 115, 145, 168, 172, 193, 194, 226, 267, 393

Mine Gülbaran 29

Mişona 21, 23

Mithatpaşa Akşam Sanat Okulu 28, 31

MİT Raporu 77

Molla Tayyip 16

Molla Yunus 15, 16, 18, 19

Morton Abramowitz 139

Moshe Katsav 220

MOSSAD 240, 249, 275

Muammer Akkaş 311

Muammer Aksoy 122

Muammer Güler 234, 271, 295, 311

Muammer Topbaş 343

Muaviye 323

Muazzez Ersoy 290

Muhaddis İbrahim Efendi 108

Muhammed Abdul Mannan 123

Muhammed Bey 109

Muhammed bin Ahmed 384

Muhammed Cevad Zarif 276

Muhammed İbn-i Abdül Vahab 110

Muhammed İkbal 74

Muhammed Pamuk 172

Muhammet Safi 11, 12, 15

Muhiddin Arabi 384

Muhittin Erdoğan 27

Muhtar Yakup 22

Muhterem Çoşan 95

Muhyiddin İbn-i Arabi 25

Mukadder Başeğmez 77, 127

Murat Aksu 253

Murat Belge 139

Murat Dayanç 154

Murat Şeker 28

Mursi 187, 239

Musa ebu Merzuq 101

Musa Erdoğan 17

Musa İzzet 342

Musa Topbaş 343, 344

Mussolini 99

Mustafa Açıkalın 153, 160, 163, 164

Mustafa Albayrak 143, 335

Mustafa Atalay 104

Mustafa Ataş 308

Mustafa Avcı 109

Mustafa Balbay 247

Mustafa Baş 126, 127

Mustafa Bilgi 49, 51

Mustafa Bumin 151

Mustafa Çelik 334, 337

Mustafa Demir 271, 308, 310

Mustafa Erdoğan 14, 17, 27, 88, 115, 134, 171, 261, 263, 264, 266

Mustafa Hilmi Güler 164

Mustafa Ilıcalı 164

Mustafa İsmet 107, 342

Mustafa Karaalioğlu 357

Mustafa Karasu 225

Mustafa Kemal 19, 20, 21, 22, 93, 108, 109, 137, 366, 385, 386

Mustafa Latif Topbaş 284, 340, 342

Mustafa Özbek 52

Mustafa Özenç 91

Mustafa Özer 242

Mustafa Sabri 108, 343

Mustafa Sağlam 14

Mustafa Sarıgül 364

Mustafa Selim Erdoğan 26

Mustafa Suphi 71

Mustafa Varank 292

Mustafa Yazgan 78

Mustafa Yurtkuran 390

Muzaffer Albayrak 144

Muzaffer Şafak 337

Mücahit Arslan 217

Mücahit Kamacı 112

Müfit Tutumlu 27

Müftüzâde Abdülhalim 16

Müge Gülbaran 29

Mühendis Hamdi 72

Müjde Civan 172

Müslüman Gençlik Örgütü 104

Müslüman Kardeşler 74, 96, 99, 124

N

Nabi Avcı 123, 133

Naci Koloğlu 353

Nadi Türkaslan 337

Nakşibendi 52, 65, 76, 77, 94, 95, 107, 109, 110, 117, 127, 238, 287, 338, 341, 342, 348, 390

Nakşibendi Erenköy Cemaati 94, 338, 342

Nakşibendi Gümüşhanevi Derg. 52, 95, 97, 177, 178

Nakşibendi İsmailağa Dergâhı 107, 127, 341

Nakşibendi İsmet Efendi Dergâhı 107, 108, 110

Nakşibendi Üzeyir Efendi 107

Namık Kemal 73

Nasırcılık 100

Nasuhilik 110

Nazım Hikmet 175

Nazır Abbas Halim 73

Nazlı Ilıcak 7, 132, 184

Nazmi Özcan 114

Necdet Adalı 91

Necdet Külünk 127

Necip Fazıl Kısakürek 75

Necip Hablemitoğlu 398

Necmettin Erbakan 29, 39, 52, 53, 55, 56, 63, 73, 75-78, 86, 88, 94-98, 103, 104, 111, 112, 118-120, 124, 125, 127, 128, 132, 133, 139, 141, 164, 177-179, 181-185, 187, 189-191, 208, 213, 341, 374

Necmi Hüneş 52

Necmi Kadıoğlu 163, 313

Nejat Uygur 53

Nene Hatun 366

Neoliberalizm 78, 79, 81, 98, 119, 120, 179, 183, 184, 188, 189, 204, 206, 256, 258, 331

