Melissa SENATE

Kırık

Kalpler

Tamircisi

Çeviren: Bahar Yaldız ÇELİK

Martı Yayınları

Kırık Kalpler Tamircisi
Melissa Senate

Orijinal Adı: The Secret of Joy
Yayın Yönetmeni: Şahin Güç
Çeviren: Bahar Yaldız Çelik
Editör: Rose Mary Samanoğlu
Dizgi: Nuri Cumhur Özkaya
Redaksiyon: Sibel Çelik & Ömer Zen
Kapak: Yasin Öksüz
Baskı: Ezgi Matbaa Yenibosna/İSTANBUL
Tel: 0 212 452 23 02
1. Baskı: Mart 2013
ISBN: 978-605-348-088-4
Yayınevi Sertifika No: 12330

Copyright © MELISSA SENATE
Bu kitabın Türkçe yayın haklan Onk Ajans aracılığıyla
Martı Yayın Dağ.San. Tic. Ltd. Şti.’ne aittir.
Yaymevinden izin alınmadan kısmen ya da tamamen alıntı yapılamaz, hiçbir şekilde kopya edilemez,
çoğaltılamaz ve yayımlanamaz.

MARTI YAYINCILIK
Martı Yayın Dağ.San. Tic. Ltd. Şti.
Maltepe Mh. Davutpaşa Cd.Yılanlı Ayazma Sk. No:8 TOPKAPI/ZEYTÎNBURNU/İSTANBUL Tel: O 212 483 27 37 - 483 43 13 - 483 13 30 Faks: 0 212 483 27 38

www.martiyayinlari.com
info@martiyayinlari.com

Önsöz

İnsanın hayatının tepetaklak olduğu zamanlar vardır. Bu kitap işte benim için tam da öyle bir dönemde can buldu. Bu nedenle kitabın hayata geçmesinde desteği ve inancıyla emeği geçen pek çok kişiye teşekkür borçluyum. (Vay canına, tam da Dr. Seuss’un ağzından çıkmış bir cümleye benzedi.)

Öncelikle, editörüm Jennifer Heddle’a o harika editör-yal mektubu, seçtiği mükemmel başlık ve sıra dışı kapak seçimi de dahil olmak üzere her şey için teşekkürlerimi sunuyorum.

Beni yeni ve mutlu bir ev bulma konusunda hayli yüreklendiren (ki bu gerçek anlamda bir yüreklendirmeydi!) Ink-Well Yönetimi’nden distribütörlerim Kim Witherspoon’a ve Alexis Hurley’e,

Maine’e onca köpek ve çocuk eşliğinde sekiz saat sürecek bir yolculuk yapmayı bir an bile durup düşünmeyen aileme, ayrıca beni kırmayıp, sıcak bir yaz günü benimle Wiscasset’e gelmeyi kabul eden anneme,

Getirdikleri Hint yemekleri, kahve ve sınırsız muhabbet için arkadaşlarım Nichols Naftali ve Elizabeth Hope’a,

Yazmak için fazladan ihtiyaç duyduğum hiçbir zamanı benden esirgemeyen Adam Kampler’a,

Oğlumun okulundaki idari kadroya, öğretmenlere ve çalışanlara; özellikle Catherine Glaude, Raelene Bean, Jen Be-audoin, Cheryl McGilvery, Meg Pachuta, Valle Gooch ve Margi Moran’a. Oğlumun bir yıl boyunca üstesinden gelmeye çabaladığı tekerlekli sandalye, hayatı ıskalama, diş teli fikirlerine alışma süreci de dahil zor zamanlarında kalben, zihnen ve ruhen yaşadığı sıkıntılarda onu yalnız bırakmadınız. Üstün nezaketiniz ve fedakârlığmız sayesinde gözüm arkada kalmadı. Yokluğunuzda kendimi kurgu âleminin kollanna bırakıp bu romanı yazamazdım.

Ve de oğlum Max’e, yaşadığım her an bana mükemmel bir evlat sahibi olmanın ne demek olduğunu tekrar hatırlattığı için teşekkürü bir borç bilirim.

Giris

Rebecca Strand beş yaşındayken tüm parasını -ki hepi topu, bulaşıkları kurulamaktan kazandığı çeyreklikler ve düşen dişi için diş perilerinin getirdiği bir dolardan ibaretti-bir kız kardeş satın alabilmek için biriktiriyordu. Aklında en yakın dostu Charlotte’un dokuz yaşındaki ablası gibi biri vardı. Şöyle saçlannı balıksırtı örebilecek, onlara el çırpma oyununu öğretebilecek kadar tatlı ama tebeşirle çizdikleri sek sek çizgilerini bozan mahallenin belalı çocuklarını da kovalayabilecek kadar yürekli bir kız kardeş...

Rebecca Meraklı Maymun şeklindeki kumbarasını kapıp, saymasında yardımcı olmaları için anne ve babasının yanına koştu. “Yeterince param olmuş mu?” diye sordu. “Büyükanne Mildred çocuk satın almanın çok pahalı olduğunu söylüyor.”

Rebecca’nın aslında bir kız kardeşi olduğundan bihaber olan annesi (hoş babası dışında hiç kimsenin henüz bu gerçekten haberi yoktu) Rebecca’yı kucağına oturttu ve o meşhur leylek hikâyesinin aslında doğru olmadığmı anlattı. Evet, bir çocuk sahibi olmak hayli masraflı bir işti ama Rebecca’nın bir kız kardeşinin -ya da bir erkek kardeşinin- olmayışının tek sebebi Tanrı’nın bunu istemiyor oluşuydu.

Şimdi üzerinden yirmi yıldan fazla geçen o günü anımsadığında Rebecca, annesi Tanrı ve biyolojiden bahsederken babasının nasıl bir tepki verdiğini hatırlamaya çalışıyordu. Sessizce odadan çıkıp gitmiş miydi, yoksa orada öylece durup hep yaptığı gibi yine gülümsemiş miydi?

Rebecca varlığından bihaber, yirmi altı yaşında bir üvey kız kardeşi olduğunu öğrendiğinde, babasının yattığı hastane odasında üzerindeki ikinci el gelinliği ve ayaklarındaki yıpranmış Dansko sabolarıyla kendi etrafında dönüyordu ki, mecazen duyduğu bu haberle dünyası da döndü denebilirdi. Gelinlik ona değil, Michael’ın annesine aitti. Her ne kadar Rebecca, iki yıllık erkek arkadaşı Michael Whitman gerçekten sevip sevmediğinden emin değilse de, Michael’ın hayatta bir eşi benzerinin daha olmadığını düşündüğü, Gerçek Ev Hanımları programından fırlamış gibi duran upuzun sarı saçları, gösterişli mücevherleri ve kocaman sevgi dolu bir yüreği olan annesine bayılıyordu. Rebecca’nın evli arkadaşı Charlotte’un dediğine göre, annesini çok seviyor olmak bir adama evet demek için gereken artılar listesinin en başında geliyordu.

Glenda Whitman bugün Rebecca’nın babasının durumunun ağırlaştığını öğrendiğinde, hemen arabasına atlamış ve Connecticut’tan yaklaşık iki saat süren bir yolculukla Rebecca’nın yanına gelmişti. Onu ayaküstü bir şeyler atıştırmak için kısa bir süre görmüştü, çünkü biliyordu ki Rebecca öğle tatilinde babasını görmek isteyecekti. Rebecca’ya peşi sıra sürüklediği çantayı ona getirdiğini söyleyerek, belki de artık Michael ile birlikte ciddi bir adım atma konusunda bir karar almalan gerektiğini ima etmişti. Rebecca, Glenda’nm uzattığı çantanın fermuannı hafifçe araladığında, gözlerine bembeyaz ve saten bir kumaş çarpmıştı.

Glenda elindeki elbise çantasını Rebecca’nm kolları üzerine bırakıp, onu yanaklarından öpmüş ve, “Niyetimi açıkça ilan ediyorum işte,” demişti. “Hep senin gibi bir kızım olsun istemişimdir.”

Rebecca da o an. Benim de senin gibi bir annem vardı, diye düşündü. Yüzü tıpkı sana benzeyen, eğlenceli, nazik, kocaman yürekli biriydi. Yalnızca şeklen bilmiş gibi görünmez, gerçekten de her şeyi bilirdi. Musevi babası Hıristiyan annesi için hep "Onurlu bir bilmiş," diye bahsederdi. Hem de en iyisinden.

Görmüş olsa Rebecca annesinin Glenda Whitman’ı seveceğinden adı gibi emindi. Michael’dan ise o kadar haz etmeyebilirdi.

Rebecca kolunda giderek ağırlaşan elbise çantasıyla birlikte New York-Presbiteryen Hastanesi’nin yolunu tuttu. Hastane, içindeki büyük ve geniş avlusu, mermer kaplı içya-pısı ve East Nehri’ne bakan cam çerçeveli koridorlanyla tıpkı bir sarayı andınyordu. Rebecca buradan nefret ediyordu.

Babası Rebecca’nın elindeki elbise çantasını süzerek.

“Ne o, bu gece parti mi var?” diye fısıldadı. Babasının bir zamanlar bir radyo spikeri kadar güçlü çıkan sesi şimdilerde zar zor duyulan bir fısıltıdan ibaretti. Standart bir hasta yatağında başucunda bir serum askısı ve pek çok kabloyla, hiç durmadan bipleyen mekanik bir alet ve başında kalan seyrek kahverengi saçlarım örten Mets şapkasıyla öylece yatıyordu. Her yer çiçek doluydu, öyle ki pencerenin altındaki duvarın önünde sıra sıra dizilmiş pek çok vazo vardı.

Rebecca babasının üzerindeki yorganı düzeltirken gülümseyip, hafifçe de omuz silkerek, “Michael’ın annesi asıl niyetinin ne olduğunu açık etti,” dedi. “Artık MichaelTa nişanlanma vaktimizin geldiğini düşünüyor.” Gözlerini devirerek alışveriş poşetinden bir çift Smart Wool çorap çıkardı. “Sana çorapların en iyisini aldım baba. Öylesine sıcak tutacaklar ki ayaklarını.”

Babası gülümseyip ayaklarını yorganın altından itekleyerek çıkarmaya çalıştıysa da, tek yapabildiği sadece ayak-larmı hafifçe oynatabilmek olmuştu. Kalan gücü ancak buna yetiyordu. Rebecca elindeki mavi, beyaz, kırçıllı kalın çorapları babasının bir deri bir kemik kalmış ayaklanna geçirirken, babası, “Benim için o elbiseyi giyer misin, Becs? Belki de bu kızımı gelinlikle görmek için son şansım olur,” dedi.

Rebecca içinden geçen Ah, Tannm, bunu yapmak zo-mnda mıyım? fikrini kendine sakladı. Babasının bu dünyadaki son günleri, belki de son haftasıydı. Ve eğer kızmı dünya gözüyle gelinlik içinde görmek istiyorsa, kesinlikle görmeliydi.

Sadece sayılı günler... Rebecca babasının fenalaştığını öğrendiği son üç gündür nerede olursa olsun bu acımasız gerçeği anımsadıkça gözyaşlanna boğuluyordu. Müşterilerle ilgilenirken markette yumurta seçerken, metroda ya da aynı apartmanda otump, çok da tanımadığı adamın apartmandan çıkarken kızını omuzlannm üzerine alışım seyrederken, Rebecca hep babasını anımsıyor ve gözleri doluyordu.

Gözyaşları yine gözlerine hücum ederken Rebecca, “Hemen dönerim,” dedi. Aslında pankreas kanserinin dördüncü evresi bu cümleyi kolay kolay kaldırabilecek bir dönem değildi. Rebecca bir saniye sonra döndüğünde babasını bıraktığı gibi bulamayabilirdi.

Hemen banyoya gidip, üzerindeki Whitman, Gol-berg&Whitman ofisinin gri takımını çıkardı ve gelinliği üzerine geçirdi. Bir beden büyük gelmişti ama yine de güzel, sade ve kusursuzdu. Askısız bir prenses elbisesi gibiydi. Ne çok kabarık ne de çok sadeydi. Rebecca sadece bir metre elli yedi santimetre olan boyunu biraz olsun uzatmak için ayağına yeniden işe gidip gelirken giydiği rahat sabolarını geçirdi, böylece etek uçları iyiden iyiye yıpranmış karolarda sürünmeyecekti.

Gözlerini lavabonun üzerindeki aynaya yansıyan aksine dikti. Halen aynı görünüyor olmasına şaşumıştı. Evet, omuz hizasındaki dalgalı, kestane rengi saçları aynıydı. Gözleri her zamanki fersiz kahverengi gözlerdi. Yüzü soluktu. Gerçi babasmm hastaneye kaldmiıp taburcu edilmeyeceğini öğrendiği şu son günlerde biraz daha fazla soluklaşmıştı.

Bir an sanki içine girdiği gelinliğin onu sıkmaya başladığını, nefesini kestiğini hissetti.

Babası içeriden, “Becs?” diye seslenmişti.

Dışan çıkarken Kabul ediyorum, etmiyorum, ediyorum, etmiyorum, diye düşünüyordu. Her ne kadar Whitman, Goldberg&Whitman ‘ın yakışıklı ve genç ortağı Michael Whitman henüz teklif etmemiş olsa da, Rebecca onunla evlenmeyi isterdi. Gelen her özel günde, her bayramda ve doğum gününde Rebecca nefesini tutarak Michael’ın hediyesini açıyor ve karşısında kallavi bir Nasıl yi Bir Yasal Danışman Olabilirim kitabı ya da üzerinde anlam veremediği pek çok şekil dizili olan bir uğur bileziği bularak, tuttuğu nefesini geri bırakmak zorunda kalıyordu. Küçük gümüş bir tenis raketi mi? Rebecca daha önce gerçek bir raket görmemişti bile. Yirmi sekizinci yaşını kutladığı geçen ay Michael’ın küçük bir mücevher kutusu uzatmasıyla yine nefes nefese kalmış, ama kutuyu açtığında her biri yanm karatlık olan bir çift şık elmas düğme küpeyle karşılaşmıştı.

Babası, “Çok güzel olmuşsun, Becs,” diye fısıldadı. Ama sonraki saniye bakışları yandaki duvara kaymış, dikkatini yangında uyulacak kurallar levhasına vermişti. Bakışla-nnı yeniden kızına çevirdi. “Bilmen gerekir ki, sen...” Ağzım önce sımsıkı kapatıp, sonrasında derin bir nefes verdi. “Ben bu dünyadan göçüp gittiğimde yalnız olmayacaksın.” Sesi çatallamyordu. Öksürdü. Rebecca da yatağının kenarına oturup, babasının ellerini avuçlarının arasına aldı.

“Michael iyi biri.” Babasının Rebecca’nın yaşadığı ka-rarsızhktan haberdar olmasına hiç gerek yoktu. Michael iyi biriydi.

“Onu kastetmiyorum.” Babası bir anda gözyaşlanna boğulup, yüzünü ellerinin ardına gizledi. “Rebecca... ben...”

“Baba?”

Gözyaşlarını elleriyle hızla silerek, “İyiyim. İyiyim,” dedi. “Sadece haddinden fazla duygusallaştım o kadar. Bana biraz eggnog* getirebilir misin?”

Rebecca doğruca mini barın olduğu tarafa yöneldi. Henüz eylülün ortalarında olmalarına rağmen eggnog Tar marketlerde Rebecca’nm ısrarla görmezden geldiği Cadılar Bayramı şekerlerinin yanında yerini almıştı bile. Rebecca’nın, babası ölürken küçük boy da olsa en sevdiği çikolatalan ağzına atacak hali hiç yoktu.

Babası, etrafında sevdiği ve Rebecca’nın kulağına almasını fısıldadığı şeylerin olmasından memnun oluyordu. Bu yüzden Rebecca her gün babasının sevdiği bir şeyle çıkageliyordu. Elinde kimi zaman bir eggnog şişesi, kimi zaman çilekli bir cheesecake, ki Rebecca Grand Central’daki iş yerine yakm yeni bir şubesinin açılmasına rağmen pastayı hep ilk şubenin olduğu Brooklyn Flatbush Bulvarı’ndaki Junior’s pastanesinden alırdı! Kimi zaman da kızarmış soğan dilimleriyle dolu yağlı, aslında ona pek de yaramayacak dilim bif-tekli sandviçlerle eli kolu dolu olarak hastane odasma gelirdi. Babasmm üzerinde hâlâ geçen yılki Hanuka Bayramı için aldığı yumuşacık yorganı vardı. Geçen hafta kutladıkları elli dokuzuncu doğum günü içinse iPod’unda tekrar tekrar çalan Neil Diamond’ın en hit şarkılarını seçmişti.
*Yumurta beyazı, şeker ve rom 'la hazırlanan bir tür içki, (ç.n.)

Babası yeniden gözyaşlanna boğuldu. Rebecca babasına doğru hızla atıldığında eggnog’u unuttuğunu fark edip, bileklerine değen güzel beyaz elbisesini hışırdatarak hemen geri döndü. Babasının hastaneye yattığı bu son seferde ilk günden beri yapmadığı tek bir şey varsa o da ağlamamak olmuştu. Daniel Strand tıpkı Michael J. Fox gibi bir altmış üçlük boyuyla bir erkek için oldukça ufak tefek bir adamdı. Vaktiyle Rebecca’ya hiç ağlamadan ve sürekli komik şakalar yaparak arkadaşlarıyla arasındaki boy farkını kapatmayı henüz birinci sınıfa giderken öğrendiğini anlatmıştı. Rebecca babasını yalnızca iki kez ağlarken görmüştü; ilki Rebecca’ya annesinin öldüğünü söylediğinde, İkincisi ise cenaze törenindeydi.

“Bir bebek vardı,” diye fısıldadı Daniel.

Rebecca elindeki plastik eggnog bardağını yatağın hemen başucundaki gri ayaklı yemek tepsisinin üzerine bıraktı. Babası son günlerde bunu fazlaca yapar olmuştu. Geçmişte yaşadığı büyük-küçük tüm anılara dair tuhaf göndermeler yapıyordu. Kimi zaman Rebecca on dokuzun-dayken annesinin ölümü gibi büyük olaylan, kimi zaman Rebecca’nın mezuniyet balosunda kalbini kıran Finn Weller gibi orta büyüklükte hatıralan, kimi zamansa Rebecca’nm çocukken sahip olduğu, pembe beyaz şifonyerinin üzerindeki kafesin içinde kısa ve sakin bir yaşam sürüp ölen gine domuzu gibi küçük aynntılan anımsıyordu. Dün gece de, “Bir köpeğimiz vardı, ” demişti. "Adı neydi? hatırlamaya çalışarak gözlerini kırpıştırmış, sonra da bakışlannı camdan dışarı çevirmişti. Yüzündeki ifade ağır ve üzgündü. "Adı Bon-go ’ydu, öyle değil mi? ” Rebecca babasının elini tutup, ona beagle cinsi küçük köpekleri Bingo’yu ve babasının nasıl da altıncı doğum gününde onun elini tutup, bir evcil hayvan seçmesi için hayvan bannağma götürdüğünü anımsattı. Rebecca kocaman köpeklerden, küçücük yavru kedilere kadar pek çok hayvanın olduğu o barınaktan hüzünlü yüz ifadesiyle bir beagle seçmişti. İlk yıl her sabah ve her gece babasıyla birlikte Bingo’jm yürüyüşe çıkarmışlar, o meşhur, eski şarkının farklı versiyonlarmı söylemişlerdi: "Bir tavuk varmış, yumurtlamış, adı Bingoymuş..."

Daniel, “Bebek,” dedi. “Bebekti. Bebekti.” Gözleri yaşlarla dolarken, başını duvara doğru çevirip, bakışlannı yeniden yangmda uyulacak kurallar levhasına dikmişti.

Rebecca babasmm zihnindeki boşluğu doldurmayı umarak neden bahsettiğini anlamaya çalıştı. Belki de annesi bir bebek düşürmüştü ve bu gerçeği Rebecca’dan saklamışlardı.

“Bunu bilmeni hiç istemedim Rebecca,” dedi babası sesi çatallanırken. “Aımen de hiç bilmedi.”

Rebecca omuzlan giderek daha da kaskatı kesilirken. Yok artık, diye düşündü. Neden bahsediyordu babası böyle? “Baba, ne bebeği?”

“Adını Joy koymuştu.”

"Kim? ” diye sordu Rebecca.

Babasının yanaklanndan gözyaşlan süzülmeye başladı.

Sonraki yarım saat içinde Rebecca babasının gözyaşlan ve af dileyen cümleleri arasında Joy Jayhawk adında bir bebeğin hikâyesini öğrenmişti. Babası ailecek tatile gittikleri Maine, Wiscasset’ta bir yaz kaçamağı yaşamış, Pia Jayhavvk adında ressam bir kadınla birlikte olmuştu.

Rebecca’nın üvey bir kız kardeşi vardı. Yirmi altı yaşında üvey bir kardeş.

Bu akla hiç uygun değildi. O ufak tefek, mükemmel babasının, bugüne kadar tanıdığı en nazik insanın yıllardır gizlediği başka bir hayatı mı vardı?

Daniel, “Benden nefret etme, BeckIes,” diye fısıldadı. “Lütfen, benden nefret etme. Omzumdaki bu yükle gidemezdim. Sana söylemem gerekliydi. Hiçbir şey demeden çekip gidemezdim.”

BeckIes... Babası bu ismi Rebecca’ya onun bir gün eve gelip, neden birinci sınıfların en popüler kızı Claudia gibi çilleri olmadığından dert yandığı gün takmıştı. Ve babası Rebecca’ya bu ismi takarken Maine’de bir yerlerde dört yaşında ufak bir kız çocuğu annesine mütemadiyen babasının nerede olduğunu soruyordu.

Rebecca, “Benim üvey bir kız kardeşim var,” diyerek duyduklarını tekrarladı. “Buna inanamıyorum.” Ayaklanıp odada dolanmaya başladı. Pencereden dışarı bakıp, gözlerini uzayıp giden nehrin gri sularına dikti. Bir an içinin öfkeyle kabardığını hissettiyse de, babasının güçlükle alabildiği nefesi duyduğunda öfkesi yerini yeniden acı ve kedere bırakmıştı.

Daniel ciğerlerine derin bir nefes daha çekti. Sonra bir tane daha... Sonra da onlar New York’a döndüklerinde Pia Jayhawk’dan gelen telefonlardan bahsetti. Pia iki kez aramıştı. İlkinde Daniel’a hamile olduğunu söylemiş, İkincisinde de bebeğin doğduğunu haber vermişti. iki kilo yedi yüz gram ağırlığında bir kız bebek getirmişti dünyaya. Adını Joy koymuştu.

Daniel gözlerini tavanın köşelerinde gezdirirken, “Bana hamile olduğunu söylediğinde, hiçbir şey diyemedim. Ağzımdan lanet olası tek bir kelime bile çıkmadı,” de'di. “Bana ‘Daniel, orada mısın?’ dediğinde dahi ses çıkaramadım. Orada öylece durdum, nefes bile almadan, kılımı kıpırdatmadan. Sonra yine ‘Daniel?’ diye seslendi. En sonunda ‘Anladım,’ diyerek telefonu kapattı.”

Rebecca sözlerini tam olarak idrak edememiş gibi gözlerini babasma dikti. Kelimeler sadece bir yığın şeklinde zihninde birikiyordu, o kadar.

“Her gün telefonun yeniden çalmasını, annenin telefona bakıp bembeyaz bir suratla yanıma gelerek ‘Her şeyi öğrendim,’ demesini bekledim. Ama önce haftalar, ardından aylar geçti. Arayan olmadı. Sanıyorum ki bu gerçeği kabullenmeyi reddetmiştim. Bir daha haber almayınca, ben de aklımdan sildim olanlan.”

Akimdan silmek mi? Bu doğru olamazdı. Olmamalıydı. “Ta ki Pia yeniden araymcaya kadar,” dedi hıçkınklara boğulurken. “Bebeğin doğduğunu haber vermişti. Ona teşekkür edip telefonu kapadım ve pazar bulmacamm başına geri döndüm. Hepsini çözünceye dek de kalkmadım, Rebecca.” Elleriyle yüzünü kapattı. Sonrasında elleri yanına düşerken, gözlerini yeniden tavana dikti. “Sonra annene seni Central Park Hayvanat Bahçesi’ne, hatta belki oradan da atlıkarıncaya götürmeyi teklif ettim. O gün atlıkanncaya gidemedik çünkü kutup ayılarından bir türlü ayrılamamıştın. Arabanı onlardan uzaklaştırmaya her çalıştığımızda avazın çıktığı kadar bağırıyordun. Akşam eve geri döndüğümüzde, sanki o gün telefonum hiç çalmamış gibiydi.”

Sonrasında Rebecca’ya işte bu yüzden Westchester banliyölerine taşınmak zorunda kaldıklarını anlattı. Bu yüzden telefon rehberinden numaralanm sildirmiş, bu yüzden babası bir daha hiçbir yanlış adım atmamıştı.

Rebecca’nm zihninde birden annesinin o ceylan gözleri, uzun, güçlü burnu, kumral, dalgalı saçları belirdi. Norah Strand, Rebecca’nm üniversite birinci sınıfta olduğu on yıl önce, Noel’e üç gün kala ölmüştü. Lexington ve Altmcı Cadde’nin köşesini hızla dönen bir taksi, annesinin daha az önce kendine pembe kaşmir bir şapka ve ona takım bir çift eldiven aldığı Bloomingdale’in önünde annesine çarpmıştı. Rebecca halen her kış o takımı kullanıyordu. Altüst olmuş, olayın şokunu üzerinden uzun süre atlatamamıştı. Bir daha da Cor-nelTa dönememişti. Her ne kadar hukuka bariz bir ilgisizliği varsa da babasına göz kulak olma amacıyla bir süre onun hukuk bürosunda çalışmıştı. Sonrasında aldığı psikoloji eğitimini tamamlamak ve “Tamam artık sen busun,” diyen bir yasal danışmanlık diploması almak üzere Hunter Üniversitesi’ne geçiş yapmıştı. Üniversite hayatı ve yüksek lisans çalışmaları boyunca onlara oldukça büyük gelen Westches-ter’daki evlerinde babasıyla birlikte yaşamıştı. Babası annesinin ölümünün ardından adeta yıkılmıştı. Yani en azından öyle görünüyordu.

Rebecca içinde giderek yükselen bir öfkeyle, “Yani annemi bir daha aldatmamanın nedeni eve yeniden böyle bir telefonun geleceği korkusu muydu?” diye sordu.

“Vazektomi ameliyatı olup kısırlaştım,” diye fısıldadı Daniel. “Olanları öğrenmemin hemen ardmdan... Çok utanmıştım, Rebecca. Annenin doğuracağı ikinci bir bebeği hak etmediğimi düşünüyordum.”

Tanrı ve biyolojinin gücü de bir yere kadar.

“Lütfen, benden nefret etme, Rebecca. Yapamazdım...” Rebecca’nın kamına oturan koca bir yumru boğazına geldi. “Senden nefret edemezdim.”

Bir an aklına babasına Pia Jayhawk denen o kadmı sevip sevmediğini sormak geldiyse de, sonrasında bunu öğrenmek istemediğini fark etti.

DanieTm, “Rebecca, yanıma gel,” deyişiyle Rebecca bir an duraksadı. Ama yine de gidip yatağın kenarına oturdu. “Evdeki çalışma masamın çekmecesindeki kırmızı deri kutuda bir anahtar bulacaksın. Anahtar Lexington Cadde-si’ndeki büroma yakın Citibank’taki bir kasaya ait. Bu anlattıklanma dair daha aynntılı bilgileri o kasada bulacaksın. Belki de kendimi sana o şekilde daha iyi anlatabilirim. Hemen şimdi oraya gitmeni istiyorum, Becs.”

Hayır. Hayır, hayır, hayır... Rebecca daha fazlasını öğrenmek istemiyor, bu akıl almaz hikâyeyle bir başına kalmaktan fena halde ürküyordu. Bu odada babasıyla, o hep tanıdığı, sevip hayranlık duyduğu adamla birlikte olduğu sürece sanki hiçbir şey değişmemiş gibiydi. Sanki karşısındaki yine aynı adam, halen o tanıdığı, bildiği babasıydı. Ne yalan vardı ortada, ne de Joy diye bir bebek. Dahası yoktu.

Ama Rebecca 8-401 numaralı odadan çıktığı an gerçekler yüzüne adeta bir tokat gibi çarpacaktı.

Ortada bir bebek vardı.

Hem de kanlı canlı bir bebek.

“Yanmda kalmak istiyorum, baba.”

Daniel başını iki yana salladı. “Olmaz, tatlım. Senden kasadakileri almanı istiyorum. O bankaya gittiğini görmek, bundan emin olmak istiyorum. Lütfen, Rebecca.” Babasının boğazından bir hmltı koptuğunda Rebecca’nm yüreği sıkışmıştı.

“Kasada ne var, baba?”

“Çok yoruldum, tatlım. Çok, çok yoruldum. Sadece bana bugün gideceğine söz ver. Sen sözlerini hep tutarsın, biliyorum.”

Rebecca babasını rahatlatarak, “Söz veriyorum,” dedi. Bir anda gözlerinin önünde odadan çıktığı, hastaneden ayrılıp elinde anahtarla bankaya gittiği belirdi. Ama elinde anahtar, kasanın önünde öylece kalmıştı. “Peki, kasanın içindekileri ne yapacağım? Sana getirmemi mi istiyorsun?”

“Hayır,” dedi babası. “Buraya getirme. Sen ne yapacağını bilirsin.”

Babası gözlerini kapatırken, Rebecca üzerinde gelinliği, kılını bile kıpırdatmadan öylece oturuyordu.

“Üvey bir kız kardeş mi?” diye tekrarladı Michael. Rebecca olanlan o kadar hızlı anlatmıştı ki, Michael’ın tüm bu sözlerden bir mana çıkarabildiğinden şüpheliydi. “Ne?” Michael Whitman kolay kolay şaşıran bir adam değildi. Boşanma avukatı ve aile arabuluculuğu işinde bir uzman olarak pek çok şey görüp geçirmişti. Yasak ilişkilerden gizli malvarlıklanna, gizli çocuklara dek pek çok şey gelmişti önüne. Geçen sene birbirinden gizlediği iki ailesi olan bir adamın davasına bakmıştı. Adamın kansından iki çocuğu, gizlediği metresinden de bir kızı vardı. Garip olansa metresin diğer ailenin varlığından hiç haberdar olmayışıydı. Adamın haftanın yansında asimda elli metre ilerde olduğundan bihaber, sık sık yurtdışı seyahatlerinde olduğunu sanıyordu. Yine de bu davada Michael tüm maharetini konuşturmuş, evli çift arasmda yaptığı arabuluculukla onları uzun ve tahammül edilmesi zor bir boşanma sürecinin içinden çekip çıkarmıştı.

Bugüne dek hiç ortaya çıkmayan bir bebek ve de içinde ne olduğunu kimsenin bilmediği gizli bir kasa? Whitman, Goldberg&Whitman Hukuk ve Aracılık Bürosu’nun çok da yabancı olmadığı gerçeklerdi bunlar.

Michael başmı iki yana salladı. “Buna inanamıyorum.” Rebecca da onu başıyla onayladı. “Ben de. Üvey bir kız kardeşim var. Bu gerçeği bir saattir bilmeme rağmen halen idrak edemiyorum.”

Michael’ın ofisindeki pencerenin önündeydiler. Rebecca eğer başmı sola çevirecek olursa, hastanenin de içinde olduğu bir yığın bina görebilirdi. Dönüş yolunda babasının bahsettiği Citibank’ın önünden geçerken bir an için otobüsten inmeyi düşünmüştü. Ama adeta olduğu yere mıhlanıp kalmış, kıpırdayamadan öylece bankanın önünden geçip gitmişti. Sanki önünden geçip, bankanın logosuna bakıp kalmakla her şeyi geride bırakmıştı. En azından şimdilik... Bankaya iş çıkışı gitmeye karar verdi. Önce kasada ne olduğunu öğrenecek, ondan sonra evine dönecekti. Michael ona en sevdiği İrlanda usulü latteyi yaparken, o da bu sırada enine boyuna düşünebilecekti.

O an birisi Michael’ın kapısını tıklattı ve açılan kapı aralığından Rebecca’ya göre daha kıdemli bir yasal danışman olan Marcie Feldman kısa saçlı sarı kafasını uzattı. Rebecca’ya bakarak dudak büktü. “Ben de seni anyordum. Frittauerlar geldi.” Göz ucuyla saatine bakmıştı.

Rebecca, “Hemen geliyorum,” dedi. Babasınm ölüm döşeğinde oluşu yetmezmiş gibi şimdi bir de bu çıkmıştı. Şu kendini beğenmiş Marcie ve Rebecca’nın bitmek bilmeyen boşanma davası dosyalan... Son birkaç aydır, Rebecca’nm Whitman, Goldberg&Whitman Hukuk Bürosu’nun kapısından içeri girebilmesi ancak üç sert kahve içmesiyle mümkün olabiliyordu. Acaba bunun sebebi MichaeTın orada olması mıydı? Yoksa işi bu kadar çekilmez miydi?

Ya da belki her ikisi...

Marcie konuşmaya devam ederek, “Ayrıca şunu da hatırlatayım, insan kaynaklan birimi olarak öğle arası için verilen saat on iki ve iki arasında ofiste olmayacaksan, bu durumdan öncelikle beni haberdar etmelisin,” dedi.

Rebecca bir an, Oldu, babam eğer saat ikiyi bir geçe ölecek olursa, öncelikle emin olup, sonra acaba yanmda kalabilir miyim diye seni arayacağım, diye bağırmak istedi. En azından patronun kız arkadaşı diye ona yağ çekmiyordu. Rebecca bu konuda Marcie’nin hakkını yiyemezdi.

Michael, “Benden izin almıştı,” dedi. Michael kendinden fazla emin bir otorite abidesi Marcie Feldman’a karşı her zaman fazlasıyla nazikti. Marcie Feldman olmasa ofisteki işlerin bir keşmekeşe dönüşeceğini biliyordu, ama işte... “Başım çok kalabalıktı, haber veremedim.”

Marcie, MichaeTa gergin bir tebessüm fırlatıp saatine yeniden baktı ve kısa sarı saçlı kafasını kapının aralığından çekip, çıktı.

“Frittauerları boş ver şimdi,” dedi Michael. “Senin yerine Marcie de ilgilenebilir.”

“Bu sadece benden daha çok nefret etmesine sebep olur. Ben hallederim. Hem onlan seviyorum. Bu sayede zihnimi de babamdan biraz uzaklaştırabilir, başka konulara odaklanabilirim. Sorun yok takiplerini yapmaya devam edebilirim. “Frittauerlar danışmanlık için gelen son iki çiftleri Bergeron-lara ve McDonough-Pages’lara hiç benzemiyorlardı. Bu iki çift görüşmelerinde en sonunda fiziki bir müdahaleyle birbirlerinden aynimak durumunda kalmışlardı, ki birbirlerine koşmalarının sebebi ne sarılmaktı ne de son dakikada depreşen aşklarıydı. Marian Bergeon, Rebecca’nın kocasının lehine söylediği bir söz üzerine çıldırıp, var gücüyle ofisteki dolabın üzerine itmişti. Bu darbe sonrasında Rebecca’nın bacağında kocaman mor bir çürük oluşmuştu. Jeffrey Page karısının üzerine bir sürahi su boşaltıp, sürahiyi de Rebecca’nın başına fırlatmıştı. Neyse ki sürahi cam değildi.

Oysaki Rebecca sadece bir yasal danışmandı, arabulucu bile değildi.

Rebecca bir zamanlar boşanan çiftler arasında arabulucu olmanın zevkli bir iş olacağını düşünüyordu. Fena halde yanıldığını ise ancak şimdilerde anlıyordu. Ne olursa olsun sonuç hep aynı oluyordu: boşanma itibarınızla boşanın, bu firmanın genel sloganıydı, yok değilse boşanmayın daha iyi.

Michael, “Hiç kimse senden nefret edemez, Rebecca Strand,” diye fısıldayarak Rebecca’yı kollarının arasına aldı. O an Rebecca gerçekten bu işin üstesinden gelebileceğini hissetti. İçeri gidip, burunlarmdan soluyan Fritttauer ailesinin dosyasındaki çözüme ulaşmamış birkaç konuyu çözüme ka-vuşturabilirdi. Michael’dan gelen sıcacık bir kucak ona bu gücü vermişti. İşte evlilik için gerekli şartlar listesine eklenecek bir neden daha...

Rebecca ve Michael, Rebecca’nın şirketteki üçüncü gününden beri birliktelerdi. İşindeki üçüncü gününde Rebecca, Bay ve Bayan Plotovvsky’ye eşlik etmek üzere 1 numaralı görüşme odasına girmiş, yerine oturur oturmaz burnuna Chanel-N°-19 çalınmıştı, ki bu annesinin kokuşuydu. Annesi öleli uzun zaman olmuştu. Rebbeca annesinin başkalarına vermeye kıyamadığı, kendi dolabına koymaya da yüreğinin el vermediği kıyafetlerini kilere kaldırdığmdan bu yana bu kokuyu hiç duymamıştı. Chanel N° 19, Chanel N° 5 kadar popüler bir koku değildi. Rebecca bu yüzden gülümseyerek Bayan Plotowsky’e döndü ve “Parfümünüz bana annemi hatırlattı. En sevdiği pariüm buydu,” dedi.

Ve işte o ana kadar kiraz ağacından yapılma masada sessiz sakin oturan Bay Plotowsky birden hiddetle ayağa fırlayarak, “Bu hiç adil değil! Adil değil! Kabul etmiyorum!” diyerek bağırmaya başlamıştı. Bağırarak koridora çıkmış, Rebecca’nm kansmdan yana olduğunu ve bu nedenle tarafsız olmayacağını haykırmıştı.

Bunun üzerine Bay Goldberg kıdemli yasal danışman ukala Marcie’yi göndermiş, Marcie’den Rebecca’ya hiçbir kişisel fikir beyan etmemeyi gerektiren protokolü yeniden hatırlatmasını istemişti. Hiçbir şekilde kişisel yakınlık olmayacaktı. O öğleden sonra, şirketin genç ortaklarından Michael Whitman (yaşlı olan Whitman ve Goldberg çoktan altmışlarma merdiven dayamışlardı) Rebecca’yı yemeğe davet etmişti. Rebecca bu yemeğin bir kovulma sahnesine şahit olacağmı düşünüyordu.

Büroya oldukça yakın kalabalık Çin lokantasmdaki küçücük masalarında otururlarken Michael, “Aslında,” diye söze başlamıştı. “Seni yemeğe davet ettim çünkü senin hem çok güzel, hem zeki, hem de nazik biri olduğunu düşünüyorum. Ve sana karşı bir şansım olup olmadığmı görmek istedim,” demişti.

Bir şans... Bir seksen sekizlik boyu, masmavi gözleriyle zeki, sevecen, kimi zaman gergin, üç parçalı takımı içinde ve elindeki pahalı evrak çantasıyla Michael Whitman onun güzel, zeki ve nazik olduğunu mu düşünüyordu? Kaldı ki bu haliyle Doug Plotowsky’yi sakinleştimek onun bile bir saatten daha fazla zamanına mal olmuştu. Rebecca’nın kalbi son zamanlarda vurdumduymaz bir yalancı yüzünden tam olarak kırılmadıysa da çok yara almıştı. Şimdi Michael Whitman’ın romantik halleri, üstelik de Plotowsky dosyasında yaptığı hatanın hemen ardından ona ilaç gibi gelmişti. Rebecca Mic-hael’a yasal danışman olarak geçireceği yılların, psikoloji eğitiminin ve danışmanlığa olan ilgisinin onun ilerdeki boşanma arabuluculuğu işi için ne denli faydalı olacağından bahsetmiş, Michael da onu bu konuda hayli yüreklendirmişti. Rebecca’nın hayatı şimdiye dek hep sorun yaşayan arkadaşlarına adeta Güzin Ablalık yapmakla geçmiş, o da bu nedenle üniversitede öncelikli olarak psikoloji okumayı tercih etmişti.

Okula başlamadan çok önceleri bile insanlar ona sürekli yaşadıklan trajedileri ya da başanlannı anlatıyordu. Kimseye hiçbir şey söylenmeyeceğine dair karşılıklı verilen sözler, teminatlar ve pek çok erkek arkadaşın hayatı üzerine edilen yeminlerle (ki Rebecca gerçekten hiç kimseye hiçbir şey anlatmayan tam bir sır küpüydü), boşanan ebeveynlerin, erkek arkadaşının sadece sutyenini açmasına izin verip, sonrasında hamile kalan pek çok genç kızın hikâyesini öğreniyordu. Çalışmaya başladığı dönemlerde ise öğle aralarında arkadaşla-nnın ailevi sorunlannı dinliyor, ne istediğine bir türlü karar veremeyen sevgililerin, nişanlıların, kocaların hikâyelerine kulak veriyordu. Ama sonrasında annesini kaybetmesiyle birlikte Rebecca da yolunu kaybedip, çok uzun bir süre babasının gayrimenkul avukatlığı bürosunda çalışmıştı. Whitman, Goldberg&Whitman Hukuk Bürosu’na da büyük umutlarla başlamış ama kısa süre içinde bu işten nefret ettiğini anlamıştı. Tam da bu sırada patronlardan birine gönlünü kaptırarak, işe gelmeyi en azmdan daha cazibeli bir hale getirmişti. En azından uzun bir süre bu böyle devam etmişti. Michael ilk başlarda ona sürekli olarak insanları yargılayıp, karar vermeden dinleyebilme gibi bir yeteneği olduğunu söylüyordu ki bu sayede karşı taraftaki insan hiç farkında olmadan kendi anlattıklarından sonuca ulaşıyordu. Boşanma arifesindeki çiftlerin Rebecca’yı tercih sebeplerinin başında bu gerçeğin yattığını söylüyordu.

Michael, “Hayatım,” dedi. “Eğer kendini Frittauer’a katlanabilecek durumda hissediyorsan git, yok bu yeni haberi sindirmeye ihtiyacm varsa bunu anlayışla karşılayabilirim.”

Asimda demek istediği şuydu: Geçen aylarda da pek çok kez yaptığın gibi seçkin müşterimizle olan ilişkilerimizi daha fazla çıkmaza sokma. Rebecca eğer Michael’ın -kız arkadaşı olmasaydı şimdiye dek çoktan yol verilip kovulmuş olurdu.

Yeni bir bilgi daha... Rebecca, Michael onunla bir müşteri gibi konuştuğunda adeta çileden çıkıyordu. Ama söylediği sözler kafasında yeni bir ışık çakmasına sebep olmuştu. “Michael, bana kalırsa şu Joy JayhawkT bir an önce bulmam en iyisi. Babam ansızın...” Rebecca hıçbnklara boğulup elleriyle yüzünü kapattı. Michael başını eğerek Rebecca’nın başına dayadı. “Becs, dinle, tatlım. Sadece tek bir şeye odaklan. Şu an sadece babanla ilgilenmen daha doğru.”

“Ama fazla vaktim kalmadı,” dedi Rebecca gözlerindeki yaşları silerek. “Belki onu bulup, her şeyi anlatırsam, gelip babamı görmek isteyecektir. En azından belki babam ölmeden evvel...”

Michael elini Rebecca’nın çenesine dayayıp başını yukarı kaldırırken, kendi başını da iki yana sallıyordu. “Rebecca, bana kalırsa bunu yapma. Elinde doğru dürüst bir bilgi bile yok. O kadm, her kimse, senin kız kardeşin falan değil. Sadece babanın malvarlığına ortak olacak bir yabancı.”

Michael değişen koşullara göre kimi zaman tam bir avukat, kimi zamansa daha çok bir arabulucu olurdu. Koridorun sonundaki ofisinde haftada yaklaşık seksen saat boyunca çalışırdı. Yaşlı ortak Whitman ofiste iltimasa müsamaha göstermezdi ve genç Whitman’ın ortağı olmasına ancak onun boynuzun kulağı geçtiğini ispat etmesiyle gönülsüzce razı gelmişti. Michael şimdi ofisindeki kapalı kapılar ardında kâh bir avukat kâh bir arabulucu gibi davranıyordu. Oysaki Re-becca’nın şu an en çok ihtiyaç duyduğu ve istediği şey bir sevgiliydi.

“Eğri oturup doğru konuşalım, Rebecca. Babanın neredeyse bir milyon doların üzerinde serveti var. Bu paranın hiç tanımadığın birinin eline geçip havaya uçmasını mı istiyorsun? O kadm pekâlâ bir dengesiz olabilir. Ya da bir eroinman. Ya da doymak nedir bilmeyen bir fahişe. Onu kafandan silip atman hiç de yanlış olmaz. Baban da ajoıı şeyi yapmamış mıydı?”

Rebecca bunu yapabilecek biri değildi, bunu deneye-mezdi bile. Kaldı ki daha şimdiden kafasında kız kardeşine dair bir resim oluşmuştu. Her ne kadar babası ve kendisi kahverengi saçlıysa da, hayalindeki kardeşin saçlan sanydı. Ama gözleri tıpkı kendisi ve babasınınkiler gibi kahverengiydi. Yüzünde tatlı bir ifade vardı. Sanki bir ablaya ihtiyacı var gibiydi.

Ailesinin tek çocuğu olan Rebecca hiçbir zaman bir kız kardeş isteğinden vazgeçmemişti. Her doğum gününde, her Noel’de, her Hanuka’da; Tann, biyoloji ve şans kavramlannın ne olduğuna aklının erdiği güne dek hep bir kardeş istemişti. Ama kardeş yerine eline geçen tek şey evcil hayvanlar olmuştu. Bir beta balığı, bir gine domuzu, beyaz bir tavşan, Bingo adında hüzünlü suratı olan beagle... Oysaki geçen onca zaman, onca yıl boyunca bir kardeşi varmış; yürüyüp konuşan, kanlı canlı bir kadeşi...

Michael, Rebecca’yı kucaklayarak, “Günün geri kalan kısmı için izin al,” dedi. “Git ve babanın yanında ol. Onun sana şu an Frittauerlardan daha çok ihtiyacı var.”

Ne yani, Frittauerlan Marcie Feldman’ın ellerine mi bırakacaktı? Hayır. Frittaurlar onundu. Onlar son birkaç aydır Rebecca’nın varlığında huzur bulan ender çiftlerden biriydi. Arabuluculuk sürecinin sonuna bakıldığında Frittauerlar altı yıldır evlilerdi ve iki ay önce Edward Frittauer’ın şirketindeki yönetici asistanıyla bir ilişkisi olduğunu itiraf etmesinin ardından ayrılmışlardı. Üstelik asistan Edward’dan hamileydi. Gwendolyn bu ilişkiye göz yummaya razıydı, ta ki Edward artık bakmakla yükümlü olduğu bir boğazın daha var olduğunu söyleyip, küçük Angelina’nm seneye yaz kampı için on bin dolardan daha ucuz bir yaz kampına katılmasını isteyinceye kadar... Edward Frittauer beş yaşındaki kızlarını kararlaştıkları üzere görmeye geldiğinde, anne ve baba arasmda o esnada kapı önünde yaşanan suçlamalar, bağınşlar ve kavga küçük Angelina Frittauer’ın solunum yetmezliği yaşamasına neden olmuştu. Apar topar hastaneye kaldın lan küçük kızı muayene eden acil doktoru anne ve babaya daha önce kendisinin bir müşterisi olduğu Whitman, Goldberg&Whitman şirketinden Harold Goldberg’in kartını vermişti.

Rebecca, Frittauer çifti üzerinde yapılması gereken öncelikli çalışmayı yapmıştı. Bir numaralı görüşme odasındaki geniş kare masa etrafında karşılıklı oturmuşlar, her iki tarafın da mal paylaşımı, çocuk bakımı ve ziyaret saatleri gibi önemli konularda ayak direttikleri kararlar üzerine tartışmışlardı. İlk buluşmalarındaki ilk beş dakika içinde iki taraf da kendileri için kızlarının varlığı ve iyiliğinden başka hiçbir şeyin daha önemli olmadığı konusunda hemfikirdi. Her ikisi de mümkün olduğunca dostça ve olaysız boşanma tarafta-nydı. Aralanndaki bu fikir birliği, Michael Whitman elinde evrak çantasıyla odaya girinceye dek sadece bir dakika daha sürmüştü. O andan itibaren ise Edward, Gwendolyn’in almak istediği oturduklan evin satılmasını talep etmişti. Bunun üze-riñe Gwendolyn de Edward’ın kızını iki haftada bir ziyaret etmesini istemiş, Edward ise haftanın yarısında kızını almakta diretmişti. Ortalık birden yeniden yükselen seslerle kanşmıştı.

Ta ki Michael, Rebecca’dan kontrolü yeniden sağlamasını isteyinceye kadar... Rebecca, herkes ondan çok az şey umarken, MichaeTın ona olan güveninden, inancından kıvanç duyuyordu. On dakikadan daha az bir süre içinde Rebecca çifti sakinleştirmeyi başarmış, Gwendolyn’in oturduklan evde yaşamaya devam etmesi ve Edward’ın her hafta sonu kızını görmesi konusunda uzlaşmaya varmalarını sağlamıştı. Rebecca’daki bir şey, bakışlarındaki, tavırlann-daki bir şey Gwyndolyn’in ona güvenmesini sağlıyordu. Aslında Rebecca, Gwendolyn’e yıllar önce Kaliforniya’ya yerleşen en sevdiği kuzenini anımsatıyordu. Gwendolyn sakinleştiğinde Edward da sakinleşiyordu.

Frittauerlar sayesinde Rebecca ofiste kaybettiği itibarını yeniden kazanmaya başlamıştı. Artık her şeyi “eline yüzüne bulaştıran” biri sayılmazdı.

Frittauerlara baktıkça annesinin böyle bir ilişkiyi öğrendiğinde ne yapacağmı düşünüyordu. Norah Strand çok gururlu bir kadındı. Böylesi bir durumda asla erkeğinin yanında yer almaz, onu dosdoğru kapının önüne koyuverirdi. Rebecca bundan adı gibi emindi. Babası da bu gerçeği biliyor olmalıydı ki, sırrını hiç gün yüzüne çıkarmamıştı.

Frittauerlar bugün buraya nihai anlaşmaya imza atmak üzere son kez gelmişlerdi. Harold Goldberg gelip de anlaşmayı sonlandırmadan evvel Rebecca, Frittauerlarla birlikte son bir kez daha maddeleri gözden geçirecekti. Sonra da açmayı isteyip istemediğine bir türlü emin olamadığı bir kasanın anahtarını almak üzere babasının evindeki kırmızı kutuyu bulmaya gidecekti.

Gwendolyn Frittauer, Rebecca’ya Glenda Whitman’ın gençliğini anımsatıyordu. Gwendolyn kirk yaşında olmasına rağmen halen omuzlarının hayli altında capcanlı, sarı saçlara sahipti. Her zaman ağır bir makyaj yapar, dudaklanndan rengârenk, göz alıcı rujları, teninden ise fondöteni eksik olmazdı. Birbirine oldukça yakın duran gözleri, onu bir gelinciğe benzetiyordu ama yüzünde sevimli bir ifade ve o ifadenin arkasında da Rebecca’nın açıkça okuyabildiği bir hüzün gizliydi. Gwendolyn kare masaya geçip, kâh camdan dışarı kâh saatine bakan kocasının tam karşısına oturdu.

Oturmasıyla bir anda, “Ne o, bebeğinizin ultrason muayenesini kaçıracağından mı korkuyorsun?” diye çıkıştı kocasına. “Ah, affedersin, unutmuşum. Sen böyle şeyleri pek önemsemezdin, öyle değil mi?”

Pekâlâ. Anlaşılan o ki bugünkü görüşme hayli zorlu geçecekti. Rebacca masanın başına oturup, elindeki dosyayı açtı. Bu dosya dün gece babasına o çok sevdiği cheesecake-lerden almak için Junior’s pastanesine giderken de yanındaydı. Rebecca elindeki dosyaya göz atması gerekirken birden kendisini kafasında Pia JayhawkT canlandırırken buldu. Gözünün önündeki sahnede insanın kanını emen bir erkek avcısı, bir mutlu yuva düşmanı olan bu kadın yapayalnız bir halde kadın doğum uzmamnm odasındaydı. Yanında bebeğinin kalp atışlannı dinleyecek, onun yavaş yavaş büyüyüşüne şahitlik edecek kimsesi yoktu. Odaklan, dedi Rebecca kendi kendine.Bırak artık babanı düşünmeyi.

Bay Frittauer o esnada tımaklannı inceliyordu. “Boşuna yomima Gweldolyn, bugün beni tahrik edemezsin. O yüzden o pis nefesini boşa harcama.”

Rebecca hemen lafa karışarak, “Biraz kahve ister miydiniz?” diye sordu. Bu gerilimi hemen bertaraf etmeliydi. “Hatırladığım kadarıyla her ikiniz de french roast seviyordunuz, değil mi?”

Gweldolyn homurdanarak, “Pis nefes mi? Başka söyleyecek bir şey bulamadın mı, Edward? Ne yazık,” diye kocasına cevap verdi.

“Şimdi bir kahve için neler vermezdim,” diyerek yeniden araya girdi Rebecca. “Ne diye danışmayı arayıp, bize kahve ve yiyecek bir şeyler getirmelerini söylemiyorum ki? O zaman görüşmeye başlayıp son birkaç maddeye daha göz atabiliriz.” Jane’i aramak üzere telefonu eline aldı.

Edward Rebecca’ya, “Fark etmez, her ne olursa,” diyerek dikkatini yeniden karısına verdi. “Tekrar söylüyorum: Bugün beni tahrik edemeyeceksin, Gwen. Ben artık Budist meditasyon dersleri alıyorum.” Edward gerçekten de daha az... daha sessiz görünüyordu. Genelde hep tel çerçeveli gözlükler takar, saçlarını özenle tarardı. Bugünse gözlüklerini çıkarmış, kızıl saçlarını jölelemişti. İtalyan tarzı siyah ayakkabılarının yerini renkli Timberlandler almıştı.

Kimi zaman boşanmanın böyle değişikliklere yol açtığı oluyordu.

Gwendolyn bir kahkaha patlattı. “Harika! Eşini aldatan bir adam için ne tür karma yansımalar sunduklarını merak ettim doğrusu. Hımm, sen yıllarca benimle ikinci bir çocuğu yapmamak için kavga etmiştin öyle değil mi, ama bak o iğrenç sevgilin çoktan hamile kalmış bile. Emin ol, o bebek on bir parmaklı doğacak. Ya da belki daha da kötüsü.”

“Kapa o lanet çeneni, Gwen,” diye bağırdı Edward. İşte, boşanma arabuluculuğuna hoş geldiniz. Bu arabuluculuk seanslarında kimi zaman çiftler ayrıldıklan için birbirlerine öyle minnettar olurlardı ki, sözleşmenin maddelerinde birbirlerini memnun etmek için adeta yarışırlardı. “Hayır, dev plazma sende kalsın! Hayır, sende kalsın!” Ama bu tür çiftler öylesine nadirdi ki... Rebecca son iki yılda bu türden sadece üç çift görebilmişti. Kimi zamansa çiftlerin kendileri için neyin adil olduğunu görebilmeleri için üçüncü bir kişinin yardımına ihtiyaçları olurdu. işte şimdi de Rebecca’nın karşısında aslında küçük kızlarının iyiliği için sancılı bir boşanma süreci yaşamamaya kararlı bir çift olan Gwendolyn ve Edward vardı. Her ikisinin de avukatı burada değildi ve arabuluculuk seansları boyunca müvekkillerinin yanında yer almayacaklardı. Elbette ki anlaşmayı inceleyeceklerdi ama masada yerini alan taraflar sadece kan, koca ve arabulucu taraf olacaktı. Ki arabulucunun tek amacı her iki tarafın da masadan eşit şekilde memnun kalkmalannı sağlayacak bir boşanma anlaşmasını hazırlayabilmekti.

Boşanma arabuluculuğu işinin tek olumlu yanı da bundan ibaretti. Sonuçta bir evliliğin sonlandırılmasıyla uğraşıyordunuz. Sonuç hiçbir zaman değişmezdi. Rebecca çok nadir taraflardan birinin gözünde birazdan eski eşi olacak kişiye karşı bir aşk kırıntısı yakalardı. Rebecca, Whitman, Goldberg& Whitman Hukuk Şirketi’nde ilk işe başladığında bu arabuluculuk seanslannda her iki taraf için de en adil sonucu tartışırlarken, taraflar arasında yeniden bir kıvılcımın ateşleneceğine, aslında çok da geride bırakılmamış aşkın, yeminlerin ve geleceğe dair mutluluk umutlannm yeniden yeşereceğine inanıyordu. Oysaki çiftler hep asık suratlarıyla öylece oturup, bıkkın bir ifadeyle kaderlerine boyun eğiyorlar ve en sonunda da aynimalanna salık verecek anlaşmaya imza atarak bu süreci sonlandınyorlardı.

İşin aslı özünde olumlu bir iş olduğundan, ne acınası boşanma savaşlan, ne velayet kavgalan, ne de kafalara fırlatılan vazolar oluyordu; gerçi zaman zaman su sürahisi havada uçuşabiliyordu ama Rebecca yavaş yavaş insanların iyi bir şekilde boşanabileceklerini de öğreniyordu. Yani en azmdan Rebecca ne zaman danışmanlık ya da klinik psikoloji için okula dönmeyi düşünse, Michael ona bu gerçeği hatırlatıyordu. “Ne diye okula dönerek yasal danışmanlık diplomanı yakasın ki? diye soruyordu. “Vereceğin o parayı pekâlâ Aru-ba’ya gitmek için de harcayabiliriz.” Sonra da elinde Aru-ba’ya aldığı biletlerle çıkagelip Rebecca’yı şaşırtıyordu. Rebecca dinlenip harika vakit geçirirken, bir süre her şeyin delicesine bir hızla aktığı New York’tan ve her şeyin kalleşçe ilerlediği bürodan uzak kalıp, üç hafta içinde bambaşka biri olup çıkıyordu. Sonrasında Michael ona şık bir hediye alıyordu. Bu ojoınun adı “biraz hava al” idi.

Rebecca’nın emin olduğu bir şey vardı, o da bir arabuluculuk şirketinde yasal danışman olmak istemediğiydi. Bu tür bir danışmanlıkla avukatlara yardımcı olmak istemiyordu. Tek istediği, bir kez bile olsa kapısına gelen çiftlerden birinin her şeyi başa sanp yaşadıklan tüm olumsuzluklan unutmalan ve daha deneyimli bir zihin ve kalple her şeye yeniden başlamalarıydı.

Michael sanki bu her şeyi anlaşılır kılıyormuş gibi, “O zaman bir arabuluculuk şirketi olarak bize ne gerek olacaktı? ” diye soruyordu.

Gwendolyn o sırada sanki dışarıda yağmurun başladığını haber veriyormuşçasına sakin bir ifadeyle, “O sürtüğe benim ve Angelina’nın hakkı olan paranın bir kuruşunu bile koklatmam,” dedi.

Edward gözlerini devirerek, “Bırak artık şu inadı,” dedi. “Tanrı aşkına, kapa artık şu çeneni! Bu konuyu daha önce defalarca konuştuk.”

Rebecca kendi kendine, Onları sonuca odakla, diyordu. Her şey çığrmdan çıkmadan önce sonucun güzel olacağına inandır. Dosyasından bazı evrakları çıkarırken, “Hey,” dedi. “Birlikte çözüme kavuşmamış bazı noktalara bir göz atmaya ne dersiniz? Hem ikiniz hem de Angelina için çok iyi olacak bir sonuca ulaşmak üzeresiniz. Hadi şimdi buna odaklanalım, olmaz mı?”

Gwendolyn sıktığı dişlerinin arasından, “Ben şu anda neye odaklanıyorum biliyor musun?” diye sordu. “Tekrar tekrar konuşmadığımız konu ne biliyor musun? O iğrenç kaltak o cesareti nereden bulduysa, dün benimle ‘kadın kadına konuşmak’ için kapıma geldi. Birincisi o kesinlikle bir kadın değil, pis bir sürtük. İkincisi ise ona bir saniye bile ayırmam. Ve üçüncüsü, bana ve kızıma ait paradan bir kuruş dahi alamaz.”

Edward kollannı göğsünün üzerinde birleştirdi ve Rebecca’ya doğru döndü. “Ben artık onunla konuşamıyorum.”

Gwendolyn ise önündeki su sürahisini kapıp, içindeki suyu kocasına var gücüyle fırlattı. Artık görüşme odalarına içecek getirilmemesine dair bir karar alınmasının vakti gelmişti de, geçiyordu.

Edward kollannı çırparak ayağa fırladı ve avazı çıktığı kadar, “Seni sürtük!” diye bağırdı.

Rebecca hemen bir rulo kâğıt havlu bulma umuduyla arkadaki dolaba koşmuş, ama havlu yerine sadece bir paket mendil bulabilmişti. Bu kâğıt mendiller de Edward’ın ceketinin üzerinde beyaz küçük parçalar bırakmıştı.

Rebecca içinden Düzeni sağla. Düzeni sağla. Düzeni sağla, diye tekrarlıyordu. “Gwendolyn,” diye söze atıldı.

“Bunun senin için ne kadar zor olduğunu biliyorum. Ama dostça bir sonuca artık o kadar yakınsınız ki... Her şeyden çok bunu istemiyor muydun? Angelina’nın hatırına..

Gwendolyn bakışlarını kocasına çevirdi. “Zavallı kızımın gayrimeşru bir kardeşi olduğu için gerek duyacağı terapi için de fazladan nafaka istiyorum. Bin dolar daha talep ediyorum.”

Edward, “Benim bakmakla yükümlü olduğum bir çocuğum daha var,” diye bağırdı.

“Diğer çocuğun beni hiç ilgilendirmez. Benim için önemli olan kendi çocuğum. O kaltağın dölü isterse sokaklarda çürüsün, umurumda değil.”

Rebecca, Gwen’in suratına Umurunda olmalı, diye bağırmamak için kendini zor tutuyordu. Bu o küçücük bebeğin suçu değil.

Bir an aklı yeniden Pia’ya kaymış, Maine’de yaşayan bu ressamın bir başına çocuğunu yetiştirmeyi nasıl becerdiğini merak etmişti. Belki de Pia’nın bir vakıfdan aldığı belirli bir yardım vardı, ya da belki ona sırtını dönmeyen zengin ebeveynleri. Belki de Rebecca’nın sandığı gibi hayat mücadelesi veren yalnız bir anne değildi: Salonunda açık bir çek-yat olan, tek göz evinde mutfak masasında oturup, biriken faturaları yüzünden sadece bir çift ayakkabıya para yetiştirebilen biri değildi belki de.

“Gwendolyn,” diyerek söze karıştı Rebecca. “Edward sadece çocuğunun sorumluluğunu üstleniyor...”

Gwendolyn al al yanan yanaklarıyla Rebecca’ya döndü.

“Demek sen de onun tarafına geçtin?”

Rebecca onu durdurmak istercesine elini havaya kaldırdı. “Ben kimsenin tarafına geçmiyorum. Ben her ikinizin de müşterek bir anlaşmaya varabilmeniz için buradayım.” Edward ise boncuk gibi gözlerini Rebecca’ya dikerek, “Ama benim haklı olduğumu düşünüyorsun, değil mi?” diye sordu. “Artık bir çocuğum daha olacağı için daha az çocuk nafakası ödemeyi talep edebilir miyim yani?”

Gwendolyn, Rebecca’ya, “Seni aptal kaltak,” diye bağırdı.

Kapı açıldığında içeri Marcie ile elindeki kahve ve yiyecek tepsisiyle Jane girdi. Marcie dişlerinin arasından, “Rebecca,” diye fısıldadı. “Sesiniz ta koridora geliyor.” Gülümseyerek sırasıyla Frittauerlara baktı. “Yardımcı olabilir miyim acaba?”

Gwendolyn, Rebecca’nm dosyasına uzanıp belgeleri parçalayarak koparmaya ve elindeki parçaları havaya savurmaya başladı. Kırmızı ojeli uzun tırnağını Rebecca’ya sallarken, “Harold Goldberg’i istiyorum, hem de hemen! Bu kadın kovuldu!” diye bağırıyordu.

Rebecca’nın öngördüğü son hiç de böyle değildi. Ya da belki de böyleydi.

Yağmur yeniden çiselemeye başlarken Rebecca hastaneye ulaşmıştı; kapkara bulutlarla kaplı gökyüzü ve uzaklardan gelen bir gök gürültüsü sesi sağanağın yakın olduğunun en büjmk habercileriydi. Rebecca hastanenin önünde durup yüzünü gökyüzüne kaldırdı ve kesik kesik düşen damlaların yüzünü dövmesine izin verdi. Ta ki yoldan geçen bir yaya ona çarpıp “Lo siento, señorita, ” diyene kadar.

“Affedersiniz” anlamındaki bu cümle, Rebecca’nın birden kendini koyuverip gözyaşlarına boğulmasına sebep olmuştu. İnsanlar sağından solundan sel gibi geçip gidiyordu, çalman bir araba komasıyla Rebecca olduğu yerde sıçramıştı. Gözlerini bir yandan telefonla konuşup, bir yandan da elini kolunu öfkeyle önde müşteri indirmek için aniden duran taksiye sallayan şoföre dikti. Gözyaşlan yanaklanndan süzülürken, Belki de annemi öldüren akıl hastası şoför sensin, diye düşündü. O an New York’tan nefret etti. Hızı düstur edinmiş taksilerden, gecenin üçünde bile susmak nedir bilmeyen gürültüden nefret etti. Sekiz kat yukardaki babasını ondan alan kanserden de öyle...

Rebecca orada öylece durup, hastane saçağının altına girmeden iliklerine kadar ıslanırken fark etti ki başı beladaydı. Artık sığınacak bir limanı yoktu. Tek dayanağı olan babası bir dünya kabloya bağlı halde yatağa düşmüş, kızının onun için aldığı çikolatalan bile yiyemeyecek hale gelmişti. En iyi arkadaşı Charlotte evlenmiş, kariyer basamaklanm çoktan çıkmaya başlamıştı. Annesi onu bırakıp gideli çok olmuştu. Ve Michael...

Rebecca gözlerini kapamak ve açtığında kendini yeniden Amba’da bulmak istiyordu, ama bu kez yanmda Michael olmadan...

Frittauerlarla kopan hengâmenin ardından Michael ofisinde, “Sana eve gitmeni söylemiştim!” demişti. “Keşke beni dinleseydin. Günün geri kalanında izinlisin Rebecca. Git ve babanı gör. Ben bu durumu nasıl düzeltebileceğimize bakacağım. Endişelenme, tamam mı? Zor dönemler geçirdiğinin herkes farkında.”

Zor dönemler geçirmek... Rebecca daha gençken Tann’yla hep bir pazarlığa girişirdi. Eğer bu sınavı geçmeme yardım edersen, bir daha çalışmamazlık etmeyeceğim. Eğer bu sene daha gözde olmamı sağlarsan, kıskançlıktan öldüğüm Claudia Herman için artık daha güzel şeyler düşüneceğim.

Artık pazarlık yoktu. Eğer babamın bir mucize eseri yaşamasına izin verirsen, daha iyi bir evlat, daha iyi bir insan olacağım, diyemiyordu. Çünkü babasının hastaneye kaldırıldığı ilk gün, daha hastalığının ne kadar ciddi olduğunu öğrenmeden bunu denemişti. Hatta onkolog da kendini uyarıp, gereken hazırlıklan yapmasını söylemeden önce de denemişti.

Gözyaşlan yine gözlerini acıtmaya başlamıştı. Ama tam içeri girerken, birden içinde bir öfke dalgası kabardı. Babası yasak bir ilişki yaşamış, kendi çocuğunu onsuz yaşamaya mahkûm etmiş ve onu bihaber bırakmıştı. Buna vicdanı nasıl el vermişti? Demek ki babası aslında sandığı kişi değildi. iki yaşından beri tanıdığı adam bu değildi.

Yüzüne yapışan ıslak saçlarmı geriye itti; gözlerini kapatıp beşe kadar saydı. Hemşire odasının önünden geçerken tüm gün boyunca babasıyla ilgilenen iki hemşireyi nazikçe selamladı. Sonrasında derin bir nefes alıp, 8-401 numaralı odaya girdi. Babası hareketsiz yatıyordu. Rebecca ona doğru yaklaşarak, en belirgin yaşam belirtisi olan göğsünün inip kalkışını kontrol etti. Uyuyordu. İçindeki öfke dinmiş, ama bir dakika sonra yeni bir dalgayla tekrar geri dönmüştü. Çocuğunun tüm hayatı boyunca tıpkı şimdi olduğu gibi uyumayı tercih etmişti.

Zihnini kurcalayan bir yığın soru vardı; O bebeği acaba hiç düşündün mü? O büyürken onu merak ettin mi? Ona hiç para gönderdin mi? Onu hiç gördün mü? Annesini sevdin mi?

Ve en önemli soru şuydu: Onlara nasıl sırt çevirebildin?

“Anlamıyorum,” diye fısıldadı. Rebecca bu sorulann ce-vaplanm açacağı kasadan değil, babasından almak istiyordu. Dünyada her şeyden çok daha fazla sevdiği adamdan...

Rebecca güçlükle duyulan bir sesle, “Nasıl yapabildin bunu?” diye fısıldadı. Öyle ki eğer babası şans eseri uyanık olsa, bu soruyu kesinlikle duymazdı. Babasının alnına bir öpücük kondurdu ve bir an durup yüzünü izledi. Sonra da yürüyüp hastaneden çıkarak, yağmurun altında babasının evine doğru yol almaya başladı. Daniel, Rebecca iş yerinden bir arkadaşıyla birlikte tuttuğu evde yaşamak üzere yanından ayrıldığında, kızının büyüdüğü o büyük evi satıp daha küçük bir daireye taşınmıştı. Aynı mahallede oturuyorlardı ve Rebecca babasıyla pazar yerinde, Bames&Noble’da ya da metro durağında tesadüfen karşılaşmaktan çok mutlu oluyordu.

Rebecca kendi anahtarlığında hep takılı olan babasının anahtanyla eve girdi. Üçüncü kattaki tek odalı bu ev temizlik şirketinin sayesinde pırıl pınidı. Rebecca oturma odasında durup, babasmm evin her köşesine sinmiş varlığını hissetti. Babası çok iyi bir koleksiyoncuydu, evi de tıpkı bir koleksiyon defteri ve hayatmdan çeşitli enstantaneler sunan bir fotoğraf albümü gibiydi. Belize’deki kazı çalışmalarından yadigâr fosil koleksiyonu uzun pencere pervazlarına yayılmıştı. Gezdiği kumsallardan topladığı deniz kabukları, uzak köşedeki duvarm önünde duran piyanonun üzerine serpiştirilmişti. Duvann hemen üzerine de Rebecca’nın yedinci sınıfa giderken yaptığı bir otoportre asılmıştı.

Evdeki her boş alan aile albümleri ve Rebecca’nın her yaşta çekilmiş resimleriyle donatılmıştı. Babası bu fotoğraflara her bakışında acaba Joy Jayhawk’ın da ne yaptığmı, nasıl olduğunu merak etmiyor muydu? Bunu yapmamak elde miydi?

Rebecca güçlükle pencerenin önündeki masaya doğru ilerledi. Köşede Michael’ın , babasmm ve kendisinin, baba-sınm geçen haftaki yaş gününde çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Masanın yalnızca bir çekmecesi vardı. Yani anahtarı bulmak çok da zor olmayacaktı. Ama Rebecca adeta olduğu yerde donup kalmıştı.

Hadi ama, aç artık şunu, diyordu kendi kendine. Ellerine hükmetmeye çalışarak onlan çekmeceye doğru uzattı ve işte, kırmızı deri kutu içindeki sıradan, çirkin, altın sarısı anahtar orada duruyordu. Kutunun ağzını yeniden kapatıp. anahtarı çantasının içine attı. Sonra da babasının evraklarına, dosyalarına, kâğıtlarına, çek ve hesap defterlerine şöyle bir baktı. Rebacca kasada babasının yirmi altı yıl önce tanımayı reddettiği bir bebeğe dair ne bulabilirdi ki? O kâğıtlarda ne yazıyor olabilirdi? Babasının bu sırrı bunca yıldır saklamasını bir türlü aklı almıyordu. Rebecca’ya çekinip soru sora-madığı konularda her zaman, "Bana istediğin her şeyi sor! ” derdi. Erkekler ve annesi hakkında ne istiyorsa sorsun isterdi. Rebecca’nm aklına, babasına hiç bir ilişki yaşayıp yaşamadığım sormak gelmemişti. Bunu aklına bile getiremezdi ki... Özellikle babasının annesine son ana kadar olan bakışlarını gördükten sonra...

Rebecca kendi kendine Tanıyamazsın, hiç kimseyi tam olarak tanıyamazsın, diyerek bu durumun canını yakmama-smı umdu. Hiçbir zaman sinik ya da kötümser bir karakter olmamıştı; her zaman bardağın dolu tarafını gören kişilerdendi.

El çantasının içine attığı altın sarısı çirkin anahtarla birlikte evden çıkarken, bankaya kapanmadan yetişmek için yirmi dakikası kalmıştı.

Kasa dairesindeki altın rengi kasalar tıpkı birer posta kutusunu andırıyordu. Rebecca elindeki anahtan görevliye gösterdi ve görevli erişime onay verdikten sonra 1232 numaralı kasayı işaret etti.

Görevli memur başıyla odanın ortasındaki masayı işaret ederken, “Özel oda ya da kabin ister misiniz, yoksa bu masa da işinizi görür mü?” diye sordu.

Rebecca, “Burası iyi,” diyerek masaya yöneldi. Kasanın içinde her ne varsa onunla bir başına kalmaya cesareti yoktu.

Kasanın içinde gümüş rengi küçük bir mandalla açılan siyah deri bir kutu vardı. Kutunun içinde ise mavi bir lastikle tutturulmuş bir yığın mektup duruyordu. Rebecca elindeki mektuplara hızla göz gezdirdi. Hepsi de Joy Jayhawk’a yazılmış tam yirmi altı mektup... Mektuplann üzerinde sadece isim yazılıydı, adres yoktu. Ne bir pul vardı, ne de gönderenin adresi.

Demek ki babası tam olarak sırtını dönmemişti ona. Bu da bir şeydi. Hiç değilse...

Mektuplann arasından bir tanesi yine aynı kargacık burgacık elyazısıyla Rebecca için yazılmıştı. Rebecca henüz küçük bir çocukken bile babasının herkesin okumakta güçlük çektiği elyazısını rahatlıkla okuyabilirdi. Annesi babasının buzdolabının üzerindeki süslerin altına bıraktığı notlara bakıp, “Ne yazıyor burada Tann aşkına?” diye söylenirken, Rebecca gururla, “Yüzmeye gidiyorum, altı gibi dönerim,” diyerek okuyordu notu. Babasının elyazısını sadece onun okuyabiliyor olması, aynı dili anlamalan Rebecca’nın kendisini ona daha yakın hissetmesini sağlamıştı.

Rebecca gözlerini elindeki mektup yığınına dikti. Yirmi altı yılın her biri için yazılmış tam yirmi altı mektup. Üzerindeki yağmurluğu çıkanp sandalyesinin arkalığına bırakırken, Umarım vaktim vardır, diye düşünüyordu. Duvardaki saate bir göz attı. On beş dakikası kalmıştı.

Derin bir nefes aldı ve ona yazılan mektubu açtı.

Sevgili Rebecca,

Eğer bu mektubu okuyorsan, durumum ağır demektir. Şu anda Mayıs ayındayız ve hastalığımın teşhisi konuldu. Doktorların dediğine göre çok fazla zamanım kalmamış, ölüm acı ama yakın.

BeckIe'im benim, seni ne kadar çok sevdiğimi bilemezsin. Umarım bir gün bu sırrı bunca yıldır senden sakladığım için ve böyle bir sırrım olduğu için beni affedebilirsin.

Elindeki mektuplar sana hikâyeyi daha ayrıntılı anlatacaklar. Bundan sonra ne yapacağını bilemiyorum ama kararı sana bırakıyorum. Bana kalırsa onu unutmadığımı bilmesi gerekir. Her ne olursa olsun en azından sen bu gerçeği bil.

Çok özür dilerim, Rebecca. Seni tüm kalbimle sevdiğimi ve her zaman da seveceğimi biliyorsun.

Baban

Rebecca önce elindeki mektuba, sonra da bir lastikle tutturulmuş diğer mektuplara baktı. Ardından gözleri duvardaki saate kaydı, tik tak tik tak ilerleyen saniye ibresi nasıl da kendinden emin ve yavaşça yol alıyordu. Gözlerini ibreye dikmeye devam ettikçe en sonunda yelkovan on ikiye gelmiş olacaktı.

O sırada kapının eşiğinde beliriveren bir görevli, “Hanımefendi?” diye seslendi. “Banka kapanıyor.”

Rebecca derin bir nefes alıp, başını tamam anlamında salladı. Mektuplan okumaya henüz hiç hazır değildi, birini bile. Ayağa kalktı ama başının dönmesiyle birlikte yeniden sandalyesine düştü. Kahvaltıda sadece kahve içmiş, sonra da öğle yemeği için Glenda’nın onu yemek için götürdüğü ufak Fransız restoranında bir krep yemişti. Midesini yakan asitten kurtulmak için biraz daha kahveye ve bir şeyler yemeye ihtiyacı vardı. Elindeki mektuplan yeniden siyah kutunun içine yerleştirip, kutuyu da el çantasmın içine attı.

Starbucks yine her zamanki canlandıncı kahvesi ve tar-çınlı-üzümlü simidiyle imdadına yetişmiş, Rebecca biraz kendine gelmek için elindekilerle birlikte Central Park’a gitmişti. Yağmur durmuşsa da soluk mavi gökyüzü halen bulutlarla kaplıydı. Rebecca hayvanat bahçesine giden yolun kenarlanna yerleştirilmiş nemli banklardan birine oturdu. Ancak o anda bebek arabalanndaki ve büyüklerinin ellerinden tutarak parkta gezinen çocuklan fark edebilmişti.

Bir insanm öz babasını hiç tanımadan büyümesi nasıl bir histi acaba? Rebecca fırlatıp atılmış bir sosisli sandviçi çekmeye çalışan bir güvercini kovalayan üç-dört yaşlannda bir kız çocuğunu izlemeye koyuldu. Kızın, annesine babasının kim olduğunu, nerede olduğunu sorduğunu hayal etti.

Tannm. Bu nasıl bir konuşma olurdu ki?

Ellerini biraz ısınmak için sıcacık bardağının etrafına sararken kahvesinden koca bir yudum aldı. Bugün ofiste Frittauerlarla olan görüşmeyi eline yüzüne bulaştırmıştı, ama Rebecca hatalı olduğunu düşünmüyordu. Sadece söylemek istediğini yanlış ifade etmişti o kadar. Babası, Rebecca lise ödevinde ya da annesine karşı bir hata yapıp endişeye düştüğünde, "Yaptığın hatayı da eline yüzüne bulaştırma, itiraf ef derdi hep.

Rebecca’nın babası hiçbir zaman, “Dediğimi yap, yaptığımı yapma,” diyen insanlardan olmamıştı. On beş yaşında Charlotte ile birlikte ilk sigara deneyimlerini yaşarlarken babası onlan yakalamıştı. Üstelik de elinde kendi sigarası yanarken. İşte o gün babası sigarayı bırakmış, Rebecca bir daha asla babasının sigara koktuğunu duymamıştı. Yapması gerekeni yapan biriydi o.

Ya da belki sadece sözde öyleydi. Rebecca kafasının içinde, Nasıl yapabildin bunu? diye haykınyordu. Annemi aldattın ve başka bir kadını hamile bıraktın; bu da yetmezmiş gibi bir de kadın sana söylediğinde ağzını açıp tek kelime etmedin. Kılını bile kıpırdatmadın. Nasıl yapabildin bunu? Şimdi ölüp giderken de bunun sorumluluğunu bana bırakıyorsun. Seni piç kurusu...

Rebecca düşündükleriyle kendini öyle suçlu hissetmişti ki, gözlerini sımsıkı yumup babasından özür diledi. Ah, Tanrım...

Kahvesinden bir büyük yudum daha aldı ve elindeki bardağı oturduğu bankın üzerine koyarak çantasındaki mektuplara uzandı. Ona yardımcı olacak, söylenenleri anlamlı kılacak bir şeyler, her ne olursa olsun, bir şeyler öğrenmeliydi. Mektup yığınından rastgele bir mektup seçti ve gözlerinin önünde Joy Jayhawk’ın gençliği belirirken mektubu iki elinin arasına aldı. Zihnindeki resimde Joy’un uzun sarı saçları belindeydi, üzerinde pembe bir bikini ve ayaklarında çiçekli parmak arası bir terlik vardı. Etrafında hepsinin de güzel saçları aynı uzunlukta pek çok arkadaşı duruyordu. Boynundaki, üzerinde J harfi kazılı kalp şeklindeki madalyon güneşin altında ışıl ışıl parlıyordu. Mektubu zarfın içinden çekip çıkarırken kendi kendine, “Pekâlâ”, dedi. “Bununla başlayalım.”

Sevgili Joy,

Sana yazdığım ilk mektupta, ki ancak doğumunun üzerinden geçen yedinci ayda yazmaya cesaret edebilmiştim, ismini çok beğendiğimi, annenin sana çok güzel bir isim koyduğunu belirtmiştim. Şimdi artık on iki yaşındasın, eminim ki artık hayatındaki pek çok şey değişmeye başlamıştır. Ergenliğe girdin, etrafındaki erkekler ve arkadaşların değişti. Umuyorum ki adının hakkını verip, işler her sarpa sardığında kendinde teselli bulabiliyorsundur. Bak Rebecca ’ya. Ona büyükannemin adını verdik ve kızım Rebecca Strand de tam bir nezaket abidesi. Tıpkı senin de adına müsemma neşe kaynağı olduğun gibi.

Rebecca midesine bir sancının saplandığını hissedip, mektubu bir kenara bıraktı. Ne lüzumsuz bir mektuptu bu böyle. Rebecca kazara kahvesini dökerek etrafındaki güvercinleri ürküttü. Gözlerini güvercinlerin tombul gri bedenlerinde, çırpı bacaklarında gezdirdi. Aklını hiçbir şeye odaklayamıyordu. Ne babasının annesine ihanetine ve yaşadığı ilişkinin hamilelikle son bulmasına, ne babasının o kadının ve bebeğini sahiplenmeyerek yalnız bırakışma, ne de o sabaha kadar mükemmel bir insan olduğunu düşündüğü babasının ölüm döşeğinde oluşuna kafa yorabiliyordu.

Rebecca bakışlarını kapkara gökyüzüne kaldırıp annesine seslenerek, “Üzgünüm,” dedi ve ardından MichaelT aradı. Boğulduğu hıçkınklar arasında tek söyleyebildiği hayvanat bahçesi yolundaki ıslak bir bankta oturuyor olduğuydu. Michael yirmi dakikaya kadar yanında olacağını söylemişti.

Ve dediği gibi de oldu. Rebecca, Michael’a elindeki mektup yığınını gösterip onlardan bahsetti.

Michael mektupları Rebecca’nm çantasının içine tıkıştırdı. “Tatlım, bana kalırsa hastaneye geri dönüp, babana onun sana yazdığı mektubu okuduğunu ve bu gerçeği hazmedebilmek için biraz zamana ihtiyacın olduğunu söylemelisin. Eminim seni anlayacaktır. O sadece senin mektuplan almış olmandan emin olmak, onun sana ve diğer kızına yazdığı mektuplan okumam ve bu ilişki için ondan nefret etmediğini görmek istiyor. O mektuplar senin için yazılmış Becks, o kız için değil. Günah çıkarmak için yazmış belli ki.”

Rebecca, “Bana kalırsa, onun için ve ona yazmış,” dedi. “Yanında olmadığı için özür mahiyetinde yazmış.”

Michael başmı iki yana salladı. “Eğer baban kendini suçlu hissetmiş olsaydı, yirmi altı yıldır bir şekilde kızının izini sürüp onu bulurdu. Bu sadece bir ölüm döşeği itirafı, Rebecca. Kalbindeki yükü hafifletmek istiyor ki huzur içinde can verebilsin.” o an Rebecca’nın göğsünü keskin bir acı yalayıp geçti, inleyerek gözlerine doluşan yaşlan dökmeye başladı. Annesiyle birlikte küçücük bir çocuk yanlarından geçerken gözlerini ona dikmişti.

Michael ellerini Rebecca’nm omuzlarına koyarak, “Bana güven, Rebecca,” dedi. “Benim işim bu. Suçluluk duygusu insana olmayacak şeyler yaptırır. Arabuluculuk hizmetleri bu yüzden var. Bay Frittauer neden bir saat önce boşanma anlaşmasma imza attı sanıyorsun? Oturdukları evi her şeyiyle, Peter Max tabloları da dahil olmak üzere Gwen-dolyn’e bıraktı.”

Yağmur yeniden atıştırmaya başlamıştı. Yağmura her daim hazırlıklı olan Michael hemen koca siyah şemsiyesini açarak Rebecca’yı Beşinci Cadde’ye doğru yönlendirdi ve caddede hemen bir taksi çevirdi. Onu birlikte yaşadıklan eve götürdü. Paylaştıklan ev yirmi üçüncü katta, tüm şehre yu-kandan bakan tek yatak odalı bir daireydi. Rebecca çoğu zaman pencerenin hemen yanındaki küçük yemek masasına oturup, gözlerini aşağıdaki üst üste yığılıymış gibi duran binalara ve onlann ışıklanna dikerdi. Empire State Binası’nı buradan rahatlıkla görebiliyordu. Rebecca yine aklından dı-şanyı seyrettiği o sandalyeye oturup boş boş dışarıyı izlemeyi geçiriyordu, ama Michael bunun yerine onu kanepeye oturtup yastığını göstererek üzerine bir battaniye sermişti. Michael’ın mutfakta dolaplann kapaklannı açtığını ve mikrodalga fınna bir şeyler attığını duyuyordu. Birazdan elinde bir fincan çay ve yağlı bir tostla çıkagelmişti. Rebecca işte

Michael m bu halini, bir avukattan çok bir sevgili gibi olan tavırlarını seviyordu. Bir tek o anlarda MichaelT sığınacağı bir liman gibi görebiliyordu.

“Yani sence o kıza sadece mektupları göndermem yeterli, öyle mi? Adını, Maine kasabasıyla birlikte Google’da aratırsam sanırım adresini bulabilirim.”

Michael bakışlarını Rebecca’ya çevirdi. “Bana kalırsa bu işin peşini tamamen bırakmalısın, Rebecca. Zaten şu an işin başından aşkın. O mektuplan ve Joy denen o kadını şimdilik bir kenara bırak. Babana odaklan.” işte bu tavsiye Rebecca’nın hoşuna gitmişti; akla uygun bir tavsiyeydi ve bu şekilde şimdilik mektuplan unutabilirdi. Çayını yudumladıktan sonra yanm saat uyudu. Uyandığında yeniden hastaneye giderek hemşire ona artık ziyaret saatinin bittiğini söyleyinceye dek mışıl mışıl uyuyan babasının yanında kaldı.

Rebecca’nın zihni sanki kısa devre yapmış gibi bomboştu. Beyni adeta uyuşmuştu. Kollannm arasında tuttuğu küçük deri kutuyla birlikte eğilip babasını alnından öptü ve yeniden Michael’ın yanına gitmek üzere hastaneden çıktı. Michael onu karşılayıp doğruca yatağa götürmüş ve uzun zamandır göstermediği bir şefkatle sevişmişti onunla.

Ve Rebecca ertesi sabah hastaneye döndüğünde babası artık hayatta değildi.

Rebecca’nın babası Musevi olduğundan cenaze töreni hiç bekletilmeden yapılmıştı. Cenaze işleriyle ilgilenen Michael olmuştu. Cenazeye Kuzey Carolina’dan uçakla gelen birkaç uzak akraba, birkaç iş arkadaşı ve hukuk bürosundan birkaç müşteri katılmıştı. Ellili yaşlannda gibi duran ve uzun ince bir kadın olan sekreteri Barbara, öyle çok gözyaşı dökmüştü ki Rebecca bir ara onun babasının sevgilisi olduğundan şüphelenmişti. Gerçi babası annesinin ölümünden bu yana onu hiçbir bayan arkadaşıyla tanıştırmamıştı. Rebecca, Barbara’ya her ne istiyorsa babasının evinden alabileceğini söylemişti. Barbara gözyaşları içinde babasınm tam yirmi üç yıldır kolundan hiç çıkarmadığı yirmi dolarlık Timex kol saatini alıp alamayacağını sormuştu. Rebecca bu saati babasına çocukken kumbarasında biriktirdiği paralarla doğum günü hediyesi olarak almış, babası da o günden beri saati kolundan bir kez olsun çıkarmamıştı. Rebecca halen Barbara ve babasının sevgili olup olmadıklarından emin olamasa da, onun özellikle saatini istiyor oluşundan babasını gerçekten sevdiğini anlamış ve onu kırmayıp saati ona vermişti.

