Mongoliad Üçüncü Kitap

Neal Stephenson - Greg Bear - Mark Teppo - Nicole Galland
Erik Bear - Joseph Brassey - Cooper Moo

Özgün Adı

The Mongoliad Book Three

İthaki Yayınları - 944

Yayına Hazırlayan: M. İhsan Tatari

Kapak Tasannu: Şükrü Karakoç

Grafik Uygulama: Kübra Tekeli

Kapak Görseli: www.fotolia.com

1. Baskı, Temmuz 2014, İstanbul

ISBN: 978-605-375-394-0

Sertifika No: 11407

© FOREWORLD LLC, 2012

Türkçe Çeviri © Cihan Karamancı, 2014

© İthaki, 2014

İthaki™ Penguen Kitap-Kaset Bas. Yay. Paz. Tic. Ltd. Şti.’nin yan kuruluşudur.

Bahariye Cad. Dr. thsan Ünlüer Sok. Ersoy Apt. A Blok No: 16/15 Kadıköy - İstanbul

Tel: (0216) 348 36 97 Faks: (0216) 449 98 34

editor@ithaki.com.tr - www.ithaki.com.tr - www.ilknokta.com

Kapak, İç Baskı: Deniz Ofset Matbaacılık

Gümüşsüyü Cad. Topkapı Çenter, Odin İş Merkezi No: 403/2 Topkapı-tstanbul

Tel: (0212) 613 30 06 - Faks: (0212) 613 51 97

Sertifika No: 29652

NEAL STEPHENSON - GREG BEAR
MARK TEPPO - NICOLE GALLAND - ERİK BEAR
JOSEPH BRASSEY - COOPER MOO

MONGOLIAD

3.KİTAP

Çeviren: Cihan Karamancı

Erik Artzt, Fraser Mendel, Andrew Somlyo ve Brandon Uttech için.
Bu beyefendilerle çıkılan bir yolculuk daima daha eğlencelidir.

1241

VETURNAETUR

1.BÖLÜM

FINN’DEN AYRILMAK

Kalkan-Biraderleri, Finn’i kamplarını kurmuş oldukları tepeye gömdüler. “Gördüğümüz o höyükler, yani kurganlar kadar gösterişli değil,” diye Feronantus’a belirtti Raphael, “ama geldiğimiz yere doğru bakıyor ve güneş toprağı daima ısıtacak.” Seçme şansı sunulduğunda Finn her zaman açık havada, güneşin sabahları kendisini bulup kemiklerini ısıtabileceği yerlerde uyumayı tercih ederdi. Kalkan-Biraderleri’nin yeminli bir üyesi olmayabilirdi ama pek çoğu için üvey bir kardeşten farksızdı.

Kalkan-Biraderleri mensupları tepenin zirvesindeki taşlık toprağa teker teker saldırdılar. Dile getirmek istememelerine ve tek kelime bile etmemelerine rağmen, sanki böylesine yorucu bir işi üstlenmek bireysel kabahatlerini azaltacakmışçasına, hepsi de Finn’in mezarını kazan kişi olmak istiyordu. Sebep Finn’e canından olmuş diğer silah arkadaşlarından daha fazla değer vermeleri değildi; her bir biraderin kaybı aynı ölçüde korkunçtu. Fakat her biri avcının ölümünden kendini sorumlu tutuyordu.

Raphael dostunun naaşını defin için hazırlarken kaybettikleri diğer grup üyelerini düşünmemeye çalıştı. O sevgili dostların ölümlerindeki kendi rolünü de öyle... Vera’nın yardımıyla birlikte ufak tefek adamı Percival’in pelerininin üstüne yatırdı (şövalye bu konuda son derece kararlıydı) ve Finn in uzuvlarına elinden geldiğince çekidüzen verdi. Ölümün ardından bir cesede yayılan katılık Finn’in vücuduna da nüfuz etmişti ve adamın kollarından biri Raphael’in çabalarına direnmekteydi. Vera tarafından kibarca yıkanan yüzü ise şaşırtıcı derecede çocuksuydu. Raphael, narin kirpikleri ve kırışıksız alnı ilk kez net bir şekilde gördüğünde yılların ağırlığını üstünde hissetti. Evinden bu kadar uzaklarda ölmek için çok gençti, diye geçirdi aklından.

İşte o zaman Finn’i ne kadar az tanıdığını fark etti. Tabii diğerlerinin de öyle.

“Bekle,” dedi Vera’ya, kadın Finn’in yüzünü Percival’in peleriniyle örtecekken. Hemen çantalarının yanına kadar gidip yıpranmış günlüğünü ve yazma gereçlerini çıkardı. Güneşi arkasına alarak yere oturdu ve Finn’in yüzünü boş bir sayfaya dikkatle çizmeye koyuldu. Bir kaydın olacak, diye söz verdi ölü dostuna. Unutulmayacaksın.

Raphael dostunun karakterinin özünü -karşısındaki huzurlu yüz hatları ile anılarındaki daha coşkun ifadelerinin bir karışımını- özene bezene resmetmeye çalışırken Vera da kendini Finn’in ellerini ve ayaklarını yıkayarak meşgul etti. Avcının çizmelerinin derisi bir zamanlar yumuşak ve esnek olsa da vahşi doğada geçirdikleri aylar, malzemeyi sertleştirerek Finn’in ayaklarına ikinci bir deri gibi oturmasına sebep olmuştu. Vera kısa bir süreliğine çizmelere asıldı, sonra da vazgeçip ince dikişleri bir bıçakla kesmeye karar verdi.

“Ne kadar titizmiş,” diye belirtti kadın, sıra avcının ellerine geldiğinde. Vera ona Finn’in avuçlarını gösterince Raphael başını çiziminden kaldırdı. Adamın avuçları beklenildiği gibi nasırlı olmasına rağmen şaşırtıcı derecede de temizdi. Tırnakları uzundu ama içlerinde kir veya pislik yoktu.

Bağcı Cnân yanlarına yaklaştı ve Finn’in ellerini belli belirsiz bir ilgiyle inceledi. “Bir kedi gibi,” dedi. Raphael kafa sallayarak ona katıldı.

“Mezarın işi tamam,” diye bildirdi Cnân. “Ama Percival’e kalsa herhalde kazmaya devam eder,” dedi, burnundan bir homurtu çıkararak.

Raphael başıyla onayladı. “Ondan hiç şüphem yok.”

Alçik’in Finn’e saldırmasının ardından grup içinde çok az konuşma geçmişti; Moğol’un taarruzunun şoku hepsinin de nutkunun tutulmasına yol açmıştı. Fakat nöbet sırasında uyuyakaldığı sebebiyle Percival’in çektiği ızdırabı anlamak için sözcüklere ihtiyaç yoktu.

Raphael içten içe Frenk’in mest edici bir sanrıya, hani Taran’ın ve de atının ölümünden kısa bir süre sonra ormanda kapıldığı gibi bir tanesine dalmış olmasını daha muhtemel buluyordu. Lâkin bu fikri kafasından atmaya çalıştı, çünkü o düşünceyi takip eden korkunç sonuçla yüzleşmek istemiyordu: yakınınızdakilere ölüm getiren ilahi aydınlanma. Şövalyeye bahşedilen bu rehberlik karşılığında ne gibi bir bedel alınıyordu?

Vera naaşın sarılması işlemine yardım etmesi için Cnân’a el etti. “Vakit geldi,” dedi Kalkan-Bakiresi, Raphael’e. Sert gözleri alışılmadık bir biçimde yumuşaktı. “Ne kadar çizersen çiz bu yüze hayat gelmeyecek.”

“Öyle,” diye kabul etti Raphael, sonra da gereçlerini bir kenara bıraktı. Onun da yardımıyla Finn kısacık bir sürede basık bir bohçadan ibaret hale geldi.

Tepeden inen diğer Kalkan-Biraderleri naaşı dikkatle ebedi istirahat yerine taşıdılar ve hiç konuşmadan taşlık tepeye zar zor kazdıkları çukura indirdiler. Sahiden de derinmiş, diye düşündü Raphael. Belki de cesedin leş yiyiciler tarafından asla rahatsız edilemeyeceği kadar derin.

Feronantus bir elini sallayarak diğerlerini oradan uzaklaştırdı. Percival bile hiç üstelemeden yaşlı liderin çukuru tek başına doldurmasına müsaade etti. Bir müddet ne yapacaklarını bilemeden öylece dikilerek Feronantus’un mezara avuç avuç kum ve taş atmasını seyrettiler. Defin işlemi sırasında ezilmemesi için cesedin üzerini kalın bir tabakayla dikkatle örttükten sonra Feronantus daha hızlı toprak atmaya başladı. Böyle böyle bir höyük yükselecek ve son sözler sarf edilecekti; lâkin o zamana kadar beklemekten başka yapacak fazla bir şey yoktu.

Zaten ölüm hep hızlıdır, diye düşündü Raphael, gözünü ufuktaki uzak bir noktaya dikerek. Acıyı en uzun süre hissedenler sağ kalanlardır.

“Istvan nerede?” diye sordu Vera.

Raphael gözlerini kırpıştırarak düşüncelerinden sıyrıldı ve etraftaki kırsal kesime bakındı. “Bilmiyorum,” dedi.

“Griyele’yi kovalıyordur,” diye fikir yürüttü Cnân, batıyı işaret ederek.

Raphael dostlarının ölümünün ardından Moğol komutanını kovalayışlarını, ovada oluşturdukları upuzun at sırasını hayal meyal hatırlıyordu. Binekleri teker teker tıkanmış, sonunda geriye yalnızca öğle sıcağında titreşen iki ufak nokta, Istvan ile Alçik kalmıştı. “O daha dönmedi mi?” diye sordu Raphael, şaşkınlık ile kaygı arasında kalarak.

Cnân başını iki yana salladı. “Dönmemesini umasım geliyor. En azından bugünlüğüne.” Genç kadın Raphael ile Vera’ya baktı ve ikisi de kendi ızdıraplarının Bağcı’nın gözlerinden yansıdığını gördü. “Avlanmayı sürdürüyorsa onu hâlâ yakalayabilir. Geri gelirse başarıp başaramadığını öğreniriz.”

Vera kafa salladı. “Eli boş dönmesini ben de istemiyorum. Hiç dönmesin daha iyi.”

Hiçbirimiz geri dönmeyeceğiz ki, diye aklından geçiren Raphael başını çevirip Finn’in yavaş yavaş dolan mezarına yeniden baktı.

Grup o gece ateş yakmadı ve yıldızlar baş döndürücü bir şekilde tepelerinden geçip gitti. Güneş batıda alev alev yanan altın sarısı ve kızıl bir pusun içinde kaybolduktan sonra hava çabucak soğudu. Atlarını hayvanların yemeye hevesli gibi göründükleri eğri büğrü bir çalının yakınına kösteklediler ve her biri uyumak için kendi hazırlıklarını yapmak üzere köşesine çekildi.

Nehri çevreleyen gür çayırların yerini daha düz bir arazi almıştı ve Raphael ne kadar rahat etmeye çalıştıysa da bu kuru manzarayı garip bir biçimde huzur kaçırıcı buldu. Hekimin sırtındaki ve baldırlarındaki kaslar seğirip duruyor, zeminin ansızın yan yatacağı ve durduğu yerden kayıp gideceği yönünde anlamsız bir korkuya kapılıyordu. İyi ama nereye kayıp gidecekti ki? Onun veya herhangi bir Kalkan-Biraderi’nin bildiği dünyanın sınırlarını aşmışlardı. Raphael ellerini altındaki battaniyeye dayayarak yün kumaşı sert zemine bastırdı.

Davranışları bir delilik belirtisi değil, yalnızca bilinmeyene karşı verilen bir tepkiydi. İnsanlar medeniyet arzulardı; içlerinden sadece aşırı derecede sofu olanlar yalnızlıktan zevk alır, yalnızca tövbekâr münzeviler inzivaya özlem duyardı. İnsanlığın keşmekeşinden uzak durmak ruhsal manastırlarının tamamlayıcı bir parçasıydı. Dağ başındaki mağaralarının sessizliğinde veya çöldeki yalnızlıklarında Tanrıyla daha can-ı gönülden konuşabilirlerdi. Yakınlarda kimsecikler olmadığı zaman sorularınıza cevap veren sesin ilahi bir borazandan yükseldiğine inanmak daha kolaydı.

Fakat Raphael bir askerdi. O, savaşa hazırlanan adamların gürültüsüyle çevriliyken daha derin uyurdu. Sağlam bir istihkâmın arkasında dinlendiği zamanlarda zihni korku dolu tahminler yürütmeye bu kadar yatkın olmazdı. Ehlileştirilmiş hayvanların -merada birbirlerine seslenen ineklerin, bahçede tedirgince eşelenen tavukların, gölgelere havlayan köpeklerin- sesleri bile sevdiği bir ninniden farksızdı.

Bozkırlardaysa otların arasında esen rüzgârın sesinden başka bir şey yoktu. Otların olmadığı yerlerdeyse rüzgâr da sesini yitiriyordu ve bu sükût insanın huzurunu altüst ediyordu.

Kadın gelip yanına uzanırken Raphael onun kemiklerinin çıtırdadığını işitti. Bir battaniye kocaman bir kuşun kanadı gibi çırptı ve kumaş göğsü ile bacaklarına serilirken Raphael hafifçe titredi. Kadın başını onunkine dayarken nefesi Raphael’in boynunu okşadı. Elleri battaniyenin ve yıldızların altında birbirini buldu.

Kadının teni sıcaktı. Raphael vücudunu ona yaslar ve ağzı onunkini ararken geceyi sağ salim atlatacak kadar sıcak kalabileceklerini düşündü.

Sabahleyin boğazının dibinde o ısının geçip giden bir kalıntısından, Vera’nın öpücüğünün ısrarcı bir hatırasından başka bir şey yoktu.

“Bu boşluk ebediyen sürüp gitmiyor,” dedi Cnân. “Sizin haritalarınızdan çıkmış olabiliriz ama Moğol İmparatorluğu’nun sınırlarını gösteren haritaların kıyısına bile varmadık.”

“Bu kadar büyük olmasına şaşmamak gerek,” diye yakındı Yasper. “Eğer üzerinde hiçbir şey yoksa bir yere sahiden hükmediyor sayılır mısın?”

Eyerinde kaykılan kıvrak simyacı bir parça tuzlanmış eti dalgın bir edayla çiğniyordu. Nehri geçtiklerinden ve Finn’i geride bıraktıklarından beri genellikle kampı toplayan ilk kişi Yasper oluyor ve sıklıkla önden gitmeye gönüllü oluyordu. Cnân ilk başta Feronantus’un Hollandalıdan gelen bu ricayı kabul etmesini tuhaf bulmuştu. Çünkü Yasper onun emrinde değildi ve Feronantus genellikle grubun önünden gitmesi için daha usta izcilerinden birini yollardı. Fakat genç kadın çok geçmeden Feronantus’un stratejisini anlamıştı: simyacı bir şey, muhtemelen doğal bir simyasal kaynak arıyordu. Yasper sıradışı bir şeye karşı gözünü açık tuttuğu müddetçe yeterli bir izci olacaktı ve böylece Feronantus da diğerlerinin biraz dinlenmelerini sağlayacaktı.

Lâkin son zamanlarda Yasper da daha tecrübeli Kalkan-Biraderleri’yle aynı keyifsizliğin pençesine düşmüştü.

Griyele’nin izi onları Saraycıka doğru yönlendirmişti, orada daha fazla Moğol askeri olduğu düşünüldüğünde bunda şaşırtıcı bir şey yoktu. Biraz dikkatli davranıp Benjamin’in buluşma mekânı olarak tarif ettiği yere varmışlardı. Kervansaray terk edilmişti, geriye cılız bir ağaç koruluğunun ve incecik bir akıntının yakınına serpiştirilmiş birkaç ateş çukurundan başka bir şey kalmamıştı. Küller soğuktu ve ortalıkta Moğol midillilerine ait çok fazla iz vardı. Grubun o bölgede kalması tehlikeliydi. Oradan ayrılmadan önce Cnân, sanki onları araması gerektiğini bilirmişçesine, tüccarın bıraktığı şifreli bir mesaj, yani ağaçlardan birinin kabuğuna oyulmuş bir dizi işaret bulmuştu. Altı gün boyunca güney doğuya, diyordu mesaj. Kayaya bakın.

Hangi kayaya? diye sormuştu Feronantus.

Muhtemelen oradaki tek kayaya, diye belirtmişti Raphael.

Yasper’ın tüm dikkatini kendi küçük projelerine vermeye ne kadar yatkın olduğunu iyi bilen Cnân simyacının bahsi geçen kayayı bulmadan önce ona toslayacağından şüpheleniyordu.

Raphael’in yorumunun son derece isabetli ve muhtemelen grubun ihtiyaç duyacağı tek yönlendirme olmasına rağmen Cnân o kayayı biliyordu. Kaya doğudan batıya yolculuk eden Bağcıların kullandığı yer şekillerinden biri, vahşi doğada mesajların şifrelenebileceği ve diğerleri tarafından alınsın diye bırakılabileceği bir duraktı.

Bağcılardan bazıları tıpkı Cnân gibi geniş bir bölgede seyahat ederdi, ama diğerleri doğup büyüdükleri yerin birkaç günlük yolculuk mesafesinin dışına çıkmazlardı. Diğer soy kardeşlerinin mesajlarını ve talimatlarını hâkimiyet alanlarının sınırlarında alır, o bölgede dolaşmakta daha maharetli oldukları için de oraların yabancısı olan Bağcı’nın görevini onlar tamamlarlardı. Bu sayede mesajlar bilinen dünya boyunca taşınabiliyor ve teslimatın gerçekleştirilmesi garanti altına alınabiliyordu, çünkü soy kardeşleri asla tek bir haberciye bel bağlamazlardı.

Bu tarz yer şekilleri İpek Yolu tüccarları tarafından da kullanılırdı.

Cnân omzunun üzerinden arkasındaki at ve binici sırasına bir göz gezdirdi. Kendisi bunun gibi çorak arazilerde yolculuk etmeye alışkın olsa da gündoğumundan günbatımına kadar at binmenin diğerlerini iyiden iyiye bezdirmeye başladığını görebilmekteydi.

Üstelik önlerinde daha kaç gün olduğuna dair hiçbir fikirleri yok, diye düşündü genç kadın.

“Neye gülüyorsun?” diye sordu Yasper.

“Hiçbir şeye,” cevabını veren Cnân yüz ifadesine çekidüzen verdi. “Neşemi yerine getirecek ne görmüş olabilirim ki?”

“Ben de o yüzden sordum ya,” dedi Yasper. Simyacı oturduğu yerde doğruldu ve çomağıyla atını hafifçe dürterek kadına biraz daha yaklaştı. “Bu yoldan daha önce de geçtin,” diye belirtti. “Söyle bana, hiç tuz kaynağı gördün mü?”

“Tuz mu?”

“Evet.” Adam ellerini açarak arazide gezdirirmiş gibi yaptı. “Kurumuş bir göl mesela. Rüzgârın rahatça estiği bir yer.”

Cnân bir kahkaha attı. “Bu toprakların her yeri öyledir.”

“Hayır hayır. Burası gibi değil. Dümdüz bir alan. Simyacılar öyle yerlere sabkha der.”

Cnân omuz silkti. “Bu sözcüğü bilmiyorum,” dedi ama aynı anlama gelebilecek Türkçe bir kelimeyi hatırlar gibi oldu. Sözcüğü çıkarmaya çalıştıysa da hiçbir şey diline uygun gelmedi. “Öyle bir yer de görmedim,” diye itirafta bulundu.

“Yazık,” dedi Yasper. “Ben de görmedim.”

Cnân tekrar gülümsedi. “Hâlâ vakit var.”

“Biliyorum, biliyorum.” Yasper ellerini salladı ve yanaklarını şişirip uzun bir soluk verdi. “Bu... çöl... sinirlerime dokunuyor. Tariflerimle teselli bulmaya çalışıyorum ama çok az malzemem kaldı; özellikle de şeyden sonra...” Simyacı cümlesini yarım bıraktı ve Cnân onun Kiev’de kaybettiği atını düşündüğünü anladı.

Livonyalıların komutanı Kristaps, Kalkan-Biraderleri’yle girdiği dövüşten kaçarken Kalkan-Bakireleri’nin sığınağına ulaşmak için kullandıkları o pis kokulu tünellerden geçmişti. Kuyu evinden çıktığında da Cnân’ın, Yasper’ın ve Finn’in atlarına rastlamıştı. Livonyalı bineklerin üçünü de yanına alarak takip edilmesini güçleştirecek akıllıca bir hamlede bulunmuştu. Yasper’ın asıl derdi atını değil de çok sayıdaki çantasını, kavanozunu ve tozlarını kaybetmekti.

Simya malzemelerinin tamamı elden gitmişti.

Yasper o zamandan beri stokunu yenilemeye çalışıyordu ve bunda kısmi bir başarı sağlamıştı. Sınır kasabasındaki pazaryerinden Moğol birliğine karşı son derece etkili bir biçimde kullandıkları o kestanefişeklerinin yanı sıra başka temel malzemeler elde etmişti. Bu topraklara özgü, dayanıklı bir bitki türü olan Pelinotuna ilk rastladıklarında da epey heyecanlanmıştı fakat onu günler boyunca öbek öbek gördükten sonra hevesi büyük oranda kırılmıştı. Cnân simyacının tarifleri hakkında çok az şey biliyordu (zaten daha fazlasını bilmek istediği de yoktu) ama anlayabildiği kadarıyla Hollandalının tüm iksirleri, merhemleri, tozları ve bulamaçları dikkatle ölçülmüş iki veya üç temel malzemeden oluşan bir baz kullanılarak hazırlanıyordu.

Tuz da o temel malzemelerden biriydi.

“Yaratmayı umduğun şey nedir?” diye sordu genç kadın, ilgiden ziyade can sıkıntısından.

Yasper ona hınzırca bir ifadeyle sırıttı. “Altı üstü evrenin sırları,” deyip güldü. “Her simyacı Tanrı’nın dünyayı yaratırken başvurduğu gizli yöntemleri kavrayarak var oluş bilmecesini çözmek ister. Tüm bunlar fazla bir şey gibi gözükmeyebilir,” derken etraflarını işaret etti, “fakat bütün dünya bir dizi karmaşık talimatla yaratılmıştır. Bazı insanlar yaradılışın çetrefilli gizemini anlamak için ömürlerini harcarlar. Mesela Pliny... Onu tanır mısın? Hayır, tabii ki tanımazsın. Dünyanın tabiat ilmi hakkında otuz yedi ciltlik bir kitap yazmıştır. Otuz yedi!” Adamın konuştukça morali düzeliyor, eyerinde daha dik oturuyordu. “Tanrı’nın yarattığı bu dünyanın ne kadar karmaşık olduğunu hayal edebiliyor musun? Farklı parçaların nasıl bir araya geldiğini anlamak istemez misin?”

“Bu konuyu hiç düşünmemiştim,” diye itiraf etti Cnân. “Peki sen neden anlamak istiyorsun? Yoksa amacın bir tanrı haline gelmek mi?”

Yasper başını iki yana salladı. “Öyle bir şey kâfirlik olur,” deyip cıkcıkladı ve dudakları bir sırıtışla gerildi. “Hayır, bizler gerçekte kim olduğumuzu ve asıl amacımızın ne olduğunu anlamanın peşindeyiz. Eğer dünyanın nasıl yaratıldığını idrak edebilirsek ve tahavvül gücünü, yani bir şeyi başka bir şeye dönüştürme sanatını öğrenebilirsek aynı yeteneği biz de kazanamaz mıyız?”

“Hangi yetenekmiş o?”

“Tahavvül.”

“Taha-ne?”

“Yeni bir şeye dönüşmek.”

Cnân burnunu kaşıdı. “Şimdi olduğumuz şeyin ne kusuru var?” Yasper bir gözünü kapatıp genç kadını eleştirel bir şekilde süzdü. “Ne kusuru yok ki?” diye karşılık verdi.

Daha en başından sorduğuna soracağına pişman olan Cnân kafasını iki yana salladı ve simyacının dikkatini dağıtacak boş bir umutla ufku taradı. Yasper bu tek taraflı sohbete gittikçe ısınıyordu ve genç kadın konunun daha da kafa karıştırıcı bir hal alacağından çekiniyordu. “Bak,” dedi, eyerinde doğrulup parmağıyla göstererek. Sesinde bir heyecan tınısı duymak onu utandırmadı. “Şurada!”

İleride ince ve siyah bir suret, bomboş gök kubbeyi dürtmek için yukarı doğru uzanan bir parmak misali düz zeminden yavaşça yükseldi. Suret yağmurun yumuşattığı topraktan çıkmaya çalışan bir solucan gibi kıpır kıpırdı.

“Atlı!” diye diğerlerine seslendi Cnân. Yasper da ellerini gözlerine siper ederek eyerinde doğruldu. Adam ısı dalgasına bir müddet baktıktan sonra eyerine geri oturdu ve omuzlarının çöküklüğü Cnân’a her şeyi anlattı.

“Gelen Istvan,” dedi Yasper buruk bir edayla.

Istvan yaklaşırken Cnân da simyacının gördüğünü doğruladı. Macar yalnızdı.

Fakat genç kadını asıl ürperten şey Istvan’ın önlerinde oluşuydu.

Peki Griyele nereye gitti?

2.BÖLÜM

FACTUS SUM TAMQUAM VAS PERDITUM [1]

Fieschi’nin dramatik bir giriş yapması lazımdı.

Septizodium’a girip çıkmakta kullandığı gizli kapıdan pek de uzak olmayan bir duvarın üzerinde dar bir aralığa açılan bir çatlak vardı. Fieschi daha evvelden orayı eğreti bir soyunma odası olarak kullanır, makamının kisvesini yalın bir yün cüppeyle orada değiştirirdi. Şimdiyse Septizodium’un altındaki tüneller dumanla ve panik halindeki kardinallerin bağrışlarıyla dolarken saklanma yerinde sabırla beklemekteydi.

Fieschi sıkışarak sığınağına girmeden önce gizli kapıya kadar gidip saklı sürgüyü açmıştı. Kapıyı biraz itmiş, yalnızca azıcık havanın içeri girebileceği ve azıcık dumanın dışarı çıkabileceği kadar aralık bırakmıştı. Genç haberciler de bu kapıyı kullanmıştı ve Fieschi o iki soytarının -Colonna ile Capocci’nin- yabancılar gelmeden önce de bu geçitten haberdar olduklarını düşünmesine rağmen kapının bulunmasını Tanrı’nın takdirine bırakmak istememişti: görgü tanıklarına, mucizevi zuhurunun başına üşüşecek bir seyirci kitlesine ihtiyacı vardı.

Fieschi daha rahat etmek için omuzlarını nişin duvarına dayadı. Sağ elini yavaşça açıp kapayarak bir önceki çabalarının felç edici sızısını uzak tutmaya çalıştı. Quoniam furtitudo et refugium meum es tu, diye dua etti, et propter nomen tuum deduces me et enutries me. Tanrı hem kayam hem de kalemdir ve hiçbir şey inancımı sarsamaz.

Fieschi, Aziz Augustine’in otuz birinci ayete dair verdiği bir vaazı, özellikle de İbrahim’le alakalı bir kısmını anımsadı. Peygamber imanının faziletine göre yargılanmış, gerçekleştirdiği iyi davranışlar geri planda kalmıştı. “Exsultabo, et laetabor in misericordia tua,” diye fısıldadı Fieschi, Tanrı’nın kendisini duyacağını bilerek. “Quoniam respexisti humilitatem meam; salvasti de necessitatibus animam meum”[2]

Somercotes’i yok ederek Kiliseyi kurtarmıştı. Bu tür güçlükler Tanrı’nın sevgisinin ve şefkatinin bir parçası değil miydi? Hiç şüphesiz Tanrı onun günahını affederdi.

Ateş, yani Şeytanın kundakçı vekili, dar odada yanıcı ne varsa iştahla yutuyordu. Duvarları yalayıp da aradığını bulamayınca yerdeki cesede saldırmıştı. Kumaştan ve etten güç alarak büyümüş, yolladığı alevden uzuvlar duvarlardaki çatlakların içlerine kadar sızmıştı. Capocci, Somercotes’in odasına vardığında artık tek bir alev değil, kardinallerin kullandıkları çok sayıdaki ufak odada melun bir neşeyle cirit atan bir dizi yangındı.

Dumanın büyük bir bölümü Somercotes’in odasından geliyor, alevler kemiklerin üstündeki yağı ve eti coşkuyla yaktıkça çıtırdayan ve cızırdayan toparlak kütleden dalga dalga etrafa yayılıyordu. Başını eğip ağzından nefes alan Capocci bu kokuyu iyi tanıyordu. Yıllar önce, Dokuzuncu Gregory’ye hâlâ itimat ettiği zamanlarda, Viterbo’ya giden papalık askerlerine liderlik etmiş ve Rispampano kalesini kuşatmıştı. Romalı askerler kendilerine birkaç gün boyunca direniş göstermiş, yanan zift de dahil olmak üzere surlara çıkarabildikleri her şeyi Capocci’nin askerlerinin üzerine atmışlardı. Ölen adamların haykırışları ve yanan etlerinin kokusu ordusunun azmini arttırmaktan başka bir işe yaramamıştı.

Somercotes’in cesedi kendi odasının ortasına yakın bir noktada kıvrılmış yatıyordu. Ne yataktaydı ne de kapının yakınında... Yani yangın kazara çıkmış olsaydı Capocci’nin onu bulmayı bekleyeceği iki yerde de değildi. Rahip beynine doluşan meraklı düşünceleri bir kenara itip yavaşça hararetli odaya girdi. Yüzündeki gür kıllar ısıdan dolayı kıvrılıp yanmaya başlarken sakalından çıtırtılar yükseldi. Dumanların arasından önünü görebilmek için gözlerini hızla kırpıştırarak eldivenli elini ileri uzattı.

Somercotes hâlâ yaşıyor olamazdı. Alevler adamın bedeninde çok hızlı geziniyor, yanan etin cızırtılı sesi çok yüksek çıkıyordu. Hele koku... Capocci bir şey, muhtemelen bir dirsek yakaladı ve alevler eldivenlerinin kalın derisini kemirirken dişlerini sıktı. Cesedi bu cehennem gibi yerin içinden çekip çıkarmak niyetiyle asıldı ama hiçbir direnişle karşılaşmayınca yere düştü.

Elinde kıvıl kıvıl alevden uzantılarla kaplı, kömür olmuş bir et parçası, bütün bir kol tutuyordu.

Capocci daha sonra af dilemesini gerektirecek bir küfür ederek Somercotes’in kolunu fırlatıp atmaya çalıştı ama alevler kolun etini eldiveninin derisine yapıştırmıştı. Turuncu alev dilleri artık manşetini yalamaya başlıyordu. Capocci diğer elini kullanarak o eldiveni, hemen ardından da ötekini çıkardı. Sonra da kendini geriye atarak odadan ve bu dehşet verici cenaze ateşinden kaçtı.

Koridora çıktığında öksürüp tıksırarak duvara yaslandı ve pis havayı içine çekmeksizin soluklanmaya uğraştı. Diğer odaları da kontrol etmesi gerektiğini biliyordu. Onların boş olacağını umuyordu, ama ya değillerse? O odaların sahipleri Somercotes’ten daha canlı olabilirler miydi?

Capocci dönüp kaçmak istiyordu. Korktuğunu itiraf edemeyecek kadar mağrur biri değildi. Korku güçlü bir duyguydu ve kendini Tanrı’ya adamak korkmaktan vazgeçmek anlamına gelirdi. Fakat böyle bir fedakârlık onu yaralanmalara veya ateşe dayanıklı hale getirmiyordu.

Tam tersine daha tedbirli kılıyordu.

Yine de emin olması lazımdı. Başka birinin bulunmadığından emin olmalıydı. Ancak ondan sonra kafasındaki seslere -Somercotes’in ölümünün bir kaza olmadığını söyleyen düşüncelere- kulak kabartabilirdi.

Rodrigo bir keresinde rüyasında bir ejderha görmüştü. Yılankavi ve uzun yaratık kırmızı-kahverengi pullarla kaplıydı. Kükrediğinde ağzından kocaman ve simsiyah bir duman bulutu püskürmüştü. Karnında şeytani ruhların körüklediği dev bir fırın vardı ve o dumanın peşinden de ateş fışkırmıştı. Göz kamaştırıcı, yakıcı bir ateş.

Rodrigo o ateşten kaçmıştı, yerinde kalmak yanmak anlamına gelirdi. Tanrı’ya güveni tam olsa da, Tanrı’nın kendisine göz kulak olduğuna ve Onun sevgisinin Cehennemden gelecek her türlü alçaklığa karşı koruma sağlayacağına inansa da zihninin diğer yarısı umutsuz ve korku doluydu. O parçası kaçıp gidiyor; ruhunun, bedeninin ve zihninin geri kalanını da peşinden sürüklüyordu. Yangından kaçıyordu...

Ayağı takılan Rodrigo ellerini pürüzlü kayaya sertçe çarptı. Etrafını saran duman ağzına, burnuna ve gözlerine doluyordu ama aşağıda, kayanın yakınında daha az is vardı. Rodrigo yüzünü kayalık zemine yaslamak ve dumanın üstünden geçip gitmesini sağlamak istedi. Bırak ejderhanın ateşi tepedeki gökyüzünü yaksın. Burada, yere sokulmuş vaziyetteyken yaratığın gözünden kaçabilir, nefes almayı sürdürebilirdi.

“Ayağa kalk.” Biri onu cüppesinden yakalayıp sürüklemeye başladı. Vücudu öksürüklerle sarsılan Rodrigo direniş gösterse de kollarında hiç mecal kalmamıştı. Kendini sürüklenmeye bıraktı ve çok geçmeden onu taşıyan kişinin bunu yapmaya devam edeceği açıklık kazandı. Hatta yere çarpıp duran dizlerinin acısına bakılırsa daha sert bir biçimde...

Rodrigo yeniden ayaklarının üzerinde doğrulunca eller onu bıraktı, böylece sonu gelmez geçitte sendeleyerek ilerlemek için özgür kaldı.

Sanki ejderhanın boğazından yukarı koşuyor, yaratığın karnındaki cehennem alevlerinden kaçmaya çalışıyordu.

Sonra hiçbir uyarıyla karşılaşmaksızın özgür kaldı. Duman demeti, mavi gökyüzünün saf dinginliğine doğru kıvrılarak yükselen siyah bir parmak halini aldı ve tünel duvarları geride kaldı. Kaçmıştı.

Ve özgürlükle birlikte ani bir zihin açıklığı geldi. Sanki gözleri ve gırtlağı dumandan çok daha fazlasını atmıştı. Bir kez daha ateşin, ruhuna musallat olan o inatçı sıcaklığın pençesine düşmüştü. Bu taşıması o denli ağır bir yüktü ki Tanrı’nın gözlerini üzerinde hissettiği kısacık anlar Rodrigo için muazzam bir mükâfattı. Kendini adeta... yücelmiş hissetmekteydi.

Arkasına, Septizodium’un süsten yoksun duvarlarına baktı. Bir ara sokakta, Roma’daki binaların arasında bulunan çok sayıdaki tabelasız ve kolay unutulur boşlukların birinde duruyordu. Sendeleyerek dışarı çıktığı kapı gerçek bir kapı değil, akıllıca tasarlanmış taş bir paneldi. Başka bir zaman olsa, etrafındaki diğer taşların oluşturduğu alacalı arka planın arasında onu asla fark edemezdi. Fakat şimdi açık duruyor, simsiyah bir duman sütunu eşiğinden dışarı çıkıp döne döne yükseliyordu. Çatıların üzerinde yükselen başka duman sarmalları da mevcuttu; Septizodium’un başka çıkışlarının olduğu belliydi. Bunlar içeriye kapatılanlar için bariz olmayabilirdi ama duman çıkış yollarını bulma konusunda epey yetenekliydi.

O uzun boylu, yaşlıca kardinal -Rodrigo isminin Colonna olduğunu artık zahmetsizce hatırlayabiliyordu- yakında bir yerde duruyor, göğsü şiddetli bir öksürükle inip kalkıyordu. Adam yere pis bir şey tükürdü ve elinin tersiyle ağzını sildi. “İyi misin?” diye sordu ve Rodrigo çıkan sesin alevlerle dolu karanlıkta gerçekleştirdiği uzun göç esnasında kendisine bağıranla aynı olduğunu fark etti.

“Evet,” cevabını verdi. “İyi sayılırım.”

Colonna kafa sallayıp haç çıkardı. “Diğerleri için gözünü açık tut,” dedi. “Ben gidip... kaçmamızı bekleyen birilerinin olup olmadığına bakacağım.” Kardinal ara sokağın yukarısına doğru bir adım attı, sonra da ellerinde hâlâ küçük bir toprak kap tuttuğunu yeni fark eder gibi gözüktü. “Bu sende kalsın,” deyip kabı Rodrigo’ya doğru uzattı.

“Nedir bu?”

Colonna kafasını bir yana yatırdı. “Sen onu tut yeter.” Başını iki yana sallayarak ara sokakta ilerlemeye başladı ve Rodrigo’yu kardinalin aklından neler geçtiğini merak ederken bıraktı.

Rodrigo çekinerek tuttuğu kaba bir göz attı. Bir balmumu katmanıyla kaplanmış tahta bir tıkacı vardı ve kabın ağzına o kadar sıkı oturuyordu ki Rodrigo onu ters çevirirse bile -tıpkı şu anda yaptığı gibi- yerinden çıkmıyordu. Kabı kulağına yaklaştırıp dikkatle dinledi ama Septizodium’un derinliklerinde yanan ateşin iniltili gümbürtüsü arasında hiçbir şey duyamadı.

Aptallık ediyorum, diye aklından geçirdi. Colonna bu hapishaneden bir tek bunu kurtardıysa mühim bir şey olmalı. Daha fazlasını bilmeme gerek yok. Uzun boylu kardinalin gittiği istikamete baktı. Hepimizin sırları vardır.

Hummanın etkisinden kurtulmuş olduğu için Mohi’nin yakınındaki o terk edilmiş çiftlikte ne gördüğünü soğukkanlılıkla hatırladı: ahırdaki katledilmiş atlar, samanlıkta gizlenen çocuklar, ırzına geçilip yakıldıktan sonra evin şöminesine atılmış anne, oklarla duvara mıhlanarak olup bitenleri seyretmeye zorlanmış yaşlı adam. Rodrigo o zamanlar hissettiği korku ve dehşetin etkisinde kalmaksızın tüm bunları açıkça anımsayabiliyordu. Sanki aydınlatılmış bir ortamda bir el yazmasının sayfalarını gözden geçiriyordu ve kitabı kapatıp bu resimleri ebediyen gizlemeyi ne kadar çok isterse istesin bunu bir türlü yapamıyordu. Humma ve sanrılar tanık olduklarını zihnine dağlamıştı; onlar artık benliğinin kalıcı birer parçasıydı.

Hatırladığı bir diğer şey de Albertus Biraderin yıllar önce ona öğrettikleriydi. Rodrigo o zamanlar çok genç ve Tanrı’ya nasıl ibadet edileceğini öğrenmeye çok hevesliydi. Yaşlı keşiş de yeni kavuştuğu bilgileri zeki bir öğrenciyle paylaşmaya en az o ölçüde istekliydi. Rodrigo Ars Notoria' [3] sayesinde Tanrıyla arasındaki ilişkiyi daha kolay inceleyebilecekti ve bunu Tanrı’nın lisanını anlayarak, dil ile zihnin birbirleriyle nasıl bağlantılı olduğunu öğrenerek yapacaktı.

Albertus Birader ona bir dua öğretmişti. Te quaeso Domine mi illumina conscientiam meam splendore luminis tui. Seni ışığıyla aydınlatsın diye Tanrı’ya seslen ki gördüklerini ve duyduklarını hatırlayabilesin. Adorna animam meum ut audiendo audiam et audita memoriter teneam.

Beni kutsa ki hatırlayabileyim Tanrım.

Hatırlıyordu da. Rodrigo her şeyi ilk kez tecrübe ediyormuşçasına net hatırlıyordu. Bu Tanrı’nın sevgisi miydi? Yoksa Albertus Biraderin öğrettiği o isimleri anarak Tanrı’nın şanına karşı mı gelmişti? Algoras, Theomiros... Albertus Biradere göre bunlar meleklerin adları, içini semavi bir heybetle dolduracak olan Tanrı’nın zuhurlarıydı.

Rodrigo unutmaya çalışmıştı. Ölülerin üstünü örttükten ve onları gömdükten sonra o kadının öldürüldüğü şöminenin önünde diz çöküp dua etmişti. Tanrı’dan kendisine yapılan her şeyi geri almasını istemişti. Artık hatırlamak istemiyordu. Tek istediği gözlerini açmak ve yeniden masum olmaktı.

Fakat Tanrı duasına cevap vermemişti. Dizleri sızlayan, karnındaki yaradan aşağı kan sızan Rodrigo buna rağmen dua etmekten vazgeçmemişti. Tanrı sesini duyana veya ruhu doğrudan onun yanına gidene kadar duasını sürdürecek, asla durmayacaktı.

Derken melekler çıkagelmişti. İlk başta evin kaba saba duvarlarındaki deliklerden sızan ışık huzmelerinden fazlası değillerdi. Işıklar birbirine karışarak şöminenin üstünde süzülen kanatlı bir suret halini almıştı.

Aperi mititissime animam meam. Merhamet edip ruhumun donukluğunu gider...

Rodrigo, Colonna’nın toprak kabını göğsüne sıkıca bastırdı. Sırrımız, diye aklından geçirdi, hafızasının kaybolmayı reddeden kısmının üstüne kapanan kocaman bir kapı hayal ederek.

Metal tangırtıları ve insan sesleri Rodrigo’yu o anıdan çekip aldı ve başka bir tanesinin içine attı. Mor ile beyaz renkli kıyafetler içerisindeki askerler ona ve Septizodium’un gizli girişinin dumanlı deliğine doğru geliyorlardı. Rodrigo adamların geldiğini gördü ama en az onun kadar net olarak gördüğü diğer şey de bir pazaryerindeki bunaltıcı bir akşamüstüydü. Ferenc orada, hemen yanı başında ata biniyordu ve yanlarında bir de kız vardı. Hayır, arkalarında. Kız onları seyrediyordu. Rodrigo kızı daha sonra tekrar görmüştü. Nerede? Uykusundan uyanmadan önce, ejderhanın karnının karanlığında. Kız, ejderha tarafından yutulmuş küçücük bir kuş gibi kanat çırparak hapishanelerinin içine düşmüştü. Yanında da bir şey getirmişti... yüzüğü! Başpiskopos Csâk’ın mühür yüzüğünü.

“Peder Rodrigo.”

İrkilen Rodrigo hızla gözlerini kırpıştırdı. Bulanan görüş alanında çok fazla şekil yüzdü, çok fazla katman birbiri üstüne bindi. Sonunda bir miktar gözyaşı bunları temizledi ve geriye sadece Kardinal Colonna ile yüzünü çıkardığı ama şahsen tanımadığı başka bir adamın endişeli suratları kaldı. “Evet?” dedi Rodrigo.

Colonna diğer adamı işaret etti. “Bu Baş İnzibat Alatrinus.” Sesi ifadesizdi. “O ve adamları güvenliğimizi sağlamak için buradalar...”

Baş İnzibat kafa salladı. “Lütfen Peder. İzin verin de adamlarım size refakat etsinler.”

“Nereye?” demeyi becerdi Rodrigo. Toprak kap hâlâ ellerindeydi ve kollarını indirmesine rağmen yükünü bırakmadı. O sırada sağ başparmağındaki bir yüzük gözüne takıldı ve süslü halkaya aval aval baktı. İri yarı bir adam olan başpiskopos hayattayken Rodrigodan çok daha ağır ve uzun boyluydu. Elleri de dev gibiydi.

Fakat Rodrigo’nun yüzüğe bakmasının sebebi bu değildi. Bakıyordu, çünkü onu oraya taktığını hiç hatırlamıyordu.

“Güvenli bir mesafeye,” dedi Baş İnzibat. Rahibin şaşkınlığının sebebini fazla duman solumaya bağlayan adam bir elini Rodrigo’nun omzuna koyup hafifçe sıktı.

Muhafızlardan biri seslenerek Baş İnzibat’ın dikkatini çekti ve Rodrigo’nun omzundaki el kayboldu. Tünelden başka biri, ak saçları isten kapkara kesilmiş bir hayalet çıkıyordu.

“Capocci bu,” diyen Colonna rahatlayarak içini çekti.

Başka muhafızlar da gelip ara sokağın dar ucunu tıklım tıklım doldurunca kargaşa arttı. Baş İnzibat kalabalığı ite kaka Capocci’nin yanına vardığı sırada ak sakallı kardinal kendini yere bıraktı. Rodrigo, kardinalin Baş İnzibat’tan gelen bir soruya verdiği cevabı duyamadı, ama Alatrinus’un yüz ifadesine bakarak adamın ne dediğini açıkça okuyabiliyordu.

“Avludan kaç kişiyi çıkardıklarını öğren,” dedi Baş İnzibat, adamlarından birine. “Onlara yanımda üç kişi olduğunu söyle. Kesin bir sayım yapılsın.” Kafa sallayan muhafız Colonna ile Rodrigo’nun yanından koşarak geçip mesajını iletmeye gitti.

Askerlerden birkaçı Capocci’nin ayağa kalkmasına yardım etmek amacıyla diz çökerken Baş İnzibat da tünel girişinin dumanlı ağzına ihtiyatla yaklaştı. Yoksa içeri mi girecek? Rodrigo boğazından bir bağrışın yükseldiğini hissetti; Baş İnzibat’ı uyarmak istiyordu. Nasıl olur da içeride hiç kimsenin canlı kalamayacağını anlayamaz?

“Hey!” diye seslendi Baş İnzibat. “Orada kimse var mı?”

Kapının karanlığında bir şey kıpırdayınca sözcükler Rodrigo’nun boğazına dizildi. Karşısında ansızın bir suret bulan Baş İnzibat irkilerek geri sıçradı. Sözleriyle acaba neyi çağırmıştı?

Yüzü ve giysileri isten kararmış bir adam sendeleyerek tünelden dışarı çıktı, sonra da Baş İnzibat’ın ayaklarının dibine yığılıp nefes almaya çalıştı. Adam titreyen ellerinden birini askerin çizmesine attı ve boğulan bir kimsenin sudaki bir tahta parçasına yapacağı gibi deri çizmeyi sımsıkı kavradı.

Rodrigo bu sahneye bakakaldı ve adam başını kaldırırken başka bir şeyi daha hatırladı: Somercotes’i son gördüğünde sohbetleri bir ziyaretçi tarafından bölünmüş, bu ziyaretçi Somercotes’i oradan alıp götürmüştü. Şahin suratlı bir adam. Yani biraz ilerisinde yatan kişi.

Kardinal Fieschi.

3.BÖLÜM

ÇİN ATEŞİ

Haakon’a göre önceki birkaç hafta ile bu son hafta arasındaki tek fark kervanın yolculuk temposuydu. Moğol İmparatorluğu’nun başkentine -Karakurum; artık bu ismi daha iyi telaffuz edebiliyordu- geldiklerinden beri hem kendisi hem de bozkırlardaki zorlu yolculuktan sağ kurtulan diğer adamlar için çok az şey değişmişti. Ayrıca nihai hedeflerinin Karakurum olmadığı bir-iki gün içinde açıklık kazanmıştı. Delikanlı, Kağan’ın yola çıkışı için yapılan hazırlıkları büyük bir merakla seyretmiş, hatta kervan tekrar yola koyulmadan önce adamın ta kendisini şöyle bir görme imkânı bulmuştu. Lâkin bu sefer arabaların temposu öncekine kıyasla uyuşuktu ve engebeli yollarda maruz kaldığı sarsıntıyı asgariye indirebilmek adına kendisini kafesin parmaklıklarının arasına sıkıştırması için fazla bir sebebi yoktu. Arabanın sallantısı ona denizdeki şalopaların [4] hafif devinimlerini, her Kuzeyli oğlana öz annesinin sıcacık kucağı kadar tanıdık gelen o hareketi hatırlatıyordu. Genç adam gün boyunca pek çok kez uyuyakalmıştı.

Bunun sonucunda da saldırı başladığında uyanık durumdaydı.

Legnica’nın dışındaki dernek evinde tanıştığı ve çok yer gezip görmüş Kalkan-Biraderleri’nden biri olan Raphael, tatlı bir dille ikna edildiği takdirde acemilere hikâyeler anlatırdı. Tıpkı Feronantus gibi o da delikanlılarla az konuşmaya ve onlara sert davranmaya yatkındı; fakat başka yerlerden ve zamanlardan bahsederken karşısındakileri büyüleyecek kadar tatlı dilli biri olurdu. Raphael o hikâyelerden birinde Cordoba kuşatmasına değinmiş, yanan okların ve alevli zift toplarının bombardımanını Tanrı’nın öfkeli yumruğuyla güneşi darmadağın etmesine benzetmişti. Öyle bir felaketten kaçamazsınız, demişti onlara, yalnızca öylece durup gökyüzünün alevler içindeki bir yağmurla örtülüşüne şahitlik edersiniz. O güneş parçalarından biri bahtınıza yazılmışsa kaderiniz buydu, işte o kadar.

Haakon ufukta yükselen minik ışıkları gördüğünde onları güneşten düşen parçalardan ziyade ürküp havalanan bir kuş sürüsüne benzetti. Yine de duyduğu huşudan hiçbir şey kaybetmeksizin seyretti onları. Oklar kampın üstüne yağarken gecenin durgunluğu onların havada çıkardığı ıslıklarla bozuldu. Alevli oklar çadır ve araba denizine dağıldı ve her biri iner inmez arkadaşlarına yol gösteren titrek bir işaret feneri halini aldı. Hakoon, kampın içinde Moğolların tepkisinden doğan bir yaygaranın koptuğunu duyabiliyordu: Kağan’ın korunmasını emreden bağırışlar, ızdırap çığlıkları, şaşkınlık dolu haykırışlar. Kampın çomakla dürtülen bir karınca yuvasından farkı kalmamıştı. İlk başta her şey düzensiz bir kargaşadan ibaret olacak, fakat sonra bir düzen kurulacaktı. Karıncalardan bazıları çomağa saldırırken diğerleri de yuvayı yeniden kurmaya yahut yiyecekleri ve yavruları güvenli bir yere taşımaya girişecekti.

Haakon başka bir ok dalgasının havalanmasını seyretti. Yükselip alçalan oklar bu sefer kafeslere daha yakın bir alana yayıldı. İçlerinden biri delikanlıdan pek de uzak olmayan bir noktaya saplandı ve Haakon okun sapına dolanmış alevli kumaş parçasına uzun uzun baktı.

Krasniy, yani yakınlardaki kafeslerden birine tıkılı olan kızıl saçlı dev Haakon’a tısladı. Delikanlının dikkatini çektiğini görünce de kamburunu çıkarıp hapishanesinin kısıtlaması dahilinde daha iyi bir pozisyon aldı ve başparmağıyla kafesinin damını işaret etti. Kendini zorlayarak damı parmaklıklara bağlayan kalın kabloları koparmaya çalışırken boynundaki kaslar meydana çıktı. Haakon kısa bir süreliğine adamı seyretti, sonra da dikkatini yeniden çevrelerindeki yangınlara ve kargaşaya verdi. Hiç kimse onlara fazla bir ilgi gösteriyormuş gibi görünmüyordu; dev adam şimdilik kaçma teşebbüsünde bulunabilirdi.

Krasniy hüsran ve ümitsizlik dolu bir haykırışın sınırlarında dolaşan bir sesle derin bir soluk verdi. Bu sesin ne anlama geldiğini anlamak için Haakon’un dönüp bakmasına gerek yoktu. Ya kafes göründüğünden daha sağlamdı ya da dev adam düşündüğü kadar kuvvetli değildi. Kablolar kopmamıştı.

Haakon omzunu kafesinin parmaklıklarının arasına soktu ve kolunu uzatabildiği kadar ileri uzattı. Ok erişebileceği mesafenin hemen dışındaydı ve alevler parmak uçlarını yaladı. Yalnızca bir-iki santim daha... ihtiyacı olan tek şey buydu. Ayaklarını kafesin zeminine bastırarak biraz daha destek almaya, kolunu parmaklıkların arasından azıcık daha çıkarmaya çalıştı. Neşeyle dans eden alevler onun bu çabalarıyla adeta dalga geçmekteydi. Haakon elini daha da geniş bir şekilde açtı ve yakıcı acıya aldırış etmeksizin parmaklarından birkaçını oka doladı. Nefesi kesilerek elini yumruk haline getirdi ve kendini parmaklıklardan geriye attı.

Yerde yuvarlanırken bileğini döndürerek okun parmaklıkların arasından geçebilmesini sağladı. Sonra da onu kafesin zeminine atıp iki eliyle birden hızlı hızlı vurdu. Ateş kendisine direnirken hem alevleri söndürmeye hem de çektiği acıya aldırış etmemeye çalıştı.

Turuncu alevlerin titreşerek kaybolmasıyla birlikte geriye beyaz renkli, incecik bir duman sütunundan ve avuçlarındaki yakıcı sızıdan başka bir şey kalmadı. Haakon oku ihtiyatla eline aldı. Ateş, sapın etrafına sarılmış kumaşı yakıp yok etmişti ve sapın kendisi de en ufak bir esnetmede kırılacak kadar kömür olmuştu. Ama Haakon’un ilgi duyduğu şey zaten o değildi.

Elindeki ağır bir savaş okuydu ve metal ucu dokunulmayacak kadar sıcaktı. Kenarları da hâlâ keskindi.

Kömürleşmiş sapı ok başının birkaç santim altından kırdı ve Krasniy’nin kafesine yaklaşmak için kendi hapishanesinin içinde yer değiştirdi. Dev adam onu izliyordu ve Haakon ok başını onun kafesine fırlattığında genç kuzeyliye sırıttı.

Krasniy tam iplere ulaşmak için kafesinde kıvrılırken bir grup Moğol savaşçısı ger hattının arasından koşarak çıktı. Krasniy donakaldı; fakat adamlar esirlerin ne yaptığıyla ilgilenmiyorlardı. Geldikleri gibi çabucak gittiler ve her iki mahkûm da rahat bir nefes aldı. Krasniy ellerindeki ok başına şöyle bir baktı, nesne onun kalın parmakları arasında bir oyuncaktan farksızdı, sonra da başını iki yana salladı.

Haakon adamın ne demek istediğini anlayarak kafa salladı. Saldırı ilk başladığında çıkan kargaşa bir kaçma teşebbüsü için mükemmel bir fırsat gibi gözükmüştü. Lâkin aynı kargaşa muhafızların herhangi bir anda oradan geçebilecekleri anlamına da geliyordu. Kabloları kesmek zaman alırdı ve rahatsız edilip edilmeyeceklerini bilmeden öyle bir işe kalkışmak büyük bir risk almak anlamına gelirdi. Ne kadar sinir bozucu olursa olsun beklemek daha iyiydi.

Haakon yaralı elini kucağına koyup becerebildiği kadar rahat bir biçimde kafesine yayıldı. Kendisini tutsak alan kişileri izlediği haftalar boyunca onları savaşırken görme fırsatını neredeyse hiç yakalayamamıştı. Atlarını nasıl sürdüklerine, devriyelerini nasıl tertiplediklerine, nasıl zırhlar ve silahlar kuşandıklarına bakarak pek çok şey öğrenmişse de gerçek anlamda dövüştüklerine tanıklık etmemişti.

Alevli okların arkası kesilmişti ve Haakon saldırganların bir kara harekâtına başladıkları görüşündeydi. Ok yağmuru Kağan’ın adamlarını şaşırtmak ve bocalatmak amacıyla yapılmıştı. Bu taktiğe düşman kuvvetinin etkinliğini azaltmak amacıyla başvurulurdu. Belki de saldırganlar kampa baskın gelecek sayıdan yoksundular. Çatışmanın büyük bölümünün kamp sınırına yakın bir yerde gerçekleşme ihtimali yüksekse de Haakon kafes parmaklıklarının yakınına oturarak seyretmeyi sürdürdü. Erkeklerle kadınların alevleri söndürmek için düzensiz bir çabayla koşuşturmalarını izledi, kimi zaman da istilacıları bulma amacıyla ger’lerin arasında gezinen silahlı savaşçıların kuşandığı çeliklerden yansıyan ışıltıları yakaladı.

Feronantus’un muharebe alanı taktiklerinin içyüzünü çabucak kavrama yeteneğine dair söylentiler Tyrshammar’da tekrar tekrar anlatılırdı ve işte şu anda da Haakon’a gözlem yapma, düşmanı hakkında daha sonra işine yarayabilecek bilgiler öğrenme fırsatı doğmuştu. Ama maalesef fazla bir şey görebildiği yoktu.

Çatışmayı daha iyi seçebilmek için uğraşırken batı ülkelerinde böylesine içten bir sadakate nail olabilecek herhangi bir lider bulunup bulunmadığını merak etti; yalnızca askerlerinden değil, tüm tebaasından. Askerler efendilerini korumak için canla başla dövüşürlerdi, ne de olsa bu onların göreviydi; ama sivillerin çoğu maruz kaldıkları yönetime katlanmaktan öteye geçmezdi. Bazı krallar kendilerini tebaalarına sevdirmeyi becerirlerdi ve bazen de toprak sahibi soyluların benzer bir vefayla hükümdarları için silahlandıkları olurdu. Fakat Moğol İmparatorluğu halkının liderlerine olan bu topyekün düşkünlüğü Haakon’un bildiği tüm batı krallıklarını gölgede bırakıyordu. Papa bile cemaatinden böyle bir şevk görmezdi.

Moğolların Kağanlarına olan bağlılığı... göz korkutucuydu.

Ama Kağan’ın düşmanları da var, diye aklından geçirdi Haakon. Askerlerin savaştıklarını duyabiliyordu. Gerçek bir silah tutuyor olmayı dileyerek alazlanmış parmaklarını esnetti.

Munokhoy loş karanlığın içinden hızla üzerine gelen öfkeli suratlara pek aldırış etmiyordu. Rasgele aralıklarla, gece havasını dolduran kıvrımlı duman bulutlarının arasından, haykıran Çinliler fırlıyordu. İçlerinden bazıları silahlıydı; Munokhoy’un bir esintide uçuşan bitki tohumları gibi kolayca yana savurduğu kılıçlar ve mızraklar taşıyorlardı. Diğerleriyse kanla kaplı kılıcının hızlı bir hamlesiyle susturduğu, ağzı açık hayaletlerden farksızdı. Geldikleri gibi gidiyorlardı, ölümleri Munokhoy’un kana susamışlığında sönüveren minik kıvılcımlardan farksızdı.

Munokhoy Çin ateş fırlatıcısını istiyordu.

Onun alevli soluğunu saniyeler önce görmüştü: gecedeki bir yırtık gibi görünen mor bir alev püskürmesi. Yakınında dövüşen adamlar yere serilmişlerdi ve sağ kolunu kaldırdığında böğründen aşağı yayılan keskin bir acı hissediyordu. Zırhındaki ufacık metal parçaları tıslayıp buhar çıkarıyor, dirseği taze kanla ışıldıyordu. Fakat Munokhoy durmadı. Duramazdı. Şimdi değil.

Hedefine çok yakındı.

Adamlar -Çinli simyacılar- iki kişiydiler ve kıkırdayan fahişeler gibi kafa kafaya vermişlerdi. Biri ara sıra incecik bir ışık huzmesi sızdıran, üstü kapalı bir fener taşıyordu; diğeriyse uzun ve biçimsiz bir tüpü can havliyle silme derdindeydi. Etraflarına çok sayıda kap kacak ve kese, yani menfur aygıtlarının külfetli araçları saçılmıştı.

Munokhoy bir nara kopartarak onlara doğru hücum etti. Elinde fener olan başını kaldırdı ve fenerin ışığı Munokhoy’un havaya kalkmış kılıcından yansıdı. Munokhoy kolunu hızla indirdiğinde yalımının ete saplandığını hissetti, ardından kılıcına asılarak Çinli adamın dengesini bozdu.

İlk simyacının elinden yuvarlanan fenerin örtüsü düştü. Donakalan diğer simyacının göz akları loş ışıkta parıldadı.

Munokhoy kılıcını döndürerek çekip çıkardı. İlk Çinli şapırtılı bir öksürükle dizlerinin üstüne düştü ve boynundaki ölümcül yaradan oluk oluk akan kanı durdurmak için boş yere uğraştı. Munokhoy onu tekmeleyerek yolundan çekti ve ucundan kan damlayan kılıcının ucunu ikinci simyacıya doğrulttu.

“Şunun nasıl çalıştığını göster,” diye kükredi Munokhoy, Çince konuşarak.

Simyacı duyduklarını anlamamış gibi yaparak başını iki yana salladı. Ellerindeki tüp şişmiş bir bambu parçasına benziyordu, ama demirden yapılmıştı ve bir ucu isten kararmıştı. Simyacının elleri de simsiyahtı, sol elinin iki parmağıysa eksikti.

Munokhoy kılıcının ucunu tüpe vurarak çınlamasına sebep oldu, sonra da onu tekrar kaldırdı. Simyacı başını geriye atsa da yeterince çabuk davranamadı ve kılıcın ucu adamın yanağında bir kesik açtı. Yaradan hemen kan sızmaya başladı.

“Göster bana,” dedi Munokhoy yeniden. Sesinde neşeden eser yoktu.

Tir tir titreyen Çinli simyacı dizlerinin üzerine çöküp söyleneni yapmaya başladı. Adam keselerdeki ve kaplardaki malzemeleri tüpün ağzına doldururken Munokhoy da gördüklerini ezberlemeye çalışarak onu seyretti. Tüpe önce incecik bir kuyruğu olan kalın bir tıkaç girdi ve kuyruk tüpün arka tarafından çıktı. Bunu iki avuç dolusu siyah toz izledi, ardından metal parçacıkları geldi. Munokhoy silahın karanlık ağzından çıkan tıkırdamaları duyunca böğrüyle belindeki kasların seğirdiğini hissetti. Yaraları daha sonra gözden geçirildiğinde zırhında ve cildinde bunlara benzer metal parçacıklarının bulunacağını biliyordu. Simyacı son olarak kapağı andıran başka bir yassı metali dikkatle tüpe soktu ve parça içeri kaçmadan namlunun ağzını iyice kapatabilsin diye onu yavaşça eğdi.

Munokhoy dilini kurumuş dudaklarında gezdirerek kafa salladı. Evet, sıralamayı hatırlayabilirdi. Dolu silahı kendisine vermesi için Çinli simyacıya hevesle işaret etti ve adam tüpü dosdoğru onun suratına atarak Munokhoy’u şaşırttı.

Buna hazırlıksız yakalanan Munokhoy beceriksizce fırlatılmış nesneyi tutacağına kendini geriye attı. Silahın suratında patlayacağı düşüncesiyle nabzı bir anda hızlandı; fakat hareketsiz ve ağır bir nesneden ibaret olan tüp göğsüne çarptıktan sonra hiçbir şey yapmadan yere düştü.

Çinli simyacı yakaladığı saniyelik fırsatı değerlendirerek kaçıp gitmişti.

Munokhoy silahın çarptığı yeri dalgın bir edayla ovuşturarak kısa bir süreliğine gecenin içine baktı, sonra da tüpü yerden aldı. Silahı dikkatle gözden geçirdikten sonra zarar görmediğine kanaat getirdi. Simyacı başarıyla kaçabilecek kadar onun dikkatini dağıtmayı becermişti ve Munokhoy adamın iyi zamanlanmış korkaklığına kıkırdamadan edemedi.

Ne de olsa silahı onun üstünde kullanmayı planlamıştı.

Tüpün arkasından sarkan ipliği inceleyip bunun bir fitil olduğu sonucuna vardı. Yerde duran feneri aldı, ona ışık veren minik mum kütüğünü kontrol etti ve uygun bir hedef bakındı.

İlk simyacı hâlâ hayattaydı. Dizlerinin üstünde iki büklüm durarak boğulurcasına sesler çıkarıyor, boynundan akan kanı engellemeye çalışıyordu. Munokhoy minik iplik tutuşuncaya kadar mumu fitilin ucuna tuttu. Tıslayıp kıvılcımlar saçmaya başlayan fitil eğrilip bükülerek tüpün arkasına doğru kıvrılmaya başladı.

Munokhoy tüpün ucunu boğulmakta olan adama çevirdi ve hafif bir ıslıkla onun dikkatini çekti. Duyduğu sesle şaşıran simyacı başını kaldırdı ve gözleri tüpün ağzına odaklandı. Ellerini kanlı boğazından çekip o bitmek bilmeyen Çin küfürlerinden biriyle Munokhoy’a sövmeye başladı.

Neyse ki adamın son nefesi silahın patlamasıyla yarıda kesildi. Munokhoy’un ellerinin arasında geri tepen tüp kudretli bir kükremeyle mavi bir alev sütunu kustu ve simyacı dev bir elin tokadını yemişçesine yere savruldu. Hava, ateş tozunun burun sızlatıcı kokusuyla doldu ve tüp o kadar ısındı ki Munokhoy onu elinden düşürecek gibi oldu.

Simyacının cesedi kurtlar tarafından tarumar edilmişe benziyordu. Sanki aç hayvanlar adamın kafasını ve kolunun bir kısmını çalmışlar, geri kalanı da kanlı şeritler halinde lime lime etmişlerdi.

Neşe dolu kahkahalar atan Munokhoy tüpü yere bırakıp kapları ve deri keseleri incelemeye koyuldu.

4.BÖLÜM

ÖKSÜZÜN ÖYKÜSÜ

Ocyrhoe, Kutsal Roma İmparatorluğu’nun dikkatli gözlerinin Roma duvarlarını daha yakından gözleyeceğini sanmıştı. Şehirden yaya olarak uzaklaşırlarken neyle karşılaşmayı beklediğini Ferenc’e açıklamaya çalıştı. Muhtemelen Roma’dan ayrılanlar daha rahat hareket edebileceklerdi ve asıl dikkat edilecek kişiler kente giden yolcular olacaktı. Kutsal Roma İmparatorluğu’nun askerleri, papalık seçimine katılmak için Roma’ya yolculuk eden din adamlarını, yani başta kardinaller olmak üzere her türlü Kilise görevlisini alıkoymakla görevlendirilmişlerdi. Ocyrhoe uzun bir Rankalba seansının ardından Ferenc’in imparatorluğun önündeki engelin ne olduğunu anladığını düşündü, ama niye olduğunu anladığından emin değildi.

Genç kız, yolun tıpkı Aurelian Duvarı’ndakiler gibi bir kapıyla tutulacağını ve imparatorluk askerlerinin Roma’ya giden tüm yolcuları durdurup herhangi bir dini emare yahut sembol arayacaklarını hayal etmişti. Şehirli bir çocuğun hayal gücü ancak bu kadarına izin verirdi. Ocyrhoe şehirden çıkar çıkmaz bu konudaki cehaletini fark etmişti, zira yollar tenhaydı ve geniş bir kırsal kesimle çevriliydi.

Roma yolunun beklediği kadar iyi korunmadığını görünce Ferenc’in şaşkınlığını daha iyi anlamıştı. Ferenc ona rahibin gördüğü bir sanrının kente gelirlerken onları nasıl koruduğuna dair bir şeyler söylemeye çalışmıştı ama aklındakileri doğru düzgün ifade edecek kadar iyi Rankalba -düğümlerin ve parmak dokunuşlarının gizli lisanı-bilmiyordu. Hem öyle bir korumaya gerek var mıydı ki? diye merakla düşünmüştü Ocyrhoe.

Aralarında gerçek bir ortak dilin bulunmayışı delikanlıyı hüsrana uğratıyordu, Ocyrhoe’yu da öyle. Genç kız ona cesaret vermeye çalışmıştı. Sana daha fazlasını da öğretirim, demişti. Ferenc ise omuz silkmekle yetinmişti. Ne zaman? Genç kızın ona verebileceği bir cevabı olmadığından ellerini birbirinden ayırmışlardı. O zamandan beri de sessizlik içinde yürüyorlardı ve Ocyrhoe’nun parmakları uzanarak onu teskin etmek için sızlıyordu.

Kutsal Roma İmparatorluğu’nun renklerini giyen adamları bulmaları ikindi vaktinin erken saatlerine kadar sürdü. Bir grup imparatorluk askeri yolun her iki tarafında durmuş, Roma’ya giden trafiği gözlüyordu. Adamlar ikilinin geldiğini göremeden önce bağırma mesafesine kadar yaklaşmayı başarabildiler. Ocyrhoe delikanlının kolunu son bir kez sıktı, sonra da grubun lideri gibi gözüken al yanaklı, solgun saçlı askere kendini takdim etti. Sıkılı yumruğunu kalbinin üstüne koyup eğilirken İmparatorun huzuruna çıkmak isteyen birinin başvurması gereken yöntemi bilmediğine hayıflanıyordu. Kardinal Somercotes bile Bağcı âdetlerine ondan daha çok aşinaydı...

Ocyrhoe yavaş ve net bir İtalyancayla konuşmaya başlayınca askerin küçümseyici yüz ifadesi yumuşadı. “İmparatora verilecek bir mesajla bağlandım,” dedi genç kız. “Kilise Kardinali Somercotesli Robert selamlarını ve haberlerini gönderdi.” Bundan sonra ne yapması gerektiği hakkında hiçbir fikri yoktu.

Aynı şey asker için de geçerliydi. Adam birkaç defa gözlerini kırpıştırdı. “Para mı istiyorsun?” diye sordu nihayet. Belirgin bir aksana sahipti ve Ocyrhoe bir an için onun Latince konuştuğunu sandı; fakat sonra ünlü harflere nasıl vurgu yaptığını anladı. Adamın lehçesi genç kızın Roma İtalyancasından o kadar farklıydı ki neredeyse başka bir dil konuşmaktaydı.

Ocyrhoe tüm çabalarına rağmen gezgin bir öksüz sanılmaktan duyduğu haklı öfkeyi saklayamadı. Yüzünde o denli sert bir ifade belirdi ki al yanaklı asker şaşırarak irkildi.

“Para falan istemiyorum,” diye laf yetiştirdi Ocyrhoe. “İmparator’a verilecek bir mesajla bağlandım. Beni bir kardinal yolladı. Komutanınızla konuşmalıyım. Hemen.”

Diğer adamlar da etraflarına toplanırlarken bu garip ve dikbaşlı kızla ne yapacağını bilemeyen al yanaklı askerin bakışları Ocyrhoe ile Ferenc arasında gidip geldi. Ferenc kısa bir süreliğine adamla bakıştı, sonra da cansız bir tebessüm etti. Ocyrhoe delikanlının ayağına basmamak için kendini zor tuttu; Ferenc onun inanılırlığına katkıda bulunmuyordu.

Dediği dedik olan Ocyrhoe askerin önünde dikilerek ona bakmayı sürdürdü; ta ki adam diğerlerinden birine doğru dönüp ne yapılması gerektiğini bilen birini getirmesini emredene dek. Ocyrhoe doğru selamı veya uygun beyanları bilmediğinin farkındaydı; lâkin mesaj ve bağlanmak sözcüklerinin birilerinin dikkatini çekeceğinden emindi. Özellikle de İmparator ve kardinal kelimeleriyle birleşince...

Sıcak ve yapış yapış bir ikindi vaktiydi, bu yüzden Ferenc ile beraber yakınlardaki bir ağacın gölgesine sığındılar. Kızın kendilerine yönelik kayıtsızlığından hoşlanmışa benzeyen diğer askerlerden çoğu gölgede onlara katıldı. Gençler yerde otururlarken onlar ayakta kalarak ikilinin gözetim altında tutulduğu yanılsamasını korudular.

Kendisine ilişmedikleri sürece onların ne düşündüğünü fazla umursamayan Ocyrhoe ağacın kökleri arasında rahat bir yer buldu. Nasılsa yakında birileri askerlerin kampından çıkagelirdi. Genç kız, Ferenc ile askerlerin gözetimi altında hafif bir uykuya daldı. Zaten o anda başka ne yapabilirdi ki?

Ocyrhoe uyandığında güneş yumuşamıştı ve ağacın gölgesi çok daha uzundu. Artık ağacın etrafında toplanan başkaları da vardı: ilave askerlerin yanı sıra Ferenc’ten yaşça çok da büyük olmayan genç bir adam. Genç adam, çok daha iyi bir İtalyancayla ikiliden kendisini takip etmelerini istedi. Ocyrhoe ile Ferenc bir grup askerin refakatinde sık ağaçlardan oluşan dar bir koruluğun arkasına kurulmuş gizli bir çadır kasabasına kadar tenha kırsalda yol aldılar.

Gerçek bir Bağcı aval aval bakmaz. Gerçek bir Bağcı etrafındakilere ilgi duyuyormuş gibi gözükmez, dedi Ocyrhoe kendi kendine ve görevini tamamlamaya yoğunlaştı. Fakat Kutsal Roma İmparatorluğu’nun çadır kasabası o güne dek gördüğü en garip muhitti.

Etrafta neredeyse hiç kadın yoktu; adamlar ile oğlanların çoğu benzer zincir-başlıklar, [5] ayakkabılar ve giysiler kuşanmıştı. Kasaba besi hayvanlarıyla, fırınlarıyla, helalarıyla ve hatta şapeliyle gezici bir topluluğa benzemese de sesler ve görüntüler tamamen yanlıştı: ortalıkta ne bas bas bağıran sokak satıcıları, ne çığlıklar atan çocuklar, ne çeşitli ürünlerin reklamını yapan flamalar, ne de bir pazaryerinin üstü açık tezgâhları vardı. Duyarsız, hasmane bir yerdi burası.

Yine de Ocyrhoe aval aval bakınmadı. Ferenc’in de aynı şekilde davrandığını görmek onu hoşnut etti. Şehirden çıktıkları andan beri Ferenc genç kızın daha önce hiç görmediği bir şekilde gevşemişti ve şu anda bile kendini Ocyrhoe’dan çok daha rahat hissediyormuş gibi görünüyordu.

Teslim edildikleri iki genç -biri önlerinde, diğeri arkalarında- onları iki sıra basık uyku çadırının arasından geçirdi, sonra da sola döndürüp dosdoğru çok daha büyük ve yüksek bir çadıra soktu. Ocyrhoe azalan ışıkta gözlerini kısarak etrafına bakındı.

Sıcağa rağmen çadırın duvarları iyice kapatılarak herhangi bir esintinin içerideki boğucu havayı serinletmesi önlenmişti. Kapalı mekânın bir ucuna üstünde yakılmamış bir fenerin bulunduğu alçak bir masa konulmuş, masanın çevresine de üç bacaklı tabureler dizilmişti. Arkalarındaki asker çadırın kanadını kaldırıp açık kalacak biçimde bağladı. Aralıktan içeri günışığı girmesine rağmen çok az hava sızmaktaydı. Genç adam diğer askere selam verip oradan ayrıldı.

Ocyrhoe ile Ferenc karşılıklı bakıştılar. Ferenc muhtemelen ona güvendiğini belli etme niyetiyle tekrar gülümseyip omuz silkti. Ocyrhoe delikanlının bunu yapmamasını isterdi; davranışı Ferenc’i askerlerin önünde bir ahmak gibi gösteriyordu.

Ferenc’in tebessümü ansızın kayboldu ve açık duran çadır kanadına doğru hafifçe kafasını çevirdi. Üç parmağını kaldırdı, sonra da başlarında bekleyen genç adamın duruşunu taklit etti. Ocyrhoe da içgüdüsel olarak öyle yaptı.

Bunun hemen ardından çadır kanadının yanında üç siluet belirdi. Ocyrhoe onlara saygılı, kayıtsız bir kendine güvenle bakmaya çalıştı. Ama sonra içlerinden birinin siyah saçlarına tanıdık düğümler atılmış, narin bir kadın olduğunu fark etti. Ocyrhoe kendine hâkim olamayarak gözlerinin fal taşı gibi açıldığını ve çenesinin sarktığını hissetti. Kesin şunu, diye buyurdu yüz kaslarına, onların rahatlamadan doğan bir tebessümle kıvrılmasına izin vermeyerek.

Bir Bağcı.

Kadın Ocyrhoe’nun tanıdığı diğer tüm soy kardeşlerinden daha yaşlıydı, hatta belki teyzesinden bile. Yanında iki adam vardı: onları buraya getiren ikinci genç ve onların bölük komutanı olması gereken biri. Komutanın suratı mermerden oyulmuşa benziyordu; gözleri o kadar solgundu ki Ocyrhoe onun Roma güneşine nasıl katlanabildiğini merak etti. Adam gözünü bile kırpmadan genç kıza bakıyordu. “Evet?” dedi, beklenti içinde.

Kadın belli belirsiz bir ses çıkardı ve bu davranışı derhal adamın dikkatini çekti. Kadın soylu bir aileden geldiği izlenimini veren bir asalete sahipse de bir uşak gibi giyinmişti ve yalınayaktı. “Anladığımız kadarıyla bize verilecek bir mesajla bağlanmışsın,” derken sözleri Ocyrhoe kadar adama da yönelikti. Sanki kendi anadili çok daha akıcıymışçasına, İtalyancayı kıvrak bir aksanla konuşmaktaydı. Lâkin endişeli ve neredeyse komutanınki kadar neşesiz bir hali vardı.

Güç sahibi olan veya öylelerine hizmet eden çoğu kimse Bağcılardan haberdardı elbette; fakat içlerinden çok azı onlardan biriyle doğrudan etkileşime girme fırsatı bulurdu. Bağcılar para karşılığı kiralanan sıradan haberciler değillerdi. İmparatorun emrinde Bağcılar bulundurması mantıklıydı ama ordusundaki tüm komutanlardan onların yanında nasıl davranacaklarını bilmeleri tabii ki beklenemezdi.

“Anladığımız kadarıyla... bize verilecek bir mesajla bağlanmışsın,” diye daha sert bir üslupla tekrarladı kadın.

Ocyrhoe ona bön bön baktı, sonra da başka ne yapacağını bilemeyerek yumruğunu kalbinin üstüne koydu. “Size verilecek bir mesajla bağlandım,” diye kadının sözlerini alelacele taklit etti. “Kilise Kardinali Somercotesli Robert’ten Majesteleri İmparator Frederick’e.”

Bağcı ona garip, hatta belki de suçlayıcı bir bakış attı. Ocyrhoe yüzünün kızardığını hissetti. “Şehirde kalan tek kız kardeş benim,” diye ekledi. “Bu mesajı... daha... tecrübeli... biri getirseydi tez elden ve... usûlüne uygun olarak ulaşırdı.”

Kadının kara gözleri kısacık bir süreliğine avının üstüne atılmak üzere olan bir kedininkiler gibi kocaman açıldı. Ardından yine kısıldı ve kadın güçlükle sakladığı bir küçümsemeyle komutana baktı. Sonra bakışlarını yine Ocyrhoe’ya çevirdi. Yüz ifadesi artık daha yumuşaktı. “Annemiz çocuklarından birini seve seve bağrına basar. Mesajını bu adama verirsen onu nihai hedefine kadar taşıyacaktır. Yükünü bıraktıktan sonra da seninle oturup konuşabiliriz.”

Ocyrhoe tüm bedeninin rahatlayarak gevşediğini hissetti. “Teşekkürler,” dedi, boğazı düğümlenerek.

Ardından dikkatini yeniden adama verdi. “Katolik kardinali Somercotesli Robert, Majesteleri İmparator Frederick’e selamlarını sunmakta ve onu yahut adamlarını Roma’nın duvarları dahilindeki Septizodium’a çağırmaktadır. Kardinaller yeni Papayı seçene kadar Senatör Orsini tarafından orada rızaları dışında tutulmaktadırlar. Ben Septizodium’a kadar adamlarınıza yol gösterebilirim.”

Ocyrhoe tedirgin gözlerle kadına baktı. Bir duraksama yaşandı.

Kadın sağ elini kapatıp hafifçe kalbine doğru götürdü. Ocyrhoe ipucunu anlayarak gözlerini Bağcıdan ayırmaksızın yumruğunu göğsüne vurdu.

“Mesajını vermenle birlikte bir tilki kadar bağsız ve yüksüzsün,” dedi kadın. Nefesini tutan Ocyrhoe bu deyişi kadının ardından tekrarlayacak gibi oldu. Fakat öyle bir davranışın kendisini şimdikinden daha aptalca göstereceğini fark etti ve onun yerine bir kez kafa sallamakla yetindi.

Bu karşılıklı konuşma sırasında komutan ve her iki asker endişeli ifadelerle aralarında bakışmışlardı. Komutan şimdi de al yanaklı askerle aynı lehçeyi kullanarak kadına hızlı hızlı bir şeyler söylüyordu.Ocyrhoe konuşulanları tam olarak anlamadı, bu esnada Ferenc’in hüsranını da sezebilmekteydi.

Kadın kısa bir karşılık verirken Ocyrhoe kardinalin ve İmparator’un isimlerinin geçtiğini duydu. Komutan hafif bir kafa sallamayla onu cevapladı ve iki genç muhafızı da peşine takarak oradan ayrıldı.

Misafirlerle yalnız kalan Bağcı soran gözlerle Ferenc’i süzdü. Delikanlı onun bakışına önceki kadar meraklı bir ifadeyle karşılık verdi.

“O benimle,” dedi Ocyrhoe çabucak. “Rankalba biliyor.”

Kadın gözlerini kırpıştırıp dudaklarını büzdü. “Ona sen mi öğrettin?” diye sordu suçlarcasına.

“Hayır,” diye yanıtladı Ocyrhoe hemen. Aralarındaki tuhaf arkadaşlığı en iyi nasıl açıklayacağını düşünmeye çalışsa da Bağcı şimdiden dikkatini Ferenc’e yöneltmişti. Kadın bir çırpıda onun yanına gidip kolunu tuttu ve işaretlerle bir şeyler söyledi. Şaşıran Ferenc Ocyrhoe’ya bir göz attı, sonra da kadının koluna Anne anlamına gelen işareti yaptı.

Kadın başını öfkeyle iki yana sallayıp delikanlının parmaklarını kolundan uzaklaştırdı.

“Kendisi Budalıdır. Sanırım annesi bir Bağcıymış,” diye araya girdi Ocyrhoe, kadının öfkesi ile Ferenc’in şaşkınlığı arasında bir orta yol bulma çabasıyla. “Pek hızlı işaret edemez ve uzun açıklamalar yapacak kadar çok zamanımız olmadı. Olup bitenlerden hiçbir şey anlamadığına eminim.”

Kadın karşılık vermeden önce Ferenc’in yüzünü uzunca bir süre inceledi. “Kampta onun dilini konuşan adamlar olabilir. Birini ona her şeyi açıklamakla görevlendiririm,” dedi.

Ocyrhoe yorgun bir kahkaha atmayı göze aldı. “Her şeyi mi? Bunun ne kadar uzun süreceğini tahmin edemezsin,” dedi. Kadın dikkatini tekrar ona verdi ve Ocyrhoe o bakışın ağırlığı altında Bağcı’nın ne kadar şey bildiğini merak etti.

“Adım Léna,” dedi kadın, çadırın öteki ucundaki kamp taburelerini göstererek. “Lütfen; gelin oturup konuşalım.”

Kadının ismi kim olduğuna veya nereden geldiğine dair hiçbir şey belli etmiyor, Ocyrhoe soy kardeşi olup olmadıklarını merak etmeye başlıyordu. Niçin kimliğiyle ilgili daha fazla şey paylaşmamıştı? Ocyrhoe’nun başka bir Bağcıyla karşılaşmaktan doğan sevinci kaçtı kaçacaktı ve genç kız hissettiği paniği kampa ilk ulaştıklarında takındığı kayıtsızlık maskesinin ardına gizledi. “Benim adım Ocyrhoe,” diye mesafeli bir üslupla karşılık verip eliyle yol arkadaşını işaret etti. “Bu da Ferenc.”

“Bana Roma’da neler olduğunu anlat,” dedi Léna, taburelere otururlarken.

“Güvercini sen mi gönderdin?” diye sordu Ocyrhoe.

“Ne güvercini?”

“Minerva heykelindeki güvercin,” dedi Ocyrhoe. Paniğe kapılmak üzere olan genç kızın dili çözüldü. “Sen Bağcı Ana mısın?”

Léna yine o uzun, meraklı bakışlarından birini attı. “Anlıyorum,” dedi en sonunda, iç çekerek. “Sen bir orba matre’sin.”

Ocyrhoe ellerini nereye koyacağını bilemediği için taburenin kenarlarını sımsıkı tuttu. “Ben... anlamıyorum.”

“Bağcı bir anneden doğan bir çocuk—” Léna delikanlıya bir göz attı. “—bir kız çocuğu senin yaşındayken daha fazla şey bilmeli.”

“Ben seçildim” dedi Ocyrhoe, asabiye kaçan bir sesle.

Léna temin edici bir ifadeyle gülümsedi. “Sözlerim seni alındırmasın çocuk. Ne olduğunu belirlemeye çalışıyorum, hepsi bu. Senin bütünüyle bir Bağcı olmadığını ikimiz de biliyoruz.”

Yüz ifadelerinden ve vücut dillerinden başka okuyacak bir şeyi olmayan Ferenc genç kızın savunmacı tavırlarıyla birlikte gerilmişti ve şimdi de bir elini korumacı bir tutumla ona doğru uzatmaktaydı. Ocyrhoe derin bir nefes alıp delikanlının önkolunu ona bakmaksızın okşadı. Bu çadırda ve bu insanların yanında ona sadık bir köpek gibi muamele ettiğinin farkındaydı. Yine de Ferenc’in bunu bilir yahut umursar gibi bir hali yoktu.

“Yaklaşık üç ay önce Roma’dan gelen bir haberci Senatör Orsini’nin kız kardeşlerimize karşı tedbir aldığını bildirdi,” diye açıkladı Léna. “O zamandan beri şehirden başka bir haber almadık. Şimdi de Papanın ölümüyle ve şu sede vacarıte’yle beraber çok zor günler—”

“İmparator burada, yani kampta mı?” diye sözünü kesti Ocyrhoe.

Léna başını yana yatırdı ve uzun burnunun üstünden genç kızı süzdü. “Hayır, öyle bir şey söyleme—”

“Burada.” Ocyrhoe ufak bir tebessüm etti. Léna’nın açıklaması ve Ferenc’in güvencesi onu sakinleştirmiş, kaçma dürtüsünü bastırmıştı. Bu da farkındalığını geri getirmişti. Şehrin kendisiyle konuştuğu zamanlardaki gibi değildi ama ipuçlarını okuyacak kadar zaman ayırdığı takdirde onları bulmakta zorlanmıyordu. “Bir Bağcı’nın vazifesi aldığı mesajı iletmektir,” dedi. “Komutan mesajımı aktarmak için bu kamptan ayrılmak zorunda olsaydı onu sahiden vermiş sayılmazdım ve sen de beni vazifemden azat edemezdin. Eğer vazifeni layıkıyla yerine getiriyorsan İmparator neredeyse senin de orada bulunman gerekir.”

Léna nedense genç kızın yanıtından hoşnut kalmış gibiydi. “Tam vaktinde geldin çocuk; İmparator Palermo’daki sarayından çok uzun bir süre boyunca uzak kaldı ve yakında oraya dönmeyi planlıyordu. Mesajının onun fikrini değiştireceğini tahmin ediyorum. Lâkin ortada başka meseleler de var. Soy kardeşlerimiz niçin esir edildiler? Roma’da yaşananlara dair bildiğin her şeyi bana anlatırsan büyük bir yardımda bulunmuş olursun.”

5.BÖLÜM

İNTİKAM PEŞİNDE

Luo Xi’nin yaşadığı değişim öylesine dramatikti ki sanki bir maske çıkarılmış, özenle boyalı bir dış tabakanın altındaki oyuklu ve sert bir surat gözler önüne serilmişti. Adamın yüzünde kırışıklıklar, alnına ve yanaklarına yayılan derin çizgiler belirdi. Bu kırışıklıklarda bir anormallik yoktu, Moğol boyunduruğu altında ezilen her Çinli benzer bir baskıya maruz kalırdı, fakat Luo çektiği çileyi gizliden gizliye içinde yaşatmıştı. Lian’ın kolunu sıktıkça sıkıyor, kemiklerini kırmak istercesine parmaklarını genç kadının etine batırıyordu.

“Bu köpekler anayurdumuzu yakıp yıkıyorlar,” diye genç kadına hırladı, tüm sahte cana yakınlığını bir kenara bırakarak. “Şehirlerimizi talan ediyorlar. Çocuklarımızı öldürüyorlar.” Lian’ı yeniden iterek önünde yürümeye zorladı. “Kadınlarımızın ırzına geçiyorlar.”

Lian kaçmak, adamın kamçı gibi inen sözlerinden uzaklaşmak istiyordu. Daha birkaç dakika önce onun gözlerini üzerinde hissetmeyi, dikkatini çevresinden alıp kendine çekmeyi arzulamıştı. Fakat artık öyle bir arzudan eser yoktu.

Askerlerden biri mızrağının sırığıyla Ganşuk’un bacaklarına vurdu. Darbeden kaçınmak için yerde yuvarlanan Moğol savaşçı bacaklarını altına aldı. Ganşuk söylenenlerin tek kelimesini bile anlamamasına rağmen verilen mesaj açıktı. Dişlerini sıkan delikanlı titreyen dizlerle yerden kalktı ve doğrulduğu sırada başka bir asker bu sefer de sırtına vurarak sendelemesine, düşecek gibi olmasına yol açtı.

Lian kendine hâkim olamayarak ona doğru fırladı. Çinli askerlerden biri genç kadını tutmaya davrandı ve Lian yavaşlayıp kolunu adamın erişim mesafesinden çekti. Asker sırıtarak üst ön dişlerinin arasındaki geniş boşluğu meydana çıkardı. Sonra da mızrağını indirip ucunu kadının göğsüne yakın bir noktada tuttu ve başını iki yana salladı.

Ganşuk adamın arkasından Lian’a uzun uzun baktı. Gözlerinden biri şişerek kısmen kapanmış, cildinin rengi daha şimdiden morluklarla bozulmaya başlamıştı. Yüzünde toprak, kül ve kan lekeleri vardı. Delikanlının tek gözlü bakışıyla karşı karşıya kalınca Lian’ın kollarından aşağı bir ürperti yayıldı.

Çinli asker dilini şaklatıp mızrağının ucunu genç kadının bağlamadığı için karmakarışık bir halde göğüslerine dökülen saçlarına doğru savurur gibi yaptı. Lian gözlerini Ganşuk’tan kaçırdı, Çinli adamla bir an için göz göze geldi ve sonra çekingen bir edayla bakışlarını yere indirdi.

O sırada adamın kemerine özensizce takılmış bir hançer ilişti gözüne ve nefesi kesildi. Bu kendi hançeriydi.

Bir adam yalpalayarak gruba yaklaşmaktaydı. Luo Xi hemen kılıcını çekti. Gelen bir Moğol değildi ve yaralı adam yaklaşırken Luo miğferini kafasına geçirecek kadar bir süreliğine gardını indirdi.

Lian yeni gelenin diğer komutan, yani daha evvelden Luo’yla tartışan şu adam olduğunu fark etti. Rehine alınmasına karşı çıkan adam. Önceden onun da kafasında bir miğfer vardı ama artık başı kanla kaplı ve de çıplaktı. Üstelik kanın bir kısmı hâlâ ıslaktı.

“Başaramadık,” dedi Luo’ya, nefes nefese. “Sancağı aldık ama—” O anda gözüne Lian ilişti ve genç kadına ciddi bir bakış attı. Hayati önem taşıyan bir şeyi hatırlamakta büyük zorluk çekercesine Ganşuk’un etrafındaki dört askeri yavaş yavaş gözden geçirdi. “Adamlarım öldü,” dedi ve bakışlarını yine Luo’ya çevirdi. “Hepimiz öldük.”

Luo’nun suratı kül gibiydi. “Budala,” diye tısladı. “Tek ihtiyacımız olan o tomurcuktu. Onu niye almadın?”

“Yerinde değildi.” Luo’nun yüz ifadesini görünce başını iki yana salladı. “Çoktan hasat edilmişti,” diye açıkladı. “Sancağı almaktan başka hiçbir seçeneğimiz yoktu. Aksi takdirde—”

Luo sözsüz bir tıslamayla adamın lafını kesti. “Sakın neyin doğru olduğunu bildiğini sanma. Sancak hayat barındıramayacak kadar eski. Asıl ihtiyacımız—”

“Komutanım,” diye araya girdi askerlerden biri. Adam kervanı gözlerden saklayan bayırı işaret etti. Arkadaki ışık artık daha yumuşaktı ve aç alevlerin göz kamaştırıcı parıltısından yoksundu. Beyaz duman sütunları gece havasında asılı duruyordu. “Moğollar alevleri söndürüyor,” dedi asker.

Luo’nun silah arkadaşı düşecekmiş gibi sallandı. “Niye burada olduğumuzu öğrenirlerse bizimle pazarlık etmezler.” Ganşuk’u işaret etti. “Rehinen seni kurtarmaz.”

Ganşuk’un başında bekleyen askerler huzursuzca kıpırdandı.

“Ben kaçamam,” dedi adam usulca, başındaki kurumuş kanları göstererek. “Ayakta zor duruyorum...”

Luo başını kısa bir anlığına eğerek anladığını belirtti; sonra hızlı bir hamleyle kılıcını yaralı Çinli’nin karnına sapladı. Diğer adamın yüzündeki gerginlik kısa bir şaşkınlık ifadesinin ardından kayboldu. Bakışlarını Luo’dan ayırmadı ve kılıç geri çekilirken hafif bir homurtu çıkardı. Dudaklarında tebessüme yakın bir şey belirdi.

Lian’ın ciğerlerindeki tüm hava boşalmıştı. Kıpırdayamıyor, çığlık atamıyordu. Ölmek üzere olan Çinli konuşmaya çalışırken, bunu başaramazken ve yere yığılırken elinden gelen tek şey bu manzarayı dehşetle seyretmekti.

Luo, şeytani bir maskeyi andıran çarpılmış bir suratla hızla onlara doğru döndü. “İkisini de öldürün,” diye hırladı. “Sonra da kaçın. Koşabildiğiniz kadar hızlı koşun, çünkü Moğol köpekleri peşinizden gelecektir.”

Adam kanlı kılıcıyla üzerlerine yürürken Lian’ı etkisi altına alan felç bir anda kayboldu. “Bekle!” diye haykırdı genç kadın.

Luo yavaşlamayıp kılıcını havaya kaldırdı.

“Bırak ben yapayım.” Ağzından çıkan sözcüklerle en az Luo kadar kendisi de şaşırdı.

Çinli komutan tereddüt etti. “Ne?”

“Eğer onu öldürürsem...” diyen Lian sözcüklerin ağzından kendiliğinden dökülmesine izin verdi. Onların nereden geldiğini veya ne anlama geldiğini düşünmedi bile. Bildiği tek şey çekingen davranırsa, herhangi bir korku veya tereddüt gösterecek olursa bu ani kararlılığın kaybolacağıydı. “Eğer onu öldürürsem beni de yanınızda götürür müsünüz?”

Luo’nun dudakları kıvrıldı, ardından pis bir sırıtışa dönüştü. “Bu köpekten intikam almak mı istiyorsun?”

Lian geri adım atmadan çenesini ileri çıkardı ve omuzlarını kabarttı. “Sadece bundan değil; hepsinden.”

Luo kadını inceleyerek bakışlarını onun vücudunda gezdirdi. Kılıcı hafifçe inmesine rağmen duruşu katılığından hiçbir şey kaybetmedi.

“Komutanım,” diye lafa karıştı muhafızlardan biri.

“Gidin!” diye bağırdı Luo, boynundaki kaslar belirginleşirken. “Kaçın, sizi gidi korkaklar!” Gözlerini Lian’dan bir an bile olsun ayırmadı.

Dört muhafızdan ikisi onun sözünü dinleyip mızraklarını yere attı ve koşarak karanlığın içinde kayboldu. Geride kalan ikiliden biri Ganşuk’a sırtını dönmeyi veya silahını bırakmayı istemeyerek orada oyalandı. Dişleri ayrık olan da kaldı ve Lian’ın bakışları yeniden adamın kemerindeki hançere çevrildi.

“Bırak ben yapayım,” dedi genç kadın yeniden ve hançeri işaret etti. “Hançer ona ait. Onu bununla öldürmek istiyorum.”

Luo bir kahkaha attı ve Lian tüylerini diken diken eden bu ses karşısında irkilmemeye çalıştı. Luo adamına bakıp kafa salladı ve asker hançeri kemerinden çıkarıp yere attı. “Gidin,” dedi Luo, geride kalan ikiliye. “Sizinle ikinci kampta buluşurum... buluşuruz,” diye düzeltme yaptı, başıyla Lian’ı işaret ederek.

Askerlerin başka bir yönlendirmeye ihtiyaçları yoktu. Onlar da kaçtılar.

“Al onu,” dedi Luo, esir Moğol’a doğru yürürken bıçağı işaret ederek.

Ganşuk yapılan konuşmadan hiçbir şey anlamamışsa da Luo’nun yüzündeki bakış en az kanlı kılıcı kadar açıktı. Çinli komutan üzerine gelirken genç adam ellerini bağlayan ipleri zorlayarak yavaşça geri geri gitti ve kendine biraz hareket alanı kazandı. Luo’nun saldırısını savuşturamazdı ama yüzündeki ifadeye bakılırsa Çinlinin işini kolaylaştırmaya hiç niyeti yoktu.

Lian yere çömeldi ve titreyen ellerinden birini hançere doğru uzattı. Sahiden de bunu yapacak mıydı? Bir insanı gerçekten öldürebilir miydi? Ganşuk şölen sırasında kendince bir yöntemle onu uyarmaya çalışmıştı. Silahla beraber yakalanması halinde cezalandırılacağını söylemişti, ki bu doğruydu; fakat tembihinin altında başka bir mesaj daha yatıyordu. Kullanmaya niyetin yoksa, diye ima etmişti, onu niye taşıyasın ki? Lian hançeri kınından çıkardı ve parmaklarını sıkıca sapına doladı.

Başka bir seçeneği yoktu.

Luo kılıcıyla bir yanıltma hamlesi yaptı, Ganşuk kendini sakınınca da ileri fırlayıp delikanlıya yanlamasına bir tekme savurdu. Ganşuk karnına isabet eden darbeyle iki büklüm oldu, soluğu kesildi ve öğürdü. Luo bir dizini hasmının eğik durumdaki suratına doğru sertçe kaldırdı. Kafası geriye savrulan Ganşuk yere devrildi. Arkasına bağlı olan elleri onun sırtüstü yatmasına müsaade etmiyordu, bu yüzden delikanlı yan döndü. Öğürüp titreyen Ganşuk vücudunun zarar gören kısımlarını korumaya çalışarak yerde süründü.

Luo başını çevirip Lian’a bir göz attı ve kadının ellerindeki hançeri görünce kafa salladı. “İşini çabucak bitir,” dedi alaycı bir üslupla. “Bitir ki senin cesedini de onunkinin yanında bırakıp gitmeyeyim.”

“Köpeğin kafasını geriye doğru çek,” diye talimat verdi Lian, hissettiğinden daha büyük bir özgüvenle. Sonraki birkaç dakika içinde neler olacağına, doğru şeyi yapıp yapmadığına kafa yoramazdı. Hayatta kalmak için yapması gerekene odaklanmak zorundaydı.

Luo kılıcını yere bıraktı ve Ganşuk’un iki büklüm olmuş bedeninin yanına çömeldi. Bilinci yarı açık delikanlıyı dik tutup arkasına geçti ve Moğol’u saçlarından kavradı. “Yap şunu,” diye tısladı Lian’a, Ganşuk’un boğazını açığa çıkararak.

Titreyen Ganşuk’un açık gözü yuvasının içinde döndü. Luo’nun darbesi burnunu kanatmış, yüzünün alt kısmına kan ve toprak bulaşmıştı. Çenesi de aşağı sarkmaktaydı. Lian’a tanınmaz gelen bu haliyle sıradan bir Moğol savaşçısına benziyor, yıllar evvel onu ailesinden ayıran adamlardan bir farkı bulunmuyordu. Hepsi de birbirinin aynıydı. Luo’nun dediği doğruydu: Moğollar her şeyi yok ediyorlardı. Sayısız köyü yakmışlar, nesillerce Çinli kadının ırzına geçmişler, koskoca şehirleri talan etmişlerdi. Pek çok şey onların açgözlülüğüne yem olmuş, yeryüzünden silinip gitmişti.

Ganşuk da o adamlardan biriydi. Gaddar kağanını Lian’a tercih ederek bu gerçeği ispatlamamış mıydı? Şu anda elinde tuttuğu hançeri kendisinden alarak onu kendini savunma yetisinden mahrum bırakmamış mıydı? Onun bir köle olarak kalmasını istememiş miydi? Lian’ın ona konuşmayı, giyinmeyi, medeni olmayı ne kadar öğrettiğinin hiçbir önemi yoktu; o hâlâ bir barbar, yüzüne ve ellerine kan bulaşmış bir köpekti.

Lian hançeri tıpkı Ganşuk’un öğrettiği gibi sıkıca tuttu.

Luo’nun terli yüzüne bakınca onun ifadesinin de ne kadar yabancı olduğunu fark ederek içi burkuldu. Adamın Ganşuk’un ölümüne duyduğu heves genç kadının midesini bulandırdı.

Fakat Luo hemşerilerinden biriydi. Kurtarıcısıydı. Çin’e ve ailesine geri dönmesine yardım edecekti. Özgür olacaktı. Tek yapması gereken birini öldürmekti. Üstelik de bir Moğol'u.

“Öldür onu,” dedi Luo sertçe. Öne eğilip Ganşuk’un başını iyice geriye çekti. Yüzü Ganşuk’unkine öyle yakındı ki ağzı neredeyse Moğol’un kulağına dokunacaktı. “İyi bak,” deyip Ganşuk’un kulağına güldü. “Ölümünü görmeni istiyorum.”

Ganşuk ona direndiyse de fazla kuvveti kalmadığı gibi destek alabileceği bir yer de yoktu. Çinli asker dizini Ganşuk’un sırtına dayayarak onu sıkıca tutuyordu. Homurdanan delikanlının yaralı burnundan kan ve sümük fışkırdı. Açık gözü Lian’a çaresizce baktı.

Lian kurumuş dudaklarını yaladı ve bir adım öne çıkıp hançeri soldan sağa doğru savurdu. Hamlesi yavaş ve zayıftı. Luo onun bu zoraki saldırısını seyrederken yüzünü ekşitti. Genç kadın hedefine fazla uzaktı ve hançer Ganşuk’un boynunu ıskaladı.

Dudakları çirkin bir ifadeyle kıvrılan Luo tam bir şey söyleyecekken kadının işini bitirmediğini anladı. Çinli komutana cesaret edebildiği kadar yaklaşan Lian tıpkı Ganşuk’un kendisine öğrettiği gibi hançeri yukarı doğru şiddetle savurdu ve yalımı Luo’nun boğazının derinliklerine kadar sapladı.

6.BÖLÜM

RENKLİ BİR DİL

”Bu kadar çok şey kaybetmiş biri için çok gençsin,” dedi Léna, Ocyrhoe öyküsünü bitirdiğinde. “Umarım ne kadar güçlü olduğunun farkındasındır.”

Genç kız başını iki yana salladı. “Güçlü değilim. Küçük ve zayıfım. Zaten o yüzden beni alıp götürmediler. Hiçbir şey bilmiyorum. Avlanmaya layık görülmedim.”

“Geriye bir tek sen kaldın sevgili çocuğum ve yalnızca yaşamını sürdürmekle kalmadın, aynı zamanda şehirden bir mesaj getirmeyi de başardın.” Léna genç kıza dikkatle baktı. “Kendi kendine sessizliğin içinde duymayı öğrendin. Her ne kadar birbirimizi tanıtmakta kullandığımız çeşitli selamlamaları ve işaretleri bilmesen de doğuştan gelen üstün yeteneklere sahipsin.” Kadın hafifçe güldü. “Senin onlardan değil, onların senden korkmaları gerek.”

Ocyrhoe’nun bu iltifatlardan memnun kalması gerekirdi; fakat hissettiği tek şey derin bir yorgunluktu. Kısa bir süre öncesine kadar öyküsünü bir soy kardeşine anlatmayı ne kadar çok istediği, ama artık öyle bir şeye hiç mecalinin olmaması ironik gözüküyordu. Kadın Roma’da neler olup bittiğini öğrenmek istemişse de aslında diğer herkesten daha çok bilgi sahibiydi. Sanki ne kadar çok şey öğrenirse o kadar az anlıyordu.

Léna’nın soruları henüz bitmemişti. “Geriye bir tek sen kalınca neler oldu?”

Derin bir nefes veren Ocyrhoe konuşma bir an önce sona ersin diye kelimelerin ağzından birbiri ardına dökülmesine müsaade etti. Gevelediğinin farkındaydı ama bu durum umurunda değildi. “Daha sonra neler olduğunu hatırlamıyorum bile. Ne yediğimi, nerede yattığımı, havanın sıcak mı yoksa soğuk mu olduğunu bilmiyorum. Günler birbirine karışmıştı. Ayı—” Bu lakabı kullandığı için kızarak durdu. Karşısındaki kadın kimi kastettiğini nereden bilecekti? “Senatör” diye düzeltti. “Senatör Matteo Orsini. Adamlarının elinde bir liste vardı. Bunu son kalanın ben olduğumu bildiğim kadar iyi biliyordum ve daha önce bulunduğum hiçbir yere gidemezdim. Elimden gelen tek şey derslerimi tekrar etmekti. Suratları öğrenmek. Şehri dinlemek. Gözlerden uzak durmak. Hayatta kalmak.

“Minerva heykelini ziyaret ediyordum, çünkü Varinia’nın onun bize göz kulak olduğunu söylediğini hatırlıyordum. Başka ne yapacağımı bilemiyordum; belki dua edersem...” Genç kız omuz silkerek tüm hüsranını ve çaresizliğini bu basit hareketle özetledi. “Ama niye öyle bir şey yaptım?” diye sözlerini sürdürdü. “İşte onu bilmiyorum. Günün birinde mesaj taşıyan bir güvercine rastladım. Roma’daki gözlerim nerede? diyordu mesaj. Acaba diğer kız kardeşlerimden biri Palermo’ya kaçabilmiş miydi? Bilmiyordum. O yüzden gözümü açık tutup bekledim; ta ki—”

Ta ki o rahip ile Ferenc gelene kadar. Ve ondan sonraki birkaç gün -kaç gün? Bir mi? Yoksa iki mi?- içinde her şey değişmişti.

“Bu kadarı yeterli,” dedi Léna. “Sana gereğinden fazla şey sorduğumu görebiliyorum. Bırak da size biraz yemek gönderteyim. Ondan sonra da dostunun dilini konuşan birini bulacağım. Ona da soracak sorularım var.”

Léna gittikten sonra Ocyrhoe delikanlıyla beraber serin ve kuru toprağa oturdu. Omuz omuza verip parmak uçlarını birbirlerinin teninde gezdirdiler. Ocyrhoe ona elinden geldiği kadar çok şey anlattı: kadın bir dosttu, kendisi gibiydi ve onlar gibi olan diğerlerinin başına neler geldiğini konuşmuşlardı; konuşma bitince de yiyecek bir şeyler göndermeye ve Ferenc’in dilini bilen birini bulmaya gitmişti; daha sonra muhtemelen silahlı askerlerle beraber Peder Rodrigo’yu Septizodium’dan kurtarmak için Roma’ya döneceklerdi. Ocyrhoe’nun tüm bunları anlattığı uzun süreç boyunca Ferenc takdire değer bir sabır gösterdi. Eğer delikanlı bir izci yahut avcı olsaydı Ocyrhoe onun neyi amaçladıklarını öğrenmekte daha hevesli davranacağını tahmin ediyordu, ama Ferenc oldukça sakin görünüyordu. Sadece yemekler geldiği zaman bir miktar tez canlılık sergiledi; başlarında bekleyen hizmetkârların yemek bitmeden tabakları alıp götüreceklerinden korkarmışçasına önüne konanları hızlı hızlı yedi. Korumacı bir edayla gözünü Ocyrhoe’nun üzerinde tutmayı da ihmal etmedi. Fakat bunun haricinde sessizliğiyle ve durgunluğuyla içerideki kamp taburelerinden farksızdı.

Ocyrhoe ona karşı hissettiği sevginin sadık bir evcil hayvana duyulandan daha derin olduğunu fark etti.

Yemeklerini bitirdiklerinde hizmetkârlar tabaklarını götürdüler ve ikili çadırın dışında bekleyen bir muhafızın dışında baş başa kaldı. Ocyrhoe etraflarında süregiden kamp yaşantısının neşesiz seslerini belli belirsiz duyabiliyordu ve açık çadır kanadının dışındaki ışık nihayet yumuşayarak kehribar sarısı halini almıştı. Bir hizmetkâr gelip feneri yaktı ve çadırın içinde serin bir esinti dolaştı.

“Léna?” diye sordu Ferenc. Ocyrhoe yerinden fırlayacak gibi oldu; delikanlı çok uzun bir süre sessiz kalmıştı.

“Macarca bilen birini bulmak istiyordu,” diye onun koluna işaret verdi genç kız. “Seninle konuşmak istiyor.”

“Annem hakkında,” diye yine işaretle karşılık veren Ferenc ona soran gözlerle baktı. Ocyrhoe kafa salladığında da işaretlerde bulunmayı sürdürdü. “Annem öldü.”

Ocyrhoe yüzünü buruşturup delikanlının elinin üstünü sıvazladı. “Benimki de,” deyip iç geçirdi.

“Annemi istilacılar öldürdü,” diye ekledi Ferenc.

Teyzesinin iğne-iplik kullanımı konusundaki derslerini hatırlayan Ocyrhoe bu duygusal anılardan çabucak sıyrıldı. “İstilacılar,” dedi işaretle. “Hani senin şu rahibin vücudunu ve zihnini hasta edenler.”

Ferenc kafa salladı.

Ocyrhoe’nun yaşantısı ve ilgisi hep Roma şehrine yönelik olmuştu. Onun ötesinde başka topraklar bulunduğunun farkındaydı; teyzesi ara sıra haritalara bakmak için onu başka bir kadının evine götürmüş ve Ocyrhoe’dan da o haritaları ezberlemesini istemişti. Fakat Ocyrhoe o tırtıklı çizgilerden bir anlam çıkarmakta hep zorlanmıştı. Bağcıların o haritalarda ismi geçen yerlere ve benzerlerine gönderildiğini biliyordu; fakat o bir Roma çocuğuydu ve orada her zaman çok fazla şey olup biterdi. Dikkatini uzaklara yöneltmesi hiç gerekmemişti ve son olaylar aşırı derecede önemli gözükmüştü: Papanın ölümü, kardinallerin hapsedilişi, Bağcı şebekesinin ortadan kaldırılışı, İmparatorun şehri ablukaya alışı. Bunlardan daha kayda değer ne olabilirdi ki? Doğudan gelen acımasız, keskin gözlü istilacılara dair pazaryerlerinde dolaşan kaygılı dedikodular bile öyle uzak ve... önemsiz gibiydi ki. Moğolların neden olduğu bu tehdit yalnızca çok uzaklardan çıkagelmiş ziyaretçilerin dert ettikleri bir şeydi.

Fakat Moğollar Ferenc’in yaşamını altüst etmişlerdi ve Ferenc bir yabancı değildi.

Delikanlı onun yanağına dokununca Ocyrhoe irkildi. “Bana bakıp duruyordun,” diye işaret veren Ferenc’in ağzı utangaç ve biraz da eğri bir tebessümle kıvrıldı.

“Kusura bakma,” diye alelacele işaret etti Ocyrhoe. “Senin için üzülüyordum da.”

Tam o anda çadır kanadında bir hareketlenme oldu ve her ikisi de çabucak ayağa kalktı. Ferenc’in utanmış gibi bir hali vardı ve Ocyrhoe bunun yalnızca delikanlının gelenleri fark etmemesinden kaynaklanmadığı gibi bir hisse kapıldı.

İçeriye ilk önce göğüslerinde kanatlarını alabildiğine açmış siyah bir kartal arması bulunan, ağır silahlanmış iki genç adam girdi. Onları Léna ile komutan izledi. Peşlerinden de açık tenli, solgun gözlü ve neredeyse tüysüz denebilecek çarpıcı görünümlü bir adam geldi. Adamın az miktardaki kılları -ki bunlar yüzünün büyük bölümü ile çıplak kollarını kaplıyordu- parlak kızılımsı bir renkteydi. Tuniği diğer adamlarındakilerden çok daha süslüydü ve giysisinin ön kısmının tamamı aynı kara kartalın yanardöner bir kopyasına sahipti. Adamın arkasından yine iyi giyimli birkaç kişi daha geldi. Hepsi de al yanaklı ve uzun boyluydu; kıyafetlerinin bir yerlerinde aynı kartal amblemini taşıyorlardı. Onların arkasında da iki silahlı muhafız daha geldi.

Toplamda bir düzine kişiden oluşan grup resmi bir giriş yaptı ve çadır kanadının hemen iç kısmında törensel gözüken bir duruş takındı. Léna öne çıkıp iki misafire yaklaşmalarını işaret etti. Ocyrhoe ona doğru ihtiyatlı bir adım attı. Arkasındaki Ferenc’in bir eli korumacı ve güven verici bir edayla genç kızın dar omzundaydı.

Ocyrhoe kızıl saçlı adamın kim olduğunu merak etti. Çirkin biriydi, bunun sebeplerinden biri de doğru düzgün göremiyormuşçasına gözlerini kısmasıydı. Ciddi fakat zalim olmayan bir ifadesi vardı. Ocyrhoe bölük komutanıyla zaten tanışmıştı; acaba bu bir general olabilir miydi? Septizodium’a giderlerken askerlere o mu öncülük edecekti?

“Ocyrhoe,” dedi Léna. “Seni Dünya Harikası, Kutsal Roma İmparatoru ve de Almanya, Burgonya ve Sicilya Kralı Frederick Hohenstaufen’e takdim etmekten onur duyarım.”

Ocyrhoe şaşkınlığını çabuk atlattı ve adama saygıyla baktı. Bakışlarındaki saygının adam tarafından anlaşılacağından emindi. Fakat Léna ona çıkıştı. “İmparatorun önünde eğilmelisin.”

Ocyrhoe aceleyle öyle yaptı ve arkasındaki Ferenc’in de aynı şekilde davrandığını sezdi. “Majesteleri,” dedi Ocyrhoe. Ferenc genç kızın adama hitap ederken çıkardığı sesleri taklit etmek için samimi bir girişimde bulundu ama anlamsız heceler mırıldanmaktan öteye geçemedi.

Frederick gevrek gevrek güldü. “Aylardan beri önümde eğilen ilk kahrolası Romalı sensin,” dedi Ocyrhoe’ya tepeden bakarak. Yoğun bir aksanla konuşmasına rağmen genç kız onu açıkça anlayabilmekteydi. Hiç kimsenin konuşmadığı veya kıpırdamadığı bir duraksama yaşandı. “Pekâlâ, artık doğrulabilirsiniz,” dedi İmparator nihayet, hâlâ genç kıza tepeden bakarak.

Ocyrhoe doğruldu. “Majesteleriyle tanışmak bir şereftir,” dedi, adamın küfrünün kendisini korkutmayı mı yoksa yıldırmayı mı amaçladığını merak ederek. Arkasındaki Ferenc de doğrulmuştu; Ocyrhoe delikanlının bir kez daha duyduğu sözleri taklit etmeye çalışmamasına minnettardı.

“Somercotes’in mesajını duydum,” dedi Frederick.

Profesyonelliğini göstermek isteyen Ocyrhoe hemen elini kalbinin üstüne koyup, “Mesajımı vermemle birlikte bir tilki kadar bağsız ve yüksüzüm,” diye ilan etti.

Léna’nın dudakları neredeyse anaç denebilecek bir tebessümle kıvrıldı. Frederick ise genç kızı duymamışçasına sözlerine devam etti. “Léna şehrinde olup bitenleri bana anlattı ve Senatör Orsini’nin... ona ne demiştin? Ayı mı? Evet, Ayı’nın masum insanlara bu kadar canavarca muamele etmesi beni üzdü. Senatörle aranda ne gibi bir ihtilaf varsa onu ben de paylaşıyorum.”

Bağcılar kin gütmezler, diyen Varinia’nın sesini zihninde duydu Ocyrhoe. Bağcılar mesajdan ve bilgiden başka bir şey taşımazlar. Genç kız bunu yüksek sesle söylemek için ağzını açtı; fakat Frederick bir cevap bekliyor gibi görünmüyordu. “Tanrı aşkına; adamlarım o canı çıkasıca Orsini’yi yok edip kahrolası sarayını yerle bir etseler senin de bundan benim kadar zevk alacağından eminim. Lâkin bu arzumu tatmin edemem. Niye bana ağzın açık bakıyorsun?”