Neşe Düzel 139

Nesimi 68, 70, 71

Nesim Malki 351

Nevin Gökçek 185

Nevzat Cerrahlar 68

Nevzat Demirtaş 31

Nevzat Pakdil 164

Nevzat Yalçıntaş 132, 184

Niall Douglas 80, 81

Nihat Doğan 290

Nihat Erim 203

Nilüfer Göle 138

Nizamettin Ciner 350

Norbert Haring 80, 81

NTV 16, 81

Nuh Mete Yüksel 198, 199, 200, 201

Numan Kurtulmuş 109, 182

Nur Çintay 48

Nurettin Canikli 165

Nurettin Coşan 178

Nurettin Veren 275

Nuri Albayrak 143, 144, 147, 163

Nuri Avcı 48, 62

Nuri Sefa Erdem 115

Nuri Yiğit 337

Nuriye Akman 97

Nur’ul Arabi 68, 70

O

Odatv 28, 174, 216, 218, 229, 230, 231, 233, 234, 238, 239, 241, 242, 243, 246, 248, 252, 339, 340, 341

OECD 89, 223, 305

OGPU 231

Oğuz Bayraktar 272

Oğuzhan Asiltürk 53, 113, 132

Oktay Ekşi 284

Orhan Özokur 261

Ortadoğu’da İslamcı Örgütler 99

Ortaöğretim Komitesi 49

Ortega 120

Oslo Görüşmesi 239, 240, 244

Osman Ağa 21

Osman Ak 201

Osman Çataklı 95

Osman Hulusi Efendi 390, 391

Osman Ketenci 264, 336

Osmanlı 11, 12, 14, 19, 24, 38, 69, 70, 72, 73, 74, 75, 99, 109, 117, 131, 232, 236, 246, 293, 303, 315, 316, 317, 323, 324, 325, 367, 371, 376, 378, 379, 385, 388, 389, 390, 392, 400

Osmanlı Arşivleri 11, 12, 14

Osmanlı İslamcıları 74

Osman Metin Öztürk 390

Osman Nuri Efendi 109

Osman Nuri Topbaş 108, 109, 343, 344

Osman Öztürk 42, 109

Osman Saraç 108

Osman Ulagay 120

Osman Yüksel Serdengeçti 75

Oya Baydar 360, 361, 362

Ö

Ömer Ayna 90

Ömer Çelik 219, 259

Ömer Efendi 108, 238, 318

Ömer El Beşir 294

Ömer Faruk Eminağaoğlu 114

Ömer Faruk Kalyoncu 346

Ömer İsmail 334

Ömer Laçiner 139

Ömer Lütfü Topal 350

Ömer Özbay 23, 87, 113, 128, 172

Ömer Tayyip 16

Ömer Tuğrul İnançer 319

Önder Aytaç 235

Önder Sav 208

Özhan Eren 133

Özkul Eren 133

P

Pakistan 63, 66, 81, 98, 104, 105, 124

Pakize Şule Akbulut 267

Paralel Yapı 272

Paul Henze 117, 257

Paul Wolfowitz 205, 210, 257, 258

Pentagon 81, 117, 257, 360

Peygamber Ocağı 92

Pierre Besnainou 221

Pilihoz 11, 12, 15, 16, 21, 23, 24, 25

Pirizade Mehmet Sahib Efendi 315

Piyale Paşa İlkok. 33, 34

Pınar Önen 197

Potamya 11, 21, 22, 23, 24

Presbiteryen 122

R

RABITA 65, 98

Radikal İslamcı 50, 94, 137, 212

Rafael Sadi 218

Rahmet Katarları 100

Rahmi Doğanay 14

Rahmi Koç 193, 216

Ramazan Aksan 198

Ramazanoğlu Mahmud Sami Efendi 107

Rand Corporation 80, 117, 210, 257, 259

Raşid El Gannuşi 118, 119

Rasim Işıkaltın 154

Rauf Denktaş 212

Recai Kutan 182, 183, 184

Recep Akın 350

Recep Ali Er 23

Recep Birgit 112

Recep Gültekin 235

Recep Koral 164

Recep Peker 202, 203

(RP) Refah Partisi 77, 81, 82, 83, 96, 97, 103, 104, 112, 114, 118, 119, 120, 123-128, 132, 134, 136, 137, 140, 144, 164, 169, 173, 180, 181, 182, 186, 189, 190, 209

REFAHYOL 155

Reis Kaptan 23, 24, 25

Remzi Gür 48, 308, 310

Reşat Birinci 27

Reşat Sözen 134, 261

Reşit Galip 22

Reyhan Uzuner 162, 308

Reyyan Uzuner 262, 321

Reza Zarrab 271, 272, 275, 276, 277, 278, 279, 280, 295, 300, 309, 312, 324

Rıdvan Gacamer 44

Rıza Şah 20

Richard Perle 257, 258

Rize 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 33, 34, 39, 53, 141, 142, 161, 194, 197, 252, 261, 265, 268, 269, 270, 345