Cenazenin ertesi gününde Rebecca yedi günlük yas için babasmın evine taşınmış ve kendine oturmak için mutfaktaki sert sandalyelerden birini seçmişti. Burayı seçmesinin tek nedeni, dışarıdaki tuğla duvara bakan tek pencerenin burada oluşuydu. Rebecca tüm gün boyunca oturup sıra sıra dizilmiş tuğlalara, aralarındaki ince, kırağı tutmuş yollara bakıyordu. Üzerindeki babasına ait Columbia kazağı iliklerine işleyen, içini ürperten soğuğun önünü bir türlü kesemiyordu. O an mutfağın tahliye borusunun içinden bir yılan süzülerek gelecek olsa, Rebecca yine de kılını kıpırdatmazdı. O derece hissiz ve delicesine bitkindi.

Babası onu bırakıp gitmişti. Annesi de öyle.

Annesi öldüğünde o dönemlerdeki sevgilisi olan kasıntı felsefe öğrencisi Laird cenaze törenine gelmeye zahmet etmediği gibi, bir de babasının bir Musevi olduğu için hiçbir zaman cennetteki annesinin yanına gidemeyeceğini söylemişti. İşte o an Laird’in bittiği an olmuştu. Rebecca’nın babası cennete inanıyordu, ki bu gerçek on yıl öncesinde Rebecca’nın içini son derece rahatlatıyordu. Babası, o bildik, tanıdık iyi yönleriyle cennete ve annesine doğru yol aldığını biliyordu. Artık annesi de durumdan haberdar olacak ama yine de babasını bağışlayacaktı. Hatta babasının baş edilmesi zor bu duyguyu kolay atlatmasına yardımcı bile olacaktı.

Öğleden sonra üç civannda uzaktan akrabalar, babasının kardeşinin tomnu ve onun ailesi gelip taziyelerini sunmuşlardı. Rebecca onlara aileye yeni bir Strand’in daha katıldığını söylememek için kendini zor tutmuştu.

O gece başuçlarında yanan yas kandilleriyle birlikte Michael ile yatakta uzanırlarken Michael, “O bir Strand falan değil,” demişti. “O sadece bir yabancı.”

Rebecca için pek de yabancı sayılmazdı. Son birkaç gündür Rebecca caddede yürüyüş yaparken, bulaşıkları yıkarken, en yakın arkadaşı Charlotte’un verdiği aile fertlerinin kaybı üzerine yazılmış kitabı okurken gözünün önünde hep bir anlığına sarı bir saç beliriyordu. Ve yine o kahverengi ceylan gözler... Joy’u hep küçük bir kız olarak etrafta oynayıp zıplarken, sonra da aniden durup, “Baba mı? Benim bir babam mı var?” derken resmediyordu kafasında. O sabah Rebecca, Michael’ın her zamanki gibi fazla sert yaptığı kahvesine tatlandırıcı koyarken, gözlerinin önünde yeniden aynı kız belirmiş, ansızm durup gölgeler içindeki suratıyla, “Merhaba,” demişti.

Rebecca sessizce, “Merhaba,”diye yanıt vermiş, sonra da elindeki kahve fincanına bakarak, “Sanınm kafayı yiyorum,” demişti.

Üzerindeki battaniyeyi çenesine kadar çekti. “Sorun şu ki, Michael, o hiç de bir yabancı değil. Onun izini bulacağım. Babam da benden bunu beklerdi.”

Michael, Rebecca’yı görebilmek için yan döndü; lacivert gözlerindeki ifade şefkat yüklüydü. “Rebecca, senin bana anlattıklanna göre, babanın senden onu bulmanı beklediği anlamını çıkarmıyorum. Bunu açık açık söylememiş ki sana. Ve şunu aklından hiç çıkarma, baban o kızın hiçbir şeyi değil. Ve onu bırakıp gittiği için artık baba olarak bir anlam ifade etmeye hakkı yok. Kız sadece senden para isteyecek ve babanın ardmda bnaktığı belgeler sayesinde de rahatlıkla mirasın yansına konacak.”

Rebecca içindeki Michael’ı kıçının üzerinde odadan dı-şan atıverme güdüsüne karşı koymaya çalışarak, “Yani, hak-kıysa almalı,” dedi. “Bunu zamanında verilmesi gereken nafakalann yerine saymak gerek.”

“Tatlım, o değersiz ve zavallı yabancıya vermek için can attığın yarım milyon bizim geleceğimiz demek. Eğer bir gün evlenecek olursak, o para alacağımız ev için bir peşinat. Çocuğumuzun üniversite eğitimi için bir başlangıç.”

Rebecca sesini biraz daha yükselterek, “O benim babamın kızı. Değersiz ve zavallı bir yabancı değil. Böyle söyleme, Michael.”

“Sevgilim, ama bu doğru, ya da olması kuvvetle muhtemel bir gerçek... Senin için bu gerçeği gizleyemem ya. Ben öyle biri değilim. Benim işim insanların doğruları görmelerini ve bunlardan en iyi sonuçları almalarım sağlamak. Hayattaki son aile üyeni de kaybettiğini biliyorum, Bec. Babanla ne derece yakın bir ilişkinin olduğunu da. Ama o kadın babanın bir parçası falan değil. Onu hiç de ilgilendirmeyen bir yabancı, o kadar.”

Rebecca lafa girerek, “ Şartlar yüzünden öyle olması gerekliydi,” dedi. “Annemin öğrenmesini istememişti, ama şimdiki şartlar tamamen farklı.”

“Öyle mi? Peki bugün, annenin öldüğü on yıl öncesine göre değişen nedir? Görünen o ki baban annenin ölümünün ardından o gayrimeşru kızının izini falan sürmemiş. Annene gelince Rebecca, sence o bu konuda ne derdi? O da senden kocasmın piç kurusu kızını bulmanı ister miydi acaba?” Rebecca yataktan çıkarak pencereye doğru yürüdü ve üzerindeki onu sıcak tutmayan incecik tişört ve iç çamaşı-nyla İkinci Cadde’yi izlemeye başladı. Gözleri çift sıra halinde park etmiş arabaların yanından güç bela geçen bir taksiye takılmıştı. Derin bir nefes al, Rebecca. “Kendini haklı çıkarmak için ailemi kullanma.” Rebecca’nm annesinin bu konuda ne düşüneceğiyle ilgili hiçbir fikri yoktu. Ama bu mesele aslında ne annesinin, ne babasının, ne de kendi me-selesiydi.

Michael da yataktan kalkıp Rebecca’ya doğm yaklaşarak, “Pekâlâ,” dedi. Kollarını Rebecca’nın beline doladı. “Pandora’nın kutusunu açıyorsun. Kadının kim olduğunu, ailesinin nasıl birileri olduğunu, paranın peşine düşüp düşmeyeceklerini bilmiyorsun. Belki de üç çocuklu bir duldur. Belki de bir eroinman. Ne demek istediğimi anlatabiliyor muyum?” Rebecca’nın başının arkasına bir öpücük kondurdu.

Rebecca güçlükle duyulan bir sesle, “Onu bulmam lazım,” dediğinde Michael’ın onu duyup duyamadığından emin olamadı. “Bulmalıyım. O mektupları okumaya hakkı var.”

Michael onu kendine doğm döndürerek, etkileyici mavi gözlerini onunkilere dikti. “Rebecca. Sana çok önemli bir tavsiyede bulunuyomm ve bu tavsiyeye uymanı şiddetle is-tiyomm. Babanı kaybettiğin için çok üzgünüm. Seni seviyomm ve elindeki her şeyi de bu sayede kaybetmeni iste-miyomm.”

Rebecca bir an. Senin gibi mi? diye sormak istedi. Ama bunun yerine yeniden önüne dönüp, gözlerini şehrin titreşerek panidayan ışıklanna dikti.

Rebecca’nın artık annesi babası yoktu. Tek sahip olduğu, Maine’de yaşadığını bildiği bir kız kardeşti. Ve ne olursa olsun onu bulacaktı.

Ertesi sabah Michael işe gitmek için evden çıkarken, ölüm izni kullanan Rebecca onun kapıyı kilitlediğini duyana kadar uyuyor numarası yapmıştı. Sonra hemen yataktan fırlayıp, Joy Jayhawk ismini Google’a yazmış ardından ekrana uzun uzun boş gözlerle bakıp, yazdığını silmişti.

Yüreklendirilmeye ihtiyacı vardı. Arkadaşı Charlotte’u aradı ve Charlotte yirmi dakika sonra elinde kahve ve simitle yanında olacağını söyledi. Charlotte milli üniforması sayılan üzerindeki pantolon ceket takım, ipekli fiilan ve bir toka yardımıyla güçlükle toplayabildiği kıvır kıvır saçlanyla çıkageldiğinde, Rebecca kardeşinin ismini tam beş kez ekrana yazıp silmişti.

Charlotte, Rebecca’dan önce davranarak, “Ben hallederim,” dedi. Bilgisayarın giriş tuşuna basıp, çıkan sonuçları incelemeye koyuldu. “Keftdine ait bir web sitesi var.”

Rebecca’nın elleri sımsıkı sanldığı kahve fincanın etrafında hafifçe titremeye başlamıştı. Bu kadar çabuk mu? Demek bir sitesi vardı. Rebecca ne bu kadar hızlı bilgi edinebileceğini biliyordu, ne de bu gerçekle yüzleşmeye henüz cesareti olup olmadığını.

“Resmi de var,” dedi Charlotte. “Çok genç biri. Çok da güzel. Sarışın. Gözleri tam bir Strand kızı gibi yuvarlak. Göğüsleri seninkilerden büyük. Maine’de yalnızlar için turlar düzenliyormuş.”

Yalnızlar için tur mu? Rebecca sandalyenin arkasında durup, Charlotte’un üzerinden ekranı incelemeye koyuldu.

JOY JAYHAWK’IN HAFTA SONU YALNIZLAR TURU

Eğer siz de Maine’in turistik kasabalannı, kumsallannı, parklarım, deniz fenerlerini ve diğer tüm güzelliklerini görmek istiyorsamz tur rehberimiz ve organizasyonun sahibi Joy Jayhawk’a katılm.

Cumadan pazara Çam Ağacı Eyaleti’nin tüm güzelliklerini keşfederken ister yeni arkadaşlıklar edinin, isterseniz de hayatmızm en özel insanını bulun.

Daha fazla bilgi için, Joy!un numarası (207)555-2515

EYLÜL AYI TURLARI

9-11: Sezonun son deniz keyfi 16-18: Portland Gezisi 23-25: Winslow Park, Freeport (Not: Bu gezi, ilişkileri sallantıda olan çiftler içindir.)

Bir Sonraki A3fin Programı:

Ogunquit ve Kennebunkport

Ben nişanlımı, Joy Jayhawk ‘ın Sunday Nehri ’ne yaptığım hafta sonu kaçamağında buldum! ”

— Elizabeth P., Portland

Camden turunda belki hayatımın aşkıyla karşılaşmadım ama harika zaman geçirip çok güzel iki arkadaş edindim. Bir sonraki tura katılmak için sabırsızlanıyorum!

— Maddie R., Freeport

Annie’yle üçüncü randevumuza yarın akşam çıkıyoruz. Joy ’a teşekkürler!

— Jack M. Gorham

Erkek arkadaşım beni terk ettiğinde, ertesi gün kendimi Joy ’un Olp Port turunda buldum. Tüm hafta sonu yeni kişilerle tanıştım, kendimi toparlayarak eve mutlu döndüm. Teşekkürler, Joy!

— Carlie W, Pittsfield.

Sitede bunun gibi daha pek çok katılımcı yorumu, bir fiyat listesi, sıkça sorulan sorular ve şikâyet bölümü, bir de Joy’un küçük bir fotoğrafı vardı. Rebecca’nın gözleri Joy’la ilgili bilgi veren bir link aradıysa da bulamadı.

Resimde Joy’un boyu, sarıldığı MAİNE’E HOŞ GELDİNİZ tabelasından biraz daha uzundu. Arkasına park edilmiş turuncu renkli bir minibüsle birlikte otoyolun kenarında çekilmiş bir resimdi.

Kesinlikle Rebecca’nm hayallerinde canlandırdığı kadına benziyordu. Uzun sarı saçlar, güneş yanığı buğday bir ten ve kahverengi gözler...

Charlotte’un dediği gibi gözlerinin yuvarlaklığı dışında Rebecca’ya ya da babasına benzemiyordu. Saçlan omuzlarının biraz altında, Rebecca’nın dalgalı saçlarıyla hep özendiği gibi dümdüzdü. Joy doğallıktan yana bir kıza benziyordu. Üzerinde beyaz kolsuz bir gömlek ve üzerine sıra sıra dizilmiş papatyaları anımsatan bir kemer taktığı düşük bel bir pantolon vardı. Gözlerinde akıllı biri olduğunu belli eden bir ışıkla, oldukça güzel bir kızdı.

Rebecca gözlerini, fotoğraftan alamayarak. Bu benim kardeşim, diye düşündü. Kardeşim.

Gözlerini küçük fotoğrafa dikip, “Sen benim kardeşimsin,” dedi. “Babalarımız aynı.”

“Ben beğendim,” dedi Charlotte. “İyi birine benziyor. Üstelik de bir çöpçatan.”

Rebecca fotoğrafı incelemeye devam ediyordu. “Benim bir kardeşim var. Buna hâlâ inanamıyorum, bir türlü kafam almıyor.”

Charlotte kahvesinden bir yudum alırken, “Sence seni biliyor mudur; ya da varlığından haberdar mıdır?” diye sordu. Ellerini kahvesinin beyaz fincanına dolayıp ayağa kalktı ve Rebecca’ya oturmasını işaret etti.

Rebecca omuzlarını silkerek bilgisayarın önüne çöktü. “Hiçbir fikrim yok.” Joy’un annesi muhakkak ona babasıyla ilgili bilgiler vermiş olmalıydı. Pia Jayhawk babasını Man-hattan’daki evlerinden arayabildiğine göre adını biliyor olmalıydı. Acaba birlikte olduğu adamın evli olduğundan haberdar mıydı? Tabii bir de bir çocuğu olduğundan? Belki de Daniel Strand yalan söyleyip bekârmış gibi davranmıştı.

Rebecca resme bakarak, “Acaba babanın adını biliyor musun?” diye sordu. “Bir kardeşin olduğundan haberdar mısın?” Elbette ki Joy eğer isteseydi babasının izini sürebilirdi. Ama o an Rebecca numaralannın rehberde olmadığını ve Westchester’a taşındıklarını hatırladı. Belki de Daniel Strand’e ulaşmak o kadar da kolay değildi.

Rebecca babasının adını arama motoruna yazdı. Ekranda birden binlerce sonuç belirmişti. Manhattan White Pages sayfasına da yazdı adını. Karşısma yine yüzlerce sonuç çıkmıştı. Evet, babasını bulmak hiç de kolay bir iş değildi.

Rebecca yüzünü arkadaşına çevirerek, “Şimdi bu benim kardeşim mi?” diye sordu. “Michael yanlış düşünüyor, öyle değil mi?”

Charlotte, “O senin kardeşin,” dedi. “Michael hem de fena halde yanlış düşünüyor. Ve sen bu kızın hayatım değiştireceksin. Bir merhabanla ona yeni bir hayat vereceksin.”

“Belki de zaten bir kız kardeşi vardır,” dedi Rebecca.

“Hiç tanımadığı babasından olan bir kardeş değil ama o,” diyerek karşı çıktı Charlotte.

Rebecca’nın ana sınıfından beri tanıdığı Charlotte’un ailesi birbirine sımsıkı bağlarla bağlı, nerede olurlarsa olsun her yaz bir araya gelen türden bir aileydi. Anne ve babası tam otuz dört yıldır evlilerdi ve halen el ele gezen çiftlerdendi. Charlotte’un ablası ve iki erkek kardeşiyle arası oldukça iyiydi. Bir kardeşim olsun da nasıl olursa olsun, diyenlerdendi o. Michael’ın bir boşanma avukatı olmasının sebebi ise aıme ve babasının sancılı geçen boşanma davaları olmuş, Michael bu kötü dönemi henüz on üç yaşındayken bir sene boyunca yaşamak zorunda kalmıştı. On altı yaşındayken annesinin değil de babasının yanında olmayı seçen abisiyle neredeyse hiç görüşmüyordu. Michael, bir kardeşim olsun da nasıl olursa olsun diyenlerden değildi. Kardeşi olacak kişinin öncelikle o unvanı hak etmesi gerekiyordu.

Rebecca telefonunu eline alıp Michael’ı aradı. “Kendi işini yapıyor,” dedi ona. “Bekâr insanlar için gezi turları düzenliyor.”

Michael, “Biliyorum,” diyerek karşılık verdi. “Dün gece internette biraz araştırmıştım. Sence de biraz tuhaf değil mi Rebecca? Kadın yalnız olanlara tur düzenliyor. Üstelik de turuncu bir minibüsle.”

Rebecca, “Rahatsız ettiğim için özür dilerim,” diyerek telefonu kapadı.

Ne Michael aradı bir daha ne de Rebecca. Onun için bir minibüsle yalnızlar adına turlar düzenliyor olmak pekâlâ bir iş girişimiydi. Üstelik, kulağa çok da eğlenceli geliyordu. Ve tabii bir de romantikti; bu kelimenin artık Michael ile yaşadığı ilişkide yeri olmadığını biliyordu.

Birinci çıkma yıldönümlerinde Michael Rebecca’ya kadife bir mücevher kutusu uzattığında, Rebecca kutuyu açarken neredeyse bayılacak hale gelmişti ki sebebi kesinlikle mutluluk değildi. Michael Whitman’la bir ömür geçirmeye evet demeye hazır değildi henüz. Tıpkı işinde olduğu gibi tesadüfi bir evlilik de yapmak istemiyordu. Gerçi kutuyu açtığında gördüğü elmas bir yüzük değil, MichaeTın evinin gümüş anahtarıydı. Bu tam bir yıl önceydi. MichaeTın yanına taşınmaya karşı çıkmamıştı, çünkü o zamanlar onu çok seviyordu. Bir senede aralarındaki ilişki nasıl bu kadar çok değişebilmişti? Aslında bir seneden de az sürede olmuştu o-lanlar. Neredeyse birkaç ayda... Rebecca yeni yeni fark ediyordu ki işten sonra Charlotte ile buluşmak ya da babasını ziyaret etmek gibi sadece kendine ait planlar yapıyordu. Sinemaya bir başma gidiyor, spor salonunda tek başına ter döküyordu.

Eve gitmekten kaçınır gibi bir hali vardı. MichaeTın da aynı çaba içinde olduğunu fark etmişti, gerçi bunu görmesi biraz zamanını almıştı. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı, ama henüz ikisi de durumu dillendirip buna bir isim koymaya hazır değil gibiydi. Birbirlerinden hoşlanıyorlardı -ki bu hep aralarında vardı- bir yakınlık, bir bağdı aralanndaki. Ama birlikte yaşamaya başladıkları andan itibaren ikisinin de hiç tahmin etmediği bir şeyler olmuş, bir bıkkınlık baş göstermiş, üzerlerine kara bir bulut gelip çökmüştü. Bazen sebebini bilmediğiniz halde tüm doğrular gözünüze yanlış görünmeye başlarsa, biraz durup olaylann netleşmesini, kendiliğinden düzelmesini bekleyebilirsiniz. Ama Michael ve Rebecca’nm ilişkisinde bu hiç olmadı. Aksine, gün geçtikçe işler daha da sarpa sarmaya başladı.

Rebecca bazen hâlâ onu sevdiğini düşünüyordu. Ama son zamanlarda bundan o kadar da emin değildi. Tek bildiği ondan, onunla halen birlikte yaşayabilecek kadar memnun olduğuydu; henüz aynima aşamasında değildi. En azından şimdilik... Bu deyiş aslında Michael’ın gözdesiydi. "Her şey yolunda, en azından şimdilik. ” Ama asıl sorun şuydu ki Rebecca için “şimdi” çok, çok uzun zaman önce tükenmişti.

Zaman sanki geçmek bilmiyordu. Frittauerlara karşı kırdığı potun ardından, Marcie bir kez daha Michael ve ortaklarla birlikte onu hataları konusunda detaylı olarak bilgilendiren bir rapor yazmıştı:

Rebecca yasal bir danışman, bir avukat ya da bir arabulucu değil. Daha önce de pek çok dosyada sınırlarını aştığı oldu. Son yaşanan olayda ise şirket neredeyse müşterisini kaybetmekle yüz yüze geldi. Ki bu aynı zamanda Frittauer-ların arkadaşları ve meslektaşları gibi olası müşterilerin de kaybı olabilirdi. Tavsiyem odur ki, Rebecca pek çok eğitim kurumunda verilen yasal danışmanlık takviye kurslarına katılsın.

Michael, Rebecca’ya bunu kafasına çok takmamasmı, ölüm izninin ardmdan büroya döndüğünde her şeyin çoktan unutulmuş olacağını söylüyordu. Ama aslında Marcie çok da haksız sayılmazdı. Ama sen şimdi bunları düşünme tatlım. " Rebecca bir an kaskatı kesildi; Michael’ın taşı gediğine koyduğunu fark etmişti. Fark ettiği daha pek çok şey vardı; bu işi tam olarak bilmediği, asıl işinin arabuluculuk olmadığı gibi... Belki de MichaelT dinlememeli ve turuncu minibüsüyle birlikte çöpçatanlık hizmeti sunan bir yabancının peşine düşmeliydi. Babasının mirasının peşine düşebilecek bir yabancının...

Charlotte çantasından pudrasını çıkarıp hiç de parlamayan burnunu pudralarken, “Sana MichaeTın neden korktuğunu söyleyeyim mi?” diye sordu. Rebecca, Charlotte’un bir terapist olan kocasının fikirlerini ileteceğini biliyordu.

Başını evet anlamında sallayıp dinlemeye koyuldu. Rebecca, Peter’ın nedenini ısrarla soracağım bildiği için Michael ile yaşadığı duygu ikileminden Charlotte’a hiç bahsetmemişti. Rebecca şu an “Neden?” sorusuna hiç hazır değildi.

“Bu konuyu Peter’la konuştuk ve ikimiz de MichaeTın senin üzerindeki etkisini yitirmekten korktuğu sonucuna vardık. MichaeTın çok güçlü bir kişiliği var. Ve şimdi kız kardeşinin seni etkileyeceğini düşünüyor.”

Belki de, diye düşündü Rebecca. “Ama hangi konuda?” diye sordu.

Charlotte boynuna sardığı pembe-kırmızı fularını düzeltti. “Belki de bu kadar fedakâr bir sevgili olmaman konusunda. Zincirini koparmandan korkuyor olabilir. Ya da belki kardeşinin seni mirasın tümünü onun hak ettiğine inandıracağından endişe duyuyor. Hatta belki de yaptığı işten dolayı kardeşinin seni pek çok erkekle tanıştırmasından bile korkuyor olabilir.”

Rebecca bir kahkaha patlattı. “Ne yani, Michael Whitman onu bakımsız Maine Ti bir ıstakoz avcısı için terk etmemden mi korkuyor? Hiç sanmıyomm.” Michael kendine son derece güvenen bir erkekti.

Charlotte gülümsedi. “Hiç belli olmaz.”

Rebecca gözlerini yeniden Joy’un resmine dikti. “Sence önce telefon mu etmeliyim? Hangisinin daha az şok edici olduğuna karar veremiyorum. Varlığını hiç bilmediği kız kardeşinden gelen bir telefon mu yoksa aniden onun kapısında belirivermesi mi? Ne yazık ki babasının ölmüş olduğu gerçeğini de öğrenmek zorunda kalacak. Eminim ki bunca yıldır hep bir gün onu tanıma umudunu taşımıştır.”

Chalotte, “Ben olsam giderdim,” dedi. “Hem de onun halen ilişkinin yaşandığı yerde olduğunu bilseydim. O kadın orada peydah olup doğdu; orada olmak senin için de babanın yaşadığı ilişkiyle yüzleşmek adına bir fırsat olabilir.”

“Ne yüzleşmesi?”

Charlotte omuzlannı silkti. “Sadece Peter’ın dediklerini söylüyorum.”

Rebecca birden ayaklanarak, “Belki de hemen şimdi çıkmalıyım,” dedi. Bu fikir artık ona çok da çılgınca gelmiyordu. Bir-iki günlüğüne de olsa, Michael’ın deri ve gösterişli mobilyalarla dolu evinden uzak kalmaya ihtiyacı vardı. “Hemen şimdi gidip bir araba kiralayıp Maine’e doğru yol alacağım.”

Kınk Kalpler Tamirc isi

Charlotte gülümseyerek Rebecca’yı kucakladı. “En iyisini yaparsın. Bugün günlerden çarşamba. Unutma cumadan pazara kadar evde olmuyor.”

Ve Rebecca gitme konusundaki fikrini değiştirmeden, Charlotte çoktan Budget Araba Kiralama Şirketi’ni aramıştı bile.

Rebecca, MichaeTa bıraktığı notta Maine’e gittiğini ve birkaç gün sonra döneceğini haber vermişti. Ama yine de evdeki tüm eşyalarını toplamıştı, gerçi çok eşyası da yoktu ya... Yanına bir kot pantolon, en sevdiği kaşmir yeşil kazağı, MichaeTın nefret ettiği kovboy tarzı botlan, bir çift ayakkabı, belki birkaç iç çamaşırı ve birkaç tane daha bluz gibi iki günlük kıyafetler almaktansa, neyi var neyi yoksa toplamayı tercih etmişti. Tüm ayakkabılarını da yanına almıştı. Spor ayakkabılarının iki çiftini de, kırmızı süet makosenlerini de, bilekten bağcıklı topuklu siyah ayakkabılarını da, bilekte biten kahverengi botları ve uzun siyah çizmelerini de... Bir yığın kazak, gömlek, ceket, kumaş ve kot pantolonlar, biri abiye olmak üzere dört elbise... bir düzine iç çamaşırı ve birbirine dolanmış çok sayıda sutyen de Rebecca’nın tüm güzellik malzemeleriyle birlikte başka bir valizde yerini almıştı.

Rebecca tam dışarı çıkarken geçen sene MichaeTla birlikte şirketin verdiği bir partide çektirdikleri çerçeveli, küçük fotoğrafı da yanma aldı. Rebecca’nın üzerinde kırmızı bir elbise, MichaeTın ise hep olduğu üzere gri takımı vardı. İkisi de kadraja kocaman birer tebessümle bakıyordu. Rebecca bir an için elindeki fotoğrafı yeniden koridordaki yerine koymayı düşündü ama sonra vazgeçip çantasının içine attı. Birkaç dakika sonra Honda Civic marka aracıyla yola düşmüştü bile.

Aslında uçakla yolculuk etse belki çok daha iyi olacaktı. Maine’e kadar pek çok kez trafiğe takılmış, yol yapım çalışmalarına denk gelmiş, kazalara tanık olmuş, otostopçularla yüz yüze gelmişti. Sekiz saatin sonunda nihayet kız kardeşinin yanında poz verdiği tabelanın önündeydi: MAİNE’E, HAYATIN OLMASI GÎBÎ AKTIĞI YERE HOŞ GELDİNİZ.

Bu tabela sanki Rebecca’nm şansı, yıldız falı, gelecekten haber veren küresi gibiydi. Hayatının planladığı gibi gitmediğinin o da farkındaydı, hem de uzun zamandır. Şimdi tabelanın yanından öylece geçip gidiyor olmak bile en azından bu akışı değiştirebilmek için verdiği çabanın en büyük ispatıydı..

Bir saat sonra, Rebecca artık daha fazla direksiyon sal-layamayacak hale gelip, Wiscasset’ın yaklaşık kırk dakikalık güneyindeki Freeport’ta turistlerin uğrak mekânı olan bir otele giriş yapmıştı. Otel, ana caddede L. L. Boots’a birkaç bina uzaklıkta, o yörelere özgü eski tarz tahta kaplamayla kaplanmış, önündeki broşürde Noel de dahil olmak üzere haftanın yedi gün yirmi dört saati açık olan ve sadece oda-kahvaltı hizmeti sunan bir yerdi. Otelin küçük park alanında valizlerini almak üzere arabasından indiğinde soluduğu hava ona çok farklı gelmiş ve buna şaşırmıştı. Temiz, sakin olmakla birlikte, çimen ve çiçek kokusu vardı havada. Oysaki Rebecca Freeport’un deniz kenarı olması sebebiyle okyanus kokusu almayı umuyordu. Ama çiçek ve çimen kokusu da hiç fena sayılmazdı. Saat akşamın yedisi olurken, hava halen kararmamıştı ve dar caddenin her iki tarafında ellerinde birer alışveriş poşeti taşıyan bir dolu insan vardı. Bu kalabalık ve ilerleyen trafik Rebecca’ya kendi şehrini anımsattı. Ama burada ne süratli taksiler, ne de gürültü vardı. Sessizlik, tıpkı insanı mest eden yatıştırıcı bir ilaç gibiydi. Belki Aruba gibi değildi ama yine de en az onun kadar sakin bir yerdi.

Rebecca beyaz parke kaplı, örgüden yuvarlak bir halısı ve yumuşacık bir yorgam olan tek kişilik konforlu odasında üzerine bir eşofman altı ve kolsuz bir bluz geçirip, çantasını da yanına alarak yatağa girdi. Çantasmdan babasının evinden aldığı deri kutuyu ve kendi evinden aldığı, içinde anne ve babasının fotoğrafı, evlilik cüzdanlan, kendi doğum belgesi ve şimdiye kadar aldığı tüm karneler gibi hatıralann yer aldığı san zarfı çıkardı. Üçüncü sınıf karnesinde öğretmeni şöyle bir not düşmüştü karnesine: "Rebecca çok zeki, tatlı bir kız ama başkalarını takip etmektense, kendi hayatının liderliğini eline almalı. ” Rebecca oldu olası bu eleştiriden nefret etmişti. Hayatında hep bir dostu olmuştu. Okul değişiklikleri, taşmmalar nedeniyle birden çok olmuştu hatta. Bu dostluk-lanrida hep sessiz, güvensiz hep altta kalan taraf olmuştu. Gerçi o bundan hoşnuttu, kendini bu şekilde daha güvende hissediyordu. MichaeTın yanmdayken de bu böyleydi. Re-becca’nm annesinin, öğretmeninin yazdığı kargacık burgacık yazının yanma düştüğü not ise “Olduğun gibi ol, ben seni böyle seviyorum” du.

Rebecca’nın kalbi, birden aklına düşen annesiyle sıkışmış, gözlerinin önünde yeniden onun o ceylan gözleri belirivermişti. Gözlerini tavana dikip, “Umarım, bana kızmı-yorsundur,” diye fısıldadı. “Artık başkalarını takip etmektense, kendi hayatımın liderliğini elime almaya çalışıyorum. Michael pek çok konuda yanılabiliyor,” dedi. Babasının yazdığı mektup destesinden rastgele bir tane seçip okumaya başladı:

Sevgili Joy,

Artık beş yaşındasın. Eminim ki anasınıfını çokseviyor-sundur.

Rebecca beş yaşındayken çok utangaç bir çocuktu, ama okula başladığı ilk gün tıpkı bir kabak çiçeği gibi açılıp pek çok arkadaş edinmişti. Aslına bakarsan, bugün bile halen o günlerden kalan bir dostu var, adı Charlotte. Bu mektuplarda ondan bu kadar çok bahsetmemem, sana odaklanmam gerektiği gerçeğini bazen unutabiliyorum, ama sanıyorum ki kafamda sana dair bir resim oluştururken Rebecca ’yi düşünmem çok doğal. Ne de olsa siz kardeşsiniz, birbirinizden hiç haberdar olmasanız da... İnsan büyürken hamurundan getirdiği özelliklerle mi, yoksa yetişirken yaşadığı şeylerle mi şekillenir sorusu üzerine çok kafa yordum ve en sonunda doğuştan gelen özelliklerin ağır bastığı inancına vardım. Emi-yıim ki sen de ptenseslerden ziyade robotlardan hoşlanıyor-sundur, tıpkı Rebecca gibi. Ve yine eminim ki sen de tıpkı Rebecca gibi çamurlu derelerde kurbağa peşinden koşmayı seviyorsundur.

Babanın nerede olduğunu sorgulamaya başlayacağın bir yaştasın. Annenle, bana senin varlığını haber verdiği günden beri hiç görüşmedik. Beni tekrar bulamaması için elimden gelen her şeyi yaptım. Korkmuştum, karımın öğrenmesinden, Rebecca ’yı da yanına alıp beni terk etmesinden korkmuştum. Çok üzgünüm. Varoluşuna sebep olup sonra da... Yaptığım kötülüğü anlatacak kelime bulmakta dahi zorlanıyorum. İçimi rahatlatan tek şey, o güzel, ilgi çekici, eğlenceli, kahkahası, güzel yüzü ve fiziğiyle insanın aklım başından alan annenin hem onu hem de seni hak edecek iyi bir baba adayı bulacağına olan inancımdı. Pia Jayhawk 'ı çok iyi tanıdığımı söyleyemem. Onu sadece birkaç hafta tanıdım, sonra da New York’a dönmem ve bu ilişkinin de bir daha hiç başlamamak üzere bitmesi gerektiğini söyledim. Ama onu ardımda bırakıp giderken, ne kadar asil ve güçlü olduğunu biliyordum.

Seni hep tıpkı Rebecca ‘nın yaptığı gibi tekerden bozma bir salıncağın üzerinde sallanırken ve sözleri tıpkı onun gibi söylerken hayal ediyorum. Rebecca şimdi yedi, hatta neredeyse sekiz yaşında ve artık büyük bir öğrenci kadar iyi okuyabiliyor. Annesi gibi çok zeki bir kız. Senin de en az annen kadar harika biri olduğundan eminim, Joy. işte bu yüzden gözüm arkada kalmadı hiç.

Daniel Strand

Rebecca yüzüstü bırakılmış bir evladın bu son cümleden hoşlanacağını hiç sanmıyordu, hatta belki de mektubu hiç okumayacaktı. “.. .senin varlığını haber verdiği gün...?” Beş yaşındaki bir çocuk bu cümleden ne anlardı ki? Kim bilir belki de babası mektupları Joy için değil kendini rahatlatmak için yazmıştı. Ama mektubun geneli kibar bir dille kaleme alınmıştı. Ve ertesi sabah, mektuplann asıl sahibi okuyor olacaktı onlan.

Rebecca dizüstü bilgisayarını almak üzere yataktan çıkıp elinde bilgisayarla geri döndü. Joy’un resmini yeniden görmek, kendini bir şekilde yanna hazırlamak istiyordu. Ama otelin kablosuz interneti yoktu ve Rebecca, Joy’un resminin de olduğu siteyi bilgisayarına kaydetmemişti.

Michael’1 aramayı düşündü ama onun kendisini bugün bir kez bile aramamış olduğunu düşününce vazgeçti. Michael ne dün gece için özür dilemiş, ne de kararı ne olursa olsun onun arkasında olduğunu söylemişti. Muhtemelen şu an eve varmak üzereydi. Notu okuyup dişlerinin arasından “Lanet olası Rebecca,” diye sızlanması an meselesiydi.

Rebecca’nın şu an odaklanması gereken tek şey yarındı. Ne de olsa haber vermeden Joy Jayhavvk’ın kapısmm önünde bitiverecekti. Nasıl bir tepki vereceğini çok merak ediyordu. Şok olacak, hayretler içinde kalacaktı. Sonra da kapıyı ardına kadar açıp, Rebecca’yı kollarmm arasmda sımsıkı saracaktı. Gözyaşları yanaklanndan süzülürken “Seninle tanışmayı öyle uzun zamandır hayal ediyordum ki, benim canım karı^ıriK Kalpler Tamircisi deşim!” diyecekti. Sonra mutfak masasına geçip kahvelerini içerken uzun uzun sohbetler edeceklerdi. Akşam ise ellerinde şarap kadehleriyle “Birleşmeleri”ni -tabii eğer en doğru kelime buysa- kutlayacaklardı. İki kız kardeş gibi sabaha kadar muhabbet edeceklerdi.

Rebecca yüzündeki kocaman tebessümle yorganını boynuna kadar çekti ve gözlerini kapatıp, kardeşliğin verdiği o inanılmaz hazdan yavaş yavaş uzaklaşmaya başladı. Gözlerini açtığında sabahın ilk ışıkları beyaz perdelerden içeri süzülüyordu bile.

Bu kez gecenin değil, gün ışığı altında Joy Jayhawk’ın evine gidip, kapıyı çaldığını ve “Ah, selam, beni tanımıyorsun ama ben senin üvey kardeşinim. Babalarımız aynı,” dediğini hayal etti. Ama o an birden bunu söylemenin ne kadar zor olduğunu fark etti. Anlaşılan o ki yataktan çıkması bir hayli zaman alacaktı.

Wiscasset’a giriş tabelasında, kasabanın Maine bölgesinin en güzel kasabası olduğu yazıyordu, ki Rebecca da aynı fikirdeydi. Şehir merkezi sıra sıra dizilmiş ilginç dükkânları, restoranları, kafeleri, onların hemen arkasındaki Sheepscot Nehri ve üzerindeki uzun ince güzel köprüsüyle tıpkı kartpostallardan fırlamış gibiydi. Tertemiz caddeler, büyüklü küçüklü arazilere yapılmış Yeni Dönem İngiliz, Viktorya ve koloni dönemlerinden kalma gibi duran bakımlı bahçeleri ve beyaz çitleri olan bembeyaz evlerle süslenmişti. Beş yüz metrelik bir mesafede Rebecca beyaz ahşap kaplamalı tam dört kilisenin yanmdan geçmişti. Bir diğer tarafta tam on tane antika dükkânı saymıştı. Her yer ağaç ve çiçeklerle bezenmişti. Ve tabii ki bir virajı aldığında karşısında yeşillikler içinden adeta göz kırpan mavisiyle Maine Sahili vardı. Rebacca bir anda kendini sanki şekerden yapılmış hayali bir dünyada buluvermişti; tek eksik, ağaçlardan sallanan lolipoplardı.

Rebecca Freeport’tan hemen ayrılmamış, bir gün daha burada kalmıştı. Ana Cadde’de yürüyüp hediyelik eşya satan dükkânlardan hediyeler -J. Crew’un indiriminden Charlotte için kırmızı bir Shetland kazak ve Timberland’in indiriminden de Michael için asker yeşili bir çanta- almıştı. Kendisi için de dizlerine kadar uzanan kırmızı, pembe ekoseli, eğlenceli bir yağmur çizmesi seçmişti. Joy Jayhavvk için bir hediye almayı düşündüyse de, bu hediyeyi hangi sebeple vereceğini bilememişti. Aileye hoş geldin hediyesi mi olacaktı yoksa bir tanışma armağanı mı olacaktı? En sonunda onun için getirdiği deri kutuyla yetinmeye karar verdi. Zaten en büyük hediye o değil miydi?

Rebecca’nın zihni alışveriş yaparken ve L. L. m önündeki sosisli sandviç standından bir sandviç alırken öylesine boştu ki, buralarda bir gün daha oyalanması en iyisiydi. Kendini toparlamak, ne diyeceğini ve nasıl diyeceğini hesaplamak için belki bir gün daha bekleyebilirdi. Ama eğer bir an önce gümüş rengi arabasına atlayıp yola çıkmazsa, araya giren hafta sonuyla ona hiç ulaşamayacaktı. Rebecca, Joy’un internet sitesinden bu gece yeni bir tura çıkılacağını biliyordu. Ya bugün hemen gidecekti ya da ötesi yoktu...

Rebecca 52 Maple Lane’i bulamamış, bu nedenle yolu sormak için kasabaya geri dönmek durumunda kalmıştı. Ona belli başlı bazı nirengi noktaları söylenmişti: dalları yere kadar uzanan bir söğüt ağacı ve kiremit rengi gösterişli Vik-torya tarzı bir ev gibi... En sonunda yolu bulmayı başardı. Daha önce önünden geçtiği tabelanın bir meşe ağacının yap-raklannın arkasında kaldığını fark etti.

Maple Lane’den yaklaşık bir buçuk kilometre boyunca arabasını sürmeye devam ederken, etraftaki evlerin posta kutularının numaralarını kontrol ediyordu. Bu sırada günlük koşularını yapan iki sporcunun ve elindeki bebek arabasıyla ilerleyen bir annenin yanından geçmişti. Etraftaki sessizlik gerçekten şaşırtıcıydı. Kuşlar cıvıldaşıyorlardı. Bir çim biçme makinesinin sesini duydu. Ama araba koması ve alarmlarından eser yoktu. işte 52 numara tam karşısındaydı. Tek katlı, ahşap kaplamalı ev çıkmaz sokağın en sonundaydı. Çatısında pencereleri ve kırmızı bir kapısı vardı. Bu ev Rebecca’nın şimdiye kadar gördüğü en küçük evdi, ama yine de üzerine yapıldığı arazi bir dönüm kadar vardı. Her iki tarafında da kaldırımın olmadığı yol, benzer pek çok küçük evle çevrelenmişti. Hepsi de rengârenk kapılarıyla oldukça sevimli görünüyorlardı. 52 numaralı evin önündeki posta kutusuna çıkartma harflerle JAYHAWK-JONES yazılmıştı.

Jayhawk-Jones mi? Demek evliydi. Ya da belki bir ev arkadaşı vardı. Evin önündeki araba yoluna bir Subam Outback park edilmişti. Tabii bir de turuncu bir minibüs.

Rebecca bir an acaba ev Pia Jayhawk’a mı ait, diye düşündü. Acaba babası da buraya gelmiş miydi? Gizlice buluş-tuklan yer burası mıydı yoksa? Gerçi hiç de bir aşk yuvasına benzemiyordu.

Evin cumbalı penceresinden içeri bakıp bir yaşam belirtisi aramaya çalıştıysa da, kalın perdelerden hiçbir şey göremiyordu. Devam et, diyerek kendini yüreklendirmeye çalıştı. Arabanın güneşlik aynasını indirip, dişlerinin arasında turşu parçaları kalmadığından emin oldu ve aynadaki yansımasına “Pekâlâ,” diyerek elindeki deri kutuyla birlikte arabadan indi.

Eve giden yolun her iki tarafı, seramik saksılara ekilmiş camgüzelleriyle çevrelenmişti. İşte bu iyiye işaretti.

Rebecca ciğerlerine temiz, oldukça derin bir hava çekip kapı ziline bastı. Cevap yoktu. Bir dakika bekleyip yeniden denedi. En nihayetinde kapı açıldığında ve işte beklediği kişi tam karşısındaydı. Joy Jayhawk gözlerinin içine bakıyordu.

Rebecca bir an dizlerinin bağının çözüldüğünü hissedip, kapının pervazına tutunmak zorunda kaldı. İçinden bir ses Bir şeyler söyle, diyordu. Ama bir dakika boyunca tek yapabildiği sadece gözlerini onunkilere dikmek olmuştu. Bu genç kadının yüzünde babasının yüzünü görür gibiydi. Şeklen, küçük ayrıntılarda, dudaklannda sanki babası gizliydi. Gözleri babasının göz rengiyle aynı, dal kahverengisiydi.

Joy kesinlikle fotoğrafla gördüğü gibiydi, hatta daha da güzeldi. Üzerinde kot pantolon ve beyaz düğmeli bir gömlek, ayaklarında kırmızı süet takunyalar vardı. Rebecca’nm gözleri bir anlığına Joy’un takunyalanna takılıp kaldı, sonrasında yeniden yukan doğru kaydığında Joy artık karşısındaki kadının bir şeyler söylemesini bekliyordu. Rebecca ise kamındaki bir hisle adeta donup kalmıştı, korku muydu bu? Joy Jayhavvk denen bu kadın aslında tam anlamıyla bir yabancıydı. MichaeTın da dediği gibi bir yabancı...

Joy sanki Rebecca’nın psikolojik desteğe ihtiyacı olduğunu düşünerek onu süzerken, “Yolunuzu mu kaybettiniz?” diye sordu.

Ses tonu çok hoştu. Tam bir ana sınıfı öğretmeni sesi gibiydi. Nazik ve umut dolu...

Bu ses Rebecca’nın gerginliğinin azalmasına bir parça yardımcı olmuştu. En sonunda “Benim adım Rebecca Strand,” diyebildi. Durup bu ismin bir şeyler ifade etmesini bekledi. Joy’un yüzünde beliren ufacık bir ifade ise onun daha da endişelendiğini gösteriyordu. Ama ağzını açıp tek kelime etmedi. “Bu şekilde paldır küldür kapınıza dayandığım için çok özür dilerim, ama bunu başka türlü nasıl yapacağımı bilemedim. Ben de bu yüzden arabama atlayıp. New York’tan doğruca geldim ve kapınızı çalmaya karar verdim.” Joy’un ağzını halen bıçak açmıyordu. Yüzündeki gerginlik biraz daha artmıştı.

Rebecca sonrasını bir çorap söküğü gibi getirdi. “Babam, Daniel Strand, birkaç gün önce kanserden hayatını kaybetti. Ölmeden bir gün önce bana bir... Pia Jayhawk adında bir kadınla bir ilişki yaşadığını söyledi. Pia’nın onu arayıp hamile olduğunu haber verdiğini ve...”

Joy Rebecca’nın lafını bitirmesine izin vermeden “Neden buradasınız?” diye sordu.

“Hımm, şey, babam sadece sizin onun için önemli olduğunu bilmenizi istedi,” gibi aptalca bir laf etti. “Sizsiz geçirdiği her sene için size bir mektup yazmış.” Elindeki deri kutuyu Joy’a uzattı. “İşte buradalar. Tam yirmi altı mektup.” Joy bir an gözlerini Rebecca’nın sivri topuklu ayakka-bılanna dikip, “Kaybınız için çok üzüldüm ama...” dedi ve gözlerini yeniden yukan kaldırdı. “Sanırım gitseniz daha iyi olur. Çok üzgünüm.” Çoktan kapıyı kapatmaya hazırlanmıştı bile.

“Ama... biz ikimiz...”

Rebecca, Joy kapıyı yavaşça suratına kapatırken Kardeşiz, diyebildi.

Rebecca anacaddeye çıkan yolu bir türlü bulamamış ve bir süre olduğu yerde dönüp durmuştu, ta ki karşısına koşu yapan biri çıkana kadar. Koşan bayan yüzündeki koca bir tebessüm ve neredeyse gözyaşlanna boğulacak bir ses tonuyla “Ah, plakanızdan anlıyorum ki New York’tan gelmişsiniz! Biz de Noel için Radio City Müzik Salonu’ndan bilet aldık. Gitmek için sabırsızlanıyorum!” dedi.

Ne yani, gerçekten de Joy Jayhawk’ın kollarım açıp "Benim canım kardeşim, ’’ diyerek seni kucaklamasını, hayat hikâyesini anlatıp seni de dinleyerek, bir daha hiç ayrılmayacağınızı söylemesini mi bekliyordun?

Dürüst olmak gerekirse, neden olmasındı ki?

Koşan bayan nihayet bir an sustuğunda, Rebecca 1 numaralı otobana çıkan yolu sorabilmişti. Rebecca önce sola, sonra sağa, \fiktorya tarzı evin önünden yeniden sola ve gösterişli bir bahçe çitinin oradan sağa döndü. En sonunda kendini yine şehir merkezinin tam ortasında bulmuştu, yol önünde boylu boyunca uzayıp gidiyordu.

Kırık Kalpler Tamircisi

Nereye gideceğini bilemiyordu. Ne gaza basıp gidebiliyor ne de kalabiliyordu. Ne yapmalıydı? Ne diye Joy Jay-hawk’ın kapıyı yüzüne kapatma ihtimalini hesaba katmamıştı ki?

Yeniden mi deneseydi? Belki de Joy Jayhawk’ın evine tekrar gidip “Bak, bunun senin için ne büyük bir şok olduğunun farkındayım, ama biz ikimiz kardeşiz” mi deseydi? Joy’un yüzünde hiçbir ifade belirmemişti. Ah Tannm, demek sen benim kardeşimsin! diyen bir ifade bile okuyamamıştı Rebecca. Yüzündeki tek belirti donuk bir öfkeden ibaretti.

Rebecca arabasını geri çevirip yeniden Joy’un evine gitmeyi düşündü,^ ama ne diyecekti ki? Joy kapıyı açana kadar aklını yitirmiş bir deli gibi kapıyı mı çalacaktı? Peki, sonra ne olacaktı?

Rebecca hızlı bir plan yapabilmek için ilk olarak küçük beyaz bir restoranın park alanma girdi. Dükkânın adı Mama’s Pizza idi; en azmdan dükkânın önündeki tabelada şef şapkası takmış bir kadının, elindeki pizza hamurunu havaya atar-kenki çizilmiş resmine göre isim buydu. Rebecca dilim pizzasını yiyip diyet kolasını içerken düşünebilir, bir sonraki adımınm ne olacağına karar verebilirdi. içeri girmesiyle kapının üzerinde çalan çan, gelişini herkese haber vermişti. Mekân sımsıcak ve tatlı bir yerdi, ve Rebecca’ya eski şeker dükkânlannı anımsatmıştı. Uzun tablanın üzerine içinde şekerler ve çikolatalar olan şeker kavanozlan sıra sıra dizilmiş, duvann üzerine gümüş kaşıklar asılmıştı. Pastalar, cannoliler -ki bu tatlı Rebecca’nm en sevdiği tatlıydı- kırmızı beyaz puanlı kurdelelerle süslenmiş vvhoopie turtalar ve yeşil elmaların, sarı, yeşil armutların dizildiği sepetler... Kırmızı-beyaz örtülerle süslenmiş yaklaşık on kadar masa mekânın içine serpiştirilmişti. Duvarlar yöre ressamlarının satılık fener, okyanus, ev ve ıstakoz tablolanyla doluydu. Masalarda ya da tezgâhın ardında kimsecikler yoktu.

“Yardım edebilir miyim?”

Ellili yaşlarında, dikkat çeken yeşil gözleriyle uzun boylu bir kadın arka kapıda belirip tezgâhın ardına yaklaştı. Saçları Rebecca’nınkilerden çok daha uzundu ve tamamen kırlaşmıştı. Gerçi bu kırlar tüm renkleri içinde barındırıyordu. Kömür karasından gümüş rengine ve saf beyaza kadar pek çok renk saçına gölge veriyordu. Kadm önüne bir önlük takmıştı ve eğer Rebecca yanlış görmüyorsa önlüğün önündeki cepten gri-siyah benekli iki tüylü kulak görünüyordu. Bir kedi miydi o? Ya da belki Charlotte’un oyuncak şivavası gibi minik bir köpek? yoksa kadm tıpkı bir kanguru gibi hayvanını cebinde mi gezdiriyordu?

Kadm her parmağına taktığı altın ve gümüş yüzüklü eliyle hayvancağızın kafasını okşadı. “Zavallı bebeğim, bir ameliyat geçirdi. Sağ yumurtalığı neredeyse patlamak üzereydi. Eğer onu veterinere zamanında yetiştiremeseydim minik kedicik belki çoktan ölmüş olacaktı.”

Rebecca o an birden gözyaşlanna boğuldu, bir an önce buna son vermeliydi. Yüzünü elleriyle kapatıp kendini durdurmaya çalıştı, ama evinden yüzlerce kilometre uzaklıktaydı ve kalacak doğru dürüst bir yeri bile yoktu.

Kadın tezgâhın ardından dolanıp Rebecca’nın yanına geldi ve omzuna hafifçe vurmaya başladı. “Tamam, tatlım,” dedi. “Suzy yakında çok iyi olacak. Öyle değil mi, Suzy?” Kadın burnunu kediciğin gri kürküne sürttü ve sonra Rebecca’yı san bir evin resmedildiği tablonun altındaki masaya yönlendirdi. “Otur, canım. Ben de az önce çay demle-miştim.”

Rebecca böylece anneannesinden hatıra kalan porselen fincana benzeyen bir fincanda bol şekerli taze çayını yudumlamaya başlamıştı. Kadın mutfak ile Rebecca’nın masası arasında adeta mekik dokuyup elinde bir fincan krema ve bir tiramisu tabağıyla çıkageldiğinde, Rebecca kadının adının Arlene Radicchio olduğunu öğrenmişti. Almandı ve bir İngiliz ile evliydi.

Arlene masanın üzerine bir kutu mendil bırakırken, “Sanırım seni ağlatan Suzy değildi,” dedi. “Eğer konuşmak istersen, iyi bir dinleyici olduğumu söyleyebilirim.”

Rebecca bir an için aklından bu kadına her şeyi anlatmayı düşündü ama burası sekiz milyonluk bir şehir değil, sadece altı bin nüfuslu bir kasabaydı. Ve kadın Joy ile aynı yerde yaşıyordu. “Geçen hafta babamı kaybettim. Birbirimize çok yakındık.”

“Ah, çok üzüldüm. Ben de babamı bir süre önce kaybettim. Bu dükkânın her yerinde gözyaşlarım vardır. Pizzalara köfte ve soğan koyarken hıçkırıklara boğulduğumu bilirim. O pizza babamın bu sektöre attığı bir imzaydı.” “Çok üzüldüm,” dedi Rebecca.

Arlene, Rebecca’nın eline hafifçe vurdu. “Zaman her şeyin ilacı. Taze, sıcak bir pizza da öyle. Bugün yemekler müesseseden. Ne yemek istersin, şeker?”

Rebecca kendisine “şeker” diye hitap edilmesinden çok hoşlanırdı. Whitman, Goldberg&Whitman Hukuk Büro-su’nun danışma görevlisi Jane de herkese “şeker” diye hitap ederdi. Hatta hiç de “şeker” olmayan Marcie’ye bile... Marcie’nin Rebecca’ya bunca zaman boyunca yaptığı tek kişisel yorum, fısıltıyla onun “hiç kimsenin ‘şekeri’” olmadığına dair yaptığı serzenişti. Ona ne şüphe, Marcie...

“Teşekkür ederim,” dedi Rebecca. “Şöyle biberli ve ıspanaklı bir dilime hayır demem. Ve tabii bir de diyet kola, mümkünse limonlu.”

“Bir dilim mi?” diye tekrar etti Arlene. “Biz sadece bütün pizza satıyoruz. Tek kişilik pizzamız dört dilim, orta boy pizzamız altı, büyük boy pizzamız sekiz, ekstra büyük pizzamız da on iki dilimlik.”

“O zaman tek kişilik bir turta alayım. Biberli ve ıspanaklı olanından.”

Arlene gülümsedi. “Sen New Yorklu olmalısın. New Yorklulann pizzaya turta dediklerini duymuştum. Ve bu hep çok hoşuma gitmişti.”

Rebecca başını evet anlamında sallayıp tam bir şeyler söylemeye hazırlanıyordu ki, şarkı mırıldanan bariton bir ses onu böldü.

“Ay gözüne tıpkı bir pizza gibi görünürse, işte bu aşktır.” Arka odaya açılan kapıdan gençten bir çocuk kafasını

Aink Kalpler Tamircisi uzattı. Komik yüzündeki tebessüm öylesine parlak ve bulaşıcıydı ki Rebecca elinde olmadan güldü.

“Selam,” diye seslendi Rebecca. Genç çocuk başındaki şapkayla Rebecca’yı selamlayıp, san kafasını yeniden içeri soktu.

Arlene, “Bu benim oğlum, Matteo,” dedi. “Çok güzel çello çalar. Lise son sınıfta ama her öğle arasında yemek için buraya gelir. Juilliard Müzik Okulu’nu kazandı, inanabiliyor musun? Önümüzdeki eylül başlayacak.”

“Juilliard mı? Bu çok etkileyici.” Çocuk şarkı da söyleyebiliyordu.

Az sonra salona dolan klasik müzik ve muhteşem çello sesiyle Arlene ellerini tıpkı hayali bir kavalyeyle dans ediyormuş gibi havaya kaldırmış, kendi etrafında dönmeye başlamıştı. O sırada kapının açılmasıyla çan sesi yeniden duyuldu. Rebecca gelene bakmak üzere arkasına döndü. Otuzlu yaşlarının başında oldukça yakışıklı bir adam Ar-lene’e doğru yaklaştı ve “Belki de bu dansı bana lütfedersiniz,” dedi.

Arlene gözlerinin içi gülerek adama elini uzattı. Matteo çello çalıp, şarkı söylemeyi bırakana dek birlikte vals yaptılar. Sonrasında Matteo, “Ben gidiyorum, anne,” diye bağırarak çıktı.

Arlene arkasından, “Güle güle, şeker,” diye bağırdı.

“Her zamankinden istiyorum,” dedi genç adam. Rebecca’ya dönüp nazik bir tebessümle onu selamladı ve eline aldığı yerel bir gazetenin sayfalannı karıştırmaya başladı.

Arlene adama dönüp, Rebecca’yı da çenesiyle göstererek “Bu genç bayan New Yorklu,” dedi.

“Adım Rebecca Strand.” Adamın yakışıklılığını gördükçe Rebecca her şeyin ne kadar çılgınca ilerlediğine daha çok şaşırmıştı. Adam iyi huylu birine benziyordu, aynı zamanda haşin bir hali de vardı. Koyu kum sarısı saçları kusursuz ve dalgalıydı. Tıpkı Rebecca’nınkilere benzeyen kahverengi gözleri vardı. Üzerinde bir kot pantolon, bir tişört ve bir de beline doladığı bir alet kemeri vardı. İnşaat işçisi mi yoksa bir tamirci miydi, bilememişti.

“Adım Theo Granger,” dedi gülümseyerek.

Çok çekici bir adamdı ama Rebecca’nın üzerinden gözlerini alamadığı, hemen tepesindeki tabloya hiç de uygun biri değildi. Tabloda beyaz kepenkleri ve mavi bir kapısı olan soluk san, şirin ve küçük bir ev vardı. Bu resim Rebecca’ya bir şeker dükkânını da anımsatmıştı. Evin dört bir yanında çiçekler, rüzgârgülleri ve beyaz çitler vardı. Öylesine güzeldi ki... Bir an kendini o evin içinde, kendi ayakları üzerinde bir hayat yaşarken hayal etti.

Rebecca bu hayalin zihninde nasıl canlandığını hiç anlamamıştı.

“Bu resmi ben de çok beğenirim,” dedi Theo.

Rebecca bu sözün üzerine ona sımsıcak bir tebessümle güldü.

Arlene elindeki tepside taşıdığı pizzayla çıkagelerek Rebecca’ya “İşte, pizzan hazu* canım,” dedi.

Rebecca, Theo’nun onu izlediğini fark edebiliyordu.

Ama ne zaman gözlerini ona doğm kaldırsa, Theo bakışlarını yeniden gazeteye gömüyordu. Bir sonraki sefer Arlene bu kez elinde Theo’nun siparişiyle çıkageldi. Arlene pizza kutusunu Theo’ya verirken, o alelacele “Tanıştığımıza memnun oldum,” dedi ve dükkândan çıkıp gitti. Rebecca, Theo’nun ardından uzun süre bakakalmıştı.

Arlene, “Çok çekici, öyle değil mi?” diye sordu. “Keşke yirmi yaş genç olsaydım... Ha, bu arada bekâr olduğunu da ekleyeyim. Sen buraya ziyaret için mi gelmiştin?”

Ziyaret... Rebecca’nın bir an mhu daralıp omuzları düştüyse de onu başıyla onayladı. Tüm gün boyunca bu rüya gibi restoranda kalacak hali yoktu ya. Ne yapacağına karar vermeliydi. Tüm bunlan düşünürken, pizzasından bir ısırık daha aldı. “Bu olağanüstü,” dedi Arlene’e bakarak.

“Taze Maine havasındandır. Hamum yoğumrken, içine birazcık da hava katanm. Tadı bu yüzden mükemmel. Tarifin gizi burada yatıyor, sosunda değil.”

Rebecca, Arlen’in dediklerine inanarak gülümsedi. Ve Arlen’in dediklerine inandı.

Kapının üzerindeki çan bir kez daha çaldı.

Arlene, “Selam, Joy,” dedi. “Her zamankinden mi?” Rebecca gözlerini yukan kaldırdığında karşısında Joy Jayhavvk’1 buldu. O da gözlerini ona dikmişti. “Aslında, onun için gelmedim, Arlene,” dedi Joy. “Ben sadece şeye bakmak için gelmiştim” Yanakları kızarmıştı.

Rebecca “Rebecca'” diyerek cümlesini tamamlamasına yardım etti.

“Rebecca’ya.” Joy ifadesiz bir suratla gözlerini ona dikti. Yok, bu bakış hiç de hayra alamet değildi. İçinde öfke vardı. Ve de keder. Ama bir şey daha vardı ki, ne iyi ne de kötü; teslimiyetti.

Rebecca bu yüz ifadesini arabuluculuk seanslarında pek çok çiftin yüzünde görmüştü. "Pekâlâ, sen mobilyaları al. Ben köpeği alayım. Hayır, lanet mobilyalar senin olsun. Jo-Jo ’yu bana ver. ” İşte tam da o noktada arabulucu tüm yeteneğini sergilemeye başlardı. Michael kesinlikle yabancılarla sevgilisiyle olduğundan daha iyi anlaşıyordu. Kocaya dönüp, Eşya dediğiniz nedir? diye girerdi lafa. Hangi parçalar sizin olsun istiyorsunuz? Koca da Aslına bakarsanız, evde ne var ne yok ondan bile haberdar değilim. Ama sanıyorum ki salondaki büyük deri koltuğu almak isterim, derdi. O sırada kadm Demek hiçbir şey yapmadan aylak aylak oturduğun yetmedi, derdi. Bu lafın ardından kavga bir otuz saniye daha sürerdi, ta ki Michael olaya müdahale edinceye kadar. Kadına dönüp, O halde yokluğunu hiç aramazsınız herhalde, öyle değil mi? derdi. Kadın önce başını sallayıp, sonra da gözyaşlanna boğulurdu. En nihayetinde de kocasının koltuğu, ses sistemini ve Wii’yi almasına razı gelirdi. Ama Jo-Jo’dan vazgeçmez, eğer isterse kocasının köpeklerini ziyaret edebileceğini söylerdi. Koca da buna karşı çıkmazdı. İşte hepsi bu kadardı.

Joy uzlaşmaya yanaşacak birine pek benzemiyordu. Ama buraya gelişi de tesadüf olamazdı. Demek ki Wiscas-set’ın küçücük merkezinde Rebecca’nın arabasını aramıştı.

Joy sesli, derin bir nefes aldı ve sarı saçlarını omuzlarının arkasına attı. “Pekâlâ, kapıyı suratına kapattığım için çok özür dilerim. Ben aslında kaba biri değilim. Sadece kötü bir gün geçiriyordum. Ya da belki kötü bir hafta demeliyim. Hatta dürüst olmak gerekirse, kötü bir ay bile denebilir.” Du-daklannı ısırıp bakışlarını yere çevirdi. “Birkaç saat içinde küçük bir grupla Portland’a bir hafta sonu gezisine çıkıyorum. İstersen sen de bize katılabilirsin. Ama bu sana üç yüz dolara patlar çünkü otelde senin için de bir oda ayırtmak zorunda kalırım.”

Rebecca bu teklifle öylesine mutlu olmuş ve rahatlamıştı ki, dosdoğru Joy’a koşup ellerini tuttu. “Çok teşekkür ederim.”

Joy, yüzündeki gergin tebessümle Rebecca’yı süzmeye başladı. Aha, diye düşündü Rebecca. Onun da içine bir kurt düştü. Yüzümü, özelliklerimi incelemeye başladı. Bende kendini arıyor. O da emin olmak istiyor.

Joy ellerini geri çekip bir adım geri çıktı.

Rebecca aceleyle, “Ama sanıyorum bilmen gereken bir şey var. Ben bekâr sayılmam,” dedi. “Yani evli değilim ama bekâr da değilim.'Ah, Tanrım, yine de gelebilir miyim?”

Joy yine son derece ifadesiz bir suratla, “Saat dörtte evimin önünde,” dedi.

Rebecca gülümseyerek başmı olur anlamında salladı. Joy ise dönüp, arkasından kapının çanını çaldırarak gitmişti.

Rebecca gözlerini yukarı kaldırıp, Başardım, baba, diye düşündü. Onu buldum. Hatta bulmaktan çok daha fazlasını yaptım.

Arlene tezgâhın arkasından, “Sen Joy’un arkadaşı mısın?” diye sordu.

“Pek sayılmaz,” diyerek yanıtladı Rebecca.

Arlene elindeki hamura un serpiştirirken, “Anlaşılan biraz kanşık bir durum,” dedi.

Rebecca da başıyla onu doğruladı.

Arlene elindeki hamuru havada çevirirken, “işte hayatımın en anlamlı şeyleri,” diyordu.

Rebecca, Mama’s’ın park yerindeki arabasında valizinin içindeki kıyafetlerini ve kişisel bakım ürünlerini çıkarıp arka koltuğun üzerine yığdı. Sonra valizin içine yeniden bir kot pantolon, en sevdiği siyah iç çamaşırları, birkaç kazak, en sevdiği iki gömleği, topuklu ayakkabıları ve bir de kovboy çizmeleri koyarak fermuannı kapattı. Deri kutuyu da kol çantasının içine attı. Tüm bu hazırlıklar Joy Jayhawk’ın Maine, Portland’a düzenlediği yalnızlar gezisi içindi.

Rebecca aslında hayatlarında birilerinin olmadığı zamanlarda, Charlotte’un bitmek bilmeyen ısrarları sonucu buna benzer bir yalnızlar gezisine katılmıştı. Bu gezi yirmili, otuzlu yaşlardaki yalnız kişiler için düzenlenmiş bir çeşit hafta sonu kampıydı. Rebecca geziye katılan hiçbir erkekten elektrik alamayınca tüm gezi boyunca burnunu kitaplara gömmüştü, bunu gören grubun lideri her seferinde Rebecca’ya “eğer kazanan tarafta olmak istiyorsa, kalabalığa ka-nşmasım” hatırlatmıştı. Charlotte otobüs yolculuğu boyunca kesiştiği çocukla en sonunda yatmış, ama çocuğun birkaç gün içinde otobüsteki diğer üç kadınla daha seviştiği ortaya çıkmıştı. Gezi dönüşünde Rebecca Charlotte’u, Bay Doğ-ru’yu daha doğal bir ortamda bulacağına ikna etmişti. Charlotte gözleri yaşla dolu onu başıyla onaylamış, sonra başını camdan tarafa çevirmiş ve Liman İdaresi’ne süren üç saatlik yolculuk boyunca tek kelime etmemişti. “Eğer kazanan tarafta olmak istiyorsan, kalabalığa karışmalısın,” kararlığıyla “Bunu yeniden yapmalıyız!” demişti. Bu sözün ertesi günü ise kocasıyla tanışmıştı.

Rebecca küçücük bir minibüsün içine kaç yalnızın sığabileceğini merak ediyordu. Altı olabilir miydi? Üç kadın, üç erkek?

Anlaşılan o ki Rebecca grupta fazlalık olacak, bir nevi Joy’un par’ın eri gibi duracaktı.

Rebecca için Maple Lane’i bulmak bu kez daha kolay olmuştu. Joy’un küçük evinin önünde bir Land Rover ciple aynı anda durmuşlardı. Yirmili yaşlarının sonunda ya da otuzlu yaşlarmm başmda gibi görünen yakışıklı bir adam arabanın arka kapısını açtığında küçük bir erkek çocuğu aşağı zıpladı. Joy’un evinin ön kapışma doğru koşarken bir yandan da “Anne! Anne! Seni haffa sonunda çok özleyecek!” diyordu.

Joy yüzünde heyecanlı bir tebessümle ön kapıda göründü. Çocuğu kucağına alıp sımsıkı sarıldı. Gözlerinin bir an kendisine kaymasıyla Rebecca gülümsediyse de, Joy hemen dikkatini yeniden çocuğa vermişti.

Demek Joy’un bir çocuğu vardı. Rebecca genç adamın da kocası olduğunu tahmin etmişti. Posta kutusunda yazan Jones bu adamdı demek ki.

Joy’un bir çocuğu varsa, bu Rebecca’nın da bir yeğeni olduğu anlamına geliyordu.

Yeğen! Hem de çok sevimli bir yeğen! Üç, belki de dört yaşında, her iki yanağı da derin gamzeli, başında içlerinde altın sarısı ışıltılar olan darmadağın dalgalı kahverengi saçlı bir erkek yeğen. Üzerinde kocaman üç rakamı yazılı bir tişört, kot pantolon ve kırmızı spor ayakkabılar vardı. Kesinlikle çok tatlı bir çocuktu.

“Anne bak sana ne yaptım!” Çocuk dönüp bakışlarını arabanın yanında duran adama çevirdi. “Baba, anneme yaptığım elma ağacı nerede?”

Adam arabanın arka koltuğundan yeşil bir karton çıkardı. Joy kartonun üzerinde kahverenegi bir ağaç görüyordu. Daha doğrusu kahverengi bir sapın üzerine çizilmiş kırmızı noktalar... Adam yaklaşarak kartonu çocuğa verdi, çocuk da Joy’a uzattı. Joy çocuğu kucağından indirip yanında diz çökerken, “Çok beğendim,” dedi. “Hadi gidip sanat köşemize asalım bunu.”

Çocuk neşe içinde zıplayarak eve yönelen annesini takip etti. Bir dakika sonra yeniden bahçedelerdi. “Seni çok özleyeceğim ama çok yakında döneceğim, tamam mı?”

Küçük çocuk ufacık kollannı annesinin boynuna doladı. “Mam, anne!”

Adam, “Pekâlâ, şampiyon,” dedi. Evde durup anneye hoşça kal dediğimize göre, artık dondurma yemeye gidebiliriz.” Çocuğu arabanın arka koltuğundaki çocuk koltuğuna oturttu.

Rebecca, adamın Joy’a doğru giderek vedalaşmasını beklemişti ama o şoför koltuğuna oturup, kapıyı kapattı ve öylece çekip gitti.

Anlaşılan o ki, aıme ve baba pek konuşmuyorlardı. Ne sanimışlar, ne veda etmişler, ne de birbirlerine bir veda öpücüğü vermişlerdi. Yoksa boşanmışlar mıydı?

Joy’un bakışları yeniden Rebecca’nın arabasına döndüğünde, Rebecca o gözlerin içinde yeni bir öfke kıvılcımının çaktığını gördü. Joy’un gözleri sanki “Bunca bela yetmezmiş gibi, bir de sen çıktın başıma! ” der gibiydi.

Uzunca bir süre bakıştıktan sonra Rebecca arabasından indi. “Geziye beni de davet ettiğin için teşekkür ederim. Bunun benim için ne demek olduğunu sana anlatamam. Üstelik bunun senin için ne zor olduğunun da farkındayım.” Joy cebinden bir Burt’s Bees dudak kremi çıkanp dudaklanna sürerken, “Seni neden davet ettiğimi ben de bilmiyorum,” dedi. Rebecca’nm burnuna vanilya ve ahududu kokusu çalınmıştı. “Asimda bu fikrin çok çılgınca olduğunu biliyorum. Pekâlâ bir seri katil bile olabilirsin.”

Rebecca bir kahkaha patlattı. “Erkek arkadaşım da senin için aynı şeyi söylemişti.”

“Erkekler ve onlann hüsnü kuruntuları,” Joy bir yabancıyla hatta belki olası bir düşmanla fazla samimi olduğu hissine kapılıp bir anda sustu. Minibüsü işaret ederek “Herkesi evinden ben alacağım. Çoğu kasabada, diğerleri de Port-land’a giden yol üstünde oturuyor.”

Rebecca o an, “Gözlerin tipik Strand gözleri” deyiverdi. Gözlerini Joy’un yüzünden alamıyordu. “Tıpkı babamızın gözleri gibi yuvarlak ve açık kahve.”

Joy’un öfkesi yine gelip yüzüne yerleşmişti. “Senin baban gibi!” diyerek Rebecca’yı düzeltti. “Bak, Rebecca, eğer böyle şeyler söylemezsen sevinirim, anlaşıldı mı? Neden peşinden geldiğimi ben de bilmiyorum. Daniel Strand’in adını bile duymak istemezken, neden seni yeniden bulduğum konusunda hiçbir fikrim yok. Sanınm sadece sana bu kadar kaba davranmak içime dert oldu. Sonuçta buraya kadar onca yol gelmişsin.”

“Tepkini anlayabiliyorum. Yani, varlığını bile bilmediğin biri üvey kardeşinim diye kapında bitiveriyor...”

İlan edilen kısa süreli ateşkesin ardından Joy minibüse doğru yöneldi, Rebecca da elindeki çantalarıyla onu takip etti. Küçük turuncu otobüsün içi şaşırtıcı derecede temizdi. Üç kişilik üç sıra oturak arka arkaya dizilmişti. Şoförün hemen yanında da tekli bir koltuk vardı. Rebecca oturmak için bu koltuğu tercih etti.

“Eşyalannı arkaya koyabilirsin,” dedi Joy.

Rebecca, Joy’un dediğini yaptı ve gelip ön koltuğa oturdu. “Oğlun çok güzel. Adı ne?”

Joy’un yüzündeki ifade bir anda yumuşadı. “Rex.” “Rex. Çok güzel. Kaç yaşında, üç mü?”

Joy gözlerini Rebecca’nın yüzüksüz parmaklanna dikip “Üç buçuk,” dedi. Joy’un parmağında ise bir alyans ve elmas bir söz yüzüğü vardı.

Rebecca ellerine bakarak, “Benim çocuğum yok. Yani şimdilik. Biriyle beraber yaşıyorum ama henüz evli değiliz. Gerçi hâlâ bir çift olduğumuzdan da şüpheliyim ya,” dedi.

Joy, “Nasıl olduğunu iyi bilirim,” diyerek minibüsü evin araba yolundan çıkardı.

“Sen ve kocan...”

Joy onu susturmak için sağ elini havaya kaldırdı. “Yalnızlar turunun ilk kuralı, tur rehberi hiçbir şekilde içler acısı aşk hayatından, ayrılığından ve her ne kadar kocası halen aynı evde yaşıyor olsa da yaklaşan boşanma davasından bahJ setmez. Bu arada kocanın bodrumda yaşadığını da belirteyim.”

Çok zor bir durum olmalıydı. Rebecca neden orada olduğunun altını çizerek, “Hım, ama unutma ki ben burada yalnızlar turu için bulunmuyorum,” dedi. Ben seninle ilgili her şeyi öğrenmek için buradayım.

“Maggie’nin evinin önüne geldik bile,” dedi Joy. “Şu andan itibaren arabada ne konuşuluyorsa, ondan etkileneceklerdir. Pozitif bir tutum sergiliyoruz, özellikle de romantik ilişkiler konusunda, tamam mı?”

Rebecca gülümseyerek, “Anlaşıldı,” dedi. Bakışlarını camın ardmdaki güzel mavi eve çevirdi. Tel örgü kapının ardından biri Joy’a el sallıyordu. Bu Maggie olmalıydı.

Kadın arkasına dönerek, “Victoria, aşk otobüs geldi,” diye bağırdı.

Aşk Otobüsü, ne tatlı bir isim bu böyle, diye düşündü

Rebecca. Bir an aklına Joy’un internet sitesinde okuduğu yorumlar geldi. Bu küçücük turuncu minibüsün insanları bir araya getirdiğini düşünmek çok tuhaf gelmişti.

Joy arabadan inip onları karşılamaya giderken, otuzlu yaşlarında gibi duran iki kadın da valizleriyle birlikte evden çıkıyorlardı. Joy kadınların valizini arkaya yerleştirdikten sonra iki kadın da araca binip ilk sıraya oturdular.

Joy emniyet kemerini bağlarken, “Victoia, Maggie, bu Rebecca,” dedi.

Her ikisi de aynı anda Rebecca’ya merhaba dediler. Ve çok geçmeden Rebecca ikisinin de kasabanın rekreasyon merkezince açılan resmi Wiscasset Dul Kadınlar Kulübü’ne üye olduklarını öğrendi. Kulübe, ruh haline ve o anki ilişki durumuna göre pek çok kadın gelip gidiyordu. Şu anda Maggie, Victoria ve birazdan alacakları Ellie kulübün üyesiydi.

İki kadından sesi daha çok çıkan Victoria otuz dört yaşında, iki yıl önce boşanmış, biri beş, diğeri yedi yaşında olmak üzere iki çocuk annesi bir kadındı. Çocuklan bu hafta sonunu “aşağılık, çapkın” babalanyla geçiriyorlardı. Victoria uzun boylu, etine dolgun ve oldukça sade bir kadındı belki ama Rebecca’nın bugüne kadar gördüğü en güzel saçlara sahipti. Öyle ki saçlan Joy’unkilerden bile daha güzeldi. İçinde kendiliğinden gölgeleri olan doğal kızıl saçları uzun ve salıktı. Üzerinde bir hafta sonu gezisine uygun hangi kumaştan yapıldığı tam anlaşılmayan dar siyah bir pantolon ve üzerine tam oturmuş takma kollu, önü fırfırlı camgöbeği V yaka bir bluz vardı. Topuklu siyah sandaletlerinden gözüken ayak tırnaklan parlak pembe renge boyanmışlardı.

Maggie ise otuz yedi yaşında, altı ay önce boşanmış bir emlakçıydı. Ses tonuna bakılırsa bir sigara tiryakisiydi ama kokusu hiç de öyle demiyordu. Sigaradan çok şekerli bir kokusu var gibiydi. Tıpkı kurabiye gibi... Rebecca, Maggie’nin kol çantasından çıkardığı bir kutuyu açmasıyla bunun nedenini anlayabilmişti.

Maggie kutuyu öne doğru uzatırken, “Taze pişmiş çikolatalı ve bademli kurabiye,” dedi. “Gezilere hep tatlı bir şeylerle geliriz.” Kurabiyelerin birinden bir ısınk aldı. “Enfes. Rachael Ray tarifi. Çok lezzetli.”

Rebecca gülümseyerek kutudan bir tane kurabiye aldı. Gerçekten çok lezzetliydi.

Maggie her an gözyaşlarına boğulmaya hazırdı çünkü eski kocası bu hafta sonu evleniyordu, zaten Dul Kadınlar Kulübü de Maggie’yi bu yüzden apar topar Portland turuna göndermişti. Ufak tefek, narin bir kadın olan Maggie’nin de Victoria gibi sade bir çizgisi vardı ama bugün için özenle hazırlanmış gibiydi. Açık bıraktığı kahverengi küt saçlannda gölgeler vardı ve ışıl ışıl parlayan ela gözlerine dumanlı bir makyaj yapmıştı. Onun da üzerinde cuma geceleri giyilebi-lecek türden kıyafetler vardı: beyaz bir pantolon, oldukça kadınsı, rengârenk, fırfırlı bir bluz... yedi santimlik topuklanyla uçuk pembe bantlı açık ayakkabılar... Maggie’nin çocuklan yoktu ama kaniş köpeğini çocuğu gibi benimsemişti. Köpeğine gezi bojomca annesi bakacaktı.

Beş dakika sonra Ellie’yi de almışlardı. Ellie yirmili yaşlarının sonunda, omuz hizasındaki koyu renk düz saçlan ve doğal yeşil gözleriyle en az Maggie kadar güzel bir kadındı. Üzerinde yıpranmış bir kot pantolon, uzun kollu, dar bir tişört ve kırmızı sandaletler vardı. Rebecca’ya gülümseyip, “Merhaba” dedi ve doğruca Maggie’nin yanına oturdu.

Victoria, Ellie’ye “Böyle mi geliyorsun?” diye sormuştu ki, evin ahşap merdivenlerinden gömleğini pantolonunun içine tıkıştırarak inen bir adam göründü. Ellie’ye çabucak el sallayıp, arabasına atladığı gibi gözden kayboldu.

Victoria azarlarcasına bir ses tonuyla “Ellie!” diye çıkıştı. “Sakın bana -yine- bu pislikle yattığını söyleme!” Ellie çantasından pudrasını çıkarıp mjunu tazelerken, suratına mahcup bir tebessüm yerleştirmişti. Sürdüğü kırmızı mj koyu renk düz saçları ve yeşil gözlerine çok yakışmış, zaten baskm olan özelliklerini daha da ortaya çıkarmıştı. “Ne yapayım, elimde değil. Arayıp beni ne kadar özlediğini söyleyince, yarım saat içinde kendimi yatakta buluveriyorum. Eğer otobüsün geldiğini duymasaydım, hâlâ daha yatakta olacaktık. Üzerime giyecek başka bir şeyler bulamadım. Ama yine de çıkmadan yanıma birkaç parça kadınsı eşya aldım, daracık kırmızı bir elbise gibi.”

Victoria uzun kızıl saçlarını arkasına atarken, “Sen ondan çok geçerli bir sebep yüzünden ayrıldın, Ellie!” diyordu. “Adam zamparanın önde gideni.”

Ellie, Maggie’nin kurabiye kutusuna uzanırken, “Sadece hem hoş, hem de beni yüreklendirecek bilileriyle tanışmaya ihtiyacım var,” dedi. “Keşke beni Tim kadar etkileyen biri-lerini bulabilsem.”

“Bakarsın bu gezi de bulursun,” dedi Joy.

Ellie, “Benim için özel binlerini seçtin mi, Joy?” diye sordu.

“Pek sayılmaz,” dedi Joy. “Ama hiç belli olmaz. Bir sonraki yolcumuz bir erkek olacak.”

“Şöyle uzun boylu, esmer, yakışıklı bir adam? Ama aynı zamanda iyi ve diğerlerinden farklı biri? Tıpkı şu seksi İrlandalI aktör gibi...”

Maggie bir kahkaha patlattı. “Bu tarifin eski kocana hiç benzemedi. Ya da ondan önce birlikte olduğun iki adama...”

“Istakoz gibi sanşın adamlardan özellikle uzak duruyorum,” dedi Ellie. “Benden hem yaşça hem de aklen büyük kız kardeşim, karşıma yine aynı tipte bir erkek çıkarsa, arkama bile bakmadan kaçmamı söyledi.”

Rebecca arkadaki kadınlara dönerek, “Bu biraz zor olsa gerek,” dedi.

Maggie pembe kırmızı dudaklarının arasına yeni bir kurabiye alırken, “Sen de mi boşandın, Rebecca?” diye sordu.

“Hayır, ben aslında daha evlenmedim bile. Ama birlikte yaşadığım biri var.”

Ellie “Sana tavsiyem, sakın evlenme!” dedi. “Şimdi erkek arkadaşın seni aidatsa bile, bunu bir mantığa uydura-bilirsin; ne de olsa henüz evli değilsiniz.” Bir anda yüzünü buruşturup ağlamaya başladı. Maggie ona bir peçete uzatırken “Tannm, şu anda tam bir aptal olduğumu düşünüyor olmalısın,” dedi Rebecca’ya bakarak. “Bak bana, yalnızlar için düzenlenmiş bir geziye katılıyorum, hem de halen evliyken. Ama eşimi aldattığımı söyleyemem çünkü Tim’le zaten ayrı gibiyiz. Hatta onun da yeni biriyle yaşadığını sanıyomm.” Ellie yeniden gözyaşlarına boğuldu. Rebecca kol çantasından bir paket kâğıt mendil çıkarıp Ellie’ye uzattı. Ellie gözlerini silip burnunu temizledi. “Teşekkürler. Biliyor musun, bir zamanlar ayrılığın ardından en zor aşamanın atlatıldığını sanırdım. Yani, zor olan ayrılıkmış gibi gelirdi. Ama öyle değilmiş. Meğer asıl zorluk ondan sonra başlıyormuş.”

Victoria ve Maggie, Ellie’nin ellerini tuttular. “Her aşaması çok zor,” dedi Maggie. “Ama seni sürekli başka kadınlarla aldatan bir adamın yanında olmak hepsinden daha zor. İnan bana, bunu ben de yaşadım. Yarın gece eski kocam ahlak yoksunu sevgilisiyle dünya evine giriyor. Eminim ki bir ay sonra onu da ofisteki sekreterlerinden biriyle aldatacak.”

Ellie derin bir nefes alıp, Maggie’yi başıyla onayladı. “Biliyorum, biliyorum. Onu hâlâ seviyomm. Niye yapıyo-mm ki bunu?” Başını iki yana salladı. “Hayır, buna bir daha izin vermeyeceğim. Bu geziye yeni biriyle tanışmak için katıldım. Duygusala bağlayıp kendimi paralamak için değil. Sadece bana Tim’i unutturabilecek birini bulmaya geldim. Bana onun dışında başka erkekler de olduğunu ispatlayacak birilerini... Biraz yardıma ihtiyacım var, hepsi bu.”

Maggie perçemlerini karıştırıp parlak küt saçlarını düzeltirken göz kırparak, “Artık onunla yatmamaya da ne dersin?” diye sordu. “Joy, bu konuda bize biraz yardımcı olamaz mısın? Biliyorsun ayrılık senin uzmanlık alanın.”

Joy bir anda kaskatı kesildi. “Keşke söyleyecek bir şeylerim olsaydı ama yok. Ben de Harry’den aynlmayı, Ellie’nin Tim’den aynlmayı istediğinden daha çok istemiyorum. Ama evliliğin nasıl yürüyeceği ve yeniden bir araya gelmenin nasıl mümkün olacağım biliyor olsaydım, Harry şimdi o konforsuz bodrum katında yaşamazdı. Eğer Rex olmasaydı, Harry çoktan gitmişti”

“Ama en azından Harry eşini aldatan bir zampara değil,” dedi Ellie. “O seni seviyor. Siz yeniden bir araya gelirsiniz, hep yaptığınız gibi.”

Joy tek kaşını havaya dikti. “Hep mi? Daha önce sadece bir kez aynlıp banştık. O zaman da yine bodrum katma taşınmıştı, ki bu hiç hayra alamet değil. Buna alışkanlık diyemem.”

Maggie, “Bana kalırsa sen de bizim toplantılanmıza katılmalısın,” dedi. “Biraz konuşmaya ihtiyacın var.”

Joy üzerine basarak, “Ama ben daha boşanmadım ki,” dedi.

“Ben de,” dedi Ellie. “Ama yine de kulübe üyeyim.” Victoria uzun kızıl saçlannı önce örüp sonra açarken, “Joy bize katılmayacak,” dedi.

“Ama katılsın diye uğraşıyoruz,” dedi Maggie. “Bizim küçük kulübümüze üye olman için illa ki boşanmış olman gerekmez, Joy. Sadece anlatacak bir hikâyen olsun, yeter.” Sonrasında Rebecca’ya dönerek, “Senin hikâyen nedir? Birlikte yaşadığın biri var ama yine de bir bekâr gezisine katılmışsın?”

“Aslında ben gezinin yalnızlar için olan kısmıyla ilgilenmiyorum,” dedi Rebecca. “Ben...”

Joy gözlerini Rebecca’ya dikerken, “O benimle beraber,” diyerek Rebecca’nın cümlesini tamamlamış oldu. Gözlerindeki ifade. Sakın bu geziye hangi sebeple katıldığını ağzından kaçırayım deme, der gibiydi.

Victoria, “Ah! Öyle mi? Joy’un arkadaşı, bizim de arkadaşımızdır,” dedi.

Ellie o an, “Ee, birlikte yaşadığın şu çocukla evlenecek misin?” diye sordu. “Bir dergide birlikte yaşayan çiftlerin yansının evlenmediğini okumuştum. Tabii bu sizin de evlenmeyeceğiniz anlamına gelmez! Ya da evlenmemeniz gerektiğinin... Sen benim karamsarlığıma bakma.” Yüzünü buruşturdu. “işte yine bir çam devirdim. Benim evliliğim iyi gitmiyor diye herkesinki de gitmeyecek değil ya.”

“Michael ile sonumuz ne olur ben de bilmiyorum.” Rebecca hayatının ve söylediklerinin Joy’u ilgilendirip ilgilendirmediğini merak ediyordu. Joy ise gözlerini yoldan ayırmadan, nadiren lafa kanşıyordu. “Bu aralar birtakım so-mnlanmız var.”

Maggie, Rebacca’nın elini hafifçe sıktı. “Biz de aynı yollardan geçtik.” Bu sözü tam bir New Yorklu olan Rebec-ca’nın büyükannesi yani annesinin annesi Mildred de fazlaca söylerdi. Rebecca onu on bir yaşındayken kaybetmişti. Herkes gitmişti. Herkes. Rebecca göğsüne bıçak gibi saplanan bir acıyla gözlerini sımsıkı yumdu. Joy un önünde ağlama. Sakın Joy’un önünde ağlama.

Maggie, Rebecca’ya, “İyi misin?” diye sordu.

Rebecca derin bir nefes alıp gözlerini açtı ve arkasını dönüp başını evet anlamında salladı. “Sen de New Yorklu musun?”