Gözlerini kırpıştıran Ocyrhoe kendini toparlamak amacıyla yere baktı. Adam Roma’nın ara sokaklarında ve derme çatma evlerinde koşuşturan diğer çocuklar gibi konuşmaktaydı. Ocyrhoe güzel kıyafetler giyen birinin böyle çirkin bir dil kullandığını, üstelik bunu bu kadar gelişigüzel bir şekilde yaptığını daha önce hiç duymamıştı. Aslına bakılırsa bir İmparatorun nasıl davranacağını düşünmeye vakit harcamışlığı yoktu ama tavırlarının Papa’nınkine benzeyeceğini farz etmişti. Frederick ise hiç de beklediği gibi biri çıkmamıştı.

“Beni affedin Majesteleri,” diyen genç kız yeniden başını kaldırdı. “Mesaja vereceğiniz cevapla beraber geri dönmem gerekiyor ama anladığımı pek...” Ocyrhoe doğru sözcükleri bulmakta zorlanıyordu. O bir sokak çocuğu değil; teyzenin ve Melia’nın sana öğrettikleri konuşma şekillerini düşün. “Cevabınızı anladığımdan emin olmak istiyorum, hepsi bu.”

“Ah, cevap vermesine vereceğim,” dedi Frederick, buruk bir kahkaha atarak. “Ondan hiç şüphen olmasın. Ama Somercotes’in benden istediği biçimde değil. Eğer askerlerimi Septizodium’u basmaları için yollarsam Kilise beni her türlü kahrolasıca günahla suçladıkça suçlar. Aziz Peter’in tahtına yeni bir sahte idol oturur oturmaz da selefinin yaptığı gibi başımın etini yer durur. Belki beni aforoz etmek yerine bütün imparatorluğumu tecrit etmeye kalkışırlar.” Adam çadırda volta atmaya başladı ve yardımcıları ona yer açmak için çadırın duvarlarına sokuldular. “Öyle bir şeyi zerre kadar şeyime taktığımdan değil tabii; ama ne zaman cehennemi boylama konusu açılsa soylularım çılgına dönmüş karılar gibi ellerini ovuşturup dururlar. Her şeyin yolunda gittiği zamanlarda bile kıçımdaki çıbanlardan farkları yoktur.”

Ocyrhoe sessiz kalabilmek için yanağının içini ısırdı; adamın üslubu ve tavırları karşısında şok geçirmekteydi. Şahsen kendisinin de Kiliseye karşı herhangi bir ilgi ya da sempati duymuşluğu yoktu. Varinia’dan aldığı dersler gereği Roma’daki kiliselere birkaç kez girip çıkmıştı, o kadar. Fakat en azından saygılı davranması gerektiğinin farkındaydı. Lateran Sarayı ile Aziz Peter Bazilika’sının dışında düzenlenen birkaç umumi etkinliğe katılmış, insanların Papaya yaklaşırken gösterdikleri büyük saygıyı merakla seyretmişti. Hatta daha sonra Papa’dan hoşlanmadığını öğrendiği kimselerin bile... Tabii bir de aforoz edilmek vardı; Roma halkının ondan bahsediş şekline bakılırsa korkunç bir şey olmalıydı. Fakat İmparator onu hafif bir karın ağrısı kadar bile dert etmez gibi görünüyordu.

“Hayır çocuğum,” diye aynı kaba konuşma biçimiyle sözlerini sürdürdü Frederick. “Bambaşka bir yönteme başvurmalıyım. Kilise bana köpürüyor, çünkü kardinallerinden bazılarının Roma’ya dönmesine mani oluyorum. Yeni bir pontif [6]seçmek istiyorlar ama kendi kuralları onları bir çıkmaza sürükledi. Casuslarım çıkacak sonucu etkilemesin diye Orsini’nin onları sakladığının farkındayım; fakat o kahrolasıca delikte kalma kararı onlara ait, bana değil.

“Bu yüzden oynamamı istedikleri kötü adam rolüne balıklama atlamak ve pek kıymetli meclislerine taarruz etmek yerine kahraman olmayı, onları bu içinden çıkılmaz süreçten kurtarmayı seçeceğim.Roma ya asker göndermeyeceğim; bunun yerine kardinallerden birini salıvereceğim. Septizodium’a kadar size eşlik etmesi için ona izin vereceğim ki diğerlerinin çektiği çileye ve mahpusluğa katılsın. Umarım oyuyla o can çıkarıcı işkenceyi sonlandırabilir.”

Kararından fazlasıyla hoşnut olduğu açıkça anlaşılan İmparator genç kıza göz kamaştırıcı bir tebessüm etti. “Muhtemelen yanlış adama oy verir ama—” Ellerini havaya kaldırıp çadırın çatısına baktı. “— zaten doğru adam diye bir şey de yok. Dürüst olmam gerekirse neticeyi kontrol etmeye çalışmak kahrolasıca zamanımı heba etmekten başka bir işe yaramadı. Hangi lanet olasıca aday seçilirse seçilsin büyük bir ihtimalle beni tasvip etmeyecektir. İyisi mi şu lanet olasıca işi bitirelim gitsin; bırakalım da yeni kukla tahtına çıkıp dans etsin, bana parmak sallayıp sonu gelmez zırvalarını sayıp döksün. Beni azarlayıp imparatorluğu nasıl yöneteceğimi anlatsın. Ondan öncekine nasıl kulak asmadıysam ona da asmam. Hayat her zamanki gibi sürüp gider.”

Ocyrhoe bu hicve bir karşılık verip vermemesi gerektiğini bilmiyordu (gerçi bir karşılığın gerekli olduğundan ya da beklendiğinden de şüpheliydi); o nedenle suratına hoşnut bir tebessüm yapıştırarak orada sessiz sedasız bekledi. Tüm bunları Ferenc’e nasıl anlatacaktı? Gösterdiği tüm sabra rağmen delikanlının bir tabur dolusu askerle beraber Roma’ya dönmek ve sevgili Peder Rodrigo’sunu kurtarmak için can attığını biliyordu. Genç kız, Léna’nın Macarca konuşan birini bulup bulmadığını merak ederek Bağcıya bir göz attı.

Léna da yüzünde düşünceli fakat dalgın bir ifadeyle ona bakıyordu. Ocyrhoe pazaryerlerinde hammaddeden bir şeyler üreten zanaatkârların suratlarında da buna benzer ifadelere rastlamıştı. Bu, yoğun dikkati gösteren bir bakıştı; aynı anda hem önündeki kısmen tamamlanmış nesneyi değerlendirmekten hem de o nesneyi dönüşmesi gereken şeyle, yani zihindeki görüntüyle kıyaslamaktan doğardı.

Beyanını tamamlayan Frederick döndü ve genç kızın bilmediği, gırtlaktan gelen bir lisanla yardımcılarından birine bir şeyler söyledi. Adam kararsız bir tepki verdi; fakat Frederick’ten gelen bir kafa sallamayla İmparatoru eğilerek selamladı ve çadırdan alelacele çıktı. Frederick aynı dili kullanarak Léna’yla da konuştu. Daldığı düşüncelerden sıyrılan Bağcı’nın cevabı hızlı bir karşılıklı konuşmaya yol açtı. Frederick’in yüzü halihazırdaki keyfinin bir kısmını kaybetti ama sonunda kadınla hemfikir oldu. Ocyrhoe ne dediklerini anlamamasına rağmen aralarındaki çalışma ilişkisi karşısında büyülenmişti; ikili birbirinin dengiymiş gibi konuşmaktaydı. Sonra İmparator aniden fakat neşeyle Ocyrhoe ile Ferenc’e iyi akşamlar diledi ve daha onlar eğilerek selam vermeyi bitiremeden çadırdan ayrıldı. Léna hariç tüm maiyeti de peşinden gitti.

“Ben bu kadar küfürlü konuşsaydım teyzem beni evire çevire döverdi,” diye belirtti Ocyrhoe, maiyetin tamamı dışarı çıktıktan sonra.

Léna çok kısa bir süreliğine alaycı bir tebessüm etti. “Majesteleri renkli ve bazen de kâfirliğe kaçan diliyle tanınır. Kendisi Sicilya’da büyümüştür,” dedi, sanki bu durum İmparator’un konuşma biçimini açıklar ya da aklarmış gibi. “Umarım sözlerinin önemini anlamışsındır?”

Ocyrhoe kafa sallayıp Ferenc’e doğru döndü ve Frederick’in kararını ona aktarmanın upuzun sürecine başlamak için delikanlının kolunu tuttu.

“Majesteleri bir kardinal seçene kadar kampta bekleyeceksiniz. Kendi deyimiyle misafirleri güvendiği kimselerin kalelerinde kalıyorlar. Seçtiği kardinal buraya gelince de hep beraber Roma’ya döneceğiz.”

Ocyrhoe parmaklarını delikanlının elinin üstünden ayırmaksızın duraksadı. “Hep beraber mi?” diye sordu.

“Evet,” dedi Léna. “Ben de sizinle geleceğim.”

7.BÖLÜM

LİAN’IN HANÇERİ

Luo’yu boynundan hançerleyen Lian, yalımın ve elinin üstüne fışkıran kanın miktarına hayret edebilmek için sadece çok kısa bir an bulabildi, çünkü hemen sonra Çinli komutan onu şiddetle pençeledi. Adam vahşice hamlesiyle Lian’ı saçlarından yakaladı ve siyah tutamlara sıkıca asılarak genç kadının başını öne doğru hızla çekti. Hançerin kabzası kaygandı ama Lian onu daha da sıkı tutup yalımı bir testere gibi ileri geri oynattı. Dışarı daha çok kan fışkırırken Luo öksürüp gurultular çıkardı ve açık duran ağzından kan sıçradı.

Lian hançeri sapladığı sırada yana çekilen Ganşuk ayaklarını yere daha sağlam basarak yüklendi. Lian’ın saçlarını can havliyle tutan Luo geriye doğru sendeledi.

Hançer Luo’nun boynundan çıktı ve azmini hızla yitiren Lian yalımını adamın eliyle koluna doğru tekrar tekrar savurdu. Onu bıçaklamaya çalıştığı falan yoktu; sadece kendisini bırakmasını istiyordu. Yalnızca ondan kurtulmak istiyordu. Üstü başı kanla kaplı olan, ağzı sessizce açılıp kapanan ve gözleri geriye yuvarlanan Luo artık yaşıyora benzemiyordu. Sanki çoktan ölümün pençesine düşen ama hareket etmeyi sürdüren bir cesetti. Luo’nun korkunç tutuşuyla birbirlerine bağlı oldukları için acaba ölüm Lian’ı da alır mıydı? Genç kadın hançerin ete saplandığını hissetti ve kabzayı sıkıca tutarak tekrar kesti.

Luo nihayet elini çekti. Dizlerinin bağı çözülen adam yere yığıldı. Vücudu seğirirken bacakları hâlâ yürümeye çalışırcasına oynadı ve yan yatarak bir kolunu ileriye uzattı. Görme yetisini kaybetmesine rağmen gözünü genç kadına dikti ve ağzıyla bir sözcüğü şekillendirmeye uğraştı. Fakat cümlesini tamamlayamadı. Bacakları durdu, bedeni gevşedi. Uzattığı elinin parmakları kıvrıldı ve gözleri genç kadının ayaklarına kilitlendi.

“Lian.”

Ürken genç kadın hançeri elinden düşürdü. Ganşuk ismini tekrar fısıldadığında nihayet bakışlarını ölü Çinli’den ayırmayı becerdi.

Doğrulup oturmakta olan Ganşuk kısmen ondan tarafa dönmüştü. Delikanlı omuzlarını kaldırarak genç kadının dikkatini bağlı olan ellerine çekmek istedi. “Hançer,” diye fısıldadı, gözlerini kırpıştırıp başıyla Lian’ın ayaklarının dibini işaret ederek. “İplerimi kes.”

Sersem sersem kafa sallayan Lian eğilip hançeri aldı. Yalımda ve sapta ne kadar kan olduğunu görünce irkildi, sonra da kendi elini ve kolunu fark etti. Kan lekelerine bakıp donakaldı.

“Lian,” diye tısladı Ganşuk. “Panik yapma.”

Bir insanı öldürdüm. Bu düşünce genç kadının başında şiştikçe şişti. Lian münferit sözcüklerin kafatasının içinde giderek büyüdüğünü duyabilmekteydi. Onları durduramıyordu. Korkunç bir ses -mutlak bir ümitsizlikle boğuk ve hırıltılı çıkan kendi sesi- o sözcükleri bas bas bağırıyor, sayısız yankı da çığlık çığlığa onlara karşılık veriyordu. Bir insanı öldürdüm dürdüm düm düm...

“Bırak şunu,” dedi Ganşuk sertçe ve Lian’ın eli ürküp havalanan bir kuş gibi kendiliğinden açılıverdi. Hançerden kurtulmasıyla birlikte yerde duran yapış yapış şeyden geri kaçtı ve ayakları birbirine dolanınca tökezledi.

Ganşuk kendini hançere doğru sarsakça sürükledi ve onun üstüne yan yatarak silahı kadının gözlerinden gizledi. Lian’a bakarken ay ışığının altındaki şiş ve kanlı yüzü kötü kötü sırıtan bir maskeyi andırıyordu. Arkadan bağlı elleriyle hançeri almaya ve iplerini kesmek için yalımı hizalamaya çalışırken omuzları kıpırdayıp durdu, fakat vazgeçmedi. Tek kelime bile etmeden, kendisine herhangi bir şekilde yardım etmesi için Lian’ı azarlamadan inatçı bir ısrarla kendini kurtarmaya çalıştı.

Lian, yakalandığı tuzaktan iplerini çiğneyerek kurtulmaya çalışan vahşi bir hayvanı izlercesine onu huşuyla seyretti. İçindeki ufak bir kısım hâlâ ağlayıp çığlıklar atıyordu; fakat dikkatini büyük oranda Ganşuk’a vermişti ve hayatta kalmak için terinin son damlasına kadar mücadele eden bu varlığa hiçbir şey anlamadan bakıyordu. Yaşamak için öldüren bir varlığa. Bunu daha önce de yapmıştı ve yine yapacaktı. Üstelik bundan hiç rahatsızlık duymayacaktı. Bu Ganşuk’un ve içinde yaşadığı dünyanın gerçek bir parçasıydı.

Lâkin bu Lian’ın dünyası değildi. Genç kadın o dünyaya isteği dışında sürüklenmişti. Ganşuk onu uyarmıştı. Onu korumaya çalışmıştı, fakat Lian yine de bildiğini okumuştu. Artık o da Ganşuk gibi miydi? Kendi canı için dövüşür müydü? Hayatta kalmak amacıyla öldürür müydü?

Ürperen Lian bu soruların cevabını bilmek istemiyordu. Fakat kafasındaki sesler tek tek susarken bu bilgiden kaçmasının bir yolu yoktu.

Ganşuk zar zor görebiliyordu. Çinli muhafızlardan birinin acımasızca indirdiği darbe sonucunda bir gözü şişip kapanmış ve burnu kırılmıştı. Diğer gözü de yapışkan bir kum, kan ve gözyaşı karışımından dolayı neredeyse tamamen kapalı vaziyetteydi. Beli feci derecede ağrıyordu, sabahleyin kan işeyeceğinden emindi. Ellerini yukarı aşağı oynattıkça omuzları sarsılıyor, ağzından derin soluklar alıp verdikçe de dili alt dişlerine baskı yapıyordu. Hâlâ acı hissedebiliyordu. Bu da bana yeter, diye aklından geçirdi delikanlı.

Kozelsk’teki bir ahırın arkasında karnına ve bacağına birer ok saplandığında yetmişti. O zaman ölmemişti. Dar suratlı Jebe, yani eski bir çocukluk rakibi, oklarla çamura mıhlanmış bir halde şehrin sokaklarında yatıyordu. Adam halen yaşıyordu ve aldığı her nefes bir işkenceden farksızdı. Ganşuk orada, eski fıçıların arkasında saklanarak oturmuş ve Jebe’nin ölmesini seyretmişti. Kendi ölümünün daha çabuk gelmesini, hatta geldiğini görmemeyi ummak ona utanç vermişti.

Fakat acı hissedebildiği sürece ölüm onu almaya gelmiyor demekti.

Elleri kayınca hançerin yalımını kaçırdığını sandı; fakat bileklerini arkasından bağlayan kumaşı keskin yalıma tekrar dayamaya çalışırken amacına ulaştığını fark etti. Kumaş, sarsılmaz azmine ve ölümü inkâr edişine dayanamayıp ikiye ayrılmıştı.

Yorgunluktan ve harcadığı çabadan dolayı omuzları titreyen Ganşuk ellerini birbirinden ayırmayı denedi. İpin yavaşça bileklerinin etrafında gerilip dağıldığını hissetti ve titreyerek son bir asılışla bağlarını tamamen çözdü. Elleri her iki yanına gevşekçe düştü, artık kısıtlanmayan omuzları rahatladı. Kollarının üst kısmındaki ve sırtındaki deri çok fena karıncalanıyor, sanki etine binlerce iğne batırılıyordu. Delikanlı yüzünü buruşturarak yerde yuvarlandı.

Çinli komutanın yere yığılı cesedi arkasında yatmaktaydı. Adamın başının etrafındaki toprak kandan kararmıştı. Göğsünde hiç hareket yoktu ve gözleri kırpışmadan sabit bakıyordu. Aynı Jebe’ninkiler gibi.

Ganşuk doğrulup oturmaya çalıştı. “Lian?”

Çinli komutanın aksine genç kadın hâlâ nefes alıyordu; fakat soluklarının vücudunu ne kadar hırıltılı terk ettiğine bakılırsa derin bir şoktaydı. Delikanlıyı duyabilmesine rağmen aklı yerinde değildi.

Sıkı toprağa inen toynakların sesiyle yer sarsıldı. Ganşuk bu ritmik patırtıyı hemen tanıdı: bozkır midillilerinin gürültüsü. Dost atlılar. Bakışları bir süre daha Lian’ın üstünde oyalandıktan sonra kaçmaya çalışan Çinli bir akıncıyla karıştırılmamak için ayağa kalkmaya çabaladı. Bileklerindeki son birkaç ipliği de silkip konuşacak kadar nefes -ve şuur- toplamaya çalıştı.

Lian. Ganşuk tepki vermekte yavaş davranan uyuşmuş bacaklarıyla genç kadına doğru yürüdü. Ona dokunma girişiminde bulunmadı; sadece kendini onunla atlıların geldiğini düşündüğü yerin arasına soktu.

Karanlığın içinden kısa bacaklı atlar çıktı ve rotalarını çabucak değiştirerek Ganşuk ile Lian’dan tarafa yöneldiler. En öndeki adamın cüssesi atına göre oldukça iriydi ve bineğiyle kıyaslandığında bir o kadar daha devasa gözükmekteydi. Ganşuk adamı tanıyınca boğazının gevşediğini hissetti. Gelen Namkay, yani o güreşçiydi.

Namkay atını aniden durdurarak arkasındaki binicileri kasten engelledi. Diğer atlılar büyük bir kayanın etrafından akan bir dere gibi Namkay’ın iki yanından geçerken Ganşuk hareketsizce bekledi. Delikanlı göz ucuyla binicilerden birinin kel kafasından ay ışığının yansıdığını gördü. Munokhoy. Başını Namkay’dan tarafa sallayarak güreşçinin kendisi için yaptığı iyiliğin farkında olduğunu gösterdi.

Saygı. Zor kazanılır, kolayca yitirilirdi. Fakat halen gerçek bozkır adamları arasındaki en geçerli değerdi.

Biniciler su gibi akmayı sürdürdü ve Torguud komutanı atını durdurana kadar ikilinin etrafında Moğollardan bir çember oluştu. Yaşanan son olayları dondurarak incelenecek bir tablo haline getiren bir çember...

Ganşuk. Lian. Hançer. Ölü Çinli komutan.

Munokhoy kılıcını başının üstüne kaldırarak atını kalabalığın arasından geçirdi. “Yaya bulduğunuz herkesi öldürün dedim!” diye bağırdı, boğuk bir sesle. “Bu köpekler niye hâlâ ayakta?” Ganşuk ile Lian’a bakmayı reddederek başıboş bir hışımla adamlarını süzüyor, emrine karşı gelmeleri için onlara meydan okuyordu. Yüzünün kurum ve kanla kaplı olması pörtlemiş gözlerinin daha bir delice bakmasına yol açıyordu.

“Çünkü onlar köpek değil,” diye sakin bir sesle cevapladı Namkay.

Munokhoy atının kafasını geriye doğru çekti ve hayvan şaha kalkacak gibi oldu. Burun delikleri hızla açılıp kapanan midilli dişlerini gösterdi. “Ben köpek olduklarını söylüyorsam öyledirler,” diye çıkıştı Munokhoy, hâlâ Ganşuk’a veya Lian’a bakmadan.

Namkay çileden çıkmış Torguud komutanını Ganşuk’un güreşirlerken gördüğü o soğukkanlı çehreyle süzdü. Ölçen, bekleyen, kendine güvenen ve korkmayan bir çehre.

Munokhoy da bu bakışa aşinaydı ve başını öteye çevirdi. Nihayet dudaklarını alaycı bir sırıtışla kıvırarak Ganşuk ile Lian’a baktı. “Bu kadın Çinli,” diye belirtti, sanki hiç kimse daha önceden fark etmemiş gibi. “Bize saldıranlar da Çinliydi. Onlar bu kadının halkı. Bizi nerede bulacaklarını o söylemiş olmalı.”

“Kağan saklanıyor muydu ki?” Ganşuk en sonunda konuşma yetisini geri kazanmıştı ve sözlerini takip eden sessizlikte genzini temizleyip sorusuna açıklık getirdi. “Eğer nerede olduğumuzu onlara söylemesi gerekmişse bu bizi kendi başlarına bulamayacakları anlamına gelir.” Delikanlı omuzlarını yuvarlayıp daha dik durdu. “Yani Hanlar Han’ının gizlice yolculuk ettiğini mi ima ediyorsun? Korktuğunu—”

Munokhoy atını mahmuzladı ve hayvan aynı anda hem ileri fırlayıp hem de Ganşuk’u ezmekten kaçındı. Ganşuk sağına doğru çekildiyse de Lian’ı yalnız bırakacak kadar uzaklaşmadı ve atın omzu delikanlının göğsüne çarptı. Ganşuk canının yanmasından korktuğu için değil, Munokhoy’un kılıcının menzilinden çıkmak için bir adım geri çekildi. Arkaya uzanan eli Lian’ın koluna değdi ve genç kadının titrediğini hissetti.

“Onlar bize bir tehlike teşkil etmiyorlar Munokhoy,” dedi Namkay. “Burada Kağan’a yönelik bir tehdit yok.” Namkay’ın ses tonu belirgin ve sertti. Biraz da sabırsız çıkıyor, belli belirsiz bir meydan okuma taşıyordu. “Kağanı koruyor olmamız gerekirdi; karanlıkta at binip hayaletleri kovalamamız değil.”

“Ben nereye dersem oraya gideceksiniz,” diye köpürdü Munokhoy.

Bir adım daha geri çekilen Ganşuk genç kadını da kendisiyle beraber yürümesi için yönlendirdi. Fiziksel bir temasın ikisi arasında bir bağlantı kurulmasına yol açacağını biliyordu ama o bağlantıyı reddederek ne kazanabilirdi ki? Munokhoy kendini kaybetmiş durumdaydı. Tatlı dilli ve hesapçı davrandığında da tehlikeli biriydi fakat herkes o soğukkanlı maskenin aslında adamın kişiliğine dair çok daha canavarca bir yönü gizlediğini bilirdi. Şimdi hepsi bunu açıkça görüyordu ve Ganşuk diğerlerinin yüzlerine baktığında kaygılanan tek kişinin kendisi olmadığını anlayabiliyordu.

Namkay ise Munokhoy’un bu haline daha önce de tanıklık etmiş ve zerre kadar endişe duymazmış gibi telaşsızdı. Ganşuk güreşçinin yüz ifadesine baktığında onun öfke dolu Torguud komutanından çok daha dehşet verici bir şeyle karşılaştığını ve o şeyden sonra bu durumun hafif kaçtığını fark etti. Namkay hâlâ gerçekten korkması için bir sebep bulmayı bekliyordu ve yüz hatlarının sakinliğine bakılırsa uzun bir süre beklemeye hazırdı.

“Namkay haklı,” dedi Ganşuk. “Buralarda hiç Çinli kalmadı. Hepsi de güneye doğru kaçtı.”

Birkaç kafa o istikamete çevrilse de bakışların çoğu hâlâ Munokhoy, Namkay ve Ganşuk arasında gidip geliyordu. Eli eyerinin kaşında duran Munokhoy buz gibi bir sessizliğe bürünmüştü. Ganşuk adamın eyer torbalarının şeklini fark etti. Torbalar doluydu. Ama neyle?

“Yani kurtuldular demek istiyorsun. Bu Çinli casusun yardımıyla kurtuldular.” Munokhoy sesinin kontrolünü geri kazanmıştı ve Ganşuk omuriliğinde bir ürperti hissetti. “Kadın şimdilik Kağan için bir tehlike teşkil etmiyor olabilir, ama kalleş hemşerilerini başka bir saldırı için tekrar yönlendirecektir.”

Lian delikanlının yanında kıpırdandı. Ağzından bazı sözcükler dökülse de o kadar alçak sesle konuşmuştu ki onları sadece Ganşuk duydu. Genç adam tepki vermemeye çalıştı. Lian Çince konuşuyordu.

“Çinlileri bize o getirdi; kağanımıza ihanet etti,” diye tekrarladı Munokhoy, evvelki suçlamasından vazgeçmeyerek. “Orospun bir hain. Eğer onu koruyorsan sen de öyle sayılırsın.” Adamın eli seğirdi ve neredeyse gözle görülmeyecek kadar hafif bir şekilde atının terkisine atılmış iki çantaya doğru döndü.

“Sen de bir yalancısın.” Torguud komutanına dik dik bakan Ganşuk gözlerini tıka basa dolu eyer çantalarıyla buluşturmadı. “Lian Çinlilerin komutanını öldürdü.” Cesetten tarafı işaret etti. “Adam orada yatıyor. Bu Lian’ın hançeri.” Genç kadının elini tutmak için biraz havayı yokladı, aradığını buldu ve herkes görsün diye o eli kaldırdı. “Bu da komutanın kanı.”

Munokhoy ölü Çinliye bakmayı reddederek yere tükürdü. “Yüzüme bak,” diye talep etti Ganşuk, Lian’ın elini bırakarak. “Onlara esir düşmüştüm. Beni sorgulayacaklardı, ama Lian beni kurtardı.”

Namkay cesedin en yakınındaki iki adamla göz göze geldi ve adamlar ölüyü incelemek üzere atlarından indiler. Güreşçinin sert bir baş hareketiyle Moğollar cesedi ters çevirdiler, sonra da onu ellerinden tutup Munokhoy’un atının etrafından sürüklediler ve Lian ile Ganşuk’un yanına bıraktılar. Cesetten ürken genç kadın Ganşuk’a biraz daha sokuldu ve elleri hafifçe onun koluna dokundu. Yerde sırtüstü yatan Çinli adamın mahvolmuş gırtlağı açıkça görülüyordu.

“Bu köpeği herhangi bir kimse öldürmüş olabilir,” diyen Munokhoy cesedin üstüne tükürdü.

Ganşuk genç kadının önce kaskatı kesildiğini, sonra da gevşediğini hissetti. Lian konuştuğunda sesi berrak ve netti. “Onu ben öldürdüm,” dedi. Munokhoy’a bakmıyor, gözünü Namkay a dikiyordu. “Liderlerini öldürdüğümde geri kalanı ürkek köpekler gibi kaçtı. Saldırılarını birlikte durdurduk.”

“Birlikte mi?” Munokhoy’un sesi küçümseme ve inanmazlık doluydu.

“Birlikte,” dedi Ganşuk, tek kelimeyle. “Peşlerinden gitmek hata olur. Bu araziyi tanımıyoruz, hatta bir kamp kurup kurmadıklarını bile bilmiyoruz. Hayatta kalanlar canlarını kurtarmak için dört bir tarafa dağıldılar. Karanlıkta kayıp köpekleri kovalayarak ne elde edebiliriz? Kağan’ın yanına dönmemiz en iyisi olacaktır.”

Namkay kafa sallayarak onunla hemfikir olsa da herhangi bir harekette bulunmadı ve sadece aynı ifadesiz yüzle Munokhoy’a bakıp beklemekle yetindi.

Ganşuk’un görebildiği kadarıyla Munokhoy’un iki seçeneği vardı: ya kendisiyle hemfikir olup Moğol kampına dönecekti ya da avlanmaya devam etmelerinde üsteleyecekti. Devam ederler ve Çinli akıncılara ait çok az ize rastlarlarsa -ki bu muhtemel gözüküyordu- Munokhoy aptalca bir karar verdiği için Kağan’ın gözünden düşme riskine girerdi. Yok eğer hemen kampa dönerlerse Ganşuk’a meydan okuyup da geri adım attığı için sadece oradaki grubun gözünden düşerdi. Ganşuk bunun çileden çıkarıcı bir seçim olduğunun farkındaydı; fakat Torguud komutanını elindeki seçenekleri tartmasını seyrederken onun üçüncü bir ihtimali değerlendirdiğini anladı: birileri araya giremeden önce hem onu hem de Lian’ı öldürmek.

Lian da adamın içine düştüğü ikilemi sezmiş olacak ki sola doğru bir adım atıp geri çekilerek kendisi ile Ganşuk’un arasına biraz mesafe koydu ve böylece iki farklı hedef yarattı. Ganşuk ise sağa adım atıp düşmanı kuşatmaya hazırlanarak kendini şaşırttı.

Munokhoy boğazının derinlerinden bir homurtu çıkardı ve ona ihanet eden gözleri eyer torbalarına kaydı.

Orada nasıl bir sır saklıyorsun? diye merakla düşündü Ganşuk.

“Komutan,” diyen Namkay ortamdaki gerilimi dağıttı. “Emirlerin nedir?” Onları kurtaran şey bu soru değil, Namkay’ın sesindeki saygı, bir amirden yol gösterme ricası oldu.

“Kampa dönüyoruz,” diye çıkıştı Munokhoy. “Onları da yanımızda götüreceğiz.” Adam tek kelime daha etmeden atını asker sırasının arasından geçirdi ve bunu gecenin içinde uzaklaşan toynak sesleri takip etti.

Diğer atlılar tek tek ve ikişerli gruplar halinde komutanlarının peşinden gittiler. Geriye sadece Namkay ile iki binici daha kaldı.

“Siz gidedurun. Biz arkanızdan geliriz,” dedi Ganşuk. “Tabii daha yavaş bir tempoyla.”

Namkay başını iki yana salladı. “Onlarla gidin,” dedi güreşçi, diğer iki atlıyı ima ederek. “Sizi yanımızda götüreceğiz.” Yüz ifadesi başka bir münakaşaya ilgi duymadığını açıkça göstermekteydi.

8.BÖLÜM

HAYIRLI BİR GEZİNTİ

Andreas talim sahasında birbirleriyle kapışan acemilerin seslerine uyandı. Birkaç dakika karyolasında sessizce uzanarak eğitim silahlarının ritmik takırtılarına kulak kabarttı. Soğuk ve kaskatı olan sırtı ile omuzları son derecelendirme dövüşünde aldığı sert darbeyi hatırlatmaktaydı. Yan dönerken daha kötülerine de maruz kaldığını kendi kendine anımsattı. Ben bir kalfa şövalyeyim. Ayakta durabildiğim sürece mücadeleyi bırakmayacağım. Tek bir ayakta bile olsa... Neşesiz bir tebessümle yataktan kalkıp gerinirken sırtındaki ve bacaklarındaki kaslar şikayet etti. Yeter ki kılıç tutabileyim.

Eskiden bir keşiş tarafından dua edilecek sessiz bir köşe olarak kullanılan minik hücreden ayaklarını sürüyerek çıktı, virane manastırı kat etti ve salonun kırık eşiğinin üstüne asılı, kapı vazifesi gören ağır kumaşa kadar derledi. Dışarıdaki ışık soluk bir sabah sisi ve dernek evini çevreleyen yüksek ağaçlar tarafından engellenmesine rağmen kumaşın içinden gözlerini kısarak geçti ve yalpalayarak dışarı adım attı. Kapının yanına bir fıçı konmuş, son birkaç günkü yağmurlar onu ağzına kadar doldurmuştu. Andreas ellerini fıçıya daldırdı ve yüzüne su çarparak uykunun son kalıntılarını da üstünden attı. Sıcak olduğunda uyur, soğuk olduğunda uyanırız.

Mahmur gözlerle, artık şafağın ışığından sakınmaksızın belini doğrulttu ve takırtıların kaynağına, eğitim kılıçlarıyla düelloya tutuşan delikanlılara bakındı.

Kalkan-Biraderleri burayı geçici evleri yaptıklarından beri binaların genel yıpranması durmuş, bakımsız mülk arazisi değişim geçirmişti. Özellikle de ilk başta solgun çimlerle ve birkaç azimli çalıyla kaplı açık bir alandan başka bir şey olmayan talim sahası. Fakat uzun saatler boyunca ayaklar altında ezildikten sonra alan bitkilerden arınıp iyice düzleşmişti.

Acemiler bahçede gönüllerince dolaşarak Knütr’un, yani diğer kalfa şövalyelerden birinin dikkatli gözleri altında ikili ve üçlü gruplar halinde çalışıyorlardı. Andreas onlara doğru yürürken kullandıkları teknikleri seyredip duruşlarını tarttı. Taran’ın aksine o bir adamın nerede hata yaptığını tek bakışta görebilecek bir oplo değildi ama yine de silah eğitiminden iyi anlardı. Mesela Maks rakibine soldan ziyade sağdan vurmaya yatkındı ve bu sabah tersini yapmaya çalışıra benziyor, fakat fazla bir başarı sağlayamıyordu. Üzerinde çok fazla düşünüyor, diye aklından geçirdi Andreas. Zihni yapmak istediklerinin önüne geçiyor.

Diğer acemiler bahçenin ötesinde okçuluk talimi yapıyor, ağaç hattının yakınına dikilmiş bir saman adam sırasına ok atıyorlardı. Hedefi ıskalamanın cezası kayıp oku ağaçların arasında aramaktı ve acemiler hedeflerinin herhangi bir yerini tutturmayı çabucak öğrenmişlerdi. Şimdiyse isabetlilik oranlarını arttırıyorlardı.

Talim yapmak acemiler için olduğu kadar şövalyeler için de hayatın devamlı bir parçasıydı ve derme çatma dernek evindeki yalın yaşantıları daha fazla alıştırma yapmalarına imkân tanıyordu. Savaş için eğitim almak, listelerdeki düellolar için eğitim almaktan çok daha farklıydı ve hazırlıklarının bir kısmı Han’ın arenasındaki dövüşler için olsa da çoğu savaşa yönelikti. Andreas genç adamların eğitimini seyrederken çocukluktan çıktıklarını açıkça görebiliyordu. Bazıları sıranın kendilerine gelmesini beklerken gülüşüp şakalaşıyor, vücut dilleriyle kendilerine tamamen güvendiklerini belli ediyorlardı; diğerlerinin suratlarıysa korkuyla yahut beklentiyle değil, sarsılmaz bir dikkatle kasılmıştı. Bakire onlara göz kulak olsun, diye sessizce yakardı Andreas. Hâlâ o kadar gençler ki.

Styg, iki acemiyle beraber mutfak alanlarından birinde oturarak uzun bir çubukla alevleri eşeliyordu. Şövalye yanlarına gelirken üçü de başını kaldırıp ona baktı ve Andreas gençlerin yüz ifadeleri karşısında derinden sarsıldı. Eğitim zırhını kuşandığı zamanlarda kendi yüzünde de o bakışın aynısı olurdu. Bir öğrencinin oplo suna duyduğu hayranlığın ve saygının içten bakışı. İşte bir kahraman, diyen bir bakış.

Andreas yıllar boyunca gelip geçen öğretmenlerini düşünmeden edemedi. Tabii hem Petraathen’deki hem de başka yerlerdeki öğrenci arkadaşlarını da öyle... Acaba içlerinden kaçı hâlâ hayattadır? diye merak etti. Kaçı hâlâ yüzlerinde bu bakışı taşırken can vermiştir?

“Tavşanın iyi piştiğine söz veremem,” dedi Styg, geniş yüzünde bir sırıtışla, “ama en azından kömür olmadı.”

Andreas delikanlıların üzerlerinde oturdukları kütüklere şöyle bir baktı. Yıllardır seyahat ettiği için kamplardaki ve dernek evlerindeki eşyaların kabalığına alışkındı; fakat oturup oturmamayı düşünürken belindeki kaslar gerginliğini koruyordu. Uyku sırasında vücudunu etkisi altına almış katılıktan kurtulmak için etrafta biraz daha gezinmeli, kan akışını hızlandırmalıydı. Lâkin yemek ateşinin çevresindeki üç gencin yüzüne bakarken delikanlıların konuşma arzusuna boyun eğdi ve kendini boş bir kütüğe bıraktı. Tahta, yağmurun etkisiyle yumuşamıştı fakat buna rağmen otururken kalçaları şövalyeye hafifçe itiraz etti. Şöyle yumuşacık bir ipek yastığa oturmayalı ne kadar zaman geçmişti acaba?

“Bol miktarda tuzlanmayan her şey şu anda ağza manna[7]gibi gelecektir,” dedi Andreas, Styg tavşanı şişten çıkarıp parçalara ayırırken. “Panis Dominus?"[8]diye diğer delikanlılara açıklamada bulundu, suratlarında açıkça okunan soruya cevaben. Bu Latince ifadeden hiçbir şey anlamadıkları gözlerindeki bakıştan belli olunca da omuz silkti ve elini ikram edilen yemeğe uzattı. Yanık parçaları yavaşça ellerinde dolaştırarak üzerlerine üfledi, sonra da birkaçını ağzına attı.

Styg aşçılık becerisini abartmiştı. Tavşan fazla pişmişti.

“Bugün bir dövüş olacak,” dedi diğer iki acemiden biri. “Arenada.”

Lokmasını ağır ağır çiğneyen Andreas devam etmesi için genç adama kafa salladı. Harap şehre geçen seferki gidişinde ortamdaki faaliyete bakarak o da aynı sonuca varmıştı; fakat dernek evinde kalan oğlanların kulağına ne gibi dedikoduların çalındığını merak ediyordu.

“Livonyalılardan biri dövüşecekmiş.”

Andreas kısmen çiğnediği lokmasını zorla yuttu. “Demek öyle,” dedi, listedeki isimleri anımsamaya çalışarak. “Rakibinin kim olduğunu biliyor musunuz?”

“Han’ın iltimaslı dövüşçülerinden biri.”

Acaba hangisi? diye merakla düşündü Andreas. Hans’ın Moğol kampından zar zor taşıdığı mesajlar doğal olarak gizemliydi ve Han’ın egzotik dövüşçü topluluğu nadiren ortaya çıkardı. Yine de Andreas birkaç isim derlemeyi başarmıştı: Çiçek Şövalyesi Kim Alcheon; Haakon’la dövüşen, çılgınca bir isme sahip olan ve seyircilerin “Zug” lakabını taktığı o iblis; arenadaki ilk karşılaşmalar sırasında sopasıyla bir Tapınak Şövalyesinin miğferini göçerten Madhukar adlı geniş omuzlu bir güreşçi. Hans’ın dediklerine bakılırsa Çiçek Şövalyesi hâlâ suç ortakları, yani bir isyan sırasında yanlarında dövüşeceklerine güvenilebilecek savaşçılar topluyordu. Andreas, Han’ın adamının bugünkü dövüşten sağ çıkmasını umdu, üstelik nahoş bir düşünce olmasına rağmen sadece bir Livonyalıyla kapışacağı için de değil.

“Bu dövüşü görmek isterim,” dedi Andreas. Üç genç adam tavşanın bir diğer sert kısmını çiğnemekle uğraşırken Andreas sözlerinin iyice nüfuz etmesini bekledi. “Hâlâ listelerdeyim ve yakında arenada dövüşme sırası bana gelecek. Araziyi keşfe çıkmak iyi olacaktır, siz de öyle düşünmüyor musunuz?”

Styg mutlulukla kafa salladı. “Düşmanınla savaşmadan önce onu tartmak daima iyi bir fikirdir.”

“Hünern’de bir sorunla karşılaşmayı beklemiyorum ama şehir pek çok kez çomakla dürtülmüş bir arı kovanına benziyor, değil mi? Sakinleri en ufak bir tahrike tepki verecek durumdalar.”

“Kendini böyle bir tehlikeye maruz bırakmak budalalık olur,” diye lafa karıştı diğerlerinden biri, önünde sallandırılan fırsata hevesle atılarak.

Andreas payına düşen fazla pişmiş etin geri kalanını ağzına atarken kafa salladı. Çatışma tehdidinde ve acı dolu bir ölüm ihtimalinde insanın duyularını keskinleştiren bir şey vardı. Yiyecek yandıysa bile ağza daha lezzetli gelirdi. Güneş daha çok parlar, ışığı inatçı sisleri delip geçerdi. Andreas’ın burnundan içine çektiği serin sabah havası uzaklardaki bir yağmurun belli belirsiz kokusunu taşımaktaydı.

Andreas üçlünün yanından ayrılırken acemilere yeni bir gözle bakmadan ve içini dolduran canlandırıcı coşkunun onlarda da bulunduğunu fark etmeden geçemedi. Ölüm, yaşayanlara zindelik verirdi. Kalkan-Biraderleri hakkında kötü konuşanlar onlara şiddetten beslenen, gözünü kan bürümüş canavarlar yakıştırmasını yapmaktan çekinmezlerdi; ama aslında doğru olan bunun tam tersiydi. Bu, hiç kılıç taşımamış yahut bir savaş meydanından geçmemiş kimselerin yadırgayacağı türden bir zihniyetti ve Andreas anlamayanlara bunu açıklamaya çalışmaktan uzun zaman önce vazgeçmişti. Savaşın, yani şiddetle dolu bir yaşantının dehşeti yalnızca hayatın her anını mutlak bir kendine güvenle bağrınıza basmakla ve ne gibi güzellikler barındırdığına dair keskin bir anlayışa sahip olmakla dengelenebilirdi.

Eskimiş teçhizatı minik odasında onu beklemekteydi. Uzunkılıcı [9] çentikli, zincir zırhı yamalı, gambesonu[10] lekeliydi. Temizlik Kalkan-Biraderleri yemininin bir parçasıydı ve Andreas o ruhla hareket ederek sahip olduğu şeylere en iyi şekilde bakardı. Fakat zaman geçtikçe hem zırhı hem de silahları sürdürdüğü yaşantının sancılarıyla daha kalıcı lekeler almıştı.

Uzun yıllar boyunca Hıristiyanlık Âlemi'ni gezmişti; zırhındaki tüm sıyrıkların ve çentiklerin kaynağını hatırlayamıyordu. Petraathen’in efendileri kızmışlarsa da onu sahip olduğu bu ayrıcalıktan mahrum bırakmamışlardı. Andreas Tyrshammar’a dönebilir veya Biraderler’in dernek evlerinden birine gidebilirdi; fakat öyle yapmaktansa bilinen dünyayı gezmeyi tercih etmişti. Yolculuğu genellikle yalnız geçse bile bu onun seçimiydi. Legnica’daki biraderlerine katılma kararı ilk başta meraktan doğmuş ve ilk birkaç hafta boyunca pek çok defa uzun yıllardır kendisine kılavuzluk eden seyahat tutkusunun hafif fısıltılarını duymuştu. Fakat bunun çöle sürgün edildiği sırada İsa’yı ayartmak için teklif edilen günahlardan farkı yoktu. Haram bir özgürlüğün vaadi, yürümesi gereken asıl yoldan korkan biri için güçlü bir teşvikti.

Birahanenin arkasındaki uzun ara sokak günışığına boğulmuştu ve o dar boşlukta birbirine yakın duran üç adam ile bir oğlanın pek de rahat oldukları söylenemezdi. Çocuk dışında her birinin elinde bir maşrapa bira mevcuttu ve Kalkan-Biraderleri’nin mavi pelerinini takmayan kısa boylu, tıknaz adamın tepesindeki saçlar yavaş yavaş dökülüyordu. Adamın ismi Ernust’tu ve Andreas onun rahat tebessümü ile sert kahkahasının huzur verecek kadar bulaşıcı olduğunu düşünüyordu.

Tabii biranın da yardımı dokunmuyor değildi.

“Paranızı kabul edemem,” dedi Ernust, maşrapasını yanındaki bir fıçının tahta kapağına bırakarak. “Bu şehirde bira mayalayıp karşılıklı sohbet etmekten başka yapacak pek bir şey yok.” Andreas ile Styg’e sırıttı. “Livonya Kılıç Biraderleri pinti pezevenklerden başka bir şey değiller; birahaneme gelen pek çok fukarayı istismar ettiler. Onlara veya Han’ın haydutlarına şöyle okkalı bir dayak atan herkese müessesemde yer vardır.”

“İyi kalpliliğinle boy ölçüşebilecek tek şey içkilerinin kalitesi, bira ustası,” dedi Andreas. “Lâkin yanımda iki kişi daha getirdim. Atlarımıza göz kulak oluyorlar.” Başıyla ara sokağın girişini işaret etti. “Adları Arvid ile Sakse ve her ne kadar yanakları hâlâ bir tavşan postu kadar yumuşak olsa da susuzluk çekecek kadar da adamdırlar. Kendim ve Styg adına bu bonkör misafirperverliğini seve seve kabul ediyorum ama onlar için seni yormak—”

Ernust dudak büktü ve iri ellerinden birinin hareketiyle Andreas’ın endişesini geçiştirdi. “Hans,” dedi yanlarında bekleyen oğlana, “şövalyenin arkadaşları için iki maşrapa daha kap.” Oğlan kafa sallayıp birahanenin arka duvarındaki ağır perdeden içeri girdi.

“Yeğeninin üzerinde talihsiz bir etkimiz olduğundan korkuyorum,” dedi Andreas, Hans gittikten sonra. “Onunla ilgisi olmayan bir dava uğruna kendini tehlikeye atıyor. Ailene acı ve ızdırap getirebileceğim düşüncesiyle yüreğim sızlıyor.” Şövalye maşrapasını kaldırıp içine baktı. “Özellikle de cömertliğin düşünüldüğünde.”

“Delikanlı kendi seçimlerini yapıyor. Annesi öldüğünden beri bu böyle,” diye açıkladı bira ustası. “Annesi kız kardeşimdi ve Moğollar gelmeden bir yıl önce öldü. Bu basit lütfü için Tanrı’ya şükürler olsun. Hans o zamandan beri sokaklarda yaşıyor.” Adam gevrek gevrek güldü. “Eh, evimde ona her zaman bir yer var fakat sadece bir kez ziyaretime geldikten sonra gene iyi bildiği sokaklara kaçıp gitti. Biraz deli fişektir ve doğrusunu söylemek gerekirse gösterdiğiniz ilginin onun üstünde epey bir etkisi oldu. Ama zaten siz şövalyeler buna yabancı değilsinizdir herhalde. Oğlanlar zırhlı adamlara bayılırlar. Hele bir de o kılıçlar—”

Andreas adama öyle sert bir bakış attı ki bira ustasının sözleri boğazına dizildi. Tombul adam gözlerini kaçırıp elindeki maşrapayı kurcaladı. “Özür dilerim Efendi Şövalye. Sizi gücendirmek istemedim...”

“Gücenmedim de,” dedi Andreas. “Yeğenin hem benim hem de adamlarım tarafından çok sevilir oldu. Yardımları da davamızı asla geri ödenemeyecek bir biçimde güçlendirdi. Yine de ödemeyi denemek istiyorum.” Genzini temizledi, söylemek istediği şeyi düşündü, sonra da maşrapasını dudaklarını götürdü. “Bu talihsiz iş geride kaldığında,” dedi uzun bir yudumun ardından, “Hans’ı yanımızda götürmek ve silahtarım yapmak istiyorum. Onu korumak ve Ordo Militum Vindicis Intactaedeki eğitimini kendi cebimden karşılamak—”

Küçük bir ses dikkatlerini çekti. Ağır perdenin kenarı kalktığında Hans’ı parlak gözlerle kendilerine bakarken buldular. Oğlan ağzını kıpırdatarak bir şeyler söylemeye çalıştı. Birkaç zayıf girişimin ardından vazgeçip kapı eşiğinden fırladı ve Andreas’a hızla çarpıp ona sımsıkı sarıldı. Andreas buna hazırlıksız yakalandıysa da sarsak bir tebessüm etti ve delikanlının sevecen sarılışına aynı şekilde karşılık verdi. Hans’ın saçlarını okşayıp kollarını nazikçe çözdü. “Bize büyük bir hizmette bulundun,” dedi, biraz boğuk çıkan bir sesle. “Sana zorlu bir yaşam teklif ediyorum ve bu bizim adımıza üstlendiğin risklere uygun bir telafi değil. Fakat elimden ancak bu kadarı geliyor.”

“Bana... bana çok şey teklif ediyorsun,” dedi Hans utangaç bir edayla, gözlerindeki yaşları silerek. “Ben sadece diğer oğlanlara nereye gideceklerini söylüyorum ve geri geldiklerinde mesajlarını dinliyorum. Asıl riske giren onlar...” Amcasına bir göz attı. “Onları gönderirken nelerle karşılaşacaklarını düşünüp endişeleniyorum ve kendim gitmediğim için utanıyorum.”

Oğlanı süzen Andreas ilk kez olmamak kaydıyla ona yeni bir gözle baktı. “Hans, senden iletişim kurmamız için bir yol bulmanı istediğimde sana verdiğim görevin tehlikesini biliyordum. Hislerin benimkilerle aynı, tabii silah arkadaşlarını tehlikeye atacak bir emir veren her komutanınkiyle de. Bu hissi daima hatırlamalı ve onu kullanarak hem sağduyunu hem de merhametini yaşatmalısın. Yoksa emrin altındaki hayatlara karşı umursamaz davranırsın. Şimdiye kadar yaptıklarını yapabilmen ve böyle şeyler hissetmen bana tarikatımın senin gibi bir oğlana... hayır, bir adama sahip olmaktan onur duyacağını söylüyor.” Gülümsedi. “Tabii aramıza katılmak istersen...”

Hans başını kaldırdı ve yüzündeki korku az da olsa kaybolur gibi oldu. Suçluluk duygusu yerini koruyordu, ama Andreas o hissin asla geçmeyeceğini biliyordu. Kendi içindeki bir parça da bu yolu seçmesi halinde oğlanın kaçınılmaz olarak nelerle karşılaşacağını bildiği için aynı hisse kapılıyordu. “Seni yüz üstü bırakmayacağım,” dedi Hans, uzunca bir duraksamanın ardından. “Ne şimdi ne de gelecekte.” Bakışları sert ve kararlı bir hale büründü. “Söz veriyorum.”

Ernust avucunu yüzüne bastırdı ve gözlerini kısarak güneşe baktı. “Keşke bugün tek bir içkiyle yetinmeseydiniz bayım,” dedi gurur dolu bir sesle. “Size bütün bir fıçı vermek isterdim. Bu tam da kutlama yapılacak bir an.”

Andreas maşrapasını bırakıp bir elini bira ustasının omzuna koydu. “Keşke yapabilseydim,” deyip gevrek gevrek güldü. “Ama halletmemiz gereken daha tatsız işler var.”

Andreas şampiyonların edindikleri şöhrete yabancı değildi, ne de olsa vakti zamanında kendisinin de birkaç turnuva kazanmışlığı vardı ve düşman işgalinden kurtarılmış bir şehre giren muzaffer bir ordunun maruz kaldığı sevgiyi o da tatmıştı. Fakat bu tecrübelerinden hiçbiri onu sefahat düşkünü Han’ın turnuvasının yol açtığı kutlamaya tam anlamıyla hazırlamamıştı. O ve üç arkadaşı fazla dikkat çekmeden Hünern’in varoşlarına sızmayı, sonra da Hans’ın amcasının birahanesini işlettiği tabelasız ara sokağa ulaşmayı başarmışlardı. Lâkin o sokaktan ayrılıp da atlarını arenaya doğru yavaş yavaş sürmeye başladıklarında, gözleri fal taşı gibi açılmış vatandaşlar tarafından etrafları sarıldı. İnsanlar onun adını haykırarak bacaklarına, pelerininin ucuna, eyerine ve teçhizatına sarılıyorlardı. Görünüşe göre İlk Meydandaki dövüşte Çiçek Şövalyesine yenilmesinin onlar için hiçbir önemi yoktu; hepsi de kendisinin çoktan unutup gittiği diğer dövüşlerini hatırlar gibiydi. Andreas eyerinde rahatsızca kıpırdandı. Vücutların baskısı karşısında kapıldığı huzursuzluğu sezen atı toynaklarını yere vurup başını tedirginlikle savurdu.

Sirk çürümekte olan kentin leşinde açmış devasa bir mantar çiçeğini andırıyordu. Çılgın kalabalığın arasında fazla bir şey yapamayan Andreas virane yapıyı gözden geçirmekle yetindi. Arenanın keresteleri yakınlardaki harabelerden, hatta Legnica kent arazisi kadar uzaklardan toplanmıştı ve böyle karman çorman malzemelerden bu denli etkileyici bir yapı inşa edebilmek Moğolların mühendislik başarısının bir ispatıydı. Bina pek çekici olmasa bile yuvarlak şeklin tepesinde esen rüzgârın dalgalandırdığı sıra sıra sancaklar ve de içeriden durmaksızın yükselen tezahüratlar Andreas’ta bir talibin gönül verdiği kıza bakarken kapıldığına benzeyen hisler uyandırmaktaydı.

“Şu şeye huşuyla mı baksam, yoksa korkudan aklımı mı kaçırsam bilemiyorum,” dedi Styg usulca.

“Ben de öyle,” diye karşılık verdi Andreas, mırıldanarak. Ölüm yakınlarda kol geziyor, vücudunu ve beynini yaşama dair yoğun bir farkındalıkla dolduruyor, etraflarındaki dünyanın özünde olan güzelliğin fazlasıyla ayırdına varmasına yol açıyordu.

Andreas topuklarını atının böğrüne gömerek tedirgin hayvanı kıpır kıpır kalabalığın içinde ilerlemeye zorladı. Fazla oyalanırlarsa dövüşe geç kalırlardı.

Arenaya çıkan en kestirme yol seyircilerle ve coşkulu hayranlarla doluydu; Andreas kalabalığın bir kısmını atlatmak amacıyla atını ana caddeden çıkarıp harabeler ile gecekondular arasındaki ara sokaklara soktu. Yollardan bazıları o kadar dardı ki her iki yanındaki duvarlara ve çadırlara dokunabiliyordu. Kalkan-Biraderleri dolambaçlı bir güzergâh üzerinden arenaya doğru yol aldılar.

Onlar yaklaştıkça arenanın heybetli izlenimi yavaşça kaybolarak binanın gerçek köhneliği ortaya çıktı. Ahşap tirizler ve yüksek kirişler ucu ucuna düzene sokulmuş bir kargaşa halinde birbirinin üstüne tutturulmuştu. Burası bir ölüm tuzağı, diye tatsızca aklından geçirdi Andreas. Çıkışlar çok az, kolayca kapatılabilirler. Burası bir meşale bekleyen çalı çırpıdan fazlası değil.

Kapıldığı ani bir ürperti titremesine yol açtı ve bakışlarını karşısında yükselen gösterişli binadan kaçırıp yüzünü tepedeki sıcak güneşe doğru kaldırdı. Hayalinde canlanan yangın görüntüsünü bir kenara itip dikkatini önündeki işe verdi: dövüşleri izleyecek, rakipleri hakkında bilgi toplayacak ve arenanın kumlarında yürüme sırası kendisine gelene dek hazırlanacaktı. Korku ancak bir kimseye neyin tehlikeli olup neyin olmadığını öğrettiği müddetçe işe yarardı ve Andreas kana susamış kalabalıklar eğlensin diye teke tek dövüşe girmekten çok daha kötü badireler atlatmıştı. Atını sürerken içtiği biranın tadı damak hafızasındaki tazeliğini koruyor, diline bir merhem gibi geliyordu.

Sabah havası yakınlardan bir yerden gelen bir borazan sesiyle delindi ve arenanın içinden bir ses okyanusu yükseldi. Güneş ışığı köhne çatılarda dans ederek şehir halkının damlarına astığı süs eşyalarından ve parça parça incik boncuktan yansıyordu; çatılar yerlerdeki kat be kat balçık ve külle garip bir tezat teşkil eden ışıltılı bir yeniliğe sahipti. Hünern savaşın dehşetinden sağ çıkanların bulabildikleriyle idare ettikleri, küller arasında bir nebze umut denkleştirmeye çalıştıkları bir harabe olmasına rağmen güzellikten bütünüyle yoksun değildi. Andreas atını dalgın bir edayla yönlendirirken insanların şehri yeniden yaşanır hale getirmek için harcadıkları minik çabaları incelemeye vakit ayırdı.

Ne zaman yemininin ve vazifesinin iliklerine kadar işleyen bitkinliği boyunu aşacak gibi olsa, hem andını hem de silahını niye kuşandığını hatırlaması için tek yapması gereken şey bu bahtsızlara şöyle bir bakmaktı. Dünyadaki adaletsizliğin ve sefaletin sonunun gelmeyeceğini ta yüreğinde bilmesine rağmen bu insanların hali, ruhuna güç vermekteydi.

Arena arazisini çevreleyen açık alana vardıklarında tribünlerin ve dalgalanan sancakların gölgesi Andreas ile silah arkadaşlarının üstüne düştü. Andreas endişelerinin son kalıntılarını da üzerinden atıp omuzlarını dikleştirdi ve eyerinde daha dik oturdu. Birkaç kuruş kazanmak isteyen bazı delikanlılar atlılara yaklaştılar. Andreas elini sallayarak onları kovaladı. Kalkan-Biraderleri’nin atları bunlar kadar hevesli bile olsalar yerli oğlanların gözetimine bırakılmayacaktı.

Atların yanında kalacakları söylendiğinde Arvil ile Sakse’nin hüsrana uğradığı açıktı ve Andreas fazla ayrıntıya girmeden bunun sebebini açıklamaya çalıştı.İkiliye Livonyalılarla aralarında bazı atların paylaşımıyla ilgili birtakım sorunlar yaşandığını söyledi. Hayvanların yeterince iyi korunmamasını fırsat bilerek onları çalmaya kalkışacak Livonyalılara karşı temkinli davranmak çok önemliydi.

Styg bu açıklama sırasında bilgiç bir edayla kafa sallamasına rağmen Andreas delikanlının kahkaha atmamak için kendini zor tuttuğunu görebiliyordu.

Atları grubun en genç iki üyesine emanet ettikten sonra Andreas ile Styg dar kapıların birinden arenaya girdiler. İlerledikleri kısa tünelin sonundaki az sayıda basamak onları seyircilerin ilk katına ulaştırdı. Tünelin nahoş karanlığından çıkarlarken arenanın zeminini oluşturan kumluk çukuru ilk kez görme fırsatını yakaladılar. Çukuru çevreleyen yüksek duvarların tepesinden itibaren kalabalıkların oturduğu tribünler başlıyordu.

Tıklım tıklım dolu tribünleri görünce Styg’in nefesi kesildi ve yalnızca dövüşen insanları izlemek maksadıyla birbirinden farklı bu kadar çok kişinin bir araya toplandığını görmek Andreas’ı da benzer bir huşuya sürükledi. Bir zamanlar Roma’daki Kolezyum da buna benzer bir amaca hizmet etmişti ve tıpkı diğer herkes gibi Andreas da eski zamanların gladyatörleriyle ilgili pek çok öykü dinlemişti. Fakat buradaki seyirci kitlesinin çeşitliliği, Eski Roma’da toplanan kana susamış kalabalıklardan çok daha kozmopolitti. Süryanilere, Slavlara, Cermenlere, Frenklere, Moğollara, Perslere, Türklere ve hemen tanımlayamadığı daha pek çok ırka bakarken Andreas’ın kalbi duracak gibi oldu. Üstelik aynı huşu dolu ifadeyi diğer herkesin yüzünde de görebiliyordu. Bu insanlar buraya birilerinin kanının akmasını seyretmek için gelmişlerdi. Andreas öyle bir şeyin onlara kendi üzüntülerini unutturacağının farkındaydı; dünyanın çirkin gerçeklerinden biri de buydu. Azmini toplayan Andreas dövüş alanına tepeden bakabilmek için birkaç adım daha attı.

Kumlar tırmıklanmasına tırmıklanmıştı ama içlerinde hâlâ bir gölge, geçen dövüşte akan kandan kalma silik bir leke vardı. Kumdaki kan, seyircilerin üzerinde elle tutulur bir etki yaratıyordu ve havada ivedi bir açlık mevcuttu. Andreas’ın boğazı sıkıştı, dili ağzının içinde uyuşup kaldı. Kapıldığı duygu savaş meydanının tedirginliğinden pek farklı olmasa bile kanına karıştığı yere ve şekle göre ondan çok daha hasis ve yanlış bir his vermekteydi.

“Bugün burada niçin bulunduğumuzu sakın unutma,” dedi Andreas, Styg’e. Sertçe yutkunarak tiksintisini karnına geri gönderdi ve onu orada öfkeyle çalkalanmaya bıraktı.

Styg dudaklarını sımsıkı yumup büyüğüne kafa salladı. Andreas bir eliyle delikanlının omzunu sıkarak ona güven aşıladı.

9.BÖLÜM

QUONIAM FORTIDUO MEA [11]

Palatine ile Aventine tepelerinin arasındaki uzun ve düz vadide Circus Maximus’un [12] yabani bitkilerle kaplı harabeleri yatar. Savaş arabaları kumları kat etmeyeli asırlar geçmişti ve zemin yabani otlar ile dar ağaç kümeleri tarafından yavaş yavaş ele geçirilmişti. Bu arazinin bir zamanlar deliye dönmüş atların toynaklarıyla dövüldüğünü hatırlatan tek şey güney ucundaki güdük bir kule ile bir dizi alçak ahırdı. Artık bu ahırlar da atlardan yoksundu ama en büyük bölme kafası karışmış durumdaki pasaklı ve tedirgin bir kardinal grubuyla doluydu.

Fieschi çıplak odanın kenarında bekliyordu. Bulundukları alan kısa bir süre öncesine kadar kaldıkları odalardan çok da değişik sayılmazdı; en büyük farkı kuzey ucunda Circus Maximus’un boş arazisine tepeden bakan geniş bir açıklığa sahip olmasıydı.

Tabii bir de muhafızlar. Orsini’nin bir düzine adamından oluşan bir asker sırası, hâlâ Roma Senatörünün tutsağı olduklarını hatırlatmak için kardinaller ile açık arazi arasında duruyordu.

Ayı’nın yolda olduğu söylenmişse de Fieschi bu gecikmeyi ilgilenilmesi gereken bir sorundan ziyade Orsini’nin kardinallerin korkusunu ve şaşkınlığını arttırmak istemesine bağlıyordu. Bu akşamüzeri Roma’da terk edilmiş bir tapınakta çıkan bir yangından daha heyecan verici ne yaşanıyor olabilir ki? diye aklından geçirdi, alaycı bir tebessümle.

Boş ahırda öylesine gezinen diğer kardinaller hâlâ ölümden ucuz kurtuldukları için kendilerini tebrik ediyorlardı. Özellikle de yaşadığı tecrübe sonucunda iyice şevke gelmiş gibi görünen Bonaventura. Adamın yanakları heyecandan kıpkırmızıydı ve bir çift asker tarafından Septizodium’dan çıkarılış deneyimini dördüncü veya beşinci kez anlatmakla meşguldü. Hikâyeyi şimdiden iki defa dinlemiş olan Da Capua hevesli bir yalakaya yakışacak biçimde her sözcüğün üstüne atlıyor ve başlarından geçenler hakkında bir şarkı besteleyeceğini duyuruyordu. Öte yandan, dei Conti ise adamın ipe sapa gelmez öyküsünü dinlerken bezginliğini yüzüne yansıtmamaya çalışıyordu; daha evvelden Fieschi’ye gevelediklerine bakılırsa kurtarılışları sırasında Bonaventura’nın yanındaydı. Her zamanki kadar anlaşılmaz davranan Torres bir köşede Annibaldi ve Castiglione’yle görüşürken de Segni de -bir kez daha- muhafızlarla pazarlık etmeye uğraşıyor, fakat adamlar uzun boylu kardinalin sözlerine kulak tıkamayı sürdürüyordu. Colonna ise bu yalın ortamda mümkün olabildiğince rahat bir şekilde oturtulan arkadaşı Capocci’yle ilgileniyordu.

Capocci’nin elleri fena yanmıştı; Baş İnzibat bir parça ıslak kumaş buldurmuş ve bir şifacı getirtilene kadar acıyı azaltsın diye onu adamın ellerine sardırmıştı. Colonna sargıyı kontrol etmek isteyip duruyor, fakat müşkülpesent bir dadı gibi davrandığını fark edip kendine hâkim oluyordu. Capocci ise onun ısrarcı varlığını görmezden gelerek sabit ve sarsılmaz bakışlarla Fieschi’yi süzüyordu.

Fieschi o bakışlardan kaçmıyordu. Ne zaman o tarafa bir göz atsa Capocci’nin yüz ifadesi aynı oluyordu ve adamı memnun etmek için bir sebep görmüyordu. Capocci’nin sert bakışlarına kendi yüzündeki sakin ve kaygısız bir ifadeyle karşılık verip geçiyordu. Hiçbir şey bildiği yok, diye düşündü. Somercotes’in cesedini görmüş olabilir ama neler yaşandığını bilemez. Benim sorumlu olduğuma inanmak istiyor; öyle bir şey hakkımdaki izlenimine birebir uyar ve ona içini rahatlatacak basit bir çözüm sunar.

Fieschi başını yaralı kardinalden öteye çevirip dikkatini tekrar muhafız sırasına ve onların arkasındaki açık araziye yöneltti. Zihni dalıp giderek bir zamanlar vadide düzenlenen yarışları merak etti.Bir zamanlar binlerce vatandaş tırmıklanmış kumların etrafında kümelenirken savaş arabacıları kan akıtana kadar atlarını kırbaçlayarak liderleri için şan kazanmaya çalışırlardı, İmparatorluk Roması’nın inandığı pagan tanrılarının ayinleri, daha zayıf bir çağın acımasız ve vahşi törenlerinden ibaret olsa bile o dünyada bir yere sahipti. Circus gibi bir yapının kullanılmaz hale gelmesi Fieschi’yi şaşırtmıyordu; ne de olsa Hıristiyanlık medeni bir toplumdu. İsa’ya duydukları sevgi herkesi karanlıktan çıkarmıştı ve o sevgi uygun bir rehberlik eşliğinde hepsini birden selamete erdirecekti. Augustine’in dediği doğruydu; Roma, Romulus’u [13] sevmiş ve onu bir tanrı haline getirmişti; dindar Hıristiyanlar ise İsa’nın Tanrı olduğuna inanırlar ve O’nu bu yüzden severlerdi.

Yine de o kalabalığın sevgisinin gücünü merak etmeden duramadı. Şampiyonlarının isimlerini zikredip haykıran seslerinin kükreyişi. Tuttukları adam bir yarış kazandığında kabaran zevk dalgası. Veyahut gözde bir evlat yere düştüğünde ve bedeni başka bir savaş arabasının tekerlekleri altında ezildiğinde duyulan yoğun öfke. O enerjiyi kontrol etmek, bu adamların sırf senin zevkin için yarıştıklarını bilmek, senin yarattığın bu barbarca tapınağa ibadet etmek için gelmiş kalabalığın duygusal coşkusunu sindirmek... Böyle bir güç hiç şüphesiz diğer tüm hükümdarlarda olduğu gibi Roma İmparatorlarında da bir afrodizyak etkisi yaratıyor olmalıydı. Bu dünyevi bir sevgi, elle tutulur maddelere duyulan bir düşkünlüktü. Tabii tüm şiddetine ve baştan çıkarıcılığına rağmen bir insanın İsa’ya ve Tanrı’ya besleyebileceği sevgiyle aynı değildi.

Aslında Fieschi bir keresinde Frederick’le de bu tartışmaya girmişti. Yıllar önce, Kutsal Roma İmparatorunun Papaya olan bağlılığını yitirmediği bir dönemde. Frederick, belki de aptal ayağına yatmaktan çok zevk aldığı için olacak, İmparatorluk Roması’nın tarafını tutmuştu. Tebaanın sevgisini ve saygısını kazanmak, onları asla tanımayacakları bir Üstün Varlık’ı kaybedecekleri tehdidiyle korkutmaktan iyidir, diye iddia etmişti.

Fieschi cevap olarak İncil’den bir alıntı yapmıştı. Bu anıyı hatırlarken elinde olmadan gülümsedi. Otuz birinci ayet. Diligite Dominum, omnes sancti eius, quoniam veritatem requiret Dominus, et retribuet abundantur facientibus superbiam.

Tanrı kendine inananları mükâfatlandırır ve O’nun mükâfatları mütevazı inananlar için hep bol olmuştur.

Romulusun Roması yok olmuş, kendini koruyamayacak kadar zayıf düşünce yağmalanıp talan edilmişti. Roma artık İsa’ya aitti ve Fieschi onu Augustine’in yapmaya niyetlendiği ilahi şehir haline getirecekti.

“Ego autem in te speravi, Domine” diye fısıldadı, titreyen parmağıyla alnına hafifçe dokunarak. “Deus meus es tu”'[14]

Unutulmuş bir çocuk gibi ahırın uzak bir köşesinde dikilen o deli rahip takıldı gözüne. Adam yalın bir toprak kabı içinde kutsal bir eşya varmışçasına sıkı sıkıya tutmaktaydı. Tıpkı Septizodium’a ilk indirildiğinde el çantasını tuttuğu gibi.

Fieschi elini kendi çantasına atmadan önce haç çıkarmayı bitirdi. Rahibin parşömeni, yani kâfirce bir kehanetin delicesine çiziktirildiği o sayfa hâlâ yanındaydı. Fieschi bir anlığına şaşkın rahibe empati duyar gibi oldu. O sözcüklerin yol açtığı kâfirce sanrının tuzağına düşecek kadar Tanrı’nın sevgisinden yoksun olmak, ilahi bir ziyarete maruz kaldığına inanacak kadar kayıp olmak, Yılan'ın[15]dilini hissedip de onu bir meleğin fısıldayan sesine benzetmek ne korkunçtu.

Fieschi Tanrı’ya sessiz bir şükran duası yolladı. Quoniam fortiduo mea at refugium meum es tu. Amacı gün gibi ortadaydı; izleyeceği yol ışıltılı beyaz taşlarla döşenmiş bir patika misali önünde uzanıp gitmekteydi.

Ona Ayı diyorlardı. Rodrigo bu lakabın Senatör'ün ismine yapılan çocukça bir kelime oyunundan başka bir şey olmadığını düşünmüştü. Fakat ahırlara yaklaşan adamı görünce benzetmenin ne kadar doğru olduğunu anladı.

Matteo Rosso Orsini’nin saçları, Roma’daki her binanın ve tapınağın tepesinden şehir halkına bakan Roma imparatorlarının büstlere oyulmuş çehrelerini hatırlatacak bir biçimde uzundu. Gençlik ışıltılarının bir kısmını yitirmişlerdi, ama hâlâ Rodrigo’ya yeni sürülmüş tarlaların toprağını hatırlatan, yoğun bir kahverengiydiler. Senatör uzun boylu ve geniş yapılı biriydi, fakat adamlarının yanında bir dev sayılacak kadar uzun veya muhaliflerinin şişman diye niteleyebilecekleri kadar geniş değildi. Ahırlara yaklaşırken rüzgâr saçlarıyla oynuyor, pelerinini omuzlarında dalgalandırıyordu. Güneş ışığı, tuniğindeki altın ipliklerle dokunmuş bir nakışı parıldatıyor, giysilerinin dikiş kullanılmaksızın birbirine tutturulan altın sarısı yapraklardan yapılmış gibi görünmesine sebep oluyordu. Ahırlara vardığında kapıların önünde sessizce dikilip gelişinin kardinaller tarafından fark edilmesini bekledi.

Adamların konuşmaları yavaş yavaş azalıp sona erse de Bonaventura bir süredir keyfine vardığı dinleyicilerinden vazgeçmekte tereddüt eder gibiydi.

Rodrigo’nun gözü Kardinal Colonna’nın üstündeydi. Colonna ile Orsini aileleri arasındaki husumet o kadar uzun bir zamandır devam ediyordu ki bu durum Roma’da büyüdüğü yıllara dair anılarının Kolezyum yahut Circus Maximus harabeleri kadar kalıcı bir parçası haline gelmişti. Kardinalin yüz ifadesine bakılırsa aileler arasında hiçbir şey çözüme ulaşmış değildi.

“Bakın kim yatağından kalkma zahmetine girip buralara kadar teşrif edebilmiş,” diye homurdandı Colonna, o sükûnet içinde biraz fazla yüksek bir sesle.

“İyi akşamlar Ekselansları.” Orsini kardinalin yorumunu duymazdan geldi. Fıçı gibi göğsünden çıkan sesi doğal bir yüksekliğe ve otoriteye sahipti. “Bu şartlar altında görüşüyor olmamız beni derinden üzüyor. Az önce Septizodiumdaydım. Baş İnzibat Alatrinus beni Kardinal Somercotes’in trajik ölümünden haberdar etti.” Adam sözlerine ara verdi ve konuşmak üzereymiş gibi gözüken de Segni’yi süzdü. Grubun neredeyse en uzun boylusu olan kardinal (tabii Ayıdan bile daha uzun olan Colonna hariç), Orsini’nin bakışları altında huzursuzca kıpırdandı, sonra da gözlerini yere dikti.

“Daha sonra bu trajedinin nasıl gerçekleştiğine dair konuşma fırsatı bulacağız ve hepinizin şikayetleri ile ithamlarını dinleyeceğim. Lâkin bu trajedi başlıca vazifeniz olan ve hayati öneme haiz seçimi—”

“Bizi hapsetmeseydin o ölmezdi!”

Sesin kaynağı herkesi şaşırttı. Kardinallerin toplantıları sırasında ortadan kaybolmaya yatkın, halim selim Castiglione’nin suratı kıpkırmızı kesilmişti. Sesinin odada yaptığı yankının teşvikiyle bir elini kaldırdı ve dramatik bir edayla Senatör’ü işaret ederek adamın üstüne yürüdü. “Kardinalin ölümü senin suçun Senatör,” diye devam etti Castiglione. “Ruhun serbest kaldığında Tanrı onu reddedecek. Cennet’te sana bir yer verilmeyecek; ruhun eylemlerinin ağırlığıyla ebedi azaba sürüklenecek.”

“Öyle mi?” diye sordu Orsini, bir kaşını kaldırarak. Rodrigo adamın bir Kilise kardinali tarafından Cehennem’e mahkûm edilmiş biri için fazlasıyla sakin davrandığını düşündü. Böyle bir suçlamaya maruz kalma fikri bile kendi midesinin düğüm düğüm olmasına yol açarken Ayı o itham edici parmak karşısında sadece şaşırmış gibi görünüyordu. “Sözleriniz beni derinden yaraladı Ekselansları,” dedi. “Korkarım ki öfkeniz ve yorgunluğunuz sizi olumsuz etkiliyor; kafanız kastetmediğiniz sözcüklerle dolmuş. Nasıl olur da Kardinal Somercotes’in zamansız ölümünden beni sorumlu tutabilirsiniz? Ben Septizodium’da değildim ki. Bütün akşamüstünü köşkümde geçirdim. Üstelik Baş İnzibat bana Septizodium’un altındaki koridorların hâlâ ateş ve dumanla dolu olduğunu söyledi. Kardinalin orada hayatta kalması bir mucize olurdu, ama ne yazık ki öyle bir şeyin gerçekliğine inanmadığımı itiraf etmek zorundayım.” Adam ellerini kavuşturup başını eğdi. “Umarım Tanrı ruhunu en kısa zamanda yanına kabul eder.”

Ayı’nın tepkisi Castiglione’yi hazırlıksız yakaladı ve kardinalin hiddeti bir anlığına geçer gibi oldu. “Esaretimiz haksızdır; tıpkı müteveffa Papaya halef seçmek için derhal oylama yapmamız yönündeki ısrarın gibi. Bu bir Kilise meselesidir. Sırf sen öyle emrediyorsun diye yeni bir Roma Papazı seçecek değiliz. Sen bizim hizmetimizde—”

“Ben Roma’nın hizmetindeyim,” diye gürledi Orsini. “Senin şu müteveffa Papana utanç verici sürgününden dönmesi için izin verdiğimizde şehre tanıdığı ayrıcalıkları unuttun mu? O zıpçıktı imparator bozuntusunun Kiliseye yağdırdığı hakaretleri unuttun mu? Frederick’in tek istediği—”

“Ne sen ne de Frederick bizim üstümüzde söz sahibisiniz,” diye Senatör un sözünü kesti Castiglione. Ayı’ya biraz daha yaklaştı. “Tanrı sergilediğin kibirde kasti bir kâfirlik görüyor. Sözlerinin ve hareketlerinin O’na yakın olanlara nasıl zarar verdiğini iyi biliyor. Deus iudex iustus, fortis, el patiens; numquid irascitur per singulos dies. Dikkat et Senatör Orsini. Ruhun tehlikede.”

Ayı’nın gözlerinden bir şey, belki de bir korkunun gölgesi geçer gibi oldu; fakat bu o kadar çabuk kayboldu ki Rodrigo adamın tepkisine dair kısacık bir izlenimden fazlasını edinemedi. Kardinalin hararetli sözlerini değerlendiren Ayı’nın yüzü onun dışında ifadesizdi.

“Benden ne yapmamı istersiniz Ekselansları?” diye sordu Orsini, nihayet.

“Bizi salıver,” diye çıkıştı Castiglione.

“İşte onu yapamam,” dedi Orsini ve Rodrigo adamın sesinde şaşırtıcı bir bitkinlik fark etti. “Tamamlamanız gereken kutsal bir görev var ve bu sorumluluktan kaçınmanıza müsamaha gösteremem.”

Castiglione göğsünü şişirerek diklendi. “Asla oy kullanamayacağız,” karşılığını verdi. “Ya hastalıklardan ya da kazalardan teker teker can vereceğiz ve Tanrı her birimiz için seni ayrı ayrı cezalandıracak.”

Orsini’nin dudakları çirkin bir sırıtışla kıvrıldı. “Hayır,” diyerek Castiglione’nin baş kaldırışını reddetti. “Oy kullanacaksınız, hem de bu gece.” Kardinale iyice sokulup ona tepeden baktı. “Günbatımına kadar yeni bir Papa seçmiş olacaksınız.” Sırıtışı suratına yayıldı. “Aranızda didişmek ve katlanabileceğiniz bir kardinal seçmek için yeterince vaktiniz oldu. Eğer Tanrı siz Ekselanslarından çok fazla şey istediğimi düşünüyorsa hiç durmayıp beni çarpsın. Hem de hemen.”

Odadaki herkes gibi Rodrigo da nefesini tuttu. Tek istisna tüm bu yaşananlardan duyduğu memnuniyeti güçlükle gizleyen şahin suratlı Kardinal Fieschi’ydi. Orsini hiç tereddüt etmedi; Castiglione’nin önünde durarak, geniş yüz hatlarında en ufak bir korku emaresi göstermeden kardinalin gözünün içine baktı.

Rodrigo’nun karnında bir yanma hissi, kaburgalarına ve göğsüne yayılan bir ateş dalgası belirdi. Humma ona yeniden saldırmaktaydı. Toprak kabı göğsüne sıkıca bastırarak ahırın duvarına yaslandı. Dişleri takırdamaya başladı. Görüş alanının köşelerinde parlak ışıklar yanıp söndü. Tanrı’nın varlığı üstüne mi geliyordu? Ahırın tuğla damı bir yıldırımla delinmek üzere miydi? Ürperen Rodrigo şimdi yaşanacakları izlemek istemese de ne gözlerini kapayabildi ne de başını çevirebildi.

Castiglione bir adım geri çekildi ve elini yüzünün önünden geçirerek haç çıkardı.

“Baş İnzibat,” dedi Orsini sertçe, bakışlarını kaçırmadan.

“Emredin!” Alatrinus hemen gelip Senatör’ün arkasında durdu.

“Bu seçkin şahısları buradan götür. Bulundukları yer önlerindeki göreve hiç uygun değil. Makamlarına daha çok yakışacak bir yemeğe ve barınağa ihtiyaçları var.” Adam omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Belki de önceki konaklama yeriniz iyi düşünülmemişti. Aynı şartları tekrarlamak için bir sebep olduğunu sanmıyorum...”

Kendisine hitap edildiğini anlayan Castiglione başını iki yana salladı. “Hayır,” dedi. “Lateran Sarayı işimizi görür.”

Baş İnzibat kafa sallayıp oradan gitmeye hazırlandı; fakat Senatör onu bir sözle durdurdu.

“Aziz Peter Bazilikasına gidecekler,” diye düzeltti Orsini. Castiglione karşı çıkmaya hazırlandıysa da Orsini onu engelledi. “Sabaha kadar gözetimimde kalacaksınız. Tabii adamlarıma Papanın evine erişim izni vermek istiyorsanız o başka...”

“Aziz Peter Bazilikası da olur,” diye konuştu Fieschi, odanın köşesinden. Şahin suratlı adam diğer kardinalleri süzdü. “Sadece bir gece daha dostlarım. Üstelik Septizodium’dan çok daha rahat olacak. Neyi başarmamız gerektiğini unutmayalım. Ne kadar az zamanımızın kaldığını da...”

Rodrigo araba yolculuğunun ayrıntılarını hatırlamıyordu. Askerler kısa sürede iki külüstür at arabası ile en az onlar kadar yaşlı ve yıpranmış birkaç katır temin ettiler. Bu pek de münasip bir kafile olmamasına rağmen o günkü olaylar herkesi yeterince yormuştu ve kardinaller Roma boyunca yapılacak sarsıntılı bir araba yolculuğunun kepazeliğine uysalca boyun eğdiler.

Arabanın ön tarafına yaslanarak oturan Rodrigo, diğer arabada Capocci’yle beraber giden Colonnadan aldığı kabı hâlâ elinde tutuyordu. Başını yana çevirip kalasların arasındaki düzensiz aralıklardan dışarı baktığında diğer arabayı görebilse de kambur suretlerden hangisinin onlara ait olduğunu kestiremiyordu. Kendini hâlâ dışlanmış hissediyordu ve bu alışılmadık bir his olmamasına rağmen artık onu yepyeni bir zihin açıklığıyla duyumsuyordu. Septizodium’da tanıştığı adamlardan bazıları ona ümit vermişti. Rodrigo yakında yeni Papa’nın seçileceğini ve nihayet mesajını aktarabileceğini umuyordu.

Araba sertçe sarsıldı ve kardinallerden birkaçı zorlu yolculuktan duydukları asabiyeti dile getirdi. Kap Rodrigo’nun elinden düştü ve arabanın tahta zeminine çarpıp sekti. Rodrigo onu hemen geri aldı; fakat zarar görüp görmediğine bakarken kapağının çıkmış olduğunu fark etti.

Derhal doğrulup oturdu ve dar tıkacı bulabilmek için arabanın zeminini aceleyle gözden geçirdi. Aradığını solunda, arabanın duvarına yakın bir noktada tespit etti. Tam ona uzanırken araba bir diğer tümseğe çarptı ve kapak sıçrayarak erişim mesafesinin dışına çıktı. Ahşap zemin boyunca kayan nesne yandaki en alçak kalasa çarptı ve oradaki aralıktan dışarı çıktı. Rodrigo bir süreliğine kapağın arkasından bakakaldı, sonra da başını hızla çevirip kaba odaklandı.

Toprak kap artık açıktı! Colonna içinde ne olduğunu söylemişti? Rodrigo içeriğine bakmak maksadıyla kabı eğdi ve bunu yaparken şimdi neler olacağını tüm çıplaklığıyla gördü. Beklediği gerçekleştiğinde de hiç şaşırmadı; Tanrı’nın elini uzatmasını ve arabayı son bir kez sarsmasını sessiz sedasız kabullendi.

Toprak kap döne döne fırlayıp içindekileri Rodrigo’nun üstüne saçtı. Rodrigo gözlerini yumdu ve Tanrı’nın verdiği kıpır kıpır nimetlere kucak açtı: akreplere.

Yeraltında mahsurken korkunç bir kâbustan uyanışını hatırladı.Üzerinde bir akrep bulmuştu -şu an her yanında gezinenlerden çok daha küçük bir tane- ve sokulup sokulmadığını merak etmişti. Tabii hummasının geri gelişine minik yaratığın zehirli iğnesinin sebep olup olmadığını da öyle...

Artık çok daha fazlası vardı. Bazıları saçlarındaydı. Biri alnında geziniyordu ve birkaçı cüppesinin altına girmenin yolunu çoktan bulmuştu.

Takdiri ilahi böyleymiş, diye aklından geçirdi Rodrigo, kollarını açıp kaderine boyun eğerek. Mesajını henüz iletmemişti; görevini tamamlamadan önce Tanrı onun ölmesine izin vermezdi.

Kardinallerden biri rahibin üstünde gezinen soluk şekilleri fark edip çığlık atmaya başladı.

10.BÖLÜM

KAĞAN’IN SANCAĞI

Kağan’ın savaşçıları Ruh Sancağını görür görmez içgüdüsel olarak ona doğru yöneldikçe kampta ilerleyen Efendi Cucay kendini üstü başı kanlı askerlerden oluşan bir maiyet toplarken buldu, İlk başta onları kışkışlayarak hâlâ çadırların arasında sinsice geziniyor olabilecek Çinli asileri avlamaya devam etmeleri için bağırdı; fakat kervanı incelemeye devam ettikçe çevresinde toplanan askerlerin sayısı gitgide arttı.

Herkes Efendi Cucay’ın yolculuğunu Kağan’ın ger’inde noktalayacağını biliyor, oraya vardığı sırada yanında bulunmak istiyordu. Bu yüzden sancağın peşini kimse bırakmadı ve Cucay’ın alınan hasara yönelik olarak kervanda yaptığı tetkik bir tören alayı havasına büründü.

Cucay askerlere aldırış etmedi. Bilinmeyen bir kuvvetin saldırısına uğramış ve iyi tepki vermişlerdi. Kaç kişinin öldürüldüğüne veya arabalar ile besi hayvanlarının ne kadar zarar gördüğüne yönelik isabetli bir değerlendirme yapmak için hâlâ çok erkendi; fakat görebildiği kadarıyla zarar asgari seviyedeydi. Birkaç münferit yangın hâlâ sürse de bunların çoğu geceye karışmaya çalışan ve halihazırda yakıt olmadığı için yavaş yavaş açlıktan can veren minik alev demetlerinden ibaretti.

Kağan’ın tekerlekli ger’i sapasağlamdı. Cucay’ı takip eden adamların bir kısmı Kağan’ın yenilmezliği hakkında hikâyeler uydurmaya başlasa da başdanışman ortada daha gerçekçi sebepler olduğunun farkındaydı. Çinli saldırganların asıl hedefi Kağan değildi. Düşmanın asıl istediği şey Ruh Sancağıydı.

Cucay’ın başparmağı sırıktaki pürüzlü noktaya doğru bilinçsizce kaydı.

Başdanışman sancağı çalmaya çalışan üç Çinlinin üstünü boş yere aramıştı. Adamlar zırhlarında herhangi bir amblem yahut yaygın bir işaret taşımıyorlardı ve içlerinden birinin cebindeki üzerine cam boncuk dizilmiş kısa bir iplik hariç yanlarında hiçbir eşya yoktu. Bu bile başlı başına ilginç bir durumdu ve Cucay kafayı sancağın gizemine takmamış olsaydı adamların nereden geldiklerini daha çok merak ederdi. Fakat üçü de birer ölüydü ve cesetleri ona faydalı bir ipucu vermiyordu. Cucay bir yandan kampta dolanırken bir yandan da tutsaklara, zihnini kemiren sorulara cevap verebilecek canlı düşmanlara karşı gözünü açık tutuyordu.

Kağan’ın ger’ini çevreleyen adamlardan bir tezahürat yükseldi ve başdanışmanın peşindeki kalabalıktan buna bir cevap geldi. Yüzünü ekşiten Cucay çadır labirentindeki durmak bilmez temposunu yavaşlatıp sırığın alt ucunu yere birkaç kez vurdu. Kağanı korumak için kampta kalan İmparatorluk Muhafızlarına mensup askerler Ruh Sancağını görmüşlerdi. Bağrışları bir tanıma belirtisi olduğu kadar meraklı bir tınıya da sahipti: Ey geri dönenler, bize zaferinizden bahsedin!

Cucay iç geçirdi ve sancağı iki eliyle birden başının üstüne kaldırdı. Onu ileri geri sallarken arkasındaki asker hattından yine bir tezahürat koptu. İmparatorluk Muhafızları başka bir tezahüratla buna cevap verdiklerinde de Cucay sancağı Kağan’ın ger’ine doğrultarak zaferlerini kutlayan düzensiz ordusuna öncülük etti.

Tezahüratlarla dışarı çağırılan Kağan, ger’inin girişinde belirdi. Onu gören kalabalık daha da yüksek bir sesle haykırdı ve seslerinin izin verdiğinden daha yüksek bir şamata çıkartmak isteyen askerler kılıçlarını kalkanlarına, ayaklarını da yere vurdukça gürültü tam bir hengâme halini aldı. Cucay ger’e çıkan basamakların dibine vardığı sırada gürültü öyle bir yükselmişti ki başdanışman bu sesin ta Karakurum’dan duyulup duyulmadığını merak etti.

Ögeday eliyle ona basamakları tırmanmasını işaret ederek Ruh Sancağı’nı tutmak istediğini belirtti. Cucay kafa salladı ve biraz ağırbaşlılıkla az sayıdaki basamağı tırmandı ki Cengiz’in mirasını teslim edebilsin. Gözleri şaşırtıcı derecede berrak bakan Ögeday elini uzatıp sancağı sıkıca kavradı. Cucay sırığı hemen bırakmayınca Kağan’ın kaşları hafifçe çatıldı ve başdanışman elini biraz gönülsüzce çekti.

Kağan dimdik durarak sancağı havaya kaldırdı. Ögeday sırığı abartılı bir yavaşlıkla indirip kaldırırken hep birlikte bağıran savaşçıların sesi de adamın hareketiyle uyumlu bir biçimde yükselip alçaldı. Sancak hareket ettikçe at kılı örgüleri açıldı ve Cucay onlara bakarken, sadece bir anlığına da olsa birbiri ardına koşan uçsuz bucaksız bir vahşi at kafilesinin yelelerini ve kuyruklarını seçer gibi oldu. Atlar o kadar kalabalıktı ki üzerinde koştukları toprağı görmek mümkün değildi.

Kendini mürekkep yalamış biri olarak gören Cucay, Çin felsefesinin ve tasavvufunun ezoterik sınırları kadar Moğolların Büyük Mavi Gök’e duydukları saygının temelini teşkil eden şamanistik gelenekler konusunda da bilgi sahibiydi. Entelektüel açıdan, Moğol şamanlarının aydınlanmak amacıyla girdikleri ruhsal transların çok büyük bir ihtimalle uyanıkken görülen düşler ile canlı bir hayal gücünün karışımı olduğunu biliyordu; fakat bu durum içindeki bir parçayı vecdedici sanrılar konusunda merak duymaktan alıkoyamamıştı. Böyle bir şeyi bütünüyle kabullenmek epeyce bir inanç gerektirirdi. Mesele Cucay’ın maneviyat eksikliği çekmesi değildi; başdanışman yalnızca görebildiklerine ve dokunabildiklerine inanmayı yeğlerdi, hepsi bu.

Cucay bir dizinin üstüne çöküp Kağan’ın tekerlekli ger’inin tahta basamaklarına tutundu. Kalabalığın gök gürültüsünü andıran sesi ona fazla gelmişti; adamların haykırışları dar bir derbendi dolduran ani bir su baskınının kükremesi gibi başının içinde yankılanıyordu. Nefes alma çabasıyla ağzını sonuna kadar açan başdanışman kendini o sel baskını esnasında yerinden sökülen küçük bir ağaç gibi hissediyor, dalganın köpüklü zirvesine kapılmış bir şekilde sürüklenip gidiyordu.

Atlar. Dünyanın bir ucundan ötekine kadar koşan binlerce ve binlerce at.

“Ben Hanlar Han’ıyım!” diye bağırdı Ögeday, sesiyle gürültü fırtınasını bastırarak. “İmparatorluğum tüm dünyayı kaplayacak!”

Cucay büyük bir güçlükle başını kaldırıp Ögeday’a baktı. Kağan’ın yüzü terden ışıl ışıl olmuş, dişleri yabani bir sırıtışla açığa çıkmıştı. Bir rüzgâr saçlarını ve at kılı örgüleri çekiştiriyordu. Tepede daireler çizen duman demetleri, yaz sonunda uzayarak yıldızlarla bezeli gökyüzüne boydan boya yayılan fırtına bulutlarına benziyordu.

Atlar koştukça peşleri sıra dalgalanan yeleleri gibi.

Kağan’ın ortaya çıkışının ve Çinli akıncıların bozguna uğratılmasının ardından saray erkânı ile nedimler bir süre daha ortalıkta boş boş gezindikten sonra yarım kalmış ziyafetlerinin başına döndüler. Arabalarla çadırların üzerinde bir duman bulutu asılı duruyor; hava yanık derinin, kumaşın, etin ve tahtanın ağır kokusunu taşıyordu. Buna rağmen hiçbir şey olmamış gibi tıkınmaya devam ediyorlar. Efendi Cucay şölen alanından geçerken başını tiksintiyle iki yana salladı. Geniş kampı gezmeyi bitirmiş, Kağan’ın ger’ine dönüyordu.

Baskının ve yangınların yol açtığı zarara yönelik isabetli bir değerlendirmenin günışığını beklemesi gerekecekti. Ruh Sancağını teslim ettikten sonra Kağan’ın ger’inden çabucak ayrılmak için kampı incelemesi gerektiği bahanesine sığınmış ve gezintisi sırasında bu görevi yerine getirmişti. Kağan’ın hızlı hareket etme arzusu ile hem onun, hem maiyetinin, hem de askerlerin karınlarını doyurma ihtiyacını dengelemek ince bir işti; Cucay şimdiden erzak stoklarının eksilmesiyle nasıl başa çıkacağını hesaplamaktaydı.

Fakat asıl istediği şey gördüğü o kafa karıştırıcı sanrının ardından kendini toparlamaya çalışmaktı.

O görüntüler nereden çıkmıştı? Cucay tüm dikkatini bu yolculuğun sonu gelmez hazırlıklarına verdiği için bitkin durumdaydı ve güçlü bir hitabın doğurduğu kafa karışıklığına karşı daha savunmasızdı. Fakat Kağan’ın konuşmasının pek de özenli olduğu ya da içeriğiyle ilgi uyandırdığı söylenemezdi. Bu uykusuz halinde bile Cucay’ı duygulandırmaması gereken türden sözlerdi.

Hatta Kağan’ın geçmişte de benzer konuşmalar yaptığını duymuştu ve o söylevlerin savaşçılara ne kadar tesir ettiğini görmesine rağmen kendisi asla az önceki kadar etkilenmemişti. Kağan’ın askerlerini şevke getirmesini hep dalgın bir tarafsızlıkla seyretmişti, tıpkı Lian’ın Ganşuk’u yönlendirmesini gözlemlerken yaptığı gibi... Bu her liderin (ve de çoğu kadının) için içgüdüsel olarak öğrendiği, basit bir beceriydi ve eğitimli biri olan Cucay o tür manipulasyonlara kısmen aşinaydı.

Yine de az önce tıpkı imparatorluk adına kan dökmeye hevesli olan acemi bir asker, yani duyduğu her sözcüğün üstüne atlayan kafasız bir budala gibi kendini o coşkuya kaptırmıştı.

Kağan’ın seyyar ger’inin devasa platformuna çıkan tahta basamakların başında durakladı. Sebebi Ruh Sancağı olabilir mi? Bu düşünce kampta gerçekleştirdiği denetleme sırasında aklını kemirip durmuştu. Ondan kurtulmaya çalıştıysa da beyninin süngerimsi derinliklerine saplanmış dikenli bir kirpi oku gibi yerini korumuştu.

Çinliler, sancağı çalmak için kervana gözü kara bir baskın düzenlemişlerdi. Kağan m konuşmasının askerlerin üzerindeki dramatik etkisini düşündüğünde sancağın savaşçılar üzerindeki sembolik gücünü yadsıyamazdı; fakat Çinlilerin yegâne amacı sembolik bir saldırıysa neden sancağı ele geçirir geçirmez onu yok etmemişlerdi? Onu okçularının başlattıkları çok sayıdaki yangınlardan birinin içine atmak hiç de zor olmazdı. Niye sancağı çalmakla uğraşmışlardı?

Çünkü içinde bir güç barındırıyor.

Cucay burun kıvırarak bu cevabı reddetti. Ger’in önündeki muhafızlara el ederek Kağanla görüşmek istediğini belirtti, adamlar onay verdiğinde de basamakları tırmandı. “Kağanım,” diye seslendi, çadır kanatlarının üstündeki aralıktan. “Sizinle konuşabilir miyim?”

Cevaben basit bir homurtudan fazlasını duymayınca en yakındaki muhafıza bakıp bir kaşını kaldırdı. Muhafız omuz silkip ger’in kanatlarını açtı. Cucay başını eğerek içeri girdi.

Kağan, Ningxia bölgesel alt idarecilerinden birinin yakın zamanda hediye ettiği boyunduruklu bir sandalyede,[16] sırtı ger’in kanatlarına dönük olarak oturmaktaydı. Yakınlardaki bir maltızın turuncu ve kır mızı kömürlerinin sebep olduğu pembemsi bir ışıkta, gözlerini karşı duvara dikmiş bir vaziyette düşüncelere dalmıştı. Ganşuk’tan aldığı, daha sonra da genç adamın kafasına vurarak biraz göçerttiği kupası gevşek parmaklarının arasından düştü düşecekti.

Zeminin her tarafına beyaz kuş tüyleri saçılmıştı. Cucay tüylerin kaynağını merak ederek kaşlarını çattı ve bakışlarını içeride gezdirdi. Kağan’ın burada bir kuş öldürmediğini umuyordu.

Ger’in damı, destek kirişlerine çarpmamak için başını eğmesini gerektirecek kadar alçaktı. Başdanışman etrafta dolanıp (bir taraftan da katledilmiş bir kuşa karşı gözünü açık tutmayı sürdürerek) Kağan’ın kendisini görebileceği bir yerde durdu. “Kağanım,” dedi, yerlere kadar eğilerek. “Çinlilerin baskını hakkında bilgi vermek istemiştim.”

Kağan hafifçe doğrulup derin bir nefes almasına rağmen hâlâ derin düşünceler içindeymiş gibi görünüyordu. Onu dikkatle süzen Cucay tereddüde kapıldı. Acaba Ögeday bir tür transa girmiş, o sanrıyı gösterdikten sonra geçici bir bitkisel hale mi düşmüştü? Ruhlar âlemine yolculuk etmek şamanları çok yorardı ve Cucay yaşadıkları tecrübelerden fazlasıyla etkilenerek bir daha vücutlarına tamamen geri dönemeyen arayıcılarla ilgili öyküler dinlemişti. Böyle kimselerin serbest kalan ruhları zamanla uçup giderdi. Günün birinde bedenleri durduk yerde nefes almayı bırakırdı.

Cucay yüksek sesle genzini temizledi. İyice saçmaladım, diye geçirdi içinden, huysuzca. Batıl inançlı bir çoban gibi davranıyorum.

Ögeday gözlerini kırpıştırıp kıpırdandı, sonra da kupayı daha sıkı tutarak kendini toparladı. “Efendi Cucay,” diye mırıldandı. “Bana ne haberler getirdin?”

“Çinli asiler mağlup edildi kağanım. Harikulade kervanınızı yok etme çabaları boşa çıktı ve—”

“Hiç tutsak aldık mı?”

“Hayır kağanım.” Cucay dişlerini sıktı. Bu konuda kesin bir emir vermesine rağmen bunun için çok geç kalmıştı.

“Ne istiyorlarmış?” diye sordu Ögeday. “Ger’imi vurmadılar.” Kupasını dudaklarına götürdü. “Stratejilerini düşünecek çok zamanım oldu,” diye devam etti, içmeyi bitirdikten sonra. “Gerizekâlı olduklarını sanmıyorum. Budalaydılar ama gerizekâlı değildiler.”

Cucay kafa salladı. “Hayır kağanım. Değildiler.”

“Kaç kişiydiler?”

“Kırk kadar. Yakınlarda daha fazlasının da saklanmadığından emin olmak için çok sayıda arban yolladım.”

“Kaç İmparatorluk Muhafızı kaybettik?”

“Hemen hemen aynı sayıda. Ayrıca bazı—” Cucay adamın maiyetindeki bazı lüzumsuz kimseleri kaybetmenin önemsizliğini belirtmek için bir elini salladı.

“Saldırganların amacı neydi?”

“Sanırım Ruh Sancağının peşindeydiler,” diye itiraf etti Cucay. “Fakat sebebini bilmiyorum.”

Ögeday’ın gözleri çadırın duvarına doğru seğirdi ve Cucay mümkün olduğu kadar kayıtsız bir şekilde Kağan’ın neye baktığını anlamak için o tarafa doğru bir göz attı. Duvarda belli belirsiz bir gölgeden, incecik tutamların sarktığı çarpık bir daireden başka hiçbir şey yoktu. Cucay bu gölgeyi uzun saçlara sahip bir kafa olarak yorumladı.

“Benim güçsüz olduğumu mu sanıyorlar?” diye sordu Ögeday. “Babamın sancağını çalmaları halinde imparatorluğun bir anda dağılacağını mı? Sabahleyin kalktığımda her kavmin beni terk ettiğini göreceğimi mi?” Alaycı bir homurtuyla kendi sorusunu yanıtladı.

“Sanmıyorum kağanım,” dedi Cucay. Ansızın duvardaki gölgeden huzursuz olarak dudaklarını yaladı. Odaya bakınmasına rağmen gölgeyi oraya neyin yansıttığını kestiremedi. Duvara tekrar baktığındaysa sanki önceki şekil bir sayfaya damlamış mürekkep misali akmaya başlamışçasına gölgenin iyice dağıldığını fark etti.

“Babanız size sancak hakkında neler söyledi?” diye sordu, lafı dolandırmadan. Gölge huzur bozucuydu. Cucay onu yok saymak için ne kadar çok uğraşırsa görüş alanına o kadar çok giriyordu. “Onu nereden almış?”

Ögeday omuzlarını silkti. Cucay’ın sorusuna ilgi duymuyormuş gibi gözünü kupasının içine dikti. “O altı üstü bir çomak,” diye mırıldandı. “Babam kendi eliyle yaptı.”

Hayır, yapmadı, diye katiyetle farkına vardı Cucay. Duvara bir kez daha bakmak istediyse de gölge ortadan kaybolmuştu. Geriye sadece zihnindeki bir bulanıklık, akan ve dalgalanan bir şekil kalmıştı. Bir atın kuyruğu gibi. Yahut Ruh Sancağının püskülleri.

Çinliler sancağı neden istediler? Tahtadaki pürüzlü noktayı anımsadı ve yanlış soruyu sorup sormadığını merak etti.

Cucay kendi ger’ine çekilip Ruh Sancağı bulmacası üzerine daha çok kafa yormaya niyetliydi; fakat Çinlilerin saldırısından onu sorumlu tutmaya karar vermiş Jaçin’e -Ögeday’ın ikinci karısına- yakalandı. Başdanışman kendini bu usandırıcı kadının dırdırından kurtarmaya çalışırken konuşmaları Munokhoy tarafından bölündü. Kampa dönen Torguud komutanı Kağan’ın huzuruna çıkmayı talep etmekteydi. Jaçin in çenesinden kaçmak için bu fırsata balıklama atlayan Cucay, Kağan’ın dikbaşlı savaşçıyı dinleyecek durumda olmadığını bildiği için adamı kendi gerine yönlendirdi. Sonradan bunun pek de akıllıca bir karar olmadığını anlayacaktı. Munokhoy astlarının gözü önünden ayrılır ayrılmaz asla bitmeyecekmiş gibi gelen öfke dolu bir kötülemeye girişti. Sanki adam Ganşuk saraya geldiğinden beri kendisine edildiğine inandığı tüm hakaretlerin bir çetelesini tutmuş, diye aklından geçirdi Cucay, ve şimdi onları sayıp döküyor.

“Yeter,” diye çıkıştı, Munokhoy’u durdurmak için ellerini sallayarak.

Cümlesi ve sövgüleri yarıda kesilen Munokhoy sustu. Kağan’ın başdanışmanına dik dik bakarken gözleri hâlâ tamamen açığa çıkmamış bir hiddetle ışıldıyordu.

“Komutan Munokhoy,” dedi Cucay, biraz duraksadıktan sonra, “Ganşuk ve Bayan Lian hakkındaki endişelerini takdir ediyorum...” Verebileceği farklı cevaplar arasında kararsız kaldı ve sonunda Torguud komutanına onu daha da kızdıracak bir şekilde hitap ederek asıl meseleye değinmeyi kararlaştırdı. “Sözlerini değerlendireceğim.”

Munokhoy’u bir titreme aldı. “Değerlendirmek mi?” diye tısladı. “Her ikisini de hapse tıkacaksın ve—”

“Kağan’ın sarayından kimin sorumlu olduğunu unutmasan iyi edersin,” diye çıkıştı Cucay. Torguud komutanı tıpkı Cucay’ın beklediği gibi kendine hâkim olmayı başaramamıştı. Böylece Cucay kendi öfkesini çıkarabileceği bir hedef bulmuştu. “Ve Kağan neredeyse, erkânını huzuruna nerede kabul ediyorsa şarap da orasıdır. Şu an bir savaşta değiliz, Komutan. Burası bir savaş meydanı değil. Endişelerin dikkate alınmıştır.”

Munokhoy hiçbir şey demediyse de geri adım atmaya yanaşmayarak Cucay’ı gırtlağını sıkmak istercesine süzdü. Adamın sağ elinin parmakları seğirdi. Torguud komutanının kılıcı yanında değildi, Cucay akıllıca davranarak silahını ger’in dışında bekleyen uşaklardan birine teslim etmesini istemişti ama bıçağı hâlâ üzerindeydi.

Cucay uzunca bir süreliğine o bakışlara karşılık vererek Munokhoy’un bıçak çekmek gibi bir budalalık edip etmeyeceğine dair bir emare aradı. Sahiden de o kadar aptal mısın? dedi gözleriyle. Bıçağına davranırsan neler olacağını sanıyorsun? Beni öldürürsen Kağan senin hakkında ne düşünür?

Görünüşe göre Munokhoy’un aklından da benzer düşünceler geçiyordu. Adam elini gevşetip bakışlarını kaçırdı. Derin bir nefes verirken adeta vücudundaki bir fırtına bulutu o nefesle beraber dışarı çıktı.

“Ganşuk ve Lian koskoca bir kervanla çevrili durumdalar. Gözetim altında olduklarının farkındalar,” diye açıkladı Cucay, Munokhoy’un artık kendisine kulak astığını bilerek. “Senin tarafından izlendiklerini biliyorlar. Gerçekte her ne olurlarsa olsunlar ahmak değiller. Ganşuk Kağan’ın hizmetinden çıkmak istiyorsa bile -ki bunu istediğini hiç sanmıyorum- buna Burhan-Haldun yolculuğu sırasında kalkışmayacak kadar akıllı. Ve Lian kaçmak istiyorsa bile -ki bunu tüm kalbiyle istediğini açık açık söyleyebilirim- Ganşuk’un yardımı olmadan öyle bir şeye teşebbüs etmeyecek kadar kafası çalışıyor. O yüzden artık kendinden başkalarının da ihtiyaçlarını düşün.”

Munokhoy gözlerini kırpıştırdı, sonra da sözlerinin anlaşıldığı açıkça belli edilene kadar Cucay’ın konuşmayacağını fark edip yavaşça kafa salladı.

“İmparatorluğu ayakta tutan nedir? Tüm Moğol halkına ait daha büyük bir yazgının bilinci değil midir? Peki bu bilinç kimde yatar?”Cucay bu sorunun cevabını bulması için savaşçıya zaman tanırcasına sözlerine ara verdi, her ikisinin de böyle bir araya ihtiyaç duymamasına rağmen... “Sen de aynı benim gibi Kağan’a hizmet etmek için yaşıyorsun, Komutan. Ganşuk ile Lian da kendilerine has bir biçimde öyle yapıyorlar. İmparatorluk tek bir adamın yalnız başına idare edemeyeceği kadar büyük. Evet, tek bir vizyona sahip; fakat tüm halkları, kabileleri ve kaynakları yönetmek tek bir insanın kapasitesinin çok ötesinde. O yüzden de Kağan’ın güvenebileceği kimselere ihtiyacı var. Verdiği bir görevi bizzat yapacak olsaydı tıpkı kendisi gibi davranacak kimselere.

“Şimdi son yaşanan olayları düşün. Kağan derin bir efkâra kapıldı, her yıl bu zamanlarda olduğu gibi. Geçmişte kardeşinin ölümünün verdiği acıyı unutmak için aşırı derecede içerdi. Lâkin bu sene Burhan-Haldun’a manevi bir yolculuk yapmaya ikna edildi.”

Hem de büyük ölçüde Ganşuk tarafından, diye düşünen Cucay bunu dile getirmemeye karar verdi.

“Kağan bu yolculuğu sırasında bölük pörçük bir Çinli asiler birliğinin saldırısına uğradı,” diye sözlerini sürdürdü Cucay. “Bu gruplardan Kağan’ın harikulade imparatorluğuna yayılmış binlercesi var. Bu saldırı Kağan’ın kendi eliyle seçtiği Torguud komutanınca başarıyla geri püskürtüldü. Hızla ve tereddüt etmeden verdiğin askeri tepki yalnızca onun güvenliğini sağlamakla kalmadı, aynı zamanda seni muhafızların başına geçirme kararının doğruluğunu ispatladı.”

Cucay öne eğildi. “İyi düşün Munokhoy. Kağan’ın gözünde kazandığın itibarı Ganşuk ve Lian hakkında ona sızlanarak kaybetmek istediğinden emin misin? Özellikle de tek derdin Kağan’ın saygı duyduğu bir savaşçı ile Çinli bir fahişe arasındaki ilişkiyse?”

Munokhoy gözlerini kaçırdı. “Hayır Efendi Cucay,” derken çenesindeki kaslar iyice gerildi.

Cucay kafa salladı ve sandalyesinde geriye yaslandı. “Teşekkürler Komutan,” derken Munokhoy’un unvanını vurgulayarak onun ne kadar yeni ve kolayca geri alınabilecek olduğunu hatırlattı. “Daha önce de söylediğim gibi endişelerini değerlendireceğim. Yardıma ihtiyaç duyarsam sana haber veririm.”

Munokhoy her ne kadar kısa ve zoraki olsa da eğilerek selam verdi, sonra da ger’den ayrıldı. Cucay dikkatini masasının üstüne saçılmış belgelere yönelttiği sırada hizmetkârlarından biri başını içeri soktu. “Beyim?” diye sordu adam.

“Efendi Ganşuk’un nerede olduğunu öğren,” dedi Cucay, başını kaldırmadan. “Onu rahatsız etme. Sadece ne yaptığını bilmek istiyorum.”

Hizmetkâr kafa sallayarak emri anladığını gösterdi ve ger’in girişinden kaybolup Cucay’ı geç kalmış mahremiyetiyle baş başa bıraktı. Başdanışman her iki avucunu birden gözlerine bastırdı. Başı zonklarken Çinlilerin saldırısı başladığından beri hiçbir şey yiyip içmediğini fark etti.

Hâlâ Çinli birliğin ortadan kaldırıldığından ve saldırmayı bekleyen başka bir grup bulunmadığından emin olmak için gönderilmiş askeri birliklerden gelecek raporları beklemekteydi. Yakında hava aydınlanacaktı ve hem yangınların yol açtığı hasara hem de yaralananlara rağmen kervanın yola çıkması lazımdı. Cucay kimseye kolay bir hedef teşkil etmek istemiyordu ve kervan hareket ettiği sürece asıl endişe verici meseleyi düşünmesine gerek yoktu.

Munokhoy’un devriyeleri Çinlilerin saldırısını öngörmeyi başaramamıştı. Az önce Munokhoy’a ettiği tüm laflara rağmen Torguudların daha hazırlıklı olmaları gerekirdi.

Cucay istese Munokhoy’un devriyeleri iki katına çıkarması için ısrar edebilirdi; fakat bu Çinlilerin de iyi oynadıkları bir oyundu. Karakurum’dayken Kağan’ın yeterince korunması için şehir duvarları kadar tam tekmil İmparatorluk Muhafızlarının sağladığı avantaja sahiptiler. Fakat İmparatorluk Muhafızları gezici olarak görev yapmaya alışkın değillerdi ve liderleri yeterli tecrübeden yoksundu.

Cucay parmaklarıyla masasında ritim tuttu. Peki ya genç midilli? diye aklından geçirdi. Yoksa Kağan’ın muhafızlarına önderlik etmesi için Ganşuk daha mı iyi bir seçim olurdu?

Bir hizmetkâr, dumanı tüten bir fincan çayla beraber çadıra girdi. Adam tek kelime etmeden fincanı masaya bıraktı ve çadırdan geri geri çıktı. Fincan sıcaktı ve açık sarı çayın içinde bulunan incecik beyaz şeritler ışığı geri yansıtmaktaydı. Cucay fincanı eline alıp beyaz çayın aromasını içine çekti, zihnini boşalttı ve kafasında taklalar atan tüm kaygılardan sıyrıldı.

Kağan. Yaptıkları görüşmeden kısa bir süre sonra Cucay’ın yolu Jaçin tarafından kesilmiş, kadın Ögeday’ı bedbaht ve dalgın bir hale soktuğu için başdanışmanı suçlamıştı. Kağan ikinci eşine ilgi göstermiyor, Burhan-Haldun’daki büyük bir ayıyı avlamaya ve savaşçı ruhunu geri kazanmaya dair bir şeyler geveleyip duruyordu. Jaçin’e göre bu Cucay’ın suçuydu: Kağan’ın bu fikre kapılmasına o sebep olmuştu, kervanı o tertiplemişti, Çağatay’ın eniğine Kağanı kandırması için o fırsat vermişti. Hepsi de Cucay’ın başının altından çıkmıştı ve Jaçin buna daha fazla katlanmayacaktı.

Her ne kadar Munokhoy’un gelişi sayesinde Jaçin’in dırdırından kurtulmuşsa da kadının ithamlarında tamamen haksız olmadığını itiraf etmek zorundaydı. Ögeday bir kendine güven eksikliği çekiyor, imparatorluğu yönetme becerisinin yeterli olmadığına inanıyordu.

Cucay onun bu endişelerinin çoğunun yersiz olduğunu biliyordu. Cengiz halefi olarak boş yere Ögeday’ı seçmemişti ve Cucay uzun yıllar boyunca Ögeday’ın çoğu kimse tarafından altından kalkamayacağına inanılan bir rolde başarı sağlamasını memnuniyetle seyretmişti. Ögeday’ın daha düşük mevkili hanları ve aralarındaki yersiz toprak anlaşmazlıklarını ustaca idare ettiğini, hem Çinlilerle hem de Korelilerle çıkan hassas diplomatik meselelerin altından başarıyla kalktığını görmüştü. Ögeday’ın çok daha farklı ama en az diğerleri kadar önemli bir liderlik vasfı olan savaştaki becerisine de tanıklık etmişti.

Sonuçta imparatorluğu ortadan kaldırmakla tehdit eden tehlike, şarap kadar basit ve gülünç bir şeydi.

Ganşuk. Başdanışmanın Munokhoy’a söyledikleri tamamen doğruydu: bir imparatorluk tek bir kişi tarafından yönetilemezdi. Fakat bazı kimselerin diğerlerinden daha çok nüfuza sahip olduğu da doğruydu. Kimileri için bu nüfuz barizdi. Örneğin Cucay için. Ganşuk gibi diğerleriyse asla tarih tarafından hatırlanmayabilirdi; fakat yine de imparatorluğun genel başarısında çok önemli bir rol oynarlardı. Çağatay seçimini iyi yapmıştı.