Rizeli Lazoğlu Mustafa 14

Rize Valisi Hurşit Bey 22

Richard Nixon 129

Robert Kagan 259

Robert Pearson 185

Robert Titiaev 13

Roger Garaudy 71

Roger Short 179

Ronald H. Coase 80

Ronald Reagan 81, 111, 257, 258

Ruşen Çakır 139

Ryan Crocker 228

S

Saadet Gülbaran 29

Saadet Partisi (SP) 186, 187, 375

Sabah 18, 119, 151, 172

Sabahattin Önkibar 67, 186

Sabiha Sertel 71, 72

Sabih Kanadoğlu 152, 181, 201

Sabri Ok 225

Sabri Ülker 261, 340

Saddam Hüseyin 227

Sadettin Tantan 147

Sadık Albayrak 73, 267

Sadrazam Said 73

Sadrettin Yüksel 62

Said Hava 54

Said-i Nursi 36, 37, 109

Sakine Cansız 240

Sakıp Sabancı 180, 242

Salih El Aruri 290

Salih Koç 313

Salih Mirzabeyoğlu 75

Salih Zeki 72

Salim Dündar 254

Salim Sancaklı 109

Salvador Allende 79

Samih Teymur 235, 250

Samuel P. Huntington 117

Sarıkamış 17, 18

Savunma Bakanlığı 18, 20, 213, 258, 259

Sebil 65, 66, 89, 90

Sebil’ür-Reşad 37, 73, 74

Sedat Erkomay 43

Sedat Yenigün 51, 63, 66

Selahattin Eş 63

Selami Uzun 164

Selçuklu Sultanı I. Kılıçaslan 370, 371

Selim Melhame 324, 325

Semra Erdoğan 197

Seniha Tunakan 367

Serdar Soyergin 91

Serdümen Recep 14

Şeref Cengiz 345

Serhat Albayrak 162, 267, 307

Sertap Erener 290

Sevim Tanürek 169, 170

Sevr Antlaşması 108

Seyfi Öztürk 7

Seyit Konuk 91

Seyyid Bahçıvan 109

Seyyid Kutub 54, 55, 66

Sezai Karakoç 75, 122

SHP 120, 136, 400

Sibel Eraslan 83

Silivri Cezaevi 7, 216, 229, 234, 238, 240, 250, 253, 283, 339, 340, 362, 392

Simay Kamer 197

Sinan Cemgil 90

Sinisa Popoviç 111

Sinoplu Diyojen 365

Sipahioğulları 14

Siya Süer 52

Sıtkı Ayan 280, 281

Soğuk Savaş 50, 63, 100, 116, 224, 301

Soner Kalkan 114

Sovyetler Birliği 63, 64, 96, 100, 104, 119, 202, 231, 301

Sözcü 80, 140, 352

Stalin 231, 301

Stanley A. Renshon 129

Stratford Canning 232

Suat Taş 154

Sufyan İbn-i Avf 375

Sultan Abdülmecid 324

Sultan II. Abdülhamid 54, 110, 232, 236, 324

Sultan Vahdettin 54, 67

Susurluk Çetesi 147, 172, 278

Suud Haberalma Örg. 105

Suudi Arabistan 65, 98, 105, 106, 110, 111, 122, 189, 197, 274, 286, 288, 306, 307, 397