“Evet,” diyerek yanıtladı onu Maggie. “Sekiz sene önce Long Island’dan taşındık. Kocamın -daha doğrusu eski kocamın- işleri dolayısıyla. O zamandan sonra da Mark birden sık sık doğa yürüyüşleri yapan bir doğa âşığı olup çıktı. Eskiden tek zevki birasını içip televizyonun karşısında yayılarak Yankees maçlarmı izlemek olan adam bir anda vejetaryen bir sporcu olup çıktı. Sonra bunun altından ofisteki bir sürtük çıktı tabii.”

“Çok üzüldüm,” dedi Rebecca.

“Daha iyilerine bak sen de,” dedi Ellie. “Şöyle uzun, esmer, yakışıklı olanlara.”

Victoria, “Ne iş yapıyorsun, Rebecca?” diye sordu. “Yasal danışmanım,” dedi Rebecca. “Bir boşanma ve arabuluculuk şirketinde. Cuk oturdu, değil mi?”

Victoria homurdandı. “Arabuluculuğu ben de denedim. Ama seansın sonunda masanın üzerinden atlayıp yalancı, zampara, kalleş, piç kurusu eski kocamın boğazına sarılmıştım. Arabuluculuk tam bir saçmalık.”

“Bazen işe yaradığı oluyor,” dedi Rebecca. “Ama tabii herkes için uygun olmayabilir.”

Victoria yeniden homurdandı. “işte, canlı kanıtı benim,” dedi. “Ama yine de davada karşı karşıya gelmedik. Benden bir an önce kurtulmak için şartlarından tamamen vazgeçti çünkü.”

Maggie de, “Arabuluculuk nedir? Çok duydum ama nasıl bir şey olduğunu bilmiyorum,” dedi.

Rebecca şöyle açıkladı; “Yani, avukatlara bir dünya para döküp, uzun süre mücadele ederek hiçbir yere varamamak-tansa, boşanma arifesindeki çiftler her ikisinin de çıkarını gözeten bir arabulucuya başvururlar. Bu sayede ikisi için de velayet, ziyaret ve eşyaların dağılımı gibi konularda en adil kararlar verilmiş olur.”

“Ne yani, birbirinin boğazına yapışmamak için zor duran boşanmak üzere bir çift karşılıklı otump mal paylaşımı mı yapıyor?” diye sordu Ellie.

Rebecca, “Bazen evet, bazen hayır,” diyerek yanıtladı onu. “Bazen taraflardan biri sırf bir an önce tüm bağlarını koparmak için her şeyin altına imza atmayı kabul eder. Bazense evliliği bitirmemek için her ne derseniz muhalefet eder.”

“Hiç eğlenceli bir işe benzemiyor,” dedi Ellie.

Evet, eğlenceli değildi. “Sanınm buna eğlence demek doğru olmaz. Ama hiçbir şekilde uzlaşamayacak bir çiftin arasına girip uzlaşma sağlamanın hazzı gerçekten büyük.” İşte bu doğruydu. Yani Rebecca en azından başlarda böyle hissediyordu. “Buna boşanmaya giden yolu biraz daha kolaylaştırmak diyoruz, bir de ortada çocuklar varsa.” Bu sözle tıpkı Michael’a benzemişti. Ve de Marcie’ye.

Joy hem bitkin hem de üzgün bir ses tonuyla, “Bu çok önemli,” dedi.

Victoria, “Rex bu ayrılık konusunda ne âlemde, Joy?” diye sordu.

Joy mırıldanarak, “İyi,” dedi. “Bakın, konunun dönüp dolaşıp bana gelmesini hiç istemiyorum, tamam mı?”

“Hey Rebecca, Joy’un Sallantıdaki İlişkiler için de bir gezi düzenlediğini biliyor muydun? Dört çift bir hafta sonunu buralardan uzaklaşıp, birbirleriyle dertleşerek geçirecek. Belki sen de gidip orada arabuluculuk yapabilirsin!”

Rebecca hemen, “Ben sadece yasal bir danışmanım,” dedi. “Arabulucu değilim.”

Maggie ışıl ışıl parlayan kahverengi perçemlerini kabartırken, “Pekâlâ, işte adı her neyse, sen daha iyi bilirsin,” dedi. “İşinde iyi gibisin.”

O sıra lafa karışan Joy sert bir ifadeyle, “Rebecca New York’ta yaşıyor,” dedi. “Hafta sonundan sonra da dönüyor.” “Bu çok kötü,” dedi Ellie. “Bize çok yardımcı olabilirdin.”

Maggie, Ellie’yi tekrar ederek, “Bize mi?” dedi. “Sakın bana Tim’le o geziye gitmeye karar verdiğini söyleme, Ellie,” dedi. “Her seferinde sana sözler verip, iki gün sonra Handy Mart’taki kasiyer kızı öğle tatilinde tuvalette beceriyor.”

Ellie omuzlarını silkti, gözleri yine dolu dolu olmuştu. “Ne yapabilirim ki?”

Victoria kızıl saçlarını örüp yeniden açarken, “Belki de bu gezide aradığın adamı bulursun,” dedi. “Şöyle iyi birini... İlişkinin saygı üzerine kurulu olduğunu sana öğretebilecek birini.”

Ellie başını evet anlamında salladı. “Belki de.” Sonra Rebecca’ya dönerek, “Ama yine de Sallantıdaki İlişkiler gezisinde senin gibi bir profesyonelin olması mükemmel olurdu. Tim danışmanlık fikrine asla yanaşmaz. Yaptığının son derece doğal olduğu konusunda ısrarcı. Ona göre erkekler tek eşli olamazlar.”

“Saçmalık,” dedi Victoria. “Ben tek eşli bir sürü erkek tanıyorum. Belki bizim kocalarımız öyle değil -tabii ki Harry’yi istisna tutuyorum, Joy- ama çok fazla tek eşli erkek var. Arkadaşım Jackie’nin kocası. Babam. Arkadaşım Ric-hard... O böyle bir şeyi asla yapmaz. Ve benim hiç tahammül edemediğim karısına delicesine âşık olan erkek kardeşim. Üstelik dokuz yıldır da evliler.”

Rebecca, Joy’un hayatını ve evliliğinin neden bitmek üzere olduğunu çok merak ediyordu. Onun bu konuda bir şeyler söylemesini beklediyse de, Joy ağzını hiç açmamış ve bakışlarını yoldan bir an olsun ayırmamıştı.

Maggie bir kurabiyeyi daha ısırırken, “Benim erkek kardeşim de öyle,” dedi. “Ve babam da. Arkadaşım Sara’nın kocası da. Aynca işyerinden de akşam olunca doğruca evine, eşine ve çocuklanna giden, sabahları da işe mutlu ve enerjik gelen erkekler biliyorum. Bütün erkekler zampara değildir.” Michael da dahil olmak üzere, diye düşündü Rebecca. Bu konuda ona gözü kapalı güvenebilirdi. Ama ne de olsa evli değillerdi. Belki de çiftler evlendiğinde bir şeyler deği-şiyordu. Ya yüzükleri ya da başka bir şey onları sıkıyordu. Tek bir par’ın erle olma fikri yoruyordu. Rebecca evli çiftlerin neden boşandığı üzerine bir dünya sebebe tanık olmuştu. Neden eşini aldattıklarını az çok biliyordu. Çiftlerden biri sevişmek istemez ya da değişik fantezilere açık olmazdı. Bir diğeri biraz fazla kilo almış olurdu. Kimi bir işkolik olurdu, kimi ise alkolik. İnsanlar bıkıp usanmadan tartışır, tartışır, tartışırdı.

Rebecca babasının annesini hangi sebeple aldattığını merak ediyordu. Pia Jayhavvk nasıl olmuştu da babasım ka-nsından ve verdiği sözlerden uzaklaştırmayı başarmıştı?

Ellie, “Rebecca, çiftler genelde aldatma sebebiyle mi boşanıyorlar?” diye sordu.

“Aslında hayır,” dedi Rebecca. “Görünen en büyük neden oymuş gibi dursa da, aslında asıl sebep çiftlerin hiçbir şekilde birbirleriyle uzlaşmayan farklılıklan. Ama gerçekten ben evlilik, boşanma ya da ilişkiler konusunda bir uzman değilim. Bu konuda artık neyi bilip bilmediğimi anlayamıyo-mm. Hatta şu anda bir erkek arkadaşım var mı, ondan bile emin değilim.”

“Tannm, kulübe katıl,” dedi Ellie. “Ciddiyim. Grubumuza katılabilirsin!”

Joy gözlerini yoldan ayırmadan yeniden, “Hafta sonundan sonra gidiyor,” dedi.

Bu öylesine kesin bir yargıydı ki, minibüs bir anda sessizliğe gömülmüş, herkes derin düşüncelere dalmıştı. Sonraki dakika sessizliği bozan, kız kardeşi hakkında anlattığı bir hikâyeyle Maggie oldu. Kız kardeşi Frances, Massachusetts’de “kaybedenler kulübünden nişanlısı” ile birlikte aynı evi paylaşıyordu. Frances’in o adamla birlikte olmasının tek sebebi, yirmi kilo fazlalığı sebebiyle hiç kimsenin onu beğenmeyeceğine olan inancıydı. Bu konu bir anda minibüsün içinde süregiden bir kilo tartışmasına sebep oldu. Çiftlerden birinin yirmi kilo almasıyla, karşı tarafın ilgisini kaybetmesinin normal olup olmadığını uzun uzun konuştular. Bu, Kilo Avcıları kulübüne katılmadan önce Victoria’nın da başına gelmişti. Ama görünüşe göre, kulübe katıldıktan sonra verdiği yirmi bir kilo bile kocasını geri döndürmeye yetmemişti.

Bu tartışmanın ardmdan minibüs birkaç dakikalık bir sessizliğe gömüldü. Ta ki Joy aracı Brunswick’te bir evin önüne çekinceye dek. Joy, “Bir numaralı erkek yolcunun evine gelmiş bulunmaktayız,” dedi. “Oldukça çekici bir erkek olan Clinton Witowski ile tanışmaya hazır olun.”

Bir anda arka tarafta hummalı bir hazırlık başlamış, pudralıklar açılmış, saçlar düzeltilip, kabartılmıştı. Dişler son bir kez aralannda kurabiye artıkları kalmaması için kontrol edilmişti. Nihayet kapının önünde bir adam belirdi. Kapıyı kaydırarak açarken, “Merhaba, bayanlar,” dedi ve oldukça çekici bir gülüşle kadınlann hemen arkasındaki sıranın tam ortasına oturdu.

Clinton Witovski kırklı yaşlannm başında gibiydi. Koyu renk gür saçları açılmaya başlamıştı ama bu haliyle de gayet yakışıklı görünüyordu. Gözlerinin kenarındaki kaz ayakları ve dudaklannın kenarındaki çizgiler de bir şekilde çekiciliğine çekicilik katıyordu. Görünüş olarak bir kovboya hiç benzemese de, sanki üzerine yapışıp kalmış bir Mariboro erkeği imajı vardı.

Clinton’ın arabaya binmesiyle kadınlar bir anda değişmişti. Hepsi de daha dik oturmaya başlamış, Victoria gözle görülür biçimde neşelenmişti. Arkasına dönüp Clinton’a “Hepimiz Dul Kadınlar Kulübü’nün üyeleriyiz,” dedi. “Sen hiç evlendin mi?”

Clinton öne doğru eğilerek, “iki kez,” dedi. “Ama her iki boşanmamın da faili ben değilim. Verdiğim sözlere hep sadık kaldım. İlk karım orduda olmama bir türlü alışamadığı için benden aynidı. Bu yüzden ikinci kanmı ordudan seçtim, o da komutanıyla beni aldattı.” Sonra uzunca bir süre önce bir subayken, şimdi nasıl Brunssvvick Deniz Hava Üssü’nde mühendis olarjık çalıştığını anlattı.

Kadınlar kederle adeta kendilerinden geçmişlerdi. Rebecca kâh arada bir Clinton’ın da lafa karışmasına müsaade eden kadınların konuşmalanna kulak kabartıyor, kâh pencereden dışanyı seyrediyordu. Joy ile minibüste çok fazla konuşamayacağını anlamıştı, bu yüzden Portland’a varıp baş başa kalana dek sabretmesi gerekecekti.

Yanm saat sonra, Joy bu kez iki numaralı bekâr erkeği almak üzere durdu. Victoria, Maggie ve Ellie bakışlannı dı-şan çevirmiş, gelecek ikinci adayı bekliyorlardı. Adamı görünceye dek adeta bir yay gibi gerilmişlerdi. İkinci aday oldukça uzun ve zayıf biriydi. İtici biri değildi belki ama tuhaf olduğu kesindi. Minibüse bindiğinde öylesine mahcup bir tebessümle gülmüştü ki, üç kadının da içinde bir yerlerdeki annelik içgüdüsü uyanmıştı.

Joy kadınlara dönerek, “Size Jed HarkerT tanıştırayım,” dedi. “Jed, ilk sırada oturanlar Ellie Rasmussen, Maggie He-rald ve Victoria Dale. Onların arkasındaki beyefendi ise Clinton Witowski.” Bir anlık bir sessizliğin ardından “Yanımdaki yolcu koltuğunda oturan ise Rebecca Strand,” dedi.

Kadınlar merhaba deyip, Jed’in elini sıktılar. Jed öylesine utanmıştı ki kadınların yüzüne bakamıyordu bile. Sırtına vurduğu bir şaplakla onu adeta yere yuvarlayacak olan Clinton’ın yanına oturdu.

Kadınlar bir anda JedT soru bombardımanına tutmuşlar, Jed de bu sayede yavaş yavaş açılmaya başlamıştı. Otuz yaşında ve daha önce hiç evlenmemiş biriydi. Bugüne kadar sadece birkaç ilişkisi olmuştu, hatta birkaç haftalığına nişanlı bile kalmıştı. Ama nişanlısı olacak kadın başka birini bulduğunda JedT bırakmıştı.

“Hep böyle olmuyor mu?” diye sordu Victoria. “Hep başka birini buluyorlar. Benim anlamadığım neden ellerin-dekiyle memnun olmuyor bunlar? Neden başka birinin vajinası benimkinden daha ilgi çekici oluyor ki?”

Rebecca’nın küçük ısınklarla kemirdiği kurabiye bir an boğazında kalır gibi oldu. Bunu fark eden Joy, Rebecca’ya bir bakış fırlatarak gülümsedi. Ama çok geçmeden ona dost canlısı davranmayacağını hatırlamış olmalıydı ki bakışlarını yeniden yola çevirdi.

Jed’in gözleri de yuvalarından fırlayacakmış gibiydi. Ellie hafifçe eline vurdu ve-“Buna alışsan iyi olur,” dedi.

“Ne var biliyor musunuz?” dedi Victoria. “Geçen yıl bir arkadaşlık sitesinde bir profil oluşturdum. Biriyle tanışıp, birkaç kez buluştum hatta. Sonra adam kalkıp bana ne dese beğenirsiniz? İlişkimiz yürümüyormuş ve ben onun aradığı gibi biri değilmişim. Oysaki çocukça kısaltmalarla yazdığı paragraftaki “İdeal Kadın” profilinde tıpkı beni anlatıyordu. O an anladım ki bazen işler kâğıt üzerinde olduğu gibi olmuyor. Ete kemiğe bürününce işler tamamen değişebiliyor.”

Clinton başını sallayarak Victoria’yı onayladı. “Kimya denen bir olay var. Buna bir açıklama getirmek zor. Birinde aradığın ya da istemediğin özellikler olabilir ama kimya kimyadır işte.”

Rebecca da o sırada sebepsizce, Kan da kandır, diye düşündü. Sonra gözlerini onunla aynı DNA’yı, aynı babayı paylaştığı halde tamamen bir yabancı olan Joy’a dikti.

“Benim kimyam kimseyle uyuşmuyor,” diyerek lafa daldı Jed.

Ellie ise Jed’in omzuna hafifçe vurup, “Çünkü çok utangaçsın,” dedi. “Merak etme bunu düzelteceğiz.”

Jed gülümsedi. “Zaten bu yüzden katıldım bu tura. Kalabalıkta kendimi daha iyi ifade edebileceğimi düşünüyorum.

Sonraki on dakikada Jed ve Clinton, Red Sox takımından laflarken, kadınlar da eski kayınvalidelerini çekiştiriyorlardı. Rebecca o an Michael’ın annesinin getirdiği gelinliği ofis kapısının arkasındaki askılıkta unuttuğunu fark etti. Şimdi bunun altında da olmadık bir anlam aranabilirdi.

“Pekâlâ, millet, işte bu da son yolcumuz.”

Kadınlar beklentiyle son bir kez daha hummalı bir hazırlığın içine girdiler. Joy arabayı üç ailenin paylaşabileceği kadar büyük, her katında ayrı bir balkon olan, üç katlı bir evin önünde durdurdu. Sonra hayli şişkin bir randevu defterinden bir şeyler arandıktan sonra zillerden birine bastı. Birkaç dakika sonra iri yarı bir adam elindeki kamp çantasıyla birlikte Joy’u takip ederek minibüse gelmişti.

“Ellie, Maggie, Victoria, Rebecca, Clinton ve Jed. Bu da Victor.”

Clinton, “Victor ve Victoria, kulağa çok kafiyeli geliyor,” dedi.

Victor hangi kadının kendisiyle kafiyeli bir isim taşıdığını anlamak istercesine herkesi şöyle bir süzdü, sonra da kamp çantasını arkaya atıp arabaya bindi ve Jed’in yanına oturdu. Victor, Jed’in tam tersiydi. Jed’de olmayan ne varsa Victor’da vardı. Susmak nedir bilmiyor, ağzı da hiç boş durmuyordu. Yanında bir çanta dolusu solucan jelibonlardan getirmişti, yemeden önce her birini dudaklannın üzerinde bıyık yapıyordu. Otuz beş yaşında, keçi sakallı, oldukça çekici yüzü olan biriydi ve yirmi kilo fazlasını bedeninde gayet şık taşıyordu. Üzerinde, desenli bir kazak ve takım elbise giymek zorunda olmadığı cuma günleri için Harold Goldberg’in giymesine izin verdiği bir Dockers pantolon vardı. Victor bir büro sandalyesi satıcısıydı, büro sandalyeleri için havalı koltuk yüksekliği ve bel desteği hakkında her şeyi biliyordu.

Victor nihayet sandalyeler ve en sevdiği takımlar hakkında konuşmayı bitirdiğinde, Victoria ona dönerek, “Ee, senin hikâyen nedir?” diye sordu. Bu sırada saçlanyla oynayıp, bir tutam uzun kızıl saçı parmağıyla çeviriyordu. Rebecca, Victoria’nın Victor’dan hoşlandığını görebiliyordu.

Victor yüzünde donuk bir ifadeyle Victoria’ya dönüp “Benim hikâyem mi? Özetle kadınların yalancı birer sürtük olduklan,” dedi.

Herkes bir an öylece kalakaldı.

Victor, “Şaka yapıyorum,” diyerek bir kahkaha patlattı.

“Harika!” dedi Clinton.

Jed de, “Gerçekten harika!” diyerek ona katıldı ve kahkahalarla gülmeye başladı. Nihayet Jed de partiye katılmayı başarmıştı.

Portland’ın Munjoy Hili kasabasında kalmak için geldikleri otelin görülmeye değer bir Casco Körfezi ve Portland Rasathanesi manzarası vardı, ama Rebecca için yerleri yoktu.

Joy aldığı cevapla bir an donup kalmıştı. “Nasıl olur, daha birkaç saat önce arayıp, bir oda daha ayırtmıştım.” Otel sahibi başını iki yana salladı. “Ben öyle bir telefon almadım.” Sonra bir an durdu. “Ah, Tanrım. Lizzie ile konuşmuş olmalısınız. Kendisi kızım olur. Henüz on beş yaşında ve olmayan odaları varmış gibi rezerve etmeye bayılıyor. Merak etmeyin ben cezasını keserim.”

Joy derin bir iç geçirdi. “Ama fazladan bir misafirimiz var bizim.”

Kadın bilgisayar ekranına daha da dikkatli dikti gözlerini. “Şöyle yapabiliriz, eğer isterseniz sizin odanıza bir yatak daha koyarız. Belki biraz sıkışık olur ama iş görür. O yatak için de ücret almayız.”

Joy bu kez derin bir nefes bıraktı.

“Olmadı ben lobide yatarım,” dedi Rebecca. Az önce, içinde Victorya tarzı bir kanepe ve kapitone sandalyelerin olduğu perdelik kumaş kaplı bir salondan geçmişlerdi.

“Olur,” dedi Joy.

Bu cevapla Rebecca’nın yüzü bir anda asılmıştı.

Joy ise tebessüm bile etmeden, “Şaka yapıyorum,” dedi.

Herkes akşam yemeği için Meksika mutfağında anlaşmıştı. Otel sahibinin tavsiye ettiği restoran, rıhtıma açılan Arnavut kaldmmiı dar bir sokaktaydı. Old Port dedikleri bu yer Rebecca’ya küçücük bir yer olan Greenwich kasabasını anımsatmıştı. Ama burada ne iğne atsan yere düşmeyecek bir kalabalık, ne de trafikte zigzaglar çizerek ilerleyen san taksiler vardı. Sadece kendine özgü birkaç küçük dükkân, gösterişli bir restoran, bir de adı Kondom Hissi olan kondom dükkânı vardı ki burası Clinton’ın ilgisini fazlasıyla çekmişti.

Ellie ve Victoria yakışıklı Clinton’ı Maggie’ye bırak-nıışlardı, ne de olsa onun bu hafta sonu böyle bir yakışıklıya daha çok ihtiyacı vardı. Sadece kocasını istiyormuş gibi duran Ellie, Jed’i karşılıksız bir aşkla kanatlarının altına almıştı. En az Victor kadar yapılı olan Victoria ise, adam onu kondom dükkânından içeri sokup, “Sadece takılıyorum,” derken kıkır kıkır gülüyordu.

Her şey yolundaydı.

Meksika enchiladaTarı* yapan restoranın üçlü bir gitar grubu, bir de dans pisti vardı. Jed kendini piste atıp, tıpkı “Seinfeld” dizisindeki Elaine gibi kollarını ve bacaklarını garip şekillere sokarak dans etmeye başlamıştı. Anlaşılan o ki hayatında ilk defa böylesi dağıtıyordu. Karşısındaki Ellie ise çoğunlukla twist yapıyordu. Victoria ve Victor bu kadar hızlı bir müzikle yavaş dans etmeyi seçmişlerdi. Maggie ve Clinton ise, her ikisi de dans etmeyi bilmediklerinden, mar-garitalarmı yudumlayarak koyu bir sohbete dalmışlardı.

Böylece Rebecca ve Joy, önlerindeki büyük bir kısmı boş tabaklarla masada yalnız kalmışlardı. Her ikisinin de yüzü dans pistine dönüktü, bu sayede karşılıklı oturmak zorunda kalmıyorlardı. Joy arada bir samimi bir sıcaklık ve sevgiyle dans pistindeki müşterilerine bakıp göz kırpıyor ve gülümsüyordu. Görünen o ki, Joy hem insanlara hem de işine değer verenlerdendi. Ve işi romantizm üzerine kuruluydu. Rebecca, Joy’un Pia Jayhawk’ın Daniel Strand ile yaşadığı ilişki hakkında ne düşündüğünü çok merak ediyordu. Annesinin evli bir adamla birlikte olup sonra ortada kalakalması omm için ne ifade ediyordu acaba? Annesi gerçekten Daniel

♦ Bir tür Meksika yemeği, (e.n.)

Strand’e âşık olmuş muydu? Rebecca’nm bu konu hakkında en ufak bir fikri yoktu.

Joy, gözlerini tangovari bir dans yaparlarken Ellie’yi aşağı doğru eğip, sonra da onu neredeyse yere düşürecek olan Jed’e dikip gülüyordu. Rebecca’nın onu izlediğini fark etmesiyle Joy’un yüzündeki tebessüm bir anda silinmişti.

Rebecca margaritasından bir yudum alırken, “Beni de çağırdığın için gerçekten çok teşekkür ederim,” dedi. “Neyle karşılaşacağımı bilmiyorum ama yolculuk bile çok eğlenceliydi.”

“Bu işi bu yüzden yapıyorum ya. İnsanlar aşkı anyorlar. Ve kimin kimden hoşlanacağını bilemiyorsun.”

“Ne zamandır yapıyorsun bu Aşk Otobüsü işini?” “Yaklaşık bir yıldır. Wiscasset Dul Kadınlar Kulübü üyeleri benim daimi müşterilerim arasında. Onlann tavsiyesiyle gelen birkaç başka müşterim daha var. Erkek müşterilerin ilgisini çekebilmek için arabalarma atlayıp kasabalara kadar giden ve benim broşürlerimi spor salonlarına, barlardaki ilan panolanna ve akıllanna gelen her yere asan kulüp üyeleri var.”

“Daha öncesinde ne iş yapıyordun?”

Joy eline bir mısır cipsi alıp ikiye böldü ama ağzına atmadı. “Aslında tam olarak çiftlikte çalışıyordum. Boğalan kaşağılamak ve yavrulanna bakmaktı işim. Üniversitede matematik okudum -ki Harry’yle de orada tanıştık- sonra ortaokul ve lisede çalışabilmek için öğretmenlik diplomamı 3İdım ama iş okullara başvurmaya geldiğinde kendimi çiftliklerde iş ararken buldum. Birdenbire boğalar ve alpakalarla çalışmak istediğimi fark ettim. Çiftlik işlerini gerçekten ço)^ seviyorum.”

Rebecca ise alpakanın ne olduğundan bile bihaberdi “Sonra Rex doğdu ve evde kalıp vaktimi onu büyüterek geçirdim. Aslında en sevdiğim işin bu olduğunu söyleyebilirim. Geçen yıl Harry’nin sıra dışı amcası öldüğünde ona bu turuncu otobüsü bıraktı. Bu otobüsle tüm Maine’de, özellikle de kuzey bölgelere turlar düzenliyordu. Bir gün Harry’ye şakasına Jasper Amca’nın yarım bıraktığı işi benim yapabileceğimi ve Dul Kadınlar Kulübü’ndeki kadınlan yeni aşklara yelken açmalan için turlara götürebileceğimi söyledim. Bu fikir Harry’nin çok hoşuna gitti. Sonra da apar topar bu işi yapmaya başladım. İşte böyle.”

“Boğalan kaşağılamayı tercih mi ederdin?”

“Sanırım öyle. O işi bırakmak zorunda kaldım. Sonra bu işi bulunca... Eğlenceli bir iş ve koyduğun parayı geri alıyorsun. Rex anasmıfina başladığında çitlik hayatma geri dönmek isterim. Daha önümüzde iki yıl var. Kim bilir belki bir gün kendime ait bir çiftliğim olur. Ama şu an için Aşk Otobüsü işi harika gidiyor. Mutlu ediyor beni. Turların amacına her zaman ulaştığını söyleyemem -yani çoğunlukla ulaşmıyor- ama herkes çok eğleniyor.”

Rebecca aniden, “Aımen babamıza âşık mıydı?” deyiverdi.

Joy gözlerini ona dikerek, “Rebecca, birincisi, lütfen artık senin babana babamız demekten vazgeç. Biyolojik olarak babam olması, gerçekten babam olduğu anlamına gelmez. İkincisi de, bu konu sadece annemi ilgilendirir.”

Rebecca yanaklarının kızardığını hissetti. “Ben... Pekâlâ, haklısın. Özür diliyorum. Bunu nasıl yapacağımı bilemiyorum.”

Rebecca kendini, Demek annesi halen hayatta, diye düşünmekten alamadı. Acaba Pia Jayhawk’la da tanışmaya fırsat bulabilecek miydi?

Joy belli belirsiz bir tebessümle “Ben de öyle,” dedi.

“Seni gerçekten önemsiyordu. Ba... yani Daniel Strand.” Rebecca deri kutuyu almak üzere çantasına uzandı. “Tüm bu mektupları sana yazmış. Orada açıklıyor...”

Joy kutuyu yeniden Rebecca’ya doğm itti. “Ne açıkladığı umummda değil. Okumaya da hiç meraklı değilim.”

“Babanı hiç merak etmiyor musun?” diye sordu Rebecca. Pia Jayhavvk’ın kızına neler anlattığını merak ediyordu.

Joy gözleri dans pistinde, elindeki cipsi salsa sosuna batırırken, “I-ıh,” dedi.

“Gerçekten mi?”

Joy bakışlannı yeniden Rebecca’ya çevirdi. “Gerçekten. O benim için biyoloji ve DNA dışında hiçbir anlam ifade etmiyor. Ben dokuz yaşındayken annem çok iyi bir adamla evlendi. Beni o büyüttü. Kendi hatalarının sommIuluğunu bile alamayan bir yabancıyı ne diye merak edeyim ki?”

Rebecca kaskatı kesilmişti. Ve Joy kesinlikle haklıydı.

Joy bir anda, “Ama görünen o ki, senin için çok şey yapmış,” dedi.

Rebecca başmı evet anlamında salladı. “İyi biriydi. Gerçekten”

Joy kadehini masanın üzerine sertçe bıraktı. “İyi bir adam. Tamam. Metresinin hamile olduğunu duyduğunda arazi oluveren iyi bir adam. Şimdi nasıl karşıma çıkıp da gözlerimin içine baka baka bana biyolojik babamın ne kadar iyi olduğundan bahsedebiliyorsun? Eğer kendi çocuğuna sırt çe-virebiliyorsan, kesinlikle iyi biri olamazsın. Ben de artık bir anne olduğuma göre, bunun ne demek olduğunu iyi bilirim.” Rebecca’nm yanakları yeniden kızarmaya başladı. “Ben...” Ne diyebilirdi ki?

İyi olmayan şeyler yapan birinin iyi biri olduğu nasıl iddia edilir ki? Daniel Strand’in yaptıklanna ancak hata denebilirdi. Ya da belki de kötü bir karar... Yani başka bir şeydi. Rebecca’nın aklının almadığı bir şey. Yoksa babası çok iyi bir insandı.

“Bazı durum...”

Joy içkisinden bir yudum daha aldı. “O küçük mükemmel hayatını mahvetmek istememesi gibi durumlar mı?” “Aslında o kadar da kolay değil. Hiçbir şey o kadar akla kara değildir.”

“Bir çocuk dışında,” dedi Joy. “Senin baban bir kadını hamile bıraktı ve bu ona haber verildiğinde adeta buhar olup uçtu. Bunun neresi akla kara değil, söyleyebilir misin?” “Eğer sana yazdığı mektuplan okusaydın, o zaman...” “Rebecca, bak. Neden beni bulmak istediğini anlıyorum. Bunu mantıklı bulabilirim. Ve babanı kaybettiğin için gerçekten çok üzgünüm. Ama o benim babam değil. Sen de benim kardeşim değilsin. Ortada bir aile bağı falan yok. Çok üzgünüm.”

Ama sen benim babamın kızısın. Kızısın!

“Mektupları bir kez okusan, Joy...”

Joy ayağa kalkıp çantasına uzandı ve çıkardığı birkaç banknotu kadehinin altına sıkıştırdı. “Sabah olduğunda artık gitmeni istiyorum, Rebecca. Yani New York’a dönsen iyi olur.” Doğruca dans pistine doğm yürüyüp, Victoria’nın kulağına bir şeyler fısıldadı. Victoria onu başıyla onaylayıp yanağına bir öpücük kondurduktan sonra kaldığı yerden dans etmeye devam etti. Ve Joy restorandan çıkıp gitti.

Hayır, hayır, hayır! İşler bu noktaya nasıl gelmişti? Daha az önce matematikten, boğalardan, alpakalardan, alpaka da ne demekse, bahsederlerken nasıl birden bire hayattan, seçilen yollardan bahsetmeye başlayıp Rebecca yine karşısında kapı duvar bir Joy bulmuştu?

Rebecca o an kalbi sıkışınca anladı ki, o geceyi lobideki perdelik kumaş kaplı kanepede geçirecekti. iki saat sonra Rebecca, Joy Jayhawk Yalnızlar Turu Organizasyon’un kiralama nezaketinde bulunduğu bir arabayla kuzeye doğru yol alıyordu. Yan koltuktaki Jed ise tırnak etlerini kemirmekle meşguldü. Beraber yaşadığı annesi Jed’i arayıp ayak ve göğüs ağrılarından şikâyet edince Jed, Joy’a kullanmadığı bu tur hakkını ileri bir tarihte değerlendirip değerlendiremeyeceğini sormuş, Joy da olumlu yanıt vermişti. Hatta, “Rebecca seni eve bırakmaktan mutluluk duyacaktır,” diye de eklemişti. işte bu kadardı. Joy ondan Rebecca’nın tahmin ettiğinden çok daha çabuk kurtulmuştu. Araba kiralama şirketinde Joy Rebecca’ya bir harita, yolu tarif eden bir rota ve benzin alabilmesi için yirmi dolar vermişti. Bahşetmediği tek şey zoraki bir gülümsemeydi.

“Ne yapacağımı bilemiyorum,” demişti Rebecca. “Buraya kadarmış gibi hissediyorum. Sen bana bir şans tamdın ve ben o şansı elime yüzüme bulaştırdım. Şimdi de gidiyorum.” Gözlerin tıpkı babamızınkilere benziyor. Çenen de öyle.

“Biz bir aile değiliz,” demişti Joy. Bunu öyle kısık bir sesle söylemişti ki, Rebecca öne doğru eğilmek, Joy da bir adım geri gitmek zorunda kalmıştı. “Kelimeler, etiketler, her ne ise bizim için hiçbir anlamları yok.”

Ama... Rebecca nasıl savunmaya geçeceğini ve bu durumu nasıl düzelteceğini bilemeden ayağa kalktı. “Sana kesinlikle katılıyorum. Ama en azından konuşabiliriz, öyle değil mi? Sadece konuşabiliriz.”

Joy iç geçirip gözlerini önce uzaklara, sonra yeniden Rebecca’ya çevirdi. “Rebecca, ben söyleyeceğimi söyledim. Üzgünüm. Konuşmamız gerekenleri tekrar tekrar konuştuk. Artık konuyu uzatmak istemiyorum. Eğer bu tavır sana soğuk geldiyse çok özür dilerim.”

O sırada elinde telefonuyla Jed çıkagelmişti. “Arayan yine annemdi. Sağ ayak başparmağının kanncalandığını söylüyor. Sizce bu neyin belirtisi olabilir?”

Eve dönüş yolunda Jed hiç durmadan konuşmuş; annesinden, hastalıklanndan, annesinden uzaklaşıp sosyal olmaya olan ihtiyacından, Ellie’nin ne kadar mükemmel biri olduğundan ama asıl Maggie’yle ilgilendiğinden bahsedip durmuş; Rebecca’ya Maggie’nin onun gibi bir erkekle çıkıp çıkmayacağını, yoksa etrafta Clinton gibi biri varken hiç şan-smın olup olmadığmı sormuştu. Rebecca, Jed’i evinin önünde bırakırken ona koşullar ne olursa olsun, insanın hayatta yapabileceği en iyi şeyin neyi amaçladığını bilmek ve ona ulaşmayı istemek olduğunu söylemişti.

“Bu çok iyi bir tavsiye,” demişti Jed. “Gerçekten çok iyi.” Sonrasında Rebecca’nın elini sıkmış, evine çıkan yokuşu elindeki bavulu bacağına çarpa çarpa tırmanmaya başlamıştı.

Joy Rebecca’ya otobandan çıkar çıkmaz arabayı Bruns-wivk’teki bir şirkete bırakmasını tembihlemişti. Görünen o ki, Rebecca birilerinden onu Joy’un evinin önünde bıraktığı kendi arabasına kadar götürmelerini rica etmek zorunda kalacaktı.

Nitekim öyle de oldu. Jed’den bile daha geveze biri bunu kabul etti. “New Yorklu musun? Ben de oradan geliyo-mm, aile ziyaretinden. Empire State Binası’na çıktın mı hiç? Peki ya Özgürlük Anıtı’na? Çocukken ben çenesine kadar tırmanmıştım. Arkamdaki birileri vertigo olmuştu. Bunu hiç duymuş muydun? Filmini izlemiştim, bilirsin, hani şu çok eski olanı, ama insanlann halen bu hastalığa yakalandıklarını bilmiyordum.” Adam kendi kendine o kadar çok konuşuyordu ki, Rebecca cevap vermeye bile fırsat bulamıyordu. Bu da işine geliyordu hani. Rebecca bakışlannı pencereden dışanda hızla akan manzaraya, yanından geçip giden yaşama -hatta buna kıvnlarak akan demek daha doğru olurdu belki-çevirdi ve fark etti ki orta yaşlı bu geveze adamın arabasında olduğu sürece hayatında bir yerlere ait gibiydi.

Adam arabayı Wiscasset’taki 52 Mapple Lane’nin önünde durdururken, “işte geldik,” dedi.

Joy’un evde, içeride değil de binlerce kilometre uzakta olduğunu bile bile evin önünde olmak Rebecca için çok tuhaf bir duyguydu. Rebecca’yı nasıl da yanından göndermiş ve hayatından çıkarmıştı...

Rebecca kendi kiralık arabasına bakarken Joy’un sevimli, mavi Cape Cod tarzı evine son bir kez baktı. Sonra da bir motel ya da yatak ve kahvaltılı, kendini duşa atıp uzun uzun düşünebileceği bir yer bulma umuduyla şehir merkezine doğru yol almaya başladı. Eve mi dönmeliydi? Mic-hael’ın, şirketin ve Marcie’nin kibirli suratının yanına mı gitmeliydi? Standart dışı, düzensiz, hiçbir kalıba uymayan hayatına geri mi dönmeliydi? Artık orada bir ailesi yoktu, sadece Michael vardı. Ve Rebecca onu gerçek anlamda daha da yakından tanıyıp anladıkça, kafasının nasıl çalıştığını gördükçe ona olan bağlannın gevşediğini hissediyordu.

Şehir merkezine ulaştığında fark etti ki gidecek hiçbir yeri yoktu. Mama’s yanan ışıklarıyla ışıl ışıldı ve dışarıya kulağa oldukça garip gelen polka gibi bir müzik sesi geliyordu. Belki Arlene, Rebecca’ya en azından geceyi nerede geçirebileceğini söyleyebilirdi. Hatta belki de birkaç geceyi...

İçeride bir parti kalabalığı vardı, her yer üzerinde MUTLU ALTMIŞINCI YILLAR TRUDY yazan uçan balonlarla doluydu. Çalan polka müziği gürültülü ve ortaya kurulan derme çatma dans pisti yaşlılarla tıklım tıklımdı. Rebecca bir partiye denk gelmişti. Tam arkasını dönüp gitmek üzereydi ki, Arlene koşarak yanına geldi.

“Rebecca! Seni yeniden görmek ne güzel,” diye bağırdı. Üzerinde, göğüs kısmına kocaman bir çiçek takılmış fuşya rengi tüylü bir tunik vardı. “Gelsene, pastanın son dilimini sana vereyim.”

“Bu özel partiyi bölmek istememiştim,” dedi Rebecca. “Ben çıkayım.”

“Saçmalama. Bu pastayı kendim için yaptım. İnan bana, tadına bakmalısın.”

Rebecca gülümseyerek, üzerinde son harf olan Y’nin yazılı olduğu, pembe şekerleme kaplı çikolatalı pastayı aldı. Bir ısınkla lokma ağzında eriyip gitmişti. Annesinin o mükemmel pastalarına benziyordu ki Rebecca bu konuda ona hiç çekmemişti.

“Sana demiştim,” dedi Arlene.

Bu sırada müzik polkadan kare dansa dönmüş, kalabalık narin hareketlerle dans etmeye başlamıştı. Arlene, Tmdy’nin kız kardeşi olduğunu ve Wiscasset Rekreasyon Merkezi’nde “her yaşa dans eğitimi” veren bir hoca olduğunu söylemişti.

Rebecca müziğin sesini bastırmak istercesine bağırarak “Arlene, bana buralarda bir ya da birkaç geceliğine kalabileceğim bir otel veya misafirhane tavsiye edebilir misin?” diye sordu.

Arlene başını evet anlamında salladı. “Finch’in Water Street’i sezon dışı olduğu için kapalı ama sahibi benim çok eski bir arkadaşım. Eğer istersen onu arayabilirim. Ben ona ulaşmcaya kadar neden sen de verandaya çıkmıyorsun? Oradan sahile giden bir yol var, ama seni uyarayım, su ayağını batırmak için fazlaca soğuk olabilir.”

Rebecca daha önce hayatında Arlene gibi sebepsizce nazik birine hiç rastlamamıştı. Kadının sıcaklığı ve anaç tavn öylesine rahatlatıcıydı ki, Rebecca yanından hiç ayrılmak istemiyordu. Ama Arlene çoktan tezgâha ve telefona yönelmişti bile. Tezgâha kadar giden yolda da birkaç kez dönerek dans etmişti.

Rebecca elindeki pastasıyla birlikte verandaya çıktı. Uzaktaki masalardan birinde, yanındaki bir Sam Adams şişesiyle bir adam ayaklarını tırabzanlara uzatmış oturuyordu. Rebecca bu saçı nerede görse tanırdı. Gür, koyu sarı ve seksi... Hemen altında bronz bir boyun ve üzerlerine yeşil bir tişört geçirilmiş geniş omuzlar...

“Theo’ydu, değil mi?” diye sordu.

Adam dönüp, keskin ve yoğun koyu kahverengi gözleriyle Rebecca’ya gülümsedi. “Sen de Rebecca’ydın, öyle değil mi?”

Rebecca başını evet anlamında salladı. “Güzel manzara.” Aslında pek bir şey göremiyordu. Verandanın ışıkları aşağıdaki çimleri bile zar zor aydmlatıyordu ve yaklaşık otuz metre ileride taşlı bir yol vardı. Ama yine de okyanusun sahili döven dalgalanmn sesini duyabiliyordu.

Theo yanı başındaki sandalyeyi Rebecca’nm oturması için çevirdiğinde, Rebecca bu daveti geri çevirmeyerek oturdu. Theo birasına uzanırken, “Seni eylül ayında Wiscas-set’a getiren nedir?” diye sordu. “Burası daha çok bir yaz kasabasıdır.”

Rebecca bir an her şeyi, tam da olduğu gibi anlatmayı düşündü, ama sonra yine içindeki sese kulak verip vazgeçti. Çünkü burası Joy’un yaşadığı yerdi ve hikâyenin bir kısmı da ona aitti. Bu yüzden Joy’un sadece kendisini ilgilendiren bu hikâyeyi kimseye anlatmamaya karar verdi.

Rebecca, “Varsayımsal olarak mı?” diye sordu pastasından bir ısırık daha alırken.

Theo ona bakıp gülümsedi. “Aynen öyle.”

Ama Rebecca herhangi bir sebep söyleyemeden birden gözyaşlanna boğuldu. Aklına babasının hasta yatağındaki çelimsiz hali, buruşmuş yüzü ve gözlerindeki o garip ifade gelmişti. Nasıl bir ifadeydi o? Suçluluk denemezdi, öyle değildi. Birden konuşmaya başlayarak, “Farzet ki babanı kaybediyorsun. Ama baban ölmeden hemen önce sana bir itirafta bu-, lunup, artık bir yetişkin ve senden sadece birkaç yaş küçük bir çocuğunun daha olduğunu söylüyor.”

Theo hemen arkalarındaki masaya uzandı ve peçetelik-ten birkaç peçete çıkanp Rebecca’ya uzattı. Rebecca gözlerinin altını silip, beyaz mendili ellerinin arasında sımsıkı tuttu.

“Ve farzet ki,” diyerek devam etti, “senin hayatın bir tür... doğru kelime hangisi olur bilemiyomm. Hayat değil aslında. Burada asıl hayret verici haber şu ki, bir anda bir yerlerde bir kız kardeşin olduğunu öğreniyorsun. Bu senin için gerçekten önemli bir haber. Hemen onu aramaya başlıyor ve nihayetinde buluyorsun, ama o seni hayatında istemiyor.”

Theo “Ah!” diyerek gözlerini karanlığa çevirdi. “Ben olsam, kardeşimin biraz zamana ihtiyacı olduğunu düşünürdüm.”

Rebecca ona doğm dönerek “Sahi mi?” diye sordu.

“Bizim bir aile olmadığımızı ve hiçbir zaman da olamayacağımızı söylese bile mi?”

Theo başıyla onayladı. “Evet. Zaman her şeyin ilacıdır.” Rebecca derin bir nefes verip pastasından bir parça daha attı ağzına. Lokması adeta midesine oturmuştu.

“Benim babam da çocukluğumda hayatıma bir girer bir çıkardı,” dedi Theo. “Eğer günün birinde peydahladığı çocuklardan biri kapıma dayanıp ‘Selam, ben senin kardeşinim,’ dese ben de ona karşı bir bağ hissedemezdim. Yani ilk etapta böyle olurdu.”

Rebecca başını salladı. “Bunu anlayabiliyorum. Bana kalırsa ben aramızda bir bağ kurabiliyorum çünkü babamla büyüdüm. Diğer kızı bana göre onun bir parçası. Ama o kardeş bu hisse sahip değil. Elinde onu buna inandıracak hiçbir şey yok. Ben onun için tamamen bir yabancıyım.”

Theo bira şişesini ona doğru kaldırarak “Varsayımsal olarak bir yabancı,” dedi.

Rebecca gülümsedi.

“Theo, canım, artık gitmeye hazınm.”

Rebecca arkasını döndüğünde, az önce kare dansını yapan yaşlı hanımlardan birinin kapının eşiğinden Theo’ya seslendiğini gördü. Kadının üzerinde, sıcaklık on beş derecenin çok altındaysa da uzun, kapitone bir kaban vardı.

Theo, “Büyükannem,” diye fısıldadı. “Doğum günü kızının oda arkadaşı.” Elini bir saniyeliğine Rebecca’nın elinin üzerine koydu ve “Zaman yardımcın olacaktır. Bazen bir yarım saat bile yeter,” dedi.

Son bir kez daha gülümseyip gitti. Theo on beş dakikalık bir sohbetle, Rebecca’nm kendini son bir haftada hissettiğinden daha iyi hissetmesini sağlamıştı.

Finch’in Sahil Otel’i Rebecca’nın beklediğinden çok daha şık Viktorya tarzı bir oteldi. Ama sezon dolayısıyla kapalı oldıtğundan restoranı, masaj salonu ve oda servisi de hizmet vermiyordu. Otelin güler yüzlü sahibi Marianne Finch sabahlan kirlileri alabileceğini, ama Rebecca’nın çarşaflarını kendisinin değiştirmesi gerektiğini söylemişti. Ah, ayrıca Rebecca’nın ön verandada ve arka balkonda yapılan tadilat sesine biraz katlanması gerekecekti. Rebecca sırf bu sebeple normal bir oda fiyatı olan elli dolardan daha az para ödeyecekti otele. Oldukça geniş olan odada koyu renk ahşaptan dört direkli bir yatak, yumuşak, beyaz bir yorgan, her yeri mermer kaplı bir banyo ve sahili kuşbakışı gören bir balkon vardı.

Saat gece yansına gelmesine rağmen Rebecca üzerine bir kazak, ayaklarına da L. L. Bean marka yün çoraplarını geçirdi ve eline babasının bıraktığı deri kutu ile restorandan çıkarken Arlene’in eline tutuşturduğu litrelik Diet Cola’yı alarak balkona çıktı. Birkaç dakika öylece durup dalgaların sahile vuruşunu dinledi ve sessizliğin verdiği huzurun onu esir almasına izin verdi. Tuhaftır ki bir anda aklına -kocaman koyu renk gözleriyle- Theo geldi. Ama çok geçmeden onun yerini, yakışıklı yüzünde hoşnutsuzluk izleri taşıyan Michael’ın yüzü aldı.

Michael, Rebecca New York’tan ayrıldığından bu yana bir kez olsun aramamıştı. Bu nasıl olabiliyordu? Nasıl olurda insan her sabaha gözlerini birlikte açtığı, aynı yatağı, aynı banyoyu paylaştığı birini hiç aramaz ve acaba yerine ulaşmış mıdır diye rnerak etmezdi? Üstelik de geçirdiği bu... neydi bu? Acı verici, tuhaf, her şeyin yerle bir olduğu bir zamanda. .. Ne yani, Rebecca eğer onun dediğini yapmayıp sözünü dinlemezse, Michael onu her anlamda hayatından çıkaracak mıydı? Görünüşe göre öyleydi.

Rebecca başmı şezlonga dayayıp, elindeki deri kutuya daha sıkı yapıştı. İçindekiler ona güven vermiyordu aslında. Başka birinin sırlanm taşıyorlardı, bu yüzden onun için değil sadece başka biri için anlamlılardı. Charlotte, Rebecca’ya bu mektuplar sayesinde babasını daha yakmdan tanıyabileceğini söylemişti. Peki, bu Rebecca’nın babasını yeterince tanımadığı anlamına mı geliyordu? Belki de baba diye bildiği adam bambaşka biriydi. Geçmişinde yalanlar ve gizli bir aşk hayatı olan biriydi...

Zaman her şeyin ilacıdır.

Rebecca gözlerini kapayıp kutuya uzandı ve içinden rastgele bir mektup seçti.

Sevgili Joy,

Artık on üç yaşındasın ve bunun ne anlama geldiğini çok iyi biliyorum. Bu gerçeği Rebecca ’yla öğrendim. Geçirdiğin dönem tam bir SORUN dönemi. Bu elbette Rebecca 'nın sorunlu biri olduğu anlamına gelmiyor. O iyi bir kız. Yani, çoğu zaman... Dalton adında bir erkek arkadaşı var. Dalton, ne isim ama. Bu onun ilk erkek arkadaşı ve görsen, aşkından adeta ölüyor. Ama ne yazık ki kaçınılmaz son gelip çattı ve Dalton Rebecca yi bu gece hayal kırıklığına uğrattı. Okul balosundan önce ortadan kaybolarak Rebecca yi yüzüstü bıraktı. Gerçi Rebecca ve Charlotte yine de baloya gittiler ve bil bakalım, ne oldu? Dalton çoktan baloya gelip başka bir kızla dans ediyordu bile. Beni arayıp onu oradan almamı söyledi ve uzun uzun ağladı. Erkeklerin neden onu değil de, başka kızları seçtiğine bir türlü anlam veremiyordu.

Bu konuda ona cevap verebilecek son insan benim sanırım. Ama bu soru bir şekilde bana anneni anımsattı. Ne diye çok harika bir kadın, bir eş ve çocuğumun annesi olan karımı bırakıp ben de onu seçmiştim ki? Rebecca ya bazen insanların, içinde başka duygular uyandırabilen başka insanları da sevebileceğini söylemek istedim ama bunu ona açıklayamazdım. Bunun yerine tek yapabildiğim bir sürü basmakalıp söz söylemek oldu.

An geliyor, en çok sevdiğin insanı değil de, hayatına en çok anlam katan insanı seçiyorsun. Bu anneni Rebecca ’nın annesinden daha çok sevdiğim anlamına gelmiyor. Ah, Tanrım, neler saçmalıyorum ben böyle? Tek bildiğim sadece an gelip de bir karar aldığın. Hatta bazen üzerine uzun uzun düşünmeden aldığın bir karardır bu. O an doğru olduğuna inanırsın. Eski kararına dönüp bakmazsın bile. Ta ki uzun bir süre geçinceye kadar.

Rebecca, Dalton ve ilk kalp kınklığıyla ilgili babasıyla yaptığı o konuşmayı hatırlıyordu; “Her şey düzelecek tatlım. Hayatına başkaları girecek. O seni hak etmiyordu. Emin ol, iki gün sonra yeni birini bulacaksın. ”

Rebecca’nın uzun süre erkek arkadaşı olmamıştı, hem de çok uzun bir süre. Eğer babası şöyle bir açıklama yapsa acaba daha mı çok hoşuna giderdi: “Gerçekleri mi duymak istiyorsun, Becs? Gerçek şu ki, bir kızı gerçekten çok sevebilirsin. Her an onu düşünürsün ama sonra birden başka bir kız daha çeker ilgini. Aslında her ikisi de hayatında olsun istersin, ama bu mümkün değildir. O zaman da aklına en yatkın olanı tercih edersin. ” Carrie Futterman, Dalton’un aklına daha çok yatmış olmalıydı. Ne de olsa daha on beşindeyken seksen beş bedenlik kocaman memeleri vardı.

Rebecca telefonunu eline alıp Joy ve grubunun kaldıkları oteli aradı. Resepsiyondan Joy’un odasını bağlamasını istediyse de, saatin kaç olduğunu hatırladığında neredeyse telefonu kapatacaktı. Ama biliyordu ki Joy da Rebecca’yı düşünerek uyumamıştı.

Hattın diğer ucundaki ses Rebecca’yı şaşırtmayarak capcanlı bir sesle “Alo?” dedi.

“Joy, benim Rebecca. Sadece geldiğimi haber vermek istedim. Az önce babamın sana yazdığı mektuplardan birini okudum. Güya kendini açıklamaya çalışıyor ama görsen daha da batırmış!”

“Tahmin edebiliyorum,” dedi Joy.

Rebecca gözlerini yumup nefesini tuttu. “Yarın sabah yine gelebilir miyim? Bir daha ondan bahsedip bir şeyi açıklamaya çalışmayacağım. Sadece seninle kötü ve zayıf bir bağımız da olsa, bir nevi kardeş olduğumuz için gelmek istiyorum. Bir şeyler öğrenmek istiyorum ama ne olduğunu şu an ben de bilmiyorum.”

Joy, Commercial Caddesi’nde bir restoran adı söyledi ve sonra da alelacele telefonu kapattı.

Demek Theo haklıydı, zaman gerçekten her şeyin ilacıydı. Bazen birkaç saat bile bir şeyleri değiştirmeye yetiyordu.

Rebecca’nın omuzları bir anda, gidecek bir yerinin olması gerçeğiyle gevşeyip rahatlamıştı. İçeri girip onu kendine doğru adeta bir mıknatıs gibi çeken yatağa girmeden evvel şöyle köpüklü bir banyo yapmaya karar verdi. Tam o esnada telefonu çaldı. Yoksa Joy karanndan vaz mı geçmişti?

Hayır. Arayan Michael’dı. Rebecca Michael’ın adını küçük ekranda görür görmez yüreği neredeyse ağzına gelmişti.

Telefon açılır açılmaz, “Selam,” dedi Michael.

“Selam.” Rebecca bir an Michael’ı önündeki sehpada üç dosyayla birlikte deri kanepesinde çıplak ayaklarıyla uzanırken hayal etti.

“Ee? İki başlı mı çıktı? Sekiz pasaklı çocuğu mu var? Peki ya suç dosyası?”

Rebecca hem kendine, hem de Michael’a rağmen yüzüne bir tebessüm yerleştirdi. “Sen zaten çoktan araştırmış-sındır onu, Michael.”

“Elbette ki araştırdım. Eğer geçmişinde en ufacık bir pürüz bulmuş olsaydım, çoktan peşinden gelmiştim bile.” Gelirdi, Rebecca bundan emindi.

“O... iyi biri,” dedi Rebecca. “Biraz aksi biri ama durumu açıklayınca anlayışlı. Onun için adeta bir piyango bileti gibi oldum.”

“Eve ne zaman dönüyorsun?”

Rebecca’nm pazartesi günü işe başlaması gerekiyordu. Ama henüz dönmeyi düşünmüyordu. “Birkaç gün sonra, sa-nınm. Burada biraz daha kalmaya ihtiyacım var.”

Sessizlik... “Yani bu demek oluyor ki işe başlamıyorsun, öyle mi?” diye sordu Michael. “Rebecca, senin sorumlulukların var.”

“Çoktan vazgeçtim onlardan.”

“Takviye kursuna gidecektin”

Hayır, gitmeyeceğim. “Michael, ben altı yıldır yasal danışman olarak çalışıyorum.” Şu an gerçekten bunu konuş-tuklanna inanamıyordu.

“Becs, tatlım, dinle. Şimdi bunu unutalım. Bu konuyu hiç açmamalıydım. Geçen hafta senin . dukça zor bir haftaydı. Orada, o farklı dünyada biraz daha kalmak istediğini anlayabiliyorum. Ama senin burada bir hayatın var ve o hayatta da insanların sana ihtiyacı var.”

Eve dönmek istemiyorum. Bu fikir dilinin ucuna kadar gelmişti. Eve gitmek istemiyordu. Henüz vakti gelmemişti. Joy ile aralanndaki ilişki... ne? Düzene girmeden ya da çözümlenmeden mi?

“Henüz buradan ayrılmaya hazır değilim, Michael. Lütfen anla beni, tamam mı?”

Hattın diğer ucunda bir nefes sesi duyuldu. Sonrası sessizlikti- En sonunda “Rebecca, belki sana bunu şu anda söylememem lazım ama kendimi buna mecbur hissediyorum. Zor zamanlar beraberinde zor kararlar da getirir.”

Rebecca bunun ardından ne geleceğini beklemeye koyuldu. Aradaki sessizlik onu ürkütüyordu.

“İlişkimiz uzun bir süredir yolunda gitmiyor gibi,” dedi. “İkimiz de yalpalıyoruz sanki.”

Bu doğruydu. Rebecca, “Biliyorum,” dedi yumuşacık bir sesle. “Bu konuda ne yapabileceğimi gerçekten bilmiyorum.”

“Ben de öyle,” dedi Michael. “Ama bilmeni istediğim bir şey var ki, o da benim artık yeni bir arkadaşımın olduğu. Şu an sadece arkadaşız. Geçen ay spor salonunda tanıştık ve aramızda ciddi bir çekim var.”

Rebecca’nın midesi bir an ağzına gelir gibi olunca, ayağa kalktı. Gözyaşlan gözlerine hücum etmeye başlamıştı bile. “Yani?”

“Yanisi şu ki, nasıl istiyorsan öyle yap, Becs. İstersen eve dön ve aramızdaki ilişkiyi yeniden gözden geçirelim, somn neyse görmeye çalışalım. Ya da... bunu hiç denemeyelim,” diye ekledi.

Rebecca gözlerini kapatıp, “Şu an sana nasıl cevap vereceğimi bilemiyorum, Michael,” dedi ve tıpkı Joy gibi telefonu alelacele kapattı.

Joy da Rebecca onu aradığında, tıpkı kendisinin şimdi yaptığı gibi, sanki göğsüne oturmuş bir taş varmışçasına yatağa çökmüş olmalıydı. Kâh içinde kopan fırtınayla yenik düşmüş, kâh sanki hiçbir şey olmamış gibi hissediyordu. n*:

Rebecca ertesi gün saat dokuzda Wharf’ın restoranına vardığında, Ellie garsonla flört ediyordu. Dümdüz saçlannı bugün atkuyruğu yapmış ve etkileyici yeşil gözlerini dumanlı bir gece makyajıyla boyamıştı. Victoria ve Victor sandalyelerini birbirlerine doğru çevirip koyu bir muhabbete dalmışlardı. Victor gözlerini Victoria’nın yüzünden alamazken, bir yandan da parmaklarını Victoria’nın o uzun kızıl saçlarının arasmda gezdiriyordu. O güzel yüzünde fazlaca sürülmüş bir rimel ve pembe-kahve bir rujla aşırı makyaj yapmış hissi veren Maggie ise biraz endişeli gibi duruyordu. Ellerini sıkıca kahve fincanına kenetlemişti. O ve Marlboro adam Clinton yan yana oturmuyorlardı bile, oysa Rebecca onları en son bıraktığında sarmaş dolaş dans ediyorlardı. Başında bir kovboy şapkası olan Clinton kendini mönüye vermişti. Sarı saç-lannı kırmızı süet bir saç bandının altma gizleyen Joy ise sıfır makyajla oturmuş, Old Port’un haritasını inceliyordu.

Rebecca Joy’u görür görmez, ona duyduğu yakınlık hisliyle kalbinin sıkıştığını fark etti.

Bir yerlerde, doğumdan sonra birbirlerinden ayrılan ikizlerin, ayn büyümüş olsalar da seçtikleri şampuandan ıstakoz sevip sevmemelerine kadar her açıdan benzer özellikler taşıdıklannı okumuştu. Rebecca da Joy’un Pantene şampuan kullanıp kullanmadığını, salatalık dilimli balıklı sandviç sevip sevmediğini merak ediyordu. Belki onun da en sevdiği renk kırmızıydı ve o da filmlerin klişe sahnelerinde ağlıyordu. Kim bilir, Rebecca dışında Umut Dalgaları filmini beğenen tek kişi de oydu.

Acaba Michael’la telefonda konuşan Joy olsaydı, benim gibi mi konuşurdu yoksa başka şeyler mi söylerdi?

Ama Rebecca ve Joy ikiz olmadıklan gibi sadece üvey kardeşlerdi. Üstelik Rebecca annesine benziyordu.

Victoria, Rebecca’yı görür görmez, “Hey, bâkın kim geri dönmüş,” diye bağırdı. Masada bir alkış tufanının kopmasıyla Rebecca’nın düşmüş omuzlan az da olsa dikleşmişti. Görünüşe göre, Joy herkese Rebecca’nın Jed’in o halde araba sürmesine izin vermeyerek, onu evine kadar götürdüğünü söylemişti.

Victor hemen ayağa kalkıp yan masadan bir sandalye çekti ve Rebecca’yı üzgün görünen Maggie ile Joy’un arasına sıkıştırdı.

Maggie fısıltıyla, “Şu fötr şapkalı pislik var ya, işte o bana elbisemi çoktan belime kaldırmışken, ciddi bir şeyler yaşamaya niyetinin olmadığmı söyledi. Sonra da bunu bana itiraf edecek kadar benden hoşlandığını söyledi, şerefsiz.”

Ah. “Çok üzüldüm,” diyerek fısıltıyla karşılık verdi Rebecca.

Maggie, Rebbeca’ya biraz daha sokuldu. “Dün gece içimden bir ses git adamın kapısına dayan ve ona ‘Biliyor musun, seni pislik, ben de ciddi değilim. Eski kocam on iki saate kadar evleniyor ve ben şu an bir enkazdan farksızım. Tek istediğim şöyle adam akıllı bir seks’ de,” dedi.

Rebecca Maggie’nin elini tuttu.

Sonra gözlerine biriken yaşlarla, “Ama bu kendimi daha da kötü hissetmeme sebep olurdu, öyle değil mi Rebecca?” dedi.

Rebecca başını evet anlamında sallayıp, “Büyük ihtimalle. Şu an istediğinin böyle bir şey olduğunu hiç sanmı-yomm. Sen güven arıyorsun ve ilişkiye kalbini koymayacak birine hiç ihtiyacm yok.”

Maggie biraz toparlanarak, “Aynen öyle,” dedi. “Clinton gibi kaypak bir şerefsiz için neden kendimi bu kadar üzdüm bilemiyorum.” Gözlerini, masanın uzak köşesinde garson kıza holandez sosunun içinde neler olduğunu sormakla meşgul Clinton’a çevirdi. “Demek istediğim, onun gibi tipleri iyi bilirim. Herkes bilir. Ama dün gece içim çıkana kadar ağladım desem yeridir.”

“Doğru insan o değildi,” dedi Rebecca. O an garson kız Maggie ile arasına dikildi ve Rebecca İsveç usulü peynirli omlet sipariş etti. “Ve kahve lütfen, iki fincan.” Maggie de siparişini verirken, Rebecca Joy’a dönüp “Tekrar gelmeme izin verdiğin için teşekkür ederim,” dedi.

Joy onu başıyla onaylayıp otelde yeni bir tek kişilik odanın boşaldığını haber verdi. Gerçi Rebecca için çoktan rezervasyonu yaptırmıştı bile. Sonra o günkü gezi güzergâhını açıkladı. Önce Old Port’u, ardından da Portland civarındaki Munjoy Hill ve West End’i gezeceklerdi.

Rebecca o gece için odalannda konuşacakları çok şey olduğunu düşünüyordu. Gözünün önünde beliriveren manzarada karşılıklı yataklarda bağdaş kurarak oturmuş, sevdikleri ve sevmedikleri şeylerden bahsediyorlardı. Birinden biri mütemadiyen “Ben de!” diyor olacaktı bu resimde. Sonra Joy babaları hakkında sorular soracaktı.

Rebecca Zaman, dedi kendi kendine. Bununla birlikte Theo’nun yüzü, o derin gözleri ve tek yanağındaki gamze de düşmüştü aklına.

Dışan çıktıklarında Rebecca, deniz kenarında sıra sıra dizilmiş teknelerin üzerine inip kalkan martıların çokluğuna şaşırarak temiz havayı ciğerlerine çekti.

Maggie Rebecca’ya doğru eğilip, Commercial Caddesi boyunca yürüyen seksi bir kadını gözleriyle yercesine bakan Clinton’ı göstererek, “Keşke, şu pisliği denize atabilseydim,” dedi.

Rebecca, bu sırada başka bir kadının göğüslerine bakarken deniz kenanna farkında olmadan fazlasıyla yaklaşan Clinton’a bakıp, “Gerek yok, o zaten birazdan düşecek, baksana,” dedi.

Joy herkese Portland Rasathanesi’yle ilgili broşürler ve civar mahallelerin haritalannı dağıttı. Clinton Victor’a, Sea Dogs oyunu için bilet isteyip istemediğini sordu. Ama Victor Victoria’ya doladığı kollarını biraz daha sıkıp, bugün için dolu olduğunu söyledi ve “Hatta belki de bundan sonraki hayatımda hep doluyum,” dedi. İskeleye doğru ilerlerken Victoria sevgilisine mırıldanarak sokulmuştu.

Joy, “Eğer öğle yemeğinde bize katılmak istiyorsanız öğleden sonra saat birde otelin lobisinde olun,” diye bağırdı çifte kumruların ardından.

O sırada Ellie’ye dönüp, kolunu ona dolamaya çalışan Clinton, “Bu teklife sen ne dersin, bebek?” diye sordu. Ama Ellie ise yanıt olarak ona okkalı bir tokat savurdu. Clinton kısık bir sesle, “Sen kaybedersin, yavrum,” dedi.

Ellie sinirlerine hâkim olamayarak, “Kendine fazla güveniyorsun, Clinton,” dedi.

Maggie, “Artık yola çıkabilir miyiz?” diye homurdandı.

“Clinton, saat birde otelin lobisinde buluşacağız, tamam mı?” dedi Joy. Yani kısaca, Defol git, seni pislik, demişti.

Clinton tek kaşını havaya dikip, “Beni ortadan kaldırmanın planlarını yapmayacaksınız, değil mi?” diye sordu, sonra da bir kahkaha attı.

Joy Clinton’a, “Bak, burada birinin kalbi kınidı,” dedi.

Clinton bir an Maggie’yi göz ucuyla şöyle bir süzdü. Sonra şapkasını çıkarıp eline aldı. “Maggie, dinle. Ben sadece dürüst olmaya çalışıyordum. Bir şeyler olmadan, çok fazla ileriye gitmeden. Anlayabiliyor musun?”

Maggie dudaklannı ısınp gözlerini ayaklannın altındaki Arnavut kaldınmiı taşlara dikti.

“Seninle sevişip, sonra da gecenin bir yarısı kaçıp gitsem daha mı iyi olurdu? Sabah da dediğim gibi seks hiçbir anlama gelmez.”

Maggie huysuzlanarak, “Biz seks yapmadık,” dedi. “Tamam, neyse, unut gitsin.”

“Neden bana bu kadar sinirlendiğini anlayamıyorum,” dedi Clinton. “Dürüst davrandığım için neden kötü çocuk oluyorum? Ben sadece sana doğru zamanda bana karşı beklentilerinin olmamasını söyledim.”

“Doğm zaman barda oturduğumuz zaman olmalıydı,” diye çıkıştı Maggie sesini yükselterek. “Tüm bunları bana barda ne kadar güzel olduğumu fısıldarken, kocamın beni nasıl bırakıp gittiğine bir anlam veremediğini anlatırken söylemeliydin.” Maggie parmağıyla ClintonT itti. “Hatta gözlerimin içine bir ömür bakabileceğin palavralannı sıkmadan önce söylemeliydin. Belki de bu anlardan daha iyi bir zamanlama olamazdı, ne dersin?”

Maggie’nin itmesiyle sendeleyen Clinton, “Tatlım, bunlan söylediğimde üç kadeh margarita içmiştim ben,” dedi.

Maggie’nin gözleri dolu dolu olmuştu, sırtını dönüp kol-lannı göğüslerinin üzerinden birleştirdi. Rebecca gelip elini onun omzuna attı. Son iki senedir biriyle flört etmeyi hiç öz-lememişti. Nasıl bir his olduğunu bile ımutmuştu, ki işte tam da böyle bir histi.

Joy, Clinton’a doğru yaklaşıp, biraz konuşmak için onu kenara çekti. Birkaç dakika sonra, her ikisi de yeniden gruba katılmışlardı.

Clinton Maggie’ye, “Joy haldi,” dedi. “Birilerinin kalbi kırıldı ve asıl önemli olan da bu. Duygulannı incittiğim için çok üzgünüm, Maggie. Bilmiyorum. Belki de sen benim aradığım gibi biri değilsin ya da tam anlamıyla bir umutsuz vakasın, bilemiyorum.”

Bu söz üzerine Maggie ayakkabısını çıkarıp Clinton’a fırlattı.

Clinton ayakkabıya hedef olmamak için zıplarken, “Nesin sen, deli falan mı?” diye sordu. “Ne yaptığını gördün mü?” dedi Joy’a dönerek. “Tannm, tam da yüzde onluk bir indirim kazandım derken.”

Joy, Maggie’nin ayakkabısını geri alıp yeniden sahibine uzattı. “Tamam, birbirimize ayakkabı falan fırlatmıyoruz. Lakap da takmıyoruz. Siz ikiniz bir şeyler yaşadınız ve olmadı. Madem öyle, bu konuyu artık burada kapatalım, ne dersiniz?”

Maggie kıstığı gözlerini Clinton’a dikip çıkışarak, “Ben kapattım bile,” dedi.

Clinton ise gözlerini devirdi ve “Kadınlar,” diyerek sal-lana sallana uzaklaştı.

Ellie bu sırada, “Bu sık sık yaşanıyor mu?” diye soruyordu. Rebecca’ya dönerek, “Bu benim ilk Aşk Otobüsü turum da,” dedi.

Joy başmdaki saç bandını çıkanp, ellerini saçlannın arasından geçirdi. “Bazen. Bazen flört etmek evlilikten bile zor olabiliyor.”

Ellie, “Belki de Tim’le hemen evlenmek yerine, üç aydan daha fazla çıkmalıydım,” dedi.

Bundan sonrası yerini içten kahkahalara, herkesin flört ve nişan döneminin ne kadar sürdüğüne ve en kötü düğün hediyesinin kime ait olduğunu tartışmaya bırakmıştı. Kazanan Maggie olmuştu. Çünkü kayınpederi ve kayınvalidesi ona düğün hediyesi olarak biricik oğullanna nasıl iyi bir eş olabileceğine dair bir liste, en sevdiği bifteğin tarifi ve neler yediğini gösteren bir mönü vermişlerdi. Maggie’nin eski eşi aperatif olarak her akşam yeşil sebze ve ekmek isterdi. Yeni ebeveynlerinin verdiği listeden, kocasının son zamanlarda reklam panolannda sık sık görülen boxerlar yerine klasik slip don tercih ettiğini de öğrenmişti. Dediklerine göre onları kesinlikle kolalamamalıydı.

Maggie homurdandı. “Bir de bu slip donların üzerine o koca bira göbeği devrilmez miydi? Ne seksi bir manzara...” Ellie gülmekten öylesine katılmıştı ki, ayağı takılıp kıçının üzerine düştü. Rebecca kalkmasına yardım ederken “Peki, bifteklerini gerçekten verdikleri tarife göre mi pişirdin?” diye sordu.

Maggie’nin gözleri ışıldadı. “Aslında genellikle yaktım. Slip donlan da yıkanırken kasten çektirdim.”

Maggie kızlan listeden ilginç detaylarla eğlendirirken, Joy artık rahatlamıştı. Hep birlikte içinde pek çok butiğin ve ilginç mağazanın olduğu Exchange Caddesi’ne doğru yürümeye başladılar. Rebecca babasının mirasını okuduktan sonra, onun sayesinde artık bankada hayli yüklü bir hesabı olduğunu öğrenmişti -ya da çok kısa zamanda olacaktı- bir de, birkaç tuhaf yatırımı vardı ve onlann faizi bile Rebec-ca’nın aylık masraflannı karşılamaya yetip de artıyordu. Yine de Rebecca Freeport’ta fazlasıyla alışveriş yaptığı için, bu kez sadece yasemin kokulu iki tütsü ve küçük bir seramik tütsülük almakla yetinmişti.

Maggie oldukça pahalı bir mağazada kolsuz daracık siyah bir elbise ile bir çift önü açık topuklu ayakkabı deneyip, parasını ödemek üzere kasaya geldi. “Aslında ikisine de verecek param yok ama o sahte kovboyun ne kaçırdığını görmesini istiyorum,” diyerek çantasından cüzdanını çıkardı. “Adi herif. Pislik. Beyinsiz pislik.”

Joy, Maggie’nin omzunu okşayarak, “İyi misin?” diye sordu.

“Sanırım,” dedi Maggie. “Ama neden bu kadar zor? Birini seversin, o da seni sever, sonra...” Derin bir nefes verdi. “Dürüst olmaya çalıştığını biliyorum. İstese beni tüm gece kullanıp, sabah da söyleyebilirdi bunu. Ama neden canımı bu kadar yakıyor?” Gözyaşlarına boğulup, kasadaki kadına o “aptal elbise”yi hiç beğenmediğini söyledi ve üç arkadaşı onu mağazadan dışarı çıkardı.

Joy kolunu Maggie’nin omzuna atarak yakınlarda Soa-kology adında ayak masajı yaptıracakları ve binlerce farklı çeşitte çay içip pasta yiyebilecekleri bir yer bildiğini söyledi.

“Tanrım, bir ayak masajı ne iyi gelir şimdi. Pasta da öyle,” dedi Maggie.

On dakika sonra dört kadın da yan yana dizilmiş halde konforlu pedikür sandalyelerine kumimuş, ayaklannı lavanta kokan sıcak, köpüklü suya daldırmıştı. Rebecca sandalyesinde sırtını yavaşça sıkmaya başlayan titreşim özelliğini seçerek başını geriye atmış, sandalyesine biraz daha gömülmüştü.

Rebecca, “Cennete düştük galiba,” dedi. “Omuzlarımdaki yük sanki uçup gitmiş gibi.”

“Ben de şimdiden daha iyi hissetmeye başladım,” dedi Maggie. “Sanki benim dışımda herkes eşini bulup yolunu çi-ziyormuş gibi hissediyorum. Hep böyle oluyor zaten. Lisede, üniversitede, çöpçatanlık partilerinde... Ben hep seçilmeyen kişi olurum.” Başını geriye yasladı. “Harika, şimdi de mızmız bir bebek gibi davranıyorum.”

“Eğer bu seni rahatlatacaksa,” dedi Rebecca, “Jed bana senden etkilendiğini söylemişti.”

Maggie gülümsedi. “Sahi mi? Sanırım, bu iyi haber.” Yeniden gözyaşlan yanaklanndan süzülmeye başladı. “Ama biliyor musun, beni seçenler hep Jed gibi tipler oluyor. Bunun çok alçakça olduğunu biliyorum. Ama hep böyle oluyor. Bazen benim dışımda herkes imrenilesi bir hayat sürüyormuş gibi hissediyorum.”

Rebecca, Maggie’nin elini sıktı. “Geçen hafta babamı kaybettim ve dün gece telefonda erkek arkadaşım bana bir an önce bir sevgili gibi davranmazsam, hayatında yeni birinin hazır olduğunu söyledi.”

Diğer üç kadm şaşkınlıkla öne doğru eğilip, gözlerini Rebecca’ya diktiler.

“Gerçekten mi?” Maggie’nin ağzı açık kalmıştı. “Al işte bir şerefsiz daha.”

Ellie ayağıyla köpüklü sulan dışarı doğru sıçratarak “Kocam bana onunla anal seks yapmadığım için hayatına başkalannı da almak zorunda kaldığını söylemişti,” dedi.

Rebecca bu sözle ağzındaki çayı püskürtmüş, Maggie ve Ellie öylesine çok gülmüşlerdi ki, Ellie neredeyse oturduğu sandalyeden düşüyordu.

“Bimiyorum,” dedi Maggie. “Eğer Joy ve Harry bile sorun yaşıyorsa, diğer çiftlerin hiç şansı yok demektir. Siz ikiniz yıkılmaz bir dağ gibiydiniz.”

Ellie Joy’a, “Bize aranızda ne yaşandığıyla ilgili en ufak bir ipucu da mı veremezsin?” diye sordu.

Joy gözlerini tavana dikti. “Biz sadece...”

“Amacım burnumu sokmak değil, Joy,” dedi Ellie. “Neyse, unut gitsin. Başka evliliklerde de problemlerin yaşandığını görmek sadece kendimi daha somnsuz ve hatasız hissetmeme sebep oluyor. Anlıyor musun?” dedi.

Joy ellerini zarif çay fincanının etrafına dolayıp, çayından büyük bir yudum aldı. “Ben...” Fincanı yeniden yere bıraktı. “Neden benim için bu kadar zor? Harry’nin haklı çıkmasından nefret ediyorum.”

Ellie nazikçe, “Hangi konuda?” diye sordu.

Rebecca o an. Eğer koltuğuma iyice gömülürsem, belki benim burada olduğumu unutur ve bu soruyu cevaplayabilir, diye düşündü. Nefesini tutup, beklemeye koyuldu.

“Yani, işte, o... kahretsin,” dedi, ayağının altındaki suyu tekmeleyerek. “Benim duygusal bir frijit olduğumu söyledi. Hem de aynen bu kelimeleri kullanarak. Ruhsuzluğumdan bıkıp, usanmış. Büyük ihtimalle de bu nedenle bodmm katına taşındı.”

Rebecca bir an kendini tutamayarak, “O da mı şerefsiz?” diye sordu.

Joy başını iki yana salladı. “Pekâlâ, bazen. Ama genellikle sözlerinde haklıdır. Yine de söz konusu Rex olduğunda o kadar da haklı diyemem. En büyük şikâyeti de bu zaten. RexTe ilgilendiğim gibi onunla ilgilenmediğimi söylüyor.”

Maggie şeytani bir tebessümle, “Nasıl yani? Ona üç yaşında bir çocuğa davrandığın gibi mi davranmanı stiyor?” diye sordu.

Joy’un kocasının bile onun kabuğunu kıramıyor oluşu Rebecca’nm kendisini daha iyi hissetmesini sağlamıştı. Demek bu sadece onun problemi değildi. Belki de öyleydi. Joy’un zor biri olduğu aşikârdı. Ama Rebecca’ya kapıları az da olsa aralamıştı. Ve Rebecca ne olursa olsun içeri süzülmeye kararlıydı.

O gece Joy, Rebecca, Ellie ve Maggie akşam yemeği için Elizabeth Burnu yakınlarındaki meşhur Istakoz Evi’ne gittiler. Victor ve Victoria (ne ahenkli bir çiftti bunlar böyle) öğle ve akşam yemeğine katılmayacaklannı söylemişlerdi, çünkü Victor’ın odasında sevişmekle meşgullerdi. Clinton da arayıp yeni biriyle tanıştığını, bu yüzden öğle ve akşam yemeğinde onlara katılmayacağını bildirmişti. Ama yine de pazar günü eve dönerken bir araca ihtiyacı olduğunu ve işlerin kötü gitmesi nedeniyle, özellikle de şu ayakkabı fırlatma meselesinden sonra parasının geri kalan kısmını almamaya karar verdiğini söylemişti. Joy ise ona parasının geri verileceğini garantilemişti. Maggie de Clinton’ın böylesi bir şerefsiz olduğu için yüzde on daha fazla para vermesi gerektiğini düşünüyordu.

Yemekten sonra, ki bu gece Rebecca hayatının en iyi ıstakozunu yemişti, hep birlikte kayalık falezlerin üzerindeki göz alıcı feneri görmeye gittiler. Rebecca şimdi yanlarından geçen herkesin neden kalın kabanlar giydiğini daha iyi anlıyordu. Rüzgâr etrafında ıslık çalarak döne döne ilerliyor, ama Rebecca yine de üşümüyordu. Aksine tek hissettiği, karşısındaki uçsuz bucaksız lacivert okyanus ve en az lavantalı ayak masajı kadar rahatlatıcı sessizlikle yeniden can bulduğuydu. Maine’e geldiğinden beri bir kez bile koma sesi duymamıştı. Demek ki giriş tabelasının üzerinde yazanlar boşuna yazılmamıştı.

Joy kollarını kendine dolayıp gözlerini okyanusa dikerken, “Rex’i özledim,” diyordu.

Rebecca gözlerinin önündeki saçlannı çekerken, “Sence Harry ona iyi bakıyor mudur?” diye sordu.

Joy başmı evet anlamında salladı. “Rex’in emin ellerde olduğunu biliyorum. Hafta sonları bu tür turlara çıkıp oğlumu Harry’ye emanet etmeye alışkınım. Ama bu seferki farklı çünkü arada bir aynlık söz konusu. Uzun süredir aile gibi değiliz sanki. Rex’i ya ben alıyorum ya da Harry. Ama birlikte hiçbir şey yapmıyoruz. Harry bodrum kata taşındığından beri bu böyle. Bu beni öldürüyor. Rex’in mutlu bir yuvada büyümesini istiyorum.”

“Sen de benim gibisin,” dedi Maggie. “Ben babasız büyüdüm. Annemle boşanınca ülkenin diğer ucuna taşındı babam. O günden beri de tek hayalim, gün gelip evlendiğimde ailemi ve çocuklarımı hep bir arada tutabilmek olmuştu. Çocuklarımın da aynı sıkıntıları, aynı acıları yaşamasını istemiyordum. Ama gel gör ki, bu hayal yerle yeksan oldu. Halen içimi acıtır.” Joy’a döndü. “Ah, Tanrım, amacım seni üzmek değildi.”

.Joy, “Sorun değil,” dedi. “Harry şimdilik sadece bodrum katında... Bu da halen bir umudun olduğunu gösteriyor.” Bir süre hepsi sessizliğe gömüldü. Sessizliği bozan, Rebecca’ya dönüp, “Senin annen ve baban hâlâ evliler mi?” diye soran Ellie oldu. “Ah, affedersin. Babanı yeni kaybettiğini söylemiştin. Yine pot kırdın, Ellie.”

Rebecca, Ellie’nin elini sıktı. “Çok mutlu bir evlilikleri vardı. Ta ki ben on dokuz yaşındayken annem ölene dek.” Mutlu evlilik... Rebecca bir an bunun nasıl da ağzından hiç düşünmeden çıkan basmakalıp bir söz olduğunu fark etti. Anne ve babasmm mutlu bir evlilikleri olduğundan kim emin olabilirdi ki? Ne derece mutlulardı, herkesin payına düşen mutluluk ne kadardı? Mutlu görünmek ve mutlu olmak çok farklı şeylerdi.

“Tannm,” dedi Maggie. “Demek bir öksüzsün!” Rebecca bakışlannı gökyüzünde ışıldayan yıldızlara kaldırdı. “Sanınm öyleyim.”

Joy gözlerini okyanusa dikerek, “Sence hangisi daha zor?” diye sordu. “Babanı hiç bilmemek ve onu tanımamak mı, yoksa tüm hayatın boyunca onu sevip bir gün kaybetmek mi?”

Rebecca gözlerini Joy’a çevirdi. Bu soruyla ne yapmaya, nereye varmaya çalıştığını anlamamıştı. Bu bir yarış değildi.

Maggie gözlerini Rebecca’ya dikerek, “Joy bazen duygusuz olabiliyor,” diye fısıldadı.

Joy bir anda, “Bizim babalarımız aynı kişi,” dedi.

Maine’in sessizliğinde Rebecca’nın kulaklarının işittiği tek şey, peş peşe gelen hayret nidaları olmuştu.

Ellie, Rebecca’ya dönerek, “Sahi mi?” diye sordu. “Senin kaybettiğin baban, Joy’un hiç tanımadığı babası mı?” Gözlerini kâh Rebecca’ya, kâh Joy’a çeviriyordu.

Bu da bir şeydi, demek Joy en azından Maggie ve Ellie’ye babasından bahsetmiş, bu konu üzerine kafa yormuştu. Anlaşılıyordu ki, bu kadınlar Joy için tur müşterisinden de ötelerdi. Belli ki arkadaşlardı.

Rebecca başıyla onlan onayladı. “Babam bana bunu ölmeden bir gün önce söyledi.” Ciğerlerine derin bir nefes çekti. “Tam üzerime o aptal gelinliği giymiştim ki birden ‘Bir bebek vardı,’ dedi. O sözleri, o anı hiç unutmayacağım.”

“Vay be!” dedi Ellie. “Peki senin üzerinde ne diye bir gelinlik vardı ki? Erkek arkadaşınla nişanlanmış mıydınız? Ben bu bilgiyi kaçırdım mı?”

Rebecca, “MichaeTın annesi beni çok sever,” diyerek açıklamaya başladı. “Kendince artık nişanlanma vaktimizin geldiğini düşünmüş ve ben hastaneye babamı ziyarete gitmeden önce bana kendi giydiği gelinliği getirmişti. Babam da benden, belki bir daha beni gelinlikler içinde göremeye-bilir diye denememi istemişti.”

Ellie, “Bu çok üzücü!” dedi.

Rebecca dudaklannı ısırdı. “Sonraki sözü ise Maine’de yaşayan bir kız kardeşim olduğuydu.”

“Joy,” diyerek tamamladı Ellie. “Vay, vay, vay.”

Maggie, “Baban erkek arkadaşını hiç sevmemiş olmalı,” dedi.

Rebecca ona doğru dönerek, “Bu da nereden çıktı?” diye sordu.

“Sen üzerinde gelinlikle öylece duruyorsun ve bir saniye sonra baban sana hiç bilmediğin bir üvey kardeşin olduğunu söylüyor. Sanki o gelinliği üzerinde gördüğü anda bunu söyleyerek seni bu dünyada yapayalnız bırakmadığını, eğer istersen sırf yalnız kalmamak adına o adamla evlenmek zorunda olmadığını söylemek istemiş.”

Ah.

Belki de.

Ya da belki sâdece bir tesadüftü. Babası ölmek üzere olduğunu biliyordu. Söylediği sözler artık ağzından güçlükle çıkıyordu. Eğer söyleyecekse bir an önce yapmalıydı. Kızının o kutunun içindekileri bir başına bulmasından önce söylemesi manidardı. Kızının kendiliğinden öğrenmesini beklemeden anlatmıştı. Bu da bir şeydi.

“Erkek arkadaşını sever miydi?” diye sordu Ellie.

Rebecca bir an babasının iki hafta önceki doğum günü yemeğinde Michael’a gözlerini nasıl da devirdiğini hatırladı. Babası Cumhuriyetçiler hakkmda oldukça komik bir şaka yapmış, kendini bir sosyal liberal (ki aslında hiç de değildi) ve mali bir muhafazakâr olarak tanımlayan Michael çok bozulmuş ve bu şakayı kabullenememişti. Bunun gibi pek çok şey vardı...

Michael, “Baban bu konularda daha ciddi olmalı, ” demişti.

“Babam kendine ait bir hukuk şirketi olan başarılı bir avukat, ” diyerek karşılık vermişti Rebecca. “Ciddiyeti senden öğrenecek değil. ”

“Bu zihniyetle o şirketi halen nasıl yüzdürdüğü çok şaşırtıcı. ”

“Lütfen, babama dil uzatmayalım, Michael. ”

“Bazen, Rebecca, gerçekler ortadadır. ”

Babası, Michael’ın ağzından “Görünen köy kılavuz istemez, ” lafını son duyuşunda elini kalbine götürmüş, sanki bir bıçak saplıyormuş gibi yapmıştı. Çünkü bu cümleden nefret ederdi, ofisinde de bu cümlenin kullanılmasını yasaklamıştı. “Görünen köy kılavuz ister f derdi. “Bir şeyin pek çok farklı açısı olabilir. Sadece tek bir farklı açıdan baktığında bambaşka bir şey olabilir. ”

Tıpkı hamilelik gibi. Bebek gibi. Tıpkı bir bebeğin yavaş yavaş can bulması gibi. Rebecca, Joy’a baktı. Yirmi altı yıl önce babası “Görünen köy kılavuz istemez,” cümlesinin anlammı kendince değiştirmişti. Rebecca gözlerini sımsıkı yumdu. MichaeTın konuyu daha fazla uzatmayıp (çünkü ya yatmaya giderdi ya da, konuyu kestirip atardı) tartışmayı noktaladığı andan itibaren Rebecca kendi kafasında babası-nm haklılığını savunmaktan, bazen Michael’ın haklı, bazense tamamen hatalı olduğunu keşfetmekten nefret ederdi.