Çağatay kardeşine göz kulak olması ve kendini öldürünceye kadar içmesini engellemesi için on, hatta bin adam gönderebilirdi. Fakat Çağatay bir kişi yollamıştı ve Cucay artık Ganşuk’un Kağanı kurtarabileceğine inanmaya cesaret edebiliyordu.

Tabii bu durum Lian’ın kaçmaya kalkıştığına dair Munokhoy’un verdiği raporu çok daha sinir bozucu hale getiriyordu. Cucay genç kadının kendi ger’inde kalmasında ve Ganşuk’un derslerini gözü önünde almasında ısrar edebilirdi; fakat derslerin başarısındaki asıl sebebin Lian’ın ona özgürce erişebilmesinde yattığını sezinliyordu. Bu yöntemin de kendi dezavantajları vardı elbette ve Cucay eninde sonunda Lian’ın genç savaşçının üzerindeki etkisi konusuna eğilmesi gerektiğini giderek daha açık bir şekilde anlıyordu.

Bir de Ruh Sancağı meselesi ve Çinlilerin neden onu çalmaya çalıştıkları konusu vardı tabii. Ne amaçla? diye merakla düşündü başdanışman. Peki ya tahtadaki o kesik, bir şeyin sancaktan budandığı o pürüz ne olacaktı? Pürüz canlı bir ağacın bir yarayı kapatmak veya etin bir kesikten sonra iyileşmek için harcadığı çabaya çok benziyordu. İyi de çok uzun yıllar önce toplanıp şekillendirilen bir tahta parçasında öyle bir şey nasıl mümkün olabilirdi ki?

Cucay’ın zihni son yaşanan olaylar arasında karmaşık bir yol izledi. Sancaktaki kesik bu gece yapılmadıysa ne zaman yapıldı? Ve kim tarafından? Aklı saraydan kaçan o kadın suikastçıya döndü. Kadın sarayın çatısında görüldüğü zaman Cucay da tıpkı diğer herkes gibi onun binaya henüz girmediğini farz etmişti. Ya yanlış bir sonuç çıkarmışsa? Ya kadın oradan ayrılırken tespit edilmişse? Ya tıpkı Çinlilerin baskını gibi kadının hedefi de Kağan değil Ruh Sancağıysa? Eğer öyleyse bu baskın daha önceki başarısız bir işin tamamlanması amacıyla bulunulan ümitsiz ve çok daha aleni bir girişimdi.

Cucay çayını alıp dikkatle yudumladı. Bilmiyorlardı, diye aklından geçirdi. Çinliler önceden yolladıkları ajanın görevini tamamlayamadığını düşündükleri için saldırmışlardı. Peki ya tamamlasaydı? Ya hırsızlığı başarıyla gerçekleştirseydi ve -Ganşuk ile Munokhoy olmasaydı- fark edilmeden kaçabilseydi?

Sonuçsuz kalan sorgusunun ardından hırsızın giysileri tepeden tırnağa aranmış ve hiçbir şey bulunamamıştı.

Bu da Kağan’ın taht salonuna getirilmeden önce ya Ganşuk’un ya da Munokhoy’un kadından bir şey aldığı anlamına gelirdi. Ama her ikisi de öyle bir eşyaya sahip olduğunu şimdiye kadar itiraf—

“Efendi Cucay.”

Hâlâ düşüncelere dalmış vaziyetteki başdanışman kafasını kaldırdı ve ger’inin içinde duran hizmetkârı hayal meyal tanıdı. Ganşuk’u kontrol etmesi için gönderdiği adamdı bu.

“Efendi Ganşuk çadırında,” diye bildirdi adam.

Cucay homurdandı ve hizmetkâr yerini koruyunca düşüncelerinden sıyrılıp başını yan yatırdı. “Başka?”

“Yalnız değil.”

“Bayan Lian.” Cucay’ın ağzından çıkan bu söz bir soru değil bir beyandı. Hizmetkâr kafa sallayarak onu doğruladı.

“Teşekkürler.” Cucay bir baş hareketiyle adamı gönderdi ve sandalyesinde geriye yaslandı. Çay bardağını elinde tutarken aklında bir fikir belirmeye başladı.

Ganşuk ile Lian; birlikte. Bir süredir kuşkulandığı şey teyit edilmişti. İkisi birden bunu reddettiği zamanlarda bile birbirlerine duydukları yakınlık barizdi. Karakurum’dayken öğretmen-öğrenci ilişkisi ile aşk ilişkisini ayırt etmek kolay değildi ve Lian eskiden beri hisleri ile düşüncelerini saklamakta usta biri olmuştu. Fakat anlaşılan artık gizlenmeye gerek duymuyorlardı.

Cucay bu konuda ne yapmalıydı? Munokhoy’un anlattığı bölük pörçük öyküye bakılırsa saldırı sırasında bozkırda baş başa yakalanmışlardı. Ganşuk Çinlilerin eline esir düşmüştü ve Lian onu kurtarmak için düşman komutanını öldürdüğünü iddia etmişti.

Eğer bu doğruysa Ganşuk’un saldırı esnasında görevini bırakarak Lian’a yardım ettiği yönündeki suçlamayı düşürürdü ama Munokhoy’un ithamlarını da bütünüyle haksız çıkarmazdı.

Munokhoy her ikisini de birer tehdit olarak görüyordu ve onların kendi kişisel çıkarları için değil de Kağan için tehlike arz ettiklerine Cucay’ı ikna etmeye çalışmıştı. Torguud komutanının Çinli öğretmenden nefret ettiği açıktı ve neden Ganşuk’a karşı kin güttüğünü kestirmek için güçlü bir hayal gücüne gerek yoktu. Ganşuk’un bozkır savaşı konusundaki bilgilerinin Munokhoy’un tecrübelerinden daha faydalı olabileceği diğerleri tarafından anlaşıldıkça bu nefret daha da artacaktı. Cucay ona ne buyurursa buyursun Munokhoy ikisine de zarar vermek için fırsat kollayacaktı.

Bu sebeple Lian’ın yalnız başına uyuması budalalıktı. Aslında, diye bir sonuca vardı Cucay, bir arada kalmaları ikisi için de daha güvenli olur.

Üstelik bu o kadar da kötü bir durum sayılmazdı. Delikanlı Ruh Sancağı hakkında bir şeyler biliyorsa, tahtadan kesilmiş olan şey ondaysa, onu Ganşuk’tan alabilecek tek kişi Lian olabilirdi.

11.BÖLÜM

ACIMASIZ HAYVANLAR

Lakshaman yaşıyordu, çünkü diğerlerinin kanı akmıştı. Ongun Han’ın altın yaldızlı hapishanesinden ibaret olan tüm dünyası bu belitsel gerçeğe indirgenmişti. Han’ın arenasından önceki yaşamını hatırlamıyordu, zaten artık öyle bir yaşamın gözünde bir değeri yoktu. Bir adamın gözlerindeki hayat ışığının kaybolmasını yüz kereden fazla seyretmişliği vardı ve rakibinin nefesi ile nabzının kesilmesi her seferinde Lakshaman’ın varlığının ilkel gerçeğini doğrulamıştı.

Gizliden gizliye başka bir şeyin özlemini çekiyor muydu? Kanın yoğun yapışkanlığıyla ve korkunun çürümüş kokusuyla dolu olmayan bir yaşantıyı? Ellerine bakıyor ve zalim bıçaklarından başka bir şey tutmak için de yaratılıp yaratılmadıklarını merak ediyor muydu? Arenaya çıkan loş tünele her sokulduğunda gözünü karanlığa dikip bu tünelin bir sonu olup olmadığını düşünüyor muydu? Belki tünel ebediyen sürüp gidiyordu ve en nihayetinde arkasına baktığında nereden geldiğini göremeyecekti. O noktada yola devam etmenin bir anlamı kalmayacağı için karanlıkta yere çökecekti. Hatta belki uzanıp istirahat edecekti. Varlığının başlıca hakikati geçerliliğini yitirirse gözlerini yumup nefes almaktan vazgeçer miydi?

Adalı son zamanlarda ona hep bunlara benzer sorular yöneltmişti. Hani şu kendine Kafatasları Dağı diyen adam. Zug, Sirk’teki yenilgisinin ardından nedense sık sık düşüncelere dalar ve bunun gibi içebakış nöbetlerine tutulur olmuştu. Her ne kadar adamın soruları bir gerizekâlının ağzından çıkan anlamsız zırvalar gibi gözükse de Lakshaman kendini onlara aldırmazlık edemezken bulmuş ve bu yüzden onların saçma sualler olduğunu söyleyip geçmişti. Tünelin daima bir sonu vardır, demişti Zug’a, ve o sonda ölmeyi bekleyen biri bekler.

Lakshaman tünelde ilerlerken etrafı Han’ın değnekçileriyle çevriliydi. Kalabalık olmalarına ve Lakshaman’ın elleri bağlı kalmasına rağmen adamlar leş gibi korku kokuyorlardı. Kaskatı bir halde yürürlerken kollarındaki ve bacaklarındaki gerginlik, hissettikleri huzursuzluğu aç bir bebeğin feryadından daha yüksek bir sesle duyuruyordu. Lakshaman onlara Zug’un felsefi sorularından daha fazla kafa yormuyordu. Hepsi de at bokunun başına üşüşen sinekler gibiydi.

Çiçek Şövalyesi Kim Alcheon onunla isyan hakkında konuşmaya geldiğinde Koreliye de bunları söylemiş olabilirdi. Hepsi de bokun üstündeki sinekler gibi, demiş olabilirdi.

Burada bok biz mi oluyoruz? diye sormuştu Kim. Lakshaman’ın sözleri adamın hoşuna gitmişti. Lakshaman ise bir an için beyninin derinliklerinde bir kıpırtı, alışık olmadığı duygusal bir tepki hissetmişti.

Kendine o gözle bakmak istiyorsan... elbette, demiş olabilirdi Kim’e, onun şaka yollu sorusuna aldırış etmeyerek. Koreli, Zug’la çok fazla vakit geçiriyordu ve Japon’un sinir bozucu huylarından bazıları ona da bulaşmıştı. Onlar sadece birer sinek. Sinekleri başımdan atabilirim.

Tünelin sonundaki kapı her zamanki gibi açıldı ve seyircilerin içeri dolan sesleri dövüşçüyü bir anda sardı. Moğol muhafızlardan birkaçı tereddüde kapıldı ve Lakshaman loş tünelden çıkarken kendini sineklerden bazılarının kanatlarıyla bacaklarını kopartmayı düşünürken buldu. Günışığının altında gözlerini kırpıştırdı; derin bir nefes alarak arenanın kumlarından, muhafızlardan ve kalabalıktan yükselen yoğun aromayı içine çekti. Tüm bunlar aşina olduğu kokulardı.

Yakında onlara kan kokusu da karışacaktı.

Muhafızlardan biri ellerindeki ipleri çözmek için öne çıktı ve Lakshaman gözlerini kırpmadan adamın başının tepesine baktı. O sırada başka bir muhafız Lakshaman’ın bıçaklarını yere bırakınca adamın elleri birbirine dolandı. Bıçaklar erişim mesafesinin dışında bile olsa ilk muhafızın huzurunu kaçıracak kadar da yakındı. Moğol dudaklarını tedirgince yalayıp dikkatinin bıçaklar tarafından dağıtılmamasına gayret ederek son düğüme sertçe asıldı.

Lakshaman kıpırdamadı; gözlerini bile kırpmadı. Son düğüm gevşer gevşemez sağ elinin parmaklarını esnetti. Moğol muhafızsa kaçıp gitti.

Arkasındaki kapının çarparak kapanmasıyla birlikte hevesli kalabalığın gümbür gümbür sesiyle çevrili olarak arenada bir başına kaldı. Bileklerindeki ve ellerindeki gevşemiş ipleri yavaşça çıkarıp -Zug olsa onu kalabalığa biraz gösteriş yapmakla suçlardı- bir kenara fırlattı. Parmak eklemlerinin her birini bükerek ellerini açıp kapadı.

Bıçakları onu bekliyordu. Saplarına lekeli hayvan derisi sarılmış, yalımları zamanın ve sık kullanımın etkisiyle kararmış bu yalın bıçaklar öyle süslü püslü silahlar değildi. Lakshaman onları yerden kapıp saplarını avuçlarına rahatça oturttu ve nihayet dikkatini rakibine verdi.

O zamana kadar kumlu arenanın ortasına kadar gelmiş olan adam boynundan dizlerine kadar bir zincir zırh kuşanmıştı. Gövdesini kaplayan beyaz cüppe toza toprağa bulanmıştı ve kızıl bir Hıristiyan haçının üstüne dikilmiş aynı renkte bir kılıç sembolüne sahipti. Adamın miğferi sadece ön kısmında incecik bir aralığı bulunan, süssüz bir metal kutudan ibaretti. Bu miğfer kullanıcısının suratını zor bir hedef haline getirse de aynı zamanda onun görüş alanını da kısıtlıyordu. Adam bir elinde kısa bir nacak, diğerindeyse bir süvari çekici tutuyordu.

Lakshaman’ın kaşları çatıldı. Üzerinde birbiriyle uyumsuz deri zırh parçaları, kollu bir yelek ve uzun zaman önce ölü bir adamdan aldığı bir pantolon vardı. Aşağı yukarı dirseğiyle parmak uçlarının arasındaki mesafe kadar uzun olan bıçakları eti kesmek için tasarlanmıştı. Bu adama karşı pek etkili olmayacakları belliydi. Lakshaman, Han’ın çadırının rengârenk ipeklerine bir göz attı. Bulunduğu yerden Han’ı görmesi pek mümkün değildi, güneş tepedeydi ve çadırın büyük bölümü gölgelerle kaplıydı; fakat Han’ın onu görebildiğine şüphe yoktu.

Lakshaman bu adamı öldürecekti, başka bir sonuç hayal edemiyordu. Fakat Han’ın kendisine bu kadar az değer vermesi, kolayca ulaşamadığı bir noktadaki bir kaşıntı gibiydi. Lakshaman bu adamla dövüşebilecek kadar iyi silahlanmış ve zırhlanmış değildi. Ya Han’ın onun dövüş becerisine duyduğu güven tamdı ya da Ongun güzel bir gösteri, her bakımdan uyuşuk geçen bir akşamüstünü meşgul edecek kanlı bir eğlence istiyordu.

Sinekler gibi, diye düşünen Lakshaman yere tükürdü. Hayatta kalırsa Çiçek Şövalyesiyle oturup konuşacaktı. Moğolları öldürme fırsatı verdiği sürece Kim’in planının ne olduğu umurunda değildi.

Lakshaman bıçaklarını daha sıkı kavrayarak rakibine yaklaştı. Aradaki mesafe kapanırken şövalye rahat bir duruş takınıp nacağını önünde hazır tuttu ve çekicini başının arkasında kaldırdı. Yürüyüşünü ayarlayan Lakshaman çekicin erişim mesafesinin hemen dışında kalacak şekilde, sağa doğru bir daire çizdi.

Şövalye, Lakshaman’ı önünde tutmak maksadıyla ayaklarını sürüyerek yer değiştirdi. Rahat bir duruş sergiliyor, silahlarının ve zırhının üstünlüğüne güveniyordu. Erişim mesafesi daha uzundu; saldıran ilk kişi olmak için bir sebebi yoktu. Lakshaman’ın bıçaklarını kullanabilmek için yaklaşması gerekecekti, şövalye de o esnada çekici ile nacağını kullanma fırsatı bulacaktı.

Kibir iyidir, diye düşündü Lakshaman. Rakibini yavaşlatır.

Lakshaman aradaki mesafeyi koruyarak ve bıçaklarının uçlarını hipnotize edici bir dansla sallayarak adamın etrafında dolanmayı sürdürdü. Sanki şövalyenin donanımını kafasında ölçüp biçiyor ve boş yere adamın zırhında zayıf bir nokta bulmaya çalışıyordu. Zihni bilinçsizce şövalyenin duruşundaki ve pozisyonundaki belli belirsiz değişimlere odaklanırken alıp verdiği nefeslerin farkına varmaz oldu.

Güneş tüm şiddetiyle tepelerindeydi ve Lakshaman boynunda biriken ter damlalarının deri kol bağlarının içinden aşağı aktığını hissediyordu. Şövalyenin beyaz cüppesi onu bir nebze de olsa serin tutardı ama kollarıyla kafası sıcağa karşı aynı korumaya sahip değildi. Zırhının içi iyice ısınıyor olsa gerekti. Acaba adam ne kadar sabırlıydı?

Rakibinin sabit konumunun etrafında iki tur attıktan sonra Lakshaman bıçaklarını hazırda tutarak alçak bir duruş takındı ve beklemeye koyuldu. Ne kadarlığına?

Batılı ileri fırladığı gibi nacağını Lakshaman’ın boynuna doğru savurdu. Yaptığı fevkalade bir hamleydi ve vücudunun tüm ağırlığını havada yay çizen baltasının başına vermişti. Üstelik çekiç de hemen onun gerisinde bekliyor, aşağı savrulup kemik kırmaya hazır bir halde havada duruyordu. Daha tecrübesiz bir dövüşçü önce çekicin ineceğini sanırdı ama Lakshaman ilk hamlenin nacaktan geleceğinden hiç şüphe duymamıştı. Saldırının tüm süratine rağmen Lakshaman şövalyenin niyetini daha en başından itibaren açıkça anlamıştı. Nacak düşmanının sol elindeydi; silah hızla üstüne gelirken Lakshaman ileri ve dışa doğru bir adım attı. Bıçaklarından birinin kabzasıyla diğer kolunun ön kısmını Batılının koluna vurarak darbeyi daha bütünüyle inemeden önce engelledi.

Artık bıçaklarını kullanabilecek kadar yakındı.

Hemen tepki veren şövalye kolunu geriye kıvırarak dirseğini küt uçlu bir silah haline getirdi. İvmesi onu ileriye taşıdı ve dirseği Lakshaman’ın göğüs kafesinin dibine sertçe indi. Rakibine göre daha hafif bir zırh kuşanmış olan dövüşçü, nefesinin yarısının şiddetli bir pof sesiyle vücudunu terk ettiğini hissetti. Soluğunun tamamen kesilmemesini sağlayan tek şey içgüdüsel olarak karın kaslarını sıkmış olmasıydı.

Çekicin geldiğini sezinledi. Eğer yerinde kalır ve ona bakınırsa yukarı çevirdiği suratı, şövalyenin istese bile ıskalayamayacağı doğal bir hedef teşkil edecekti. Aynı şekilde darbeden kaçınmak için yeterince hızlı bir şekilde geriye de çekilemezdi. Rakibine yakın durmak zorundaydı.

Lakshaman sağa veya sola, şövalyenin önüne yahut arkasına kaçma seçimiyle karşı karşıyaydı. Önüne geçmek adamın silahlarına maruz kalmak, ama aynı zamanda kendi bıçaklarını da kullanabilecek olmak anlamına gelirdi. Arkasına kaçmak ise sırtını şövalyeye dönmesini gerektirirdi. Çekiç hızla aşağı inerken Lakshaman soluna fırladı.

Hareket ederken sol elini havaya kaldırdı ve o bölgedeki zırhın daha zayıf olması gibi düşük bir ihtimali deneyerek adamın miğferiyle boynunun arasındaki aralığa bir kesme hamlesi savurdu. Metal hiç kan akıtmadan metale çarpıp sekti ve şövalyenin nacağı burnunun dibinden hızla geçtiği için Lakshaman darbesini inceleme fırsatı bulamadı.

Nacağın hedefini ıskalamasının tek sebebi bu hamlenin Lakshaman tarafından da bilinen bir hareket olmasıydı: eğitimsiz gözlere uzuvların imkânsız bir biçimde birbirine dolanması gibi gelen kol üstünde kol saldırısı. Batılının böyle bir şeyi bilmesi, üstüne üstlük onu çekiç ve nacak gibi uyumsuz silahlarla yapmaya kalkışması Lakshaman için büyük bir sürprizdi; dövüşçüyü geri çekilmesi için uyaran tek şey içgüdüleri olmuştu. Bu sayede nacağın yalımı yüzünün bir parmak uzağından geçip gitmişti.

Lakshaman şövalyenin burgaca devam edebilecek kadar becerikli olup olmadığını görmek için beklemedi. Açısı kötüydü ve bıçakları saplama amaçlı tasarlanmamıştı; ama yine de sağ elindekini şövalyenin sol koltukaltına doğru batırdı. Saldırısına olabildiğince çok kuvvet verdi ve şövalye miğferinin içinden boğuk bir acı homurtusu çıkararak silahının etrafına yığıldı.

Batılı kendini geriye atınca bıçağı Lakshaman’ın elinden kurtuldu. Lakshaman onu geri almakla uğraşacağına adamın cüppesinin omzuna doğru atıldı ve bir avuç dolusu kumaş ile zırh kavradı. Şövalye dengesini yitirmişti; onu yere çalmak zor değildi. Yere serildiği zaman da silahlarının üstünlüğünü kaybederdi ve adamı biçmek çok daha kolay bir hale gelirdi.

Ansızın sırtında bir alev patladı. Şövalye nacağını döndürmeyi ve rakibinin sırtına saplamayı başarmıştı. Kolları ve bacakları hâlâ çalışıyordu, demek ki nacak omuriliğini ıskalamıştı; fakat darbe deri zırhını yarmıştı. Lakshaman yaralı bir hayvan gibi hırıldayarak sağ dizini düşmanının kasığına gömdü ve adamı arkaya doğru sendeletti. Şövalye nacağı bırakmamaya çalışırken Lakshaman’ın sırtındaki kaslar ızdırapla haykırıyordu; nihayet Lakshaman kendini çevirmeyi ve silahın sapını rakibinin parmaklarının arasından almayı becerdi.

İkili birbirinden ayrılırken kalabalık zevkle kükredi. Artık her ikisinin de silahlarından biri eksikti. Bıçağı arenanın bir yerlerinde yatan Lakshaman kolunu arkaya atıp sırtına saplı nacağın sapını yakalamaya çalıştı. Vücudunu kıvırıp bükerken sırtından kafatasının köküne doğru daha çok acı yayıldı. Parmakları kanlı saptan kaydı.

Şövalye sendeliyor, bacakları vücudunu dik tutmakta zorlanıyordu. Adam bir eliyle miğferinin alt ucunu kavrayıp ona çekidüzen verirken Lakshaman’ın gözüne rakibinin boynundaki bir karaltı çalındı. Her şeye rağmen bıçağı adamı biçmişti. Yara ölümcül değilse de en azından kan akıtabilmişti.

Ayaklanmış durumdaki kalabalık kendi savaş narasını bağırıp çağırmaktaydı. Şövalye çekicini iki eliyle birden tutup hücuma geçti. Yaptığı gözü kara bir saldırıydı. Adam ilk kapışmalarına bakarak temkinli davranması gerektiğini öğrenmemişti.

Yabani bir sırıtışla dişlerini gösteren Lakshaman’ın eli nihayet nacağın sapını buldu ve silahı çekip çıkardı. Artık daha münasip bir silahı vardı.

Çekiç hızla aşağı savruldu. Lakshaman kendini sola attı ve aynı anda kanlı nacağı yukarı kaldırarak çekicin sapına vurdu. Temasın sarsıntısı henüz omzuna bile ulaşamadan önce bileğini döndürmeye başladı ve çekicin o ivmeyle yanından geçip gitmesini sağladı. Bir kez daha şövalyenin gardının içindeydi.

Şövalye sağ elini ileri atarak metal kaplı yumruğunu Lakshaman’ın boğazına indirdi. Lakshaman daha kötülerine de maruz kalmıştı ama yine de aldığı darbe boğazının sıkışmasına sebep oldu. Öğürürken nacağın elinden kaydığını hissetti. Şövalye ona tekrar vurdu ve Lakshaman çenesini son anda aşağı indirebildi. Batılı’nın yumruğu çenesine sertçe indi, sonra bir kez daha...

Lakshaman geri geri sendeledi. Şövalye yakaladığı bu fırsatı değerlendirerek kısa ve düz yumruklarla Lakshaman’ı dövmeye devam etti. Vuruşları çok da güçlü değildi ama yumruk yağmuruyla dengesi bozulan Lakshaman geri çekilmek zorunda kaldı.

O sırada bir açık yakaladı: rakibinin zincir zırhı onu tepeden tırnağa kadar korusa da avuçlarını bütünüyle kaplamamaktaydı. Elinin alt kısmı açıktaydı. Şövalye bir silah tuttuğu müddetçe oraya dokunulamazdı, ama silahsızken...

Şövalye bir yumruk daha atarken Lakshaman sol elindeki bıçağı yukarı doğru sapladı. Silahının ucunu adamın avucuna tüm gücüyle itti ve şövalyenin yumruğu anormal bir açıyla kıvrıldı. Lakshaman bıçağın kemiğe sürtündüğünü hissedince yalımı döndürerek biraz daha itti.

Şövalye çığlık atarken Lakshaman miğferin dar yarığından adamın gözaklarını gördü.

Lakshaman hem bıçağı hem de neredeyse unutulmuş nacağı bırakıp düşmanıyla boğuşmaya koyuldu. Sol kolunu rakibinin sağına dolayarak adamın dirseğini gövdesine yapıştırdı. Haykırıp inleyen şövalye daha hafif zırhlı hasmına baskın gelmeye ve boğuşmanın kontrolünü geri kazanmaya yönelik çaresizce bir çabayla ağırlığını onun üzerine verdi. Lakshaman kalçalarını yere indirip -kimin kalçaları yere daha yakınsa dövüşü o kazanır- vücudunu döndürerek sağ bacağını geriye doğru savurdu.

Şövalye fırlatılmasına engel olmaya çalıştı; fakat dengesi oldukça bozuktu ve zırhı çok fazla ağırlık yapıyordu. Adamın ayakları yerden kesildi ve rakibinin kolunu bırakmayan Lakshaman onunla birlikte takla attı. Beraber yere çarptıklarında şövalyenin dirseği ters tarafa doğru fazlaca kıvrıldı ve kırılan kemiklerden bir çatırtı yükseldi.

Lakshaman yuvarlanarak rakibinin üstünden çekildi, kafasının içi kalabalığın kükreyişiyle doluydu. Çömelerek bir yandan yerde yatan hasmını ihtiyatla süzerken diğer yandan da sağ eliyle sırtındaki acı verici yarayı yoklamaya çalıştı. Elini geri çektiğinde parmakları kanla kaplıydı ama hâlâ hareket edebilir, hâlâ dövüşebilirdi.

Rakibi içinse aynı şey söylenemezdi.

Şövalye hâlâ ters dönmeye çalışıyordu ama beyni henüz sağ kolunun ne kadar işlevsiz hale geldiğini fark edememişti. Adamın eli Lakshaman’ın bıçağıyla boylu boyunca yarılmıştı, dirseği de mide bulandırıcı bir açıyla eğrilmişti. Zincir zırhın kolu şimdiden kandan kapkara kesilmişti. Arenada canının bağışlanması gibi bir utanca katlansa bile ömrünün geri kalanını sakat geçirecekti.

Lakshaman’ın aklına çocukken gördüğü bir şey, bir dövüşçü olmadan önceki zamanlardan kalma tuhaf bir anı geldi. Bir bahar sabahı, kozasından çıkmaya uğraşan bir kelebeğe rastlamıştı. Onun kıvranarak kendini kılıfından dışarı atmasını ve yere düşmesini seyretmişti.Kozadan çıkmadan evvel yaratığın kanatları tam olarak açılmamıştı ve düşüşünün sonucunda iyice buruşarak onu asla havalandıramayacak eğri büğrü bir kütle halini almışlardı. Lakshaman onun başında çömeldiğini, doğduktan dakikalar sonra hayatı sona eren bu minik böceğe dikkatle baktığını hatırlıyordu.

Nihayet sırtüstü dönmeyi beceren şövalye sağlam eliyle miğferini pençeledi. Metal başlığının içinde haykırıp ağlıyor, kolunda ne gibi bir sorun olduğunu doğru düzgün göremiyordu. Ortada bir terslik bulunduğunun farkındaydı; fakat acı o denli yoğun olmalıydı ki savaş azmini tamamen kaybetmişti. Yerde yatan, uçmak için çırpınan, fakat niçin uçamadığını bir türlü anlayamayan o kelebek gibiydi.

Lakshaman diğer bıçağını kumlardan aldı ve yaralı şövalyenin yanına diz çöktü. Bir homurtu eşliğinde bıçağı miğferin göz yarığından içeri soktu. Şövalye kısa bir çırpınışın ardından hareketsiz kaldı.

Tıpkı başparmağıyla ezdiği zaman kelebeğin de yaptığı gibi.

12.BÖLÜM

TECRİTTE

Aziz Peter Bazilikasına vardıkları sırada adeta kıyamet kopuyordu. Deli rahibi taşıyan ikinci arabanın yolcuları çılgınca bir telaşla kendilerini dışarı atmışlardı. Bonaventura Şeytanın işi gibisinden bir şeyler bağırıyordu, da Capua ise arabadan inerken ilahi bir sanrının etkisindeymiş gibi görünüyordu. Fieschi diğerlerinin yanına vardığında arabanın içinde Peder Rodrigo’dan başka hiç kimse yoktu.

Arabanın arka kısmında oturan rahip kollarını gevşekçe iki yana açmıştı, tüm dikkati üzerinde gezinen şekillerdeydi. De Segni’ye bir omuz atıp geçen Fieschi onların akrep olduğunu fark etti. Rodrigo’nun üstü başı onlarla kaplıydı ama zarar görmemiş gibi bir hali vardı.

“Bu bir mucize,” diye fikir yürüttü da Capua. Fieschi uslanmaz bir romantik olan kardinali susturmak için hızla ona doğru döndü ama Colonna ile Capocci denilen o iki hınzırın yüz ifadelerini görünce duraksadı.

“Evet,” dedi Colonna, iri ellerini kıvrılan dudaklarının önüne koyarak. Capocci sargıları sayesinde kendi tebessümünü çok daha kolayca saklayabiliyordu.

Bu beklenmedik ilahi müdahaleden etkilenmeyen Baş İnzibat akreplerle kaplı rahibi kurtarmaları için muhafızlara bağırdı. “Geri kalanlar,” diyen adam arkalarındaki şapeli işaret etti, “sabaha kadar Çarmıha Germe Şapelinde tecrit edilecekler.”

“Hayır.” Castiglione gidip Baş İnzibat’ın önünde durdu. Kardinal hafifçe yalpalıyordu ve yüzü kıpkırmızı kesilmişti. Tüm bu heyecan ona fazla geliyor, diye düşündü Fieschi.

Arabanın içinde birkaç muhafız afallamış haldeki rahibe zarar vermeden kılıçlarının uçlarıyla akrepleri ayıklayıp ayıklayamayacaklarını kestirmeye çalışıyordu. Adamlardan biri öne eğilip bir parmak fiskesiyle bir akrebi rahibin cüppesinin üstünden attı ve havada uçan eklembacaklının başka bir muhafıza çarpmasına ramak kaldı. Korkuyla bağıran diğer adam neredeyse arabanın arkasından düşecekti.

“Senatör oylamayı sabaha kadar yapmamızı buyurdu,” diye sözlerini sürdürdü Castiglione, arabada olup bitenlerden habersiz bir şekilde. “Otoritesini veya Kiliseye bu kadar kötü muamele etmesini kabullenmesem de talepleri karşısında Tanrı’nın hoşnutsuzluk göstermediği gerçeğini inkâr edemem.”

“Demek istediğiniz nedir Ekselansları?” diye soran Baş İnzibat’ın dikkati arabadaki muhafızlardaydı.

“Şu zamana kadar bizlere çiftlik hayvanları gibi muamele edildi. Eğer Senatör -ne kadar geçici olsa da- bizlerden itaat bekliyorsa bunu bizi insan yerine koyarak istese iyi eder.” Castiglione parmağıyla Baş İnzibat’ın arkasındaki yüksek binayı, Castel SantAngelo’yu gösterdi. “Yiyecek ve barınak,” dedi. “Şu anda duadan veya tecritten çok bunlara ihtiyacımız var. Eğer Senatör oy kullanmanızı istiyorsa bunu ancak yalaktan yemek zorunda kalmadığımız bir yemeğin ve Roma’nın yaşlı kemiklerinden daha yumuşak yataklardaki bir uykunun ardından yapacağız.”

Colonna ile Capocci kardinalin kararlılığını derhal alkışladılar. Bunu arabaya bakarken duydukları hazzı gizleyen bir hevesle yaptıkları Fieschi’nin gözünden kaçmadı. Diğer kardinaller de onlara katıldı ve adamların ruh halindeki değişimi çabucak fark eden Baş İnzibat bu isteğe razı oldu.

Muhafızlar Peder Rodrigo’yu arabadan çıkarmayı başardıktan ve kardinaller daha insani koşullarda bir gece geçirmeleri için Castel Sant’Angelo’ya doğru yönlendirildikten sonra Fieschi boş kalmış arabanın yanında bir süre oyalandı. Kalasların arasında solgun bir şekil gezinmekteydi ve kardinal onu dikkatle inceledi.

Akrebin iğnesi yoktu.

Rahip asla tehlikeye düşmemişti. Gel gör ki, diye aklından geçirdi Fieschi, diğerlerinin peşinden giderken, bu durum az önce yaşananları daha az mucizevi kılmıyor.

Önemli olan doğru kişileri ikna etmekti.

Sabahleyin, şafaktan bir saat kadar önce, kardinalleri Baş İnzibat’ın kendilerine tahsis ettiği odalardan kaldırmak için Orsini’nin adamlarından iki düzinesi gerekti. Muhafızlar bir koyun sürüsünü ağıla doğru güdercesine kardinalleri Çarmıha Germe Şapeline götürdüler. Colonna ile Capocci yuvarlak salona neşeyle girip yerlerine oturdular. Onların ardından gerçek bir yatakta uyumaktan her yanı tutulmuş olan Fieschi girdi ve salonun karşı tarafına yerleşti. Ondan sonra Rinaldo ile Stefano, yani iki de Segni kardinali yalpalayarak salona girdi. Rinaldo hâlâ kendinden genç kuzenine bir şeyler fısıldamaktaydı. Bonaventura ile Castiglione -pontiflik koltuğunun iki adayı- huzursuz görünüyor ve oylamadan nasıl bir sonuç çıkacağından biraz endişe duyara benziyorlardı. Torres ve Annibaldi’ninse hiç de telaşlı bir halleri yoktu; özellikle de tam manasıyla ürkmüş bir çocuğu andıran daha genç da Capua’ya kıyasla.

Fieschi onunla odalarının dışındaki koridorda kısa bir süreliğine konuşmuştu. Genç kardinalin zihnine bir fikrin tohumunu ekmek için tek gereken birkaç samimi laf, Kutsal Kitap’tan biraz alıntı ve sırdaş bir üslup olmuştu. Fieschi’ye göre geçen gün arabada yaşananlar Tanrı’nın takdiriydi. Olay uygun bir şairane muameleden geçirildiği takdirde...

Bir mucize sayılabilir, diye nefesi kesilerek fısıldamıştı da Capua.

Oylama salonuna on sandalye yerleştirilmişti. Bunların arkaları duvarlara dayanmış, oylama esnasında kardinallerin birbirleriyle iletişim kurmalarını engelleyecek kadar da aralarında boşluk bırakılmıştı.

Kardinallerden bazıları hâlâ nereye oturacaklarına karar vermekle uğraşırken içeri bir rahip girdi. Adamın elindeki tepside bir kadeh, bir ayin tabağı, çok sayıda tüy kalem, bir hokka dolusu mürekkep ve de kâğıt şeritler vardı. Rahip bunları mihraba bıraktı, eğilerek kardinalleri selamladı, sonra da odadan ayrıldı.

Kapının dışındaki sürgü yerine oturtulurken bir takırtı çıktı.

“Burası Septizodium’dan çok daha rahat,” dedi Colonna, aniden çöken o sessizlikte. “Bu... nimeti için Ayı’ya ne kadar teşekkür etsek azdır.” Dostu Capocci yapılan dini espriye gülümsese de diğer kardinaller huzursuz olmuş gibiydi. Bazıları ilahi bir varlığın kendilerine güven vermesini istercesine odaya bakınıp birbirleriyle göz göze geldi.

“Dostumuz nerede?” diye sordu Capocci. “Yoksa akreplerin pençesinden kurtulup da geceleyin aramızdan ayrıldı mı?”

“O bir kardinal değil,” diye geçiştirdi Fieschi. “Oy kullanma hakkı yok. Baş İnzibat’tan onu Kutsal Kabir Kilisesine götürmesini istedim. Bizi orada bekleyecek.”

“İyi de bazilikada yalnız başına gezinmesi onun için güvenli mi?” diye makul bir soru yöneltti Annibaldi.

“Orası Kudüs’ün dışındaki en kutsal mekân,” dedi Fieschi sabırsızca. “Üstelik her yerde rahipler, papazlar ve muhafızlar var. Dün kendini epey küçük düşürdü; insanlar gözlerini ondan ayırmayacaklardır.” Duraklayıp da Capua’dan tarafa baktı. “Tanrı’nın gözdelerinden birini O’na yakın tutmanın uygun olacağını düşündüm.”

“Amin,” dedi da Capua, şevkle.

Colonna dönüp Capocci’ye bir göz attı. Capocci o sırada uzun sakalının bir tutamını çiğneyerek sessizce Fieschi’yi süzüyordu. “Amin,” diye tekrar etti sakallı kardinal, ağzındaki gür sakal tutamı yüzünden boğuk çıkan bir sesle.

Planın bu değil miydi? diye merakla düşündü Fieschi, kardinalin bakışlarına karşılık vererek. Yoksa neden o sakat akrepleri yanında bulundurasın ki?

“Gelin kısa bir dua edelim,” diyen Torres yerinden kaktı ve mihraba doğru yürüdü. Kâğıtları eline aldı, ardından törensel bir asık yüzlülükle içeride dolaşmaya, diğer kardinallerden her birine geniş bir kâğıt parçası dağıtmaya girişti. “Ve duamızı tamamladığımızda işe koyulalım.”

Sakin ve serin bir yer olan kilisedeki her şey mermerden yapılmıştı. Mermer hem çok güzeldi, hem de yakınlarda olup biten şeylerin sesini yansıtıyordu ve bu huzur verici bir şeydi; zira diğer sesleri, Rodrigo’nun kafasının içindekileri uzak tutuyordu. Arabada haykıran adamların anısı rüyalarına giren Rodrigo bir önceki gece iyi uyuyamamıştı. Çığlıklar ona o korkunç muharebeyi, o korkunç savaşı, o korkunç askerleri -hem yerli hem de yabancı- hatırlatıyordu ve Rodrigo bunlardan hiçbirini aklına getirmek istemiyordu. O alelade bir rahipti ve tek isteği kimsenin müdahalesi olmadan ibadetini gerçekleştirebilmekti. Artık nerede veya kimlerin yanında olduğunu takip edemiyordu. Fakat şimdi hepsi birden o küçük şapele kapatılmıştı ve Rodrigo nihayet yalnızdı.

Mesajını hâlâ iletememişti ve onu kafasının gerisinde bir yerlerde ilgi bekleyerek, sinsice gezinirken bulmuştu. Ona istediği ilgiyi göstermek gibi bir arzusu yoktu. Fakat Papaya aktarması gereken mesajın kafatasının içinde, beyninin çevresinde ayaklarını yere vurarak dans ettiğini ve artık ilgi beklemeyip açık açık talep ettiğini hissedebiliyordu. Rodrigo dalgın ve dertli bir halde gözlerini mermerdeki damarlardan ayırıp etrafına bakındı. Haç şeklinde inşa edilmiş bir kilisenin, tanıdık gözüken fakat aynı zamanda da sanki başka bir yaşamda katmışçasına uzak gelen devasa ve şahane bir katedralin yan binasındaydı.

Kendisinden bile daha genç ve çok masum gözüken bir rahip o sırada merkezi koridorda yürüyordu.

“Neredeyim?” diye sordu Rodrigo, efkârlı bir sesle.

Rahip onun yanına geldi ve güven verici bir tebessüm ederek elini kaldırdı. “Kutsal Kabir Kilisesi’ndesiniz,” dedi adam. “Aziz Peter Bazilikasında. Benden size yardımcı olmam istendi... tabii bir ihtiyacınız varsa.”

“Aziz Peter mi?” diye haykırdı Rodrigo. “Onu görebilir miyim?”

Genç adam tereddüt etti, sonra tekrar gülümsedi. “Elbette Peder. Kabri minberin tam altında yer alıyor. Lütfen beni izleyin.”

“Yalnız başıma gitmek istiyorum,” dedi Rodrigo. Genç adam yeterince masum görünse bile her yerde casuslar vardı ve Rodrigo’nun Pontif’le baş başa konuşması lazımdı.

“Size nereden aşağı ineceğinizi göstereyim,” dedi genç adam ve bir elini mihrabın olduğu tarafa doğru uzattı.

Ferenc kendisiyle Macarca konuşabilecek birini buldukları için hem huzur hem de minnet duyuyordu. Macarca, Helmuth adlı bu askerin anadili değildi ve adamın aksam çok yoğundu; fakat ne kadar bozuk olursa olsun herhangi bir sohbete girebilmek Ferenc’in yüreğine su serpiyordu; Peder Rodrigo bile Mohi’den Roma’ya yaptıkları mahzun yolculuğun büyük bölümü boyunca sessiz kalmıştı.

Birlikte kahvaltı yaparlarken asker konuşuyor, Ferenc dinliyordu. Belki bu bir doğum kusuruydu ama Helmuth’un suratında alaycı bir sırıtış yer etmiş gibiydi ve adam genç avcıya küçümseyici bir ifadeyle bakmaktaydı. Onun tarafından alıcı gözle süzüldüğü ve değersiz bulunduğu Ferenc için apaçık ortadaydı, fakat bunun sebebine dair hiçbir fikri yoktu. Anadilinin konuşulduğunu duymaktan o kadar memnundu ki kendisine sövülüp sayılsa bile gülümsemeye devam ederdi.

Ocyrhoe ile diğer Bağcı kadın biraz ötede kafa kafaya vermişlerdi ve Ferenc’in takip edemediği bir hızla aralarında konuşuyorlardı. Bu durum genç kıza karşı himayeci duygular besleyen, fakat onu yeterince koruyamayan Ferenc’i rahatsız ediyordu. Ocyrhoe geçen akşamüstü kadınla yaptığı uzun konuşma boyunca birkaç kez ağlayacak gibi olmuştu ve Ferenc bunun için Léna’yı suçluyordu.

“Şehre ne zaman döneceğiz?” diye adama sordu Ferenc.

“Kardinalleri bekliyoruz,” diye huysuzca yanıtladı Helmuth.

Bu cevap çok anlamsızdı. “İyi de kardinaller zaten şehirde! Biz kardinallerin yanına döneceğiz,” diye itiraz etti Ferenc.

Helmuth başını iki yana salladı. “Bütün kardinaller orada değil. Bazıları Majesteleri İmparatorun misafiri. Onlar Tivoli’de.”

Ferenc bunu daha da kafa karıştırıcı buldu. “İmparator burada; misafirleri niye yanında değil?”

Helmuth üstünlük taslayarak sırıttı. “Tivoli’deler işte. Onlar bizzat İmparatorun değil, imparatorluğun misafiri.”

Ferenc başını iki yana salladı. “İmparatorluğun misafirleri de ne demek?”

Helmuth’un sırıtışı kayboldu. “Esir tutuluyorlar demek,” dedi.

Genç avcı o anda zamanı geriye almak ve Peder Rodrigo’nun Roma’ya gelişine mani olmak için her şeyini verirdi. Burası tam bir deliler ülkesiydi. “Yani Kilisenin bütün kardinalleri bir yerlerde esir tutuluyor,” dedi. “Ya Septizodium’da, ya da Tivoli’de. Öyleyse sizin şu imparatorunuz da kardinalleri Roma’da hapseden adam kadar günaha girmiyor mu?”

“Bu iş o kadar basit değil,” dedi Helmuth sabırsızca. “Hem İmparator kardinallerden birini şu an serbest bırakıyor. O da sizinle beraber Roma’ya gidecek.”

“Roma’da zaten bir sürü kardinal var,” diye karşı çıktı Ferenc. “Fazladan bir kardinalin ne faydası olur?”

“Roma’daki kardinaller yeni bir Papa seçene kadar esir tutulacaklar. Ama bu seçimi yapamıyorlar. Majesteleri aralarına bir kardinal daha katılırsa oylamanın o veya bu şekilde sonuçlanacağını umuyor.”

“Ondan sonra serbest mi bırakılacaklar?”

“Ondan sonra serbest bırakılacaklar.”

Ferenc söylenenlere kafa yordu. Bir avcı olarak kaba kuvvet yerine strateji kullanmanın değerini bilirdi; fakat Peder Rodrigo’yu özgürlüğüne kavuşturmak için bir orduyla beraber şehre girme fikri çok hoşuna gitmişti.

“Tivoli nerede?” diye sordu nihayet.

“Yarım günlük yürüyüş mesafesinde,” dedi asker. “Arada işlek bir yol bulunur ve araba geceleyin yola çıktı. Yani kardinal yakında burada olur. Sen de o zamana kadar yıkanabilir ve üstünü değiştirebilirsin.”

Bu ne kadar da tuhaf bir teklifti böyle. “Üstümdeki giysilerde bir sorun mu var?”

Helmuth küçümseyici bir tebessüm etti. “Sen de elbiselerin de leş gibisiniz. Bu teklifi konuksever ve nazik davranmak için yapıyoruz. Seni temel görgü kuralları konusunda eğitecek zamanım yok. O yüzden teklifi ister kabul et ister etme, benim için hiç fark etmez.”

Ferenc, Ocyrhoe’yla konuşmak istedi ama sonra genç kızın bu konularda kendisinden bile daha az eğitimli olduğunu fark etti. Daima cahil bir yabancı muamelesi görmek çok yorucuydu. “Konukseverliğinize minnettarım,” dedi, gerçek duygularını gizleyerek, “ve teklifinizi seve seve kabul ediyorum.”

13.BÖLÜM

ÇİÇEK TOPLAMAK

Ongun Han’ın muhafız komutanı olduğu için Tegusgal’ın Sirk’teki dövüşlere iştirak etmek âdettendi. Diğer muhafızların çoğu da hem Han’ın güvenliğini sağlamak hem de kıran kırana geçen bahislere katılmak için onunla beraber giderdi. Tegusgal ortalıkta bulunmayınca Moğol yerleşkesinde kalan muhafızlar geride bırakılmaktan duydukları hoşnutsuzluğu tembelliğe çevirme eğilimindeydiler ve bu da Kim ile Zug’a planlarını bir dereceye kadar açık açık yürütme fırsatı sunuyordu. Moğollar genellikle dövüşçülerin iki kişiden kalabalık gruplar kurarak gözlerden uzak bir yere çekilmelerine karşıydılar, ama bu akşamüzeri ikilinin (ve de daha önceden ikna ettikleri bazı adamların) idman sahasında toplanmasına izin verilmişti. Mekândaki nispi denetim eksikliği de yan yana gelerek rahatlıkla konuşmalarına imkân tanımaktaydı. Arada bir talim yaparmış gibi gözüktükleri sürece bıkkın muhafızlar durumdan şüphe duymazlardı.

Grup birbiriyle uyumsuz ve tehlikeli bireylerin garip bir karışımından oluşuyor, onları toplu halde gördüğü takdirde Tegusgal’ı işkillendirecek potansiyel bir şiddet barındırıyordu. Bu kadarı yeterli olur mu ki? Karman çorman çetesini gözden geçirirken Kim’in içini kemiren endişe işte buydu.

Madhukar omuzlarını sarsarak hoşnutsuz bir ses çıkardı. Güreşçinin Moğol diline olan hâkimiyeti pek iyi değilse de Siyavash, yani suratı mermerden oyulmuşa benzeyen Pers, iri yarı adamın anadilini az çok tercüme edebilecek kadar anlamaktaydı.

“Madhukar çok beklediğimizi söylüyor,” diye mırıldandı Siyavash. “Ve ortalıkta böyle dikilip konuşmak tehlikeli.”

“Az kaldı,” diye durduğu yerden mırıldandı Zug, beyaz ahşaptan yapılmış bir değneğe yaslanarak. Bushi [17] daha şimdiden Kim’in onu hiç görmediği kadar zindeydi ve kelle-avcısının [18] kesici ağzı kadar keskinleşen dikkati bütünüyle önlerindeki göreve yoğunlaşmıştı. Buna rağmen büyük bir sabır sergiliyordu. “Tabii Gül Şövalyesi, Lakshaman’ın elinde can vermediyse.” Arenadan ara sıra yükselen tezahüratlar onlara kadar ulaşıyordu ve gürültünün inişli çıkışlı seyrine bakılırsa dövüş sona ermişti.

“Lakshaman’ın rakibinin hangi tarikata dahil olduğunu bilmiyoruz,” dedi Kim. “O yüzden bildiklerimizle ve başarabileceklerimizle uğraşsak daha iyi ederiz.”

“Gül Şövalyesi olsun veya olmasın planın nedir, Kim?” diye sordu Siyavash, monoton bir sesle. Adamın özgürlük açlığı çeken, umuda şüpheyle bakan gözleri ona odaklanmıştı. Bu savaşçıların hepsi bir zamanlar kaçma hayalleri kurmuş, fakat esaretlerinin acımasız boyunduruğu o hırsı büyük ölçüde yok etmişti. Tutsak oldukları muhakkaktı; lâkin yürekleri buruklukla ve hüsranla dolu olduğu için bir isyanın düşüncesinden bile nefret eden diğerlerinin aksine henüz bitip tükenmiş değillerdi. Umut besleme konusunda temkinliydiler tabii. Çünkü umut hepsinin ölümüne yol açabilecek tehlikeli bir duyguydu.

Yine de, işte buradaydılar. Ellerinde tahta silahlarla talim sahasında toplanmış, imkânsız bir planı azıcık bile olsa başarı şansı taşıyan bir fikirmişçesine dinliyorlardı.

“Han’ı öldüreceğiz,” dedi Zug, sarsıcı ve dobra dobra bir ciddiyetle. “Ne zaman? Doğru zaman gelip çattığında. Nasıl? Burada bulunmamızın bir sebebi de işte o.”

“Ona en yakın olduğumuz yer arena,” dedi Kim, bir değneği talim yaparcasına döndürerek. “İhtiyacımız olan tek şey içimizden birini onlardan biriyle aynı anda ringe sokmak ve bir fırsat çıkmasını beklemek. Eğer Han öldürülürse Sirk de onunla birlikte yok olup gider. Öyle bir zamanda Tegusgal bile düzeni sağlayamaz.”

Sahaya yalnızca rüzgârın yavaşlayıp hızlanmasıyla bölünen, elle tutulacak kadar yoğun bir sessizlik çöktü. Arenadan gelen tezahüratlar tıpkı kumsaldan çekilen bir dalga misali kesilmişti. Konuşulanları dinlerken Madhukar’ın suratı ifadesizdi ama artık dudakları Kim’in Hünern’deki her çocuğu dehşet, içinde kaçırtacağından kuşkulandığı geniş bir sırıtışla ayrılmaktaydı.

“Güzel plan,” dedi adam, çat pat konuştuğu Moğolcasıyla. Tahta sopasını yere vururken Kim onun altında parçalanan bir kafatasını kolaylıkla hayal edebiliyordu.

“Bu bir plan değil,” dedi Siyavash. “Bu delilik.” Yine de güreşçinin sırıtışı bulaşıcıydı ve Pers her ne kadar kendini umut ışığından uzak tutmak istese de fazla dayanamadı. “Ama Madhukar’la aynı fikirdeyim,” dedi nihayet.

“Gül Şövalyesi’ne haber ulaştırmamız lazım,” dedi Zug. “Oğlanları kullanarak.”

“Katılıyorum,” dedi Kim.

“Öyleyse planımız basit,” dedi Zug, noktayı koyarcasına. “Zaten en başarılı planlar genellikle öyle olanlardır. Edindiğimiz bilgiler üzerinde ne kadar az tartışır ve elimizde silahlarla ne kadar çok faaliyet gösterirsek o kadar iyi. Tek ihtiyacımız olan şey bir söz ve hedefimizi öldürdükten sonra o anda arenada olanların fazla yaşamayacaklarını bilmeleri.”

Konuşurken Zug’un gözlerinde yine vahşice bir bakış belirdi ve Kim dostunun ölme arzusuyla yanıp tutuşan parçasını bir kez daha hatırladı. Zug’un başından geçenleri düşündüğünde Kim ona bu dileği fazla görmekte zorlanmıyordu. Çiçek Şövalyesinin tek ümidi o şiddetli arzunun hepsinin ölümüne sebep olmamasıydı.

Diğerleri teker teker kafa sallayarak aynı fikirde olduklarını belirttiler. Planlama aşaması böylece sona erdi. Bir süre daha sessizce bekleyerek rüzgârın kaderlerini ellerinde tutan arenadan kendilerine kadar taşıdığı sesleri dinlediler.

“Bugün çok çiçek var mı?” diye tedirginlikle sordu genç bir ses.Hızla o tarafa doğru dönen Kim az önce bahsettikleri oğlanlardan birini karşısında buldu. Kampa şaraptan tutun da uyuşturuculara kadar her türlü şeyi taşımakla görevlendirilen o kadar çok çocuk girip çıkardı ki Moğollar onlara nadiren ilgi gösterirlerdi. Bu çocuklar bileğinin gücüne güvenen her adamın takdir edeceği bir cesarete sahipti.

“Önce dövüşün sonucu duymak isterim,” dedi Kim, yere diz çöküp kendini oğlanın göz hizasına indirerek. Arkasındakilerin de dikkatlerini çocuğa verdiklerini hissedebiliyordu. “Arenada kim kazandı?”

“Kızıl haç şövalyesi öldü,” dedi oğlan, basitçe.

Yüreğine su serpilen Kim derin bir oh çekti. Korktuğunun aksine ringe giren kişi Andreas değildi. Çiçek Şövalyesi arkasına şöyle bir bakıp Zug’la göz göze geldi. “Bıçaklı adam yaralandı,” diye devam etti oğlan. “Ama yaşayacak.”

“Öyleyse iş bizden birine düşüyor,” deyip güldü Zug.

Kim de ister istemez gülümsedi ve oğlanın bu sözler karşısında kapıldığı şaşkınlığı gidermek için bir elini onun omzuna attı. “Lakshaman... bıçaklı adam yakın bir zamanda tekrar dövüşemez,” dedi. “O yüzden arenaya bizden biri gidecek. Gül Şövalyesiyle dövüşmek için.” Oğlanın omzunu nazikçe sıkıp öne eğildi. “Burada toplayacak başka çiçek kalmadı,” dedi usulca. “Taşımanı istediğim mesaj bu. Çiçek toplamayı bitirdik. Onlardan iki tanesi kanlı kumlarda açacak. Bunu hatırlayabilir misin? İki çiçek birlikte açacak.”

14.BÖLÜM

TABAK VE KADEH

Rodrigo, genç rahip kabre tek başına inmesine izin verdiği için minnettardı. Kilisenin ortasındaki mihrap büyük olmasına rağmen katedralin tavanının akıl almaz yüksekliğinin yanında cüce gibi kalmaktaydı. Rodrigo ona yaklaştığında mihrabın altına inen tırabzanlı bir merdivenle karşılaştı. Merdivenin duvarları yağ lambalarıyla aydınlanmadaydı. Bu lambalar ben Roma’dan ayrıldığımdan beri sönmeksizin yanıyor, diye aklından geçirdi Rodrigo; o sürenin kaç saat, gün veya ömür olduğunu kestiremeden.

Basamakları takip ederek mağaramsı bir boşluğa inerken sanki Toprak Ana kendisini kucağına almaya ve yükünden kurtarmaya hazırlanırmış gibi bir hisse kapıldı. Lambaların aydınlattığı alanın karşı tarafında kırmızı ve beyaz mermerden yapılmış bir duvar, bu duvarın ortasındaysa alçak kemerli bir kapı vardı. Rodrigo eşiğin diğer tarafında Aziz Peter’in, yani İsa’nın en büyük havarisinin yattığını biliyordu; hem de kendisinin asla tecrübe etmediği ve hiçbir zaman da edemeyeceği kadar büyük bir huzurla... Sanki dünya durmuş da böylesine kutsal bir adamın havasını solumak için dönmeye ara vermiş gibi etrafa mutlak bir sessizlik hâkimdi. Lambalar bile hayaletimsi bir sükûnetle yanıyor, yukarıdaki dünyada çıkardıkları yılanımsı tıslamaya burada rastlanmıyordu.

Rodrigo büyük bir dikkat ve hürmet göstererek nasırlı çıplak ayaklarıyla kapının kemerine doğru yürüdü. Kehanetini dinlemek için Katolik Kilisesinin babasının uyanacağından yarı yarıya emin sayılırdı... ama eğer uyanmazsa, eğer Peter dünyada bıraktığı müritlerinin başlarına ne geleceğini umursamayacak kadar Tanrı’ya yakınsa bile kabirde biraz vakit geçirmek ve yol göstermesi için azize dua etmek dinlendirici olacaktı.

Rodrigo başını eğerek kabre girdi. Burası da ebedi bir alevle, tabutun hemen üzerinde duracak biçimde tavandan sarkıtılmış bir yağ lambasıyla aydınlanmaktaydı. Rodrigo uzun, hem de çok uzun bir süre boyunca alevden yükselen is sütununu takip ederek onu da mermeri incelediği gibi inceledi.

Mukaddes istirahatın mükâfatı ve özü işte bu: rahatsız edilmeden, yapayalnız, sonsuza kadar böyle düşüncelere kapılmak ve böyle gözlemlerde bulunmak için mübarek bir özgürlüğe kavuşmak.

Sanki kabrin kendisi bir minbermiş de birisi bir ayin düzenlerken ansızın işi çıkıp gitmiş gibi lahitin üstünde bir kadeh ile bir tabak duruyordu. Rodrigo lahite kadar yürüdü, serin taşa dokundu ve içinde barındırdığı haşmete rağmen bu kadar yalın olmasından huzur buldu. Tabak ile kadehe uzandı ama eli durgun ve serin havada asılı kaldı. Sonra kararını verip tabağı aldı. İçinde hiç ayin ekmeği[19] olmayan tabak perdahlı altındandı ve Rodrigo’nunkiler dışında hiçbir parmak tarafından lekelenmemişti. Kadeh de aynı şekilde cilalı ve el değmemiş bir görünüme sahipti. Rodrigo tabağı lahdin üstüne bıraktı ve iki elini birden kadehe doğru uzattı. Onu avuçları arasına aldı, havaya kaldırdı ve vücuduna yaklaştırdı. Sonra da içine baktı.

Kadeh boş değildi.

Kardinaller gelmişti; Ocyrhoe ile Ferenc yıkandıktan sonra daha temiz, üzerlerine tam uymayan kıyafetler giymişlerdi. Özellikle de Ocyrhoe’nun Léna’dan aldığı sade elbise ile külotlu çorap kıza çok büyük gelmekteydi. Her iki kıyafet de kısaltılmıştı ve elbise tıpkı bir tunik gibi belden kemerlenmişti. Buna rağmen genç kız hâlâ giysilerinin içinde yüzüyormuş gibi görünüyordu. *

O sırada Léna ve Helmuth’la beraber İmparatorun solunda duruyorlardı. Frederick’in üzerinde bir gün evvel giydiği kıyafetlerin aynıları vardı, ama artık bir de taç takıyordu. Giysileri ne kadar haşmetli gözükürse gözüksün kendisi pek asil durmuyor ve Ocyrhoe’nun bir imparatordan bekleyeceği biçimde konuşmuyordu. Bir de ona dünya harikası diyorlar, diye aklından geçirdi genç kız. Herhangi bir yerin kralı olması bile bir mucize. Sonra da kendine kızdı; bir Bağcı’nın bu tür önyargılardan uzak olması gerekiyordu.

Çadırın kanadı açıldı ve İmparator da dahil herkes dikkat kesildi.

“Kardinal Piskopos Giacomo da Pecorara,” dedi çadır kanadının yanında duran genç bir uşak. Uzun boylu, zarif, yaşlıca bir adam bariz bir asabiyetle çadıra girdi. Üzerinde Ocyrhoe’nun Septizodium’da gördüğü kardinallerden çok daha kaliteli, kırmızı bir cüppe vardı. Ayrıca diğer her açıdan da onlardan daha bakımlıydı. Kardinal başını dik tutarak Majestelerine doğru uzun ve yavaş adımlarla yürüdü. Onun hemen arkasından tıpkı onun gibi giyinmiş, daha kısa boylu, birkaç yaş daha genç ve gözleri ardına kadar açılmış başka bir adam geliyordu. İkinci kardinal her bir koltukaltına iri bir nesne sıkıştırmıştı ve yürürken kollarını önünde tutmaktaydı. Bir elinde yanan bir mum taşıyor, diğerini de yürüdükçe titreşen alevin sönmesini önlemek için ona siper ediyordu. Bir insan ne demeye bir mumu güpegündüz yakarak ziyan eder ki? diye merakla düşündü Ocyrhoe.

“Ve Kardinal Oddone de Monferrato,” diye aceleyle ekledi uşak, ikinci kardinali beklemezmiş gibi mahcup olarak.

“Beni buraya niçin çağırdın evladım?” diye sordu Pecorara, kış mevsimindeki bir taş kadar soğuk bir sesle. Helmuth adlı uzun boylu asker usulca Ferenc’e bir şeyler mırıldandı ve genç avcı gözlerini kardinallerden ayırmaksızın kafa salladı. Ocyrhoe dostunun nihayet etrafında olup bitenleri ânı anına anlayabilmesinden memnundu. Hiç onun kadar sabırlı birini tanımamıştı.

Frederick’in bakışları Monferrato ile mumun üzerinde gezindi. İmparator bezgin bir sesle iç geçirdi, gözlerini yuvarladı ve küfretti. “Sizi serbest bırakıyorum Ekselansları,” dedi huysuzca Pecorara’ya. Pecorara çağrılış sebebinin bu olduğunu önceden biliyor olmalıydı; yüzünde ne bir şaşkınlık ne de bir memnuniyet ifadesi belirdi. “Artık imparatorluğa misafir olmanız gerekmiyor. Derhal Roma’ya gitmekte ve oylamaya katılmakta serbestsiniz. Aslına bakarsanız aynen öyle yaparsanız çok memnun olurum, böylece bu kahrolası maskaralığa bir son verebiliriz ve ben de evime dönebilirim. Tanrı korusun, eğer o lanet olasıca Moğollar imparatorluğuma kadar gelip dayanır da siz kardinaller benimle didişmekte ısrar ettiğiniz için halkımı koruyamazsam Kilise tam bir günah yuvası demektir. O yüzden kaçmaya çalışmadığınız için teşekkürler. Şey... en azından fazla uğraşmadığınız için. Artık özgürsünüz. Solumdaki bu insanlar—” Ocyrhoe, Ferenc ve Léna’yı işaret etti, “—sizi dosdoğru saraya götürecekler.”

Kardinal kısa bir süreliğine düşünceli gözüktü, sonra da dudaklarını büzdü. “Hürriyetimi kazandığıma memnunum ama Tanrı’nın seçilmişleri arasında hapsettiğin tek kişi ben değilim. Kilisenin sorunsuz gidişatına tam da ona en çok ihtiyaç duyulan bir zamanda müdahale ettin. Böyle bir küstahlığa verilecek tek cevap vardır.” Adam sağ omzunun üzerinden geriye, Monferrato’ya baktı. “Kardinal, rica etsem?” Elini astına doğru uzattı.

“Ah, Tanrı aşkına,” dedi Frederick, çileden çıkarak. “Yine mi?”

Pecorara tüm ağırbaşlılığı ve vakurluğuyla Monferrato’dan küçük bir el çanı aldı. Çanı sapından tuttu, tekrar İmparatora doğru döndü ve bileğinin bir hareketiyle çanı iki kez sertçe çaldı. “İnanlar arasına nifak ve karışıklık soktun,” dedi ciddiyetle. “Kasıtlı eylemlerinle kendini Kiliseden ayırdın ve onun kutsal varlığından mahrum bıraktın. Sen izinden gidilecek biri değilsin.”

Helmuth’un beti benzi attı. Ferenc tercüme etmesi için askerin manşetine kibarca asıldı ama Cermen bunu fark edemeyecek kadar ürkmüş durumdaydı.

Pecorara çanı geri verirken Monferrato onu almak, büyüğüne koltukaltındaki diğer nesneyi uzatmak ve aynı anda mumu dik tutmak için beceriksizce çabaladı. Değiş tokuşun gerçekleştirilmesinin ardından Pecorara dikkatini bir kez daha İmparator’a yöneltti ve Ocyrhoe kardinalin kocaman bir kitap tutmakta olduğunu gördü. Genç kız bunun bir İncil olduğunu düşündü, zira başka hiçbir modern kitabın o kadar çok sözcük barındırabileceğini hayal edemiyordu. Kardinal kitabı açıp çatık kaşlı İmparator a doğru tuttu, sonra da sanki bir böceği yakalamak istermişçesine, meşum bir edayla sol tarafı sağ tarafın üstüne kapattı. Helmuth durumdan son derece rahatsız gözükmesine rağmen Frederick alaycı bir keyif duyarmış gibi başını iki yana sallamakla yetindi.

Pecorara şimdi de kitabı Monferrato’ya verip mumu alıyordu. Tekrar İmparator a doğru döndü, mumu büyük bir ciddiyetle yüz hizasına kadar kaldırdı ve alevi üfleyerek söndürdü. Helmuth tedirginlikle kıpırdandı; Ferenc’in alnı şaşkın bir ifadeyle kırıştı; Léna’nın suratından hiçbir şey okunmuyordu; İmparator Frederick diğer her şeyden ziyade bıkkın görünüyordu.

“Frederick Hohenstaufen, bu vesileyle çanın, kitabın ve mumun şahitliğinde aforoz edilmiş bulunuyorsun,” diye duyurdu Pecorara.

Kardinal Rinaldo de Segni için dünya basit bir yerdi. Bu, Tanrı’nın eserinin son derece karmaşık olmadığı anlamına gelmiyordu; de Segni o dünyadaki rolünü biliyordu, hepsi bu. Ve o rol yaşamını Tanrı’nın verdiği mesaja adamaktı. Kutsal Roma İmparatoru gibi insanlar dünyevi mükâfatların peşindeydiler: güç, para, prestij. İmparator tüm okumuşluğuna rağmen hâkimiyetini bütün İtalyan yarımadasına yaymak isteyen, açgözlü bir adamdan fazlası değildi. De Segni ise Kiliseyi tüm kalbiyle severdi ve Kilisenin İmparator’un gücü önünde boyun eğmesine neden olacak bir pontife katlanacak hali yoktu; tam tersinin olması gerektiği apaçık ortadaydı.

Bu da elindeki kâğıt parçasına Bonaventur’a yazmasını çok kolay bir hale getirmekteydi.

De Segni kâğıdı katladı, ayağa kalktı ve mihraba yürüdü. Tabak kadehin üstünde duruyordu. Dini geleneklere uygun olarak kâğıdını tabağa bıraktı, sonra da tabağı kenara çekip bir tarafını eğdi ki kâğıt kadehin içine düşsün. Ardından tabağı tekrar kadehin üstüne koydu. On oydan ilki kullanılmıştı.

Rodrigo parlak bir ışık patlaması ve borazan sesleri eşliğinde Aziz Peter’in kabrini çok gerilerde bıraktı. Bir rüzgâr onu yakalayıp fıldır fıldır döndürdü ve boynunu kırmak istercesine başını geriye doğru itti. Rodrigo sanrıya karşı direnerek mücadele etti ama çatırdayan kemiklerin ve kutsal bir felcin vecdinden kurtulamadı. Tam derisinin yırtılacağından korkarken rüzgâr azaldı, neredeyse dostane denebilecek nazik bir tokat gibi yanağına hafifçe üfledi ve Rodrigo kendini bir dağın yamacında buldu.

Kirli cüppesinin yerini incecik, beyaz bir kaftan almıştı ve kule gibi yükselen sedir ağaçlarının oluşturduğu bir koruluğun kenarında yalınayak duruyordu. Ağaçların kokusu o kadar yoğun ve güçlüydü ki Rodrigo o aromayı bir nektar gibi yuttu yutacaktı. Koruluğun ötesindeki ufku göremese de sedirler onu yaklaşan bir fırtınaya karşı uyarmak istercesine bir o yana bir bu yana çılgınca sallanıyordu.

Haşin bir karanlık gökyüzüne mürekkep misali yayıldı ve bir yıldırım yakındaki bir sedirin köklerine kamçı gibi indi. Ağaç bir inilti koyverirken Rodrigo’nun o güne dek gördüklerine hiç benzemeyen cızırtılı yıldırım yere değdiği noktada sıcak ve parlak bir gümüş halinde katılaştı, ardından bir burgu gibi toprağa gömüldü. Toprak kararıp ışıldadı, sonra da sedirin köklerinin etrafından çekildi. Ağaç bir çığlık attı, o bir insandı. O kesinlikle bir insandı; çünkü çıkan ses bir insanınkinden farksızdı. Rodrigo başını kaldırdığı zaman dallarının gölgeleri arasında bir insan suratı seçebiliyordu. Yüz, ne bir erkeğe ne de dişiye aitti, sadece insansı, hem de çok insansıydı. Ayrıca bilgeydi de. O hem ataları hem de torunları olan bir varlıktı ve şimdi kökleri her ikisinden de ayrılmaktaydı. Eriyik halindeki gümüşi yıldırım kesip biçti, bir bebeğin gırtlağını sıkan bir el gibi koca ağacın köklerine sıkıca sarıldı ve onu sarstı. Hem de öyle bir sarstı ki olup bitenlerden hiçbir şey anlamayan ağaç dehşet içinde haykırarak yerinden söküldü ve toprağı sarsan bir gümbürtüyle yere devrildi. Yaprakları ve dalları Rodrigo’nun başını sadece birkaç santimle sıyırıp geçti.

Rodrigo ağacı teselli etmek istese de yıldırımın oradaki varlığını fark edeceğinden ve kendisini de ağaç gibi devireceğinden korkuyordu.

Geriye kalan ağaçlar feryat ediyor, dallarını sarsıyor, gövdelerini sallıyorlardı. Sanki hep beraber yere eğilip devrik sedire dokunmak istiyorlardı. Sonra gökyüzü yarılarak çok sayıda yıldırım tarafından ikiye ayrıldı. Tıpkı bir elin bir kadını saçlarından yakalaması gibi her bir ağaç en üstteki dallarından tutularak büküldü, ardından hepsi de nöbet geçirircesine sarsılmaya başladı. Tek bir sesle titreyip haykıran ağaçlar aynı anda topraktan sökülüverdi. Birkaç metre havaya yükselirlerken çıplak kökleri titreşerek o zamana kadar kendilerine hayat veren nemli toprağı üzerlerinden attı ve hemen ardından topyekün bir sessizlik içinde...

Yan yatıp Rodrigo’nun üstüne düştüler. Gövdeler onu ezdi, dallar kollarına saplandı, yapraklar gözlerini oydu.

Korkuyla haykıran Rodrigo lahdin üstünde yatıyor, parmaklarının altındaki soğuk taşı hissediyordu; ama aynı zamanda ölen ağaçların baskısını da hissediyor ve ne gördüğü kâbustan -sanrıdan- ne de çektiği acıdan kurtulabiliyordu.

Kardinal Giovanni Colonna’nın ailesi o kadar uzun bir zamandır Orsinilerle kavgalıydı ki aralarındaki nefretin kaynağı unutulmuştu. Fakat bu durum müteakip nesillerin aradaki uzun soluklu husumete sıkı sıkıya tutunmasına engel teşkil etmiyordu. Kolay kolay kimseye kin gütmeyen Colonna bile Orsini’den nefret ediyordu ve Senatör un isteği Aziz Peter’in tahtında Bonaventura’yı görmekti; bu yüzden Bonaventura asla Colonna’nın oyunu alamazdı. Colonna önceki seçimlerin hepsinde Castiglione’ye oy vermişti... fakat artık kardinallerin tümü Orsini’ye çok kızgın oldukları için bütün oyları Castiglione’nin alacağını düşünüyordu. Özellikle de Senatöre harika bir biçimde diklenmesinin ardından... O yüzden Bonaventura’nın seçimi kazanması gibi bir tehlike mevcut değildi.

Colonna işte buna dayanarak herkese Kilisenin mütevazı ve mistik kökenini hatırlatacak bir oy kullanmaya karar verdi. Baş Pontif’in makamına, diye yazdı kâğıt parçasına, Peder Rodrigo Bendrito’yu seçiyorum. Sonra da sırıtarak ayağa kalkıp mihraba doğru yürüdü.

Ocyrhoe gördüklerine inanmakta zorluk çekiyordu. Eğitimindeki hiçbir şey onu laik ve kutsal güçler arasındaki bu dar görüşlü, mantıksız gerilime hazırlamamıştı. Her iki unsura da oldukça kayıtsız kalacak bir biçimde yetiştirildiği için hem İmparatorun hem de kardinalin kendilerini bu kadar ciddiye almaları ona çıldırtıcı bir biçimde tuhaf gözükmekteydi. Bu denli önde gelen insanların birbirlerine büyüklük taslamaktan daha önemli işleri yok muydu?

Frederick, aforoz edildiği haberine uzun zamandır çile çeken bir hasta gibi iç geçirerek tepki verdi. Sonra da kardinale zoraki bir tebessüm etti. “Affedersiniz Ekselansları; sanırım bir hata yaptım. Serbest bırakmak istediğim kardinal siz değilmişsiniz. Sizi gece gece buraya kadar yorduğum için özür dilerim ama bu fevkalade sonbahar gününde Tivoli’deki kaleme yapacağınız dönüş yolculuğunun çok hoş geçeceğinden eminim.” Kardinalin gözleri çakmak çakmak baksa da ağzından tek kelime çıkmadı.

“Kardinal Monferrato,” diye sözlerini sürdürdü İmparator, hoşgörülü ve dostane bir ses tonuyla. “Madem benden izin almadan dostunuza eşlik etme cüretini gösterdiniz, lütfen oyunbozan biraderinizin önüne çıkın.”

Monferrato’nun zaten fal taşı gibi açık olan gözleri iyice pörtledi. Adam çekingen bir adımla Pecorara’nın yanına geçti. “Buyurun Majesteleri?” dedi.

Frederick kullanılan unvana şöyle bir gülümsedi, Pecorara’nın diğer kardinale kaşlarını çatarak baktığını görünce de tebessümünü yineledi. “Sizden biraderinizin önüne geçmenizi istedim, sizse yanında duruyorsunuz. Onun kahrolasıca önüne geç be adam; artık seninle konuşuyorum.”

Monferrato iki köpeğin arasında kalan ve hangi yöne kaçacağını şaşıran bir tavşanın ürkekliğiyle öne doğru bir adım daha attı. Ocyrhoe diğer kardinalin küplere bindiğini görebiliyordu. Ne aptalca oyunlar, diye düşündü genç kız. Ferenc hâlâ olup bitenleri tercüme etmesi ümidiyle Helmuth’un manşetini çekiştiriyordu. Ocyrhoe elini uzatıp yaşananların Latince karşılığını işaret diliyle anlatacak gibi oldu, ama son anda fikrini değiştirdi. Dışlandı, diye işaret verdi genç kız. Herhalde en azından bu kadarını anlar, diye düşündü bir yandan da. Delikanlı kararsız gözlerle önce Frederick’e, ardından Ocyrhoe’ya baktı. Sonra da omuz silkerek kızın ne demek istediğini anladığını -bunun din adamları tarafından başka insanlara yapılan çok fena bir şey olduğunu- fakat ne manaya geldiğinden bütünüyle emin olmadığını belirtti.

Frederick’in hiç de huzursuz olmuş gibi bir hali yoktu.

“Ekselansları,” dedi Monferrato’ya, “aynı putperestçe ayini üzerimde uygulamayacağınıza yemin ederseniz arkadaşınız yerine sizi serbest bırakacağım ve şuradaki genç izcilerim sizi papalık binasına götürecekler. Arkanızdaki Pecorara’ya bakmayın; bu sizin kararınız ve onu kendi başınıza vermelisiniz.”

Kardinal, Ocyrhoe’nun idrak edemediği bir dizi iç hesaplaşmayla boğuşurken sonsuz gibi görünen, aşağı-yukarı beş kalp atımlık bir zaman geçti. Teklifi kabul edeceği açıkça belliydi; o yüzden sessizce kafa sallayarak öyle yaptığında Frederick’in huzur dolu tebessümü Ocyrhoe’ya abartılı geldi.

“Pekâlâ,” dedi İmparator, gülümsemesi solarken. “Gelin bu coşkulu anın elimizden kayıp gitmesine izin vermeyelim. Atlarınız hazır. Hemen Roma’ya gidip şu usandırıcı sede vacante’yi sona erdirin.”

Rodrigo doğrulmaya çalıştı ama sanrının -etrafına yığılmış ölen ağaçların- ağırlığı onu yerinde tuttu. Nefes almayı, acısını dindirmesi için Tanrı’ya yalvarmayı denedi; bu yükü sırtında yeterince taşıdığı muhakkak değil miydi? Fakat yakarışı yeni ve kör edici bir ışık patlamasıyla yarım kaldı. Altındaki zemin bir kaya kadar sert olmasına rağmen parçalanarak dağıldı ve Rodrigo insanın içini donduran binlerce yıl boyunca düştü de düştü. Sonra da kendini yerde buldu.

Burası cehennem miydi? Hava yeterince sıcaktı, ama hayır... hava parlak, güneşli, hatta tozluydu. Burası dünyada bir yer, hatta belki de Levant’tı’.[20]

Rodrigo alçak ve melodik bir ritmi önce hissetti, ardından işitti. Çevresine bakındığında sadece peştamal ile sandalet giyen, güneşten pişmiş ve terli ciltlerinin altındaki kaburgaları açıkça görülen bin adam tarafından etrafının sarılmış olduğunu gördü. Uzun sıralar halinde dizilmiş olan adamlar ağır bir halata asılıyorlar, yükleri karşısında ızdırap iniltileri çıkardıkça onlardan daha iyi giyimli olmayan zalim kölecibaşları tarafından kırbaçlanıyorlardı. Tüm emekleri biraz ileride kule gibi yükselen bir şeye yönelikti.

Rodrigo başını kaldırdığında zaten orada olacağını tahmin ettiği şeyi gördü: kısmen tamamlanmış bir piramit. İtilip kakılan adamlar bir sonraki dev bloğu yerine çekiyorlardı ve Rodrigo onları çok iyi tanıyordu: bunlar Mısır’da esir edilmiş İsrailoğullarıydı.

Yukarıdan geçen bulutlar günün sıcağına gem vurdu ve adamlardan bazıları yağmur çiseleyeceğini umarak başını kaldırdı. Fakat bulutlar şimşekli bir öksürükle karardı ve gökyüzünde koca koca yırtıklar açıldı. Bardaktan boşalırcasına bir yağmur başladı ama bu yağmur kızıl, sıcak ve yapış yapıştı. Adamlar dehşet ve ümitsizlik çığlıklarıyla ellerini başlarının üstünde tuttular, ardından hem zincirlerini hem de kölecibaşlarını peşlerinden sürükleyerek orada olmayan bir sığınak bulma ümidiyle etrafta amaçsızca koşuşturdular.

Rodrigo yaşananları yine bir tiyatro sahnesinin önündeymişçesine seyretti; kendi üstüne tek damla kan sıçramamasına rağmen yağmurun toprağa ve adamların tenine düştüğünü duyabiliyordu. Havayı dolduran kanın leş gibi kokusu o kadar ağırdı ki Rodrigo’nun öğürmesine ve boğulur gibi sesler çıkarmasına sebep oldu. Çığlıklar artar ve panik halindeki köleler giderek daha büyük bir telaşla koşuştururlarken kan yağmurunun yerini vıcık vıcık bir kurbağa sağanağı aldı. Canlı kurbağalar... Yeşil renkli, öfkeli gökyüzünden düşen kurbağalar yerde yığınlar oluşturuyor, korku ve şaşkınlık dolu vıraklamalarıyla üzerlerine yağdıkları insanlar kadar gürültü çıkarıyorlardı. Toprağa çarpar çarpmaz yarılıp iç organları dışarı saçılmayanların çoğu derhal ayaklar altında ezilerek dümdüz oluyor, diğerleriyse hoplayıp zıplayarak hengâmeyi iyice arttırıyordu. Bu sahneyi midesi bulanarak seyreden Rodrigo şimdi neler olacağını iyi biliyordu.

Kurbağa yağmuru dinerken tepelerindeki kara bulutun tamamı panik halindeki adamların üstüne doğru alçaldı ve bulutun dev bir sinek sürüsü olduğu anlaşıldı. Yaratıkların vızıltısı aşağıdaki her şeyin çıkardığı seslerin toplamından daha yüksekti. Sanki kanatları ile çeneleri metalden yapılmış ve dokundukları her canlıyı kesip biçmeye gelmiş gibi bir yırtma, doğrama, kesme sesi çıkarıyorlardı. Onlar insanların vücudundaki açıkta kalmış her noktayı ısırdıkça bu yakıcı acının yol açtığı tiz çığlıklar kulakları sağır edici tantanaya ekleniyor, bu da bir toprak kaymasında birbirine sürten kayaların üstüne asılmış bir rüzgâr çanına su damlamasını andırıyordu.

Rodrigo seyretmeyi sürdürürken hızlı ve korkunç bir silsileyle bit istilası, çıban salgını, sığırların hastalığı, çekirgelerin -izleyeni büyüleyen, sarı çizgili, simsiyah bir bulut halinde- hücumu ve her şeyi yutan bir karanlık birbirini izledi. Tabii en sonunda da ölüm geldi. Diyarın dört bir yanındaki ilk doğan erkek çocukların hepsi çelik kanatlı, çiçek bozuğu suratlı ölüm meleğinin elinde can verdi.

Bunun ardından sahne yine dramatik bir değişim geçirdi. Ayaklarının altındaki toprağın kaybolduğunu hisseden Rodrigo kendini yine havada, aşağıdaki facianın çok yukarısında buldu. Bir süre karanlıkta uçtuktan sonra altında sonsuza kadar uzanıp gidermiş gibi gözüken bir su kütlesi gördü... ve Rodrigo bunun ne olduğunu da anladı: Kızıl Deniz. Sular Musa ile Yahudiler için ikiye ayrılıyor, arkalarından da savaş arabaları ile yayalardan oluşan kalabalık Mısır orduları geliyordu... lâkin deniz onların üstüne kapandı ve Mısır meydan okurcasına yükselen son bir haykırışla Yahudi ırkını elinden bıraktı.

Nihayet esaretten kurtulan İsrailoğulları yüzlerini ıssız bir çöle doğru çevirdiler ve Rodrigo’nun kırk sene süreceğini bildiği bir yolculuğa başladılar.

Yaşlı İspanyol kardinal Gil Torres elindeki kâğıt şeride kötü kötü baktı. Frederick ondan imparatorluk adına elçilik yapmasını istediğinde kendisini Roma’da tuttuğu için Gregory’den nefret etmişti.

“Bana öyle çok yardımın dokunuyor ki,” diye suyuna gitmişti Gregory, “seni yanı başımda tutmak zorundayım; papalığın gündelik işleri sensiz nasıl yürür bilmiyorum.”

Bu pohpohçuluk Kardinal Torres’i tiksindirmişti. Söylenenlerin doğru olmadığının farkındaydı ama Pontif’in isteğini reddedemezdi. O yüzden bu süreç boyunca oyunu hep Castiglione’ye vermişti; onu sevdiğinden falan değil, sadece yaşasaydı Gregory’nin Bonaventura’yı seçeceğini bildiği ve ne pahasına olursa olsun Gregory’nin seçimine karşı oy kullanmaya kararlı olduğu için. Lâkin Castiglione’nin Orsini’ye kafa tutmasının ardından tüm kardinallerin, hatta belki de Gregory’nin en sadık dalkavuğu olan Sinibaldo Fieschi’nin bile oylarını ona verecekleri aşikârdı. Öyle ki Castiglione bu davranışıyla Torres’in bile saygısını kazanmıştı, belli ki yeni Papa o olacaktı. Gil Torres oyunu onun için kullanmasa bile...

İşte bu huzur vericiydi, zira böylece nasıl birinin Roma Papazı olmasını isteyeceğini düşünme imkânına kavuşmuştu. Gregory’den mümkün olduğunca farklı biri. Siyasi bağlardan veya oyunlardan uzak biri. Aziz Peter’in tahtının stresine dayanabilecek azme sahip biri. Torres’in aklına akrep saldırısından kurtulan -adamın bunu nasıl başardığını ne biliyor ne de umursuyordu- o şaşkın fakat samimi rahip geldi. Üstelik, ayrıntılarını bilmemesine rağmen, o adam bir savaş meydanından da sağ çıkmıştı. Başından geçenler onu derinden sarsmışsa da imanı hiç sarsılmamıştı ve tüm siyasi gerçeklere rağmen iman bir Papa için çok önemliydi.

Başka hiç kimse o aklı bir karış havada rahibe oy vermek kadar radikal bir şey yapmayı düşünmezdi, ama Torres bunun salondaki tüm çıkarcıların ve siyaset düşkünlerinin suratına inecek iyi bir tokat olduğu görüşündeydi. Tabii rahibin isminin potansiyel bir aday olarak okunduğunu duyarlarsa...

Kardinal Torres kâğıda Peder Rodrigo Bendrito yazıp oyunu kullanmak için ayağa kalktı.

İsrailoğulları sıcağın, yakıcı güneşin ve tozun altında durup dinlenmeden yol teptiler. Rodrigo da onlar tarafından görülmeyen ve hissedilemeyen, fakat onlarla birlikte eziyet çeken bir ruh, bir hayalet gibi İsrailoğullarının yanında gezdi.

Musa öleli çok olmuştu. Bu başka bir göç, başka bir yolculuktu ve Rodrigo nereye gittiklerini bilmiyordu.

Güneşin göz kamaştırıcı ve boğucu parlaklığı altında onları seyrederken ezelden beri yol aldıklarını, ebediyen de alacaklarını fark etti. Çadırların içinde ve besi hayvanlarıyla birlikte yaşayacaklar, çocuklarını yollarda büyütecekler, asla ve asla bir eve sahip olmayacaklardı. Onlar, İsrail’in bu kayıp kavmi, ebediyen gezmeye mahkûm olan sonsuz bir kervandı. Kavmin kralı çok uzaklardaydı ve bu insanlar krallığa doğru değil, onun aksi istikametinde gidiyorlardı. Bu kabile ne eşeğe ne de deveye biniyordu; onun yerine gürbüz, kısa bacaklı midillilerden faydalanıyordu. Artık doğudaki çöllerde dolanmıyor, değer verdiği her şeyi elinden almak için dosdoğru Rodrigo’ya, onun cemaatine, onun evine doğru geliyorlardı.

Rodrigo bunu anlar anlamaz onlara görünür hale gelmeye başladığını fark ederek dehşete kapıldı. Gelenler onun varlığından haberdardı. İçlerinden bazıları onu şimdiden görebiliyor, hatta duyabiliyordu. Bu dikkatli birkaç kişi güdük atlarıyla Rodrigo’ya yaklaşıp kahverengi suratlarını kaldırdılar ve etraflarındaki havayı kokladılar. Koklamaları bitince de kurt gibi gülümseyerek birbirlerine kafa salladılar.

Lahdin üstünde kıvranan Rodrigo diğer sanrılardan hiçbirinin yol açmadığı bir dehşetle kan ter içinde kalmıştı, çünkü bu sanrının gerçek olduğunun farkındaydı.

“Din adamı!” dedi askerlerden biri, küçümseyici bir şekilde yere tükürüp Rodrigo’yu yakasından kavrarken. Rodrigo artık bu yabancıların arasındaki bir hayalet, sessiz bir gözlemci değildi; fazlasıyla somut bir hale gelmişti. Kendini geriye atarken adamın onu çekmesiyle birlikte atın hemen yanında dizlerinin üstüne düştü. “Hayatının bağışlanması için yalvar,” dedi asker nahoş, alaycı bir sesle. Yakınlardaki diğer askerler de dikkatlerini ona yöneltip arkadaşlarıyla beraber güldüler.

“Yalvarmayacağım,” diye titreyen bir sesle diklendi Rodrigo. “Canımı Tanrı’ya ve O’nun meleklerine emanet ediyorum. Muhakkak gelip beni kurtarırlar.”

O bunları söylerken tepelerindeki parlak mavi gökyüzü ikiye ayrıldı ve yarıktan dışarı göz kamaştırıcı, ilahi bir ışık saçıldı. Işık o denli parlak ve mağrurdu ki ona doğrudan bakmak mümkün değildi. Gözlerini kaçıran Rodrigo huzur dolu bir haykırışla kollarını ışığa doğru kaldırdı ve kurtuluşu için Tanrı’ya şükretti.

Kocaman ve güzel bir melek, lahit kapakları boyutundaki kanatlarını çırparak bu korkutucu, esmer tenli düşmanlara doğru dalışa geçti. Rodrigo meleğin güçlü ellerine dokunmak için parmaklarını uzattı ve bu tehlikeli düşmanlarının arasından alınma beklentisiyle nefesini tuttu.

Fakat hava tıslamayı andıran bir sesle doldu ve oklarla delik deşik edilen melek şiddetle sarsıldıktan sonra güzel bir heykel gibi Rodrigo’nun ayaklarının dibine düştü. Meleğin vücudu camdan yapılmışçasına kırılıp paramparça oldu. Düşman hem zevkle hem de utkuyla haykırırken ister fani ister ilahi olsun artık hiç kimsenin yardım edemeyeceği Rodrigo yabancı ellerin kendisini yakaladığını ve parçalama niyetiyle çekiştirdiğini hissetti.

Kardinal Goffredo da Castiglione isminin baş harfini kâğıda yazdıktan sonra tereddüde kapılıp durdu. Henüz oy kullanmamış diğer kardinallere bir göz attı. Hepsi de ya yazıyor, ya dua ediyor, ya derin düşüncelere dalıyor, ya da üçünün bir kombinasyonunu yaparmış gibi davranıyordu. Orsini’ye kafa tutmanın heyecanı geçmişse de Castiglione o anda kendini nasıl hissettiğini hâlâ hatırlıyordu: kalbi gümbür gümbür kulaklarında atmış, yanakları hızlanan kan akışıyla al al olmuş, avuçları ter içinde kalmıştı. Olay sırasında tüm bunlar coşturucu bir etki yaratsa da bu sabah kalktığında kendini bitkin bir halde bulmuştu. Salondaki herkesi etkilediğini biliyordu, bazıları oy verdikten sonra yerlerine dönerken ona imalı bir gözle bakmıştı; ama bildiği bir diğer şey de düzenli olarak öyle davranması halinde hasta olup yataklara düşeceğiydi.

Castiglione bu görevi istemiyordu. Mesele bu kadar basitti. Papalık işte tam burada, avucunun içindeydi. Zamanlama uygundu ve Castiglione onu hak etmişti. Fakat Aziz Peter’in tahtı ile rahat bir döşek arasında seçim yapacak olsa hiç düşünmeden döşeği seçerdi.

Bize daha genç biri lazım, diye aklından geçirdi. Bu karanlık dönemde Hıristiyanlık Âlemini kurtarmak ve ona hizmet etmek için adalet yolunda mücadele etmenin nefes almak kadar doğal geldiği, ateş gibi birine ihtiyacımız var. Ancak gerçek bir fanatik Kiliseyi Gregory tarafından sürüklendiği aşırı uçlardan çekip alabilir, güç ve kontrol yolundan hizmet ve maneviyat yoluna geri döndürebilirdi.

Castiglione öyle bir fanatikle, hem de Roma doğumlu bir tanesiyle kısa süre önce tanıştığını mutlulukla fark etti.

Kardinal tüy kalemini kaldırıp bir isim yazmaya başladı.

Aziz Peter’in lahdinin üstünde kıvranan Rodrigo hem şuursuzdu hem de etrafındaki dünyadan bütünüyle ve en korkunç şekliyle haberdardı. Hayalet eller onu hâlâ tutuyor, uzuvlarına asılıyor, saçlarını çekiyor, parmaklarını onun ağzına sokuyordu. Rodrigo diğer ülkelerin de bu yabancı savaşçılar tarafından yakılıp talan edildiğini, diğer halkların da onlar tarafından yurtlarından kovulduğunu gördü. Dünya akan kanla ve yok oluş çığlıklarıyla doluydu. Altındaki lahit kayboldu ve kendini başka bir yerde yatarken buldu. Üzerinde bulunduğu toprak öylesine harap edilmişti ki onun ne olduğunu bir türlü çıkaramıyordu; belki de eskiden verimli bir ova, pırıl pırıl bir çöl ya da bir dağ vadisi olabilirdi. Hatta belki de tüm binaları yıkılan bir şehirdi burası. Rodrigo hangisinin doğru olduğunu kestiremiyordu. Yanmış toprağın mı yoksa un ufak edilerek toz haline getirilmiş insan kemiklerinin mi üstünde kıvrandığını bilmiyordu.

Rodrigo tüm zaman ve yer kavramını yitirdiği gibi görüş alanında savaşanlardan hiçbirini de tanımıyordu. Kimin hangi taraftan olduğunu, kimin iyi kimin kötü olduğunu, kimin güçlü kimin güçsüz olduğunu, kimin Hıristiyan olup kimin olmadığını, kimin kötülük kimin iyilik ettiğini bilmiyordu. Ellerindeki her türlü yöntemle birbirlerini öldürmeye, başkalarının ölüm çığlıklarını duymaya azmetmiş isimsiz, suratsız, inançsız insanlar birbiriyle dövüşüyordu. Kendilerinden başka hiçbir canlı onlar için bir değer taşımıyordu ve düşmanlarının işlerini bitirdiklerinde dönüp müttefiklerini de öldüreceklerine şüphe yoktu.

Canlı ve insan olmanın anlamı öldürmek, sakatlamak, zarar vermek, yok etmekti. Kimin neye inandığının, işlerini nasıl hallettiğinin veya nerede yaşadığının önemi yoktu. Sadece insan olması bile onu başka birinin gazabı ve hiddeti için bir hedef haline getiriyordu.

En adi hayvanlar bile kendi türlerine saldırmaz, diye perişan bir vaziyette düşündü Rodrigo; savaşçıların erkek, kadın ve çocuk ayrımı yapmadan öldürmelerini seyrederken. Kimin saldırdığının, kimin savunduğunun, kimin öldüğünün neredeyse hiçbir önemi yoktu, hiç kimse diğerlerinin gazabından kaçamıyordu ve dünya dehşet verici bir ilgisizlikle dönmeyi sürdürüyordu.

Bu hem geçmiş hem de gelecekti ve Rodrigo hepsini birden şimdi görüyordu.

Sinibaldo Fieschi hariç tüm kardinaller oyunu kullanmıştı. Oylama sonunda dramatik bir harekette bulunacağı için bu kadar beklediğinden, zira oyunu mutlaka Bonaventura’ya vereceğinden kimsenin kuşku duymadığı muhakkaktı.

Fakat Fieschi de Castiglione kadar sayı sayabilir ve karşısındaki suratları salondaki herkesten daha iyi okuyabilirdi. Somercotes hâlâ yaşasaydı Castiglione’nin başkaldırısını kesin bir zafer olarak tercüme ederdi. Fakat Tanrı’ya şükürler olsun ki Somercotes öteki dünyaya göçmüştü ve Fieschi, Castiglione’nin anlık liderlik gösterisine bakıp da hayallere kapılmamaktaydı.

Fieschi bazilikanın içinde bir yerlerde gezinen çatlak rahibi düşündü. Somercotes onu o kadar kolayca avucunun içine almıştı ki. Ona ilk ben yaklaşsaydım, diye aklından geçirdi, kuklam olup çıkardı. Yüzüğü saklayıp onu bir kardinal olarak yutturur ve kime oy vereceğini söylerdim... sonra da akreplerin karıştığı o tesadüfi olay işimi fazlasıyla kolaylaştırırdı. En çocuksu maskaralıklara bile kanan da Capua gibi ahmaklar rahibin ağzının içine bakarlardı ve o kimi isterse ona oy verirlerdi. Yani benim önereceğim adaya! Bonaventura da seçimi kolayca kazanırdı.

Tabii bu Fieschi’nin Bonaventura’dan hoşlandığı anlamına gelmiyordu. Bonaventura faydalı bir alet, çok mühim bir görevi başarmak için kullanılacak vasat bir enstrümandı, hepsi bu. O görev ise Kiliseyi en iyi ihtimalle agnostik, büyük olasılıkla da ateist olan Frederick’in etkisinden uzak tutmaktı. Bonaventura pek akıllı sayılmazdı ama gözünü asıl amaçtan ayırmayacak kadar dik kafalıydı: laikliğin etkisinden büsbütün kurtulmak. Lâkin iş kitleleri gütmenin ayrıntılarına geldiği zaman Fieschi onun gibi biriyle beraber çalışmak istemezdi ve bunun başlıca sebebi Bonaventura’nın çok inatçı olmasıydı. Fieschi bir kuklacının marifetiyle parmağında oynatabileceği, zayıf iradeli, hatta geri zekâlı birini tercih ederdi.

Kâğıt parçasına Peder Rodrigo Bendrito yazmasının sebebi de işte buydu. Kardinallerin yüz ifadelerini okuyabiliyordu ve deli rahip için oy kullanan yedinci kişi olduğunu adı gibi biliyordu. Bildiği bir diğer şey de içlerinden hiçbirinin Rodrigo’nun gerçekten seçilebileceğini akıl etmemiş olmasıydı.

Fieschi ismi yazmayı bitirdi, vurgulamak için altını çizdi ve ayağa kalktı. Mihraba kadar gidip kâğıt parçasını tabağın üstüne bıraktı, kadehin içine kaysın diye tabağı eğdi, sonra da yerine döndü.

Gil Torres ile Colonna oyları saymak amacıyla ayağa kalkarlarken Fieschi oturduğu yerde gevşedi. Ardından çantasına uzanıp Rodrigo’nun el çantasında bulduğu kâğıt parçasını çıkardı. Gözleri ilk kez olmamak kaydıyla sözcüklerin üzerinde gezindi ve Rodrigo’nun kehanetinin anlamsızlığından büyük bir haz duydu.

Lübnan Sediri [21] devrilecek. Yıldızlar gökyüzünden birbiri ardına düşecek ve on bir yıl içinde tek bir tanrı ile tek bir kral olacak. İkinci evlat ortadan kaybolacak ve Tanrı’nın çocukları özgür kalacak. Ellerinde bir baş taşıyan göçebeler çıkagelecek. Vay rahiplerin haline! Yeni bir tarikat doğacak; o yıkılırsa vay Kilisenin haline! Üst üste savaşlara katılınılacak ve iman sarsılacak. Kanun ortadan kalkacak ve krallıklar devrilecek. Kâfirlerin diyarı yok olacak

Evet, diye içinden geçirdi Fieschi, tebessümünü bastırarak. Evet, bu adam bize çok iyi hizmet edecek.

15.BÖLÜM

GECE GÖĞÜNÜN ALTINDA

Istvan aralarına döndükten sonra Feronantus bir kinyen topladı. “Tüm grubumuz için,” dedi adam. “Hem mevcut olanlar hem de can verenler için.” Cnân yaşlı şövalyenin sözlerinden hem onur hem de kaygı duydu. Diğerlerinden bazılarının yüz ifadelerine bakılırsa aynı şeyleri hisseden tek kişi de değildi. Fakat hepsi de hazırlıklara başlayarak geniş ovada toplu bir şölen illüzyonu yaratmaya koyuldu.

Cnân rüzgâra karşı koruma sağlayacak kadar derin bir çöküntü buldu. Çöküntünün merkezinde durduğu zaman ufkun hafif bir bayırın hemen ötesinde yer aldığına neredeyse inandırabiliyordu kendini. Çöküntüde bir zamanlar su olsa gerekti, zira çukurdaki pelinotu miktarı çevre bölgedekinden daha fazlaydı. Yapışkan çalılar tamamen kuruyana kadar için için yanacak, sonra da ısı ve ışıkla parlayacak türdendi. Eleâzar ateşe yakıt olsun diye onlardan bir miktar kesmeye girişti.

Akşama en iyi yemeği kimin temin edeceği konusunda sessiz bir rekabete tutuşan iki av ekibi çöküntüden başlayarak kuzeye ve güneye doğru uzandı. Cnân içten içe her iki ekibin de fazla bir şey bulamayacağını düşündü ve Vera ile Percival birkaç saat sonra bir çift cılız tavşanla beraber geri geldiğinde karnı gürültüyle guruldadı. Lâkin kısa bir sürenin ardından Raedwulf ile Yasper’ı tespit ettiğinde heyecanlı bağrışları tüm grubu yanına topladı.

Raedwulf pelerinlerden, halatlardan ve Finn’in avcı mızraklarının birinden yapılmış eğreti bir kızağı çekmekte olan atının yanında yürüyordu. Kızağın üstüne kadife kaplı geniş boynuzlara sahip bir geyik seriliydi. Cnân’ın ağzı bu sahne karşısında hemen sulandı.

“Orada daha fazlası da var,” diye sırıtarak duyurdu Yasper, “ama sadece birini bile kampa nasıl taşıyacağımızı akıl etmek yeterince zordu.”

“Bir tanesi bile bizim tavşanlarımızdan kat be kat iyidir,” dedi Percival.

“Ben tavşan eti severim,” diye belirtti Istvan.

Macar’a aldırış eden olmadı. Geri döndüğünden beri söylediklerinin çok azı kulağa mantıklı gelmişti ve oradaki herkes adamın şapkasız mantar deliliğine tutulmuş olduğunu görebilmekteydi. Yine de onları ovada nasıl bulduğu hiçbirinin izah edemediği bir gizemdi.

“Buradan bir saat kadar kuzeyde bir sürü var,” diye açıkladı Yasper. “Ve sanırım su da. Kokusunu aldık ama onu bulma fırsatımız olmadı. Geyik bizi görünce ürktü, fakat çok uzağa kaçmadı.”

Feronantus simyacının raporunun dile getirilmemiş ayrıntıları karşısında hafifçe homurdandı. Yabani bir hayvan sürüsü tedbirli davranacak kadar atlıları tanırdı ama sırf öylelerini gördü diye akan bir su kaynağını bırakıp gitmezdi.

Yasper ölü hayvanın sağrısına bir şaplak attı. “Tarandos,” [22] diye duyurdu, Raphael’e göz kırparak. “Aristo’nun geyiği. Efsanevi hayvanlar bulmaya başladığımıza göre dünyanın kıyısında olmalıyız.”

Cnân bu beyanın saçmalığına gülüp geçtiyse de simyacının neşesi durdurulmayacak kadar bulaşıcıydı.

Taze sebzeler zor bulunuyordu. Grubun taşıdıklarının çoğu bir askerin tadına veya dokusuna dikkat etmeden yediği kıt istihkaka uygun olarak ya kurutulmuş ya da tuzlanmıştı. Fakat Yasper geyiği cadı ateşiyle yakmayacağına dair Feronantus’u ikna ettikten sonra bir macun hazırladı ve etler pişerken onu düzenli aralıklarla ateşe attı. Aslında hayvanı yavaşça kızartmaları, kontrfileleri beyaz kömürlerden oluşan bir yatağa gömüp öyle pişirmeleri gerekirdi. Lâkin Raedwulf geyiğin derisini yüzerken karınları o kadar yüksek sesle ve o kadar sık aralıklarla gurulduyordu ki eğreti bir şiş hazırlamaya ve eti olabildiğince çabuk pişirmeye karar verdiler.

Ateş kilometrelerce öteden görülebilecek, pişen etin kokusu da benzer bir mesafeye kadar yayılacaktı. Bozkırlarda saklanmaları mümkün değildi ve Raphael herkesin ne kadar yorgun olduğunu düşündüğünde grubun öyle bir gizlilik çabasına önem verdiğini sanmıyordu. Tok bir karınla savaşmak, son ve gerçek bir yemekten mahrum kalmaktan iyiydi.

Feronantus pişmiş geyiğin dumanı tüten etinden büyük parçalar keserken ateşin etrafında toplandılar. Çömelerek, uzanarak, ayakta durarak, diz çökerek, kısacası hiçbiri ateşten fazla uzaklaşmayarak ölüme mahkûm kimselerin iştahıyla yemeye giriştiler. Normalde tohum eşelemeye meraklı minik bir kuş gibi azar azar yiyen Cnân bile kendisine verilen et parçasına iki eliyle birden saldırdı ve kollarından aşağı akan suları hevesle yaladı.

Buna ihtiyacımız vardı, diye aklından geçirdi Raphael, karnı geyik etinin etrafında gerildikçe guruldarken. Yasper Moğol içkisiyle -kımız- dolu bir çift su tulumu çıkarmıştı ve Raphael yanından geçen bir tanesini alıkoydu. Soluk renkli içkiye hâlâ alışamamıştı, yine de kana kana içti. Burnunun ve gözlerinin sulanmasıyla birlikte öksürdü, ardından tulumu kendisine gülen Raedwulf’a aktardı.

“Daha yavaş nefes al,” diye gevrek gevrek gülen Galli, Raphael’in yuttuğunun neredeyse iki katını bir dikişte içti. Sonra da yüzünü ekşitip geğirerek ateşin öteki tarafındaki Eleâzar’ın bir tezahürat koparmasına neden oldu. İspanyol diğer kımız tulumunu onun şerefine kaldırdı.

“Seyahatlerim sırasında pek çok tuhaf şey içtim,” diye itirafta bulundu Raphael, “ama bu Moğol içkisine ısınmak çok zor.”

“Ben daha kötüsüyle de karşılaştım.” Raedwulf tulumu uzattıysa da Raphael geri almadı. “Mesela Yunanistan'daki o ağaç reçinesi.”

“Retsina’,’ diyen Yasper inledi. “Ah, Yunanlılar pek çok şeyi iyi bilirler ama tabiat bilimlerinde ve felsefede sergiledikleri azmi şarap imalatında gösterememeleri çok yazık.”

“Felsefe her gizemi çözemez dostum,” dedi Raedwulf.

“Doğru düzgün bir içki hazırlamak o kadar da büyük bir gizem değil,” diye karşı çıktı Yasper ve Eleâzar’dan ikinci tulumu aldı. “Moğolların bunu nasıl yaptıklarını biliyor musunuz? Malzemeleri hazırlayıp eyerlerine tuttururlar. Onlar yol aldıkça güneşin ısısı ve atlarının hareketi alkolün açığa çıkması için mükemmel bir ortam yaratır.”

“Onlara hayranlık besliyor gibisin,” diye geveledi Istvan, Raedwulf’un yanındaki yarı yatar pozisyonundan.

Yasper omuz silkti. “Her biri kendi başının çaresine bakabiliyor. Yiyeceklerini ve içeceklerini yanlarında taşıyorlar. Giysileriyle silahlarını onardıkları aletleri ve üzerinde yattıkları kürkleri de öyle. Hangi yöne bakarlarsa baksınlar at sırtından ok atabiliyorlar. Bir Moğol yalnız başına, hiçbir sıkıntı çekmeden dünyanın bir ucundan öteki ucuna kadar at sürebilir. İçlerinden biri bile yeterince tehlikeli; ama onlardan binlercesi bir araya toplandığında durdurulamaz hale geliyorlar.”

Raphael ateşin etrafına bakındı ve diğerlerinin yüz ifadelerine dayanarak simyacının duyduğu hayranlığın gruptaki çok az kimse tarafından paylaşıldığı sonucuna vardı. Yasper ateşteki odunların çıtırtısının fazlasıyla yüksek hale geldiği sessizliği fark ederek başını eğdi ve grubun moraline verdiği hasarı onaracak sözcükler bulmaya çalıştı.

“Kadın eli,” diye hırıldadı Istvan.

“Efendim?” diye sordu Raphael, dikkatlerini dağıtacak bir şey çıktığına sevinerek.

“Eksik kaldıkları şey o.” Macar bir elini köstekli atların gölgeli suretlerine doğru salladı. “Bir fahişeyi atın neresine korsun ki?” Anlaşılan bu kafası kıyak halinde bile cevabın dünden belli olduğunu düşünüyor olacaktı ki omuz silkip geçti. “Sonsuza kadar at süremezler ya,” dedi. “Bir adam eyerinde yiyip içebilir, hatta işeyip sıçabilir. Ama sonunda durması gerekir.” Başının geriye sarkmasıyla birlikte görmeyen gözlerle gece göğüne baktı.

Eleâzar şen bir kahkaha attı ve Raphael İspanyol’un kendisine baktığını fark edince yüzünün kızardığını hissetti. O sırada Yasper ile Percival’in arasında oturan Vera’ya bir göz atmamak için çok uğraştı. Vera uzaktaydı, ama o kadar da değil.

“Nihayet bir konuda hemfikiriz,” dedi Eleâzar, Istvan’a doğru kafa sallayarak. “Sana sunduğu zenginliklerden faydalanmayacaksan dünyayı bir uçtan ötekine kat etmenin ne anlamı var?”

Vera ateşe bir parça kıkırdak tükürdü. Kıkırdak orada çatırdayıp cızırdamaya başladı. Percival utangaç bir edayla kıpırdandı ve sohbette kadının yardımına koşacakmışçasına öne eğildi. Fakat Vera çelik gibi bir bakışla onu durdurdu. “Hayır,” dedi, “koca kılıçlı adam doğruyu söylüyor. Ben de onun kadar iyi teçhizatlı olsaydım fethettiğim her kasabada o silahı sokacak bir yer arardım. Zaten çapulculuğun amacı da budur, değil mi? Senin olmayana el koymak. Hem de silah zoruyla.”

“Şey,” dedi Eleâzar, Vera’nın sert bakışlarıyla göz göze gelmeye yanaşmayarak. “Demek istediğim o değildi. Ben sadece—”

“Moğollar çıkageldiklerinde Kalkan-Bakirelerim ve ben Kiev’deydik,” diye çıkıştı Vera. “O yenilmez ordunun söylentisi şehre ulaşalı on yıldan çok olmuştu. Beklemekle, Kalka Nehrindeki muharebeyle ilgili Kumanlardan duyduğumuz rivayetlerin doğru olduğundan korkarak yaşamakla geçen on yıl. Rutenya soyluları bu rivayetlere aldırış etmeyerek Kalka’da galip geldiklerine, güruhu geri püskürttüklerine kendilerini inandırmışlardı. Kendi uydurdukları yalanlara kanarak aralarında kavgaya tutuşan akılsız çocuklardan bir farkları yoktu ve güruh geri geldiğinde -ki geldiğine emin olabilirsin- hiçbiri buna hazırlıklı değildi.

“Moğolların fethettikleri diğer şehirlerden Kiev’e sığınmacı akıyordu. Koğuşlarımız yaralılarla, onlarca ve yüzlerce kilometre yürüyüp de kalemize gelemeyecek kadar kötü sakatlanmamış kadın ve çocuklarla doldu. Onlar şanslı olanlardı ve bedensel yaralar için elimizden geleni yapmamıza rağmen her biri gördüklerinden, başlarına gelenlerden dolayı çok daha derin ruhsal yaralar almıştı. Onlara yardımcı olamadık. Sadece ızdıraplarının azalması için dua edebildik, hepsi bu.”

Kemirdiği kemiği ateşe atan Vera ayağa kalktı. “Moğol ordusu Kiev’in duvarlarına gelip dayandığında duyduğumuz rivayetler yüzünden iyice uyuşmuş vaziyetteydik. Kalemizden bakınca şehir kapılarının ötesini görebiliyorduk ve ovaların düşman askerleriyle dolmasını seyrettik. Kiev daha önce de kuşatılmıştı; o şehir her Rutenya prensinin sahip olmayı arzuladığı bir inciydi. Fakat bu ordu farklıydı. Batu Han, Kiev’i elde etmek değil, yok etmek istiyordu. Hem de tamamen.”

Vera, yüzünden akan yaşları öfkeyle sildi. Gözleri ateş ışığında çakmak çakmaktı. “Kiev’in bir zamanlar dünyadaki en harika kentlerden biri olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Onun çevre eyaletlerden gelen zavallı sığınmacılara kucak açmasını, tüm o korkmuş insanları bağrına basarak onlara duvarları arasında bir yer bulmasını seyrettim. Orası bir sığınaktı. Orası evimizdi. Ve Moğollar onu yakıp kül ettiler, sırf ellerinden geldiği için...”

Uzun bir sessizliğin ardından Eleâzar çekinerek kıpırdandı ve konuşmak üzere ağzını açtı; fakat Vera elinin haşin bir hareketiyle adamı engelledi. “Onlar birer canavar,” dedi sert bir sesle. “Tıpkı Batılıların zaptetmek istedikleri kişilere karşı oldukları gibi. Her insanın canavar olduğunu düşünecek kadar budala değilim ama Bakire’nin kanı aşkına, yeminlerinin mukaddesliğini veya korumaya ant içtikleri kişilere saygı duymayı unutan adamlarla beraber at binmem.”

Eleâzar boynunu büktü. “Gururunu inciterek büyük bir hata ettim, skjalddislerin hanımı,” dedi. Yüzü ateş ışığında kızarmış, hatta kıpkırmızı kesilmişti. “Beni az önce beceriksizce yaptığım konuşmayla hatırlayacağını düşünmek yüreğimi sızlatıyor. Umarım bu akşam ettiğim sözler bir gün hafızandan silinir.”

Kafa sallayan ve yumruklarını açan Vera’nın dudakları buruk bir tebessümle kıvrıldı. “Daha çok gezip görmüş kız kardeşlerimden İberya’nın tatlı dilli adamlarıyla ilgili hikâyeler dinlemiştim,” dedi. “Sözlerin ne kadar yontulmamış olsa da, Eleâzar, az öncekilerin aksine yürekten geldiklerini biliyorum ve buna minnettarım.”

Kadın savaşçı dikkatini ateşin karşı tarafına, Istvan’ın yattığı noktaya yöneltti. Macar’ın başı hâlâ geriye sarkıktı ve Raedwulf bacağına bir tekme attığında sarsılarak guruldadı. Istvan ağzını kapatıp başını kaldırdı ve dilini dişlerinde gezdirdi. “Ne var?” diye sordu, şaşkın bir ceylan gibi gözlerini kırpıştırarak.

“Hanımefendi seni kaba buluyor,” dedi Percival usulca.

Istvan bir saniyeliğine Vera’yı süzdü, sonra elini tembelce ondan tarafa salladı. “Tabii ki bulacak,” diye homurdandı. “O sizden biri.” Adam başını tekrar geriye yatırdı ve dikkatini engin gece göğüne saçılmış yıldızlara verdi.

İlk gülen Yasper oldu. Yavan kıkırdamaları yavaş yavaş ateşin çevresine yayılarak grubun her bir üyesinin katılımıyla yükseldi ve ortama biraz laubalilik getirdi.

Vera yerden küçük bir taş alıp Istvan’a attı. Taşın göğsünden sekmesiyle irkilen Istvan sinek kovalamasına bir elini savurdu. Vera tekrar yerine oturdu ve bunu yaparken Raphael’le göz göze geldi.

Kadın kendisine baktığında gözlerini kaçırmama konusunda giderek daha da ustalaşan Raphael ona karşılık verdi ve varlığının Vera’ya huzur aşıladığını hissederek büyük bir memnuniyet duydu.

Raedwulf atabileceği kadar uzağa attığı oklardan birinin gidip geri getirilmesinden daha uzun sürecekmiş gibi gözüken bir savaş öyküsü anlattığı sırada Raphael izin istedi ve işemek için oradan ayrıldı. Ateş ışığının sınırına ulaşana dek rüzgârın estiği yönde ilerledi, içinde gece avlanan bir yaratığın saklanmadığından emin olmak için önündeki çarpık çalıya bir tekme attı, sonra da bitkiyi bir güzel suladı.

İşini bitirirken deri bir çizmenin sert zemine basarken çıkardığı yumuşak pıtırtıyı duydu ve omzuna bir el kondu. “Biraz vaktini alabilir miyim biraderim?” dedi Percival. Raphael kafa salladı ve Percival bir sonraki çalıyı sularken bakışlarını önünde tuttu.

“Benimle birlikte biraz oyalan,” diye teklifte bulundu uzun boylu şövalye, işini bitirirken. Parmağıyla solunu gösterdi. “Gel bir gece dairesi çizelim,” dedi, geceleri devriye gezmenin eski bir tekniğini kastederek. Bu tekniğe göre iki kişi bir kampın çevresinde soldan sağa doğru yürür, biri dikkatini önlerindeki alana verirken diğeri de bakışlarını dışa dönük tutardı. Bu sayede dışa bakan adamın gece görüşü kamptaki ateşin ışığıyla bozulmaz ve arkadaşı tarafından doğru yolda tutulduğunu bilirdi.