Süleyman Şenyürek 367

Süleyman Aslan 271, 279

Süleymancılar 76

Süleyman Demirel 141, 203

Süleyman Ergin 394

Süleyman Gündüz 50

Süleyman Hilmi (Tunahan) 108

Süleyman Seba 352

Süleyman Toprak 390

Süleyman Uludağ 83, 84

Sümeyye Erdoğan 32, 41, 48, 295, 296, 297, 298, 325, 327, 338

Sütçü İmam 366

Svetlana Alliluyeva 301

Ş

Şaban Karataş 132

Şaban Cengiz 345

Şadan Sakınan 337

Şamil Tayyar 256

Şehberderzade Filibeli Ahmet Hilmi 386

Şemseddin Sami 324

Şemsettin Günaltay 37, 38, 73

Şerafettin Karakış 154

Şerif Mardin 138

Şerzan Kurt 398

Şevket Aziz Kansu 367

Şevket Kazan 53, 115

Şeyh Müşir Hüseyin Kıdvay 74

Şeyh Ömer F. Mardin 73

Şeyhülislam Musa Kâzım Efendi 73

Şeyh Zahid Kotku 95, 96, 97

Şimon Peres 221, 222

Şükrü Saracoğlu 368

Şule Albayrak 308

Şule Yüksel Şenler 29, 55, 309

Şûrayı Ümmet 69

T

Taha Akyol 193, 204, 259

Talat Şalk 351

Taliban 106

Tansu Çiller 120, 141, 203

Tarakçı Sabit 22

Taşköprülü İsmail 72

Taxi Quick 333, 334

Taylan Özgür 51, 90

TBMM 22, 53, 59, 114, 120, 126, 129, 160, 165, 197, 206, 207, 213, 214, 219, 220, 250, 259, 262, 307, 314, 332, 334, 351

Temmuz Devrimi 69, 72

Tenzile Erdoğan 23, 24, 27, 84

Terakki Mektebi 71

Terlikçi Salih 70, 71

Teşkilat-ı Mahsusa 13, 14, 232

Tevhid-i tedrisat 20

Teyüp 11, 18

Teyyo Pehlivan 115

Teyyüp 33

Theodor Herzl 220

Thomas Albert Gilly 235

Thomas F. Eagleton 129

TKP 71

Tomislav Kaloperovic 47

Tony Blair 308

Topkapı Sarayı 12, 370

Troçki 257, 301

TSK 53, 92, 149, 229, 234, 237

Tskhinvali 12

Tufan Mengi 153, 154

Tuğrul Turhal 234, 238

Tuncay Mollaveisoğlu 288

Tuncay Özilhan 180

Tuncay Özkan 193, 195, 216, 288

Turan Aslantürk 43, 44, 46

Turgay Ciner 287, 340, 349, 350, 351, 352

TÜRGEV 162, 163, 306, 307, 308, 309, 310, 311, 312, 313, 314, 315, 318

Turgut Akman 97

Turgut Günay 11

Turgut Özal 78, 81, 94, 97, 103, 112, 119, 123, 132, 180, 306, 341, 357, 392, 399

Tuzcuoğlu Memiş Grup 13

Tuzla Yedeksubay Piyade Okulu 91

Türkân Saylan 285, 390

Türkiye Gençlik ve Eğitime Hizmet Vakfı 162, 306

Türk Teavün Cemiyeti 72

TÜSİAD 121, 180, 186

U

Ufuk Akkaya 283

Ufuk Güldemir 116

Uğur Kaymaz 398

Uğur Mumcu 122, 254

Ulaş Bardakçı 90

Usame Bin Ladin 290

USIP 221

Ü

Üç Aliler Divanı 23

Ümmühan Afife 342

Ümraniye Cezaevi 27

Üsame Erdoğan 171

Üzeyir Garih 205

V

Vahit Özdemir 151

Valdir Pereira Didi 47

Vazquez 120

Vecdi Gönül 155

Vesile Erdoğan 27, 28, 32, 263, 268

Veysel Dalsaldı 318, 319

Veysel Güney 91

Vural Arıkan 115

W

Warren Christopher 120

Washington Post 222, 240, 293

Wikileaks 212, 215, 217, 228, 270, 280, 304, 374, 393

Wilhelm Stieber 231

Y

Yahudi Milli Güvenlik Enstitüsü 221

Yahya Baş 164

Yahya Nef’i Efendi 68

Yahya Tuna 59

Yakındoğu Federasyonu 117

Yakov 301

Yalçın Doğan 77

Yalçın Küçük 130, 243, 245

Yalçın Özer 82

Yardım Kervanları 100

Yaşar Nuri Öztürk 208

Yaşar Yakış 214

Yasemin Çongar 254

Yasemin Devrimi 119

Yasemin Solmaz 308

Yaser Arafat 101

Yasin el Kadı 286, 287, 288, 289, 290, 340

Yekta Saraç 109, 168

Yenen Gazali 382

Yener Ciner 349, 350

Yenilikçiler 125, 182, 183, 267

Yeşil Kuşak Projesi 63

Yılmaz Çelik 168

Yılmaz Yalçıner 63, 89

YİMPAŞ 97

YÖK 109, 234, 380, 390, 391

Yörük Ali Efe 176

Yossi Melman 240

Yüksek İslam Enst. 109

Yunus Ağar 350

Yunus Karabela 41

Yusuf Aslan 90

Yusuf Bin Hammer 378

Yusuf Ziya Özcan 234

Yusuf Ziya Uçman 57

Z

Zafer Aktaş 201

Zafer Çağlayan 180, 271, 275, 276, 279, 313

Zalmay Halilzad 257, 259

Zbigniev Brzezinski 63

Zekeriya Karaman 97, 334, 336, 337

Zekeriya Öz 161, 241

Zekeriya Öztürk 253, 254

Zeki Yeşildağ 172, 173

Zeynel Yıldız 291

Zeynep Kılıçdaroğlu 326, 327

Ziya İlgen 162, 261, 263, 264, 266, 308, 346

Ziya Ül Hak 81, 98

Zülfikar Ali Butto 81

Zülfü Demirbağ 164

Zülfü Livaneli 136, 207