Rebecca ahşap korkuluğun kenarındaki tozlu çakıl taşlarını tekmelemeye başladı. “Babam MichaelT sever, onun o ağırbaşlı ve sorumluluk sahibi yanlannı takdir ederdi. Sadece biraz fazla gergin olduğunu düşünür, işi biraz daha espriye vurabileceğini söylerdi.”

Ellie, “Bana kalırsa Maggie teorisinde haklı,” dedi. “Bence de baban senin Michael’la evlenmek zorunda hissetmemeni ve yalnız olmadığını bilmeni istemiş. Bu çok dokunaklı.”

Joy sessizce, “Burdan bakınca öyle görünmüyor,” dedi. Sanki Joy’un bu tartışmanın diğer tarafı olduğunu unutmuş gibilerdi.

“Ama artık bir kardeşin var,” dedi Ellie. “Artık tek çocuk değilsin, bir kardeşin oldu.”

“Bence de,” dedi Rebecca.

Maggie, “Tannm, bir kız kardeşim olması için neler vermezdim,” diyerek ekledi. “Bana akıl verecek bir kardeşim olsaydı bu derece deli olmazdım.”

Joy, “Biz gerçek iki kız kardeş değiliz,” dedi. “Sadece aynı biyolojik babaya sahibiz, ki ben onu hiç tanımadım ve kendisi zaten öldü. Bu beni ve Rebecca’yı kardeş yapmaz. Bizi sadece ortak DNA’da buluşturur, o kadar.”

Ellie, Rebecca’nın kulağına eğilerek, “Bu sizi kardeş yapar,” diye fısıldadı.

Joy kahve, içki, otelin lobisinde içilecek çay ve Scrabbie tekliflerinin tümünü geri çevirmişti. Ellie ve Maggie en sonunda pes edip, Rebecca’nın kulağına, “Yakında düzelecektir,” diye fısıldamışlardı.

Böylece otele dönmüşler ve birbirlerine iyi geceler dilemişlerdi. (Bu esnada Rebecca ve Joy tuhaf bir tebessümle bakışıyorlardı.) Rebecca’nın arkadaşı Charlotte aramıştı, olanları ve Joy’un durumu nasıl karşıladığını duymak için sabırsızlanıyordu. Rebecca ona her şeyi en ince aynntısına kadar anlatmıştı.

Charlotte heyecanla, “Yani, aranızda bir ilişki filizlenmeye başladı,” dedi. “Bu harika, Rebecca. Neden orada bir süre daha kalmak istediğini anlayabiliyorum. Michael’ı sakın dinleme. Ne yapmak istiyorsan onu yap. Tamam mı?” “Tamam. Bir de çok teşekkürler, Charlotte.”

Telefonu kapattıktan sonra Rebecca üzerine eşofman altını ve uzun kollu tişörtünü geçirip saçlannı atkuyruğu yaptı. Kalın örtülerin serili olduğu yatağına uzanıp, gözlerini beyaz perdelerin arasından süzülen parlak ay ışığına dikti. Uyuya-mıyordu, koyun saymaya başladı. Ama zihninde beliren ve eski bir yatak reklamından hatırladığı tüm tüylü, küçük, beyaz koyunların yüzünde Joy’un yüzü vardı. En son hatırladığı şey, tam altı yüz otuz iki tane san saçlı, kahverengi gözlü koyun saydığıydı.

Pazar günü kahvaltısında Joy herkese artık profesyonel kimliğine geri dönüp özel hayatının konuşulmasını istemediğini ve bu konuda saygı gösterilmesini beklediğini söylemişti. Rebecca, Maggie’nin, Ah, tabii,profesyonel yani duygusalfrijit hali dercesine tek kaşını havaya kaldırarak gülümsediğini görmüştü. Joy rekor sayılabilecek kısa bir sürede omletini bitirip o günkü programı açıkladı. Programda yoga, eğer talep olursa ibadet ve Portland Sanat Müzesi’ne bir gezi vardı. Sonrasında otelden aynlış ve eve dönüşe kadar serbest zaman verilmişti.

Victor ve Victoria biraz daha sevişebilmek için odala-rmda kalmayı tercih etmişlerdi. Clinton zaten hiç ortalarda görünmemişti. Joy kiliseye gideceğini söylemişti. Ellie, Rebecca ve Maggie’ye dönerek, “Hopper sergisi mi yoksa yoga mı?” diye sordu.

“Ben yogada stres oluyorum,” dedi Maggie.

Rebecca gülümsedi. “Al benden de o kadar.”

Rebecca, Hopper’ın beğendiği tablolarından birini alırken, hep yaptığı üzere yine bu parçanm Michael’ın siyah deri ve krom kanşımı mobilyalanna uyup uymayacağını hiç düşünmemişti.

Rebecca, Portland’a kendi kiraladığı arabayla geldiği için otelden aynhrlarken herkesle vedalaşmak durumunda kalmıştı. Herkes bir elinde kahve, diğerinde seyahat çantasıyla kapının önünde durmuş, kısa süre sonra özleyecekleri eylül ayı güneşinin ve esen ılık meltemin keyfini çıkanyordu. Ellerini birbirlerinin üzerinden alamayan Victor ve Victoria, Rebecca’ya aynı anda sarılmışlardı. Clinton kafasını gömdüğü Portland Press Herald gazetesinden şöyle bir kaldırıp “Ah, Hoşça kal,” demişti. Ve Maggie ile Ellie sımsıkı bir veda kucaklaşması vermişlerdi.

“Pekâlâ,” dedi Rebecca, Joy’a.

Joy da, “Pekâlâ,” diyerek karşılık verdi.

“Ee...” diyerek başladı Rebecca. Ama sözün sonunu nasıl getireceğini bilemiyordu. Bundan sonra ne olacak?

Joy, Rebecca’ya son bir kez daha bakıp, “Ee’si, buraya kadarmış,” dedi ve grubunu park alanına doğru yönlendirdi. Rebecca ise arabasını başka bir yere park etmişti. Yani yolun sonuna gelmişti.

Ellie arkasını dönüp, el salladı. Maggie de öyle. Rebecca gözyaşlanna boğulmamak için kendini zor tutuyordu. Arka-larmdan koşup onlann o karmakanşık gruplanna dahil olmak ve yanlarında olmak istiyordu. Gözlerini Joy’un yürüdükçe bir o tarafa bir bu tarafa sallanan sarı saçlanna dikti.

Rebecca, Commercial Caddesi’nde öylece dikilirken, bir martı ayaklarının dibine kadar gelip, yere saçılmış mısır tanelerini didiklemeye başladı. Martı son taneyi de yediğinde, Rebecca gözlerini yere dikmenin anlamsızlığıyla yüzleşmek zorunda kaldı.

Peki, şimdi ne olacaktı?

Rebecca yapacak bir şey bulamadığından arabasına yöneldi ve komik denecek kadar az olan park ücretini ödeyip, görevlinin tarif ettiği 1-295 karayoluna doğru yol almaya başladı. Saat öğleden sonra üçtü. Eğer şimdi doğruca eve sürecek olursa, trafiğe bağlı olarak saat on civarı New York’ta olabilirdi. Belki Michael ile oturup sallantıdaki ilişkilerine bir çözüm getirebilirlerdi. Deliksiz bir gece uykusunun ardından yann sabah saat dokuzda Whitman, Goldbrg& Whitman’a çakı gibi gidebilir ve hayatının geri kalanı boyunca hep aynı şeyi yapabilirdi. Suyu bulandırmaktansa, kendini akıntıya koyverip gidebilirdi. İşe yeniden başlamayı düşüne-miyordu bile. Şehrin gürültüsü, trafik ve sekiz milyon insan bir yana, bir de babasının yokluğu vardı.

“Baban Michael ’la evlenmek zorunda hissetmemeni yalnız olmadığım bilmeni istemiş... ’’

Trafik ışıklanna geldiğinde Rebecca, New York’a gitmek için 295 Güney otobanını seçebilirdi.

Ya da Wiscasset’a giden 295 Kuzey otobanını.

Yeşil yandı yanmasına ama Rebecca yerinden bir türlü kıpırdayamadı. Dikiz aynasına baktığında, arkasında sabırla hareket etmesini bekleyen bir arabanın olduğunu gördü. Kornoya basmıyordu bile. New York’ta olsalar bekleyen herkes çoktan komalanna yüklenmiş olurdu. Maine, insanın hiç acele etmeden yaşayabileceği bir yerdi.

Üvey kız kardeşinin yaşadığı yerdi.

Rebecca sola sinyal lambasını yaktı. Tik tik sesleri ve yanan minicik bir ışığın verdiği rahatlık hissiyle direksiyonunu Kuzey’e çevirdi.

Sekizinci Bölüm

Flinch’in Sahil Oteli’nin kapısına vardığında Rebec-ca’yı karşılayanlar, pişen bir şeyin lezzetli kokusu -neydi bu, kabak tatlısı mı- ve yine bir açılıp bir kapanan elektrikli testerenin sesi olmuştu. Bir hafta sonunu uzakta geçirince bu Victoria tarzı sarı bina Rebecca’ya daha bir tanıdık gelmiş, evi gibi hissettirmişti. Rebecca artık pembe ve turuncu halı-lann kapladığı dolambaçlı koridorların nereye çıktığını bilebiliyor; hangisinin okuma salonuna, televizyon salonuna, granit ve paslanmaz çelik hiçbir şeyin yer almadığı köy mutfağına, hangisinin hamaklar, yabani bitkiler ve kuş yuvala-nyla dolu bahçeye gittiğini kestirebiliyordu.

Burnuna dolan kabak kokusunu takip ettiğinde kulağına bir de bir Beyonce şarkısının melodileri çalınmıştı. Mutfağa giden dar koridor tabandan tavana kadar insan, doğa ve hayvan resimleriyle doluydu. Her cinsten, her ebatta resim çerçeveleri... Çocukların ellerinden çıktığı her halinden belli boyamalar ve çizimler de vardı. Rebecca’nın büyüdüğü evin merdiven duvarı da tıpkı bunun gibi resimlerle doluydu.

Çoğu Rebecca Strand’in elinden çıkma resimlerle...

Marianne kot pantolonu ve üzerinde çizgi resim bir Amerikan geyiği olan şeker pembesi mutfak önlüğüyle, ışıl ışıl parlayan kısa beyaz saçlannı ensesinde toplamıştı. Ocağın yanında durarak elindeki uzun saplı tahta kaşıkla büyücek bir tencereyi karıştınyordu. Müziğin ritmine uyarak, kalçalarını bir o yana bir bu yana sallıyordu. Hemen yanındaki fayans kaplı tezgâhta, içleri Marianne’in o meşhur içi krema dolu yuvarlak whoopie turtalarıyla dolu iki tepsi duruyordu. Rebecca bu turtalan Mama’s’da gördüğünü anımsadı. Üzerindeki streç film ve onun üzerinde de kırmızı beyaz puanlı bir kurdeleyle birlikte Flinch’in Meşhur Whoopie Turtalan yazan bir etiket vardı.

Rebecca bir an Maine’nin küçük kasabalanndan birinde kendi mutfağını açma fikrinin yalnızca büyüleyici değil, aynı zamanda mümkün olabileceğini düşündü. Gerçi Rebecca’nın pasta börek yapmakla arasının pek iyi olduğu söylenemezdi. Bir keresinde hazır turta hamuru alıp, tam tarife uygun olarak pişirmesine rağmen, turtalar nasıl olduysa hem pişmemiş hem de yanmıştı.

“Ah, Rebecca, geldiğini hiç duymadım. Yaptıklanmın tadına bakmaz mısın? Yeni bir krema deniyordum da.” Marianne elindeki kaşığı ocağın üzerinde duran çok sayıdaki tencerelerden birine daldırdı ve Rebecca’ya uzattı. “Ee, ne düşünüyorsun?”

“Kabak koktuğımu anlamıştım,” dedi Rebecca. “Mmm, harika. Çok lezzetli.”

Rebecca yüzündeki tebessümün hızla silindiğini fark etti. Şükran günü yaklaşıyordu. O günü annesiz kutlamaya bir türlü alışamamıştı. Ne zaman bir tabakta servis edilmeye hazır kızarmış hindi görse gözleri dolardı. İç pilavdan aldığı bir kaşıkla -ki annesinin domuz eti ve sosisle zenginleştirdiği tarif gibi olmasa da- gözüne hep Norah Strand’in yüzü gelirdi. Ancak gözlerini kaldırıp masaya şöyle bir baktığı an annesinin orada olmadığını ve asla olamayacağını anlardı. Artık o masada babası da olmayacaktı.

Michael’ın annesi elinde gelinlikle çıkageldiği gün Rebecca’ya Şükran Günü yemeğini Michael’ın evinde hazırlayıp, her şeyi paketleyerek geceyi babasının hastane odasında kutlamaktan çok memnun olacağım söylemişti. Odaya katlanabilen büyük bir masa, şık bir masa örtüsü, Glenda Whit-man’ın kaliteli porselen tabakları götürülerek, babasının hasta yatağmın hemen yanı başında keyifli bir yemek masası hazırlanabilirdi.

Ne nazik bir fikirdi bu böyle.

Rebecca, Glenda Whitman’ın bu fikrinden Michael’a hiç bahsetmemişti. Çünkü araya giren ilişki ve bebek itirafıyla, bu tamamen aklından uçup gitmişti. Zaten sonra da babasını ebediyete uğurlamıştı.

Michael muhtemelen bu teklif karşısında kalkıp da “Bu ne can sıkıcı bir fikir böyle? Şükran Günü’nü hastanede kut-hmak da nereden çıktı? Ne diye ona biz yedikten sonra iki porsiyon götürmüyoruz ki?” demeyecekti. Ama Rebecca, Michael’ın tüm bunları aklından geçireceğine emindi. O sanki bunlan hiç düşünmemiş gibi New York Presbiteryen Hastanesi’nde gülümseyerek yemeğini yiyecek, elma şarabı dolu kadehini babasıyla tokuşturacak, hatta belki kadehini onun şerefine kaldıracaktı. Ama içine atıp söyleyemedikleri -bu antiseptik kokusu bayıltacak beni... Tüm bu serum kablolun iştahımı kapatıyor- Rebecca’nın kulağında yankılanıp duracaktı.

Marianne gülümseyip testerenin gürültüsünü bastırmaya çalışarak, “Tadilat gürültüsü sebebiyle odada indirimli kalman konusunda konuştum, tamam mı?” dedi. “Ama yine de şimdi çektiğimiz bu testere ve çekiç sesleri sayesinde önümüzdeki ilkbahar ve yaz harika bir arka verandamız ve balkonumuz olacak.” Marianne bir termosun içine kahve doldurup, içine biraz da şeker ve süt ekledi. “Bana bir iyilik yapar mısın, Rebecca? Şu whoopie turtalardan birini ve şu termosu Theo’ya götürür müsün? Zavalla çocuk saatlerdir çalışıyor. Ön kapıdan çıkıp arka tarafa doğru gidersen onu bulabilirsin. Geri döndüğünde kabaklı krema hazır olmuş olur. Senin için özel bir turta yapacağım.”

Theo burada mıydı? Rebecca belki ondan biraz akıl alabilirdi.

“Biraz daha dişimizi sıkacağız.” Rebecca whoopie turtasını ve termosu alıp, mutfağın arka kapısından dışarı çıktı. Bir kez daha etraftaki çam yeşili ve meşe ağaçlannın güzelliğiyle -bunlar meşe miydi bu arada? Rebecca ağaçların türlerini pek bilmezdi- olduğu yerde kalakaldı. Doğanın tertemiz havasını, ağaçların, çimenlerin, kuşların, kelebeklerin kokusunu ciğerlerine çekti.

Theo üzerindeki siyah tişörtü ve solmuş yeşil kargo pan-tolonuyla balkonun kenarına diz çökmüş, bir şeylere çekiç vuruyordu. Güneş kum sarısı saçlarına vuruyordu. Rebecca durup onu izlemeye koyuldu, ta ki Theo’nun izlendiğini fark edeceğini düşünene kadar.

“Selam,” dedi Rebecca.

Theo’nun dönüp sımsıcak tebessümünü yüzüne yerleştirmesiyle Rebecca’nın kolundaki tüyler diken diken olmuştu. Theo, “Çok mu gürültü yapıyorum?” diye sordu. “Sanırım New Yorklu bir kadının bu sesten çok daha fazlasına alışkın olması lazım.”

“Yaklaşık bir saat önce kırmızı ışıkta beklerken tam da bunu düşünüyordum,” dedi Rebecca. “Yeşil yandığında, arkamda bekleyen araba komaya basmadı. New York’ta buna asla şahit olamazsın.”

“Plakalanmızın üzerine boş yere “Tatil Cenneti” yazmıyorlar.”

Rebecca gülümseyerek elindekileri Theo’ya uzattı. “Marianne sana kahve ve whoopie turtası getirmemi istedi.” Theo bulunduğu platformdan aşağı atladı. “Mola zamanı o halde,” dedi. Oturdu ve sonra yanındaki boşluğa hafifçe vurarak Rebecca’yı çağırdı. Elindeki turtayı uzatıp “Yansını alsana,” demişti.

Rebecca, “Teklifini kabul ediyorum,” diyerek Theo’nun yanına oturdu. Onun yakınlığının, kendisininkine değmek üzere olan kalçasının fazlasıyla farkındaydı. “Az önce Marianne’in kabaklı kremasını tattım. Umarım bunlara bağımlı üale gelmem.”

Theo elindeki turtayı özenle ikiye bölerken, “Unutma, burası Tatil Cenneti,” diyordu. Başparmağına bulaşan kremayı yaladı.

Rebecca da turtadan bir ısırık aldı. “Buna tatil diyebilir miyim, onu bile bilmiyorum. Belki de hayat izni demek en doğmsu.”

Theo koyu kahverengi gözlerini bir an Rebecca’ya dikip, “Bence bu izni insanlar daha sık almalı,” dedi. “Pekâlâ, nasıl gidiyor o varsayımsal durum?”

Rebecca bakışlarını ağaçlara kaldırıp, çamların gökyüzüyle buluştuğu noktaya baktı. “Şey, varsayımsal olarak konuşacak olursam, bu noktadan itibaren ne yapacağımı bilemiyorum. O kişi -bir hafta önce varlığından bile haberdar olmadığım o kişi- benim üvey kardeşim. Kardeşim. Bu kelime bir şey ifade etmeli.”

“Özünde mi?”

Rebecca, Theo’ya baktı. Joy da aynı şeyi söyledi. “Pekâlâ, sence de bir şeyler ifade etmemeli mi? Bu kelimenin bir anlamı var. Benim için anlamı olan baba kelimesinin onun için aynı şeyi ifade etmediğinin ben de farkındayım. Ama kardeş kelimesi farklı olmalı.”

“Tek fark senin şu an burada olman. Baban ve senin arandaki fark bu, onun açısmdan yani. Kelimeler kendi baş-lanna hiçbir anlam taşımazlar. Onlara anlam veren, içlerini doldurup anlam yükleyen kişiler ya da davranışlardır.”

Rebecca, “Keşke bana onun yanında olmam için bir fırsat verse,” dedi. Gözlerini bugüne kadar gördüğü en küçük l(uşun, bahçenin dört bir yanına asılmış kuş yuvalarından birinin önünde sallanışına dikmişti. “Kapıyı sadece çok azıcık araladı.”

“İhtiyacın olan da bu değil mi zaten?”

“Keşke ne yapabileceğimi, onunla nasıl baş edebileceğimi bilseydim.”

“Ona Hazy Sahili’ndeki parkta bir yürüyüş teklif edebilirsin. Hatta çalılıkların arasından önüne bile atlayabilirsin,” dedi eliyle ileriyi göstererek. “Sonra da Marianne’in şu insanın canına kasteden turtalarını ve bir termos kahveyi, iki fincanla birlikte önüne seriverirsin, al sana harika bir buluşma.”

“Joy’un piknik teklifine sıcak bakacağını hiç sanmıyorum.”

“Ah. Joy Jayhavvk. Onu pek tanımıyorum ama eşiyle iş yapmışlığım vardır. Adam bir mimar. Aslına bakarsan, bu binayı da o tasarladı.”

“Nasıl biri?”

“İyi bir adam. Güçlü ama sessiz tiplerden. Çocuğunu taparcasına seviyormuş gibi bir hali var.”

“Senin çocuğun var mı?”

Theo bir kahkaha attı. “Benim mi? Hayır, karım bile yok.”

Rebecca bir an, “Peki ya kız arkadaşın?” diye ağzından İ^Çinverdi. Bunu der demez kulaklarına kadar kıpkırmızı kesilmiş ve ağzını eliyle kapatmıştı.

Theo bir kahkaha daha attı. “Arada sırada görüştüğüm kadınlar var diyebilirim, ama henüz hiçbirisi kalbimin fitilini ateşleyemedi.”

Rebecca, “En son o duyguyu hissettiğinde on yedi yaşındaydım,” dedi.

“Demek şu an bir sevgilin yok? Şaşırdım.”

Rebecca bu iltifat karşısında gülümsemeden edemedi. “Aslına bakarsan bir sevgilim var. New York’ta beraber yaşadığım Michael adında biri... Ama sanıyorum ki hayatında başka biri var.” Rebecca derin bir nefes verdi. Bunu ne diye söylemişti ki şimdi? “Burası dışarıda oturmak için harika bir yer. Elimde kitabım ve çayımla, ağaçlar, kuş yuvaları ve doğayla baş başa oturduğumu düşünüyorum da...”

Theo tam bir şeyler söyleyecek gibiydi ki Rebecca’nın cep telefonu çalmaya başladı. O an telefonun saçma melodisi, Rebecca’nın kulağını elektrikli testereden daha fazla rahatsız etmişti.

Ne zamanlama ama. Arayan Michael’dı. İşte evrenin işi böyle bir şeydi. Taşı tam da gediğine koyuyordu. Rebecca bunun ilahi bir mesaj olup olmadığını merak etti.

“Sen telefonuna bak,” dedi Theo. “Ben de işe dönsem iyi olur.”

Rebecca bir an. Gitme, demek istedi. Theo’yla sohbet çok zevkliydi.

Ama Theo çoktan Rebecca’nın geldiğinde onu bulduğu yere geri dönmüş, dikkatini pürüzsüz ve işi yanm kalmış ahşaba vermişti. Birdenbire baş gösteren yokluğu, tıpkı güneşin bir bulutun arkasına saklanıp gözden kaybolması gibiydi.

Kınk Kalpler Tamircisi “Whoopie turtanı benimle paylaştığın için teşekkür edenniTheo gülümsedi. “Ne zaman istersen.”

Rebecca’nın telefonu bu arada ısrarla çalmaya devam ediyordu. Rebecca evin köşesini döner dönmez telefonu açıp ön kapıdan odasına doğru yürümeye başladı.

“Sanıyorum şu an Connecticut civarında 1-95 karayolunda olmalısın. İki saate kadar gelmiş olursun,” dedi Michael.

“Ben şu an Wiscasset’tayım.”

Önce derin bir sessizlik oldu, ardından da bir iç çekiş duyuldu. “O halde yann büroya gelmiyorsun.”

“Michael, sana söylemiştim. Joy konusunda biraz daha zamana ihtiyacım var. Bunu anlayamıyor musun?”

“Aslına bakarsan, hayır. Gerçekten orada hangi sebeple kaldığına bir anlam veremiyorum. Joy’la vakit geçirdin. İstersen ileriki zamanlarda buluşmak için yeni planlar da yapabilirsin. E-posta gönderip, onu telefonla arayabilirsin. Ama senin burada bir hayatın var. Bir işin, bir sevgilin ve bir evin var.”

Rebecca, “Başkasından hoşlanan bir sevgilim,” diyerek geçen gece söylediklerini hatırlattı.

“Sadece bir arkadaş, Rebecca. Sınırı hiç aşmadım.” Rebecca, pencerenin önündeki sallanan sandalyeye oturdu ve gözlerini ağaçlara dikti. “Sanıyorum henüz dön-oıeye hazır değilim, ta ki... Joy’la bir şeyleri yoluna koyana kadar. Tek bildiğim bu. Joy’u burada, yaşadığı yerde tanı-lazım.”

“Belki de senin bu yaptığın sadece kaçmaktır,” dedi Michael. “İş yerinde işler seni zorlar ve aramızdaki sıcaklık kaybolurken sırra kadem basıyorsun. Arabuluculuktan öğrendiğin bir şey varsa, o da kaçmanın çözüm olmadığı.”

Rebecca, Michael’ın bu şekilde davranmasından nefret ediyordu. Kendinden emin tavırları, her şeyi ben bilirim havası onu deli ediyordu. Şu üstü kapalı tehditten de hiç haz-zetmemişti: Eve dön, aksi halde başka bir kadınla yatmam senin suçun olur.

“Becs, bak, acı çektiğini biliyorum. Babanı özlediğini de. Ama onun o gayrimeşru çocuğunun babanla hiçbir bağı yok. Birbirlerini hiç görmediler bile.”

“Benim aracılığımla o da olacak,” dedi Rebecca.

“Lütfen, Rebecca. Bu yüzden kalmadığını sen de bili-yorsım.”

Hayır, hiç de öyle değildi. Kalıyordu çünkü içindeki her şey -kalbi, aklı ve ruhu- kalmasını söylüyordu.

Sabah olduğunda Rebecca zinde bir yürüyüşün ardından Joy’u aradı.

"Hâlâ burada mısın? ”

“Ah. Demek henüz eve dönmüyorsun. ”

“Affedersin ama bu hafta çok yoğunum. ”

“Hayır, bir kahve için bile vakit ayıramam. Rex anaokulunda. bu yüzden bize katılamaz. ”

Sonra da şöyle demişti; “Rebecca, bak, daha henüz iki gün önce karşıma çıktın. Hafta sonunu beraber geçirdik. Ama bu kadar üzerime gelme. Belki de zamanla ben konuşmak is-teyeceğimdir. Bilemiyorum.”

Telefonu kapamıştı.

Bir dakika sonra yeniden arayıp, “Yüzüne kapattığım için özür dilerim, tamam mı?” demişti.

Yeniden kapamıştı telefonu.

Tamam. Peki, zaman. Zaman, zaman, zaman. Zaman her şeyin ilacıydı. Böylesine kesin olmayan, havada ama güçlü bir kelime Rebecca’ya yine de tutunabileceği bir dal sunmuştu. Beklerken zamanını geçirmek için pek çok şey yapabilirdi. Okuma salonundaki rafları dolduran tur kitapla-nndan birini açıp, Maine’i daha yakından tanıyabilirdi mesela. Ya da bir romana başlayabilirdi. Örgü de hiç fena olmazdı. Ya da İtalyan mutfağıyla ilgilenebilirdi. Evet, kesinlikle İtalyan mutfağı...

Rebecca kendini yatağa atıp, gözlerini solmuş büyük ve güzel gül desenleriyle süslenmiş duvar kâğıdına dikti.

Neden burada kalıyordu? Çünkü Joy onun kardeşiydi. Çünkü bu kelimenin özünde bir anlamı vardı. Çünkü tam bir anlamı var derken kayboluveriyor, tam yokken de bir anlam yükleniveriyordu. Çünkü Joy, Rebecca’nm hep beklediği yü-riiyüp konuşan, kanlı, canlı somut bağıydı. Belki aralanndaki henüz tam anlamıyla bir bağ değildi. Tıpkı bir fırtınanın birbirine kattığı elektrik telleri gibi darmadağınlardı.

Rebecca’nm başı fena halde ağrımaya başlamıştı. Bir an önce bu odadan çıkmalı, duvardaki soluk kayısı rengi güller ne kadar huzur verici olursa olsun, kendini bu dört duvarın arasından dışan atmalıydı. Ve içinde bir kaybolup bir ortaya çıkan bu tuhaf duyguyu özümsemeliydi.

Anne ve babasıyla yaptığı uzun seyahatlerde hep “Ben buradayım, Bil bakalım nerdeyim?” oyununu oynarlardı. Rebecca mavi arabalannın camından dışanyı izlerken, “Ben buradayım. Bil bakalım neredeyim?” diye sorardı. Anne ve babası dönüp arka koltukta oturan ve o devasa, yeşil otoban levhalarını okuyarak coğrafya bilgilerini geliştiren bu yedi-belki sekiz, belki de dokuz yaşındaki kıza gülümserlerdi. Mystic, Connecticut, Woodstock, New York. Giriş. Çıkış, gibi pek çok levha...

Şimdi bulunduğu yerse bir otel odasıydı. Kendi kendine, Gidip Marianne 'e toz almada ya da whoopie turtaları için yeni bulduğu lezzeti karıştırmada yardıma ihtiyacı var mı diye sor, dedi.

Rebecca tam atletinin üzerine koyu yeşil bir kazak giyip ayakkabılarını ayağına geçirmişti ki, kapıdan kısık bir ses “Merhaba,” diye seslendi.

Kapıyı açıp kafasını dışan uzattığında, bir anda karşısında kırmızı Crocs marka botları, bronz rengi yağmurluğuyla koridorda yüzü asık bir şekilde dikilen Ellie’yi buldu. Yanaklanmn üzerindeki yol yol izler göz maskarası mıydı?

Rebecca ona doğru bir hamle yaptı. “Ellie, neyin var?”

“Yok bir şeyim. Sadece sana bir merhaba demek istedim. Burada kaldığını söylediğini hatırladım,” deyip, bir anda gözyaşlanna boğuldu.

Rebecca, Ellie’yi odasına alıp sallanan sandalyesinin üzerine oturttu. Bir koşu gidip banyodaki kâğıt mendil kutusunu aldı ve ona uzattı. Sonra da tam karşısına geçip, yatağının ucuna oturdu.

“Tim mi?” diye sordu Rebecca.

Ellie kan çanağına dönmüş gözlerini hafif dokunuşlarla silip, “Neden ona yetmiyorum? Sadece bunu bilmek istiyorum,” dedi. Gözyaşları gözlerinden bir sel gibi boşanırken, oturduğu sandalyeye yığılıp kalmıştı.

Rebecca’nın kalbi bu manzara karşısında adeta dağlanmıştı. Ah Ellie.

Ellie burnunu çekip gözleri yaşla dolarken, “Onun istediği gibi biri olabilmem için daha ne yapmam lazım, bilemiyorum,” diyordu.

“Sen sadece kendin olmalısın, canım,” dedi Rebecca. “Bu halinle mükemmelsin çünkü.”

“Tim öyle düşünmüyor ama.”

Rebecca, “Ama seninle evlenmiş,” dedi üstüne basa basa.

“O halde neden ona yetemiyorum?”

Rebecca bir an için. Keşke bu sihirli cevabı bilebilsey-dim, diye düşündü. Ardından istemeyerek de olsa Ellie’ye klişe ama doğru bir laf etti.

“Sorun sen değilsin, Ellie. Bunu sen de biliyorsun, değil mi?”

“Tabii ki sorun benim. Eğer biraz daha farklı biri olabilseydim, daha istediği gibi biri yani, tüm bu aptalca sorun-lan yaşamazdık. Beni aldatmazdı.”

“Ellie, bunun doğru olmadığını sen de biliyorsun, değil mi?”

“O halde evliliğimi kurtarmam için daha ne yapmalıyım? Eğer sorun ben değilsem, bu durumu ne düzeltebilirim, ne de değiştirebilirim. Fakat sorun bensem, halledebilirim. Bu kadar çok dırdır etmeyi kesebilirim. Göğüslerimi yaptırabilirim. Saçlanmı sarıya boyatabilirim. O aptal annesiyle ağız dalaşma girmekten vazgeçebilirim. Eler ne yapabilirsem. Ama sorun ben değilsem, hiçbir şey yapamam. İşte o zaman aciz kalmm. Lütfen sorun ben olayım ki, bu durumu düzeltebileyim.”

“Ama kocanı değiştiremezsin. Bunu ancak kendisi yapabilir.”

Ellie derin bir nefes verip gözlerini tavana dikti. “Dün gece bana geldi. Gece yansıydı. İçler acısı bir durum, biliyorum. Onu arayıp bana gelmesini, birlikte olmak istediğimi söyledim. Kabul edip geldi. Ben de üzerime seksi bir şeyler geçirip ışıkları kapattım, mumlar yakıp, CD çalara çok sevdiği bir Kid Rock CD’si koydum. Birlikte harika bir gece geçirdik. Birlikteliğimizin ilk yıllarındaki gibi romantik bir gece. Ama sonra sabah oldu...”

Yeniden gözyaşlan yanaklanndan bir sel gibi akmaya başladı.

Rebecca onu incitmemeye çalışarak, “Sabah ne oldu?” diye sordu.

“Önce ikimiz için güzel bir kahvaltı hazırladım. Mükellef bir sofraydı; yumurtalar, pastırma, epey uğraştım. Hatta sevdiğini bildiğimden portakal suyu almak için markete bile gittim. Güne en sevdiği koku olan kızarmış pastırma kokusuyla uyandı ama kahvaltıya kalamayacağım söyledi. Neymiş efendim, arkadaşlarıyla balığa gidecekmiş. Ses çıkarmadım. O zaman en azından bir şeyler atıştır, balıktan sonra yine bana gel,” dedim. Ama bana araya çok soğukluk girdiğini, ne yapacağını bilemediğini söyledi. Ben de ona, bu evliliği kurtarmak için bir şeyler yapmamız, emek vermemiz gerektiği yanıtını verdim. O ise emek vermenin gereksizliğinden bahsetti. Bu sefer evliliğin baştan ayağa emek olduğunu söylediğimde, bana hiç de öyle olmadığım, anne ve babasının hiç uğraşmadan, emek vermeden tam otuz iki yıldır evli olduklarını anlattı. Şaka gibi. Annesi ve babası fırsat bulsalar birbirlerini bir kaşık suda boğacaklar neredeyse. Azıcık aklı olan herkes bu gerçeği görebilir.”

Rebecca’nm tebessümüyle Ellie’nin de yüzü bir an için aydmlanmıştı.

“Sonra ondan sadece tek bir şey istediğimi söyledim. Benim için tek bir şey yapacaktı. Benimle birlikte Joy’un bu hafta sonu düzenleyeceği Sallantılı İlişkiler turuna gelmesiydi. Tim, Joy ve Harry’yi çok sever, hatta onlara çok saygı duyar. Bu yüzden en azından bu teklifi düşüneceğini sanmış-hm, ama ne dese beğenirsin. Beyimizin bu tür yeni moda işlerle hiç işi olmazmış.”

“Yeni moda mı?” Rebecca’nm tur hakkında duyduğu ıslaktan dolma bilgilere göre tur kamp tarzındaydı ve grup, içinde pek çok odası olan özel bir pansiyonda kalacaktı. Lobideki odun sobasının ve şöminenin önünde aylaklık edecekler, belirlenen üç vakitte -kahvaltı, öğle ve akşam yemeği sonrası- grupça sohbet edecekler ve isterlerse yürüyüşe çıkacaklar ya da boş kalacaklardı. Boş kalmaktan kasıt, hazır arkadaşlardan ya da her şeye burnunu sokan akrabalardan uzakken çiftlerin birbirlerine zaman ayırmasıydı. Pansiyon öylesine ıssız bir yerdeydi ki, yürüyerek kaçmak imkânsızdı “Hiç de değil. Gezide Enya dinlemek ya da meditasyon yapmak yok. Tek amaç sadece günlük yaşamdan ve sorunlardan biraz olsun uzaklaşmak. Bunun bize en az bir evlilik danışmanı kadar faydası olacağını belirttim. Tek farkının terapistlerin olmaması olduğunu söylediysem de, kabul etmedi.”

“Ama bu gelmeyeceği anlamına gelmez. Sadece biraz daha ısrar et. Tıpkı senin ve Maggie’nin bana Joy için akıl verdiğinizde dediğiniz gibi: Onun eninde sonunda yola geleceğini söylemiştiniz. Tim de gelecektir.”

Ellie bakışlannı kaldırıp, “Öyle mi diyorsun?” diye sordu.

“Umuyorum,” dedi Rebecca. “Ne zamandır ayrısınız?” “Neredeyse iki aydır. Ama haftada birkaç kez sevişmek için geliyor. Bence üstesinden geleceğiz ve yeniden eski hayal kınklıklarma, eski sorunlara kaldığımız yerden devam edeceğiz. Evlilik danışmanına gitmeye kesinlikle yanaşmayacaktır. Hayu-, kişisel gelişim kitaplarıyla da hiç işi olmaz. Ve o aşağılık arkadaşlanyla yaptığı bir haftalık gezilerden de vazgeçmeyecektir.”

“Tim nasıl biri? Yani sinir bozucu olmadığı zamanlarda.”

Ellie’nin yüzü yeniden aydmlanıvermişti. “Harika biri. İstese çok nazik, tatlı ve eğlenceli olabilir. Ve ben ne zaman onun nefret ettiğim özelliklerini görmezden gelmeye karar versem, birileri mutlaka kulağıma ‘Dün gece kocanı bir sarışınla gördüm,’ diye fısıldıyor.”

“Belki de nefret ettiğin özelliklerini gerçekten görmezden gelemiyorsun. Belki de zaten gelmemelisin.”

“Biliyorum. Bu yüzden yalnızlar turuna katıldım ya. Bunu sırf beni aldattığını kabul edebilmek için yaptım. Bu evlilik sandalından ilk onun indiğini görmek için. Hayatıma devam etmem gerektiğini biliyorum. TimTe olmanın bana kalp sancısından başka bir şey vermediğinin de farkındayım. Tüm bunlan biliyorum, biliyorum, biliyorum. Ama bunu bilmek hiçbir şeyi değiştirmiyor.”

“Kalbindeki sancıların sebebi onun seni aldattığım bilmen mi yoksa daha önce de problemleriniz var mıydı?” “Aslında, uzunca bir süre beni aldattığından bihaberdim. Bunu öğrenmeden önce de sürekli tartışan bir çifttik. Neye para harcayacağımız, ne kadar birikim yapacağımız, o aptal arkadaşlanyla her gece işten sonra dışan çıkması ve körkütük sarhoş olması üzerine defalarca kavga etmiştik. Biliyor musun, beyinsiz arkadaşlarından biri bir gece o kadar çok sarhoş olmuş ki, elindeki dart okunu adamın birinin ensesine saplamış?”

Rebecca, “Belki de artık ona bir rest çekmenin vakti gelmiş,” deyip, Ellie’ye bir peçete daha uzattı.

“Yapmadım mı sanıyorsun? Hem de milyonlarca kez Önce korkup ayaklanma kapanıyor ve bu sefer her şeyin farklı olacağına dair yeminler ediyor, ama bu da sadece bir hafta sürüyor. Sonra eski günlerine yeniden dönüyor. Eğer onu seviyorsam, belki de olduğu gibi kabul etmeliyim. Kayınvalidem öyle söylüyor. Sanki bir şarkı mınidanırmış gibi “Erkek erkektir,” diyor. “Ama tıpkı o meşhur deyişte de olduğu gibi, kadınlar mutfakta aşçı, salonda bir hanımefendi, yatakta da fahişe olmakla yükümlüdür. Bu esnada salonda yerde duran çoraplarla ilgili drndır etmeyeceği gibi, her daim güzel ve zayıf olmak zorundadır da.”

“Kayınvaliden gerçekten böyle mi söylüyor? Mag-gie’den de beter düşünüyormuş.”

Ellie başını evet anlamında sallayıp bir kahkaha attı. “Evliliğimin bitme ihtimalinin en güzel yanı ne biliyor musun? Kaymvalidemin de evliliğimle birlikte tarih olması.” Ellie çabucak toparlandı. “Ama yine de boşanmak istemiyorum. Kocamı geri istiyorum. Tabii bu halinden farklı olarak. Yeniden eskisi gibi olmasını istiyorum, tıpkı...”

“Tıpkı ne?”

“Tıpkı evlendiğimiz günlerde olduğu gibi. Gerçi o zamanlarda da çok farklı değildi. Belki evlilikle birlikte değişir, durulur diye düşünmüştüm. Tannm, ne aptalım.”

“Hayır, sen sadece kocasını çok seven bir kadınsın o kadar. Evliliğinin yolunda gitmesini istiyorsun, hepsi bu.” Ellie derin bir nefes verdi. “Bence Joy’un turuna gelecek. Eğer ona her şeyin buna bağlı olduğunu, bunun evliliğimizi kurtarmamız için son şans olduğunu, aksi halde boşanmak için dava açacağımı söylersem korkup gelir. O da boşanmak istemiyor. Sadece hem istediği her şeyi yapabilmek, hem de bana sahip olabilmek istiyor. Lütfen, lütfen, lütfen bana tura geleceğini söyle. Joy konuşmaları başlatıp diyaloglan yönlendirme konusunda çok iyi, ama sen bu konuda bir uzmansın. Gelmen gerek. Bize gerçekten de doğm yolu gösterebilirsin.”

Rebecca da gitmek için can atıyordu aslında. Hem bu sayede belki danışmanlık yolunda kariyer yapmayı düşünebilir, bu alanda yüksek lisans yapmanın yasal danışmanlık diploması adına bir zaman kaybı olup olmayacağını anlayabilirdi. Kaldı ki bu aynı zamanda JoyTa geçireceği bir hafta sonu daha anlamına geliyordu. Bu sayede birbirlerine daha fazla açılabilirler, tıkanan ilişkilerine bir şans daha verebilirlerdi. Ama Rebecca, Joy’un bir anda, “Elbette, takıl bana, baş edemediğim sorunlarımı dinle ve evliliğimin detaylannı öğren,” demeyeceğini biliyordu.

“Ellie, gelmeyi çok isterim, gerçekten, ama Joy’un bir hafta sonu daha onun kuyruğunda dolaşmamı isteyeceğini hiç sanmıyorum.”

“Bahse girerim ki o da gelmeni isteyecektir. Belki henüz seninle baş başa kalacak cesareti yok, ama gmp içinde bir ^aya gelmenizi sorun etmiyor gibi. Zaten geçen hafta sana gelmeni söyleyen o değil miydi?”

Evet, oydu. En azından bu da bir şeydi. Hem de önemli bir şey. Bu Strabucks’ta kısacık bir kahve daveti değildi. Arkadaşlarla geçirilecek koca bir hafta sonuydu. Wiscasset Dul Kadınlar Kulübü, Joy’un bilmediği rastgele bekâr kadınlardan oluşmuyordu. Oradaki herkes Joy’un babasından evliliğine kadar her şeyi biliyordu. Ve ne kadar gönülsüzce olursa olsun, Joy onu hafta sonunu birlikte geçirmek için davet etmişti.

Rebecca, “Joy’a soracağım,” dedi. “Ama bu konuda söz veremem.”

Ellie başıyla onayladı onu. “Peki, eğer evet derse, geleceksin, değil mi? Sana gerçekten ihtiyacımız olacak. Sadece benim ve Tim’in değil, Joy ve Harry’nin de. Sen New York’ tan gelmiş bir boşanma arabulucususun. Bu, Tim ve Harry’ye çok şey ifade edecektir. Eminim ki ağzından çıkan her söze saygı göstereceklerdir.”

Ne yani? Joy ve Harry geziye birlikte mi katılıyorlardı? Rebecca’nm bundan haberi yoktu..

Ama yine de hiç bozuntuya vermedi. “Ellie, ben bir aracı ya da terapist değilim. Sadece yasal danışmanım. Üstelik ölüm iznimin ardından bu sabah işbaşı yapmadığım için de, muhtemelen artık işsiz bir yasal danışmanım.”

Ellie başını iki yana salladı. “Deneyim deneyimdir,” dedi. “Öyle değil mi?”

Ellie, elinde Marianne’in iki whoopie turtasıyla gece, gündüz ne zaman isterse uğrayacağına dair söz verdikten sonra Rebecca nın yanından ayrıldı. Rebecca onun gidişinin hemen ardından vakit kaybetmeden Joy’u aradı.

“Yemin ederim, seni yüzüncü kezdir birlikte bir kahve içmek için aramıyorum,” dedi, Joy telefonu açar açmaz. Ona Ellie’den ve Sallantılı İlişkiler Gezisi’nden bahsetti. “Eğer kabul edersen, ben de gelmek istiyorum. Belki bir yardımım dokunur.”

Sessizlik...

Hem belki bana da bir yardımı dokunur, New York’taki hayatımda gözüme yolunda gitmiyormuş gibi görünen her şeyi nasıl yoluna koyabileceğim hakkında bir fikir verir.

“Ah, aklından ne geçirdiğini konuşmadan sana yardımcı olabileceğimi söylemem ne büyük aptallık. Ama Ellie bana planlarından az da olsa bahsetti. Birazcık bilgi verdi...”

“Hayır, sorun o değil.”

Rebecca susup, sorunun ne olduğunu söylemesini bekledi, ama Joy sessiz kalmayı tercih etmişti. Bunun üzerine Rebecca aceleyle, “Sanıyorum, gezi bana da iyi gelecek,” dedi. “Fark ettim ki, hayatımı çiftlere medenice de olsa bo-şanmalannda yardımcı olarak geçirmek istemiyomm. Onlara boşanmamaları için yardımcı olmak istiyorum. Barışmalarına vesile olmak, birbirlerine neden âşık olduklannı hatırlatmak, hayatın günlük rutininde ellerindekinin kıymetini hatırlatmak istiyorum. Eğer Sallantılı İlişkiler Turn için senin de kafandan geçenler buysa, katkıda bulunabileceğimi düşünüyorum.”

Yine sessizlik... Belki de Joy diyaloga bile girmek islemiyordu.

Rebecca gerginliğini belli eden sessiz bir çığlık attı. Bir an. Sen gerçekten de duygusal birfrijitsin, diye bağırmak is-temişti. Bir tepki ver! Bir şey söyle! Tıpkı Portland'da yaptığın gibi yine bağır, çağır. Bana defolup gitmemi söyle.

Hayır, bunu söyleme.

“Pekâlâ, neden bu konuyu biraz düşünüp, sonra bana yeniden dönmüyorsun?” diye sordu Rebecca. Joy’un onu öyle veya böyle arama fikri çok hoşuna gitmişti.

“Asimda, gezide bize çok faydan dokunabilir. Katılırsan memnun oluruz.”

Rebecca’nın kalbi duyduklanyla bir an yerinden fırlayacak gibi olmuştu. Gözlerini kapatıp yatağının kenarına oturdu. İçini bir huzur kaplamıştı. Artık bir amacı, yaklaşan hafta sonunu da burada geçirebilmek için geçerli bir sebebi vardı.

Aynca bu sayede Joy’u bambaşka bir boyutta tanıma fir-satmı da elde edecekti.

“Kaldı ki aklımdan geçenlerin işe yarayıp yaramayaca-ğmı bile bilmiyorum,” diye ekledi Joy. “İlk kez bu tür bir gezi düzenliyorum. Ve ben de katılımcılardan biriyim. Yani benim için de oldukça yabancı olduğum bir alan diyebilirim. Yabancı olduğu kadar tuhaf da... Kafamdakilere gelince, geziye katılacak üç çifti -tabii eğer Tim de katılmayı kabul ederse- günlük yaşamlarından biraz uzaklaştırmak, işten güçten olduğunca az bahsederek, kafalarını dinlemelerine yardımcı olmak ve birlikte vakit geçirmeye mecbur bırakmak... Ama benim de katılımcılardan biri olduğumu varsayarsak, birbirleriyle çatışan çiftler konusunda deneyimli ve tarafsız birinin de gezide olması harika olur.”

“Yani işe kabul edildim mi?” diye sordu Rebecca. “Evet, ama maaş almayı unut.”

Rebecca bir kahkaha patlattı. “Biliyorum.”

“Gerçek anlamda çalışacak olman sebebiyle sana pansiyonda bir oda ayarlanacak.”

“Sorun değil Joy, ben paramı öderim.”

Joy rahatladığını belirten bir nefes verdi. “Ben de bunu söylemeni bekliyordum. Harry bodrum katına taşındığından beri hesapları ayırdığımız için ben kendi par...” Bir an derin bir sessizliğe gömüldü. “Ah, görüyorum ki, senin karşında insanlar istemeden de olsa bülbül gibi şakıyabiliyor. Şimdi kapatmam lazım. Grup cuma günü saat altıda benim evimde buluşacak.”

Rebecca, sanki Joy sayesinde rüyalanm süsleyen bir işe girmiş gibi, “Pişman olmayacaksın,” dedi. “Bunun senin için hiç... kolay olmadığını biliyorum. Kendince baş etmeye çalıştığın bir ayrılık yaşarken, başına bir de benim çıkmam ve...”

Joy, Rebecca’nın cümlesini tamamlamasına izin vermeden, “Gezide üç çift olacak.” Her zamanki sert çıkışıyla. Ağır o/ bakalım bebek, daha otobüse binmedik, der gibiydi.

“Uç çift kulağa gayet baş edilebilir geliyor. Biri sen ve Harry, biri Ellie ve Tim, peki diğer çift kim?”

“Cutlasslar. Aimee ve Charles. Aslında onları pek tanıklıyorum, sadece Amiee’yi kütüphaneden biliyorum, orada çalışan görevlilerden biri. Oraya hiç gittin mi bilmiyorum-uzun boylu, zayıf, kızıl saçlı bir bayan. Her neyse, ben de çok tanımıyorum zaten. Asılan afişlerden birini görmüş. Kocasıyla da hiç tanışmadım. Cuma günü benim evde şöyle bir tanışıp, pansiyona gitmek üzere yola düşeceğiz.”

“Dört gözle bekliyorum,” dedi Rebecca. “Gerçekten işe yarayacağımı düşünüyorum.”

“Cuma günü görüşürüz.” Telefon çat diye kapanmıştı. İşte bu! Rebecca hemen ayağa fırlayıp dolaba koşarak, hafta sonu gezisinde neler giyebileceğine baktı. Ne de olsa geziye bir... Bu arada, gezideki sıfatı ne olacaktı sahi? Boşanma arabulucusu, yasal danışman lafının geziye katılan erkeklerin endişelerini yatıştıracağını hiç sanmıyordu. Boşanma büyük, çirkin ve ürkütücü bir kelimeydi. Ama yine de çiftlerin bu anlaşmazlıkların sonunda bu olduğunu anlama-lannı sağlayarak, daha bir dikkat kesilmelerine sebep olabilirdi. Arabuluculuk kesinlikle açıklama gerektiren bir tabirdi. Yasal danışmanın ise tam olarak ne iş yaptığını bilen yoktu, bu da işine yarardı.

Çiftlerin ortak bir noktada buluşmalarını sağlıyorum. Yaptığı, yapmaktan hoşlandığı ve kalbinde huzura ermesini sağlayan şey buydu.

Rebecca kaşe bir eteğin çok mu terapist işi olacağını ya da Maine’de yapılacak bir gezi için çok mu fazla kaçacağını düşünürken, telefon çaldı.

Lütfen Joy vazgeçmiş olmasın, diye düşündü.

Arayan Joy’du.Rebecca nefesini tutarak telefona uzandı. Joy kelimeler ağzından dökülmeye başlamadan önce tam üç kez boğazını temizledi. “Bu hafta sonu annem ve (ivey babam, ben ve Harry gezide olacağımız için Rex’e bakmaya geliyorlar. Eğer cuma günü bende toplandığımızda onunla karşılaşırsan, kim olduğundan bahsetmezsen sevinirim. Ben kendimi hazır hissettiğimde senin kim olduğunu söylerim ona.”

Pia Jayhavvk... Rebecca onu gördüğünde ne hissedeceğini ya da gerçekten bir şey hissedip hissetmeyeceğini çok merak ediyordu. Şimdi kafasında oturmayan pek çok şeyin, o zaman oturup oturmayacağının merakı içindeydi.

“Tamam,” dedi Rebecca. Yüz yüze geldiğinde bırak kendini tanıtmayı, onunla konuşabileceğinden bile emin değildi. Ne diyecekti yani, “Merhaba. Ben Rebecca Strand. Yirmi altı yıl önce babamla bir ilişki yaşamıştınız. Hatırladınız mı? ” mı diyecekti?

“Bana söz verir misin?”

Rebecca bir an. Sözümün senin için bir anlamı var mı? diye sormak istedi. “Söz veriyorum.”

Joy, “Teşekkürler,” deyip, telefonu bir kez daha kapattı.

Sanki Rebecca’nm odasında bir an buz gibi bir yel esmeye başlamıştı. Ürperti kazağının içinden cildine, hatta kemiklerine kadar işliyordu. Pia Jayhawk’la tanışmak istediğinden bile emin değildi. Evli, üstelik de çocuklu bir adamla dişkiye giren bir kadını görmeye hazır mıydı, bilemiyordu.

Pia bu senaryodaki “öteki kadın”dı. Ama bir şekilde en sonunda bu senaryonun “kurban”ına dönüşmüştü; itilip ka-*^dan, hamile haliyle bir başına bırakılan bir kurban...

Bunun sebebi, Rebecca’nm annesinin öldüğü gün bile her şeyden habersiz olması mıydı? Üzerinden yirmi beş yıldan fazla geçmesi miydi? Yoksa böyle olması gerektiği için miydi?

Belki de sebep her şeyin... göreceli olmasıydı. Hiçbir şey, Pia Jayhawk’un hamileliğinde yüzüstü bırakıldığı ve bebeğini bir başına büyüttüğü gerçeğini değiştirmezdi.

Rebecca birden Pia Jayhavvk’la ilgili bilmesi gereken her şeyin aslında elinde mevcut olabileceğini anımsadı. Ya-tağınm yam başmda duran komodinin üzerindeki deri kutuya dikti gözlerini. Kutuyu günlerdir açmamıştı. Belki de o mek-tuplann içinde Pia Jayhawk’a ait bir şeyler bulabilirdi. İlişkinin nasıl başladığını, babasının Pia’ya nasıl âşık olduğunu, bu kadında babasını annesine ihanet ettirecek denli ne olduğunu öğrenebilirdi.

Ve bu işin bu zamana kadar nasıl geldiğini.

Belki de bu mektuplar, aynı zamanda insanlann evliliklerinde neden karşı tarafı aldattığına da bir cevap getirebilirdi.

Gerçi Rebecca bu sorunun cevabmı bildiğinden adı gibi emindi. İnsanlar aldatırdı; çünkü... Omuzlarını silkti.

Asimda verilecek tek bir cevap yoktu. Sebep ne sevişecek daha ateşli bir par’ın er bulmak, ne de onunla geçirilecek vahşi gecelerdi. İnsanlann neden aldatmadıklannı cevaplamak belki de daha kolaydı, çünkü çiftler birbirine bağlıydı; işte bu kadar basit ve düz bir cevabı vardı.

Eğer babası annesine, ilişkilerine, evliliklerine, yeminlerine bağlı kalmış olsaydı, Pia JayhawkTa ateşli bir sohbet etmeye bayılacak ama ona dokunmaya eli varmayacak, onu öpemeyecekti. O zinciri kırıp, onu öpemeyecekti. Evliliğine, karısına olan bağı ağır basacaktı.

Ama tüm bunlar yerine, babasında başka duygular ağır basmış ve kendini o duyguya teslim etmişti.

Aslında, bunu yapması için başına silah dayayan yoktu.

Rebecca bunu yapanlann nasıl bir mh hali içinde olduklarını bilemiyordu. Ve şimdiye kadar zina yapan eşini bağışlayan kaç kadının boşanma davasına baktığını da sayamıyor-du. Evliliklerin yüzde doksan sekizinin bitme nedeni, eşlerden birinin gözünün dışarıda olmasıydı.

Rebecca dudağını ısırdı. Evlilik hakkında ne biliyordu ki? Kendisi bugüne kadar hiç evlenmemişken, kim oluyordu da sıkmtı yaşayan çiftlere yardımcı olabileceğini öne sürüyordu?

Belki de aradığı cevaplar babasının mektuplarında gizliydi. Belki tüm bu karmaşayı anlamlandırabilmesine yardımcı olacak bir şeyler bulabilir; yanlış bildiğinin doğru, doğru bildiğinin yanlış olduğunu görebilirdi.

Rebecca’nm penceresinin önündeki ağaçta bir termometre asılıydı. Hava on altı dereceydi tam da hamakta sallanmaya müsaitti. Rebecca kendine bir fincan çay alıp, deri İmtusunu kol çantasının içine attı ve içinden hiç gitmeyecek gibi duran ürpertiyi durdurmak için üzerine kalın bir kazak geçirerek, arka bahçenin en uzak köşesindeki hamağa doğru yürümeye başladı.

Etraf, insanın içine huzur verecek kadar sessizdi. Ne bir testere, ne de bir çekiç sesi vardı. Theo da ortalarda görünmüyordu. Tek duyduğu, durmaksızın devam eden kuş cıvıltıları ve caddeden geçen bir arabanın anlık sesiydi. Birisi dâhice bir fikirle ağacın gövdesine bir raf çakmıştı. Bu sayede Rebecca elindeki çayı rafın üzerine bıraktı ve elinde kutusuyla birlikte hamağa yerleşti. Hızlıca mektuplara şöyle bir göz atıp, “annen” kelimesini aramaya koyuldu. işte nihayet bir tane bulmuştu.

Sevgili Joy,

Artık on sekizindesin. Tanrım. Yetişkin oldun.

Nasıl oldu bu? Yıllar nasıl da bu denli hızlı geçti?

Bir yandan, içimde hep bir kıpırtıyla bugünün gelmesini bekledim. Acaba izimi sürüp beni bulur musun diye merak ettim. Biliyorum ki bunu eğer istesen daha önce de yapabilirdin, ama on sekiz yaşında bir reşit olmak bazen bazı işleri daha da kolaylaştırır. Ya da belki de kafamda canlanan bir gencin ağzından dökülen şu cümle oldu: ‘On sekizime geldiğimde, babamı bulacağım. ’

Elbette ki, bunu hiç düşündün mü, beni bulmayı içinden geçirdin mi bilemiyorum. Ve eğer bunu başarıp da bir gün kapıma gelseydin, nasıl bir tepki verirdim onu da bilemiyorum. Annen bana hamile olduğunu söylediğindeki gibi mi yapardım; yoksa sanki sen orada hiç yokmuşsun gibi kapıyı suratına mı çarpardım, bilemiyorum. Sanıyorum ki, varlığından, Rebecca ’ya hissettireceklerimden korkardım.

Siz İkiniz pekâlâ iki kız kardeş olabilirdiniz. Aslında öylesiniz de. Sadece birbirinizin varlığından haberdar değilsiniz, o kadar. Belki sen onun varlığım biliyorsundur. Annenin sana benimle ilgili ne anlattığım hep merak etmişimdir. Senden iki yoş büyük bir kardeşinin olduğunu bilip bilmediğini de.

Rebecca mektubu kamının üzerine koyup, gözlerini masmavi gökyüzünde ağır aksak ilerleyen pamuk şeker beyazı bulutlara dikti.

Joy gerçekten Rebecca’nın varlığından haberdar mıydı? Annesi ona babasının bir eşi ve başka bir kızı daha olduğundan bahsetmiş miydi?

Bu soruyu ne diye Joy’a sormamıştı ki?

Belki de içinden bir ses Joy’un bu gerçeği bildiğini, bilerek büyüdüğünü söylediği içindi. Bu duygunun nasıl bir his olduğunu aklı almıyordu. Yeryüzünde bir yerlerde bir kardeşe daha sahip olmak... Bu bilgi son birkaç haftada bile Rebecca’ya gözle görülür bir güç vermişti. Benim bir kardeşim var.

Acaba Joy da üzgün ya da cam sıkkın olduğunda aynı şeyi, bir koruyucu meleğin onu aradığım hissetmiş midir, diye düşündü.

Ya da belki Joy’un hissettiği tek şey boşluktu. Hiçlik... Kardeş olamamazlık...

Esen bir meltem, Rebecca’nın kamının üzerinde duran mektubu havalandırdı. Rebecca uçup gitmeden mektubu yakalamıştı. Derin bir nefes alıp okumaya devam etti.

Bugüne kadar annen ve ilişkimiz hakkında konuşmaktan kaçındım. Çünkü bunu anlayabileceğini sanmıyordum, ama artık on sekizinde olduğuna göre her şeyi anlatabilirim. Pia 'nın sana benim nasıl biri olduğumdan çok fazla bahsettiğini sanmıyorum, çünkü birbirimizi çok iyi tanıyacak kadar vakit geçirmedik. Ama yine de hep, sanki onu uzun zamandır tanıyormuşum gibi hissettim.

İçimden bir ses sana benden çok bahsetmediğini söylüyor. Bunun sebebi bana âşık olmanın yanlışlığına olan inancı olabilir. Kim bir hatanın sonucu olarak baba sahibi olmak ister ki? Hayır, onun sana benim ne aşağılık, ne de aptal bir adam olduğumdan bahsettiğini hiç sanmıyorum. Bende bir şeyler buldu, bir şeylerim onu, onun güzel ve özgür ruhunu cezp etti. Sanıyorum onu güldürebiliyordum. Düşünsene, ben, Nuu Yook dedikleri yerde çalışan ufacık bir avukat...

Şu an “Evet, tabii ya, ’’ deyip, yaptıklarımın neresinin eğlenceli olduğunu sorguladığını tahmin edebiliyorum. Her açıdan. Pia ile bir ilişki yaşayıp, sonra da onu yüzüstü bı-rakmam bunlardan biri. Eğer anlamanda biraz yardımcı olacaksa, ki hiç sanmıyorum, ama Pia’nın toparlayacağını biliyordum. Büyükannen ve büyükbaban çok iyi insanlar. Onları sadece bir kez gördüm. Tabii onlar Pia ’yla bir ilişki yaşadığımı bilmiyorlardı. Ama öylesine sıcak, öylesine candan insanlardı ki... Pia’ya kol kanat gereceklerinden, ona destek olacaklarından hiç şüphem yoktu. Bu his, bir şekilde benim yükümü hafifletti diyebilirim.

Anneni ilk kez Wiscasset sahilindeki, artık çok fazla gidilmeyen eski iskelenin orada gördüm. Karımla çok büyük bir kavga etmiştik ve Rebecca bir öfke nöbetine tutulmuştu. Ben kapıyı çarpıp kendimi dışarı atmış ve biraz hava almaya çıkmıştım. Yolun sonunda kendimi birden yosun kaplı o ıssız iskelenin orada buldum. Oturup denize, deniz kabukları fırlatmaya başladım. Bir yandan da hafif oldukları için çok uzağa gitmediklerine öfkeleniyordum.

Birdenbire arkamdan bir kadın, "Bunu dene, ” dedi. Döndüğümde, üzerine Madonna gibi çılgın kesimli siyah elbiseler giymiş, çılgın saçlı ve bir yığın gümüş takı takıp takıştırmış bir kadın gördüm. Bana sahilde bulduğunu söylediği bir taşı uzattı. Üzerindeki o mükemmel pürüzlerini boyamayı düşündüğünü, ama bu ağır haliyle benim işime daha çok yarayacağını söyledi.

Taşı avucumun içine koydu. Tırnaklarında o çılgın siyah ojeler vardı. Parlaklığını bugün bile hatırlayabiliyorum. Tam atmaya hazırlanıyordum ki, öfkemin geçmesi için taşı elimde tutmamın iyi geldiğini görerek vazgeçtim ve yeniden ona uzattım. Sonra bana, "İşyerinde yorucu bir gün geçirmişsiniz, galiba, ” gibi bir şey söyledi. Üzerimdeki haki renkli I^Kgo pantolonla dalga geçtiğini hatırlıyorum. Sonrasında saatlerce yürüyüp uzun uzun sohbet ettik. Her şeyden konuştuk. Aramızdaki çekim ikimizi de hayretler içinde bırakmıştı.

Onu o gün öyle çok güldürmüştüm ki! Onu ilk kez öptü-Sümde de gülüyordu. O kendine özgü kahkahasını atarken. ben birden dönüp dudaklarına yapışıvermiştim. Bir an bile tereddüt etmemiştim.

O da bana karşılık vermişti. Orada öylece durup, o eski ve çürümeye yüz tutmuş iskelenin orda bir saat boyunca öpüştük. Ondan sonra da çok konuşmadık zaten. Sadece el ele tutuşup yürüdük, öpüştük, sonra durup oturduk ve kâh okyanusu, kâh birbirimizi seyrettik. Hiç konuşmadan bir ilişki yaşadığın oldu mu hiç? Tüm sorularının cevabını, tüm dertlerinin çaresini sadece birinin gözlerinin içine bakarak buldun mu? İşte o gün yaşadığımız buydu.

O gece aynı yerde buluşmak için sözleştik ve işte o gece... ilk kez birlikte olduk. Orada bulunduğum iki hafta boyunca her gün buluştuk. Eve dönme vakti geldiğinde, bu ilişkinin sadece bir yaz aşkı olarak kalacağını, bir nevi “seneye aynı yerde ” denilen ilişkilerden biri olacağını düşünüyordum.

New York 'a geri döndüğümde, annenle sadece birkaç kez telefonda görüştük. Ama Norah -Rebecca ‘nın annesi-ile aramızda geçen şey bir şekilde çözüme kavuşmuştu ve sanki yaşadığım o ilişki bana beni yemden hatırlatmıştı. Buna bir anlam verebiliyor musun, bilemiyorum. Pia ’ya ona değer verdiğimi ama evliliğimi de kurtarmak istediğimi, bu yüzden bir daha görüşmememiz gerektiğini söyledim. Beni anlayışla karşıladı, zaten ona söyleyecek çok söz bırakmamıştım. Sesini bir daha altı hafta sonra, hamileliğini haber verdiğinde duydum. Bu haberle adeta dilim tutulmuş, tek kelime edememiştim. En sonunda telefonu yüzüme kapattı.

Sonra da sekiz ay sonra arayıp, bana doğduğunu haber verdi- Anne ve babasının Maple Yolu üzerinde küçük mavi bir ev almasına yardım ettiklerini, eğer istersem onu orada bulabileceğimi söyledi. Ona haber verdiği için teşekkür ettim, hepsi bu. Sonra da bu konuyu zihnimden tamamen söküp attım. Zihnin böyle bir özelliğinin olması ne ilginç, değil mi? Baş edemediği şeyi kaldırıp atabiliyor. Yani buna belki de baş etmek istemediği demek daha doğru olur.

Çok üzgünüm Joy. Doğru olanı yapamadım. Artık on sekizinde olduğuna göre, günün birinde evleneceğin adamı seçebilirsin. Umuyorum ki ben seçimlerini etkilemem. Yaptıklarım daha doğrusu yapmadıklarım kararlarını belirlemez. Umarım seni delicesine sevecek, hem güzel, hem de zor gününde yanında olacak iyi birini seçersin.

On sekizinci yaşın kutlu olsun, Joy.

Daniel Strand

Rebecca mektubu katlayıp hızla zarfının içine koydu, sonra da diğerlerinin arasına sıkıştırdı. Belki de o gün bir öfke nöbetine tutulmasa babası evden dışarı fırlamayacak, tam da o saatte kendine boyamak için bir taş bakman Pia Jay-hawkTa tanışmayacaktı.

Kaldı ki bildiğimiz aşk hikâyelerindeki kadar mükemmel bir ilişki de değildi aralarındaki. Sadece kimyaları tutmuştu o kadar. Saatlerce konuşmuşlar, sonra da öpüşmüşler-di. Ne saçmalık.

Rebecca’nın gözleri bir an gökyüzündeki tek bir buluta takıldı. Tüm hayatı boyunca bu hamakta uzanıp o bulutu seyredebilirdi. Aklı almıyordu, babasının nasıl olup da Madonna gibi giyinen bir kadından hoşlandığını anlayamıyordu. Demek sahilde karşılaşmışlar ve iki zıt kutup gibi birbirlerinin çekimine kapılmışlardı. Birdenbire ayaklarına dolanan yosunlar içinde bir ilişkiye mi başlamışlardı? Tek söz bile etmeden? Sanki on dört yaşında ergenlermiş gibi sadece birbirlerinin gözlerinin içine bakarak, öyle mi?

Bunu ne anlayabiliyor, ne de hayal edebiliyordu.

Gözünün önünde beliren tek manzara Pia’nın yırtık atleti, devasa, gümüş kolyeleriyle kamının günden güne büyüyor oluşu; meçli çılgm saçlan ve ayaklanna taktığı yüzüklerle sahilde durup, ayaklanna dolanan yosunlan izlediğiydi.

Rebecca, Pia ve babasının tanıştığı o sahili görmeyi çok istiyordu. Ama nerede olabileceğiyle ilgili tek bir fikri yoktu. Zaten uzun yürüyüşlerin asıl sebebi de bu değil miydi?

Rebecca ayaklanna botlarını geçirip, Theo’nun bahsettiği yolu yürümeye başladı. Babasının ve öteki kadının birbirlerine âşık oldukları, tabii buna aşk denebilirse, kumlara ayak basmaktansa, sahile döşenen tahta yolu izlemeyi tercih etmişti. Babasının mektupta anlattıklarına aşk denebilir miydi sahi? Yoksa, başka bir şey miydi bunun adı?

Gözlerini o bilindik, sıradan kumlara diktiğinde kalbine bir bıçak saplandığını hissetti. Babasını bir daha hiç göremeyecekti. Şimdi elinde kalan sadece bir yığın mektup, babasının ardında bıraktığı gerçek ve satır aralannda bulduğu onu, ailesini ya da kendi hayatlannı hiç de ilgilendirmeyen detaylardı. Mektuplar, Joy, Pia Jayhawk. Tüm bunlar Rebecca için öylesine uzak kavramlardı ki. Bugüne dek bildiği ve anladığı her şeyden fersah fersah uzak şeyler...

Ama işte elinde kalanlar bundan ibaretti ve neyse oydu. Belki de bu sebepten kendini henüz eve gitmeye hazır bulmuyordu. Küçük detaylar burada, bu sahilde, bu kasabada gizliydi. New York’a gittiğinde caddede yürürken, çalışmaya çalışırken ya da uyurken yine sadece babasının anlattığı kadarını bilecekti. İçine zaten bildiği detaylar işleyecekti sadece.

Oysa Rebecca’nınbu ilişkiyi kafasında oturtmaya, özümsemeye ihtiyacı vardı. Ancak o zaman dönebilirdi evine.

Rebecca yürümeye devam ederken, ileride bir adamın bir sopa fırlattığını ve kahverengi küçük köpeğinin de sopanın peşinden fırladığını gördü. Köpeğin bir o yana bir bu yana hızla sallanan kuyruğu Rebecca’yı güldürmüştü. Sopayı havada yakalamak için zıplayışını izlerken, güneş ışığı yüzünden gözlerini kısmak zorunda kalmıştı. Köpek önce sıçrıyor, sonra da sopayı sahibine geri götürmek için delicesine koşuyordu. Rebecca onlara daha da yaklaştığında, sopayı fırlatan adamın Theo olduğunu fark etti. Wiscasset ne de küçük bir yerdi böyle. Gittiği her yerde tanıdık birilerini görmek Rebecca’nın çok hoşuna gidiyordu. Özellikle kolayca sohbet edebildiği böyle hoş adamları görmekten ayrı bir zevk alıyordu. Bu sabah Finch’in otelinden çıktığında Mama’s’dan Arlene’le karşılaşmıştı. Sonra da yaşlı büyükannesini doktora götüren Maggie’yi görmüştü. İki araba birbirine selam vermek için koma çalmıştı; biri whoopie turtalarını teslim etmeye giden Marianne’di, diğeri de Finch’in otelinin hemen yanında yaşayan antika dükkânının sahibiydi. Tüm bu selamlar, komalar ve el sallamalar Rebecca için çok değişik ve yeniydi. New York sokaklarında hiçbir zaman tanıdığı birilerine rast gelmezdi. Hatta kendi sokağında bile...

Theo’nun köpeği bu kez ağzındaki sopayı kuyruğunu ggllayarak Rebecca ya getirdi. Köpek mutlu bakan siyah gözleriyle hareketli, orta boy bir kırmaydı. Rebecca köpeği sevmek içitt eğildiğinde, köpeğin komik suratı ona hüzünlü köpeği Bingo’yu hatırlatmıştı.

Rebecca sopayı uzağa fırlatmasıyla, köpek yeniden hızla peşinden seğirtti.

Theo, Rebecca’ya doğru yaklaşırken, “Cebinde bir bifteğin mi var acaba?” diye sorduğunda yüzünde beliriveren tebessüm, Rebecca’nın bir an için tutulup kalmasına sebep olmuştu. Rebecca kendini Theo’nun çıplak ayaklarına bakarken bulmuştu. “Spock aslında hiç bu kadar cana yakın bir köpek değildir.”

Köpek ağzındaki sopayla koşarak geldiğinde, Rebecca bir kahkaha attı. Sivri kulakları, genlerini Vulcan babasından aldığının işaretiydi. “Babam köpeğime Kaptan Kirk adını vermemi istemişti, ama o zamanlar henüz altı yaşında olduğum için kazanan isim Bingo ismi olmuştu.” Spock’un çenesinin altını okşadığında, köpek devrilip kamını germişti. Rebecca dizlerinin üzerine çöküp köpeğin pembe kamını okşadı. “Bir köpek sahibi olmanın ne kadar keyifli bir şey olduğunu unutmuşum.”

Theo Rebecca’nm yanına otump, sopayı yeniden uzağa firlattı, Spock da onunla birlikte ileri fırladı. “Spock herkese höyle yaklaşmaz. Ben hep köpeklerin kimi seveceğini bildiğini düşünürüm.”

Rebecca gülümsedi. “Babam da Bingo’nun sevmediği 'dişilere hırladığını gördüğünde böyle demişti.”

Theo kafasını güneşe doğru kaldırıp, bir dakikalığına gözlerini yumdu. Bu sayede Rebecca da onun yüzünü, burnunun ve çenesinin güçlü hatlannı inceleme fırsatı bulmuştu. Bronzlaşmış kollarmdaki san tüylerini, pazılannı ve kaslarını süzmüştü. “Son birkaç gündür başıboş gezen bir köpeği besliyorum,” dedi Theo, Spock ağzındaki sopayla geri geldiğinde. “Oyuncu ve siyah-beyaz küçük bir kırma. Adını Charlie koydum. Bannaklan arayıp, köpeğin sahibinin onu arayıp aramadığını sordum, her yere ilanlar yapıştırdım ama arayan soran çıkmadı. Ben bakabilirim ama onu eve alamıyorum. Sanınm Spock’un kulaklan onu ürkütüyor. Eğer istersen sana verebilirim.”

Sevecek siyah-beyaz, küçük bir köpek hiç de fena bir fikir sayılmazdı. Ama Rebecca pazar gününden sonra nerede olacağını bile bilmiyordu. Burada mı olurdu? Yoksa New York’ta mı?

Ya New York’a geri dönerse ne olacaktı? Kaldığı binada köpeklere izin vardı; kaldı ki eğer on bir kilonun altındaysa izin almaya bile gerek yoktu. Pekâlâ, eve siyah-beyaz bir köpekle geri dönebilirdi. Gerçi Michael köpeklerden hiç haz etmezdi. Kedilerden de öyle. Onun hayvan sevdiği görülmemişti zaten.

“Şu an sokakta başıboş geziyor, öyle mi?” diye sordu Rebecca.

“Muhtemelen. Ben sekiz yüz metre ileride oturuyorum istersen birlikte evime doğru yürüyelim,” diyerek ayağa kalktı ve elini Rebecca’ya uzattı.

Rebecca bir an sanki on altı yaşındaymış ve yakışıklı bir çocuk onu baloda dansa kaldırmış gibi heyecanlanmıştı. Theo’nun uzattığı eli tuttu ve onun yardımıyla ayağa kalktı. Rebecca, Theo’nun onda bıraktığı hissin öylesine farkındaydı ki, sırf bir şey yapmış olmak için poposuna yapışan kumlan silkeledi.

Rebecca’nm geldiği yöne doğru gerisingeri yürürlerken, Rebecca, “Ama ben bu hafta sonu yokum,” dedi. “O yüzden onu geri dönünceye kadar alamam.”

“Tamam, eğer onu almaya karar verirsen, kendime has yöntemlerimle onu buralarda kalması için ikna edebilirim.” “Demek sahilde yaşıyorsun,” dedi Rebecca. “Çok güzel olmalı.”

“Evet, öyle. Hiç ayakkabı giymeden Spock’la birlikte uzun yürüyüşler yapabiliyoruz.” Kuma saplanan ayaklarını kıpırdattı.

“O zaman bu sahili iyi biliyor olmalısın, değil mi?” Theo başını evet anlamında salladı. “Bir kızı ilk kez bu sahilde öptüm. Adı Samantha’ydı. O zamanlar on iki yaşındaydım. Birkaç yıl sonra, ilk kalp kırıklığımı da yine bu sahilde, Jessie adında bir kız sayesinde yaşadım. Bu sahil benim için pek çok açıdan ilklerle doludur.”

Rebecca güneşe karşı gözlerini kısıp ona baktı. “O zaman, eğer iki insan gizli kapaklı bir ilişki yaşıyorsa, bu sahilde nereye gider bilirsin.”

“Aslına bakarsan, buralarda hiç kimse o kadar ileri gitmiyor. Buraya Yosunlu Kumsal diyorlar. Ama çok sayıda gizli nokta da yok değil. Bazen gençleri buralarda yapmamaları gereken şeyleri yaparken görüyorum.” Theo, Rebec-ca’yı şöyle bir süzdü. “Ne o, gizli bir ilişki yaşamayı mı planlıyorsun?”

Rebecca gülümsedi. “Sadece geçmişi kurcalıyorum. Ben iki yaşındayken buraya annem ve babamla tatile gelmiştik. Babam işte o zaman Joy’un annesiyle tanışmış. Onu ilk kez bu kumsalda görmüş. Bunları bir mektuba yazmış. Belki buraya gelirsem, kafamda bazı şeyleri oturtabilirim diye düşündüm. Ama öyle olmadı.”

“Anlayamadığın nedir, babanm neden yolunu şaşırdığını mı?”

Rebecca başmı evet anlamında salladı. “Aslında çok... bilindik bir sebep. Sanırım annem ölene kadar annemin ve babamın rüya gibi bir evlilikleri olduğuna inanmıştım. Ama eğer birisi babamın aklını başından bu denli alabildiyse, bu bir haftalığına da olsa... Belki de gerçek aşk sadece masallarda vardır.”

Theo, “Ben kırk, elli yıldır evli olan insanlar tanıyorum,” dedi. “Halen her pazar sabahı kalkıp giyinip süslenerek, yemeği dışarıda yediklerini biliyorum. O derece âşık olanlar var birbirlerine. Ama aşk zor iş, o kadar.”

“Sanırım kafamın basmadığı şey, böylesine geçici bir ilişkiden kalıcı bir neticenin çıkması, bir çocuk gibi... Yani, kumsaldaki tesadüfi bir buluşmanın sonucunda yeni bir hayat can buldu. Sadece iki hafta süren bir ilişki çok ciddi bir sonuçla noktalandı.” Rebecca eğilerek yerden bir deniz kabuğu alıp fırlattı. “Tıpkı on iki yaşında toy bir çocuk gibi konuşuyorum, değil mi?”

“Hiç de değil. Daha çok sorularına cevap arayan biri gibi konuşuyorsun. Kafayı kuma gömüp her şeyi görmezden gelmektense, bunu tercih ederim.”

“Yani sen cehaletin mutluluk olduğunu düşünmüyorsun öyle mi?”

“Çok değil.”

“Geçtiğimiz hafta Joy’un yalnızlar turuna katıldım, her ne kadar yalnız olmasam da,” diyerek hızla ekledi. “Gittim çünkü beni davet eden Joy’du. Ben de bu sayede onunla ilgili bir şeyler öğrenebileceğimi sandım. Orada iki yalnız katılımcı birbirlerini eş olarak seçtiler, ama adam tam da şeyden önce... yani sevişmeden önce kadına ondan başka beklentisi olmamasını söylemiş. Kadın çok üzüldü. Her ne kadar adamın tam bir pislik olduğunu düşünsem de, bana kalırsa doğm olanı yapmış. Kadm, adamın bunu itiraf etmemesinin daha doğm olacağını düşünüyordu. Yani ona göre gece onunla birlikte olup, sabah da onu acısıyla baş başa bırakması daha iyiymiş. En azından mükemmel bir gece geçirebileceğini söylüyordu.”

“Kulağa pek de mükemmel gelmiyor. Bana kalırsa ucuz atlatmış.”

“Söylesene, Theo. Sence erkekler neden yoldan çıkar? Yani eğer eşlerini seviyorlarsa?”

“Sanırım buna cevap veremem. Ben hiç evlenmedim, sevdiğim bir kadını da asla aldatmadım.”

“Peki, sence yapabilir misin? Yani bunu düşünebiliyor musun?”

“Pek sayılmaz.”

“Ben de,” dedi Rebecca. “Ama oluyor işte.”

Theo başıyla onu onayladı ama daha fazla konuşmadı. Rebacca ise susmasm, konuşsun istiyordu. Ailesinden, anne ve babasından bahsetsin istiyordu. İlk ve ikinci sevgililerini anlatsın istiyordu. Onunla ilgili her şeyi bilmek istiyordu. Yumurtayı nasıl sevdiğini, eggnog sevip sevmediğini, Bruce Springsten dinleyip dinlemediğini... Ne yaptığından bihaber ya da nereye gittiğini bilmeyen kadınlardan hoşlanıp hoşlanmadığını öğrenmek istiyordu.

Erkek arkadaşının annesinin güzel bir gelinlik hediye ettiği kadmlan sevip sevmediğini...

Rebecca ayağmm altmdaki kumlara bir tekme savurdu. “Of. Bu hafta sonu düzenlenen geziye neden katılmak istediğimi bile bilmiyorum. Bu tur tamamen ilişkileri sallantıda olan çiftler için. Bense tarafsız bir aracı gibi katılıyorum. Ama daha bu konuda bir şey bildiğim bile yok! İşim boşanma arabuluculuğu üzerine olduğu için ki ben sadece bir yasal danışmanım, onlara yardımcı olmam bekleniyor. Ama ben evlilik ve evliliğin nasıl yürüyebileceği hakkında ne biliyorum ki? Hatta ilişkiler hakkmda bile?”

“Her şeyden önce, şu an halihazırda bir ilişki yaşıyorsun. Ve sanınm ki bu zamana kadar da pek çok kez yaşamış-smdır. Boşanmak üzere olan çiftlerle çalışan biri olduğuna göre, bu konuda epey deneyimli olmalısın. Aynca, bu senin ve Joy’un birbirinizi daha yakından tanıyabilraeniz için de bir fırsat gibi görünüyor.”

“Umarım öyledir.”

“Hey,” dedi Theo, parmaklannı dudaklanna götürürken. “İşte orada, Charlie.”

Rebecca kafasını kaldırdığında, ahşap çatılı güzel gri bir ev görmüştü. Arka terasta siyah-beyaz, Jack Russell, teriyer ve beagle kırması küçük bir köpek vardı. Theo’yu görür görmez kısacık kuyruğunu bir o yana bir bu yana sallamaya başladı. Ama hemen arkadaki Spock’u görmesiyle kulaklarını kısması bir olmuştu.

“Neden gidip merdivenlere oturmuyor ve seni tanımasını sağlamıyorsun?” dedi Theo. “Ben de bu sırada Spock’u içeriye bırakırım.”

Rebecca ikinci basamağa oturdu. Köpek önce onu dikkatle süzüp sonra yanına yaklaştı ve tam önüne oturdu. Rebecca, Charlie’nin elini koklamasına izin verdi. Köpek öylece oturmuştu, hiç kıpırdamıyordu.

“Sanırım bu iyiye işaret,” dedi Theo.

“Çok sevimli,” dedi Rebecca. Köpeğin tatlı yüzüne bakarken sanki içi eriyordu. Rebecca elini uzatıp onu okşamak istediğinde Charlie hiç karşı çıkmamış, sonra da çenesini elinin üzerine koymuştu.

Theo içeri girdi ve bir dakika sonra elinde bir kâse köpek mamasıyla geri dönüp, kâseyi Rebecca’ya verdi. Re-becca avucuna biraz mama döküp Charlie’ye uzattı. Köpek Önce minik kafasını yana eğdi, sonra da uzatılan mamayı yiyip Rebecca’nın yanına oturdu ve başını bacağına dayadı.

“Oyun mu istiyorsun?” diye sordu Rebecca. “Bir şeyler yakalamak ister misin?” İnce bir dal bulup, onu uzağa fırlattı. Charlie hemen arkasından fırladı, biraz sonra ağzında dalla kuyruğunu sallayarak geri döndü.

Rebecca, “Ah, seni tatlı şey. Artık bırakmam seni,” derken dalı bir kez daha fırlatmıştı.

Theo güldü. “Sen dönünceye dek ona çok iyi bakacağım. Ama gidinceye kadar ne zaman istersen uğrayıp onu besleyebilir ya da yürüyüşe çıkarabilirsin. Bu sayede birbirinizi daha yakından tanımış olursunuz.”

Rebecca köpeğin kamını okşadı. “Gelirim. Adı Charlie demiştin, değil mi? Bu isim ona çok yakışmış.”

“Tüm Charlieler gibi aptal bir görüntüsü var. Neden bil-miyomm.”

Rebecca bir kahkaha patlattı. Artık bir köpeği vardı. Nereye ait olduğunu bilemese de, en azından bir köpeği vardı. Ve bu hafta sonu gidebileceği bir yer...”

Theo’yla birlikte bozulmaya yüz tutmuş basamaklara oturdular ve birbilerine hayvanlara dair hikâyeler anlatmaya başladılar. O an birdenbire Rebecca, Theo’yu öpmek istedi. Bunu öyle çok yapmak istiyordu ki, adeta parmaklan karıncalanmaya başlamıştı.

Demek böyle oluyor, diye düşündü Rebecca. Bir yerde oturup, yabancı birine dokuz yaşındayken beslediğin gine domuzunu, o da sana beslediği farelerin iki günlüğüne ortadan kayboluşunu anlatırken, birden ortak bir köpek sahibi oluveriyorsun. Üstelik ciddi düşündüğün, birlikte yaşadığın, annesinin sana gelinlik verdiği bir sevgilin varken, “Bunu yapmam lazım,” diyerek, o insanı öpmek için yanıp kavruluyorsun.

Ama yapamıyorsun.

Rebecca ayağa kalkıp Charlie’ye son bir kez sarıldı. Theo’ya dönüp, yarın yine uğrayacağını söyledi. Tam yürümeye başlamıştı ki Charlie hızla peşinden koştu. “Hayır, Charlie. Burada kalman lazım.”

Ama köpek onu izlemeye devam etti.

Theo gülümseyerek, “Belki Marianne onu içeri almana izin verir,” dedi. “Ben cumartesi-pazar uğrayıp, onu besler ve yürüyüşe çıkarırım.”

“Gerçekten mi?” diye sordu Rebecca. “Teşekkürler.” İşte o andan sonra da Rebecca kendini yanında gördüğü her ağacı, her çiçeği, her yaprağı koklamak için duran siyah beyaz küçük bir köpekle oteline yürürken buldu. Durup çiçekleri koklayacak kadar nazik bu köpeğin sabibi artık oydu.

Rebecca oteline geri döndüğünde kapısına bırakılmış bir not buldu.

Selam, Rebecca! Özledim seni. Fark ettim ki numaran bende yok. Çarşamba günü akşam yemeğinde buluşalım mı? Evde birkaç misafir ağırlayacağım. Tim de gelecek! Eğer islersen sen de binlerini getirebilirsin... Adresim Mari<^f^ldSo-numara 45 (soldaki üçüncü beyaz ev)-Elli

Bir köpek, hafta sonu planlan, kalpte bir kıpırtı ve şimdi de bir akşam yemeği daveti. Rebecca’nın gönlü yeniden pır pır etmeye başlamıştı. Gidip köpeğinin yanında kalmasına hiç düşünmeden izin verip, üstüne üstlük bir de yemeği ve suyu için iki seramik kâse veren Marianne’i bulmaya karar verdi.

Ertesi sabah Rebecca, odasmm kapı koluna asılmış mavi bir naylon torba buldu.

Sabah yürüyüşünden döndüklerinden beri ayağının dibinden ayrılmayan Charlie’ye bakarak, “Sence nedir bu?” diye sordu. Torbanın içinden, ucunda kemik şeklinde gümüş rengi bir madalyon olan kırmızı bir tasma çıkmıştı. Madalyonun bir yüzünde CHARLİE, diğer yüzünde de REBECCA STRAND yazıyordu.