“Son zamanlarda dertliyim,” dedi Percival, bir müddet yürümelerinin ardından. Raphael bu sözler karşılığında homurdansa da gözlerini kampın ötesindeki boşluktan ayırmadı. Frenk’in omuzlarında hiçbirinin taşımak istemediği, hatta taşıyamayacağı bir yük olduğu bilinen bir gerçekti. Bu yük sadece Finn’in ölümünden veya Griyele gelirken nöbeti tutan kişinin o olmasından kaynaklanmıyordu. Mesele ondan daha öncesine dayanmaktaydı. Roger Kiev’de, yani Percival’in ısrarı üzerine uğradıkları bir durakta can vermişti.

“Diğerlerinin gördüğüm sanrılardan rahatsız olduklarının farkındayım,” dedi Percival. “Ama sen daha önce de Bakirenin Takdiri’ne maruz kalanların yanında bulundun; bu olayın bir insanı nasıl değiştirdiğini biliyorsun. Onun bize verdiğini reddedenleyiz. Neyi ifade ettiğini anlamasak bile...”

“Zaten nadiren anlarız,” diye mırıldandı Raphael, Dimyat’taki genç biraderini, Eptor’u düşünerek. Nil Nehrinde, şehrin muhafız kulesini ele geçirmek için yapılan feci bir saldırıda yaralanmış olan Eptor, Bakirenin Takdiriyle derinden sarsılmıştı. Eptor hayaletler görmeye başlamıştı; hem o sonu gelmez kuşatmada hem de daha başka olaylarda can veren silah arkadaşlarının hayaletlerini. Albanolu Elçi Pelagius, her ne kadar Kalkan-Biraderleri’nin üzerinde bir otoriteye sahip olmasa da, delikanlının sanrılarını kendi çıkarları için kullanmaya çalışmıştı. Kamptaki koşullar berbattı ve adamlardan çoğu ayakta duramayacak kadar hastaydı. Zaten Kalkan-Biraderleri’nin Haçlıları bırakıp gitmemelerinin tek sebebi de buydu. Hıristiyanlığın erdemlerine ne kadar aykırı davranırlarsa davransınlar kendini savunmaktan aciz kimselere sırt çeviremezlerdi.

Eptor’un Raphael’e güvendiğini bilen elçi, delikanlının sanrısını Kiliseye uygun biçimde yorumlaması için Raphael’den onu ikna etmesini istemişti. Bu isteği reddeden Raphael emre itaatsizlikten kırbaçlanmıştı. Pelagius, Raphael’in cezalandırılması sırasında Eptor’a baskı yapmıştı ve elçinin bu hoyratça ısrarı zaten hassas olan delikanlıyı daha da korkutmuştu.

Raphael cezasının etkilerini üstünden atana kadar Eptor kendi zihnindeki murdar bir dehşetin içinde kaybolmuştu. Elçinin taleplerinden aklen kaçarken bir şeyle karşılaşmıştı ve o korkunç sanrı delikanlının ruhunu tüketmişti. Sonu çabuk gelmişti. Sabahleyin ateşi çıkan Eptor’un durumu her geçen saat daha da kötüleşmişti ve hava kararmadan önce sayıklamaya başlamıştı. Gecenin büyük bölümü boyunca haykırmış ve şafaktan kısa süre önce de ölmüştü.

Raphael son saatinde onun yanında kalarak gündoğumunu ve eziyet içindeki şövalyenin son nefesini vermesini beklemişti. Haykırmaktan sesi iyice kısılan Eptor artık ancak bir bıçağın deri bir kayışa sürtmesi gibi belli belirsiz fısıltılar çıkarabilmekteydi. Raphael ona cesaret edebildiği kadar yaklaşmış ve başını diğer adamın dudaklarının üstüne eğip Eptor’un dualarını dinlemişti. Bilmek istediği tek şey Bakirenin neden onu seçtiğiydi.

“Gökyüzünde çarklar gördüm,” diyordu Percival. “Gerçekte orada olmayan alev ve duman halkaları. Onlara önce Tonnerre'yi toprağa verirken korulukta rastladım. O sırada fark etmesem bile Finn’in öldüğü sabah onları tekrar gördüm. Nöbet tutuyordum Raphael; gözlerim başka yerlere kaymadı. Ben Kalkan-Biraderleri’nin bir kalfa şövalyesiyim. Biz vazifeden kaytarmayız. Silah arkadaşlarımızı korumakta başarısız olmayız.”

“Çok yorgunduk,” diye araya girdi Raphael. “O sabah hiçbirimiz daha dikkatli olamazdık.”

“Ben olurdum,” diye üsteledi Percival ve sesindeki özgüven Raphael’in başka bir yorumda bulunmasını engelledi. Percival bir elini dostunun koluna koydu, Raphael de başını hafifçe çevirerek gece görüşünü bozmadan Frenk’in yüzüne bakmaya çalıştı. “Ben olurdum,” diye tekrarladı Percival. “Dikkatliydim de. Güneşin yükselmesini, Finn’in su getirmek için kamptan ayrılmasını seyrettim. Onun dere yatağını bulup oraya girdiğini gördüm. Sonra da dışarı çıkmasını bekledim.” Percival’in tutuşu daha sıkı bir hal aldı. “Sonra bir de baktım ki dönen çarklar gökyüzünü kaplamış ve Vera bana bağırıyor. Gözlerimi oradan almak, Vera’yı neyin paniğe sevk ettiğini bilmek istedim. Ama gözlerimi çarklardan ayıramadım.”

“Nedir onlar?” diye sordu Raphael.

Elini indiren Percival kampın etrafında yavaşça turlamayı sürdürdü. “Bilmiyorum. Hem ürkütücü hem de güzeller. Onları yeniden göresim geliyor ve daha önce hiç böyle bir arzu duymadım. Hatta... hayır, hiç bu kadar emin olmadım. Peki nedir arzu duyduğum? O çarkların görüntüsü sevdiklerimin ölümüne eşlik ediyor. Bakire benden ne istiyor? Cennet’i bir anlığına da olsa görebilmek için dostlarını tehlikeye atan bir canavara mı dönüşüyorum?”

“Hayır,” diye karşılık verdi Raphael. “Bakirenin senden istediği bu değil. Sen sadece—” Durakladı. Percival’e ne diyebilirdi ki? Sanrılar ve onların anlamı hakkında ne biliyordu?

“Ama hepsi bu değil,” dedi Percival. “Aziz Ilya’nın kabrindeyken farklı bir sanrıya kapıldım. Daha önce de kapıldığımı hissettiğim bir taneye. Koruluktayken. Beni Kiev’e götüren şey çarklar değil, bu diğer sanrıydı. Kadehle ilgili olan.”

Raphael ani bir nefes aldıysa da diline gem vurdu. Gerçek sanrı, diye içinden geçirdi, korkuyla.

“Bir mezarı, büyük bir adamın lahdini gördüm. Üstünde düz bir tabak ve altın bir kadeh vardı. Ellerimin uzanıp tabağa dokunduğunu gördüm ama aradığım şeyin o olmadığını biliyordum. Bunu düşünür düşünmez de tabağı bıraktığımı ve onun yerine kadehe doğru uzandığımı hissettim. İki elimi birden kullandım ve onlar bu eller değildi...”

Raphael omzunun üzerinden diğer tarafa bakma riskine girdi ve ateş ışığının sol gözünü doldurmasıyla birlikte onu kırpıştırdı. Ellerini kaldırmış olan Percival onlara sanki ilk defa görüyormuş gibi bakmaktaydı.

.. ama yine de benim ellerimdiler,” diye devam etti Frenk. “Kadehi aldım ve içine bakana kadar boş olduğunu zannettim. İşte çarklarla o zaman karşılaştım.”

Percival yürümeyi kesti. Raphael de gece görüşünden feragat ederek yüzünü diğer adama doğru çevirdi. “Nedir o?” diye sordu, Percival’in asıl aklından geçeni henüz söylemediğini sezerek.

Percival başını kaldırıp gözünü gecenin içine dikti. Bakışları o kadar yoğundu ki Raphael de başını çevirip onun ne gördüğünü kestirmeye çalıştı. Kampın ötesinde karanlıktan başka bir şey yoktu ve Raphael bir ürpertiye kapıldı.

Percival bir şeye bakmaktaydı. O şey görünür değildi ve Raphael güneş tam tepelerinde olup tüm gölgeleri bin kilometre öteye kaçırsa bile Percival’in gördüğü şeyi yine de göremeyeceğinden kuşkulandı.

“Yanlış yöne gidiyorum,” dedi Percival usulca.

16.BÖLÜM

TANRI'NIN PLANI

Andreas ile Styg gürültücü kalabalığın ortasında durmuş, ölü Livonyalının oradan sürüklenerek götürülmesini seyrediyorlardı. Han’ın adamı, yani hatırı sayılır bir dezavantajın üstesinden gelmiş o acımasız savaşçı, ucu keçeli çubuklarla itile kakıla stadyumdan çıkarılmıştı. Yaralı olmasına rağmen muhafızların ödlerini kopardığı çok açıktı. Andreas, Haakon’un dövüşünün ardından çıkan kargaşaya, etkisiz hale getirilmeden önce çok sayıda Moğol muhafızı öldüren teberli iblis savaşçıya dair öyküleri diğerlerinden dinlemişti. Anlaşılan bu adam da aynı türde biriydi ve Andreas Moğolların kendi esirlerinden bu denli korkmasına hayret etmekteydi.

Fakat mesele sadece muhafızların esir savaşçı karşısındaki korkularından ibaret değildi. Aralarında tedirgin bir huzursuzluk da vardı. Andreas arenayı dolduran kıpır kıpır insan kalabalığına bakarken Moğolların huzursuzluğunun kaynağını anlamaya başlıyordu. Onlar at sırtında dövüşmeye alışkın olan gezici savaşçılardı. Büyük mesafeleri kat etmekte ve olağanüstü hareketliliklerinin elverdiği kadar yurtlarının uzağında savaşmakta hünerliydiler.

Fakat atlar bir şehirde, hatta bir ormanın kısıtlı hareket alanında nimetten çok külfetti. Andreas’ın aklına arenaya gelirken yaptığı yolculuk esnasında kalabalıkların arasından ve daracık ara sokaklardan geçişi geldi. Moğollara zayıf denemese de şu an en güçlü oldukları yerde değillerdi. Kabiliyetlerinin kısıtlandığının bir dereceye kadar farkındaydılar ama bu konuda ellerinden hiçbir şey gelmiyordu. Ongun Han’ın kan sporlarına olan rezil saplantısı onları burada tutuyordu ve şehirde kaldıkları her gün kendilerine duydukları güven biraz daha azalıyordu. Andreas liderlerinin eğlencesinin temelini teşkil eden, sağı solu belli olmaz nimetlerle nasıl başa çıktıklarını artık açıkça görebiliyordu. Onlar da kafeslerde tuttukları adamlar kadar buranın birer tutsağı, diye aklından geçirdi, ve kendilerini onlara zarar vermek için her türlü sebebi bulunan kimselerle aynı kafese kapattıkları giderek daha çok açıklık kazanıyor.

Andreas bu bilginin gerçekliği kadar ivediliğinin de ayırdına vardı. Sirk hâlâ Moğolların kontrolünde olmasına rağmen onun üzerindeki hâkimiyetleri eskisi kadar mutlak değildi. Hünern’deki düzen artık sallantıdaydı ve o düzenin yıkılması için gereken tek şey muhtemelen ufacık bir dürtüklemeydi. Ondan sonra şehir yine altüst olacaktı.

Ben bunu fark ettiysem başkaları da etmiş olmalı. Andreas kalabalığın arasında süratle ilerleyip Styg’le beraber tribünlerden ayrıldı. Arenaya gelerek oradaki varlığını belli etmiş ve Han’ın emrinde ne tür dövüşçüler olduğunu kendi gözleriyle görmüştü. Şimdi Rutger’a haber verme vaktiydi.

Durumun daha önce de tamamen kontrol altında olduğunu söylemek yalan olurdu; fakat her şey eski haline dönmüş gibi gözüken Hünern’deki sükûnet sadece göstermelikti. Kentin hemen altında yatan şiddet için için kaynıyor, yüzeye çıkma fırsatı kolluyor ve patlamak için en ufak bir provokasyonu bekliyordu.

“O adam inanılmazdı,” dedi Styg. “İster şans de ister kader; bir dezavantajın bu kadar çabuk avantaja dönüştürüldüğünü hiç görmemiştim.”

“Yaşamak istiyordu da ondan,” dedi Andreas, merdivenlere ulaşıp tribünlerin altındaki loş tünele inmeye başlarlarken. “Livonyalı ne kadar büyük bir avantaja sahipmiş gibi gözükürse gözüksün vahşi bir hayvanı köşeye sıkıştırdığın zaman neler olabileceğini anlamamıştı.” Yürümeye ara verdi ve hafif bir dokunuşla Styg’i de durdurdu. “Bunu sakın unutma Styg. Rakibin galip gelmeyi senden daha çok istiyorsa ortadan kaldırılamayacak çok az avantaj vardır.”

Styg kafa salladı. Sözlerin altında yatan anlam onu ürpertmişe benziyordu.

Atların başında bekleyen Arvid ile Sakse henüz kan dökmemiş gençlerin hevesiyle dövüş hakkında bilgi almak istediler. Hikâyeyi Styg’in anlatmasına izin veren Andreas kentten ayrılırlarken üç delikanlıyı biraz geriden izledi. Bir yandan da Bakirenin yağmayı bekleyen şiddet sağanağına biraz daha engel olması için sessizce ve içtenlikle dua etti. O sağanak bir kez başladığı zaman ne kontrol altına alınabilecek ne de durdurulabilecekti. En iyi ihtimalle yönlendirilebilirdi; şansları yaver giderse onu doğru tarafa çevirebilirlerdi.

Aksi takdirde Kalkan-Biraderleri onun ilk kurbanları olacak, diye düşündü Andreas, korkuyla.

Dietrich, idman ağırlığını tepedeki kirişlere bağlı tutan ipler kopana dek tahta bloğa defalarca vurdu. Tahta ağırlık toprak zemine gürültüyle çarptı ve Dietrich önünde uzanıp yatma cüretini gösterdiği için ona uzunca bir süre öfkeyle baktı. Gururunun kabullenmek istediğinden daha hızlı soluk alıp veren Heermeister kılıcını kınına soktu ve yoğun susuzluğunu giderecek, hâlâ içini kaplayan hiddeti dindirecek bir şey bulmak için etrafına bakındı.

Adamının bugünkü dövüşü kazanması gerekirdi. Kumlara kanı akan kişi onun şövalyesi değil, Han’ın dövüşçüsü olmalıydı. Livonyalılar tarikatı yine utanç verici bir olay yaşamıştı. Dietrich’in şövalyesi daha iyi donanmış, rakibinin yetersiz silahlarına karşı koruma sağlayan bir zincir zırh giymişti. Fakat bu bile yetmemişti. Hem de hiç.

İşin daha da kötü tarafı bu dövüşün diğer askeri tarikatlarla yaptığı görüşmelerin hemen ardından gerçekleşmiş olmasıydı. O görüşmeler ki kâh buz gibi bir ilgisizlik içinde geçmiş, kâh düpedüz faciayla sonuçlanmıştı. Diğer Büyük Ustalar genel olarak Dietrich’in suçlamalarına ve endişelerine aldırış etmemişlerdi. Hiçbiri gerçek duygularını ne konuşmalarıyla ne de davranışlarıyla açığa vurmuştu ama Dietrich tutumlarındaki küçümsemeyi ve ilgisizliği anlayacak kadar uzun bir süreyi saraylarda geçirmişti.

Bana budala gözüyle bakmalarına şaşmamak lazım, diye düşündü. Arenaya sürebildiğim en iyi adam bile beceriksiz bir cesetten fazlası değildi.

Dövüşü tribünlerin tepesindeki her zamanki yerinden seyretmiş, adamının yakaladığı fırsatları değerlendirmek yerine her şeyi yüzüne gözüne bulaştırdığını izlemişti. Sırta saplanan nacağın dövüşü sona erdirmesi gerekirdi ama o kâfir pezevenk silahı çekip çıkarmış ve Livonyalı rakibine karşı kullanmıştı. Şövalyesi düşmanına kendi silahını vermişti! Tüm bu dövüş ancak şövalye kendi silahının üzerine düşüp ölseydi daha utanç verici olabilirdi.

Dahası Dietrich iki Kalkan-Biraderleri şövalyesinin de kalabalığın arasında yer aldığını görmüştü ve içini öfkeyle dolduran bir katiyetle seyircilerin onlardan birinin kumlara çıkmış olması halinde dövüşün nasıl sonlanabileceğini hayal ettiğini anlamıştı. Petraathen şövalyeleri galip gelirlerdi.

Eski ahırın çürümüş keresteleri Livonya yerleşkesinin gürültüsünü kesme konusunda pek işe yaramıyor, Dietrich talim yapan askerlerinin tantanasını açıkça duyabiliyordu. Heermeister dişlerini sıkarak mevcut imkânlarına ve en ufak bir mahremiyetten bile mahrum kalışına sövüp saydı. Çeliğin çeliğe çarparken çıkardığı yankı o kadar çekingendi ki her bir tınıyla asabı daha da bozulmaktaydı.

Dietrich yanında getirdiği içki tulumuna bakındı. İçmek moralini düzeltmemişti, o da biraz bedensel faaliyetin öfkesini yatıştırabileceğini düşünmüştü fakat ip onu yüzüstü bırakmıştı. Tıpkı bu rezil yer gibi, diye aklından geçirdi. Şarabın avuntusuna dönmenin vakti gelmişti. Bazen sıradan insanlara ve onların alelade zaaflarına gıptayla baktığı oluyordu. Hak ve adalet yolunda savaşma aşkı insanın zevklerini gerektiğinden çok daha karmaşık hale getirebiliyordu; özellikle de o kimse makam ve mevki sahibi biriyse.

Tulumu bulup uzun bir fırt çekti. Karşı duvara boş boş bakarken hüsranını bir kenara itmeye ve başarması gerekenlere yoğunlaşmaya çalıştı.

Münferit bir pat sesi onu daldığı düşüncelerden çıkardı ve Dietrich kulak kesilerek etrafına bir göz attı. İdmanların gürültüsü azalmıştı ve aralarında konuşarak oraya yaklaşmakta olan bazı kimseler vardı. İçlerinden biri yakarıyor, diğeriyse sert bir sesle karşılık vererek ilk adamın sözlerini sinir bozucu bir sinekten fazlası değilmişçesine başından savıyordu. Ellerindeki şarap tulumunu aniden unutuveren Dietrich ikinci sesi çabucak tanıyarak gülümsedi ve dikkatini asabiyet verici düşüncelerden alarak içinde bulunduğu ana yöneltti.

Ahırın kapısı çarparak açıldı ve içeri iki adam girdi. Biri, yani az önce yalvaran kişi, mahmuzlarını yeni kazanmış ama cesaretini henüz ispatlamamış olan bir acemiydi. Körpe sakalının seyrek kılları çenesinin eksikliğini tam olarak gizlemiyordu ve tekrar tekrar özür dilerken sesi Dietrich’in kulaklarını tırmalıyordu.

“Beni affedin Heermeister,” diye geveledi genç şövalye. “Ona idman yapmakla meşgul olduğunuzu ve uzun yolculuğunun ardından önce bir şeyler yiyip içmesi gerektiğini söyledim ama—”

Diğer adam elinin boşlayıcı bir hareketiyle delikanlının ağzına vurarak yakınmalarını sona erdirdi. Dietrich bu adamı iyi tanıyordu ve o soğuk, acımasız mavi gözler karşısında bitkinliği ile kasvetli ruh hali büyük ölçüde kayboldu.

“Kusura bakmayın Heermeister” dedi Kristaps. “Bu hergelenin de dediği gibi uzun yoldan geliyorum, ama vereceğim haberler karnımın ihtiyaçlarından daha önemli.” Sırılsıklam haldeki Kristaps’ın zincir zırhı zarar görmüş, yeleğine kan bulaşmıştı. Savaştan sağ çıkmış bir zavallıya, düşman hücumundan silah arkadaşlarının cesetlerinin altına saklanarak mucizevi bir biçimde kurtulmuş sıradan bir askere benzetilmesi işten bile değildi. Lâkin o gözlere azıcık bakmanız bile bu adamın öyle namertçe bir davranışı aklından bile geçirmeyeceğini anlamanız için yeterliydi.

Tanrı dualarıma cevap verdi, diye düşündü Dietrich. Tam da ihtiyaç duyduğum bir anda beni selamete erdirdi.

Adam Fellin’in Birinci Kılıcı, Steiermarklı Sör Kristaps’tı. Düşmanları onu Kristaps Kızıl Kabza yahut Volquin’in Ejderhası adlarıyla tanırlardı. Schaulenden sağ kurtulmuş çok az kişiden biriydi; eğer Kristaps olmasaydı hiçbiri hayatta kalamazdı.

“Rus’tan buraya uzun bir yol tepmişsin,” dedi Dietrich, kapıldığı şaşkınlığı atlatıp Kristaps’ın nereye gittiğini hatırlayarak. “Yalnız mı geldin?”

Kafa sallayan Kristaps’ın yüzüne yoğun bir öfke hâkim oldu. “Görevimiz her şeye rağmen başarıyla sonuçlandı,” dedi zar zor kontrol edebildiği bir sesle. “O ülkenin savunmaları hakkında neler öğrendiğimizi daha sonra anlatırım. Çabalarımız Lavra’da bir Kalkan-Biraderleri grubunun kurduğu pusuyla sekteye uğradı.” Adamın gözleri parladı. “Feronantus da aralarındaydı Heermeister”Hem onu hem de sonraki isimleri tiksintiyle telaffuz etti. “Percival, Raphael, Eleâzar ve birkaç kişi daha. Sanırım toplamda on iki kişilerdi. En iyilerinden çoğu oradaydı.”

Bir anda her şey Dietrich’in gözüne daha anlamlı gelmeye başladı. Kalkan-Biraderleri Papaya ettikleri yemini bozmuşlardı: aralarında en iyi olanlar Kılıçlar Sirkinde değildi, vazifelerini yerine getirmiyorlardı. Onun yerine Feronantus en iyi şövalyelerinden bazılarını da yanına alarak Rus’ta Dietrich’in izcileriyle yollarının kesişmesine sebep olan başka bir işe girişmişti. Orada ne halt yiyorlardı? Livonyalıların ne planladıklarını biliyorlar mıydı? Onlar da kendilerince bir sırrın peşinde miydiler? Hıristiyanlık Âlemine niçin sırt çevirmişlerdi?

Sorulacak çok soru vardı ve bunlar büyük bir patırtıyla Dietrich’in kafasında cirit atıyor, hepsini birden ezmekle tehdit eden neşe dolu bir düşünceye çarparak durmaya gayret ediyorlardı. O düşünce hem Dietrich’in hem de tarikatının şerefine sürülen lekeyi silecek bir yoldu.

Heermeister Kristaps’ı susturmaktan ziyade kendi düşünce karmaşasını dindirmek amacıyla ellerini kaldırdı. Kalkan-Biraderlerinin ihaneti konusunda şu an yapılabilecek bir şey yoktu. Ortada değerlendirilmesi gereken çok daha hayati bir fırsat mevcuttu.

“İkimiz de Kalkan-Biraderleri’nin elinden henüz intikamı alınmamış çileler çektik,” dedi. “Rus’taki görevinin ayrıntılarını ve o aşağılık Kalkan-Biraderleri hakkında bildiklerini daha sonra dinleyeceğim; ama önce sana bir şey sormam lazım: dövüşebilir misin?”

Kristaps öncekinden de soğuk bakışlarla onu süzdü ve Dietrich bir anlığına fazla basit konuşmakla hata yapıp yapmadığını düşündü. Ne de olsa ona aptalca bir soru yöneltmişti; Kristaps nefes aldığı sürece dövüşebilirdi. Dietrich, adamın canı ve kılıcı üstüne ant içtiği tarikatın Heermeister'i olarak Kristaps’ın adanmışlığını sorgulamakla münasebetsizlik etmişti.

Kristaps’ın yüzündeki kızarıklık biraz geçer gibi oldu ve zalim ağzı belli belirsiz bir tebessümle kıvrıldı. “Elbette Heermeister” dedi, “içlerinden birini hançerimle öldürdüm ve Tanrı beni cezalandırmadı. Hatta canımı bağışladı ki geri gelip O’nun adına daha çok çalışabileyim.”

Dietrich’in mevcut adamlarında noksanlığını çektiği şevk ve tutku işte buydu. Eğer elinde Kristaps gibi elli adam daha olsaydı Schaulen asla yaşanmazdı ve Kuzey’deki putperestler hâlâ hadlerini biliyor olurlardı. Heermeister bir elini Kristaps’ın girişini engellemeye çalışmış züppe şövalyeye doğru salladı. “Yiyecek ve şarap,” diye buyurdu.

Genç savaşçı oradan alelacele ayrılırken Dietrich şarap tulumunu Kristaps’a uzattı. “Ah, evet,” dedi. “Tanrı’nın bir planı var ve sanırım senin de hoşuna gidecek.”

17.BÖLÜM

TAŞ HALKA

Kağan’ın kervanı ertesi sabah yola çıkamadığı gibi bir sonraki sabah da yola çıkmaya hevesliymiş gibi gözükmüyordu. Ganşuk,saatler ilerler ve başka bir şölenin hazırlıklarını seyrederken Kağan ile maiyetinin Uçurumlu Yere geç de olsa ulaşıp ulaşamayacağını merak etmeye başladı.

Genç adam eyer üzerinde çok fazla yaz-kış geçirmişti ve ruhu tedirgindi. Bu faaliyetsizlik içini sıkmaktaydı. Çinli akıncılar geri püskürtülmüş, hayatta kalan az sayıdaki kişi dört bir tarafa dağılmıştı. İzciler yarım günlük mesafede herhangi bir atlının bulunduğuna dair neredeyse hiçbir kanıta rastlamıştı; ama bu vadide kalmak bir savaşçıdan değil, ancak bir bölgesel idareciden çıkabilecek budalaca bir karardı.

Tüm bunlar yetmezmiş gibi böyle bir durgunluk, Kağan’ın yine kafayı çekmesi için çok fazla fırsat bulması demekti. Bu da önemli kararların geç alınmasına yol açardı.

Karakurum’dan ayrılmalarına rağmen sarayın çoğu yanlarında gelmişti. Zaten Çinlilerin geri püskürtülmesi o yüzden kutlanmaktaydı. Bu tam da saray erkânına özgü bir aylaklıktı: Moğol İmparatorluğu cesur ve güçlüdür; derhal bir şölen düzenlemeliyiz! Sarayda geçirdiği onca ayın ardından niçin hâlâ böyle saçma sapan kararlara şaşırdığından emin değildi.

Etrafta boş boş gezinmek -beklemek- moralini bozuyordu ve Efendi Cucay’ı ne zaman tespit etse Han’ın başdanışmanının da gecikmelerden benzer bir endişe duyduğunu görebiliyordu. Ganşuk kalkıp da her bir öküzü ve yük beygirini kırbaçlamaya başlayarak tüm arabaların, yerlerin ve tembel nedimlerin Burhan-Haldun’a doğru sürüklenmesini sağlasa Cucay’ın da kendisine yardım edeceğinden şüpheleniyordu.

Ganşuk içini kemiren hüsrana gem vurmak için Munokhoy’un hareketlerinden haberdar olmaya çalışıyordu. Güvenliğinin ne kadar sallantıda olduğunun farkındaydı, Lian’ınkinin de öyle... Kağan’ın ger’inin yakınındaki çadır çemberinde gezinmeyi sürdürerek bulabildiği ufak tefek işlerle meşgul oluyordu ki Munokhoy’un geliş-gidişlerini takip edebilsin.

Torguud komutanı sessiz gölgesinin farkındaysa bile bunu açığa vurmuyordu.

Şimdi, güneş ufkun arkasına doğru kayar ve beyaz bulutların karınlarını turuncu tüylerle gıdıklarken, şölen alanının yakınlarına büyük bir halka oluşturacak şekilde dizilmiş taşların çevresinde bir kalabalık toplanmaya başlıyordu. Ganşuk kaya parçalarının civardaki tepelerden toplanmasına katılmış, bu sıkıcı ve zahmetli iş o sabahın büyük bir bölümünü almıştı. Taşıyıcılar taşlarını nereye bırakacakları konusunda yönlendirilirken de halkanın nihai kullanım amacına dair iyi bir fikir edinmişti.

Bir arena.

Toplanan kalabalığın dikkati büyük ölçüde halkanın zıt taraflarında karşılıklı duran iki kafesin üstündeydi. Arenanın kuzey tarafındaki kafeste tüm vücudunu kaplayan gür siyah kıllara, çalı gibi kocaman bir sakala, birkaç defa kırılmış ve düzgün kaynamamış kanca gibi bir burna ve hiç bozulmayan çatık kaşlı ifadesinde neredeyse kaybolup giden koyu renkli gözlere sahip iri yarı bir adam vardı. Öteki kafesteyse ayakta durmaktan çok oturarak vakit geçiren uzun boylu, sarı saçlı hayaletimsi bir genç yer alıyordu. Delikanlının tavrı epey pasif olsa da soğuk, mavi gözleri her şeyi dikkatle ve ölçercesine izliyordu. Her bir kafesin yanında ikişer muhafız beklerken başka muhafızlar da halkayı çevreliyor ve giderek artan seyirci kitlesini geride tutuyordu.Kalabalıktakiler daha iyi bir yer kapabilmek için itişip kakışıyor, bir yandan esirlerle dalga geçerken diğer yandan da dövüşün sonucuna dair bahislere tutuşuyorlardı. Kağan’ın koca ger’i birkaç saat önce hareket ettirilerek taş halkaya tepeden bakan bir yere getirilmişti. Munokhoy, Efendi Cucay ve Ögeday’ın karılarından biri de dahil olmak üzere birkaç kişi daha ger’in girişindeki yükseltilmiş platformda gezinmekteydi.

Arenanın batı tarafında, Ganşuk’un ayakta durarak gösteriyi seyrettiği yerden çok da uzak olmayan bir noktada, müteşebbis kumarbazlar dal parçalarıyla toprakta çetele tutarlarken bahisçiler onların etrafına üşüşerek seslerini duyurmak için bağrışıyorlardı.

“Batılı yabani maymun adama üç öküz!”

“Açık tenliye on keçi!”

“Benim için koca adama altı bakır sikke yaz!”

Munokhoy ise etkinliğe duyulan ilgiden hoşnut bir halde platformda volta atıyordu. Ganşuk dövüş fikrinin ondan çıktığına oldukça emindi. Bu tam da Torguud komutanının haz alacağı türden, küçük düşürücü bir gösteriydi. Seyretmeye pek gönlü olmasa bile Ganşuk yerinden ayrılmadı.

Kalabalık giderek daha gürültücü bir hal almaktaydı. Arada bir Kağan’a yönelik bölük pörçük tezahüratlar yükselse de bunlar pek kuvvetli değildi ve kısa sürede arkası kesilmekteydi. Yerinde duramayan Munokhoy nihayet daha fazla dayanamayıp ger’in kanatlarına son bir kez göz attı, sonra da platformdan aşağı atladı. Kıllı adamın kafesine kadar giden Torguud komutanı dövüşçüyü bakışlarıyla tarttı. İri yarı adamı hiç acele etmeden, çenesini sıvazlayarak inceledi ve esir onu ihtiyatla süzerken kafesin çevresinde bir tur attı. Munokhoy ansızın kafesi tuttu ve esirin suratına bir iblis gibi bağırarak parmaklıkları şiddetle sarstı. Esir hiç ürkmedi; Munokhoy’a bakmayı sürdürdü ve zaten çatık olan kaşları daha da çatılırken yüzündeki çizgiler derinleşti.

Munokhoy şen bir kahkaha atıp arkasına döndü. Uzun ve tez adımlarla kumarbaz kalabalığının yanına gitti. “O adama benden yirmi öküz!” diye emretti.

Lâkin Ganşuk’un ilgisini çeken kişi diğer adam, yani şu solgun olandı. Genç yabancı bir tutsak olmasına ve hapis tutulmasına rağmen hayranlık uyandıracak kadar sakindi. Ne ümitsizlikle boynunu büküyor ne de kendisini esir edenlere esip gürlüyordu. Sadece kafesinin ortasında bağdaş kurmuş bir vaziyette oturuyordu. İleride bir açık, kaçmak için bir fırsat yakalamayı düşünüyorsa bile bunu hiç belli etmiyordu; fakat Ganşuk o durgun yüzeyin altında derinlikler bulunduğundan emindi. Büyük bir savaşçı daima düşmanının niyetini anlamaya çalışmalı ve kendisininkini saklamalıydı.

Koyu saçlı adam yabanıl bir kuvvete sahipti. Üstünlük taslayan bir köpek misali gardiyanlarına bakıp hırıldarken Ganşuk, Torguud komutanının niye onu tercih ettiğini görebiliyordu. Lâkin kuvvet daima zaferi garantilemezdi. Soluk renkli adam hızlı ve akıllıysa dövüşü rahatlıkla kazanabilirdi.

Bekliyor, diye düşündü Ganşuk ve farkında bile olmadan dayandığı çadır duvarından ayrıldı. “Açık tenliye yirmi beş inek,” dedi, duyulacak kadar yüksek ve berrak bir sesle.

Munokhoy kimin seslendiğine bakmak için hızla o tarafa doğru döndü ve Ganşuk’u görür görmez kaskatı kesildi. Yüzünde çarpık, kötücül bir sırıtış vardı ve çok fazla dişi görünüyordu.

Ganşuk hiç tepki vermedi. “Yirmi beş,” diye tekrarladı, gözleri kumarbazlara doğru kayarken.

Munokhoy bir baş belasından fazlasıydı; o gerçek bir tehditti. Ganşuk onu hiçbir sebep göstermeden öldüremeyeceği gibi ona kayıtsız kalmayı da sürdüremezdi. Herhalde Lian aksini iddia ederdi, en azından daha önce öyle yapardı... Genç kadın o Çinli komutanı öldürdükten sonra iyice anlaşılmaz olup çıkmıştı. Belki de artık Munokhoy’un öldürülmesine itirazda bulunmazdı.

Tabii Ganşuk ona sorarsa... Fakat öyle bir niyeti yoktu, zaten buna gerek de duymuyordu. Munokhoy onun sorunuydu; kendiliğinden çözülmeyecek bir sorun. Ganşuk durduk yerde onu bıçaklayarak bu meseleyi kapatamayacağına göre bir bahane bulmalıydı.

Torguud komutanının gerginliğine bakılırsa onu kışkırtmak için fazla uğraşmaya gerek yoktu ve eğer Munokhoy açık bir düşmanlık sergilerse ölümcül nefsi müdafaa haklı gösterilemez miydi? Peki Munokhoy’u kışkırtmak için gururunu zedelemekten daha iyi bir yol var mıydı? İşte şimdi tam da o yönde bir fırsat çıkmıştı: Munokhoy’un gözdesine karşı solgun adamı desteklemek.

“Şu cılız olana mı?”

Kalabalık bu sesi duyunca sustu ve tüm dikkatler Kağan ın gerine yöneldi. Ögeday bir elinde kupayla hafifçe sallanarak platformda duruyordu. “Cılız olanı mı tutuyorsun?” dedi, bir kolunu solgun savaşçının kafesine doğru sallayarak.

“Kas eksikliğini yeteneğiyle telafi edeceğine bahse giriyorum kağanım,” dedi Ganşuk. “Üstün bir güç bile sürat ve taktik kullanılarak mağlup edilebilir.” Son cümle lüzumsuzdu ama Ganşuk sözlerinin Munokhoy üzerindeki etkisini görebiliyordu.

“Namkay’la yaptığın güreşi anımsıyorum,” deyip güldü Kağan. “Hatırladığım kadarıyla ne o kadar hızlıydın ne de etkili taktikler kullandın genç midilli.” Bakışları kalabalığın üzerinde gezindi. “Namkay!” diye bağırdı, gözde güreşçisini arayarak. “Sen hangisi tutuyorsun?”

Namkay platformdan pek de uzak olmayan bir savaşçı grubunun arasından çıktı. “Ben her iki adamı da eşit derecede tehlikeli görüyorum,” diye diplomatik bir beyanda bulundu.

Ögeday kupasını ileri geri sallarken dökülen şarap hem kendisinin hem de Efendi Cucay’ın kaftanlarına sıçradı. “Bu tam da ödlek idarecilerimden bekleyeceğim bir cevap. Şampiyon güreşçimden değil.”

Namkay başını hafifçe eğerek Kağan’ın gözlem yeteneğini kabullendi. “Eğer ikisinden biriyle kapışmam gerekseydi,” dedi, “saçları solgun olandan çekinirdim.”

Kağan sakalını uzun uzadıya sıvazladı. “Belki sana o fırsatı veririm,” deyip kupasını dudaklarına götürdü. Namkay bir kez daha saygıyla başını eğdi.

Munokhoy yere tükürdü ve kumarbazlardan birçoğunun tedirgin bakışları Torguud komutanı ile Ganşuk arasında gidip geldi.

İçmeyi sürdüren Ögeday kafesleri çevreleyen muhafızlara el edip dövüşün başlamasını beklemekten sıkıldığını gösterdi. Kafes kapıları ihtiyatla açıldı ve iki rakibe de kılıca benzer, basit tahta çubuklar verildi. İki adam mızrak zoruyla birbirlerinin karşısına geçirilirken kalabalık vahşice bir kana susamışlıkla bağırıp çağırdı.

“Kazanan,” diye duyurdu Kağan, ellerindeki kupaya göz atarak, “bir bardak kımız alacak.” Elini halsizce kaldırdı ve onu indirdiğinde mızraklı askerler silahlarını geri çekerek kılıç-çubuklu iki adamı taş halkanın içinde yalnız bıraktılar.

Haakon diğer adamın ne ismini ne de memleketini öğrenmişti. Zaten artık buna gerek de yoktu. Her ne kadar elindeki kabaca yontulmuş çubuk bu dövüşün ölümcül olmasının beklenmediğini ima etse de rakibinin yüz ifadesi aksi yönde bir izlenim veriyordu. Adam iki ayağını da yere sıkı basarak bir kaya kadar sağlam duruyor, kıllı göğsünün düzenli olarak inip kalkmasının dışında hareketsiz bekliyordu. Çubuğunu omzunda veyahut vurularak düşürülemeyecek bir yerde değil de tam önünde tutuyordu.

Haakon onun kılıç kullanma sanatında eğitimsiz olduğunu düşündüyse de adam kılıç-çubuğunu sıkıca ve tereddütsüz tutuyor, sanki bir kabzayı kavramanın nasıl bir his olduğunu iyi biliyordu.

Saldırdığında hızlı davranacak, diye aklından geçirdi delikanlı, kolay erişim mesafesinin hemen dışında kalarak rakibinin etrafında yavaşça tur atarken. Kuvvetine güvenecek. Haakon zihnini sakinleştirmeye çalıştı; fakat bir kez kafesinden kurtulduktan sonra kafası bir düşünce girdabına dönüşmüştü. Aklının bir parçası dövüşe odaklanmasına rağmen diğer parçalar içinde bulunduğu duruma kafa yormaktaydı. Burası Legnica’daki arenadan farklı mıydı? Şiddetten esarete, sonra yine şiddete sürüklenmişti ve işte buradaydı; yine bu barbarların keyfi için bir köpek gibi dövüşmeye zorlanıyordu. Peki ya keyif vermeyi bıraktığında? O zaman ne olacaktı?

Onlar da senden böyle düşünmeni istiyorlar. Seni dövüştürecek olan şey korkun. Sana aptalca şeyler yaptıracak olan da...

Sabırsızlanan koca adam Haakon’un göğsüne doğru atıldı. Saplama hamlesi hızlı ve tehlikeliydi, ama gerçek bir kuvvetten yoksundu.Tam da bu saldırıyı bekleyen Haakon kolayca yana çekildi ve iri adamın silahını savuşturmak amacıyla kendi çubuğunu savurdu. Bu her öğrenciye öğretilen, içgüdüsel bir tepki haline gelene dek tekrarlatılan ilk savunmaydı. Haakon rakibinin suratına ani bir darbe indirmeyi denemek amacıyla çubuğunu tekrar savurduğunda rakibi yalnızca kolunu kaldırıp başını eğmekle yetindi. Haakon bu kadar aptalca bir hata yaptığı için anlık bir öfkeye kapıldı: bu tahta parçalarının gerçek bir kılıcınkiler gibi keskin kenarları yoktu ve kola yahut omza inen bir darbe can yaksa da gerçek bir hasar vermezdi.

Homurdanan rakibi kıvırdığı kolu ile kılıcını eğreti bir şahmerdan gibi kullanarak ona doğru hücum etti. Haakon kendi kılıcını yeterince çabuk geri çekemediği için iri yarı adam ona çarpmadan önce sadece kendini kasacak kadar zaman bulabildi.

Geriye doğru yuvarlanan delikanlı itişin ivmesini bir taklaya çevirdi ve diğer adamın kılıcının yere sertçe çarptığını işitti. Bacaklarına toprak sıçradı. Taklasını tamamlayarak çömelir vaziyete geçti ve başını yukarı kaldırdığında koca adamı bacaklarını iki yana açmış bir vaziyette, ikinci bir çift elli hamle için silahını kaldırırken gördü. Haakon yerden kalkmadan kılıcını yukarı doğru savurdu ve adamın dizine sert bir darbe indirdi.

Rakibi uludu. Yalpalayarak aşağı doğru gerçekleştirdiği hamlesini tamamlamaya çalıştı ama vuruşu yavaş ve sarsakçaydı. Yana kaçan Haakon doğrulduğu sırada kılıcını hasmının uzanmış ellerine vurdu ve tahtanın kemiğe çarpmasıyla çıkan o tatmin edici kütürtüyü hissetti. Sonra bunu elinin tersiyle gerçekleştirdiği bir savuruş izledi. Çubuğun ucu adamın yüzüne çarptı, kıkırdağı ezdi ve yabancının burnundan kıpkırmızı bir kan seli fışkırdı.

Dize yapılan vuruşun aksine bileğe ve burna inen darbeler onu kızdırmaktan başka bir işe yaramamış gibiydi. İri yarı adam kükredi ve koca yumruğunu savurarak karşılık verdi. Az evvel bileğe indirdiği darbeden sonra rakibiyle arasını kapatmış olan Haakon yumruktan sakınmak için başını geriye çekti. Adamın kaya kadar sert parmak eklemleri yüzünün yanını sıyırıp geçti ve Haakon gözünün ucuyla rakibinin diğer elini gördü. Kılıcını bırakmış! İkinci yumruk yanağının tam ortasına indi. Haakon un görüşü bir anda bulandı ve çenesine bir acı dalgası yayılırken iki büklüm oldu.

İri adam onu yakalayarak kafakola almaya çalıştı; gözyaşlarını atmak için gözlerini kırpıştıran Haakon ise kendini kurtarmaya uğraştı. Tahta kılıcı bir şeye takılarak ağırlaşmıştı ve ona ne kadar asılırsa o kadar çok direnç hissediyordu. İri adam bir kez daha başının yanına vurdu ve Haakon’un görüşü iyice bulandı. Kılıcı artık kendi başına hareket ediyordu ve Haakon silahını rakibine kaptırdığını hayal meyal fark etti.

Delikanlının kolları yukarı kaldırıldı ve boynunda şiddetli bir nefes hissetti. Tahta kılıç göğsüne çarpınca iri adamın kazandığı bu ani desteğe karşı boğuştu. Rakibi Haakon’un arkasına geçmişti ve sıkı sıkıya tuttuğu çubukla onu boğmaya çalışıyordu.

Haakon’un görüş alanı sarı beneklerle ve parlak ışık şeritleriyle bezendi. Elini çubuk ile boğazının arasına sokmayı becermişti ama buna rağmen zar zor nefes alabilmekteydi. İri adam homurdandı ve terli bedenini Haakon’un sırtına dayayarak daha da yüklendi.

Haakon daha fazla dayanamayacaktı. Havaya ihtiyacı vardı. Rakibi aşırı güçlüydü.

Çaresiz durumdaki delikanlı geriye doğru bir tekme attı. İlk teşebbüsü işe yaramadı ama o sırada iri yarı adamın ağırlığını öteki bacağına verdiğini hissetti Dizi! Gözü kararmaya başlayan Haakon tekrar denedi ve bu sefer başarılı oldu. Topuğu daha önce vurduğu dize denk geldi. Darbesi pek güçlü değildi -ne de olsa ters bir açıdaydı- ama bu bile diğer adamı sendeletmeye yetti.

Haakon dizlerinin üstüne çöktü ve bunu yaparken azıcık öne eğildi. Rakibinin tüm ağırlığına karşı koyduğu için boğazındaki baskı bir-iki saniyeliğine arttı ama sonra denge onun lehine değişti. Dizlerinin üzerindeyken ileriye doğru eğilmesiyle birlikte iri adamı omzunun üstünden fırlattı.

Rakibi yere sertçe çarptı ve ciğerlerindeki hava hastalıklı bir hışırtıyla boşalıverdi. Haakon’un kılıcı hâlâ elinde olmasına rağmen artık onu gevşekçe tutuyordu.

Açgözlülükle nefes aldıkça görüşü netleşen Haakon sırtüstü yatan adamın üstüne atılarak kılıcına doğru uzandı. Delikanlının gelişini sezen hasmı doğrulup oturmaya çalıştı ama Haakon onun kırık ve kanlı burnuna bir yumruk attı. Kılıcı adamın gevşek parmaklarının arasından aldığı gibi de kısa kabzayı rakibinin boğazına vurdu, sonra ona yakalanmadan önce oradan alelacele kaçtı.

Ama buna hiç gerek yoktu. Burnuna yediği ikinci yumruk ve soluk borusuna aldığı darbe rakibinin tüm dövüşme hevesini kırmıştı. Koca adam tortop oldu ve vücudu sarsılarak nefes almaya uğraştı.

Kendini hâlâ bütünüyle toparlayamamış olan Haakon tahta kılıcı bir baston gibi kullanarak ayağa kalktı. Ansızın etrafındaki kalabalığın farkına varınca da ellerini -ve de kılıcı- havaya kaldırmaya başladı. Fakat mızraklı savaşçıların geldiğini görünce silahını yere attı.

Buna rağmen kollarını kaldırarak zaferini ilan etmekten geri durmadı. Verdiği işaret kalabalıktan coşkulu bir kükreme kopmasına yol açtı. Mızraklı askerler ona kafesine dönmesini işaret ettiler ve Haakon yerde yatan rakibine son bir kez baktıktan sonra kumlu sahada yalpalayarak minik hücresine doğru ilerledi. Görüşü halen bulanıktı ama önünü yeterince net görebiliyordu ve yükseltilmiş platformdaki uzun boylu Moğol’a bir selam verdi.

Uzun boylu adam General Subutay kadar heybetli değilse de kıyafetleri diğer herkesinkinden çok daha kaliteli ve de gösterişliydi. Üstelik etrafındakilere tepeden bakış biçimi Haakon’a köyünün bulunduğu toprakları kontrol eden derebeyini hatırlatmaktaydı.

Kağan, diye düşündü delikanlı, Karakurum’a yapılan uzun yolculuk sırasında muhafızlardan duyduğu ismi hatırlayarak. Hanlar Ham.

İçi yumurta akı renkli bir sıvıyla dolu, tahta bir kâse taşıyan bir adam kafesinin yanında onu bekliyordu. Haakon başını eğerek hapishanesine girmeden önce kendisine sunulan kâseyi aldı ve sıvıyı üç büyük yudumda tüketti. Tadı ekşi ve acıydı ama Haakon bu içkinin yakında vücudunu saracak acıyı uyuşturacağının bilincindeydi.

Moğolların hükümdarı olduğundan şüphelendiği adama bir göz atıp boş kâseyi kaldırdı.

Dudaklarında neşesiz bir tebessüm beliren Kağan da kendi kupasını kaldırarak ona karşılık verdi.

Ganşuk gürültücü kalabalığın bağrışmalarına katılmadı. İnsanların yarısı solgun gencin cesaretine tezahürat ederken diğerleri iri kıyım, kara saçlı adama hakaretler yağdırmaktaydı. Ganşuk gülümser gibi oldu ve öyle yaptığını fark eder etmez de kaşlarını çatıp eğlenceye sırtını döndü.

Bu adamların Moğollar tarafından fethedilmiş yabancı topraklardan alınan esirler olmasının önemi yoktu. Onlar hâlâ birer insandı ve hiç kimse başkalarının eğlencesi için dövüşmeye zorlanmamalıydı. Dövüşmeyi reddetselerdi öldürülürlerdi. Ganşuk’u daha da rahatsız eden şey Namkay’la yaptığı güreş maçının anisiydi. Namkay’a meydan okumasının sebebi dövüşteki becerisini sergilemek değil, Kağan’ın dikkatini çekmekti. O özgür bir adam, bozkırların bir savaşçısıydı ve buna rağmen o da Kağan’ın zevki için dövüşmüştü. Kendisinin kafeslerdeki o adamlardan ne farkı vardı ki?

Munokhoy’u kızdırmayı amaçlamıştı ve Torguud komutanının sıkılı yumrukları ile öfkeli yüz ifadesine bakılırsa bunu başarmıştı da; ama bunu yaparken kullandığı yöntem hiç hoşuna gitmemişti.

“Genç midilli,” diyen Kağan’ın sesi Ganşuk’un dikkatini Munokhoy ile kumarbazlardan ayırdı. Delikanlı çenesini kaldırıp Kağan’ın gerine doğru baktı. “Sarı saçlı pek yamanmış. Haklı çıktın.”

Ganşuk başını eğerek övgüyü kabullendi.

“Onunla dövüşür müsün?”

Ganşuk donakaldı. Midesi altüst olurken büyük bir ihtiyatla başını kaldırdı. “Kağanım?” diye sordu, yüzünü sakin tutmaya çalışarak.

Ögeday gözlerini kırpmadan ona bakıyordu. “Namkay onunla dövüşeceğini söyledi ve sen de aynı şeyi arzuluyor musun diye merak ettim.”

“Kağanım neyi arzularsa ben de onu arzularım,” dedi Ganşuk, dilini zar zor döndürerek. Böyle konuşmak hiç içinden gelmese de bunlar tam olarak Lian’ın ondan telaffuz etmesini isteyeceği sözlerdi. Bu güvenli bir cevaptı ve burada, savaşçılardan ve nedimlerden oluşan bir kalabalığın ortasında güvenli cevaplara bağlı kalmak en iyisiydi.Kalabalıktaki bazılarının yüz ifadesine bakılırsa onları hüsrana uğramıştı. İnsanlar belli ki Kağan’a meydan okuduğu ve ona kupayı verdiği gecenin bir tekrarını yaşamayı beklemişlerdi.

Daha çok beklerlerdi.

Ögeday yüzünü ekşiterek kupasını kaldırdı ve son birkaç yudum şarabı da mideye indirdi. Anlaşılan o da farklı bir cevap duymayı ümit etmişti.

Kağan’ın dikkati başka yere kayarken Ganşuk da soluna doğru birkaç adım attı. Kalabalığın arasına karışırken arkasına bir göz gezdirdi.

Munokhoy dudaklarında yabani bir tebessümle onu izlemekteydi.

Ganşuk tereddüt etti. Ben korkak değilim, diye aklından geçirdi. Bu eğlence ona göre değildi. Çok yorgundu. Sadece erkenden çadırına çekilmek istiyordu. Kaçtığı falan yoktu.

“Başka dövüşçüler de getirin!” diye bağırdı Kağan ve kalabalık coşkuyla kükreyerek beğenisini gösterdi.

İnsanların dövüşlerdeki kana susamışlığına katlanamayan -katlanmak da istemeyen- Ganşuk oradan ayrıldı. Çadır denizinin arasında aceleyle ilerlerken Munokhoy’un alaycı kahkahalarının kulaklarında çınladığını hayal etti.

Genç adam ger'ine kaçtı. Ve de Lian’a.

18.BÖLÜM

ÖYKÜLERİMİZİN KÖKENLERİ

Yanlış yöne gidiyorum.

Kampın etrafında, saatin ters yönünde attıkları tur sona ererken Percival’in sözleri Raphael’in kafasında yankılanıyordu. Percival taşıdığı zihinsel yükün bir kısmını üzerinden atmak için gece devriyesini bir bahane olarak kullanmıştı ve Raphael silah arkadaşından duyduklarının önemi karşısında bocalamaktaydı. Percival birinci tekil şahıs kullanarak gördüğü sanrının yalnızca kendisini ilgilendirdiğini ima etmişti. Peki bunun grup için anlamı neydi? Percival sabahleyin gruptan ayrılıp Batıya geri mi dönecekti?

O lafı ederken baktığı istikamet orası olmuştu. Bozkırların sonu gelmez göğü kafa karıştırıcıydı ve birinin tam olarak ne yöne baktığını kestirmek zordu; fakat Raphael dostunun Kutsal Kâse’yi hissedebildiğini biliyordu. Bunu anlamak hekimi öyle bir ürpertti ki kollarını gövdesine dolaması gerekti; Percival bir mıknatıs taşının kuzeyi göstermesi gibi Kutsal Kâse’nin yerini gösterebilirdi. Grup doğuya doğru at sürdükçe Percival ondan giderek daha çok uzaklaşıyordu.

Kaynaktan uzaklaştıkça sanrıları daha karmaşık, daha dikkat dağıtıcı bir hale mi gelecekti? Çarklar, yani Percival’in yaklaşan ölümü kastettiğinden korktuğu o görüntü daha mı belirginleşecekti? Şövalye yanlarında kalmaya devam ettikçe bu serüvene atılan tüm grup üyelerini ölüme mi mahkûm etmekteydi?

Raphael’in düşünceleri Dimyat’a, Eptor’un ızdırabına kaydı. Oğlan büyük bir eziyet çekmişti ama ne uğruna? Raphael o zamandan beri Eptor Nil’deki taş kuleye düzenlenen saldırıda ölüp gitseydi neler olacağını merak eder dururdu. Acaba elçi Haçlı Seferinin faydasızlığını daha önce anlar mıydı? Assisili Francis, Hıristiyanlar ile Müslümanlar arasında daha iyi bir uzlaşma sağlayabilir miydi? Beşinci Haçlı Seferi esnasında kaç kişi ölümden kurtulurdu?

Tabii bir de La Verna’nın zirvesindeki o virane kulübeye kapanıp stigmata [23] alan Francis vardı. Bu olay Raphael Fransiskenlerin zaviyesini ziyaret ettikten kısa bir süre sonra gerçekleşmişti ve saygıdeğer rahip birkaç yıl sonra ölmüştü. Peki ama o izler, Tanrı tarafından seçilmenin sembolleri, hayatını merhamet ve birlik yolunda geçiren Francis’e huzur vermiş miydi?

Sanrıları dinlemekten kime ne fayda gelmişti?

Ordo Militum Vindicis Intactae’nin vakayinameleri ilahi bir sezgiye kapılan insanların öyküleriyle doluydu. Kendisinin de pek çok hevesli acemiye özverili ve temiz kalpli kimselere bahşedilen nimetlerle ilgili efsaneler anlatmışlığı vardı. O nimetleri bahşeden ana tanrıçaları kılıktan kılığa girerek Atena, Freya ve Meryem gibi adlarla anılırdı. İnsanlar dualarının duyulduğuna inandıkları sürece ismin bir önemi yoktu. Kılavuzluk isteyenlere yol gösterilirdi. Atıldıkları bu görev ne kadar zor ve bağışlamaz olsa da boş değildi. Sebatları mutlaka ödüllendirilecekti. Yaşamları, ama özellikle de ölümleri bir anlam taşıyacaktı.

Peki ya Finn? Ya Roger? Ya Taran? Ya Eptor ve diğer pek çoğu? Zaferler bu kimselerin fedakârlıklarıyla kazanılmıştı, ama dünya biraz da olsa olumlu yönde değişmiş miydi?

Adamlar öykülerini anlatırlarken Cnân onları sessizce dinledi. Gruba ilk katıldığı zamanlarda akşam yemeği yenilirken onlardan ayrı oturur ve işitme mesafesine girdiği anlarda sohbetin sekteye uğramasına aldırış etmezdi. Lâkin birkaç ayın ardından kadının varlığını gönülsüzce kabullenmişler ve onu büsbütün dışlamaz olmuşlardı. O artık grubun yabancısı değildi ve genellikle onu yok saymakla yetiniyorlardı. Cnân görünmez olmuştu ve dikkate alınmamaktan rahatsızlık duymuyordu; hatta böyle bir kamuflaj Bağcı eğitiminin bir parçasıysa da son birkaç yıldır onu uygulamak için fazla fırsat bulamamıştı. Çünkü Cnân tanıştığı pek çok soy kardeşinin aksine bir gezgindi.

Mensubu olduğu kardeşliğin büyüklüğünü asla tam anlamıyla kavrayamayabileceğim biliyordu, fakat o kardeşliğe tümüyle iştirak edebilmek için bilmenin gerekmediğinin de farkındaydı. Cnân nereye giderse gitsin diğer kız kardeşlerine ait izlere rastlar, kendisine ve taşıdığı habere kucak açılacağını bilirdi. İçinde bulunduğu yalnızlıkta geniş bir ailenin parçası olduğunu bilmek huzur vericiydi. Bu adamların yanındayken zamanla kendisiyle onların arasında sandığından daha çok orta nokta bulunduğunu keşfetmişti.

Ordo Militum Vindicis Intactae’nin üyeleri hem birer şövalye hem de birer avareydi. Bağımsız, sonuna kadar sadık ve şaşırtıcı derecede zeki olan bu adamlar Cnân’ın yolculukları sırasında karşılaştığı ateşli Hıristiyan misyonerlerin dillendirdikleri doktrinlerle veya karnı aç dervişlerin mırıldandıkları zırvalarla değil, henüz öğrenemediği bir dizi gizemli ilkeyle birbirine bağlıydı. Kalkan-Biraderleri de tıpkı onun soy kardeşleri gibi büyük bir tasarıya inanıra benziyorlardı; bireysel olarak o tasarının biçimini yahut amacını anlamasalar bile.

Onlar da birer haberci, diye şaşırarak içinden geçirdi genç kadın.

Cnân bir Bağcı olarak ilk görevini tamamladıktan kısa süre sonra aile fikrinden vazgeçmiş ve kendini tamamen gezgin haberci rolüne adamıştı. Hiç kimseyle yakınlık kurmamış, oğlanlara âşık olmaktan kaçınmış ve kendini yerel siyasi akımlara asla kaptırmamıştı. Haberlerini iletip yoluna devam etmişti, o kadar. Dünyanın pek çok yerini görmüş, ara sıra kendisinden daha uzaklara gitmiş bir Bağcı olup olmadığını merak etmişti. Bu yaşantıyı kendisi seçmişti ve kararının bahşettiği özgürlükten fazlasıyla memnundu.

Yine de Kalkan-Biraderleri’ni dinlerken gerçekte ne kadar yalnız bir hayat sürdürdüğünü anlamaya başlıyordu. Bu adamların çok azı bu yolculuğa başlamadan önce birbirlerini tanıyorlardı ama şimdi aralarından su sızmıyordu. Ona duydukları hoşnutsuzluğu neredeyse durmaksızın ifade etmelerine rağmen aynı şey Istvan için bile geçerliydi. Kısacası onlar, daha iyi bir tabir olmadığı için, bir aileydi.

Yasper yine Kiev’deki tünellerde girdikleri dövüşün öyküsünü anlatıyordu, ama hiç kimse bunu dert ediyormuş gibi görünmüyordu. Adam yüzünü asıp kollarını sallar ve ateşli değnek taşıyan o kaçık rahibi taklit ederken Cnân gülümsedi. Yasper bol keseden atıyordu elbette; simyacı bir olayın en sıradan yönünü bile olağanüstü bir kahramanlık gibi gösterebilen abartılı ayrıntılara yönelik doğal bir yatkınlığa sahipti. Cnân koridorda ayağının kaydığını ve elindeki bıçağı düşürmesine ramak kaldığını iyi hatırlıyordu; fakat sakarlığı Yasper’ın versiyonunda hepsinin hayatını kurtaran zekice bir takla halini almıştı.

Ve de Finn. Yasper onun yiğitçe mızrak kullanımına uzun uzadıya değindi. Yeraltına kısılı kalmaktan ve diri diri yanmaktan ödü kopan avcı zarif bir ustalıkla o manyak ve hırpani keşişlerden bir düzinesini geri püskürtüyordu. Elinin yılankavi bir uzantısı gibi olan mızrağı ileri geri oynayarak gırtlakları deliyor, yanakları ve elleri kesiyordu. Pasaklı keşişler ölülerinin üstünden geçmek zorunda kalıyorlar ve tüm çabalarına rağmen her biri dar tüneli tıkayan ceset yığınına eklenmekten başka bir şey yapamıyorlardı.

Dili zar zor dönen Istvan, biraz sarhoş ağzıyla, Finn’ in Moğol kampındaki kanlı başarısını anlattı. Yasper kadar iyi bir öykücü olmamasına ve baskını en iyi ifadeyle bölük pörçük hatırlamasına karşın avcının uyuyan Moğollar arasında bıçağını kullanma biçiminden ve kendinden emin halinden övgüyle bahsetti. Altı, diye iddia etti Macar. Düşman ölümün aralarında kol gezdiğini fark edene kadar Finn içlerinden altısını haklamıştı.

Feronantus onlara Finn’le tanışma öyküsünü anlattı. Livonyalıların Schaulen’deki yenilgilerinin ardından Saaremaa Adasındaki Livonyalılar birliğinin kumandanı Heermeister unvanını devralmak istemiş, hak iddiasına destek bulmanın en iyi yolunun da adayı Livonyalıların egemenliğinde tutmak ve böylece harabolmuş tarikatına güç toplayabileceği güvenli bir sığınak sağlamak olduğunu düşünmüş.Adalılarsa buna direnmişler ve ada eşrafından pek çok kişinin oğlu Tyrshammar’da eğitim gördüğü için Kalkan-Biraderleri anlaşmazlığa taraf olmaya zorlanmış. Feronantus böyle tür bir iştirakin onları paralı askerlerden başka bir şey değilmiş gibi göstereceğini belirterek isteklerine karşı çıkmış ve Tyrshammarlıların bu yerel uyuşmazlıktan uzak durması gerektiğini savunmuş.

Lâkin küçük akıncı grupları Livonyalıların saflarını eksiltmeye başlamış. Gerilla tipi bu saldırılar iki sebepten dolayı başarılı olmuş: adalılar yerel araziye son derece aşinaymış ve arazinin nispeten vahşi denebilecek doğası nedeniyle az sayıda adam kullanmak olağanüstü bir fayda sağlıyormuş. Bu kişiler Tyrshammar’la aralarında bir bağlantı kurulmasına yol açacak herhangi bir amblem taşımıyorlarmış elbette. Neticede varlıkları tek bir adamın başarılarının gölgesinde kalmış: ne bir Kalkan-Biraderi, ne de adanın yerlisi olan bir avcı. Mahareti ve şevki öylesine büyükmüş ki son Livonyalı da adadan kaçmadan önce kahramanlıkları şarkılarla ve sarhoşların anlattıkları öykülerle ölümsüzleştirilmiş.

O avcının ismi Finn imiş ve adalıların davasını niçin benimsediğini kimseye söylemediği gibi Feronantus da bunu hiçbir zaman ona sormamış. Kalkan-Biraderleri’nin şalopası Tyrshammar’a dönerken Finn de diğerleriyle beraber kürek bankında oturmuş. Diğerlerinin dengi olarak küreğine asılmış, Kayada iki hafta misafir edilmiş, sonra da sisli bir gece vakti ortadan kayboluvermiş.

Feronantus ile Kalkan-Biraderleri’nin geri kalanı Legnica’ya gelmek için Stralsund’da karaya çıktıkları zaman karşılarında Finn’i bulmuşlar. Avcı sanki aradan hiç zaman geçmemiş gibi tek kelime etmeksizin gruba katılmış.

“En iyi kısımları hep atlıyorsun,” diye yakındı Yasper, Feronantus öyküsünü bitirdiğinde. “Kimdi o kadın?”

Eleâzar kımız tulumunu dudaklarından çekti. “Ne kadını?” diye sordu, hikâyenin hangi bölümünü kaçırdığını merak ederek.

“Saaremaa’da bulunmasının tek sebebi oydu.” Yasper alnına bir şaplak attı. “Yoksa avlanacak hayvan bol diye mi oralarda olduğunu sanıyordunuz?”

Cnân dönüp Feronantus’a şöyle bir baktı. Yaşlı şövalye onunla kısa bir süreliğine göz göze gelirken kırışık yüzü hiçbir şey belli etmedi. Sonra arkasına yaslandı ve ateş ışığı gözlerine ulaşmaz oldu.

“Mesele hep bir kadın değildir Yasper,” diye gözlemde bulundu Raphael, biraz arkasındaki Percival’le beraber yanlarına dönerken.

“Öyle mi?” diye laf yetiştirdi Yasper, abartılı hareketlerle öne kaykılıp Veradan tarafa bakarak. Diğer herkesten daha çok kımız içmişti ve ayakta durmamasına rağmen düştü düşecekti. Eleâzar iri ellerinden birini uzatıp ufak tefek simyacıyı tuttu. Yasper dengesini geri kazandığında da onu iterek Hollandalıyı kıç üstü oturttu.

“Zavallının kusuruna bakmayın,” dedi Eleâzar ortaya. “Dili fazla gevşedi. Aramıza dönmeden önce onu sıkıştıracağını umuyorum.”

Yasper oturduğu yerden bir elini kaldırıp İspanyol’a doğru kaba bir el hareketi yaptı. Hollandalının anlık coşkusunu affeden gruptan bir kahkaha koptu. Raphael ile Percival yerlerine otururlarken Cnân hekim ile Vera arasında bir bakışma yakaladı.

Vera genç kadının kendisine baktığını fark etti ve mahrem bir münasebeti gözetlerken yakalandığı için utanan Cnân ayağa fırladı. Ellerini sallayarak herkesi susturduktan sonra da Finn’le ilgili kendi öyküsüne başladı. İlk başlarda bocalayarak hatalar yaptıysa da birkaç saniyenin ardından Vera ile Raphael’i düşünmekten vazgeçti. Tabii Percival’i de öyle... Yakışıklı şövalye düşüncelerine nasıl sızmıştı ki şimdi? Ardından ozanlık rolüne iyice soyundu.

Öyküsü basitti. Yasper’ın aksine abartmalara fazla yer vermiyordu ve Feronantus’un romantik ciddiyetinden yoksundu; fakat bu Cnân’ın kendi öyküsüydü. Genç kadın izcilik yetenekleriyle gurur duyardı. İzleri okumak, su ve meyve veren bitkilerin yerini bulmak, kuşların ötüşerek yerini belli etmeyeceği kadar sessizce ağaçların arasında ilerlemek bunlara dahildi. Lâkin Finn’e kıyasla çalıların arasında tepinen kocaman bir inekten farkı yoktu.

Yolculukları esnasında grubun ne kadar önünden veya arkasından giderse gitsin Finn’in daha önce oradan geçtiğine dair bir ize mutlaka rastlardı. İlk başlarda avcının izlerini saklamakta ne kadar beceriksiz olduğunu düşünmüş, daha sonralarıysa o minik izleri fark edecek kadar keskin gözlü olduğuna kendini inandırmıştı. Polonya ve Rus ormanlarından geçerlerken siyah kızılağaçların serkeş kabuklarında Finn’in giydiği kürklere ait kıl tutamlarına rastlamıştı. Arada bir çamurlu toprakta çizme izleriyle -o da genellikle kısmi izlerle- karşılaştığı da olmuştu. Finn’in ağaçların yere yakın olmayan kısımlarına attığı ufacık çentikler suyun, vahşi hayvanların ve muhtemel pusu alanlarının varlığını işaret ederdi; Cnân zamanla hepsinin anlamını çözmüştü.

“Çok akıllı olduğumu sanıyordum,” diye itiraf etti gruba, “ama aslında sadece Finn’in benim için bıraktığı izleri görüyordum. Latince’yi belli ettiğinden daha iyi anladığının farkındaydım ama ormanda bunun bir önemi yoktu. Bilmem gereken her şeyi tek kelime bile etmeden bana söylüyordu.”

Bir gün, Legnica’dan ayrılmalarının üzerinden birkaç hafta geçtikten sonra, Finn’i minik bir derenin yakınında tespit etmiş ve onu gizlice izlemeye karar vermişti. Elinden geldiği kadar dikkatli hareket ederek temkinli avcıyı gözünün önünde tutmaya çalışmıştı. Birkaç defa onu kaybettiğini sanmış, fakat onu gittiğini düşündüğünden farklı bir istikamette tekrar yakalamıştı. Bu kedi-fare oyunuyla geçen birkaç saatin ardından Finn’in takip edildiğinin farkında olduğunu anlamıştı. En başından beri de farkındaydı ve tekrar gözden kaybolduğunda Cnân böyle saçma bir uğraşa vakit harcadığı için kendini budala gibi hissederek vazgeçmişti.

Arkasına döndüğünde Finn’i karşısında bulmuştu. Neşeyle sırıtan avcı kaçıp gitmiş, Cnân onu kovalarken ağaçların arasında tekrar gözden kaybolmuştu. “Hayaletten farksızdı,” dedi genç kadın. “Göz ucuyla onu görür gibi oluyordum. Ama o tarafa baktığımda onu bulamıyordum. Hayal görmediğimin tek kanıtı dalların sallanmasıydı. Sanki ağaçlar halime gülüyordu. Sanki Finn’in nerede olduğunu biliyorlardı ama bana söylemeye hiç niyetleri yoktu.”

Herkes genç kadının öyküsünü gülümsemekteydi ve Cnân kamp ateşiyle pek de ilgisi olmayan bir sıcaklığın vücuduna yayıldığını hissetti. Aniden utanarak hızla yerine oturdu ve öyküsünü yarım bırakmış gibi oldu. Ama zaten yeterince konuşmuştu.

Feronantus bu toplantıya bir kinyen demişti ve Cnân ansızın bu kelimenin anlamını hatırladı. Bu, tarikata tam üyeliği kabul edilmiş şövalyelere özel bir ayindi. Kendisi ayağa kalkıp onların ölü silah arkadaşlarından biri hakkında dengiymiş gibi konuşmuştu ve hiç kimse ne onun ne de Finn’in tarikatın yeminli bir üyesi olmadığını belirtip buna itiraz etmemişti.

Cnân’ı kabullenmişlerdi. Artık o da aileden biriydi.

Gece ilerledikçe Kalkan-Biraderleri kaybettikleri silah arkadaşlarını teker teker onurlandırdılar. Finn’den uzun uzadıya bahsettikten sonra Roger’ı hatırladılar: sürekli çatık olan kaşlarını; asla tükenmeyen ve birer meyve gibi üzerinde yetişire benzeyen nacak, bıçak ve diğer keskin alet stokunu; dövüşmek zorunda kaldığı için ne kadar huysuzlanırsa huysuzlansın savaşta gösterdiği azmi. Taran’ın -ebedi oplo’larının- da bahsi açıldı; adam ölümünden sonra bile hâlâ kılıç tutarken takındıkları kötü duruştan, safları kapatmakta ne kadar sık başarısız olduklarından ve ilk rakipleri can vermeden kendilerini İkinciye hazırlama konusunu ısrarla ihmal etmelerinden yakınıyordu. Hatta Istvan bile, öyküleri sadece kendisinin görebildiği hayaletlerle yaptığı bölük pörçük konuşmalarla bölünmesine rağmen, onlara katıldı. Bir süre sonra diğerleri bu sekteleri Macar’ın öyküsünü kaçırmaksızın kımızı elden ele dolaştırmak veya gidip ihtiyaç gidermek için birer fırsat olarak görmeye başladı.

Öte yandan Feronantus onun gevelemelerini dikkatle dinliyordu.

Nasıl sırlar duymayı umuyorsun? diye düşündü merakı kabaran Raphael. ilgisinin bir sebebi de Percival’in itirafını aklından çıkarmasını sağlayacak bir şeyle meşgul olmaktı; fakat liderlerinin Macar’la olan gizemli ilişkisi diğerlerini hep şaşırtmıştı. Raphael yarı kapalı gözlerle Feronantus’u seyrederek diğer adamın yüz hatlarından bir sonuç çıkarmaya uğraştı.

Tyrshammar’daki yaşam yaşlı şövalyeyi değiştirmişti. Kuzeyin rüzgârları ve yağmurları yüzünde iz bırakmasına bırakmıştı ama gönderildiği sürgün Feronantus’u yıpratmaktan fazlasını yapmıştı. Yüzü taş gibi katılaşmış, duygu ve düşüncelerinin kestirilmesini iyice zorlaştırmıştı.

Kalkan-Biraderleri’nin gizli kalesinin kusurlarından biri de erişilmezliğiydi; gerçek haberlerin sıkıntısı çekildiğinde Petraathen’in delikanlıları kendilerini eğlendirmek için daha yaşlı üyelerden dinledikleri öyküleri abartarak tekrarlama yoluna giderlerdi. Bu Raphael’in de tamamen vazgeçemediği bir alışkanlıktı. Electi’nin Feronantus’tan duyduğu hoşnutsuzluk ve onu sürgüne göndermesi en sık fısıldanan hikâyelerden biriydi.

Raphael yolculukları sırasında her birinin içinde azıcık gerçeklik payı olduğunu bilecek kadar çok efsane ve masal dinlemişti. Feronantus hakkındaki öykülerin temel öğesi de Kayanın Efendisi’nin emsalsiz derinlikte bir stratejist olduğuydu.

Istvan yeniden göğe bakarak gidip gelen hayaletlerinden biriyle konuşuyordu ve bu ara diğerlerinin bekleme hevesini kıracak kadar uzamıştı. Yasper ile Eleâzar kımızın son yudumlarını kimin içeceği konusunda didişerek zoraki seyircileri önünde sahte bir öfke sergiliyorlardı ve hiç kimse Macar’ın zırvalarına fazla aldırış etmiyordu.

Tabii İspanyol ile Hollandalının gösterisinden etkilenmeyen Feronantus hariç.

Raphael bakışlarını münakaşa eden ikiliden ayırmayarak öne kaykıldı ama aslında Istvan’ın sözlerini duyma derdindeydi.

“... denize gidemiyorum... gökyüzünü göremiyorum... evet, acıtıyor. .. başım... bana bakmasına izin verme... senin acın umurumda değil... ben yapmadım... hayır, benim suçum değildi... öyle bir şey... hayır, hayır, beni rahat bırak... istemedim... yapmadım!... o adamı kim kılıçtan geçirdi? Kim yaptı? O şeyi kim biçti?” Ansızın ürperen Istvan’ın bacakları yere çarpıp sekti. “Değnek,” diye hırıldadı. “Her Şeyin Babasının değneği nerede? Kadın onu kaybetti, değil mi?... Gözde oğlu... bilmiyorum... hayır... hayır, hayır, hayır...” Başını iki yana salladı. “Kaybetmeleri benim suçum değil. Benim değil... İstemiyorum. .. öyle çok at var ki... bana bakmasına izin...”

Macar’ın sesi gittikçe yükseliyordu ve hareketleri artık daha telaşlıydı. “Kaltak onu kaybetti,” dedi. “Suç bende değil. Ben asla... siktir git! Senin taşaklarını keserim. Kargalar bağırsaklarınla ziyafet çeker. Orospu çocuğu. Bok yiyen köpek. Bana bakmayı kesin!”

Son cümle gruba hitaben söylenmişti ve gözleri delice bakan, yüzü öfkeden moraran Istvan ayağa fırladı. Göğsü hızla inip kalkarken gece havasını derin soluklarla içine çekti. Gözleri gruptakilerin oluşturduğu çemberin üzerinde dolaştı ve görüşüne engel olan şey her neyse yavaş yavaş azaldı. Ağzı hızla kapandı ve ayağıyla ateşe kum attıktan sonra karanlığa doğru çekip gitti.

Raphael genzini temizledi. “Hata bende,” diye özür diledi. “Ona bakan bendim.”

“Bunu çok sık yapıyorsun,” diyen Cnân hekimin bu kibar yalanına biraz inandırıcılık kattı.

Yasper burnundan hırıltılar çıkarıp bir kahkaha attı. “Kim bakmazdı ki?” diye sordu adam. “O at aşığı tam bir zırdeli.”

“Belki geçerli bir sebebi vardır,” diye fikir yürüttü Raphael. Gözleri kendiliğinden, hiçbir şey olmamışçasına ateşi süzen Feronantus’a doğru çevrildi.

Kiminle konuştuğunu biliyorsun, değil mi? diye sessizce sordu yaşlı şövalyeye.

19.BÖLÜM

FARKLI DÜNYALAR

İşlerini bitirdikten sonra birbirlerine sarılıp yattılar. Ganşuk hayvan postları kadar kuru ve sert elleriyle genç kadının pürüzsüz tenini okşuyordu. Porselen solgunluğundaki yüzey delikanlının parmaklarının altında hafifçe esnedikçe kadının sıcacık nabzı kalbinden çıkıp Ganşuk’un parmak uçlarına geçiyor, göğsü inip kalktıkça vücudunun ritmi artıp azalıyordu. Başını onun bronzlaşmış göğsüne dayayan Lian’ın nefesi hayat vaadi taşıyan bir bahar rüzgârı gibi genç adama çarpıyordu. Ger’in dışında hâlâ yanan nöbet ateşlerinin ışığı çadırın duvarlarına vuruyordu. Lian’ın saçları bir gece yarısı akıntısı kadar düzdü. Kalın kürk battaniyenin altında eli delikanlınınkini tuttu ve Ganşuk o elin ne kadar narin, savaştan ya da çalışmaktan ne kadar uzak olduğunu hissetti.

Lian daha farklı, daha yumuşak bir dünyadandı; ama artık burada, Ganşuk’un amansız topraklarındaydı. Burası tıpkı rüzgârın ve yağmurun bir kayayı oyması gibi onu şekillendirmekteydi. Güneş, tıpkı delikanlıya da yaptığı gibi, kadının omuzlarını belli belirsiz koyulaştırmıştı. Parmağında, yayın kirişini tuttuğu eklemde artık bir nasır vardı. Bu el bir zamanlar hiçbir silaha dokunmamış, bu yürek şiddeti hayal bile etmemişti. Fakat Ganşuk’un dünyası artık onu da kirletmişti.

Kadının dünyası da Ganşuk’u etkilemişti. Lian ona tümüyle yabancı gelen âdetler ve görgü kuralları öğretmiş, delikanlıyı felsefe ve medeni davranma konularında eğitmişti. Moğolların yaşam biçimleri kadimdi; gelenekler sayısız mevsim boyunca nesilden nesle aktarılmıştı: baharda doğumlar gerçekleşir, yaz aylarında oradan oraya göçerek hayvanlar otlatılır, sonbaharda hasat kaldırılır, soğuk kış aylarında hayatta kalınırdı. Çekilen cefanın sonu yoktu ama bir insanı Moğol yapan da buydu. Kendilerini ipeklere bürüyen, pırlantalı tahtlarda oturan, besi hayvanlarına elini bile sürmeyen bu adamlar neydi peki?

“Sence imparatorluğa ne olacak?” diye sordu Ganşuk.

Kollarıyla destek alarak doğrulmasıyla birlikte Lian’ın saçları kusursuz omuzlarına döküldü. “Böyle bir anda tarih soracağın mı tuttu?”

“Tarih sorduğum yok. Geleceği soruyorum.”

Onu bir tebessümle ödüllendiren Lian elini bir süre önce apar topar çıkarıp attığı kaftanına doğru uzattı. “Tarih geleceğin ta kendisidir. Döngüleri tıpkı mevsimler gibi kendilerini yineler durur.”

“Bana hep bir şeyler öğretiyorsun,” diye homurdanan Ganşuk elini kadının çıplak sırtında gezdirdi. Lian’ın bu dokunuş karşısında ürpermesi hoşuna gitti. “Peki tarih bu konuda ne diyor?”

Lian kollarını zarifçe kaftanına soktu. “Her imparatorluk zamanla çürür. Ya eskiyip yozlaşarak sonunda dağılır ya da yumuşayıp kayıtsızlaşarak günün birinde genç ve hırslı başka bir imparatorluk tarafından fethedilir.”

“Moğol İmparatorluğu’nun sonu da öyle mi olacak?” diye sordu delikanlı.

Lian kolunu kaftana yarı yarıya geçirmişken durdu ve genç adama bir kaşını kaldırarak baktı. Dersleri sırasında ona pek çok kez böyle bakmışlığı vardı ve yüz ifadesi bu soruya cevap vermek bana düşmez diyordu.

“Bence...” deyip iç geçiren Ganşuk tekrar yerine uzandı ve ger'inin çatısına baktı. “Bence imparatorluk yıkılmaya çoktan başladı. Kağan içinde büyük bir keder taşıyor ve içmek o kederi derinleştirmekten başka bir işe yaramıyor. Bu—” Başını iki yana salladı. Genç adamı rahatsız eden şey yabancılar arasındaki dövüşler değil, o dövüşlerin temsil ettiği... her şeydi. O dövüşler hayatta kalmak veya imparatorluğa şan getirmek için değil, yalnızca adi ve bencilce sebeplerden dolayı düzenlenmekteydi. Dövüşçüler Kağanı eğlendirmek, Kağan ise savaşın coşkusunu dolaylı olarak hissetmek için oradaydı.

“Ya Kağan kendini hastalığından kurtaramazsa?” diye sordu delikanlı, genç kadından ziyade kendi kendine. “Hastalığı doğru düzgün temizlenmemiş bir ok yarası gibi iltihaplı. Deri kaynamışsa bile ok başı hâlâ vücudun içinde. Çürüme eninde sonunda onu öldürecek ve Kağan can verdiği zaman imparatorluk da onunla beraber yıkılacak.” Çadırın merkezinde yükselen kalın direği işaret etti. “Şunu devirirsen bütün ger çöker,” dedi.

“Yine de onu bırakıp gitmiyorsun,” dedi Lian, diğer kolunu da kaftanına sokarken. “Hâlâ onda kurtarılmaya değer bir şey görüyorsun.”

“Görüyorum,” karşılığını verdi Ganşuk. “Görmek zorundayım, çünkü—” Yüreğinde yatanı dile getirmek istemediğinden durdu ve Lian kaftanını bağlarken çıkan ipek hışırtılarını dinledi. Yoksa gitmeye mi hazırlanıyor?

“Peki ya Kağan kendini iyileştirirse? İmparatorluk denizden denize yayılarak tüm dünyayı kapladığında ne olacak?” diyen Ganşuk sessizliği bu sorularla bozdu. Lian’ın cevapları bildiğini düşündüğünden değil, dile getirmediği sorunun gerçekleşmesini istemediği için... “Fethedecek ülke kalmadığında ne olacağız? Yeni topraklarımızın bölgesel idarecileri gibi uygarlaşacak mıyız? Rüzgârı ve yağmuru yüzümüzde hissetmektense üstümüze kat kat ipek ve kürk giyip kalelerimizin içinde saklanacağız. Atları saymaktansa abaküste çetele tutacağız. Bozkırlarda mevsimleri kovalamayacağız. Bütün sene tek bir yerde kalıp ne Moğol ne de Çinli olacağız. Şey olacağız... şey...” Ne? diye merakla içinden geçirdi. Ne olacağız?

“Peki ya hükmettiğiniz halklar?” diye sordu saçları kaftanının ve ceketinin üstüne sarkan Lian, delikanlının yanına diz çökerken. “Moğol âdetlerini öğrenip yarı-Moğol çocuklar doğuracaklar. Onlar sizi değiştirirken siz de onları değiştireceksiniz. Benim seni değiştirdiğim gibi. Ve senin de beni.”

Ganşuk kadının ceketinin alt kenarındaki sarı püsküllerle oynarken yeniden soyunmasını istemeyi düşündü.

“İlk kez birini öldürdüğünde kaç yaşındaydın?” diye sordu Lian.

Ganşuk düşüncelerine şiddet karışmasına kızarak kaşlarını çattı. “On,” dedi.

“Ne kadar gençmişsin! Olay nasıl oldu?”

“Keçileri çayıra götürüyorduk. Babam, amcam ve ben. Bahar Şahini Klanından beş adam keçilerimizi alabileceklerini zannederek tepelerden indi. Atlarını gürültüyle sürerek sayılarıyla bizi korkutmaya çalıştılar.”

“Üçe karşı beş. Avantajın kendilerinde olduğunu düşünmüşlerdir.”

Ganşuk kafa salladı. “Ama kötü atıcılardı. Korkmuştum, fakat babamla amcam kaçmadı. Sakin sakin yaylarını ellerine aldılar ve babam aynı şeyi yapmam için beni azarladı. Ben daha yayımı hazır edemeden babamla amcam birer kişiyi öldürmüşlerdi. Sonra geri kalanları üçümüz birden hakladık.” Ganşuk kadının ceketini bıraktı ve boğazının dibindeki oyuğa dokundu. “Tam buradan. Okum oraya isabet etti.”

Gözleri delikanlının boğazına çevrilen Lian sertçe yutkundu.

“O günlerde bile,” dedi Ganşuk, “harika bir atıcıydım.”

“Kolay oldu mu?” diye sordu kadın.

“Eğer okumu atmasaydım beni öldürebilirlerdi. Zaten keçilerimizden ikisini onların oklarına kaybettik.” Omuz silkti. “Bahar Şahini Klanı bize bir daha hiç meydan okumadı.”

“Nasıl bir his—” Lian tereddüt etti ve Ganşuk kadının aklındaki soruyu dile getirme çabasını sessizce izledi. Omuzlarını ileri çıkaran Lian’ın vücudu hafifçe ürperdi.

“Adamla aramda epey vardı,” dedi Ganşuk usulca. “Vurulduğunda atından düştü ve onu orada bıraktık. Yüzünü hiç görmedim.” Genç kadının eline doğru uzandı. “Kılıçla öldürdüğüm ilk adamsa Volga Bulgarya’daydı. Biri ölürken gözünün içine bakmak bambaşka bir deneyimdir. Bazıları bu histen hoşlanırlar.” Lian’ın parmaklarını sıktı. “Ben hoşlanmam.”

“Uyumaya korkuyorum,” diye fısıldadı Lian. “O adamın hayaletinin rüyalarıma gireceğinden korkuyorum.”

“Benim canımı kurtarmak için bir başkasınınkini aldın. Rüyalarına benim hayaletimin girmesini mi tercih ederdin?”

Lian başını iki yana salladı ve Ganşuk o zayıf ışıkta kadının yanağından aşağı akan bir gözyaşı tespit etti.

“Öyleyse doğru olanı yaptın,” dedi delikanlı ve kadının ceketine nazikçe asıldı.

Lian aşağı kayarak delikanlının yanına uzandı ve yüzünü onun göğsüne gömdü. Ganşuk kollarını kadına doladı ve onu sıkıca tutarak alıp verdiği solukları dinledi.

Bu daha ne kadar sürecek? diye merak etti Ganşuk. Tüm bunlar daha ne kadar sürecek?

Lian uykuya daldıktan çok sonra bile bu sorulmamış sorular cevapsız kaldı ve Ganşuk rollerin değiştiğini gördü. Lâkin o döşekten yavaşça kalkarken genç kadın hiç kıpırdamadı.

Ganşuk ilk kez öldürmenin ardından gelen bitkinliği de hatırlıyordu. Kafanı dolduran onca düşüncenin arasında bir türlü uyuyamazsın, diye aklından geçirdi, ama vücudun yine de senden öyle yapmanı bekler.

Haakon rüyasında yine kafesinden firar ettiğini gördü ama bu sefer bir at çalıp da onunla bozkırlara kaçmaya çalışmadı. Bu sefer kafesinden çıkmayı başardığında kampın ortasına doğru gitti. Kağan, tekerlekleri olan o dev çadırda uyuyordu. Çadırı bulmak kolaydı ve kalın duvar kumaşını kestikten sonra içerideki adamı öldürmek de bir o kadar kolay olacaktı.

Rüyasında her şey çok basitti ama Haakon gerçekliğin bu kadar kolay olmayacağının farkındaydı. Hanlar Han’ı daima seçkin muhafızlarının koruması altındaydı, çadırda bir delik açma çabaları onların gözünden kaçmazdı. Haakon un en az bir kişiyle dövüşmesi gerekirdi ve kavganın gürültüsü başkalarını da oraya çeker, sonunda Moğol savaşçılarından oluşan bir denizinin altında can verirdi.

Bu bir fanteziydi, daha fazlası değil. Vakit geçirmenin bir yolu... Her ne kadar zihninin daha pratik meseleler üzerinde durmasını istese de bu tür arzuların varlığından rahatsızlık duymuyordu; çünkü böyle şeyler çabalamaktan vazgeçmediğini, hâlâ hayatta kalmak istediğini gösteriyordu.

Delikanlı kıpırdanarak uykunun mayışıklığından sıyrıldı. Yanakları ve çenesinin sol tarafı sızlıyor, yutkundukça boğazı ağrıyordu. Bunlar geçen geceki dövüşün bedensel hatıralarıydı. Neticede yaraları rakibininkilere kıyasla hafifti. Yemek yemek biraz acı verebilirdi ama zaten Moğollar onu bir kâse sulu lapadan fazlasıyla beslemiyorlardı. Lokmalarını çiğnemesine gerek yoktu.

O sırada yan dönüp gözlerini açtı ve donup kaldı.

Kafesinin dışında bir Moğol çömelmiş bekliyor, bariz bir merakla onu izliyordu.

Haakon o bakışlara karşılık verdi. Adamın ceketiyle pantolonu hem kullanışlı hem de yalın olup uzun süre giyilmekten dolayı eskimişti. Yüzü ilk kervanda yolculuk eden bazı binicilerinki kadar koyu olmasa bile güneşte ve rüzgârda yıprandığı belliydi. Zalim ağızlarıyla ve sert bakışlı gözleriyle Haakon’a aç kurtları hatırlatan beyaz kürklü adamların aksine üzerinde hiçbir sembol yoktu. Bu adam farklıydı. Öncekilerden daha az yabani değildi, ama Haakon’u aval aval seyretmek için kafesine uğrayan ipek kaftanlı pek çok Moğol’un aksine bakışlarında açık bir zekâ belirtisi vardı.

Delikanlının uyandığını gören Moğol boğazından bir ses çıkardı ve eliyle ona doğrulup oturmasını işaret etti. Haakon adamın isteğini yok saymayı düşündü fakat kısa bir süre sonra kendini itip oturur pozisyona geçti ve Moğol’u soğukkanlılıkla süzdü. Yüzünü ifadesiz tuttu; gülümseyecek olursa budala gibi gözükebilir, yüzünü ekşitirse bir tehdit gibi algılanabilirdi.

Adam tanıdık geliyordu ve Haakon onun da geçen geceki dövüşte bulunduğundan kuşkulandı. Taş halkayı çevreleyen surat denizine dair bazı ayrıntılar anımsamaya çalıştı ama Kağan ve yükseltilmiş platformda duran diğer birkaçı dışında simalardan hiçbirini tam olarak hayalinde canlandıramamaktaydı.

Moğol kendi göğsüne dokundu. “Ganşuk,” dedi.

Haakon kafa salladı. Anlaması kolaydı. “Havkon,” diye karşılık verdi, heceleri haftalar önce o generalin karşısında yaptığı gibi telaffuz ederek.

Ganşuk ceketinin içinden bir yerden bir dilim kurutulmuş et çıkardı. Onu kafesin yakınına attı ve Haakon’un eti almak için parmaklıklara kadar emeklemesini izledi. Haakon dilimi dişleriyle koparıp yavaşça çiğneyerek tadın ağzında bir süre oyalanmasını sağladı. Et muhafızların verdiklerinden daha tazeydi ve Haakon onun savaşçının kendi stokundan geldiğinden kuşkulandı. Etin geri kalanını dudaklarına kaldırıp alnına dokundurarak teşekkür etti.

Ganşuk homurdandı ve dizleri kütürdeyerek doğruldu. Sonra da bir pandomim yapmaya başladı. Haakon hareketlerin anlamını çabucak yorumladı. Başka bir adamla dövüştün; diğer adam kaybetti.

Delikanlı yine kafa salladı. “Evet,” dedi Moğolca konuşarak. “Dövüşürüm.”

Ganşuk gülümsedi. “Dövüşürsün,” karşılığını verdi ve Haakon’un kısıtlı kelime dağarcığının ötesine geçen başka bir şey daha söyledi. Genç adamın omuz silkişini değerlendiren Ganşuk yine pandomime başvurdu, lâkin bu seferki el-kol hareketlerini anlamak öncekinden daha zordu. Ganşuk delikanlıyı işaret ederek kılıç tutarmış gibi yaptı, kılıcı havada birkaç kez savurdu ve kendini göstererek başka bir taklitte...

Haakon başını iki yana salladı. “Anlamıyorum,” dedi anadilinde. Aynı şeyi Moğolca nasıl söyleyebileceğini düşündü. “Hayır,” diyebilirdi ama savaşçıya söylemek istediği asıl şey o değildi.

Ganşuk vücut hareketlerini daha açık hale getirerek pandomimi tekrar denedi. Dövüştün kısmını okuması kolaydı. Ben... izledim. Bu kadarını anlayan Haakon kafa salladı. Son kısımsa daha zordu.

Nihayet Ganşuk’un işaretlerini çözen delikanlı gülümsedi. Nasıl dövüştüğümü seyretmek istiyor, diye aklından geçirdi.

Kalkmakta acele etmeyen Haakon kafesinin o dar alanında uyuşmuş uzuvlarını elinden geldiğince esnetti. Adama bir gösteri sunma fikrinden hoşlanmasa da zihninin başka bir bölümü bu Moğol’un ilgisinden elde edeceği yararı düşünüyordu. Hiç olmadı belki biraz daha kurutulmuş et için pazarlık edebilirdi.

Haakon kılıç tutarcasına ellerini bitiştirdi ve basit bir duruş takındı. Kafes sebebiyle başını eğmek ve omuzlarını çökertmek zorunda kaldı ama Ganşuk onun ne yaptığını anlara benziyordu.

Moğol savaşçı kılıcını çekermiş gibi yaptı ve hayali ucunu Haakon’un göğsüne doğrulttu.

Haakon buna ellerini başının yanında döndürerek tepki verdi.Kendi kılıcının ucunu hayal ederek ellerini hızla ileri uzattı ve Ganşuk sahte bir acıyla bağırarak sağ elini sol omzuna götürdü.

Haakon güldü. Genç savaşçı iyi budala taklidi yapıyordu ve Haakon'un kılıç ucunun nereye saplanacağına yönelik hükmü doğruydu. Ganşuk rol kesmeyi bırakıp ellerini başının tepesinde birleştirdi ve onları bir kez çırptı. Ardından ellerini hızla indirerek hayali kılıcıyla yukarıdan gelen ani bir hamle yaptı ve Haakon içgüdüsel olarak tepki gösterdi.

Delikanlı zihninde yalımın nereye ineceğini gördü ve yarım adım sağa çekilirken hamleyi karşılamak için ellerini kaldırdı. Bunu yaparken parmak eklemleri kafesinin sert tavanına çarptı ve boğazından hafif bir homurtu çıktı. Uygun tepkiyi biliyor, hatta hızlı ve isabetli bir vuruş yaparak omuzdan kasığa doğru uzun bir kesik atması için bağıran Taran’ın sesini duyabiliyordu. Fakat kafeste o hareketi gerçekleştirecek kadar alan yoktu.

Haakon kollarını indirip omuz silkti. “Kafesteyken dövüşemem,” dedi.

“Bir at köstekliyken koşamaz,” diye kafa sallayarak karşılık verdi Ganşuk. Kendi hayali kılıcını incelercesine ellerine baktı, ardından bir diğer baş selamıyla oradan ayrıldı. Haakon da genç savaşçının bu sahte dövüşten ne öğrenmeyi umduğunu merak ederek onun arkasından baktı.

Kervanın kıyısına kurulu olan şamanın geri yaşlı bir ağaç gibi diğer çadırlardan öteye doğru eğikti. Şamanın kemik grisi, kısır edilmiş beygiri yakınlardaki kuru ot öbeğini sessizce yiyordu; çadırın gevşek kanadının yanında rengârenk battaniyelerden oluşan karmakarışık bir yığın vardı.

Efendi Cucay çadıra yaklaşırken yaşlı beygir başını kaldırarak onu kısa bir süreliğine süzdü, sonra da telaşsız otlamasına kaldığı yerden devam etti. Battaniye yığınına bir göz atan Cucay onlardan yükselen kokuyu duyunca mesafesini korumaya karar verdi. Yığının üzerinden çadırın loş bir ışıkla aydınlatılmış iç kısmına bakarken yüksek sesle genzini temizledi.

Bir tahta ve metal takırtısı duyuldu, sonra da yığının bir kısmı hareket etti. Battaniyelerin arasından cılız bir ayak uzandı ve hemen ardından bunu diğer taraftan çıkan bir el izledi. Yığın kıpırdayıp kayarken Cucay’ın gözüne donuk metal ve kemik parçalarıyla bezenmiş, çatlak bir geyik boynuzu takımı takıldı. Boynuzlar kadim bir ruhun hayaleti gibi havaya yükselirken battaniyelerin arasından kırışık ve yıpranmış bir surat çıktı. Üzerinde yumru gibi şiş bir burun ve Cucay’ın ağız olduğundan kuşkulandığı hırpani bir delik vardı; gözkapaklarından sadece biri açılmayı başardı.

Cucay yere sürtünmesini engellemek için sakalını karnına bastırdı ve eğilerek selam verdi. “Ey rüzgârın ve göğün hizmetkârı, bana yol göstermeni istiyorum,” diye başladı. “Son zamanlarda kafamı çok karıştıran bir mesele var.”

Şaman daha rahat bir pozisyona geçmeye çalışmak istermiş gibi üzerindeki kat kat elbiselerinin içinde kıpırdanmaya devam etti. Tabii kaftanının kalın kıvrımları arasında kaybettiği bir şeyi bulmaya çalışıyor da olabilirdi. Her halükarda yüz ifadesi değişmedi ve tek gözüyle attığı bakışını Efendi Cucay’dan ayrılmadı.

“Kağan’ın ulu Ruh Sancağı,” diye sözlerini sürdürdü Cucay. “O Ögeday’a babasından kaldı ve babasının -Cengiz Han’ın- onu nasıl elde ettiğini bilmek istiyorum.”

“Timuçin.”

Şamanın anlaşılır bir şey söylediğini fark etmek Cucay’ın birkaç saniyesini aldı. Timuçin. Kabileleri birleştiren yüce lider olmadan önce Cengiz Han’ın bilinen ismi buydu. “Evet,” diye doğruladı Cucay. “Timuçin.”

“Timuçin dağlara gitti,” dedi şaman gıcırtılı bir sesle. “Cengiz Han olarak geri döndü.”

“Sancakla beraber mi?” diye sordu Cucay, şamanın sözlerini yorumlamaya çalışarak.

“Ruhların rahmi,” dedi şaman. “Ebedi Cennet’in karnı.”

“Sancak oradan mı geldi? İçinde bir ruh mu var?”

Şaman hırıltılı bir kahkaha attı. Havlamayı andıran bu kulak tırmalayıcı ses, beygiri ürkütecek kadar garipti. Hayvan kafasını kaldırıp gülen battaniye yığınına doğru homurdandı. “Ruhlar her yerdedir, sakallı efendi,” diye açıkladı şaman, kahkahaları dindiğinde. “Bir kayayı parçalarsan ruh da mı parçalanır, yoksa her bir parçanın içinde mi yaşar? Bir ekini kesersen ruhu tüm tohumlara geçer mi?”

“Bilmiyorum,” dedi Cucay.

“Kafayı kesersen vücut ölür mü?”

“Evet,” cevabını verdi Cucay ve sakalını sıvazladı. “Ben asıl Ruh Sancağı hakkında bilgi almayı umuyordum, bilgeler bilgesi. Buraya bilmecelerle meşgul olmak için gelmedim.”

Şaman diğer gözünü de açıp Cucay’ı sabit bakışlarla süzdü. “Ben de sancaktan bahsediyorum,” dedi yine o gıcırtılı sesle. “Beni dinlemiyorsun.” Kaftanın içinden kemikli bir parmak uzandı. “Vücut niye ölür?” diye sordu şaman. “Niye? Ruh onu terk ettiği için mi?”

“Ben asıl sebebin baş ile gövdenin birbirinden ayrılması olduğu fikrindeyim,” karşılığını verdi Cucay, şamanın oyununu oynamaya yanaşmayarak.

“Ama başı gövdeye geri dikebilirsin,” dedi şaman.

“Bu iş o kadar—” Cucay kafasını sağa sola sallayıp iç geçirdi. “Ölümün gizemine akıl erdiremediğimi itiraf ediyorum.”

“Ölüme kafa yormayı bırak,” diye homurdandı şaman. “Yaşam, sakallı efendi. Asıl dert etmen gereken o. Yaşam!’

“Sancak hâlâ canlı mı? Bu deli saçmasıyla bana söylemeye çalıştığın şey bu mu?”

“Sancak altı üstü bir tahta parçası,” diye tersledi şaman, ansızın sert ve kuru çıkan bir sesle. “Canlı olan şey ruh.”

20.BÖLÜM

RAPHAEL’İN DEFTERİ

Feronantus’un onu çizmesiyle nazikçe dürtmesi sonucu Cnân aniden uyandı. Hızla doğrulup otururken gökyüzünün fıldır fıldır döndüğünü hissetti ve kendini doğrultma çabasıyla ellerini yere dayadı. Gözlerini kırpıştırarak önceki gecenin son saatlerini hatırlamaya çalıştı ama başının içinde korkunç bir uluma hariç hiçbir şey yoktu. Dudaklarını yalamayı denediğinde dilinin ıslaklık sağlayamayacak kadar kuru olduğunu fark etti.

Gökyüzü ağarmaya, siyaha her biri bir öncekinden daha açık renkli mor ve mavi şeritler karışmaya başlıyordu. Sonunda genç kadının sol omzunun üzerinde pembemsi bir parıltı belirdi. Birkaç parlak yıldız yaklaşan şafağa başkaldırırcasına hâlâ göz kırpıyor, ışıklarıyla göklerde gülüşüyordu.

Ansızın uyandırılmanın verdiği baş dönmesini atlatan Cnân kollarını kaldırdı ve gerinerek uykunun etkilerini vücudundan attı. Diğerleri kadar çok içmemişse de ağzı zımparalanmış gibiydi. Feronantus aralarında dolaşarak önüne çıkanı çizmesiyle dürtüklerken grubun diğer üyelerinin yamru yumru siluetlerine baktı. Yaşlı şövalyenin geçtiği her yerden epeyce bir inildeme ve yakınma yükselmekteydi.

“Kalkın bakayım, sizi gidi tembel köpekler,” diye azarladı Feronantus. “Üşengeç prensesler gibi yatıyor, kıçınızı silmemi ve lokmalarınızı çiğneyip size yedirmemi bekliyorsunuz.”

“Iyy,” dedi Yasper, başını ellerinin arasına alarak. “Ne kadar iğrenç.”

“Hangisi?” diye sordu Raphael.

“Sonuncusu,” dedi Yasper, ürpererek. Elini bir gözünün üstüne kapatıp başını yana eğdi ve ağzını birkaç defa açıp kapadı. “Yan dönüp uyumamalıydım,” diye inledi.

“İyi ki öyle yaptın,” dedi Eleâzar. “Ne zaman sırtüstü dönsen korkunç bir boğulma sesi çıkarıyordun.”

“Çıkarmıyordum,” dedi simyacı.

“Çıkarıyordun,” diye belirtti Vera. “Eskiden ne zaman boğazına bir tavşan kemiği takılsa öyle sesler çıkaran bir kurt köpeğim vardı.”

Yasper dudaklarını birkaç kez açıp kapadı. “Ona ne oldu?” diye sordu, çabalarından bir fayda görmeyince.

Vera sırtındaki bir şeyler yerine oturuncaya dek gerindi. “Sonunda yutabileceğinden fazlasını yemeye kalktı.”

O sırada sayım yapan Cnân’ın toplamı bir kişi eksik çıktı. Genç kadın dikkatini atlara yöneltti. “Istvan nerede?” diye sordu, atlarda da benzer bir eksik tespit ederek.

“Keşif yapıyor,” yanıtını verdi Feronantus ve ayağını Raedwulf’a dayayarak adamı sertçe salladı. İngiliz daha yumuşak uyandırılma girişimlerine tepkisiz kalmıştı.

“O haliyle mi?” diye sordu Vera.

Raedwulf’un öfkeyle savrulan elinden çevik bir hareketle sakınan Feronantus iri yarı okçunun yere geri uzanmasına izin verdi. “Onu şafaktan önce uyandıran o haliydi. Onunla Griyele’yi ve rotamızı konuştuk.” Kalkan-Bakiresi’ne dik dik baktı. “Sizlerin aksine Istvan içkisiyle başa çıkabilir. Bu sabah açık bir zihinle ve büyük bir hevesle uyandı. O yüzden bugün halledeceğimiz işlerin en kolayını ona verdim.”

Son cümle Yasper’dan bir inilti kopardı.

“Griyele’den ne haberler var?” diye usulca sordu Raphael. Cnân’ın aklına Istvan’ı ne halde buldukları geldi. Macar’la karşılaştıklarında adam önlerindeydi, yolunu şaşırmış vaziyetteydi ve şapkasız mantar deliliğinin etkisindeydi.

“Saraycık’ta oyalanmamış. O adam her kimse artık bizi durdurmakla uğraşmıyor. Asıl görevimizi anladığından şüpheliyim ama kampına yaptığımız saldırının ardından Batı’ya geri kaçmadık. Herhalde hedefimizin Doğu’da olduğundan kuşkulanıyor ve oraya bizden önce varmayı umuyordur”

Eleâzar battaniyesini katlarken başını iki yana salladı. “Ve tüm Moğol İmparatorluğunu bize karşı ayağa kaldıracaktır.”

“Sonumuz geldi,” deyip iç geçirdi Yasper.

“Hiçbir şey değişmedi,” diye ona hatırlatmada bulundu Feronantus. Yaşlı şövalye bakışlarını tüm grubun üzerinde gezdirdi. “Griyele kime, ne zaman ve nerede saldırmayı planladığımızı bilmiyor. Önem taşıyan hiçbir şeyin farkında değil ve şüphelerinin... imkânsızlığı sebebiyle birilerine sözünü dinletmesi uzun zaman alacaktır. Bunu başardığında bile bir plan kurması ve bizi bulması gerekir. O zamana kadar da çok geç kalır.”

“Doğru,” diyen Percival kafa salladı. “Atik ve kararlı davranmalıyız.”

“Hâlâ kayanın orada Benjamin’le buluşacağız ve bir süre boyunca ticaret yolunda onunla beraber yolculuk edebiliriz. Ama sürat çok önemli, hem de her zamankinden daha fazla.” Feronantus başıyla birbirine köstekli atları işaret etti. “Bu, kurduğumuz son kamp. Bundan sonra onlar gibi olmak zorundayız. Eyerde yiyip içmeli ve işemeliyiz. Toprağı öpün kardeşlerim; çünkü bir müddet onun koynuna dönemeyeceksiniz.”

Bir dirseğinin üzerinde doğrulmuş olan Raedwulf tekrar uzanıp kollarını iki yana açtı.

Feronantus kısa bir süreliğine okçuya baktı, sonra da ciddi ağzının köşesi tebessüme benzer bir hareketle kıvrıldı. “Yasper,” diye seslendi. “İksirlerine ihtiyacımız var.”

O sırada eyer çantalarını eşelemekte olan simyacı durakladı, yüzünde aniden ciddi bir ifade belirmişti. “O niye?” diye sordu.

“Raedwulf—” Feronantus okçuyu bir kez daha ayağıyla nazikçe dürttü, “—bu sabah birkaç geyik daha avlayacak. Bu da tuzlanması gereken etler olacağı anlamına geliyor.”

“O iş... o iş bir hafta sürer,” diye yakındı Yasper. “Gereken malzemelerim olsaydı bile.”

“Yarın sabahın ilk ışıklarına kadar vaktin var,” karşılığını verdi Feronantus ve İngiliz’i yine dürttü. “Yayını ve bıçağını hazırla. Hollandalının bir yol bulacağından eminim ama en hızlı oklarının sağlayacağı kadar çok zamana ihtiyacı olacak.”

Homurdanan Raedwulf yuvarlanıp ayağa kalktı. Bezgin tavırları bir duman demeti misali uçup gitmişti.

“Percival, Eleâzar,” diye devam etti Feronantus sert çıkan, otoriter bir sesle. “Raedwulf’a eşlik edin. Güçlü omuzlara ihtiyaç duyacak. Vera ve Raphael: hayvanların su kaynağını bulun. Cnân—” Burada durakladı ve dudakları bu sefer gerçek bir tebessümle kıvrıldı. “Git simyacıya şu ele avuca sığmaz tuzunu aramasında yardım et.”

Huzurlu bir sessizlik içinde yol alıyorlardı. Vera, sanki Raphael’in beyninde cirit atan çok sayıda düşünceyi okuyabiliyormuş gibi, Raedwulf ile Yasper’ın geçen gün gördükleri dereyi bulma çabasında başı çekiyordu. Kafasında binbir tilki dönen Raphael ise atının onunkini takip etmesine izin veriyordu. Hekimin eli birden fazla kez özel günlüğünü tuttuğu eyer çantasına gidecek gibi olmuştu.

Defter bir süre önce Burgonya’dan geçerken aldığı bir hâzineydi. O ve diğer birkaç Kalkan-Biraderi, Clairvaux’daki manastırlarına dönen bir grup Sistersiyen keşişine korumalık yapmışlardı ve oraya varmalarının ardından biraderlerinden birinin yolculuk sırasında aldığı bir ok yarasının iyileşmesini beklerlerken Raphael manastırı keşfe çıkmıştı. Aynı kafa yapısında bir askeri tarikat mensubuyla karşılaşmak keşişlerin hoşuna gitmişti ve baş keşiş onu manastırın hatırı sayılır kütüphanesinde bizzat gezdirmişti.

Tıpkı bir saksağanın parlak metal parçalarına ilgi duyması gibi Raphael de keşişlerin resimli yazmalarına ilgi duymuş, pek çok akşamüstünü kâtiplerin yanında geçirmiş, en ufak dokunuşta bile dağılacak hale gelmiş eski tomarları titizlikle kopyalarlarken onları mest olarak izlemiş ve meraklı bir çocuk misali durmaksızın soru sormuştu. Raphael’in bu art niyetsiz hevesinden oldukça keyif alan baş kâtip meraklı şövalye için bir defter -iki yalın mukavva parçası arasına dizili bir deste boş sayfa- hazırlatmıştı. Defter, Burgonya soylularınca sipariş edilen ciltlerin şaşaasından (ve ağırlığından) yoksundu, fakat eyer çantalarına kolayca sığacak boyutlardaydı.

Sözcüklerinle dolduğu zaman onu bize geri getir, demişti baş kâtip, Raphael’e.

Bu garip bir istekti ve Raphael aylar boyunca defterin el değmemiş parşömenlerini kirletmekten çekinmişti. Kendi sözcüklerinin Clairvaux’daki kütüphanede gördüğü evangelion, horae ve mezmurlar gibi eserlerle aynı raflara konulacak kadar değer taşıyacağını düşünmek bile öyle büyük bir küstahlıktı ki! Raphael ne zaman meditasyon yapma ya da çatışmadan önce zihnini boşaltma ihtiyacı hissetse boş sayfalara bakar ve kendini parşömendeki çizgilerde kaybederdi. Zamanla her bir sayfa kendince bir karakter kazanmış, çizgiler ve kıvrımlar parşömenlerin içinde birer resim saklıymış gibi görünür olmuştu. Ve günün birinde Raphael silik resimlerden birini açığa çıkarmak için bir sayfaya bir parça odunkömürü sürtmüştü.

Bunu başka resimler izlemiş, Raphael zamanla sayfalara dipnotlar eklemişti. Sarsakça çiziktirmeleri, portrelerin başlarının etrafında kıvrılmış metinsel halelere benzemekteydi. Esrarlı referanslar birbirlerinin üzerine yığılarak hem mevsimlerin geçişini, hem de Raphael’in Hıristiyanlık Âlemindeki güzergâhını gösteren çizgili tarih katmanları yaratmıştı. Yazılar ilk başta Latinceydi ama Raphael zaman içinde resmetmeye çalıştığı olaya en uygun dil hangisiyse onu kullanır olmuştu. Öyle yapınca da kafasındaki lisanların canlılığını koruduğunu keşfetmişti. Mesela Benjamin hakkında karaladığı az miktardaki yazı İbranice iken Aziz İlya’nın kabrine yaptıkları ziyaretin kayıtları Rutenyaca ile Yunancanın bir karışımı, yani iyi bildiği Slavca alfabesinin onlara en yakın karşılığıydı.

Sonunda defterin sayfalarını gözden geçirme dürtüsü ağır bastı ve Raphael onu eyer çantasından çıkardı. Günlüğünün sayfaları arasında ne bulmayı umduğundan emin olmamasına rağmen tıpkı Burgonya soylularının eşleri için sipariş ettikleri horae -Tanrıçalar Kitabı- gibi belki de aradığı şey zihin açıklığı değil huzurdu. Belki sadece geçmişe dair anılarını, unutmamak için çizdiği suratları, ölenlerin isimlerini ve başarılarını hatırlamak istiyordu: bunlar öznel kayıtlar, zamanın geçişini tarif etmeye yönelik kendince çabalardı.

Dün geceki olaylar, Percival’in ümitsizlik itirafı ve Istvan’ın tuhaf sözleri Raphael’i sarsmıştı. Fazla batıl inançlı biri değildi, biraderleri arasında faydalı kuşkuculuğuyla tanınırdı; fakat içine kötü şeyler olacağına dair bir his doğmuştu ve bir türlü bunu başından atamamaktaydı. Çok fazla sanrı, diye aklından geçirdi, sayfaları çevirirken. Tüm bu karmaşa yolumuzu tıkadı.

“Bana hesychamosları hatırlatıyorsun.”

Raphael başını günlüğünden kaldırdı. “Kimleri?”

“Pechersk Lavra’nın rahiplerini,” dedi Vera. “Katedralde saatlerce durup meditasyon yaparlardı.” Kadın elini kaldırıp birkaç parmağını birbirine sürttü. “Chotkilerini -dua tespihlerini- çeker dururlardı.”

Ansızın mahcup olan Raphael günlüğünü kapattı ve dalgın bir edayla eyer çantasına kaldırdı. “Yani dua ederlerdi,” deyip kafa salladı. Ayinlerinden huzur bulmaya çalışırlardı, diye düşündü. Acaba defterim de benim için bir ayin haline mi geldi?

“Ona Scala, yani tırmanmaya çalıştıkları bir merdiven derlerdi.” Kadın savaşçı omuz silkti. “Herhalde bir zihin egzersiziydi. Bizim kendi talimlerimizden çok da farklı sayılmazdı ama bir merdivenle amaçlanan şeyin ne olduğunu asla anlamadım. Cennete kadar tırmanamazsın ki.”

“Hayır, tabii ki tırmanamazsın,” dedi Raphael düşünceli bir üslupla, La Verna’nın zirvesindeki Assisili Francis’in fakirhanesini anımsayarak. Ayaklarını yerden kesmeden Tanrı’ya ancak bu kadar yaklaşabilirsin.

Raphael eyerinde kıpırdanarak neredeyse kör durumdaki keşişin ve onun yaralı ellerinin anılarını bir kenara itti. “Skjalddisler Bakireye hürmetlerini gösterirler mi?” diye sordu.

“Meryem’e mi?” dedi Vera, sesinde bir ihtiyat tınısıyla. “Yoksa daha eski geleneklere mi atıfta bulunuyorsun?”

“Tanrı’ya tapmanın öyle çok yolunu gördüm ki hiçbiri hakkında hüküm vermeyi doğru bulmuyorum,” diye fikir belirtti Raphael, dudaklarını buruk bir tebessümle kıvırarak. “Kalkan-Biraderleri’nin gelenekleri çok eskilere dayanır; Petraathen’deki çoğu kimse kökenimizi unutmuştur ve Tyrshammar’dakiler ise yıllardır Kuzeylilerin etkisi altında yaşıyor. Yine de eski âdetler tamamen kaybolmadı: savaşın getirdiği şan, kılıca sığınma, hak edenlere gönderilen sanrılar...”

“Hıristiyanların Meryem’e yaptıkları ibadet sanrısal uygulamaları içermez,” diye belirtti Vera. Her zamanki gibi sözünü esirgemeden konuşsa da Raphael onun üstü kapalı tavırlarını okumayı öğrenmişti. Son zamanlarda kadının sözlerinde ağırbaşlı bir nüktecilik tespit etmeye başlamıştı.

“Yani Meryem yol göstermez mi?”