Torbanın içindeki bir kâğıda ise şöyle yazılmıştı;

Rebecca, o küçük erkeği sahiplendiğin için benden sana ufak bir armağan. Charlie 'nin adının altına senin telefon numaranı da yazdırmak isterdim ama maalesef bende yok (keşke olsa). Eğer madalyonu 1. Sokak ’ta çiçekçinin hemen yanındaki Dog Den ’e götürürsen, numaranı ücretsiz olarak yazacaklardır. - Theo

Rebecca, Theo’nun bu nazik hareketi üzerine elini kalbine götürdü. Ne düşünceli, ne hoş bir jestti bu böyle. Hemen Charlie’nin yanma diz çöküp, Marianne’in otelin kayıp eşya bürosundan bulduğu eski tasma ve kayışı yenisiyle değiştirdi. Tasma Charlie’nin beyaz benekli, kısa ve siyah tüylerine çok yakışmıştı. Rebecca, Charlie’nin en sevdiği bölge olan çenesinin altını okşarken, “Kemik isimliğinin altına numaramı yazdırırken, bir de tasmana uygun bir kayış alınz,” dedi.

Rebecca yüzünden bir türlü silemediği bir tebessümle Charlie’yi yeniden odanın içine taşıdı. Charlie de hiç vakit kaybetmeden Marianne’in garajdan bulup verdiği eski bir sandalyeden bozma geçici minderine kumluverdi.

Rebecca, Ellie’yi aradı. “Ellie, merak ettiğim bir şey var. Notunda eğer istersem çarşamba günkü yemeğe birini getirebileceğimi söylemişsin. Theo Granger’ı tanıyor musun? Bugün benim için çok hoş bir şey yaptı da,” deyip Char-lie’den ve Theo’nun gönderdiği tasmadan bahsetti. “Ben de onu senin yemekli partine davet ederek ona teşekkür etmek istiyorum.”

Bu Rebecca’nın, Theo’nun yaptığından ne derece etkilendiğinin bir ispatı olacaktı. Bu jesti karşılıksız bırakamazdı. Kendi evi olmadığı için ona yemek pişiremeyeceğine göre, dışanda yemek yemektense Theo’ya bu şekilde teşekkür edecekti.

“Theo’yu tanırım. Herkes tanır. Harika biridir. Tabii ki getirebilirsin onu. O da fena halde yalnız, biliyorsun değil mi?”

“Ama ben değilim,” diyerek bir hatırlatmada bulundu

Rebecca. “Yani, pek yalnız sayılmam.”

Rebecca, “Bu bir randevu değil, ona çıkma teklif etmiyorum,” diyerek kendine de bir hatırlatmada bulundu. Bu sadece bir teşekkürdü. Burası küçük bir kasabaydı ve insanlar fazlasıyla cana yakın olup bu tarz şeyler yapabiliyorlardı.

Rebecca, Marianne’den Theo’nun numarasını aldı. Theo muhtemelen Rebecca’nm teklifini kabul etmeyecekti. İşte o zaman Rebecca’nın sıkıntısı da geçecekti. Theo hayli kibar bir jestte bulunmuş, Rebecca da karşılık olarak onu yemeğe davet etmişti. Theo bu teklifi geri çevirdiğinde, ikisi de sadece arkadaş olmaya kaldıkları yerden devam edebilirlerdi.

Son sözü söyleyen Theo’nun cevabı ise, “Elbette, çok isterim,” olmuştu.

Rebecca kafasını gömdüğü elbise dolabının içinde kendi kendine. Bu bir randevu değil, diyordu. O yüzden kes artık ne giyeceğini düşünmeyi. Rebecca’nın eli mütemadiyen vücudunu saran kırmızı mini elbisesine gidiyordu. Ama bu kesinlikle bir randevu elbisesiydi. Rebecca elbiseyi es geçip, kemik rengi fitilli pantolonunu ve babasının geçen doğum-gününde hediye ettiği krem rengi kaşmir kazağını eline aldı. Ayaklanna kahverengi süet botlannı geçirip, kollarına da annesinden kalan altm bileklikleri taktı. Azıcık da makyaj yaptı.

Yatağın hemen yanındaki minderinde uyumakla uyumamak arasında gidip gelen Charlie’ye dönüp, “Nasıl görünüyorum?” diye sordu. “Fazla abartılı değil, değil mi? Birinin evinde yemek yiyeceğim. Eşofmanla gidecek halim yok ya.”

Rebecca, Charlie nin dili olsa, “Kabul et, ondan hoşlanıyorsun, ” diyeceğinden adı gibi emindi.

“Ondan hoşlanıyorum.” Zaten Chanel N" 19 parmüfii de bu yüzden sıkmamış mıydı? Bu bir randevu değildi. Değildi.

Ama yine de caddeden aşağı yürürken mutluluktan Sno-opy dansı yapmamak için kendini zor tuttuğunu itiraf etmeliydi. Mutluydu, hem de çok. Peki, sebep neydi? Theo’ya karşı içinde hissettiği kıpırtı mı, Joy’un onu hafta sonu için yapacağı geziye davet etmesi mi, artık sevecek siyah-beyaz küçük bir köpeğinin olması mı, yoksa daha bir hafta öncesine kadar tanımadığı arkadaşlarla bu gece için bir planının olması mıydı? Belki de yanıt bunların tümüydü.

Rebecca müşteriyle dolu Mama’s’a uğrayıp, Ellie’ye götürmek için Marianne’in vvhoopie turtalarından almıştı. Aslında turtaları doğrudan Marianne’den de alabilirdi, ama biliyordu ki Marianne para kabul etmeyecekti. Ve Rebecca bu gece için kaç kişinin geleceğini bilmemekle beraber, en az on beş turta almayı düşünüyordu (aklından geçen misafir sayısı ise sekiz gibiydi).

“Satacak bir şey bırakmadın,” dedi Arlene. “Marianne çok sevinecek, ama tabii ona turtalan senin aldığını söylenmeyeceğim,” dedi göz kırparak. Arlene, Rebecca’nın çantasına yeni bir tarifle yaptığı bir şişe elma şarabını attı. “Şarap mıüesseseden.” Rebecca ona, herkesin şarapla ilgili gerçek fikirlerini söyleyeceğine dair söz vermişti.

Tam kafeden çıkmak üzereydi ki, kapılan çarpıp ayağını yere vurarak Matteo içeri girdi. Rebecca ve Arlene’in yanından geçip, yumruğunu tezgâhm üzerine indirdi. Tezgâhtaki tüm pasta tabaklan sıçrayarak yeniden yerlerini almışlardı. Küçücük restoran bir anda sessizliğe gömüldü.

“Matteo, tatlım, ellerine dikkat et,” diye fısıldadı Arlene. Çocuk yaş dolu gözlerle, “Aptal ellerim zerre kadar umurumda değil,” diye bağırdı. “O aptal çelloyu bir daha hiç çalamasam da fark etmez.” Sallanan kapıdan mutfağa geçmesiyle, Rebecca basamaklardan düştüğünü duydu.

“Eyvah,” dedi Arlene. “Görünen o ki kız arkadaşla kavga edilmiş. Böyle zamanlarda keşke babası da bizimle olsaydı diyorum.”

“Nerede o?”diye sordu Rebecca. Bir sebeple, Arlene’in dul olduğunu sanıyordu.

“Kaliforniya’da. Matteo’yu çok sık arar -hatta haftada birkaç kez arar- ama tabii burada olmasınm yerini tutamaz. Erkeklerle ilgili bu tür problemlerde birkaç kez telefonda konuştular. Belki yine bir yardımı dokunur.”

Rebecca, “Ben bu gece Theo’yla görüşeceğim,” dedi kızararak. “Yani, birlikte yemekli bir partiye katılacağız.” Arlene sırıttı. “Bu yüzden mi bu kadar güzel görünüyorsun? Pekâlâ, o zaman Theo’ya yarm bir uğrayıp Matteo ile konuşmasını söyler misin? Şimdi ben gidip elimden geleni yapmaya çalışacağım.”

“Söz.” Rebecca elindeki turta sepeti ve yeşil şişedeki el yapımı elma şarabıyla Okyanus Bulvan’ndan Theo’nun evine doğru yürümeye devam etti. Evi ön taraftan hiç gör-pıemişti- Harika bir evdi; el işçiliğiyle yapılmış kulübe tarzı, küçük ama aynı zamanda görkemli bir evdi.

Kapıyı çaldı. Theo’nun kapıyı açmasıyla neredeyse verandadan düşecekti. Tannm, ne kadar da yakışıklıydı. Üzerinde uzun kollu beyaz bir gömlek ve koyu gri bir kargo pantolon vardı. Koluna kahverengi, deri kayışlı bir saat takmıştı. Ve mis gibi sabun kokuyordu. Ellerinde Mama’s etiketli iki kutu vardı. Rebecca gülerek kendi elindeki turta sepetini ve şarap şişesini kaldınp gösterdi.

“Aa, demek bugün tatlı sıkıntısı yaşamayacağız,” dedi Theo. “Ben cheesecake ve çikolatalı pasta aldım.” Sessiz ve karanlık caddeyi yürürlerken, “Bu arada çok hoş görünüyorsun,” diye ekledi. Theo’nun iltifatı karanlık havada bir süre asılı kalmıştı. Dalga ve martı sesleri arkadan fon müziği yaparken, sanki film sahnelerinde olduğu gibi “kızı öpecek” diye bağınyorlardı.

“Teşekkürler, sen de öyle,” dedi Rebecca. Birbirlerinin gözlerinin içine öyle uzun süre bakakalmışlardı ki, Rebecca bunun bir randevu olduğunu en sonunda anlamıştı.

Ellie’nin evine giden sekiz yüz metrelik yolu yürürlerken, Rebecca, Theo’ya Matteo’dan ve döktüğü gözyaşlann-dan bahsetti.

“Zavallı çocuk,” dedi Theo. “Onunla yıllardır kızlarla ilgili konuşurum. Neredeyse on iki yaşından beri. Aşk konusunda tam üç kez hayal kırıklığına uğradı ve henüz daha on yedi yaşında. iyi olacaktır. Müziğin ona nasıl iyi geldiğini bazen unutuyor. Onun için müzik her şey, gerçekten. Bu özelliğinden dolayı çok şanslı.”

Rebecca gülümsedi. “Yanında sen olduğun için de öyle.” “Eminim babasını bana tercih ederdi. Bundan da çok bahsettik. Benim babam da ben büyürken yanımda değildi. O yüzden onu anlayabiliyorum. Ve ben de tıpkı Matteo gibi anneme pek açılmazdım. Her şeyi içimde yaşardım.”

“Peki, o halde nasıl bunları başka biriyle konuşabilecek kadar geliştirdin kendini?”

“Güzel soru. Hiçbir fikrim yok. Yalnızlığı seven bir çocuktum. Ergenliğimde de bu değişmedi. iç gözlem muhakememi bu sayede geliştirdim sanınm.” Theo, Ellie’nin Yunan tapınaklarını andıran sütunlu, güzel, beyaz evinin önünde durdu. Hemen girişteki verandanın yanında görkemli dört beyaz sütun dikiliydi. Kırmızıya boyanmış sokak kapısının etrafını siyah kepenkli küçük pencereler çevrelemişti.

Rebecca gözlerini gösterişli eve dikip, “Ellie’nin bu koca evde tek başma yaşadığına inanamıyorum,” dedi.

“Evin tümü ona ait değil. Burada dört daire var. Etrafta gördüğün koca evler asimda apartman binaları ya da ana binaya bağlı ek binalar.”

Rebecca, “Ah,” dedi. Akima Wiscasset’a ilk geldiği gün Aşk Otobüsü’nün Ellie’yi alışı ve Tim’in ikinci katın ahşap merdivenlerinden inişi gelmişti. Theo, Rebecca’yı yan kapıya yönlendirip zile bastı.

Ellie üzerinde daracık kırmızı bir elbise ve topuklu siyah ayakkabılarla kapıyı açtı ve gözlerini Theo ile Rebecca’dan alarak merdivenin aşağısına baktı. “Sizi Tim sandım. Tabii bu sizi gördüğüme sevinmedim anlamına gelmez,” dedi gülümseyerek. Omzunun üzerinden içeriye bağırarak, “Hey millet, Rebecca ve Theo geldi,” dedi. Bir yandan da getirdikleri tatlı ve şarabı ellerinden alıyordu.

Hayır, dur bir dakika. Gelen biz değiliz. Benim. Ve de Theo. Biz bir çift değiliz. Benim New York ’ta zaten bir sevgilim var. Üstelik aynı evde yaşıyoruz. Ve benim için açık tutulan bir iş pozisyonum var.

Rebecca kendini bir an sahtekâr gibi hissetti. Sanki iki farklı hayat sürüyor gibiydi. İnsanlar New York’ta onun dön-meşini beklerken, o sanki burada yeni bir hayata başlamıştı. Aslında doğru dürüst bir bekleyeni de yoktu ya. Michael muhtemelen şu an “arkadaşıyla” yemeğe çıkmıştı. Belki de ona sevgilisinin nasıl kafayı sıyırıp Maine’e taşındığını anlatıyordu. Charlotte da kocasıyla meşgul olmalıydı.

Michael Ta pekâlâ sorunlan hallederek yoluna koyabilirdi. Belki en sonunda işinden nefret ettiğini açıklayabilir, işinin sadece ilişkiler boyutunu sevdiğini, yasal boyutundan hiç haz etmediğini anlatabilirdi. İşte o zaman bir yere ulaşmış olurdu. Eğer eve gidip, MichaelTa kalmaya devam ederse, Glenda WhitmanT da görebilirdi.

Bu hiç de geçerli bir sebep değildi.

Rebecca, “Burnuma güzel ve Meksika tarzı kokular geliyor,” dedi. “Umanm whoopie turtalanna uyacak bir lezzettir.”

Ellie gülümsedi. “Whoopie turtaları her şeye uyar.” Gözlerini yeniden pencereden dışarı dikmişti. Tim halen ortalarda yoktu.

Ellie’nin dairesi tek yatak odalı küçük bir yerdi ve gayet sıcak bir mekândı. Salon Tim ve Ellie’nin zevkinin bir kanşımı gibiydi. Salonda Tim’in kedisinin saldırısına uğrayıp lime lime olmuş deri bir kanepe ve Ellie’ye ait renkli yastıklarla süslenmiş, kırmızı kadifeden ikili bir koltuk vardı. Evdeki her samimi dokunuşun karşılığında, bir de bar sanatından esinlenilerek yapılmış bir dekor vardı. “Burası Tim’e ^ıt,” diye bas bas bağıran banyo kapısının üzerine asılmış ^ira şişeleri bunun en büyük kanıtıydı.

Yemek takımının olduğu küçük alanda duran gömme vitrinin üzerinde bir dizi düğün fotoğrafı diziliydi. Rasmussen ailesi burada ne de mutlu ve genç görünüyorlardı. Ellie, askısız gelinliğinin içinde harika görünürken. Tim tüm yakışıklılığıyla Rebecca’ya New York’taki gece kulüplerinin önünde gördüğü fedaileri anımsatmıştı. Tim neredeyse bir doksan beş boylarında ve oldukça yapılıydı. Düğün partisinde çekilen bir resimde Rebecca on iki tane nedime ve on iki tane de sağdıç saymıştı. Ah! Rebecca hep yedi tane nedimesi olan Charlotte’un düğün partisinin fazla büyük olduğunu düşünmüştü.

Salonda Rebecca’nın daha önceden tanışmadığı üç çift vardı. Ellie ilk olarak üç yıl önce evlenip, yirmili yaşlarında gibi duran Mayfair ailesini tanıştırdı. Çift, kıvırcık sarı saçları ve gümüş renkli gözlükleriyle birbirlerine o kadar çok benziyorlardı ki. Gayet uyumsuz bir çift gibi görünen O’Connor ailesi, görüntünün aksine el ele oturuyorlardı. Julie O’Connor uzun boylu, zayıf ve bıkıp usanmadan konuşan biriyken; Otto O’Connor daha kısa boylu, koca göbekli ve ağzından zorla laf alınan biriydi. Son çift ise yirmi iki yıllık evli, her ikisi de muhasebeci olup, aynı işi paylaşan Ludenowsky’ lerdi. Herkes birbirleriyle el sıkışıp tanıştıktan sonra, erkekler Theo’yu da aralarına alarak, köşedeki peynir dilimleri, kraker ve biranın olduğu bölüme geçtiler.

Görünüşe göre, kadınlar Ellie’nin örgü grubundan arkadaşlarıydı. Grup, Brunswick’teki iplik dükkânında bir araya geliyordu.

Ellie, “Tim’e farklı dönemlerde mutlu bir evlilik sürebilen çiftleri örnek olarak göstermek istiyorum,” diye açıkladı bu gecenin anlamını. “Bu hafta sonu bana aksini savunacak. Ben de uzun evliliklerin de mümkün olabileceğini ona göstermek istedim.” Ellie dokunsan ağlayacak gibiydi. Yarım saat daha geçmişti ama Tim’den hâlâ ses seda yoktu. “Komşularımı çağıracaktım, onlar da sanırım kırk küsur yıllık evliler ama bunun onu korkutabileceğin! düşündüm.” Derin bir nefes verdi. “Gelmeyecek, öyle değil mi?” “Biraz daha bekle,” dedi Rebecca. “Henüz vakit erken.” Saat sekizi gösterdiğinde Tim halen ortalarda yoktu. Ellie, Rebecca’yla birlikte mutfağa geçerken, “Eğer eti fırında biraz daha tutacak olursam, taş gibi olaçak,” diyordu. Rebecca rengârenk Fiestaware tabaklarına, dumanı üzerinde pirzolalar ve tavuklar dizmeye kojmidu. Ellie de bu sırada doğranm^ sebze, kızarmış fasulye, soğanlı ve baharatlı avokado, zeytin, salsa ve tortilla tabaklarıyla salona geçmişti. Masayı her şeyiyle hazırladıklarında, Tim’den hâlâ eser yoktu.

Ellie birlikte yeniden mutfağa geçerlerken Rebecca’nın kulağına, “Sence aşırıya mı kaçtım?” diye sordu. “Belki hem bu yemek, hem de hafta sonundaki tur ona biraz fazla geldi. Aslında bu gece geleceğine, yani gelmeye çalışacağına söz vermişti. Şu saatte başka ne yapıyor olabilir ki? Poker mi oynuyor? Olay Yeri İnceleme’yi mi izliyor? Neden burada olmak istmediğini bir türlü anlayamıyorum. Ben onun karışıyım. Benimle hayatının geri kalanını geçirmek için evlenmemiş miydi? Demek istediğim, söz verirken böyle konuş-mamış mıydık? O önemli an gelmeden önce istese sırra kadem basamaz mıydı?”

O sırada içeri giren Theo, “Size margarita yapacağım,” dedi. “Benim özel tarifimle.”

Ellie gözlerindeki yaşlarla büyükçe bir kâseye bir kepçe ekşi krema döküp, içine de bir kaşık bıraktı. “Bardaklar ekmek kızartma makinesinin üzerindeki dolaptalar. Benimki ekstra sert olsun.”

Rebecca, Theo’ya, “Benimki de,” diye fısıldadı.

En sonunda Ellie herkesi odaya toplayıp, “Tim’in ofiste işleri uzamış,” dedi. Ama Tim’in kendine ait bir peyzaj şirketi olduğunu ve bu odadaki herkesin bahçesindeki çimleri kestiğini düşününce, bir de, “Sanınm karşısına inatçı otlar çıkmış,” diye ekleyerek koşarak odadan çıktı.

Evli çiftler ellerinde çatallan, öylece birbirlerine bakakaldılar.

Theo, Rebecca’ya, “Merak etme, ben ev sahipliği yapa-nm. Sen git Ellie’yle ilgilen,” diye fısıldadı. Kendine bir tor-tille hazırlarken şaşkınlıkla bekleşen kalabalığa dönerek, “Afiyet olsun,” dedi. Birkaç saniye sonra grup çoktan kendi arasmda gülüşüp konuşuyor, fajitalannı tabaklanna alıp, Ellie’nin sebzeleri kazıyarak yaptığı guacamole’nin1 tadını çı-kanyorlardı.

Rebecca, Ellie’nin peşinden gitti, onu bulmak hiç zor olmamıştı. Ellie küçük terasının son basamağında kollannı dizlerine dolayarak öylece oturuyordu. Siyah saçları yüzüne düşmüştü.

Rebecca kolunu arkadaşının omzuna attı. “Çok üzgünüm, tatlım.”

Ellie, “Ben de,” dedi ve başını Rebecca’nın omzuna yasladı.

Uzun ve karanlık geri dönüş yolunda ilerlerken, “Neydi bu, farklı yaştaki evlilikler potporisi mi?” diye sordu Theo. İkisinin de ellerinde Ellie’nin zorla verdiği artan yemek torbaları vardı. Kendileri yemeseler bile, Spock ve Charlie için muhteşem bir ziyafet olabilirdi.

“Aynen öyle. Ellie evliliğini kurtarmak istiyor. Tim’i hiç tanımıyorum, ama Ellie’nin anlattığı kadarıyla bile onun için çok endişeleniyorum.”

“Kendi gözlerimle gördüğüm kadarıyla, ben de endişeleniyorum.”

Tim o gece eve hiç uğramadı. Ellie gözyaşlarını silip m-junu tazeleyerek masaya geri dönmüştü. Yemeğini yemeyi becermiş hatta gülmüştü bile. “Bu çiftlerin birer sommIuluk timsali olduğunu hatırlatmalıyım. Evliliğin en güzel hali,” demişti. “İnsana ilham veriyorlar. Her ne kadar Tim bugün buraya gelememiş olsa da.”

Rebecca, Ellie’ye ve onun o iyimserliğine gerçekten büyük bir hayranlık duyuyordu.

“Buradan doğruca sahile inebiliriz.” Theo, Rebecca’yı uzun, dolambaçlı bir patikaya yöneltti. Bir süre sessizce yürüdüler. Eylül akşamınm temiz havası hem sıcak, hem serin esintileriyle mükemmeldi. Rebecca durup derin bir nefes aldığında Theo gülümsedi. “Bunu ben de çok yaparım. Eminim ki Ellie de bunu yapmaya çok ihtiyaç duyacaktır.” “Mutlu evlilikleri olan çiftler tanıdığım söylemiştin, öyle değil mi? Bence mümkün. Tıpkı Ellie’nin davet ettiği çiftler gibi. Mutlu bir evliliği paylaşan... birbirlerinin cümlelerini tamamlayan çiftler...”

Theo ayağının altındaki yaprakları tekmeleyerek, “Bence fazlasıyla mümkün,” dedi. “Anne ve babamın berbat bir evlilikleri vardı. Ama büyükannem ve büyükbabam öldükleri güne kadar birbirlerini çok sevdiler, ki zaten birkaç gün arayla öldüler. Doktor, büyükbabamın sevdiğini kaybetmenin verdiği üzüntüyle öldüğünü söylemişti.”

Rebecca kendi ufak tefek büyükanne ve büyükbabasını anımsayarak gülümsedi. Murray ve Mildred Strand de -Bro-oklyn’deki kendi evlerinde olsalar bile, her gece bıkıp usanmadan akşam yemeği için giyinip kuşanırlardı- birkaç gün arayla ölmüşlerdi. “Babamın aıme ve babası da öyle öldüler. Ah, ne tatlı bir çiftlerdi, görsen.”

Theo bir an Rebecca’nm elini sıktı. “Gördün mü, demek ki mümkünmüş.”

Rebecca’nm eli adeta uyuşmuştu. Elini delicesine Theo’nun avucunun içine bırakmak istiyordu ama yapmadı. “Tuhaf olan ne biliyor musun, büyükannem ve büyükbabam aileleri tarafından görücü usulüyle bir araya getirilmişler.

Tıpkı bir sipariş gibi ikisinden de birbirlerini gördükleri an beğenmeleri beklenmiş ve gerçekten de ilk buluşmalarında birbirlerine âşık olmuşlar, iki hafta içinde de evlenmişler. Sonraki altmış yıl boyunca da mutlu bir evlilik sürmüşler.” “Aslında hep mutluluğu paylaşmışlar da olamazlar. Eminim benim büyükannem ve büyükbabam gibi zor zamanların da altından birlikte kalkmışlardır.”

“Aynen öyle. iyi günde ve kötü günde birlikteydiler. Onları hiçbir şey ayıramadı. O zamanlar mı öyleydi, bilemiyorum.”

Theo omuzlarını silkti. “Bence insanlar geçmişte hataları görmezden geliyorlardı. Sosyal gelenekler, âdetler, zamanın normları, artık adı her neyse, bir şeyler bir şekilde bağları güçlü kılıyordu. Otuz-kırk yıl öncesinin, ‘kabul edilebilir’ yazgıları şu an hiç de kabul görmüyor. O zamanlarda kabul görmeyen normlar ise, tıpkı kötü giden bir evliliği yıkmak gibi, şimdilerde gayet revaçta. Artık günümüzde hiçbir şeyin üstü örtülmüyor, ki bu aslında iyi bir şey. İnsanlar hep hayatın tıpkı elli sene önceki gibi kolaylaşmasını istiyor ama bu saçmalığın daniskası, gerçekten. Bazı büyük problemleri konuşmuyor ya da bilmiyormuş gibi davranıyor olmak, hayatm kolay olduğu anlamına gelmez. Eminim pek çok kişi için çok zor olmuştur.”

Rebecca, Theo’nun bilgelik yüklü laflarının ağırlığını bozmayarak, “Katılıyorum,” dedi. “Ama artık toplumda birçok değer kabul görüyorsa, tıpkı hiç evlenmemek gibi, tek ®Şİi olup kendini eşine adayamayan Tim gibi biri ne diye evlenir ki? Acaba evliliğin getirdiği bazı kolaylıklardan rnı yararlanmak istedi? Ya da belki o zamanlar Ellie’yi gerçekten seviyordu, bilemiyorum.”

Rebecca henüz bu sorulara cevap veremezken. Sallantılı İlişkiler gezisindeki çiftlere nasıl yardım edecekti? Belki sadece soruları sormak yeterli olacaktı. Bu onu biraz rahatlatacak, tutunacak bir dal sağlayacaktı. Belki de önemli olan sorulara cevap bulmak değil, sadece sorabilmekti.

“Madalyonun bir de diğer tarafı var,” dedi Theo. “Evliliğini kötü de olsa yürütmek isteyen Ellie gibi insanlar, bağıra çağıra gelen uyarı işaretlerini bile fark edemiyorlar. Belki de Ellie bu ilişkide o kadar çok fedakârlık etmiştir ki, şimdi arkasını dönüp gidemiyordun Çok zor bir dönem de yaşasalar, yine de her şeye sıfırdan başlamayı düşünebiliyor.”

“Belki çiftlerin evlenmek için birbirlerine delicesine âşık olmalan gerekiyor.”

“Ama o ‘delicesine aşk’ sonsuza dek sürmüyor. İlişkinin başka hislerle de desteklenmesi lazım. Tıpkı ‘olgunluk’ gibi.” Theo’nun evine yaklaştıklarında Rebecca, Spock’un havlamalannı duydu. “Geldiğini anladı galiba.”

“Ayak seslerimden bile anlar,” dedi Theo. “Fajitalann da kokusunu almış olmalı. İçeri gelsene. Spock’un tasmasını bulayım, sonra da birlikte seni oteline bırakalım.”

Rebecca’nm kalbi içeriye girmenin ve Theo’nun yaşadığı, oturduğu, yemek yediği, uyuduğu, duş aldığı yeri görecek olmanın heyecanıyla delicesine çarpmaya başlamıştı. Theo’nun ardmdan eve girerken yüzüne bir tebessüm yayılmıştı. İçeride tek bir siyah deri eşya yoktu. Taş şöminenin hemen yanında Spock’un pelüş yatağı vardı. Ev öylesine güzeldi ki, Rebecca bir an Theo’nun daha önce burada bir kadınla yaşayıp yaşamadığını merak etti.

Rebecca ahşap iskeletli, yaprak şekli verilmiş yastıklarla donatılmış kanepeye oturdu. Kanepe sanki doğadan bir parça gibiydi. Gerçi evin her yeri öyleydi. Yerdeki sisal halı ve muslin perdelerin takılı olduğu ağaçtan yapılma perde askı-lıklan... Theo, Spock’un tasmasını takarken Rebecca, “Evin çok güzel,” dedi. “Eşyalarını kendin mi yapıyorsun?”

“Aslında, evet. Paramın çoğunu da böyle kazanıyomm.” Theo artık gitmeye hazır olan Spock’la birlikte kapının önünde duruyordu. Ama Rebecca’nın gitmeye hiç niyeti yoktu. Bu çocuktan gerçekten hoşlanmaya başlamıştı, ayağa kalkış sebebi de buydu.

Beş dakika sonra otele varmışlardı.

Theo yan verandadaki iki kişilik salıncağı işaret edip, “Bu salıncağı Marianne için iki yıl önce yaptım,” dedi.

Rebecca hiç vakit kaybetmeden salıncağa oturduğunda Theo da yanındaki boşluğa kuruldu ve salıncağı sallamak için ayağıyla yeri tekmeledi. Üzerlerini örten kapkara gökyüzü bu gece ışıl ışıl yanan beyaz yıldızlarla ve hilal şeklindeki ayla süslenmişti. Rebecca bakışlarını yukarıya kaldırıp, içinden bir dilek tutmamak için kendini zor tuttu. Var gücüyle bu yakışıklı, anlayışlı, zeki ve mükemmel çocuğa âşık olma-ttiak için çabalıyordu.

Birbirlerine öyle yakın oturmuşlardı ki, Rebecca’nın onu öpebilmek için çok da fazla çaba harcamasına gerek yoktu.

“Hâlâ yıldızlara bakıp dilek tutuyor musun?” diye sordu Theo.

“Görüyorum ki, meziyetlerin arasında insanın zihninden geçenleri okumak da var. Dürüst olmam gerekirse, kendimi dilek tutmamaya zorluyordum.”

“İşler karışık galiba?”

Gökyüzünde ışıldayan yıldızlardan biri sanki ona göz kırparken, “Hem de nasıl,” dedi Rebecca. “Dün gece buraya geldiğimde, burada bulunmamın bir anlamı olması için dilek tutmuştum. Burada olarak doğru şeyi yapabilmeyi dilemiştim.”

“Öyle olmamasından mı endişe ediyorsun?”

“Joy beni burada görmek istemiyor,” dedi. “Şimdi bir de bu çıktı başuna.”

“Bu derken?”

Rebecca bir an duraksadı ama sonra her şeyi saçıverdi ortalığa. “Öpmek için çıldırdığım bir adamla bir bahçe sa-İmcağmda oturuyorum. Üstelik bunu dört gözle eve dönmemi bekleyen bir sevgilim varken yapıyorum.”

Theo gülümsedi. “Eve dönmek istiyor musun?” Rebecca gözlerini aya kaldırıp, onun o mükemmel ışığına baktı. “Bilmiyorum. Sanki orası benim evim değilmiş gibi hissediyorum. Kendi hayatımı yaşamıyor gibiyim. Sanki başka birinin hayatına dahil olmuşum gibi. Bunu daha önceden de yapmıştım. Bilirsin, çok uzun bir ilişki yaşarken birden karşı taraf artık seni istemediğini açık eder, ama senin gitmeye cesaretin yoktur. İşte tam da böyle hissediyorum, bence Joy da böyle hissediyor.”

Theo başıyla onayladı onu. “Peki, şu öpmek için çıldırdığın çocuk? Onun da terazinin şaşmasında etkisi var mı?”

“O farkında bile olmadan bazı şeyleri daha net görmemi sağlıyor.”

“İnsanların bunu yapabilmesi ne ilginç, değil mi? Bana kalırsa, o adam da o öpücüğün yapacağı etkiyi görmek isterdi.”

Rebecca’nm tek yapması gereken, başını sadece hafifçe yukarı kaldırmaktı. O zaman ikisi de etkinin ne olacağını görebilirlerdi. Hafifçe esen meltem onu yüreklendirmeye çalışıyorsa da, Rebecca tereddüt etti. Eğer bu adamı, bu yakışıklı adamı öpecekse tamamen yalnız olması gerekmez miydi?

Sen evli değilsin, diye hatırlattı kendi kendine. Bu çok farklı!

Çok da farklı sayılmazdı aslında. Michael’la birbirlerine bağlılardı, aynı evde yaşıyorlardı. Her ne kadar şimdilik ayrıysalar da.

Neden senin yanında kendimi çok rahat hissediyorum, diye sormak istiyordu. Neden her şey bu kadar yolunda gibi? Hiç bilmediğim, bambaşka bir yerde tanımadığım bir adamı öpmek için yanıp tutuşuyorum. Ama o sanki, bana aslında tam olarak nereye ait olduğumu hatırlatan bir adam...

Ben buradayım, bil bakalım neredeyim?

“Belki de artık beni kapıma kadar bırakma vaktin gel-n^iştir. Sence de beni çakallardan ya da vahşi tavşanlardan koruman gerekmez mi?”

“Peki ya benden?”

“Senden de öyle.”

Bu son cümleyle Theo ayaklandı ve Rebecca da onun ardından ayağa kalktı. Theo, Rebecca’yı kapısının önüne kadar geçirdi. Rebecca içeri girmek için anahtarını kilide sokarken, Theo çalılıklardan mor bir çiçek koparmıştı.

Çiçeği Rebecca’nın kulağının arkasına taktı. “Yarın saat beş gibi gelip Charlie’yi alınm. Uyar mı?”

Rebecca, “Harika. Nasıl görünüyorum?” diyerek kulağındaki çiçeğini gösterdi.

Theo, “Çok güzel. Her zamanki gibi... İyi geceler,” deyip, yıldızlann altındaki karanlık gecenin içine karıştı.

Rebecca ertesi sabah gözlerini açtığında gözünün gördüğü ilk şey, dün akşamki mor çiçek oldu. Çiçeği yatmadan önce su dolu bir bardağın içine koymuştu.

Charlie’ye dönüp, “Bu hafta sonu çok emin ellerde olacaksın,” dedi.

Söz verdiği üzere, Theo saat tam beşte köpeği almaya gelmişti. Rebecca’nm sadece elini sıkmış, dün geceki olası öpücükten bahsetmemişti bile. Tek söylediği, “Pazar günü saat üçten sonra evde olacağım.

Ne zaman istersen gelip Charlie’yi alabilirsin,” olmuştu. Rebecca, Theo yanmdayken kendisinin de emin ellerde olduğunu adı gibi biliyordu.

Rebecca tam Joy’un evinin önüne gelmişti ki, İçeriden ellili yaşlarında, oldukça hoş bir kadın çıkmış ve evin önündeki park yerine yönelmişti. Kadın önce arka koltuğun, ardından da bagajın altını üstüne getirdi. Rebecca’nın bir an nefesi kesilir gibi oldu.

Kadın, Pia Jayhawk’ti. Rebecca bundan emindi.

Sarı saçları, önleri çene hizasında ve küt şeklinde kesilmişti. Önünde Louise Brooks tarzı perçemler vardı. Tam bir New Yorklu gibi simsiyah giyinmişti ve bir dansöz gibi kalçasının etrafına boncuklu bir bez bağlamıştı. Kulaklannda uzun metal küpeler vardı. Her iki kolunu da pek çok bilezik ve bileklik süslüyordu. Arabadan içeri geri dönerken, beraberinde bir de şövale vardı.

Herkes Rebecca’nın babasına benzediğini söylerdi. Dalgalı kestane rengi saçlannın, açık kahverengi gözlerinin, fark edilir derecede uzun burnunun ve oldukça geniş ağzının dışında, Rebecca’ya baktığında her insanın aklında Daniel Strand’i uyandıracak bir şeyler olurdu. Rebecca, Pia nın da bu gerçeği görerek, onu tanıyıp tanımayacağını düşündü. Belki de ilk gördüğü anda her şeyi anlayacaktı.

Bundan şüpheliydi.

Rebecca birkaç dakika daha arabasının güvenli ortamından uzaklaşamadan öylece oturdu. Ama en nihayetinde valizini ve çantasını alarak gidip zile bastı.

Kapıyı açan Joy oldu. Hafifçe araladığı kapıdan, “Anlaşmamızı unutma,” diye bir hatırlatmada bulundu.

Rebecca başını olur anlamında salladığında Joy kapıyı biraz daha açarak, ona başıyla içeri girmesini işaret etti. Rebecca içeri girdiğinde kendini minik ayakkabılar, yağmur çizmeleri odanın bir uçtan diğerine gerilmiş bir çamaşır ipinin üzerine asılmış anaokulu resimleriyle kaplı bir ayakkabı odasının içinde buldu. Joy önden yolu gösterirken, Rebecca ev dekorasyonu konusunda zevklerinin ne kadar da uyuştuğunu fark etti. Geleneksel tarz modemle kanşıyor, her ikisine ikinci el mağazalanndan alman eşyalar eşlik ediyordu. İlginç kumaşı ve üzerindeki renkli yastıklanyla krem rengi konforlu pelüş kanepe, ortadaki açık tonlu halı ve ayakları fil şekilli ilginç lambalar tam da Rebecca’nm tarzıydı. Onun da Michael’ın evindeki eşyalan arasında bu şans fillerinden vardı.

Michael’ın evi... Rebecca’nm New York’taki o evi artık kendi evi olarak anımsamaması ne garipti. O ev Michael’mdı ve şimdiye dek de hep öyle olmuştu.

Joy, “Ellie’yi tanıyorsun, tabii ki,” dedi.

Ellie dudaklarmı kemirerek pencereden dışan bakıyor, Tim’in gelmesini bekliyordu. Ağzına bir peynir dilimi attı.

“Hâlâ gelmedi. Rebecca bir an Ellie’nin yüzünde hem ümidin hem de ümitsizliğin ışığını görmüştü. O da Tim’in bir an önce ortaya çıkmasını istiyordu.

Joy, Rebecca’ya ikili kanepede birbirlerine sokularak oturmuş, otuzlu yaşlarında gibi duran çifti tanıştırarak “Aimee ve Charles Cutlass,” dedi. “Aimee bir kütüphaneci, Brunswick’teki bir Honda bayisinin müdürü.” Cutlassların ikisi de oldukça uzun boylu ve kızıl saçlılardı. Aimee’nin kabarık kıvırcık saçları daha çok tumncuya çalıyordu, Char-lies’ınkiler ise daha kumraldı. Her ikisi de balıkçı yaka beyaz kazak, haki renkli pantolon giymişti ve her ikisinin de üzerinde lacivert yağmurlukları vardı. Joy onlara bakarak gülümsedi. “Rebecca, bize kaülacağmdan bahsettiğim arabuluculuk uzmanı.” Birkaç dakikalık kısa bir muhabbetin ardından Ellie, Rebecca’yı pencerenin önündeki üzerinde atıştırmalıklar bulunan masaya doğru çekti.

“Bu çiftin hikâyesini çok merak ettim,” diye fısıldadı Ellie. “Çok mutlu bir evlilikleri varmış gibi görünüyor. Baksana, üzerindeki kıyafetler bile aynı.”

“işte o ‘görünüyor ’ kelimesi bizim anahtar kelimemiz,” diyerek, bunun önemsizliğine dikkat çekti Rebecca.

O an kapının çalmasıyla Ellie bir anda kaskatı kesilmişti. Rebecca, Ellie için içinden sessizce, Lütfen o olsun, demişti.

Gelen oydu. Tim Rasmussen’in kapıda görünmesiyle Rebecca derin bir oh çekmişti. En az bir doksan üçlük boyu bir Amerikan futbolcusunu andıran kalın boynuyla Tim geçtiği kapının içini adeta doldurmuş ve tuhaf bir ifadeyle Joy’a gülümsemişti. Sonraki hareketi ise etrafı şöyle bir süzmek olmuştu. Gözleri en son sevinçten içi içine sığmayan Ellie’nin üzerinde durmuş ve ona hafifçe el sallamıştı. Ellie hemen yanına koşarak, Tim’in kulağına bir şeyler fısıldadı. Rebecca, Tim’in, “Elimden geleni yaparım,” dediğini duymuştu.

Eh, en azmdan bu da bir şeydi.

Rebecca, Pia Jayhawk’i bir kez daha görebilmek umuduyla etrafına bakındı. Kulağına bir çocuğun sesi ve sonra da kıkır kıkır kahkahası gelmişti. Rebecca sanki girişteki resimleri inceliyoımuş gibi yaparak sesi takip ettiğinde, ucunda oyun odası gibi bir yere açılan Fransız kapıların olduğu bir koridora girmişti. İçeride Pia kocaman yuvarlak bir halının üzerinde oturmuş, Rex ile birlikte Legolardan apartman yapıyordu. Joy içeri girerek Rex’i kucağına aldı ve sımsıkı sa-nlarak birlikte birkaç tur döndü. Rebecca durmadan “Kısacık iki günün ardmdan geri geleceğim” ve “Büyükannenle çok eğleneceksin” gibi fısıltılar duyuyordu. Son bir kucaklaşmanın ardmdan Joy, geldiği kapıdan yeniden çıkıp gitti. Rex kendini Pia’nm kucağına atıp, gözlüklerinin zincirli askısıyla oynamaya başladı.

Rebecca gözlerini yeğeni, babasının torunu Rex’den bir türlü alamıyordu. Kendini oyun odasına atıp, Legolarla koca koca binalar, oyun hamurundan kediler yapmamak için zor tutuyordu. Ama doğru zaman henüz gelmemişti. Belki geziden döndüklerinde Joy, Rebecca’nm oyun odasında ya da kütüphanede onlara katılmasına izin verirdi.

Rebecca orada durup bu kez içeri girerek, neredeyse joyTa ile aynı şeyleri yapan Harry’yi seyretti. Harry rahat hareketleriyle tıpkı bir L. L. Bean katalogundan fırlamışça-sına hoş bir adamdı. Rüzgârın dağıttığı kahverengi saçları ve ela gözleri vardı. Harry ve Joy birbirlerini tamamlıyormuş gibi görünen bir çiftti. Her ikisinin de üzerinde düşük bel kot pantolonlar, J. Crew’e benzeyen kazaklar ve Merrell marka botlar vardı. İkisinin de güzel yüzünde aynı dost canlısı nezaket gizliydi. Joy eğer bir marketin manav reyonunda çalışıyor olsaydı, Rebecca rahatlıkla gidip mangoların taze olup olmadığının nasıl anlaşıldığını sorabilirdi. Ya da eğer Harry bir benzin istasyonunda çalışıyor olsaydı, Rebecca acemi bir sürücü olarak hiç düşünmeden süper benzin kullanmanın ne işe yaradığını sorabilirdi.

Pia’nm ise onlardan farklı olarak New Yorklulara özgü bir soğukluğu vardı.

Rebecca’nm kapalı kapının ardından onları izlediğini fark eden Pia bakışlarını ona çevirip, hafifçe gülümsedi. O an Rebecca’nın gözünün önünde birden. Madonna tarzı kıyafetleri ve bilezikleriyle bileklerine kadar yosunlu sulara gömülüp, boyanabilecek en mükemmel taşı arayan kadın be-lirivermişti.

Rebecca hızlı adımlarla oradan uzaklaştı. Ama tam kısa koridordan salona geçmek üzereydi ki, gözüne çarpan bir tabloyla olduğu yerde kaskatı kesilip kaldı.

Gördüğü babasının resmiydi. Sekize onluk bir kanvasın

Üzerine yapılmış, çerçevesiz bir resimdi bu. Babasının oldukça genç bir hali, kumsalda kollannı dizlerine sarmış oturuyordu. Yüzündeki ifade ne mutluydu ne de huzurlu. Sanki önünde uzayıp giden masmavi sularda kendince birtakım cevaplar anyor gibiydi. Elinde bir şey vardı ve Rebecca eğilip yakından baktığında, gördüğünün bir taş olduğunu fark etti. Tıpkı Pia’nın o gün fırlatması için babasına verdiği gibi. Rebecca gözlerini babasının yüzünden alamıyordu. Sanki yüzünde belli belirsiz bir kalp kırıklığı varmış da, tüm gücüyle onu saklamaya çalışıyormuş gibiydi. Pia babasını öyle güzel resmetmiş ve öyle gerçekçi çizmişti ki, Rebecca bir an elini uzatıp, ona dokunmamak için kendini zor tuttu.

Pia, Daniel Strand’i sevmişti. Rebecca’nın bundan hiç şüphesi yoktu.

Ve her ne kadar Rebecca babasının mektuplarından bu evin Pia’ya ait olduğunu okuduysa da, artık Joy’un yuva-sıydı. Resim ise halen duvardaki yerinde asılıydı. Acaba Joy bu resimdeki, sahilde elindeki taşla oturan adamın babası olduğunu biliyor muydu? Belki de biliyordu ve her ne kadar kimsenin geçerken dikkatini çekmeyecek küçücük bir koridora asılmışsa da, bu resmin orada olmasını seviyordu. Belki de Joy için resmin en azmdan orada olduğunu bilmesi bile yeterliydi. Mutlaka arada bir şimdi Rebecca’nm durduğu yerde durup resme bakmış, onu uzun uzun incelemiş ve merak etmişti.

“Kim bu?”

Bir çocuk sesiydi bu.

Rebecca duyduğu sesle bir an yerinden sıçradı. Sonra konuşanın Rex Jayhawk olduğunu fark etti, Rebecca’dan bahsediyordu. Rex Fransız kapıların önünde durup, o kocaman ela gözlerini önce Rebecca’ya dikmiş, sonra da büyükannesine çevirmişti.

“Sanıyorum annenin bir arkadaşı,” dedi Pia. Gözlerini önce Rebecca’nın önünde durduğu tabloya sonra da Rebecca’ya çevirdi. Bakışları öyle sertti ki, Rebecca endişeyle du-daklannı ısırdı.

Biliyordu. Biliyordu. Biliyordu.

Rebecca, Rex’e dönüp yetişkinlerin çocuklarla konuşurken takındığı fazlaca neşeli bir ses tonuyla, “Evet!” dedi ve hızlıca salona yöneldi. Salonda peynir ve krakerlerin olduğu masanın yanında durup, bakışlarını bu kez piyanonun üzerindeki Pia ve başka bir adamın bir tepeden atlarken resmedilmiş tablolarına dikti.

Bu sırada arkadan bir ses, “O zamanlar tam olarak emin değildik,” dedi. “Tanrım, nasıl da yanılmışız.” Rebecca arkasını döndüğünde, gözlerini tabloya dikmiş olan Pia ile karşılaştı. “Kocam ve ben on yedi yıl önce evlendik. Bu Kasım’ da da nikâhımızı tazeleyeceğiz.”

Rebecca, Pia Jayhawk’la konuştuğuna inanamıyordu. Üstelik bu tablonun önünde;.. “On yedinci senenin sizin için önemi mi var?”

“Aslında tam olarak değil. Ama geçen sene Jack bir kanser Şüphesi atlattı. O yüzden o zamandan beri bunu istiyorduk.”

Rebecca, “Benim babam da kanserden öldü,” dedi. Sonra da çabucak kapadı çenesini.

Pia Jayhawk’un, Daniel Strand’in öldüğünden haberdar olmasına hiç gerek yoktu. Ya da belki bu umurunda bile olmazdı. Ama Rebecca bunu yapabileceğini sanmıyordu.

Pia, Rebecca’yı dikkatle süzüp, “Affedersiniz. Siz Joy’un gezisine katılmak için mi buradasınız?”

Rebecca dilini yutmuştu adeta. Sen babamla bir ilişki yaşadın. Onunla kumsalda seviştin ve bir çocuk doğurdun.

Onu gerçekten sevdin mi? Onu hiç düşündün mü? Yolunu gözledin mi? Öldüğünü biliyor musun?

Pia gözlerini Rebecca’ya dikmiş, ondan gelecek cevabı bekliyordu. Rebecca hızla başını evet anlamında salladı.

“İyi şanslar o halde.”

“Ben...” Ama o an kendinde. Sallantılı İlişkiler turuna bir katılımcı olarak gelmediğini açıklayacak gücü bulamadı. Zaten şansa da her halükârda ihtiyacı vardı.

Koridorun diğer ucuna baktı. Harry omuzlarına oturttuğu Rex ile geliyordu. Joy da bir adamla birlikte, ki bu muhtemelen üvey babası Jack’ti, bir kâğıt üzerinde son düzenlemeleri yapıyordu. Belki de Rex’in günlük programıydı elindeki.

Bir an Rebecca’yla bakışları birbirlerine kenetlendi. Gözlerini hafifçe kısmıştı. “Anne, gelip Rex’i alabilir misin, lütfen? Beş dakikaya kadar çıkıyoruz.”

Pia gülümseyerek koridorun diğer ucuna gitti. Joy’la kucaklaştılar, sonra Joy Rex’i babasının omuzlanndan alıp son bir kez kucakladı ve öpücüklere boğarak annesine verdi. Joy, Rebecca’yı Harry ile tanıştırmamıştı. Bunun sebebi muhtemelen bu işi annesinin önünde yapmak istemeyişiydi. Ne yani “Ah, Harry, bu Rebecca, hani sana bahsettiğim şu üvey kardeşim vardı ya, hani şu annemle yatıp sonra da sanki ne o olay yaşanmış, ne de annem hamile kalmış gibi davranan adamın kızı işte, ” mi diyecekti.

Rebecca’nm bir an kalbi sıkıştı. Joy’un evinde, onun ailesiyle beraberdi. Orada tuhaf duran, o resme uymayan biri varsa, bu kesinlikle kendisiydi. Babası o gün hastane odasında Rebecca’ya sırtını çevirdiği bebekten bahsettiğinde, Strand ailesiyle bağı olmayan kişi Joy’du. Ama bugün burada, Joy’un tüm dünyası, yaşamı, ailesi, arkadaşları, kocası ve çocuğu vardı. Bu resmin dışında kalan kişi ise Rebec-ca’ydı.

Wiscasset’ten Güney Freeport’a kadar süren otuz beş dakikalık mesafede Rebecca, Amiee Cutlass’tan Charles ile beş yıl önceki balayılarmdan beri bebek sahibi olmak istediklerini öğrenmişti. Aimee artık bir çocuk evlat edinmeye kendini hazır hissederken Charles çocuk yerine köpekten, yana kullanıyordu oyunu. Aimee, Charlie artık çocuk istemediği için hamile kalamayacağına inanıyordu. Geçen gün Gprah’da Secret adlı bir kitap duymuştu. Kitabın sırrı pozitif düşünmekten geçiyordu. Anlaşılan Charles bebeğin masraflı bir şey olduğunu, bebeklerin insanın hayatını altüst ettiğini. sürekli zırlayan, yardıma muhtaç, bağımlı, hiç durmadan ilgi isteyen şeyler olduğunu düşünüyordu. Bu nedenle de spenn bir türlü yumurtaya giden yolu bulamıyordu.

Aimee bunları Rebecca, Ellie ve Joy’a ilk sıradaki Ellie’nin yanındaki koltuğunda anlatmıştı. Charles çınlatı-lanları dinliyor muydu, işte orası belli değildi. Orta sırada oturmuş, kâh camdan dışanyı izliyor, kâh arka sırada oturan Harry ve Tim ile konuşuyordu. Bu oturma planı Joy’a aitti. Bu sayede Tim’in sürekli yakınan ve bir koca olarak yaptığı hatalarını anlatıp duran Ellie’nin yanında oturmasındansa arka tarafta, erkeklerle sohbet ederek kendini daha rahat hissetmesini sağlayacaktı. ,

“Rebecca, belki de evlilikteki beklentilerimiz üzerine bir tartışmanın başmı çekebilirsin,” diye fısıldadı Ellie.

“Aslında, şimdilik oluruna bırakmamız daha iyi,” diyerek fısıltıyla yanıtladı Rebecca. “Baksana, Tim orada harika vakit geçiriyora benziyor. Red Sox ve playofF’a kalıp kalma-yacaklan konusu onu çok açmış gibi. Bu keyifli hali akşam yemeğe de yansıyacaktır.”

Joy, turuncu minibüsün direksiyonunu Harborview Pansiyonu yazan toprak yola kırarken, “Katılıyorum,” dedi.

Sekiz yüz metre ilerideki eski taş ev tüm güzelliğiyle karşılanna çıkmıştı. Rebecca’nm beklediği gibi bir kayak pansiyonu olmaktan çok, küçük bir kaleye benziyordu. Gerçi Freeport için de bir kayak merkezi denemezdi. Evin etrafı yemyeşil bir bitki örtüsü ve ormanın içine doğru yol alan çok sayıda küçük patikalarla çevriliydi. Rebecca içerisinin de bu derece güzel, şık otantik olmasını beklemiyordu. Oldukça büyük salonda çok sayıda kanepe, yer minderi. yumuşak. solmuş halılar ve Hımy'nin birkaç dakikada yaktığı masif taştan bir şömine vardı. Her yere, özenle bakıldığı belli olan bitkiler yerleştirilmişti ve her kapı girişi ışıl ışıl yanan Noel lamba-lanyla aydınlatılmıştı. Pansiyonda ayrıca büyük bir mutfak, iki banyo ve içinden okyanusa bakan verandaya çıkılan kapalı bir oda vardı. Yukarı katta ise beş geniş yatak odası ile üç banyo bulunuyordu.

Rebecca'mn odasının ormana bakan küçük bir balkonu vardı. Hemen valizini açtı, sonra da gözlerini ormanın kırmızı ve turuncu yapraklarına dikerek öylece durdu; ta ki Aimee ve Charles ‘ın da kendi balkonlarına çıktıklannı görünceye kadar. İkisinin de üzerinde hâlâ beyaz boğazlı kazaklan ve haki renkli pantolonları vardı. Kucaklaşıyor ve birbirlerinin gözlerine bakıp, sarılıyorlardı. Rebecca onlann birbirlerini sevdiklerini ve sorun her ne ise kısa zamanda üstesinden geleceklerini görebiliyordu. Buraya belki bir sorunu konuşmak üzere gelmişlerdi, ama evlilikleri güvendeydi.

Ellie ve Tim’den ise aynı güveni alamıyordu.

Ya da Joy ve Harry’den. Belki de bunun en büyük sebebi, Joy’un bu denli kapalı bir kutu olmasıydı.

Joy herkese, akşam yemeğine yardım etmek üzere mutfakta toplanmalarını söylemişti. Akşam mönüsünde onun meşhur dört peynirli raviolisi. salata ve taze sarmısaklı ekmek vardı. Rebecca aşağı kata uup. otantik ve geniş mut-fbğa girdi. Jayhavvk ve Joneslaı ç\'ktan ınakaınayı, Rasmus-şenler de salatayı yapmaya koyulmuşlardı. Cutlasslar dasar-mısaklı ekmeğin başmdalardı. Rebecca’nın görevi ise, akşam için şarap seçmek ve masayı hazırlamaktı.

Şu ana kadar her şey mükemmeldi. Ta ki Tim, Harry ve Charles’a akşam yemeğinden sonra bir dart banna gitmeyi teklif edene kadar.

“Tim...” dedi Ellie mahcup bir tebessümle. “Joy’un yemekten sonra hepimiz için bir planı vardır eminim ki.”

Tim ağzına bir peynir dilimi atıp Joy’a bakarak, “Var mı?” diye sordu.

Joy ocağın üzerindeki kaynayan suyun içine raviolileri attı. “Şey, aslında henüz Şükran Günü’nün gelmediğini biliyorum ve kulağa biraz duygusal gelebilir, ama hepimizin elimizde şaraplarımızla şöminenin başında oturup, neye şükrettiğimizi konuşabileceğimizi düşünmüştüm. Bu sayede pozitif bir bakış açısıyla başlamış oluruz; nelere şükrettiğimizden, nelerin varlığıyla mutlu olduğumuzdan bahsedebiliriz.”

Tim, Joy’a şaşkınlıkla, sanki omzunun üzerinde ikinci bir kafa peydah olmuş gibi bakakalmıştı. “Ah, bu hiç bana göre değil. Ellie bana gelmemi söylediğinde, birkaç çiftin hafta sonu tatili yapacağını söylemişti. Bilirsiniz, iyi vakit geçirmek için. Bu şekilde toplanıp, hüzünlü hikâyeler anlatacağımızı bilmiyordum.”

Ellie’nin yanakları bir anda kıpkırmızı kesilmişti. “Biz buraya evliliğimizi kurtarmak için geldik. Tim.”

“Bense uzaklaşmak için geldim.” Rebecca, Ellie’nin az önceki cümlesinden her an ağlamakla utanç arasında bir yerlerde gidip geldiğini hissedebiliyordu. Tim devam ederek. “Tanrım, sana hiçbir şey yetmiyor, değil mi? Geldim işte, yetmez mi?” dedi.

Aslında gelmiş sayılmazsın, Tim. Rebecca, Ellie’ye baktı. Ellie de bu gerçeği biliyor olmalıydı. Hatta bunu çok daha öncesinden anlamıştı belki ama yine de vazgeçmemişti. Ellie yenilgiyi kabul ederek, elindeki bir marul demetiyle mutfaktaki lavaboya yöneldi. Suyu sonuna kadar açtı, bu ağladığına işaretti.

Tam zamanı.

Aşk Otobüsü’ne binmelerinden hemen önce Rebecca, Ellie’ye Tim konusunu gerçekten irdelemesini, onu sorula-nyla terletmesini isteyip istemediğini sormuştu. Ellie de bunu istediğini söylemişti. Artık başını gömdüğü kumdan çıkarması gerekiyordu. Rebecca doğru zamanlama olup olmadığını ya da daha geleli otuz dakika olmasına rağmen, Tim’in bağırarak tepelerden aşağıya kaçıp kaçmayacağını bilmiyordu. Ya da söyledikleriyle Tim’e geçmişi ve Ellie’yi sevdiğini, ona evlenme teklif ettiği, rahibin önünde “Evet, kabul ediyorum,” dediği anı hatırlatabilecek miydi, emin değildi.

Rebecca tadının nasıl olduğunu hiç bilmediği beyaz şaraptan -bilmiyordu çünkü şarabı tadına göre değil etiketinin güzelliğine göre seçmişti- tam yedi bardağa dökerek, birini Tim’e uzattı. Tim’in boyu Rebecca’nın bir elli yedilik boyuna göre o denli uzundu ki, Rebecca onu görebilmek için boynunu uzatmak zorunda kalıyordu. “Tim, Ellie ile evli olmak istiyor musun?”

Tim şarabını iki yudumda bitirmişti. “Bu da ne demek şimdi? Ben zaten onunla evliyim.”

“Ommla evli olmak istiyor musun?”

Tim gözlerini, lavabonun başında donup kalan Ellie’ye dikti. Ellie o sırada bardağını yeniden doldurması için Rebecca’ya uzatmıştı. “Evet.” Sessizlik. Sonrası şöyleydi: “Ben sadece...”

Ellie, yeşil gözlerindeki gerginlikle arkasına döndü. “Sadece ne?”

Tim omuzlarını silkti. “Ben sadece birilerini yatağa atmamaya. .. çabalamakta zorlanıyorum.”

Ellie bir nefes verip, yıkadığı marulu masanın üzerindeki kesme tahtasının üzerine koydu ve mutfak sandalyelerinden birine yığıldı. Belli ki bu tartışmayı daha önce de yapmışlardı. Ve bu tartışma odadaki diğer iki erkeği rahatsız etmiş gibi görünüyordu. Harry ve Charles üzerlerine düşen işleriyle öyle meşgullerdi ki... Harry ocağın üzerinde fokurdayan ravioli tenceresini dikkatle kanştırıyor, Charles uzun somunlar halindeki İtalyan ekmeğinin üzerine sarmısağı özenle sürüyordu. Arada bir, ikisi de yaptıklan işten kafalarını kaldırıp meraklı ve endişeli bir bakış atıyorlar ve oradan sıvışmanın bir yolunu anyorlarmış gibi bakıyorlardı.

“Neden başka kadınlan yatağa atmak istiyorsun?” diye sordu Rebecca.

Tim bir kahkaha atarak, dilimlediği salatalığı adeta katletti. "Neden mi? Yani, hadi ama...”

Harry ravioli tenceresini karıştırmayı bırakıp, “Pekâlâ, çok güzel bir karın var. Bence bu soru gayet mantıklı bir soru,” dedi.

Herkes yüzündeki “İyi dedin,” ifadesiyle Harry’ye döndü.

Tim önündeki marulu parçalara bölen Ellie’ye bakarak, “Evet, biliyorum,” dedi.

Rebecca kendi kendine, Devam et, Rebecca ama dikkatli ol, dedi. Tim’in yüzündeki ifade biraz olsun yumuşamıştı. Boşanma arabuluculuğunda diğer pek çok kuralla birlikte ilk kural, her iki tarafa da saldın altında olduğu hissini vermemekti.

“O halde, aldatma sadece seksle ilgili değil, öyle mi?” diye sordu Rebecca.

Pot kırdın, Rebecca. Ne diye sormuştu ki şimdi bunu? Doğru soru bu değildi. Tim’in sadece evet diye yanıtlayacağı bir soruyla işin içinden sıyrılmasını istemiyordu. Bu onun işine gelirdi.

Bu sorunun ardından hemen aceleyle, “Yani evde seni bekleyen, evlilik için seçtiğin, seni seven böylesine güzel bir karın varken, nasıl bir şey seni başka kadınların peşinden koşmaya iter ki?”

Rebecca bu söylemin de daha iyi olduğundan şüpheliydi. Ama en azından bir evet-hayır sorusu değildi.

“Tanrım, aslında bu tamamen kişisel bir mesele,” diyerek mırıldandı Tim. “Erkekler neden başka bir kadını düzmek ister? Neden istiyorsunuz bunu?” demişti Harry’ye dönerek. “Neden?” diye tekrarladığında, bir sonraki hedefi Charles’tı.

Rebecca, ortadaki tezgâhta raviolinin sosunu hazırlayan Joy’a dikti gözlerini. Joy’un omuzları bir an gerilmiş gibiydi. Belli ki o da -nefesini tutmuş- cevabı bekliyordu.

“Ben istemiyorum,” demişti Harry.

Tim bu cevap karşısında gözlerini devirdi. “Ah, yapma.” Harry önündeki ravioliyi bir kez daha karıştırdı. “Gerçek bu. Joy’la birlikte hangi sorunu yaşarsak yaşayalım, bu aldatmamı gerektirmez. Şimdiye kadar hiç gerektirmedi, gerektirmeyecek de.”

Tim tek kaşını havaya dikti. “Lütfen. Siz ne zamandır evlisiniz, ha? Dört yıl mı? On yıllık evli olduğunuzda konuşalım bir de bu konuyu.”

“Tim, biz seninle sadece iki yıldır evliyiz,” dedi Ellie. “Buna ne diyeceksin?”

Tim şarabından bir yudum aldı. “Yani.”

Charles lafa karışarak, “Üstelik de üç yaşında bir çocuk-lan var,” dedi. “Eğer bir evliliği çocuk bozmazsa, daha başka ne bozar bilemiyorum.”

Aimee’nin omuzlan birden düşüvermişti.

Rebecca hemen sözü eline alarak, “O tamamen başka bir konu,” diyerek lafı değiştirdi. “Tim ve Ellie’nin çocuklan yok. Peki, o halde, senin derdin ne Tim? Neden hâlâ bekârmışsın gibi davranıyorsun?”

Tim ikinci bir salatalığı daha doğramaya başladı. “Bekârmışım gibi davranmıyorum. Ben sadece eğlenmeyi seviyorum, o kadar. Ne yani, evliyim diye dışan çıkıp eğlenemez miyim?”

Ellie başmı iki yana salladı. “Sorun da zaten eğlence anlayışın.”

“Başka kadınlarla birlikte olmasından bahsediyorsun sanırım, öyle değil mi Ellie?” diye sordu Rebecca. “Şu ana kadar soruya doğru dürüst bir cevap vermedin. Tim. Ellie seni evinizde beklerken, neden başka kadınlarla eğleniyorsun?”

Tim doğradığı salatalıkları salata kâsesinin içine kaydırarak döktü. Ama kâseyi tezgâhın üzerine öyle sert çarptı ki, neredeyse salatalıklar yeniden kâseden dışarı fırlayacaktı. “Yüce Tanrım, insanlar benden ne istiyor? Bilmiyorum, tamam mı? Hayır, biliyorum aslında, eğleniyorlar sayemde. Memnun musunuz şimdi?”

“Tim, hiç kimse sana karşı bir güç oluşturma niyetinde değil,” dedi Harry. “Sadece konuşuyoruz. Buraya bizlere nelerin olduğunu konuşmaya geldik ve ilk olarak sizinle başladık.”

“Ne şanslıyım ama. Bari bir bira içmeme izin verin,” dedi Tim. “Şaraptan hiç hoşlanmıyorum.”

Harry buzdolabından bir Sam Adams çıkarıp, kapağını açtı. “Henüz tam soğumamış ama idare eder.”

Tim şişeyi almasıyla yarısını midesine indirmişti bile.

Ellie kıpkırmızı olmuş gözleriyle, “Sana sadece şunu so-’■acağım,” diyerek söze yeniden başladı. “Buna arada duygusal bir bağ olmaması sebebiyle mi eğlence olarak bakıyorsun? Hiçbir şekilde bir bağınız olmadığı için mi? Yoksa olur da birlikte olduğun kadınlardan birine âşık olursun diye mi eğlenceli buluyorsun bu oyunu?”

1 Bir tür Meksika sosu (e.n.)

Tim, Elle yerine yere ya da taş fırın boyunca ilerleyen rengârenk duvar taşlarına bakmayı tercih ediyordu. “Başka bir ilişki yaşamak derdinde değilim. Evli olduğumu biliyorum. Eğlence bazen başkasmın peşinde koşma, bazen de biriyle yeni tanışıp ilk kez ilişki yaşamanın heyecanında yatıyor.”

Ellie suratını buruşturdu. “Yani sebebini sen de tam olarak bilemiyorsun, öyle mi? Biriyle tanışıp, ona âşık olmak senin için çok da tuhaf değil yani.”

Tim etrafmdakilere şöyle bir baktı. “Kimin için olur ki?”

“Benim için,” dedi Harry.

“Benim için de,” dedi Charles hemen ardından.

“Ben de yapamazdım bunu,” dedi Ellie, gözyaşlarına boğularak.

Rebecca kâğıt mendil almak için banyoya koştu. Döndüğünde Ellie mendillere sanki birer can simidiymiş gibi sa-nlmıştı.

Rebecca, yaptığı sarmısaklı dört ekmeği fırına vermesinde Charles’a yardımcı olurken, “Sana bir şey sormak istiyorum, Tim,” dedi. Aimee de bu sırada geride kalan sarmı-sakları temizleyip, tereyağını dolaba kaldırıyordu. “Ellie’ye neden evlenme teklif ettin? Biliyorum, Ellie çok güzel ve genç bir bayan, ama neden hemen evlenmek istedin?”

Tim derin bir nefes verdi. Gözlerini, gözyaşlanm durdurmaya çalışan Ellie’ye çevirmişti. “İstemedim aslında. Ama Ellie çok baskı yaptı. Bana hep bir yüzük al diyordu... Sonra da, bilemiyorum, babamı kaybettim. Dibe vurmuştum. O zor günlerde Ellie hep yanımdaydı, bu harikaydı. Ben de bir gün bir yüzükle çıkageldim ve evlenme teklif ettim. Sonra, sonra anladım ki ben aslında geçmişte de hep istediğim gibi dışan çıkıp, kadınlarla gönül eğlendirmek istiyordum.”

Ellie nihayet gözlerini kurulamış ve “Geçmiş bitti. Şu ana bakalım,” demişti. “Önümüze bakalım. Tek bir şey bilmek istiyorum. Hâlâ gözün dışarıda olacak mı? Bunu bilmeye ihtiyacım var.”

“Bunu iki buçuk yıldır soruyorsun bana, Ellie?” Rebecca araya girerek, “Şu an demek istediği bu ilişkilerinin ikinize zarar verdiği,” dedi.

Tim bakışlarını Rebecca’dan alıp, gözlerini ona dikmiş olan Ellie’ye kaydırdı. “Bunu demek istiyor olabilir ama as-İmda böyle hissetmiyor. Çünkü önünde sonunda hep eve, ona dönmeme izin veriyor.”

Ellie sandalyeye tutunarak ayağa kalktı. “Peki şimdi sana buraya kadar olduğunu, eğer şu an beni ve evliliğimizi seçtiğini söylemezsen pazartesi günü boşanma davası açacağımı söylesem, buna ne dersin?”

Tim omuzlarını silkti. “İnanmam sanınm. Bunu gerçekten yapabileceğine inanmıyorum çünkü.”

Rebecca, Tim’in boşanma kelimesinden zerre kadar etkilenmediğini görmüştü.

“Yani bu kadar insanın önünde bana sadık kalıp, sadece benim erkeğim olarak kalacağına söz veremezsin, öyle mi?” diye sordu Ellie.

“Tanrım, Ellie, hadi ama. Seni seviyorum. Bu hiçbir şey ifade etmez mi? Aynlmak istediğim falan da yok.”

Herkes gözlerini Tim’den Rebecca’ya çevirmişti. Rebecca sarmısaklı ekmeklere bakabilmek için ışığı açtı. "Aynlmak mı? Tanrım! Tim, evli olduğunda bu kelimeye boşanma diyorlar. Çok ciddi bir şeydir ve de çok yıpratıcı.”

“Evet, adamım,” dedi Charles. “Tanrı aşkına, lise öğrencisi değilsin artık.”

“Ben neysem oyum,” dedi Tim, şişesinde geri kalan birasını tepesine dikerken. “Ya beni böyle kabul edersin, ya da ayrılırız. Keyfin bilir.”

Adi herif Ellie bundan çok daha fazlasını hak ediyordu. Ellie gözlerini ona dikip, “Timothy Rasmussen,” dedi. “Benimle evli kalmak istiyor musun, yoksa istemiyor musun? Ama tam anlamıyla bir evliliken bahsediyorum ben!” “Bu hayatımm geri kalanında sefil bir hayat süreceğim anlamına geliyorsa, hayır, istemiyorum,” dedi ve elindeki şişeyi tezgâha var gücüyle çarptı.

Ellie kendini mutfaktan dışarı attı. Rebecca, Ellie’nin merdivenlerden yukarı çıktığını duyabiliyordu. Ellie merdiven boşluğundan, “Pazartesi günü boşanma davasını açıyorum,” diye bağırdı. “Şimdi git artık. Tim. Defol buradan. Artık konuşacak bir şey kalmadı.”

Tüm gözler yeni bir Sam Adams arayışında olup, buzdolabının kapağını açan Tim’e çevrilmişti.

“Söyleyecek hiçbir şeyin yok mu?” diye sordu Rebecca. “Buradan böyle elini kolunu sallayarak gidecek misin? Buradan ve evliliğinden böyle mi ayrılacaksın? Onun seni boşamasına izin mi vereceksin?”

Tim bir an kalakaldı ama sonra bira arayışına devam etti. Bir şişe bulup kapağını açtı. Sonra derin bir nefes vererek, şişeyi tezgâhın üzerine koydu ve salona doğm yöneldi.

Rebecca, nefeslerini tutarak olanları izleyen dört kişiye baktı. Hepsi de casusluk etmiyorlarmış gibi davranmaya çalışarak kapı ağzında birikmişlerdi. Oysaki tam da bunu yapıyorlardı.

Tim merdiven boşluğunun tam önünde durdu. Kafasını Ellie’ye doğru kaldırdı ve “Ne olursa olsun, Ellie. Üzgünüm,” dedi.

Ellie, “Her şeyi mahvettin,” diye bağırarak odalarına girdi. Sonraki dakika, elinde Tim’in deri ceketi ve seyahat çantasıyla yeniden kapının önünde belirmiş, elindekileri Tim’e doğru fırlatmıştı. Ceket Tim’in suratına çarpmış, çantası ise ayaklarının dibine büyük bir gürültüyle düşmüştü. Tim eğilip çantasını aldı.

Ortalığa doğru, “Gelirken yanından geçtiğimiz meyhaneye gideceğim,” dedi. “Gelip beni alması için bir arkadaşımı ararım.”

Ve Tim bu şekilde çıkıp gitmişti.

Yemek hazır olduğunda Ellie’nin kapısını nazik dokunuşlarla tıklatmak, onu aşağı getirmeye yetmemişti. Joy, Ellie için bir tabak hazırlayıp odasına götürdüyse de, döndüğünde Ellie’nin tabağı eliyle geri çevirdiğini, yatağının üzerinde hıçkırarak ağladığını söylemişti. Rebecca bir süre sonra şansını bir de İrlanda kahvesi ve Marianne’in kabaklı whoopie turtasıyla denemeye karar verdi.

Böylece grup üzgün bir halde o güzel, eski köy masanın etrafında oturmuş, sessizce yemeklerini yemeye çalışmıştı. İçlerinde iştahmı kaybetmeyen tek kişi Charles gibiydi.

Harry eline aldığı çatalın arkasıyla tabağındaki cherry domatesi ikiye bölmeye çalışırken, “Tim böyledir,” demişti. Domates öyle sertti ki bir süre sonra bunu yapmaktan vazgeçti. “Tam da ondan beklendiği gibi davrandı. Bana göre kazanan taraf o oldu.”

Joy çatalına bir parça ravioli batırarak bir kenara bıraktı. “Aslında bence kaybetti. Ellie, Tim gibi bir pisliğin başına gelebilecek en güzel şey. Bir daha onun gibi mükemmel birinin Tim’e âşık olacağını hiç sanmıyorum.”

Charles, masanın ortasındaki ekmek sepetinden bir parça sarmısaklı ekmek alırken, “O da zaten bunu istiyormuş gibi görünmüyor,” dedi. “Gerçi ne istediği de belli değil ya.” Bu gerçeğe kimsenin karşı çıkacak ya da bunu tartışacak hali yoktu. Bu yüzden herkes sessizlik içinde yemeğini yemeye devam etti; ta ki Ellie’nin bu gezi için özel olarak aldığı topuklu botlarmın sesi merdivenlerde yankılanana kadar.

Ellie yemek odasına girerken, “Maggie’yi aradım,” dedi. “Beni almak için buraya gelecek.” Elinde bir paket İcâğıt mendil vardı ama şu an için ne burnunu çekiyor, ne de gözyaşı döküyordu. Masanın etrafında oturan herkese şöyle bir baktı. Joy, Tim’in oturacağı sandalyeyi kaldırmış, herkesin birbirine yaklaşmasını sağlayarak Tim’in yokluğunu daha az fark edilir kılmıştı. Ama belki de bu çaba tam tersi bir etki yaratmıştı.

Joy ayağa kalktı. “Üzgünüm, Ellie. Bu gezi için çok farklı umutlarının olduğunu biliyomm.”

Ellie oturup, sepetin içinde duran sade İtalyan ekmeklerinden bir parça aldı. Ekmeği ısırarak yemek ya da küçük küçük dilimlere bölmek arasında gidip gelmişti. “En azmdan artık emin olduğum bir şey var. Bundan böyle ‘Sence ne demek istedi?’ cümlesi olmayacak hayatımda. Çünkü pek çok şahidin önünde kendini açık etti.”

Aimee, “Pazartesi boşanma davasını açacak mısın?” diye sordu.

Ellie başmı evet anlamında salladı. “Maggie tanıdığı çok iyi bir avukatın olduğunu söyledi.” Yeniden gözyaşlanna boğuldu. Rebecca, Ellie’nin sandalyesini kendine doğm çekerek kolunu omzuna attı.

“Çok üzgünüm, Ellie,” dedi.

Ellie burnunu çekip, elindeki bir tomar mendille gözle-tının altını hafif dokunuşlarla sildi. “Konuşmanın benim is-*®diğim gibi gitmemiş olmasına üzüldüğünü biliyomm. Ama son iki yıldır bir ayrılıp bir barışırken, kimsenin yapamadığı bir şeyi yapmış oldun. Gerçekleri itiraf ettirdin. Aklından geçenleri söylettirdin. Ben sadece bunu dile getirmesini istiyordum, biliyor musun? Ya da belki de istemiyordum. Sanırım daha çok istemiyordum. Buna hazır olmadığımı düşünüyordum. Ama şimdi hazırım, her ne kadar içimi çok açıtsa da.” “Hepimiz senin yanındayız, Ellie,” dedi Joy. “Her neye ihtiyacın olursa, tamam mı?”

Ellie burnunu çekip başını salladı ve önündeki kabaklı whoopie turtasından birkaç ısınk alabilmeyi becerdi. Harry hemen ona termostan bir fincan İrlanda kahvesi doldurdu. Otuz dakika sonra çakıl kaplı yolda, bir araba sesinin duyulmasıyla, Ellie ve eşyaları pansiyondan ayrılmıştı.

Harry herkesin fincanına İrlanda kahvesi doldurmuş -tek içmeyen daha önce bu tadı hiç denememiş olan Charles’tı- ve grup hep birlikte salondaki büyük taş şöminenin önünde toplanmıştı. Grupta kalan her iki çift de ikili kanepelerde oturmayı tercih etmiş, Rebecca ise tam karşılarındaki sallanan sandalyeye oturmuştu.

Charles, “Ellie ve Tim olayının bizleri nasıl etkilediğini sormayacak mısın?” diye sordu.

Rebecca gülümsedi. “Size bir terapist olmadığımı söylemiştim. Ama sorayım madem, kendinizi nasıl hissettiniz?” Harry, “Hemen söyleyeyim,” diyerek söze başladı. “Midem bulandı.” Joy’a bakıp, elini iki avucunun arasına aldı. “O tartışma sayesinde fark ettim ki kendimize has problemlerimiz var, ama en azından olgun insanlarız. Ara-ıtıızdaki aptalca kavgalara ve soğuk savaşlara sebep olan şeyler konusunda konuşabiliyoruz.”

Joy’un suratı bir rahatlama ve mutluluk ifadesiyle bu-ruşmuştu. Sonra ağlamaya başlamıştı. Tek yapabildiği sadece onu başıyla onaylamak olmuştu. Harry, Joy’u elinden tutup yukan götürdü.

Gözlerinin önünde bir evliliğin bitişine şahit olan gezinin kalan her iki çiftine o günden sonra bir haller olmuştu sanki. Cumartesi günkü kahvaltıda, havada bambaşka bir büyü vardı adeta. Kaybetmeye yüz tuttukları incelikleri geri dönmüş, her iki çift de birbirlerine kullandıkları “Sen nasıl istersen, hayatım,” cümleleri eşliğinde iflah olmaz romantiklere dönüşmüştü.

Joy ısıtıcıyı açıp açmamayı sorduğunda, Charles tıpkı kendisi gibi görünen kansma dönerek, “Hayır, sen ne dersin hayatım?” demişti. Mutfağın penceresinin hemen önündeki bir ağacın gövdesinde asılı olan bir termometre sıcaklığı on derece gösteriyordu. Rebecca için ısıtıcı kullanılacak bir soğuktu, ama belki de Maine’nin halkı için hiç de öyle değildi. Rebecca hariç herkesin üzerinde yün kazak vardı.

Rebecca elindeki kahve sürahisini yemek masasının üzerine bırakırken gülümseyerek, “Bence benim buradaki işim bitti,” demişti. Bir kez daha gmpça mutfağa girmişler, Harry omletleri yapmış, Charles pastumalan pişirmiş, Aimee simitleri ısıtmış (Maineliler, New Yorklularm tam aksine simitleri tost makinesinden geçirmeden yemiyorlardı), Joy portakalları sıkmış, Rebecca da kahveyi hazırlamıştı (Şimdiye kadar çoktan üç fincan içmişti bile).

Charles Cutlass tabağına bir porsiyon simit alıp, iki ısı-nkta yedi. “Ellie ve Tim yüzünden ödüm bokuma karıştı, dedi.

Karısı duyduğu bu cümleyle önce gözlerini kocaman açmış, sonra bir kahkaha patlatmıştı. “Küfür mü ettin sen? Hiç huyun değildir,” dedi.

Charles elini karısınınkinin üzerine koydu. “Bize bir şey olmasını hiç istemiyorum. Şu an baba olmak için hazır mıyım, bilmiyorum. Ama eğer bu seni mutlu edecekse, gerçekten mutlu olacaksan, bir bebek evlat edinmene artık karşı çıkmayacağım. Çin’den, Guatemala’dan, nereden istersen bir bebek edinebiliriz.”

Aimee kocasının elini sıktı. “Ben de senin mutlu olmanı istiyorum. Ama bundan bir ya da iki sene sonra da daha farklı düşüneceğine inanmıyorum. Her zaman hazır olmadığını düşüneceksin. Bense hep bekliyor olacağım. Bence baba olduğunda ve o bebeği kollannm arasına aldığında, sen de benim gibi hissedeceksin. Bunu seni yedi senedir tanıyor olmanın rahatlığı ile söylüyorum, Charles. Seni mutlu etmeyeceğini bildiğim bir şeye zorlamam.”

“O zaman yapalım bunu,” dedi Charles. “Ciddiyim. Çocuklar harika varlıklardır, öyle değil mi?” Son cümlesini Harry’ye bakarak söylemişti.

Harry başını evet anlamında salladı. “Rex içimdeki daha iyi bir insan olma arzusunu ateşledi.”

Aimee gözlerini Joy ve Harry’ye dikerek, “Peki sizin aranızdaki mesele nedir?” diye sordu.

Joy gözlerini önündeki yumurtalara çevirdi. “Birbirimizden biraz koptuk sanırım. Her ikimiz de daha yirmi altı yaşındayız. Üç yaşında bir çocuğumuz var. Ve artık sanki yemek yerken ağızlannı bıçak açmayan, birbirlerine ‘Bugün Rex nasıldı?’ demekten başka söyleyecek söz bulamayan, senelerdir evli bir çiftmişiz gibi olduk. Yemekten sonra ben ya bir şeyler okumaya ya da bir gezi planı yapmaya gidiyorum; Harry de kendi ofisine kapanıp, ya yeni bir tasarım yapıyor ya da bilgisayarda çalışıyor.”

Rebecca, “Ne konuşmak istiyorsun?” diye sordu.

“Her şeyi. Tıpkı ilk başlarda olduğu gibi anlatacak çok şeyimiz olsun istiyorum,” dedi. Başını iki yana salladı. “Tim’e benzedim, değil mi?”

“Hiç de değil,” dedi Rebecca. “Daha çok kocasını geri isteyen birine benziyorsun. Sanki onu evin, evliliğinin içinde kaybedip, yitirmiş biri gibi konuşuyorsun.”

Joy yumuşacık bir sesle, “Tam da öyle hissediyomm,” dedi.

Harry kahve fincanını eline aldı. “O hep bunu söylüyor. Ben de hep ‘Ben buradayım’ diyorum. Sonra o ‘Anlamıyorsun’ diyor, ben de ‘Haklısın, anlamıyorum’ diyomm. Sonrası yine sessizliğe gömülüp, ayrı odalara çekilmek oluyor. Son altı haftadır henüz tadilatı bitmeyen bodrum katında kalıyorum.”

Joy Önce Harry’ye, sonra tabağına, sonra yeniden Harry’ ye baktı. “Bana buz gibi bir frijit olduğumu söyledin. Sence ben kendimi bu cümle karşısında nasıl hissetmişimdir? Ben neysem oyum.”

Aimee turuncu saçlannı kulağının arkasına atarken nazikçe “Tim de böyle dememiş miydi?” dedi.

Joy çıkışarak, “Ben bahane bulmuyorum,” dedi. Hemen ardından “Affedersin,” diye de ekledi.

“Evet, buluyorsun,” dedi Harry. “Sıcak biri olamadığını ve yakın davranamadığmı söylüyorsun. Ama biliyorum ki isteyince yapıyorsun. Rex’le birlikteyken duvarlarını nasıl da kaldırdığmı görüyorum. Senden o duvarlan her zaman kaldırmanı istiyorum.”

Joy ayağa fırlayarak, “Daha fazla kahve isteyen var mı?” diye sordu.

Harry yüksek sesle ve oldukça anlaşılır bir tonla, “Tim de kaçmıştı,” dedi.

Joy ise, “Sadece mutfağa gidiyorum,” diye çıkıştı.

Harry gözlerini devirip, şömineye bir kütük daha atmak için ayağa kalktı. Kıvılcımlar Rebecca’yı büyülüyordu. İçinden, keşke biraz da bilge olsalar, bana ne diyebileceğimi söyleseler, diye geçiriyordu.

Joy mutfaktan elinde dumanı tüten yeni bir fincan kahveyle geldiğinde, Rebecca, “Sana bir şey sorabilir miyim?” dedi.

Joy sanki bir an yerinden kalkacakmış gibi kıpırdandı ama sonra yeniden yerleşti. Neredeyse öfkeyle çıkıp gide-çekti ama kendini durdurmuştu. Bu iyiye işaretti. “Sor.” Rebecca eline kahve fincanını alıp, kocaman bir yudum aldı. “Annen ve üvey baban yeminlerini tazeleyeceklerini söylediler. Bu konuda sen ne hissediyorsun?”

Joy başını arkaya yaslayıp, gözlerini tavana dikti. “Doğruyu söyleyeyim mi? Bence bu bir hata.”

“Annen, senin ve Harry’nin ayrıldığınızı biliyor mu?” Joy başını evet anlamında salladı. “Bana bu konuda konuşabileceğimizi söylüyor ama yapamam. Annem benim de verdiğim yemini yeniden gözden geçireceğimi düşünüyor.” Hah! Sanki yeminler Pia Jayhawk ‘ın çok da umurunda, diye düşündü Rebecca. Babasının nikâh yüzüğü, kumsala gittiği o gün hiç şüphesiz parmağında olmalıydı. Pia onu öperken, onunla sevişirken evli olduğunu, bir kansı olup onu sevmeye, şereflendirmeye, el üstünde tutmaya yemin ettiğini biliyordu.

Harry sessizce, “Ne düşünüyorum, biliyor musun?” diye sordu. “Bence son zamanlarda babanı çok fazla düşünüyordun. Sonra birdenbire babanın diğer kızı seni bulmak için, kapma dayanıverdi. Tüm evren sana artık bu meseleyle yüzleşmen gerektiğini söylüyor.”

Rebecca, “Babanı mı düşünüyordun?” diye sordu. ''‘Düşünmüyordum. Yani, bu konuda düşünecek bir şey yok. Onu tanımadım bile. Sanki hiç var olmamış gibi bir şey.”

“Ama var,” dedi Harry. “Hep vardı. Evimizde onun bir resmi bile var, Joy.”

Demek biliyordu.

Şimdi gözlerini devirme sırası Joy’daydı. "Biliyorum. Bildiğim bir şey var ki, o da her tartışmamızda bunu benim yüzüme vuruyor oluşun. Ben babamı hiç tanımadım. Babam da beni tanımak için hiç adım atmadı. Ne olmuş yani? Bu beni hiç etkilemedi. Bu tıpkı sperm donörlerinden alınan spermlerle dünyaya gelmiş iki kardeş olmaya benziyor.” Aimee Cutlass kendine bir bardak portakal suyu alırken “Hayır, pek öyle sayılmaz,” dedi.

Harry gözlerini Joy’a dikerek, “Hayır, hiç de öyle sayılmaz,” dedi. “Bunu kendince böyle bir mantığa oturttun. Pekâlâ, kabul. Ama sence de artık bu acıyı kabul edip, hayatına devam etmenin vakti gelmedi mi?”

Joy gözlerini Harry’ye dikti. “Acıyı kabul etmek mi? Kendi çocuğuna sırtını dönen birinin acısını yaşamak mı? O insan için canımı sıkmama bile değmez.”

“O insan dediğin senin baban, Joy,” dedi Harry. “Tanrım, bu tartışma beni sıkmaya başladı,” diyerek çıkıştı Joy. Ayağa kalkıp sessiz adımlarla mutfağa geçti. Bir dakika sonra elinde yeniden tazelediği bir fincan kahveyle kapıdaydı. Orada durup, “O adam benim babam değil. Aramızda sadece bir DNA ilişkisi var,” dedi.

Charles araya girerek, “Doğru söylüyor,” dedi. “Bir baba sadece yavrusuna spermini verdi diye baba sayılmaz. Yani, teknik açı dışında.”

“Ama Joy, bir sperm donörünün spermiyle can bulmadı,” dedi Harry. “Annesi evli bir adamla bir ilişki yaşadı, hamile kaldı ve babası bu haberi aldığında adeta buhar olup uçtu.”

Aimee’nin yüzündeki ifade birden yumuşamıştı. “Aa.” “Ve adamın o zamanlar başka bir kızı daha vardı. İki yaşında bir kız. Ve o kız şu an tam da burada,” diyerek Rebec-ca’yı gösterdi.

Aimee ve Charles bakışlarını Rebecca’ya çevirdi. Rebecca, “Babam birkaç hafta önce öldü,” dedi. “Ölmeden önce bana Joy’dan bahsetti. Ben de onu bulmam gerektiğini düşündüm.”

Aimee, “Bunu yaparken planın neydi?” diye sordu. “Yani onu bulduğunda ne yapacaktın?”

Rebecca omuzlarını silkti. “Planım yoktu. Sadece onu bulmak istedim.”

Joy’un solgun kahverengi gözleri Rebecca’nın üzerindeydi. “Neden? Sakın bana kardeş olduğumuz için deme, yoksa şu elimdeki fincanı kafana yersin.”

Çünkü biz kardeşiz, dedi Rebecca içinden. Kardeşiz, hem de hiç tartışmasız.