“Son zamanlarda pek gösterdiği olmadı.” Etrafları kilometrelerce boş alanla çevrili olmasına rağmen Vera sohbetlerini daha mahrem hale getirmek istercesine atını onunkine yaklaştırdı. “Üzerindeki tüm Hıristiyan sembollerine rağmen biraderin Percival hâlâ o eski geleneklere inanıra benziyor...”

“Evet,” dedi Raphael. “Korkarım aynı şey Istvan için de geçerli.”

Acaba Feronantus için de mi öyle? diye merak etti sessizce.

Vera burun kıvırdı. “Istvan o mantarlar yüzünden sapıtmış. Aklı başında değil.”

“Dün gece söylediklerini duydun mu?”

“Delilik ve saçmalık,” dedi kadın, çakmak çakmak bakan gözlerle. “Tek duyduğum bunlardı.”

“Her Şeyin Babasından bahsetti. Bir de değnekten. Ve—”

“Odin mızrak kullanırdı. Değnek değil.”

“Odin mi?”

“Her Şeyin Babası.” Adamın yüz ifadesini görünce Vera’nın güleceği tuttu. “Ne kadar kültürlü gözükmeye çalışırsan çalış sen Hıristiyanlık’ın bir çocuğusun dostum. Tıpkı sizin gibi bizler de Hıristiyan görülebiliriz, ama skjalddisler de kökenlerini anımsarlar. Ninelerimiz ve onların anneleri birer Vareg’ti[24]; soğuk denizin, devler ile Aesir arasındaki savaşın ve Yggdrasilin öykülerini unutmadık.”

“Yıg-?”

“ Yggdrasil,” diye tekrarladı Vera. “Dünya Ağacı.”

Raphael ürperdi. “Ona ne oldu?”

“Hiçbir şey. Dünyanın merkezinde durur. Dallarında Folkvangr çayırları yer alır ve köklerinin altında Hel yaşar.”

“Onun kesildiğini söyledi.”

“Kim? Istvan mı? Adam delinin teki Raphael. Ağzından çıkan hiçbir şeye inanamazsın. Eğer Yggdrasil kesilseydi Ragnarök gelip çatardı.” Vera başını iki yana salladı. “Moğollar dünyaya felaket getirmiş olabilirler ama onun sonu değiller. Onlar sadece insan. Yoksa...” Büyük bir dehşetten bahsetmek istemeyerek cümlesini yarım bıraktı ve bir kolunu kaldırarak açık bozkırları gösterdi. “Bu yer enginliğiyle insanların yüreğine korku salıyor. Bu ıssızlığın zihnine hükmetmesine müsaade edemezsin Raphael. Hepimiz bize yol gösterilmesini isteriz ama öyle bir şey olmadığında da onu icat etmemeliyiz.”

“Peki ya Percival ile sanrısı ne olacak?” diye sordu Raphael. “Sence o da mı deli, yoksa ona ilahi bir varlık tarafından yol mu gösterildi?”

Vera kolunu indirip başka bir yeri işaret etti. “Bak,” dedi. “Bir gölge görüyorum. Bir dere yatağı. Sanırım su kaynağımızı orada bulabiliriz.” Dizginleri şaklatmasıyla birlikte atı bir homurtu çıkardı ve düzlükte kıvrılarak uzanan gölgeye doğru tırısa kalktı.

Raphael de dizginlerini elini aldı ama hemen takip etmeye davranmadı. Vera sorusuna cevap vermemişti ve Raphael kadının o soruyu unutmuş gibi davranacağından şüpheleniyordu. Hekim, kadına gösterdiği ilgiye karşılık bulmuş, hatta onu iyi tanıdığını düşünecek kadar ileri gitmişti; ama o kadar da saf değildi. Vera da diğer hepsi gibi üzerinde kalın bir duygusal zırh taşımaktaydı.

Lâkin Raphael’i kaygılandıran şey ne kadının suskunluğu ne de Percival’e ruhani yönlendirme bahşedildiğinden şüphe duymasıydı. Hekimin huzurunu kaçırmaya devam eden şey öyle bir yönlendirmenin olasılığıydı. Eğer Eptor’un deliliği Bakirenin Takdiriyse veya Francis üstündeki izlerin Tanrı tarafından bırakıldığı konusunda ısrar ederken doğruyu söylemişse Percival’in sanrısı da doğru olabilirdi. Tabii Istvan’ınki de.

Ragnarök, diye aklından geçirdi. Yggdrasil.

Dimyat’ı ve Eptor’un deliliğini kehanet olarak yorumlama fikrine Elçi Pelagius’un ne kadar büyük bir şevkle sarıldığını düşündü. Haçlı Seferleri şevke gelmiş kimselerin aldıklarını zannettikleri bir sanrıyı gerçeğe dönüştürme çabasından başka neydi ki? Pelagius orduyu Kahire’ye yürümeye ikna etmek amacıyla bir efsane uydurmuştu; yalanı yüzünden pek çok Haçlı katledilmişti.

Feronantus da Istvan’ı dinlemişti. Raphael bir kez daha yaşlı şövalyenin o deli sayıklamalarının arasında ne duyduğunu merak etti. Feronantus uzun bir süre Tyrshammar’da kalmıştı. Acaba Vareglerin çocuklarından ne gibi öyküler duymuştu?

Acaba o öykülere inanmaya başlamış mıydı?

21.BÖLÜM

CANTATE DOMINO CANTICUM NOVUM [25]

Kilisenin kendisi kadar eski olan âdete göre isimler en kıdemli kardinal tarafından duyurulurdu. Bu kişi isimleri teker teker kadehten çeker ve orada toplanmış kardinaller topluluğuna yüksek sesle okurdu. Daha sonra oy pusulasını asistanına, yani en kıdemli ikinci kardinale verir ve o da ismi tekrar ederdi. Sonunda pusula bir iğne kullanılarak daha genç rahiplerin bir gece önce hazırlayıp odaya bıraktıkları kırmızı bir ipliğe geçirilirdi.

Kırmızı ipliğe geçirilmiş ilk üç kâğıtta Bonaverıtura yazıyordu. Bu durumda şaşılacak bir şey yoksa bile önceki gün Senatör Orsini’yle girdiği beklenmedik münakaşanın ardından genel kanı geriye kalan oyların çoğunu Castiglione’nin alacağı yönündeydi.

Kardinal Torres dördüncü kâğıttaki ismi -Peder Rodrigo Bendrito-okuduğunda bazı kardinallerin tepkisi Fieschi’nin gözünden kaçmadı. Bunlar içten içe sevinerek Hah! Alın bakalım! dercesine etraflarındakileri süzdüler. Böylelikle kısa bir süreliğine salona bastırılmış bir keyif havası hâkim oldu.

Fakat beşinci kâğıttan da Peder Rodrigo’nun ismi çıktığında kardinaller şaşkın gözükerek neredeyse kabahatli bir ifadeyle aralarında bakıştılar. Fieschi saklamakta zorluk çektiği tebessümünü gizlemek için hiçbir şey olmamış gibi elini ağzına götürdü. Sonraki birkaç dakika boyunca kardinallerin yüz ifadeleri daha da belirgin bir hale gelecekti.

Fieschi seçim süreci boyunca diğerlerinin suratlarını izleyerek sayım yapmıştı. Kadehte kalan tüm kâğıt parçalarında Bendrito’nun isminin yazdığını şimdiden biliyordu. Nereden geldiği belli olmayan kaçık bir yabancı, kendi deliliğinde kaybolmuş sıradan bir rahip bir sonraki Roma Papazı seçilmek üzereydi. Fieschi kendinden emin bir beklentiyle arkasına yaslandı.

Altıncı oy pusulası: Bendrito. Skor eşitlenmişti. Belirli kişiler arasında panik dolu bakışmalar yaşanırken diğerleri hayretler içindeydi. Ebedi soytarılar Colonna ile Capocci zevkten dört köşeydiler. Ne yaptıklarının farkında değiller. Onların gözünde tüm bunlar çocukça bir oyun, diye aklından geçirdi Fieschi, küçümseyerek. Önem verdikleri tek şey Bonaventura’nın kaybetmesinden duydukları memnuniyet.

“Peder Rodrigo Bendrito,” diye yüksek sesle okudu Kardinal Torres. İhtiyar yüzünde hiçbir ifade taşımaksızın yedinci pusulayı da Kardinal Colonna’ya verdi, o da ismi tekrarlayıp pusulayı diğerlerine ekledi. Salondaki kardinallerden kimi sandalyesinde dimdik otururken kimi de dehşet yahut huzur içinde kıpırdanıyordu. Oy kullanan kardinallerin sayısı on olduğundan Bonaventura’nın kazanmak için yedi oya ihtiyacı vardı; Peder Rodrigo şimdiden dört oy alarak bunu imkânsız hale getirmişti.

“Demek buraya kadarmış,” diye yorum yaptı Annibaldi. “Yine bir çıkmaza düştük. Siyah dumanı [26] salın.” Adam ayağa kalkacak gibi oldu.

“Hayır,” dedi Fieschi sertçe.“Tüm oylar sayılana kadar ortada bir çıkmaz olduğunu söyleyemeyiz.”

Salondaki her kafa ona bakmak üzere döndü. Hepsi de Bonaventura’nın en ateşli destekçisinden böyle bir laf işittiği için şaşırmıştı.

“Bu işi layıkıyla yapmalıyız,” dedi Fieschi, büyük bir alçakgönüllülük sergileyerek. “Başarı sağlanamayacağını bilsek de tüm oylar sayılmak zorunda.”

“Sonu yine çıkmazla bitecek,” dedi Torres, belli ki Fieschi’yle hemfikir olmayı istemeyerek. “Aritmetik bize o kadarını söylüyor.”

“Oyları sayın,” dedi Fieschi. “Ne yönde düşündüğümüzü anlamak için elimizde bir kayıt olmalı.”

Sekizinci oy pusulası: Peder Rodrigo Bendrito. Yine kaçamak bakışmalar.

“Oyları geçersiz saymalıyız,” dedi de Segni. “Eğer şimdi durursak—”

“Peki bu köklü ayini bozmak için ne gibi bir sebebin var?” diye sordu Fieschi. “Geleneklerimiz böyle. Gayemize sadık kalmalı ve Tanrı’nın isteklerinin yerine geleceğine güvenmeliyiz.”

Dokuzuncu oy pusulası: Peder Rodrigo Bendrito.

“Bu korkunç bir şaka,” dedi Bonaventura tedirginlikle. “Altınız bu işle dalga geçiyorsunuz!”

Kardinal son oy pusulasına uzandı, ona baktı ve afallamış bir yüz ifadesiyle Kardinal Colonna’ya dönüp yardım istedi.

“Altı değil,” dedi Colonna, pusulayı Torres’ten alarak “Yedi. Buradaki isim de Peder Rodrigo Bendrito.” Colonna sapkınca bir haz duyarmış gibi geldi Fieschi’ye. “Efendiler, yeni pontifimiz belli olmuş bulunmaktadır.”

Odaya ani bir kargaşa hâkim oldu. Kardinallerden dokuzu öfkeden (Bonaventura) huşuya (da Capua) ve hatta sevince (Capocci) kadar değişen farklı hayret derecelerinde yerinden fırladı...

“Bunu sen yaptın!” diye bağırdı Bonaventura, velvelenin arasından yerinden kalkmamış Fieschi’ye doğru tehditkâr bir edayla yürüyerek.

“Ben mi?” dedi Fieschi, kurnazca. “Benim tek bir oy hakkım var. Rahibe yedi oy çıktı.”

“Oyunu değiştirmeseydin böyle olmazdı!” diyen Bonaventura neredeyse haykıracaktı.

“Hiçbirimiz oyumuzu değiştirmeseydik böyle olmazdı,” diye doğruladı Fieschi.

“Sıradan bir rahip Papa olmaya layık değildir!” diye küçümsedi dei Conti.

“Hadi ama,” diye sakin bir tenezzülle onu uyardı Fieschi. “İlk Papa bir balıkçıydı.”

İçeriden yükselen panik dolu yaygaraya tepki olarak şapelin dışında bekleyen bir muhafız çekinerek kapının sürgüsünü açmış ve tek gözüyle içeri bakabilecek kadar kapıyı aralamıştı. Adam salondaki keşmekeşi görünce onu biraz daha aralamaya cesaret etti.

“Ekselansları?” diye sordu, bağrışmaların ve tartışmaların arasında sesini duyuramadan.

Fakat Fieschi adamın içeri girdiğini gördü, nihayet ayağa kalkıp tedirgin meslektaşlarının yanından rahat adımlarla geçti ve genç adama babacan bir tebessüm etti. “Islak samanları yakabilirsiniz,” dedi. “Beyaz duman istiyoruz; yeni Roma Papazı seçildi.”

Muhafızın yüzü bir tebessümle gevşedi. “Sonunda,” dedi adam. “Tanrı’ya şükürler olsun.”

Muhafız kapıyı sürgülemeksizin arkasından kapadı. Fieschi diğer dokuz kardinalin velvelesine doğru döndü. Seslerden bazıları daha şimdiden oylamayı iptal edip tekrar denemeyi talep etmekteydi.

“Kardeşlerim,” dedi Fieschi soğukkanlılıkla, sesini yükselterek. Artık şahinden çok kediye benzemekteydi. “Kardeşlerim, lütfen sakinleşin. Oylamayı iptal etmek için çok geç. Dünya yeni bir Papa seçtiğimizden haberdar oldu. Onu ilan etmeye hazırlanmamız gerek.”

Dokuz çift göz, şaşkına dönmüş bir vaziyette ona dik dik baktı.

“Bunu ne hakla başkalarına söyledin?” diye bilmek istedi Rinaldo Conti de Segni.

“Üçte iki çoğunluk sağlanmadı mı?” diye karşılık verdi Fieschi. “Belirleyici oy oranı bu değil mi? Çok uzun bir süredir hapis tutuluyoruz, bu duyuru bizi özgür kılıyor! Niye esaretten kurtulduğunuz için sevinmiyorsunuz?”

“İyi de sonuç...” dedi Annibaldi. Sözleri salonda bulunanlardan bazılarınca tekrarlandı.

“Sonuç geçerli,” dedi Fieschi. “Onu iptal etmek için hiçbir sebep yok.”

“O bir piskopos değil,” diye iddia etti Gil Torres. “Piskopos olmadan önce Papa seçilen hiç kimse çıkmadı.”

“Bu konuda bir yasa olduğunu sanmıyorum,” diye sesli düşündü Fieschi. “Ama belki de olmalıdır. Gelin bunu yeni Papaya soralım.”Kapıyı açacakmışçasına ellerini ona dayadı.

“Bekle, bekle, bekle diye bağırdı yuvarlak salondaki birçok ses. “Önce bu konuyu enine boyuna konuşalım!” diye talep etti diğerleri.

Kapıya arkasını dönen Fieschi’nin gözleri soğuk gri ışıkta parıldıyordu. Herkes bir adım geri çekilip suspus oldu. “Konuşacak ne var?” dedi kardinal sertçe. “Kiliseye bir lider seçtik. Görevinin altından kalkamayacağını hissediyorsak ona yardımcı olmalıyız. Kardinaller olarak Kutsal Kiliseye karşı vazifemiz bu değil mi? Ben de aynen öyle yapmaya niyetliyim. Umarım bana katılırsınız ama seçim size kalmış.” Fieschi sergilediği dramadan büyük bir zevk duyarak soğuk bir tebessüm etti.

Diğer dokuz kardinal karamsar bakışlarla birbirini süzdü, sonra da yatışmış bir halde gözlerini yere dikti.

“İyi öyleyse,” dedi Fieschi, muzaffer bir anın ardından. Ellerini havaya kaldırdı. “Habemus Papam!”[27]

Derken Peder Rodrigo bu zamana ve bu yere, bu dünyaya, bu evrene, yani Aziz Peter’in kabrine geri döndü. Sanrı zihnini harap etmiş, duyularını yerinden sökmüş, dünya algısını deliliğin ötesine geçirmişti... ama artık hepsi geride kalmıştı. Bu bir imtihandı ve Rodrigo onu atlatmıştı.

Perişan bir halde geçirdiği upuzun aylar boyunca, Mohi’nin yakınındaki çiftlik evinde gördüğü o hummalı kâbusta kendisine verilen mesajın, el çantasıyla birlikte ortadan kaybolan bir kâğıt parçasına alelacele karaladığı şekiller ile mistik yazıların, Hıristiyanlık Âleminin liderine aktarması gereken bir mesaj içerdiğini sanmıştı.

Fakat artık yanılgısının farkındaydı. Dünyanın geleceğini önceden görebileceğimi sanarak ne kadar kibirli davranmışım, diye düşündü Rodrigo. O kâğıt parçasına çiziktirdikleri kadar derin şeyleri anlayabilecek sadece birkaç kişi vardı. Onlardan birinin Septizodium’daki o kibar İngiliz olduğunu sezdi, ama o ölmüştü.

Lâkin sanrıyı anlamanın fazla bir önemi yoktu. Engin dünyanın tamamına kıyasla o sanrı neredeyse hiçbir değer taşımıyordu. O bir şifre veya bir kabul imtihanıydı, hepsi bu; Rodrigo’nun mistik bir idrak diyarına girip giremeyeceğini saptamanın bir yoluydu. Evrenin ilahi güçleri onun bilinçdışı zihninden gizli kodu bildiğini göstermesini istemişti. O kod sıradan bir sözcük dizisi olmayıp insanın aklını başından alan, tüm benliğiyle atlatması gereken, geleceğe yönelik bir sanrıydı.

Rodrigo’nun sanrısı mistik bir kabul töreninin meyvesi değil, onu o törene çağıran bir davetiyeydi.

Rodrigo hâlâ bir yaprak gibi titriyordu. Ayin kadehinin serin metalini başına dayadı ve şakağı ile alnı arasında birkaç kez yuvarladı. Kadehin pürüzsüzlüğü ve yuvarlama hareketi sakinleştirici bir etki yarattı. Metal Rodrigo’nun humma sebebiyle yaydığı ısıyı emmesine rağmen serin kalmıştı. Elbette kaldı, diye düşündü Rodrigo. Elbette kalacak. Artık nihayet arınmıştı. Aklı başında, akli dengesi yerindeydi. Geriye dönüp Mohi’den beri devam eden garip ve hastalıklı tutumuna baktığında onun gerçekte ne olduğunu görebiliyor ve onu atlattığını biliyordu. Bir imtihana tâbi tutulmuş ve o imtihandan sağ çıkmıştı.

Aklını yitirmesine rağmen varlığını sürdürebildiğini ispatlayınca o aklı geri kazanmıştı.

Önce Ferenc’i bulmalıyım, diye kafasından geçirdi. Zavallı çocuk bensiz ne hale gelmiştir kimbilir? Ne konuşulan dili biliyor, ne de bir şehirde nasıl yaşanılacağına dair tecrübeye sahip. Üstelik önümde beni bekleyen şeylere karşı ona ihtiyacım olacak. Çünkü biz yorgunlara dinlenmek yasak.

Rodrigo’nun artık bir sorumluluğu, bir görevi vardı; Roma’ya asıl çağrılma sebebini bugüne kadar tahmin etmesinin mümkün olamayacağını anladığı gibi bunu da anlıyordu. Papaya mesaj iletmek mi? Hah! Öyle bir şeyin ne faydası olurdu ki? Bir faninin başka bir faniyle konuşmasından, bilginin oradan oraya aktarılmasından ne çıkardı? İsa’nın ruhu alelade sözcüklerden ve bilgilerden çok daha dinamikti.

Rodrigo kabirde etrafına bakındı, sonra da ayağa kalkıp dengesini sınadı. İyi durumdaydı. Hatta kendini hafiflemiş hissediyordu; yarası tamamen iyileşmişti ve artık hangi kalçasından yara aldığını anımsamıyordu bile. Birileri önceki günün ardından üstündeki giysileri değiştirmişti; hatırlayabildiğinden çok daha temiz ve yumuşak kıyafetler giymekteydi. Hatta ona sandaletler, bir tespih ve yeni bir el çantası temin edilmişti. Huzurlu bir ortamda bulunduğun zaman akıl sağlığı öyle büyük bir lütuf ki, diye aklından geçirdi. Mohi’nin dışındayken aklını yitirmesine şaşmamak lazımdı; başka nasıl hayatta kalabilirdi ki?

“İyi öyleyse,” dedi usulca kabre. Eli hâlâ serin gelen ve daima öyle kalacak olan metali, yani ayin kadehini tutuyordu. Rodrigo kadehi el çantasının içine soktu ve küçük kabre sevecen bir tebessüm etti. “Teşekkürler Peder,” dedi Aziz Peter’in lahdine. “Hepimizden daha bilgesin ve zamanı gelince izin ver bu kayanın üstüne yeni bir Kilise tesis edilsin.”

Rodrigo lahde sırtını döndü, mumlarla aydınlanan odayı kat etti ve mümkün olabileceğini asla hayal etmediği yavaş, rahat bir güvenle basamakları çıktı.

Merdivenin tepesinde vardığında tanıdığı, fakat nasıl tanıdığını bir türlü çıkaramadığı temiz yüzlü genç bir rahiple karşılaştı.

“Aşağıda epey kaldınız Peder,” dedi rahip. “Endişelenmeye başlıyordum. Neredeyse kendinize zarar verip vermediğinizi görmeye gelecektim.”

“Tam tersine evladım,” dedi Rodrigo, bağışlayıcı bir tebessümle. “Hiç bu kadar iyi olmamıştım.”

Güzelce cilalanmış ahşap bir masanın etrafında oturan kardinaller bir yandan meyve yiyip bir yandan tartışıyorlardı. Oylamanın kesin olduğunu, sonucun açıklandığını ve kendi kendine sayıklayan bir deliyi sahiden de bir sonraki Roma Papazı olarak seçtiklerini gönülsüzce kabullenmişlerdi. Üzerinde anlaşamadıkları konu şimdi ne yapacaklarıydı.

Ortada üç farklı görüş vardı.

İlki Bonaventura ile de Segni kuzenlerine, yani Rinaldo ve Stefano’ya aitti. Oylamanın bir şekilde hükümsüz kılınmasında kararlıydılar ve öyle bir şeyi haklı çıkaracak bir bahane bulmaları için kıdemsiz rahipleri katedralin derinliklerindeki ve tavan aralarındaki dini yasalar üzerine yazılmış küflü kitapları karıştırmaya yollamışlardı. Bağrışların büyük bölümü onlardan çıkıyordu, çünkü Fieschi’nin anladığı kadarıyla her şey istedikleri gibi sonuçlanana kadar başka hiç kimsenin doğru düzgün düşünme fırsatı bulamayacağından emin olmaya çalışıyorlardı.

Ellerinden başka hiçbir şey gelmediği takdirde muhtemelen Orsini’ye başvurabilir ve müstakbel pontife suikast düzenlenmesini isteyebilirlerdi. Kısacası bu grup ne yapacağını bilmez haldeydi.

Castiglione’nin başını çektiği bir sonraki grup olup bitenler karşısında şok geçirmesine rağmen paniğe kapılmış değildi. Oylamanın yasal gerekçelerle geçerli sayılması, fakat deli adamın böyle bir onuru reddetmesi için nazikçe teşvik edilmesi gerektiğine inanıyorlardı. Bu da başka bir oylama için tüm kardinallerin tekrar inzivaya çekilmelerini gerektirirdi; fakat bu sefer Orsini’nin baskısı altında değil de mukaddes Vatikan yerleşkesinde.

Bir de Colonna, Capocci ve Fieschi’den oluşan alışılmadık üçlü vardı. Bu adamlar farklı sebeplerden dolayı oylamanın geçerli sayılması ve Rodrigo’nun tahta çıkarılması gerektiği fikrindeydiler. Piskopos olmayan birini Papa seçmek sıradışıysa da imkânsız değildi; bu halledilmesi kolay bir teknik ayrıntıydı. Rodrigo önce piskoposluğa geçirilebilir, sonra da Papa ilan edilebilirdi.

“Merak ediyorum: seçimin sonucunu niye destekliyorsunuz?” diye diğer ikisine sordu Fieschi. İki soytarıya güven olmayacağı muhakkaktı; fakat belki diğer kardinallerden bazılarının fikrini değiştirebilecek faydalı bir gözlemi ağızlarından kaçırırlardı.

Colonna omuz silkti. “Ben yaşlı bir adamım ve burada bulunmaktan yoruldum,” dedi. “Rodrigo kabul edilirse nihayet evime gidip kıyafetlerimi değiştirebilir ve tekrar bir kardinal gibi davranmaya başlayabilirim.”

“Yani asıl motivasyonun tembellik,” diyen Fieschi nükteli konuşmaya çalışmış, fakat hissettiği kadar suçlayıcı bir izlenim vermişti.

“Kesinlikle,” dedi Colonna ve sağ eliyle arkadaşının dizine bir şaplak attı. “Capocci, sevgili dostum, neden bu konuda böylesine acayip bir duruş takındığını bu iyi huylu kötü adama söyle bakayım.”

“Duruşum bu salondakiler arasında en şereflisi!” diye itiraz etti Capocci, sargılı elini diğer herkesi boşlamasına sallayarak. “Ne ektiysek onu biçmemiz gerek, bu kadar basit. Hıristiyan kitlelere öncülük etmekle sorumlu olan bizler öyle bir adamı papalığa seçecek kadar düştük ve o yüzden bu şartlara göğüs germeye mecburuz. Kendimizden başka suçlayabileceğimiz birileri yok.”

“Bu benimkinden çok daha iyi bir cevap,” dedi Colonna ve Fieschi’ye doğru döndü. “Onunkine daha çok benzesin diye cevabımı değiştirmek istiyorum.”

Fieschi gözlerini yuvarladı. Dikkatini yeniden diğer iki kardinale yönelttiğinde onları suçlayıcı bir husumetle kendisine bakarken buldu. “Peki yüce ve onurlu Fieschi’nin gözde kardinaline niçin ihanet ettiğini sorma cesaretinde bulunabilir miyiz?” dedi Colonna.

“Sorabilirsiniz,” dedi Fieschi. “Ama size cevap vermek zorunda değilim.”

Diğer ikisi aralarında bakıştı. “Eh, bu da bir gerçeği ispatlıyor,” dedi Capocci.

“Aynen öyle,” dedi Colonna ve ikisi birlikte yeniden ona doğru döndü. “Kesinlikle alçakça bir şeylerin peşindesin,” diye tatlı bir üslupla Fieschi’yi bilgilendirdi. “Bu da seni durdurmamız gerektiği anlamına geliyor.”

“Ve de senden hesap sormamız,” diye meşum bir dille ekledi Capocci.

Fieschi oltaya gelmeyi reddederek başını onlardan öteye çevirdi. Capocci hiçbir şey ispatlayamazdı. Ve Fieschi o deli rahibi kendi adamı, kendi kuklası yapacaktı; bundan hiç şüphesi yoktu. Yine de bir ara bu iki atsineğini savuşturmakla uğraşacak olması sinir bozucuydu. Yeni Papanın onları aforoz etmesini sağlayacağım, diye kararını verdi. Böylece onlardan tamamen kurtulurum.

Rodrigo müsaade isteyip genç rahibin yanından ayrılmayı denemişti; fakat delikanlı nedense onu bırakmaya pek niyetli değildi. Genç adam Rodrigo’dan af dileyip onu koca kilise boyunca kapıya doğru takip etmiş, kibarca nereye gitmeyi planladığını sormuş ve diyakozun odasında daha rahat dinlenebileceğini önermişti.

“Bana göz kulak olmakla mı görevlendirildin?” diye bilgiç bir tebessümle sordu Rodrigo. Bazilikanın muazzam batı girişinde durmuşlardı. Rodrigo kadim gücün bu vakur salonlarından çıkıp gitmeye can atıyordu. Böyle bir ihtişamın takdis edilmiş bir kutsallığı simgelediği günler gerilerde kalmıştı; Rodrigo şimdi neler yapılması gerektiğini anlasa da aynı şey Vatikan yerleşkesindeki diğerleri için geçerli değildi.

Genç rahibin yüzü kızardı. “Evet Peder,” dedi, gözünü yere dikerek.

“Görevinin utanılacak bir yanı yok,” dedi Rodrigo. “Roma’ya ilk geldiğimde sayıklayıp duran bir deliydim. Yanlışlıkla kardinallerle beraber tecrit edildim. Hepimiz birden buraya getirildiğimizde de kardinaller, ki hepsi çok iyi insanlardır, yalnız bırakılırsam kendime zarar verebileceğimden endişelendiler. Bunu anlayışla karşılıyorum. Önceden bu şekilde kaygılanmaları için geçerli bir sebep vardı. Ama evladım,” dedi, güven verici bir tebessümle, “ben artık farklı biriyim.”

Genç rahip kibar bir şaşkınlıkla kaşlarını çattı. “Peder...?” diye mırıldandı.

“Aziz Peter’in kabrinde neler olduğunu açıklayamam; ama orada bir armağanla, bir takdisle, kutsal bir vakayla karşılaştım,” dedi Rodrigo ve babacan bir tavırla elini delikanlının omzuna koydu. “Deliliğim benden alındı, tabii bedensel yaralarım da! İyileştim ve artık birinin refakatine ihtiyacım yok.”

Delikanlı ona huzursuzca baktı ve gözlerini birkaç defa kırpıştırdı. “Kutsal Kabir’in mucizevi bir biçimde şifa verdiği bilinir,” dedi en sonunda, “ve sizin üzerinizde de öyle bir etki yarattığına çok sevindim. Lâkin, Peder, vazifeme bağlı kalmalıyım ve bu da sorumluluğumu kardeşlerimden birine aktarana kadar sizi gözümün önünden ayırmamam gerektiği anlamına geliyor.”

Rodrigo sabırla iç geçirdi. “Öyle olsun. Görevine bağlılığından dolayı seni kutlarım. Öyleyse bana bir yürüyüşte eşlik eder misin? Ben bu şehrin yerlisiyim ve sokaklarında gönlümce dolaşmayalı çok uzun zaman geçti. İçimden tam da bunu yapmak geliyor ve umarım vazifen buna mani olmaz.”

Genç rahip söylenenler üzerinde düşündü. “Peder, belki hem sizin hoşunuza gidecek hem de beni görevimden alıkoymayacak bir çözüm bulabiliriz.” Sözlerini sürdürürken Rodrigo’ya bakmaktan çekinerek gözlerini yine yere dikti. “Aslına bakarsanız benim... halletmem gereken başka işlerim var. Zaten sizi bir başkasına teslim etmem gerekiyor. Gelin bunu şimdi yapıp yapamayacağıma bir bakalım.”

Rodrigo sevecen bir ifadeyle gülümsedi. “Beni sağlığıma kavuşmadan önce görmemiş, şimdiki aklı başında ve iyileşmiş halimle karşılaşan bir refakatçinin bir pıtrak misali üstüme yapışıp kalmış gibi hissetmeyeceğini düşünüyor olmalısın. Hatta beni öyle gördüğün için kendini o şekilde hissediyor bile olabilirsin.”

Delikanlının yüzü kızardı. “Cidden Peder; başka işlerim var, hepsi bu. Akşam yemeğine kadar günah çıkarmak isteyenleri dinlemem gerekiyor.”

“Pekâlâ,” diyen Rodrigo, arkalarındaki kiliseyi işaret ederek. “Beni bir sonraki bakıcıma götür. Nasılsa Roma’nın bir yere gittiği yok.”

Genç rahip rahatlamış gibi göründü. “Peki, Peder. Lütfen buradan buyurun.” Delikanlı arkasına döndü ve Rodrigo’nun peşinden geleceğine güvenerek kilisenin orta koridorunda ilerlemeye başladı.

Rodrigo da öyle yaptı. Yürüdükçe el çantasındaki kadeh düzenli aralıklarla kalçasına çarpmaktaydı.

22.BÖLÜM

KURBAĞA VE TAŞ

Haakon, yani o soluk saçlı savaşçı Moğol dilini biraz biliyordu. Aksanı berbattı ama kendini ifade edebiliyordu ve Ganşuk delikanlının konuşabildiğinden çok daha iyi anladığını sanıyordu. Bizi bu kadar yakından izlemesine şaşmamak lazım, diye düşündü Ganşuk, geniş kampın içinde gezinirken. Dinliyor ve öğreniyor.

Genç adamın yüzünden hafif bir tebessüm geçti. Bu bilgi kırıntısını kendine saklayacaktı. Soluk saçlı savaşçıyı kullanarak Munokhoy’u kızdırmak tehlikeli ama bir o kadar da keyif verici bir girişimdi. Burhan-Haldun’a yapılan yolculuğun temposu düşünüldüğünde Ganşuk’un dikkat dağıtıcı şeylere ihtiyacı vardı. Sürekli Munokhoy’un peşinde gezemezdi; Torguud komutanı eninde sonunda onu gözüne kestirir ve kendisine gösterilen ilgiye sinirlenirdi.

Ganşuk’un onunla kavga çıkarmasına gerek yoktu. İhtiyaç duyduğu tek şey Munokhoy’un dikkatinin kendisinden veya Lian’dan başka bir şeye kaydırılmasını sağlamaktı.

Ganşuk kervanın doğu ucuna, İmparatorluk Muhafızlarının eğreti bir okçuluk poligonu kurmuş oldukları yere yöneldi. Oraya vardığı zaman da okçuların gerisinde durmaları için çıplak toprağa kazınmış çizgiye kadar gitti.

Arkasındaki bazı muhafızların konuşmalarını bölük pörçük duyabiliyordu. Ganşuk sabırla bekledi. Sonunda içlerinden biri ayağa kalkıp onun yanına yaklaştı.

“Ganşuk kardeş.”

Ganşuk başını çevirip diğerlerince seçilmiş adamı süzdü. “Dağ kabilelerinden misin?” diye sordu, adamın saçlarına örülmüş renkli iplikleri fark ederek.

Asker kafa salladı.

“Ovada günler çok uzun geçiyor, değil mi kardeşim?”

“Tarbagatay,” diyerek kendini tanıtan adam eliyle yüzünü sildi. “Gecelerden daha uzun geçtiği söylenemez,” dedi, omuz silkerek.

Ganşuk bir kahkaha attı. “Orası öyle.” Eliyle hedefleri işaret etti. “Dağlarda avlanmayalı çok oldu. Buradaki ışık bana farklı geliyor. Dağlarda gece hızlı çökerdi ve av peşindeysen işini çabucak halletmen gerekirdi. Yoksa güneşle beraber hedefin de kaybolurdu. Ama buralarda gündüzler sanki hiç bitmiyor.”

Dilini alt dudağının iç kısmında gezdiren Tarbagatay hedeflere gözlerini kısarak baktı. Ganşuk’un kendisiyle kafa bulup bulmadığını merak eder gibi bir hali vardı ve Ganşuk genç adamın ne düşüneceği konusunda bir yönlendirmede bulunmadı. Geçen gece Namkay ve İmparatorluk Muhafızlarıyla olan karşılaşmasının ardından Kağan’ın seçkin muhafızları arasında ne kadar az dostunun olduğunu anlamıştı. Görevi ile Lian’ın verdiği eğitim onu arban'daki adamlardan ayrı tutmuştu ve bu kendisi gibi ön saflarda çarpışan bir savaşçı için tehlikeli bir durumdu. Kervan yeniden saldırıya uğrarsa diğer Moğolların kendisine düşman gözüyle bakmayacaklarına güvenmesi lazımdı.

“Maharetini sınamak ister misin?” diye sordu Ganşuk, yakındaki yay sehpasını başıyla işaret ederek.

Tarbagatay güldü. “Hakkında bazı rivayetler duydum,” dedi. “Kağan’ın bahçesindeki başarınla ilgili. Bir geyiği tek okla devirmişsin.”

Omuz silkip geçen Ganşuk sehpaya doğru yürüdü. Bir süre ellerinin yayların üstünde gezinmesine müsaade ederek ahşap kıvrımları okşadı ve kirişleri çekiştirdi, sonra da muhtemel bir aday seçti. Yayı akıcı bir hareketle gerdi ve ardından Tarbagatay’a uzattı. “Belki de o gün şanslıydım,” dedi.

Tarbagatay burun kıvırdı ve kendisine sunulan silahı bir el hareketiyle reddetti. Bakışları miskin silah arkadaşlarına doğru kaydı. “Kendiminkini kullanmayı yeğlerim,” deyip içlerinden birinden yayını getirmesini istedi.

Ganşuk çizgiye geri dönüp kendisinden biraz daha uzun boylu olan Tarbagatay’la omuz omuza durdu, hedeflere bakarak onları saydı ve aradaki mesafeyi tarttı. “Dağlarda,” dedi, “iyi bir pozisyon alırsan her şeyi görebilirsin.”

Tarbagatay kafa salladı. “Tek bir okla tek bir hedefi herkes vurur.”

Ganşuk dağlı adamın saygılı ama aynı zamanda biraz da meydan okuyan ses tonu karşısında gülümsedi. Tarbagatay yanına yaklaştığında onun kim olduğunu biliyordu ve Ganşuk ağızdan ağza dolaşan tek hikâyenin Kağan’ın bahçesindeki geyikle ilgili olmadığından emindi. Kağan’ın şölenindeki kupa, Namkay’la yaptığı güreş maçı, Munokhoy’la arasındaki süregiden husumet... Tüm bu öyküler Ganşuk’un imparatorluk Muhafızları arasındaki şöhretine şöhret katsa da Muhafızların her bir üyesi kendi mahareti ve şöhretine dayanılarak, özenle seçilmişti. Hikâyelerin fazla bir değeri yoktu; asıl değer taşıyan şey eylemlerdi.

Ganşuk’un Namkay’la yaptığı maçla ilgili ortak kanı onun berabere bitmiş, bunun yegâne sebebinin de Kağan’ın meydandan çekilmelerine izin vermiş olduğu yönündeydi. Maçı kimin kazanacağına yönelik görüşler kişiden kişiye farklılık gösterse de hiç kimse daha önce Namkay’ı yenebilecek birinin çıktığını hatırlamıyordu. Tabii Namkay konuyla ilgili herhangi bir yorum yapmış değildi.

İşte bu yüzden Çağatay’ın elçisine meydan okumanın kendince bir cazibesi vardı. İmparatorluk Muhafızlarının kendilerini ispatlayabilecekleri fazla bir fırsat yakaladıkları olmazdı.

“Bu hedeflerin Çinli akıncılar olduğunu farz edebiliriz,” diye teklifte bulundu Ganşuk. “Kimin daha çoğunu öldürebileceğine bakalım mı?”

Diğer muhafızlar Tarbagatay’a yayını götüren adamın peşinden gelmişlerdi ve duydukları ilgi yüz ifadelerinden açıkça okunmaktaydı. Arkadaki ikili alçak sesle aralarında konuşarak bahse tutuşmaktaydı.

Tarbagatay kısa bir süreliğine onlara dik dik baktı, sonra da girdikleri bahsi aklından çıkarmak istermişçesine başını iki yana salladı. Dağlı adam hedefleri bir kez daha gözden geçirdi. “On,” dedi. “Tam bir arban Her birimize onar ok düşsün mü?”

“O kadar çok ıskalamayacağını umuyordum,” dedi Ganşuk, gülerek. “Altıya ne dersin? O kadarı kimin kazandığını göstermeye yeter.”

Tarbagatay teklifi kabul etti ve bir sözüyle adamlardan birini iki sadak ok getirmeye gönderdi. Her bir okçu altışar ok seçti ve Tarbagatay kendininkileri alınmayı bekleyen düz bir sıra halinde önündeki toprağa sapladı.

Ganşuk da tüylü uçlarının dümdüz yukarı baktığından emin olarak oklarını kuru toprağa yavaş yavaş soktu. O daha dar bir kümeyi, bakması gerekmeden elinin doğal olarak erişeceği bir gruplamayı yeğledi.

Tarbagatay’ın oklarının peşinden koşması gerekecekti. Her bir ok diğerinden biraz daha uzaktaydı ve son birkaç oka ulaşmak için soluna doğru hafif bir adım atmak zorunda kalacaktı. Öyle bir hareket fazla zaman almazdı ama bu müsabakada en ufak bir gecikme bile fark yaratabilirdi.

“Hazır mısın?” diye sordu Ganşuk, ilk okunu yayına sürerek.

Cevaben bir kirişin gerildiğini ve Tarbagatay’ın homurdandığını duydu.

“Sizlerden birinin işaretiyle başlayacağız,” dedi Ganşuk seyircilere, kendi yayını kaldırırken. Okunun düz sapı boyunca ilk hedefine baktı. Sağ kolu bir anlığına titrediyse de hemen sonra kasları iyi hatırladıkları bir pozisyona geçerek gevşedi ve soluk alış-verişleri yavaşladı. Karnı gerilirken görüş alanı değişti. Hedefe -bir kütüğün pütürlü ucuna doldurulmuş soluk samanlar- daha net odaklanırken diğer her şey yumuşayıp geride kaldı.

“Ho!”

Askerin bağrışı sona ermeden önce Ganşuk ilk okunu saldı. Arkasından gelen ani nefes alışı duymuş ve adamın bağırmak üzere olduğunu anlamıştı. Oku dümdüz uçarak ilk hedefinin samanlarına saplandıysa da Ganşuk çıkan sesi duymadı, çünkü Tarbagatay ilk atışını yaparken, sanki bağırarak okunu kanatlandırabilecekmiş gibi, korkunç bir savaş narası atmıştı. Çıkan ses ürkütücüydü -özellikle de Ganşuk’un kulağının dibinde yükseldiği için- ve gürültüye hazırlıksız yakalanan Ganşuk bir anlığına tereddüt etti. Sonra esefle ikinci okunu kaptı, yayına sürdü, kirişe asıldı ve oku saldı.

İkinci oku zaten Tarbagatay’ın oklarından birinin saplı olduğu bir hedefi vurdu. Ganşuk’un okunun sapı merkeze daha yakındı ama hata çoktan yapılmıştı. Ganşuk üçüncü okuna uzanırken bu akıllıca taktiği için Tarbagatay’ı sessizce tebrik etti.

Başka bir şey düşünmeye vakit yoktu, dağlı adam hızlıydı. Ganşuk kendini okçuluğun ritmine kaptırdı: sür, çek, bırak. Bir ok yaydan çıkar çıkmaz bir sonraki hedefine odaklanıyordu. Tarbagatay’la aynı hedefi vurup vurmadığını merak etmemeye çalıştı; endişelenmek tereddüde yol açardı ve tereddüt etmek de maçı kaybettirirdi.

Ganşuk son okunu atarken çıkan tınının omzunun üzerinden yankılandığını duydu ve tuttuğunu fark etmediği nefesini salıverdi.

Hem okçular hem de seyirciler hedeflerin bulunduğu sahaya bakarak iki okun birden en uzaktaki hedefin dolgun samanlarına saplanmasını seyrettiler. Oklar kuru samanlara çarpınca yükselen hışırtı bir kuşun iki kez kanat çırpması gibiydi, aradaki boşluk o kadar kısaydı ki tek bir sesin çıktığı sanılabilirdi.

“Köpeklerin hepsi de öldü,” diye duyurdu Tarbagatay, Ganşuk’un . omzunu sıvazlayarak. “İyi atıcıymışsın.”

“Evet,” karşılığını verdi Ganşuk. “Sen de öyle.” Etrafına bir göz attığında yere saplı duran hiçbir okla karşılaşmadı ve bakışlarını yine hedeflerin üstünde gezdirdi. Bu sefer her bir hedefi daha dikkatli inceledi. “Tüm oklarımız hedefini bulmuşa benziyor kardeşim,” diye belirtti.

“Evet ama onları önceden işaretlemedik,” diye güldü Tarbagatay. “Hangilerinin sana ait olduğunu hatırlıyor musun?”

Ganşuk iki okun saplı durduğu yakındaki hedefi gösterdi. “Okum çarptığında o zaten ölmüştü,” dedi.

Tarbagatay sırıttı. “Ya sonuncusu?”

Ganşuk bir elini gözlerine siper etti ve en gerideki hedefi incelermiş gibi yaptı. “Çok uzakta,” dedi, “ve benim ağzım kurudu. Belki daha sonra gidip yakından bakabiliriz.”

Gözleri neşeyle parıldayan Tarbagatay’ın sırıtışı daha da genişledi. Adam yayını havaya kaldırıp yüksek bir sevinç narası attı. “Evet,” dedi coşkuyla. “Gel bunu içerek kutlayalım.”

Diğer adamlar da bağrışarak maçın neticesi üzerinde hemfikir olurlarken ve kımız dolu tulumlar getirmek için oradan hevesle ayrılırlarken Tarbagatay ellerini Ganşuk’un omuzlarına koydu. “Senin peşinden seve seve savaşa giderim Ganşuk kardeş,” diyen askerin bakışlarının yoğunluğu sözlerinin coşkusunu destekliyordu.

Ganşuk sarılışa karşılık verdiği sırada kendini tuhaf bir fikre kafa yorarken buldu. Tarbagatay gibi adamlara liderlik edebilir miydi? İmparatorluk Muhafızlarına emir verebilir miydi? Bu fikrin hiçbir dayanağı yoktu ve onu düşünüyor olmak Ganşuk’u şaşırtmıştı.

Sonra Kozelsk kuşatmasını hatırladı ve fikir zihnindeki kara bir leke halini aldı. Ondan kurtulmak istese de fikir yayıldıkça yayıldı.

Birkaç dakika sonra Tarbagatay’la paylaştığı kımız ağzına son derece ekşi geldi ve Ganşuk onu tükürmemek için kendini zor tuttu.

Lian’ın orada kalmaması gerekirdi, ama kalmıştı. Ganşuk şafaktan kısa süre sonra kıpırdandığında genç kadın hareketsiz yatıp mümkün olduğunca yavaş nefes almaya çalışarak uyuduğunun zannedilmesini umdu. Gözlerini hafifçe yumarak Ganşuk’un ortak yataklarındaki karmakarışık kürk ve battaniye yığınından çıkmasını dinledi. Delikanlı gerindi ve kendi kendine homurdanıp mırıldanarak giysilerini apar topar üstüne geçirdi.

Sessiz olmaya çalışıyor, fakat işi yüzüne gözüne bulaştırıyordu. Lian tebessümünü bastırmaya çalıştı.

O gittikten sonra Lian uyurmuş gibi yapmayı sürdürerek içinden yüze kadar saydı ve ancak o zaman yerinden kalkmaya davrandı.

Çinlilerin baskın yaptıkları geceden beri delikanlının çadırında uyumasına rağmen o ilk gece samimi olmamışlardı. Ganşuk döşeğini ona vermiş, kendisiyse çadır kanatlarının yanında yatarak haberi olmadan hiç kimsenin içeri giremeyeceğini göstermişti. Korumacı tavrı Lian’ın içine dokunmuştu ve birkaç saat sonra delikanlıyı ayağıyla dürtüp de hiçbir tepki almadığında bu duygu azalmamıştı. Ganşuk onu korumasına almıştı, fakat bunu Lian’a kendini birinin malıymış gibi hissettirmeden yapmaktaydı.

Delikanlı farkında olsa da olmasa da Lian ona sözünü geçirebiliyordu ve genç kadın kalkıp giyinirken sahip olduğu bu güçle ne yapacağını düşündü. Birkaç hafta öncesine kadar cevap belliydi ama Lian artık azminin sarsıldığını hissetmekteydi. Şapşallık etme, diye içinden geçirdi öfkeyle, çadırın kanatlarını açıp dışarı çıkarken.

Kervanın merkezine doğru yürürken kervancıbaşlarının kaldıkları ger kümesinin etrafındaki artan faaliyet genç kadının gözünden kaçmadı. Kağan ve maiyeti bugün yola çıkabilirdi.

Lian üstüne doğru gelen bir kadın grubu saptadı ve ikinci Eş ile nedimelerini hemen tanıdı. Kendini hemen en yakındaki çadırın arkasına atarak görülmemeye çalıştı. Fark edilmesi halinde Jaçin onun ağzından dedikodu almakta ısrar ederdi, özellikle de Çinlilerin baskınıyla ilgili olanları.

Lian bu konuda konuşmayı kaldıramazdı. Hele ki o kadınla.

Kadınların sesleri onu izledi ve Lian’ın kalbi göğsünde pırpır etti. Onu takip ediyor olamazlardı, değil mi? Mantıksız davrandığının farkındaydı ama bu bile adımlarını açmasına ve güzergâhını birkaç kez değiştirmesine engel olmadı. Efendi Cucay’ın çadırının üstünde yükselen bayrağı görünce de hemen bir karar verip yönünü onun ger ine doğru çevirdi.

Jaçin peşinden asla oraya gelmezdi.

Lian başdanışmanın çadırının kanadına bir şaplak attı ve arkasına bir göz gezdirerek sabırsızca bekledi. İçeriden bir tepki gelmeyince bu sefer daha sert vurdu ve Cucay’ın uşaklarından biri ger in açık ağzında ansızın belirince geriye sıçradı.

“Ah,” dedi ürken genç kadın. “Ben... Efendi Cucay’la görüşmek istiyordum,” diye cümlesini tamamladı.

Kaşlarından birini kısmen kaldıran uşak ona uzun uzun baktı ve kenara çekilmeye yanaşmadı. Adamın kaskatı duruşu güç dengelerinde bir değişiklik olduğunu açıkça gösteriyordu. Lian’ın Ganşuk’la olan ilişkisinin söylentileri şimdiden ortalıkta dolaşıyordu ve başdanışmanın uşakları o dedikodulara dayanarak Efendi Cucay gibi güçlü birinin kölesi olmak ile bir at binicisinin kadını olmak arasında büyük fark bulunduğunu ona gösteriyorlardı.

Derin bir nefes alan Lian, bu hareketin ivmesinden faydalanarak dimdik durup göğsünü kabarttı. “Onun buyruğuyla,” diye düzeltme yaptı, sesine epeyce bir kibir katarak.

Cucay’ı görmeye daha önce gelmesi gerekirdi ama şimdi o konuda kendi kendine kızmanın bir anlamı yoktu.

Uşak gözlerini kırpmadan kafa salladı ve kenara çekildi. Lian sahte bir küçümsemeyle saçlarını geriye atarak adamın yanından geçti. Eski rolünü oynamasına rağmen içinden bir ses uşağın gerçeği apaçık görebildiğini söylüyordu. İçini dolduran kararsızlık gün gibi ortadaydı.

“Ah, Lian.”

Cucay’ın gezici evi, Karakurum’daki küçük makam odasının bir kopyasıydı. Ahşap bir masanın arkasında oturan başdanışman mum ışığı altında çalışmaktaydı. Tek sıra halinde ve özenle dizilmiş seyahat sandıkları ger in bir tarafında beklemekteydi; uzun kürk paltosuysa karşı duvardaki katlanabilir bir tahta rafta asılıydı.

“Otur,” dedi adam, elini sandıkların yanındaki tabureye doğru sallayarak. Genç kadını gördüğüne şaşırmışsa bile bunu hiç belli etmiyordu.

Tabureye oturan Lian sağ elini sol elinin üstüne gelecek şekilde kucağına koydu ve başdanışman önündeki tomarı okumayı bitirene kadar bekledi. Cucay genç kadının varlığından etkilenmeksizin dertsiz ve telaşsız bir edayla okumayı sürdürürken Lian hiç kıpırdamadı. Huzursuzca kıpırdanmak kaygılı kızlara, hayatları başkalarının kontrolünde olan ürkek kadınlara göreydi. Kıvranıp durmaksa canı sıkılmış kölelere özgüydü ve Lian bunlardan hiçbiri değildi.

“İlginç bir durum, öyle değil mi?” diye sordu Cucay, tomarı yuvarlamaya başlarken.

“Evet efendim,” diye derhal yanıt verdi Lian, gözünü yere dikerek. Öyle yapmasının asıl sebebi şaşkınlığının ve kapıldığı merakın adam tarafından anlaşılmasını istememesiydi.

“Bir taraftan kendini görevine gereğinden fazla adamış olabileceğini düşünüyorum; diğer taraftansa bunun sana sağladığı güvenliği takdir ediyorum.”

Lian başdanışmanın ger’in girişindeki gergin konuşmaya tanıklık ettiğini biliyordu. Ayrıca Cucay uşağından öyle davranmasını istediğini itiraf etmese de Lian hem efendisinin sözlerinin hem de uşağının tavırlarının altında yatan mesajı anlayacak kadar Cucay’ı tanıyordu. “Evet efendim” dedi alçak sesle, yaltaklanıyormuş gibi görünmeden son sözcüğü dikkatle vurgulayarak.

“Tabii bir de öyle bir güvenliğe niçin ihtiyaç duyuyormuş gibi hissetmen meselesi var.” Cucay bu sözlerin ardından başını kaldırdı ve delici bakışlarıyla genç kadını oturduğu yere mıhladı. Bakışları suçlayıcı değilse bile tıpkı Karakurum’un duvarları arasında olduğu gibi bu kampta da yaşanan her şeyin farkındaymışçasına bilgiçti.

Lian gözlerini kırpıştırdı. “Munokhoy,” dedi, dün gece kendisini uyutmayan dehşete bir isim koyarak.

Aslında korkusunun sebebi ölü komutan, yani Luo olmalıydı; fakat gözlerini kapadığı zaman rüyalarına giren şey fal taşı gibi açılmış gözleriyle, suçlayıcı ağzıyla, boynundaki yarıktan damlayan siyah gözyaşlarıyla onun suratı değildi. Torguud komutanının zalim çehresiydi.

“Daha Çinlilerin cesetleri bile soğumadan önce Munokhoy çadırımda, hemen şuracıkta durarak senin bir Çin casusu olduğundan yakınıyordu.”

“Ne?” diye geveledi Lian, birden fazla sözcük telaffuz edemeyecek kadar şaşırdığı için.

Cucay silindirik şekli tecrübeli bir hareketle kıvırarak tomarın kenarlarını hizaladı. “Aynen öyle. Bu ilginç bir suçlama. Ve bu konuyu bir de sana sormak istediğimde seni—”

“Size yemin ederim ki ben asla... ben hiçbir zaman... ben bir casus değilim!” Lian soluklarını bir düzene sokmak, kendini dev bir el tarafından sıkılıyormuş gibi hissetmemek için çabaladı.

Gözünü ondan ayırmayan Cucay aralarındaki sessizliğin neredeyse dayanılmayacak kadar uzamasına izin verdi. “Evet,” dedi en sonunda, genç kadını bakışlarının delici yoğunluğundan azat ederek. “Ben de öyle olmadığına inanıyorum.”

Sertçe yutkunan Lian minnetle kafa salladı. “Teşekkürler,” diyebildi. Belki de İkinci Eş’in ve nedimelerinin boşboğaz ilgisine maruz kalmak o kadar da kötü bir şey değildi.

“Lâkin Torguud komutanı senin kaçmaya çalıştığını da iddia etti ve bu suçlamaya inanıyorum; tabii Munokhoy çok büyük bir ihtimalle o küçük ayrıntıyı şimdiye kadar çoktan unutmuştur. Böyle bir ihmalde bulunması büyük şans, değil mi?”

Lian karşılık vermedi.

“Saldırganları bize senin yönlendirdiğine inanmasam da benim ne düşündüğümün fazla bir önemi yok.” Cucay ona her türlü şefkatten yoksun olan ufacık bir tebessüm etti. “En azından bu konuda.”

Omuriliğine bir korku yılanı dolanan Lian onu ihtiyatla süzdü. Baskından hemen sonra çadırına gelseydi Cucay’ın tavrı daha mı olumlu olurdu? Hal böyleyken Cucay sanki daha en başından beri genç kadını görmeyi beklemiş, hatta onu bu... dolambaçlı... sohbete bizzat çağırmış gibi karşısına geçmiş konuşuyordu.

“Düşünceleriniz tüm konularda önemlidir efendim,” dedi Lian, bakışlarını ellerine çevirerek. Parmakları kucağında birbirine dolanmıştı ve genç kadın biraz çaba harcayarak onları çözdü.

Cucay gevrek gevrek güldü. “Evet,” dedi. “Evet, öyledir. Hatta bazı konularda önemli olan tek şey benim ne düşündüğümdür. Bana göre en iyi olan neyse o yapılır. Ve buyruklarımın etkisi dalga dalga yayılır, tıpkı gölete atılan bir taş gibi. Yırtıcılara karşı güvende olduğunu sanan kurbağa, sığındığı nilüfer yaprağını ansızın sallantıda bulabilir. Hatta o yapraktan büsbütün mahrum kalabilir.”

“Burada kurbağa ben miyim?” diye sordu Lian.

“Öyle misin?” Cucay elini kaldırdı ve ağır bir taşı bırakırmış gibi yaptı. Sonra da davranışının sonuçlarını gözlemlercesine öne eğildi.

“Munokhoy değişimden korkuyor,” dedi Cucay, bir süre hayali taşın sonuçlarına baktıktan sonra. “Şehir duvarlarının dışında olmaktan hoşlanmıyor. Burası ona göre fazla kırsal. Çok fazla vahşi hayvan, çok fazla ehlileştirilmemiş yaratık var. Mesela... midilliler.” Başdanışman güldü. “Evet, cesur Torguud şampiyonumuz genç bir midilliden çekiniyor.”

Yılan, Lian’ın omuriliğinin daha da yukarılarına çıktı. Genç midilli, diye aklından geçirdi ve bu düşünceyle birlikte Ganşuk için korktu. Tabii kendisi için de.

“Bana ne olacak?” diye elinde olmadan sordu Lian.

Cucay bir kaşını kaldırarak sandalyesinde arkasına yaslandı ve parmaklarını uzun sakalında gezdirdi. “Sana ne olmalı?” diye sordu, bir nebze bıkkın çıkan bir ses tonuyla.

Lian o anda Cucay’ın kendisiyle işinin bittiğini anladı. Başarısızlıkla sonuçlanan kaçma girişimi, Ganşuk’la arasındaki ilişki, Munokhoy tehdidi... tüm bunlar Cucay’ın artık ilgilenmek istemediği meselelerdi ve adam üçüne birden basit bir çözüm bulmuştu. Lian başdanışmanın çadırından ayrıldığında bunu son kez yapıyor olacaktı.

Aslında sevinçten havalara uçması gerekirdi. Cucay bir bakıma onu özgür bırakmıştı ama genç kadın nereye gidecekti? Karakurum’dan günlerce uzaktaydılar ve yeniden kendi başına çekip gitmeye kalkışırsa Munokhoy onu avlama fırsatını kaçırmazdı. Tabii bir de Ganşuk vardı. Delikanlı peşinden gelir miydi? Onu Munokhoy’a karşı korur muydu?

Lian yarı hıçkırık, yarı kıkırdama olan bir sesin dışarı kaçmasını önlemek amacıyla elini ağzına götürdü. Hasretini çektiği şey onca yıl sonra ona teklif ediliyordu ve tek düşünebildiği bu özgürlüğü nasıl reddedebileceğiydi. Cucay için nasıl tekrar faydalı hale gelebilirdi?

En azından Kağan’ın kervanı Karakurum’a dönene kadar.

“Çinliler,” diye söze girdi, saldırının düzenlendiği geceden kalmış kısacık bir anıya sarılarak. “Çinlilerin eline esir düştüğümde komutanlarından biri bir şeyler söylemişti...”

Kağan’ın başdanışmanı sandalyesinde kaykılmayı sürdürse de parmakları artık sakalını öylesine sıvazlamıyordu. “Devam et,” dedi adam dikkatle.

“Bir tomurcuktan bahsetti ve... ve bir sancak—”

Sandalyesinden fırlayan Cucay onu ürküterek susmasına sebep oldu. Başdanışman ellerini masasına dayayıp genç kadına tepeden baktı. “Ne dedi?” diye bilmek istedi sert bir sesle.

Tedirginlikle yutkunan Lian’ın kucağındaki elleri birbirine dolandı. Cucay’ın tavrındaki değişiklik beklediği bir şey değildi ve adamın yoğun bakışları karşısında huzursuzca kıpırdandı. Kafa patlatarak Luo ile diğer Çinli arasında geçen konuşmayı anımsamaya çalıştı. “Bir... bir tomurcuk istediklerini söylediler. Kağan’ın kervanına da o yüzden saldırmışlar. Ama... ama onu bulamamışlar. Bu yüzden de bir sancak çalmakla yetinmeleri gerekmiş.” Genç kadın, Luo ile diğer adamın hangi sancaktan bahsettiklerini anlayarak oturduğu yerde doğruldu. “Kağan’ın Ruh Sancağı,” diye fısıldadı.

“Şışşşşt,” diyen Cucay sandalyesine sertçe oturdu.

Lian sesini kesti. Bakışlarını kucağında tutarak parmaklarını ve solumasını sakinleşmeye zorladı. Şimdi konuşma zamanı değildi. Çinlilerden duyduğu her neyse Efendi Cucay’ın gözünde bir anlam taşıyordu; onu anlamak için kafa yormaktansa başdanışmanın ağzından laf almak daha iyiydi.

En azından şimdilik.

“Bir tomurcuk,” dedi Cucay en sonunda.

Lian kafasını kaldırdı ama o sırada genç kadının başının üstündeki boşluğa bakan Cucay bunu fark etmedi. “Adamın neden bahsettiğini biliyor musun? Hiç öyle bir tomurcuk gördün mü?” diye sordu.

Lian omuz silkti. “Bir tomurcuk mu, efendim? Pek çok tomurcuk görmüşlüğüm var.” Böyle konuşmaktan dolayı yersiz bir mahcubiyete kapıldı ama Cucay’ın mizacında bir değişim sezebiliyordu. Bu değişimden faydalanmasının bir yolu varsa ondan istifade etmeye çalışmalıydı. “Belki beni biraz daha aydınlatabilirsiniz.”

Cucay alaycı bir homurtuyla başını sağa sola salladı. “Görseydin bilirdin,” diye çıkıştı. “Jaçin’in nedimelerine getirttiği türden çiçekli bir dal parçasından bahsetmiyorum. Benim dediğim...” Kaşlarını çatarak parmaklarını kadına doğru salladı.

Cucay da bilmiyor, diye düşündü Lian. Adam yüz ifadesini okuyamasın diye tekrar boynunu büktü. “Öyle bir şey görmedim efendim,” dedi. “Ama gözümü seve seve açık tutarım; tabii bir yandan da...” Devamını Cucay’ın getireceğini umarak cümlesini eksik bıraktı.

“Bir yandan da ne?” diye sordu Cucay, tavrı daha önceki soğukluğuna dönerken.

Panik hissi geri gelerek Lian’ı bir kez daha sarıp sarmaladı. Genç kadın sığınabileceği bir yer göremeden dev bir gölette çılgınca yüzen o kurbağa gibiydi. Çevrede tek bir nilüfer yaprağı bile yoktu. Sadece göz alabildiğine su vardı.

“Bir yandan da... hiçbir şey yapmazken, efendim,” diye bocaladı Lian. Özgürlük hayalleri çocukça bir hevesten başka bir şey değildi.

“Aynen öyle,” diye noktayı koydu Cucay.

Kurbağa taşın düşmesini bekliyordu.

23.BÖLÜM

MUKADDER BİR SEÇİM

Tegusgal cüsse olarak insanların en heybetlisi değildi ama bakışlarında Dietrich’in hem ferahlatıcı bulduğu hem de bir nebze saygı duyduğu bir nitelik mevcuttu. İkili Moğol yerleşkesindeki bir çadırda karşılıklı oturuyor, el sürülmemiş küçük bir kımız testisi ile iki bardağın durduğu dar bir masa onları birbirinden ayırıyordu.

Çadırın bir köşesinde dikilen Peder Pius, yüzünde kaygılı bir ifadeyle şimdi her kim konuşacaksa onu tercüme etmek için bekliyordu. Bakışları iki tehlikeli adam arasında girip gelirken iki kedinin arasında kalmış bir fareye benziyordu.

“Anlaşmayı kabul edecek mi?” diye sordu Dietrich, sabrı çadırdaki sessizliğe yenik düştüğünde. Rahip dönüp Tegusgal’a Moğolca bir şeyler söyledi. O bunu yaparken Dietrich kemerindeki keseyi eline aldı ve inancı yahut vatanı ne olursa olsun hiç kimsenin tanımadan geçmeyeceği bir şıngırtıyla masaya bıraktı. Fratres Militiae Christi Livoniae sahip olduğu pek çok şeyi yitirmişti; fakat hâlâ belirli bir malvarlığına sahipti ve Dietrich yanında ince işleri halledebilecek kadar para getirmişti.

Tegusgal deri keseyi alıp ağzını gevşetti ve içinden tek bir sikke çıkardı. Onu nasırlı parmak uçlarının arasında tutarak kara gözleriyle süzdü. Sikkeyi havaya atıp yakaladı, sonra da kendi dilinde konuştu.

Kaygılı bir edayla kafa sallayan rahip söylenenleri tercüme etti. “Sebebini bilmek istiyor.”

Kendini ansızın üstüne basacağı taşları göremediği çamurlu sularda bulan Dietrich kaşlarını çattı. Beceriksizce verilecek bir cevap, paranın satın almak üzere olduğu her şeyi altüst edebilirdi. Yine de sikkeler bir defa masaya bırakılmıştı. Artık geri adım atmak için çok geçti.

“Çünkü,” dedi Dietrich, “daha ulvi bir gayenin diğer her şeyin önüne konması, ne kadar delice ve aptalca gözükürse gözüksün haysiyetin korunması gereken zamanlar vardır.”

İşin aslı buydu. Yapılan anlaşmanın başka faydaları da mevcuttu, Tegusgal bunları kendiliğinden anlayabilirdi; fakat düşmanlarıyla hesaplaşmak Dietrich için hayati bir öneme haizdi. Roma’ya utanç içinde dönmeyecekti. Efendileri onu görevinde başarısız olduğu için suçlayamayacaklar, hırpalanmış tarikatının şerefini koruma çabalarını küçümseyemeyeceklerdi.

“Bu da öyle bir zaman,” diye sözlerini tamamladı Dietrich ve o sözlerin sikkelerle beraber aralarındaki boşlukta beklemesine izin verdi.

Rahip söylenenleri Moğol diline çevirdi. Tegusgal’ın verdiği tek karşılık bir homurtu oldu. Moğol’un dikkati rasgele sikkeler seçip dışarı çıkardığı para kesesindeydi. Adamın kara gözleri nihayet yeniden Dietrich’e çevrildi. Dudakları zalim bir tebessümle kıvrılan Tegusgal tek, kısa ve dolaysız bir kelime sarf etti.

Rahip bunu hemen çevirdi. “Anlaşmanı kabul edilebilir buluyor.”

Zug dövüşçülerin kampını teşkil eden çadır labirentinde Kim’in peşinden aceleyle ilerliyor, yürüyüş tempoları enerjik ve ivedi bir hava taşıyordu. Şişe geçirilmiş etlerin kızartıldığı ateşlerin yanından çabucak geçtiler, doğaçlama oyunlarda zar atan insan gruplarının etrafından dolandılar ve kamptaki kızlardan biri hakkında düştükleri bir anlaşmazlığı yumruk yumruğa çözmeye karar veren iki adamın çevresine toplanmış kalabalıktan sakındılar. Zamanları hızla azalıyordu.

Madhukar’la konuşmayı başaramamışlardı. Muhafızlar arenada dövüşecek bir sonraki kişinin o olacağını bildirdiklerinden beri adam ortalarda yoktu. Daha da kötüsü onunla kapışacak Batılı dövüşçünün Gül Şövalyesi Andreas olacağının teyidi için hâlâ sokak çocuklarından haber bekliyorlardı. Zug, planlarını Madhukar’a önceden anlatmanın çok riskli olacağını düşünmüştü ve şimdi Tegusgal’ın adamları gelip de güreşçiyi arenaya götürmeden önce topu topu birkaç dakikaları vardı. Çadıra ulaştıklarında hem Zug hem de Kim soluk soluğaydı.

Göğsü hızla inip kalkan Kim çadırın kanadını hızla açtı ve gördüğü manzara karşısında şok geçirdi. Madhukar bir minderin üstünde sakin sakin oturuyor, birer kız onun dev kollarına masaj yaparken bir üçüncüsü de narin ellerini güreşçinin sert omuz ve boyun kaslarına batırmaya çalışıyordu. Madhukar’ın üstünde neredeyse hiçbir şeyi örtmeyen bir peştamaldan başka giysi yoktu. Arenada dövüşmek için azıcık bile hazır değildi.

“Ne oldu?” diye sordu Kim. Zug dostunun sesindeki kaygıyı kolayca duyabiliyordu. Kendisi de şaşkına dönmüştü ve paniğe kapılmamaya çalışıyordu.

Madhukar kafasını kaldırırken yüzü asılarak bir hoşnutsuzluk maskesine büründü. Sağ koluyla işaret ederek bölük pörçük Moğolcasıyla kısa ve öz konuştu. “Tegusgal fikir değiştirdi,” diye homurdandı. “Yerime başka adam dövüşecek dedi.”

Zug sanki karnına buzdan bir yumruk yemiş gibi oldu. Han’ın adamı ne planladıklarını biliyor muydu? Hayır, diye düşünerek korkusunu bir kenara itti. Biliyor olsaydı Madhukar şu an kıvrak köle kızların masajının tadını çıkarmaz, bir kafeste kilitli olurdu. Tegusgal onlarla oynayabilirdi ama lüzumsuz risklere girmezdi. Gerçeği bilseydi onu ve Kim’i almak üzere çoktan çıkagelirdi.

“Neden?” diye sordu Zug; “Kiminle?” diye sordu Kim, aynı anda.

Madhukar iki soruyu da bir omuz silkişle yanıtlayarak adamların korkularını doğruladı. Tegusgal koca güreşçiye niçin açıklama yapacaktı ki? En cömert anlarında bile Sirk’teki dövüşçülere olsa olsa iyi cins köpekler gibi muamele ederdi.

Suskun güreşçiden öğrenilecek başka bir şey kalmadığı için Kim ile Zug çadırdan ayrıldılar. Kampın ortasına doğru amaçsızca yürürlerken afallamış haldeydiler. Yakaladıkları özgürlük fırsatı şimdiden açık parmakların arasından akıp giden kum taneleri misali ellerinden kaçıyor olabilirdi ve bu konuda ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Zug içinde bir öfkenin kabardığını hissetti. Bunun harcadıkları çabaların beyhudeliğine yönelik bir tepki, bir savaşçının dikkatini dağıtan türden bir duygu olduğunu biliyordu; ama bu beklenmedik bir şey değildi. Avazı çıktığı kadar bağırmak, tasasızca yanından geçip giden kölelerden yahut savaşçılardan birini tutup şiddetle sarsmak, onları saçlarından yakalayıp içinde bulundukları vaziyetin yürek burkucu gerçeğine bakmaya zorlamak istiyordu. Burnundan yavaş ve derin bir nefes alıp onu büzülü dudaklarının arasından daha da yavaş bir şekilde verdi. Böyle bir hiddete yenik düşmek ölümcül bir hata olurdu ve planlarının başarı şansı tümüyle kaybolurdu.

“Oğlan,” dedi Zug, Kim’e bakarak. “Hâlâ onunla Gül Şövalyelerine haber ulaştırabiliriz.”

Beti benzi atan Kim’in suratı kül gibiydi. “Çocuk çoktan gelip gitti,” dedi Çiçek Şövalyesi, umut narin bir vazoymuş ve ansızın yere düşüp parçalanmıştı da bu durumu yeni yeni kavrarmış gibi bir hali vardı.

“Öyleyse her şey ona kalıyor,” dedi Zug, arenadan tarafa bakarak. “Yapayalnız dövüşen tek bir adama.”

Kafasını kaldıran Kim’in dudaklarında bir tebessüm belirdi. “Öyle olmaması için canla başla uğraştık, değil mi? Ama sonunda her şey gelip buna dayanır.”

Geçtiği sokaklardan tezahüratlar yükseliyordu. Hünern, dövüş tutkusuyla uzak diyarlardan çıkagelmiş şiddet düşkünü adamlarla ve saldırgan insanlarla dolu bir kentti. Dövüşçülerin geçtikleri yerlerde sıradan vatandaşlar yoldan çekilirler, kadınlar bir yerlere saklanırlar, çocuklar kaçıp giderlerdi.

Ordo Militum Vindicis Intactae içinse durum öyle değildi. Gül Şövalyeleri’nin sancağı önlerinden geçerken insanlar kafalarını kaldırıp bakarlardı. Onlar hakkında duydukları her hikâye bir anda şaşmaz bir gerçek olarak hafızalarına kazınırdı. Gizlice besledikleri tüm umutlar aniden yeşeriverirdi. Andreas’ın İlk Meydana geldiği ve tüm Hıristiyanlık Âlemi adına dövüşmeyi talep ettiği an orada bulunmayanlar bile o günü meydan okuduğu sırada şövalyenin yanındaymış gibi hatırlamaktaydı. İnsanlar Kalkan-Biraderleri’ne hayranlıkla bakıyor, onları tüm kalpleriyle seviyorlardı.

Arenanın upuzun tünelinde yürürken kalabalıkların anısı Andreas’ın ruhuna bir merhem gibi etki ediyordu. Her zamankinden daha tedirgin olan zihni, kontrolünün dışında olan planın tüm yönleriyle çalkalanıyordu. Atından inip arenaya girmeye hazırlandığı sırada kalabalığın arasından ufak tefek bir suret fırlayıp kendini Andreas’ın kollarına atmıştı. Hans ona sıkıca sarılarak kulağına bir mesaj fısıldamıştı. Bir dostla karşı karşıya geleceksin. Sen yapılması gerekeni yaparken o da senin arkanı kollayacak.

Cesaretine rağmen duyduğu korku oğlanın yüzünde açıkça okunabiliyordu. Yalnızca bir aptal böyle bir niyetle arenaya giren birinin sağ salim dışarı çıkabileceğini farz ederdi; Han ölse de ölmese de.

Plan diğer tüm iyi planlar gibi basitti. Andreas mızrağının sapını tutan parmaklarını esnetti. O ve müttefiki karşı karşıya geldiklerinde Han’a saldırma fırsatı yakalayacaklardı. Andreas mızrak fırlatma konusunda tecrübeliydi ve arena dövüşleri başladığından beri talim yapmaktan vazgeçmemişti. Bu hırpalanmış haliyle bile kolunun kuvvetine güvenmekteydi. Arkasını koruyan biri olduktan sonra ihtiyaç duyduğu tek şey yardımsever bir rüzgârdı.

“Dikkatli ol,” demişti Hans, kalabalık onları birbirlerinden ayırırken. Andreas’ın karşılık verecek zamanı olmamıştı ve oğlanın gözyaşlarıyla bezeli yüzü insanların arasında kaybolmadan önce ciddiyetle kafa sallamaktan başka bir şey yapamamıştı.

Tünelin ucundaki ışık onu çağırıyordu. Düşünceleri daha telaşsız, daha sakin bir düzene girerken nabzı hızlandı. Plan basitti. Yapması gereken belliydi. Şimdi Kalkan-Biraderleri hakkında yazılmış tüm o efsanelere layık olma zamanıydı. Elemeleri kahramanca geçmişlerdi ve Andreas İlk Meydanda yediği onca darbeye dayanarak müttefiklerine toplayabildikleri kadar adam toplamaları için vakit kazandırmıştı. Harcadıkları onca çaba nihayet semeresini verecekti. Saklanarak geçirdikleri günler bir sona yaklaşıyordu ve bugün çakan kıvılcım tüm Hünern’i tutuşturacaktı.

Andreas’ın tek yapması gereken mızrağını doğru düzgün fırlatmaktı. Gerisi Bakireye kalmıştı.

Son kemere ulaştığında kısa bir dua için durakladı, ardından arena meydanına adım attı ve anında coşkulu kalabalığın sağır edici kükremesine maruz kaldı. Zihninin bir parçası üstüne binen sesin fiziksel ağırlığına hayret ediyor, miğferinin kalınlığına seviniyordu. Sonra tüm o şaşkınlığı kafasından çıkarmaya çalışarak rakibini bulmak için meydana bakındı.

Gördüğü şey nefesinin kesilmesine sebep oldu. Kumların öteki tarafında uzun boylu, geniş omuzlu, tepeden tırnağa bir zincir zırh takımı kuşanmış ve günışığında parıldayan çelik bir miğfer takmış bir şövalye duruyordu. Adamın omuzları pek çok şövalyenin zırhlarına eklemeye başladığı çelik levhalarla kaplıydı ve yine çelikle sarılı elleri kınından çıkartılıp ucu yere dayanmış geniş yalımlı bir çift elli kılıcın [28 ]kabzasında durmaktaydı. Göğsü dizlerine kadar inen beyaz bir cüppeyle kaplıydı.

Lekesiz kumaşa kızıl bir haç ile Fratres Militiae Christi Livoniae’ nin kılıcı dikilmişti.

Andreas gözlerini birkaç defa kırpıştırıp yanlış gördüğünü -veya görmediğini- umarak boş yere gözlerini arenanın etrafında dolaştırdı. Fakat meydanda başka hiç kimse yoktu. Livonyalının karşısında yapayalnızdı.

Adam kılıcını resmi ve kusursuz bir selamlamayla kaldırdı. Bu beklenmedik hasımla karşı karşıya gelen Andreas’ın kalbi artık kulaklarında zonklamaktaydı. Birahanenin orada Livonyalıların Heermeister’ine çalıntı bir atın sırtından baktığı günün anıları gözünün önünden hızla geçti. Moğol kampındaki müttefiklerinin başı belada mıydı? Ya Hans’ın? Bu Han’ın kasıtlı olarak yaptığı bir hamle miydi, yoksa sokağın ortasında küçük düşürülen Büyük Ustanın intikamı mı? Kararsızlık yerini daha başka, daha onursuz bir duyguya bırakmaya başladı.

Andreas sakinleştirici bir nefes alıp silahının kabzasını daha sıkı kavrayarak korkuyu kafasından attı ve rakibinin selamına karşılık verdi. Ne hayatında ilk kez bir pusuyla karşılaşıyor, ne de ilk defa hazırlıksız yakalanıyordu. Ancak eğitimsiz bir çaylak beklentilerin dışındaki alışılmadık bir durumun içine düştüğünde dehşete kapılarak tepki verirdi. Andreas ise Ordo Militum Vindicis Intactae’nin unvanını kazanmış, kan akıtmış, kendini ispatlamış bir kalfa şövalyesiydi. Bu yalnızca bir zorluktu ve planın başarısız olduğu anlamına gelmiyordu.

Andreas dikkatini önündeki işe verirken kükreyen kalabalığın tezahüratları uzak bir uğultu halini aldı. Eğer açık bir arazide duruyor olsalardı mızrağının uzunluğu sayesinde düşmanını rahatlıkla kendinden uzak tutabilirdi. Fakat arenadaki alan daha küçük ve sınırlıydı. Livonyalıyı ebediyen geride tutacak kadar boşluk yoktu ve adamı tepeden tırnağa örten kalın zincir zırh en güçlü hamleler için bile engel teşkil edecekti. Öyleyse beklemek anlamsızdı. Zaman bugün Andreas’ın müttefiki değildi.

Hızla ileri atılan Andreas kumları koşarak kat etti ve aradaki mesafeyi kapatırken Livonyalının vücuduna bir dizi hızlı saplama hamlesi yaptı: başa, ayaklara, göğse, tekrar başa, ayaklara. Her hamlesi bir öncekinden daha süratliydi. Kendini sakınmak veya saldırıları kılıcıyla karşılamak zorunda kalan Livonyalı geri çekildi. Andreas her vuruşta elini mızrağının başına biraz daha kaydırdı ve hedefinin silahsız erişim mesafesine daha da yaklaştı. Gerilemeyi sürdüren Livonyalı hamleleri karşılarken dikkati Andreas’ın yerinde durmayan mızrağının uçundaydı.

Biraz daha. Biraz daha. Derken, Andreas nihayet aradığı fırsata kavuştu.

Bir sonraki hamlesinin hedefi Livonyalının kasıklarıydı. Adam mızrağı uzaklaştırmak için kılıcını hızla savurdu ama Andreas artık onu tutabilecek kadar yakındı. Mızrağının küt ucu Livonyalının kollarına çarparak onları kıstırırken Andreas adamın boynuna sert bir darbe indirdi. Kalçalarınız rakibinizinkilerden aşağıda olsun. Öğrencilerine usanmadan yaptığı hatırlatma kendi kafasında çınlarken adama yüklenip onu yere serdi.

Andreas’ın baskıyı sürdürecek kadar dengesini sağlaması için gereken iki kalp atımlık sürede hasmı hem kendini hem de kılıcını çoktan doğrultmuştu. Yine karşı karşıya durdular ve adamı alıcı gözle süzen Andreas vücudunun ürperdiğini hissetti.

Yorulmuşa bile benzemiyor.

Kristaps kendisini hazır halde bulan Kalkan-Biraderi’nin anlık bir tereddüde kapılmasını seyretti. Volquin’in Ejderhası miğferinin arkasından gülümsedi. Korkuyorsun küçük şövalye. Korkuyorsun ve bunu bana belli edecek kadar aptalsın.

Kristaps kılıcını kaldırarak bir selam daha verdi. Etraflarını saran çığlık çığlığa surat fırtınasının ortasında kasıtlı bir sükûnetin odak noktası gibiydi. Petraathen’in Kalkan-Biraderleri hakkında Avrupa’nın bir ucundan ötekine kadar efsaneler anlatılırdı. Kristaps o masalların tümünü dinlemişti, bir zamanlar kendisi de onlara inanırdı; fakat hepsinde yer alan bir yalanın farkındaydı. Ne kadar hünerli olursa olsun hiç kimse başka biri tarafından henüz kesilip biçilmediği için nefes alabilen bir kemik, kan ve et yığınından fazlası değildi.

Tanrı izin verirse Kristaps bu adamı kesip biçecekti, onun tüm biraderlerini de öyle. Bu boynunun borcuydu. Öyle yapacağına ant içmişti ve eli silah tuttuğu, nefes alıp verdiği sürece bu sözü tutmaya niyetliydi.

Kristaps kılıcını yukarıda tutarak diğer adamın nasıl hareket ettiğini izledi ve onun düşündüklerini anlamasını sağlayacak ayrıntılar yakalamaya çalıştı. Dietrich’in bir gece önce anlattığı hikâyelere göre Andreas gözüpek bir ahmak, düşünmeden hareket eden küstah bir serseriydi. Kristaps bu iddiaların doğruluğundan kuşkuluydu. Kalkan-Biraderleri hatalara karşı aşırı derecede iyi eğitimliydiler. Davranışları dikkatsiz bir budalanınkilere benzeyebilirdi ama risklerin daima farkındaydılar. Hep ileriye dönük plan kurarlardı.

Andreas’ın ilk saldırısı bunun açık bir göstergesi olmuştu. Başka bir zaman ve yerde bulunsalardı Kristaps yere fırlatılmasıyla sonuçlanan bu yanıltmaca için rakibini tebrik edebilirdi. Fakat Kalkan-Biraderi hata yapmıştı. Peşimden gelip beni öldürmeliydi, diye düşündü, mızrağın ucu bir kez daha havayı yararak yaklaşırken. Çünkü artık ölçüyü biliyorum.

Kristaps son hamleye doğru adım atarken aynı anda kılıcıyla mızrağın ucunu saptırdı. Andreas derhal silahıyla kürek çekermiş gibi bir hareket yaptı. Kristaps onun amacını fark etmekte çok geç kaldı ve mızrağın küt ucunu göğsüne yedi. Ciğerlerindeki nefes bir anda boşalırken geri çekildi. Kılıcını önce yukarı kaldırıp sonra aşağı indirerek mızrağın ikinci bir dönüşünü engelledi.

Bir dövüşçü geri adım atmadan, yüzünü ekşitip acıya teslim olmadan darbelere dayanmayı öğrenirdi. Bu çabucak ve can-ı gönülden ustalaşılan temel bir hayatta kalma becerisiydi. Açık arazide avantaj Kalkan-Biraderi’nde olur, potansiyel hareketlerinin sınırsız serbestliği sayesinde Kristaps’ı sürekli kendinden uzak tutabilirdi. Lâkin arena ikisini de kısıtlanıyordu ve her darbeden sakınan dövüşçü eninde sonunda kendini bir duvara yaslanmış halde bulurdu.

Ve kapana kısılan canından olurdu.

Andreas’ın mızrağın küt ucuyla Kristaps’ı dövme çabası bölündükten sonra birbirlerinden tekrar ayrılmışlardı. Kalkan-Biraderi bir kez daha Kristaps’ın karnını, başını ve ayağını hedef alan hızlı saplama hamleleriyle saldırıya geçti. Akıllıca davranıyor, diye düşündü Kristaps, mesafesini korurken. Ama böyle bir saldırıyla yapabileceği fazla bir şey yok.

Gardını alçakta tutan Kristaps kılıcını yukarı doğru savurarak bir sonraki hamleyi karşıladı. Mızrağın sapını silahıyla kilitledi, sonra da onu kolunun arkasına kıstırmak üzere öne çıktı. Onun ne yaptığını bilen Andreas da bir adım attı ve aynı anda başını hızla ileriye savurdu. Miğferleri birbirine çarparken Kristaps, Andreas’ın darbesinin şiddetini miğferinin bombesiyle karşılamaya çalıştı.

Kulakları çınlayan Livonyalı, rakibini iterek uzaklaştırdı. Tekrar gardını alır ve Andreas’ın etrafında daire çizmeye başlarken yüzüne bir tebessüm yayıldı.

Bu dövüş beklediğinden daha zorlu geçecekti.

Andreas daha önce de Livonya tarikatının mensuplarıyla kapışmıştı ama bu seferki farklıydı. Rakibi kuvvetli ve hünerliydi ki bu kadarı zaten normaldi. Fakat adamda dövüşçülük maharetinden fazlası vardı. Hareketlerine rahatsız edici bir aşinalık hâkimdi, hatta bu durum gerek kendini rakibinden ayırışı gerekse kontrollü olarak geri çekilişi için de geçerliydi. Onu bizden biri eğitmiş.

Andreas amansız düşmanını yorabileceğine güvenemezdi. Şimdiye dek indirdiği darbeler şiddetliydi ama hepsi de ertesi gün morluklar bırakacak ve kemikleri sızlatacak türdendi. Bugünkü dövüşün gidişatını değiştirmeyecekleri muhakkaktı. Andreas arkasında bulunan Han’ın locasını hissedebiliyor, uğruna bunca emek harcadıkları kişinin orada oturduğunu biliyordu. Karşısındaki Livonyalının dost olmadığı kesindi ve planı gerçekleştirmenin tek yolu zaferden geçiyordu. O zafere de ancak kendi çabasıyla ulaşabilirdi.

Kendi biraderlerini daha önce de mağlup etmişti ve bunu bir kez daha yapabilirdi. Bitir şu işi, diye aklından konuyla ilgili son bir düşünce geçti. Hiç vakit kalmadı.

Andreas rakibinin boynunu hedefleyen güçlü bir saplama hamlesiyle ileri atıldı. Soluna adım atan Livonyalının sol eli kılıcının kabzasından yalımın orta noktasına kaydı ve aynı anda Andreas’ın geri çekilebileceğinden daha büyük bir süratle ileri çıktı. En nihayetinde mızrak, rakipleri uzak tutmak için tasarlanmış bir silahtı ve bir düşman mızrağın ucunu atlatıp da arayı kapatırsa o avantaj tamamen ortadan kaybolur, silah bir anda faydadan çok zarar getirir hale gelebilirdi. Livonyalı ileri çıkarken kılıcının ucuyla Andreas’ın elini mızrağın sapına bastırdı. Uzuvlarını koruyan zincir zırh olmasaydı Andreas’ın elinin tersi kemiğe kadar kesilirdi.

Andreas geri çekilmeye çalıştı; fakat Livonyalı çoktan onun arkasına geçmiş ve çift elli kılıcının kabzasını boynuna dayamıştı. Andreas ağırlığını aşağı verdiyse de Livonyalının bu hileye kendisinden önce başvurduğunu keşfetti. Geriye doğru uçarken gökyüzü ile zemin yer değiştirdi ve Andreas acı verecek kadar sert bir biçimde kumlara çakıldı.

Livonyalı üstüne geliyordu. Mızrak erişim mesafesine düşmüştü ve Andreas onu kaptığı gibi sırtüstü yattığı yerden sağa-sola savurdu. Hareketleri aceleci ve kontrolsüzdü ama yine de istenen etkiyi yaratarak ayağa kalkabilecek kadar zaman kazanmasını sağladı.

Duruşuyla mutlak bir kendine güven sergileyen Livonyalı onu süzdü. Adam ansızın kollarını iki yana kaldırarak göğsünü saldırıya açık bıraktı. Beni kışkırtıyor, diye düşündü Andreas, ve başka bir seçeneğim yok.

Mızrağını düşmanının göğsüne doğrultan Andreas bir savaş narasıyla yeniden ileri fırladı.

Kalkan-Biraderi paniklemeye başlıyordu. Rakibi mızrağını savurarak ayağa kalkmaya çabalarken Kristaps gülümseyip geri çekildi. Kalk bakalım, diye aklından geçirdi Livonyalı, mızrağın havayı yaran ucundan kaçınırken. Kalkan-Biraderi farklı bir rakiple karşılaşmayı beklemişti; Kristaps kiminle dövüşeceğini bilseydi adamın arenaya aynı silahı getireceğinden kuşkuluydu. Normalde bir mızrağa karşı dövüşmek ciddi bir dezavantaj anlamına gelirdi; fakat Fellin’in Birinci Kılıcı daha önce Schaulen in yanı sıra başka savaş meydanlarında da bulunmuştu ve arena duvarlarının o dezavantajı azalttığının bilincindeydi. Mızrak kullanarak dövüşmenin az sayıda yolu vardı ve işe bir de çaresizlik karıştı mı seçenekler daha da kısıtlanırdı. Rakibi paniklemeye başlıyordu; ayağa kalkmaya çabalarken korkusu hareketlerine açıkça yansıyordu. Çaresiz bir adam elindeki avantajları çabucak unuturdu ve hızlı bir zafer fırsatı görür görmez ihmallerde bulunurdu.

Artık soluk soluğa kalmış bir vaziyette, karşılıklı duruyorlardı. Diğer adamın kendisini bakışlarıyla tartmasını seyreden Kristaps’ın kanı kaynıyor, zihni keskinliğini koruyordu. Kalkan-Biraderi ona dokunamazdı.

Livonyalı kasıtlı bir ahestelikle kollarını iki yana açarak vücudunu savunmasız bıraktı. Gel, diyordu duruşu. Bırak işini kolaylaştırayım.

Kalkan-Biraderi yemi yuttu. Her ikisinin de bildiği gibi tek şansı buydu. Adam hızlı olmasına hızlıydı ama düşman hazırlıklıysa sürat stratejiyi yenemezdi. Hamlesi ustacaydı ve hedefine ulaşsaydı Kristaps’ı domuz gibi şişlerdi.

Bir adım ileri çıkan Kristaps kılıcını tam zamanında kaldırdı ve mızrağın ucunu yalımının dibiyle yakalayıp yana itti. Hamle yarıda kesilmişti ama aynı şey Kalkan-Biraderi’nin ivmesi için geçerli değildi. Kristaps çift elli kılıcını topu topu bir ayak boyu öne uzatarak ucunu düşmanının göğsünün tam ortasına getirdi. Vuruşu zincir zırhı ve dolgulu gambesonu delmeye yeterli değildi ama Kristaps adamın darbe karşısında şiddetle sarsılmasını ve kendini yere yığılmaktan alıkoymaya çalışmasını memnuniyetle seyretti. Ani gerilim sebebiyle kaburgalardan birinin çatlamış, kasların yırtılmış olması pekâlâ mümkündü.

Kristaps kılıcını kaldırarak zincir zırhı ve uzuvları kesecek, kemikleri kırıp geçecek bir darbe indirmeye hazırlandı. Fakat Kalkan-Biraderi’nin eli dirseğinin altına uzanarak kılıç tutan koluna engel oldu. Bu ümitsiz çaba, yaşanacakları sadece birkaç saniye geciktirmekten başka bir işe yaramayacaktı. Kalkan-Biraderi’nin kolu artık ileri uzanmış durumdaydı ve Kristaps adamın silahına erişebilecek mesafedeydi. Kalçalarını döndüren Livonyalı aynı anda sol elini çift elli kılıcının kabzasından ayırdı, mızrağın sapını yakaladı ve onu Kalkan-Biraderi’nin bacaklarının arkasına ittirdi.

Bu sana ve seninkilere borçlu olduğumuz pek çok darbeden ilki. Gülümseyen Kristaps kalçalarını hızla geriye çekti ve rakibine muazzam bir kuvvetle yüklenerek onu yere fırlattı. Takla atmayı beceren Kalkan-Biraderi ayağa kalkmak için uğraşırken Kristaps onu izledi. Artık sağ elinde kendi kılıcını, sol elindeyse düşmanının mızrağını tutuyordu. Silahsızsın. Yaralısın. Çoktan yenildin.

Mızrağı kaldırıp hasmının olduğu yöne doğru fırlatıverdi. Onunla dalga geçiyordu. Benim için en ufak bir tehlike bile teşkil etmiyorsun.

Tuzak kapanmış, Andreas ona fena yakalanmıştı. Yerden kalkmaya çabalarken hırıldayarak nefes almakta, başı acıyla zonklamaktaydı. Yırtıcı bir hayvanın dikkati ve kendine güveniyle bekleyen düşmanının durgunluğu cesaret kırıcıydı. Andreas dövüşe kararsız başlamış, azmi ilk andan itibaren sarsılmıştı. Şimdi göğsü ızdırap verici bir ateşle yanarken bu karşılaşmanın yegâne sonucu kendini açıkça göstermekteydi. Öleceğim.

Mızrak üstüne doğru süzüldü ve Andreas onu refleks icabı yakaladı. Silahın sapını tutmak için kolunu hızla savururken yaptığı hareket göğsüne, omuzlarına ve sırtına kor gibi acı dalgaları yayılmasına sebep oldu. Dövüşün heyecanı geçmeye başlıyordu ve kılıcın ucu göğsüne çarptığı zaman bir şeyler kırılmıştı. Bacakları kurşun gibiydi, zırhı ve gambesonu sebebiyle omuzlarında iki veya üç yetişkin adam taşırmış gibi hissetmekteydi. Biraz ileride duran Livonyalı kılıcını hazırda tutuyor, karnını doyurmadan önce yakaladığı fareyle oyun oynayan bir kedinin küçümseyici bakışlarıyla onu süzüyordu. Güneşin ilgisi aman vermiyordu ve Andreas’ın sırtı ile bacaklarından sanki bir nehir halinde ter boşalıyordu.

Livonyalının arkasında Han’ın locasının renkli bayrakları dalgalanarak ona sesleniyordu.

Bir anda Andreas’ın bütün korkusu kayboldu ve beklenmedik zihin açıklığı karşısında nefesi kesildi. Avantajını kaybetse de kaybetmese de bu dövüşün amacı asla hayatta kalmak olmamıştı. Her şey sona erdiğinde Bakire onun ve yerinde yeller esen müttefikinin Petraathen’deki biraderlerine anlatabileceği şahane bir öyküyle oradan güle oynaya ayrılmalarına izin verse güzel olurdu tabii ki; fakat bu asla üşengeç bir hayalden ötesine geçmemişti. Hans bile neler olacağını biliyordu.

Andreas mızrağını daha sıkı tuttu ve acıya karşı dişlerini sıktı. Daha önce büyüklerinden öleceklerini sandıkları anlarda duyularının çok daha keskinleştiğine dair öyküler dinlemişti. Korku kaybolduğu zaman her şey berrak ve kusursuz bir hale bürünürdü. Bakire, cesur savaşçılarını almaya gelmeden önce onlara son bir armağan verirdi.

Andreas’ın ihtiyacı olan tek şey buydu. Son bir armağan. Son bir atış.

Livonyalıya doğru atılırken mızrağı son bir hamle silsilesiyle dans etti. Livonyalı, rakibinin böyle bir saldırıdan sonuç alabileceğini düşündüğüne inanamazmış gibi kendini tembelce savundu. Adam gövdesine yapılan ilk hamle karşısında yana çekildi, yeniden miğferine gelen mızrak ucuna vurarak onu yana itti ve sonra aynı saldırıya bir kez daha maruz kalmaktan sıkılarak ölümcül bir darbe indirmek için ileri çıktı. Bu tam da Andreas’ın beklediği şeydi. Livonyalı üstüne gelirken mızrağın ellerinde dönmesine izin verdi ve silahın küt ucunu çift elli kılıcın yalımına vurarak rotasından çıkmasına sebep oldu. Hareketi kontrol edersen vücudu da edersin.

Mızrağın küt ucu artık Livonyalının silahıyla bedeninin arasındaydı. Andreas tüm ağırlığını kullanarak düşmanına yandan çarptı ve mızrağın sapını adamın boynuna taktı. Kalçalarını indirdi, acıya rağmen vücudunu döndürdü ve Livonyalıyı fırlatıp attı. Adamın vücudu sertçe yere çarptı. Çekil yolumdan.

Bitirici bir hamle bekleyen kalabalığın kükremesi kulaklarındaydı. Fakat Andreas rakibini yok sayıp kumdaki koşusuna devam etti. Bacakları acıyla haykırdı; onlara aldırış etmedi. Aldığı her nefesle yanar gibi olan göğsü ızdırap içindeydi ama ciğerlerine sadece birkaç saniye daha ihtiyaç duyacaktı.

Han’ın kırmızı ile altın sarısına boyalı, yağmalanmış bin krallığın ganimetleriyle süslü kocaman tahta locası hemen önünde asılı duruyordu. Locanın kullanıcılarını yaz güneşinin ışınlarından koruyan bir çift parlak perde rüzgârda hafifçe sallanıyordu. Andreas daha iyi nişan alabilmek için bir kolunu öne uzattı. Daha akıllıca davranmalıydın, diye düşündü. Kılıçların erişemeyeceği kadar uzakta olabilirsin ama mızrağımın menzilindesin. Sana bir hediyem var Ongun Han. Sana canımı veriyorum ki seninkini alabileyim...

Uzuvları cayır cayır yanan, göğsü çığlık çığlığa bağıran Andreas ağırlığını öne verip silahını hiç yapmadığı kadar büyük bir kuvvetle fırlattı. Onun havada uçmasını izlerken tüm vücudu omuzdan kalçaya kadar akkor halinde bir acıyla dağlandı ve bacakları ile sağ kolundaki tüm hissiyat kayboldu. Dünya fırıldak gibi döndü; artık Han’ın locasına bakmıyordu. Yukarıdan bir gölge geçti. Tek görebildiği kızıla boyalı ve ıslak arena kumlarıydı. Başını kaldırmaya, Han’ın locasına bakmaya çalıştı. Mızrağı hedefini bulmuş muydu? Bakire, sana sığını—

24.BÖLÜM

HİPERBORYA’YA DOĞRU

"Neredeyiz?” Yasper güneşin konumunu tespit etmenin bulundukları yeri anlamak gibi beyhude bir çabaya faydası olacakmışçasına gözlerini kısarak göğe baktı. Bozkır her yönde ebediyen uzanıp gidiyor, düzlük sadece seyrek pelinotu öbekleriyle bölünüyordu.

Cnân konu üzerinde gereğinden fazla durmak istemese de arazi, ayın bir önceki safhasında olduğundan çok da farklı değildi. “Yaklaşıyoruz,” dedi genç kadın, Raphael’le göz göze gelip tebessümünü gizleyerek.

“Neye yaklaşıyoruz?” diye bilmek istedi Hollandalı simyacı. Adam dalgın dalgın çenesini kaşıdı; Feronantus bölgeye daha iyi uyum sağlamaları için onlara sakallarını kestirdiğinden beri bu hareket çoğunda bilinçsiz bir tik halini almıştı.

Raphael ile Istvan hariç adamların görünümü son derece Batılıydı ve engin bozkırda hem süratle hem de zahmetsizce ilerleme ihtiyaçları sebebiyle göze daha az batmaları gerekmekteydi. Bu yüzden bol bol homurdanarak saçlarıyla sakallarını kesmişlerdi ve simyacının hazırladığı bir merhemin yanı sıra her gün maruz kaldıkları güneş sayesinde tenlerinin rengi iyice kararmıştı.

“Şuradaki çalıya,” dedi Cnân, parmağıyla işaret ederek.

“Ah,” diyen Yasper ellerini hüsranla kaldırdı. “Artık yerimizi tam olarak biliyorum.” Kollarını indirip birini kilometreler dahilindeki diğer tüm çalılarla aynı gözüken ot öbeğine, diğeriniyse izledikleri güzergâha yöneltti. “Evet,” dedi, burun kıvırıp kolu boyunca bakarak, “iyi ki bize yol göstermeleri için Arabistan’dan gelen son icatları kullanıyorum.” Başparmaklarından birini oynattı. “Ölçümlerim son derece isabetli olup—”

“En azından bir başparmağı genişliği kadar,” diye araya girdi Raedwulf.

“Senin başparmağın olmasın da varsın benimki olsun,” diye güldü Yasper. “Diyordum ki yolu tamı tamına yarıladık.” Kollarını yeniden kaldırıp gururlu bir edayla yol arkadaşlarını süzdü.

Bıyığının bir ucunu çiğnemekte olan Istvan ona kötü kötü baktı. Eyerlerinde uyuklayan Percival ile Feronantus simyacının esprisini duymadılar bile. Eleâzar bir kilometre önde başı çekiyordu ve geriye kalan dörtlünün -Vera, Raphael, Raedwulf ve Cnân- içinde yalnızca Cnân simyacıyla düzenli olarak konuşuyordu. Genç kadın garip Hollandalının ahbaplığından hoşlanıyordu; Yasper yolculuklarının uzun gece-gündüzlerini çekilir kılan şen bir kayıtsızlığa ve hevesli bir meraka sahipti. Cnân batıya yaptığı yolculuk sırasında aylar boyunca yapayalnız at sürmüşü ve seyahatiyle ilgili çok az ayrıntıyı hatırlıyordu.

Genç kadın çaktırmadan Feronantus ile Percival’e bir göz attı. Aralarında uzun yıllar bulunmasına rağmen pek çok açıdan birbirlerine benziyorlardı. Aslında Feronantus gruptaki herkesinin babası, hatta başka birilerinin dedesi olacak yaştaydı. Percival ise diğer Kalkan-Biraderleri’nden gençti ama duruşu ve sanrısı ona yaşının ötesinde, genellikle pek çok zorlu kış geçirilerek kazanılacak türden bir bilgelik katıyordu. Öyle ki Cnân şövalyenin kendisinden çok da büyük olmadığını daha yeni yeni düşünmeye başlıyordu ve bunu fark etmek birkaç gün evvel onda biraz huzursuzluğa sebep olmuştu.

“Ben ciddiyim,” diye sözlerini sürdürdü Yasper, genç kadını daldığı düşüncelerden çıkararak. “Neredeyiz?”

“Fazla kalmadı,” cevabını verdi Cnân, sözleriyle simyacının yüzünde yarattığı bezginlikten hoşlanarak.

“Benjamin denen o tüccarla buluşmamız gerekmiyor muydu?”

“Buluşacağız.”

“İyi de ne zaman? Nehri geçtikten sonra onunla karşılaşmadık.Başka bir yere gitmemiz gerektiğini söyleyen bir mesaj buldun. Bir kayayaydı, değil mi? Göze batacak türde bir arazi şekli. Oraya varana kadar kaç gün yol tepmemiz gerekiyordu?”

“Altı,” dedi genç kadın. “Ama Alçik’i kovalayarak vakit harcadık, unuttun mu?”

“Ben Istvan’ı aradığımızı sanıyordum.”

Cnân ikisinin de aynı şey olduğunu söylercesine omuz silkti. “Güneye gideceğimize kuzeye gittik.”

Yasper inledi. “Ticaret yollarından uzaklaşmamamız gerektiğini biliyordum.”

“Yakında orada oluruz,” diye adamı temin etti Cnân.

“Oranın nerede olduğunu hâlâ söylemedin.”

“Yakında.” Cnân başıyla ufku gösterdi. “Göremiyor musun?”

Yasper aradığı kokuyu yakalamış bir av köpeği gibi eyerinde hızla döndü. Hatta heyecandan biraz titriyordu. “Nerede?” dedi tiz bir sesle.

Raedwulf parmağıyla gösterdi ve Cnân okçunun görme yetisine hayret etti. Kendisi kayanın o tarafta olduğunu biliyordu; o günün erken saatlerinde doğru yönde ilerlediğini söyleyen bir hisse kapılmıştı. Fakat bozkırdan bir parmak gibi çıkıntı yapan yalnız kayayı henüz görememişti. Bir süredir ona bakınmasına ve hava son derece açık olmasına rağmen kayayı bir türlü gözüne kestirememişti. Fakat anlaşılan aynı şey Raedwulf için geçerli değildi.

“Bir günlük mesafede,” dedi uzun boylu İngiliz.

Raphael sürekli bir şeyler karaladığı minik günlükten kafasını kaldırdı. “Ancak o zaman yolu yarılayacağız,” diye belirtti.

Yasper eyerinde doğrulup Raedwulf’un ufukta gördüğü minicik noktayı seçmeye çalıştı. “Bir dahaki sefere—” Yerine oturdu, “—eve daha yakın bir hedef seçebilir miyiz?”

Cnân o anda Raphael’i şefkatli denebilecek garip bir ifadeyle kendisine bakarken yakaladı. Adama efkârlı bir tebessüm ettikten sonra başını eğdi ve biraz daha hızlı bir tırısa kalkması için atını dürttü. Ev, diye düşündü. Benim gibi kayıp bir yaprak için orası nerededir ki?

“Dostlarım, sizi neredeyse tanıyamıyordum!” Benjamin atından atladığı gibi Kalkan-Biraderleri’nin bineklerine yaklaştı. Kocaman bir tebessüm eden tüccar onlara teker teker sarıldı. Tek istisna atından inmeye tenezzül etmeyen Istvan’dı. “Bozkır sizi değiştirmiş,” diye gözlemde bulundu. “Eh, çoğunuzu.”

“Değişen tek şey dışımız,” diye esprili bir karşılık verdi Raphael, tüccarın kucaklayışından ayrılırken.

“Çok akıllıca bir kılığa bürünmüşsünüz.” Benjamin hekimin yalın pelerinine dokunurken gözlerindeki parıltı basit giysinin altındaki zincir zırhın pürüzlü dokusunu hissettiğini söylüyordu. “Uzaktan bakıldığında bu bölgede sıkça rastlanan Kıpçaklardan veya Kumanlardan ayırt edilemiyorsunuz. Hele o—” Cnân’ı gösterdi, “—grubunuza her zaman bir parça Doğulu havası katıyor. Yakından baktığımda bile kıyafetlerinizle ve eyerlerinizle sizi hâlâ Kumanlara benzetiyorum. Çoğu kimse kim olduğunuzu iki kez düşünmez bile.” Adam kendi alnına birkaç kez dokundu. “Ama ben bu yollarda ufak tefek şeyleri fark edecek kadar mekik dokudum.”

“Zaten seni yanıltmayı beklemiyorduk Benjamin,” diye açıkladı Feronantus. “Geçişimiz hatırlanmasın yahut engellenmesin diye dikkatsiz kimselere görünmez olmak istedik, hepsi bu.”

“Bu iyi bir strateji,” diyen tüccar kafa salladı. “Kervansaraya planladığımız kadar çabuk gelmediğinizde görevinizin size bir engel çıkardığından şüphelendim. Karşılaştığınız jaghun’dan sağ kurtulanlar topallayarak önümden geçmeye başlayınca da benimle orada buluşmaya cesaret edemeyeceğinizi anladım. Neyse ki yol arkadaşınızı tanıyordum,” deyip yine Cnân’a baktı. “Onun bu yeri bulabileceğine güvendim.”

Tüccar, Raphael’in omzuna bir şaplak attı. “Ah, ben de gittiğiniz yere sizden önce varan çılgınca öykülerin tadını çıkarıyordum. Karanlıktan fırlayıverip ateş tüküren ve suda yürüyen Batılı iblislerle ilgili bir sürü hikâye dinledim.”

Raphael güldü. “Sonuncusu biraz abartılmış olabilir.”

“O insanları öykülerinin yanlışları hakkında uyarmak bana düşmezdi. Ben naçizane bir tüccardan başka bir şey değilim,” dedi Benjamin. “Yerel efsanelere müdahale etmeyi aklımdan bile geçirmem.”

“Peki ya Griyele?” diye sordu Feronantus. “Hani şu Alçik denen adam?”

“Bak o ele avuca sığmaz bir hayalet işte.” Benjamin’in yüz ifadesi laubaliliğinin bir kısmını yitirdi. “Doğu’ya gelirken sorup soruşturdum ama çok az şey öğrenebildim. Ondan bahseden az sayıda kişi duyulacaklarından korkarmış gibi fısıldayarak konuşuyordu. Ama endişelerini yersiz buldum, çünkü herkes Alçik’in arkasında ölü atlar bırakarak aceleyle doğuya gittiğinde hemfikirdi. Giderken de soru sorup duruyormuş, hem de çok fazla. Tatmin edici çok az cevap almış ve bu da doymak bilmez merakının ilgi çekmesine yol açmış.”

“Kaç gün önümüzde?” diye sordu Feronantus.

“Yeteri kadar.”

“Muhakkak,” deyip iç geçirdi Feronantus. Sonra da bakışlarını bir kule gibi yükselen, etkileyici kayaya çevirdi. “Bu gece istirahat edip eksiklerimizi gidereceğiz; yarın da yeni atlar bulup yola devam edeceğiz. Dostum Benjamin, senden bir ricam var. Yolculuğumuzda senin kervanına sığınarak tecrübelerinden yararlanmayı umuyorduk; fakat zannımca durup ticaret yapma ihtiyacın tempomuzu yavaşlatacak. Korkarım ki olaylar bize yalnızca içimizden birini değil, zaman da kaybettirdi. Alçik yanına varıp da onu uyaramadan önce Kağan’a ulaşmalıyız. Oraya ondan daha çabuk gidemezsek de uyarısının gecikeceğini veya kulak ardı edileceğini ummak zorundayız. Yoksa...”

“Evet,” diye sesli düşündü Benjamin, bir parmağını dudaklarına dayayarak. “İçine düştüğünüz çıkmazı görebiliyorum. Kervanım size sahip olduğunuzdan daha fazla görünmezlik sağlayabilir; ama maalesef işinizi zora sokacak bir tempodan hızlı gidemez. Yükümü kervancıbaşlarımdan birine bırakırsam büyük ihtimalle beni soyup soğana çevirir ve develerimi Semerkant’ta terk eder.” Başını iki yana salladı. “Bu da neredeyse üç nesildir İpek Yolunda gidip gelen bir ticaret kervanı için hiç de iyi bir son olmaz.”

Feronantus hiçbir şey demedi ve Cnân atının yelesini okşamak için öne eğildi. O ve grubun geri kalanı liderlerinin uzun suskunluklarına alışmıştı. Feronantus bunu genellikle uzun uzadıya düşünmeye gerek duyduğundan değil, diğerlerini de konuşmanın içine çekmek için yapardı. Yaşlı adam şimdiden pek çok muhtemel çözümü değerlendirmiş, reddetmiş, uygun bulmuş ve sonunda en münasip cevaba ulaşmıştı. Şimdi diğerlerinin de aynı sonuca varmasını bekliyordu.

Cnân çetrefilli çıkarımlarda bulunmaksızın Feronantus’un kararlarına uymaya hazır olduğu gerçeğini hem huzur verici hem de huzur kaçırıcı buldu. Kendini grubun ellerine giderek daha çok teslim ediyor, düşünme işini tamamen onlara bırakmaya başlıyordu.

“Hemen bir karar vermenize gerek yok,” dedi Benjamin. “Gelin iki lokma bir şey yiyip dinlenelim. Sabaha kadar konuşacağımız çok şey var.” Kampına doğru yürürken gruba da peşinden gelmesi için el etti.

Cnân sırıttı. Benjamin çok becerikli bir tüccardı. Feronantus’un tuzağından ustaca kaçınmayı bilmişti.

Raphael daha önce bozkır kadar düz ve barınılmaz bir yerle karşılaşmamıştı. Alçik’in jaghun'uyla savaştıkları nehrin doğusunda kalan rüzgârlı topraklar Tanrı tarafından terk edilmişçesine bomboştu. Uçsuz bucaksız düzlükte çaresiz durumdaki bir grubun yaşamını sürdürmesine yetecek kadar hayvan ve bitki vardı ama bu soğuk, sefil ve daima aç geçen bir yaşantıydı.

Cnân’a göre birkaç sıradağın ötesinde yer alan Moğolistan Platosuna ulaşana dek durum daha da kötüye gidecekti.

Raphael grubun geri kalanının Herodot ile Pliny’ye, yani bilinen dünyanın uzak köşelerini anlatan çok sayıda yolculuk hikâyesinden bir anlam çıkarmaya çalışmış kadim tarihçilere aşina olduğundan kuşkuluydu. İskender, Herodot’un Tarihler adlı eserini Doğunun haritası olarak kullanmıştı ve Makedon fatih ölümüne kadar bilinen bütün haritaları baştan çizmişti. Pliny yüzlerce yıl sonra İskender’in temas kurduğu tüm o halkların birbirine dolanmış tarihlerine daha da anlam vermeyi denemiş, fakat hakkında yazdığı yerlere hiç gitmemişti.

Kendisi gibi Levant’ta doğmuş ve Endülüs’te büyümüş bir piçin dünyayı hem Herodot’tan hem de Pliny’den daha çok gezip görmesi Raphael’e hem tuhaf hem de harikulade gelmekteydi. Her iki tarihçi de Kuzey Rüzgârının devasa bir mağarada yaşadığı, Hiperborya diye anılan bir diyardan bahsetmişti. Tek gözlü devler ile grifonların birbirleriyle ebediyen savaştıkları öyküleri yinelemişlerdi, lâkin bu ıssız bozkırlarda uğruna savaşılacak ne olduğunu kestirmek zordu.

Grup basit (ama son birkaç haftadır yedikleri tuzlanmış etten ve kurutulmuş duttan sonra ağız sulandıracak kadar lezzetli gelen) bir şölene otururken Raphael de kayayı incelemeyi kendine görev bildi. Belki, diye akıl yürüttü, birkaç grifon tüyüne rastlarım.

Bu arazide bir benzeri daha bulunmayan kaya, belirgin ve bir o kadar da gizemli bir yer şekliydi. Biçimi bir güneş saatinin ibresine benziyordu, yüksek ucu doğuya bakacak şekilde doğu-batı istikametine çevriliydi. Yere hatırı sayılır bir gölge düşürüyordu ve orada bir-iki gün daha kalacak olsalar Raphael onun ölçülerini belirlemek isterdi. Kayanın sivri ucundan bakıldığında manzaranın nasıl görüneceği de hekim için bir merak konusuydu. Bu kayalık geminin pruvasında dursa ne kadar uzağı görebilirdi? Oraya başka kimler çıkmıştı ve daha sonraki yolcuların çözmeleri için herhangi bir işaret bırakmışlar mıydı?

Boreas [29] kayanın keskin kenarlarını törpülemiş olabilirdi ama kireçtaşının üstünde suyla açılmışa benzeyen dar kanalların yanı sıra (bunlar Raphael’i bir zamanlar bölgeye şimdikinden çok daha farklı hava şartlarının egemen olduğunu düşünmeye sevk ediyordu) nesillerdir yuva kuran kuşlardan kalmış dal parçalarıyla dolu cepler ve oyuklar da mevcuttu. Tıpkı çöldeki bir vaha gibi kaya da insanların ve hayvanların sığınabilecekleri, çevre arazinin katlanılamaz ölçüde amansız olmadığına kendilerini inandırabilecekleri bir yer temin ediyordu.

Benjamin’in kampı güneyde kalıyordu ve Raphael daha ziyade öteki tarafı görmek için kayanın kalın ucunun etrafından dolandı. Diğer taraf da ilkiyle aynı olmasına rağmen yılın bu zamanında gölgeler daha uzundu. Raphael kaba saba kayşatların üstüne çıkıp elini doğrudan kayaya yasladı ve yüzeyinin ne kadar serin olduğuna şaşırıp kaldı. Sağ elini taştan ayırmaksızın doğu istikametinde yürürken hava kararmadan önce kayanın etrafında bir tur atıp atamayacağını merak etti, sonra da böyle boş fikirlere kapıldığı için kendine kızdı. Hava serinledikçe avlanmak için inlerinden ayrılan hayvanlar olacaktı ve daha şimdiden kampın işitme mesafesinin dışına çıkmıştı.

İleride bir hareket tespit eden Raphael duraksayıp elini kılıcının kabzasına attı. Cnân’ın suretini tanıyınca gevşedi ama kadının ne yapıyor olabileceğini düşününce hemen merakı kabardı. Cnân’ın duruşu bir şey aradığı izlenimini vermekteydi.

Raphael’in ayağı bir taşı yerinden kaydırdı ve taş gürültüyle aşağı yuvarlandı. Bağcı hemen ondan tarafa döndü. Onu daha fazla ürkütmek istemeyen Raphael kolunu kaldırıp bir selam yolladı. Taşlık yükseltiden aşağı inip kadına doğru yürürken onu gizlice gözetlediğini belli edecek hiçbir davranışta bulunmadı. “Hey, Cnân. Bakıyorum sen de kuleyi merak etmişsin.”

Cnân’ın yüz ifadesi temkinliydi ve ne cevap vereceği, hatta verip vermeyeceği konusunda karar vermeye çalıştığı apaçık belliydi.

Mümkün olduğunca zararsız görünmeyi seçen Raphael gülümsedi. “Herodot’un kim olduğunu biliyor musun? Yunan bir âlimdi ve Tarihler adlı harikulade bir kitap yazdı. Kitabında bilinen dünyaya dair hikâyeleri kapsamlı bir anlatımla derlemeye çalışır. Oldukça etkileyici bir eserdir.” Boş konuştuğunun farkındaysa da genç kadını rahatlatmak istiyordu. “Arimasplar diye bilinen bir halktan bahseder. Bunların alınlarında tek bir göz varmış. Savaşa pek düşkünmüşler.”

“Onlara aşina değilim,” dedi Cnân yavaşça, gizlemekte zorlandığı bir tedirginlikle Raphael’e bakarak.

“Can düşmanları grifonlardı. Grifon nedir bilir misin?”

Cnân başını iki yana salladı.

“Bir aslanın vücuduna ve bir kartalın başı ile kanatlarına sahip dev bir kuştur. Çoğu kültür onu kutsal bir yaratık, tanrılarının ilahi gücünün bir sembolü olarak görmüştür. Grifon’u sembolün olarak seçmek tanrıların sihrini kuşanmak demektir. Arimaspların onları avlamış olabileceklerini düşünüyorum. En başta tüyleri için...”

“Hiç tüy görmedim,” dedi Cnân, ağırlığını bir bacağından ötekine vererek.

“Ben de öyle,” dedi Raphael kederle. “Burada ne aradığını sorabilir miyim?”

Soruya hazırlıksız yakalanan Cnân gözlerini bir baykuş gibi kırpıştırdı. Adam başka bir şey söylemeden açıklama bekleyince de derin bir iç geçirdi. Ona peşinden gelmesini işaret edip doğuya doğru yürümeye başladı.

Akıllıca davranarak çenesini kapalı tutan Raphael genç kadını takip etti.

Birkaç dakika yürüdükten sonra Cnân hekimin seçemediği bir şey tespit etti ve adamı başlarının çok yukarılarına kadar uzanan taş yüzeydeki bir çatlağa götürdü. Oraya vardıklarında Raphael çatlağın ilk düşündüğünden hem daha geniş hem de daha derin olduğunu görünce şaşırdı. Üst üste binmiş iki kaya tabakası, yarığın gerçek derinliğini üstünkörü bir gözlemden saklıyordu. Cnân yarığa girip öteki tarafa geçti. Raphael ise durakladı ve dar alanı endişeyle süzdü. Belki çatlağa sığabilirdi ama bunu öğrenmek istediğinden emin değildi. Özellikle de içeri girmeyi başarır ve bir daha oradan çıkamazsa.

“Birazdan dönerim,” dedi Cnân ve Raphael itiraz edemeden önce -zaten ona durmasını söylemenin ne faydası olur ki?- çatlağın daha da içlerine kadar girip Kalkan-Biraderinin orada olduğunu fark etmediği bir köşeyi döndü. Raphael ne yapacağını bilemeden çatlağın yanında bekledi ve tam da kendini oraya sığabileceğine inandırmaya başlarken Cnân geri geldi.

Çatlaktan dışarı çıkan genç kadın ona at kıllarından bir örgü gösterdi. Kıllar karmaşık bir ikili ve üçlü düğümler serisi şeklinde bağlanmıştı. Raphael düğümlerin belirli bir düzene göre atıldığını anladı ama o düzenden bir anlam çıkaramadı. “Soy kardeşlerinden kalan bir şey buldun,” dedi.

“Evet,” diye karşılık verdi Cnân. “Bir hava durumu raporu.” At kılı örgüsünü ceketinin ceplerinden birine tıktı.

“Hepsi bu mu?” diye sordu Raphael.

“Hayır,” deyip geçti Cnân; fakat adama bir müddet baktıktan sonra alt dudağını çiğneyerek fikir değiştirdi. “Bazılarımız doğduğumuz topraklara derinden bağlıyızdır. Benim gibi olan diğerleriyse durmaksızın seyahat eder. Bir yere kök salanlar yaşadıkları o yerle ilgili bilinebilecek her şeyi bilirler. Gezginler varış yerleri hakkında daha az bilgi sahibidirler, ama onlar da oraya nasıl gideceklerini iyi bilirler. Bunun gibi noktalarda birbirimize mesaj bırakırız. Bazıları—” Cebini sıvazladı, “—hava durumu, bölgedeki savaş beyleri ve kimlerin kimlerle düşman olduğu yahut gıda ve para zulaları hakkındaki basit notlardan ibarettir. Diğerleriyse..

Ansızın çatlaktan geçmeye heveslenen Raphael oraya bir kez daha baktı. Belki zırhımı çıkarırsam...

“Gel,” dedi Cnân, adamın kolunu pek de kibarca olmayan bir şekilde kavrayarak. “Artık kampa dönelim.” Onu çekiştirdi. “Aralıktan geçebilseydin bile,” dedi usulca, “mesajlardan hiçbirini okuyamazdın.” At kılı örgüsünü cebinden çıkarıp adamın yüzünün önünde salladı. '“Geçitte hiç kar yok,”’ diye okudu. “Sen bu düğümleri yorumlayabilir misin?”

Raphael başını iki yana salladı.

“Öyleyse bırak gizemlerini korusunlar,” dedi Cnân. “Senin şu grifonlar gibi.”

Akşam yemeğinin ardından harıl harıl yanan bir ateşin ışığında Benjamin yere geniş bir inek postu yaydı ve ticaret yollarını gösteren haritasını açtı. Grup yıpranmış parşömenin etrafında toplanıp yıllar boyunca tekrar tekrar yazılmış işaretlerden ve harflerden bir anlam çıkarmaya çalıştı.

“Bu Yaik Nehri,”[30] diye açıkladı Benjamin, haritanın kenarındaki ince bir çizgiyi parmağıyla takip ederek. “Bu da Saraycık. Buluşmayı planladığımız yerden çok uzak değil ama akıllıca davranarak oradaki kervansaraya uğramadan buraya geldiniz.” Parmağıyla küçük bir üçgen çizdi.

“Yani cehennemin dibine,” diye espri yaptı Yasper.

Gülümseyen Benjamin parmağını haritadaki en yakın çizgiye indirdi. “Şu anda İpek Yolunun kuzeyindeyiz. Sizin de gördüğünüz gibi yollar kuzeyden çok güney yönünde uzanıyor. İki anayol var. Biri Tien Şan Dağları boyunca kuzeye giderek Urumçi ile Turfandan geçiyor. Diğeriyse çok daha güneye, Taklamakan Çölünün ötesine uzanıyor. Her ikisi de sizi Çin’in ortalarına götürür ki gitmek istediğiniz yer orası değil.” Konuştukça parmağını haritanın üstünde gezdiriyor, bahsettiği yerleri teker teker gösteriyordu. Sözünü bitirdiğinde de o parmağını büyük ve boş bir alana götürüp görünüşte rasgele bir noktaya dokundu. “Ögeday Han’ın, yani Moğol İmparatorluğu Kağan’ın ın başkenti Karakurum işte burada.”

Grup üyeleri birkaç dakika boyunca haritayı sessiz sedasız inceleyerek Benjamin’den aldıkları bilgiyi değerlendirdiler.

Genzini temizleyip öne eğilen Percival haritada adeta parmağını çağıran bir yeri, buluşan iki sıradağın oluşturduğu bir X işaretini gösterdi. “Burası neresi?” diye sordu.

Benjamin cevap vermeden önce Feronantus ile Cnân’a bir göz attı. “Çungarya Geçidi denilen bir ağız,” dedi.

“Orası hakkında ne biliyorsun?” diye sordu Feronantus.

“Bir dağ geçididir,” dedi Benjamin. “Dağların arasındaki uzun ve dar bir yoldur. Fazla kar yoksa geçmesi kolaydır.” Parmağını yine haritada gezdirdi. “Buraya kadar Tien Şan’ın batı yakasında kalırsınız ve geçidi kullanarak öteki tarafa geçtiğinizde kendinizi Gurbantünggüt denilen bir yerin kıyısında bulursunuz. Diğer çöller kadar kötü değildir ve aşması kolaydır; ta ki Altay Dağlarına varana dek. O dağlar Tien Şan -Tanrı Dağları- kadar heybetli olmayabilir ama başka tehlikeler barındırırlar.” Nefes almak için duraklarken dudaklarında belli belirsiz bir tebessümle Cnân’a baktı. “O dağları da geçtikten sonra Moğolistan Platosuna ulaşırsınız. Oradan hızlı bir yolculuk yaparsanız Karakurum’a ulaşmanız aşağı yukarı bir hafta sürer.”

“Hepsi bu kadar mı?” diye sordu Yasper.

“Bahsettiğim güzergâh tehlikelidir,” diye devam etti Benjamin, “ve şahsen hava durumundan emin olmadıkça öyle bir yolculuk yapmaya kalkışmam.”

Feronantus dikkatle Raphael’e, Percival’e ve Cnân’a baktı. Sonra hepsi adına konuştu. “Sanırım biz eminiz,” dedi.

Coşkuyla gülümseyen Percival’in yüzü ışık saçtı. Raphael ateşin yanından koşarak uzaklaşmak, kayanın etrafından dolanıp karanlığa dalmak ve kâfirliğini hiç kimseye duyurmadan Tanrı’ya sövüp saymak istedi.

25.BÖLÜM

TENEBRAS IN LUCEM [31]

Oddone de Monferrato denen şu kardinal Ferenc’in merakını uyandırıyordu. Adamın pörtlemiş gözleri hiç kapanmayacakmış gibi görünüyordu. Helmuth adamın ne kadar çok badire atlattığını, neler görüp geçirdiğini açıklamıştı. Özellikle de küçük ada ulusu İngiltere’den bu denli uzakta... Fakat yine de kardinal Ferenc için etrafında olup biten her şeyden ürken bir geyikten farksızdı.

Uyumsuz bir grup halinde şehre dönüyorlardı: Léna, kardinal, Helmuth adlı asker ve tabii bir aile gezintisine zorla çıkarılmış çocuklar gibi görünen, üzerlerine çok büyük gelen giysiler içindeki Ocyrhoe ile Ferenc. Helmuth, İmparator’un gözleri olmak ve Monferrato’nun başına buyruk davranmasını engellemek için oradaydı. Léna gruba katılmak için İmparator’dan izin istemişti ve sebeplerini diğerleriyle paylaşmamıştı; fakat Ocyrhoe kadının Roma’daki diğer Bağcılara neler olduğunu kendi gözleriyle görmek istediğinden kuşkulanmaktaydı.

Ocyrhoe, Léna’nın yanında bulunmaktan öylesine hoşnuttu ki Ferenc kadını biraz kıskanmaya başlıyordu. Şehre geldiği andan itibaren başlıca amacı genç kıza fayda sağlamak olmuştu; şimdi o amacı başka biriyle paylaşması gerekiyordu. Ocyrhoe’nun kendisine ilgi göstermek, oradaki varlığından hâlâ memnun olduğunu belli etmek için çaba gösterdiği dikkatinden kaçmamışsa da Ferenc bu davranış biçimini küçültücü buluyordu. Şehir duvarlarına geri dönerlerken yüzünü her türlü ifadeden arındırmıştı; genç kızla işaretleşmekten, hatta Helmuth’la konuşmaktan tamamen vazgeçmişti.

Ferenc en sonunda Helmuth’a saygı duymadığına karar vermişti. Kutsal Roma İmparatorluğu’nun askeri, Ferenc’in haklı bulmadığı bir kibre sahipti. Aslında kibir hiçbir zaman haklı gösterilemezdi ama Ferenc kendisinden açık ara üstün insanlarda buna katlanabilirdi. Lâkin Helmuth hem çirkin ve iri yarıydı, hem de İmparator Frederick’e her fırsatta yaltaklanır gibi bir hali vardı. Ne gariptir ki kibri de oradan kaynaklanırmış gibi gözüküyordu ve Ferenc bu duruma hiç anlam veremiyordu.

Ferenc’e göre Léna da benzer bir davranış sergiliyordu. Mesafeli biriydi ve Ocyrhoe onun üzerinde iyi bir izlenim bırakmak, budala veya yetersiz olmadığını ispatlamak için çırpınıp duruyordu. Dostunun kendi kendini böyle küçük düşürmesi Ferenc’in hiç hoşuna gitmiyordu. Kamptan ayrılmadan önce bile genç kızı Léna hakkında uyarmaya çalışmıştı.

O senin yerine geçmek için Roma’ya gidiyor, diye kıza işaret vermişti. Léna orada olduğu sürece hiçbir işe yaramazsın.

Ocyrhoe delikanlıya sabırsız bir bakış atıp onu eliyle kışkışlamıştı. Fakat bir saat kadar sonra şehir kapılarına yaklaşırlarken adımlarını yavaşlatarak Helmuth ile Monferrato’nun yanından geçmelerine izin verdi ve en arkadaki Ferenc’e katıldı.

Selam, diye delikanlının koluna dokunup gülümsedi.

Selam, diye aheste parmaklarla karşılık verdi Ferenc.

Yakında Peder Rodrigo’yu kurtaracağız, diye yeniden işaretleşti Ocyrhoe, dikkatini çekmek istercesine delikanlının koluna sertçe dokunarak.

Ferenc kuşkulu bir yüz ifadesi takındı.

Kardinal oy kullanıp beraberliği bozacak, sonra da hepsi birden serbest bırakılacak ve Peder Rodrigo’ya kavuşacaksın, diye işaret verdi Ocyrhoe.

Ferenc gönülsüz bir kabullenmeyle omuz silkti.

Peki sonra ne yapacaksın? Lütfen söyle bana, diye işaret etti Ocyrhoe, yoğun bir bakışla.

Ferenc parmaklarını cevap vermekten alıkoydu. Mohi’den ayrıldığından beri bir kez olsun bile durup bu konuyu düşünmemişti. Annesi Moğolların elinde can verdiği andan itibaren her şey onun gözünde istenmeyen bir serüvenden ibaretti. Önce Peder Rodrigo’yu Roma’ya getirmiş, sonra da adamı kurtarmak için Ocyrhoe’yla işbirliği yapmıştı. Rahibin tek istediği Papaya yaklaşmaktı; üst düzey Kilise yetkilileriyle bunca zaman yalnız kaldıktan sonra şu Papa denen kişi her kimse onunla görüşmesi artık kolay olmalıydı.

Peki Peder Rodrigo ondan sonra ne yapacaktı? Ferenc’in seyrini işte bu belirleyecekti. Delikanlı kendini düşünmekten aylar önce vazgeçmişti. Tanıdığı herkes ve sevdiği her şey ya ölmüş ya da yok edilmişti. Geri dönmek için hiçbir sebebi olmadığı gibi hayalini kurduğu bir şeyi de yoktu. Bunları düşünmeye devam ettikçe ayaklarının altındaki sert toprak yolun kendisini bataklık kumu gibi içine çektiğini hisseder gibi oluyordu.

Ferenc birinin koluna dokunduğunu hissetti ve Ocyrhoe’nun kendisiyle iletişim kurmaya çalıştığını fark etti. İyi misin iyi misin iyi misin? diye sorup duruyordu genç kız.

Bildiğim her şey lüzumsuz, diye işaretle karşılık verdi Ferenc.

Ocyrhoe ciddiyetle kafa sallarken Ferenc ne demek istediğinin kız tarafından tam olarak anlaşıldığından emindi. Öndekilere yetişmek için hızlandılar ama diğerleri de tam o anda durdu.

“Kapıya yaklaşıyoruz,” diye ilan etti Léna, onlara doğru dönerek. “Buradan itibaren izcimizin ve yerlimizin bizi Septizodium’a götürmeleri gerekiyor.”

Başa geçme sırası bizde, diye işaret verdi Ocyrhoe, küçük bir tebessüm ederek. Sonra da delikanlıyı kolundan tutup onu peşi sıra sürükledi.

Rodrigo yeni refakatçisi Birader Lucio’yu ortada bir hata bulunduğuna inandırmakta zorlanmadı. Kendisine iyi muamele edilip rahat ettirilmesi gerekiyordu, hepsi bu; başında nöbet tutulmasına lüzum yoktu. İşte bu yüzden doğduğu şehri çok özlediğini ve eski uğrak yerlerini, özellikle de bazilikanın çevresini gönlünce gezmek istediğini söylediğinde peşine yalnızca Timoteo adlı genç bir yamak takılarak gitmesine izin verildi.

Rodrigo kenti çok iyi hatırlasa da ona Tiber Nehrinin bu tarafından yaklaşmaya alışkın değildi. Bulunduğu yerden başlayan, yüzlerce adım uzunluğundaki geniş bir köprü şehir alanının kuzeybatı köşesine doğru uzanmaktaydı. Şehrin korunmak için duvarlar yerine suya güvenen tek kısmı burasıydı.

Rodrigo köprüyü geçip geniş caddelerde sakin sakin yürüdü. Ateşler içinde ve yaralıyken buralardan geçtiğine dair hayal meyal bir şeyler hatırlıyordu. O sırada her şey ne kadar gürültülü ve de kafa karıştırıcı gelmişti... Aradan sadece birkaç gün geçmişti, değil mi? Rodrigo artık nerede olduğunu biliyor ve çevredeki kalabalığı dert etmiyordu. Elinde bir su tulumuyla sessizce peşinden gelen ve hiçbir şey söylemeyen Timoteo’yla beraber kendisini güneydoğuya götüren bir yolu takip etti.

Rodrigo belli başlı yerleri -dükkânları, kavşakları, yıkık bir mabedi- tanıdıkça sonbahar güneşinin yumuşacık sıcaklığını andıran, hoş bir aşinalık hissetti.

Birkaç ok atımlık mesafe -hâlâ savaş terimleriyle düşünüyordu!-daha kat ettikten sonra kalabalık bir caddede durup oğlana doğru döndü. “Şu duvarı görüyor musun?” diye sordu, kesintisiz bir taş barikatın arkasına gizlenmiş büyük bir şehir bloğunu işaret ederek. Duvarın ötesinde dikkatle budanmış kalın ağaç tepelerinin böldüğü belirgin damlar yükselmekteydi. Timoteo başını olumlu anlamda salladı. “Orada kimin yaşadığını biliyor musun?” diye sordu Rodrigo. Oğlan bu sefer de başını iki yana salladı.

“Orası,” dedi Rodrigo, bir sihirbazlık hilesinin sırrını paylaşırcasına, “Orası Orsini ailesinin evidir. Benim çocukluğumda güçlü krallardan farksızdılar... ya da en azından ben onları öyle hayal ederdim. Ama Orsini’yle tanışma fırsatı buldum ve o da tıpkı benim gibi sıradan bir adam.” Rodrigo gülümsedi. “Hatta belki de daha sıradan.

Eğer bu sokak boyunca bin adım daha yürüyecek olursak solumuzda bundan daha büyük ve ihtişamlı bir köşke rastlarız. Orası da Colonna ailesinin evi. Senin yaşlarındayken onlar da bana koskoca krallar gibi gelirlerdi ve onlardan korkardım. Ama Kardinal Colonna’yla da tanıştım ve o da sadece fani bir adam. Aslına bakarsan çoğu kimseden daha arkadaş canlısı biridir.”

Muhtemelen şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemeyen Timoteo hiç konuşmadan Rodrigo’ya bakmayı sürdürdü.

“Ve çocukluğumda Roma’daki herkes o iki ailenin birbirinden tüm kalbiyle nefret ettiğini bilirdi.”

“Hâlâ ediyorlar Peder,” dedi oğlan. “Bunu herkes bilir.”

“Eh, madem öyle, sana hem bilgilendirici hem de eğlendirici bir şey söyleyeyim, benim akıllı arkadaşım,” dedi Rodrigo, şefkatli bir tebessüm ederek. “Dün Kardinal Colonna ile Senatör Orsini’yi aynı odada gördüm. Şartlar gereği medeni davranmaları gerekiyordu. Onlara bakmak bir oyun sergileyen aktörleri seyretmek gibiydi. Sanki çok nükteli ve özel bir komedinin seyircileri arasındaydım. Çocukken duyduğum tüm o hikâyeleri düşündüm. Sanki karakterlerden ikisi o anda karşıma geçmiş, bizim keyfimiz için o hikâyeleri canlandırıyordu!”

Oğlan mahcup bir tebessüm etti. “Peki ne yaptılar?” diye sordu.

“Kardinal Colonna durmadan Orsini’yle alay etti,” dedi Rodrigo. “Sözleri pek Hıristiyanca değildi ama epey espriliydi. Orsini de ona böyle homurdanıp durdu.” Rodrigo bu noktada bir ayının boğuk homurtusunu taklit etmeye çalıştı. Genç yamak sırıttı. “Önemli olduklarını düşündükleri bir sürü insanın önündeydiler; o yüzden bundan fazlasını yapamadılar.”

Timoteo kaşlarını çattı. “Kardinalleri mi kastediyorsunuz? Ama onlar önemli insanlardır, değil mi Peder?”

Rodrigo oğlana bilgiç bir tebessüm etti. “Evladım, Tanrı’nın gözünde hepimiz küçük çocuklardan farksızız. Hiçbirimiz diğerlerinden daha önemli değiliz. Hatta kendimizi ne kadar önemli görürsek Tanrı’nın gözünde o kadar önemsizleşiriz. Günün birinde sen de bir din adamı olursan bunu sakın unutma.” Rodrigo caddeye bakındı.“Hedefimize ulaşmadan önce daha gidecek çok yolumuz var.”

“Hedefimiz neresi Peder?”

“Kolezyum’un çevresindeki alana dair hoş anılarım var,” dedi Rodrigo. “Hatırladığım kadarıyla oralar hep telaşla koşuşturan bir kalabalıkla dolu olurdu. Ben de şöyle güzel bir kalabalıkla sarılı olmak istiyorum. Böylece söyleyecek önemli bir şey bulursam onu bir kez dile getirmem yetecektir.”

Oğlana yanında yürümesini işaret etti, Timoteo da onu seve seve takibe başladı. Rodrigo oğlanın kendisini hem nazik hem de komik bulduğunun ve büyük ihtimalle de diğer rahipler kadar eksantrik görmediğinin farkındaydı.

Rodrigo eski melodiler mırıldanarak, hoş anıların peşinden koşarak, oraya buraya dönerek, o veya bu sokağa saparak, yüksek binaların arasından yukarı bakarak gezintisini sürdürdü. Bir saat sonra genç yamağın yanında olmadığını gördü; oğlan bir şekilde geri kalmıştı ve artık hem görme hem de işitme mesafesinin dışındaydı.

Rodrigo biraz daha gülümsedi. Her şey yolundaydı; hiçbir terslik yoktu. Tanrı isterse oğlan onu yine bulurdu. Peder Rodrigo Bendrito böyle konularda şanslıydı, çünkü Takdiri İlahi yanındaydı.

Tabii cüppesinde saklı duran şey de öyle.

“Burada değil de ne demek?” diye genç rahipten hesap sordu Colonna. “Ona göz kulak olmakla görevlendirilmiştin. Ayakta zor duruyordu. Nereye gidebilir?”

Kardinaller Heyetinin tamamından azar işitmektense çarmıha gerilmeyi yeğlermiş gibi gözüken genç adam boynunu büktü. “Kabre indi ve ben de orada bir süre yalnız kalmasına müsaade ettim. Dışarı çıktığında kendini epey toparlamışa benziyordu. Ben de şapelde günah çıkaranları dinlemem gerektiği için onu Birader Lucio’ya teslim ettim. Birader Lucio’nun ona nasıl mukayyet olduğunu bilemem. Zaten Birader Lucio’nun da şu an nerede olduğunu bilmiyorum.”

Fieschi dikkatini işe yaramaz genç rahipten ayırdı ve etraflarındaki yarım düzine muhafızı gözleriyle haşladı. “Birader Lucio’yu bulun,”diye emretti. “Onu hemen buraya getirin.”

On kardinal o sırada piskoposun konferans salonunun girişinde duruyordu. Sonunda aylarca süren mahrumiyetten kurtulmalarına ve tüm Hıristiyanlık Âlemi’nin belki de en şaşaalı dekoruyla çevrili olmalarına rağmen o kadar çılgına dönmüşlerdi ki bulundukları mekâna dikkat edecek halde değillerdi. Açık bir kapıdan içeri eğik bir açıyla günışığı giriyordu. Harikuladeydi ve neredeyse altından yapılmışa benziyordu; adamların gölgelerini sanatsal bir tarzda mermer zemine düşürüyordu. Ona rağmen aralarındaki en sanat meraklısı kişi olan da Capua bile bu güzelliğe aldırış etmiyordu.

“Bu tam bir felaket,” dedi Fieschi öfkeyle diğerlerine. “Kilisenin lideri ortadan kayboldu.” Sakin olmaya çalışmasına rağmen içini bir kuşku solucanı kemiriyordu. Colonna ile Capocci’ye göz atarak bu aksilikten onların sorumlu olup olmadıklarını merak etti.

“Madem öyle, belki de yeni bir lider seçmemiz gerekiyordur” dedi de Segni, sert ve buruk bir ses tonuyla. “İnsanlar onu tahtta görmek istedikleri için seçilen birini.”

“İkiniz de aşırı tepki gösteriyorsunuz,” dedi Annibaldi mülayimce. “Adam mutlaka yakınlarda bir yerde olmalı. Buraya getirilir getirilmez de ona karşı karşıya kaldığımız sıradışı şartları anlatırız. O ne de olsa bir din adamı. Şüphesiz ki doğru olanı yapacaktır.”

Fieschi alt dudağını çiğneyerek Capocci’ye dik dik baktı. Tüm kardinaller oylama salonunu terk ettiğinden beri gözünü o iki soytarıdan ayırmamaya çalışmıştı. Acaba o andan sonra birileriyle konuşmuşlar mıydı? Kısa bir süreliğine de olsa alıp başlarını gitmişler miydi?

Rodrigo kalabalık şehirde Kolezyum’un ana girişine doğru yavaş yavaş ilerlemekteydi. Orayla arasında bir buçuk kilometre ya var ya yoktu ama yürüyüşü normalde böyle bir mesafeyi kat etmek için gerekenden daha uzun sürüyordu. Bu kısmen kalabalıklardan kaynaklansa bile Peder Rodrigo’nun acele etmemesi de bir diğer sebepti. Uzun adımlar atmaktan çok gezinti yapıyor, küçük bir tebessümle ve hatta nostaljik bir iç çekişle tarihi yahut kişisel öneme haiz yerleri genç Ferenc’e gösterdiğini hayal ediyordu. Bir süredir Ferenc hâlâ yanındaymış gibi davranıyordu. Kendisini eve getirdiği için Ferenc’e teşekkür etmeyi ve bu şehirde kaldığı sürece ona kendini evinde hissettirmeyi arzuluyordu. Ferenc’in nerede olduğunu merak etti. Onu bulması ve güvenliğinden emin olması lazımdı.

Delikanlılar nedense yollarını şaşırıp duruyorlardı...

Fakat öncelikle halletmesi gereken başka bir iş vardı.

“Ama kesinlikle sıradan biriydi,” diye üsteledi Birader Lucio, dizlerinin üzerine çökmüş bir vaziyette. Onu bu pozisyona kardinallerin toplu halde kaş çatışı sokmuştu; adamların suratlarındaki bakış öylesine yoğundu ki sanki rahibin vücut ağırlığına ekleniyordu. “Bana aklını yitirmiş bir hastadan sorumlu olacağım söylendi; ama emanet aldığım adam bu odadaki diğer herkes kadar dinç ve aklı başındaydı.” Dalkavukluk ederek kardinallere bakma cüretini gösterdi. “Daima itaatkâr biri olagelmişimdir; fakat bu görev zaten çok yoğun olan bir günüme denk geldi. Bugün üzüm hasadını binaya almaya başlıyoruz ve süreci denetlemek benim sorumluluğum. O yüzden son derece akıcı konuşan bir rahip başıma dert olmak istemediğini söylediğinde ondan kuşku duymaya gerek görmedim.”

“Nereye gitti?” diye Fieschi, soğuk bir üslupla sordu.

Birader Lucio başını iki yana salladı. “Roma’nın yerlisi olduğunu ve uzun zamandır buralara uğramadığı için şehre inmek istediğini söyledi. Hasadın nakledilmesinde bize yardım eden yamaklardan birini, Timoteo’yu onunla yolladım. İkisi Ponte Sant’Angelo’yu kullanarak karşıya geçti.”

“Ne zaman?”

“Bir, en fazla iki saat önce.” Lucio aşırı derecede kaygılı gözüküyordu ve Fieschi bunun fazlasıyla hak edildiği görüşündeydi.

“Yani tam olarak nereye gittiklerini kimse bilmiyor mu?” diye sordu Fieschi. “Roma’da kendilerini kaybettirdiler, öyle mi?”

“Fazla uzaklaşmış olamazlar,” diye konuştu Lucio, af dilercesine. Fakat Fieschi’den yediği bir tokatla konuşması bölündü.

“Seni savsak budala!” diye hırıldadı kardinal. “Koskoca Papayı kaybettin!”

Colonna ile Capocci bunu duyunca kendilerine hâkim olamayarak kıkırdadılar. Fieschi hızla onlardan tarafa dönüp ikiliye ters ters bakarken kardinalin pelerini kadehteki şarap misali döndü. Adamlar sırıtışlarını derhal bastırdılar ama bu halleriyle yaramaz öğrenciler gibi görünmekten öteye geçemediler. Fieschi homurdanarak onlara arkasını döndü ve diğer kardinallere baktı.

“Belki de Septizodium’a gidiyordur,” diye fikir yürüttü. “Oraya derhal muhafız salmalıyız.”

“Evet,” dedi Capocci düşünceli bir üslupla, sargılı ellerini hafifçe ovuşturarak. “Bahse varım ki dostu Kardinal Somercotes’i arıyordur.”

“Belki de çocukluğunda uğradığı yerleri geziyordur,” diye önerdi Castiglione. “Geçmişine dair elimizde kayıt var mı? Nerede papaz ilan edildiğini veya kimden eğitim aldığını biliyor muyuz?”

Fieschi her ne kadar itiraf etmek istemese de bu iyi bir fikirdi. Emir yağdırabileceği başka birini bulmak için odaya asabice göz gezdirdi. Artık yanlarında bir düzine rahip ile iki piskopos vardı ve hiçbirinin elinden bir şey gelmiyordu.

“Sen,” dedi Fieschi, yaşlıca rahiplerden birini rasgele işaret ederek. “Peder Rodrigo’nun nerede eğitim gördüğünü ve Macaristan’a gitmeden önce nerede hizmet verdiğini öğren. Şehirde yakınlık duyduğu bir kilise olmalı. Belki oraya gitmiştir.”

Adam eğilerek çabucak bir selam verdi ve oradan ayrıldı. Diğer rahipler görevlendirilmemekten duydukları rahatlama ile ikinci bir emre kadar huysuz kardinallerle kalma mecburiyetinden duydukları keder arasında sıkışmışa benziyorlardı.

Timoteo adlı oğlan, gözlerini ardına kadar açmış ve soluk soluğa kalmış bir halde koşarak Rodrigo’nun yanına geldi.

“Sizi kaybettiğimi sandım!” diye bağırdı çocuk.

“Buradayım, zararı yok. Bir yandan yürüyüp bir yandan da düşünüyordum.”

“Bizi arıyorlardır. Gideli çok oldu!”

“Öyleyse bırak bizi bulsunlar.”

Bin yıl önce Forum, yani Roma hükümetinin ve dininin merkezi olan çöplüğün yanından geçtiler. Roma şehrinde pek çok pazaryeri vardı ama en büyüklerinden biri Forum ile Kolezyum arasındaki açık alanda kuruluydu. İç içe geçmiş molozların ve yıkık binaların karışımı kadim Forum’un yüksekliğini arttırmış, bu da eski yapının pazaryerinin batı kenarında durup beceriksizce aşağıyı gözetliyormuş gibi görünmesine sebep olmuştu.

Rodrigo çocukken o çöplerle bezeli harabelere tırmandığını, hatta Vesta Tapınağının duvarlarından bir kısmının kırılmadan devrildiğini ve podyumu andıran düz bir alan yarattığını hatırlıyordu. Acaba hâlâ sağlam mıydı? Alanın çevresindeki yarı devrilmiş sütunların tesadüfen oluşturduğu akustik, çocukluğunda bile orayı aynı anda birkaç yüz pazarcının ve müşterinin dikkatini çekmek isteyen biri için etkili bir yer haline getirirdi. Rodrigo kendisini takip eden oğlandan daha küçük olduğu bir yaşta tam da öyle yapmıştı. Oraya nasıl gidildiğini bile hâlâ hatırlıyordu.

Rodrigo aslen Forum’un harabeleri olan, topraktan çıkıntı yapmış tuhaf görünümlü ve sivri çıkıntılara yaklaştı. Timoteo da tökezleyerek onu takip etti.

“Bu taraftan evladım,” dedi Rodrigo, gülümseyerek. “Sana pazaryerine girmenin gizli bir yolunu göstereceğim, sonra da insanların nesiller boyu konuşacakları bir şeye tanıklık edeceksin.”

Rodrigo oğlanı sallantılı kayaların ve bir dizi düzensiz basamak ile merdiven oluşturan yıkık duvarların üzerinden geçirdi. Bir zamanlar kocaman bir idari binanın üst galerisini teşkil eden bir yıkıntıyı yanlamasına geçtiler. Taşlar sıcaktı ve parlak akşamüstü güneşini yansıtıyorlardı. Doğup büyüdüğü şehrin üstünde güneşin parladığını hissetmek o kadar harikaydı ki... Rodrigo, aradan geçen onca yıla rağmen neredeyse hiç değişmemiş, tanıdık yolların birbiri ardına önünde açılmasını seyretti. Galerinin kenarına vardıklarında oğlana çevresine bakmasını işaret etti.

On iki adım kadar aşağılarında devasa pazaryerinin batı ucu seriliydi. Çoğunlukla sebze-meyve satıcılarından oluşsa da kuzey ucunda birkaç at tüccarı mevcuttu, daha doğusunda da kumaşçıların tezgâhları başlıyordu.

Timoteo bu sıradışı perspektif karşısında huşu dolu bir nefes aldı. “Ne kadar güzel,” dedi oğlan. Sonra da bir araya toplanıp tek bir noktaya odaklanmış küçük bir kalabalığı işaret etti. “O ne?”

O tarafa bakan Rodrigo boşlamasına bir of çekti. “Buradaki gençlik günlerimden beri hiçbir şey değişmemiş. O, evladım, sahte bir peygamber. Kâfirce vaazlar verdiği saf masumları ebediyen cehenneme mahkûm edebilir. Onun gibi adamlara bu tür kalabalık yerlerde sıkça rastlanır. Bak, bir tane daha,” diyerek pazar sepetleri taşıyan kadınların oluşturduğu daha küçük bir grubu gösterdi. Kadınlar bir pazar arabasının üstünde durarak delice el kol hareketleri yapan, parlak mavi cüppeli bir adama ağızları bir karış açık vaziyette bakıyorlardı. “Bir tane de şurada.” Bir ok atımı doğusunda başka bir adam daha vardı. Bu seferki çuval bezi giyiyor, çoğunlukla gençlerin oluşturduğu ve giderek kalabalıklaşan bir gruba hakarete varan sözler yağdırıyordu.

“Bu insanlar nereden geliyorlar?” diye sordu Timoteo, yoldan çıkan ruhlar karşısında samimi bir endişe duyarak. “Halk ne diye onlara kulak asıyor?”

“Bu,” dedi Rodrigo, “harika bir soru. Haydi cevabını birlikte bulmaya çalışalım. Benimle gelir misin?” İleriyi işaret etti. Galeri biraz ötede son bulmasına rağmen tam da Rodrigo’nun beklediği gibi devrik tapınak duvarıyla birleşmekteydi. Rodrigo kol mesafesi genişliğindeki bir boşluğun üstünden korkutucu bir sıçrama yapmak zorunda kaldı; aralık derindi ve aşağıdaki yıkık sütunların sivri kalıntılarını görebiliyordu. Fakat oğlanın kaygılanmaması için bu onu korkutmuyormuş gibi davrandı.

Oğlan da belki de Rodrigo’nun kaygılanmaması için benzer bir davranış sergiledi ve onun hemen peşinden karşı tarafa sıçradı.

Artık yüzlerce insanın karşısında duruyorlardı. Rodrigo oğlana bir göz attı. “Et in semitis quas ignoraverunt ambulare eos faciam. Ponam tenebras coram eis in lucem, etprava in recta,” dedi.[32] Timoteo’nun şaşırdığını görünce de ona cana yakın bir tebessüm etti. “Zamanım geldi,” diye açıkladı. “Onlara göstermem gereken bir şey var.” Elini çantasına atıp Aziz Peter’in kabrinden aldığı ayin kadehini çıkardı.

Timoteo’nun gözleri fal taşı gibi açıldı.

Omzunda kıpır kıpır birini taşıyan bir muhafız, kardinallerin ne yapacaklarını bilmeksizin toplandıkları antreye girdi. Adam yükünü mermer zeminin ortasına bıraktı ve eliyle onu göstererek kısa bir açıklama yaptı. “Bu çocuk peşinden şeytan kovalıyormuşçasına gelip kendini üstüme attı,” dedi. Fieschi göz ucuyla da Capua’nın bu sözlerdeki herhangi bir gerçek payından sakınmak amacıyla haç çıkardığını gördü. “Adının Timoteo olduğunu söylüyor. Bir şey görmüş. Belki de aradığınız şey—”

“Elbette,” dedi Fieschi, muhafızı yerde yatan oğlandan uzaklaştırarak. Çocuk hâlâ yarı-histerik vaziyetteydi ve Fieschi’nin biraz teşvikte bulunması sonucunda öyküsü korkutucu bir sözcük seliyle ağzından döküldü. Öyküyü dinleyen kardinallerin yüz ifadeleri kuşkudan hayrete ve oradan da -pek çoğu için- dehşete doğru değişim geçirdi. Özellikle de son kısımda.

Fieschi neredeyse çocuğun üzerine atılacaktı. “Sihirli rahip mi?” dedi, hiddetli el hareketleriyle diğerlerine geri çekilmelerini işaret ederek. “Şu adam... Adı Bendrito muydu? Peder Rodrigo Bendrito?”

“Evet Ekselansları,” dedi Timoteo, bunca öfkeli ve iyi giyimli adamın bakışları karşısında daha da titreyerek. “Onunla beraber şehre inmekle görevlendirilmiştim.”

Annibaldi başını kaldırıp kapının yanındaki muhafızlardan birini çağırdı. “Lucio’yu bırakın,” dedi, “ama onu buraya geri getirin.” Sonra odadaki diğer herkes gibi gözlerini yine oğlana doğru çevirdi.

“Beni Forum’daki pazaryerine götürdü,” dedi çocuk. “Nazikti ve normal birine benziyordu; ta ki oraya varana kadar. İşte o zaman... o zaman...”

“O zaman ne?’ diye bilmek istedi Fieschi. “Neler oldu? Rahip nerede? Neden onu orada yalnız bıraktın? Şimdiye kadar çoktan çekip gitmiş olabilir!”

“Ah, hayır Ekselansları,” dedi Timoteo, biraz cesaretlenerek. “Onu kolayca bulabilirsiniz. Hatta asıl onu bulmamakta zorlanırsınız.”

“Ne demek istiyorsun be çocuk?” diye sertçe sordu Fieschi, tüm kardinaller şaşkın gözlerle aralarında bakışırlarken.

“Vaaz vermeye başladı,” dedi oğlan. Sonra ayağa kalktı ve ciğerlerinin hâlâ öyle yapabildiğinden emin olmak istercesine derin bir nefes aldı. “Pazaryerindeki tüm o kaçık rahipler gibi. Kehanetlerde bulunmaya, dünyanın sonunu getiren Moğol istilacılarından ve onların nasıl yenilebileceğinden bahsetmeye başladı.”

Kardinaller kendi aralarında bilgiç bilgiç bakışarak toplu halde iç geçirdiler. “Demek aksi yöndeki iddialara rağmen hâlâ hezeyan içinde,” dedi Fieschi.

“Hiç de öyle gözükmüyordu Ekselansları,” dedi Timoteo. “Dikkatleri hemen üstüne çekti. Şey, dikkatlerin çevrildiği şey tam olarak o değildi ama...” Gözleri bir anda pörtledi. “Ekselansları, buna inanmayacağınızı biliyorum ama yanında... dedi ki... yani tam da—”

“Ne?” diye çıkıştı Fieschi.

Oğlan neredeyse ağlayacak gibiydi; fakat yüzü çaresizlik ile öyle yoğun bir coşku arasında kasılıp kaldı ki Fieschi kendini dehşete kapılmaktan alıkoyamadı.

“Parlıyordu,” dedi oğlan. “Yani onu havaya kaldırdığında. Öyle parlaktı ki beni kör etti. Gözlerimi örtmek için elimi kaldırdım ama Peder Rodrigo onu çevirince daha da çok parladı. Peder bana gülümsedi ve onun şey olduğunu söyledi... şey—”

“Kahretsin be çocuk!” Fieschi sabırsızlığına daha fazla hâkim olamadı. “Neyi gösteriyordu?”

“Kadeh,” dedi oğlan, gruba şaşkın şaşkın bakarak. “İsa’nın Kadehini.”

“Ne?” diye bağırdı odadaki çoğu kimse. Bunu derhal Colonna ile Capocci’nin alçak sesli kahkahaları izledi.

“Kendi gözlerimle gördüm,” dedi oğlan ısrarla.

Fieschi çocuğun yüzünü dikkatle inceledi. Timoteo pratik zekâlı bir oğlana benziyordu ve kardinallerin tepkisi sertçe yutkunmasına sebep olmuştu. Belki de tek kelime bile etmemiş olmayı diliyordu ama Fieschi onun söyleyeceğini söyledikten sonra artık öyküsünü canla başla savunacağından kuşkulanıyordu. Timoteo artık ayrıntılara girecek, öyküyü genişletecekti. Fieschi Tanrı’nın dünyayı böyle inceliklerle şekillendirmesinin aslında ne kadar harikulade olduğunu düşündü.

Rahibin deli olduğu açıktı ve oğlanın vereceği ifade, kardinallerin o deliliğe yönelik izlenimlerini daha da kuvvetlendirecekti. Hepsi de yeni Papaya olabildiğince yol gösterilmesinin gerekliliğini anlayacaktı ve böylece Fieschi de yeni görevini çok daha kolay bir şekilde üstlenebilecekti. ..

“Peder Rodrigo’nun hemen yanı başındaydım,” dedi Timoteo. “Kadeh bir anda yoktan var oldu. Ansızın onu ellerinde tutuyordu ve günışığı metale çarpınca her yöne ışık huzmeleri dağıldı.” Timoteo bu noktada çevreye saçılan güneş ışınlarını heyecanla ve beceriksizce canlandırmaya çalıştı. “Sanki ışık kalabalıktakilere dokunmak için uzanıyordu ve dokunduğu insanların yüzlerinin değiştiğini, içlerinin coşkuyla dolduğunu, gözlerini ondan ayıramadıklarını görebiliyordunuz. Hayatım boyunca karşılaştığım en mucizevi şeydi!”

Oğlan yeterince ileri gitmişti. Böyle bir hikâye fazlaca yayılırsa tehlikeli hale gelebilirdi. “Günaha giriyorsun,” dedi Fieschi sertçe. “Bunun mucizevi bir yanı falan yok. Sadece bir ışık oyunu gördün. Aksi emredilmesine rağmen onu orada niçin yalnız bıraktın?”

“Yalnız değildi ki Ekselansları,” dedi oğlan. “Yüzlerce insan ağzından çıkan her sözcüğü—”

“Çocuk abartıyor,” dedi Fieschi küçümseyerek ve ona arkasını döndü. Piskoposlardan birine işaret etti. “Tekrar ortadan kaybolmadan önce onu bulmaları için muhafızları Forum’a yolla. Onlara deli vaizi aramalarını söyle.”

“O pazaryerinde bir sürü deli vaiz var,” diye belirtti Capocci, gülümseyerek.

“Onu... kolayca bulursunuz,” dedi Timoteo aceleyle, yardımcı olmaya çalışarak. “Yüzlerce insan başına üşüşüyor. Durduğumuz çıkıntıdan aşağı atlasaydı bile insanlar o kadar kalabalıktı ki onu yakalayabilir ve taşıyıp götürebilirlerdi. Herkes mucizeyi görmek için oraya yığılıyordu ve her geçen saniye başkaları da geliyordu. Kalabalığın bizi birbirimizden ayıracağından emindim; insanlar ona yaklaşma derdiyle harabelere tırmanıyorlardı. Buraya dönüp neler olduğunu... gördüklerimi siz Ekselanslarına anlatmayı görev bildim.” Ardına kadar açılmış masum gözlerini kırpıştırarak Fieschi’ye baktı. “Yoksa hata mı yaptım?”

Fieschi’nin nutku bir an için konuşamayacak kadar tutuldu.

“Anlaşılan yeni Papamız şimdiden hem bir misyona hem de bir cemaate sahip,” diye felsefi bir üslupla duyurdu Colonna. “Ona daha çok itimat etsek iyi olacak galiba.”

Ferenc, Ocyrhoe ve İmparator’un kampından gelen grubun geri kalanı hiçbir sorunla karşılaşmadan Porta Labicana’dan kente girip geniş caddelerden soldakine saptılar. Bu yol bir buçuk kilometre boyunca Kolezyum’un batısına kadar uzanıyor, oradan sola yapılacak bir dönüş Septizodium’un güneyine çıkıyordu.

Hava sıcak ve kuru, sokaklar rahatça konuşulamayacak kadar gürültülüydü. Ocyrhoe yanında Ferenc’le beraber başı çekerken arkalarındaki yetişkinler onları yan yana takip ediyorlardı. Ocyrhoe ara sıra birbirlerini kaybetmediklerinden emin olmak için omzunun üzerinden geriye bir göz atıyor ve her seferinde hoşnutsuz yüz ifadeleriyle karşılaşıyordu. Genç kız şehrinden hoşlanmamalarını kendisine yapılmış bir hakaret olarak algılıyordu.

Sonunda yıkık Kolezyum’a ulaştıklarında ve Ocyrhoe somurtkan Helmuth’un yüzündeki huşu dolu ifadeye bakarak biraz zevk duyduğunda, genç kız tüm yaya trafiğinin ansızın tek bir yönde ilerlemeye başladığını fark etti: batıya. İnsanlar Kolezyum ile Forum arasındaki pazaryerine doğru gidiyorlardı ama bölgeden ayrılan hiç kimse göze çarpmıyordu.

Ocyrhoe şehrini iyi tanıyor, canlı bir organizmaymışçasına nabzını tutmayı biliyordu. Yanındaki Ferenc de en az onun kadar şaşkındı ve kendi eğitimine dayanarak bazı ipuçları tespit ediyordu. Ortada garip bir şeyler dönüyordu.

İkisi de aynı anda durdu. Ocyrhoe işaret vermeye gerek bile görmedi. Yalnızca pazaryerinin ilerisine, Kolezyum’un eğrisinin hemen arkasında kalan bölüme bir göz attı. Ardından kaşlarını kaldırarak tekrar Ferenc’e baktı. Delikanlı da kendi kaşlarını kaldırıp kafa salladı.

Pazaryerinin oradan gürleyen müthiş bir ses duvarlardan yankılanıyordu ve o sesin etrafı kendinden geçmiş dinleyicilerin mırıldanmalarıyla doluydu. Tıpkı bir tarladaki halinden hoşnut ineklerin böğürtüleri gibi...

“Peder Rodrigo,” dedi Ferenc.

Ocyrhoe kafa salladı.

Hiçbir açıklama yapmadan ve diğerlerinin itirazlarına kulak asmadan pazaryerine yöneldiler. Yol arkadaşları bir anlığına yerlerinde kaldılar, sonra da ikiliye yetişmek için koşturdular.

26.BÖLÜM

ASLA TEREDDÜT ETMEZDİ

Mızrak havada uçarken Rutger ayağa fırladı. Kalabalığın müşterek sesi şen tezahüratlardan panik dolu çığlıklara dönüştü. Arenadaki Kalkan-Biraderleri yalın pelerinleriyle cüppelerinin altına zincir zırhlar giymiş ve silahlarını kuşanmışlardı. Hepsi de Andreas’ın planının son safhasına hazırlanmıştı. Fakat arenaya Han’ın dövüşçülerinden biri değil de Dietrich’in adamlarından biri girdiği anda her şey tepetaklak olmuştu. Tüm Kalkan-Biraderleri dövüşün bitmesini bekleyerek silah arkadaşlarının galip geleceğini ummuşlar, fakat onun ölümüne tanıklık edeceklerinden, içlerinden biri can verirken ellerinden hiçbir şey gelmeyeceğinden korkmuşlardı. Korktukları başlarına gelirse, Livonyalı Büyük Ustanın intikam hırsı yüzünden planları boşa çıkacaktı. Her şey mahvolacaktı.

Fakat Andreas... Yiğit, aptal ve kahraman Andreas, vazgeçmeyi reddetmiş, her şeye rağmen planı tamamına erdirmeyi denemişti.

Mızrak, Han’ın locasının perdelerinin arasına girip gözden kaybolurken Rutger bakışlarını ondan ayırmadı. Silahın hedefini vurup vurmadığını anlamaya çalışarak gözlerini dalgalanan perdelere dikti. Dudakları sessiz bir duayla kıpırdadı. Bana bir işaret ver.

İpeklere bürünmüş bir Moğol sendeleyerek dışarı çıktı. Andreas’ın mızrağı kanlar içindeki adamın göğsüne saplıydı. İnce yapılı biriydi ve bir devlet görevlisi gibi giyinmişti.

Andreas hedefini ıskalamıştı. Oynadığı kumarı kaybetmişti.

Her şey sona ermişti.

Han’ın ölümü, avantaja çevirmeyi planladıkları kargaşayı çok daha fazla büyütürdü. Fakat bu durumda Moğollar sadece galeyana gelip öfkelenecekler, sonra da kalabalığın arasında düşman aramaya koyulacaklardı. Kalkan-Biraderleri oradaki varlıkları fark edilmeden, birileri kabarık giysilerine daha yakından bakmaya karar vermeden önce kaçmak zorundaydılar. Bir hengâmenin içinde kısılıp kalmayı göze alamazlardı.

Hans haykırmak istese de boğazı düğümlenmişti. Aslında umumi tribünlerdeki diğer iki seyircinin arasına sıkışıp kaldığı için kalabalığın gürültüsü her halükarda sesini bastırırdı; fakat konuşursa önündeki dehşet verici sahneyi bir şekilde değiştirebilecekmiş gibi kendini duyurmaya çalıştı. Livonyalı ağır kılıcını Gül Şövalyesi’nin omzuna indirirken Hans herhangi bir ses çıkarmaya çabaladı. Kılıcın yalımı zincir zırhtan sekmeyip metal halkaları birbirinden ayırdı ve altındaki vücuda derin bir kesik açtı. Ona karşısında bir dost bulacağını söylemiştim.

Kalabalığın sağır edici gürültüsü tüm şiddetiyle üstüne çökerek çocuğun kulaklarını acıttı ve tahta zeminin sallanıp sarsılmasına yol açtı. Dünya parçalanıyor, diye aklından geçirdi oğlan, ve hepimiz çatlaklardan içeri düşeceğiz.

Andreas etrafına, havaya ve kumlara kanlar saçarak yere yığıldı. Hans bakmamaya çalıştı ama gözleri de tıpkı ağzı gibi ona itaat etmeye yanaşmadı. Nasıl ki yaşananları minicik sesiyle durduramıyorsa bakışlarını da bir türlü çeviremiyordu. Ayağa kalk! diye sessizce yalvardı, Andreas’ın öyle bir şey yapamayacağını bile bile. Moğollar Legnica’yı yağmaladıkları esnada da böyle kan görmüştü ve yaranın ölümcül olduğunun farkındaydı. Ne Tanrı’nın ne de başka birinin elinden Gül Şövalyesini kurtarmak gelirdi.

Biliyorlardı, diye aklından geçirdi Hans, diğer adamın göğsündeki kızıl haça bakarak. Livonyalılar bir şekilde Andreas ile Kim’in planını öğrenmişlerdi. Eğer onlar öğrendilerse...

Diğerleri. Diğerlerini uyarmalıyım. Şimdi de bacakları onu dinlemiyordu. Hans’ın bir şey, herhangi bir şey yapması lazımdı ama olduğu yerde donakalmış, bu korkunç gösteriye esir düşmüştü.

Seyretmek istemiyor, fakat Livonyalı bir kez daha kılıcını kaldırırken gözlerini ondan ayıramıyordu.

Kalabalık artık aşağıdaki vahşi dövüşe tezahürat etmek yerine çığlık çığlığa haykırıyordu. Livonyalı çift elli kılıcını Andreas’ın omzuna indirmişti ve yalım zincir zırhı kesip geçerek Andreas’ı omzundan kalçasına kadar yarmıştı. Arena leş gibi bir kızıl çamur deryasıyla kaplıydı ve Andreas -Bakire aşkına!- her nasılsa hâlâ hayattaydı.

Rutger olup bitenleri görmezden gelmeye çalışarak önüne çıkanları ite kaka tırabzana kadar gitti ve etrafına bakındı. Aşağıdaki kapılar açılmıştı ve Moğol muhafızlar arenaya doluşuyorlardı. Tribünlere şimdiden bir panik havası hâkimdi; seyircilerden bazıları çıkacağını bildikleri ayaklanmadan kaçmaya çalışırken diğerleri tırabzanlara doğru akmaktaydı. Rutger yüzlerine şaşkınlık ve hüsran ifadeleri hâkim olan birkaç Kalkan-Biraderi saptadı. Yakınında hüngür hüngür ağlayan Styg’in ağzı kaçınılmaz bir dehşetle çarpılmıştı. Rutger’ın gözleri önünde delikanlının içindeki bir şey öldü ve ağzı bir anda kapandı. Styg bunun ardından önündeki insanları ite kaka tırabzana doğru atıldı.

“Hayır!” Rutger delikanlının önünü keserek ona mani oldu ve onu sürükleyerek tahta duvardan uzaklaştırdı. Ellerindeki acı soluğunu kestiyse de genç adamı bırakmadı.

Ona karşı koyan Styg’in bedeni hıçkırıklarla sarsılmaktaydı. “Bunu yapmasına izin veremeyiz!” diye büyüğüne bağırdı ve Rutger omzunun üzerinden aşağıdaki dövüş alanına bir göz attı. “O bizim biraderimiz!”

Livonyalı hâlâ kesip biçiyor, yalımının altındaki adamın çoktan öldüğü belli olsa da kılıcını bir kasabın satırı gibi indirip kaldırıyordu.

“Evet,” diye hırıldadı Rutger, alandaki kanlı sahneye daha fazla bakmaması için delikanlıyı döndürerek. “Ve oraya inersen sen de ona katılacaksın. Diğerleri de peşinden koşacaklar ve tüm çabalarımız boşa çıkacak. Buradaki işimiz bitti. Atların yanına git!”

Yaşlı şövalye işitme mesafesindeki diğer Kalkan-Biraderleri’ne seslendi. “Yürüyün! Dernek evine geri dönün!”

Rutger sesini duyurabildiğinden emin değildi; fakat buyruğunu yüzündeki ızdıraptan, gösterdiği dişlerinin hışmından, bakışlarındaki yoğun hiddetten okuyabilirlerdi. Biraderleri sahiden de emri anlayıp ona itaat ettiler ve yaklaşan intikamdan kaçtılar.

Dernek evine, diye aklından geçirdi Rutger. Kendilerini toparlayacaklar, kısa bir yas tutacaklar, sonra da hazırlık yapacaklardı. Adamları kaçan kalabalıkların telaşlı kargaşasına karışırken Rutger’ın hızla çalışan aklından bir düzine eylem planı geçti. Styg’i bir kez daha iterek delikanlının doğru yönde gittiğinden emin oldu, sonra da arena ile Han’ın locasına son bir bakış attı.

Kanlı ipeklere bürünmüş bir Moğol devlet görevlisi, vücuduna saplı mızrakla beraber Han’ın locasının tırabzanına serilmiş yatıyordu. Locanın etrafındaki perdeler örtülmüştü ve çatı Han’ın okçularıyla kaynıyordu.

Andreas, diye aklından geçirdi Rutger, yine kalabalığın arasına girerken. Senin yerinde ben olmalıydım.

Ahırın çatı kirişlerine tünemiş kargalar sinir bozucu gaklamalar çıkarıyordu. Hünern bir hayalet kasaba haline gelmişti. Moğollar Hanlarını korumak amacıyla kamplarına çekilip kapıları kapatmışlardı. Sokaklar bir yere sığınmayı akıl edemeyecek kadar sarhoş veya budala birkaç serseri dışında boştu. Kuşlar bile saklanmıştı.

Dietrich bu sessizliğin uzun sürmeyeceğini biliyordu. Moğolların yaptığı şey saflarını düzene sokmak için gerçekleştirdikleri stratejik bir ricattı. Saldırının ilk şokunu atlattıktan sonra topyekün taarruza geçeceklerdi. Taarruzun ana hedefi Kalkan-Biraderleri olacaksa da önlerine çıkan herkesi düşman sayacaklarından Dietrich’in şüphesi yoktu.

Livonyalılar sağ çıksalar bile Kristaps’ın davranışı onlar için ayrı bir sorundu. İki tarikat arasında savaş ilan edilmişti.

“Sen kafayı mı yedin?” diye adamına hırıldadı Dietrich, Kristaps’ı bulduğunda. “Sana onu arkası dönükken öldür demedim.”

Kristaps ahırda leğen vazifesi gören bir su yalağının önünde duruyor, kılıcını Andreas’ın kanından temizliyordu. Silah, ucundan kabzasına kadar Kalkan-Biraderi’nin kanıyla kaplıydı ve hiç kimse onu Volquin’in Ejderhası’ndan almaya cesaret edememişti.

“Büyük ihtimalle tarikatımızı kurtardım, Heermeister” diye ürkütücü bir soğukkanlılıkla karşılık verdi Kristaps. Dietrich’e doğru döndü ve sarsılmaz bakışlarındaki duygusuzluk Heermeister’i sarstı.

“Bir savaş başlatarak mı?” diye çıkıştı Dietrich. Lafı uzatacak bir havada değildi ve Kristaps’ın şaşmaz bakışları asabını bozuyordu.

“Niyetimizi buranın gerçek efendilerine apaçık göstererek,” diye sözünü esirgemeden cevap verdi Kristaps. “Mızrağını fırlattıktan sonra Kalkan-Biraderi’nin yaşamasına izin vermem nasıl gözükürdü? Özellikle de siz beni o dövüşe rüşvet vererek soktuktan sonra. İki Batılı tarikatın birlik olup Han’a başkaldırdığını düşünürlerdi. Sonrasında Kalkan-Biraderleri kadar bizden de intikam alırlardı. Tarikatımızı kurtarmak için Han’ın onurunu korumaya mecburdum.”

Aralarına sadece tavan kirişlerindeki kargaların gaklamalarıyla bölünen bir sessizlik çöktü. Uzaklarda bir çan çalmaya başladı, hava kararmaya başlıyordu. Çanın acıklı tonu Dietrich’in istemdışı bir şekilde ürpermesine sebep oldu. Yaklaşan geceyi atlatıp atlatamayacaklarını ancak Tanrı bilirdi.

Dietrich adamlarına kampı toplamalarını emretmişti. Her an yola çıkmaya hazır olmaları lazımdı. Yerleşke Livonyalılar için uygun bir karargâh vazifesi görmüştü ama Moğolların gazabı serbest kaldığında onları koruması mümkün değildi. Kristaps tahminlerinde haklıysa bile bu kendilerine sadece birazcık zaman kazandırırdı, o kadar. Moğollar Kalkan-Biraderleri’ni ortadan kaldırdıktan sonra dikkatlerini diğer tarikatlara yönelteceklerdi. Dietrich daha önce Mohi’de yaşananları göz ardı edemezdi. İş öldürmeye gelince Moğollar ayrımcılık yapmazdı.

Lâkin bir mesele daha vardı. Bir şey Dietrich’in kafasını kurcalıyordu ve Heermeister endişesini giderme umuduyla Fellin’in Birinci Kılıcına baktı. “Onu öldürdüğün zaman niyetini yeterince açık ettin,” dedi, artık şövalyenin gözünün içine bakarak. Karşında yılmayacağım. Ben senin Heermeister'inim. “Cesedini harabetmen gerekmezdi.”

Kristaps hiçbir şey söylemese de sessizliğinin hakiki bir pişmanlıktan mı, ki Dietrich bundan şüpheliydi, yoksa davranışına bir bahane bulmanın imkânsızlığından mı kaynaklandığı belli değildi.

İri yarı şövalye zincir zırhını çoktan çıkarmıştı, şimdi de gambesonunun manşetlerini dirseklerine kadar sıyırıyordu. Dietrich’e doğru dönüp ona her iki kolundaki dairesel yara izlerini gösterdi. Önkollarına dağlanmış yanık izleri zamanla dağılarak cilde yayılmasına rağmen o azalan ışıkta birer ambleme benzemekteydi.

Kristaps’ın mavi gözleri çakmak çakmaktı. “Önce onlar beni harabettiler.”

Akşam kuşlarının ötüşü ve Hünern’deki bir çanın çınlamaları dışında Kalkan-Biraderleri sessizlik içinde çalışıyordu. Zırhlar kuşanılıyor, kılıçlar bileniyor ve henüz hazır edilmemiş atlara eyer vuruluyordu. Rutger eklemlerindeki sızıyı, parmak boğumlarındaki aşındırıcı ısıyı yoğun bir şekilde hissediyordu. Hastalığı onu tarikattaki mevkiinden yıllar önce mahrum etmişse de Rutger aradan geçen zamanda hüsranını yavaş yavaş içine gömmüş, sonunda levazım subaylığı gibi daha önemsiz bir rolü kabullenir olmuştu. Fakat şimdi yine kılıç tutması gerekiyordu.

Sonunda, Kalkan-Biraderleri ellerinde kalan yakacak odunlardan kurulu bir cenaze yığınının etrafında toplandılar. Rutger otuz asık surat saydı. Bunların arasında kalfa şövalyeler, silahtarlar ve de son birkaç haftada kendilerini fazlasıyla ispatlamış Styg ile Eilif gibi sınanmamışlar vardı. Rutger oradaki adamlara bakarken Andreas’ın haklı olduğunu fark etti. Artık hiçbiri yeniyetme bir oğlan değil. Çevresi biraderleriyle, tanıdığı tek aileyle sarılıydı ve tıpkı vücutları gibi yürekleri ve zihinleri de önlerindeki göreve hazırdı. Ölme vakti gelip çattığında Rutger’ın yanında olmak isteyeceği başka hiç kimse yoktu.

Moğollar Andreas’ın cesedinden geriye kalanları arenanın duvarlarına çivilemişlerdi. Rutger dostuna doğru düzgün bir cenaze töreni düzenlemeyi ne kadar çok istese de naaşı almaya çalışırken can vermeleri, ölü biraderlerine saygı göstermenin ahmakça bir yolu olurdu. Geride kalan az sayıdaki kişisel eşya hem adamlara cesaret vermek hem de aralarından ayrılmış silah arkadaşlarının ruhunu şad etmelerini sağlayan bir sembol vazifesi görmek için yeterliydi.

Bir meşale uzatıldı ve Rutger sızlayan parmaklarını tahta parçasına dolamayı başardı. Otuz çift gözün üstüne çevrilmesiyle birlikte de zamanın geldiğini anladı.

Vakit onlara tüm bunların sebebini, niçin yemin ettiklerini söyleme vaktiydi.

“Hepimiz günün birinde öleceğiz,” dedi lafını esirgemeden. Feronantus olsaydı daha iyi bir iş çıkarırdı; eski dostu çok daha yetenekli bir konuşmacıydı. Fakat oradaki en kıdemli birader olarak bu görev şimdi Rutger a düşüyordu.

Başlarına gelenler tamamen onun sorumluluğuydu. Sarsak parmaklarının kendisine ihanet edeceğinden ve konuşması bitmeden önce yanan meşaleyi düşüreceğinden korkarak tahta parçasını daha sıkı kavradı.

“İster soylu ister soysuz, ister köylü ister kral olsun,” diye devam etti, “yaşamlarımız aynı şekilde noktalanır. Bakire ruhlarımızı, toprakla gökyüzü de bedenlerimizi alır. Onurunu korumak için ant içtiğimiz Bakire yaşarken yaptıklarımızı değerlendirir ve layık bulduklarını salonuna götürür. Orada, her şeyin kökü olan ağacın altında ebediyen yaşarız. Geride kalanlarımızsa layık olanların kabzalarını Petraathen'deki Büyük Salona asarak onların hatırasına saygı gösterir.”

Boğazı düğümlenen, gözleri yaşlarla dolan Rutger duraksadı. “Birader Andreas buna layıktı,” dedi çatlayan bir sesle. “Hem özünde hem sözünde dürüsttü, sarsılmaz bir cesarete sahipti, icap ettiğinde ilk harekete geçen o olurdu. Biz vazifemizi ne zaman unutsak o hatırlardı. Biz tereddüt ettiğimizde o yerinde durmazdı. Andreas bir Kalkan-Biraderi şövalyesinin olması gereken her şeydi. Kim olduğumuzu unuttuğumuzda, korku bizi pençesine aldığında, kuşku yüreklerimize kök saldığında aradığımız kuvveti bulmak için yapmamız gereken tek şey biraderimiz Andreas’ı hatırlamaktır.”

Styg yıpranmış deri kınının içindeki bir uzunkılıcı havaya kaldırdı. Kılıcın kabzasında tarikatın amblemine benzemesine rağmen eşsiz olan bir tasarım vardı. Her birader kendini ispatladığı zaman kendi sembolünü taşıyan bir kılıca kavuşurdu. Öldüğünde biraderlerinin başlıca görevlerinden biri silahı Petraathen’e geri götürmekti. Yalım yeni bir acemiye verilerek tekrar kullanılır, fakat kabzası ayrılıp ebediyen Büyük Salonda tutulurdu. Andreas’ın kılıcının naaşıyla beraber yitirilmesi gerekirdi ama şövalye son dövüşe giderken onu yanında götürmemişti. Silah dernek evinde kaldığı için ona hâlâ sahiptiler.

Rutger meşaleyi dikkatle sol eline geçirdi ve sağdakiyle Andreas’ın kılıcını kınından çıkardı. Elleri adeta alev almıştı; her bir eklem, derinin altında yanan bir kömürden farksızdı. “Bu yalım demircimizin dövebildiği en kaliteli çelikten yapılmadır ve savaşa gittiğimizde bu kılıç hem erdemimiz hem de kuvvetimizdir. Fakat biraderimiz dövüşmeye giderken bu kılıcı götürmedi. Onun yerine imanını ve sevgisini yanına aldı.” Rutger kılıcı kaldırdı. “Kullanıcısı öldükten sonra kılıcını kırmak ve yeniden dövmek bizde âdettir; ama sizlere bu kılıcın asla kırılmamasını teklif ediyorum. Biraderimizin imanını hatırlatması için bir bütün halinde sonsuza kadar Büyük Salon’da asılı durmalı. O iman ki asla sarsılmadı. Biraderimiz asla sarsılmadı...” Sesi titreyerek duyduğu azabı açığa vurma tehdidinde bulundu. Rutger bunun üzerine kabzayı daha sıkı kavradı ve eklemlerindeki acı azmini kuvvetlendirdi. “Bizler Bakire Savunucunun Şövalyeleriyiz. Bizler Aziz Meryem’in Kalkanıyız.”

Rutger bunun ardından daha eski olan ismi, dilinin zor döndürdüğü Yunanca sözcüğü telaffuz etti ve delikanlılardan bazılarının yüzündeki şaşkınlığı gördü. Öğrenmelerinin vakti geldi. “Nöbetimizi pek çok ömür boyunca sürdürdük,” diye açıkladı. “Biraderlerimizin savaşta can verdiklerini gördük. Biz de vahşi bir şekilde öleceğiz. Ama yeminimiz yerini koruyor. Gücümüz de öyle.” Kılıcı havaya kaldırdı ve sesinin ızdırapla dolmasına izin verdi. “Andreas!” diye haykırdı. “Alalazu!”

Biraderleri de aynı şekilde karşılık verdiler. Durgun hava çekilen kılıçların hışırtısıyla ve selamlamaların bağrışlarıyla doldu. Alalazu!Alalazu! Kalkan-Biraderleri’nin savaş narası ağaçların dallarını sallayıp yıkık manastırın eski taşlarını sarstı. İlk selamlamanın yankısı sona ermeden bunu bir İkincisi izledi. Sonra da üçüncüsü.

Selamlamanın ardından kulaklarına at sesleri çalındı. Toynaklar ritmik bir patırtıyla sert zemine vuruyor, çelik şıngırdayarak çeliğe sürtüyordu.

“Moğollar,” dedi Styg nefretle.

“Hayır,” diye karşılık verdi Rutger. Çok ağırlar. “Moğollar küheylana binmezler.”

Güneş neredeyse batmış, batı göğü kan kırmızısına dönmüştü ve kampa giren atlılar bir kan denizinden yüzerek çıkıyormuş gibi gözüküyorlardı. Günün son ışıkları miğferlerden, kalkanlardan, zırhlardan yansıdı. Binicilerin üzerlerinde kızıl haçlarla süslü beyaz ve de beyaz haçlarla süslü siyah cüppeler vardı. Açıklığa doluşan adamların toplam sayısı Rutger ile etrafındaki Kalkan-Biraderleri’ninkinden kat kat fazlaydı.

Rutger dostunun kılıcını indirip Tapınak ve Hospitalye şövalyeleri grubuna baktı. Neden orada bulunduklarına dair bir belirti göstermelerini beklerken en öndeki Tapınak Şövalyesi atından indi. Adamın kısa saçları ve yine kısa kesilmiş sakalı çelik grisiydi, yüzü ise taştan bir maske gibiydi. “Ben Hünern’deki Tapınak Şövalyelerinin kumandanı Leuthere de Montfort’um,” dedi adam, yıllarca savaş meydanlarında bağırmaktan iyice boğuklaşmış sert bir sesle. “Burada komuta kimde?”

Rutger diğer Kalkan-Biraderleri’nin oluşturdukları çemberden çıktı. “Ben Ordo Militum Vindicis Intactae kalfa şövalyesi Rutger’ım. Biraderlerim kendilerine yol gösterilmesi için bana başvururlar.” Bu sözleri söylemesiyle birlikte onlardan gelen ağırlığın omuzlarına bindiğini hissetti. Onlara önderlik edeceğim Andreas, diye içinden yemin etti. “Kan dökmek için mi geldiniz?” diye dobra dobra sordu. Livonyalılar bugün açıkça ve biriktirdikleri tüm nefretle Kalkan-Biraderleri’nin düşmanı olduklarını göstermişlerdi. Rutger diğer tarikatların adaleti yerine getirme ihtiyacı hissetmelerine bir nebze şaşırmıştı.

Hospitalye şövalyelerinden biri atından inip kendinden emin adımlarla Tapınak Şövalyesinin yanına kadar yürüdü. “Ben Aziz John Şövalyelerinin komutanı Emmeran’ım,” dedi. O da tıpkı Leuthere gibi zırhını savaş için kuşanmıştı. Yüzü onunkinden daha şefkatli olmakla birlikte o anda vakur bir ifadeye sahipti. “Livonyalıların biraderinize uyguladıkları vahşet haksızdı. Heermeister Dietrich von Grüningen’in daha evvelden her ikimizin tarikatını ziyaret edip hakkınızda kötü konuştuğunu bilmenizde yarar var.”

Leuthere kafa sallayarak adamı doğruladı. “Pervasızlık ediyorsam sorumun kusuruma bakma,” dedi, anlaşılmaz bakışlarını koruyarak, “ama bugün mızrağını Han’a atan adamın... kendi başına mı hareket ediyordu?”

Zihni doğruyu söyleyip söylememe konusunda çelişkiye düşen Rutger çaresizce bir umuda kapıldı. Etrafı kendi Küçük Kalkan-Biraderleri grubundan kat be kat daha büyük bir şövalye güruhuyla çevrili durumdaydı. Levazım subayı tuttuğu nefesi yavaşça verdi ve hayalinde Andreas’ın kendisine gülümsediğini gördü. Nasıl öleceğini kendin seçmek istemez misin?

Rutger gözlerini açıp ölmüş biraderlerinin henüz yakılmayan cenaze yığınına baktı. Umarım Bakirenin kucağında istirahat edersin, diye düşündü. Bir homurtuyla meşaleyi odun yığınının üstüne attı ve tahta parçası yığın boyunca sekerek değdiği yerleri tutuşturdu. Yağlanmış tahtalar bir pof sesiyle alev alırken Rutger tekrar Tapınak ve Hospitalye şövalyelerine doğru döndü. “Plan ona aitti,” dedi, “ama bizim bilgimiz ve desteğimiz dahilinde gerçekleştirildi. Biraderimiz kendi başına hareket etmedi.”

Emmeran ile Leuthere aralarında bakıştılar, ardından Tapınak Şövalyesi’nin dudakları bir tebessümle birbirinden ayrıldı. Bu ifade o kaya gibi suratta neredeyse tuhaf gözükmekteydi. “Herhalde bütün Moğol ordusunu tek başına alt edebileceğini düşünmemiştir, değil mi?”

Rutger göğsünde yanan ufacık ümidin daha büyük bir şeye dönüşmesine izin vermeden başını iki yana salladı. “Hayır,” dedi, bakışlarını iki adam arasında gezdirerek. “Öyle bir şey daha çok adam gerektirir.”

Hospitalye şövalyesinin gözleri titrek ateş ışığında parıldadı. “Biz de öyle düşündük,” dedi. “O yüzden de size katılmaya geldik.”

27.BÖLÜM

UZUN VE DOLAMBAÇLI YOL

"Artık İpek Yolunun niye bir çölün yanından geçtiğini anlıyorum,” diye sızlandı Yasper, beyhude bir ısınma çabasıyla kollarını vücuduna dolayarak. Simyacı kaşlarına kadar indirdiği kürk bir şapka takıyordu ve sakallarını yeniden uzatmıştı. Gür ve taranmamış sakalları bir kuş yuvasına benziyor, sesi fırça gibi kıl yumağının içinden bir yerden geliyordu. “Bir avuç sıcak kum için neler vermezdim. Size de kulağa harika gelmiyor mu?” dedi özlemle. “Sadece bir avuç sıcak kum.”

Raphael kafa salladıysa da tir tir titrediği için hareketini ayırt etmek güçtü. Kollarıyla bacaklarına doladığı yün şeritlere ve grubun bir hafta önce satın aldığı ilave bir pis kokulu kürk katmanına rağmen soğuk hava hâlâ içine işlemeyi beceriyordu. Zincir zırhını günler evvel çıkardığı için artık daha da mutluydu. Zırh adeta havadaki soğuğu emiyordu ve ellerinin birden fazla kez metal halkalara yapışıp kaldığı olmuştu.

Tüm grup içinde hava şartlarından en az etkilenire benzeyen kişi Feronantus’tu. O da diğer herkes gibi fazla fazla giyinmişti ama Raphael yaşlı gazinin henüz bir kere bile titrediğini görmemişti. Hatta buz gibi havayı zindelik verici bulur gibiydi.

Raphael yalnızca gecelerin kısa sürdüğü ve gökyüzünün asla tamamen kararmadığı uzun yaz ayları sırasında Tyrshammar’da bulunmuştu. Son birkaç gündür kuzeydeki kalede kışların nasıl geçtiğine yönelik bir izlenim edindiğini hissediyordu.

Boreas’ın durmaksızın estiği uzun vadiye varmadan önce grubun tırmanması gereken bir dağ geçidi daha vardı. Raphael daha fazla kar olsaydı bu rotadan gitmeyi hayal dahi edemezdi. Hal böyleyken kar hattına geçen gün ulaşmışlardı ve Cnân’a göre geçitten geçip de Gurbantünggüt Çölü'ne doğru inmeye başlamadan evvel üç gün daha yol almaları lazımdı.

Yasper gibi Raphael de içinde çöller bulunan rüyalar görüyordu. Tabii uyuyabildiği zamanlarda... Bunlara güneşle, ateşle ve gökyüzünde dönen kocaman fırıldaklarla ilgili rüyalar eşlik ediyordu.

Atlar daracık dağ yolunu tırmanırken Raphael fırıldakların önemine kafayı takmamaya çalışıyordu. Onların Percival’in sanrılarında gördüğü çarklar olabileceğini düşünmek huzur kaçırıcıydı; eğer öylelerse bu Percival’in sanrısında doğruluk payı bulunduğu, şövalyenin gördüklerinin sahiden de ilahi bir dudaktan ve elden çıkan bir mesaj olduğu anlamına mı gelirdi?

Raphael kendilerini sanrılara kaptıran kimselerin neler yapabildiklerine pek çok defa tanıklık etmişti. Bunlar Levant’ta ve Mısır’da işlenen vahşetlerden tutun da dur durak bilmeden Türingiya’daki kâfirlerin peşinden koşan alçak engizisyoner Konrad’ın deliliklerine, hatta Percival’in içinde daimi bir azap ve çelişki yaratan mistik şevke kadar değişiklik gösteriyordu.

Percival hakkında böyle hüküm vermesi doğru değildi; fakat Raphael son birkaç aydır Roger’ın ölümünden Frenk şövalyeyi sorumlu tutar olmuştu. Percival varlığını hayal ettiği kutsal eşyayı aramak için Kiev’in altındaki tünellere inme konusunda ısrar etmeseydi Roger can vermezdi.

Raphael geçmişi düşünerek çok fazla vakit harcamaktaydı. Bu durum yolculuklarının kaydını tutmaya yönelik saplantısının talihsiz bir yönüydü. İlk başlarda günlüğüne aldığı küçük notlar bitmek bilmez günlerde vakit öldürmenin bir yolu olmuştu. Daha sonra, yani ilk kısımları gözden geçirip de oralarda yeterince ayrıntı bulunmadığına karar verdiğindeyse Herodot ile Tukididis’i ve onların kadim Yunan dünyası hakkındaki tarihçelerini düşünerek daha bir ciddiyetle yazmaya başlamıştı. Bozkırda geçen uzun gecelerde uyuyamadığında göklerdeki uçsuz bucaksız yıldız serpintisine bakarak Hippolu Augustinus’un hemen hemen aynı yaşlarda yazdığı İtiraflar adlı eserini düşünür olmuştu. İtiraflar pek çok açıdan Augustinus’un asıl çığır açıcı çalışmasının, Tanrı’nın Şehrinin bir önsözü niteliğindeydi. Sanki Hıristiyan ilahiyatçının daha karmaşık felsefi konuları irdelemeden önce kendi geçmişini arındırması gerekmişti.

Vera onu incitmek gibi bir niyeti olmaksızın çok fazla düşündüğünü söylemişti ve sözlerinde doğruluk payı yok değildi. Raphael sonu gelmez bir fikir dizisi hakkında epeyce kafa yorduğunu inkâr etmeye kalkışamazdı; öyle yapmasının sebebi Tanrı’nın eserine, o eserdeki kendi rolüne ve hayattaki amacını nasıl anlaması gerektiğine yönelik dur durak bilmez bir meraktı. Çoğu kimse dünyadaki nihai gayesini fazla düşünmezdi ve Raphael bir gayeye sahip olduğunu idrak edebilmesinin bile Tanrı’nın bir lütfü olduğunun farkındaydı. Lâkin böyle bir farkındalık, öğrenme arzusunu daha da kamçılamaktan başka bir işe yaramıyordu.

Yasper ile onun simyasal tariflerinden fayda gördüğü de söylenemezdi. Sıska Hollandalının da kendince bir günlüğü vardı; fakat parşömenden, kumaştan, hayvan postundan ve şüphe uyandıracak kadar dövme yapılmış insan derisine benzer bir maddeden oluşan defter Raphael’inki kadar iyi derlenmiş sayılmazdı. Yasper su geçirmez bir çantada tuttuğu dağınık koleksiyonuna her gün başvurur, eklemelerde bulunur ve gözü gibi bakardı. Merakına yenik düşen Raphael simyacıya notları hakkında sorular sormuş ve koleksiyondaki Arapça bir metine epey ilgi duymuştu. Câbir bin Hayyan adlı bir Persin yazdığı metin, Raphael’in düşündüğünün aksine, tıp felsefesi konulu bir inceleme kılığına bürünmüş mistik bir zırva değil, ruhun değişmez tabiatı hakkındaki iyi düşünülmüş bir tezdi. Câbir, Augustinus’la aynı sorulara cevap aramıştı; aradaki tek fark anlatımı ve uygulama yöntemleriydi.

Bu dünyadaki gayem ne? Tanrı’ya en iyi nasıl hizmet edebilirim?

“Ne kadar güzel bir görüntü.” Eleâzar zirveleri karla kaplı dağların manzarasını kapsamasına kollarını kaldırdı. “Neredeyse sırf bunun için bile buralara kadar gelmeye değer, öyle değil mi?”

Yasper başını iki yana salladı ve titreyen atını patikaya dönmesi için dürttü.

“Yasper’a sakın darılma,” diye açıkladı Raedwulf, Cnân’a. İkili o sırada atlarını Yasper ile Eleâzar’ın arkasından sürüyordu. “O, hendeklerden ve ancak buraya kadar—” Elini atının omuz hizasına getirdi, “—gelen alçak tepelerden başka hiçbir şeyin olmadığı bir yerde doğmuş. Alpler’i ilk gördüğünde atından düştü, sonra da Tanrı’nın eserinin haşmeti karşısında huşuya ve dehşete kapılarak afalladığını iddia etti. Yanındaki diğer binicilerse farklı görüşteydi ve o günden sonra pek çok kereler Ovalinin Tanrı Karşısındaki Hali adlı eğlenceli bir pantomim sergilediler.”

“Bu seninle konuştuğu zamanlarda sık sık olur mu?” diye sordu Cnân, Raedwulf’a kısılı gözlerle bakarak. Uzun boylu İngiliz hınzırca gülümsedi. Cnân etrafına göz gezdirince bu güzel manzaraya bakmak için duraklayan diğer birkaç kişinin yüzünde de tebessüme rastladı.

Kayada Benjaminin yanından ayrılmalarından beri keyifli sohbetler edecek fazla fırsat bulamamışlardı. Tüccar gruba katılmak için yoğun bir çaba harcamıştı, üstelik öyle bir kararın kendisine maddi açıdan felaket getireceğini ayrıntılarıyla açıklamasına rağmen. Cnân adamın Kalkan-Biraderlerinin önündeki zorlu yolculuğa neden ilgi duyduğunu bir türlü anlamamış, fakat tüccarın ikna edici argümanlarını dinledikçe Benjaminin kendini gruba borçlu hissettiğini keşfetmişti.

Feronantus nihayetinde bu borcu reddetmişti.

Benjamin’e göre Çungarya Geçidi’ni de içine alan güzergâh pek sık kullanılmazdı ve yol üzerindeki köyler ile kabileler de İpek Yoluna daha yakın yaşayanlara kıyasla yabancılara pek sıcak bakmazdı. Grup geçidin öteki tarafına ulaşmak istiyorsa bir rehbere ve tercümana ihtiyaç duyacaktı.

Tüccarın tahminine göre Alçik kolayca yeni atlar bulabileceği ticaret yollarına bağlı kalacaktı. Benjamin’in tavsiye ettiği, Tien Şan boyunca uzanıp geçidi de içine alan güzergâhtaki bir yolculuk ise daha zorlu, daha tehlikeli ama bir o kadar da süratli geçerdi.

Zorlu, tehlikeli, süratli: Benjamin’e ihanet eden sihirli sözcükler bunlar olmuştu. Tüccar onları telaffuz ettiğinde Feronantus diğerlerinin iyi bildiği nihai bir katiyetle kafa sallamıştı. Bizimle niçin gelemeyeceğine dair üç sebep, demişti yaşlı şövalye. Kendi canına çok az değer veriyorsun.

Peki ya sen ve seninkileri diye tepki göstermişti Benjamin.

Bizim canlarımızın hiçbir değeri yoktur; tabii eylemlerimizle onlara kattığımız dışında, karşılığını vermişti Feronantus. Cnân adamın Kalkan-Biraderleri’nin eski bir düsturundan alıntı yaptığını anlamıştı.

O günden beri aradan geçen haftalarda o deyişin taşıdığı ağırlığın -yolculuklarının yükünün- Tyrshammarlı yaşlı gazinin üzerinde nasıl bir etki yarattığı Cnân’ın gözünden kaçmamıştı. Feronantus Hıristiyanlık Âleminin uzak sınırlarına kadar seyahat etmiş olabilirdi ama bozkır hayal gücüne sığamayacak kadar genişti ve Cnân kimi zaman uzak ufuklara bakan Feronantus’un gözlerinde beliren ezici ümitsizliği okuyabilmekteydi. Başlangıçta basit gelen bir plan -doğuya doğru at süt, Kafatasları Diyarını geçip Moğol İmparatorluğu’nun merkezine ulaş ve Hanlar Hanı’nı öldür- öyle uzun bir yolculuk halini alıyordu ki yaşlı şövalye Batıyı kurtarmak için amaçlarına zamanında ulaşabileceklerinden şüphe duymaya başlıyordu.

“Şuradakinin adı Han Tengri Dağı,” dedi Cnân grubun geri kalanı da tepeye çıktığında, akşamüstü güneşinde ışıl ışıl parlayan beyaz zirveyi işaret ederek,. “Çungarya Geçidine iyice yaklaştık.” Dağ mavi ve gri bir bulut tabakasının üstünde yüzüyor, kindar tanrıların mistik ve erişilmez bir evi misali uçan bir mermer bloğu anımsatıyordu. “Güneş battığında karlar kızıla boyanır,” diye sözlerini tamamladı genç kadın.

Istvan homurdanıp yere tükürdü. Cnân adamın duyduklarına inanmadığı için mi böyle davrandığından, yoksa bir tür kötülükten sakınma hareketi mi yaptığından emin olamadı. Macar’ın son derece batıl inançlı biri olduğunu, yalnızca kendisinin görebildiği ruhlardan yakasını bir türlü kurtaramadığını giderek daha iyi anlıyordu. Istvan son birkaç haftadır kendini şapkasız mantarların etkisine büsbütün kaptırmamışsa da Cnân adamın üzerinde hâlâ gizli bir zula bulunduğundan ve ara sıra onlardan birini ağzına attığından şüpheleniyordu.

“Tengri,” diye düşündü Yasper, yüksek sesle. “Bu Moğol tanrısının adı değil mi?” Uzak dağların zirvelerinden gelen ışık simyacının suratından yansır gibiydi. “Yoksa o dağda mı yaşıyor?”

Cnân başını iki yana salladı. “Hayır, Moğollar öyle düşünmezler. Onlar ruhlara inanırlar. Her şeyin bir ruhu vardır; taşların, ağaçların ve hayvanların. Tüm bu ruhlar Tengri’den akıp gelen dünyanın bir parçasıdır.”

“Bu Hıristiyanlık’ın ruha bakış açısından çok da farklı değil,” diye belirtti Raphael.

“Ah, ama Hıristiyanlık’ta her bir ruh eşsiz ve farklıdır,” diye karşılık verdi Yasper. “Ruhun vücudunun içinde yaşar ve vücudun can verdiği zaman o ruh cennete gider. Buna rağmen hâlâ senin ruhundur. Fakat sanırım Moğollar bir şey öldüğünde ruhunun Tengri’ye döndüğüne ve tanrıları olarak gördükleri enginliğe karıştığına inanırlar. Yanılıyorsam düzelt, Cnân.”

Cnân omuz silkerek bu sohbetin şimdiden kendini aştığını belirtti.

“Sen Tanrından ayrısın Raphael,” diye devam etti Yasper. “Ama Moğolların ve dünyalarının öyle olduğundan kuşkuluyum. Hatta geçide ulaştığımızda bu kadar yüksekte, yani Gök Tanrı’nın diyarının bu denli yakınında varlığını sürdürebilen kayalara ve ağaçlara adanmış bir türbe bulacağımızdan eminim.”

“Kilisenin aradaki ayrımı uzun uzadıya tartışacak misyonerler göndermekten memnuniyet duyacağına eminim,” diye alaycı bir dille gözlemde bulundu Feronantus.

“Bu ikisi o tartışmayı şimdiden başlatabilir,” dedi Raedwulf. “Nasılsa yolculuğumuzun bitmesine daha günler var.”

Feronantus okçunun hevesi karşısında gülümsedi. “Ben bir savaşçıyım,” dedi. “İlahiyatçı veya filozof değil. Tüm bu mevzular benim basit kavrayışımın çok ötesinde ve korkarım ki böyle bir konu bana anlamsız gelecektir.”

“Bence kavrayışın hiç de basit değil,” diye dalga geçti Raphael.

“Olabilir,” dedi Feronantus. “Ama bu yine de benim kavrayışım.” Yaşlı gazi, atının dizginlerini şaklatarak hayvanı yeniden yokuş yukarı giden patikaya sürdü. Manzara seyretme ve çene çalma zamanının sona erdiğini sezinleyen diğerleri de onu takip etti. Sonunda geriye yalnızca Cnân ile Raphael kaldı.

“Bak,” dedi genç kadın, parmağıyla işaret ederek. “Görüyor musun?”

Raphael kafa salladı. Dağın tepesinde rüzgârlar esiyor, en uçta da yüksek bir kuleye takılmış bir tül perdeyi andıran beyaz sisler uçuşuyordu. Onun altında kalan dağ yamacıysa renk değiştiriyordu: altın sarısından kızıla doğru.

“Kalkan-Biraderleri hakkında pek çok öykü duydum, ama içlerinde çok az gerçeklik payı olduğundan kuşkulanıyorum. Hepsi de ticaret yollarındayken dinlediğin cinsten hayali masallara benziyor,” dedi Cnân, diğerleri işitme mesafesinden çıktığı sırada. “Hıristiyanların Tanrısı adına savaşırmış gibi davranıyorsunuz ama yeminlerinizi başka birine ediyorsunuz, öyle değil mi?”

“Ettiğim yemin senin gibi insanları ve diğer masumları korumak için olduğu sürece fark eder mi?” karşılığını verdi Raphael.

“Hepiniz aynı yemini mi ediyorsunuz?” diye sordu kadın.

“Evet,” dedi Raphael.

“Ama bu bazılarınız için farklı bir anlama geliyor, değil mi?” diye üsteledi Cnân.

“Evet,” dedi Raphael usulca. “Korkarım öyle.”

Han Tengri önlerinde baştan aşağı kana boyanıyordu.

Rüzgâr öyle yüksek bir gürültüyle ve şevkle uğulduyordu ki geçidi aşıp öteki taraftan hızla inmeye başlamalarının ardından günün geri kalanı boyunca Raphael’in kulakları tıkalı kaldı. Kafasının içi hâlâ Boreas’ın, yani katıksız hiddetiyle onları geri püskürtmeye çalışmış öfkeli kuzey rüzgârının çığlığımsı yankısıyla doluydu.

Tüm engellere rağmen inatla ilerlemeyi sürdürmüş, atları daha fazla yürümeye yanaşmadığında onları dizginlerinden tutup sürüklemişlerdi. Raphael’in Mısır’daki Haçlı Seferine katılmışlığı vardı; Kahire’ye yapılan ve faciayla sonuçlanan o ilerleyiş onu iyice sınamıştı. Diğer grup üyeleri de benzer seferlere katılmışlardı ve hepsi de iradelerinin herhangi bir geçici acıdan daha kuvvetli olduğunun farkındaydı. Hepsi de bir yolculuğu tamamlamanın tek yolunun önlerindeki yola odaklanmak olduğunu biliyordu. Önce bir ayağınızı öne atardınız, sonra da diğerini. Kıpırtısız ufka veya sabit güneşe bakmazdınız. Ve Kalkan-Biraderleri daima bir adım daha atabilirlerdi.

Geçit, sanki Tanrı -ya da Tengri- bizzat dağın omzuna bir kesik atmışçasına daracık bir yarıktan ibaretti ve dehşet içindeki atlarını kayalık derbentte çekerlerken rüzgâr neredeyse fiziksel bir şiddetle uğulduyordu. Geçidin doğu tarafında dik bir iniş mevcuttu. Hava o kadar çabuk karardı ki Raphael’e güneş geçidin arkasına iner inmez Tanrı tarafından söndürülmüş gibi geldi. Yine de daha şimdiden kar hattını geride bırakmışlardı.

Yolları uzun-ince ağaçlarla dolu, sonu gelmez bir ormana doğru indi. Yaprak dökmeyen bu ağaçlar Raphael’in daha önce gördüklerine hiç benzemiyorlardı. İğneli yapraklar tıpkı Batı’daki ağaçlarda olduğu gibi uzun ve sivriydi ama dallar gövdelere çok daha yakındı. Batıdaki yaprak dökmeyen ağaçlar, bitkin yolculara sığınabilecekleri bir yer temin edercesine dallarını genişçe açardı; Tien Şan’ın doğu yamaçlarındaki ağaçlarsa yabancılardan hazzetmiyormuş gibi görünüyordu.

Grup uzun vadiye doğru inmeyi sürdürürken hekim durmaksızın izleniyormuş gibi bir hisse kapıldı. Bu topraklar onların birer istilacı olduğunu biliyor ve onlara kuşkuyla bakıyordu.

Raphael o gece çok az uyudu.

Öğleye doğru iğne yapraklı ağaçlar seyrelmeye, aralarına güdük ve geniş yapraklı başka ağaçlar karışmaya başladı. Raedwulf onların ceviz ağacı olduğunu anladı ve Yasper’la beraber atından inip birkaç çuvalın içini sert kabuklu yemişlerle doldurdu. Istvan yemişleri çıplak elleriyle kırmaktan epeyce zevk aldı.

Raphael cevizlere bakarak civarda bir su kaynağı bulunduğundan kuşkulandı ve bir saat sonra grup vadinin havzasına sığınmış, berrak bir dağ gölüne rastladı. Gölün güney ucundaki kayalık bir moren, doğal bir set vazifesi görüyordu ve içindeki su bulutlarla bezeli, solgun gökyüzünden daha maviydi.

Ve çok daha soğuktu.

Durmalarını işaret eden Feronantus geceyi gölün kıyısında geçireceklerini ilan etti. Birkaç haftadır dur durak bilmeden yol alıyorlardı ve seyahatlerinin zorluğu herkesin suratından açıkça okunuyordu. Bulundukları yerde güneş kayaları ısıtıyordu, fazla bir rüzgâr yoktu (özellikle de geçitte uluyan boraya kıyasla) ve halihazırda yiyecek-içecek mevcuttu. Kısacası iyi bir kamp alanı bulmuşlardı.

Göle ilk giren Yasper oldu. Simyacı kaskatı kesilmiş giysilerini biraz zorlanarak çıkardı, sonra da tiz bir savaş narası atarak suya doğru koşturdu. Solgun bacakları göle girerken sesi panikle doldu ve sözleri küfre dönüştü. Yine de durmadı, sonunda başı su yüzeyinin altında kayboldu. Neredeyse hiç vakit geçirmeden -tir tir titreyerek, dişleri takırdayarak ve dudakları mosmor vaziyette- dışarı çıktı, fakat morali büyük ölçüde düzelmişti. “Göründüğünden daha sıcak!” diye grubun geri kalanına bağırdıysa da herkesin yüzünde şüpheli ifadeler vardı. Simyacı Istvan’a doğru su sıçrattı, Macar da sıcak kömürlerden sakınırcasına geri kaçtı.

“Önce sen,” dedi Vera, Raphael’in kalkık kaşlarına cevaben. Kadının yüz ifadesi tartışmaya mahal vermiyordu.

28.BÖLÜM

BURHAN-HALDUN’UN GÖLGESİNDE

Arazi daha kayalık bir hale büründükçe kervan dar bir formasyona geçti ve daha dolambaçlı bir seyir izledi. Uzayıp incelmiş vaziyetteki kervan, o sırada kayalık bir sırtın güneşten ısınmış, düz tepesinde oturan Ganşuk’a karnını yeni doyurup şişmiş ve ufalanan taş yığınlarının arasında ağır ağır kayıp giden bir yılanı hatırlatıyordu. Ötede, bir günlük yolculuk mesafesi kadar geride çayırlar vardı. O uçsuz bucaksız denizin kıyısını bulup arkalarında bırakmışlardı.

Şimdi tam pusu zamanıydı. Bu arazide pek çok taktiksel avantaj mevcuttu: dar yol kervanı yayılmaya zorlayarak devriyelerin onu doğru düzgün korumasını güçleştiriyor, kayalar bir taarruzun başlatılabileceği çok sayıda saklanma yeri sağlıyor, yine aynı kayalar geri çekilirken kullanılabilecek birer siper vazifesi görüyordu. Peki neden Çinliler onlara ovalarda saldırmışlardı? Hem sayıca daha azlardı, hem de kervan o sırada sabit bir savunma konumundaydı.

Ganşuk bir elini gözlerine siper ederek yılankavi kervanın şişkin orta kısmında gezinen minik şekillere baktı. Torguudlar ile onların sonu gelmez devriyeleri çomakla dürtülmüş bir karınca yuvası misali saldırıdan bu yana hep ihtiyatlı ve huzursuzdu.

Ganşuk’un atı hafifçe kişnedi. At, tanıdığı bir başka bineği tespit etmişti ve Ganşuk kendini yaklaşan binicinin Lian olduğunu umarken buldu. Yine de öyle olamayacağını biliyordu ve arkasına bir göz atarken bu fikrin anlık heyecanından sıyrıldı.

At siyahtı, binicisi de siyahlara bürünmüştü. Adamın uzun sakalı peşi sıra geliyordu.

“Efendi Cucay,” diyen Ganşuk dizlerinin üstünde doğruldu, ayağa kalkmayı düşündü, sonra da öyle yaptığı takdirde diğer adamdan daha uzun olacağını fark ederek bundan çabucak vazgeçti ve diz çökmüş bir vaziyette durmaya devam etti. Kayalık yüzeydeki bir çıkıntı sol dizine baskı yaptığı için üstünkörü bir selam verirken hafifçe yalpaladı.

Cucay da kafa sallayarak onu selamladı ve atından indi. Kayalık sırta kolayca tırmandı, sonra da ayaklarını iki yana açarak durdu. “Bizi kolayca görebilirler,” dedi, manzarayı gözden geçirirken.

Ganşuk ayağa kalkıp pantolonundaki tozu toprağı silkeledi. “Heybetli bir surete sahipsiniz,” diye belirtti, “ve araziye iyi uyum sağlamıyorsunuz. Umarım bizi görebiliyorlardır.”

Cucay onu göz ucuyla süzdü. “Peki ya sen? Ben gelmeden önce seni Çinli bir akıncıyla karıştırmazlar mıydı?”

“Karıştırsalar bile çok uzaktalar.” Ganşuk birkaç gün önce Tarbagatay’la yaptığı okçuluk yarışını düşündü. “Torguudların arasında yetenekli okçular var ama beni vurmayı umabilmek için çok daha fazla yaklaşmaları lazım. Onların oklarını yukarıya atmaları gerekiyor; benimse aşağıya. Dolayısıyla menzilim daha geniş. O kadar yaklaştıkları zaman da kendilerinden biri ile bir Çinli okçu arasındaki farkı herhalde ayırt edebilirler.”

Cucay kafa salladı. “Epey iyimser düşünüyorsun.”

“İyimserden çok stratejik,” diye düzeltti Ganşuk.

“Elbette,” diye onayladı Cucay. “Üstelik bu konum bize bir miktar mahremiyet sağlıyor.”

“Evet, öyle,” dedi Ganşuk, neyin bu kadar önemli olduğunu merak eder ve bir yandan da sebepten korkarken.

“Ben de stratejik düşünmeye yatkın biriyimdir. Ne var ki bunu daha az bir iyimserlikle yaparım. Makamım gereği Kağan’ın güvenliği ve sıhhatiyle ilgili önemli kararlar almam beklenir. Normalde bunu yaparken kararlarımı uygulayacak olanlara dil dökmem gerekmez. Ben emir veririm, sen ve senin gibiler o emri uygularsınız. İmparatorluk bu şekilde faaliyetini sürdürür.”

“Elbette Efendi Cucay,” diyen Ganşuk başını eğdi.

“Ama bunlar pek de normal zamanlar sayılmaz, değil mi?”

Cucay’ın gelişi karşısında kapıldığı şaşkınlığa ve yaptığı keşfin bölünmesinden duyduğu rahatsızlığa rağmen Ganşuk dudaklarının buruk bir tebessümle kıvrılmasına izin verdi. İmparatorluğun üzerindeki kontrolünü geri kazanmak isteyen Hanlar Han’ı, şamanlarının tavsiyesi doğrultusunda efsanevi bir hayvanı avlamak için Moğol halkının kutsal anayurduna gidiyordu. Bu esnada generali Subutay da imparatorluğu Ögeday’ın babasının, yani Moğolların gelmiş geçmiş en büyük liderinin fethettiği uzak diyarların ötesine kadar genişletmeye hazırlanıyordu. Hayır, bunlar hiç de normal zamanlar değildi.

“Böyle zamanlarda imparatorluk mensuplarının daha ziyade kendilerini düşünmeleri mümkün müdür?” diye sordu Cucay. “Kendi arzularını ve heveslerini Kağan’ın ve dolayısıyla da imparatorluğun arzularının ve heveslerinin önüne koymaları mümkün müdür?” Genzini temizleyen Ganşuk başdanışmanın sahiden de bu soruya bir yanıt mı aradığını, yoksa yapılacak en iyi şeyin nasıl karşılık vermesi gerektiğinin açıkça gösterilmesi için beklemek mi olduğunu kafasında değerlendirdi. Cucay’dan tarafa bir göz attığında Kağan’ın başdanışmanının kendisini tek kaşını kısmen kaldırmış bir vaziyette, dikkatle süzdüğünü fark etti.

“Şey... mümkündür,” dedi Ganşuk. Sonra biraz cesaretlendi. “Fakat bazı bireyler hep o şekilde düşünürler.”

“Eğer öyleyse ve -diyelim ki- imparatorluğa faydaları dokunuyorsa imparatorluk onların sorumsuzluğunu görmezden mi gelmelidir? Peki ya faydalarını yitirirlerse ne olur?”

Ganşuk hissettiğinden daha sakin bir tavırla omuz sikti. “Elden çıkartılırlar,” dedi, Cucay’ın belirtmeye çalıştığı ana fikirden kaçınmamayı seçerek.

“Elden çıkartılırlar,” diye sesli düşündü Cucay, sakalını sıvazlayarak. Başdanışman rol kesermiş, karşısındakini korkutmaya çalışırcasına gereğinden daha ciddi davranırmış gibi geliyordu Ganşuk’a. İyi de niye? diye aklından geçirdi delikanlı. Benden bir itirafta bulunmamı mı bekliyor? Kağan konusunda benden istediği her şeyi yapmadım mı? O anda kalbi tekler gibi oldu. Lian!

“Çinlilerin Kağan’ın kervanına niçin saldırdıklarını biliyor musun?” diye sordu Cucay, ansızın.

“Çin... Çinliler mi?” diye kekeledi Ganşuk.

“Evet, Çinli akıncılar. Sence Kağan’a suikast düzenlemeye mi çalışıyorlardı, yoksa başka bir amaçları mı vardı? Mesela hırsızlık gibi.”

Ganşuk sertçe yutkundu ve içinin ne kadar rahatladığını belli etmemeye çalıştı. Cucay’ın derdi Lian’la arasındaki ilişki değildi. “Bilmiyorum Efendi Cucay,” dedi delikanlı, göğsü gevşeyerek. “Saldırının büyük bölümünü bir tutsak olarak geçirdim.”

“Evet, ben de öyle duydum. Peki o tutsaklık sırasında, ki söylememin mahsuru yoksa bu çok utanç verici bir olay, planlarından bahsettiklerini duymadın mı?”

Ganşuk yüzünün kızardığını hissetti. “Çince konuşuyorlardı Efendi Cucay.”

“Ah, evet. Elbette. Peki Lian sana...?”

“Çince öğretmedi mi?” Ganşuk başını iki yana salladı. “İsterseniz ona da sorabilirsiniz Efendi Cucay, ama sanırım bana doğru düzgün Moğolca konuşmayı öğretmekte bile yeterince zorlandığını söyleyecektir.”

Cucay güldü. “İyi dedin. Peki ya taktikleri? Torguudların tepkisi?”

Ganşuk adamın sorguladığı konu hakkında fikrini değiştirdiğini sezdi. Ne dediğinden veya demediğinden emin değildi ama Cucay belirli bir konuda ikna olmuşa benziyordu. Yahut sadece o konuyu şimdilik bir kenara kaldırmakla yetiniyordu. Ganşuk başdanışmanın sorularını daha iyi dinlemediği için kendi kendine kızdı. “Ben Torguudların bir mensubu değilim,” dedi dikkatle. “Askeri tepkileri hakkında tahmin yürütmem doğru olmaz.”

“Ah, ne kadar diplomatik bir cevap,” dedi Cucay. “Herhalde böyle konuşmanı Lian tembihlemiştir.”

Tepesi atan Ganşuk dilini tuttu ve başını hafifçe eğmekle yetindi.

“Sormamın sebebi,” diye devam etti Cucay, “sana bir emir verip geçmek yerine belirli bir konuda fikrini alarak stratejik bir avantaj kazanılabilecek olmam.”

“Size hizmet etmek benim için bir şereftir Efendi Cucay,” diye konuştu Ganşuk.

Cucay delikanlının bu dalkavukça cevabı karşısında bir kaşını kaldırdı. “Munokhoy’dan Kağan’ın özel muhafızlarının komutanlığını bırakmasını isteyeceğim,” dedi.

Ganşuk’un kalp atışları bir anda hızlandı ve yanaklarıyla alnına sıcak bastı. Dizleri titreyen delikanlı birbirine karışan düşüncelerini bir düzene sokmaya çalışırken hafifçe sallandı. Yüzünde ne gibi bir ifade belirdiğini bilmese de soruya hazırlıksız yakalandığının Cucay tarafından anlaşıldığından emindi. Kağan’a gerektiği gibi hizmet edemeyenlerden bahsederken kastettiği bu muydu? diye meraklandı. Yoksa Cucay’ın sorularının kendisiyle hiçbir ilgisi yok muydu?

Cucay nadir rastlanılan bir konuşkanlık sergileyerek sözlerine açıklık getirdi. “Munokhoy bozkırlarda veya—” Kolunun bir hareketiyle önlerinde uzanan araziyi gösterdi, “—dağlarda adamlara önderlik etmeye uygun değil. Kervanı gözlemen için seni buraya o mu yolladı? Hayır. Bu senin kararındı. Kağan üzerinden geçmeden önce araziyi inceleme gereği duydun. Munokhoy ömrünü duvarlar arkasında geçirmiş bir adam gibi düşünüyor.”

Ganşuk sağ kulağının arkasını kaşıdı. “Size Kağan’ın duvarlarının ötesinde savaşmış biri lazım,” dedi yavaşça, Cucay’ın ne kastettiğini anlayarak. Sonra kısa bir süreliğine başdanışmanın sözlerine devam etmesini bekledi, ama Cucay hiçbir şey söylemeyince buna çok da şaşırmadı. Bu Cucay’ın seyrek başvurduğu bir yöntem değildi: bir konuşma başlat, sonra da sessiz kal. Başdanışmanın sınırsız bir sabrı vardı; bir avcı olsaydı muhtemelen en temkinli geyikten bile daha fazla bekleyebilirdi. Kağan’ın sarayının kıdemli bir mensubu olaraksa sessizliği dayanılmaz kılmakta ondan daha hünerli hiç kimse yoktu. Delikanlı Lian'dan ders aldıkça Cucay’ın tekniklerinin avantajlarını daha iyi anlar olmuştu. İnsanlar yaratılmasında rol oynadıklarına inandıkları şeylere daha kolay inanırlardı. Bir adama emir verirsen o emri layıkıyla yerine getirebilirdi; fakat bir fikre sahip çıkmasını sağlarsan onu çok daha büyük bir hevesle gerçekleştirmeye çalışmaz mıydı?

Ganşuk elinde olmadan Ögeday’ın Burhan-Haldun’a gitmek için Karakurumdan ayrılma kararını düşündü. Kendisi de bir bakıma Kağan’ı bu fikrin ona ait olduğuna inandırmamış mıydı?

“Efendi Cucay...” diye söze girdi.

“Hımmm?” Cucay delikanlının orada bulunduğunu unutmuş gibiydi.

“Kendimi sıradışı bir durumun içinde buluyorum,” dedi Ganşuk. “Sizin de dediğiniz gibi genellikle beni kararlarınızdan haberdar edersiniz ve ben de o kararları uygularım. Ama şimdi ayağıma kadar gelip benden belirli bir konuda fikir belirtmemi ister gibi gözüküyorsunuz.”

Cucay dikkatini aşağıdaki araziden ayırmaksızın dalgın bir edayla kafa salladı.

“Buna rağmen olası tüm kararların olası tüm sonuçlarını çoktan enine boyuna düşünmediğinizi hiç sanmıyorum. Benden bu konuda sizinkinden bile daha kapsamlı bir fikir yürütmemi mi bekliyorsunuz? Yoksa verdiğiniz kararı değiştirmem mi gerekiyor?”

“Kararımı değiştirmek mi?” Cucay bir kaşını kaldırdı. “Sence nasıl bir karar verdim ki?”

Ganşuk başdanışmanı temkinli gözlerle süzdü ve sorunun cevabı dilinin ucuna kadar gelmesine rağmen sustu. Başka ne diye buraya kadar gelip bana bunları söylesin ki? Benden o makamı istememi mi bekliyor? Ganşuk neredeyse kafasında belirir belirmez bu fikri kafasından atmaya çalıştıysa da ondan bir türlü kurtulamadı. Ben, bir Torguud komutanı ha? Öyle bir şeyin belli başlı faydaları olurdu elbette. Ayrıca Kağan’ın hizmetinde Ganşuk’a güvenmeyen pek çok kişi bulunsa dahi tıpkı Tarbagatay’ın saygısını kazandığı gibi onların da gözüne girebilirdi. Tek yapması gereken Kağan’a bağlılığının ne kadar derin olduğunu ispatlamaktı; zaten tüm bu av seferi Kağan’a bağlılığını gösterme çabalarının sonucu değil miydi? Adamların zamanla ona ısınacakları kesindi. Ganşuk daha önce de askerlere komuta etmişti ve bunu tekrar yapabilirdi.

Peki ya Munokhoy? Ganşuk durduk yerde ona karşı bir empati duydu. Munokhoy ne kadar zalim ve bencil olursa olsun uzun yıllar Kağan’a iyi hizmet vermişti, yoksa mevcut rütbesine asla terfi ettirilmezdi. Birinin ne kadar kolayca, üstelik de bir yabancı karşısında, gözden çıkarılabileceğini görmek huzur kaçırıcıydı. Cucay’ı aynı şeyi bana da yapmaktan ne alıkoyabilir? diye merakla içinden geçirdi.

Peki ya Lian? Onun bu habere tepkisi ne olurdu? Ganşuk’un Kağanı ona tercih ettiğini mi düşünürdü? Yerinde olsam ben öyle düşünürdüm, diye kendi kendine itiraf etti delikanlı. Acaba tekrar kaçmayı dener ve Ganşuk’un onu kovalaması gerekirdi miydi? İtaatsizlik ettiği için ona genç kadını öldürmesini emrederler miydi?

Ganşuk gerilen sinirlerini yatıştırmak amacıyla derin bir nefes aldı. Olası tüm sonuçları incelemeye çalışan zihni karman çorman oluyor, kendini Lian’ın bahsettiği o Çin oyununu oynarmış gibi hissediyordu: ahşap bir tablanın üstünde siyah ve beyaz pullarla oynanan; Lian’ın kurallarını iki dakikadan daha kısa bir sürede anlattığı, ardından bir saat boyunca oyunun stratejilerinden bahsederek delikanlının beynini uyuşturduğu bir oyun. Cucay belli ki gerçek bir weiqi ustasıydı ve Ganşuk şimdiden savunmaya çekildiği ilk oyununu oynarmış gibi hissediyordu.

Bu meseleye anlamadığın bir oyun gözüyle bakma, diye kendine nasihat verdi. Onu başarılı olduğun bir şeyle kıyasla. Köşeye sıkıştırıldığını ve savunmaya çekildiğini hisseden bir savaşçının elinde ne gibi seçenekler kalırdı? Daha stratejik düşün. En iyi savunma hangisidir?

Rolleri değiştir. Saldırgan haline gel. Düşmana karşı koy.

“Maksadınız nedir Efendi Cucay?” diye sordu Ganşuk.

Cucay’ın yüzü kısa bir süre ifadesiz kaldı ve fazla ileri gittiğinden korkarak midesi düğümlenen Ganşuk kızarıp bozardı. Fakat sonra Cucay’ın kaşları kalktı ve sakalının arasında şaşkın bir tebessüm belirdi. Ganşuk başdanışmanın tepkisini anlamamasına rağmen beklediğinden daha iyi olduğu kesindi.

“Çok açık ve akıllıca bir soru sordun Ganşuk,” dedi adam. “Bayan Lian bana senin sözünü esirgemeyen biri olduğunu söylemişti, hem de pek çok kereler. Üstelik de bu alışkanlığını saray adabıyla gizlemek için harcadığı onca çabaya rağmen.”

Ganşuk yüzünün biraz daha kızardığını hissetti ama bakışlarını diğer adamınkilerden kaçırmadı. Saldırını kesme.

“Güneş, yağmur ve iyi bir tohum bile bereketsiz toprakta mahsul vermez.” Cucay’ın tebessümü genişledi. “Senin bir savaşçı ve avcı olduğunu biliyorum; fakat çiftçiliğin temel kurallarından da anlıyorsundur herhalde, değil mi?”

“Evet, Efendi Cucay.” Ganşuk asabiyetini sesine yansıtmadı.

“Bir çiftçi bereketsiz bir toprağa denk gelirse vaz mı geçer, yoksa yeni bir toprak mı bulur?”

“Yeni bir toprak bulur.”

“Peki o yeni bir toprak ararken ailesine, atlarına ve ineklerine ne olur?”

“Onların bakımını sağlamaya devam etmelidir.”

“Demek ki verimli toprağı çabucak bulması, tohumlarını ekmesi, narin bitkilerle yakından ilgilenmesi ve her zamanki gibi mahsulünü kaldırması gerekir. Hem de olabildiğince az karışıklık yaratarak.”

“Kusura bakmayın Efendi Cucay, ama karışıklık yaratmadan Munokhoy’u mevcut mevkiinden almanın mümkünatı yok.”

“Elbette yok,” deyip sabırsız bir homurtu çıkardı başdanışman.

“Onun yerine beni geçirmek... çok fazla karışıklık yaratacaktır,” diye belirtti Ganşuk. Munokhoy’un görevi için iyi bir seçim olsaydı bile böyle bir karar asabi Torguud komutanını daha da zıvanadan çıkarırdı.

Cucay bir parmağını kaldırıp dudaklarına değdirdi. “Öyle mi? Sence imparatorluğun seni yükseltmekle sağlayacağı yarar, Munokhoy’u elden çıkarmakla karşılaşacağı zarardan daha mı az olur?”

Ganşuk sözlerinin bu şekilde çarpıtılmasından hoşnut değildi. Üstelik Cucay’ın sakin görünümünün altında bir başka imalı sorular yumağı daha yatıyor, genç adamı tuzağa düşürmeyi bekliyordu. Derken Ganşuk bir anda bu çıkmazdan kurtulmanın bir yolunu buldu. “Daha uygun olabilecek biri daha var,” diye önerdi. “Namkay Kardeş.”

Cucay parmağını dudaklarından ayırmadan hafifçe omuz silkti. Başdanışmanın Namkay’ı daha önce de değerlendirdiğini anlayan Ganşuk hemen açıklamaya girişti. “Namkay’ı önermemin sebebi size veya Kağan’a yönelik vazifemden sakınmaya çalışmam değil Efendi Cucay. Öyle bir mevkie layık olmadığımı da düşünmüyorum, çünkü layığım. Mesele sadece...”

Cucay’ın yüz ifadesi kendisine söylenenleri dikkatle dinlediğini, fakat henüz ikna olmadığını söylüyordu.