Harry, Rebecca’nın yerine, “Siz kardeşsiniz,” dedi. “DNA öyle diyor. DNA sizin üvey kardeş olduğunuzu söylüyor.”

Joy çenesini yukarı kaldırdı. “Biyolojik babam, benim babam değil. Ve Rebecca, onun kanını taşıyor oluşumuz bizi kardeş yapmaz. Sadece ortak bir noktada buluşturur, o kadar.”

“Bu hiç de küçük bir şey değil,” dedi Aimee.

Joy derin bir nefes verdi. “Bu konudan çok yoruldum. Harry ve ben ne zaman tartışsak, sebep hep babam oluyor. Ortada bir baba bile yokken onunla bu konuda nasıl tartışa-bildiğimizi anlamıyorum. Ben ona ‘Benim babam yok’ diyorum, o bana ‘Ben diyeceğimi dedim’ diyor. Sonra tartışma birden bunun üzerine dönüveriyor. Durgunluk. Hiçlik. Boşluk.”

Boşluk. Bu kelime babası için Joy’un ağzından ilk kez çıkıyordu.

“Amacım senin ‘yüzüne vurmak’ değil,” dedi Harry nazikçe. “Ya da bunu sana karşı bir silah olarak kullanmak da değil. Ben sadece bunu konuşmaktan kaçınmak yerine bilmeni istiyorum. Bu konuda ağzını bıçak açmıyor, Joy.” “Artık pek kaçışım yok gibi,” dedi Joy. “Rebecca da burada olduğuna göre -ki onu buraya ben davet ettim- en azından bunun da... bir şey olduğunu söyleyebilirim.”

Harry, Joy’a doğru yürüyüp elini tuttu. “Evet, bu da bir şey. Hem de büyük bir şey.”

Joy yüzünü buruşturup arkasını döndü, ama sonra kollarını Harry’nin boynuna dolayıp, yüzünü omuzlarına gömdü.

Rebecca, Joy’a bir an izin verip, ardından, “Eğer babanın nedenlerini öğrenmek istiyorsan Joy, hepsi senin için yazdığı mektuplarda var. Sana her doğum gününde yazmış. İlk yılından başlayarak. Sonuncusu da dahil.”

“Yapamam. Bunu yaptığımı düşünemiyorum bile.” “Neden?” diye sordu Harry. “Hiç merak etmiyor musun?”

“Bazen ediyorum, bazen de umursamıyorum. Gidip gelip annemin onun için yaptığı tabloya bakıyorum. Hani onun resmedildiği şu küçük tablo var ya. Ona bakıyorum ama hiçbir şey bulamıyorum.”

“Belki de buna engel sensin, Joy,” dedi Rebecca. “Belki kendine izin verirsen... Duygularını salıvermekten korkuyorsun. Yıllardır bastırdığın hislerinin bir sel gibi boşalmasından, onları kontrol altına alamamaktan mı korkuyorsun? Onu yıllardır tanıyamamanın, merak etmenin, en doğal hakkın olan bir babayla dünyaya gözünü açma hissinin seni ele geçireceğinden mi endişe ediyorsun?”

Joy altdudağı titrerken gözlerini Rebecca’ya dikti. Ama yine de kendini tuttu ve yeniden taş gibi sert ifadesiyle, “Belki de,” dedi.

Ardından Harry, Rebecca’ya bakıp, “Sen harikasın dedi.

On ikinci Bölüm

Pazar sabahı her iki çift de kimi zaman mutfakta öpüşüyor, kimi zaman yukarıdaki koridorda el ele yürüyor, kimi zaman da ani hareketlerle birbirlerinin sırtlarını okşuyorlardı; aslında bunu Cutlasslar, Jayhawk-Joneslardan daha çok yapıyorlardı. Joy ve Harry ne zaman birbirlerine sarılsalar Rebecca’ya yakalanıyorlardı. Halbuki Rebecca’nın onlan gözetlemek gibi bir niyeti yoktu. Rebecca bir kez de Harry’yi en sevdiği cümle olan “Beni dinlemiyorsun”, Joy’u da her zaman söylediği “Ondan bahsetmiyorum” cümlelerini söylerken duymuştu.

O sabah simit, krem peynir ve taze sıkılmış portakal suyu eşliğinde kahvaltılarını ederlerken, Aimee ve Charles, gezi her iki çift içinde başarıya ulaştığına göre artık evlerine, hayatlarına geri dönebilmek için izin istemişlerdi. Aimee aylardır masasının çekmecesinde beklettiği evlat edinme formunu bir an önce doldurmak için can atıyordu. Joy ve Harry de Rex’i özlemişti, bu nedenle onlar da gitme taraftarıydı.

Rebecca da, Joy ve Harry’nin oğullarının olduğu evlerinin yemyeşil çimenlerine geri dönmelerinden yanaydı. Her ikisinin de eski günlerine geri dönmelerinde oranın çok daha faydalı olacağına inanıyordu.

Bu sebeple Rebecca kahvaltıdan sonra saat 10.00’da kendini Aşk Otobüsü’nde, saat 10.40’ta da evde bulmuştu. Onu karşılamaya kimse gelmemişti, Charlie bile. Theo eve öğleden sonra saat üçte döneceğini söylemişti. Bu yüzden de Rebecca’nın köpeğini alabilmesi için biraz beklemesi gerekiyordu.

Rebecca beklerken Ellie’yi aramıştı. Ellie her ne kadar iyi olmasa da Rebecca’ya aksini söylemiş ve Maggie ile birlikte yeni bir kulüp hazırlığında olduklarını haber vermişti. Kulüp, Wiscasset Amansız Eskiler Kulübü’ydü. Her türlü eski kabulleriydi. Eski kız arkadaşlar, eski kocalar da buna dahildi. Ellie geziye katılan iki çiftin akıbetini sormuş ve birbirine uyumlu gibi görünen çiftler için umudun olduğunu duymak onu mutlu etmişti. Uzun süreli ilişkilerin hepsinin de kaderi kötü olacak diye bir kural yoktu demek, iki yıllık evlilik pek çok kişi için uzun bir süre olmasa da, Rebecca’nın da en uzun ilişkisi ancak o kadar sürmüştü. Rebecca ilişkilerin inişleri ve çıkışlannın olup olmadığı konusunda kararsızdı. Gerçekten an gelip de çiftler birbirine “Senden hoşlanmıyorum” diyebilir miydi? Yoksa geçen son bir yıldır Rebecca’nın hissettikleri, onun kalbinin bu ilişkiden çoktan vazgeçtiği anlamına mı geliyordu? Bazen Michael’ı sevdiğini hissediyor, içinde ona karşı bir kıpırtı duyuyordu. Bu hisle tüm parmakları uyuşurken, hayatta olduğuna binlerce kez şükrediyordu. Uzun gerginliklerin yaşandığı günlerde ise sabahlan Michael uyurken, her zaman yanı başında bulundurduğu su sürahisini tepesinden aşağı boşaltmamak için kendini zor tutuyordu. Yavaş yavaş boca etmek istiyordu suyu.

Rebecca’nın babasının cenazesinin tüm detaylarıyla ilgilenen Michael’dı.

Ama Joy’un hiçbir değer ifade etmediğini söyleyen de oydu.

İşte bir Michael klasiği daha. An gelir, Rebecca’yı koskoca bir yükün altmdan kaldmp ona derin nefes aldırır; bazense onu yaşamaktan bıktıracak kadar nefessiz bırabrdı.

Evlilik de böyle bir şey miydi? Hep ite kaka, ala vere mi ilerlerdi? Bir keresinde Charlotte’un, Peter’ın kendine olan güveninden nefret ettiğini ve onun dünyadaki en adi pislik olduğunu söylediğini duymuştu. Ertesi günse kol kola, burun buruna çıkmışlardı Rebecca’nın karşısma. Ve Rebecca, Charlotte’a aralannın nasıl bu kadar çabuk düzelebildiğini sorduğunda, Charlotte şaşkınlıkla gözlerini Rebecca’ya dikip, “Tatlım, biz evliyiz,” demişti. Sanki Rebecca bunun ne anlama geldiğini biliyormuş gibi.

Rebecca’nm bunun ne demek olduğuyla ilgili hiçbir fikri yoktu. Yani bu, insanın evliyken her şeyi affedebileceği anlamına mı geliyordu? Bir evliliği neyin bozduğunu ya da üe zaman bozduğunu nasıl anlıyorlardı? Ellie’nin bu aşamaya gelmesi hayli uzun sürmüştü mesela...

Rebecca annesinin, eğer babasının o yaz Pia JayhawkTa bir ilişki yaşadığını duysaydı nasıl bir tepki vereceğini merak etti. Bebeği bilseydi neler olurdu acaba? Rebecca’nın ilk aklına gelen, annesinin ihaneti affetmeyip, babasını bırakacağı olmuştu. Ama bundan tam olarak emin olamıyordu. Annesini tanıyordu, babasını da öyle. Yine de evlilikleri, görünenin iç yüzü onlara özeldi. Annesi hakkında emin olduğu tek bir şey vardı. O da eğer evliliklerini bitirme kararı alırsa bunun sebebi babasının ona olan ihaneti değil, çocuğuna sırtını dönüşü olurdu.

Rebecca, Marianne’in yan kapıdan içeri girdiğini duydu. Yanına gittiğinde onu üzerindeki minik duvaklı şapkasıyla kilise kıyafetleri içinde elindeki alışveriş poşetlerini yerleştirirken buldu. Rebecca ona bir şeyler yapmak istediğini söyleyip aldıklannı yerleştirmeyi teklif etti, Marianne de minnettar bir şekilde üzerini değiştirmeye gitti. Üzerine geçirdiği polar bir kazak ve kot pantolonla geri döndüğünde, Rebecca’yla birlikte içi her zamanki olağan kremayla doldurulmuş beş tepsi whoopie turtası hazırlamışlardı.

Rebecca turtanın ununu ölçüp, karıştırma kabına dökerken, “Marianne, sence erkekler eşlerini neden aldatır?” diye sordu.

“Zor soru,” dedi Marianne şeker, tereyağı ve yumurtaları çırparken. Rebecca ona yanm fincan yağı ve vanilyayı uzatıp, ardından da kendi kanşımına kakao ekledi. “Bu cevabı kimsenin bilebildiğini sanmıyorum. Ne Tanrı, ne evlilik danışmanlan ne de Einstein. Bana kalırsa dünyadaki erkek sayısı kadar farklı sebep vardır.”

Rebecca iç geçirdi. “Bence de.”

Rebecca’ya babasının henüz üç yıllık evliyken annesini aldatmış ve sonraki on beş yıl boyunca başka bir kadını aklından hiç geçirmemiş olması çok tuhaf geliyordu. Babasının Joy’a yazdığı mektuplardan birinde de belirttiği gibi, Jimmy Carter bile başka kadınları arzularken, babası kalbinin kapılarım bu duyguya tamamen kapamıştı. Neden? Rebecca’ya göre bunun sebebi suçluluk, korku ve dummun getirdiği bir ağırbaşlılık üçlüsüydü. Geçirdiği kısırlık ameliyatı, bir daha asla bulmaca keyfini yanda bırakan bir telefonun gelmemesi anlamına geliyorsa da, yaşadığı yasak ilişkinin “görünmeyen” sonucu omuzlarında taşıdığı koca bir yüktü. Onu diğer kadınlara bakmaktan alıkoyan işte tam da bu histi. Rebecca bundan adı gibi emindi.

Marianne elektrikli mikseri açtı. “Sen evli değilsin, değil mi?”

Rebecca, “Ben mi? Hayır, sadece merak ettim,” diyerek, kabartma tozu ve karbonatı ölçülerine göre çırpma kabının içine boşalttı.

Marianne, Rebecca’ya önce dikkatle baktı, ardmdan da, “Benim kocam da beni iki kez aldattı. Ve dürüst olmam gerekirse, evet, içim çok acıdı ama çok da fazla aldınş etmedim,” dedi.

Rebecca duyduklarıyla tek kaşını havaya dikmişti. “Neden?”

“Hımm, ilki oğlumun veli toplantılarından birinde ta-kışlığım kadınlardan biriydi. Kadın sırf bana acı çektirmek için kocamın peşine düştü. Onunla aynı ofiste çalışıyordu. Seksi kıyafetleri, dekolte bluzları ve Miracle sutyenleriyle ona yanaşmaya çalıştı. Kocam en sonunda dayanamadı tabii. Kadm, bu dedikodunun kulağıma gelmesi için de elinden geleni yaptı. Böylece istediğini elde etmiş oldu.”

Rebecca elinde tuttuğu tuzla öylece kalakaldı. “Ne yani, üzülmedin mi?”

Marianne ellerini üzerindeki önlüğe silip içini çekti. “O kadınla yatmasına her şeyden daha çok üzüldüm. Ama komplimanlar, kadının koca memeleri ve kocamın kulağına fısıldayıp durduğu baştan çıkarıcı sözler yüzünden, kocam daha fazla dayanamayıp onunla birlikte oldu.”

“Bir de İkincisi var demiştin?”

“İş yerinden bir sürtük daha. Ama bu kez kadın ondan gerçekten hoşlanmıştı. Onu benden alacağını düşünmüştü. Ne karmaşaydı, bir görsen. Kocam tamamen seks ilişkisi yaşarken, kadm bir aşk ilişkisi yaşadığını sanıyordu.”

Rebecca hazırladığı toz kanşımı Marianne’e uzattı. Marianne de bekletmeden kanşımı kendi kâsesinin içine döktü. Üzerine biraz süt ekleyip, yeniden çırpmaya başladı. “Peki, bunu nasıl öğrendin?”

“Ofisinde çalışan kadınlardan biri telefonla haber verdi. Kocamın iş arkadaşlanndan biriyle sarmaş dolaş olduğunu söyledi. Tam da bu kelimeyi kullanmıştı. Sarmaş dolaş oluyorlar. Böylece işin adiliğini kendince hafifletiyordu. Her neyse, kocam bana kadınla ilişkisini bitirmeye çalıştığını. ama kadının bunu bir türlü kabul etmediğini söyledi. Ben de bir Öldüren Cazibe vakası yaşamadan ona işten ayrılmasını söyledim. Nitekim ayrıldı. Üç ay işsiz dolaştıktan sonra, nihayet eski müdürlük pozisyonuna yakın yeni bir iş bulabildi.”

“Daha sonra hiç telefon geldi mi?”

Marianne çalıştırdığı mikseri durdurdu. “Hayır. Ama eminim ki o yine gönlünü eğlendirmiştir.”

“Ve... bu senin için hiç problem değildi, öyle mi?” “Evet veya hayır. Ah, Rebecca, çok karışık, gerçekten. Hayır, kabul etmiyorum. Elbette ki etmiyorum. Ama düşününce, eğer sadece seks içinse, bir orta yaş kriziyse ve monoton hayatın tekdüzeliğinden kaçışsa, bir nebze kabul edilebilir. Aaron’ın beni sevdiğini biliyordum. Beni tüm kalbi ve ruhuyla seviyordu. Sanınm en sonunda aldınş etmemeye alıştım, nasıl olsa bunu tekrar yapacaktı.

Rebecca tepsilerin üzerine hazırlanan hamurdan kaşıkla parçalar bırakmaya başladı. “Peki ya ona rest çekseydin?” “Bence'bana tamam deyip, ilişkilerini daha dikkatli yaşamaya başlayacaktı.”

“Sence eşini aldatmayan erkek var mıdır? Mümkün mü bu? Ölüm onlan ayırana kadar tek eşli yaşayan bir erkek var mıdır?”

“Elbette vardır. Hatta ben de birkaç tane tanıyorum.” Rebecca’ya sarıldı. “Umanm seni evlilikten soğutmamışım-dır,” dedi.

Rebecca, “Hayır. Gerçekler iyidir, öyle değil mi?” dedi.

Bu sırada ikinci tepsisini bitirmiş, hamurları üçüncü tepsiye koymaya başlamıştı.

“Elbette, ama şunu aklından hiç çıkarma, mutlak doğrularda bile gerçeklik payı azdır. Evet, hayatta doğrular da var, yalanlar da. Ama hafifletici durumlar da var. Bazen en ufacık şeyin bile bir anlamı olabilir. Annem buna ‘esnek olmak’ derdi.”

Benim annemse buna bahane uydurma, derdi, diye düşündü Rebecca. “Peki, ya farkında olmadan fazla esnek olursan ne olacak? Ne zaman esnek olmaman gerektiğini nasıl anlayacaksın?”

Marianne tepsileri firma sürdü. “Bir şekilde anlıyorsun. Bir sabah uyanıyorsun ve bakıyorsun ki artık esnek değilsin. Gözlerini farklı biri olarak açıyorsun. Sana bir şey söyleyeyim mi? O sabah farklı uyandığını, bir sonuca ulaştığını bile bile bunu uygulamaktan vazgeçersen hayat zindan olmaya başlar. Bir süre devam eder -belki birkaç ay, belki bir sene-ama ruhunu kemirip bitirir. Tükenirsin.”

Bu çok acıydı.

Marianne, Rebecca’nm yüz ifadesine aldırmaksızın devam etti. “Tatlım, eminim ki ‘Kalbini dinle!’ sözünü duy-rauşsundur. işte bu tam da o. Her ne kadar beynin emin değilse de, günlerce, hatta haftalarca mütemadiyen birlikte uyandığın hislerinin peşine düşersin. İşte o an hiçbir şeyden pişman olmamaya başlarsın, hatalanndan bile. Kalp aslında bazılarının sandığı kadar aptal değildir.”

“Kafam kanştı. Bir taraftan ne demek istediğini anlıyorum, ama bir taraftan da ne anlama geldiklerini bir türlü oturtamıyorum.”

Marianne gülümsedi. “Bu her zaman kötü değildir.” Rebecca duvardaki geyik şeklindeki saate baktı. Saat üçe on vardı. Önlüğünü çıkarıp, askıdaki diğer önlüklerin yanına astı. “Eğer bana ihtiyacın kalmadıysa, gidip Theo’dan Charlie’yi alacağım. Çok özledim o küçük adamı.”

Marianne gülümsedi. “İşine bak. Parasını tıkır tıkır ödeyen bir müşteriye göre çok bile yardım ettin.”

Rebecca, Marianne’le pasta yapmaktan çok keyif almıştı. Tabii ki bu, onun bu işi sevdiği anlamına gelmiyordu. Tek başına pasta yaparken ya malzemelerin ölçüsünü ayarlamayı sıkıcı buluyor ya da kabartma tozunu karbonatı ekleyip eklemediğini unutup, her seferinde yeni baştan başlamak zorunda kalıyordu. Ama başka biriyle konuşa konuşa pasta yapmak onun için bir zevkti. Ve fırından tüm eve yayılan güzel kokuları aldığında bu işi daha da çok seviyordu. Her yer tıpkı annesinin tarçınlı çörek yaptığı Noel sabahlarında olduğu gibi kokardı. Ve elbette Rebecca ortaya çıkan sonucu seviyordu. Fırından yeni çıkan sımsıcak whoopie turtaları her şeye bedeldi. Yuvarlak küçük keklerin yarısını alıp, üzerine bir parça krema koyarak erimesini seyretmeye bayılıyordu.

Pasta yapma konusunda tek sevmediği şey ise, bu işin tamamen keyfe keder bir sonucunun olmasıydı. Ölçüp kanş-tırır, fırının üzerindeki zamanlayıcıyı ayarlarsın, ama her seferinde aldığın sonuç birbirinden farklı olur. Neden canı gerçekten bir şeyler pişirmek istediğinde yaptığı karışımlar bazen fmndan iyi çıkarken, bazen sonuç tam bir fiyasko oluyordu ki? İşte bu yüzden New York’taki evinde mutfak çekmecelerinden biri hazır yemek broşürleriyle doluydu.

Rebecca kendinin ve Marianne’in beyninin içinde uğuldayıp duran düşüncelerini de yanına alarak, Theo’nun evine doğru yola koyuldu. Deniz kenanndan gitmeyi tercih etmişti. Serin okyanus melteminin kafasını bir nebze olsun boşaltmasını umuyordu. Ama olmadı. Tüm düşüncüleri silip süpüren şey okyanus değil, Theo Granger’ın arka bahçedeki görüntüsü olmuştu. Rebecca, Theo’nun güneş ışığının vurduğu kura sansı saçlannı ve bronz kollannı adeta büyülenerek izlemişti. Gözlerini, insanın iştahını kabartan uzun ve güçlü bedenin üzerinde gezdirmişti. Yine uzun kollu bir tişört (bu seferki koyu yeşildi) ve düşük bel kot pantolon giyinmişti. Rebecca, annesi Norah Strand’in en sevdiği şiirin meşhur bir dizesini anımsayarak. Güzellik Abidesi, diye düşündü. Zihnindeki sahnede annesiyle beraber yürüyorlar ve annesi yağmaya başlayan kar tanelerinden birini yakalayıp, “Güzel şeyler sonsuza dek yaşar,” diyordu. Oysaki kar tanesi annesinin eline ilk değdiği an eriyip yok oluyordu.

Charlie havlamaya başlayıp, kendi etrafında çılgınca dönmeye başladı. Theo, onun dikkatini neyin bu kadar çektiğini görebilmek için başını kaldırdı. Rebecca’yı görmesiyle, yüzünde beliriveren tebessüm adeta tüm vücudunu aydınlatmıştı.

Ah Tannm, demek o da Rebecca’dan hoşlanıyordu.

Theo, Rebecca için bahçe kapısını açarken “Bu kadar heyecanlanmana şaşırmamak lazım, Charlie,” dedi. “Hoş geldin.”

Rebecca diz çöküp Charlie’yi kucakladı. Önünde sırtüstü yatıveren köpeğinin kamını okşamaya başlamıştı. Theo’nun önlerine bir oyuncak fırlatmasıyla hem Charlie, hem de Spock koşarak yanlarından uzaklaştı. Köpekler iyi arkadaşlardı. Belli ki Theo’nun kendisi de iyi bir arabulucuydu.

Rebecca’nın şu an en çok istediği şey, tıpkı Joy’un kocasının kollarına atıldığı gibi, kendisini Theo’nun kollanna atmaktı. O güçlü kollar onu sarsın, desteklesin, ona güç versin istiyordu. Aynen Joy’u öğrendiği gün Michael’ın da yaptığı gibi... Rebecca, Michael’ın kollarında o gün hissettiği güvenin, onun o kaslı kollarından mı, yoksa kendinden mi kaynaklandığını merak ediyordu. Belki de güçlü bir kucaklaşmaya o kadar ihtiyacı vardı ki, karşısmda her kim olursa olsun aynı hisse kapılacaktı.

Theo, “Yorgun görünüyorsun,” dedi. “Güzelsin ama bitkin gibisin. Nasıl geçti hafta sonun?”

“Ellie ve Tim başaramadılar. Ama diğer iki çift ayakla-nnı yere daha sağlam basıyor gibiler.”

“Ellie için çok üzüldüm,” dedi Theo. “Nasıl şimdi, iyi mi?”

“O erken ayrıldı. Şu an Maggie’nin yanında. Ellie’yle o ilgileniyor.”

Theo başını tamam anlamında salladı. “Bir şeyler yedin mİ? Az önce eve dönerken Mama’s’dan pizza almıştım.” “Harika bir pazar kahvaltısı yaptım. Ama yine de sağ ol.”

“Otursana o halde,” dedi. “Bu çelloyu yaparkenki güvenilir yardımcım sen olabilirsin. Arlene, Matteo için sipariş vermişti.” Theo’nun hemen arkasında bir çalışma masası, üzerinde de henüz yeni yeni yontmaya başladığı güzel bir ağaç kütüğü vardı.

“Mateo bugünlerde daha mı iyi?”

“Yok. Kız arkadaşı onu terk etti.”

“Aaa, zavallı çocuk.” Anlaşılan bugünlerde aşktan yana herkesin başı dertteydi. Kocaman, yapış yapış, zor bir duyguydu aşk.

Rebecca birden Theo’nun yaşanan bir tartışmanın ardından kendini atölyesine atıp, saatlerce kendini bir şeyleri oymakla oyaladığını düşündü. Sonra da ona sarıldığını. Rebecca kendini birden yorgun, fena halde bitkin hissetmeye başlamıştı. “Çok yorgunum ve eve gitmek istiyorum. Ama sağ ol yine de. Ve Charlie’ye baktığın için teşekkürler.”

Theo dönüp Rebecca’ya baktı. “Evin olan yere mi, yoksa Finch’s’e mi?”

“Bilmiyorum.” Gözyaşları gözlerinde yeniden titreşmeye başlamıştı. Rebecca gözlerini kırpıştırarak onları savurdu. “Gerçekten bilmiyorum.”

Theo çalışmayı bıraktı. “O halde bu, Wiscasset’ta kalman için iyi bir neden. Zaten nasıl olsa buradasın.”

Rebecca gözlerini okyanusa, onun o uçsuz bucaksız mavi-kahverengiliğine çevirdi. Gerçekten de iyi bir nedendi. “Anlaştık. O halde evim şimdilik Finch’s’in oteli. Orada her ne varsa kafamı toparlamama yarıyor.”

Rebecca o an Arlene’in ‘‘Tarifin gizi buranın havasında saklı. ’’ dediğini hatırladı. Kadın haklı olmalıydı. Gerçekten de Maine’nin havasında bir şey vardı ve Rebecca’nın ruhunu dinlendiriyordu.

“Her neyse, sanırım Charlie’yle birlikte biraz yürüyüş yapsak iyi olacak,” dedi Rebecca.

Theo başıyla onayladı onu. “O zaman sonra görüşürüz.” Bu da en az bir kucaklaşma kadar iyi gelmişti.

Rebecca, Charlie’yle birlikte çardaklı parka gitmişti. LÜTFEN KÖPEĞİNİZİN DIŞKILARINI TOPLAYINIZ yazısının hemen yanında bir plastik poşet dağıtıcısının olma fikrini takdir etmişti, çünkü çıkarken yanına poşet almayı unutmuştu. Park yemyeşil çimenleri, ağaçların arasında ilerleyen daracık yolu ve üzerinde ferforjeden yapılmış bir rüzgârgülü olan ahşap çardaklı bir yerdi. Parkın diğer ucunda Golden Retriever cinsi iki köpeğini gezdiren bir çift gördü. “Ee, şimdi ne olacak Charlie? Yine aynı soruya döndüm,” dedi.

Charlie o sevimli küçük suratını Rebecca’nın koluna dayadı.

Rebecca onun kulaklarının arkasını okşarken, “Sen de bilmiyorsun, değil mi?” dedi. “Şimdi nereye gitmeliyim? Ne yapmalıyım? Tüm bu sorulan neden cevaplayamıyorum?” Birden telefonu çalmaya başladı. Arayan Michael’dı. Rebecca dudağını ısınp yanıtladı. “Selam.”

“Bugün pazar, Rebecca. Sensiz geçen ikinci pazar. Artık eve dönüyor musun?”

Rebecca da içinden. Evet, dönüyor musun, diye sordu. “Michael, keşke söylediklerim senin için bir anlam ifade etse. Ama şu an eve dönmeye hazır değilim. Sanırım burada bir süre daha kalmak istiyorum. JoyTa olan ilişkimi ilerletmem lazım. Burada olmalıyım.”

Michael derin bir nefes verdi. “Hiçbir şey anlamıyorum. Yani şimdi orada mı kalıyorsun? Ne sebeple acaba?” “Dedim ya. JoyTa olan ilişkimi ilerletmek için.” “Pekâlâ. Demek JoyTa olan ilişkini geliştirmek için. Hani şu seni orda görmek dahi istemeyen yabancı için, değil mi? Bence neden orada kalmak istiyorsun biliyor musun?” Aslında Rebecca’nın bunu bilmeye ihtiyacı vardı. Michael belki buz gibi biri olabilirdi, ama öngörüleri kimi zaman inanılmaz derecede iyiydi.

“Bana kalırsa orada kalıyorsun, çünkü kaçıyorsun Rebecca. Baban öldü. Büroda işler hiç de iyi gitmiyor. İlişkimizde sorunlar yaşıyoruz. Tüm bunlar yüzünden buradan çekip gittin. Ve Joy seni orada istemiyor. Bunun üzerine düşmüyor. Kalbini memnun edeceksin diye onu hayatına zorla dahil edemezsin.”

“Onu kalbime zorla dahil ettiğim falan yok, Michael. Tannm.”

“Her neyse. O sana gelmiyor ama sen ona gitmeye çabalıyorsun. Ve bu senin doğrun. Onun adına adımlar attığını söylüyorsun, ama aslında kendi adına atıyorsun. Kararları veren sensin. Orada kalmaya karar veren sensin.”

“O halde buna bir şeylerden kaçıyorum denemez, öyle değil mi? Bir şeyleri kovalıyorum. Neden bunu anlamıyorsun?”

“Çünkü saçmalık. Ortada kovalayacak bir şey yok, anlamıyor musun? Yok yere bir ilişki mi yaratacaksın? Olmayan bir şey varmış gibi mi davranacaksın?”

Tanrım, Michael tam da eski kafalı bir büyükanne gibiydi. Ona karşı kazanmak imkânsızdı.

“Bu hafta sonu bir şeyler oldu, Michael. Joy’un turla-nndan birine katıldım. Bu seferki, ilişkileri iyi gitmeyen çiftler içindi. Yanlış anlama, ben katılımcı falan değildim. Arabuluculuktaki geçmişimle...”

“Sen bir arabulucu falan değilsin, Rebecca. Sen bir yasal danışmansın. Ve son zamanlarda hata üstüne hata yapan bir danışmansın. Umuyorum ki Joy sana feraga’ın ame imzalat-mıyordur...”

Seni pislik! “Haklı çıkmak için ağzına geleni söylemek zorunda mısın?” diyerek lafını kesti Rebecca. “Arabulucular böyle mi yapıyor? Ağzına geleni söyle ki, karşındakinin eninde sonunda seninle hemfikir olmaktan başka çaresi kalmasın. Çünkü sen zaten her zaman haklısın, değil mi? Gri diye de bir renk var.”

“Güzel. İşte yine akla kara konusuna geldik. Firma artık senin yerine geçici bir personel mi yoksa kadrolu birini mi alması gerektiğini bilmek istiyor.” Michael yeniden derin bir nefes verdi. “Rebecca, herkes senin zor zamanlar geçirdiğinin farkında. İşin halen seni bekliyor. Ama orada ne yaptığını bilmem gerek.”

Rebecca, “Biliyorum,” dedi ve o an fark etti ki Michael aslında sadece işi için konuşmuyordu. Gözlerini karşısında uzayıp giden parkın yeşilliklerine dikip, sonra da yumdu. “Bence yerime kadrolu birini almalısınız. Ne zaman döneceğimi bile bilmiyorum. Zaten yeri doldurulmayacak biri de sayılmam.”

Michael, “Lanet olsun ki, o kadar da yeri doldurulabilir biri değilsin,” diyerek telefonu kapattı.

Rebecca otel odasına geri döndüğünde, kapısının önüne bırakılmış küçük bir sepet bulmuştu. Sepeti eline almasıyla, beyaz örtünün altından sıcacık ve güzel bir koku çalındı burnuna. Bezi kaldırdığında, fırından yeni çıkmış somun bir ekmek ve üzerindeki etikete siyah mürekkeple ÇİLEK, EYLÜL yazılan bir kavanoz reçel bulmuştu.

Üzerlerine bir de küçük bir kart iliştirilmişti. Teşekkürler -Joy.

Rebecca gülümseyip hemen Joy’u aradı. “Ekmeği kendin mi pişirdin?”

“O sayede biraz düşünebiliyorum.”

“Ne düşünüyorsun ki?”

“Hafta sonunun ne kadar başarılı geçtiğini. Zavallı Ellie için bile öyleydi. Artık Tim’i hayatından çıkarmaya hazır.”

Ama ben seni çıkarmaya hazır değilim, diye düşündü Rebecca. Son iki hafta sonunu birlikte geçirmelerine rağmen, aralarındaki bağ henüz yok denecek kadar azdı. Hatta aralarında bir şey... yoktu.

“Ee, New York’a dönüyor musun?” diye sordu Joy.

“Dönmemi istiyor musun?”

Sessizlik. “Aslında gitmeni istemiyorum. Ve bana artık eskisi kadar yabancı değilsin. İç dünyamı çoğu kişiden daha iyi biliyorsun.”

Rebecca’nın kalbi bir an için ağzına gelir gibi olmuştu.

“Durum, yani durumumuz ortada,” dedi Joy.

Rebecca gülümsedi. Joy’un Daniel Strand’le büyümediği ne kadar da belliydi.

“Yani demem o ki, her şey ortada, Rebecca. Sen benim üvey kardeşimsin. Burada ya da, yüzlerce kilometre uzaktaki New York’ta da olsan bu değişmeyecek. Hatta sanırım seninle New York’tayken baş etmek çok daha zor olacak benim için. Üstelik o harika “Gözden ırak olan, gönülden de ırak olur,” deyişine rağmen. Çünkü ben seni aklımdan bir türlü çıkaramıyorum, Rebecca. İnan bana denedim bunu. Eğer burada kalırsan, en azından seni hayatımda bir yere oturtmaya çalışınm, hislerimi daha iyi ölçüp tartar, ne yapacağıma daha kolay karar veririm. Yani, hiçbir şey olmamış gibi, gözlerimizi kapayıp kardeş olamayız ya.”

Yok yere bir ilişki mi yaratacaksın? Olmayan bir şey varmış gibi mi davranacaksın?...

“Doğm. Ve bu konuda ben de ne yapacağımı bilmiyorum. Belki ortak bir noktamız olsaydı. Ne bileyim, ikimiz de yeni anne olmuş olsaydık ya da ikimizin de çocuğu anaokuluna gitseydi ya da ikimiz de bekâr, işsiz ve bu dünyada yapayalnız olsaydık.”

“Kendin için hissetliklerin bunlar mı?” diye sordu Joy.

“Böyle hissediyordum ama burada öyle bir şey var ki. Tanıştığım insanlar ve tabii ki sen bana farklı hissettiriyorsunuz.”

“Babamızdan bahsetmeyi istemiyorum,” dedi Joy. “Harry şimdi bunun bir geri adım olduğunu düşünecek, ama gerçekten o konulara girmeyi hiç istemiyorum.”

“Bunu anlayabilirim.”

“Ama mutlaka konuşacak başka şeyler vardır, değil mi?”

“Kesinlikle. O zaman kendimize başka konular buluruz.”

Rebecca’nm içi rahatlamıştı. Birinin insafına kalmak ne de tuhaf bir histi. Üstelik de bu kişi onu terk etmeye çalışan bir sevgili değildi. Rebecca bunun ne demek olduğunu zaten çoktandır biliyordu. Ama Joy’la yaşadıkları bu şey çok farklıydı. Burada sözü geçen Joy’du. Rebecca’yı hayatında isteyip istemediğine kadar verecek olan oydu. Dizginler bu kez Rebecca’nın elinde değildi. O an birden, Seinfıeld dizisinde George Costanza’nın onu terk etmesine bir türlü izin vermeyen eğlenceli ve ümitsiz kadım anımsadı.

“Joy, bir şeyi merak ediyorum, acaba Rex’i bir ara parka götürebilir miyim? Ya da belki okuma saatinde ona eşlik edebilirim? Onu yakından tanımayı gerçekten çok isterim. Tabii senin için de uygunsa.”

Sessizlik. Ve sonrasında: “Yann sabah saat on buçukta bir şeyler okumak için onu kütüphaneye götürecektim. Sen de bize katılabilirsin, eğer istersen.”

“Teşekkürler, Joy. Bunun benim için ne demek olduğunu bilemezsin. Orada görüşürüz.”

“Pekâlâ, şimdilik hoşça kal,” dedi Joy.

“Şimdilik hoşça kal,” diye tekrarladı Rebecca. Kalbinin üzerindeki ağırlık artık kalkmış gibiydi.

Rebecca yatağına uzanıp gözlerini tavana dikti. Uyuya-mıyordıkEkmeğinden bir dilim daha kesti, ama bu kez üzerine reçel sürmemişti. Kendine bir fincan da çay yapıp pencerenin önüne geçti. Gece yarısından hemen önceydi. Charlie kapının önünde bir şeyleri koklayıp duruyordu. Rebecca üzerine bir kazak, bir çift çorap ve botlarını geçirip köpeğini de alarak kendini dışarı attı. Bu kez her zaman gittikleri yolun aksi istikametinde yürüyorlardı. Charlie duvar diplerinde birikmiş yaprakları koklayarak koştura koştura yürüyordu. Sokaklarda kimseler yoktu, ama Rebecca yine de kendini son derece güvende hissediyordu. Tam köşeyi dönmek üzereydi ki, gözleri birden hayatında gördüğü en güzel ulu ağaca takılıp kaldı. Ağacın yaprakları ay ışığının altında ışıldayarak renk değiştiriyorlar; kâh kırmızı, kâh dore, kâh san oluyorlardı. Rebecca ağacın altında durabilmek için karşıya geçmişti. Bir keresinde annesi ona, ne zaman canını bir şey sıksa, bir konuda karar vermekte zorlansa ya da bir şeyi anlamamakta dirense Central Park’a gidip, yemiş veren bir ağacın altında durduğunu ve bir şekilde cevaba hep ulaştığını söylemişti. Bu ulu ağaç belki yemiş vermiyordu ama çok yaşlı ve bilge görünüyordu.

Rebecca ağacın yere en yakın dalının altında durdu. Öyle ki kıpırtısız yumuşacık yapraklar şakaklarını okşuyordu. Rebecca eğer burada günlerce dursa, belki de Marianne’in de dediği gibi kalbi ona bir şeyler fısıldayacaktı. Belki Michael’ı gerçekten sevip sevmediğini söylerdi ona. Eve gidip gitmemesini de. İnsanlar binlerini sevip sevmediklerini gerçekten kendilerine sorabilirler miydi, merak etti. Hep dendiği üzere, insan kimi sevdiğini bilmez miydi?

Kesin olarak bildiği tek bir şey vardı; o da burada, Joy’un yanında kalmak istediğiydi. Yoksa Michael haklı mıydı? Onun da dediği gibi burası Rebecca’ya ait olacağı, kaçıp saklanacağı, ondan bir şeylerin beklenmeyeceği bir yer olanağı mı sunuyordu? Ne yani, Michael doğru mu söylüyordu? Yoksa tam da şu an bulunduğu yer... başlı başına bir hata mıydı?

Cevap biraz beklemek zorunda kalacaktı, çünkü Charlie tasmasını yanlışlıkla Rebecca’nın bacaklanna dolamıştı. Rebecca dönüp zıplayarak kendini kurtarmaya çalışırken görmüştü evi.

Ev.

Wiscasset’a geldiği ilk gün Mama’s’taki tabloda gördüğü ev. Beyaz kepenkleri, çiçek saksıları ve Arnavut kaldırımlı bir yolu olan o sarı ev. Evin mimarisi, Theo’nun el yapımı kulübesi ile üçgen çatılı evler arasında bir yerlerdeydi. Rebecca ağacın altında öylece durup, evi, onun o tatlı sarılığını izlemeye kojoıldu. Evin hemen önünde bir veranda, verandada da bir sallanan sandalye vardı. Rebecca fark etti ki, bu ev o tabloda gördüğü evin aynısı değildi ama çok benzeriydi.

Rebecca, Theo’nun onun için yapacağı bahçe salıncağım düşündü. Orada onunla el ele oturduğunu düşledi. Kendisinin o evde olduğunu, kâh içeri girip, kâh dışarı çıktığını hayal etti.

Burada yaşadığını düşündü.

Evin bahçesindeki tabelada SATILIK yazıyordu. Rebecca bunu görünce gülümsedi. O an, kol çantasına koyduğu danışmanlık yüksek lisans programı kitaplarıyla verandanın taştan yapılmış üç basmağını tırmandığını hayal etti. İkinci katın merdivenine bakarak, içeride ön bahçedeki ağacı gören çalışma masasına oturup, yanı başında bir fincan çay, ayak-lannın dibinde Charlie’yle çalıştığını hayal etti.

Ama bu sadece bir hayaldi. Gerçek ise, yaşadıklan tüm sorunlara rağmen Michael’la bir araya gelip, çözüme kavuşturmak zorunda oldukları bir meselenin olduğuydu. Aslında Michael, Rebecca’yı New York’ta canını sıkan şeylerden kaçmakla suçlarken çok da haksız sayılmazdı. Bunda işinin de, ilişkilerinin de, şehrin stresinin de payı vardı. Rebecca burada, sadece başka birinin hayatında misafir olan bir New Yorkluydu. Buraya kök salıp da, sırf hayallerinin evini Maine gibi küçük bir kasabada buldu diye bu evi alacak hali yoktu.

Ama yine de emlakçınm adını ve numarasını bir yere not etmeyi ihmal etmedi.

On Üçüncü Bölüm

Rebecca saat on buçuk olmadan, Wiscasset Halk Küiv tüphanesi’nin içindeki Çocuk Odası’nda bekliyordu. Odada güler yüzlü, tatlı dilli bir kadının etrafındaki yarım daire şeklinde dizilmiş renkli minderlerin üzerinde oturan altı-yedi çocuk vardı. Anneler, babalar ve bakıcılar, arkadaki duvarın önünde sıra sıra dizilmiş kanepelerde ya da sandalyelerde oturuyorlardı. Kimi zaman bir şeyler okuyor, kimi zaman sohbet ediyor, kimi zamansa çocuklarını izliyorlardı. Rebecca saatine göz ucuyla şöyle bir baktı.

Tam Joy’un gelmekten vazgeçtiğini düşünmeye başlamıştı ki, Joy ve Rex kapıda göründü. Şirin Rex’in üzerinde bir Superman pelerini, gözlerinde de yüzücü gözlükleri vardı. Onun bu halini gören diğer çocuklar sevinçle gülmeye başladılar. Rex de önceden tanıdığı bir kız ve bir erkek çocuğun arasındaki boşluğa sıkışıp, başmı önde oturan genç kadına doğru kaldırdı. Çok tatlı görünüyordu! Kitabı okuyacak kadm eline Caps for Sale (Satılık Şapkalar) kitabını aldı. Rebecca da küçükken bu kitabı okuduğunu hatırladı. Kadının okumaya başlamasıyla, çocuklar birden dikkat kesilmişlerdi. Joy, Rebecca’ya doğru gelip, yanındaki boş yere oturdu.

Çocuklar hikâyedeki maymunların maskaralıklarına kıkır kıkır gülerken, Rebecca, Michael’la birlikte yatakta uzanıp, gelecekteki çocukları hakkında konuştuklarını düşünüyordu. İki kız ve iki erkek çocukları olsun istiyorlardı. Michael, Catherine ve Henry gibi klasik isimleri severken; Rebecca, Clementine ve Milo gibi daha modem isimleri tercih ediyordu. En sonunda Michael’ın iki çocuğa, Rebec-ca’nın diğer iki çocuğa isim vermesini kararlaştırmışlardı. Ama aralarındaki bu konuşmalar biteli hayli zaman olmuştu. Şimdi Rebecca bu kadar sabit fikirli birinden çocuk sahibi olduğunu hayal bile edemiyordu. Kahvaltıda pasta yemek istediğini söyleyen üç yaşındaki kızma, “bilgi eksikliği” nedeniyle böyle yanlış bir karar verdiğini söyleyen bir adam düşünsenize.

Rebecca, Joy’a yaklaşarak, “Pelerinine bayıldım. Gözlüklerine de öyle. Çok tatlı olmuş,” diye fısıldadı.

Joy gülümsedi. “Harry’nin, Superman peleriniyle çektirdiği bir fotoğrafı var, görsen Rex sanırsın, o kadar benziyor.”

Rex dış görünüş olarak Harry’ye gerçekten de çok benziyordu, özellikle de renkler açısından. O da babası gibi aynı gür, ışıltılı kahverengi saçlar ve ela gözlere sahipti. Ama geri kalan özelliklerini anneden almıştı; yuvarlak gözler, hafif kemerli bir burun, keskin bir çene yapısı. Onun da hamurunda Strand mayası olduğu çok belliydi.

Hikâye bittiğinde çocuklar kalkıp, alt raflardan kendilerine birer hikâye kitabı seçmeye başladılar. Rex elinde Curious George Flies A Plane (Meraklı George Uçak Uçuruyor) kitabıyla gelmiş, Rebecca ile kanepenin boş kısmı arasına sıkışıp, kitabını Rebecca’nm kucağına koymuştu.

“Vay canına,” dedi Joy. “Sadece bana okuturdu. Seni sevdim sanırım.”

Rebecca bir kahkaha atıp, Rex’e, “Beni sevdin mi?” diye sordu.

Rex cevap vermedi ama başını Rebecca’ya dayadı. Deniz gözlüklerinin soğuk çerçeveleri Rebecca’nm tenine değiyordu. Rex beklenti içinde gözlerini kitaba dikti. Rebecca kitabı açar açmaz, Rex kocaman bir uçak penceresinin ardından ona bakan George’u parmağıyla işaret etmişti. “O uçak uçur,” dedi Rex kıkırdayarak.

Rebecca gülerek sayfaları çevirdi ve Rex’in resimlere yorum yapmasına izin verdi. Rex resimlere hikâyenin kendisinden daha çok ilgi duymuş gibiydi.

Joy o sırada, “Çocuklarla iyi anlaşıyorsun,” diye fısıldadı. Bu iltifat Rebecca’nm hoşuna gitmişti.

Joy her ne kadar ona karşı çıkmaya çalıştıysa da, bu aile Rebecca’nm da ailesiydi. Bu kadın ve bu çocuk onun aile-siydi. Birdenbire ortaya çıkıverseler de onundu. O an bu aile tablosu acil bir hareketle yarım kalakaldı.

Joy Rex’i tuvalete koştururken, Rebecca çantasını açtı ve emlakçınm adını ve telefonunu yazdığı küçük kâğıdı aramaya başladı. Finch’s’teki odasına gider gitmez, bu numarayı arayacaktı. Birdenbire, Wiscasset’ta kendine ait bir evinin olması hiç de tuhaf bir kararmış gibi gelmemişti. Burada bir ailesi vardı. Ve Maine tam anlamıyla bir tatil cennetiydi.

“Kıyı Emlakçilik, buyurun, ben Maggie Herald.” Maggie mi? Ah... Rebecca, Maggie’nin emlakçı olduğunu nasıl da unutmuştu. “Maggie, ben Rebecca Strand.” Rebecca heyecan ve içinde kaynayan gergin bir enerjiyle küçücük odasını adımlayıp duruyordu.

“Selam, tatlım! Eğer Ellie için aradıysan, şimdilerde çok daha iyi olduğunu söylemeliyim. Onunla son konuştuğumda ki bu dün gece yansıydı, bana o adi herifin eşyalannı beş poşete doldurup, gelip alması için arka bahçeye attığını söyledi.”

“Eşyalarını atıyor olmak onun için çok zor olmalı.” “Arınıyor. Sanki çürük bir yumurtaymış gibi kusup, uzaklaştınyor onu kendinden. iyi olacak. Elimdeki en iyi boşanma kitaplanm yığın halinde emrinde. Spiritual Divorce (Manevi Boşanma) ya da The Good Divorce (İyi Boşanma). Sanki boşanmaların hepsi boktan değilmiş gibi... Ah, bu arada boşanma demişken, Ellie sana yeni bir kulüp kurduğumuzdan bahsetti mi? Wiscasset Amansız Eskiler Kulübü. Yeni bir kulüp kurmak zorunda kaldık çünkü Victoria, Victor ile öylesine doludizgin bir aşk yaşıyor ki, bizim gibi acılı cadalozların yanında olmaya dayanamıyor. Sence kasabanın rekreasyon bölümü katalogda bu isimle yer almamıza izin verir mi?”

Rebecca bir kahkaha patlattı. “Bence gayet akılda kalıcı.”

“Her hafta bir toplantı düzenleyeceğiz. Ellie ve ben senin de gelip, toplantıları yönetebileceğini umduk. Gel ki tartışmalar yoldan çıkmasın, en azından kılıçları çekip bilememize engel olursun.”

“Kulüplerin izlediği bir yol olduğunu hiç sanmıyorum,” dedi Rebecca. “Bence tek ihtiyacınız birbiriniz ve biraz da abur cubur.”

“Ah, abur cubursuz olmaz elbette. Ama tarafsız birinin bize gerçekten yardımcı olabileceğini düşünmüştük. En azından ilk toplantıya gelemez misin? Eğer senin için çok sıkıcı olacaksa, bunu anlayabiliriz. Bu iyiliğinin karşılığını iyi bir içki ve iştah açıcı mezelerle ödeyeceğimizden emin olabilirsin. Nachos’a ne dersin ya da çikolataya? Emin ol, o salata-hklı sandviç saçmalıkları olmayacak. İlk toplantı perşembe akşamı saat altıda benim evimde yapılacak. Toplantıya iki kadın ve bir erkek katılacak. İsmimizi belki Wiscasset Amansız Eski Eşler olarak değiştirebiliriz.”

Rebecca bir an Michael’ın sesinin kulaklannda çınladığını hissetti. Sen bir arabulucu değilsin... Ama en azından beyni ve kalbi olan biriydi. Her ne kadar kendisi için bunu yapamasa da, başkalannm hayatlarını, içinden geçenleri daha iyi anlamalarında onlara yardımcı olmakta hiç de fena değildi. “Sosisli kruvasana bayılırım. O halde anlaştık. Ah, bu arada Maggie, dün gece yürüyüşe çıkmıştım ve sanki baştan başa el işçiliğiyle yapılmış, kulübe gibi duran sarı bir ev gördüm.”

“Ah, evet, Elm Caddesi’nde, değil mi?”

“Aynen öyle.”

“Hım, o ev altı aydır satılık ve şimdiye kadar fiyatı tam iki kez aşağı çekildi. Tek kusuru biraz küçük oluşu. Sadece iki yatak odalı bir ev. Bir buçuk denilebilecek bir banyosu var. İnsanlar içinde her şeyi olan ikinci bir banyo istiyorlar genelde. Ve belki bir misafirleri gelir ya da ofis olarak kullanabilirler diye de hep bir üçüncü oda arayışındalar.”

Küçük mü? Rebecca için kocaman bir evdi! New York’ta MichaeTla paylaştığı tek yatak odalı evden sonra burası.. . dev gibiydi. “Tabelada satılık yazdığının farkındayım, acaba kiralık da veriliyor mudur? Hiç olmazsa satılana dek.” Rebecca heyecanla nefesini tuttuğunu fark etti.

“Elbette. Yerel gazeteye ve Craigslist’e her ay kiralık olarak da ilanını vermiştim. Birkaç kişi kiracı olarak gelip gezdi ama kiralayan olmadı. Maine’de garaj sız bir ev, kira-cılan bile ürkütüyor.”

Rebecca ayakları yerden kesilirken içinden. Tanrım, teşekkürler, diyerek şükrediyordu.

Evin garajının olmaması ve kışm karla kaplanması şu an için çok da önemli değildi (Belki kar fırtınaları başladığında burada olmayacaktı bile). Hem şimdi Home Depot1 mağazalarının neden var olduğunu daha iyi kavramıştı. Oradan alacağı kar küreme makinesi ve buz sıyıncılar pekâlâ iş görebilirdi. “Evi görmeyi çok isterim. Acaba bugün bana evi gösterme şansın var mı?”

“Bak ne diyeceğim. Bugün Brunswick’teki birkaç müşterime ev göstereceğim. Bu yüzden neden sen kendin evi gezip, bana kararını bildirmiyorsun? Ah, bu arada evde ufak tefek birkaç eşya var, ama istersen ev sahibi eşyasız da kiralayabileceğini söyledi. Kadın Sebago Gölü taraflarında yaşıyor ve gerekirse eşyaları depoya koyabileceğini belirtmişti. Eğer evi beğenecek olursan gelirim ve ayrıntıları o zaman konuşuruz. Anahtarı yan tarafta, çitlerin hemen ardındaki pencere kenarı çiçekliğinin içinde bulabilirsin. İçeri gir ve iyice gez. Senin için ev sahibine ben de kefil olabilirim.” Rebecca gülümsedi. “Teşekkürler, seni arayacağım.” Tam telefonu kapatmak üzereydi ki aklına Charlie geldi. “Maggie, peki evde köpek beslemeye izin var mı?”

“Kedi, köpek ne istersen. Ev sahibi hayvanlan kurtarma timinden gibi. Dört ayaklı gördüğü her şeyi besliyor. Sanıyorum şu an tek gözlü bir dağ gelinciği besliyor.”

Rebecca güldü. “Teşekkürler. Arayacağım.”

Rebecca, Charlie’nin tasmasını takıp, küçük, sarı eve doğru yola çıktı. Evin önünde gölgesi verandaya düşen harika bir ağaç vardı. Hemen yanındaki evler çok da yakın sayılmazdı ve onlar da en az bu ev kadar sevimlilerdi.Tek farkları beyaz olmalarıydı.

Rebecca anahtan bulup, küçük verandaya çıkan üç basamağı çıktı ve kapıyı açtı. Girişte onu, yuvarlak örgü bir paspasla ferfoıjeden yapılmış bir askılığın olduğu antre karşılamıştı. Yerdeki döşeme geniş tahtalarla kaplı ve eskiydi ama çizik değildi. Oturma odasının duvarları güzel ve açık mavi bir renge boyanmıştı. Odada şık bir rafla dekore edilmiş taş bir şömine vardı ve hemen üzerine de kıyıya yanaşmış canlı renkli bir teknenin resmedildiği tablo asılmıştı. Odadaki eşyalar gayet iyiydi; kızılcık rengi kalın kumaştan yapılma bir koltuk, örgü halı, sopalardan yapılmış gibi duran bir orta sehpa... Odadaki tavandan tabana kadar üç pencere, kırmızı filigran desenli beyaz tül perdelerle örtülmüştü. Kısacık koridorun sonunda, içinde bir tuvaletin ve lavabonun üzerinde yuvarlak, ahşap antika bir aynanın asılı olduğu bir banyo vardı.

Başka bir koridorun sonunda da mutfak bulunuyordu.. Küçük ve kare şeklinde bir mutfaktı. Yerler yine ahşap döşemeliydi. Beyaz emayeden yapılmış olan mutfak lavabosu Rebecca’ya büyükannesinin New York’taki eski evini hatırlatmıştı. Mutfak araç ve gereçleri iyi durumdaydı. Mutfakta paslanmaz çelikten hiçbir eşyanın olmayışı hoşuna gitmişti. San perdelerle örtülmüş camın önündeki ayaklı beyaz masayı ve ona uyumlu sandalyeleri çok sevmişti. Rebecca her sabah bu masada oturup Special K gevreğini ya da Crunch Berries’ini yediğini hayal etmekten keyif almıştı.

On kadar basamaktan sonra başlayan ikinci katta çok da ufak olmayan iki yatak odası vardı. Her ikisine de dört pencere ve çiftli dolap yapılmıştı. Odalardan birinde, açık sanya boyanmış olanda, büyük boy çift kişilik bir yatak ve bir de şifonyer vardı. Diğer odaya ise tek kişilik bir yatak konulmuştu. Odaların tam ortasında, içinde ayaklı bir küvetin ve Rebecca’ya bir artiste aitmiş izlenimi veren makyaj masasının olduğu geniş bir banyo vardı.

Burası kesinlikle bir kadın elinden çıkmış olmalıydı. Rebecca bundan adı gibi emindi. Bir erkeğin burada yaşamadığı öylesine belliydi ki. Sahibinin farklı yaşamlar arasında geçiş yaptığının ispatı gibi bir evdi.

Ve burası kesinlike Rebecca’ya aitti.

Rebecca arkadaki küçük bahçede durup -ki burası çit-liydi, bu da evin ayrı bir artısıydı- Maggie’yi aradı. “Eve bayıldım. Kesinlikle kiralamak istiyorum.”

“Harika! Sayende komisyonumu alacağım. Bu akşam aylık kira sözleşmesiyle Marianne’in oraya gelirim. Bir aylık kirayı peşin alıyoruz ve güvence olarak da bir aylık kadar depozito alıyoruz. İşlemlerden sonra, eğer istersen hemen taşınabilirsin. Ben kirayı orantılı olarak aylıklara bölerim.” “Bu arada kirası ne kadar?” diye sordu Rebecca. Başlı başına bir ev tutmanın maliyetinin ne kadar olacağıyla ilgili hiçbir fikri yoktu. Michael’la birlikte yaşadıkları apartman dairesi aylık üç bin yüz dolardı.

“Bin yüz dolar artı faturalar. Anna’yla kirayı bin elli dolara düşürmesi için konuşabilirim, ne de olsa ev uzun süredir boş. Kiraya vermek için can atacaktır. Ama yine de geçen yaz yaptırdığı arka bahçe çitleri için bin yüz dolarda ısrarcı olabilir. Arka bahçeyi görmüş müydün? Çitleri Theo Granger yaptı. Ellie geçen hafta verdiği ve tam bir fiyaskoyla sonuçlanan akşam yemeğine Theo’yla geldiğini söylemişti. Siz ikiniz çıkıyor musunuz?”

Rebecca gülümseyip, bahçede dolanmaya başladı. Gözleri Theo’nun yaptığı küçük beyaz kazıklı çitlerdeydi. “Yok. Sadece arkadaşız. Ayrıca bin yüz dolar da bana uyar.” Mic-hael’ın eli sıkı haline sağlık ki Rebecca’nm hayli kabarık bir hesabı vardı.

“Yani ilgilenmiyorsun, öyle mi?”

“Theo’yla mı? Maggie, ben biriyle yaşıyorum.”

“Ama Maine’de ev kiralıyorsun. Erkek arkadaşın da buraya gelmeyi düşünmüyor herhalde?”

Güzel bir noktaya parmak basmıştı.

“Hayatım bu aralar biraz karışık.”

“Bu aralar hepimizin hayatları karışık,” dedi Maggie. “Yine de şanslısın. Bu kasabada bir dolu bekâr kadın var ama Theo şimdiye kadar hiçbiriyle ilgilenmedi. Sen hariç.” “Benimle ilgilendiği falan yok, Maggie. Biz sadece arkadaşız.”

“‘Sadece arkadaş’ olanlar birlikte yemekli partilere gitmezler. ‘Sadece arkadaş’ olanlar birlikte uzun sahil yürüyüşleri yapmazlar. ‘Sadece arkadaş’ olanlar bir gece yansı Mari-arme’in ön verandasındaki salıncakta oturup sohbet etmezler.”

Vay be. Küçük yerin dezavantajı dedikleri bu olsa gerek. “Sana sadece onun çok tatlı biri olduğunu söyleyebilirim. Ama dediğim gibi, bu aralar ne yaptığımı ben de bilmiyo-rurti- Şu an için tek bildiğim bu evi istediğim.”

“O halde ben de sana sadece saat beşte Marianne’in yerinde buluşabileceğimizi söyleyebilirim, uyar mı?”

“Harika olur.”

Charlie arka bahçede koşuşturup ağaçlardan birini işaretlerken, Rebecca kafasında bir alınacaklar listesi oluşturmaya çalışıyordu. Bunların başında yatak, yeni çarşaflar, havlular, temizlik malzemeleri vardı. Mutfak için çatal kaşıktan tencerelere ve tavalara kadar pek çok şey almalıydı. Liste o kadar çok uzamaya başlamıştı ki, Rebecca bir kâğıt ve kalem çıkarmak için çantasına uzandı. Tam banyo perdesine kadar gelmişti ki telefonu çalmaya başladı. Arayan New York’tan bilmediği bir numaraydı.

“Alo?”

“Rebecca. Ben Martin Fischer.” Arayan babasının avukatıydı. Babasının iyi bir arkadaşıydı ve cenazeden sonra miras işleri belli olduğunda Rebecca’yı arayacağmı söylemişti. “Senin de bildiğin gibi, babanın mirasının tek varisi sensin. İmzalaman gereken pek çok evrak var. Şu an elimde adına hazırlanan 1.3 milyon dolarlık bir çek var. Borsadaki para ve hayat sigortasından aktarılan beş yüz bin dolarla birlikte, paranın geri kalan kısmı babanın pek çok hesabında birikenlerden ibaret.”

Vay canına! Rebecca duyduğu rakamlarla elindeki kalemi yere düşürmüştü. Babasının hayat sigortasının olduğunu piyasayı vuran krizlerden sağ salim çıkan akıllıca yatınm-1ar yaptığını biliyordu. Ama yine de Michael babasının malvarlığının bir milyon doların üzerinde olduğunu söylediğinde ona inanmamış, bunun sadece lafta olduğunu düşünmüştü. Babasının kâğıt üzerinde parası olduğunu biliyordu ama banknot olarak olduğunu hiç düşünmemişti. Tüm hesap kitapların ardından geriye iki yüz bin kadar kalacağını tahmin ediyordu.

Avukat, “İlk önce evini aradım,” dedi. “Michael, senin Maine’de olduğunu, bir süre de orada kalacağını söyledi. Bu gece kargoya vereceğim paket için bir adrese ihtiyacım var.” Adres. Rebecca hemen ön bahçeye koşup kapı numarasına baktı. “Elm Caddesi. 44 numara. Wiscasset, Maine. Posta kodunu bilmiyorum. Ah, bekle. Martin paketi kaldığım otele göndersen daha iyi olacak sanırım, ne olur ne olmaz. Bu adrese yarm ya da öbür gün taşınabilir miyim bilmiyorum.” Marianne’in adresini verdi.

“Hallettik, o halde. Belgeleri okuyup imzalar ve olabildiğince çabuk bana geri gönderirsen, ben de hemen dosyalarım, birkaç hafta içinde de çekin elinde olur.”

Çekim. Babamı ona tercih ederdim.

Rebecca verandanın basamaklanna oturdu. “Martin, bir konuda gerçekleri öğrenmem gerek. Daha önce hiç Pia Jay-hawk ya da Joy Jayhavvk isimlerini duydun mu?” Duymamıştı.

“Babamın mirasında onlarla ilgili hiçbir şey yok mu?” “Hayır, Pia ya da Joy Jayhavvk’la ilgili hiçbir şey yazmıyor,” dedi Martin.

Rebecca, Martin’e babasının ölüm döşeğinde yaptığı itiraftan, yazdığı mektuplardan, Joy’u nasıl bulduğundan ve Maine’e geliş sebebinden bahsetti. “O halde vasiyetinde ne yıllardır Pia Jayhawk’a yaptığı para yardımından, ne de Joy Jayhawk adına açılan bir hesaba para aktardığından bahsetmemiş, öyle mi?”

Evet, Martin Fischer babasının iyi bir arkadaşıydı ama aynı zamanda çok iyi bir avukattı. Rebecca onun mahremiyet kelimesine saygı duyacağını biliyordu. Babası ona Pia ya da Joy’dan bahsetmiş olsa bile. Martin bu konuda ağzını açmayacaktı. Rebecca’ya sadece vasiyette kaleme alınmış, yasal şeyleri söyleyecekti. “Hayır, hiçbir şey yok. Ne isimleri geçiyor, ne de başka bir şey.”

Bu nasıl olabilirdi? Nasıl olur da Pia’ya para göndermezdi. İsimsiz olsa bile. Bu kadar mı sırt çevirmişti onlara? Rebecca duygusal, akli ve fiziksel olarak bunu yapmasını anlayabilirdi, ama nasıl olur da mali olarak da sırt çevirebilirdi? Nasıl olur da hayattaki en temel gereksinimlerini karşılamakta onlara destek çıkmazdı? Yemek, barınma, giyinme için hiç mi para göndermemişti? Varlığını kabul etse de etmese de Joy onun çocuğuydu.

Joy’un her doğum gününde oturup ona kendinden, fikirlerinden, hislerinden bahseden aptalca, anlamsız mektuplar yazmıştı. Oysaki Joy’un ihtiyacı bunlar değildi. Belki de her doğum gününde babasından gelecek gerçek bir kartpostal beklemişti. Babasıyla arasındaki tek bağ olacak bir kartpostal.

Rebecca midesinin burulduğunu hissediyordu. Joy babasının mirasından payına düşeni fazlasıyla hak ediyordu, hakkı neyse alacaktı da. Kendi avukatı bunu onaylasa da onaylamasa da alacaktı. Michael onun gerçek avukatı sayılmazdı. Bugüne dek bir avukata hiç ihtiyaç duymamıştı.

Telefonu tam kapatmıştı ki yeniden çalmaya başladı. Bu kez arayan MichaeTdı.

“Babanın avukatı ulaştı mı sana? Birkaç dakika önce evi aradı, ben de ona bir süre uzaklarda olacağını söyledim. Sonradan fark ettim ki oradaki adresini bile bilmiyorum. Sence de ilginç değil mi? Kız arkadaşımın iki haftadır nerede kaldığını bilmiyorum.”

“Sen neden...” Rebecca saatine bir göz attı. “... pazartesi gün ortasmda evdesin? Hasta mısın?”

“Umurunda mı?”

“Sorduğuma göre, sence?”

“Grip olmuşum sanınm ya da öyle bir şey. Bilmiyorum. Korkma ölmem.”

Rebecca, Michael’ın aslında tam tersiyken böylesine ilgi çekmeye çalışan bir tip gibi davranmasından çok hoşlan-mıştı. “Michael, Wiscasset’ta Finch’s denen bir otelde kaldığımı biliyorsun. Adresini bulmak senin için zor olmasa gerek.”

Rebecca ona henüz yeni evinden bahsetmeyi düşünmüyordu. Michael buna anlam verecek durumda değildi. Zaten kendisinin de verebildiği söylenemezdi ya. Şimdi söylemesi, sadece aralannda hiç hazır olmadığı yeni bir tartışmanın başlamasına sebep olurdu, o kadar.

“Sanırım Fischer sana imzalaman için vasiyetle ilgili belgeleri gönderecek. Miras bir milyonun üzerinde, öyle değil mi?”

“Bir milyon üç yüz bin dolar,” dedi Rebecca.

“Bu parayla kendine yepyeni bir hayat kurabilirsin.”

“Yarısı bile yeter.”

Sessizlik... Sonrasında; “Rebecca, o kadma gerçekten de paranın yarısını vermeyeceksin, değil mi? O, babanın kızı değil.”

“Bunu daha önce de konuşmuştuk. O, babamın kızı, Michael. Babam yıllardır ondan mali desteğini esirgemiş. Bunun için istese dava bile açabilir.”

“Neden bundan ona da bahsetmiyorsun? Böylece geleceğini kaldırıp çöpe atabilirsin.”

“Ona paranın yarısını vereceğim ve bu hikâyede burada bitecek. Umarım şimdi kendini daha iyi hissediyorsundur. Hoşça kal.”

“Rebecca, bir kez daha düşün, olmaz mı? Dur ve düşün. Şu anda duygulann altüst olmuş durumda...”

“Neden? İstediğini yapmadığım için mi? Sence ne yapmalıyım? Kendi hayatım hakkında bir fikrim olamaz mı? Şimdi gitmem gerek.” Rebecca telefonu kapatıp, çantasının içine attı. Caddenin karşı tarafında yaşlı bir kadının onu izlediğini fark etmişti.

Kafasındaki uzayıp giden listeye yeni bir şey daha ekledi; Küçük bir kasabada asla dışarıdayken telefonla konuşma.

Rebecca, Bed«&Bath and Beyond mağazasında adeta kendini kaybetmişti. Hepsinin dokunabildiği birer örneğinin olduğu, farklı ısıtma seviyelerindeki yirmi çeşit yorgan arasından bir tane seçmek, MichaelTa yaşadığı kavgayı birdenbire aklından söküp almıştı.

Yorganları incelerken arkasından bir ses, “Hafif sıcak-lıktakilerden alın,” dedi. “Geçen sene ikinci seviyelilerden aldım ve kan ter içinde kaldım. Güvenin bana.”

Rebecca, kadına ve alışveriş sepetinde oturan küçük kıza gülümseyerek baktı. “Tavsiyenize uyacağım. Yoksa buradan saatlerce çıkamayacağım.”

Rebecca plastik bir koruyucunun içine yerleştirilmiş yorganı alıp, alışveriş sepetine attı. Bir sonraki istikameti çarşaf reyonuydu. Oradan yorganı için küçük çiçekleri olan san bir yorgan kılıfı, ona uygun yastık kılıfları, pamuklu ve de pazen çarşaflar seçti. Yatak malzemeleri ve havlu reyonları arasındaki raflara, Rebecca’nm karşı koyamayacağı eşyalar dizilmişti. Mesela bir duş radyosu gibi... Bu sayede Rebecca saçlannı şampuanlarken, pekâlâ Lady Gaga ya da Coldplay dinleyebilirdi. Elektrik süpürgesini seçerken tam yirmi dakika harcamıştı. (Aslında gönlü Dyson almaktan yanaydı ama fiyatı epey fazla gelmişti.) Porselen yemek takımları bölümünde ise, elektrik süpürgesi reyonundan çok daha fazla vakit harcamıştı. Lavanta kokulu yumuşak havlular ve tüylü bir banyo paspas seti almayı da ihmal etmemişti. Tabii bir de

SU bardakları ve şarap kadehleri vardı. Tirbuşonsuz da olmazdı elbet.

Son olarak da, üzerinde “Hoş Geldiniz” yazan kapı önü paspası almıştı.

Mağazadan çıktığında henüz teknik olarak onun olmayan bir ev için tam sekiz yüz dolar harcamıştı. Saatine baktığında, çoktan ikiyi geçtiğini gördü. Tekrar Marianne’in oteline dönüp, Maggie gelene kadar elektrik, su gibi işler için kamu şirketlerini arayacak, yataklarını sipariş edecek ve evini nasıl döşeyeceğini kafasında defalarca kez evirip çevirecekti.

Tüm paketlerin arabasına sığması hayli zor olmuştu. Anlaşılan o da en kısa zamanda buradaki çoğu kişide olduğu gibi kendine bir Subaru edinecekti.

Yine kendini aşıyorsun, diye düşündü. Bir türlü geleceği düşünmekten kendini alamıyor olmasına kızmıştı. Ama kim bunu yapmak zorunda olduğunu ona söylemişti ki?

Rebecca ertesi sabah gözlerini açtığında, yatağının başucundaki komidinin üzerinde duran gümüş renkli bir anahtar, bir de tasmayla göz göze gelmişti. Charlie’yi yerden kaldmp kucakladı. “Yarın taşınıyoruz! Ve yeni evimizi hazırlamak için bugün bir dolu işimiz var.”

Charlie, Rebecca’nın çenesini yalayarak, bundan ne denli mutlu olduğunu belli etmişti. Rebecca, Marianne’e ev olayından bahsetmiş ve ondan arada sırada uğrayıp, whoopie turtaları üzerine konuşacaklanna dair söz almıştı.

Kulağına çalınan bir elektrikli testere sesi Theo’nun burada olduğunun habercisiydi. Çabucak alınan bir duş ve kabul etmek gerekirse sadece bir arkadaş için hayli uzun süren bir kazak seçme işleminin ardından, Rebecca, Charlie’yi arka bahçede yürüyüşe çıkardı.

Rebecca’yi görür görmez Theo testeresini durdurup, gözlüklerini alnına kaldırmıştı.

“Bil bakalım ben ne yaptım?”

Theo gözlerini tepelerindeki parlak mavi gökyüzüne kaldırıp, sonra yeniden Rebecca’ya çevirdi. “Elm Caddesi’ndeki o küçük san evi mi kiraladın?”

Rebecca, Theo’nun omzuna hafif bir yumruk sallarken, “iyi tahmin,” dedi. “Burada haberler ne kadar da hızlı yayılıyor. Bunu aklımdan çıkarmasam iyi olur.”

“Tebrikler. Sanıyorum bu bir süre daha buralarda olacağın anlamına geliyor.”

“Öyle görünüyor.”

Theo gülümsedi. “Bir şeye ihtiyacın olursa haberim olsun. Kitaplıklar benim yapmaktan en az keyif aldığım şeylerdir çünkü yapımı gerçekten çok sıkıcı. Ama herkesin bir kitaplığa ihtiyacı olur.”

“Hiç kitabım yok. Yani şimdilik demek istedim.”

“Yeni eve taşmma partin için sana ne getireceğimi buldum.”

O an Rebecca bir parti verebileceğinin farkına vardı. Nasılsa partiye gelebilecek yeterince insan tanımıştı. Tıpkı

Ellie ve Maggie gibi. Ve de Joy, Harry, Arlene, Matteo, Victoria, Victor, Cutlasslar, Marianne ve elbetteki Theo gibi.

Elindeki alet çantasıyla bahçeye yeni biri daha geldiğinde Rebecca, Theo’ya, “Pekâlâ, ben seni çok tutmayayım. Hadi, Charlie. Gidip yeni evimizi baştan ayağa bir temizleyelim,” dedi. Daha önce evini süpürüp, her yeri limon kokulu Windex temizleyiciyle temizleyeceği için hiç bu kadar he-yecanlanmamıştı.

Rebecca yorgun halde, alışveriş yaparken plastik eldiven de aldığı umuduyla odasına çıktığında, bir FedEx kargo paketinin onu beklediğini gördü. Tam sonra okumak için paketi çalışma masasının üzerine bırakmayı düşünüyordu ki, bunun Martin Fischer’dan gelmediğini fark etti. Whitman, Goldberg&Whitman Hukuk Bürosu’ndan geliyordu. Belki de resmi olarak kovulduğunun işaretiydi bu. Ya da işini bıraktığı için hakkında bir dava açıldığını haber vereceklerdi. Belki de erkek arkadaşını bıraktığı için...

Rebecca paketi açtığında, içlerinde kulak çubuğuna benzer malzemelerin olduğu iki mühürlü plastik poşet ve daha küçük bir plastik poşete tutturulmuş bir mektupla karşılaştı. Rebecca’nm gözleri çok sayıdaki etiketin içinden DNA harflerini seçebilmişti.

Bu da neydi şimdi? Rebecca pencerenin yanındaki sandalyeye oturup, mektubu okumaya başladı.

Sevgili Rebecca,

Bu neden daha önce aklıma gelmedi bilemiyorum. Belki de sebep Joy ’un senin kız kardeşin olduğuna dair bir iddiasının olmaması ya da babanın vasiyetinden kimsenin pay istememesiydi. Ne olursa olsun, Joy’un gerçekten Daniel Strand’in kızı olduğunu kim iddia edebilir? Pia Jayhawk denen bir kadın kalkıp babanla yaşadığı ilişkiden hamile kaldığını söylüyor. Kadının o sıralarda başka biriyle birlikte olmadığı ne malum? Gerçek babanın kim olduğunu kim bilebilir? Zaten kadın bu konuda çok da ısrarcı olmamış, öyle değil mi? Babanın başarılı bir New York avukatı olduğu göz önüne alınırsa, eğer gerçekten Joy ’un babası olsaydı, kadın bu işin peşini bırakmazdı.

Sana ve Joy ’a şiddetle tavsiyem, DNA örneklerinizi alarak, paketin üzerinde adresi yazan laboratuvara göndermenizdir. Bu sayede hayatını (ve elbette büyük miktarda paranı) seninle hiçbir bağı olmayan biri için mi harcadığını öğrenmiş olursun.

Ekte bir de testi yapacak firmaya ödenmek üzere 495 dolarlık bir çek bulacaksın. Onu da örneklerle birlikte zarfın üzerinde yazan adrese postala. Hepsi bu.

Sevgiler, Michael.

Aman Tannm. Bu ne bilmişlikti böyle?

Rebecca, Joy’un üvey kız kardeşi olmayabileceğini pek çok kez düşünmüştü. Belki de Pia Jayhawk’ın kızının babası Daniel Strand değildi. Bu elbette mümkündü. Her ne kadar zor da olsa, böyle bir ihtimal vardı. Ancak Rebecca, Joy’un Daniel Strand’in kızı olmama ihtimalini çabucak kafasından silmişti. Çünkü birincisi, itirafı yapan babasının kendisiydi. İkincisi ise, Joy tıpkı babasına benziyordu. Joy da aynı yuvarlak gözlere, çeneye, ifadesinde genel olarak babasından izlere sahipti. Rebecca’nın üvey kardeşi olduğu ortadaydı.

Ama elbette olmaması da bir ihtimaldi. Yılardır hukuk alanında çalışmış bir kişi için bir şey ya ak olurdu ya da kara. Babalık geni ya ak ya da kara olan sıfatlardandı. Bunun dışında bir kişinin aile olmasını sağlayan babalık ya da kardeşlik gibi duygular pekâlâ grinin tonları da olabilirdi. Ama DNA denen şey kesinliği olan bir olguydu.

Rebecca’nın midesi bir an kardeşi olmayan birinin peşinden koşturmuş olma ihtimaliyle fena halde ağzına gelmişti. Az da olsa böyle bir ihtimal vardı, az olması bile insanın içine kurt düşürmeye yeterdi. Belki de babasının Joy ve Pia’ya bu kadar sırt çevirmesinin nedeni, Joy’un babası olduğundan yüzde yüz emin olamayışıydı. Hayır, bu çok ap-talcaydı. Eğer emin olmak isteseydi pekâlâ bir babalık testi yaptırabilirdi. Demek ki Joy’un babası olduğuna inanıyordu. Ya da... belki bundan emin olmak istemiyordu.

Rebecca derin bir iç geçirdi, mektubu ve paketleri yeniden zarfın içine tıkıştırdı ve masasının üzerine koydu.

Joy’un, Daniel Strand’in kızı olup olmadığını bilen tek kişi, Pia Jayhawk’ın kendisiydi. Ama eğer bundan emin değilse, belki bu kez Joy gerçeği bilmek, emin olmak için DNA iesti yaptırmak isteyebilirdi.

Peki sonra ne olacaktı? Joy gerçekten kardeşi değilse, Rebecca her şeyini toparlayıp, eve geri mi dönecekti? Eski yaşantısına devam mı edecekti? Tüm bunları yaşanmamış mı sayacaktı?

Evi burasıyken, eşyalarını toplayıp nereye gidecekti? Daha yeni bir ev kiralamıştı. Binlerce dolara bedel yepyeni ev eşyaları ve henüz teslimatı yeni yapılmış yatakları vardı. Kaldı ki Joy’un kız kardeşi olmasını çok istiyordu. Joy kalbinde, beyninde, ruhunda onun kız kardeşiydi. Gerisi önemli değildi.

Bundan emin olmasına hiç gerek yoktu. Babası Joy’un kızı olduğunu söylemişti, bu kadarı Rebecca için yeterliydi.

Ama ya Michael haklıysa diye düşünmeden edemiyordu. Ya Pia o yaz birden fazla adamla beraber olduysa? Ya Daniel Strand’in baba olduğunu sanıp, yanıldıysa? Ya seçeneklerden en iyisi olduğu için Daniel Strand’i seçtiyse?

Kim bilebilirdi ki?

Rebecca’nm aklına birden Maury Provich Show geldi. Hani şu babalık sonuçlarının canlı yayınlandığı, bir adam ve bir kadının sahnede tedirgin bir halde reklamların bitip sonuçlann açıklanmasını bekledikleri program vardı ya. Maury en sonunda elindeki DNA testini açıklayıp, “Çocuğun babası siz değilsiniz,” dediğinde baba adayı sahneden kasılarak iner, kadını söylediği yalanla ya da hatalı kararıyla bir başına bırakırdı. Kimi zamansa baba adayının başı önüne düşer, hıçkırıklara boğulurdu.

Rebecca istese bile, Joy bu testi yaptırmaya razı olur muydu?

Muhtemelen olurdu. Joy mutlak gerçeklerden, kesinlikten hoşlanan biriydi. Bu sayede belki de gerçekten Daniel Strand’in kızı olduğunu öğrenir ve Harry’nin sık sık şikâyetçi olduğu etrafındaki duvarı yıkardı. En sonunda mektupları bile okumaya karar verirdi belki. Kim bilir, belki de babasını affederdi ya da etmezdi. Ama hiç olmazsa DNA sayesinde aralarındaki ilişkinin ne kadar gerçekçi olduğunu öğrenirdi.

Ama Rebecca eğer Joy’dan testi yaptırmasını isterse, bu, Pia için çok da hoş bir durum olmazdı. Rebecca, Joy’un buna razı olacağından emin olamıyordu.

Ne yapacağını bilemiyordu. Bunu unutup gitmeli miydi yoksa peşine mi düşmeliydi? Bir an önce kendine yemiş veren bir ağaç bulmalıydı.

O gece, Rebecca, Theo’nun kapısını çaldı. Bütün gece Charlie’yle beraber sahilde yürüyüş yapmış, gecenin karanlığında ve sessizliğinde bulabileceği bir cevap aranmıştı, ama ne yapacağına bir türlü karar verememişti. Michael’ı aramak istemiyordu, ki Michael paketin Rebecca’nın eline geçtiğini teyit etmek için gün içinde tam üç kez aramıştı. Rebecca, eğer telefonu açarsa Michael’ın yine fikirlerini bir yağmur gibi kulaklarına indireceğini biliyordu.

Theo kapıyı açıp gülümsedi.

“Bir şeye ihtiyacım olursa, kapını çalmamın yeteceğini söylemiştin. Ve bugün benim bir şeye ihtiyacım var.” Ama Rebecca, Michael’ın mektubundan, DNA testinden, kafasında dönüp duran düşüncelerden bahsetmek yerine bir anda gözyaşlarına boğulmuştu.

“Hey,” dedi Theo, Rebecca’nm elini tutup, onu içeri alırken. “Neyin var senin?”

Rebecca kanepede Theo’nun yanına oturdu. Charlie ve Spock hemen ayaklarının dibinde birbirlerini kokluyorlardı. Rebecca gözlerinin altmı silip, derin bir nefes aldı ve mektup hikâyesini bir çırpıda anlatıverdi.

Theo, Rebecca’ya yeni bir kâğıt mendil daha uzatırken “Neden doğruca gidip, Pia’ya sormadın?” dedi.

“Ama Joy benden Pia’ya kim olduğumu söylemememi rica etmişti. Ona söz verdim.”

“O halde cevap sandığmdan daha da yakınında saklıdır belki Marianne’de. O buralardaki herkesin su küpüdür. Tüm hayatı boyunca burada yaşadı ve hiçbir yere gitmedi. Pia’yı uzun yıllardır tanıyordun Sanırım yaşlan da birbirlerine yakın.”

Marianne. Tabii ya.

“Seni öpebilirim, Theo. Çok sağ ol.”

Theo’nun öne eğilmesiyle, Rebecca dediğini yapıp onu öpmek üzereydi ki Theo ayağa kalktı. “Gidip Spock’un tasmasını getireyim, seni oteline biz bırakalım. Belki Marianne hâlâ uyumamıştır. Tabii eğer bu gece konuşmak istiyorsan.” Rebecca başmı geri atıp, gözlerini ahşap tavana dikti. “Çok yorgunum ve hiç konuşacak halim yok.”

“Biliyorum. Burada istediğin kadar oturabilirsin. Seni konuşmaya zorlamam.”

Tanrım, Rebecca ona sarılmamak için kendini zor tutuyordu. Bu nazikliği ve rahatlığı onun artık vazgeçemeyeceği şeyler halini almıştı. Bütün gece bu kanepede onunla oturabilir, o tertemiz sabun kokusunu içine çekip, bacağının bacağına dokunuşunu hissedebilirdi.

“Gitsem iyi olur,” dedi Rebecca. “Marianne tavuk gibidir, erken yatar.”

Theo, “Tıpkı büyükannem gibi. O da saat dokuzda çoktan yatağa girmiş olur,” dedi. “Hadi bakalım,” diyerek, Re-becca’nın bacağına hafifçe vurdu.

Köpekleri önden koşturarak, karşılarına çıkan her yaprağı ve birbirlerini koklarken, Theo, Rebecca’yı tıpkı eski zamanlarda olduğu gibi koluna takmıştı ve tek kelime etmeden yürüyorlardı. Otele geldiklerinde Rebecca birden verandanın basamaklarına oturup, “Ya Joy kız kardeşim değilse?” diye sordu.

Theo da gelip Rebecca’nm yanına oturdu. “Bu çok hassas bir iş. Joy’u kalbinde kardeş olarak kabul edip etmemenle ilgili çok basmakalıp bir söz söyleyebilirdim, ama söylediklerine bakılırsa, siz ikiniz henüz yolun başmdasmız. Eğer o, babanın çocuğu değilse ve sen onu sadece birkaç haftadır tanıyorsan, gidip de ona bir dünya para veremezsin. Testi yaptırmasını isteyebilirsin. Belki bunu o da isteyecektir.”

“Bu benim de aklımdan geçti, ama şu an gerçekten sağlıklı düşünemiyorum. Bunun onun umurunda olup olmadığını bilmiyorum. Ben karşısına çıkıp geçmişini yüzüne vurana dek, bunu pek de umursuyormuş gibi durmuyordu.”

“Geçmişiyle ilgili gizli kalmış şeyleri herkes bilmek ister. Sadece neyi bilmek istediklerinden ya da bilmeye ne denli ihtiyaç duyduklanndan emin olamazlar, o kadar. Ama buna ihtiyaçları vardır.”

Rebecca kafasını gökyüzündeki yıldızlara kaldırdı. “Eğer babam bana Joy’dan bahsetmemiş olsaydı, şimdi burada olmazdım. Ne seni, ne de burada tanıdığım pek çok kişiyi tamrdım. Charlie’ye asla sahip olamazdım. Çok çılgınca biliyorum ama eğer Joy kardeşim değilse, şu an yaşadığım hayat da gerçekten bana ait değil demektir.” Rebecca başını iki yana salladı. “Unut gitsin, kulağa çok saçma geliyor.” “Bence gayet mantıklı ve DNA’nın sonucu ne olursa olsun, bu senin hayatm, Rebecca.”

“Ama ben bir ev kiraladım. Bir köpek sahibi oldum. Bunlar çok büyük şeyler, Theo. Bu kısa bir tatil değil. Eğer Joy kardeşim değilse, o zaman buraya ait değilimdir, değil mi?”

“Bu sana bağlı. Bir noktadan sonra burada oluşunun Joy’la bir ilgisi yok.”

“Kafam çok kanştı! Joy kardeşim mi değil mi, bunu bile öğrenmek istediğimden emin değilim.”

“Evet, istiyorsun. Çünkü bunu bilmek ve ardından gelecek olanları görmek senin için her şey demek.”

“Peki, sonra ne olacak?”

Theo gülümseyip, Rebecca’nın elini tuttu. Rebecca gözlerini birbirine kenetlenmiş ellere dikmişti. “Bunu hep birlikte göreceğiz, değil mi?”

Rebecca, Marianne’i, bulduğunda, genelde ikindi çaylarını servis ettiği ve adını okuma salonu koyduğu odadaydı. Marianne hayli kabank sandalyelerden birine oturmuş, odada yanan başucu lambasının ışığıyla romanını okuyordu.

“Marianne? Biraz vaktin var mı?”

“Elbette,” dedi Marianne ve kitabını yana bıraktı. Hemen yanındaki sandalyeye eliyle vump, Rebecca’yı yanına çağırdı.

Rebecca oturur oturmaz, “Pia Jayhawk’ı tanıyor musun?” diye sordu.

“Joy’un annesini mi? Elbette. Onu uzun zamandır tanırım, sadece birkaç yıl önce taşındığında görüşemedik, o kadar. Aslına bakarsan, küçük kardeşimin en iyi arkadaşıydı.”

Rebecca derin bir nefes aldı. “Marianne, babam birkaç hafta önce ölmeden evvel, bana Pia Jayhawk’la bir ilişki yaşadığını ve kadının dediğine göre bu ilişkiden Joy adında bir kız çocuğunun olduğunu söylemişti.”

Marianne’in bir an nefesi kesilir gibi oldu. “Wiscasset’a bu yüzden mi geldin? Üvey kardeşinle tanışmak için mi buradasın?”

Rebecca başını evet anlamında salladı. “New York’taki erkek arkadaşım, bu kardeşlik masalına kendimi daha fazla kaptırmadan önce bundan emin olmam gerektiğini düşünüyor. Tabii bana kalan mirasın yarısını ona vermeden önce de...”

“Aman Tanrım,” dedi Marianne. “Şimdi anlıyorum. Senden DNA testi yaptırmanı istiyor, değil mi?”

Rebecca başıyla onu bir kez daha onayladı. “Bu istek benim açımdan biraz kabalık gibi duruyor. Nihayetinde Joy’un talep ettiği bir şey yok. Beni aramaya çıkan o değil. Hiçbir şeyde hak iddia etmiyor. Babamın arkasmda ne bıraktığını ya da mirasını bir kez olsun sormadı. Şimdi ona gidip de ‘Ah, eğer babamızın parasının yarısını istiyorsan, önce onun kızı olduğunu ispat etmelisin,’ diyemem.”

“Pekâlâ, eğer yardımcı olacaksa, sana Pia’nm hamilelik günlerinden hatırımda kalanlan anlatabilirim. Birlikte olduğu adam konusunda çok üzgündü. Adamın adını hatırlayamıyorum. Ne kadar oldu, yirmi beş yılı geçti mi?”

Rebecca başını evet anlamında salladı. “Babamın adı Daniel’dı. Daniel Strand.”

“Evet, Daniel,” dedi Marianne. “Şimdi hatırladım. Pia’nın kamı yavaş yavaş belli olurken, Patty -kardeşim olur kendisi- Pia’ya o adamdan hiç haber alıp almadığını sormuştu. Pia üzüntü içinde, ‘Onun zaten bir kızı ve bir hayatı var,’ demişti. Sonra bir daha adamın adını ağzına hiç almadı. Sanırım tüm dikkatini bebeğine ve onu babasız nasıl en iyi şekilde yetiştirebileceğine vermişti. Adama delicesine âşıktı. Paty ve ben bir keresinde şöyle bir görmüştük adamı ve ben çok şaşırmıştım. Baban yakışıklı değildi diyemem, ama çok... ufak tefek bir adamdı. Pia ise yanında dev gibi kalıyordu. Hayalinde New York’a gidip, orada kendi resim sergilerini açmak vardı. Ama adam onu terk edip de kendi hayatına geri döndüğünde, Pia bu hayalinden vazgeçti. Gün geçtikçe daha da içine kapandı. Kendini resme verdi, kendi çapında fena da bir kariyer elde etmedi değil. Yerel sergilerde hep boy gösterir oldu. Boston Galerisi’nde bir sergisi bile sunuldu.”

Pia’nın yaşadığı kalp kırıklıklarını, darma duman olmuş hayallerini ve tek başına bir çocuk yetiştirme çabalarını düşündükçe, Rebecca’nın kalbine bir sancı giriyordu.

“O halde Joy’un babasının başka biri olma ihtimali hayli düşük, öyle mi?” diye sordu Rebecca.

“O kadarını bilmiyorum. Ama ben öyle olduğunu düşünüyorum. Pia gençken çok güzel bir kadındı. Peşinde bir sürü erkek vardı. Babanla yaz aşkı yaşadığında biriyle çıktığını biliyordum, ama o çocukla ayrıldı.”

“O zaman Joy o adamın da çocuğu olabilir?”

Marianne suratını ekşitti. “Bu konuda konuşmaktan biraz rahatsız oldum. Açıkçası, Rebecca, Joy’u çok iyi tanımıyorum ama birkaç kez bir araya gelip konuşmuşluğumuz var. Theo’nun otel için yaptığı inşaatı Joy’un eşinin çizdiğini biliyor muydun? Çok tatlı bir aileler. Ama Pia artık Wiscas-set’ta yaşamıyor, sanırım aşağı taraftaki Portsmouth’a yerleşti. Burnumu onların işine sokuyormuşum gibi hissediyorum. Haddinden fazla gevezelik bile ettim.”

“Seni bu duruma düşürmek istemezdim, affedersin.” Marianne, Rebecca’nın elini sıktı. “Hayır, öyle demek istemedim. Sadece bu hikâye çok üzücü ve şimdi çok büyük sonuçları olan bir hal alıyor. Ben sana yirmi beş yıllık bir hikâye değil, bir sonraki adımını etkileyecek bir şey anlatıyorum.”

“Kimseye bundan bahsetmeyeceğimden emin olabilirsin,” dedi Rebecca. “Ve ne yapacağımı da biliyorum. Joy’a gidip Michael’ın mektubunu, o aptal DNA paketlerini göstereceğim ve ne diyeceğini kendi gözlerimle göreceğim.” Marianne, Rebecca’yı başıyla onaylayıp, “Tek bir şey daha söyleyeceğim. Joy da senin gibi ufak tefek biri. Pia o zamanlar hem benden hem de Patty’den daha uzun boyluydu, ki bizim boyumuz bir altmış yediydi. Demek istediğim, Pia’nın büyük yaz aşkını gördüğümüzde gerçekten çok şaşırmıştık çünkü adam cidden çok... kısaydı."

Kısa. Joy da, her ne kadar annesi uzun boylu olsa da, Rebecca ve babası gibi kısa boyluydu.

Rebecca bir an içinin ferahladığını hissetti. Joy’un kız kardeşi olmasını hayatta her şeyden daha çok istiyordu. Ba-basmm ölümünden bir gün öncesinden bu yana Joy onun kardeşiydi. Üzerinden haftalar geçmişti. Her ne kadar basmakalıp bir söz de olsa, Joy’un kardeşi olduğunu yüreğinin derinliklerinde hissediyordu. Aksini söylemek için DNA testine ihtiyacı yoktu.

Marianne her ikisi için de birer fincan çay almak üzere mutfağa giderken, Rebecca aklını Joy’un ufak tefekliğine takmıştı. Joy genelde topuklu ayakkabı giyiyordu (kırmızı süet botlarının topuk sesleri halen kulaklarındaydı), Re-becca’nın onun boyunu fark etmemiş olması muhtemelen bu yüzdendi. Ufak tefek görünmüyordu. Her ne kadar öyle görünmese de, Joy’un aslında kısa olması Rebecca’yı çok mutlu etmişti.

Rebecca ve Charlie, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte valizleri ve Marianne’in ev hediyesi olarak verdiği insanın içini ısıtan bir Afrika menekşesiyle yeni evlerine doğru yol almaya başlamışlardı bile. Rebecca evin kapısını açtığında içini bir neşe kapladı. Güneş ışığı antreye vuruyor, salon gün ışığıyla ışıl ışıl parlıyordu. Kanepeye dizilmiş rengârenk yastıklar canlılık verirken, Rebecca’nın orta sehpanın üzerine koyduğu tarçın kokulu çam kozalakları tabağından yükselen koku adeta insanın içini ısıtan bir karşılama sunuyordu.

Charlie hiç vakit kaybetmeden evi keşfetmeye başladı. Rebecca da acele etmeden eşyalannı sanya boyalı, çift kişilik yatağın olduğu yatak odasına yerleştirmeye koyuldu. Yeni yatağı dün teslim edilmişti -yatağı, teslimatlara başladıkları ilk yanm saat içinde getirip bırakmışlardı- ve 1800 MAT-RESS reklamındaki kadının dediği kadar da rahat görünüyordu. Çiçek desenli yorgan kılıfı öylesine davetkârdı ki, Rebecca daha fazla dayanamayıp kendini yatağa attı.

Bir an için kendinden geçmiş olmalıydı, çünkü gözlerini açtığında saat çoktan dokuza geliyordu ve Charlie kolunu burnuyla dürtüyordu.

Rebecca, Charlie’yi arka bahçeye bırakıp, kahve yaptı. Bu kadar basit bir iş bile Rebecca’yı öyle heyecanlandırmıştı ki, kafasında bir anda St. Elmo s Fire filminde Mare Win-ningham’ın Rob Low’a kendine ait ilk evinde fındık ezmeli ve reçelli bir sandviç hazırlamanın ne büyük bir keyif olduğunu anlattığı sahne canlanmıştı.

Belki bu ev Rebecca’nın ailesinden uzakta, tek başına yaşadığı ilk evi değildi, ama bu evde daha farklı bir şey vardı. Burayı kendisi seçmişti. Eve önce âşık olmuş, sonra da kendine seçmişti. Burada olmayıistiyordu. Daha önce yaşadığı hiçbir ev -ne aslında birlikte yaşamayı hiç istemediği ev ar-kadaşlanyla parasını ödemekte zorlandıktan köhne asansör-süz bina, ne Michael’la paylaştığı seksen metrekarelik yatak odası, ne de kapısında kibar bir kapıcının olduğu otuz iki katlı bina- ona kendi evi gibi hissettirmemişti. Sonuncusu Michael’ın eviydi ve Rebecca sadece onun yanma taşınmıştı. Tıpkı o ya da bu sebeplerle diğer evlere de taşındığı gibi. Daha önce sırf beğendiği için kiraladığı bir ev hiç olmamıştı.

Ve bu küçük evi gerçekten çok seviyordu.

Rebecca iki fincan kahve içtikten sonra, en nihayetinde telefonuna uzanıp Joy’un numarasını tuşladı.

“Selam, Joy. Ben Rebecca. Bugün vaktin varsa, yeni evime uğrar mısın? Seninle konuşmam gereken çok önemli bir konu var.”

“Neymiş o?”

“Yüz yüze konuşmamızı gerektirecek kadar önemli bir konu.”

Sessizlik. Sonrasında ise, “Pekâlâ, aslında şimdi de gelebilirim. Az önce Rex’i okula bıraktım ve şu an arabama doğru yürüyorum.”

“Harika. O halde birazdan görüşürüz. Bu arada adres Elm Caddesi, 44 numara.”

Rebecca kendine bir fincan kahve daha doldururken, ellerinin hafiften titrediğini fark etti. Joy gelene kadar kendini oyalamak için yeniden kahve yapıp, dolabından en sevdiği yeni fincanlarından birini çıkardı ve kahve makinesinin yanına koydu.

Joy geldiğinde Rebecca’nın ilk fark ettiği şey, onun gerçekten de çok minyon olduğuydu. Gözlerini hemen Joy’un ayaklarına çevirdi. Bugün spor ayakkabılannı giymişti.

Joy da tıpkı Rebecca ve Daniel Strand gibi kısa boyluydu.

“Sen kendine bir ev mi aldın?” diye sordu Joy.

“Hayır, sadece kiraladım.”

Joy gözlerini hayretle Rebecca’ya dikti. “Ah, bana söylemek istediğin bu muydu?”

Rebecca başını hayır anlamında sallayıp, başıyla içeri girmesini işaret etti.

Joy etrafına bakınarak Rebecca’nın peşi sıra mutfağa giderken, “Çok hoş bir yer,” dedi.

“Tanıştığımız ilk gün gelip beni Mama’s’da bulduğunu hatırlıyor musun? O gün orada, duvardaki tablolardan birinde tıpkı buna benzeyen küçük, sarı bir ev görmüştüm. Kafam allak bullakken, ne yapacağımı, nereye gideceğimi, ne hissedeceğimi bilemezken bu evi görmek birden içimi ısıtıp beni mutlu etmişti. Sonra bir gece Charlie’yi gezdirirken -bu arada Charlie benim yeni köpeğim- bu evi gördüm ve kiraladım.”

Joy ekmek kızartma ve kahve makinelerini süzerken, “Eşyaların hepsi eve mi ait?” diye sordu.

“Büyük parçaların hepsi. Bu masa ve sandalyeler mesela... Sanırım Bed&Bath and Beyond’da biraz kendimi kaybettim. Kahve içer misin? Sumatra kahvesi.” Rebecca, Joy’un yaptıkları her iki gezide de en sevdiği kahvenin bu olduğunu söylediğini anımsıyordu.

Joy sanki bir an. Bu kadar zorlamayı kes artık, diye bağıracak gibi göründüyse de, “Elbette,” diyerek, kendi kahvesini kendisi aldı.

Mutfak masasında oturdular, tüm bu süre boyunca Rebecca, Joy’un yüzünde babasından izler aradı. Ve aradığını buldu da. Bunu, Joy’un kahvesine şekeri biraz fazla kaçırmasıyla “Aman!” dediği anda fark etmişti.

Joy Jayhawk-Jones hiç şüphesiz Daniel Strand’in kızıydı. Rebecca bundan adı gibi emindi. Ne kalbinde, ne de beyninde en ufak bir şüphe yoktu.

“Daniel Strand’in boyu sadece bir altmış üçtü. Bunu biliyor muydun?” dedi Rebecca.

Joy bu da nereden çıktı şimdi, diyen bir bakış fırlatıp, “Kısa boylu olduğunu tahmin etmiştim. Annemin boyu bir yetmiş. Ben de bir altmışım.”

“Benim boyum da bir elli yedi.”

Joy, “Sanırım ikimiz de kendimizden ,daha kısa boylu erkekler bulamazdık,” dedi. “Bir ara bir yetmiş boyunda bir sevgilim olmuştu ve ben onun bile kısa olduğunu düşünmüştüm.”

“Annene bunu hiç sordun mu?”

“Kısa bir erkekle birlikte olmanın nasıl bir şey olduğunu mu?”

“Hayır, babanın kısa olup olmadığını. Annene babanla ilgili sorular sordun mu hiç?”

Joy kahvesinden bir yudum aldı. “Temel şeyler. Küçükken daha çok sorardım. Bir keresinde babamın neden yanımızda olmadığını, neler olduğunu sorduğumu hatırlıyorum. Bana başka bir ailesi olan ve uzaklarda yaşayan bir adama âşık olduğunu söylemişti, hayatımızda olmamasının beni sevmediği anlamına gelmediğini de. Sadece o kadar.” Joy kendi kendine homurdandı. “Altı-yedi yaşlanndayken buna inanıyordum. On yaşıma geldiğimde annemin saçmaladığını anladım.”

“Peki, annen ondan sonra hikâyeyi değiştirdi mi?” “Yok. On altı yaşımdayken de hikâye yine aynıydı. Bugün de aynen devam ediyor.”

Rebecca fincana kahve eklemek için ayağa kalktı. “Bir çocuk için güzel bir hikâye, sanırım. Yani, o durumda, insan çocuğuna başka ne diyebilir ki, sence de öyle değil mi?” “Galiba. Annem beni çok seviyor, zaten bütün bunlara katlanışının sebebi de bu. Ama Daniel Strand’in beni sevme, diği gayet ortada.”

Rebecca derin bir nefes alıp, yeniden sandalyesine oturdu. işte başlıyordu. “Daniel Strand demişken. Dün beni avukatı aradı. Mirasının okunduğunu ve babamın bir milyon üç yüz bin dolarlık servetini bana bıraktığını söyledi.” “Aman Tanrım,” dedi Joy. “Ciddi olamazsın.”

“Bunu duyduğumda ben de seninle aynı tepkiyi vermiştim. Ama fena halde ciddiyim ve bu paranın yarısını sana vermek istiyorum.”

Joy, Rebecca’ya bakakaldı. “Ne sebeple?”

“Sen de onun kızısın, tıpkı benim gibi.”

“Tıpkı senin gibi değil, Rebecca. Beni o büyütmedi. O bana babalık yapmadı.”

“O halde tam da bu yüzden almalısın o parayı.”

Joy önündeki fincanı eliyle itti. “Onun parasını istemiyorum. O benim babam değil, hiçbir zaman da olmadı. Şimdi öldü diye neden kalkıp da mirasından pay alayım?”

Rebecca bu tartışmayı kazanana kadar sürdürebilirdi, ama Joy da kolay kolay vazgeçeceğe benzemiyordu. “Kelimenin tam anlamıyla kendi paranla inat ediyorsun.” “Kocam gibi konuştun. O da olsa aynısmı söylerdi.” “Ya? Belki de haklı olan bizizdir.”

“Belki de siz ikiniz benden çok farklısınızdır. Belki bende gurur denen bir şey vardır.”

O halde Joy’u DNA testini kabul etmeye teşvik edecek tek şey, gururuydu. Rebecca ayağa kalkıp Michael’ın gönderdiği paketi eline aldı ve Joy’a uzattı.

“Nedir bu?” diye sordu Joy.

“Açsana.”

Joy paketin içindeki plastik çantayı dışarı çıkardı. Mic-hael’ın mektubu hâlâ bir köşesine tutturulmuştu. Joy, bakışları her satırda biraz daha sertleşerek mektubu okudu.

“Ben babamın kızı olduğuna inanıyorum,” dedi Rebecca. “Babam da buna inanıyordu. Yirmi altı yıl boyunca her doğum gününde sana mektuplar yazdı. Senin kızı olduğuna inanıyor ve bir baba olarak en temel sorumluluklarından bile kaçtığını biliyordu. Onun kızı olmasan bile, ki bu ihtimal çok düşük, yine de bu paranın yarısını almanı isterdi eminim.”

Joy gözlerini Rebecca’ya dikti. “Bir baba olarak en temel sorumluluklarını bile yerine getirmeyip, çocuğuna sırt çeviren bir adam için ne kadar da cömertçe bir yakıştırma bu. Kendi cömertliğini onunkiyle karıştırma lütfen, Rebecca.”

“Tamam, benim cömertliğim olsun o halde. Senin onun kızı olduğunu biliyorum. Üvey kardeşim olduğuna eminim. Bu o kadar açık ki, Joy. Gözlerine baktığımda, yüzünün şeklinde, ifadelerinde bunu açıkça okuyabiliyorum. Kaldı ki babam, taparcasına sevdiğim adam, bana senin kızı olduğunu söyledi. Görsen yaptıklarından öyle utanç duyuyordu ki. Emin ol, o da parayı almanı çok isterdi.”

Joy kahve fincanını iki eliyle sımsıkı kavradı. Eğer avuçlannın arasındaki narin bir çay bardağı olsaydı, çoktan parçalara ayrılmıştı. “Pekâlâ, sana bildiklerimi anlatayım. Annemin bana anlattıklannı yani. Bunların kimisine inanı-yomm, kimisine ise hâlâ inanmıyorum. İnandıklarımdan ilki Daniel Strand denen bir adamın babam olduğu. Yani annem öyle söyledi. Bana Daniel’in, elindeki tek fotoğrafını gösterdi. Sonrasında o resmin tablosunu yapıp evimize astı. Ben ne o resme, ne de tabloya baktığımda hiçbir zaman, Vay canına, bu benim babam, demedim. Sadece, Ah, adamın biri sahilde oturmuş, okyanusu izliyor, diye düşündüm ve hâlâ da öyle düşünüyorum. Buradaki en can alıcı kelime adamın biri, Rebecca. Suçunun bedeli olan o parayı istemiyorum. Ondan istediğim tek şeyi ise artık vermesi imkânsız.”

“Biliyorum,” dedi Rebecca. “Bunu anlayabiliyorum.” Joy, Michael’ın mektubunu eline aldı, sonra da masanın üzerine bıraktı. “Demek senin o aşağılık sevgilin annemin bir fahişe olduğunu düşünüyor?”

Hayda. “Hayn. Yani, o sadece... O bir avukat, Joy. Hem de bir boşanma avukatı. Sadece biraz... avukatlık taslıyor, o kadar.”

“Çılgınca yaptığın alışverişinde makas da aldın mı?” “Hayır, neden sordun?”

Joy kafasını çantasına gömüp, delicesine bir şeyler aramaya başladı. İçinden birkaç renkli tüylü çubuk, plastik gözler, bir yapıştırıcı ve turkuvaz renkli bir çocuk makası çıkardı. Makasın ambalajını açıp saçlarının ucundan küçük bir tutam kesti. “Bu kadar yeter mi?”

Rebecca, Joy’a hayretle bakakalmıştı. “Ben... Aslında saç örneği vermene gerek yok. Sadece yanağının iç kısmına değdirdiğin bir kulak pamuğu yeterli. Laboratuvar ikimizin örneklerini inceleyecek ve aynı genetik yapıyı paylaşıp paylaşmadığımızı araştıracak.”

Joy, “Güzel,” dedi, sert bir ses tonuyla. Önündeki plastik poşetlerden birini açtı ve uzun bir pamuklu çubuğu korunağından çıkarıp, ağzının içine soktu. Sonra bunu yeniden poşetin içine koyup, ağzını kapadı. “Al ve bunu o kalın kafalı sevgiline gönder. Görelim bakalım, Daniel Strand gerçekten de babam mıymış? Eğer değilse, bu para meselesi de son bulacak, değil mi?”

O zaman benim de sonum gelecek, değil mi?

Joy ayağa kalkıp çantasını omzuna attı ve kapıya doğm yöneldi. Rebecca da peşinden ayaklanmıştı. “Joy, ben...”

“Ne var? Ne? Bir gün ansızın elinde hiç tanımadığım babamın bana yazdığı mektuplarla kapımda biten ve hayatımı altüst eden sensin. Ama o adamın babam olduğunu ispat etmek zomnda olan benim. Ya değilse Rebecca? O zaman anneme asıl babamın kim olduğunu sormak zomnda kalmaz mıyım? Soma ne olacak peki? Yine elimde hiçbir şey olmadan öylece kalakalacağım. Üstelik eskisinden de beter bir hiçlikle.” Gözleri yaşlarla dolmuştu. Elinin tersiyle yanağını sildi. “Sonuçlar çıktığında bana da haber ver,” dedi, arkasını döndü ve tel kapıyı ardından gürültüyle çarparak gitti.

Rebecca kapı zilini duyduğunda, banyosunda köpüklü bir duş alıyordu. Sıcak su musluğunun üzerine astığı duş radyosuna baktığında, saatin çoktan sekizi geçmiş olduğunu fark etti. Bu tam bir saattir banyoda olduğu anlamına geliyordu. Joy gittiğinden bu yana, Rebecca tam anlamıyla bir enkaza dönüşmüştü. Kendine gelebilmesi için bir şeylerle meşgul olmalıydı. Evi o kadar temizdi ki, yeniden temizlik yapmaktansa kendini bahçeye atıp toprakla uğraşmaya başladı. Kendisini bu işe öylesine kaptırmıştı ki her yer toz toprak içinde kalmıştı. Bu snada hızlıca bir seraya ve bir fidanlığa gidip, basit bahçecilik dersleri verip vermediklerini sonnuş, elinde nergis ve lale soğanlanyla geri gelmişti. Omuzlan ağrıyın-caya dek elindeki çiçekleri ön ve arka bahçeye dikmişti.

Sonra doğruca mutfağa gidip kalan diğer poşeti açmış ve pamuklu çubukla kendi yanağının içinden aldığı örneği poşete koyup kapatmıştı. Sonraki aşamada örnekleri nasıl etiketleyip göndereceğini dikkatle okumuştu. Tırnaklarına dolan kumu temizlemeye fırsat bulamadan ve kafasının üzerine gelişigüzel topladığı saçlanna bir tarak bile vuramadan postanenin yolunu tuttu. Bir an önce bunları postaya vermezse, hepsini çöpe fırlatmaktan korkuyordu.

Gönder gitsin, demişti kendi kendine. Doğru nasılsa yolunu bulur.

Bu durum gerçekten de bir “neyse o” durumuydu. Ya da “ne olacaksa olsun” hali. Sekiz ya da on iş günü içinde sonuçlar eline ulaşmış olurdu.

Rebecca yeni aldığı beyaz bornozuna sarındı. Şu Bed& Bath and Beyond mağazasında gerçekten de yok yoktu. Başına da bir havlu dolayıp, kapıyı açmaya aşağı kata indi. İçinden bir ses, kapıdakinin fırsat bulduğunda uğrayıp, yerleşip yerleşmediğini görmeye geleceğini söyleyen Maggie olduğunu söylüyordu.

Ama gelen Maggie değil, Theo’ydu. Rebecca bir an kafasına sardığı bir havlu ve henüz sudan yeni çıkmış, makyajsız bir suratı olduğu gerçeğini fark etti. Theo onu daha önce rimelsiz ya da Clinique Black Honey ruju olmadan hiç görmemişti. Ama en azından bir saat önce olduğu gibi toz toprak içinde ve kirli değildi.

Theo, Rebecca’nın bu halini görünce sırıttı. “Seni duştan çıkardığım için çok üzgünüm. Ama arka bahçede seni bekleyen bir şey var.”

“Neymiş o?”

“Sürpriz,” dedi Theo ve Rebecca’nın peşi sıra sürgülü kapıları arka bahçeye açılan oturma odasına geçti.

Arkada, Theo’nun daha önceden yaptığı çitlerin hemen önünde bir köpek kulübesi vardı. O da tıpkı Rebecca’nın evi gibi sarıya boyanmıştı. Charlie’nin adı siyahla yazılmış, adının her iki yanma da aşağı sarkan beyaz kemikler yapılmıştı.

“Ah, Theo,” diye fısıldadı Rebecca. “Bundan daha güzel ne olabilir ki?”

Rebecca, Theo’nun cevap bile vermesine izin vermeden boynuna atlayıp, onu öpmeye başlamıştı. Elleri, kafalan, dudakları birbirlerininkine dolanırken, Rebecca’nın başındaki havlu gevşeyip düşmüş ve ıslak bukleleri omuzlarına dökülmüştü. Theo, Rebecca’nm bornozunu açıp ellerini beline dolamış, sonra da göğsünü okşamıştı. Gözlerini birbirlerine dikip, orada öylece kalakaldılar. Theo’nun elleri Rebecca’nm göğüslerinin hemen altındaydı. Gözlerini Rebecca’dan bir saniye bile ayırmadan perdeleri çekti ve onu yeniden öpmeye başladı.

Theo ellerini Rebecca’nm ıslak saçlarının arasında gezdirirken, “Öyle güzelsin ki,” diye fısıldıyordu.

Çok geçmeden kendilerini şöminenin hemen önündeki tüylü halının üzerinde buldular. Theo’nun kıyafetleri havada uçuşuyor, Rebecca’nın bornozu üstünden sıyrılıyordu. Theo Rebecca’nın zihnindeki tüm o pamuklu çubukları, kesilmiş saç tutamlarmı ve öfkeyi silip atmıştı. Şu an Rebecca’nın hissettiği tek şey, katışıksız bir zevkti. Ve yaptığı şeyin hiç olmadığı kadar doğru olduğu hissi.

Theo gitmişti. Şeffaf perdelerden sabahın ilk ışıkları sü-züldüpnde, Rebecca yatağında gözlerini açtı. Dün gece oturma odasından sonra yatak odasında da birlikte olmuşlardı. Sonra Rebecca başını Theo’nun göğsüne yaslamış, Theo da kolunu onun beline dolamış ve sarmaş dolaş uyumuşlardı.

Ama şimdi Theo yoktu. Rebecca hayal kırıklığı içinde boğazına bir şeylerin düğümlendiğini hissediyordu. Oysaki Theo hiç de “seviş ve kaybol” diyen tiplere benzemiyordu. Gecenin üçünde kadın uyurken parmaklarının ucunda sıvı-şanlardan olamazdı o.

Rebecca o an yastığın üzerinde bir not olduğunu fark etti. Hemen ona uzanıp, yatağında doğruldu.

Uyuyan güzele: Saat yedide önceden söz verdiğim bir işte olmalıyım. Keşke kalıp sana kahvaltı hazırlayabilseydim. Bir dahaki seferi sabırsızlıkla bekleyeceğim. - Theo

Rebecca notu kalbinin üzerine bastırıp gözlerini kaparken, içinde bir sevinç dalgasının çağladığını hissetti.

Bir sonraki seferin o gece olmayacağı açıktı, çünkü Re-becca’nın o gece Wiscasset Amansız Eski Eşler Kulübü ile bir toplantısı vardı. Oysa Rebecca şu an kendini hiç de amansız hissetmiyordu. Theo’yla sadece birkaç kelime edebildikleri gece, ki ona kulübe için teşekkür etmediğini daha yeni fark ediyordu, Rebecca’nın tüm düşüncelerini, aklındaki tüm insanları alıp götürmüştü.

Michael da dahil olmak üzere.

Erkek arkadaşı, Michael. New York’ta birlikte yaşadığı, birlikte çalıştığı, ona uzun izinler bahşeden Michael... Ama bu izinler ona yapılacak bir ihanet için değildi. Suçluluk hissi Rebecca’nın boğazına bir yumru gibi oturmuş, gitmek nedir bilmiyordu.

O sabah telefonda konuştuğu arkadaşı Charlotte, “Ah, lütfen,” demişti. “İlişkiniz zaten berbat gidiyor. Yaptığın şeye bir aldatma gözüyle değil de, bir kendini arayış olarak bakmalısın. Her şeyini tehlikeye atacak bir şeyler yaşamadan Michael’a karşı ne hissettiğini ya da New York’a gerçekten dönmek isteyip istemediğini nasıl anlayabilirdin ki?”

Ama bu aldatmaya kılıf uydurmak sayılmaz mıydı? Michael, Marianne’in annesinin de bahsettiği gibi, bu kadar “esnek” olmak zorunda mıydı?

“Kaldı ki o da seni her an aldatabileceğini söyleyerek tehdit etmemiş miydi?” diye ekledi Charlotte. Ne demişti, ‘Eğer hemen eve gelmezsen, gidip spor salonundaki seksi gözdemi öpeceğim.’ Lütfen Rebecca. Bunu gerçekten yapmadığını nereden bileceksin ki?”

Rebecca ne düşüneceğini bilmiyordu. Michael çok adaletli biriydi. Rebecca, Michael’ın eğer onu aldatacaksa, öncesinde mutlaka ilişkiyi noktalayacağına inanıyordu. Başka bir kadına bir şeyler hissetmeye başlarsa, bu ona gerekli sinyali vermiş olur, kendini arayış işine hiç girmezdi. Zaten Rebecca’ya ancak ayrılıkları sırasında birisinin olabileceğini söylememiş miydi?

“Hayır, o sana eğer bir an önce eve dönüp, onun küçük kız arkadaşı ve yasal danışmanı olmaya devam etmezsen başka birinin olacağını söylemişti.” Charlotte’un bu cümlesiyle Rebecca gülerek ağzındaki tüm kahveyi krem rengi kazağına püskürtmüştü. “Evet, eğer seni aldatırsa, bunun suçlusu sensin.” Charlotte kendi kendine homurdandı. “Bak sana söylüyorum, Rebacca. Çok güveniyorsun bu adama, her zaman da böyle yaptın.”

Rebecca ne diye Charlotte’u aramıştı ki? Bunun yerine Theo’nun dudaklarında ve vücudunun her santimetrekare-sinde bıraktığı izlerin peşine düşüp, olanları düşünebilirdi.

Geçirdikleri o tatlı, nazik ama bir o kadar da seksi ve muhteşem geceyi anılarıyla yeniden yaşayabilirdi. Ama gözleri biranda şifoniyerin üzerinde Michael’la birlikte çekindikleri fotoğrafa takılıp kalmıştı. Neyse ki fotoğraf dans eden balerin figürlü takı kutusunun arkasında kalıyor, Michael’ın sadece bir kısmı görünürken, asıl görünen Rebecca oluyordu. O an daha fazla dayanamayıp Charlotte’u aramış ve başka bir adamla seviştiğini söylemişti. Charlotte çok dobra bir insandı.

“Bak sana açıkça söylüyorum, Rebecca. Yanlış bir şey yapmıyorsun. Sadece yapmaya ihtiyaç duyduğun şeyleri yapıyorsun. Sen evli değilsin ki.”

Ama bu, Rebecca’nın Michael’ı aldatmadığı anlamına gelmezdi. Ne de olsa onunla yaşadığı ciddi bir ilişkiydi.

Rebecca, Maggie’nin evine gelip, arabasını Ellie’nin siyah Toyota’smın arkasına park ederken. Acaba Michael ‘ın annesinin ona verdiği gelinlik halen Whitman, Goldberg& Whitman ’daki odasının arkasında asılı duruyor mudur, diye düşünüyordu. Ama kafasını kaldırıp üçgen çatılı mavi evi gördüğünde, birden Wiscasset’taki ilk gününü, Joy’un onu geziye davet edip, birlikte bu evin önüne gelişlerini hatırladı. Maggie’nin dönüp, Victoria’ya Aşk Otobüsü’nün geldiğini haber verdiğini gülümseyerek anımsadı.

Rebecca kapı zilini çalabilmek için elindeki koca kurabiye kutusunu diğer eline almak zorunda kalmıştı. Bu kurabiyeleri kendisi pişirmişti. Bugün için çikolatalı ve fındık ezmeli kurabiye yapmıştı. Tariflerin ikisi de Marianne’indi ve onun sayesinde Rebecca harika bir iş çıkarmıştı.

Maggie kapıyı açtığında, “Yüzün ışıl ışıl,” dedi. “Bu da ya hamile olduğun, ya yüz bakımı yaptırdığın ya da birile-riyle seviştiğin anlamına gelir.”

Rebecca bir kahkaha patlattı. “Söylemem.”

Rebecca, Maggie’yi ve her zamanki gibi kanepede biri-leriyle sohbet eden Ellie’yi gördüğüne çok sevinmişti. Maggie parlak, küt, kahverengi saçlannı ensesinden atkuyruğu yapmış; üzerine kot pantolon ve saç örgüsü desenli V yaka bir kazak giymişti. Ellie saçlarını serbest buakmış, o da kot pantolon ve tiftik yününden bir kazakla binici botları giymişti. Rebecca, Maggie ve Ellie’yi bugüne dek hiç rahat kıyafetler içinde görmemişti, ikisinin de hep bir seksi olma çabalan vardı.

“Rebecca!” Ellie yanına doğm koşarak, Rebecca’yı sımsıkı sardı. “Yüzün ışıl ışıl.”

Rebecca antrede, duvara asılı aynada kendine baktı. Gerçekten de yüzü ışıl ışıldı. Kahverengi gözleri çakmak çakmaktı. Yüz ifadesi, içten gelen bir ışıkla aydınlanmış gibiydi. Uzun zamandır hiç olmadığı kadar mutlu görünüyordu.

Maggie, “Sebebi ev olmalı, öyle değil mi?” diye sordu. “Nasıl, beğendin mi evini?”

Aslında sebep Theo ile geçirdiğim harika gece. “Hem de nasıl. Daha şimdiden kendimi yuvamı bulmuş gibi hissediyorum.”

“Bu gece gelmene çok sevindim,” dedi Ellie. “Yardıma ihtiyacımız var. Ciddi anlamda. Gel seni herkesle tanıştırayım.” Rebecca yı Maggie nin kusursuz oturma odasına yöneltip, şöminenin önündeki karşılıklı bembeyaz kanepelere doğru ilerletti. Burayı gören, Maggie’nin çocuk sahibi olmadığını hemen anlayabilirdi. Misafirlerden biri, gümüş renkli bir armut koltuğun üzerinde oturuyordu. Koltuğun hemen yanında bir yumak ip, iki bambu şiş ve ucunda da bebek battaniyesine benzeyen bir örgü modeli vardı. Buradan bakınca örgü sanki adama ait gibi görünüyordu. “Bu Lucy, benim emlak ofisimdeki muhasebecim. En sonunda erkek arkadaşına yaz sonuna kadar evlenme teklif etmediği takdirde bu işin biteceğini söylemişti. Neredeyse ekim ayına giriyoruz ve senin de fark edeceğin üzere parmağında hâlâ bir yüzük yok.”

Lucy gözyaşlanna boğuldu. Henüz otuzlu yaşlannın başında olmasına rağmen, kısa, kıvırcık saçlan ve üzerindeki dans eden geyik motifli aplik kazağıyla en az on beş yaş daha büyük görünüyordu.

Maggie, Lucy’nin omzuna dokundu. “Ah, tatlım. Sen doğru olanı yapıyorsun.”

Ellie de başıyla onayladı onu. “Yoksa sonun bana benzer: Döktüğün onca gözyaşı, rica ve aslında almaya hiç de niyetli olmadığı onca elmas yüzük fotoğrafının ardından adam en nihayetinde evlilik teklifi etmeye razı olur; çünkü babasını kaybetmiştir, dibe vurmuştur ve sen bir anda en iyi arkadaşı olup çıkmışsmdır. Ama sonra kendini toparladığında fark eder ki, aradığı aslında sen değilsindir. Ya da henüz o

1

Amerika 'da ev geliştirme ürünlerinin satıldığı mağazalar zinciri, (e.n.) aşama için erkendir.”

“İşte o erken oluş hep problem değil midir?” dedi Rebecca, Lucy’nin yanma otururken. “Çünkü erkenin ne anlama geldiğini anlamak zordur. ‘Seninle ilgili düşüncelerimi anlamak için henüz erken.’ Ya da ‘Evlilik için henüz biraz erken değil mi?”’

Armut koltukta oturan adam başıyla onayladı. “Ama bazıları henüz bir şeyler için erken olduğunu düşünseler de vakit kaybetmeden evlenirler, çünkü onların aradığı başka bir şeydir, güvende olmak gibi.”

“Aman Tannm, sizi tanıştırmayı nasıl da unuttum,” dedi Ellie. “Rebecca, bu Darren Doyle. Rite Aid’de müdür yardımcısı.”

Darren, Rebecca’ya eliyle selam verdi. Otuzlu yaşlarının ortasmda, üzerinde yanm kollu bir frag gömleği ve bej rengi bir pantolon olan biriydi. Açık kahverengi saçları tıpkı asker tıraşı gibi kısacık kesilmişti. “Ellie ile eczaneye vitamin almaya geldiği gün tanışmıştık..Tam da kanmm ‘her şey bitti’ dediği telefon konuşmamın üzerine gelmişti.”

Rebecca, “Karın her şeyin bittiğini telefonda mı söyledi?” diye sordu.

“Aslında, bu ilk sayılmazdı. Ondan birkaç hafta önce bana başka birinin olduğundan bahsetmişti, ama sonra fikrini değiştirdi ve yanında istediğinin yine ben olduğumu söyledi. Sonra bir kez daha karar değiştirdi.” Darren’in gözleri yaşlarla dolmuştu. Ellie ona bir kâğıt mendil uzattı.

Maggie öne doğru eğilerek, “Sana bir şey sorabilir niiyirn. Dairen? dedi. Kız arkadaşınken de böyle zor biri miydi? Yani hep böyle bir dargın, bir barışık bir ilişkiniz mi vardı?”

Dairen önce, “Nereden bildin?” diye sorup, sonra da gürültüyle burnunu temizledi.

“Sadece nasıl da insanların evlendiğinde değişeceğine inandığımızı düşünüyordum. Bak bana, kelimenin tam anlamıyla bir pislik olan kocamın, evlenince flört ettiğimizden çok daha başka biri olacağını düşünmüştüm. Tostunun kıtır kenarını yemeyi bekleyen bir ana kuzusu olmayı ya da garson kızların göğüslerini dikizleyen biri olmayı bir anda bırakacağını ummuştum. Ama evlendiğimizde hiçbir şey değişmedi. Değişen sadece benim soyadım oldu. Onu da eski haline geri döndürmek üzereyim. Çocuklanm olsa, belki değiştirmezdim. Kızlık soyadımı geri alacağım, yeniden Maggie McDonald olacağım.”

“Aferin sana,” dedi Ellie, koyu renk saçlarını tek omzunun üzerinde örerken. “Ben daha o aşamaya gelmedim. Kendimi hâlâ Ellie Rasmussen gibi hissediyorum. Belki de bu soyadını taşımayı çok uzun süre beklediğim içindir.”

Dairen’in gözleri yeniden yaşlarla dolmuştu. “Bazen kanm acaba beni hiç sevmiş midir diye düşünüyomm. Gerçekten seviyor olsaydı, nasıl olur da birdenbire başka birine âşık olabilirdi? Bilemiyorum. Beni sevdiğini sanıyordum.” Rebecca, “Bu çok zor bir durum,” dedi. “Benim de babam annemi aldattı. Ama annemi sevdiğini biliyordum. O an olan her ne ise onu annemden uzaklaştırmış, tam da o sırada yollan diğer kadınla kesişmişti.”

Maggie’nin ela gözleri öfkeyle parıldadı. “Ama buna izin verilmemeli. Eğer birilerine ciddi bir bağla bağlıysan, bağlısındır. Bu kadar. Hikâye de böyle biter.” Maggie gözlerini Rebecca’ya dikti. “Amacım babana laf söylemek değildi, tatlım.”

Rebecca, Maggie’nin elini sıktı. “Önemli değil. Babam annemi aldattı. Yaz aşkıydı. Ama eve dönüş vakti geldiğinde, sanki hiçbir şey olmamış gibi yeniden annemin yanına döndü. Oysaki ortada çok büyük bir şey vardı. Babam o kadınla bir ilişki yaşayabilecek kadar ona âşık olmuş olmalıydı. Ama eğer öyleyse, onu nasıl böyle yüzüstü bırakabildi?” “Sana memnuniyetle hiçbir fikrim olmadığını söyleyebilirim,” dedi Darren. “Ben şimdiye kadar kimseyi aldatmadım. Ne karımı, ne de kız arkadaşımı. Bunu hayal dahi edemiyorum.”

Maggie, Darren’in dizine hafifçe vurdu. “Sen iyi bir adamsın. Keşke herkes senin gibi olsaydı.”

Ellie, “Ciddi bir ilişki’nin farklı safhalan diye bir şey söz konusu olamaz,” dedi. “Ya da en azından olmamalı. Bir şey ya vardır ya yoktur. Ben ciddi ilişkiye saygı duyanlardanım, ama çoğu insan, ki buna yakında eski olacak aşağılık kocam da dahil, bunu yapamıyor.”

Lucy, “Sana çılgınca br şey söyleyeyim mi?” diye sordu. “Annem babamın onu aldattığını evliliğinin ilk gününden beri biliyordu. Muhtemelen bir önceki gece başka biriyle gönül eğlendiriyordu, ama ertesi gece hep evindeydi. Hem de her seferinde sanki eşini sevmekten hiç vazgeçmemiş biri gibi davranırdı. Doğum günlerinde, yıl dönümlerinde eli kolu hediyelerle dolu gelirdi. Her pazar yapılan aile yemeklerinde mutlaka hazır bulunurdu. Annemi asla terk etmediği gibi, onu sevmekten de vazgeçmiş gibi durmazdı. Buna hâlâ ciddi bir bağ denebilir mi?”

“Bu çok zor bir durum,” dedi Darren.

Ellie ise, “Eğer karısı haberdar değilse, denebilir,” dedi. “Yani eğer karısı bu durumu bilmiyorsa, herkes mutlu mesut yaşamaya devam eder, değil mi ama?”

Rebecca durup bir an düşündü. “Annem bilmiyordu. Ama öyle olsa bile, ilişkide yeni bir boyuta geçilmesi gerekmez mi? Devamı gelmediyse bile, yaşadığı ilişki babamı daha farklı biri yapmamış mıdır? Sonuçta eşini aldattı, başka birine âşık oldu. Aralanndaki ilişki az da olsa mutlaka değişmiş olmalı.”

Maggie, Rebecca’yı başıyla onayladı. “Bence kadın her zaman bilir. Tıpkı senin de az önce dediğin gibi, Rebecca. Kadın bilir çünkü bir şeyler değişmiştir. Anlarsın ya işte.” “Ben biliyordum yani en azmdan şüpheleniyordum. Kesinkes ortaya çıkıncaya kadar,” dedi Ellie. “Ama bazen cehalet gerçekten de mutluluk olabiliyor. Nasıl olursa olsun, kocam yine de yanımdaydı, evliliğim devam ediyordu. O zaman bilmezlikten gelebilirdim ve bu durumda canımda yanmazdı.”

Yanardı çünkü kocanın sana yalan söylediğini bilirdin,” dedi Darren. “Nereye gittiği, ne yaptığı hakkında bitmek bilmeyen yalanlar... Evliliğiniz dışında bambaşka bir hayat sürüyor olduğunu biliyor olurdun. Ve de onunla ilgili inandığın şeylerin aslında doğru olmadığını bilirdin.”

L

Ellie kafasını geriye yaslayıp iç geçirdi. “Ah, evet, ben bunlan tamamen unutmuşum,” dedi. Kafasını yeniden kaldırıp, gülümsedi. “Merak etmeyin, çocuklar artık Tim’e dönme umudum yok. Size kayınvalidemin bana beklentilerimin yersiz olduğunu söylediğini anlatmış mıydım?” Değişmesi gereken biri varsa, bunun oğlu değil ben olduğumu söylemişti.”

Maggie homurdandı. “Tıpkı benim eski kayınvalidem gibi. O da ‘Erkek erkekliğini yapacak,’ derdi. ‘Bunu aklından hiç çıkarma; işte o zaman evliliğin de uzun ömürlü ve mutlu olur,’ demişti. Doğru, o şekilde belki uzun ömürlü olurdu ama mutluluk kısmı tartışılu-dı.”

“Ben yine de tüm erkeklerin aldatmayacağmı burada hatırlatmak isterim,” dedi Dairen.

Ellie ona göz kırptı. “Bazı iyi erkekler de olduğunu biliyoruz. O kadar da amansız değiliz.”

Lucy “Korkarım ki ben o derece amansızım,” dedi. “Kendimi pire için yorgan yakmış gibi hissediyorum. Doğru yapıp yapmadığımdan bile emin değilim. Doğru muydu sahi yaptığım? John’a rest çekip, ya benimle evlenirsin ya da bu iş biter demekle doğru mu yaptım? Bana onu gerçekten sevmiş olsaydım, bu şekilde bırakamayacağımı söyledi. Aslında çok da haksız sayılmaz, öyle değil mi?”

“Senin erkek arkadaşın rest çekmenin ne demek olduğunu bilmiyor mu?” diye sordu Maggie. “Çok çıkarcı davranıyor. Sanki Kalbin kırıksa kırık, kal ve benim istediğim gibi yaşa. Çünkü eğer beni gerçekten seviyorsan, kalp kırıklığını sorun etmezsin,’ der gibi bir hali var.”

Lucy onu başıyla onayladıysa da her an gözyaşlarına boğulacak gibi duruyordu.

Ellie, Lucy’nin yanına gidip kolunu omzuna attı. “Rebecca tüm bunlann insanın kınima noktasıyla ilgili olduğunu söylüyor. Neye, ne zamana kadar katlanabileceğin ya da ne zaman dayanılmaz olacağı senin elinde. Bunu bilecek olanın yalnızca sen olduğunu söylüyor, öyle değil mi Rebecca?” Rebecca sanki ilişkiler konusunda bir uzmanmış gibi davranıyorlardı. Aslında burada uzman olanlar odadaki diğer kişilerdi; evli olanlar, evlenip ayrılmış olanlar, ilişkide dibe vump, zirve yapanlar, iyi günü de, kötü günü de geçirenlerdi; özellikle de kötü günleri geçirenler. “Bence de bir insanın sabnnın taşıp taşmadığını en iyi kendisi anlar. İnsanın bazen ailesinin ve arkadaşlarının söylediklerinin doğru olduğunu görmesi zaman alabilir. Müdahale edemediklerinden kimse sana neyin kabul edilemez olduğunu da söyleyemez. Ben sana kalkıp da, böyle hissetmemeli, böyle düşünmemeli. Şöyle yapmamalısın desem de, buna kendin inanıncaya kadar dediklerimi yapmazsın.”

Lucy başını yeniden evet anlamında salladı. Gözleri bir kez daha yaşlarla dolmuştu. “Beni gerçekten o kadar da sev-nıediğini biliyorum. Hiçbir zaman eski kız arkadaşı kadar sevmedi mesela, ki ona evlenme teklif etmiş. Ama kız kabul etmemiş. Bana, ona karşı hissettiklerini hissetmediğini biliyorum.”

“Çok üzgünüm, Lucy,” dedi Rebecca. “Bu gruba katılmış olmana çok sevindim. Bu şekilde bir araya gelmiş olmanıza da. Sıkıntılarınız hakkında konuşuyor olmak bile sizi rahatlatıyor olmalı, değil mi?”

Maggie, “Kesinlikle,” dedi. “Başka ne rahatlatıyor biliyor musun? Tekila.” Pencerenin önünde üzerinde dört şişe tekila, bir çırpıcı, bir Triple Sec likör ve limon sujm olan açık büfe masaya doğm gitti. “Tekilasında tuz istemeyen var mı?”

Sonraki yarım saat daha çok içkilerini yudumlamış, sığır eti, barbunya, peynir, soğanlı baharatlı avokado, ekşi sos ve salsayla hazırlanmış nachoslarını yemişlerdi. Konuşulan konular ağırlığını yitirmiş, daha komik olaylardan laflamaya başlamışlardı. Rite Aid’e gelen en kaba müşteri ve Maggie’nin müşteriye gösterdiği evde bir diğer emlakçıyı başka bir müşteriyle seks yaparken yakaladığı an gibi...

Ellie bardağmın kenanna bir kaşıkla vump dikkati üzerine çekti. “Pekâlâ, şimdi de gecenin ‘yak ve kurtul’ kısmına geldik,” dedi.

Rebecca, Maggie’nin kulağına eğilip, “Yak ve kurtul da ne demek?” diye fısıldadı.

“Harika bir arınma yöntemi,” dedi Maggie. “İlk buluşmamızda herkesin gelirken yanında eski par’ın erleri beynen, kalben ve ruhen hatırlatacak bir şeyler getirmelerini kararlaştırmıştık. İşte şimdi eşyalan ateşe atıp, kül olmasını seyretme vakti.”

Ellie ateşin başına doğru yürüdü. “İlk sıra benim.” Parlağındaki yüzüğü çıkarıp şöminenin içine attı.

Maggie ağzı şaşkınlıkla açılırken, “Ciddi olamazsın,” diyordu. “Az önce gerçekten yüzüğünü çıkarıp ateşe mi attın?”

“Yaptım,” dedi Ellie, elini ağzına vururken. “İnanamıyorum. Yani bu artık hazır olduğum anlamına mı geliyor?” Herkes aynı anda, “Evet, artık hazırsın,” demişti.

Ellie dudağını ısırdı. “Pazartesi günü evrakları imzalıyorum. Boşanma için dava açıyorum. Bu kez üzerinde gerçeklerin, takınılan tavırların, Rasmussen, Rasmussen’e karşı gibi tabirlerin yazılı olduğu hakiki evraklardan bahsediyorum. Ne kadar da hazırım, en büyük kanıtı bu.”

Lucy, “İnsanı özendiriyorsun Ellie,” diyerek çantasından bir şey çıkarıp şömineye yürüdü.

Maggie, “O nedir?” diye sordu.

Lucy elindeki renkli harflerle yazılmış bir etiketi olan beyaz kutuyu havaya kaldırdı. “John’un bana aldığı doğum günü hediyesi. Bir kutu alli, bilirsiniz işte, diyet hapı yani. Eğer ilişki kötüye gitmeye başlarsa, en sonunda böyle insanı utandıran şeyler de almaya başlıyorsunuz karşı taraftan.”

Bu kez ağzının açılma sırası Ellie’deydi. “Aman Tanrım. Doğum gününde sana bunu mu almış?”

Lucy her an gözyaşlarını dökmeye hazır gibiydi. “Bana evlilik teklif etmeyişinin sebebinin on beş kilo fazlalığım olduğunu söyledi. Kadınların evlendikten sonra daha da kilo aldığını duyduğunu ve eğer bu halimle evlenirsem kapılardan sığmayacağımı söyledi.”

“Ne aşağılık bir adam,” dedi Darren. “Ve sen bu adamla evlenmek istedin, öyle mi?”

Lucy gözyaşlanm daha fazla tutamamıştı. “Ben ondan daha iyilerini hak ediyorum. Ben ondan daha iyilerini hak ediyorum. Ben ondan daha iyilerini hak ediyorum.”

Rebecca, Maggie ve Ellie hep birlikte, “Kesinlikle öyle,” demişlerdi.

Ateşe atılan ikinci şey bir kutu diyet hapı olmuştu. Lucy oturduğu kanepeye yüzünde yeni bir kararlılık ifadesiyle dönmüştü.

Maggie de çantasına uzanıp içinden katlanmış bir gazete kupürü çıkardı. “Bu, birkaç hafta önce eski kocamla evlenen aptalın fotoğrafı. Evlilik haberleri bölümünden fotoğrafını kesip aldım ve onda olup bende olmayan ne var diye uzun uzun inceledim. Onu özel kılanın ne olduğunu bulmaya çalıştım. Ve nasıl bir sonuca ulaştım biliyor musunuz? Sadece kocamı elimden alan iğrenç bir sürtük, o kadar. Ama şimdi de benim eskilerimle idare edecek olan bir aptal. Artık hiç de kıskanılacak biri değil.” Maggie elindeki kupürü şömineye attı ve hep birlikte kâğıdın tutuşmasını izlediler.

Sıra Darren’deydi. O da kalkıp şömineye doğru yürüdü. “Ben de size karımın evliliğimizi yürütmek istediğini yazdığı son mektubu getirdim. Okuyayım mı?” diye sordu.

Herkes evet demişti.

Darren boğazını temizledi. “Sevgili Darren, sana çektirdiğim onca acı ve eziyet için öyle üzgünüm ki. Vincent konusunda hatalıydım, o kesinlikle bana uygun biri değil. Senin yarın bile olamaz. İşinden kovulmuş ve yeni bir iş arıyormuş gibi görünüyordu. Ama kirasını benim ödememi beklediğine inanabiliyor musun? Ah, Dar, bebeğim, seni çok özledim. İkimizi özledim. Seni seviyorum, koca oğlan. Bu gece ne kadar özlediğimi ispat edeceğim. Sevgiler, Carrie.’”

“Bu, diyet haplarından da berbat,” dedi Lucy. “Ne kadar da açık yazmış, değil mi?”

“Ve sanıyorum ki bu mektuptan sonra yine Vincent’a gitti, değil mi?” diye sordu Ellie.

Darren başıyla onu onayladı. “Çünkü yeni bir iş bulmuştu.”

“O zaman ateşe at gitsin,” dedi Maggie.

Darren mektubu bir top gibi buruşturup ateşe fırlattı. “İyi geldi. Güç buldum sanki.”

O sırada Ellie, Rebecca’ya dönüp, “Sen neler yapıyorsun, Rebecca?” diye sordu. “Michael hakkında bir karar verebildin mi? Theo’yla hâlâ görüşüyor musun? Nedir son durum?”

Burası bir zamanlar sevdiğin birinden artık ne derece ayrı düştüğünü anlatmanın ne yeri ne de zamanıydı. Ama belki de zamanla ihtiyaçlar da değişmişti. Ve birdenbire her şey gözüne yanlış görünmeye başlamıştı. Yeni biriyle tanış-nuş, onun kolları kocaman pofuduk birer yastık gibi gelmişti. Belki de en doğru yeri ve zamanı burasıydı. Bu bir umut, •mkân durumuydu ve Rebecca daha yeni yeni etraftaki imkânların ne derece çok olduğunu keşfediyordu. İnsan yeter kİ imkânlan kovalayıp değerlendirsin.

“MichaelTa durumumuz hâlâ askıda. Aslında New York’taki tüm hayatım askıda şu an. Theo’yla görüşüyor gi, biyiz. Bir şeyleri yerli yerine oturtmaya çalışıyorum. Sizce hata mı yapıyorum? Hayatımda hâlâ başka biri varken Theo’yla da görüşüyorum.”

“Sen burada yaşıyorsun,” diyerek dikkat çekti Maggie, “Neredeyse bir aydır buralardasın. Buradan bir ev kiraladın. Bir köpek sahibi oldun.”

“Eğer yaptıkların bunlarsa New York’ta seni bekleyen adamın artık askıda kalmaması gerek,” dedi Lucy. “Bence öyle, gerçi ben durumunu tam olarak bilemiyorum ama.” Darren ise, “Durumlar ne olursa olsun, yanlışları doğru yapmaz,” dedi.

“Bilemiyomm,” dedi Ellie. “Rebecca henüz evli değil. Aslında şu an tam da geleceğini kiminle çizeceğine, nasıl ve ne zaman çizeceğine karar verme aşamasında. Evlenmeden bunu yapmak zomnda zaten.”

Maggie, “İşte buna içilir,” diyerek margarita kadehini havaya kaldırmıştı.

Tüm bardaklar havada tokuştu. Ama Rebecca içten içe, yaptığının düpedüz aldatma olduğunu biliyordu. Evli ya da değil, ne fark ederdi ki?

Rebecca daha sonra, o gece Theo’ya yaptığı köpek kulübesi ve bir önceki muhteşem gece için teşekkür edebilme fırsatını yakalamıştı. Tabii sonra ki gece için de. Hatta bir sonraki gece için de. Cuma günü, Theo artık Rebecca’nın ev kutlama partisine resmen sevgilisi olarak katılmıştı. Ellie ve içlaggie de gelmişti. Ariene ve Marianne de oradaydı. Mateo kız arkadaşıyla sorunlarını halletmeye çalıştığı için gelememişti. Victor ve Victoria da kutlamaya her zamanki gibi yine el ele gelmişlerdi.

Bir saat sonra da ellerindeki orkide çiçeğiyle Joy ve Harry kalabalığa katılmıştı.

Rebecca bir aptal gibi gülümseyip duruyor, bir türlü ağzını kapatamıyordu. Joy buradaydı. Üstelik bunun için can sıkıcı bir nedeni de yoktu; ne bir konuda konuşmaya gelmişti ne de Rebecca’nın yakarışlarına dayanamamazlık etmişti. Gelmişti çünkü Rebecca onu kibarca yeni evini kutlamak için verdiği partiye çağırmış, o da Rebecca’yı kırmamıştı.

Rebecca ufacık evini herkese gezdirdi. Evinde artık gelen misafirler sayesinde yeni vazolan, mumlan ve çiçekleri de vardı. Ev gezintisi bitip, Rebecca salona döndüğünde Joy ve Maggie’yi kanepede konuşurlarken bulmuştu. Rebecca sehpanın üzerindeki boş bardaklan alıyormuş gibi yaparken fark ettirmeden ne konuştuklanna kulak kabartmıştı.

“Ah, keşke yapabilseydim, Joy,” diyordu Maggie. “Ama Ellie’yle birlikte Amansız Eski Eşler Kulübü’nden birini yann gece bir komedi gösterisine götüreceğimize söz verdik.”

Joy sarı saçlarını omuzlarının arkasına atarken, “Hım, o halde Ellie’yi de listemden çıkarmam gerekecek, dedi. “Of,

Arleen ve iki komşuma da sordum ama hiç kimse müsait değil. Keşke kasabada birileri böyle acil işleri olanlar için bir bebek bakıcılığı şirketi kursa... ‘Acilen bir bebek bakıcısına mı ihtiyacınız var, arayın gönderelim’ cinsinden bir şirket hiç fena olmazdı.”

“Ben bakarım,” dedi Rebecca. Yeğenime bakacağtm. Ve bunun için senden para bile istemem.

Joy gözlerini şaşkınlıkla Rebecca’ya dikmişti.

Rebecca ağır ağır ilerlemeliydi. Joy ile geçen gün kütüphanede harika bir gün geçirmiş olabilirlerdi ama DNA krizi sonrası Joy sanki araya biraz mesafe koymuştu. “Rex beni çok beğenmişti, hatırlıyor musun? Artık beni tanıyor da, birkaç kez bir araya geldik.” Hadi, lütfen evet de.

“Somn çözüldü o halde,” dedi Maggie ağzına bir parça çikolata atarken.

Joy da Rebecca’yı süzerek, “Sorun çözüldü,” diye tekrar etti. “Eğer bunu benim için yaparsan, sana gerçekten minnettar olurum.” Önce bir an tereddüt ettiyse de sonra, “Harry ve ben baş başa bir gece geçirmeyi planlıyoruz da. Şöyle güzelce giyinip şık bir restorana gideceğiz. Bildiğin romantik gecelerden biri işte.”

Rebecca bunu duyduğuna çok mutlu olmuştu. “Bu harika. Saat kaçta geleyim?”

“Saat altı harika olur.”

“Saat altı, güzel. Dönmek için acele etmeyin, ne zaman isterseniz o zaman dönersiniz. Bunun bir saati yok.”

Joy, Rebecca’ya bir rahatlama işareti gibi gelen derin bir nefes bıraktı. “Teşekkürler.”

Rebecca, Rex Jayhawk-Jones’u ilk gördüğünden bu yana belki de yüzüncü keredir, Benim bir yeğenim var, diyordu. Bu hissin şaşkınlığı hiç geçmemişti, geçmediği gibi çok da büyüleyici bir tarafı vardı. Daha birkaç hafta öncesine kadar hayatta yapayalnızken şimdi hem bir kız kardeşi, hem de bir yeğeni vardı.

Rex çok sevimli bir çocuktu. Rebecca, Harry’nin bu doksan santimlik enerji topu yüzünden neden daha iyi bir insan olmaya çabaladığını şimdi daha iyi anlıyordu. Rebecca daha önce bu kadar küçük bir çocukla çok fazla vakit geçir-memişti, aslında hiç vakit geçirmemişti demek daha doğru olur. Üç yaş çocuklarının ne kadar komik, zeki ve ilginç olabileceklerini bilmiyordu. Rex “Ca-lar” diye söyleyebildiği Cadılar Bayramı’nda bulut kıyafeti giymek istiyordu. En sevdiği yiyecek elma dilimleriydi. Ama çikolatalı bir brownie ya da çileksiz bir dondurma da iş görürdü. En sevdiği renk tumncuydu. En sevdiği kişi Elmo’ydu, bir de annesi ve babası vardı.

Rebecca, Rex’in yüzünde büyükbaba Strand’in izlerini aradı. Renklerde Harry’nin genleri ağır geldiyse de -kahverengi saçlarını, ela gözlerini babasından almıştı- Rex’te Strandlere özgü yuvarlak gözler, Strand burnu ve çenesi vardı.

Rex oturma odasında oturup rengârenk legolarını üst üste dizerek kalesini inşa ederken, onu izleyen Rebecca benim yeğenimsin, diye düşünüyordu. Kalbinin derinlii^ı ^ rinde bir yerlerde bu küçük çocuğa kanı giderek daha da fazij ısınıyordu. Bunun sebebi yeğeni oluşu muydu? Yoksa anne ve babasının hikâyelerini bilmesi miydi? Belki de en büyük neden Rex’in onlar için değeri, onların da Rebecca için olan değeriydi.

Rex, Rebecca’ya, “Benimle boya yapmak ister misin?" diye sordu. Birlikte boyama kitaplannm olduğu yere gittiler. Rex boyamak için robot resimleri seçmişti. Sonraki yarım saatte her ikisi de beşer tane robot boyadılar. Sonra Rebecca, Rex’in boyamalarını kapının girişindeki duvara gerilmiş sanat ipine astı.

Saat yedi Rex’in uyuma vaktiydi. Birlikte dişlerini fırçalamak ve üzerinde futbol toplan, bulutlar ve şimşek resimleri olan pijamasını giymek üzere yukarı kata çıktılar. Rebecca, Rex’e hepsi de domuzlarla ilgili olan tam üçhikâye okudu. İçinde kurtlann geçtiği hikâyeler okumamıştı çünkü “kurtlar hiç de güzel değildi.” Rebecca tam üçüncü hikâyeyi bitirmek üzereydi ki Rex’in ağzı açık, bir eli alnında uyuya-kaldığmı fark etti.

Tannm, ne kadar da güzeldi. Rebecca’nm henüz çocuk krizi tutmamıştı ama kendine ait şöyle küçük bir Rex fıkn de hiç fena sayılmazdı. Rebecca ışığı kapatıp parmaklarının ucunda yavaşça dışan süzüldü. Kapıyı hafif aralık bırakarak, kalbinde tarifsiz bir doyumla yeniden aşağı kata indi.

Rebecca orta sehpasmdaki dergilerden birini alıp oku maya başlamak üzereyken Joy ve Harry çıkageldi. Harry aceleyle henüz bitmeyen bodrum katma koştururken bir merhaba bile dememişti.

Eyvah!

Joy gözyaşlanna boğulurken, Rebecca onu elinden tutup kanepeye doğru götürdü.

Joy burnunu çekerek, “RexTe her şey yolunda gitti mi?” diye sordu.

Rebecca başını evet anlamında salladı. “Melek gibi bir çocuk.”

“Bir gidip bakayım. Hemen dönerim.” Joy bir dakika sonra geri dönüp ayaklarını altına alarak yeniden Rebec-ca’nın yanına oturdu. Rebecca’ya ne bakıyor ne de tek kelime ediyordu.

“Joy?”

Joy kafasını geriye atıp kanepeye dayadı ve bacaklarını öne doğru uzattı. “O eski tartışmanın üstesinden bir türlü gelemiyoruz. Bunu nasıl aşacağımızı bir türlü bilemiyorum. Bu beni ilgilendirir. Neden bunu anlayamıyor? Neden beni anlamıyor?”

“Babanla mı ilgili yine?” diye sordu Rebecca.

“Aynen öyle. Ona en sonunda yaptığımız konuşmayı, para meselesini ve DNA testini anlattım. Parayı istemediğimi söyledim. O da çıldırdı. Bunun üzerine ben de onu parayı istemekle suçlayıp umurunda olan tek şeyin para olduğunu söyledim. O da o kadar çok kızdı ki, ayrılmak konusunda diretip durdu.”

Üste dizerek kalesini inşa ederken, onu izleyen Rebecca sen benim yeğenimsin, diye düşünüyordu. Kalbinin derinliklerinde bir yerlerde bu küçük çocuğa kanı giderek daha da fazla ısınıyordu. Bunun sebebi yeğeni oluşu muydu? Yoksa anne ve babasınm hikâyelerini bilmesi miydi? Belki de en büyük neden Rex’in onlar için değeri, onların da Rebecca için olan değeriydi.

Rex, Rebecca’ya, “Benimle boya yapmak ister misin?” diye sordu. Birlikte boyama kitaplarının olduğu yere gittiler. Rex boyamak için robot resimleri seçmişti. Sonraki yarım saatte her ikisi de beşer tane robot boyadılar. Sonra Rebecca, Rex’in boyamalarını kapının girişindeki duvara gerilmiş sanat ipine astı.

Saat yedi Rex’in uyuma vaktiydi. Birlikte dişlerini fırçalamak ve üzerinde futbol toplan, bulutlar ve şimşek resimleri olan pijamasını giymek üzere yukarı kata çıktılar. Rebecca, Rex’e hepsi de domuzlarla ilgili olan tam üç hikâye okudu. İçinde kurtlann geçtiği hikâyeler okumamıştı çünkü “kurtlar hiç de güzel değildi.” Rebecca tam üçüncü hikâyeyi bitirmek üzereydi ki Rex’in ağzı açık, bir eli alnında uyuyakaldığını fark etti.

Tanrım, ne kadar da güzeldi. Rebecca’nın henüz çocuk krizi tutmamıştı ama kendine ait şöyle küçük bir Rex fikri de hiç fena sayılmazdı. Rebecca ışığı kapatıp parmaklannm ucunda yavaşça dışan süzüldü. Kapıyı hafif aralık bırakarak, kalbinde tarifsiz bir doyumla yeniden aşağı kata indi.

Rebecca orta sehpasındaki dergilerden birini alıp okumaya başlamak üzereyken Joy ve Harry çıkageldi. Harry aceleyle henüz bitmeyen bodrum katına koştururken bir merhaba bile dememişti.

Eyvah!

Joy gözyaşlanna boğulurken, Rebecca onu elinden tutup kanepeye doğru götürdü.

Joy burnunu çekerek, “Rex’le her şey yolunda gitti mi?” diye sordu.

Rebecca başını evet anlamında salladı. “Melek gibi bir çocuk.”

“Bir gidip bakayım. Hemen dönerim.” Joy bir dakika sonra geri dönüp ayaklarını altına alarak yeniden Rebec-ca’nın yanına oturdu. Rebecca’ya ne bakıyor ne de tek kelime ediyordu.

“Joy?”

Joy kafasını geriye atıp kanepeye dayadı ve bacaklarını öne doğru uzattı. “O eski tartışmanın üstesinden bir türlü gelemiyoruz. Bunu nasıl aşacağımızı bir türlü bilemiyomm. Bu beni ilgilendirir. Neden bunu anlayamıyor? Neden beni anlamıyor?”

“Babanla mı ilgili yine?” diye sordu Rebecca.

“Aynen öyle. Ona en sonunda yaptığımız konuşmayı, para meselesini ve DNA testini anlattım. Parayı istemediğimi söyledim. O da çıldırdı. Bunun üzerine ben de onu parayı istemekle suçlayıp umurunda olan tek şeyin para olduğunu söyledim. O da o kadar çok kızdı ki, aynlmak konusunda diretip durdu.”

“Gerçekten umurunda olan tek şeyin para olduğuna inanıyor musun?” Rebecca, Harry’yi çok iyi tanımıyordu elbette ama geçen hafta sonunu otelde hep birlikte geçirmişlerdi ve Harry’nin sadece paranın peşinde olmadığına kalıbını basabilirdi. Onun umurunda olan tek şey Joy’du.

Joy omuzlannı silkti. “Para olsa hiç fena olmaz, değil mi? Anlıyorum. Ben sadece... bilemiyorum. Sen ve Harry gerçekten de benim yarım milyon doları istemediğimi mi sanıyorsunuz? Altı yüz elli bin dolardan bahsediyoruz. Bu, Rex’in tüm eğitim hayatının güvence altında olması demek. Evimizin tüm borcunu kapatabiliriz. Her sene sırf muayenelerden geçsin diye arabaya bir dünya para dökmektense, kendimize yeni bir araba alabiliriz. Hem bu sayede daha az gezi düzenlemek zorunda kalırım. Harry de yedi gün yirmi dört saat çalışmak yerine canı istediğinde tatile çıkabilir. Annem ve babam eğer isterlerse artık emekli olabilirler. Para, elbette ki harika olım. Ama o para bana aitmiş gibi hissedemiyorum. Sanki benim param değilmiş gibi. Paranın yanında başka bir hatıra, benden bahseden tek bir şey yok. Harry bunu bir türlü anlamak istemiyor.”

“Ama paranın yanında senden bahseden bir hatıra var,” dedi Rebecca usulca. “Daniel Strand’in sana yazdığı mektuplar var. Belki o mektupları okumak, sana iyi gelecektir.” Joy başını iki yana salladı. “Okumak istemiyorum onları. Harry buna da anlam veremiyor. Bana durmadan kendimi duygusal anlamda kapattığımı söyleyip duruyor. En gözde benzetmesi bu, biliyorsun.”

Rebecca, Harry haklı Joy, diye düşündü. Gün gelecek Rebecca ve Joy da iki kız kardeş gibi tartışıp, atışacaklar ve Rebecca söylemek istediklerini Joy’un kapıyı yüzüne çarpı-vereceği korkusunu hiç duymadan dosdoğru söyleyebilecekti. Kız kardeş demek böyle bir şey değil miydi? Kavga ederler, söylenirler, sonra da hiçbir şey olmamış gibi barışır-lardı. Çünkü ne de olsa kardeşlerdi. Kapı her zaman açık olurdu.

“Bu teklifim karşısında ne hissedersin bilmiyorum, Joy ama belki de tüm bunları annene anlatsan sana bir çözüm sunabilir. Belki de söyleyecekleri omuzlarındaki yükü biraz olsun hafifletir.”

Joy derin bir nefes verdi. “Belki de. Bundan da emin olamıyorum. Bu konuyu onunla konuşmak pek âdetim değil. Ama eğer DNA sonucu babanın benim de babam olduğunu doğrularsa, annemle konuşacağım. Diğer türlü, daha önce de dediğim gibi, para meselesi benim için tamamen kapanmış demektir.”

“Kapansın ya da kapanmasın,” dedi Harry kapı aralığından. “Bizim yardıma ihtiyacımız var.” Salona gelip Rebecca ve Joy’un karşısına oturdu. “Rebecca, seni bir arabulucu olarak kiralamak istiyorum. Sanırım hem Joy’un hem de benim karşılıklı oturup bizi yönlendirecek tarafsız birinin yardımıyla konuşmaya ihtiyacımız var. Birileri bize işler kızışmaya başladığında yeniden sadede gelmeyi hatırlatmalı.”

Joy, “Rebecca’nın tamamen tarafsız olduğu söylenemez,” dedi.

“Nedenmiş o?” dedi Harry. “Onun bir yabancı olduğunu söyleyen sen değil miydin?”

Lafı nasıl da gediğine koydun, Harry.

Joy ilk başlarda sessiz kaldıysa da, sonra Rebecca’ya dönüp, “Nasıl olacak peki?” diye sordu. “Yani seanslar demek istiyorum.”

“Vay canına,” dedi Rebecca. “Ben bir evlilik danışmanı değilim. Eğitim almış bir aracı bile sayılmam. Ne danışmanlık konusunda diplomam var ne de başka bir dalda bir belgem. Ben sadece boşanmalara aracılık eden bir firmada yasal danışmanım. Daha doğrusu danışmandım."

“Seni görme fırsatımız oldu,” dedi Harry. “Bu konuda çok iyisin. Bizi tanımayan bir evlilik danışmanına gitme taraftarı değilim. Tam bir şeylerin ortasına gelmişken, yeniden en başa dönmek istemiyorum.”

Rebecca, “Anlıyorum,” dedi. Joy’a dönerek, “Senin için de uygun mu? Oyuna dahilsen, ben de öyleyim,” dedi.

Joy yeniden, “Nasıl olacak?” diye sordu. “Ne yapacağız? Önce o içini dökecek, sonra ben mi? Karşılıklı tartışma gibi mi olacak yani?”

“Asimda yapmak istediğim tartışmanızı en az düzeye indirmek. Evet, önce Harry kendi içini dökecek ama sen dinleyeceksin. Sonra ikinize de sorular soracağım. Eğer tartışma çıkarsa, yöntemimizi değiştireceğiz. Bu kez sen anlatacaksın, dinleme sırası Hany’ye geçecek. Sonra yine ikinize de sorular soracağım. İşte o zamanlarda ikiniz de birbirinizi dinleme fırsatı bulacaksınız. Ve umuyorum ki olanlara bir de diğer tarafın gözünden bakacaksınız. Acele etmeyin. Bu sayede aranızdaki sevginin gücünü ya da işlerin ikiniz için de değişip değişmediğini görebilirsiniz.”

“Bu, kulağa çok hoş geliyor,” dedi Joy. “Bunu gerçekten başarabilir misin?”

“Aslında bunu başaracak olan ben değilim. Daha çok sensin. Ve de sen,” diyerek Harry’ye baktı. “Eğer kendinizi daha güvende hissetmek isterseniz ben sizin evinize gelebilirim ya da tarafsız bir bölge istiyorsanız benim evimde buluşalım.”

Joy, “Ben burayı tercih ederim,” dedi.

“O zaman pazartesi günü, akşam saat altıya ne dersiniz?” diye sordu Harry.

“Tamam, pazartesi saat altıda buluşuyoruz öyleyse,” dedi Rebecca.

Joy çantasına uzanıp cüzdanından birkaç banknot çıkararak Rebecca’ya uzattı. “Bu gecelik.”

Rebecca kafasını sallayarak, “Bu gecelik para almayacağım. Ve görüşmeler için de para almayacağım. İşinize gelirse!”

Harry gülümsedi. “Sıkı pazarlıkçısın.”

“Nasılsa alışkınsın,” dedi Joy gülümseyerek. Rebecca işinin zor olacağını biliyordu ama bu seferki çok da zor olmasa gerekti. Çünkü, her şeyden önce bu çift boşanmak üzere olan bir çift değildi. Bu çift aşk bvılcımından çok daha fazlasını yüreklerinde taşıyordu.

Bu çift birbirlerine fena halde âşık ve delicesine bağlı bir çiftti ama aynı zamanda da birbirlerini hiç dinlemeyip, uzlaşma nedir bilmeyen ve karşı taraftan gelen hiçbir şeyi kabul etmeyen bir çiftti.

Ve onlan yeniden bir araya getirmek Rebecca için gerçekten harika bir zevk olacaktı.

Ertesi sabah Rebecca’yı uyandıran telefonunun sesi oldu. Başucundaki komidinde duran saate baktığında saatin henüz sabahın ikisi olduğunu gördü.

Arayan Michael’dı. “Sanınm artık arkadaşım dediğim o kişiyle ilişkimin daha romantik bir hal aldığını bilme vaktin geldi.”

Rebecca sırtını yastığına dayadı. “Ne o, kızın evinden yeni mi çıkıyorsun ya da her ne yaptıysan?”

“Şu anda kanepede oturuyorum ve kendimi berbat hissediyorum.”

Rebecca usulca, “Benim de hayatımda biri var,” dedi.

“Harika, demek ki ikimiz de başkalannı bulmuşuz. Biz aynldık da biri bana bunu söylemeyi mi unuttu acaba?”

Rebecca buna ne diyeceğini bilememişti; bu yüzden sadece, “DNA testini gönderdim. Gelecek haftanın sonunda sonuçlar elime geçmiş olur. Bu arada testle birlikte para göndermen de ayrı bir incelikti,” dedi.

“Eğer o kadın kardeşin çıkarsa ve ona yedi yüz bin dolar verirsen, paraya ihtiyacın olabileceğini düşündüm.” Rebec-ca’nın sessizliği üzerine Michael, “Eğer kardeşinse, artık orada mı kalacaksın? Sürekli olarak?” diye sordu.

Rebecca yataktan çıkıp pencereye doğru yürüdü ve oturağa oturarak gözlerini dışarıdaki zifiri karanlığa dikti. Bu gece gökyüzünde hiç yıldız yoktu. “Bilmiyorum, Michael. Gerçekten bilemiyorum. Şu anda kendimi tam arafta kalmış gibi hissediyorum. Ve şu anda burada olmak bana iyi geliyor.”

“Peki, ileride hangi tarafa geçmeyi planlıyorsun, Rebecca?”

“Bunu zaman gösterecek.”

“Peki, sana daha ne kadar zaman vermemi istiyorsun? Aramızdaki bu belirsizlik canımı iyice sıkmaya başladı. Yoksa her şey bana mı bağlı? Eğer sana bir gün verirsem, telefonu kapatıp hemen yeni sevgilinin kollanna mı koşacaksın?”

Rebecca yeniden yatağına dönüp yorganının altma girdi ve örtüyü çenesine kadar çekti. “Sanırım ki bu sana bağlı, Michael. Şu anda ne hissettiğimi ben de bilmiyomm. Tek bildiğim bir zamanlar aramızda inanılmaz bir çekimin olduğu. Ama biz o çekimi sanırım uzun zaman önce kaybettik.”

Sessizlik. Sonrasında konuşan Michael’dı. “Sence o çekimi yeniden yakalayabilir miyiz? Başka biriyle birlikte olmak çok tuhaf geldi bana, Becs.”

Ama benim için hiç de öyle değildi, diye düşündü Rebecca. Yoksa olmalı mıydı? Bu gerçekten de Michael’ı sevmediği anlamına mı geliyordu? Rebecca bunu neden bilemiyordu? “Sence yakalayabilir miyiz?”

“Bilmiyorum. Ama benden beş yüz kilometre uzaktay. ken bunu yapamayacağımızı biliyorum.”

“Şu anda gelemem.”

“Bunu daha önce yüzlerce kez söyledin. Ama ben nedenini hâlâ anlamış değilim. O adam yüzünden mi?”

“O da var tabii,” dedi Rebecca. “Ama o yokken de böyle hissediyordum zaten.”

“Bu meseleden çok sıkıldım,” dedi Michael. “Hiçbir şeyin değiştiği yok. Ne yani, sana rest mi çekmem gerekiyor? O zaman da orada kalmayı seçip, bana aynı cevabı vereceğini, henüz gelmeye hazır olmadığını söyleyeceğini biliyo-mm. Ben burada bu belirsizlik içinde yaşayamam, Rebecca. Eminim ki bunun sen de farkındasın. Neyse, telefonu kapatalım artık. An gelecek bu duruma daha fazla kazanamayacağım.” Telefon kapanmıştı.

Rebecca telefonunu yeniden başucundaki komodinin üzerine koydu ve çekmeceyi açıp Michael’la çektirdiği fotoğrafı dışan çıkardı. Neden Michael’dan hâlâ vazgeçememişti? Babası hayatta olsaydı, Rebecca hâlâ onunla yaşıyor, hâlâ Whitman, Goldberg&Whitman’da çalışıyor olacaktı. O eski hayatına halen devam ediyor olacaktı. Ve eğer babası ölmeden önce ona Joy’dan bahsetmemiş olsaydı, yine hayatında hiçbir şey değişmeyecekti.

Bir gerçeği öğrenmek hayatını neden bu kadar değiştirmişti?

O an Maggie’nin söylediklerini anımsadı. "Baban sana seni dünyada bir başına bırakmadığını, Michael ’la evlenmek zorunda olmadığını söylemeye çalışmış. ”

Babası, Rebecca’ya burada bir ailesi olduğunu ve eğer Michael’la bir aile kurmazsa, gelip yeni ailesini bulmasını işaret etmişti. Rebecca da babasının sözünü dinlemişti.

Ertesi sabah Rebecca kasabanın merkezindeki parklardan birinde bir ağacın altma oturmuştu. Yere dökülen kızıl yapraklar ona ne kadar uzun zamandır burada olduğunu hatırlatıyorlardı. Öyle uzun bir zaman geçmişti ki, Michael’ın o spor salonu sıçanına gönlünün kayması kaçınılmazdı.

Sanki Rebecca’nın durumu da farklıydı. Theo’yu ilk gördüğü andan beri adeta çarpılmış gibiydi.

Rebecca sırtını ağacın gövdesine yaslayıp, açık mavi gökyüzünde yavaşça salınarak ilerleyen pamuk gibi bulutlara dikti gözünü.

“Selam.”

Rebecca, Joy Jayhavvk’ı yürüyüş yolunda dikilirken gördüğünde çok şaşırmıştı. Joy saçlannı aşağıdan bir atkuyruğu yapmış, üzerine de yaz günlerinin bitip, sonbaharın geldiğini haber veren koyu renkte bir kot ceket geçirmişti. Rebecca, Joy’un onu gördüğünde kendisine seslenmiş olmasına çok şaşırmıştı. Çünkü Rebecca’nın gözleri kapalıydı. Joy istese pekâlâ hiç sesini çıkarmadan yanından geçip gidebilirdi.

Ama Joy bunun yerine selam vermeyi tercih etmişti.

En azından bu da bir şeydi.

Joy çimenlerin üzerine çıkıp, Rebecca’nın oturduğu yere yaklaşırken, “Uyuyor muydun yoksa?” diye sordu. O sırada Charlie ağzındaki çiğneme oyuncağıyla çıkagelmişti. Joy’un Charlie’nin sırtını okşayıp, ağzındaki oyuncağı yeniden uzağa fırlatmasıyla, Charlie de hiç vakit kaybetmeden oyuncağın peşinden fırladı.

“Sadece bir şeyler düşünüyordum,” dedi Rebecca gözüne giren güneş ışıklarının arasından Joy’u görmeye çalışırken. “Benim de ilişkilere özgü dertlerim var.”

Joy gözlerini ağzındaki plastik kediyle hızla koşarak gelen Charlie’ye dikti. Joy oyuncağı yeniden fırlatmış, Charlie de tekrar oyuncağının peşi sıra gitmişti. “Mesele arkanda bıraktığın sevgilin ve yeni arkadaşın mı?”

Rebecca başını evet anlamında salladı. “Michael bana açıkça artık daha fazla bekleyemeyeceğini söyledi ve ben bunu gayet iyi anlıyorum. Onu sürekli oyalıyorum ve... tabii bir de Theo var.”

“Yani, ikinizin arasında bir şeyler yaşandı mı?” diye sordu Joy, Rebecca’nın yanına otururken. Yerden uzunca bir çimen yaprağı kopardı.

“Hem de çok ciddi şeyler yaşandı.” Rebecca yeniden gözlerini kapadı. “Keşke ne yapacağımı, ne hissettiğimi bi-lebilseydim. Michael’la iki yıldır beraberiz. Zor zamanla-nmda hep yanımda oldu. Babam...”

“Öldüğünde bile,” diyerek tamamladı Joy.

Rebecca, Joy’a bakarak, “Cenaze işlemleriyle bile o ilgilendi. Her şeyi o ayarladı.”

Charlie koşarak ağzındaki oyuncağı Joy’un dizinin dibine bıraktı. Sonra da bir beyaz kelebeğin peşine takılıp gitti. “Ama sen yine de başka biriyle görüşüyorsun.”

Rebecca içini bir suçluluk duygusunun kapladığını hissetti. “Michael çok iyi bir insan, ama son zamanlarda aramızda yaşanan bazı şeyler... çok yanlış gibi. Eskiden bazı safhalardan geçtiğimizi sanırdım, ne de olsa bir yıldır beraber yaşıyorduk. Ve bazen birbirimizin sinirlerine dokunduğumuzu düşünürdüm. Yani, bu normal değil mi?”

“Normal, ki benim kocam da bodrum katında yaşıyor,” dedi Joy. Sonrasında sanki bu konuşmanın fazlaca kişisel bir boyuta geçtiğini düşünmüşçesine ayaklandı. Sanki... fazla kardeşçe bir konuşma halini almıştı. Rebecca’nın bir arabulucu olarak iştirak edeceği konulardan çok uzak bir konuydu konuştukları. “Gitmem lazım. Rex’i okuldan almam gerek. Pazartesi gecesi görüşürüz,” deyip, yeniden yürüyüş yoluna çıkarak Charlie’yi okşamıştı.

Rebecca, Joy bir dönemecin ardında kayboluncaya kadar arkasından baktı. İlk kez Rebecca’nın sorunlarından, onun sıkıntılanndan bahsetmişlerdi. Tıpkı kardeşlerin yaptığı gibi... Belki bu, Rebecca’nın aklındaki Michael ve Theo’ya dair sorulara bir cevap değildi, ama Rebecca’nın kendini kesinlikle daha iyi hissetmesine sebep olmuştu.

Joy belki de onuncu keredir -belki de on birinciydi-Harry’ye çıkışarak, “Anlamıyorsun,” dedi.

Rebecca yaklaşık on dakikadır Jayhawk-Jones çiftinin ikili koltuğunda oturuyordu. Joy ve Harry de tam karşısındaki kanepenin her iki uçundaydılar. Joy sanki ipli bir kuklaymış ve ipleri sıkıca gerilmiş gibi dimdik otururken, Harry de elinden geldiğince fazla yer kaplamak istermiş gibi yayılarak oturuyordu. Joy kendi fikirlerini söylüyor, Harry de sı-ntarak onu dinliyordu. Ama yüzüne öyle bir ifade takmıyordu ki, sanki her an, “Sen ne çeşit bir aptalsın?” diye patlayı-verecek gibiydi. Joy ise Harry’nin her iç çekişi, her kaş kaldırışı, ya da her baş sallayışında durup, cümlesini yarıda kesiyor, sonra da kollannı göğsünde kavuşturup, “Ne diyordum ben?” diye soruyordu. Sonra fikirlerini söyleme sırası Harry’ye geliyordu. Harry konuşurken Joy sanki her an gözyaşlarına boğulacak ya da öfkeyle çıkıp gidecek gibi duruyordu. Ya da, “Bu hiç adil değil,” veya “Beni anlamıyorsun,” diyecekti.

Harry, “Hayır, asıl beni anlamayan sensin,” dedi belki on belki de on birinci kez. Sonrasında ilk kez ayağa kalkarak odadan çıkıp gitti. Rebecca önce bir kapı sesi, ardından da çalışan bir motor sesiyle, bir arabanın yola çıktığını duydu.

Joy ise gözleri öfke ve acı dolu bir halde aceleyle merdivenlere yönelmişti. Rebecca ikinci bir kapı sesi daha duydu.

Ah haym, olamaz, olamaz, olamaz. Rebecca ne diye yardım edebileceğini düşünmüştü ki? Yasal bir arabulucu bile sayılmazdı. Evlilik danışmanı da değildi. Hiçbir şey olmadığı halde insanların evlilikleriyle oynuyordu. Üstelik de Joy’un evliliğiyle...

Boşanma arabuluculuğunda amaç işin sonucunun bir savaşa dönüşmesini engellemek, mahkemeye ve avukatlara bir dünya para dökmemekti. Hedef çiftleri en nihayetinde adalet anlayışında buluşturmaktı ve adalet kesinlikle o an çiftlerden birinin ya da ikisinin tavırlarıyla şekil alıyordu. Eşyalar, varlıklar ona göre adaletle paylaşılıyordu.

Ama unutulan bir şey vardı ki, o da bir evliliği kurtarmanın yolunun adaletten değil, aşktan geçtiğiydi.

Rebecca belki de Harry ve Joy’u çok fazla serbest bırakmış, istediklerini söylemeleri konusunda fazla esnek davranmıştı. Gerçi bu yolu kendileri seçmişlerdi ama Rebecca farklı bir yol izlemeliydi. Öyle bir yol bulmalıydı ki, ikisi de mutluluktan çok, birbirlerinin kalplerine odaklanmalıydılar. Her ne kadar mutluluk evliliği kurtarmak anlamına gelse de, önce kalp gelmeliydi.

Rebecca mutfağa gidip, buzdolabının üzerine bir not bıraktı:

Joy ve Harry, bu gecenin moralinizi bozmasına izin vermeyin. İlk gün en zorudur. Sanki hiçbir yere varamamış gibi hissedebilirsiniz ama bana kalırsa her ikiniz de içlerinizi dökerken, birbirinizi dinlemeyi öğrendiniz. Bunu en kısa zamanda tekrar denemeliyiz.

Rebecca.

Rebecca’nm gözünün önünde bir anda beliriveren bir sahnede Joy gece yansında uyuyamadığı için kalkıp mutfağa gelmiş, okuduğu bu notu bir top halinde buruşturarak çöpe atmıştı.

Theo, “Tek ihtiyacın, dünya çapında ünlü masajım ve harika hamburgerlerim,” dedi.

Rebecca kalbi sıkışık, omuzlan düşük, kafası endişelerle dolu bir halde kendini Jayhavvk-Jonesların evinden dışarı attığı ilk anda hemen Theo’yu aramıştı. Sonrasında da Theo’ya tüm hikâyeyi bir çırpıda anlatmıştı. Aslında bunları daha önce Theo’yla paylaşmamıştı çünkü bunun Joy’a ve Harry’ ye ait bir detay olduğunu düşünmüştü. Ama sonra fark etti ki aslında tüm bu olayların içinde başrolü oynayan kendi-siydi. DNA testi ya da miras meselesi hep onun eseriydi.