Ganşuk hızlı düşünerek iddiasını destekleyecek asıl sebepleri dile getirmeye çalıştı. “Namkay da bir bozkır savaşçısı. Üstelik benden çok daha uzun bir süredir bu adamlarla iç içe. O nasıl ki onları iyi tanıyorsa adamlar da onu iyi tanıyorlar. Bense adamlardan çoğuna yabancıyım.”

Cucay hafifçe kafa salladı. Devam et.

“Munokhoy öfkeye kapılıp mantıksız davrandığında ve kimseye komuta edemeyecek bir hale düştüğünde Namkay’ın ona kafa tuttuğunu gördüm. Askerler Namkay’ın liderliğini doğal karşılıyorlar. Ona çok daha çabuk saygı duyarlar.”

“Saygı bir liderde bulunması gereken önemli bir özelliktir,” dedi Cucay, Ganşuk’u konuşmaya devam etmesi için teşvik ederek.

“Üstelik Munokhoy benden nefret ettiği gibi ondan etmiyor. Kendini daha az hakarete uğramış hissedecek ve daha hafif bir tepki verecektir.”

“Demek öyle?” Cucay söylenenler üzerinde düşündü. “Önerin kulağa saçma gelmiyor, Ganşuk; üstelik de onu ayaküstü bulmana rağmen.” Başdanışman kısa bir tebessüm etti, fakat hemen sonra yüz ifadesi sertleşti. “Lâkin Munokhoy’un tepkisinin daha hafif olacağını söylüyorsun...”

“Evet,” diye doğruladı Ganşuk.

“Yine de bir tepki verecek,” dedi Cucay. “Sana duyduğu kin azalmayacak. Sadece rütbesinin kısıtlamalarından kurtulup serbest kalacak.”

Ganşuk’un nefesi kesilir gibi oldu. Munokhoy mevkiini yitirdikten sonra Lian’ın peşine düşebilecekti. İki Batılı arasındaki gladyatör dövüşünden beri Munokhoy’un genç kadına attığı kaçamak bakışlar Ganşuk’a tetikte bekleyerek uygun zamanı kollayan bir yırtıcıyı hatırlatıyordu.

Başdanışman, Munokhoy’un rütbesini düşürmesinin muhtemelen böyle bir sonuç doğuracağını biliyor olmalıydı. Öfkeye kapılan delikanlı yumruklarını sıktığını fark etti. Lian yanlarında olsa bu tepkisi yüzünden onu bir güzel azarlardı. Ganşuk genç kadının sesini duyar gibiydi: Bu tam da vermeni beklediği tepki. Başdanışmanı ölümcül bir oyun oynamakla suçlayası gelse de Ganşuk nefes alış-verişlerini bir düzene soktu ve gözünü ellerine dikip onları gevşemeye zorladı.

“Namkay iyi bir seçenek Ganşuk,” dedi Cucay, delikanlının sıkıntısına aldırış etmeden. “Hatta pek çok açıdan daha iyi bir seçenek.”

Ganşuk bu sözler karşısında sevinç ile hüsranın tuhaf bir bileşimini hissetti. Kapıldığı duygusal fırtına kafa karıştırıcıydı. Savaş meydanındayken böyle bir şaşkınlık, bu tür bir gözüpeklik ve kararsızlık ölümcül sonuçlar doğururdu. Dikkatini bir an önce toparlaması gerekiyordu.

“Lâkin Namkay sadece bir seçenek olarak kalacak,” diye açıkladı Cucay. “Çağatay Han’a elçi seçilmeni sağlayan geniş fikirlilik onda yok. Namkay imparatorluğun uzak uçlarına kadar gitmedi; farklı askeri kültürleri tecrübe etmedi.” Cucay sert bakışlarla Ganşuk’u süzdü. “O yabancı şehirlerin sokaklarında silah arkadaşlarının ölmelerine tanıklık etmedi. Ölümle gerçekten karşı karşıya kalmadı ve bu yüzden öyle bir zamanda adamlarına güçlü olmalarını söyleyemez.”

Ganşuk bakışlarını yere dikti. Beyninde dört dönen duygu fırtınası Cucay’ın övgüleri karşısında dindi. “Beni çok fazla onurlandırıyorsunuz Efendi Cucay,” diye mırıldandı.

Cucay bir müddet sessiz kaldı. “Belki,” dedi sonunda. “Yine de son yaşanan olaylar açıkça gösteriyor ki eğer gücünü korumak istiyorsa imparatorluğun daha az sorgusuz sualsiz bağlılığa ve daha çok...”

“Daha çok ne, Efendi Cucay?”

“Bu soruyu bir Torguud komutanı olarak mı, yoksa bozkırların hür bir savaşçısı, imparatorluğun ihtiyaçlarından çok kendisininkileri düşünen biri olarak mı soruyorsun?”

Kendisine bir tuzak kurulduğunu hisseden Ganşuk tereddüde kapıldı. “Özür dilerim Efendi Cucay. Yalnızca kağanına elinden gelen her şekilde yardım etmek isteyen kaygılı bir imparatorluk savaşçısı olarak soruyordum.”

Cucay bir kahkaha attı. “Hiç de herkesin sandığı kadar budala biri değilsin Ganşuk.”

Delikanlı gevrek gevrek güldü. “Lütfen bunu başka hiç kimseye söylemeyin.”

“Ah, söylemem.” Cucay iç geçirip bir süre sakalının ucuyla oynadı. “Sorununu Torguud muhafızlarını arkana alarak çözmen çok daha kolay olur.”

Başdanışmanın eli omzunu sıkarken Ganşuk gerildi. “O sorun sadece beni ilgilendirir Efendi Cucay. Onu kendi başıma çözmem daha uygun olacaktır.”

“Evet Ganşuk,” dedi Cucay. “Orası öyle. Üstelik de daha az karışıklık çıkacaktır. Çok daha az.”

Ganşuk başdanışmanın atına binip gitmesini seyretmedi, öyle yapmaktansa zikzaklı bir seyir izleyen kervana baktı ve devriye gezen Torguud atlılarını temsil eden minicik noktaları takip etti.

Acaba içlerinden hangisi Munokhoy’du?

Kervanın menzile girmesini bekleyebilir, sonra da sorununu tek bir okla çözebilirdi. Böylesi çok daha kolay olurdu.

Ganşuk iç geçirip başını iki yana salladı. Bir ok ne kadar etkili olursa olsun en az onun kadar kötü sonuçlar doğurabilirdi. Hayır, başka bir yol bulması lazımdı. Daha az karışıklık yaratacak bir yol.

Sabret, dedi kendi kendine, atına doğru yürürken. Gerçek bir avcı, avı ortaya çıkana kadar beklemeyi bilir.

Kervan, Kerulen Nehrine vardığında onu yirmi atlık bir birlik karşıladı. Kervana dörtnala yaklaşırlarken her bir binicinin elinde bir sırık vardı ve uçlarına takılı olan gök mavisi bayraklar rüzgârda savrulup dalgalanmaktaydı. Torguudlar süvarilerin önünden çekildi ve yeni gelenler aniden bastıran bir sağanak gibi onların arasından sıyrılıp geçti. Kağan’ın ger’inin önündeki kalabalık muhafız grubunun yanına ulaştıklarında neredeyse aynı anda atlarını durdurup aşağı atladılar, yere iner inmez de bir dizlerinin üzerine çöktüler. Cüppelerine dikilmiş gök mavisi ok başı motifleri kim olduklarını ele veriyordu: Darkhatlar. Cengiz Han için kutsal olan toprakların -doğum yerinin, kabrinin ve Burhan-Haldun da dahil olmak üzere ötesindeki bölgenin- koruyucuları.

Torguudlardan bazıları tedirginlikle kıpırdanarak atlarını sakinleştirmeye çalıştılar. Darkhatlar ise hareketsiz kalıp Ögeday’ın ger'inden çıkmasını beklediler. Bu tablo oradakilere çok uzun gelen bir süre boyunca bozulmadan korundu, sonra çadırın kanatları savrularak açıldı ve Hanlar Han’ı dışarı çıktı.

Ögeday dar platformun tırabzanına yaslandı ve niçin böyle ansızın kampına geldiklerine anlam veremezmiş gibi Darkhatlara uzun uzun baktı. Tam adamların varlıklarına duyduğu ilgiyi yitirecekmiş gibi gözüktüğü sırada Darkhatlardan biri ayağa fırladı ve iki kolunu birden havaya kaldırarak Kağanı selamladı.

“Selam sana Ögeday Kağan,” dedi adam. “Ben, Galtay, size babanızın topraklarına hoşgeldiniz diyorum.”

“Selam sana Galtay, babamın mirasının sadık ve ebedi bekçisi,” diye karşılık verdi Ögeday. Diğer Darkhatları da kapsarcasına kolunu savurdu. “Selam size sadık bekçiler.”

Galtay uzun boylu değilse bile gürbüzdü ve havanın yıprattığı kalın bir cilde sahipti. İnce gözleri suratındaki badem biçimli yarıklardan ibaretti. “Ey Kağan, böyle kudretli bir maiyetle beraber bu topraklara gelmenizin sebebi nedir?” diye sordu.

“Bir ziyaret,” cevabını verdi Ögeday. “Dağ geçitlerinden geçerken kılavuzlarına ihtiyacımız olacak.”

“Seve seve,” diyen Galtay eğilerek selam verdi.

“Ah, bir şey daha var,” dedi Ögeday, sanki aklına yeni bir fikir gelmiş gibi. “Babamın mezarını görmek istiyorum.” Munokhoy’u bulana kadar bakışlarını orada toplanmış Torguudların üstünde gezdirdi. “Kervan yola bensiz devam edecek,” diye talimat verdi. “Hava kararmadan önce size yetişirim.”

“Kağanım—” diye başladı Munokhoy.

“Emirlerini duydun Komutan.”

Ögeday yanı başından gelen ses karşısında hafifçe irkildi.

Kağan’ın arkasında duran Cucay onunla arasında saygılı bir mesafe bırakmışsa da upuzun boyu yüzünden Ögeday’ın kambur suretine tepeden bakar gibiydi. “Görevin kervanın güvenliğini sağlamak,” diye açıkladı başdanışman. “Kağan’a Namkay ve diğer birkaç kişi eşlik edecek. Tabii ben de.” Başını Ögeday’a doğru eğdi. “Tabii izniniz olursa, Kağan’ım. Ben de babanıza ve müteveffa dostuma hürmetlerimi sunmak isterim.”

“Elbette,” diyen Ögeday yüzünü ekşitip ağzını çirkin bir sırıtışla kıvırdı.

Kerulen ile Bruçi nehirlerinin arasındaki rüzgârlı ova yabani otlarla kaplıydı. Nehirlerin daha yakınındaysa akan sulara doğru eğilen dişbudak ve sedir ağaçları yetişmekteydi. Ovanın ortasında at sırtındaki bir adamdan daha yüksek olan, yuvarlak bir kaya mevcuttu. Kaya o araziye öylesine aykırıydı ki Cucay’ın bakışları dönüp dolaşıp Burhan-Haldun’un uzak zirvelerini buluyordu ve başdanışman dev kayanın bu ovaya gelmek için ne kadar yol kat ettiğini merak ediyordu.

Kaya, Cengiz Han’ın mezarının yegâne nişanıydı. Ortada ne altın ve gümüş kasırlar, ne dizi dizi bayraklar, ne de heykeller yahut abideler mevcuttu. Sadece Kerlen ve Bruçi nehirlerinin kesişme noktasında, el değmemiş bir yabani ot sahasında bulunan bir kaya. Tıpkı Cengiz’in istediği gibi.

Ögeday atından inip kayaya yaklaşırken Cucay, Galtay ve şeref kıtasının geri kalanı saygılı bir mesafede bekledi. Kağan dizlerinin üstüne çöktü ve başını eğip bir duaya başladı.

Ögeday’ın babası Cengiz Han ismini almadan önce Timuçin adında sıradan bir adamdı. Timuçin dokuz yaşındayken Ongirat kabilesinden Dey-Seçen’in kızı Börte’yle sözlendirilmiş, altı yıl sonra da onunla evlenmişti. Fakat Timuçin’in babasının yaptığı bir hırsızlığı asla affetmemiş olan Merkit akıncıları o evliliği çabuk sonlandırmışlardı. Geçmişte Timuçin’in babası kabile liderine verilecek olan Hoelun adlı bir kadını kaçırmıştı, Merkitler de Börte’yi kaçırarak kayıplarını telafi etmeye karar vermişlerdi. Bir diğer niyetleri de Timuçin’i öldürmekti ama Burhan-Haldun’u çevreleyen ormanlarda ve bataklıklarda üç gün boyunca onu aradıktan sonra vazgeçmişlerdi. Hikâyelere göre Timuçin tam da bu vadide durup Burhan-Haldun’un, yani kendisini güvende tutan dağın karşısında Börte’yi kurtaracağına yemin etmişti.

Timuçin yalnızca karısını kurtarmakla kalmamış, dost kabilelerin yardımıyla Merkitleri de yenip tüm Moğol halklarını egemenliği altında birleştirecek olan süreci başlatmıştı.

İmparatorluk burada kuruldu, diye aklından geçirdi Cucay. Bir adam. Bir yemin. Başdanışman hafifçe ürperdiyse de hissettiği soğuğu ceketinin yakasından içeri sızan bir rüzgârdan fazlasıyla bağdaştırmadı. Çinlilerin kervana düzenledikleri saldırının ardından gördüğü sanrıyı hatırladı: yeleleri bulutlar gibi süzülen, sonu gelmez bir at sürüsü. Bu ebedi imparatorluk Timuçin’in Börte’ye olan aşkından doğdu.

“Kabilen epeydir bu topraklarda yaşıyor, değil mi?” diye Galtay’a sordu Cucay, bu anlamsız fakat endişe verici düşünceleri kafasından atarak.

“Nesillerdir,” cevabını verdi Darkhat süvarisi.

“Timuçin, Cengiz Han olduktan sonra Burhan-Haldun’a geri döndü,” dedi Cucay. “Burada ne buldu?”

Galtay geniş ovaya şöyle bir bakarmış gibi yapıp omuz silkti. “Gökyüzünü.”

Cucay ona Han’ı rahatsız edebilecek kadar önemli olduklarını sanan misafir devlet adamlarını yıldıracak türden bir bakış attı. Galtay ise o bakışlara etkilenmeksizin karşılık verdi.

“Bana sancaktan bahset,” dedi Cucay. Galtay anlamamış gibi davranınca da süvariye doğru eğilip sesini alçalttı. “Cengiz onu imparatorluğun sancağı olarak kaldırdığında bile eskiydi ve artık daha da eski. Çoktan çürüyüp gitmesi gerekirdi. Peki nasıl oluyor da yeni bir tomurcuk verebiliyor?”

Galtay’ın yıpranmış suratı soldu. “Neden bahsettiğinizi bilmiyorum,” dedi.

“Bir şeyler biliyorsun,” diye tısladı Cucay, sancağın geçmişi hakkında yeni bilgiler edinmeye kararlıydı. “Söyle bana.”

“Bir efsane var,” diye başladı Galtay, kısa bir süre düşündükten sonra. “Börteçine ile Kua Maral çiftleşmeden önce, Tengri bu topraklarda yürürken—”

Kendine hâkim olamayan Cucay alaycı bir sesle homurdandı, Galtay’ın yüz ifadesini gördüğündeyse kafa sallayarak özür diledi.

“Buralarda yaşayan insanlar kuşlara belirli bir düzende uçmayı ve arılara sürü halinde gezmeyi öğrettiler,” diye devam etti Galtay. “Kurt ile Geyik çiftleştiğinde o bilge insanlar bu bilgiyi bir düğün hediyesi olarak onlara verdiler. Çocuklarınıza öğretin, dediler. Öğretin ki büyüyüp Ebedi Mavi Gök’ün altındaki en güçlü kabile olabilsinler .”

“Ama Cengiz onları bir araya getirene kadar kabileler birleşmedi,” diye belirtti Cucay. Galtay’ın öyküsü zamanla gerçek halini almış bir diğer efsaneye, Cengiz’in başa gelmesini açıklayan başka bir masala benziyordu. Cucay yıllar boyunca bu masalları çok dinlemiş, hatta Cengiz’le beraber pek çoğuna gülüp geçmişti. Böyle saçma hikâyelere ancak eğitimsiz kimseler, tutkulu bir liderin başına üşüşecek ve her halükarda onun peşinden gidecek batıl inançlı insanlar inanırdı.

“Kabileler bekliyordu,” dedi Galtay, ürkütücü bir coşkuyla. “Birinin Börteçine ile Kua Maral’ın mirasını devralmasını bekliyordu. Cengiz’in Burhan-Haldun’a döndüğü gün Darkhatların başında babamın babası varmış. O, Cengiz’in bir sanrı esnasında Tengri tarafından ziyaret edildiğini kendi oğluna, babam da yerine geçebilecek kadar büyüdüğümde bana anlattı. Tengri, Cengiz’e kutsal koruluğu, yani Kurt ile Geyik’in ilk kez çiftleştikleri yeri nerede bulabileceğini söylemiş. Dağların ötesinde. Cengiz o yere tek başına gitmiş ve—”

“Ve sancakla beraber geri gelmiş,” diyen Cucay öyküdeki son ayrıntıyı bizzat tamamladı. “Ama onu nerede veya nasıl bulduğunu bilmiyorsun, değil mi?”

Galtay kafa salladı. “Koruluğa çıkan yolu koruruz ama o yolda gitmeyiz.”

Cucay gözlerini kısarak yüzünü dağlardan tarafa çevirdi. “Ögeday Han da bir sanrı gördü,” dedi. “Kutsal koruluktaki bir ayıyı avlamaya geldi.” Galtay’dan ses çıkmayınca başını eğip Darkhat süvarisine baktı.

Eyerinde kaskatı oturan Galtay başdanışmanla göz göze gelmeye yanaşmadı. “Orada güçlü ruhlar yaşar,” demekle yetindi.

29.BÖLÜM

OLAYIN ARDINDAN

Hans, Gül Şövalyesi’nin ölümünden sonra olanları çok az hatırlıyordu. Büyük ölçüde ufak tefek cüssesi sayesinde kendilerini arenanın dışına atan insanların yarattığı izdihamdan sağ salim çıkmayı becermişti; fakat sokaklar o denli kalabalık, eli silahlı Moğol savaşçılarıyla o denli doluydu ki korkmuş bir tavşan gibi saklanma ihtiyacı duymuştu. Amcasının birahanesine ve ağacın güvenli sığınağına çıkan yarım düzine güzergâh biliyordu. Üstelik o yollardan çoğu sadece kendi cüssesindeki veya daha küçük bir çocuk tarafından kullanılabilirdi. Lâkin kendini güvende hissetmemişti.

Hiçbir yer güvenli değil.

O yüzden de saklandı. Arenanın güney tribünlerinin altında, temelin bir köşesinde binayı alelacele inşa eden Moğol mühendislerinin kapatmayı unuttukları bir boşluk buldu. Delik dar ve karanlıktı; içine girerken gömleği yırtıldı ve omzu sıyrıldı ama yine de amacına ulaştı. Her iki yanında da taş ve tahta hissedene kadar karanlığın içinde süründü, sonra da tortop olup yattı. Ancak o zaman gözyaşlarının akmasına izin verdi ve o yaşlar tükenene kadar hıçkıra hıçkıra ağladı.

Bitkinlikten içi geçmiş olmalıydı, tam anlamıyla uyumamakla birlikte bilinci kapanmıştı. Kendine gelip de kaskatı kesilmiş kirpiklerindeki tozu ve kurumuş gözyaşı çapaklarını silerken kulağına hiçbir şey çalınmadı. Ne yere vuran ayakların patırtısı, ne çığlıklar, ne bağrışmalar, ne de çelik çınlamaları vardı. Hans uyuşmuş bir halde kendini sığınağından çıkardı ve çekine çekine giriş deliğinin loş ışığına doğru süründü. Kızgın kargaların uzaktan gelen tiz gaklamalarını, birbirlerini ürkütmeye ve buldukları kokuşmuş bir leşe gelen diğer kuşları kaçırmaya çalıştıklarında çıkardıkları türden haykırışları duyabiliyordu.

Dışarıda nelerin olabileceğini düşünerek korkan Hans yeniden köşesinin güvenliğine ulaşana dek geri geri emekledi. Dışarısı artık Hünern değil Legnica’ydı, Moğol mühendisler şehir kapılarını devirdikten ve atlı savaşçılar kente aktıktan bir gün sonraki haliyle...

Hans o günlerde şehri savunan adamların yanında yer alamayacak kadar küçük, fakat duvarlar aşıldığı takdirde kadınların ne yapmayı planladıklarını anlayacak denli de büyüktü. Yani hiç kimsenin, hatta kendi ailesinin bile bulamayacağı bir yere saklanması gerektiğini bilecek kadar büyük... Legnicalı anneler çocuklarının köle olmayacağına ant içmişlerdi ve Moğollar geldiğinde evlatlarını surlara çıkarmışlardı.

Hans, Legnicalı tüm oğlanların ve kızların hayatına son veren çekiçten ve kabzadan, yalımdan ve bıçaktan, yani evlatlarını Moğol Güruhunun doymak bilmez talanından korumak için ebeveynlerin buldukları o çaresiz çözümün bir parçası olmaktan kurtulan tek çocuk değildi. Tüm bu çocuklar korkaklık ettiklerine inanıyor, içine düştükleri karanlığı birbirlerinin gözlerinde kolayca okuyabiliyorlardı. İşte bu gölgenin pençesindeyken Hünern’deki yaşlı ağacın çatlak dallarının altında karşılıklı yemin etmişlerdi. Asla yakalanma. Asla birbirine ihanet etme. Asla düşmana yardım etme. Yaşayanları düşün.

Hans, Legnica’daki yıkımdan sağ kurtulmuştu. Moğollar şehri yağmalamayı bitirdikten günler sonra da üşümüş ve açlıktan güçsüz düşmüş bir halde saklandığı delikten çıkmıştı. Kent leş gibi ölüm kokmaktaydı ve hâlâ ayakta duran az sayıdaki binanın taş duvarları kana boyalıydı. Her tarafta solucanlarla ve sineklerle dolu, şişmiş, leş kokulu cesetler vardı. Havada uçan kargalar ile akbabalar güneşi örtmekteydi.

Hans bir kez daha kendini taş duvardan ayrılmaya ve arenanın temelindeki deliğe doğru emeklemeye zorladı. O kadar kötü olamaz. Hünern sessizliğini koruyarak gerçeği kendi gözleriyle görmesi için ona meydan okuyordu.

Arena boştu ama içindeki bir his -Legnica’da saklanırken onu aklı başında ve güvende tutan o hayvansı kurnazlık- Hans’ı kendini göstermemesi için uyardı. Oğlan gözünü ve kulağını açık tutarak tribünlerin kenarı boyunca ağır ağır emekledi.

Yukarıdaki tahtaların gıcırdamasıyla birlikte donakaldı ve vücudunu ahşaba yasladı. Nefes almaya bile cesaret edemeyerek sesin tekrarlanmasını bekledi ve birkaç saniye sonra kalasların ağır bir nesneyi taşımak zorunda kalırmışçasına bir kez daha hafifçe inlediğini işitti. Bunu karşılıklı bir konuşmanın boğuk sesleri izledi ve Hans kulak kabartarak yukarıdaki Moğol İkilisinin neden bahsettiğini anlamaya çalıştı.

Onu fark etmemişlerdi; bu kadarı belliydi. Adamlar hem bıkkın hem de gergindi. Nöbet tutuyorlar, diye tahminde bulundu Hans. Arenayı izliyorlar. Ama asıl soru bunu niçin yaptıklarıydı. Görülme tehlikesi bulunmadığına ikna olan Hans tehlikeli bir meraka kapılarak arenanın arka kısmına doğru emekledi.

Arenanın çok sayıdaki çıkışı genel olarak ağır tahta kapılarla kapatılırdı; fakat tüm bu kapılar sonradan akıl edilmişti ve ilk inşaattan artakalan kalas parçalarından yapılmıştı. Hepsinde de aralıklar mevcuttu ve içlerinden çoğu sık kullanılan yollara tam oturmamaktaydı. Hans’ın saklandığı yerin en yakınındaki kapının altında onun sığabileceği kadar bir boşluk vardı. Oğlan ihtiyatla, dikkatle o delikten geçti.

Kapıyı aştıktan sonra giysilerindeki ve saçlarındaki kirin kapının zımparalanmamış, boğum boğum tahtalarına uyum sağlayacağına güvenerek bir süreliğine yerde yattı. Sonra başını iki parmağı geçmeyecek kadar topraktan kaldırdı ve bir hareket var mı diye bakışlarını arenanın dışındaki açık alanda gezdirdi.

Etrafta birkaç tümsek göze çarpıyordu. Cesetler, diye tahminde bulundu Hans, çok sayıda karganın tümseklere gösterdiği ilgiye bakarak. İçlerinden bazıları Moğol oklarının tanıdık tüylerini taşıyordu ve Hans o cesetlerin konumunu diğerlerininkiyle kıyaslayarak alanda nelerin yaşandığına dair bir çıkarımda bulunmayı başardı.

Ölülerin çoğu büyük ihtimalle o kargaşa sırasında ya Moğol kılıçlarıyla katledilmiş ya da Andreas’ın yiğitçe girişimini izleyen hengâmede ayaklar altında ezilmişti. Geriye kalanlar -okların saplı olduğu cesetler- ise arena duvarındaki belirli bir noktaya ulaşmaya çalışmışçasına bir araya kümelenmişti.

Merakı Hans’ı oraya bakmaya teşvik etti, böylece duvara ulaşana dek kapı boyunca süründü. Kapı, duvara nazaran hafifçe içerideydi. Hans tedirgin gözlerle etrafına son bir kez baktıktan sonra elleriyle dizlerinin üstünde doğruldu, öne eğilerek başını köşeden uzattı ve dikkatini yukarı yöneltti.

Gördüğü şeye ilk başta anlam veremedi. Bir bacak. Bir kol. Bir zincir zırhın kopuk kenarı. Sonra korkunç gerçek yüzüne bir tokat gibi çarptı: duvara bir ceset çivilenmişti. Parçalar halindeydi, uzuvları kesilerek gövdesinden ayrılmıştı ve parçaların uygun konumlarına göre dizilmesi için fazla çaba harcanmamıştı. Hans başını daha da uzatarak belirleyici bir işaret saptamaya çalıştı ve nihayet kesik kafayı görebildi.

“Hayır,” dedi hıçkırarak, tekrar duvara yaslanırken. Sözcük ağzından çıkar çıkmaz onu geri almak istedi. Sesi elleriyle havada kapmak ve onu ağzına geri tıkmak istiyordu, sanki kelimeyi yutarsa zamanı geri alabilirmiş, beynine dağlanan görüntüyü silebilirmiş gibi.

Andreas.

Muhafızlar onun minik çığlığına tepki verirlerken yukarıdaki kalaslar gıcırdadı. Adamlar birbirlerine bir şeyler söylemeye başladılar ve onlar sesin kaynağını araştıramadan önce Hans yerinden fırladı. Ayaklarını tozlu zeminde uçarcasına inip kaldırarak arenadan uzaklaştı. Muhafızlar arkasından bağırdılar; Hans yanından geçip giden bir okun ıslığını duydu; başını eğik, bakışlarını önünde tutarak cesetlerin arasından hızla koştu. Ciğerleri yanıyor, kalbi gümbür gümbür atıyordu. Tüm vücudu sadece en yakındaki ara sokağın şefkatli kucağına ve onu arena duvarlarının üstündeki Moğolların havada yay çizen oklarından saklayacak gölgelere odaklıydı.

Arkasına hiç bakmadı. Yeteri kadar çok şey görmüştü.

30.BÖLÜM

RUHLARIN ARMAĞANI

Cucay başka şartlar altında Burhan-Haldun’un eteklerindeki vadinin manzarasına hayran kalabilirdi. Bir qi duruşu takınarak sessizce meditasyon yapabilir, kuzey rüzgârının iç geçirmeyi andıran nazik sesiyle uyumlu olarak nefes alıp verebilirdi. Kağan’ın uçsuz bucaksız imparatorluğunu yönetmek gibi bir sorumluluğu bulunmasaydı gür otların arasına uzanıp beyaz bulutların Mavi Gök’te birbirini kovalamasını seyredebilirdi. Cengiz Han’ın gömülü olduğu yerin yalın güzelliği karşısında duygulanmamak zordu ve Büyük Han’ın mezarının sadeliği, Cengiz’in bilinen dünyadaki yerini gerçekten anladığı efsanesini daha da güçlendiriyordu.

Lâkin Cengiz çoktan ölmüş, imparatorluğu neredeyse iki kat büyümüş ve üçüncü oğlu, belki de çocuklarının en beceriklisi olmasına rağmen, ayyaşın teki olup çıkmıştı. Cucay bu mukaddes yerin el değmemiş güzelliğinin tadını çıkarmak gibi bir lükse sahip değildi. İmparatorluğun ayakta kalması için liderliğe, yani güçlü bir Kağan’a ihtiyaç vardı.

Cucay elini uzun sakalında gezdirerek gözünü Ögeday’ın sırtına dikti. Kağan çok uzun bir süredir babasının mezarının başında diz çökmekteydi. Ögeday ilk başta alçak sesle konuşarak babasının ve de bu vadinin ruhlarına vakur bir dua etmişti; fakat artık o kadar sessiz ve o kadar hareketsizdi ki Cucay adamın uykuya dalıp dalmadığını merak etmekteydi.

Ganşuk’un tez canlı davranışları Ögeday’ın ruhunun uzun zamandır uyuyan bir parçasına dokunmuştu ve Burhan-Haldun’a yolculuk etmenin sebep olduğu tüm idari dertlere rağmen Kağan’ın ilk başlarda imparatorluk meselelerine yönelik ilgisinin artması başdanışmanın hoşuna gitmişti. Lâkin gecikmeler ve (her ne kadar bu yolculukta azalsa da) saray erkânının daimi varlığı Ögeday’ı tekrar hayatından bezdirmişti. İçkinin cazibesi fazlasıyla güçlüydü ve Ögeday ona karşı koyamıyordu.

Ayı avı Ögeday’ın o susuzluk için duyduğu saplantıyı tamamıyla ortadan kaldırmaya yetecek miydi?

Torguud refakatçilerin bulunduğu taraftan gelen sesler Cucay’ı daldığı düşüncelerden çıkardı. Muhafızların atlarının arasındaki bir hareketlenmeye ilgi duyan başdanışman dikkatini diz çökmekte olan Kağandan ayırdı.

Namkay ile diğer Torguudlar bir yabancının etrafını sarmışlardı. Binici bir Darkhat değilse de Moğol olduğu kesindi ve kıyafetleri hem yıpranmış hem de bakımlıydı. Güneşten kararmış suratı tanıdık gelmesine rağmen saçları yıllarca güneş ışığı yemekten tüm rengini yitirmişti ve Cucay adamı bir türlü çıkartamıyordu.

“Kim bu adam?” diye bilmek istedi başdanışman, atını bir araya toplanmış Torguudların yanına sürerek.

“Kağan’ın eski bir dostu olduğunu iddia ediyor,” diye gümbürdedi Namkay.

“Burada mı? Şimdi mi?” dedi Cucay, dudak bükerek. “En yakın karargâh kaç gün uzakta?”

“İki, Efendi Cucay,” diye seslendi yabancı. Adam zaten gergin bekleyen Torguudları ürkütmemek için kolunu yavaşça kaldırıp parmağıyla işaret etti. “Şu yönde. Timuçin ile kabileler orayı ele geçirmeden önce eski bir Merkit köyüydü. Hatırlıyor musun Efendi? Yoksa sen Cengiz Han’ın hanesine daha sonra mı katılmıştın?”

“Merkitler artık yok,” dedi Cucay. “Şimdi hepimiz Moğoluz.”

Gri saçlı adam gülümsedi. “Ama bazılarımız hâlâ hatırlıyoruz, çünkü oradaydık.”

“Kimsin sen yaşlı adam?” diye sordu Namkay.

“Adı Alçik.” Ögeday atını Cucay’ın yanına kadar sürdü. Yüzü ve sakalı gözyaşlarıyla ıslanmışsa bile dudaklarında bir tebessüm vardı. “Babamın adamıydı. İlk avlarımdan birinde avımın etlerini kampa kadar taşımama yardım etmişti.” Tebessümü geniş bir sırıtışa dönüştü. “Öldün sanıyordum.”

“Daha ölmedim kağanım,” karşılığını verdi Alçik, yumruğunu kalbinin üstüne koyup başını eğmeden önce Cucay’a sert bir bakış atarak. “Sadece uzaklarda, Batıdaydım.”

Atılan bakışı fark etmemişe benzeyen Ögeday kolunu sallayarak gri saçlı adamın çevresindeki Torguudları uzaklaştırdı. “O eski bir dosttur,” diye buyurdu. “Ona düşman muamelesi yapmayın.”

Ama sen kendini imparatorluğun zevklerine ilk kaptırdığında öyleydi, diye anımsadı Cucay. Yanındakilerden biri de oydu. Seni içmen, Hanlar Han’ı olmanın ayrıcalıklarını tatman için cesaretlendiriyordu.

Aradaki ayrışma Karakurum’u inşa etme arzusuyla başlamıştı. Jin Hanedanı ortadan kaldırıldıktan -bu Cengiz’in yarım bıraktığı son fetihlerden biriydi- kısa süre sonra Ögeday kendisi için ordularının Çin vilayetlerinde yıkıp geçtiğine benzer bir imparatorluk sarayı inşa ettirmeye karar vermişti. Cucay öyle sabit bir kampın sakıncaları hakkındaki tartışmaları iyi hatırlıyordu ve Cengiz’in mirasını yönetme konusundaki en büyük pişmanlıklarından biri de Ögeday’a babasının asla öyle bir saray yaptırmayacağını söylemek olmuştu.

Ben babam değilim! diye ona bağırmıştı Ögeday. Sözlerinde öyle bir katiyet, öyle bir hiddet ve ızdırap vardı ki Cucay onunla arasındaki ilişkiye düzeltilemez bir zarar verdiğini anlamıştı.

Ve şimdi bu adam, bu yabani ve zorluklara alışkın Moğol geri dönmüştü ve Cucay adamın bakışlarında azalmayı reddeden ısrarcı bir sadakat görüyordu. Karakurum’da inşasına başlanmış saraydan sürgün edilirken Alçik’e verilen tek görev -kağanına karşı son görevi-çok uzaklara gitmek, imparatorluğun sınırlarında gezinmek ve ölmek olmuştu. Tıpkı avlanamayacak kadar yaşlandığının farkına varan anlayışlı bir köpek gibi.

Cucay bu beklenmedik ziyarete kafa yormayı sürdürürken Ögeday yavaş ve gönülsüz davranan Torguudlarını itekleyip Alçik’in ellini samimiyetle sıktı. “Tam zamanında geldin,” dedi Kağan, yaşlıca adama sarılma hevesiyle onu neredeyse eyerinden düşürerek. “Sen Mavi Gök tarafından avımı kutsamak için gönderilmiş bir iyi şans alametisin.”

“Hayır, kağanım. Ben buraya—” diye söze girdi Alçik. Lâkin Kağan’ın nefesindeki şarap kokusunu alınca ağzı sıkıca kapandı ve burun delikleri genişleyip daraldı.

“Evet!” diye gevezelik etmeyi sürdürdü Ögeday, Alçik’in yüz ifadesindeki değişikliğe aldırış etmeyip. “Av!” Eyerinde dönüp Namkay’la göz teması kurmaya çalıştı. “Burada işim bitti. Babama hürmetlerimi sundum ve bu yerin ruhları bana cevap verdiler. Bana eski bir dost yolladılar. Serüvenimi destekliyorlar. Beni de.”

“Elbette kağanım,” dedi Namkay, usulca. O da eyerinde döndü ve bir dizi el hareketiyle Kağan’ın kervana geri dönme arzusundan muhafızları haberdar etti. Atlılar yayılarak gözyaşı formasyonunu aldılar.

Namkay doğru bir seçim, diye aklından geçirdi Cucay, diğer binicilerin güreş şampiyonundan gelen emirlere nasıl itaat ettiklerine bakarak. Bu gece ögeday’ı Namkay’ın yeni Torguud komutanı olduğundan haberdar edeceğim.

“Akşam yemeğini benimle beraber yiyeceksin,” dedi Ögeday, Alçik’e. “Son birkaç yılda başından geçen her şeyi anlatacaksın.”

“Önce konuşmamız gereken bir şey—” diye başa döndü Alçik.

“O bekleyebilir,” dedi Ögeday ve coşkulu bir narayla dizginlerini şaklattı. Atının dörtnala kalkmasıyla birlikte Torguudlar Alçik’in, Cucay’ın ve mezara kadar Kağan’a eşlik etmiş az sayıda Darkhat’ın etrafından dolanıp Ögeday’ı takibe koyuldular.

Darkhatların lideri Galtay bir anlığına tereddüt etti, sonra o ve adamları da Kağan ile muhafızlarının peşine takıldılar. Böylece Cucay ile Alçik’i baş başa bıraktılar.

Cucay sakalını sıvazlayarak Ögeday’ın eski dostuna baktı ve kendisiyle yeniden göz göze gelmesi için Alçik’e meydan okudu. Yaşadığı şaşkınlık geçmişti ve zihni artık savunmasız değildi. Alçik’i ve Kağan’ın üzerinde olumsuz etki yaratan diğer birkaç kişiyi sürgün etmek doğru bir karar olmuştu. Adamların hepsi de birer ayyaştı ve Cucay sürgüne gönderilmenin utancını bahane ederek geberene kadar içmelerini ummuştu. Fakat böyle bir dilek belli ki Alçik’in üzerinde işe yaramamıştı.

“Hâlâ içiyor,” diyen Alçik kaşlarını çattı.

“Evet, içiyor,” dedi Cucay. İkimiz de başarısız olduk. Başdanışman bu düşünceyi manşetindeki tozu toprağı silkeler gibi kolayca ve aynı kayıtsızlıkla kafasından çıkardı. Geçmiş geride kaldı; düşünülecek tek şey imparatorluğun geleceği. “Sürgünden dönmenin cezasını hatırlıyor musun?”

“Evet.”

“Öyleyse neden döndün?”

“Kağan’ın hayatı tehlikede. Onu... onu uyarmam gerekiyordu.”

“Bir haberci yollayabilirdin.”

“Bir haberciye inanır mıydın?”

Cucay cevaben sert bir tebessüm etti.

“O yüzden geldim,” dedi Alçik, sesinde hararetli bir katiyetle. “Görevim netti.”

Bakışların da öyle, diye içinden geçirdi Cucay. Alçik’in sürgündeyken kötü alışkanlıklarından kurtulmasının ironisi dikkatinden kaçmamıştı.

Kervan, Kerulen Nehrine vardığında Darkhatlar Kağan’ı epey gürültülü karşılamışlardı. Birbiriyle aynı giyimli iki arban dolusu savaşçı, harikulade atların sırtında suları gümbür gümbür aşmıştı. Darkhatlardan sadece biri konuşarak Kağan’a selamlarını sunmuştu; geri kalanlarsa atlarının üzerinde heybetli heykeller gibi kıpırtısız oturmuş, kervanın arkasında imparatorluğun koskoca geçmişini görürmüş gibi gözlerini uzağa dikmişlerdi.

Heybetli duruşları kasıtlıydı ve bu kayıtsız ciddiyetlerinin genç Torguudlar üzerinde bıraktığı etki Ganşuk’un gözünden kaçmamıştı. Darkhatlar çıkageldiklerinde Torguudların yollarından çekilmelerini beklemesine, hiç duraklamadan atlarını Kağan’ın gerine sürmüşlerdi. Kağan’ın İmparatorluk Muhafızları da gelen süvarilere mani olmayarak kenara çekilmiş, böylece karşı tarafın üstünlüğünü en baştan kabullenmişlerdi. Yani fakında bile olmadan itaatkâr bir rol üstlenmişlerdi.

Kağan kendi adamlarından ve Darkhat süvarilerinin yarısından oluşan bir maiyetle beraber Cengiz Han’ın mezarına yollandığında Ganşuk nihai hedefine doğru ilerleyen kervanın önündeki Darkhatları gözlemleme fırsatı bulmuştu.

Kervan, Burhan-Haldun’un güney eteklerindeki bir vadiye götürülüyordu. Orası, Ganşuk’un yanlış tahmininin aksine, Karakurum’daki şamanın bahsettiği kutsal koruluğun mekânı değil; çok sayıda gere yetecek kadar açık alan, atlar için bir mera ve temiz su sağlayacak olan uzun bir çayırdı. Darkhatlardan birinin Ganşuk’un sorusuna verdiği muğlak cevaba bakılırsa koruluk dağa daha yakın bir yerde; kayalık bir vadinin, bir şelalenin ve de inleyen sazlarla dolu bir alanın ötesindeydi.

Darkhatların tüm tavırları bir gizlilik ve gizem perdesi yaratmak amacıyla kasıtlı olarak esrarengizdi. Ganşuk mütevazı bir bozkır savaşçısıydı, kabilesinden gelen köklü batıl inançları zihnine gem vurarak uslu ve saygılı davranmasını garantiliyordu. Bu yüzden gözlerinin ona söylediklerini sorgulamıyor ve merakına yenik düşerek gereğinden fazla soru sormuyordu.

Darkhatların zırhları yıpranmıştı; ama fazla kullanılmaktan değil, çok eski oldukları için. Atları temkinli ve iyi tımarlı hayvanlar olmalarına rağmen artık genç birer aygır değillerdi. Ganşuk uzun mesafeli bir yarışta kendi midillisinin tüm Darkhat atlarını geride bırakabileceğinden oldukça emindi. Bütün Darkhatların yanında birer yay bulunmasına rağmen neredeyse çeyreğinin sadağı sadece yarısına kadar doluydu. Peki ya adamların kendileri? Hiçbiri delikanlıyla yaşıt değildi ve daha gayriresmi bir ortamda Ganşuk muhtemelen içlerinden yarısına dede diye hitap ederdi.

Ganşuk o günün geri kalanı boyunca bu ayrıntılara kafa yordu ve kervan hafif bir yokuştan aşağı tıngır mıngır inerek kamp alanının güneşli çayırına yaklaşırken delikanlının gözüne ilginç bir eksiklik takıldı. Onları bekleyen hiç kimse yoktu.

Bu büyük bir sosyal gaf değildi. Kağan henüz yanlarına dönmemişti ve o tür gösterişlere genellikle sadece onun karşısında başvurulurdu. Yine de Ganşuk niçin vadide onları daha fazla süvarinin beklemediği merak etti. Normalde misafir ağırlanırken bir kamp reisi en iyi savaşçılarını refakatçi olarak gönderir, misafirler hedeflerine ulaştığında da onları bizzat karşılardı.

Başka hiç Darkhat yok, diye fark etti Ganşuk. Darkhatların tüm savaşçıları nehirde Kağanı karşılayan bu iki arban'dan ibaretti. Kabile yavaş yavaş ortadan kayboluyordu.

Kervan durduğu ve uzun bir kamp kurma süreci başladığı sırada Ganşuk ulaştığı sonucu aklından çıkarmaya çalıştı. Eyeriyle malzemelerini atının sırtından indirip hayvanı tımarlamak ve beslemek gibi dinlendirici işleri hallettikten sonra ger’lerin kurulacağı alanı temizleyen diğer adamlara katıldı. Böyle bir angarya hem ellerini hem de zihnini meşgul edeceği için vardığı netice üzerinde kafa yormazdı.

Ganşuk’un düşünüp durduğu şey sadece Darkhat kabilesi değil, tüm imparatorluktu.

31.BÖLÜM

PAPA OLACAK ADAM

Gözleri neredeyse yuvalarından uğrayan Ferenc bir anda Monferrato’nun gençlik haline benzedi. “Peder Rodrigo!” dedi soluğu kesilen delikanlı, Ocyrhoe’nun kolunu kavrayıp parmağıyla o tarafı göstererek.

Emin olunamayacak kadar uzakta, diye delikanlının koluna işaret verdi Ocyrhoe, kulaklarına inanmaya çekinerek.

Ferenc ile Ocyrhoe artık ortalıkta gezinerek mırıldanmayan ve ufak tefek bir adama büyülenmiş gibi bakan en az bin kişilik bir kalabalığın hemen dışında duruyorlardı. Dev bir moloz yığınının üstüne çıkmış rahip kılıklı adam dua edercesine başını eğmişti. Ocyrhoe yüzünü net olarak göremiyordu, lâkin adamın elinde parıl parıl parıldayan bir şey vardı; altın sarısı, göz kamaştırıcı, günışığının altında neredeyse hipnotize edici bir şey... İneğimsi böğürtüler kesilerek yerini mutlak bir sessizliğe bırakmıştı. Ocyrhoe kentin telaşlı, gürültücü kalabalıklarına alışkındı; tam bir suskunluk içinde bekleyen bu kadar büyük bir gruba değil.

Üç yetişkin; Léna, Kardinal Monferrato ve Helmuth onlara arkadan yanaştılar. Kardinal soluk soluğa kalmıştı.

Moloz yığınının üstüdeki rahip uzun bir aradan sonra başını kaldırıp vaazını sürdürdü. Sesi tüm berraklığıyla dinleyicilerin arasına dağılarak karşıdaki duvarlardan aksetti.

Ocyrhoe’nun pek çok pazaryerinde pek çok kâhin görmüşlüğü vardı ama içlerinden birinin böylesine dikkat çektiğine hiç rastlamamıştı. Hele sözleri! Genç kız hâlâ duyduklarına inanmayı reddederek başını iki yana salladı. Adam vaazında şiddeti savunmaktaydı.

Ferenc de kafasını sağa sola sallayarak yüksek sesle konuştu. “Bu sahiden de Peder Rodrigo!” Grubun en dış kısmındaki dinleyiciler onlara hoşnutsuz gözlerle bakarak işaret parmaklarını dudaklarına götürdüler. Bunu fark etmeyen Ferenc dönüp Helmuth’la, yani orada anadilinden anlayan tek insanla konuştu. “Kurtarmak için Roma’ya geldiğimiz adam o!”

Helmuth kaşlarını çattı. “Roma ya hiç kimseyi kurtarmak için gelmedik,” dedi. “Buraya Kardinal Monferrato papalık seçiminde oy kullansın diye geldik.”

Ferenc askeri duymazdan gelip tekrar Ocyrhoe’ya baktı. Peder Rodrigo’nun neler dediğini bana anlat, dedi işaret diliyle.

Helmuth’a sor, dedi genç kız, özür dilercesine. Çok fazla şey söylüyor. Rahibin ettiği lafları Ferenc’e aktaramazdı.

Kardinal moloz yığınındaki adama ağzı bir karış açık bakmaktaydı. “O da kim?” diye bilmek istedi. “Bu oğlan onu nereden tanıyor?”

Ocyrhoe bunu en iyi nasıl açıklayabileceğini düşündü. Aldığı derin bir nefesin ardından söze girdi. “O Peder Rodrigo Bendrito. Bir zamanlar Ferenc’in evinin yakınında yaşayan bir Roma rahibi. Ferenc ile Peder Rodrigo birlikte Roma’ya geldiler, sonra Peder Septizodium’daki kardinallerin yanına kapatıldı. Artık Septizodium’da bulunmadığına göre bu diğerlerinin de serbest kaldığı anlamına gelebilir.”

Monferrato gözlerini yumdu, sanki onları tekrar açtığında karşısında daha farklı ve mantıklı bir gerçeklik bulmayı umarmış gibi bir hali vardı. “Bir Haçlı Seferi öğütlüyor. Bu insanlara ayaklanıp Hıristiyanlık Âlemi'ni Moğollara karşı savunmalarını söylüyor.”

“Dediklerini ben de senin kadar iyi duyuyorum,” dedi Ocyrhoe. Kardinalin yüzü kızardı. Adam kendisine böyle kabaca hitap edildiği için kızmışa benziyordu. Ocyrhoe göz ucuyla Léna’nın kaşlarını çattığını gördü. “Buraya ilk geldiklerinde Peder Rodrigo hem bedensel hem de zihinsel olarak çok hastaydı,” dedi genç kız çabucak, kardinalin uygun bulacağı bir açıklamaya yapmaya çalışarak.

Monferrato şaşkın şaşkın gözlerini kırpıştırınca Ocyrhoe ona daha başka ne diyeceğini bilemeden omuz silkti. Rahibin neden Moğollara karşı bir Haçlı Seferi düzenlenmesi için kalabalığı teşvik ettiğine dair hiçbir fikri yoktu. Bu davranışı Septizodium’da tanıştığı mülayim, tabii biraz da sersem adama öylesine aykırıydı ki.

Yanlarındaki Helmuth rahibin konuşmalarını Ferenc’e tercüme ediyor, delikanlı da yılanbalıklarının sergilediği bir sirk gösterisini seyreder gibi ona bakıyordu. Ocyrhoe’nun yüreğine biraz su serpildi; Ferenc de rahibin sözlerine inanamıyor olmalıydı. Delikanlı dönüp Helmuth’a bir şeyler söyledi ve Ocyrhoe dostunun rahibi savunduğu gibi bir izlenime kapıldı. Ferenc’in konuşmasında birkaç defa Mohi sözcüğü geçti.

Léna bu ismi duyunca irkildi. Dikkatini çekmek için parmaklarını Ferenc’in önünde şıklattı ve o adı tekrarladı. “Mohi mi?”

Ferenc kafa sallayınca da Bağcı kadın dikkatini Helmuth’a yöneltti. “Sana neler dedi?” diye bilmek istedi.

İmparatorun muhafızı solgun bir suratla tedirgince kıpırdandı. “Sanki hem kendisi hem de rahip orada bulunmuşlar gibi Mohi’deki muharebeden bahsediyor.” Ferenc’e Macarca bir şeyler söyledi ve delikanlı kısaca kafa sallamakla yetindi. “Muharebeye sadece tanıklık etmemişler,” diye sözlerini sürdürdü Helmuth. “Savaş meydanındaymışlar.”

“Zavallı çocuk,” dedi Léna usulca. Delikanlının koluna dokundu ve parmaklarını hafifçe onun teninde gezdirdi. Ferenc’in bu dokunuş karşısında geri çekilmesi Ocyrhoe’yu şaşırttı.

Léna bir anlığına tereddüde kapıldı, sonra diğerlerine doğru döndü. “Rahip ve bu genç adam Hıristiyanlık Âleminin şahit olduğu en gaddarca muharebelerden birinde bulunmuşlar. O muharebeyi hiç kimsenin, özellikle de bir din adamının yaşamaması gerekirdi. Karşılaştığı şeyler rahibi delirtmiş olmalı.” Ferenc’i işaret etti. “Geride kalan azıcık aklıyla bu oğlandan kendisini Roma’ya getirmesini istemiştir; ya günahlarından arınmak ya da huzura ermek için. Ama görünüşe bakılırsa deliliği onu tamamen yutmuş ve şimdi de onu kentin geri kalanına bulaştırıyor.”

Léna, Peder Rodrigo’nun vaazını dikkatle, artık ona daha farklı bir gözle bakarcasına dinledi. Yüzünde Ocyrhoe’nun daha önce de karşılaştığı o ifade vardı: hem dikkatli hem de dalgın.

Ocyrhoe içinden Peder Rodrigo’yu hiç bu kadar sağlıklı görmediğini düşünüyordu. Üstelik adamın konuşması son derece coşkulu, sözleri de berrak ve akıcıydı. Hiç tereddüt veya şaşkınlık göstermiyor, sanki kendinden geçmiş dinleyicilerine aktardığı mesajı adı gibi iyi biliyordu.

Bununla birlikte mesajı garipti ve Ocyrhoe onu tam olarak anlamıyordu. Rodrigo ağaçların -sedirlerin- kesilmesinden ve yıldızların kararmasından bahsediyordu. Hem imana duyulan ihtiyaca, hem de Kilisenin sonuna değiniyordu. Ocyrhoe dönüp Léna’ya bir göz attığında Bağcı kadının duyduğu sözleri Peder Rodrigo’yla neredeyse aynı anda sessizce tekrarladığını fark etti.

O sırada kalabalıkta bir dalgalanma oldu ve eğreti kürsüde başka suretlerin de belirmesiyle Peder Rodrigo’nun akli dengesine yönelik tartışmalar yarım kaldı. Moloz yığınının yan tarafına genç bir oğlan ile her birinin göğsünde çaprazlanmış iki anahtar sembolü bulunan yarım düzine muhafız çıktı. Adamlardan üçü kargı taşımaktaydı ve silahlarının uçlarını şimdiden kalabalığa doğrultmuşlardı. Diğer üçüyse hemen Peder Rodrigo’nun yanına gidip tehditkâr bir edayla kılıçlarını rahibin yüzüne doğru salladılar. Rodrigo onlara meraklı bir bakış attı, ardından dikkatini tekrar kalabalığa yöneltip onlardan bir kez daha silaha sarılmalarını ve karanlığı çıkageldiği Doğu’ya geri püskürtmelerini istedi.

Öfkeli gözüken muhafızlar kılıçlarını gönülsüzce kınlarına soktular. İçlerinden biri Peder Rodrigo’nun arkasına geçip onu boğazından yakalarken diğer ikisi de bacaklarını kaldırıp ayak bileklerini birbirine bağladı. Sonra onu bir domuz ölüsü gibi döndürdüler, kollarını geriye çektiler ve bu sefer de ellerini bağladılar. Rodrigo’nun elindeki kadeh taşların üstüne düşüp tangırdadı. Herhangi bir direniş göstermeyen rahibi hâlâ itip kakmakla meşgul olan muhafızlar bunu fark etmediler. Fakat kadeh Ocyrhoe’nun gözünden kaçmadı ve genç kız Ferenc’e baktığında delikanlı kafa sallayarak aynı şeyi kendisinin de gördüğünü belirtti.

Ocyrhoe arkasındaki Léna’nın nefesinin şaşkınlıkla kesildiğini işitti.

Rahibin kehanete benzer vaazının büyüsünden kurtulan kalabalık bir anda kızıştı. Eller hemen pazar satıcılarının tezgâhlarındaki ürünlere uzandı ve öfkeli vatandaşlar askerleri bir sebze yağmuruna tuttu.

Askerler sebze salvosuna aldırış etmedi. Hatta içlerinden biri uzanıp uçan bir lahanayı havada yakaladı ve çarpık bir sırıtışla, hafifçe eğilerek kalabalığı selamladı. Askerler göz açıp kapayıncaya kadar Peder Rodrigo’yu en iri kıyım adamın omzuna yüklediler ve geldikleri yönde uzaklaştılar.

Homurdanan kalabalık, askerleri ve eli-ayağı bağlı rahibi takip etmek için tek vücut halinde hareket edercesine harabenin etrafından dolanıp sola doğru kaydı. Fakat hemen sonra tıpkı sahile vurup da bir deniz seddiyle karşılaşmış koca bir dalga gibi aynı hızla geri çekildiler. Yine kargı taşıyan, üniformalı ve miğferli bir asker grubu daha ortaya çıkmıştı. Kalabalığın itiraz çığlıkları kısa sürede panik ve acı haykırışlarına dönüştü; insanlar kendilerini dürtükleyen sivri silahlardan sakınmaya çalışırken tüm güruh önce yana, ardından geriye çekildi.

Beş yolcu tek kelime bile etmeksizin birbirlerini ellerinden ve omuzlarından tutup güneye, pazaryerinden uzağa çıkan küçük bir sokağa kaçtı. Kısa bir mesafe ilerledikten sonra durup bir halka oluşturdular ve korkuyla nefes alıp vererek karşılıklı bakıştılar.

“Az önce neler oldu?” diye bilmek istedi Kardinal Monferrato.

“Muhafızlar... Vatikan’dan,” dedi Ocyrhoe. “Üniformaları Ayı’nın... Senatör Orsini’nin emrindeki adamların giydiğinden farklıydı. Rahibi büyük ihtimalle Aziz Peter Kilisesi’ne veya Castel Sant’Angelo’ya götürüyorlardır. Biz de o yerlerden birine gitmeliyiz, Septizodium’a değil.”

“Niye? Kardinaller Septizodium’da tutulmuyorlar mı?” Helmuth başını iki yana salladı. “İmparator sizin şu rahip dostunuzu zerre kadar umursamıyor. Ben de öyle... İmparator bizden Septizodium’a gitmemizi istedi.”

“O askerler Kardinaller Heyetinden emir alırlar,” diye karşı çıktı Ocyrhoe. “Kardinaller hâlâ Septizodium’da olsalardı onlara nasıl emir verebilirlerdi? Hatta nasıl—”

“Çocuk,” dedi Léna sertçe, Ocyrhoe da derhal sustu. “O İngiliz kardinalin senden iletmeni istediği mesaj neydi?”

Ocyrhoe bu dersin konusunu çoktan anlamıştı. “İmparatorun adamlarını Septizodium’a götürecektim,” dedi uysal bir ses tonuyla.

“Yeminlisin,” demekle yetindi Léna. “Bir Bağcı kendisine verilen mesajı yorumlar mı, yoksa sadece onu teslim mi eder?”

Ocyrhoe boynunu büktü. “Teslim eder,” dedi. “Ama ben oraya gitmenin zaman kaybı olduğunu düşünüyorum.”

“Düşüncelerin yeminin kadar önemli değildir,” dedi Léna, daha yumuşak bir üslupla. “Bu, Bağcıların en çok güvenilen yönüdür.” Kadının sesine buruk bir tını karışınca Ocyrhoe kafasını kaldırdı; fakat Léna genç kızın bakacağını önceden tahmin etmiş olacak ki çoktan başını çevirmişti. “Biz iyisi mi buraya yapmak için geldiğimiz şeyi yapalım,” dedi kadın usulca.

Ferenc gitgide artan bir sabırsızlıkla grubu seyretmekteydi; konuşmadaki bu boşluktan yararlanarak Ocyrhoe’yu kolundan tuttu ve telaşla Peder Rodrigo’nun götürüldüğü istikameti işaret etti. Delikanlının ne istediğini anlaması için genç kızın tercümana ihtiyacı yoktu. Helmutha mahzun bir bakış atmasıyla birlikte Cermen asker iki Bağcı arasında geçen konuşmayı Ferenc’e üstünkörü bir şekilde aktardı.

Ferenc kollarını hüsranla havaya kaldırdı, ardından bir kez daha Ocyrhoe’yu tuttu. Genç kız kolunu kurtarmak istediyse de Ferenc bırakmadı. Onlara nereye gittiğimiz hakkında yalan söyle, diye işaret verdi delikanlı.

Ocyrhoe bunun üzerine ateşe değmiş gibi kolunu onun parmakları arasından çekiverdi. “Hayır,” dedi öfkeyle, başını iki yana sallayarak. “Asla. Asla!”

“Belli ki olup biten hiçbir şeyin üzerinde zerre kadar kontrolün yok,” dedi Senatör Orsini hışımla. “Benim için ne gibi bir değerin olabilir ki? Senden bu masada afiyetle yediğin o birbirinden güzel yemeklerin parasını istemeliyim. O yiyecekleri köpeklerime atsam daha iyiydi. En azından onların sadakatinden eminim.”

İçten içe köpüren Kardinal Fieschi öfkeyle kıpırdandı. “Topyekün kontrol hem imkânsız hem de kullanışsızdır. Planımızda bir aksaklık çıkmış olabilir ama olayların bize daha da çok yarar sağlayabilecek şekilde geliştiğini görmüyor musun?”

“Hayır,” dedi Orsini. “Öyle bir şey görmüyorum. Üstelik pek zekice planını anlayamayacak kadar aptal olduğumu ima etmen hiç hoşuma gitmiyor. Hatta zekân beni o kadar az etkiliyor ki—”

“Bizim istediğimiz şey nedir Orsini?” diye sordu Fieschi. “Kontrol edebileceğimiz bir Papa istiyoruz, değil mi? İmparatorun etkisi altına girmeyecek bir Papa.”

“Bonaventura öyle bir Papa olabilirdi. Onun papalığa seçilmemesi senin suçun.”

“Tam tersine; onun seçilmemesi benim marifetim,” diye karşılık verdi Fieschi. “Hem son oylamada ona oy verseydim bile kazanamazdı. Bu kadarını anlayabiliyor musun? Oylama yine açmaza girerdi. Frederick rehin tuttuğu kardinallerden birini bırakmadığı ve o kişiyi Roma’ya yollamadığı sürece her oylama tıkanırdı. Castiglione’nin yandaşlarından birini denklemden büsbütün çıkarmama rağmen tıkanıklıktan kurtulmanın bir yolu yoktu.”

“Tıkanıklık bile kargaşadan iyidir,” diyen Orsini bir of çekti, “ve şu anda bir kargaşayla karşı karşıyayız. İşlerin gidişatını yönlendirebileceğine asla güvenmemeliydim. Tahta gerçek bir Papayı çıkardığımızda bunu hatırlayacağım. Roma Papazı ile Roma Senatörünün konuşacak çok şeyi olacak, ama sen o masadaki yerini kaybettin.”

Fieschi yüzünün öyle çok ısındığını hissetti ki gözlerinin de kızıla çalıp çalmadığını merak etti. Seni gidi ahmak, diye Orsini’ye bağırmak istedi. Ne kadar çok şeyin tehlikede olduğunu göremeyecek kadar kör müsün? Kilisenin hükmettiği dünyanın yanında Roma bir hiç. Sen kullanışlı bir araçtan fazlası değilsin ve hızla kullanışsız hale geliyorsun.

Fieschi bunları dile getirmektense yüzüne zoraki bir tebessüm yerleştirdi ve kontrollü bir tenezzülle sözlerini sürdürdü. “Bir an için olsun bana kulak verirsen o masanın kurulmasına yardım ettiğimi anlayacaksın. Yeni Papa buradan bir kilometre uzaklıktaki bir odada oturuyor. Roma vatandaşları onun konuşmasına şimdiden tanıklık ettiler ve hitap gücü karşısında büyülendiler. Onu istediğimiz gibi yönlendirebileceğiz, kitleler de hevesle onun peşinden gidecek. Rodrigo bize Bonaventura seçilseydi hayal bile edemeyeceğimiz bir güç sunuyor.” Sözlerini bitirince sandalyesinde geriye yaslandı ve kollarını göğsünde kavuşturup kibirli bakışlarla Ayı’yı süzdü.

Orsini küçümseyici bir ifade takındı. “Kitlelerin ne düşündüğü kimin umurunda?” dedi, burnundan keskin bir soluk vererek. “Onlarda güç ne gezer.”

Fieschi zoraki tebessümünü anlayışlı bir hale soktu. “Benimle birlikte Vatikan yerleşkesine gelirsen fikrini değiştirebilirsin. Buraya ulaşmam iki saatimi aldı, çünkü yollar tıklım tıklım doluydu. Rodrigo’nun hipnotize edici bir yönü var. Benimle gel ve kendi gözlerinle gör, sonra istersen halkı boş ver. Tabii cüret edebilirsen.”

Orsini başını inatla iki yana salladı. “Rodrigo sahiden öyle bir güce sahipse ve delinin tekiyse bu son derece tehlikeli olduğu anlamına gelir. Derhal öldürülmesi gerekir.”

“Ama aynı zamanda yumuşak başlı,” diye soğukkanlılıkla üsteledi Fieschi. “Somercotes’in onu kolayca yanına çektiğini gördüm. Sonraki birkaç günü dikkatle tertiplersek Rodrigo’yu kontrolüm altına alabileceğime güveniyorum. Bunu başardıktan sonra da tüm o gücü istediğimiz gibi kullanabiliriz.”

“Peki ya beceremezsen?” dedi Orsini. “Ben yeteneklerine senin kadar güvenmiyorum.”

“Beceremezsem ondan kurtulursun ve başladığımız yere döneriz,” dedi Fieschi. “Çıkmaza düşmüş bir Kardinaller Heyeti ve boş bir papalık tahtı.”

Orsini duyduklarına bir müddet kafa yordu. Fieschi onu izlerken saldırganca bir tepki tetiklememek için ne bir ses çıkardı ne de kılını kıpırdattı.

“Diğer kardinaller bu konuda ne yapıyorlar?” diye sordu Orsini nihayet, haşince.

Fieschi umursamaz bir hareket yaptı. “Bazıları eski din kanunu kitaplarını karıştırarak...” Ellerini kaldırdı. “Oylamayı feshetmeye mi çalışıyorlar? Rodrigo’yu istifaya zorlamak mı istiyorlar? Belirleyici bir cevap yahut prosedür bulabileceklerinden kuşkuluyum; ama biz burada ne kadar çok kalırsak ona karşı bir argüman oluşturmak için o kadar zamanları olur.”

“Onun Papa olarak kalmasını isteyen tek kardinal sen misin?”

Fieschi omuz silkti. “Sözü geçen tek kardinal benim,” dedi katiyetle. “Alışılmadık iki müttefikim var ama büyük ihtimalle onların asıl derdi kendilerine eğlence bulmak. Herhangi bir eylemde bulunmayıp neler olacağını seyretmekle yetiniyorlar.”

“Biri Colonna mı?” diye sordu Orsini, nefretle.

Fieschi dimdik oturup sert konuştu. “Sırf Colonna’yla aynı tarafta yer almak istemiyorsun diye bu gidişatı reddetme. Öylesi çocukça olur. Zaten tüm bu Colonna-Orsini husumeti çocukça. Atalarınızın ilk başta ne için kavga ettiklerini hatırlıyor musun?”

Orsini elini sallayarak soruyu geçiştirdi. “Eğer bu adamı kontrolün altına alıp benim maşam yapabileceğine cidden inanıyorsan kentteki tüm idari otoritemi kullanarak onu tahta çıkarmayı düşüneceğim. Ama sadece düşüneceğim”

“Bu işten kazançlı çıkmanın tek akılcı yolu bu,” diyen Fieschi içinin ne kadar rahatladığını göstermemeye dikkat etti. Bırak Orsini yeni Papa’nın kendisine hizmet edeceğini sansın.

Nasılsa Fieschi gerçeği biliyordu.

Septizodium’un arkasında uzanan ara sokağa yaklaşırlarken beşlinin burnuna kupkuru bir yanık kokusu çalındı. “Buradan sola döneceğiz,” diye duyurdu Ocyrhoe. “Yalnızca Ferenc’in bulabileceği gizli bir kapı var.” Genç kızın onlara ne anlattığını bilen Ferenc ona bakıp mahcup bir gururla gülümsedi. “Sonra bir dizi karanlık tünelden geçeceğiz. En azından bir tane muma ihtiyacımız olacak. Bu sabahki mum hâlâ yanında mı?” diye Monferrato’ya sordu. “Hani İmparatoru kızdırmakta kullandığın?”

Genç kız ona her hitap ettiğinde Monferrato irkiliyor ve biraz sinirleniyordu. Ocyrhoe, kardinalin o güne kadar hizmetçilerin dışında kaç kızla konuştuğunu merak ediyordu. “Mum aforoz töreninin bir parçasıydı,” dedi adam. “Onu meslektaşıma verdim.”

“Eh, öyleyse bir yerlerden bir mum yahut fener bulmamız gerekecek,” dedi Ocyrhoe. “Ama önce size kapıyı göstereyim. Hemen... Ah!”

Genç kız konuştuğu sırada köşeyi dönmüşlerdi. Birkaç adım ötedeki taş duvarda geniş ve eğri bir açıklık vardı. Delikten dışarı tembel duman bukleleri halinde yükselen yanık kokusu suratlarına çarptı.

Septizodium’un gizli girişi ardına kadar açık duruyordu, hatta asıl kapı vazifesi gören menteşeli kaya parçası sanki bizzat Tanrı tarafından alınıp sokağın ortasına bırakılmıştı. Hayretler içindeki Ocyrhoe dönüp Ferenc’e baktı ama delikanlı da onun kadar şaşkındı.

“Giriş burası. Bir şeyler olmuş,” dedi genç kız, elinden geldiği kadar sakin bir üslupla.

“Sanırım bir yangın çıkmış,” dedi kardinal endişeli bir sesle. Ocyrhoe gözlerini devirdi. Alaycı davranmaya eğilimi yoktu ama bu adam çok kolay bir hedefti.

“Gelin daha yakından bakalım,” diye araya girdi Léna, soğukkanlılıkla.

“Evet, kesinlikle,” diyen Helmuth bunu öyle bir aceleyle söyledi ki Ocyrhoe askerin böyle bir şeyi teklif eden ilk kişi olmaması sebebiyle utandığını tahmin etti.

Girişe doğru yürüdüler. Ocyrhoe çevredeki damlara şöyle bir göz gezdirdiyse de bir muhafızla veya herhangi biriyle karşılaşmadı. Ara sokak terk edilmişti. Ocyrhoe’nun başını çektiği grup kapıya yaklaşır ve içeri girmeye hazırlanırlarken karanlıktan yankılı bir patırtı yükseldi. Sonra bunu daha hafif ayak sesleri izledi. Gürültüler onlara doğru gelmekteydi.

Loşluğun içinden kısa boylu ve tıknaz bir suret çıktı: düşük kademeli bir uşağın uyumsuz giysilerini giyen, omzunda bir kürek taşıyan, ufak tefek, kambur bir adam. Yüzü buruşuk, çekingen ve kederliydi. Eşikten çıktığında kayıtsız bir şekilde durakladı ve orada toplanmış grubu görünce çenesi biraz sarktı. “Girmeniz yasak,” dedi, bıkkın çıkan bir sesle. “İçeride muhafızlar var; sizi görürlerse dışarı atarlar.” Grubun yanından geçmeye davrandı.

“Orada neler olduğunu söyleyebilir misin?” diye sordu kardinal.

Yaşlı adam omuz silkti. “Yangın. Birisi öldü.”

“Kim öldü?” diye bilmek istedi Ocyrhoe.

Yaşlı adam yine omuz silkti. “Kardinal.”

“Hangisi?” diye tiz bir sesle sordu Monferrato.

“Bir yabancı. Galiba İngiliz.”

Ocyrhoe ağzından bir hayret nidası kaçırdı. Ferenc genç kızın koluna dokundu. Ocyrhoe ona aldırış etmeden Léna’ya doğru döndü. “Mesajı gönderen adam ölmüş.” Kapıldığı tuhaf duygu selini bir kenara itmeye çalıştı; Somercotes’le sadece bir kez karşılaşmasına rağmen aldığı haber onu sarsmıştı. “Yükümlülüğümü artık nasıl yerine getireceğim?” diye sordu, çocuksu denebilecek bir tavırla. “İmparator’un adamlarını Kardinal Somercotes’e götürmem gerekiyordu ama o... artık yaşamıyor.”

Léna genç kıza halden anlar bir bakış attı. Ocyrhoe’nun sağ elini tutup kaldırdı, eli nazikçe yumruk yaptı ve yumruğu kızın göğüs kemiğine dayadı. “Bir tilki kadar bağsız ve yüksüzsün,” diye ezberden okudu.

Léna daha sözünü bitirmeden Ocyrhoe deyimi tekrarlamaya başlamıştı bile. Ardından görevinin sona ermesinden hem üzüntü hem de huzur duyarak kocaman bir iç geçirdi. O sırada Ferenc’in onlara temkinli ve kıskançlık dolu gözlerle baktığını fark etti.

Konuşmaları sırasında Helmuth işçiyi sorgulamayı sürdürmüş, yaşlı adam onun taleplerine bir dizi omuz silkişle, diğer vurdumduymazlık işaretleriyle ve de gevelediği birkaç sözcükle karşılık vermişti. Helmuth, kıçına vurduğu bıkkın bir tekmeyle adamı yolcu ettikten sonra grubun geri kalanına bilgi verdi. “Diğer kardinaller dün Vatikan yerleşkesine götürülmüşler.”

“Biliyordum,” dedi Ocyrhoe, duygusuzca. Helmuth ona ters ters baktı. Ocyrhoe hayatı boyunca hiç bu kadar çıtkırıldım adamlarla karşılaşmamıştı. Bir kızın onlara karşılık vermesinden bu kadar rahatsızlık duyduklarına göre kendilerini epey güvensiz hissediyor olmalıydılar.

“Haydi oraya gidelim,” dedi kardinal.

Helmuth yüzünü buruşturdu. “Yol şimdi çok kalabalıktır,” dedi.

“Önceden gitseydik daha az kalabalık olurdu,” dedi Ocyrhoe, diline gem vurmayı başaramayarak.

“Kes sesini velet,” diye çıkıştı Helmuth.

Gülümseyen Léna her ikisini de bakışlarıyla susturdu. “Nasılsa bir yolunu buluruz,” dedi sakince. “Bundan eminim.”

32.BÖLÜM

OĞLAN VE AĞAÇ

At yalağındaki yansıma, gözleri çukura kaçmış bir hayalete aitti. Sudaki dalgalanmalar surata yeni çizgiler ekliyor, ağzı çarpıtarak yüzü ikiye bölen titrek bir şekle sokuyordu. Dietrich suya bir tokat atarak görüntüyü daha da bozdu ve sudan kendisine bakan virane surata sırtını döndü. Yüzünü muhtemelen kendisinden bile pis olan bir bezle kuruladı. Meseleyi kafasından çıkarmayı ne kadar isterse istesin hakikatten kaçamıyordu. O hakikat sinsice yaklaşıyor, at yalağındaki sudan ve adamlarının gözlerinden kendisine bakıyordu. Kuşku. Korku. Panik.

Dietrich yolunu kaybetmişti ve Fratres Militiae Christi Livoniae yi mahvoluşa sürüklemekteydi. Acaba Heermeister Volquin de Schaulen’deki muharebeden önce aynı hisse kapılmış mıydı? Dietrich, başarısızlıkla sonuçlanmış Kalkan-Biraderleri imtihanından kalma yara izlerini gösterirken Kristaps’ın gözlerinde beliren hiddeti hatırladı. Volquin de aynı şevkle hareket etmiş ve nehirde kurulan tuzağı fark etmemişti. Eski Heermeister’in saplantısı, tarikatın neredeyse ortadan kalkmasına sebep olmuştu. Sonra Töton Şövalyeleri Schaulen gazilerine acımış ve kayıp Livonyalıları saflarına almışlardı. Pek çok Kılıç Biraderi o günden sonra kızıl yerine siyah haça bürünmüş ve geçmişi Schaulen Nehrinin çamurlu kıyılarında seve seve gömülü bırakmıştı.

Fakat bazıları Töton boyunduruğundan bıkmıştı. Kuzey seferlerine katılmış ve Schaulen’den sağ çıkmış bu gaziler yeniden kızıl haçı kuşanmaktan, kendi topraklarına kavuşmaktan, eski şanlarını geri kazanmaktan gizliden gizliye bahsetmişlerdi. Kendilerine önderlik etmesi için de Dietrich’i seçmişlerdi. Artık ihtiyaçları olan tek şey davalarının haklı ve doğru olduğuna yönelik bir işaretti.

O işaret onlara bizzat Papa tarafından verilmişti. Kılıç Biraderleri Roma’da beklenmedik bir hami bulmuşlardı ve Dietrich hem kendisinin hem de tarikatının yalnızca Kiliseye değil, Kiliseyi gizlice yöneten adamlara da hizmet edeceğine yemin ettikten sonra kızıl haça tekrar kavuşmuşlardı.

Fakat Schaulen’in anılarından kurtulmanın çok zor olduğu anlaşılmıştı.

Dietrich yalağın yanındaki banka oturup Hünern’deki yegâne mülkleri olan ahırın yıkık duvarına baktı. Onun, Dietrich von Grüningen’in, tarikatın dördüncü büyük ustasının başarabildiği tek şey bu muydu? Tarih onu hatırlayacak mıydı?

Bir ürpertiye kapılan Dietrich kendini bu inatçı melankolinin pençesinden çekip çıkardı. Ne kadar büyük bir iradesizlik sergiliyordu! Komutasının mirası bu olmayacaktı. Kendini doğrultacaktı; adamlarına şan ve şeref kazandıracaktı. Diğerleri -hâlâ siyah haç taşıyanlar-geri geleceklerdi. Dietrich bundan emindi.

Fratres Militiae Christi Livoniae varlığını sürdürecek, diye ant içti Dietrich. Başlarına nasıl bir fırtına çökerse çöksün görevinden kaçamazdı. Tarikatı sağ kalmak zorundaydı. Bedeli ne olursa olsun, karşısına nasıl bir tehlike çıkarsa çıksın sorumluluklarından vazgeçmemeliydi.

Başarısızlık korkusunu atlatan Dietrich bir ıslıkla silahtarını yanına çağırdı ve kasıtlı bir yavaşlıkla zırhını kuşanmaya koyuldu. Silahtarı zincir zırhın gambesona düzgün oturduğundan, cüppenin düzgün sarktığından ve kılıcın düzgün bir açıyla asıldığından emin olurken Dietrich von Grüningen, yani Fratres Militiae Christi Livoniae’nin dördüncü büyük ustası önündeki kısıtlı seçenekleri değerlendirdi.

Roma’daki efendisinden tek bir emir almıştı ve adamlarının güvenliğini sağladıktan sonra yegâne sorumluluğu oydu. Kalkan-Biraderleri’ni yok et.

Silahtan miğferini uzatınca Dietrich başını iki yana salladı. Gittiği yerde ona ihtiyaç duymayacaktı. Giyinmeyi bitiren Dietrich elini kılıcının kabzasında tutarak kendinden emin adımlarla avluya çıktı.

Burchard ile Sigeberht onu bekliyorlardı. Daimi refakatçilerinin sadakati mutlaktı. Onlar gibi yüz adamımız olsa bizi kimse tutamaz, diye aklından geçirdi Dietrich, ikilinin ifadesiz suratlarına bakarak.

“Atım hazır mı?” diye sordu.

“Tıpkı istediğiniz gibi Heermeister,” diye mırıldandı Burchard. “Nereye gidiyoruz?”

“Moğol yerleşkesine,” cevabını verdi Dietrich. “Tegusgal’la konuşmam lazım.”

Hans’ın hatırladığı kadarıyla ağacın hiç yaprağı olmamıştı. Yabancı birinin gözünde, rüzgârın vahşi doğadan alıp bakımsız bir ara sokağa attığı bir tohumdan yeşermiş çarpık bir dişbudaktı. Asla yeterli günışığı ve su alamazdı. Yine de ölmeyi reddediyordu ve Hans ile diğer oğlanlar -Hünern in Fareleri- onu kendilerinden biri gibi benimsemişlerdi. Ağaç onların sancağıydı ve çarpık kollarının altındayken kendilerini güvende hissediyorlardı. Ağaç, onları aklını kaçırmış bir dünyanın zulmünden koruyan bir sığınaktı.

Axis mundi, demişti Andreas ağaç için, minik sığınağı son ziyaret edişinde. Dünyanızı ayakta tutan destek, diye de açıklamıştı. Elini kaldırıp güdük ağacın en yüksek dallarına dokunmuştu. Tabii cenneti üzerinde taşımadan önce biraz daha büyümesi gerek, sen ne dersin?

Andreas ölmüştü. Ama ağaç hâlâ hayattaydı ve onunla beraber Andreas da bir bakıma hayatta sayılırdı. Hans kollarını ağacın gövdesine dolayıp yanağını pürüzlü kabuğuna yasladı. Ancak o zaman gözyaşlarının akmasına izin verdi.

Fakat akacak yaşı kalmamıştı. Kendisi de ağaç kadar kurumuştu.

“Hans.”

Oğlan isminin söylendiğini duyunca irkilerek doğruldu ve kaçıp gitmek yerine ağaca daha da sıkı sarıldı. İsmi tekrarlandığında -ses şefkat ve sevecenlik doluydu- konuşan kişiye bakınmayı göze alabildi.

Amcası Ernust ufacık ağaç yerleşkesinin dar girişinde asılı duran kirli muşambanın altından kafasını sokmuştu. Adamın yüzü toprak, kurum ve daha koyu renkli bir şeyle lekeliydi. Yoksa kan mı? diye fikir yürüttü Hans’ın beyni, sonra da lekenin kaynağı hakkında başka bir tahminde bulunmayı reddetti.

“Evladım,” dedi Ernust. “Yaralı mısın? Buraya o kadar hızlı koştun ki sanki peşinden şeytan...” Adam gözleminin devamını getirmedi. “Yaralı mısın?” diye tekrarladı.

Hans başını iki yana salladı.

“Dün...” diye başladı amcası. Tombul adam düşüncesini nasıl tamamlayacağını bilemeden iç geçirdi ve kafasının yuvarlak tepesini sıvazladı. Bakışları Hans’ı tepeden tırnağa süzdü ve oğlan o huzursuz gözlerdeki dile getirilmemiş sözcüklerin tamamını bir çırpıda okudu. “Artık gitme vakti Hans,” dedi Ernust. “Burada bize göre hiçbir şey kalmadı ve Moğollar halkın cesaretlenmesini beklemeyecekler. Yakında karargâhlarından çıkacaklar ve tüm şövalyeleri öldürecekler, sadece Gül Şövalyelerini değil. Tabii onlar ilk olacak ama eli kılıç tutabilen herkesi katledecekler. Tıpkı Legnica’daki—”

“Onu bir Livonyalı öldürdü.” Hans yorgunluktan yankı yapan kendi sesini güçlükle tanıdı. Ağacın yanına uzanıp Farelerin kullandığı o tozlu battaniyelerden biriyle üstünü örtesi vardı. Yatmak, sözleriyle gelen karamsar ümitsizliğin vücuduna akmasına izin vermek istiyordu. Bırak o ümitsizlik içini doldursun. “Onu bir Moğol değil, bizden biri öldürdü.”

“Hayır evlat,” dedi Ernust kederle. “Onlar bizim gibi değiller. Hiçbiri değil. Onlar kendi davaları, kendi lordları ve o lordların hevesleri için dövüşürler. Asla bizim için değil. Biz onların gözünde bir hiçiz. Onların hayvanlarıyla ilgileniriz. Onlara yemek pişiririz. Onlara yatacakları bir yer temin ederiz. Onlara bakarız ama onlar bizi umursamazlar. Sadece kendilerini düşünürler.”

“Andreas kendini düşünmüyordu,” diye karşılık verdi Hans.

Ernust başını iki yana salladı. “Diğerleri gitmeye hazırlanıyorlar. Yakında içkilerimizden içecek hiç kimse kalmayacak, en azından para karşılığında... Biz de onlarla beraber gitmek zorundayız. Löwenberg’e geri dönmeliyiz.” Adam boş bir kahkaha attı. “Tabii orada güvende olacağımızdan değil ama—”

“Ben burada kalacağım,” dedi Hans, kollarını ağacın gövdesine daha sıkı dolayarak. Azmi ve kararlılığıyla kendisini bile şaşırttı.

Amcasının yüzü o peltemsi yumuşaklığını kaybetti ve Hans’a güya korkutucu olması gereken bir ifadeyle baktı. “O öldü Hans. Seni yanına almayı teklif ettiğini biliyorum ama artık alamaz. Geri kalanlar da onun sözünü tutmazlar. Hayatta kalsalar bile... Bizim hayatta kalmamız gerekiyor ve bir kahramanın gelip de seni kurtarmasını bekleyerek öyle bir şey yapamayız.”

Hans amcasının sözlerinden irkildiyse de ilk tepkisi çabucak geçti ve adamı sessizce süzdü. Ernust iç geçirip elini yine başında gezdirdi, sonra da avucuna bulaşan toprağa ve kana uzun uzun baktı. İkisi de hiçbir şey söylemediği için dar sığınak çarçabuk meşum bir sessizlikle doldu.

Amcası tedbirli ve kurnaz bir adam, Moğol istilasının neden olduğu trajedinin ötesine bakabilen ve çadır kenti Hünern’deki fırsatları görebilen türde biriydi. Hans annesinin ölümünün ardından onun yanında geçirdiği kısa süre zarfında amcasının niçin Legnica'daki aile muhitinden ayrılıp yeni kurulan Löwenberg civarlarındaki zorlu bölgeye taşındığına dair hikâyeler dinlemişti. Ormanın açılması, tarlaların ekilmesi, evlerin inşa edilmesi lazımdı ve tüm bunlar insanı susatacak cinsten işlerdi. Aynı şey Hünern için de geçerliydi, tabii daha kanlı olmak kaydıyla. Ayrıca amcasının söylediği doğruydu: tıpkı marangozlar, değirmenciler, demirciler, dericiler, aşçılar, fahişeler ve diğer tüm zanaatkârlar gibi bira yapımcıları da şövalyelerin insafına göre hizmet verirlerdi. Şövalyeler gittiğinde ayaktakımı da dağılırdı.

Yaşayanları düşün evlat.

Niçin bekleyeceklerdi ki? Amcasının teklifi akla yatkındı. Gitmekte utanılacak bir şey yoktu. Onlar savaşçı değil, sadece tüccardı. İşleri bira ve diğer alkollü içkiler üretmek üzerineydi. Hünern’deki pazar hızla kuruyordu. Niye gitmek için geç kalacaklardı ki?

Hans’ın hayalinde Andreas’ın yüzü belirdi. Arena duvarına çivilenmiş o ağzı açık kelle değil; Gül Şövalyesinin kumlarda yürürken takındığı sakin çehre. Şövalye korkmamıştı. Görevinin farkındaydı ve onu şerefiyle yerine getirmişti. Sonunda, mızrağını fırlatmak için Livonyalıya sırtını dönmesi gerektiğinde tereddüt etmemişti. Kaçmamıştı. Gerçek amacından yan çizmemişti.

“Hayır,” dedi Hans usulca. “Gidemem. Bana ihtiyaçları var.”

Ernust gözlerini yumdu. Yukarıda, güneş bir bulutun arkasından sıyrıldı ve ağacın gölgesi sığınağın içinde gezindi. Dallar amcasının ayaklarını tutacak gibi oldu.

“Sen aklını peynir ekmekle yemişsin çocuk,” dedi Ernust, ona kısık gözlerle bakarak. “Kimin sana ihtiyacı var? Şövalyelerin mi? Onlar tehlikede olduklarını zaten biliyorlar.”

“Diğerleri... Han’ın kafeslerde tuttukları. Onlara yardım edebilirim.” Yardım etmeye mecburum.

“Elinden ne gelir ki?” diye sordu Ernust.

Hans daha evvelden Kim ile Gül Şövalyesinin ne planladıklarını düşünmek için bol bol zaman bulmuştu. Karşılıklı iletilen mesajlar kasıtlı bir şekilde esrarengiz tutulmuştu ama planın Moğolları mağlup etmek üzerine kurulduğu açıkça belliydi. Hans öyle bir amaca Han’ı öldürerek nasıl ulaşabileceklerinden emin değildi. Ongun ne kadar önemli olursa olsun tek bir kişiydi; Hanları öldüğü zaman diğer Moğollar dehşet içinde kaçıp gidecek değillerdi.

“Şövalyeler karşı koyacaklar,” diye açıkladı oğlan. “Başka bir seçenekleri yok. Kaçmayacaklar. Kaçmak onların kitabında yazmaz.”

Ernust omuzlarını kaldırıp dişlerini emdi. “O yüzden de canlarından olacaklar,” dedi biraz hüsran içerisinde. “O yüzden herkes ölecek. Biz de o yüzden gitmek zorundayız.”

“Ama yalnız değiller,” dedi Hans. “Müttefikleri var.” Gülümsedi. “Moğolları sırtlarından vurabilecek dostlar.”

“Hayır.” Hans’ın ne önerdiğini anlayan Ernust başını iki yana salladı. “Bunu yapamazsın evlat.”

“Yapmak zorundayım,” diye üsteledi Hans. “Yoksa—” Sesi kısılıp kaldı ve başını öfkeyle iki yana salladı. “Onlara kafeslerin nerede olduğunu ve dostlarını nasıl serbest bırakacaklarını söyleyebilirim.”

Şehre ürkütücü bir sessizlik hâkimdi. Kristaps’ın Kalkan-Biraderi’yle dövüşünün akabinde çıkan ayaklanmanın ardından tüm kent fırtına öncesinin sessizliğine bürünmüştü. Her sokağın, her barakanın ve her binanın üstünde bir durgunluk asılıydı. Dietrich ile adamları, korku içerisindeki Peder Pius’u almak için kiliseye uğradıklarında rahipler ve keşişler bile ortalıkta gözükmemişlerdi.

En çok ihtiyaç duyulan bir anda Han’ın komutanıyla iletişim kuramamak olmazdı.

Moğol yerleşkesine ulaşamadılar. Dietrich atları görmeden önce seslerini duydu. Çok sayıda toynağın aynı anda yere vurması sonucu toprağa yayılan sarsıntıların küheylanını hareketlendirdiğini hissetti.

Lamelli ve zincir zırhlarla kaplı bir vücut yığınının birbirine karışmasından oluşan Moğol güruhu kayaların etrafından akan bir nehir gibi sokakları dolduruyor, çeşitli renklerdeki sadaklarından sayısız okun tüylü kuyruğu taşıyordu. Dietrich ayrıca mızraklar ile kıvrık kılıçların yanı sıra dört kişilik gruba yalın bir öfkeyle bakan çok, pek çok surat görüyordu.

Moğollar yaklaşırken Dietrich ellerini silahlarından çekti ve Burchard ile Sigeberhte de aynını yapmaları için usulca talimat verdi. Yanında tir tir titreyen Pius’a tıslayarak kıpırdamamasını tembihledi. “Dediklerimi tercüme et,” diye buyurdu.

Güruhun en önünde Tegusgal gidiyordu, eyerine uzun bir sancak takılıydı. Lamelli zırhı kırmızıya boyanmıştı ve boynunun etrafında altın halkalardan oluşan kalın bir kolye vardı. Adamı atlı savaşçı kalabalığından ayıran tek şey de o kolyeydi.

“Ben düşmanınız değilim!” diye aradaki açık alanın karşısından seslenen Dietrich tedirgince bekledi. Pius sözlerini kekeleyerek tercüme ederken sağ avucu kılıcının kabzasına dokunmak için kaşınıyordu.

Tegusgal rahibe ifadesizce bakarak söylenenleri anladığına dair herhangi bir belirti göstermedi. Pius Latince bir dua mırıldanmaya başladı ve tam Dietrich ona susmasını emredecekken Moğol komutan konuştu.

“Bu kadar az adamla öyle bir şeyin zaten mümkün olamayacağını söylüyor,” diye çevirdi Pius. Tegusgal sözlerini sürdürürken rahip sertçe yutkundu. “Buraya daha çok altın karşılığında canının bağışlanması için yalvarmaya mı geldiğini soruyor.”

Dietrich bu yoruma kızmayı reddetse de zihninin arkasında bir yerde unutulmuş bir gurur hissinin uyanmaya çalıştığını sezdi. “Ona çok daha değerli bir şey verebileceğimi söyle,” dedi. “Şövalyelerle savaşmaya gidiyor. Ama aradıklarının hangileri olduğunu biliyor mu?”

Tegusgal rahibin sözlerini duyunca güldü ve verdiği cevabın ardından adamları da kahkahalara boğuldular.

“Umurunda değilmiş,” dedi Pius. “Hepinizin öleceğinizi söylüyor.”

Dietrich gülümsedi. “Tanrı isterse o da olur,” dedi, Pius’tan tarafa kafa sallayarak. “Ama bugün değil.”

Pius tereddüt etti.

“Söyle ona!” diye gürledi Dietrich.

Pius titreyerek Heermeister’in sözlerini çevirdi, bir yandan da istavroz çıkarmayı ihmal etmedi.

Suratı asılan Tegusgal eyerinde doğruldu ve arkasındaki ilk sırada bulunan savaşçılardan bazıları yaylarına uzandı.

Dietrich ellerini eyerine koydu. Olağanüstü bir sabırla beklerken dudağının kenarlarında minicik bir tebessüm vardı. Burchard’ın atı tedirgince kişnedi ve iri kıyım Livonyalı onu sakinleştirmek için ufak bir ses çıkardı.

Sonunda, sonsuzluk gibi gelen bir süre boyunca karşılıklı bakışmalarının ardından Tegusgal bağırarak kısa bir soru sordu.

“Nedenini bilmek istiyor,” diye tercüme etti Pius.

“Çünkü hanının ona kızdığını biliyorum. Kalkan-Biraderleri şövalyesi neredeyse efendisini öldürecekti. Lordunu korumakta başarısız oldu ve bugün—” Dietrich bakışlarını Moğol güruhunun üstünde gezdirerek hızlı bir sayım yapmaya çalıştı ve kısa bir sürenin ardından bundan çabucak vazgeçti. “—tekrar göze girmek için gereğinden fazla savaşçıyla beraber yollara düştü.” Pius’un bunları çevirmesini bekledi ve Moğol komutan karşılık veremeden önce sözlerini sürdürdü. “Önce Kalkan-Biraderleri’ni öldürmesi gerek, yoksa hanı gerçek tehdidin kim olduğunu bilmediğini anlar. Kalkan-Biraderleri’nin nerede ve nasıl saklandıklarını ona gösterebileceğimi söyle. Ona nöbetçilerini, dövüş tekniklerini ve şu anda kendisine nasıl pusu kurduklarını anlatabilirim.”

Peder Pius’un sabah havasında geveleyen sesi aradaki boşluğu Dietrich’in anlayamadığı, fakat sözlerinin bire bir karşılığı olduğunu umduğu kelimelerle doldurdu. Her şey bu fırsata bağlıydı. Bunu heba etmemeliyim.

Tegusgal ansızın parmaklarını şıklatarak rahibin sözünü kesti. Hışımla karşılık verirken tercüme etmesi için Pius’a öfkeli el hareketleri yaptı.

“Neden sana güvenmesi gerektiğini soruyor. Kendi insanlarına ihanet ediyormuşsun.”

“Onlar benim insanlarım değil,” dedi Dietrich. Eyerinde öne eğildi. “Arenadaki adamımın davranışları yeterince açık değil miydi?”

Pius tercüme ederken Tegusgal onu soğuk bakışlarla süzdü. Rahip sözlerini bitirirken Moğol komutan homurdandı ve arkasına bakıp adamlarına bir şeyler söyledi.

“Ne diyor?” diye sordu Dietrich.

“Bil.. .bilmiyorum,” cevabını verdi Pius.

Tegusgal tekrar konuştu ve Pius derin bir yutkunuşun ardından sesi titreyerek tercüme etti. “Ne istiyorsun?”

“Adamlarımın canlarının bağışlanmasını,” dedi Dietrich, hiç tereddüt etmeden. “İstediğin kadar şövalye öldür ama ben ve adamlarım bu bok çukurundan çıkıp gideceğiz.”

“Hai!” diye bağırdı Tegusgal, Pius çevirmeyi bitirdiğinde. Batıkların herhangi bir tepki vermelerine fırsat kalmadan Moğollardan dördü yaylarını kaldırıp oklarını attı. Dietrich irkildiyse de okların hedefi o değildi.

Sigeberht tek kelime etmeden geriye düşerek atından aşağı yuvarlandı. Dietrich adamının sol göz yuvasına bir okun saplanmış olduğunu fark etti. Bir diğeri de boynunu kaplayan zincir zırhın hemen dibinden içeri girmişti.

Burchard inleyerek öne eğildi ve kısa bir süre daha eyerinde kaldı. Her ikisi de göğsünün üst kısmına saplanmış bir çift Moğol okunu yoklayıp konuşmaya çalıştı, ama ağzından sadece siyah kan damlaları geldi. Eli atının yelesinde kırmızı bir leke bırakarak kaydı, sonra o da yere yuvarlandı.

Tegusgal konuşurken Pius titrek bir fısıltıyla çeviriyi sürdürdü. “Canının istediği kadar şövalye öldürecekmiş. Aksini söylemek sana düşmezmiş.”

Dietrich dişlerini sıkarak Moğol komutana dik dik baktı. Eli uzun-kılıcının kabzasına doğru kayınca çok sayıda Moğol yayı gerildi.

Tegusgal elini kaldırarak onları durdurdu. Haşin ve buyurgan bir sesle yeniden konuştu.

“Teklifini düşünecekmiş,” dedi Pius, ağlamaklı bir üslupla. “Tabii sen ona Kalkan-Biraderleri’nin kampını gösterirken. Oradan galip ayrılırlarsa sana—”

“Bana, ne?” diye bilmek istedi Dietrich, Pius kekeleyerek durakladığında.

“Sana kaçman için biraz süre tanıyabilirmiş.”

33.BÖLÜM

GRİYELE’NİN YOLCULUĞU

Normal bir gece istirahatı ile Burhan-Haldun’un altındaki vadide inşa edilen kamp arasındaki fark bir hazırlık furyasıydı. Jaçin hazırlıkları bir müddet seyretmişse de monotonluktan çabucak sıkılmış ve yerleşik ger’inin sıcak konforuna geri dönmüştü. Lian ise İkinci Eş’ten -en azından bir süreliğine- kurtulmak için bir bahane bulduğuna sevinerek dışarıda kalmıştı.

Birkaç gün önce Cucay’la yaptığı konuşmadan beri duyduğu kararsızlık kampta gönlünce gezme özgürlüğüne gölge düşürüyordu; adamın sohbetleri sırasında bu etkiyi hesaba kattığından emindi. Lian, insanları parmağında oynatma konusundaki hünerini iyi bilecek kadar uzun bir süredir Efendi Cucay’a hizmet etmişti, hatta ona bir-iki hile öğretmişliği dahi vardı. Fakat bu durum başdanışmanın entrikalarına hedef olmayı kolaylaştırmıyordu. Özellikle de Cucay normalde insanlara istediğini yaptırmak için kullandığı kaypakça kurnazlığa başvurmayıp doğruyu söylediği zaman... Lian a göre adamın kurbağa ve taş hakkındaki benzetmesinin ana fikri, taşın kurbağayı suyun derinliklerine gömmesi değildi, ne de olsa kurbağa amfıbik bir canlıydı ve suya düşse bile hayatta kalırdı. Asıl ana fikir taşın ani ağırlığının kurbağanın saklanma yerini belli etmesiydi. Eğer başdanışman dediğini yaparsa Lian savunmasız kalır, bir yırtıcıya yem olurdu. Ve bu durumda o yırtıcı Munokhoy’du.

Genç kadının aklına ara sokaktaki sarhoş muhafızlarla yaşadığı olay geldi. Kağan’ın erkânındaki güçlü biri tarafından korunduğunu söyleyerek onları başından savabilmişti, ama öyle bir koruma ancak onu tehdit eden adamlar davranışlarının sonuçlarından korkarlarsa ve bahsi geçen koruma gerçekten varsa işe yarardı. Eğer Cucay’ın himayesini kaybederse Munokhoy’u ona saldırmaktan ne alıkoyardı? Hatta Torguud komutanı ile Ganşuk arasındaki husumet göz önüne alındığında sırf delikanlıyı kışkırtmak için bile Munokhoy’un kendisine zevkle saldırabileceğinden çekiniyordu. Böylece Kağan’ın genç midillisiyle ölümüne dövüşmek için ihtiyaç duyacağı yegâne bahaneyi bulmuş olurdu.

Düşüncelere dalmış haldeki genç kadın, bir el sol yanından uzanıp beline dolanana kadar başka birinin geldiğini fark etmedi. Lian bu beklenmedik dokunuşla yerinden sıçradı ve kendini Ganşuk’un öğrettiği şekilde tepki verirken buldu: sağ başparmağını yabancının elinin arkasına koydu, diğer parmaklarının onunkilerin ucuna doladı ve soluna doğru hızla dönerken onları dışarıya doğru büktü. Kolunu kaldırıp dönüşünü tamamladığı sırada sessizce yanına gelen adamı tanıdı.

“Ah!” Aynı anda hem gülümsemeye hem de yüzünü ekşitmemeye çalışan Ganşuk’un ağzı çarpılmıştı. Delikanlı sahte bir karşı hamleyle sağ elini kadının boynuna götürerek canının gerçekten yandığına dair onu uyardı. “Sana o bilek kapanını asla öğretmemeliydim,” dedi, genç kadın onu bıraktıktan sonra bileğini ovuşturarak.

“Hayır, asıl onu öğrettikten sonra bana öyle sinsice yaklaşmaman gerektiğini bilmeliydin.” Son kelimeleri telaffuz ederken bir parmağıyla Ganşuk’un göğsünü dürtmüştü.

Ganşuk kadının ısrarcı dürtüklemesi karşısında fiziksel olarak sarsılmış gibi yapıp güldü. “Ah, biraz itiş kakıştan ne zarar—” Onun yüz ifadesinde bir şey okumuş olacak ki duraksadı. “Ne oldu?” diye sordu, ses tonu ciddiyetsizliğini yitirerek.

“Yok bir şey,” dedi Lian.

Lian elini geri çekmeye çalışırken Ganşuk onu yakaladı ve genç kadını kendine doğru çekti. Lian vücudunu kasmayarak buna izin verdi. “Sana inanmıyorum.” Kadının saçlarına hafifçe dokunurken eli tereddüt etti: onun başını okşamak istiyor, fakat başkalarının gözü önünde bu kadar içli dışlı olmaktan çekiniyordu. “Seninle günlerdir görüşmüyoruz.”

“Biliyorum. İkinci Eş kendine arkadaş arıyordu ve Cucay onu Jaçin’in tafralarından haberdar etmemi istedi.”

Ganşuk gülümsedi. “Yani o iş için sana mı ihtiyacı varmış? Jaçin’in tafralarını Cucay a ben bile anlatabilirim. Herkes anlatabilir.”

Lian gülümseme dürtüsüne direndi. “Hem Jaçin’le olduğum sürece...” Bir an için Ganşuk yanına gelmeden hemen önce aklından geçenleri ona söyleyip söylememekte kararsız kaldı. İçinden ona sokulmak, kendisine sarılmasına izin vermek geliyordu. “Munokhoy,” dedi en sonunda.

“Ah, anlıyorum.” Yüzü düşünceli bir ifadeyle asılan Ganşuk kafa salladı. “Seni tehdit mi ediyor?”

Lian başını iki yana salladı. “Onu gördüğüm yok ama Çinlilerin baskını sırasında yaşananları unutmadığından eminim.”

“Yakında görevinden alınacak,” dedi Ganşuk. Konuşurken Lian’ı kenara çekti ve sesi bir fısıltıya dönüştü. “Bunun ne zaman olacağını bilmiyorum ama herhalde yakındır. Rütbesi alındığı zaman da Torguudların kuralları artık onu korumayacak.”

Bu bilgi Lian’ın şüphelerini doğrulamaya yetti. Davranışlarına çekidüzen vermesini ve çizgiyi aştığı takdirde cezalandırılmasını sağlayan Torguud kuralları olmaksızın Munokhoy ismine leke sürenlerden intikam almaya daha çok heves duyacaktı. “Peki sen...?”

Dudakları sert bir tebessümle gerilen Ganşuk başını iki yana salladı. “Beni bozkırlardan gelmiş ürkek bir çocuk mu sanıyorsun?” diye sordu, sesinde sahte bir öfkeyle. Gözlerinde bir ışıltı, korkutucu olduğu kadar heyecan verici bir coşku vardı.

“İkinci Eş’in yanında kalman iyi fikir. Böylece emniyette olursun,” diye devam eden Ganşuk genç kadının korkularını azaltmaya çalışıyor, yüreğindeki avcı zevkini açığa vurmamış gibi davranıyordu.

İçi fazlasıyla rahatlayan Lian anlık bir vicdan azabı hissetti. Munokhoy’u oltaya getirecek yem o olmayacaktı. Kendisini tehlikeye atması gerekmeyecekti.

Ganşuk şimdiden Munokhoy’u avlama planları kuruyordu. Ne yapılması gerektiğinin farkındaydı ve herhangi bir çekincesi yoktu.

En yakındaki ger sırasının ötesinden gelen bir şamata, Lian’a kendisini şaşkınlığa ve dehşete sürükleyen bu düşüncelerden sıyrılma imkânı verdi. Aralarına daha az şüphe uyandırıcı bir mesafe koyarak tez adımlarla sesin geldiği tarafa yollandılar.

Kağan’ın gerinin yakınında nedimlerden, tüccarlardan, hem atlı hem de yaya Torguudlardan ve gök mavisi Darkhat bayrağını taşıyan diğer süvarilerden oluşan büyük bir kalabalık toplanmıştı. Lian ile Ganşuk kalabalığın kıyısına yaklaşırlarken grupta bir dalgalanma oldu ve insanlar iki yana çekilerek tekerlekli ger’in basamaklarına doğru yürüyen birine yol verdiler.

Platforma çıkan Ögeday kalabalığa hitap etmek üzere döndü. Ayaklarını tahta zemine sıkıca basan Kağan öncekinden daha dik duruyordu ve konuştuğunda sesi güçlü olduğu kadar da berraktı. Sanki sözleri en az o ses kadar net ve kararlı bir zihinden geliyordu. “Babamın ve atalarımız Börteçine ile Kua Maral’ın ruhlarına dua ettim. Onlar da dualarımı kabul edip mukaddes görevimi kutsadılar.” Kağan kalabalığın bu duyuruya ettiği tezahüratların bitmesini bekledi ve beklerken tırabzana yaslanıp destek almaması Lian’ın gözünden kaçmadı. “Bu kutsal topraklara yüce bir hayvanı, atalarımızın savaşçı bir ruhunu avlamaya geldik. Bu avdaki başarımız imparatorluğun refahını ve uzun ömrünü garanti altına alacak.” Sözleri yine tezahüratlarla kesilirken Ögeday insanların coşkusu bir darbe gibi üstüne inmişçesine biraz sallandı. “Bu güzel vadiyi bize Darkhat kabilesi gösterdi,” diye devam etti, “ve burada kaldığımız süre boyunca kampımız burası olacak. Mavi Kurt’un izniyle o süre göz açıp kapayıncaya dek geçecek!”

Kalabalık yine gürültüye boğuldu ve Ögeday’ın son sözleri o şamatada kaybolup gitti. Tebaasından gelen sevginin tadını çıkaran Kağan kollarını havaya kaldırdı, sonra da geriye döndü ve gerine girip gözden kayboldu.

“Bu akşam bir şölen tertiplenecek,” diye fısıldadı Ganşuk, kulağını Lian’ınkine yaklaştırarak. “Av işte o zaman başlayacak.”

Hangi av? diye merakla düşünen Lian’ın kollarındaki tüyler diken diken oldu.

Kervanı organize etmek için gereken incelikli ve karmaşık hazırlıkların aksine kamp kurmak ve bir şölen tertiplemek uşakların, hizmetçilerin, tacirlerin ve muhafızların ezbere bildikleri faaliyetlerdi. Ne gariptir ki bu birkaç saat Efendi Cucay’ın sahip olduğu yegâne boş zamandı. Başdanışman normalde ger'ine çekilip vaktini kafa dinleyerek geçirirdi; fakat bu akşam tüm kamp Kağan’ın sabahki avını kutlamak için dev bir şölen hazırlarken Cucay da iki adamı aramaya koyuldu: yaşlı ayyaş Alçik ile Darkhatların lideri Galtay.

Alçik’i Batılı esirleri taşıyan arabaların yakınında buldu. Gri saçlı gazi o sırada kafesteki dövüşçülere kıt bir yemek dağıtılmasına yardım ediyordu. Cucay’ın kendisine baktığını fark edince içi lapa ve pirinç dolu kovayı kervancıbaşına verdi.

“İyi akşamlar Efendi Cucay,” dedi, hafifçe eğilip bir selam vererek. “Sana nasıl yardımcı olabilirim?”

“Nasıl oluyor da bir zamanlar Kağan’ın arkadaşı olan ve vakti zamanında en az bir jaghun' a komuta etmiş bir adam artık yabancı tutsaklara yemek dağıtıyor?” diye sordu Cucay, merakla. Munokhoy’un da böyle bir şey yapıp yapmadığını düşündü, sonra öyle bir ihtimalin son derece düşük olduğuna karar verdi.

“Sen beni sürgün ettikten sonra çok içtim,” dedi Alçik. “Ata binip kafayı çektim. Kımız tulumumu doldurabildiğim sürece nereye gittiğim umurumda bile değildi.” Arkasındaki kafes sırasını işaret etti. “Yapabileceğim tek iş bunlar gibi adamlara hizmet etmekti.”

“Ama yine de, bugünün erken saatlerinde Kağan’ın a bir kez daha hizmet etmek istiyordun.”

“Ona hizmet etmeyi istemekten asla vazgeçmedim,” diye başdanışmanı düzeltti Alçik. “Ama ayyaşın tekiydim. Kağan’a arka çıkıp ona içmesi için bir bahane verdim. Dünyayı fethetmiştik. Ondan sonra ne yaptığımızın bir önemi var mıydı?”

Cucay hiçbir şey demedi; bu belli ki adamın uzun zamandır yapmak istediği bir konuşmaydı. En iyisi içini dökmesine izin vermekti.

“Ama bir önemi vardı, değil mi?” diye sözlerini sürdürdü Alçik.“O yüzden beni ve diğerlerini sürgüne yolladın. O yüzden babasının başarılarını Kağan’a hatırlatıp durdun.” Başını iki yana salladı. “Hepimiz senden nefret ettik; senin imparatorluğu yok edecek bir zehir olduğunu düşündük.” Dönüp yere tükürdü.

“Niye geri geldin?” diye sordu Cucay.

“Kağan adına fetihler yaparken Batu Han’ın yanındaydım,” dedi Alçik. “Kiev’i yakıp yıktıklarında onlarla beraberdim, tepenin üstündeki beyaz kaleyi ele geçirmeye çalışırlarken adamlarıyla birlikte at sürdüm.” Alçik boynuna düşen uzun saçlarını kenara çekti ve oradan başlayıp kaftanının içine kadar uzanan bir yara izini Cucay’a gösterdi. Cildi sanki eritilmiş, sonra da soğumaya bırakılmış gibi kabarık ve pütürlüydü.

“Kaleyi fethetmek için iki hafta uğraştık,” diye devam etti Alçik. “Batu’ya kalsaydı her birimiz ölene kadar kendimizi oranın duvarlarına atmayı sürdürecektik. Ama General Subutay ona kuşatmayı kaldırttı. Kalede sadece bir avuç savaşçının bulunduğunu ve fethedecek başka topraklar olduğunu savundu. Daha kolay ele geçirilebilecek ganimetler varken o duvarlara saldırmak harcadığımız çabaya değmezdi. Batu nihayet pes ettiyse de bazılarımızı geride bıraktı. O kapıların kendiliğinden açılacağı günü beklememiz ve içeridekilerin işini bitirmemiz için...”

Alçik kızıl saçlı devin bulunduğu kafese baktı. “Uzun bir süre boyunca bekledim,” diye kaldığı yerden devam etti, daha düşünceli bir sesle. “Emrimde bir jaghundan daha fazla adam vardı Efendi Cucay; fakat zamanla adamlarım Batu’nun ordusunun peşinden teker teker çekip gittiler. Ben ve geride kalanlarsa Kiev’in uzaklarına kadar açılıp Kağan’ın hükmü doğrultusunda o topraklardaki düzeni sağladık - tabii uygun gördüğümüz kadar haraç alarak. Yine de o kapıların açılıp açılmadığına bakmak amacıyla hep Kiev’e geri döndük. Ama hiç açılmadılar. En azından bizim için.”

“Buraya niye geldin?” diye tekrar sordu Cucay. “Başarısızlığını Batu’ya bildirmen gerekmez miydi?”

Alçik ona sert, yabani bir tebessüm etti. “Başarısız olmadım. Sonunda dışarı çıktıklarında onları bekliyordum. Jaghun'um Ijil Mörön'ün, yani Sarı-su olarak da bilinen koca nehrin yakınında onları kıstırdı.”[33]

Cucay bir dişini emip omuz silkerek Alçik’in öyküsündeki coğrafi ayrıntıları anlamadığını gösterdi.

“Ijil Mörön, Kiev’in doğusunda yer alır,” diye açıkladı Alçik. “Üstelik Kiev’deki beyaz kaleden çıkan tüm kadınları öldürmemize rağmen aradan bir hafta bile geçmeden başkaları gelip adamlarımı kılıçtan geçirdiler.”

“Bekle.” Cucay’ın tüm dikkati bir anda yaşlı adamın sözlerine odaklandı. “Kadınlar mı? Başkaları mı?”

Alçik kafa salladı. “Beyaz kaledeki savaşçıların hepsi de kadındı; Batu Han’ın fethinden sağ çıkanlar onlara skjalddisler diyorlardı. Kalelerinden ayrılıp doğuya yollanarak şimdiye dek iki kez çarpıştığım ve her seferinde de kıl payıyla kurtulduğum bir grup adama eşlik ediyorlardı. Bu grupla her karşılaştığımda onları daha doğuda, imparatorluğun merkezinin daha yakınında buldum.”

Cucay kendine hâkim olamayarak güldü. "Buraya geldiklerini mi düşünüyorsun? Kağanı tehdit ettiklerini mi?” diye sordu.

“Amaçlarının ne olduğunu bilmiyorum ama imparatorluğun kalbine saldırmayı planladıklarından çekiniyorum.”

“Kaç kişiler? Elli mi?”

“Bir düzineden az.”

“Üç yüz İmparatorluk Muhafızına karşı mı? Karakurum’dan çağrılabilecek bir minghan’a karşı mı?” Cucay burun kıvırdı. “Bana kalırsa başarı şanslarını gözünde büyütüyorsun.”

“Olabilir,” dedi Alçik. “Ama imparatorluk şöyle dişli bir rakiple çarpışmayalı ne kadar oldu? Cengiz Han’dan beri kazanamayacağımız bir savaşa girdik mi? Kağan boyun eğmeyecek bir düşmanı yenmek için ne gerektiğini biliyor mu?”

Alçik konuşurken sarı saçlı mahkûmu izliyordu, Cucay’ın gözleri de genç esire doğru çevrildi. Kafesinin parmaklıklarına yaslanan delikanlı başını kısmen öteye çevirmiş, gözünü yakındaki bir ger in eğik duvarına dikmişti. Bir eli kafesten dışarı sarkıyor, sersemlemiş ve etrafında olup biten her şeye kayıtsızmış gibi bir izlenim veriyordu. Cucay delikanlının şu anki durgun hali ile Karakurum’un dışında gördüğü, her şeye dikkatle bakan o genç adam arasındaki belirgin fark karşısında tokat yemişe döndü.

Alçik hafifçe kafa salladı ve vücudunu kafesten öteye döndürdü. İşaret parmağını önce dudağına, sonra da kulağına götürdü. Oğlan bizi dinliyor.

“Haklı olduğunu anlamam uzun yıllarımı aldı Efendi Cucay,” dedi Alçik. “İmparatorluğu yok edecek olan zehir bendim. Ama artık değilim. Ben imparatorluğu kurtarmana yardım edecek kişiyim.”

Cucay sarı saçlı delikanlıyı hayret ve merakın bir karışımıyla süzdü. Yoksa bir casus mu? Alçik oğlanın Batı’dan gelen bir savaşçı grubunun ön gözcüsü olduğunu mu ima ediyordu?

Bu gülünç fikir ya son derece cesurcaydı ya da... buruk bir eski askerin kımızdan hasar görmüş beyninden çıkan paranoyakça bir fantezi.

Her halükarda, diye aklından geçirdi Cucay, bu adam can sıkıcı bir engel. Alçik’in burada kalıp esirlerin başında nöbet tutması, Kağan’ın kulağına o tür fikirler fısıldamasından iyiydi. Cucay’ın başı Ögeday’la zaten yeterince dertteydi. Kağan’ın yaşlı ayyaşlardan gelen akla mantığa sığmaz öykülerle korkutularak iyice ürkütülmesine hiç ihtiyacı yoktu.

Haakon siyah sakallı adam ile gri saçlı Moğol arasındaki konuşmaya kafa yormayı sürdürürken kafesine bir çift muhafız yaklaştı. Adamlardan biri mızrağının sapıyla parmaklıklara vurarak onun dikkatini çekti ve Haakon yavaşça kafesin merkezine doğru çekildi. Diğer muhafız kendini kapının kilidiyle meşgul ederken Haakon düşüncelerini daha sonra değerlendirmek üzere bir kenara kaldırdı.

Tabii daha sonra öyle bir fırsat bulursa.

Moğollar esirleri beslemişlerdi ve kafeslerdeki tüm dövüşçüler bu uygulamanın ne anlama geldiğini artık biliyorlardı: iyi bir yemek, yakında dövüşeceklerini gösteriyordu.

Kafes açılınca Haakon yan yan yürüyerek dışarı çıktı. Dik durdu, birkaç saniye gerindi, sonra da şölenin bulunduğu istikamete, yani ger sırasının üstünden göze çarpan turuncu bir ateş ışığına doğru dürtülmesine izin verdi. Şaraptan ve kımızdan mayışmış sesler kızgın arıların vızıltılarını andırıyor, ger lerin etrafından dolaşıp ona kadar ulaşıyordu. Delikanlı yürürken kollarını sallayarak kaslarını gevşetmeye ve daracık kafesteyken bir türlü kurtulamadığı bazı tutulmaları geçirmeye gayret etti.

Bir yandan da yaşlı savaşçının kullandığı sözcüğü düşünmemeye çalışıyordu. Skjalddis. Kalkan-Bakireleri.