“Yirmi dakika sonra görüşürüz,” dedi Theo.

Rebecca, “Umuyorum ki masajlann o kadar da ünlü değildir,” demişti. Ama Theo telefonu çoktan kapatmıştı.

Theo’nun masajlan gerçekten dünyaca ünlü olmalıydı-Rebecca, Theo’nun tenine değen sıcacık elleri ve temasla gezindiği yerleri sımsıcak eden Kama Sutra yağının etkisiyle rahatlayıp, adeta kendinden geçmişti. Yatağında yüzüstü ya" tıyor, Theo da üzerinde diz çöküp onu sıkıp, ovalayıp, yoğu* rarak rahatlatıyordu. Arada bir de kulağına eğilip yaramaz ya da tatlı bir şeyler söylemeyi ihmal etmiyordu. Ama yine de ne soyunmuş ne de Rebecca’nın sırtı, ayakları ve omuzları dışında herhangi bir yerine dokunmuştu. Theo bir an gözden kaybolduğunda Rebecca’ya bol köpüklü bir banyo hazırlamaya gitmişti. Sonrasında geri dönüp, güçlü elleriyle masajına biraz daha devam etmiş, en sonunda da, “Hadi,” diye fısıldayarak Rebecca’yı elinden tutup banyoya götürmüştü.

“Ben yemeği yaparken, sen duşunu al.”

Mükemmel erkek dedikleri bu olsa gerekti. “Teşekkürler, Theo.”

Yirmi dakika sonra Theo elinde bir havluyla çıkagelmiş ve Rebecca’yı hiç acele etmeden kendi elleriyle kurulamıştı. Bir sonraki adımı ise Rebecca’yı pudralamak olmuştu. Pudra öyle güzel kokuyordu ki Rebecca bir an kendi kendini yemeyi düşündü. Bu iyiye işaretti: Acıkmıştı demek. Akşam yemeği için iştahı nihayet yerine gelmişti.

Rebecca aşağı indiğinde Theo’yu mutfak masasının üzerine yerleştirdiği mumlan yakarken buldu. Masaya konulan tabaklarda iki burger vardı. Rebecca burgerlere baktığında ikisinin de marul, domates, soğan ve turşuyla bezenmiş olduğunu gördü. Yanına bir de çok sevdiği tatlı patates kızartmalarından konulmuştu.

Rebecca burgerine yumulurken, “Senin yapamadığm bir şey var mı?” diye sordu. Burger gerçekten de Theo’nun iddia ettiği kadar güzeldi.

“Düz çizgi çizemem,” dedi Theo. “Zaten bu yüzden mimar olamadım ya. Bir de kahve yapma konusunda pe|^ parlak değilim.”

Rebecca gülümsedi. Kahve konusunda haklıydı.

“Ben de ortalıkta bir evlilik danışmanı edasıyla dolaşa-mam,” dedi Rebecca tabağındaki kızartmaları bir o tarafa bir bu tarafa iterken. “Michael haklıydı. Ben aracı falan değilim.”

Theo, “Michael erkek arkadaşın olmalı,” dedi.

“Ne fark eder?” dedi Rebecca. Ağzından bu sözü kaçırdığına inanamıyordu. Ne yapıyordu böyle?

Theo, Rebecca’yı süzüp, sonra da iki Shipyard bira açmış ve Rebecca’nın hiç bira içmediği halde almayı akıl ettiği bira bardaklarını doldurmuştu. Theo, “Joy ve Harry konuşuyorlar, ki bu her halükârda iyiye işaret. Kötü olan insanların geri adım atıp konuşmaması, iletişimi tamamen kesmesidir. Anlattıklanna bakılırsa, hâlâ eski tartışmalarını sürdürüyorlar; yani bu yeni bir şey değil. Bu da demek oluyor ki, işler senin yüzünden daha da kötü bir hal almadı. Her şey eskisi gibi. Sadece her zamanki sözlerini bu kez alışık olmadıklan bir ortamda, senin önünde söylüyorlar. İkisi için de bu yeni bir şey. Demek ki doğru iz üzerindesin.”

Mumun titrek gölgeleri Theo’nun yakışıklı yüzüne vuruyordu. “Tüm bunlan nereden biliyorsun? Ve nasıl bu kadar güzel yemek yapabiliyorsun?”

Theo gülümsedi. “Ellerimle çalışmayı seviyorum.”

Bu kez gülümseme sırası Rebecca’daydı. “Belli. Ve ellerini son birkaç seferdir benim için de çalıştırmandan çok memnunum. Charlie de öyle. Yeni kulübesine o da bayıldı.” Rebecca pencereden dışarı bakabilmek için başını kaldırdı. Charlie’nin siyah-beyaz minik bedeni kulübesindeki yuvarlak minderin üzerinde kıvrılmış, başını kulübeden dışarı sar-kıtmıştı.

Rebecca ve Theo, Johnny Cash dinleyerek yemeklerini yemeye devam ettiler. Theo, Johnny Cash’in insanın ruhunu ve beynini dinlendiren bir tarafı olduğunu söylemiş, Rebecca her ne kadar onu dinlendirip kucaklayanın Theo mu, masaj mı, banyo mu, yemek mi, yoksa hepsi mi olduğuna akıl sır erdiremediyse de ona ayak uydurmuştu. Dışarıda yağmur başlamış ve Charlie koşarak sürgülü cam kapının ardında içeri girebilmek için beklemeye koyulmuştu. Rebecca sıcacık evindeyken yağmurun cama vuruşlarından ve çatıda tıpırdamasından çok hoşlanırdı. Gerçi Charlie’nin içeri girip tüylerini savurmasıyla Rebecca’nın artık pek kuru ve sıcak olduğu söylenemezdi.

Rebecca ve Theo biralarını ve Theo’nun gelirken Ma-ma’s’dan aldığı kekleri ellerine alarak salondaki kanepenin üzerine geçmişlerdi. Charlie de ayaklannın dibinde kıvnlmış yatıyordu.

“Daha iyi misin?” diye sordu Theo.

“Çok daha iyiyim,” diyerek yanıtladı Rebecca. “Sana çok şey borçluyum.”

Theo başını iki yana sallayarak, “Lafını bile etme,” dedi.

Rebecca, Theo’nun elini avuçlarının arasına aldı. “Belki de birine evlilik konusunda danışmanlık yapabilmek için ön-çelikli şart evli olmaktır. Ben evli olmaktan ne anlarım ki? Ne tür bir bağ bu, nereden bilebilirim? Bir evliliğin nasıl yürüdüğüyle ilgili en ufak bir fikrim bile yok.”

“Bir şeyi yapmak için o şey olmana gerek yok. Tek ihtiyacın olan anlayış ve hislerin. Ve sende ikisi de var. Bunun ilk seans olduğunu da düşünürsen, muhtemelen ikisi de çok şey beklediler. Harry, Joy’un onu bir anda anlamasını, Joy da Harry’den aynı şeyi bekledi. Bu jnizden de tırnaklarını biraz daha çıkardılar.” Theo eğilip Charlie’nin kulaklarının arkasını okşadı. “Çok zor bir durum, çünkü ikisi de kendi çapında haklı.”

Rebecca gözlerini Theo’ya dikti. “Öyle mi diyorsun? Bana kalırsa Harry daha haklı.”

“Elbette öyle düşüneceksin. Joy’dan senin gibi düşünmesini istiyorsun. Harry de aynını istiyor.”

“Ondan tek istediğim sadece kardeşim olması. Harry ise biraz daha fazlasını istiyor.”

“Hayır, hiç de değil. Harry de senin istediğini istiyor: Joy’un duvarlarını kumasını, ona karşı yüzde yüz hoşgörülü olmasını istiyor. Sen de bunu istiyorsun. Ondan kardeş kelimesinin hakkını vermesini istiyorsun.”

Rebecca bir anda gözlerinin dolduğunu hissetti. “Haklısın. Bunu istiyorum. Tek istediğim bu. Çok şey istiyorum, değil mi?”

Theo başını evet anlamında salladı. “Seninle henüz, ne kadar oldu, birkaç hafta önce tanıştı. Bunu düşünürsen çok şey istiyorsun Rebecca. Harry, Joy’un duvarlarını kırması

İçin senelerdir uğraşıyor.”

Rebecca olaya daha önce hiç bu tarafından bakmamıştı. “Her zamanki gibi yine haklısın. Ona çok baskı yapmış gibi oldum. Damdan düşer gibi hayatına girip, hiç görmediği babasının aracılığıyla onunla bir ilişki kurmaya çalıştım.”

“Ya bir de gerçekten kardeşin değilse? O zaman ne olacak? Kendini buna hazırladın mı hiç?”

“Hayır. Kendimi buna hazırlamayacağım çünkü onun kardeşim olduğundan eminim.”

Theo kaşlarını havaya kaldırdı. “Ufacık bir şüphe kırıntısı bile olmadan yüzde yüz emin olabilir misin buna?” “Hım, küçücük bir şüphe kırıntısı vardır belki ama sana doksan dokuz nokta dokuz emin olduğumu söyleyebilirim.” “Peki ya o küçücük şüphe kınntın haklı çıkar da Joy’un kız kardeşin olmadığı ortaya çıkarsa? O zaman ne olacak?” Rebecca gözlerini Theo’nun derin, ela gözlerinden alıp, uzaklara baktı. “Bilmiyorum. New York’a geri döner miyim? Bilemiyorum.” Gerçekten de bilmiyordu. Buraya geliş nedeni bir son bulduğunda burada kalmaya devam edebilir miydi, hiçbir fikri yoktu.

Theo kaskatı kesilmişti. “Yani Michael’a geri dönebileceğini mi söylemek istiyorsun?”

“Hayır. Ben sadece bilmediğimi söylemek istiyorum. Bilmiyorum.”

Theo bardağını sehpanın üzerine bıraktı. “Peki, bizim bu yaşadıklarımız ne? Burada vakit geçirirken öylesine yaşadığın bir şey mi?”

“Hayır, ben böyle bir şey söylemedim.” Gerçekten de neydi aralarındaki ilişki? Theo ne zamandan beridir Re. becca’nın kendini nasıl ve ne hissettiği konusunda baskı yapar olmuştu?

“O halde...?”

“Bilmiyorum, Theo.”

“Bu evi kiraladığında, artık bir karar verdiğini sanmıştım. Artık burada kalacağını düşünmüştüm. Ama bana benimle ne işin olduğunu bilmediğini söylüyorsun. Ve New York’ta ne fark ettiği belli olmayan biri hâlâ seni bekliyor. Benim buna hakkım var mı?”

Rebecca omuzlarını düşürerek başıyla onayladı onu. “Ne yani, erkeğim diye bunun beni yaralamaması mı gerekiyor? Kalbimin yeniden kırılmasına izin veremem Rebecca. Ben bunları gördüm, yaşadım ve aynı hatayı ikinci kez yapamam.”

“Kalbinin daha önce de bu şekilde kırıldığını bilmiyordum.”

Theo gözlerini Rebecca’ya dikti. “Hiç sormadın ki, sordun mu? Konumuz hep sen oldun.”

“Sanmm öyle oldu. Şu anda hayatım gerçekten bir çıkmazın içinde.”

“Biliyorum ama bu, sana benim hayatımla gönlünce oynama fırsatını vermez; ya da New York’ta seni bekleyen adamın hayatıyla.”

“Tek bildiğim sadece senin yanında olmak istediğim, Theo.”

“Ama yalnızca burada olduğun sürece, değil mi?” “Hayır, demek istediğim...” Ne demek istiyordu sahi? Her zaman yanında mı kalmak istiyordu? Belki de. Böyle hissediyordu. Ama burada olmak tıpkı arafta olmak gibiydi. Altı iş gününü geçen bir araf...

Theo ayağa kalktı. “Kararını verip, eğer tamamen yalnızsan bana gel, Rebecca Strand.”

Rebecca da onun ardından ayağa fırladı. “Theo, lütfen. Yapma bunu. Kendini benden uzaklaştırma.”

“Bazen bir şeyleri yaşamazken karar vermek çok daha kolaydır,” dedi Theo.

“Ne yani? Bana ya Michael’dan ayrıl ya da bitti mi diyorsun?”

“Rebecca. Bu laflar ortaokulda kaldı artık. Ama madem öyle diyorsun. Evet, aynen öyle diyorum. Ben ya da o. İkimiz de olmaz. Erkek arkadaşın beni biliyor mu?”

Rebecca başını evet anlamında salladı.

“Ve buna ses çıkarmıyor, öyle mi?”

“Bazı şeyleri kafamda oturtabilmem için bana biraz zaman verdi.”

Theo ön kapıyı açtı. “Pekâlâ, bu adam ya seni gerçekten çok seviyor, ya da aptalın teki.”

“Peki ya sen?”

“Ben aptal değilim, bundan emin olabilirsin.”

Theo noktayı koyarak çıkıp gitmişti.

Rebecca, Charlie’yi de yanına alıp, henüz hiç girmediği sokaklarda uzun bir yürüyüş yaptı. Şakır şakır yağan yağmurun zihnindeki beş bin tane soruya cevap olmasını umuyordu. Tabii bir de harika bir masaj ve yemekle başlayan bir gecenin nasıl olup da bu şekilde son bulduğuna da bir açıklama getirse hiç fena olmazdı.

İlişkide birdenbire esnek olan taraf Michael olmuştu. Ona zaman ve nefes alma fırsatı tanıyan oydu. Nasıl olmuştu da rolleri bu denli değişebilmişlerdi?

Theo haksız sayılmazdı.

Michael da öyle.

Rebecca yüzünü yıldızlara doğru kaldırdı. Yüzüne düşen damlalar kendini iyi hissetmesine sebep oluyordu. “Ne yapmalıyım, baba?”

Keşke babası yanında olsaydı. Rebecca ne zaman dibe vursa, canı bir şeye sıkılsa, hep babasına giderdi. Gidip onu görür, birlikte Çin yemeği yemeye giderler, babası ona her zaman iki tabağı susamlı tavuk olan beş tabak yemek ve sınırsız bilgelik vaat ederdi. Rebecca’ya her zaman vaaz veriyormuş gibi olmaktan uzak, klişe ve basmakalıp sözlerden kaçınarak konuşurdu.

“Seni çok özlüyorum,” dedi Rebecca, gözyaşları gözlerine hücum ederken. Babasından ona kalan tek şey aslında bir kutu mektuptu. Ama bir süre önce onlan da okumayı bırakmıştı. Çünkü mektuplarda her ne kadar adı çok geçse de, babası sürekli ondan bahsetse de asıl muhatap kendisi değildi. Mektuplar Joy’a aitti, onun için yazılmıştı. Rebecca bu kasabaya gelip, Joy’u bulmuştu. Mektuplar ise Joy ve hiç tanımadığı babası Daniel Strand arasında özel kalmalıydı.

Ama belki de babasının özlediği sesini yeniden anım-sayabilme umuduyla birkaç tane daha okuyabilirdi. Daha önce okuduğu birkaç mektupta “Sevgili Joy, artık yedi yaşındasın. Eminim ki annen sana bugün için ilk Barbie bebeğini almıştır. Rebecca da yedi-sekiz yaşlarındayken Barbie-lere bayılırdT’dan daha fazlasını bulamamıştı. Evet, eve gidip, babasıyla biraz vakit geçirebilmek için birkaç mektup daha okuyacaktı. Belki bu sayede biraz olsun rahatlamayı başarabilirdi.

Charlie önde, Rebecca arkada yeniden eve doğm yürümeye başladılar. Rebecca, Charlie’nin canının istediği her çiçeği ya da çim yaprağını koklamasına izin veriyordu. Hatta yolda Rebecca’nın her gün kasabanın merkezinde gördüğü küçük bir köpeği olan kadınla da beş dakika konuşmuştu.

Rebecca eve gelir gelmez hemen mektupları eline alıp, yatağına uzandı. Birinci mektuptan başlayarak hepsini okumaya kararlıydı. Ama sonra mektuplarda genelde Joy’un o yaşlarda ne yaptığının muhtemel olduğu, Rebecca’nın o yaşlarda ne yaptığıyla ilgili cümleler yazdığından hızla hepsine göz gezdirmeye başladı. Daniel kendinden ve ne yapıyor olduğundan çok az bahsetmişti. Mektuplarında ne hislerine yer vermişti, ne de özlemlerine.

Joy’un bu mektupları okuyarak onu tanımasını nasıl bekleyebilirdi ki? Gerçi belki de asıl amacı bu değildi. Rebecca, keşke babam mektuplarında daha çok şey yazsaymış, diye düşündü. Belki de eşini neden aldattığından, hayatımın aşkı diye bahsettiği kadından neden koptuğundan bahsetmeliydi. Ya da Pia Jayhawk ve çocuğuna yaptıklarının ağırlığıyla her gününün nasıl geçtiğini anlatmalıydı. Ama tüm bunlara dair hiçbir açıklama, taşları yerli yerine oturtan hiçbir

İfade yoktu. Tek bahsettiği kötü geçirdiği bir günün sonunda ulaştığı o aptal yosunlar, kayalar ve bir kumsalda yakalanan kimyaydı.”

Babası bu mektupları ne diye yazmıştı? Sadece günlerini bir şeyle doldurmak için mi? Gerçekten de bir gün Joy’un bu mektupları okuyacağını düşünerek mi yazmıştı? Belki de böyle niyetleri yoktu. Belki de canı sadece mektup yazmak istemişti. Bunu yaparken tek yaptığı tarihleri, yılları değiştirmek olmuştu.

Rebecca babasının gerçek niyetini bilebilmeyi çok isterdi.

Mektuplara hızla göz atmaya devam etti. “Sevgili Joy, artık yirmi beşine girdin. Çeyrek asın geride bıraktın,” falan filan... Rebecca en sonunda son mektubu da zarfından çıkardı. Son mektup altı ay önce yazılmıştı.

Sevgili Joy,

On üç gün önce pankreas kanseri olduğumu öğrendim. Henüz bundan kimseye bahsetmedim, Rebecca ya bile. Bir tek sana söylüyorum. Eğer yarın bir gün ölecek olursam, Joy Jayhcnvk, senden sadece seni gerçekten de çok sevdiğimi bilmeni istiyorum. Muhtemelen buna inanmayacaksın. Ama seni varlığından haberdar olduğum ilk günden bu yana çok seviyorum. Sen bunu hiç bilmemiş olsan da...

Birini sevebilirsin ama yanında olamayabilirsin. Birini sevebilirsin ama onu hiç görmemiş olabilirsin. Var olmasını bile sevmiş olabilirsin. Bunu nereden bildiğimi soracak olursan, bizzat deneyerek öğrendim. Bu gerçeği hissettim.

Şimdi artık yirmi altı yaşındasın ve büyük bir ihtimalle benden nefret ediyorsun. Ama ben seni seviyorum, Joy. Hep sevdim. Belki her şeyi açıklamam mümkün değil, bu kolay bir şey sayılmaz. Sana ve annene sırt çevirdiğim için beni affedebilecek misin bilmiyorum. Umarım gün gelir edersin. Sana babalık yapmadım ve artık zamanı geri çevirmemin de imkânı yok. Bu yüzden senden bilmeni istediğim iki şey var: Birincisi, üzgünüm, hem de çok, Joy. Çok, çok üzgünüm. Ve de İkincisi, seni gerçekten çok seviyorum.

Son birkaç haftadır düşündüğüm bir şey var. Artık bu dünyadaki vaktim giderek kısaldığına göre, bu konuda bir şeyler yapsam hiç fena olmayacak. Bu senin için yapabileceğim tek şey. Bugüne kadar yaptıklarımın içinde en kötüsü benim kardeş olan iki kızım olduğu gerçeğini reddetmemdi. Senin hiç kardeşin var mı bilemiyorum ama Rebecca tek çocuk. Hep bir kız kardeşi olsun istemişti. Beş yaşından beri bize yalvarıp durdu. Oysaki bir kardeşi zaten vardı. Aslında farkında olmadan tüm bu olanların içinde yer aldınız. Ve artık bir şekilde yollarınız kesişse fena mı olur?

Daniel Strand

Gözyaşlan Rebecca’nın yanağından sicim gibi iniyordu. Evet, baba, hiç fena olmazdı.

Belki de bu son mektubu ilk başta okumalıydı. Ya da belki mektubu okumanın en doğru anı şu andı.

Ve tabii ki Joy’un da buna ihtiyaç duyduğu su götürmez bir gerçekti.

İfade yoktu. Tek bahsettiği kötü geçirdiği bir günün sonunda ulaştığı o aptal yosunlar, kayalar ve bir kumsalda yakalanan kimyaydı.”

Babası bu mektupları ne diye yazmıştı? Sadece günlerini bir şeyle doldurmak için mi? Gerçekten de bir gün Joy’un bu mektupları okuyacağını düşünerek mi yazmıştı? Belki de böyle niyetleri yoktu. Belki de canı sadece mektup yazmak istemişti. Bunu yaparken tek yaptığı tarihleri, yılları değiştirmek olmuştu.

Rebecca babasının gerçek niyetini bilebilmeyi çok isterdi.

Mektuplara hızla göz atmaya devam etti. “Sevgili Joy, artık yirmi beşine girdin. Çeyrek asın geride bıraktın,” falan filan... Rebecca en sonunda son mektubu da zarfından çıkardı. Son mektup altı ay önce yazılmıştı.

Sevgili Joy,

On üç gün önce pankreas kanseri olduğumu öğrendim. Henüz bundan kimseye bahsetmedim, Rebecca 'ya bile. Bir tek sana söylüyorum. Eğer yarın bir gün ölecek olursam, Joy Jayhcnvk, senden sadece seni gerçekten de çok sevdiğimi bilmeni istiyorum. Muhtemelen buna inanmayacaksın. Ama seni varlığından haberdar olduğum ilk günden buyana çok seviyorum. Sen bunu hiç bilmemiş olsan da...

Birini sevebilirsin ama yanında olamayabilirsin. Birini sevebilirsin ama onu hiç görmemiş olabilirsin. Var olmasını bile sevmiş olabilirsin. Bunu nereden bildiğimi soracak olursan, bizzat deneyerek öğrendim. Bu gerçeği hissettim.

Şimdi artık yirmi altı yaşındasın ve büyük bir ihtimalle henden nefret ediyorsun. Ama ben .seni seviyorum. Joy. Hep sevdim. Belki her şeyi açıklamam mümkün değil, bu kolay bir şey sayılmaz. Sana ve annene sırt çevirdiğim için beni affedebilecek misin bilmiyorum. Umarım gün gelir edersin. Sana babalık yapmadım ve artık zamanı geri çevirmemin de imkânı yok. Bu yüzden senden bilmeni istediğim iki şey var: Birincisi, üzgünüm, hem de çok, Joy Çok, çok üzgünüm. Ve de İkincisi, seni gerçekten çok seviyorum.

Son birkaç haftadır düşündüğüm bir şey var. Artık bu dünyadaki vaktim giderek kısaldığına göre, bu konuda bir şeyler yapsam hiç fena olmayacak. Bu senin için yapabileceğim tek şey. Bugüne kadar yaptıklarımın içinde en kötüsü benim kardeş olan iki kızım olduğu gerçeğini reddetmemdi. Senin hiç kardeşin var mı bilemiyorum ama Rebecca tek çocuk. Hep bir kız kardeşi olsun istemişti. Beş yaşından beri bize yalvarıp durdu. Oysaki bir kardeşi zaten vardı. Aslında farkında olmadan tüm bu olanların içinde yer aldınız. Ve artık bir şekilde yollarınız kesişse fena mı olur?

Daniel Strand

Gözyaşlan Rebecca’nın yanağından sicim gibi iniyordu. Evet, baba, hiç fena olmazdı.

Belki de bu son mektubu ilk başta okumalıydı. Ya da belki mektubu okumanın en doğru anı şu andı.

Ve tabii ki Joy’un da buna ihtiyaç duyduğu su götürmez bir gerçekti.

Rebecca saat onu çeyrek geçe Jayhawk-Joneslarin zilini çalmıştı ama kapıyı açan olmadı. Arabaların ikisi de ve Aşk Otobüsü evin önündeydi. Bu yüzden Rebecca evde oldukla-nnı biliyordu. Gecenin bu saatinde Rex çoktan uyumuş olmalıydı. Bu yüzden Rebecca zile nazikçe basıp, çocuğu uyandumamaya gayret ediyordu. Tıpkı Wiscasset’a geldiği ilk günde olduğu gibi mektup kutusu yine ellerindeydi.

Harry’nin kapıyı açmasıyla Rebecca, “Joy ve senin bir seans daha isteyebileceğinizi düşündüm,” dedi.

Joy, Harry’nin arkasmda beliriverdi. Canı sıkkın olmaktan çok şaşırmış gibiydi. “Bu saatte mi?”

“Bu saatte,” dedi Rebecca.

Harry, Rebecca’nın içeri girmesi için geri çekilmişti. “Rebecca da, biz de burada olduğumuza göre, neden olmasın?”

“öylece oturup gergin bir halde beklemektense, gidip kahve yapabilir miyim? Böylece oyalanacak bir şeylerim olmuş olur,” dedi Joy.

Rebecca gülümsedi. “Kahveye ben de hayır demem.”

Harry mutfak masasında Rebecca’nın tam karşısına oturdu. “Bu arada buaktığm not için teşekkürler. Galiba moralimiz gerçekten de bozulmuştu.”

Joy kahve makinesinin kırmızı düğmesine basarken “Bu seferkinde diğerinden farklı olacak olan nedir, bilmiyorum,” dedi.

“Bu seferki farklı olacak çünkü her şeyden önce iki kuralım var,” dedi Rebecca. “Kural hiçbir şekilde ‘Evet, ama’ dememe kuralı. Sizin durumunuzda bu ‘Anlamıyorsun,’ ya da ‘Dinlemiyorsun,’ da olabilir. Demek istediğim ikiniz de birbirinizin söylediğine karşılık vermeyeceksiniz. Her ikinize de bazı sorular soracağım. Bu süreçte birbirinizi sadece dinleyeceksiniz. Sonra da size bir şey okuyacağım.”

Joy kaşlarını hafifçe çatıp masaya oturdu ve elleriyle boş kahve fincanını sardı.

İşte başlıyoruz, diye düşündü Rebecca. “Harry, Joy’un en çok bilmesini istediğin şey nedir?”

Harry ellerini saçlarının arasından geçirip, “En çok mu?” dedi.

“En çok,” diyerek tekrar etti Rebecca.

Harry karısının gözlerinin içine bakarak, “Onu ölene dek seveceğim,” dedi.

Rebecca kendi kendine gülümsedi. Zaten Harry’nin de bunu söylemesini ummuştu. Hayır, aslında bunu söyleyeceğini biliyordu. Sırada Joy vardı. Rebecca, Joy’a dönüp, “Sen Harry’nin en çok neyi bilmesini istiyorsun?”

Joy gözlerini Rebecca’dan alıp, Harry’ye dikti. “Benim de onu sevdiğimi ve onu özlediğimi. Hem de çok.”

Rebecca tuttuğu nefesini büyük bir rahatlamayla geri verdi. “Sizden babamın Joy’a yirmi altıncı yaş gününde yazdığı son mektubu okumanızı istiyorum. Olur mu?”

Joy’un ifadesi bir an gerildiyse de, Harry’nin Joy’un elini sıkmasıyla Joy, “Tamam,” demişti. Belki fısıltıyla söylemişti ama yine de söylemişti.

Böylece Rebecca babasının mektubunu okudu. Mektup bittiğinde derin bir sessizlik olmuştu, ta ki Joy sessizliği bozana dek.

“Onu affetmiyorum,” diye bağırdı Joy. “Etmiyorum ve edemem de. Beni sevdiğini söylemesi umurumda değil.

Benim bir babaya ihtiyacım vardı. Şimdi artık yirmi altı yaşındayım, bir zavallı gibi ağlamaktansa bu gerçeği kabul etmek zorundayım. Bir gün onunla tanışacağım umuduyla yaşadım hep. Ona nedenini, gerekirse yüzünün ortasına bir yumruk çakıp, hesap soracaktım. Ama şimdi öldü ve ben bunun üstesinden nasıl gelebileceğimi bilmiyorum. Kendimi bildim bileli yaşadığım bu aptal rüyadan nasıl uyanacağımı bilemiyorum.” Gözyaşlan yanaklanndan süzülüyordu. Harry’ ye doğru eğilip,göğsünde hıçkırarak ağladı. “Bunun altından nasıl kalkacağımı bilmiyorum.”

Harry, Joy’un saçlannı okşarken, “Aptal bir rüya değildi,” dedi. “Ve ben hep yanında olacağım. Az önce de yaptığın gibi bunlan benimle konuşmalısın.”

Joy başını Harry’nin göğsünde evet anlamında salladı. Harry derin bir nefes aldı ve Rebecca’ya, “Teşekkürler,” diye fısıldadı.

Rebecca da gözlerini tavana dikip. Teşekkürler baba, diye fısıldadı. En sonunda babalan doğru şeyi, doğru şekilde söylemeyi başarmıştı. Hem de en doğru zamanda.

On Yedinci Bölüm

Rebecca direksiyonunu Elm Caddesi’ne kırdığında ön verandada, tam da afrikamenekşelerinin yanındaki merdivenlerde birinin oturduğunu gördü. Gördüğü, bir adamdı. Theo muydu? Rebecca’nın kalbi göğüskafesinde delicesine çarpıyordu. Theo’ya olanları anlatmak, ne kadar üzgün olduğunu, tek ihtiyacının biraz zaman olduğunu söylemek için sabırsızlanıyordu. Ama arabasını evin girişine getirdiğinde bekleyenin Theo olmadığım fark etti; Theo daha uzun boylu, daha iri yapılı biriydi ve gecenin on birinde verandada üzerinde takım elbisesiyle oturuyor olamazdı. Kaldı ki evin önüne park edilmiş vişneçürüğü Sedan araba onun değildi. Rebecca bir süre arabasında oturdu. Acaba Charlie ona ihtiyaç duyarsam pencereleri kırıp, yardıma gelir mi, diye düşünüyordu. Adamın ayağa kalkmasıyla onu bekleyenin Michael olduğunu gördü.

Michael mı?

Rebecca arabasından inip, ona doğru yürürken Michael daha önce Joy’un da aynı tonla sorduğu gibi, “Sen kendine bir ev mi aldın?” diye sordu. Charlie evin içinde deli gibi havlıyordu. “Üstelik bir de köpek almışsın. Kaldığın otelin sahibi bana bu adresi verdiğinde başka bir otelle karşılaşacağımı sanmıştım. Ne de olsa diğeri kışm kapalıydı. Ama burası hiç de bir otele benzemiyor, öyle değil mi?”

Rebecca, Michael’ın ne kadar yakışıklı olduğunu unutmuştu. Lacivert gözlerinin nasıl da yaz aylarında çıkan fırtınalardaki okyanus mavisi olduğu aklından uçup gitmişti. Bu gür kahverengi saçlann kimi zaman gözlerinin önüne düştüğü, Michael’ın onlan geriye atmak için ellerini nasıl da saçlarının arasından geçirdiği gözlerinin önünden gitmişti. Onu görmek hem kalbine hem de ruhuna çok iyi gelmişti. Michael, Rebecca’nın gelirken ardında bıraktığı tanıdıklığın, rahatın resmiydi. Ve işte şimdi takım elbisesi ve pahalı siyah ayakkabılanyla Rebecca’nın karşısındaydı.

Rebecca gözlerini ondan alamıyordu. “Evi aylık olarak kiraladım ama köpek bana ait,” dedi.

Michael, Rebecca’ya uzun uzun baktı. Rebecca, Micha-el’ın bir an için hayvanlar her yere tüy döktüğü, kustuğu ya da pislediği için hiçbir zaman bir hayvan sahibi olmayacak-lanna dair aldıklan karan hatırlatacağını sanmıştı. Ama Michael bunun yerine, “Çok güzel görünüyorsun,” dedi. Rebecca gülümsedi. “Sen de öyle.”

“Köpeğin camı kınp, beni parçalamaz, değil mi? Bilirsin köpekler beni pek sevmez.”

Bu çok doğruydu. Komşunun kızgın Teriyerinden, parkta gördükleri dost canlısı Golden Retriver’lara kadar sokakta gördükleri her köpek mutlaka Michael’a havlardı.

Rebecca, “Korkma güvendesin,”dedi. “Benim dostum olan herkes, Charlie’nin de dostudur.”

“Ne yani, şimdiki durumumuz bu mu? Dost mu olduk?” Rebecca bu soruyu kapıyı açarak atlatmayı tercih etmişti. Michael’ın Rebecca’nın arkasından içeri girmesiyle Charlie koşup gelmiş, ikisinin ortasında durarak Charlie’den beklenebileceği kadar belalı bir edayla hırlamaya başlamıştı.

Michael, Charlie’ye kaşlarını çatarak etrafına bakındı. “Tüm bu eşyaları sen mi aldın?”

“Büyük eşyaların hepsi vardı,” dedi Rebecca hâlâ şüpheleri olan Charlie’yi arka bahçeye çıkarmak için sürgülü bahçe kapısını açarken.

Michael, Rebecca’nın kırmızı kanepesine otump, sırtını günebakan çiçekleriyle nakşedilmiş yastığa dayadı. Oturduğu yerde öylesine tuhaf görünüyordu ki bu resme ilk kez bakan birine bu resime uymayan ayrıntı nedir, diye sorulsa hiç şüphesiz Michael’ı yuvarlak içine alırdı.

“Uçakla mı geldin?” diye sordu Rebecca. “Sonra da havaalanından araba kiralamış olmalısın.” Rebecca, Michael’ın işten çıkıp buraya kadar yedi-sekiz saat direksiyon sallayacağına inanmıyordu. Uçakla gelmekse sadece bir saatini alırdı.

Michael başıyla onayladı onu. “İşten her zamanki gibi geç çıktım. Ama canım bomboş eve gitmek istemedi. Her gece işten sensiz çıkıyorum, eve sensiz gidiyomm ve sen hiç gelmiyorsun. Bu konuda düşünmem gereken çok şey var sa-nınm.”

Rebecca da Michael’ın yanına oturdu. “Ne düşünüyorsun peki?”

“Seni özlediğimi. Lena’yla işlerin istediğim gibi gitmediğini. Eve dönmeni istiyorum, Becs.”

Rebecca iç çekişini kendine saklayıp. Ah Michael, diye düşündü.

Rebecca ayağa kalktı. “Bir şeyler yiyip içmek ister misin? Buzdolabında inanılmaz bir tavuk kızartması var. Biraz da Shipyard biram var. Eminim çok seveceksindir.” “Bu bira New York’ta da var, Rebecca.”

“Ah.”

“Hiçbir şey yiyip içmek istemiyorum. Sadece bir cevap ve senden eve dönmeni istiyorum. Eve dönmen için ayağına kadar geldim işte,”

Rebecca buraya kadar uçup, bunu söylemenin Michael’ı masrafı soktuğunu biliyordu. Michael “büyük jestler” yapan adamlardan değildi ve bu onun için gayet büyük bir jestti. Rebecca’nın kanı bir an için kaynamış, gidip Michael’ı kucaklamak istemişti ama yapamadı. Olduğu yerde kalakaldı. Ayaklan sanki kök salmış, donup kalmıştı.

“Bir gün evleneceğimizi hayal ediyorum Rebecca. Ve kendimize hani hep bahsettiğimiz Perry Caddesi’ndeki kahverengi taş evi alacağımızı düşünüyorum. Aramızdaki bazı sorunlan çözmemiz gerektiğini biliyorum. İkimiz de bunu nasıl yapacağımızı biliyoruz. Bu bizim işimiz zaten.”

Rebecca yeniden koltuğa oturdu. “Bazı önemli konularda seninle aynı fikirleri paylaşamıyoruz Michael.”

“Mirasından mı bahsediyorsun?”

“Ondan, Joy’dan ve onun benim için ne anlama geldiğinden, benim burada oluşumdan bahsediyorum.”

“Sanıyorum DNA sonuçlan hâlâ sana ulaşmadı, değil mi?”

Rebecca başını hayır anlamında salladı. “Yarından sonra sonuçlar yayınlanmış mı diye internetten bakanm.”

“Ben de tam bunu düşünüyordum,” dedi Michael. “Olaylara bir de senin pencerenden bakmaya çalıştım. Ve eğer Joy gerçekten senin kardeşinse, ona on bin dolar vermen bile büyük cömertlik diye düşünüyomm.”

Dalga mı geçiyordu? “On bin mi? Babamın geliri göz önüne alınırsa, bu, Joy’a on sekizine kadar vereceği nafaka kadar bile etmez. Bu meblağ Joy’un öğrenci kredilerini bile karşılamaz.”

“Pekâlâ, yirmi beş bin o zaman, hatta elli bin. Bu kadan bile fazlasıyla cömertçe, Rebecca.”

Cömertçeymiş, küstah herif. “Benim derdim cömertlik değil. Ben sadece olması gerekeni yapıyomm. Ona yarısını veriyorum.”

Michael sanki son karar ona aitmiş gibi başını iki yana sallamıştı. “Paranın yarısı demek bizim geleceğimiz demek, Rebecca. Alacağımız evin teminatı, çocuklanmızın üniversite eğitimi, Montauk’ta almayı düşündüğümüz yazlığın parası demek. Hatta o parayla buradan bir de kayak evi kiralayabiliriz.”

Rebecca kayak yapmazdı ki. Kaldı ki yapmak istediği tie yoktu.

Michael öne doğru eğilip, Rebecca’nın ellerini avuçlarının arasına alırken, “Her neyse, neden şimdi bunu tartışıyoruz ki,” dedi. “Bunu sonuçlar belli olduğunda konuşalım. Yann sabah birlikte uçalım evimize. İstersen sonuçlara evden bakarsın.”

Rebecca ellerini Michael’ın avuçlarından geri çekti. “Dediklerimin tek bir kelimesini bile dinlememişsin. Sen beni duymuyorsun galiba.”

“Rebecca, söylediklerini gayet iyi duyup, anlıyorum. Ben sadece senin büyük bir hata yaptığını düşünüyorum ve seni bu hatayı yapmaktan alıkoymaya çalışıyorum. Para bir kez elinden çıktığında, artık geri dönüşü olmayacak.”

Michael insanı gerçekten de çileden çıkartabilecek bir potansiyele sahipti. Aralanndaki her mesele hep böyle mi olmuştu? Onun yolu tek doğru yol muydu? Onun düşünceleri ve inançları her zaman en doğrusu muydu? “Ben hiç de hata yaptığımı düşünmüyorum. Ve artık bu konuyu seninle tartışmayacağım.”

Michael öfkelendiğini belli eden derin bir nefes verdi. “Nedir bu lanet inadın sebebi?”

“Buraya bana lanet okumak için mi geldin? Bana isim takmak için mi buradasın?”

“Buraya seninle bazı şeyleri çözmek için geldim.” Rebecca gözlerini Michael’a dikip, yeniden yerine oturdu. “Michael, benim en çok bilmemi istediğin şey ne?” Michael artık iyiden iyiye sinirlenmeye başlamıştı. “Çok büyük bir hata yapıyor olduğun, sadece bu.”

“Joy’a parayı vererek mi? Yoksa eve dönmeyerek mi? Hangisi?”

“Her ikisi de. Zaten ikisi de birbiriyle bağlantılı değil mi?”

Rebecca gözlerini Michael’a, iki yıldır birlikte olduğu adama dikti. Bu adam ki onu babasının cenazesinde teskin etmiş, babasının cenaze işlemlerini yürütmüş, konuşamayıp, sadece ağladığı gecelerde ona sarılarak destek olmuştu.

Rebecca, Michael’a, “Beni seviyor musun?” diye sordu.

Michael da bakışlarını Rebecca’ya çevirip, “Ya sen beni?” diye sordu.

Rebecca bir an, “Önce ben sordum,” diyecek oldu ama sonraki an Michael’la aralarındaki problemin ne olduğunu anlamıştı. Aralanndaki asıl problem ve her şeyin ana kaynağı şuydu ki, ikisi de artık birbirlerini sevmiyorlardı. Bir zamanlar seviyorlardı belki ve kalplerinin derinliklerinde hâlâ bazı hisler vardı. Düşkünlük ya da hassasiyet gibi... Ama aşk yoktu. Onlan evliliğe götürecek cinsten bir sevgi kalmamıştı aralarında. Michael, Rebecca’yı önemsiyordu ve henüz onun gitmesine hazır değildi. Tıpkı Rebecca’nm da MichaeTdan ayrılmak istediğini söylemeye henüz hazır olmadığı gibi. Michael ne olacağı belli olmayan geleceği için o parayı istiyordu. Bu sayede hayatlarını büyük ölçüde garanti altma almış olacaklardı. Ama Michael onu sevmiyordu ve Rebecca o güçlü, zeki ve anlayışlı Michael Whitman’ın bu gerçeğin farkında olduğundan bile şüpheliydi.

Michael, Rebecca’nın gözlerinin ta içine baktı. “Ben seni çok önemsiyorum, Rebecca. Aramızdaki sorunları düzeltebileceğimizi düşünüyorum. Ve bunu çok istiyorum.” Hayır, farkındaydı. Farkındaydı ama hazır değildi. Re-becca’nın içinde ona karşı son bir his kabardı. Belki de bu bir duygu boşalmasıydı. Rebecca artık bu işin ucunu bırakmaya hazırdı.

“Ben de seni önemsiyorum, Michael. Ve ilk başlarda birbirimizi çok sevdiğimizi biliyorum ama geçen zaman süresince bir yerlerde bundan vazgeçtik ama ikimiz de çok -bunun adı nedir, tam olarak bilemiyorum- nasıl hissettikse ikimiz de bu gerçeği görmezden geldik. Bu yüzden zorlamaya devam ettik. Birlikte yaşadık, beraber çalıştık, ortak bir hayat sürdük. Birbirimizi önemsediğimiz doğru ama biz artık birbirimizi sevmiyoruz.”

Michael, Rebecca’ya diktiği gözleriyle derin bir nefes bıraktı ve Charlie’nin oyuncaklanndan birini duvara doğru tekmeledi. Gözlerini kapatıp, yeniden kanepeye düştüğünde başını iki elinin arasına almıştı. “Ben seni önemsiyorum, Rebecca. Hatta senin tahmin ettiğinden bile fazla.”

“Benim için de aynısı geçerli, Michael.”

Michael, Rebecca’ya bakıp, “Bitti mi yani?” diye sordu. “Sona geldik mi? Böyle birdenbire mi bitecekti her şey?” “Birdenbire değil aslında, öyle değil mi? Biz uzun zamandır bu sona doğru sürükleniyorduk.” dedi Rebecca usulca.

Michael onu başıyla onaylayıp, arkasına yaslandı ve gözlerini tavana dikti. “Pekâlâ, bu berbat bir durum.”

Rebecca dudağını ısırdı. Evet, gerçekten de berbat bir durumdu ama olması gereken buydu. Bir şey ya ak olmalıydı ya da kara. Griye yer yoktu.

“Tamam,” dedi Michael ayağa kalkarken. “Sana yeni hayatında iyi şanslar diliyomm,” diyerek sessizce çıkıp gitti.

Rebecca ne kararını tam olarak vermiş ne de tamamen yalnızdı. Charlie’nin sımsıcak bedeniyle yatağında uzanırken aslında yanında uzananın Theo olmasını istiyordu. Onun kollarında olmak istiyordu. Sonra sadece o derin kahverengi gözlerine bakmak, o sıcaklığı, tatlılığı hissetmek istiyordu. Ama Theo kararını verip, tamamen yalnız olduğunda gelmesini söylemişti. Rebecca ise şu an ikisi de değildi.

Kararını vermemişti çünkü Michael bu hissin sadece bir kısmıydı, tamamı değil.

DNA testi nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın, Rebecca belki de New York’a geri dönmeli, orada arkasında bıraktıklanm yeniden hissetmeli, duygularım tam olarak tartmalıydı. Orası onun eviydi, öyle değil mi? Orada doğmuş, orada yetişmiş ve tatil için Wiscasset’a gelip de Pia Jayhawk denen kadın hayatlarına girene dek ailesiyle birlikte orada yaşamıştı. Her ne kadar annesi ve Rebecca’nın bu durumdan haberi olmasa da.

Ama son birkaç haftadır Rebecca’ya evi gibi hissettiren tek yer Wiscasset’ti.

Rebecca kendi kendine, Sen en çok neyi istiyorsun? diye sordu.

Rebecca nereye ait olduğunu bilmek istiyordu ve de DNA testlerinin sonuçlarını, Joy’un onun gerçekten kardeşi olup olmadığını öğrenmek istiyordu. Belki o sayede Joy için bir anlam ifade edebilirdi. Kardeş kelimesinin altının gerçek bir kardeşlik hissiyle doldurulmasını istiyordu.

Ve eğer Rebecca, Joy’un kelimenin tam anlamıyla kardeşi olmasını istiyorsa, onu da rahat bırakmalıydı. Aralarındaki ilişkinin Joy’un kafasında oturması için ona biraz zaman vermeliydi, onu kendi başına bırakmalıydı. Rebecca’ya kendi seçimiyle gelmesi için ona fırsat vermeliydi.

İki gün geçmiş ama Rebecca’nın kapısını çalan hiç kimse olmamıştı. Rebecca yeni temizlediği mutfağında düşüp ölmüş olabilirdi. Beklemenin gerginliğiyle Rebecca kendini yeniden temizliğe vermişti. Bir yandan gelecek DNA sonuçlan, bir yandan karannı verip yalnız olup olmamayı seçecek olması, bir yandan da bir şeyleri anlayabilme çabaları onu sürekli bekler halde bırakıyordu. Birileri eve geldiğinde Rebecca’yı mutfakta boylu boyunca yatarken, zavallı Char-lie’yi de başını Rebecca’nın göğsünün üzerine yaslamış halde beklerken bulabilirdi.

Harika, Rebecca da tıpkı büyükannesi Mildred gibi konuşmaya başlamıştı.

Harry ve Joy’dan işlerin nasıl gittiğine dair tek bir haber almamıştı. Acaba yeni bir seans istiyorlar mıydı, buna ihti-yaçlan var mıydı, bilemiyordu. Ellie ve Maggie de uğramıyordu. Theo zaten aramıyordu. Michael’ın da Rebecca’nın evde bıraktığı eşyalar için araması biraz zaman alabilirdi. Bir ara da Michael’ın annesini arayıp, onun gelinliğini giymeyi çok istediğini ama olmadığını, o gelinliği artık başka bir şanslı kadının giyeceğini söylemeyi düşünüyordu.

Rebecca bir ara Joy’u arayıp, Theo ve Michael’la yaşadıklarını, iki erkek arkadaşı varken, bir anda nasıl da yapayalnız kaldığını anlatmayı düşündü. Ama sonra, bunun Joy’a yanlış zamanda baskı yapmak olacağını düşünüp vazgeçti. Ne yani Joy’dan gerçek bir kız kardeş gibi elinde bir kutu dondurma ve bir paket kâğıt mendille çıkıp gelmesini mi bekliyordu?

Ama olsa ne iyi olurdu.

“Baş başa kaldık Charlie,” dedi Rebecca. Saate bir göz attı. Gece on bir buçuktu. Charlie’yi son bir yürüyüşe çıkaracak, sonra da yatağına gelip uyumaya çalışacaktı, ki aslında uyuyamayacağmı biliyordu.

Üzerine bir kazak geçirip, Charlie’yi de alarak sahilde yürüyüşe çıktı. Bu, Charlie’nin en sevdiği yürüyüşlerden biriydi. Theo Granger adında muhteşem bir adamla karşılaşırlarsa, ki burası küçücük bir kasabayken neden olmasındı, bu Rebecca için de çok güzel bir yürüyüş olacaktı. Eğer Charlie tasmasını zorlayıp, kuyruğunu sallayarak ileri atılmaya başlarsa bu, Charlie’nin en iyi arkadaşı Spock’un buralarda olduğu anlamına gelirdi.

Charlie, Rebecca’yı ağaçların olduğu karanlık döne-tttece doğru çekiştirirken, Rebecca’nın kalbi yerinden fırlayacak gibiydi. İşte sivri kulaklarıyla Spock tam karşıların-daydı. Bir saniye sonra da Theo karanlıkta belirivermişti. Öyle yakışıklı, öyle... memnuniyetsiz görünüyordu ki. Belki de Rebecca’nın planladığı bu tesadüfi rastlaşmadan pek memnun olmamıştı.

Rebecca tam merhaba demişti ki birden telefonu çalmaya başladı. Theo da Rebecca’yı başıyla selamlayıp, yürümeye devam etti. Rebecca, Theo’nun, “Hadi, Spock,” dediğini duyuyordu. Ama Spock’un gitmeye hiç niyeti yoktu. Charlie’nin küçük kuyruğunu kovalamakla meşguldü.

Telefonun ekranında yazan isim Maggie’ydi. Gecenin bir yarısı Maggie neden anyordu ki?

“Rebecca, hemen buraya gelmen gerek! Şu an Ellie’de-yim, belki sen onunla konuşabilirsin. İntihar edeceğini söylüyor. Banyoya kapandı. Zil zuma sarhoş.”

Ne? Aman Tannm. Rebecca gecenin karanlığına kanşan tiz ve acı bir sesle, “Theo,” diye bağırdı. “Maggie, Ellie’nin başının dertte olduğunu söylüyor. Çok sarhoşmuş ve kendini öldüreceğini söylüyormuş.” Rebecca yeniden telefona, “Maggie, biz hemen geliyoruz,” dedi.

Theo hızla Rebecca’nm yanma gelmişti. “Benim arabam daha yakın. Hadi gidelim.” Hemen Theo’nun yaklaşık sekiz yüz metre ilerideki evine koştular. Rebecca’nm bacakları fena halde sızlıyor, kalbi yerinden çıkacakmış gibi delicesine çarpıyordu. Köpekleri bahçeye bırakıp, arabaya atladılar. Birkaç saniye içinde Ellie’nin evine gelmişlerdi bile.

Maggie kapıyı onlar için açık bırakmış, elleri banyo ka-pisinin kolunda, kıpkırmızı gözleri ve kül gibi beyaz suratıyla çaresizce bekliyordu. “Ellie, tatlım, lütfen izin ver de içeri geleyim.” Rebecca ve Theo’nun geldiklerini duyunca hemen arkasına döndü. “Yarım saattir içeride. Artık gerçekten korkmaya başladım.”

Maggie olanları fısıltıyla anlatmaya başladı. Ellie boşanma evraklarını imzalamış ve evrakları Tim’in de imzalaması için bu aralar kaldığı annesinin evine götürmüş. Görünüşe göre, Tim hiç zorluk çıkarmadan kâğıtları imzalamış ve, “Sanırım böylesi en iyisi,” deyip Ellie’ye uzatmış. Sonra da, “Son bir kez daha sevişmek ister misin?” diye sormuş. Ellie eski günlerin hatırına kabul ettiyse de. Tim işi becere-memiş, Ellie bunun üzerine başka türlü yardımlar da denemiş ama olmamış. Tim en sonunda, “Sanınm beni artık heyecan-landıramıyorsun, bebek. Ama bu arkadaş olamayacağımız anlamına gelmiyor. Zaten görünüşe bakılırsa olması gereken de bu galiba,” demiş.

Ellie, Tim’in kamına öyle sıkı bir yumruk indirmiş ki, Tim bu hareketi beklemediğinden arkasındaki bira şişelerinin üzerine düşmüş. Düşerken de başını şifoniyerinin köşesine çarpmış. Her yer kan içinde kalmış. Gürültüye gelen annesi Ellie’yi “bitanecik oğlu”nu öldürmeye çalışmakla suçlamış.

Maggie, “Neyse ki evden çıkarken boşanma evraklarını yanına almayı akıl etmiş,” dedi.

Bunun üzerine Maggie hemen Amansız Eski Eşler Ku-lübü’nü toplamıştı. Ellie gerçekten çok kötü durumdaydı. Grupça birkaç saat boyunca konuşmuş, ağlamış, bir şeyler yemişlerdi. Sonrasında Lucy ve Darren istemeyerek de olsa gitmişler, ne de olsa Maggie onlara Ellie’nin bütün gece ya-nmda kalacağı teminatını vermişti. Onlar gittikten sonra Ellie kendini içkiye vermiş, Maggie’nin tüm kahve içme ısrarlarına rağmen arka arkaya tekila kadehlerini devirmişti. Ağlama nöbetine girip, bir türlü susmamıştı. Ve Maggie’nin sert bir kahve yapmak için mutfağa gitmesini fırsat bilip, bir anda ortadan kaybolmuştu. Sonrasında Maggie, Ellie’nin kendini banyoya kilitlediğini fark etmişti. Bir süre sonra Ellie dışan çıkmayacağını söylemiş ve Maggie’ye artık cevap vermez olmuştu. Ta ki en sonunda içeriden, “Maggie?” diye ses-leninceye dek.

Kapının önünde oturan Maggie hemen ayağa fırlamıştı. “Evet, tatlım. Canım, kapıyı açsan da bu meseleyi yüz yüze konuşsak?”

“Mags, sence benim pembe jiletim bu işi bitirmeye yeter mi? Yoksa ilaç dolabındaki küçük makası mı kullanmalıyım? Bu da biraz fazla büyük değil mi?” diye geveledi. “Tim bu makası burun kıllannı kesmek için kullanırdı. Maggie, Darren’i arayıp, Rite Aid markalı jiletlerin yeterince keskin olup olmadığını sorabilir misin? Çok para vermemek için ucuz olanlarından almıştım, eminim ki Bic olanlar ya da diğerleri çok daha keskindir.”

Maggie bunu duyunca hiç vakit kaybetmeden telefonunu kapıp, Rebecca’yı aramıştı.

Şimdiyse Ellie, “Buradaki tüm haplan içebilirim,” diyordu ağlayarak. “Gerçi sadece Tylenol ve Midol kalmış ama yeter galiba,” diyordu.

Rebecca, Theo ve Maggie bembeyaz kesilip, birbirlerine baktılar.

Theo kapıya vurdu. “Ellie, ben Theo. Kapıyı açar mısın lütfen? Seninle gerçekten konuşmak istiyorum. Bir erkek olarak sana söyleyeceklerim var.”

Evet, bu çok iyiydi. Muhtemelen işe yarardı. Ellie erkeklerin bakış açılarına takıntılı denebilecek biriydi. Maggie’nin dediğine göre Ellie son bir haftada kütüphaneden bir kucak dolusu kitap almıştı. Erkekler Mars ’tan, Kadınlar Venüs ’ten ve benzeri türde pek çok kitap getirmişti eve.

Kendini incitmek de çözüm olmasa gerekti.

“Erkeklere lanet olsun,” dedi Ellie dili dolanarak. “Hepinize lanet olsun. Nefret ediyorum hepinizden.”

“Çok sarhoş,” diye fısıldadı Maggie.

Theo banyo kapısının yanındaki duvara sırtını vererek oturdu. “Bir de seni görelim,” diye fısıldadı Rebecca’ya.

Rebecca gözlerini tavana dikip kısa bir dua ettikten sonra ellerini kapıya dayadı. “Ellie? Ben Rebecca. Tatlım, lütfen aç şu kapıyı. Lütfen. Gel konuşalım seninle.”

“Selam, Berecca.” Ellie güldü. “Hey, adını yanlış mı söyledim?” Biraz sonra Ellie ağlamaya başlamıştı, bağırarak hıçkınklara boğuluyordu, sonrasında birden sustu. “Çok sarhoşum.”

“Önemli değil, Ellie. Bazen insan körkütük sarhoş olmak isteyebilir. Ama burada sana değer veren üç kişi var. Dışan çıkıp, bizimle konuşmam istiyomz. Sen güçlü birisin.

Ellie. Dışan çık, olur mu?”

“Burada çok rahattım ama,” dedi Ellie. “Aslında, çok da fazla değil.” Bir kahkaha attı ve sonrasında yeniden ağla-maya başladı. “Çok yorgunum. Tim’i öldürdüğümü duymuş muydun?”

Rebecca’nm göğsünde kalbi bir an sıkışır gibi oldu. “Theo onu bir saat önce kafasında bir yara bandıyla Ma-ma’s’ta girerken görmüş. Tim yaşıyor ve şu anda pizzasını yiyor.”

Banyodan hıçkınklar yükseliyordu. “Ondan öyle nefret ediyomm ki. O aptal annesinden de.”

“Ellie dışan çık ve gelip kanepeye uzan. Biz de yanında kalacağız, tamam mı?”

Ortalık bir an sessizliğe gömülmüştü. Sonrasında yeni bir ağıt sesi daha yükseldi. Bir patırtı, ardından bir çıtırtı, sonrasında bir patırtı daha duyulmuştu. Ellie kapıyı mı açmıştı? Rebecca ve Theo gözlerini birbirlerininkine kilitle-mişlerdi. Rebecca kapının kolunu yavaşça çevirdi. Dönmüştü. Derin bir nefes alıp, kapıyı yavaşça açtı. Ellie boş küvette, boğazına kadar sardığı havlusuyla uzanmış, yatıyordu. Rimelleri yanaklanndan akmış, yüzünü kara lekeler kaplamıştı. Boş tekila şişesi yerde duruyordu. Ve Ellie tuvaletin hemen yanma küsmüştü.

Ellie kafasının üzerinden havluyu çekerken, “Sadece beni sevmesini istiyorum,” dedi. Uzun koyu renk saçları ağzına girmişti. Rebecca, Ellie’nin saçlarmı ağzından çekti. “Neden sevmiyor beni? Neden? Theo cevap versene. Orada mısın?”

Theo içeri girip, küvetin kenarına oturdu. “Buradayım.”

“Neden sevmiyor beni?”

Theo, Ellie’nin elini tutup, avucunun arasına aldı. “Buna ben cevap veremem, Ellie. Ama bunun sebebi senin güzel olmayışın değil. Ya da mükemmel biri olmayışın... Yani bunun sebebinin seninle bir ilgisi yok.”

Ellie, “O zaman ben bu konuda hiçbir şey yapamam,” diyerek gözyaşlanna boğuldu. Havluyla yüzünü kapadı. Hıç-kınklan narin bedenini sarsıyordu.

Theo, Ellie’yi küvetten alıp, içerideki siyah deri kanepeye taşıdı. Onu kanepeye yatırıp, üzerini bir şalla örttü ve saçlarını okşadı. “Ellie, tatlım, canının çok yandığını biliyorum ama seni seven ve her zaman senin yanında olacak bir ailen ve arkadaşlann var.”

Ellie ağlayarak yüzünü kanepenin sırt kısmına çevirdi. Maggie, Ellie’nin saçlannı okşadı. Birkaç dakika içinde çöken sessizlikten Ellie’nin uyuduğunu anlamışlardı.

Maggie derin bir nefes alıp verdi. “Yarm başı fena halde ağnyacak.”

Theo yere oturup, sırtını kanepeye yasladı. Yüzü bembeyazdı.

Maggie ona bir fincan kahve uzattı. “Al, iyi gelir.” Sonra içeri gidip Rebecca için de bir fincan getirdi. Elleri titriyordu. “Artık benim terapistime gider. Daha önce bir randevu alması için onu ikna edememiştim ama artık gidecektir. Geldiğiniz için teşekkürler, çocuklar. Çok korkmuştum. Geceyi burada geçireceğim.”

Rebecca, Maggie’nin omzunu okşadı. “Ben de seninle kalacağım.”

Theo kahvesini çabucak içip, mutfağa geçti. Birkaç dakika sonra da elinde temizleyici, Ellie’nin paspası ve bir rulo kâğıt havluyla yeniden banyonun yolunu tuttu. Banyodan çıktığında, “Çok daha temiz oldu,” dedi. Elindeki paspası ve temizlik malzemelerini bir kenara bıraktı. “Pekâlâ, ben gidiyorum. Eğer bana ihtiyaç duyarsanız, ararsınız.” Rebecca’yla gözleri bir an birbirlerine kilitlenmişti. Sonrasında Theo çıkıp gitti.

Arkasından Maggie, “Pırlanta gibi çocuk,” diye fısıldadı. Işıklan söndürüp yere uzandı. Başını yerdeki minderlerden birine dayamıştı.

Rebecca banyonun yanında bir çarşaf dolabı bulup, içinden iki pamuklu battaniye aldı. Birini Maggie’nin üzerine örttü. Sonra o da Maggie’nin yanma uzanıp, uykuya dalmadan önce gözlerini tavana yansıyan ay ışığına dikti. Çiçek kokulu battaniyeler havadaki Pinesol kokusunu bastırmaya yetmiyordu.

Sabah olduğunda Ellie’nin başı çatlayacak gibiydi. Çok da mahcuptu. Kendini öldürmeyi düşünmediğine defalarca yemin etmişti. Dibe vurduğunu kabul ediyordu ama yüzeye çıkmaktan başka çaresi olmadığını da biliyordu. Annesini aradı. Annesi daha öncesinde Ellie’nin dört teyzesini, onlann kızlarını ve gelinlerini aramıştı; hep birlikte akşam Ellie’nin yanında olacaklardı.

Bu gürültücü kadın grubu eve vardığında -ki yaklaşık on kişilerdi- kendi aralarında konuşuyor, çığlıklar atıyor ve Ellie’ye sarılıyorlardı. Rebecca’nın kulağına kalabalıkta, “O yalancı, düzenbaz korkak, kadının iyisinden anlamıyor,” gibi laflar çalınıyordu.

Ellie’nin bir ailesi vardı. Arkadaşları vardı. Ve hepsi de Ellie’nin iyi olması için varlardı.

Rebecca ve Maggie, Ellie’nin hemen o sabah Maggie’nin terapistini arama sözü vermesi üzerine yanından ayrılmışlardı. Sabahın serinliğinin insanı canlandıran bir etkisi olsa da, Rebecca kendini hâlâ büyük bir savaştan çıkmış gibi hissediyordu. Ve sırtı yerde yatmaktan fena halde tutulmuştu.

Rebecca, Maggie’yle birlikte onun arabasına doğru yürürken Maggie, “Sanırım dün gece o da çok korktu,” dedi. Maggie çok yorgun görünüyordu. Her zaman canlı bakan ela gözlerinin altında koyu renk halkalar ve torbacıklar oluşmuştu.

“Ve henüz ayrılmayı hazmedememiş,” dedi Rebecca. “Onun için endişeleniyorum.”

“İyi olacak. Buna eminim. Tüm bunlan ben de yaşadım. Bu kadar dibe vurmasam da, başka kötü şeyler yaptım. Sadece bir süre gözümüzü ondan ayırmasak iyi ederiz. Ayrıca, etrafındaki bunca kadın sayesinde kısa sürede toparlanacaktır. İyi olacak.”

Verilen güvenceler ve teşekkürlerle Maggie, Rebecca’yi evinin önüne bıraktı. Rebecca çabucak bir duş alıp uykuya daldı. Ta ki telefonu çalmcaya dek...

Arayan Theo’ydu. Sesi Rebecca’ya insanı rahatlatan bir krem gibi gelmişti. Theo, Ellie’yi sordu ve yemeğini verip yürüyüşe çıkardığı Charlie’yi sabah saatlerinde bir ara arka bahçeye bırakacağını söyleyerek, telefonu kapattı. Rebecca fark etti ki, Theo, Maggie’yi ya da doğrudan Ellie’yi aramak yerine onu aramıştı. Rebecca’ya sadece uğrayarak, köpeğini kendisinin almasını söyleyebilirdi.

Rebecca’yı önemsiyordu. Bu kadannı bilmek bile, Rebecca için şimdilik yeter de artardı.

On Sekizinci Bölüm

Bugün sekizinci iş günüydü. Bu da DNA testi sonuçlann nihayet açıklanabileceği anlamına geliyordu. Rebecca dün de, ondan önceki gün de siteyi kontrol etmişti. Hatta iki gün önce bile. Ama sonuçların o zaman henüz yayınlanmamış olacağını biliyordu. Paketin üzerinde yazan bilgilere bakılırsa, bugün sonuçları öğrenmenin en erken günüydü.

Rebecca dizüstü bilgisayanm yanına alıp, mutfak masasında Ellie’nin teşekkür etmek için gönderdiği ayçiçekleri vazosunun yanına koydu. Sonra da gözlerini ekranda açılan ve adı, soyadı, şifresi gibi detaylar isteyen küçük kutucuklara dikti. Yap hadi, dedi kendi kendine. Ama yapamadı. Artık sonuçların her an yayınlanma ihtimali olduğundan, içini bir korku kaplamıştı. Ya Joy kardeşi değilse? Ya değilse?

Şu an tam da Charlie’yi yürüyüşe çıkarmak ya da üzerinde tek bir lekenin dahi olmadığı bembeyaz lavaboyu sürtmek için ne de uygun bir zamandı. Rebecca, Charlie’yi gezdirmeyi tercih etti. Köpeğiyle birlikte her zamanki güzergâhlarında bir buçuk saatlik bir yürüyüş yaptıktan sonra eve geri döndü. İşte bilgisayar tam da karşısındaydı.

Şimdiye kadar “ya değilse” ihtimali üzerine çok kafa yormamıştı; çünkü hem kalbi, hem aklı, hem de ruhu ona Joy Jayhawk’ın üvey kardeşi olduğunu fısıldıyordu. Ama bu elbette içinde ufacık da olsa bir şüphe kırıntısı olmadığı anlamına gelmiyordu. Bu ufacık şüphe bile insanın tüylerini diken diken etmeye yetiyordu. Ve şimdi, ilk defa, bu şüphe onu iyiden iyiye korkutuyordu.

Rebecca derin bir nefes aldı. Kendini tıpkı Joy’un adını ilk kez Google’a yazıp, tam beş kez sildiği gündeki gibi hissediyordu. Ama bu kez ondan görevi devralabilecek bir Charlotte yoktu yanında.

Pekâlâ! Yap artık şunu! diye bağırdı kendi kendine. Böylece ekrana girip şifresini yazmış, sonra da nefesini tutup, gözlerini kapamıştı.

Rebecca gözlerini hafifçe araladı, açılan aralıktan sadece birkaç kelime seçebiliyordu; Üvey kardeşlik için DNA testi... Test sahipleri arasındaki genetik bağ kesin olarak... örtüşmüştür.

Rebecca havaya zıplamıştı. “Teşekkürler Tanrım!”

Rebecca hemen evrağın çıktısını alarak, Joy’un evine doğru yola çıktı ve kapısını çaldı. Beklerken, “Lütfen evde ol,” diye fısıldıyordu.

Kapıyı açan olmadı.

Rebecca zili yeniden çaldı. Sonra bir kez daha...

Sonraki an kapıyı açan, atkuymğu yaptığı saçlanyla Joy olmuştu. Ayaklannda yine Rebecca’nın onu ilk gördüğü gün olduğu gibi kırmızı püsküllü süet takunyalar vardı.

Rebecca elindeki çıktıyı Joy’a doğru uzatırken, “Kardeşimmişsin,” dedi.

Joy önce öylece bakakalmış, sonra da kâğıdı Rebec-ca’nın elinden alıp incelemişti. Hayretle parmaklarını dudaklarına götürdü. “Ama bu çok... resmi,” dedi. “Bu kez yazılı bir gerçekle kapımdasın.”

“Benim hiç şüphem olmamıştı ki. Sana baktıkça kardeşimi görüyor gibiydim zaten.”

“Ama bu yine de hiçbir şeyi değiştirmez. Ben her zaman babamın kim olduğunu biliyordum zaten. Bunu ispatlamak için teste gerek yoktu.”

Tanrım, ne kadar da zor bir kadındı bu Joy.

“Ama yine de bu, işleri biraz daha ciddi bir boyuta taşımaz mı?” diye sordu Rebecca.

O an. Superman pelerini içindeki Rex gelip, annesinin bacaklarına sarıldı. “Selam, Becsa. Bana hikâye okuyacak mısın?”

Joy dudaklarını ısırıp bir an gözlerini kapattı. O an Rebecca, Joy’u kazandığını anladı. Nihayet Joy’un etrafına ördüğü duvarda koca bir çatlak açmayı başarmıştı ve duvar yavaş yavaş çatırdamaya başlamıştı bile.

Joy, Rex’e bakarak, “Tatlım, Rebecca’nın hikâye okumaya vakti olduğunu hiç sanmıyomm,” dedi.

“Aslında biraz kalabilirim. Eğer annenden de izin çıkarsa,” dedi Rebecca gözlerini Joy’a dikerek.

Rex, Rebecca’nın elini tutup onu eve doğm çekiştirdi. “Hadi! Sana bugün okulda yaptığımı göstermek istiyomm. Tüylü buçuklarla yaptım.”

Rebecca bir kahkaha attı. Joy ise yüzündeki gergin ifadeyle bir adım kenara çekildi. Ama yine de Rebecca’nın içeri girmesine ses çıkarmadı.

Aynı akşam saat altıda Rebecca elindeki Portekiz ekmeğiyle Joy’un evine varmıştı. Rebecca o sabah Rex’e kitap okumak için içeri girdiğinde, Joy yirmi dakika sonra gelip Rex’in uyku saatinin geldiğini söylemiş ve Rex ile Re-becca’nın legolardan kule yapma zevklerini bozmuştu. Çıkarken Rebecca’yı “konuşmak için” akşam yemeğine davet etmişti. Bu da bir başlangıç sayılırdı.

Rebecca gelirken beraberinde bir şişe şarap getirmeyi düşündüyse de, Joy’un bunu bir kutlama olarak mı yoksa “doğal bir sonuç” olarak mı gördüğünü bilemediğinden vazgeçmişti. Ama Joy’un ardından mutfağa girdiğinde, mutfak masasınm üzerinde bir şişe beyaz şarap ve iki kadehin olduğunu görmüştü.

Joy kadehleri doldurup kendi kadehini kaldırdı. “Kardeş olduğumuzu öğrenmemize...”

Rebecca’nm kalbi heyecanla atıyordu. O da kadehini kaldırdı ve tokuşturdular. “işte buna içilir.”

Joy gülümsedi. “Bunun için bütün şişeyi içebilirim. Ama dediğim gibi benim bunu doğmlatmaya hiç ihtiyacım yoktu. Senin kardeşim olduğunu zaten biliyordum. Sadece bunun ne anlam ifade ettiğiyle baş edememiştim, o kadar.” “Peki, bu senin için ne anlam ifade ediyor, Joy?” diye sordu Rebecca.

Joy şarabından bir yudum aldı. “Bu en sonunda biyolojik babamın bana sutım döndüğü, beni istemediği, varlığımla bile ilgilenmediği gerçeğiyle yüzleşmem gerektiği anlamına geliyor. Annem bana her zaman, her ne kadar öyle değilmiş gibi dursa da, bu gerçeği kişisel almamam gerektiğini söylemişti. Sorunun benden değil, ondan kaynaklandığını söyledi hep. Ama benim durumumdaki bir çocuk bunu nasıl anlayabilirdi ki?”

Rebecca, Joy’u başıyla onayladı. “Babam bana senden bahsettiği günden beri bunu ben de pek çok defa düşündüm.” “Ve sonra bir gün -pat diye- sen kapımda babamın öldüğü haberiyle bitiverip, ikimizin kardeş olduğunu söylüyorsun. Ve herkes benden seni bir anda bağrıma basmamı bekliyor. Hayır.”

Rebecca ekmeğin ucundan bir parça kopararak, ağzına attı. “Seni çok iyi anlıyomm. Sanınm aklımda senin o şekilde davranacağına dair bir masal uydurmuşum.”

“Evet, farkındayım,” dedi Joy gülerek. “Hiç vazgeçmeyeceksin, değil mi Rebecca?”

Rebecca gülümsedi. “Sanınm hayır.”

“Oğlum seni çok seviyor.”

“Ben de onu çok seviyorum.”

Joy derin bir nefes alıp arkasma yaslandı. Uzun san saçları sandalyenin arkalığından aşağı sarkıyordu. “Demek benim bir kardeşim var, vay canına.”

“Ve önümüzde bu gerçeğin keyfini çıkarmak için ne kadar, yetmiş yıl mı var?” Rebecca belki de bunu hiç söyle-memeliydi. Bu bir çeşit baskı sayılırdı.

Ama Joy gülümseyerek karşılık verdi. Onlar artık bir aileydi. Ve bunun sebebi DNA sonuçlan değil, kendileriydi. Kendileri bunu söyleyebildikleri için kardeştiler. Joy nihayet bunu dillendirebiliyordu.

Sebzeli makarnalarını ve Portekiz ekmeklerini yerken

Joy yeniden konuşmaya başladı. “Aslında parayı alma konusunda içim hâlâ rahat değil. Ama alacağım. Ne zor bir durum, değil mi? Evliliğimi kurtarmak yarım milyon dolar parayı kabul etmeme bağlı.” Başını iki yana salladı. “Bu çok çılgınca... kucağıma düşen bir servetin sorun yaratabileceğini hiç düşünmezdim.”

“Bu fikirle barışabilmiş olmana sevindim,” dedi Rebecca.

“Harry’nin haklı olduğunu düşünüyorum, para bu durumu artık olduğu gibi kabul ettiğimin ve üstesinden geldiğimin bir işareti.” Dudağını ısınp Rebecca’ya baktı. “Ve şunu da bilmeni istiyorum ki, vazgeçmeyip inat ettiğin için sana minnettanm. Beni bile kabuğumdan çıkarmayı başardın. Ben kolay bir insan değilimdir. İkinci sınıftaki karneme öğretmenim şöyle yazmıştı: ‘Joy kendini ifade edebilen bir çocuk değil, ama bir kez açıldı mı, eminim ki kişiliği bir elmas gibi parlayacaktır.’ Öğretmenim beni hep görmezden gelirdi çünkü ben hiç getir-ve-anlat etkinliklerine katılmadım. Evden bir şeyler getirip de, onu boş boş bakan yirmi suratın karşısında anlatmak bana çok anlamsız gelirdi çünkü. Anlıyor musun?”

Rebecca bir kahkaha patlattı. Joy ilk defa kendisiyle ilgili özel bir şey paylaşıyordu. “Benim de buna benzer bir şaşırtıcı karne yommum var.”

Joy gözlerini bir an Rebecca’ya dikti. “Seni son zamanlarda biraz moralsiz görüyomm. Erkek meselesi mi?” diye sordu.

Rebecca neredeyse gözyaşlarına boğulacaktı. Onu duygulandıran hem bu kardeşlik hissi hem de Theo’ydu. “Theo, hâlâ Michael’la birlikte olduğum için benden ayrıldı. Ben de Michael’dan ayrıldım çünkü biz artık birbirimize ait değiliz. Ama Theo’yla işleri berbat mı ettim bilemiyomm. Onu çok özlüyorum ama artık bana döner mi, ondan da emin değilim.”

Joy, Rebecca’nın kadehine biraz daha şarap doldurdu. Şarap da en az dondurma ve bir kutu kâğıt mendil kadar iyi geliyordu. Hatta daha bile iyiydi. “Neden, bunu kendin öğrenmiyorsun? Sen vazgeçmemek konusunda oldukça iyisin, unuttun mu?”

Rebecca güldü. “Öyleyim, değil mi?”

“Ah, neredeyse unutuyordum,” dedi Joy. “Sana bir şey verecektim.” Joy masanın üzerine Güney Maine Üniversite-si’nin bir broşürünü koydu “Bugün Rex’i Portland’daki gök-evinde bir çocuk gösterisine götürmüştüm. Gökevi üniversitenin kampüsünün içinde olduğundan danışmadan senin için de danışmanlık programlanyla ilgili birkaç broşür aldım. Birkaç farklı alanda danışmanlık programları olduğunu biliyor muydun? İstersen bir terapist, istersen evlilik danışmanı, ya da ne istersen olabilirsin. Mutlaka bir göz atmalısın.”

Rebecca en son ne zaman bu kadar duygulandığını hatırlamıyordu. Ve bunun sebebi yalnızca Joy’un onu düşünmüş olması değil, Rebecca’ya buralarda kalma fırsatını tanımış olmasıydı. “Teşekkürler.”

“Kız kardeşler bu kadannı yapar, öyle değil mi?” diye sordu Joy.

“Yapar,” dedi Rebecca her an ağlayacak gibi bir ses tonuyla.

Harry ve Rex eve geldiklerinde Joy ve Rebecca hayretle hiçbir ortak noktalan olmadığının farkına varıyorlardı. Sadece herkes için güzel olan pizza, fındık ezmesi ve reçelli ekmek dışında yemek zevkleri de örtüşmüyordu. Bu saatten sonra en doğrusu daha önce hiç denememiş olduklan şeylere yönelip, bu yeni aktiviteler konusunda ortak bir noktada buluşmayı denemek olabilirdi. Balık tutmak ya da örgü örmek gibi aktiviteler.

Rex kollannı annesine doğru kaldmp, “Anne,” dedi. Joy Rex’i kucaklarken Rex gözlerini Rebecca’ya dikmiş ve minik gamzelerini ortaya çıkararak gülümsemiş ve “Selam, Becca,” demişti.

Rebecca gülümseyip, Rex’i gülen surat desenli tişörtünün üzerinden gıdıklarken, “İsmimi nihayet doğru söyledin. Adım Rebecca,” demişti. Rex hemen küçük masasının yanına gidip, masanın üzerinde yanm kalan legolardan kulesini yapmaya devam etti.

“Bu senin yeğenin,” dedi Joy. “Artık senden bahsederken teyze ve kız kardeş kelimelerini kullanacağım ki Rex’in kulağı buna alışsın.”

Rebecca gözlerini yeğenine, Rex’e dikti ve onun için içinde yine sımsıcak duygular hissetti. Bu duyguyu aslında bu evdeki herkes için hissediyordu, hatta kalbinin bir kısmının güzelliğinin resmedilip duvara asıldığı babası için bile aynı şeyleri hissediyordu.

Harry odaya girerken, “Ve bir de enişten oldu,” dedi. Harry kendine bir kadeh şarap doldurup onu Rebecca için kaldırdı. “Rex buralardayken çok fazla tartışmak istemem ama ben de enine boyuna düşündüm, Joy. Eğer parayı geri çevirmek istersen bunu anlayabilirim. Şu anda da paramız olmadığına göre, sahip olmadığımız şeylerin yokluğunu yaşamayız. Bu senin hikâyen, senin geçmişin... Ben belki de seni, hayatı benim için de kolay kılacak biçimde düşünmeye zorladım. Bu hiç adil değil. Bu yüzden senden para hakkında kararını verirken beni devre dışı bırakmanı istiyomm. Sana göre doğm olan neyse onu yap.”

Joy ayağa fırlayıp Harry’nin boynuna sarıldı. “Rebecca’ya parayı kabul ettiğimi söyledim bile. Paranın yansını anneme vereceğim. Sanırım bu en doğmsu olur.” Joy bir an durdu, sonra da, “Sence de öyle mi?” diye sordu.

Harry kollarını kansına dolarken, “Evet, hem de fazlasıyla,” dedi. “Seni seviyomm.”

“Ben de seni seviyomm.”

Tüm bu aşk gösterileri Rebecca’nın da aklına uzun boylu, sanşın, yakışıklı bir adamı düşürüyordu. “Sanınm gitsem iyi olur. Yemek için çok teşekkürler, Joy. Ve de her şey için... teşekkürler.”

Joy, Rebecca’yı kapıya kadar geçirip kapıyı açtı. “Bu arada senden mektup kutusunu da alacağım. Hemen okuyabilir miyim, bilmiyomm. Ama ileride bir gün kendimi hazır hissederim herhalde.”

Bunu duydun mu baba? dedi Rebecca kendi kendine. Göğsünün içinde bir şeylerin hafiflediğini hissediyordu. Az önce o yük kalkana kadar göğsünde taşıdığı o ağırlığın farkında bile değilmiş meğer. Rebecca elini kalbine götürerek, gülümsedi. “Mektupları yann getiririm.”

“Ya da ben seni ertesi gün başlayacağım çiftliğe götürmek için almaya geldiğimde de verebilirsin. Joy un kahverengi gözleri çakmak çakmaktı. “Rex in okulda olduğu saatlerde haftada iki sabah için imza attım. Beltie boğalarını kaşağılayıp, yeni bir stajyerlik programı başlatacağım.” Rebecca en nihayetinde kovboy çizmelerini giyecek bir yer bulmanın neşesiyle, “Tebrik ederim!” dedi.

Ama bu Aşk Otobüsü’nü geri dönmemek üzere kenara kaldırıyorum anlamına gelmesin. Amansız Eski Eşler için ayda bir tur düzenlemeye devam edeceğim. Maalesef bu kulüp olduğu sürece ben de bu turlara devam edeceğim. Seni dokuz-dokuz on beş gibi alırım.

Rebecca, Ellie, Maggie, Lucy ve Darren’i düşündü. Eski eşler ya da sevgililer olabilirlerdi ama amansız değillerdi. Onlar sadece hem kalbi, hem de aklı, hatta bedenin tüm par-çalannı içine alan bir şeyin mantığını kurmaya çalışan harika insanlardı. Herkes gibiydiler. Rebecca, “Pekâlâ, yarından sonraki gün saat dokuz gibi bana uyar,” diyerek camgüzel-lerinin arasından arabasına doğru yürüdü. Tam arabaya binmek üzereydi ki Joy arkasından seslendi.

“Aileye hoş geldin, Rebecca.”

Rebecca gülümsedi: “Sen de öyle.”

Rebecca doğruca Theo’nun evine gitti ama evin ışıkları yanmıyordu. En az bir saat boyunca verandanın merdivenlerinde oturup bekledi, fakat Theo ortalarda yoktu.

Rebecca gözlerini yıldızlara kaldmp, “Karanmı verdim ve yalnızım,” dedi. “Ama o nerede?”

İçinden, Lütfen çok geç kalmış olmayayım, diye dualar ediyordu. Lütfen, lütfen, lütfen.

Merdivenlerde yirmi dakika daha oturup bekledi. Kendini takipçi bir sapık gibi hissediyordu. Rebecca, Theo’nun sık sık yaptığı gibi büyükannesini Erkenci Tavuklar partisi için Mama’s’a götürmüş olabileceğini düşündü. Gerçi saat çoktan onu geçmişti ve Mama’s büyük ihtimalle kapanmıştı. Ama yine de bazen Arlene’in geç saatlere kadar dükkânı kapamadığı oluyordu. Ama oraya gittiğinde Mama’s’ın da ışıklarının yanmadığını gördü.

Ertesi sabah kapı çaldığında Rebecca telaşla kapıya koştu. Ama sonradan fark etti ki gelen Theo olamazdı. Ne de olsa Theo tüm açıklığıyla gelmeyeceğini söylemişti.

Rebecca kapıyı açtığında karşısında Joy ve annesini buldu. Derin bir nefes aldı; kapısının önünde bu İkiliyi bulmayı hiç beklemiyordu. Pia sanki Rebecca’nın düşündüklerini hissetmiş gibi gülümseyerek her iki elini de Rebecca’ya doğru uzatmıştı. Rebecca da ellerini ona doğm uzattığında Pia ellerini tutarak sımsıkı kenetledi. Rebecca bir an karşısında yirmi altı yıl önceki Pia’yı görür gibi olmuştu. Karşısındaki bir anda, ellerindeki parmaksız eldivenler, üzerindeki lime lime olmuş bluzlar ve elinde her şeyin başlangıcı olan bir taş parçasıyla yapayalnız ve hamile bir kadın oluvermişti. Ama sonraki an, Rebecca gözlerini kırptığında, karşısında, yeniden tek başına bir çocuk yetiştirmiş olan güçlü ve güzel bir kadın bulmuştu.

Joy, Rebecca’nın tanıdığı Joy’dan daha mutlu ve hafiflemiş görünüyordu. Neşeyle Rebecca’ya, “Rebecca, bu benim annem Pia Jayhawk Montenegro,” dedi. Anne, bu da

Daniel Strand’in kızı Rebecca,” dedi.

Pia sımsıcak bir ses tonuyla, “Merhaba, Rebecca,” dedi. “Seninle tanışmak çok güzel. Geçen haftasonu Joy’un evinde karşılaştığımızı biliyorum. İster inan ister inanma ama seni koridorda Daniel Strand’in resmine bakarken gördüğümde senin onun kızı olduğunu anlamıştım. Ama sonra kendi kendime, ‘Saçmalama, Pia. Daniel Strand’in kızının Joy’un evinde ne işi var?’ diye çıkışmıştım. Yani her ne kadar Dani-el’in resmine nasıl baktığını görsem de buna ihtimal vermemiştim. Ama hem bunu görüp hem de senin beni izlediğini görünce -bir de birbirinize olan benzerliğinizi düşünürsek-gerçekten merak içinde kalmıştım.”

Rebecca gülümsedi. “Ben de anladığınızı hissetmiştim ama emin olamamıştım.” Rebecca kapıyı sonuna kadar açtı. “İçeri gelip birer kahve içmek ister misiniz?”

“Aslına bakarsan nikâh tazeleme törenim için terzi randevumuza geç kalıyoruz,” dedi Pia. “Ama Joy bana olanlan dün gece geç saatlerde anlatınca uğrayıp seni görmek istedim. Sana Joy’un hayatına girdiğin için ne kadar mutlu olduğumu söylemek isterim. Bunun olmasını nasıl umutla beklediğimi bilemezsin.”

“Babam da öyle,” dedi Rebecca. “Umarım bunu söylememin bir sakmcası yoktur.”

Pia, onu başıyla onayladı. “Tabii ki yok. Joy bana Da-niel’in yazdığı son mektubu okudu. Bunu duyduğuma çok memnun oldum. Hem de çok memnun oldum.”

Rebecca derin bir nefes verirken, “Güzel,” dedi. “Bu durum hepimiz için oldukça yeni asimda.”

O sırada araya giren Joy, “Belki de sen de öğle yemeği

İçin bize katılmak istersin Rebecca,” dedi.

Rebecca’nın gözleri parlamıştı. “Hem de çok isterim.”

Rebecca, Pia ve Joy’la çok güzel bir öğle yemeği yemişti. Yemekte Pia’nın yaklaşan nikâh tazeleme töreninden, ikinci balayı planlarından, aslında farklı da olsa kendi dünyalarındaki tek ortak noktadan ve olanlardan bahsetmişlerdi. Yemekten sonra Rebecca, Theo’nun en sevdiği yiyecek olan tonbalığı bifteği yapmak için gerekli malzemelerini alarak, giyinmek üzere hızla eve gitmişti. Planı, elindeki poşetlerle haber vermeden Theo’nun kapısında bitmek, özür dileyerek ona “Seni seviyorum,” demekti.

Çünkü Theo’yu gerçekten de seviyordu. Bundan, başka hiçbir konuda emin olmadığı kadar emindi.

Gerçi Theo’nun bu gece de evde olup olmayacağını bilmiyordu. Belki de Theo’nun daha önce de bahsettiği gibi yanında ara sıra buluştuğu kadınlardan birini bulacaktı. Ya da belki de Rebecca her şeyi çoktan mahvetmişti ve Theo onu silmişti bile.

Rebecca vücudunu saran kısa kırmızı elbisesini, bilekten bağlı ayakkabılarını giyip parfümünü sürünmüştü. Sonrasında eline alışveriş poşetlerini alıp, Charlie’ye de yemeklerle döneceği sözünü vererek kapıdan çıktı.

Kapıdan çıkmasıyla Theo’yla bumn buruna gelmesi bir olmuştu. Theo verandanın üzerinde her zamanki yakışıklılığıyla duruyordu. Derin bakışlı, koyu renk gözlerini Re-becca’nın üzerine dikmişti.

Rebecca günün ikinci derin nefesini aldı.

Rebecca yerdeki alışveriş poşetini alırken, ‘'Ben de sana geliyordum,” dedi.

“Ben önce davrandım. Meraklı komşum Bayan Finnegrew bana dün gece verandamda saatlerce oturup, beni bekleyen bir kadın gördüğünü söyledi. Sen miydin o?” ‘Bendim.”

‘Çok beklemişsin. Bana söyleyeceğin önemli bir şeyin olmalı.”

“Vardı. Var yani. Artık kararımı verdim ve yalnızım Theo.” Rebecca üçüncü kez derin bir nefes aldı. Şu an için emin olduğu tek şey buydu belki de. Kararlı ve yalnızdı.

Theo, Rebecca’nın onu gördüğü ilk anda nefesini kesen tebessümünü yine suratına yerleştirmişti. “Bunu duyduğuma çok sevindim, Rebecca.”

“Ve artık bu evi satın alacağıma göre, bana küçük bir balkon yapman için seni işe alabilir miyim merak ediyorum.” “Benden olsun.” Theo, Rebecca’nın elindeki alışveriş poşetlerini alıp sallanan sandalyenin üzerine bıraktı. Sonra onu kollarının arasına aldı ve kırmızı, pembe renklerle batmaya hazırlanan güneşin şavkında dudaklarını dudaklanyla buluşturdu.

~Son~