Bu seferki ateşler öncekilerden daha büyüktü ve akşam karanlığını korkutup kaçırıyorlardı. Kalabalık da daha yoğun ve ürkütücüydü; alevler tüm suratlardaki gölgeleri çarpıtıyordu. Dövüş ringi bu sefer bir kaya ve kereste karışımıyla belirlenmişti. Haakon bir meşe ağacının yeni kesilmiş tomruğunun üstünden geçerken ringin öncekinden daha küçük olduğunu fark etti. Ayrıca Kağan’ın tekerlekli geri evvelki gibi dövüş alanına bitişik değildi; ringin ateşlere en yakın olan kısmında alelacele, dar bir platform kurulmuştu.

Muhafızlar rakibini ringin karşı tarafına getirirken Haakon kendisinden daha ufak tefek olan adamı dikkatle süzdü. Bir Hitaylı olan adam Moğollara benzemesine rağmen daha koyu tenli ve ince yapılıydı. Yaşça Haakon’dan çok da büyük değildi ve suratı tamamen büyümeyi reddeden bir sakalın kıllarıyla bezeliydi.

Yere, Haakon un yanına bir silah atıldı. Tahta kılıç yere çarpar çarpmaz kalabalıktan bir bağrış koptuğu için genç adam silahın takırtısını duymaktan çok hissetti. Ringin karşı tarafındaki Hitaylı derhal kendi silahına doğru atıldı ve onu kaptığı gibi açık alan boyunca hücum etti. Haakon değerli saniyelerinden birini kılıcını aramaya harcadı.

Hitaylı bir dizi süratli saplama hamlesi yaptı ve silahını almakta geç kalan Haakon bu darbeleri zar zor karşılayabildi. Ona rağmen bu ilk vuruş silsilesinden rakibinin tarzı hakkında epeyce bilgi edindi: Hitaylının erişim mesafesi daha kısaydı, Haakon kadar güçlü değildi ve rakibinden daha hızlı olduğunu zannetmekteydi.

Haakon bir sonraki vuruşu gereğinden çok daha büyük bir kuvvetle karşılayarak Hitaylıyı kılıcının yönünü değiştirmeye zorladı. Yalımların birbirinden ayrıldığını hisseder hissetmez de bileğini döndürerek silahının ucunu rakibinin suratına doğru savurdu.

Kötü bir tepki veren Hitaylı alelacele bir savuşturma hamlesiyle kılıcını yukarı kaldırdı. Tahta kılıçlar gürültüyle çarpıştı ve Hitaylı hamlesini bir saniyeliğine koruyarak Haakon’un yalımını itmeye çalıştı. Becerebildiği tek şey kendi kılıcını -ve Haakon’unkini- kısa bir süreliğine sabit tutmak oldu.

Bu süre Haakon’un sol eliyle uzanıp Hitaylının kılıcının ucunu tutmasına yetti. Delikanlı parmaklarını tahta silaha doladı ve bileğini sertçe döndürdü.

Yaptığı bir eğitim tepkisiydi -sana yakın olanı tut- ve keskin bir çeliğe karşı tehlikeli sonuçlar doğurması kaçınılmazdı. Yine de tahtanın çelikten farklı olduğunu hatırlamak önemliydi, bu fark Kağan için yaptığı gladyatör dövüşünde delikanlıyı hazırlıksız yakalamıştı.

Haakon silahı döndürüp çekerek diğer adamın ellerinden aldı ve bu hamleden oldukça keyif alan seyirciler ayaklarını yere vurup tezahürat ettiler. Delikanlı bir yandan nereye düşeceğini umursamadan Hitaylının kılıcını bir kenara fırlatırken diğer yandan da kabzasıyla rakibinin suratına vurabilmek için kendi silahının yönünü çevirdi. Geri geri sendeleyen Hitaylı çenesini göğsüne yaslayarak Haakon un silahından uzaklaşmaya çalıştı.

Adam yüzünü korumak için ellerini kaldırmadı ve onun yerine gömleğini yokladı. Yersiz hareketi Haakon’un ortada bir terslik olduğunu sezmesini sağladı. Bu kadar da beceriksiz olamaz.

Hitaylı yönünü değiştirip Haakon’un üstüne atılırken ateş ışığı parlak bir metal yüzeyden yansıdı. Adamın elinde dar ve keskin bir şey vardı. Haakon sağ elini hemen indirerek Hitaylının yıldırım gibi saldırısını engellemeye çalıştı. Tahta kılıç Hitaylının kolundan sekerek ona hedefini şaşırttı ve Haakon buzdan bir parmağın göğsü boyunca geçtiğini hissetti.

Sağ kolunu gövdesine dayayan Hitaylı dönerek geri kaçtı. Adam kolunu gövdesinin yan tarafına, yumruğunu da sıkıca beline bastırarak elinde tuttuğu şeyi sakladı.

Haakon göğsüne baktığında gömleğinde bir yırtıkla karşılaştı. Göğsündeki buzdan çizgi artık yanıyordu ve elini kesiğe değdirip geri çektiğinde parmaklarının kızıla çaldığını gördü.

Hitaylı bir bıçağa sahipti. Hem de çok keskin bir bıçağa.

34.BÖLÜM

İLMEK DARALIYOR

Hans yıpranmış bir fıçının arkasında çömelmiş, Moğollar ile Livonyalı Heermeister arasındaki buluşmayı seyrediyordu. Moğol kampına gizlice yaklaşmayı denemişse de Farelerin kullandıkları bilinmeyen ve gizli yolların çoğu Gül Şövalyesinin ölümünden sonraki çalkantılı saatlerde ortadan kalkmıştı. Daha çok kullanılan güzergâhlardan geçmek zorunda kalmış, sonuç olarak da tesadüfen bu buluşmaya rastlamıştı. Zamanla iyice keskinleşmiş kendini koruma içgüdüsü -tüm oğlanları hayatta tutan Fare duyusu- onu oyalanmaması yönünde uyarmıştı; fakat güneşin doğması ne kadar kaçınılmazsa onun da kendini bu sahneden ayırması o kadar zordu. Özellikle de Livonyalı Heermeister in Gül Şövalyelerine ihanet etmeyi teklif ettiğini duyunca...

Oğlan başını fıçıya yaslayıp parmaklarını yumuşak tahtaya geçirdi. Dudaklarını sıkıca kapatarak gırtlağında titreşen sözsüz çığlığı bastırmaya çalıştı. Onları uyaracak kadar zamanı var mıydı?

Moğol komutanın bağrışını duyunca irkildi ve kendini toparladığı anda Heermeister in iki korumasının Moğol oklarıyla delik deşik olmuş bir vaziyette eyerlerinden düştüğünü gördü. Moğol güruhu yerinden fırlayıp geriye kalan iki atlının etrafını sararken o da Heermeister ve rahip gibi donakaldı. Moğol savaşçılar Batılılara ait dört atın dizginlerini tutup gerisingeri çevirirlerken biraz karmaşa yaşandı, sonra savaş ekibi hep birlikte sokaktan aşağı dört nala uzaklaştı.

İki ölü Livonyalıyı geride bırakarak.

Adamlardan biri hâlâ hayattaydı. Yan yatan Livonyalı korumanın yüzü Hans’a dönüktü ve gözleri yuvalarında gevşekçe oynuyordu. Nefes almakta zorlanırcasına ağzı açılıp kapanıyor ve oradan dışarı kan damlıyordu. Eliyle yeri pençelerken parmaklarından biri anormal bir açıda eğri duruyordu, en uç eklem bir Moğol atının toynağı altında ezilmişti.

Hans adamın ızdırabını azaltmak için ne yapabileceğini bilemese de onun ölümünü seyretmeye dayanamazdı. İlkel bir acıma içgüdüsüyle elinden gelen yardımı yapmak için saklandığı yerden yavaş yavaş çıkmaya başladı.

O anda bir el onu omzundan tutup geriye çekti. Boğazından ufacık bir çığlık kaçan Hans kendini kurtarmak amacıyla hummalı bir çaba göstererek ellerini ve ayaklarını savurdu. Dirseği bir yere temas edince onu tutan adam bir defa homurdandı, sonra da oğlanı sımsıkı sardı. “Kıpırdama,” diye kulağına tısladı bir ses. Hans yerden kaldırılıp bir ara sokağa götürülürken debelenmeyi sürdürdü.

Can çekişen Livonyalının ve de sokaktan geçebilecek başka bir yolcunun görüş alanından çıkınca neler olabileceğinden korkan Hans kendisini tutan güçlü kollardan kaçma çabalarını ikiye katladı. Adam onu bırakıp geriye döndürdü ve Hans adamın yüzünü göz ucuyla görür görmez nişan alıp elinden geldiği kadar sert bir yumruk attı.

Bir el o yumruğu yakalayıp saptırdı. Elin arkasındaki yaşlı ve yıpranmış surat, rüzgârın zamanla aşındırdığı bir tahta veya taş yüzeye benziyordu. Gri gözler keyifle ve Hans’ın hayal meyal hatırladığı yoğun bir azimle ışıldıyordu.

“Of, hızlıymışsın,” dedi yaşlı adam. Hans’ın tereddüt ettiğini görünce çenesini kaldırdı ki oğlan suratını daha net görebilsin. “Beni tanıdın mı evlat?”

Yumrukları hâlâ sıkılı olan Hans kafa salladı. “Gül Şövalyelerinin dernek evinden.”

“Doğru. Andreas seninle tanıştıktan sonra beni çağırtmıştı. Adımı hatırlıyor musun? Rutger. Gül Şövalyeleri—”

Kafasında bir şimşek çakan Hans hızla öne atılıp kendini yaşlı adamın üstüne atarken Rutger’dan bir nida yükseldi. Şövalye yüzünde şaşkın bir ifadeyle kollarını oğlana dolayıp ona sıkıca sarıldı. “Andreas’ın sözünü tutmaya geldik,” deyip yanağını oğlanın başına bastırdı. “Ölen biraderimizi unutmayacağız.”

Ger’in içi boğucuydu. Zug mümkün olduğunca kıpırtısız yatıyordu, zira baygın havada her hareket büyük bir çaba gerektiriyordu. Vücudu muhafızların attığı dayak yüzünden durmaksızın şikayet ediyordu. Hiçbir kemiği kırılmamışsa da üstü başı morluklarla ve kurumuş kan lekeleriyle doluydu. Ağır bir yara verilmemiş olması, Moğolların onu cezalandırmayı bitirmediklerini gösteriyordu.

Yapabildiği tek şey hareketsiz yatıp beklemekti. Sonun gelmesini beklemek.

Yine de mizacı morlukları kadar kara değildi. Çok daha kötü çileler çekmişti. Daha önce de acıyla beraber yaşadığı olmuştu. Bu ızdırap uzun sürmeyecekti.

Onu kapıldığı uyuşukluktan az önce çıkaran sinek tekrar kulağında vızıldadı ve Zug kemiklerini nasıl hareket ettireceğini, bu et yığınını nasıl çalıştıracağını anımsamaya uğraştı. Zzzzzzzzuuuuuu—

Vızıltı bir sinekten gelmiyordu. Bu bir insan sesiydi.

Gözkapaklarını kaldırmasıyla birlikte görüş alanı tıpkı delirmiş ateş böceklerine benzeyen, turuncu ve beyaz kıvılcımlarla doldu. İçerisi hâlâ biraz aydınlıktı, güneş daha batmamıştı. Fakat mevcut ışık ger’in hayvan derisinden yapılma duvarlarındaki yarıklardan sızan zayıf bir parıltıdan ibaretken gölgelerin çoğu görüş alanının kenarlarında gezinen gri şekillerdi. Zug bir süre kafesinin demir parmaklıklarına bakarak gözlerinin ardındaki acının dinmesini bekledi.

Bu, arenadaki dövüşünün ardından atıldığı aynı kafesti. Onu o zaman da dövmüşlerdi ama cezasının en kötü tarafı, kanındaki iblisler alkol hasreti çekerken yaşadığı titremeler olmuştu. Zug o iblisleri çoktan işeyerek dışarı atmıştı ve geriye sadece içindeki eski bir boşluk, evini terk ettiğinden beri zihnine musallat olan o sefil hayalet kalmıştı. Ölü adam, diye fısıldıyordu hayalet, kasvetli boşluğun ortasında. Ölü...

Zug ayak parmaklarına kadar hissettiği bir iniltiyle omzunu kıpırdamaya zorlayıp sırtüstü döndü. Başını serbest bıraktı ve yanağını kafesin zeminine saçılmış kumlara yasladı.

Kafeste yalnız değildi. Başka bir et çuvalı daha parmaklıklara dayanmıştı. Kanla ıslanmış siyah saçlar. Şişip morarmış bir surat. Acaba kendisi de bu kadar kötü mü gözüküyordu?

Suret ona tek gözüyle bakıyordu; diğeri şişerek kapanmıştı. “Zzzzuuuuggg...” Adamın boğazından hırıltılı bir fısıltı halinde çıkan ses, kafesin kumlu zemini boyunca yavaş yavaş sürünerek kulağına kadar geldi.

“Kiiiii—” Bu kendi sesi miydi? Zug o sesi tanımadıysa da çıkardığı gürültü diğer adama bir tebessüm ettirdi. Kanla lekelenmiş bir tebessüm...

“Hâlâ buradayım,” diye fısıldadı Kim. Öksürdü, gülmüş de olabilirdi. Aradaki farkı kestirmek güçtü. “Bizi öldürmeleri gerekirdi.”

Zug yutkunurken kuru boğazı yandı. “Bir hata yaptılar,” demeyi becerdi.

Kafasının içindeki o eski hayalet bir kahkaha attı.

Tanrı yalanlarımı bağışlasın, diye dua etti Dietrich, Moğol akıncı birliğinin ortasında at sürerken. Yapmak istediği tek şey adamlarını Schaulende onca kişinin ölümüyle sonuçlanan aşağılayıcı yenilginin bir benzerinden kurtarmak olmuş, lâkin şimdiye kadar korumalarının, yani emrindeki şövalyelerden en sadık ve güvenilir olan ikisinin ölümünden başka bir şey elde edememişti. Sanki kibri yüzünden Tanrı onu şimdiden cezalandırıyordu. Dietrich ne cüretle kendi tarikatının kurtulmayı Hıristiyanlık Âlemindeki diğer tarikatlardan daha çok hak ettiğini düşünürdü? Hepsi de aynı Tanrı’ya tapmıyor muydu? Yine de kendi adamlarını kurtarmak için onları kurban etmeyi önermişti. Böyle bir davranış Hıristiyan bir askere yakışır mıydı?

Bunlar bir büyük ustanın vermesi gereken kararlar, diye kendi kendine hatırlatmada bulundu, Roma’ya yaptığı son ziyareti ve Papayla olan görüşmesini düşünerek. Dokuzuncu Gregory öpmesi için yüzüğünü Dietrich’e uzatmıştı, Heermeister da diz çöküp yaşlı adamın elini öpmüştü. Fedakârlıklarda bulunulmak zorunda, demişti Papa, ona diğer elini de uzatarak. Dietrich daha küçük olan altın yüzüğü de öpmüştü, hani şu kırık amblemli olanı. Sadece Kiliseye ve Papaya değil, her ikisinden de daha yaşlı olan bir şeye sadakat yemini etmişti.

Dietrich’in yanındaki Peder Pius atına ıslak bir bez gibi yapışmıştı. Rahip, Moğollar her ikisini de aralarına aldıklarından beri sızlanmayı kesmemişti ve eyerinde nasıl titrediği göz önüne alındığında ödleğin şimdiye kadar altına kaçırmamış olması Dietrich’i şaşırtmıştı.

“Bizi serbest bırakacaklar,” diye cıyakladı Pius, ince ve tiz bir sesle. Dietrich rahibin sırf laf olsun diye anlamsız bir soru mu sorduğundan, yoksa aynı sözleri sürekli tekrarlarsa onların doğru çıkacağına mı inandığından emin değildi. Pius şimdiye kadar iki defa Moğollarla konuşmaya çalışmış, fakat en yakınındaki savaşçılar onun ürkek sözlerine gülüp geçmekle yetinmişlerdi. Hatta ikinci seferinde savaşçılardan biri yayıyla Pius’un başına ve omuzlarına vurarak rahibin her bir darbeyle birlikte çıkardığı seslerden büyük bir keyif almıştı. Sonunda Pius adamın dayağından kurtulmanın tek yolunun çığlık atmaktan vazgeçmek olduğunu anlamıştı.

“İşlerine yaramadığımıza karar verdikleri anda bizi öldürecekler,” diye homurdandı Dietrich. Bunu rahibi daha da korkutmak için değil, adamın dikkatini toplaması için söylemişti. “Daha doğrusu sözlerimin tercüme edilmesine ihtiyaçları kalmadığı anda seni öldürecekler. Yaşamın benimkine bağlı. Anlıyor musun?”

Rahip korkudan donmuş gözlerle Heermeister’e bakakaldı. O çişini kaçırırken atı bir homurtu çıkarıp birkaç adım yalpaladı.

Kalkan-Biraderleri, Koischwitz harabelerinin kuzeyindeki eski bir manastırda kalıyorlardı. Dietrich dernek evine yıkık köy ile harabelerin arasındaki ormandan da gidilebileceğini tahmin ediyordu; fakat öyle bir yolculuk hem gürültülü, hem de bu kadar kalabalık bir atlı grubu için zorlu olurdu. Moğollar büyük bir savaş ekibi kurarak sayısal üstünlük için gizlilikten ve süratten vazgeçmişlerdi. Dietrich dernek evinde kaç Kalkan-Biraderi olduğunu bilmiyordu; bu, Hünern’le aralarında bıraktıkları mesafe sayesinde Kalkan-Biraderleri’nin gizli tutabildikleri pek çok ayrıntıdan biriydi. Fakat Tegusgal’ın emrinde onların iki katından daha fazla savaşçı olduğundan şüpheleniyordu. Bu nedenle doğrudan bir saldırı kulağa mantıklı geliyordu. Tegusgal grubu Hünern’in batısından ağır ağır akan nehrin üstündeki dar köprüden geçirirken Dietrich herhangi bir öneride bulunmadı.

Moğolların gelişinden önce bu köprü çoğunlukla bölgedeki çobanların ve seyyar satıcıların kullandıkları dar bir kemerdi. Bölgedeki nüfus arttıkça eski payandaları desteklemek ve çürümüş kalaslardan bazılarını değiştirmek için biraz çaba harcanmıştı. Köprü geliştirildikten sonra daha fazla kullanılır olmuş, bu da kütüklerdeki yıpranmayı arttırarak yeni bir onarım gerektirmişti. İkinci seferinde Moğol mühendisler işe el atmışlardı; neredeyse bir gecede köprünün genişliği ikiye katlanmıştı ve Hünern tarafına küçük bir kulübe inşa edilmişti.

Ongun Han yolları kontrol etmenin önemini bilirdi. Her ne kadar sefahat düşkünlüğüyle nam salmış olsa da insanoğlunun özünde nasıl faaliyet gösterdiğinin farkındaydı. Dietrich adamın sözde sıkılganlığının rol gereği olduğundan kuşkulanıyor, ama gerçeği o veya bu şekilde öğrenmeyi hiç istemiyordu.

Dietrich ile Pius etrafları Moğol savaşçılarıyla çevrili olarak geniş köprüden dörtnala geçtiler ve grup hep birlikte kuzeye saparak nehri sağına aldı. Dietrich, biraz morali bozularak, güruhun ne kadar hızlı ve akıcı hareket ettiğine, her bir atın herhangi bir düşünceye veya buyruğa ihtiyaç duymadan diğerlerine ayak uydurmasına hayran kaldı. Taşraya çıkarlarken yavaşlayarak hâlâ açıklıkta gezebilecek olanlara kendilerini gösterdiler. Dietrich, Tegusgal’ın korku salmak amacıyla kasıtlı olarak güç gösterisi yaptığını anladı. Tegusgal için düşmanlarını yok etmek yeterli değildi; bunun açıkça görülmesi ve şüpheye yer bırakmaması lazımdı.

Moğol midillilerinin en uzunundan bile birkaç karış daha büyük olan Dietrich’in savaş atı hoşuna gidenden daha yavaş hareket eden bir grubun ortasında sıkışıp kaldığı için gemini çiğnemekteydi. Fakat Dietrich onu sakinleştirdi. Şimdilik bir esirdi. Kaçacak hiçbir yeri, Moğolları daha hızlı gitmeye teşvik etmek için hiçbir sebebi yoktu.

Hem kendisi hem de Pius kısa zaman içinde işe yaramaz hale gelecekti.

Moğollar etrafında yer değiştirmeye başladığında Dietrich atının öne çıkarılmakta olduğunu fark etti. Moğol güruhu, geniş bir yapraktan akan su damlaları misali geri çekildi ve Dietrich kısa süre içinde kendini grubun önünde buldu. Kendini bezgin bir soylunun zevk olsun diye avladığı bir hayvan gibi hissediyordu ve çok yakında yaşanacaklardan duyduğu kaygının bir kısmı yerini bir utanç ve aşağılanma duygusuna bıraktı.

Kendi ölümüne doğru at sürüyordu. Daha en başından itibaren kusurlu olan planı sadece korkuyla tepki verebilen minicik bir aklın zayıf bir ürününden başka bir şey değildi. Kalkan-Biraderleri’nin konumu hakkında gerçekten ne biliyordu? Yahut istihkâmları ve donanımları hakkında? Atını dosdoğru Ordo Militum Vindicis Intactae nin kampına sürüyordu. Bundan sonra neler olacağına Tanrı karar verecekti. Dietrich’in başka hiçbir seçeneği yoktu. Ne kadar çok oyalanırsa sözünü tutmaktan ne denli aciz olduğu o kadar iyi anlaşılacaktı.

O zaman da Tegusgal’ın okçuları onu delik deşik edeceklerdi. Burchard ile Sigeberht’in sokağın ortasında öldürülme ânı hayalinde kendiliğinden canlanıverdi ve bedeni istemsiz bir titreyişle sarsıldı. Neredeyse Pius kadar zavallıydı.

Sonunda ölüme kafa yormaktansa düşüncelerini Kalkan-Biraderleri üzerinde yoğunlaştırdı. Kullandıkları terk edilmiş manastırın harabelerine nasıl yerleşmiş olabileceklerini hayal etmeye çalıştı. Kalkan-Biraderleri, atlarını otlatabilecekleri ve egzersiz yapabilecekleri açık bir alana ihtiyaç duyacaklardı. Bir okçuluk poligonu kurmuşlar mıydı? Yiyecek temin edebilmek adına avcılık yapmaları, beslemeleri gereken çok sayıda ağız olduğu için de atlarından bazılarını yük hayvanı olarak kullanmaları gerekecekti. Atları sürekli yoğun bitki örtüsünün içinden geçmeye ayak direyecekti. Ormanda yollar, av ekiplerinin devamlı gidiş-gelişlerinden kalma patikalar bulunmalıydı. Kendisinin ve Moğol refakatçilerinin etrafındaki orman sıklaşırken Dietrich ağaçların arasındaki boşluklara daha çok dikkat etmeye başladı.

Her bir adamın taşıdığı yayı, o yaylara ne kadar çabuk ok sürüp fırlatabildiklerini düşünmemeye çalıştı. Sırtı kaşınıyor, kendini zırhının içinde bile çıplak hissediyordu.

Bakışları yetişkin bir meşe ağacı üçlüsünün arasındaki bir boşluğa rastladı. Ağaçlardan birinin üstünde fazla düzenli bir çizik dizisi tespit etti. Uzaktan bakıldığında kesikleri görmemek, onlara tesadüf deyip geçmek kolaydı; fakat yakındayken bir bıçakla açıldıklarını görebiliyordu. Ata binen bir adam için uygun bir yükseklikteydiler. Ayrıca sol taraftaki ağacın dalları, olması gerekenin aksine, boşluğun karşı tarafına kadar uzanmıyordu. Önde aşağıya kıvrımlı bir dal varsa bile onun arkasında şüphe uyandırıcı bir eksiklik göze çarpıyordu.

Dietrich atını boşluğa doğru sürdü ve en öndeki dalın yapraklı paravanına ulaştığında başını eğdi. Onu geçtikten sonra birinin dalları keserek orada bir yol açtığını görmek kolaydı. Dietrich başını kaldırmadan yolu tarayarak gelip giden çok sayıda atın izlerini fark etti.

Bu yolu izlemeli miydi? Dar patika sadece tek bir atın sığabileceği kadar genişti. Eğer Kalkan-Biraderleri’nin dernek evine çıkıyorsa en önde olmak istemezdi. Öyle bir şey sadece ihanetini daha bariz bir hale getirirdi. Kalkan-Biraderleri önce onu, Batılı bir şövalyeyi, sonra da ormandan sıra sıra çıkan Moğolları görürlerdi. Böylece düşmanı oraya onun getirdiğini anlarlardı.

Nasılsa hiçbiri hayatta kalmayacak.

Dietrich arkasına bir göz attı. Moğol grubu onun arkasında durup ağaçların arasındaki küçük boşluğun etrafına toplanmıştı. Dietrich’in göğsündeki kıllar zırhının altında diken diken oldu. İfadesiz suratlar ona dik dik bakıyor, gözler hunharca bir hazla ışıldıyordu. Kalabalığın arkalarında duran Pius’un yanakları gözyaşlarıyla ıslanmıştı. Rahibin dudakları oynadığında Dietrich adamın sözlerini duyamadı, yine de hangi duayı ettiğini hayalinde canlandırabiliyordu. Libera nos a malo...[34]

Tegusgal ona sert bir emir verip elini ağaçlara doğru salladı. Moğol liderin her iki yanındaki savaşçılardan bazıları yaylarını kaldırdılar. O yaylara birer ok sürülüydü.

Dietrich de elini kaldırarak buyruğu anladığını belirtti, Pius’un tercümesine ihtiyacı yoktu. Kısa bir süreliğine Tegusgal’ı anladığını göstererek rahibi faydasız hale getirip getirmediğini düşündü. Neler olacağını görmek için beklemeden dikkatini ormana giren dar patikaya yöneltti ve atını hafifçe mahmuzladı.

Rutger onu yangından kararmış bir duvar kalıntısının arkasına kurulmuş, bakımsız bir kampa getirdi. Bir zamanlar orada dört duvar vardı ve muhtemelen Hünern’in sakinlerinden birinin evini oluşturuyorlardı. Sonraları yıkılmamış duvar boyunca çadırlar kurulmuş ve yabancı olarak gördükleri kimseleri öldürmekten çekinmeyen, gaddar bir Frenk çetesi için sığınak vazifesi gören, eğreti bir yerleşke yaratılmıştı. Hans ile diğer Fareler, Kara Duvar olarak adlandırdıkları bu yerden uzak durmayı kısa sürede öğrenmişlerdi.

Orası artık boştu ve Hans, Frenklerin başına ne geldiği konusunda ancak tahmin yürütebilirdi. Çıkan kargaşalar sırasında öldürülmüşler miydi, yoksa kabadayılıkları tükenince onunla beraber kaçıp gitmişler miydi?

Hans kampın evvelki sahipleri hakkında Rutger’a soru soramadan önce diğer Gül Şövalyeleri de onlara katılmaya başladı. Hepsi de levazımcıbaşıyla benzer şekilde pis paçavralara ve yalın kıyafetlere bürünmüşlerdi. Lâkin giysilerinin altındakiler arada bir Hans’ın gözüne ilişmekteydi: zincir halkaların gümüşi ışıltısı, haşlanmış hayvan derilerinin donuk parıltısı, dövülmüş çivilerin koyu renkli başları. Zırhlar. Adamlar büyük bir vakarla ikilinin etrafına toplanırken Hans, Farelerin sahiplendiği o cılız ağacın kökleri arasında uyurken hissettiğine benzer bir duyguya kapıldı. Hayal edebileceğinden çok daha yaşlı, her türlü zorluğa karşı koyabilecek kadar kuvvetli bir şeyin huzurundaydı.

Rutger onun omzunu sıkıca kavradı. “Oğlan Moğol kampının yerleşim düzeni hakkında epey bilgili.” Tuttuğu omzu hafifçe sıktı. “Anlat onlara.”

Etrafındaki şövalyelerin yoğun dikkati karşısında kapıldığı huşuyu hâlâ üzerinden atamayan Hans söze biraz tereddütlü girdi. Fakat anlattıkça onun adına Moğol kampına gidip gelen tüm oğlanlar üzerinde kullandığı konuşma tarzını takındı. Moğol yerleşkesinin duvarlarının arkasındaki her ayrıntıdan haberdardı. Son birkaç aydır işi gücü bu olduğu için kampın detaylı bir planı tıpkı kadim taşların üstündeki bir oyma gibi aklına kazınmıştı. Kalkan-Biraderleri onu dikkatle dinledi; sonunda, Hans’ın soluğu kesildiğinde, birkaç soru sorarak onu belli başlı ayrıntıları tekrarlamaya teşvik ettiler. Ön kapıda kaç muhafız vardı? Arka kapının yeri neresiydi? Öndeki kulelerde kaç okçu bekliyordu? Kışla neredeydi? Moğollar bir alarma ne kadar hızlı tepki verebilirlerdi? Han’ın arenada dövüşçü olarak kullandığı esirlerden ne haberdi? Nerede tutuluyorlardı?

Sözünü bitirdiğinde, Rutger’ın planlarını baştan sona anlatmasını ve aldığı bilgiler doğrultusunda bazı değişiklikler yapmasını sessizce dinledi. O ve Fareler geçmişte çeşitli görevler tertiplemişlerdi ama onlar birer çocuk oyunundan, hırsızlık ve muziplik için özensizce yapılan tasarılardan ibaretti. Kalkan-Biraderleri ise daha acımasızca konulardan, başkalarını etkili bir biçimde öldürmenin yollarından, düşmanın savaşma hevesini kırmaktan bahsediyordu. Hans daha masum biri olsaydı planın çeşitli unsurlarını kaypakça bulabilir veya şövalyelere yakışmadığını düşünebilirdi; fakat arena duvarına çivilenmiş şeyi gördükten sonra planın basitliği hoşuna gitti. Hem kurnazca, hem de sarsıcı derecede dolambaçsızdı.

İşe yarayabilir mi? Göğsünde umuda benzer bir kıvılcım çaktığını hissettiyse de bu ufacık bir alevdi ve zalim bir rüzgâr onu çabucak söndürebilirdi.

“Styg, atlılarımız ne alemdeler?” diye sordu Rutger.

“Hazır olacaklar,” cevabını verdi Styg. Kalkan-Biraderleri kente inip Livonyalıların atlarını çaldıklarında o da Andreas’a eşlik etmişti. Uzun boylu ve siyah saçlıydı, genç olmasına rağmen Hans’ın taklit edebilmeyi dilediği bir kendine güven sergilemekteydi. “Halvard ile Yvor giyinip kuşanabilecek kadar Moğol gözcülerden giysi toplamayı başardılar.” Sonra da Hans’la konuşmak istermiş, ama mevcut durum ona mani olurmuş gibi oğlana utangaç bir bakış attı.

“Pekâlâ,” dedi Rutger. “Ben arabaya gidiyorum. Diğerleriniz, adamlarınızı bulun ve işaretimi bekleyin.”

“Esirler ne olacak?” diye sordu Styg.

Hans onlara esirlerin kampın farklı yerlerinde tutulduğunu söylemişti. Tegusgal dövüşçülerini birbirine yakın barındırmak istemiyordu. Öyle bir yakınlık kolaylıkla bir isyanın tohumlarını ekebilirdi.

Rutger başını iki yana salladı. “Önceliğimiz kampın kapısı.”

“Oğlan onların nerede tutulduklarını biliyor. Fikri mantıklı.”

“Bir o kadar da riskli.”

Styg bir kahkaha attı ve Rutger’ın bu tepki karşısında irkildiğini görmek Hans’ı şaşırttı. “İki adamın eksik veya fazla olması ne kadar fark yaratır ki?” diye sordu Styg. “İşimiz kapıyı tutmaya kaldıysa zaten kaybetmişiz demektir. Eilif’le beni bırak gidelim. Esirleri kurtarabilirsek Moğollar iki cephede birden savaşmak zorunda kalırlar. Kaç kişiydiler? İki düzine mi?” Dönüp göz attığı Hans kafa salladı. “Zaten Andreas da onlarla bu yüzden temas kurmak istememiş miydi? Düşmanımız ortak. Fırsat bulurlarsa yanımızda savaşacaklarını biliyorum.” Eliyle Hans’ı gösterdi. “O da biliyor. Bu adamlar müttefikimiz. Onlara güvenebiliriz.” Çenesiyle Moğol kampının karşısındaki alanı işaret etti. “Ya diğerleri gelmezlerse?”

“Bakire aşkına,” diye söylendi Rutger, “ebediyen başıma musallat olacaksın, değil mi?”

Hans levazım subayının ne demek istediğini anlamadı ve diğer Gül Şövalyelerine göz gezdirirken içlerinden çoğunun da efendilerinin sözlerine anlam veremediğini gördü. Rutger elini yüzüne götürüp kısa bir süreliğine gözlerini örttü. Çarpık ve eğri parmakları titriyordu. “Pekâlâ,” diye iç geçirdi, elini indirerek.

“Ama oğlan gelmeyecek,” diye ekledi, Styg’in vermek üzere olduğu hevesli karşılığı engelleyerek. “Hans duvarın bu tarafında kalacak ve biri ona göz kulak olacak.”

Kafa sallayan Styg diline hâkim oldu.

“Fikrimi değiştirmeden önce git,” dedi Rutger. “Dikkatlerini çekmemizi bekle.”

Dietrich dernek evini görmeden önce kokusunu almayı bekliyordu: yaş odundan yükselen yanık kokusu, kızaran etin ağız sulandırıcı rayihası, pişmiş ekmeğin iştah açısı aroması. Fakat atı dar patikada tırıs giderken bunlardan hiçbiri burnuna çalınmadı. Havada sadece ıslak kül kokusu vardı. Gece boyunca ısısını kaybetmiş yanık kütüklerin üzerindeki sabah çiyi hâlâ ıslaktı.

Kaygılanan Dietrich dizginleri atının boynunda şaklattı. Sönmüş ateş kokusu almasının tek bir sebebi olabilirdi ve açıklığa çıkarken endişelenmekte haklı olduğunu keşfetti.

Dernek evi terk edilmişti.

Manastırın merkezi binası sanki yarım asır önce bizzat Tanrı tarafından yıkılmışçasına açıklığın kuzey tarafına saçılmış bir moloz yığınından ibaretti. Şapelin harabolmuş ön verandasının bitişiğinde çatısı olmayan bir dizi ek bina yay şeklinde uzanıyordu. Doğuda alçak bir taş duvarla çevrili küçük bir mezarlık bulunuyordu ve batıdan sokulan orman bir zamanlar manastırın merası olan alanı işgal ediyordu. Dietrich’in gözüne söğüt ve meşelerin önüne sıralanmış çok sayıda kalın ağaç kütüğü takıldı. Okçuluk poligonunu fark etmesinin ardından harabelerin kısa zaman öncesine kadar kullanıldığına dair başka emareler de buldu. Solundaki yuvarlak ateş çukurlarının birinden beyaz renkli, ince bir duman demeti yükseliyordu. Mezarlığın yanındaki alana aralarında ip olmayan köstekleme kazıkları çakılmıştı. Topraktan çıkan başka tahta parçaları çadırların nereye kurulu olduğunu gösteriyordu ve şapel duvarlarından birindeki geniş bir gediğin sivri taşlarına uzun, kirli bir bez parçası takılıydı.

Kalkan-Biraderleri kısa bir süre önce buradaydı ve gideli çok olmamıştı. İkindi güneşi, aceleyle toparlanmış ve hızlı bir ayrılığın hengâmesiyle dağıtılmış kampın üstünde parlıyordu.

Moğollar ormandaki gediği aşıp sanki az önce bir barajı yıkıp geçen sel suları misali Dietrich ile bineğinin etrafından kampa doluştular, o akıntının tam ortasında kalmış bir taşı andıran Heermeister’in atı ise homurdanarak yeri toynakladı. Tegusgal adamlarına emirler yağdırarak yakınından geçerken Dietrich hayvanı sakinleştirmeye çalıştı. Moğollar midillilerinden inip eski harabenin taşları arasında gözden kayboldular.

Tegusgal, Dietrich’i işaret ederek başka emirler de verdi. Heermeister bu sözlerin tercüme edilmesine gerek duymadı, Moğol’un hoşnutsuzluğu yüzünden okunuyordu.

“Bekleyin,” diye bağırdı Dietrich, ellerini kaldırarak. Göz ucuyla bazı Moğolların yaylarını gerdiklerini görebiliyordu. Vakti dolmuştu. “Kalkan-Biraderleri buradaydılar,” dedi, “ama kaçıp gitmediler. Onlar korkak değildirler.” Vücuduna bir ok saplanmayınca nefes alacak ve rahibe bakınacak kadar duraksadı. Derdini onlara anlatabilmeliydi. Yalnızca birkaç dakika daha olsa bile. Böylece belki...

Hâlâ hayatta olan Pius ıslak bir bez gibi atının eyerine yapışmıştı. Dietrich elini tir tir titreyen rahibe doğru salladı. “Söyle ona,” diye çıkıştı. “Dediklerimi ona söyle. Yaşamlarımız buna bağlı.”

Pius tercüme etmeye başladıysa da sesi o kadar alçaktı ki Dietrich onu zar zor duydu ve daha yüksek sesle konuşmasını bağırdı. İrkilen Pius atından düşecek gibi oldu ve baştan başladı.

“Kudretli birliğin onlardan daha kalabalık,” diye devam etti Dietrich, Pius’un tercümesi ok atılmasına yol açmayınca. “Burada oturup sizi beklemeleri budalalık olurdu. O şapel ne kadar savunulabilir?” Tegusgal’ın arkasındaki yıkık binayı işaret etti. “Senin adamlarının duvarları aşmasına ne kadar engel olabilirlerdi? Tarikatlarının tarihi uzun yıllar öncesine dayanır ve zorluklarla karşılaştıklarında asla kendilerini koyuverip ölmezler. Asıl en tehlikeli oldukları an köşeye kıstırıldıkları zamandır.”

Pius tercümesinde bocalayınca Dietrich ona kötü kötü baktı. Rahip Heermeister in ısrarcı bakışları karşısında ürperdi ve çevirmeye devam etti.

Pius konuşurken Dietrich dizginlerini gevşetti ve sağ bacağını savaş atının böğrüne bastırdı. At kulaklarını oynatıp başını salladı ve gezinmeye başladı.

Eski binaya gönderdiği adamlar geri gelirken Tegusgal kaşlarını çatıp eyerinde döndü. Moğolların yüzlerindeki ifade Dietrich’e yetti. Adamlar rapor vermeye çalıştılarsa da Tegusgal öfkeli bir el hareketiyle sözlerini kesti.

“Bizi öldürecek,” diye fısıldadı Pius. Bu sefer de Dietrich elini sallayarak onu susturdu.

Atı geniş bir yay üzerinde yürürken Dietrich yıkık manastırı çevreleyen ağaç halkasını kastetmek için hayvanın hareketini kullandı. “Daha az adamın olsaydı nerede saklanırdın?” diye sordu.

Pius soruyu tercüme ederken Tegusgal’ın gözleri ağaç hattına çevrildi. Moğol komutanının ve tabii okçularından çoğunun dikkati başka tarafa yönelir yönelmez de Dietrich dizginleri kaptığı gibi topuklarını atının gövdesine vurdu. Yönü neredeyse doğru tarafa, onları Kalkan-Biraderleri’nin kampına kadar getiren dar açıklığa çevriliydi.

Oraya kadar ulaşırsa kaçma şansı yakalayabilirdi.

35.BÖLÜM

BALIK TEMİZLEYİCİSİNİN GECESİ

Dağlarda hava erken kararmış, gökyüzü siyaha bürünürken gündüzün sıcağı kaybolmuştu. Turuncu ve sarı alevlerin çıtırdadığı yarım düzine kamp ateşi yakılmıştı ve onların ısısı ile ışığı herkesi kampın merkezine çağırmıştı. O şenliği seyredebilsin, tebaası da onun yiyip içtiğini görebilsin diye Kağan için tahta bir platform inşa edilmişti. Platformun yanına da bir gladyatör ringi kurulmuştu. Tefecilerin bahisler üzerinde pazarlığa tutuşmaları uzun sürmemişti.

Şenlik gecenin ilerleyen saatlerine kadar devam edecekti.

Efendi Cucay, Kağan’ın çok sayıdaki aşçısının canla başla çalıştığı uzun ateş çukurlarının çevresinde geziniyordu. Aşçılar Karakurum’daki sarayın yerleşik mutfaklarının lüksünden yoksun olsalar bile sayısız çeşitte pişmiş, haşlanmış ve kızartılmış yemek hazırlamayı başarıyorlardı. Cucay kimi zaman dumanı tüten yiyeceklerle dolu tepsiler taşıyan uşaklardan birini durduruyor ve tabaklardaki yemeklerin tadına bakarken Darkhatların lideriyle konuşma arzusunu bir kez daha yineliyordu.

Uşak ona kafa sallıyor, sıcak yemekleri dağıtmak için oradan alelacele ayrılıyor ve dönüşünde Cucay’a kendisinden öncekilerle aynı şeyi söylüyordu: Kağan’ın keyfi yerindeydi ve Galtay’ın ahbaplığından fazlasıyla hoşnuttu; Darkhat komutanı böyle bir zamanda müsaade istemenin yakışık almayacağını düşünüyordu.

Reddedilmek Cucay’ın tepesini attırıyordu, onu daha da sinirlendiren şeyse Kağan’ın yemeğini bölüp de Darkhat komutanıyla özel olarak konuşmayı talep edemeyecek olmasıydı. Ögeday ona kızgındı ve bu sarhoş haliyle başdanışmanının imparatorluk meselelerine müdahale edip durduğunu düşünür, yemek davetini böldüğü için onu bir güzel azarlardı.

Tabii bu da Cucay’ın işini iyice yokuşa sürerdi.

Alçik’le yaptığı konuşma, yani Kağan’ın tehlikede olabileceği fikri de hâlâ kafasını meşgul ediyordu. Çinli akıncılar o gece Kağanı öldürmeye çalışıyor olsalardı olaylar çok daha farklı bir seyir izlerdi. Çinliler sayıca Kağan’ın Torguud refakatçilerinden çok daha az olmalarına rağmen sancağı çalacak kadar kampa sızmayı başarmışlardı. Kağan ne kadar güvendeydi?

Tabii bir de durmaksızın aklını kurcalayan sancak meselesi vardı. Nereden gelmişti? Çinliler için neden bu kadar önemliydi?

Cucay bir çift adamın şölenden dönmekte olduğunu gördü ve içlerinden birinin diğerine nazaran daha ağır giyimli olduğunu fark etti. Adamlar yemek ateşlerinin kızılımsı parıltısına yaklaşırlarken birinin pelerininin maviye çalan gölgeleri Cucay’ın gözüne takıldı. Galtay.

“Dövüşçüleri getiriyorlar,” dedi Darkhat komutanı, Cucay’a yaklaşırken. “Kağan’a işemem gerektiğini söyledim.”

Cucay adamın hilesi karşısında bilgiç bir edayla kafa salladı. “Beni görmeye gelmene minnettarım,” dedi. “Seninle özel olarak konuşmak istediğim bir konu var.”

Galtay homurdandı. “Gerçekten işemem gerekiyor,” dedi kabaca ve başdanışmanın yanından geçip gitmeye davrandı.

“İşe öyleyse,” dedi Cucay, Darkhat’ın kolunu tutarak. “Atının sırtındayken benden çekinmeni istemem.”

Galtay başdanışmanın eline baktı. “Ben Kağan’ın onur konuğuyum,” dedi yavaşça.

“Kağan saatlerdir içiyor,” dedi Cucay. “Üstelik dövüşler başlamak üzere. Gittiğinin farkına bile varmaz.”

“Nereye gidecekmişim?”

“Beni bir yere götürmeni istiyorum.”

Galtay silkinerek Cucay’ın elini üstünden attı. “Haddini aşıyorsun Efendi Cucay. Ben hizmetkârlarından biri değilim.”

“Hayır, sen Kağan’a hizmet edersin. Ve de imparatorluğa.” Cucay başıyla şölenin gürültüsünün ve ışığının geldiği tarafı işaret etti. Alçik ne demişti? Hizmet etmeyi istemekten asla vazgeçmedim. “Herhalde imparatorluğun eskisi gibi olmadığını görüyorsundur,” dedi Darkhat liderine.

Başını aksi istikamete çeviren Galtay’ın yüzü gölgelerle bezendi. “Bunu görmeyen tek kişi Kağan olabilir,” diye mırıldandı.

“Timuçin’in nereye gittiğini bilmek istiyorum,” dedi Cucay. “Beni o yere götürmeni istiyorum.”

“Orada hiçbir şey yok,” diye tısladı Galtay, hızla Cucay’a doğru dönerek. “örümcek ağlarından ve tozdan başka hiçbir şey.” Ateş ışığıyla dolu gözleri ardına kadar açılmıştı.

“Öyleyse bana göstermenden ne zarar gelir?” diye sordu başdanışman. Galtay cevap vermeyince de omuz silkti. “Kağan’a neyi kaybettiğini göstermekten ne zarar gelir?”

Galtay yakındaki bir yemek ateşine tükürdü. Tükürüğü ısının etkisiyle cızırdayarak buharlaştı. “Tabii ya,” deyip boş bir kahkaha attı. “Gerçeği bilmekten bugüne kadar kime ne zarar geldi ki?”

Kağan yaklaşan avı kutlamak amacıyla şölen verileceğini ilan ettikten kısa bir süre sonra Torguudların arasında yayılan bir haber Ganşuk’un kulağına da çalındı: Munokhoy artık İmparatorluk Muhafızlarına komuta etmiyordu. Henüz resmi bir duyuru yapılmamıştı, Ganşuk yapılmayacağının farkındaydı; ama tıpkı güneşin önünde gölgelerin uçuşması gibi kampta bir şeyler değişmişti.

Gün sona erer ve şölen başlarken Ganşuk, yakınında avını yavaşça takip eden bir yırtıcıya benzer bir varlık hissetti. Tedirgin bir geyik gibi kıpırtısız durup etrafına bakınacağı ve ölümünün hangi yönden geleceğini merak edeceği yerde hareket etmeyi sürdürerek çadır labirentinin içinde oradan oraya mekik dokudu. Sonra aynı yoldan geri dönerek arabaların altından geçti ve kısmen kurulmuş bir ger’in açıktaki iskeletini aştı. Bir tüccar kilim taşımasına yardım etmesi için ona seslendiğinde Ganşuk seve seve kabul etti ve uzun kilim dürümlerini bir kalkan gibi kullanarak yarım saat boyunca aynı güzergâh üzerinde gidip geldi.

Üçüncü seferde Munokhoy’u tespit etti. Eski Torguud komutanı sağındaki ger sırasının öteki tarafından onu takip ediyordu. Ganşuk yükünü bırakıp tüccarın arabasına döndüğünde Munokhoy artık orada değildi. Fakat Ganşuk onun öfkeli suratını görmüştü, fazla uzakta olamayacağını biliyordu.

İnsanlar şölendeki dövüşler için toplanmaya başladığında delikanlı bir an için kalabalığın baskısından çekindi. O kargaşada birinin yanına gizlice yaklaşmak ve sırtına bir bıçak saplamak hiç de zor olmazdı; bu yüzden kamp ateşlerinin en çok ışık verdiği yerde, yani gladyatör ringinin batı tarafında kalmaya özen gösterdi. Kalabalık az sonra başlayacak olan dövüşlerin heyecanına kapıldıkça Ganşuk da iş başındaki bir çift tefecinin etrafına toplanmış bir Torguud grubuna doğru sokuldu.

“Hey, Ganşuk! Duydum ki o sarı saçlı yine dövüşecekmiş.” Dağ kabilelerinden gelen okçu Tarbagatay el sallayarak onu muhafız grubunun yanına çağırdı. “Geçen sefer ona mı bahis oynamıştın?”

“Evet,” cevabını verdi Ganşuk, “ve Karakurum’a döndüğümüzde sanırım biri bana yirmi beş inek borçlu olacak.”

“Yirmi beş mi?” diye dalga geçti Tarbagatay. “Kim o kadar büyük bir bahse girecek kadar aptal olabilir ki?” Genç okçunun yanında duran diğer bir Torguud ona sert bir dirsek attı ve ne dediğini fark eden Tarbagatay’ın rengi soldu.

“Evet, eh, o aptal bendim,” diye mırıldandı Ganşuk, etrafına göz gezdirerek. “Ama neyse ki biri benimle bahse girmeyi göze aldı. Sanırım bu da beni akıllı yapar, değil mi? Diğer budalaya gelince—”

“Çinli akıncılardan hiçbirini öldürmemekle kalmamış, bir de onlara esir düşmüş biri için çok fazla böbürleniyorsun.”

Ganşuk dönüp Munokhoy’a bakındı ve onu soluna fazlaca yaklaşmış olarak buldu. Eski Torguud komutanının gözleri çakmak çakmak, başıysa terden ışıl ışıldı.

“Esir düşmek mi?” deyip Munokhoy’a güldü delikanlı. “Aralarına sızıyordum. Sen gelip Moğol hemşerilerimiz de dahil ata binmeyen herkesi katledene kadar planım çok iyi işliyordu. Son sayımda kaç çıkardın? Çinlilerin sayısı diğerlerininkinden az mıydı, fazla mı?”

Kalabalıktakiler çabucak bir bahane uydurup oradan sıvışarak iki düşmana çıkabilecek her türlü olay için yer açtılar. Burada olmaz, diye aklından geçirdi Ganşuk. Şimdi değil. Bıçak çekmesini haklı gösterecek kadar tahrik -veya içki- yoktu.

“Yirmi beş ineğin lafı bile olmaz,” diye küçümsedi Munokhoy, Ganşuk’un sorusunu duymazdan gelerek.

“Öyle düşünmene sevindim, çünkü elimde o kadar bile yoktu,” dedi delikanlı. “Ama neyse ki artık var. Onları babama yollayacağım; çok memnun kalacağından eminim. O kadar hayvan bütün kış aileme yeter de artar bile. Tabii o sayıyı ikiye katlayabilirsem babamın beni hep evlendirmek istediği Sakhait kabilesindeki o kızı alabilirim.”

“Peki ya Çinli fahişen?” diye tersledi Munokhoy.

Ganşuk çenesini sıvazladı. “O epey pahalı zevklere sahip, öyle değil mi? Belki onun için elli inekten fazlasına ihtiyacım olur,” derken kasıtlı olarak sesine biraz endişe kattı.

Tarbagatay ile diğer birkaç Torguud kahkahalara boğuldu. Tefecilerden biri elini Ganşuk’tan tarafa salladı. “Bahse giriyor musun, girmiyor musun?”

“Elli inek,” diye atıldı Munokhoy.

Ganşuk ellerini iki yana açtı. “Bende sadece yirmi beş baş var,” diye özür diledi.

Sırıtan Munokhoy’un dişleri ateş ışığında parıldadı, “Öyleyse adamının kaybetmemesi için dua et.”

Sarayda anlaşmazlıklar böyle çözülürdü, bahislerle ve vekillerle. Bozkırlardaysa yöntem başkaydı ve Ganşuk solgun Kuzeylinin ince yapılı Hitaylıyla dövüşe hazırlanmasını seyrederken Kağan’ın sarayına geldiğinden beri uygar olmak hakkında neler öğrendiğini düşündü. Öğrendikleri onu daha iyi biri mi yapmıştı?

Munokhoy’a arkadan yaklaşıp gırtlağını kesmiş değildi. Henüz.Tabii Munokhoy’un aynı şeyi kendisine yapmayı planlayıp planlamadığını bilmiyordu. Öyle küçük düşürücü bir seviyeye inmezse daha iyi biri olarak hatırlanır mıydı? Hatırlama bile umursamazdı, çünkü çoktan ölmüş olurdu. Peki o durumdan bir teselli çıkartılabilir miydi?

Ganşuk hayatta kalan kişi olmayı yeğlerdi. Ne kadar saray eğitimi alırsa alsın karakterinin o özelliğini asla yitirmeyecekti. Varlığını sürdürmek için ne gerekirse yapardı. Kozelsk ona bunu öğretmişti. Orada gördüklerini esas alarak yaşamak, aynı şeyi Lian’dan öğrendikleriyle yapmaya çalışmaktan çok daha akıllıca gözüküyordu.

Dövüş ringini çevreleyen kalabalıktan toplu bir hayret nidası yükselince Ganşuk gözlerini kırpıştırarak düşüncelerinden sıyrıldı ve dikkatini iki dövüşçüye yöneltti. Acaba ne kaçırmıştı?

Hitaylının elinde bir bıçak vardı.

“Hey!” diye Kağan’ın platformunun yanından bağırdı Namkay. Torguudların göreve yeni atanmış komutanı ileri çıkarken kalabalıkta bir dalgalanma yaşandı ve muhafızlar mızraklarını doğrulttular.

Ringdeki dövüşçüler duraklamalarına rağmen ne gardlarını indirdiler ne de bakışlarını birbirinden ayırdılar.

“Kağanım!” diye seslendi Namkay, emir bekleyerek. “Hitaylı adamın bıçağı var.”

Kalabalık nefesini tuttu. Tek ses kamp ateşlerinden yükselen çıtırtılar ve Kağan alçak koltuğundan kalkarken platformdan çıkan gıcırtılardı. “Bıçağı da ufacıkmış,” diye sarhoşça geveledi Ögeday, dövüşçülere bakarak. “Balık temizlemekten başka bir işe yarar mı?”

Seyircilerden biri güldü ve Ganşuk bakmaya bile gerek duymadan onun Munokhoy olduğunu anladı. Hitaylıya bıçağı o mu vermişti? Bu kaygı verici bir fikirdi.

“Ganşuk.” Ögeday platformun kenarında durarak altındaki suratları gözden geçiriyordu. “Geçen sefer sarı saçlıya bahis oynayıp kazanmamış mıydın?”

Ganşuk kolunu kaldırdı ki Kağan onu kalabalığın içinde bulabilsin. “Oynamıştım kağanım.”

“Onun hakkında ne demiştin? Kuvvet eksikliğinin taktikle kapatılabileceği gibi bir şey miydi?”

“Olabilir kağanım.”

Ögeday homurdandı ve başını çevirip yine dövüşçüleri süzdü. “Namkay!” diye seslendi.

“Efendim, kağanım!” diye atıldı yeni Torguud komutanı.

“Sana bu dövüşçü hakkında soru sorduğum zaman bana çok zayıf bir cevap verdiğini hatırlar gibiyim,” dedi Ögeday.

“Demiştim ki...” Namkay tereddüt etti. Ganşuk iri yarı güreşçinin kendisinden tarafa göz attığını gördü. “Cılız olanlara temkinli yaklaşacağımı söylemiştim.”

Kağan işaret parmağını ona doğru salladı. “Bu sana ikinci bir şans verdiğimde söylediğin şey,” diye düzeltti. Durduğu yerde sallanarak kısa bir süre boyunca Namkay a dik dik baktı, sonra da bakışları kalabalığın üstünde gezindi. “İkinci bir şans!” diye kükredi ansızın. Yüzü kıpkırmızıydı ve boynundaki damarlar iyice belirginleşmişti. Titreyen boynunun üzerindeki başını ağır ağır çevirerek adeta beyanına karşı çıkma cüreti gösterecek biri var mı diye kalabalığı hışımla süzdü.

“Bu adam benim için tehdit oluşturuyor mu Namkay?” Boğazı tıkanmışçasına hırıltılı bir sesle, zorlanarak konuşuyordu.

“Kağanım?”

“Şu Hitaylı köpeğin o bıçakla bana bir kol mesafesi kadar yaklaşması için en ufak bir şans var mı?” Sesine tekrar kavuşan Kağan sorusunu gök gürültüsü gibi bir bağrışla sormuştu.

“Hayır kağanım!” diye karşılık verdi Namkay, sesini onunki kadar yükseltmeye çalışarak.

“Emin misin? Sana ikinci kez sormama gerek var mı?”

“Hayır kağanım!”

Ögeday koltuğuna kadar geri geri sendeleyip onun üstüne yığıldı, ardından şarap kupasını getirmesi için bir uşağa el etti. “Öyleyse bırak balık bıçağı onda kalsın,” dedi. “Gelin bu gece biraz kan görelim.”

Önce mızraklar üzerlerine doğrultulmuş, sonra da Büyük Han bas bas bağırmaya başlamıştı. Haakon ile Hitaylı başlarına ne geleceğinden emin olmaksızın bu velvele boyunca hareketsiz beklemişlerdi.Haakon söylenenleri anlamaya çalışmışsa da zihninin büyük bölümü Hitaylının bıçağına karşı en iyi savunmaya ve saldırıya karar vermekle meşguldü.

Mızraklarla derhal tehdit edilmediklerinde delikanlı Hitaylının bıçağını kullanmasına izin verileceğinden şüphelendi. Hazır olmak zorundaydı. Daha şimdiden bir yara almıştı ve muhakkak tekrar alacaktı. Çok fazla kan kaybetmeden önce Hitaylıyı nasıl yeneceğini bulmaya mecburdu.

Haakon’un tahta kılıcı bıçaktan daha uzundu; fakat bu avantaj bıçağın ölümcül yalımıyla boy ölçüşemezdi. Adama kılıcıyla defalarca vursa bile rakibi dövüşmekten vazgeçmezdi. Fakat Hitaylı onun boynuna veya baldırına tek bir kesik atsa Haakon kan kaybından can verirdi.

Büyük Han’ın platformu solunda kalıyordu ve Haakon aynı anda hem oraya bakıp hem de Hitaylıya karşı savunmasını hazırda bekletemezdi. Kılıcını sıkıca tutan delikanlı Büyük Han’dan gelecek bir işareti beklemekten vazgeçti. Asıl tehdit Hitaylıydı. Tüm dikkatini rakibine yöneltmeliydi.

Hitaylının dikkati dağılmıştı; bıçak tutan elini indirip karnının yakınına götürmüştü. Bu en iyi pozisyon sayılmasa da saldırıya yeterince hazırdı. Haakon adamın elleriyle bacaklarına bakarak bir işaret bekledi. O kadar beklemeli miyim ki?

Bir adamın Büyük Han’a karşılık verdiğini duydu ve bunun muhtemelen Kağan’ın muhafızlarının komutanı olduğunu fark etti; çünkü adam bir askerin yapması gerektiği gibi bağırıyordu. Kağan sorusunu yinelerken Haakon yavaşça soluk verdi. İşte başlıyoruz, diye düşündü. İlk hamleyi onun yapmasını bekleme. Komutan yine bağırarak Kağan’ın buyruğuna cevap verdi ve Kağan bir kez daha konuştuğunda Haakon kalabalığın dikkatinin başka yere kaydığını hissetti. Bekleme, diye kafasında fısıldadı eski oplo’sunun ruhu.

Haakon saldırıya geçti. Dev bir adımla ileri atılarak kollarını uzattı. Hitaylı onun aradaki mesafeyi bu kadar çabuk ve dramatik bir şekilde kapatmasına hazırlıksız yakalandı, tahta kılıç sert bir çatırtıyla kafasına çarptığında da acıyla bağırdı.

Hitaylı bıçağını yukarıya savurdu ve Haakon kılıcını sola döndürerek tahta yalımla rakibinin bileklerine vurmaya çalıştı. Ona bıçağını düşürt. Sendeleyen Hitaylı ağırlık merkezini yitirdi ve kılıç üstkoluna çarpıp sekti. Haakon kollarının çok fazla sola açıldığını ve bıçağın geriden gelerek ellerine doğru savrulduğunu hissetti. Hemen geri kaçtı ve elinin tersiyle yaptığı sarsakça bir hamleyle tahta kılıcı Hitaylının en yakın dizine salladı. Silah hedefiyle buluştuysa da rakibi ne irkildi ne de tökezledi. Zayıf bir darbe yemişti ve bu onun dikkatini dağıtmaya yetmedi.

Hitaylı kolunu ileri atarak bıçağı Haakon un suratına doğru savurdu. Delikanlı başını hızla geri çekti ve bıçağın ucunun yanağını kestiğini hissetti.

Pozisyonu yanlıştı. Elleri alçaktaydı ve rakibinin silahı gardını aşmıştı. Bu artık bir kılıç dövüşü değil, yakın dövüştü. Elinde çelik bir kılıç olsaydı bile onu etkili bir biçimde kullanamazdı.

Fakat ellerindeki silah bir tahta parçasından fazlası değildi ve tahtanın endişe verecek bir ağzı olmazdı.

Haakon un bileklerini kaldırmasıyla birlikte kılıç Hitaylının bıçak tutan kolunun alt kısmına, dirseğin yakınındaki bir noktaya çarptı. Delikanlı et ile tahta arasındaki teması kesmeyip diğer adama doğru bir adım attı ve ağırlığını vererek onu itti. Hitaylı geriye savruldu ve Haakon sol eliyle adamın bıçak tutan elini bileğin hemen arkasından yakaladı. Sonra da tahta kılıcı bir kaldıraç gibi kullanarak aynı elle asıldı ve rakibinin dengesini bozdu.

Hitaylı onu bıçağıyla biçmeye çalıştı; fakat Haakon’un tutuşu onun hareket kabiliyetini büyük ölçüde sınırlıyordu. Haakon kılıcını hasmının dirseğine vurdu -bir kere, sonra bir kere daha- ve adam acıyla homurdandı. Haakon tuttuğu bileği aynı anda hem büküp hem de iterken Hitaylı omzunun çıkmaması için eğildi. Haakon rakibine yüklenmeye devam etti ve sonunda dizlerinin üstüne çökerken Hitaylı ondan önce düştü. Adamın suratı acı verecek kadar sertçe taşlı toprağa çarptı.

Hitaylı bir çığlık atana kadar Haakon tuttuğu kolu bükmeyi sürdürdü. Sonra da adamın artık gevşek duran parmaklarının arasındaki bıçağı alıp ayağa kalktı.

Seyirciler zevkle uluyor, zemin aynı anda yere vuran pek çok ayağın darbesiyle sarsılıyordu. Moğolların ne görmek istediğini iyi bilen Haakon bir ürpertiye kapıldı ve bıçağı sol elinde gevşekçe tutarak yüksek platforma doğru döndü. Hayalinde Ongun Han’ın Sirk arenasındaki çadırı canlandı. Az önce bir dövüş kazanmıştı ve Zug’un bıçağı hâlâ elindeydi.

Kağan’ın platformu çok daha yakındı.

Parmakları bıçakla oynayarak onu elinde döndürdü ve fırlatabileceği daha iyi bir pozisyona soktu.

Platformun yanındaki kalabalıktan koca bir suret fırladı ve önündekileri ite kaka çembere daldı. Adam Krasniy, yani diğer bir esir olan kızıl saçlı dev kadar uzun boylu değilse de omuzları onunkiler kadar genişti. Adam bir parmağını Haakon’a doğrultarak bıçağı bırakması için onu uyardı.

Yapabilir miydi? Bıçak hedefini bulur muydu?

Haakon kaslı Moğol’un sözlerini anlamazdan geldi. Sesine bakarak adamın daha evvelden Kağan’ın sorularını yanıtlayan kişi olduğunu fark etti. Omuz silkip sanki söz konusu olan nesne oymuş gibi tahta kılıcı uzattı. Sol elinin parmaklarıysa bıçakla oynamayı bırakıp onu sıkıca kavradı.

Moğol dövüş ringinde üstüne yürümeyi sürdürdü-aceleyle veya ihtiyatla değil- uzun ve kendinden emin adımlarla. Yolu onu Haakon ile platformun arasına sokmaktaydı.

Haakon şaşırmış gibi yaparak geri çekildiyse bile her iki silahı da bırakmadı. Her bir adım onu Kağandan biraz daha uzaklaştırıyor, fırlatması halinde bıçağın kat etmesi gereken mesafeyi arttırıyordu.

Kendini feda edebilecek kadar güçlü müydü?

Moğollar onu öldürürlerdi. Belki tahta kılıcın yardımıyla komutanı bir süreliğine kendinden uzak tutabilirdi ama kalabalığın çileden çıkıp üstüne çullanacağı kesindi. O kadar insana birden karşı koyması mümkün değildi. Acaba Moğollar onu derhal paramparça mı ederlerdi, yoksa önce işkenceden mi geçirirlerdi? Ya bıçak Kağanı ıskalar veya ölümcül bir yara açmazsa? O zaman cezası hafifler miydi?

Hitaylı doğrulup oturdu. Adamın burnundan ve dudaklarından kan damlıyor, sağ kolu kullanışsızca sarkıyordu. Haakon’u o halde görünce gözleri ardına dek açıldı.

Hitaylı ayaklanmaya uğraşırken uzun boylu Moğol yere uzanıp onu kolayca kaldırdı. Moğol onu fırlatırken Hitaylı bir çığlık attı.

Haakon böyle bir şeye hiç hazırlıklı değildi. Daha önce hiç kimse başka bir insanı ona fırlatmamıştı ve kılını kıpırdatamadı. Hitaylı’nın gözaklarını ve açık ağzını bir anlığına görür gibi oldu, sonra adamın dirseklerinden biri yanağına çarptı ve birlikte yere yığıldılar. Hitaylı ile toprak arasında sıkışan Haakon’un ciğerlerindeki hava boşaldı. Sersemlemiş haldeki adamı iterek üstünden kaldırmaya çalıştı.

O sırada üzerine bir gölge düştü ve yukarı baktığında komutanın inişli çıkışlı parmak eklemlerinin hızla üstüne geldiğini gördü. Hemen sonra görüş alanı gölgelerle doldu ve tüm ışık kayboldu.

“Buna inanabiliyor musun?” diye Ganşuk’un kulağına bağırdı Tarbagatay.

“Evet,” diye güldü Ganşuk, genç okçunun omzuna bir şaplak atarak. “Namkay’ın kuvvetini yakından tecrübe etmişliğim var.”

Kalabalık heyecandan adeta kudurmuştu ve tezahüratlarının tantanası o kadar şiddetliydi ki ne kadar bağırırsanız bağırın sesinizi en yakınmızdakilerden başkasına duyurmanız imkânsızdı. Ganşuk tefeciyle konuşmakta olan Munokhoy’un ne dediğini işitemese de eski Torguud komutanının vücut dilini okumak kolaydı.

Yumrukları sıkılı olan Munokhoy başını sertçe iki yana salladı. Onun öfkesi karşısında istifini bozmayan tefeci omuz silkti ve eski Torguud komutanı burnunun dibine kadar girerek ufak tefek adamı hiddetiyle tehdit etti. Tefeci bunun üzerine yakındaki bir Torguud grubuna doğru el salladı. Torguudlar zor durumdaki tefeciye doğru yürürlerken Munokhoy küçümseyici bir sırıtışla geri çekildi.

Ganşuk da becerebildiği kadar masumane bir yüz ifadesi takınıp oraya yollandı. “Elli inek,” dedi yüksek sesle. “O inekler sahiden de aileme çok yarayacak Munokhoy.”

“Sana hiçbir şey borçlu değilim köylü çocuğu,” diye hırıldadı Munokhoy.

“Eh, biri bana inek borçlu,” dedi Ganşuk, ona aldırış etmeyip dikkatini tefeciye yönelterek. “Munokhoy borcunu ödemeyecekse belki de alacağımı onun yerine senden istemeliyim.”

“Benden mi?” Tefeci şaşkın vaziyetteydi.

“Ben onun bahse girdiğini açıkça duydum. Ya sen?”

Ellerini sallayan tefecinin bu konuşmaya dahil olmak istemediği belliydi.

“Acaba Hitaylı o bıçağı nereden buldu?” Ganşuk bu soruyu dikkatle düşünürmüş gibi yaptı. “Munokhoy’un benimle bahse tutuşmaya o kadar hevesli olması biraz garip değil miydi? Sanki kendi eliyle—”

Köşeye sıkışmış bir kurt gibi hırıldayan Munokhoy hışımla Ganşuk’un üstüne yürüyüp ceketini iki eliyle birden kavradı ve suratını onunkine iyice yaklaştırdı. “Sandığın kadar akıllı değilsin!” diye kükredi.

“Ondan hiç şüphem yok,” cevabını veren Ganşuk ellerini gevşekçe iki yanında tuttu ve hiç kıpırdamadı. Munokhoy’un elleri ceketinde olduğu sürece adamın ne gibi bir şeye kalkışabileceğinden pek endişeli değildi. “Yine de,” diye sözlerini sürdürdü, “burada mesele kimin daha akıllı olduğu değil, hangimizin daha iyi toplama yapabildiği.”

Gözlerini Ganşuk’un burnunun ucuna odaklayan Munokhoy dişlerini gösterdi. “Seni öldüreceğim köylü çocuğu,” diye fısıldadı.

Ganşuk hasmının bakışlarına karşılık vererek gülümsemekle yetindi.

Munokhoy yumruklarını daha da sıktı ve diş gıcırtıları Ganşuk’un kulağına kadar ulaştı. Eski Torguud komutanı büyük bir çabayla kendine hâkim oldu ve Ganşuk’u bırakıp hafifçe itti. “Şanslı bir bahisti,” dedi.

“Mavi Kurt beni seviyor,” diye doğruladı Ganşuk, küçük bir kafa sallayışla beraber.

Munokhoy dudaklarını büzerek diline gem vurdu. Adam etraflarındaki kalabalığa kötü kötü bakarken Ganşuk onun dövüş ringindeki arbedenin sonuçlarından ziyade bu uyuşmazlığa ilgi gösterenlerin genel mizacını tarttığını görebiliyordu. Munokhoy birkaç saniyeliğine çenesini oynattı, sonra da kararlı bir edayla Ganşuk’un çizmesine tükürdü. “İneklerini alacaksın,” dese de ses tonu aksine iddia ediyordu, önünden çekilmekte geç kalanları dirsekleyerek tez adımlarla oradan uzaklaştı.

“Alacağımdan eminim,” diye peşinden konuştu Ganşuk, sesine Munokhoy’u son bir kez kızdıracak olan alaycı bir tını katarak. Onu biraz daha zorlasam yeter. Zaten patlamanın eşiğinde.

Galtay, başdanışmanı boş bir nehir yatağının izlediği dolambaçlı bir güzergâh boyunca ilerletiyordu. Arazi engebeliydi ve Cucay emin adımlarla yürüyen Darkhat’ın peşinden yılmaksızın tökezleyip duruyordu. Ay diğer adamı gösterecek kadar ışık sağlasa bile eski su kanalını dolduran gevşek taşları ve sivri kaya parçalarını açığa çıkarmaya yetmiyordu. Atlarını bir saat önce bırakmışlardı ve Galtay meşale yakmaya yanaşmamıştı. Cucay bunun bir sebebinin onu şenlikten zorla ayırdığı için adamın kendisinden intikam almak istemesi olduğundan emindi.

Fakat asıl sebep Darkhat’ın korkmasıydı. Galtay gönüllü sürgününde çok uzun zaman geçirmiş batıl inançlı bir ahmak mıydı, yoksa dağın ruhlarına karşı duyduğu endişenin haklı bir tarafı olabilir miydi? Cucay her iki ihtimali de değerlendirecek kadar çok zaman bulmuştu ve her ne kadar öyle olmasını istememesine rağmen dağa karanlıkta tırmanmalarının tek sebebi, Darkhat’ın ikinci endişesini bütünüyle göz ardı edememesiydi.

Yürüdükleri yokuş iyice dikleşerek Cucay’ı nereye bastığına daha çok dikkat etmeye zorladı. Galtay bayırı bir çırpıda tırmandı, Cucay ise son birkaç adımı yerdeki gevşek kayalara tutunarak aşmak zorunda kaldı. Sonunda dar bir platoya ulaştılar.

Başdanışman geçtikleri güzergâhı aklının bir kenarına not etmek için durup geriye baktı ve karanlıkta yolu ayırt etmeye çalışmanın yararsız olduğunu fark etti. Nehir yatağı, dağ yamacının çıplak katmanlarında karma karmaşık bir yol izliyordu; bakışlarıyla aşağıya kadar takip edebileceği bir güzergâh değildi bu. Dönüşte nehir yatağında kalmaktan ve onun kendisini alçaktaki araziye ulaştıracağına güvenmekten başka çaresi yoktu. Ruhlar nasılsa bir yol göstereceklerdir, diye aklından geçirdi. Yeter ki sen onlara güven.

Taşlık bir arazide, karşılarında dimdik yükselen kayalık bir doruğun dibinden çıkıntı yapan basık bir alandaydılar. Kenardan uzaklaştıkça zemin aşağıya meyletmeye başladı ve Cucay bulundukları yerin eski bir gölet olduğunu fark etti. Kayanın yüzeyindeki çizgi ve oluklar bir zamanlar suyun zirveden aşağı aktığı, bu yatay noktada toplandıktan sonra kenardan taşarak çok aşağılardaki vadiye kadar yılankavi bir yol oyduğu yeri gözler önüne seriyordu.

Galtay onu kayanın yüzeyindeki daha koyu renkli bir kısma götürdü. Adam dosdoğru duvara girip gözden kaybolduğunda Cucay bu karanlığın kayadaki kaba bir açıklık olduğunu anladı. Elini uzatıp dar geçidin her iki yanındaki duvarlara dokunarak Darkhat’ı takip etti. Zamanın ve el aletlerinin etkisiyle yıpranmış kayalar düzgündü. Cucay parmaklarını serin taşta gezdirerek Galtay’ın peşinden körü körüne dağın içine girdi.

Tünel sola dönüp yokuş aşağı devam ediyordu. Cucay’ın kulağına uzaklardan gelen bir ses, devamlı damlayan bir su şıpırtısı çalındı. Hava tazeliğini ve arılığını korudu. Ses yükseldikçe karanlık aydınlanır oldu. Cucay ilk başta bunun sadece gözlerinin karanlığa alışmasından kaynaklandığını zannetti; fakat etrafındaki duvarlarda ufak ufak parıltılar görmeye başlayınca bir tür aydınlatmanın belirtilerine rastladığını anladı. Tünel yeniden saptı; başdanışman artık iki yanındaki duvarlara dokunan ellerini neredeyse görebiliyordu. Cucay bu sapağı da aştıktan sonra kendini büyük bir mağaranın içinde buldu.

Tavan, boyunun iki katından daha yüksekti ve ışıltılı bir liken tabakasıyla kaplıydı. Ayrıca çok sayıda karanlık delikle bezeliydi ve Cucay mağaradaki havanın temizliğine bakarak onların dağın yüzeyine kadar çıktığı sonucuna vardı. Mağarada gezinirken en alçaktaki delikten yukarı baktığında ayın solgun solgun göz kırptığını gördü.

Mağaranın uzunluğu genişliğinden fazlaydı ve ileride daralarak üç tünele ayrılıyordu. İçerisi toplamda beşi bulan bir dizi platform haricinde boştu. Platformlar karanlık ve tozlu zeminden birkaç aid [35] yükselen büyük taş disklerden ibaretti. Kenarları dar ve ortaları çökük olan bu disklerin insan yapımı oldukları çok barizdi. İkisinin içinde su vardı ve Cucay’ın duyduğu o şıpırtı, tavandan düşerek içlerinden daha büyük olanında biriken su damlalarından gelmekteydi.

Suyla dolu olan taş diskler, etraflarındaki kayalara nazaran daha açık renkliydi. Cucay zemini incelemek üzere eğildi ve mağaranın geneline kalın bir döküntü tabakasının biriktiğini fark etti. Bir kısmı külün o pütürlü dokusuna ve rengine sahipti.

Eskiden burada bir yangın çıkmıştı.

Duvarların likenlerle kaplı olmayan kısımlarına da kül bulaşmıştı. Sağ taraftaki duvarda rasgele oluşmuşa benzemeyen bir şekil vardı. Cucay kaftanının manşetini kullanarak birikmiş kirin birazını sildi ve liken tabakasına ulaştığında bir taş kullanarak duvarı temizledi. Sonunda kayaya oyulmuş büyük bir çizimi meydana çıkardı.

Bu yaşlı bir adam gibi eğrilmiş bir ağacın resmiydi. Kalın kökleri zemine kadar ulaşıyor, birbirine dolanmış yapraklı dallarıysa onun erişebileceğinden çok daha yukarılara kadar uzanıyordu.

36.BÖLÜM

SUMMUS PONTIFEX ECCLESLAE UNIVERSALIS [36]

Rodrigo unutulup unutulmadığını merak etmeye başlıyordu. Yalnızlığı dert ettiği yoktu ama en son Septizodium’da doyurduğu karnı Roma’ya gelişinden önceki o boş haline geri dönmek istemiyordu. Midesi tekrar guruldadı ve bu sefer -sanki o gurultuyu bizzat Tanrı duymuş gibi- odasının kapısı açıldı ve içeriye ellerinde birer tabak olan iki adam girdi. Tabaklardan birinde meyve ile peynir, diğerindeyse dilimlenmiş soğuk et vardı. Rodrigo adamları Septizodium’dan hatırlıyordu, ama artık öncekine göre çok daha gösterişli kıyafetler giyiyorlardı. Adamlar sevecen tebessürrilerle tabakları Rodrigo’nun oturduğu yerin yanındaki sehpaya bıraktılar ve davetkâr bir edayla yiyecekleri işaret ettiler. Daha kısa boylu olanın, Capocci’nin elleri sargılıydı.

“Bizi hatırlıyor musun?” diye sordu uzun boylu olanı, Rodrigo yemeye başlarken.

Rodrigo dikkatle kaşlarını çatarken bir üzüm tanesini tutmakta olan eli ağzının yakınında donakaldı. “Sen Giovanni Colonna’sın,” dedi. “Septizodium’da tanıştığım ilk... hayır, ikinci kişiydin.” Üzümü tabağa geri bıraktı. “Sen de Capocci sin,” dedi diğer adama. “Dişlerimi kontrol etmiştin. Sonra da...”

Rodrigo az önce yuttuğu birkaç lokma yiyecek taşa dönüşmüşçesine midesinde feci bir ağırlık hissetti. “Ellerin yanmış,” deyip iç geçirdi. “Yangından bizimle beraber kaçmamıştın. Geri gidip Kardinal Somercotes’i kurtarmaya çalışmıştın.”

“Evet,” dedi Capocci. “Öyle.” Rodrigo’nun gözleminden utanmış gibi bir hali vardı ve sargılı ellerinin görüntüsü o utancı daha da arttırmaktan başka bir işe yaramıyordu.

“O kazanın yol açtığı olayların ışığında,” dedi Colonna, herkesin dikkatini Capocci’nin sargılı ellerinden ayırarak, “istirahatını bozmayı göze aldık. Konuşmamız gereken ivedi bir mesele var.”

Rodrigo her ikisine de kafa salladı. “Elbette Ekselansları.”

“Mevcut Papanın kim olduğunu biliyor musun?” diye sordu Colonna.

“Gregory... ah, hayır,” diyerek hatasını düzeltti Rodrigo. “Kardinal Somercotes bana Gregory’nin öldüğünü söylemişti.” Ne kadar garipti: o haberi ilk duyduğunda adeta yıkılmıştı, zira o sırada Roma’daki büyük görevinin doğasını anlayabilmiş değildi. Fakat artık buraya gelişinin gerçek amacını bildiği için Papayla görüşmesinin neredeyse hiçbir önemi kalmamıştı. “Sonra da yeni bir Papa seçelim diye buraya, Vatikan’a getirildik. Seçim yapıldı mı?”

“Evet,” dedi Capocci. “Ama kimin seçildiğini biliyor musun?”

Rodrigo suratını buruşturdu. “Hayır.”

“Eh, biz de buraya onu söylemek için geldik. Duyunca biraz şaşırabilirsin.”

Rodrigo bu noktadan sonra hiçbir şeyin kendisini şaşırtamayacağından oldukça emindi. Yine de kibarlık olsun diye onlara meraklı bir gözle baktı.

“Sayın Papa Hazretleri...” diye başladı Colonna.

“Sayın ne?” diye sordu Rodrigo, kaşlarını çatarak.

“Sayın Papa Hazretleri... papalığa siz seçildiniz.”

Bu olağanüstü bir beyandı ama Rodrigo onu duyunca kendini son derece sakin hissetti. Sanki tam da böyle bir haber almayı bekliyormuş gibi bir şeylerin yankı yapmasına neden olmuştu. Bu gelişme o güne kadarki olayların gidişatına cuk oturmaktaydı: eğer kendisi Papa olacaksa elbette ki Papaya bir mesaj iletmesi gerekmezdi. Hatta pontifliğe seçilmesi çok uygundu, zira böylece başkalarını görevinin önemine ikna etmesi gerekmeyecekti.

“Pekâlâ,” dedi, kısa bir sürenin ardından. “Böylesi daha iyi.” Capocci ile Colonna şaşkın gözlerle bakıştılar.

“Bu bir şaka değil Papa Hazretleri,” dedi Capocci. “Bizi muzip kimseler olarak görmek için nedenleriniz olabilir, hatta öyle yapmakta yerden göğe kadar haklı olursunuz; ama bu konuda çok ciddiyiz. Bir oylama yapıldı. Roma Papazı seçildiniz.”

“Anlıyorum. Bu da önce birinin beni piskopos ilan etmesi gerektiği anlamına geliyor,” dedi Rodrigo. “Bu yüzden mi geldiniz?”

Kardinaller yeniden bakıştılar. “Sanırım yapabiliriz,” dedi Colonna.

“Daha fazla şahide ihtiyacımız var,” diye belirtti Capocci.

Colonna başını iki yana salladı. “Bu hem beklenmedik hem de sıradışı bir durum,” dedi. “Bir emsali olabilir ama henüz bunu bilmiyoruz. Kardinaller Heyeti konu hakkında ikiye bölündü.”

“Ve bir süre daha öyle kalacak,” diye lafa karıştı Capocci.

“Ben seçildim,” diye mırıldandı Rodrigo, “üstelik de aday bile olmamama rağmen.”

“Evet,” dedi Colonna.

Rodrigo gülümsedi. “Bunu çok güven verici buluyorum. Belli ki Tanrı böyle istemiş.”

Rodrigo’nun durumu sakin sakin kabullenmesi her iki adamı bir kez daha şaşırttı, fakat kendilerini çabuk toparladılar. “Bu harika bir bakış açısı Papa Hazretleri,” dedi Colonna.

Yüzünde hoşnut bir sırıtış bulunan Capocci kafa sallayarak onu doğruladı. “Dostlarınız olarak, ki ikimiz de her açıdan öyleyiz, size papalığın kutsal bir makam olduğunu hatırlatmak isteriz. Fakat aynı zamanda siyasidir de. Herhangi bir aksilik çıkmazsa ve sahiden de Kilisenin lideri ilan edilirseniz pek çok kişi size sözünü geçirmek, hatta kendi çıkarları doğrultusunda kullanmak için canla başla çalışacaktır. Herkes size bunu ya sizin ya da Kilisenin iyiliği için yaptığını söyleyecektir.”

“Bilmenizi isteriz ki,” dedi Colonna içtenlikle, “öyle söyleyenlerin hepsi de götlerinden atıyordur Papa Hazretleri.”

Rodrigo önce şaşkınlık, sonra da kibar bir keyif sergiledi. “Anlıyorum,” dedi. “Yani onlara kulak asmayayım mı? Sadece sizin sözünüzü dinleyeyim, öyle mi?”

“Hayır, hayır,” diye atıldı ikisi birden ve Capocci konuşmasını sürürdü. “Sizi yönlendirmeye kalkışmayacağımıza dair kendi kendimize söz verdik. Bizden tavsiye isterseniz ikimiz de yanınızdayız; fakat ister alenen ister gizlice olsun, kendi arzularımızı asla size diretmeyeceğiz.Sizden tek ricamız diğerleriyle aranıza da benzer bir mesafe koymanız.”

Rodrigo bu sözleri düşündü. “Tesirinden şüphe duymam gereken belirli biri var mı?” diye sordu.

Bir duraksama oldu. “Papa Hazretleri bizden tavsiye mi istiyorlar?” diye dikkatle sordu Colonna.

“Evet,” dedi Rodrigo açık açık.

“Yol göstermekten başka bir niyetim yok,” dedi Colonna.

“Elbette,” karşılığını verdi Rodrigo.

Capocci kendini bu konuşmadan dışlamak istercesine gözünü ellerine dikti.

“Kardinal Sinibaldo Fieschi’ye çok temkinli yaklaşmalısınız,” dedi Colonna.

Orsini’nin arabası köprüyü nihayet geçebildiğinde güneş batmıştı. Senatör yolculuk sırasında fikrini değiştirir gibi olmuş, sonra da bunu üçüncü, dördüncü ve beşinci karasızlığı izlemişti. İki adam yol boyunca durmadan tartışmıştı ve hiç de anlayışlı geçmeyen bu münakaşa, kendilerine kabul salonuna doğru yol gösterilirken bile sürmüştü.

Gölgelerle dolu merkezi koridora adım atarlarken Orsini hâlâ Fieschi’nin planını sorguluyordu. Koridorun her iki tarafında da komşu odalara ve diğer koridorlara açılan ağır meşe kapılar sıralıydı.

Fieschi o odalardan birinde Peder Rodrigo’nun tutulduğunu biliyordu.

“Adam aklını kaçırmış,” dedi Orsini. “Çoğu toplum frengiye veya diğer hastalıklara tutulan vârisleri makam mevki sahibi olmaktan men eder. Aynı şeyi Kilise de yapmalı. Bir ahmağı Roma Papazlığına getirmek tüm Hıristiyanlığa karşı işlenmiş bir suçtur.”

“Onu kontrol edemeyeceğin için, sana karşı işlenmiş bir suçtur demek istiyorsun herhalde,” diye lafı yapıştırdı Fieschi. “Ama ben edebilirim. Bana güvenmek zorundasın.”

“Eh, ondan kolay ne var. Şimdiye dek ne kadar sözünün eri bir adam olduğunu ispatladın nasıl olsa,” diye homurdandı Orsini. “Tarih seni tutarlı ve güvenilir Fieschi olarak hatırlayacak.”

“Hayır, tarih kitaplarına etkili ve işbilir Fieschi olarak geçeceğim,” diye düzeltti Kardinal. “Ya da belki de kayıtlara hiç geçmem bile; çünkü etkili olduğum kadar görünmezimdir de. Nerede o rahip? Pa— Peder Rodrigo?” diye sordu iç kapılardan birinin yakınında bekleyen fidan gibi bir görevliye.

Narin adam onu eğilerek selamladı. “Kolezyum’dan buraya getirildiğinde... demek istediğim, geldiğinde kardinallerin onun için ayırdıkları odada. Şu an onlardan ikisiyle görüşüyor.”

“Beni oraya götür,” diye emretti Fieschi.

“İkimizi de,” diye düzeltti Orsini.

Fieschi onu hoşnutsuzlukla süzdü. “Burası benim mekânım, Senatör Orsini; senin değil. İdari otoriteye burada yer yok. Arabandan faydalanmama izin verdiğin için teşekkürler; fakat artık ona binip köşküne geri dönebilirsin.”

Orsini’nin yüzü mosmor oldu. “Sakın benimle bu şekilde konuşayım deme.”

Fieschi soğuk bir tebessüm etti. “Ne denli sinirlendiğinin farkında mısın? Hem de ne kadar kolayca? Neden onu görmeye giderken benimle gelmene izin vermediğimi göstermiş bulunuyorsun. Yeni Papanın ilgisini çekmek ve o ilgiyi üzerimde tutmak için tam bir sükûnete ihtiyacım var. Ya öfke ve şüphe? O tür duyguları bir delinin hassas algısıyla hemen fark edecektir. Ben seninle konuşmaya uygun olduğunu söyleyinceye kadar Rodrigo’dan uzak dur. Tabii senin de onunla...”

“Kılıç kullanmayı bilseydin seni hemen buracıkta düelloya davet ederdim,” dedi Orsini, sıkılı dişleri arasından. “Ama sen, ey şanlı elçi, kılıç düellosu gibi barbarca bir şeye asla tenezzül etmezsin. Sen kurbanlarını boğmakla veya yakmakla yetinirsin.”

Orsini kardinali bir başkasının önünde telaşlandırmak için böyle konuştuysa bile amacına ulaşamadı. Fieschi’nin yüzü tamamıyla sakin kaldı; hatta sırdaşça bir lütufkârlıkla yanlarındaki görevliye, Kilisenin haricindekilerin bu kadar akılsızca davranabilmeleri ne utanç verici, dermiş gibi bir göz attı. Oradaki gerçek efendinin kim olduğunu iyi bilen görevli de fazla belli etmeden Orsini’yi küçümseyici bir gözle süzdü.

“Hadi öyleyse,” dedi Fieschi, yakındaki küçük bir kapıyı işaret eden görevliye. Koridoru geçmeye başlarlarken Orsini kasıtlı bir biçimde kardinale yakın kalarak onları takip etti. “Senatör, sen davetli değilsin,” dedi Fieschi, dönüp ona bakmadan.

“Benim de içeri gireceğime dair kardinali bilgilendir,” diye görevliye talimat verdi Orsini.

Narin görevli bu uyuşmazlık karşısında biraz büzülür gibi oldu. “Çok özür dilerim Senatör Orsini, fakat kardinal burada dini kanunların geçerli olduğunu söylerken haklıydı. Burada onun sözü sizinkinden ağır basar. Odaya girmenizi istemiyorsa giremezsiniz.”

“Bu senin iyiliğin için, dostum Ayı,” dedi Fieschi, hâlâ ona bakmayarak.

“Peki öyleyse,” dedi Orsini, boğulacak gibi çıkan bir sesle. “Kapının hemen önünde bekleyeceğim.”

Varmak üzere oldukları kapı ansızın açıldı. Colonna ile Capocci dışarı çıkıp meşe kapıyı arkalarından sessizce kapadılar. O kısık ışıkta yeni gelenleri görmeyip aralarında konuşmak için durakladılar.

“Hiç de beklediğim gibi geçmedi,” dedi Capocci içtenlikle. “Ama memnun kalmadığımı söyleyemem.”

“Aynı fikirdeyim,” dedi Colonna. “Yeni Papa tarihin akışını değiştirecek, ama sanırım bunu usulca yapacak.”

Fieschi asabice homurdandı. İrkilen Capocci dönüp önce ona, sonra da birkaç adım gerisindeki Orsini'ye baktı.

“Siz ikiniz daha şimdiden ona pençelerinizi mi geçirdiniz?” diye bilmek istedi Fieschi, evladını azarlayan bir ebeveynin ses tonuyla.

Colonna ile Capocci kendilerini çabuk toparladılar. “Pençe mi?” dedi Colonna, muhterem bir amca edasıyla. “Bir sonraki Papamız olacak kişiyi haksız yere etkilediğimizi mi ima ediyorsun?”

“Denediğimizi” diye düzeltmede bulundu Capocci. “Adamı haksız yere etkilemeyi denediğimizi”

“Evet, elbette,” diye hatasını düzeltti Colonna. “Denediğimizi. Onun kadar temiz kalpli ve iyi ahlaklı bir adamın kanına nasıl girebiliriz ki?”

“Ben öyle bir şeyin mümkün olduğunu sanmıyorum,” diye doğruladı Capocci.

“Yeter!” diye çıkıştı Orsini. “Siz ikiniz makamınızı küçük düşürüyorsunuz.”

Capocci adamı kaygısız bir ifadeyle süzdü. “Kısa bir süre öncesine kadar makamım için eziyet çekiyordum Senatör Orsini,” dedi usulca. Sesindeki tüm neşe gitmişti. “Tanrıyı senin kadar kızdırmasam da—”

“Neden diğer kardinallerin yanında değilsiniz?” diye araya girdi Fieschi, soğuk bir üslupla.

“Hepsi de Castel SantAngelo’da,” cevabını verdi Colonna. “Çeşitli kâtiplerin ve çömezlerin buldukları kitaplarla tomarları gözden geçiriyorlar. Peder Rodrigo’yu Aziz Peter’in halefi yapmamız gerektiğine ikna olmuş değiller. Tabii yanıldıkları ortada, çünkü Rodrigo usûlüne uygun olarak seçildi ve hepimiz buna tanıklık ettik.”

“Tüm bunlar fazlasıyla usûl dışı,” dedi Orsini huzursuzca. Sesi uzun ve karanlık koridorda boyunca yankılandı.

Colonna ona nefret dolu bir bakış attı. “Septizodium’da maruz kaldıklarımızın yarısı kadar değil,” dedi. “Burada sana yer yok Senatör.Tiber Nehrinin sana ait olan tarafına kaçmanı şiddetle tavsiye ederim.”

“Zaten o da gidiyordu,” dedi Fieschi kesin bir dille, Orsini laf yetiştirmeye hazırlanırken. “Öyle değil mi, Senatör?”

“Buraya yeni Papaya saygılarımı sunmak için geldim,” dedi Orsini kabaca; fakat bunu utangaç bir oğlan gibi kararsız ve huzursuz bir edayla sağa sola dönerek yaptı.

Colonna alaycı bir tebessüm etti. “Sende birisine sunacak saygı ne gezer,” diye tersledi kuru bir sesle, bir aslan gibi homurdanarak. Koridor boyunca uzanan kapılar o homurtuyla uğuldayıp esner gibi oldu.Kardinal yumruklarını sıkarak Orsini’nin üstüne yürüdü. “Sen, Senatör, saygısız bir adamsın. Burada zerre kadar gücün yok. Derhal çek git, yoksa irice rahiplerimizden birkaçını çağırıp seni bir bok çuvalı gibi nehre attırırım.”

Orsini ona kötü kötü baktıysa da kılını kıpırdatmadı. Uzun boylu Kardinal başını belli belirsiz eğdi. “İyi akşamlar Senatör,” derken haşin ses tonu konuşmanın sona erdiğini açıkça belli ediyordu.

Orsini ona gözlerini kırpıştırarak baktı, dişlerini göstererek hırıldadı, ardından gerisingeri dönüp sert adımlarla koridoru terk etti.

Fieschi adamın uzaklaşmasını seyrederken Colonna’nın onu böyle küstahça kovmasından hoşnuttu. “Eğer siz ikiniz rahibi sıkıştırmayı bitirdiyseniz—” diye söze girdi.

“Papa Hazretleri’ni,” diye düzeltti Capocci.

Fieschi bu tür incelikleri ne kadar az umursadığını göstermek için bir elini salladı. “Onunla iki çift laf edebilir miyim?” diye sordu. “Yoksa Senatöre yaptığın gibi beni de tehdit edecek misin?”

Colonna dostuna bir göz attı. “Ben Senatör’ü hiç tehdit ettim mi?” diye sordu.

Capocci omuz silkti. “Bana tehditten çok bir ikaz gibi geldi.”

“Ben de öyle düşünmüştüm,” dedi Colonna.

Fieschi onların şakalaşmalarından etkilenmemişti. “İki çift laf,” dedi yeniden. “Papayla.”

“Hayhay,” dedi Colonna buyur edici bir el hareketiyle, sanki az önce Fieschi’ye sözünü tekrarlatmamış gibi. “Keyfine bak. İçeriye yiyecek bir şeyler bıraktık, eğer onunla iki çiftten fazla laf edeceksen şarap da gönderebiliriz.”

“Gerekirse başkasından isterim,” dedi Fieschi, Colonna tarafından rahatsız edilmeyi reddederek.

“Pekâlâ,” dedi Colonna, bir kafa sallamayla beraber. “Haydi Rainiero,” dedi Capocci’ye. “Gel bu iç karartıcı yeri terk edip şöyle güzel bir akşam gezintisine çıkalım.”

“Tamam,” diye kabul etti Capocci. “Yeni kazanılmış özgürlüğümüzün tadını çıkarmalıyız.”

İki kardinal oradan ayrılırken Fieschi koridorda durup gitmelerini seyretmedi. Zaten ona yeterince vakit kaybettirmişlerdi. Sinirlerini yatıştırmak için bir elini cüppesinin önünde gezdirdi, sonra da kapıyı açıp odaya girdi.

Rahip küçük bir sehpanın başında sessiz sedasız oturmuş, iki kardinalin geride bıraktığı tabaklardaki yiyeceklerden atıştırıyordu. Fieschi içeri adım attığında başını kaldırıp ona baktı. Bakışları dalgındı ve kardinali bir türlü tanıyamamışçasına onu uzun uzun süzdü.

Hayır, diye bir gerçeğin farkına vardı Fieschi, beni tanımak istemezmiş gibi davranıyor.

“İyi akşamlar,” dedi Fieschi, sevimli ve cana yakın bir ses tonuyla. “Epey heyecanlı bir gün geçirdik. Etrafında olup biten tüm bu olayların ağırlığı altında ezilmiş olmalısın.”

Peder Rodrigo omuz silkti. “Asıl halkıma hitap ederken üzerime çullanan muhafızların ağırlığı altında ezildim,” dedi. “Onun dışında buradaki çoğu şeyi üstesinden gelinebilir buluyorum.”

Rahibin açık sözlülüğüne hazırlıksız yakalanan Fieschi duraksadı. “Meslektaşlarımdan bazılarının papalığa getirilmene karşı çıktıklarının farkında mısın?” diye sordu ihtiyatla.

“Endişelerini anlayışla karşılıyorum ama ihtilaflarına kendileri sebep oluyorlar, öyle değil mi?” dedi Peder Rodrigo sakince. “Sonuçta beni kendi elleriyle seçmediler mi?”

“Seçimi geri almak için çok uğraşıyorlar,” dedi Fieschi. “Bu konuda seni savunacak birine sahip olman işine gelecektir.”

“Niçin?” diye sordu Peder Rodrigo, biraz endişe göstererek. “Zaten bir savunucum yok mu?”

“Ah, yüce Tanrım. Lütfen Colonna’ya veya Capocci’ye kulak asma,” dedi Fieschi. “Ne tür hınzırlıklar yapabildiklerini eminim sen de görmüşsündür.”

“Senin ne tür hınzırlıklar yapabildiğinide gördüm Kardinal,” diyen Peder Rodrigo’nun sesi nihayet biraz sertlik kazandı. “Her neyse, zaten onları kastetmiyordum. Ben Tanrımızı kastediyordum. Seçimi onun lütfüyle kazanmadım mı?”

Fieschi’nin ağzı ardına kadar açıldı. “Aklın hâlâ yerinde değil galiba?"

Peder Rodrigo cevap vermeden önce biraz düşündü. “Hayır dersem bunun hezeyanımı kanıtladığını söylersiniz. Peki öyle bir şey size ne kazandırır? Ama evet dersem, yani deliliğimi kabullenirsem bu bir deliyi kasten Papa seçtiğinizi göstermez mi? Korkarım her iki cevap da pek işine yaramaz evladım.”

Fieschi ansızın düğümlenen boğazını açmak için birkaç defa yutkundu. Bu hitabet yeteneği de nereden çıktı? Rodrigo kısa bir süre öncesine kadar alık bir köy rahibinden fazlası gibi gözükmüyordu. “Bu akşam sana yardımlarımı sunmak için geldim,” dedi, hiddetini bastırarak. “Selefin Dokuzuncu Gregory’nin değerli bir hizmetkârı ve sırdaşı olma onuruna sahiptim. Naçizane hizmetlerimi sana da sunmak isterim.”

“Teşekkürler,” dedi Peder Rodrigo. “Bir hukukçuya veya konuşmacıya ihtiyaç duyarsam seni aklımda tutarım. Bunun dışında konuşacak fazla bir şeyimiz olacağını sanmıyorum.” Dikkatini yeniden önündeki tabaklara verdi.

Fieschi küplere bindi. Ne cüretle bana karşı bu kadar ilgisiz davranır? “Bu hiç-”

Peder Rodrigo işaret parmağını kaldırdı. Fieschi hem bu hareketin altında yatan buyruğa hem de Rodrigo’nun makamına gösterdiği mutlak ilgisizliğe şaşakaldı. “Sanırım Kardinaller Heyeti seçimi iptal etmek için tekrar toplanana kadar bana ‘Papa Hazretleri’ diye hitap etmen gerekiyor.”

Fieschi yüzündeki kanın çekildiğini hissetti. “Papa— Papa—” diye kekeledi, unvanı kullanmayı beceremeyerek.

“Evet?” dedi Peder Rodrigo, kısa bir duraksamanın ardından. “Yoksa günah çıkarmak mı istiyorsun evladım? Papa olarak öyle bir şey yapmak üstüme düşer mi bilmiyorum. Belki de diğer kardinallerin birinden ricada bulunsan daha iyi olur. Sence Kardinal Somercotes meşgul müdür?”

Az önceki şaşkınlığı bir anda kaybolan Fieschi dikleşti. “Neyin peşindesin?” diye çıkıştı. Tüm bunlar o iki budalanın tertiplediği bir şaka, diye içinden geçirdi. “Sen kimin maşasısın?” diye küçümsercesine sordu.

“Tanrı’nın,” diye soğukkanlılıkla yanıtladı Peder Rodrigo. “Peki sen kimin maşasısın evladım?”

37.BÖLÜM

AT İLE ARABA

Dietrich kaçmalıydı. Terk edilmiş Kalkan-Biraderleri kampından kaçışını düşünmek için duraklayacak olursa Tegusgal’ın okçuları hayatına bir son verirlerdi. Bu davranışlarını haklı göstermeye yetmez miydi? Kaçmak hayatta kalmak demekti. Silah arkadaşları Schaulende kaçmamışlardı ve bu onların hayatına mal olmuştu. Fratres Militiae Christi Livorıiae’nin o sabah nehir sığlığında yaşananlardan çıkarması gereken asıl ders bu değil miydi? Sayıca yetersiz kalmışlar, kendilerini savunamamışlar, düşmana açıkta yakalanmışlardı: düşman onları şaşırtmıştı. Daha iyi bir konuma geçmek için geri çekilmek, Samogityalı [37] o haşaratlarla başka bir gün çatışmak tedbirli ve bir o kadar da pratik bir çözüm olurdu.

Fakat selefi Volquin yerini korumuştu. Nehrin etrafındaki bataklıklı ovalarda onlardan çok daha çevik olan Litvanyalı süvariler, tarikatın süvarilerinin ana kolunu darmadağın etmişti; Livonyalı Heermeister ise adamlarını yaklaşan piyadelere karşı etkili bir kama formasyonuna sokmaya çalışırken başıboş bir mızrağın hedefi olmuştu. O içine düştüğü balçığın içinden ayağa kalkamadan önce pagan piyadeleri adamlarına ulaşmıştı. Volquin darbe üstüne darbe yemiş, zırhı yarılana kadar kılıçlarla ve sopalarla dövülmüş, en sonunda da nehir onun ve ona sadık kalan adamlarının kanlarıyla kızıla çalmıştı.

Dietrich von Grüningen onun gibi biri değildi. Zaten öyle bir hevesi de yoktu. O sadece yaşamak istiyordu.

Ormanın kıyısına yaklaştığı sırada atı oyalanmaya kalkıştı ve Dietrich topuklarını hayvanın gövdesine vurarak arzusunu altındaki gönülsüz hayvana acımasızca aktardı. Bir ok ıslık çalarak sağ kulağının yanından geçip ensesi yerine bir meşenin boğumlu gövdesine saplandı. Dietrich miğfer takmayı ihmal ettiği için kendi kendine sövüp saydı ve sanki içe çöküp de vücudunu daha küçük bir hedef haline getirebilecekmişçesine içgüdüsel olarak omuzları kasıldı. Ormanın ilk dalları yanından hızla geçip giderken atının boynuna iyice yaslandı ve etrafındaki ağaçlara saplanan okların gelişigüzel tak tak seslerini duydu.

Patikadaki ilk dönemeci kaçırınca atı çalılıkların arasına daldı. Meşelerin başına buyruk dalları orasına burasına çarparken bir küfür savurdu. Bir eliyle dizginleri sıkıca tutarken diğeriyle de bir dala takılmadan önce çıkarıp atmak için pelerininin kopçasına asıldı. Bir dal tarafından atından düşürülmek ne kadar da aşağılayıcı bir ölüm olurdu. Atı homurdanıp kişneyerek birbirine dolanmış eğreltiotları ve çalıların içinden geçti. Dallar ve yapraklar hayvanın gövdesine bir kırbaç misali çarpıp durdu.

Karşısına koca bir ağaç dalı çıkan Dietrich kendini atının sırtına yapıştırdı. Pelerininin boğazını sıkmasıyla birlikte boynunu kastı. Parmaklarını gergin kumaş ile boynunun arasına soktu, kumaşın yırtıldığını hissetti ve boğazındaki basınç kayboldu. Derin bir nefes alarak arkasına baktı. Terk edilmiş pelerini, bir zamanlar olduğu adamın hayaleti gibi o kalın daldan sarkıyordu.

Atı patikaya rast geldi ve Dietrich tekrar ağaçların arasına dalmasın diye hayvanın kafasına asıldı. Atı Moğolların bineklerinden daha iriydi; ağaçların arasındayken vurulması daha zor bir hedef haline gelse bile şimdiki kadar hızlı hareket edemezdi.

Tek yaptığı kaçınılmazı geciktirmek miydi? Ormandan çıktıktan sonra kendisi ile Hünern arasında açık araziden başka hiçbir şey olmayacaktı. Moğolları ekebilir miydi? Peki ya sonra? Yaralı bir hayvan gibi Livonya yerleşkesine gidip harap ahırın gölgelerinde mi saklanacaktı? Adamlarının kendisiyle birlikte saklanacaklarını hayal bile edemiyordu. Bilhassa da Kristaps’ın!

O seçeneklerini değerlendirirken atı da kısa bir süre önce Moğol birliğiyle beraber ormana girmekte kullandığı dar açıklığa ulaştı. Hayvan ağaçların arasındaki boşluktan dışarı atlayıp ormanı geride bıraktı ve Dietrich aniden artan ışık karşısında gözlerini şiddetle kırpıştırdı. Güneş tepe noktasını aşmış, ufka doğru yapacağı uzun düşüşe başlamıştı. Tanrı’nın baş döndürücü gözü batı ufkunda asılı dururken Dietrich o tarafa doğru çekildiğini hissetti. Geriye sadece birkaç saatlik günışığı kalmıştı. Legnica harabeleri batıdaydı. Hava kararana dek saklanabilecek başka bir yer bulabilir miydi?

Görüş alanını dolduran beyaz ve sarı benekleri defetmek için gözlerini kırpıştırarak eyerinde döndü. Arkasındaki ağaçlar sarsılıyor, onun peşinden zıplayıp dans ediyormuş gibi görünüyorlardı. Sanki orman onu korkutmak için çılgınca el hareketleri yapan çok kollu bir canavardı. Dietrich görüşünü bulanıklaştıran gözyaşlarını sildi ve zincir çizmesinin halkalarının arasına saplanmış oku fark etti.

Savaşın icrası genellikle hem sabra hem de aldatmacaya dayanırdı ve bunlardan İkincisinin uygulanması kaçınılmaz olarak ilkinden bol bol yararlanmayı gerektirirdi. Her sene kışın gelişi Rutger’ın ellerini biraz daha dondururdu; parmaklarındaki uyuşma, eklemlerindeki karıncalanma, bileklerindeki devamlı ağrı hep artardı. Artık gerçek anlamda talimini yaptığı tek konu sabırdı.

Uzun yıllar boyunca idman sahasında delikanlılarla beraber eğitime katılmıştı ve bazen onlara oplo’luk yapması istenmişti. Fakat genellikle öğrencilerinden birinin dersi gerektiği gibi öğrenmediği durumlarda eğitmenin çağırdığı tecrübeli bir kılıç kullanıcısından başka bir şey olmazdı. Kış mevsimleri eklemlerini kemirmeye başladığından beriyse kılıcını sarsakça tutmak Rutger’ın üzerinde ziyadesiyle ustalaştığı bir şey haline gelmişti.

Buna rağmen dövüşteki eksikliklerini zihniyle telafi etmekteydi ve Tyrshammarda tutulan kayıtları büyük bir gayretle çalışarak savaşın daha usturuplu yönlerini öğrenmişti: bir komutanın düşmanla çarpışmayı geciktirmekte kullanabileceği sinsice yollar, kılıç çekmeye bile gerek kalmadan rakiplerin sayısını azaltmanın acımasızca yöntemleri ve de sabırlı davranmanın, hasımlarınız gözlerini sizden önce kırpana dek beklemenin püf noktaları.

Geceleyin vadiye bir sis, şehir harabelerine yapışıp kalan nemli bir katman çökmüştü. Rutger’ın eklemleri şiddetle sızlamıştı ve tek yapmak istediği harıl harıl yanan bir ateşin karşısına oturup eski bir deri parçasına sarılı sıcak taşlar tutmak olmuştu. Ancak hayaletimsi sis, Kalkan-Biraderleri’nin Hünern’in karman çorman harabelerine sızmalarını daha kola bir hale getirmişti. Ertesi sabah güneş herhangi bir rüzgâra sebep olmaksızın sisi yavaşça yakıp yok etmiş, öğle vakti yerini aheste ve durgun bir ikindiye bırakmıştı. Şehir, Andreas’ın ölümünden ve buna müteakip kargaşaların ardından hareketsiz yatarak yaralarını yalamaktan memnun gözüküyordu.

Moğol yerleşkesi kerpiç tuğlalarla inşa edilmiş bir duvarla çevriliydi. Malzeme seçiminin bir yabancı tarafından yapıldığı belliyse de havalar son birkaç aydır beklenmedik bir biçimde ılıman geçmişti. Kütüklerden yapılan bir duvar daha kalıcı bir çözüm olurdu ama belki de kerpiç kullanımındaki amaç Moğolların orada fazla kalmaya niyetlerinin olmadığını herkese hatırlatmaktı. Moğollar duvarların etrafında geniş bir açıklık bırakmalarına rağmen duvar diplerine bir hendek kazmakla uğraşmamışlardı. Duvar boyunca tek bir kapı vardı -meşe kalaslarından yapılıp hayvan postlarıyla ve demir çivilerle kaplanmış iki panel- ve tuğlayla kütüklerden inşa edilmiş iki dar kulenin arasında yer alıyordu. Her bir kulede iki Moğol muhafız bekliyordu ve bunlar Rutger at arabasıyla birlikte Kara Duvarın arkasından çıkar çıkmaz onu gördüler.

Rutger’ın izlediği yol kentin Hans tarafından Aslan Mahallesi olarak adlandırılan bölümünden geçiyordu. Aynı yol her gün İlk Meydanın ve arenanın yakınındaki pazaryerlerinde satılmak üzere ürünlerini hırpani şehre getiren tüccarlarca da kullanılırdı. Bu nedenle duvarları çevreleyen açık alanın Hünern harabelerine en yakın kısmında arabalı bir adam görmek beklenmedik bir durum değildi ve tam da Rutger’ın tahmin ettiği gibi oradaki varlığı Moğol muhafızlarını alarma geçirmedi.

Araba Rutger’ın altında sahana sarsıla yol alırken tekerlekleri o engebeli arazide takırdayıp duruyor, yaşlı şövalye beygirini ağır ve hantal bir tempoda yürütüyordu. Saçları pislik içinde ve üstü başı paçavralarla kaplı, fukara bir işçi kılığına girmek için çok fazla çaba harcaması gerekmemişti; doğrusunu söylemek gerekirse arabanın her sarsılışı eklemlerinin yakınmasına yol açarken bedensel bir zayıflık sergilemek daha bile kolaydı. Yine de gözünü kulelerin üstünde tutarak muhafızların dikkatini kontrol etmekten geri kalmadı.

Aslında ortada bahsi edilebilecek fazla bir dikkat yoktu ve bu da planının başarı şansını arttırıyordu.

Kalkan-Biraderleri’nin işi zordu. Moğollar çok kalabalıktı ve hepsi de son derece korunaklı bir yerleşkeye konuşlanmıştı. Ön cepheden yapılacak bir saldırıda o kadar çok zayiat verirlerdi ki daha duvarları bile aşamadan bozguna uğrarlardı. Olası tek çözüm Moğolları kandırmaktı ve paranoyaları göz önüne alındığında öyle bir hile için kurnazlık kadar şans da gerekliydi.

Sonunda her şey şansa kalırsa -Bakire onlara ne kadar yardım ederse etsin- işleri bitmiş demekti. Rutger bu düşünceleri kafasından atmaya gayret etti.

Kapıda en az on muhafızla karşılaşmayı bekliyordu; Moğollar on kişilik gruplar halinde yer, içer, sıçar ve devriye gezerlerdi. Kulelerdeki dört kişi, kapının arkasında en az altı asker daha olduğu anlamına geliyordu. Acaba daha fazlası da olabilir miydi? Rutger bunu bilmiyordu ve Hans’ın verdiği tek bilgi, normal şartlar altında kapının civarında iki arban ın -Moğolların on kişilik timlere verdiği isim- bulunduğu yönündeydi. Tabii o zamanlar yaya ve araba trafiği de daha yoğun olurdu ve Moğollara komuta eden kişi Rutger olsaydı kapıya daha fazla adam yerleştirirdi. Peki geçiş kapatıldığında da güvenliği aynı seviyede tutar mıydı?

Cevap çeşitli faktörlere bağlıydı: elindeki askerlerin sayısı, bir saldırı beklentisi (ve saldıran kuvvetin boyutu), garnizonun bir alarma tepki verme süresi. Ayrıca, tecrübelerine göre, duvarlarda daha fazla adam bulundurmak gizli saldırganları tespit etme şansını arttırmıyordu. Gözcüler çoğaldıkça tembelleşir, yanlarındakilerin kendilerinden daha dikkati davranacağını farz ederlerdi. Daha az adam daha çok sorumluluk demekti, zira hiç kimse düşmanın gelişini gözden kaçıran kişi olmak istemezdi.

Kulelerdeki dört nöbetçi mızraklarla, kıvrık kılıçlarla ve yaylarla silahlanmıştı. Bu üç silah arasından yalnızca sonuncusu Rutger’ı endişelendiriyordu. Solundaki harabelerde muhafızların iki katı kadar Kalkan-Biraderleri okçusunun beklediğini bilse de, açık alanın kıyısında ilerlerken aradaki mesafe yüreğini hoplatacak kadar fazla gözüküyordu. Üstüne üstlük izlemesi gereken seyir de dikkat istiyordu: kampa fazla yaklaşırsa muhafızlar ondan şüphelenebilirlerdi; fazla uzaklaşırsa da yine aynı sonuç doğardı. Saklayacak bir şeyi yoksa ne diye hem bu yoldan geçip hem de kamptan mümkün mertebe uzak dursundu ki? Peki vakit geldiğinde yeteri kadar yakın olacak mıydı?

Dönüp arkasına bakma dürtüsü dayanılmaz boyutlarda olmasına karşın öyle bir şey yapmayı göze alamadı. Sinyal yeterince açık olacaktı ve onu görüp görmemesinin bir önemi yoktu. Duman sütununu fark etmesi gereken asıl kişiler Moğollardı.

Hiçbir şey yapmamak zordu. Hans, Kilise’de Kim’le karşılaştığı o mukadder günün ardından ve Çiçek Şövalyesi ile Kalkan-Biraderleri arasında mesaj getirip götürmek için çok sayıda çocuğu Moğol kampına yolladığı haftalar boyunca istilacılara karşı yürütülen bu entrikalar ağının merkezinde yer almıştı. Moğollarla bilfiil savaştığı gibi bir yanılgıya kapılmamıştı elbette, ama en az onun kadar önemli bir şey yaptığını hissetmişti. Bu yüzden Kalkan-Biraderleri’nin levazım subayı Rutger o günün erken saatlerinde Moğol yerleşkesi hakkında sorular sorduğunda diğer oğlanlardan öğrendiği her ayrıntıyı hatırlamak için canla başla didinmişti. Kalkan-Biraderleri de onu dikkatle dinleyerek her bilgiyi hafızalarına kazımışlardı.

Şimdiyse İki Kalkan-Biraderleri izcisi, yani Styg ile Eilif, Moğol kampının duvarlarına tırmanmaya hazırlanırken Hans’ın tek yapabildiği oturup izlemekti. Gruplarının dördüncü üyesi, Maks adlı uzun suratlı bir genç, onları gözlerden saklayan bir tuğla ve yanmış kütük yığınının arkasında oğlanla beraber çömelmekteydi.

Hans da onlarla gitmek istiyordu. Bunca zamandır tehlikeli işleri başkalarının halletmesini izlemekten bıkmıştı ve geride kalmak içini kemiriyordu. Duvara yaklaştıkları sırada üç Kalkan-Biraderine dil dökmüş, fakat Eilif tek bir sözle bu tartışmaya bir son vermişti. Bize söylediklerin doğruysa sana ihtiyacımız yok; değilse de hepimiz ölmüşüz demektir.

Bu, Kalkan-Biraderleri için taşıdığı önemi soğuk bir üslupla izah eden, yalın bir değerlendirmeydi ve bunu duymak Hans’ı afallatmıştı.

Geçmişte duvarda devriye gezen muhafızlar olurdu. Duvarın tepesi bir kişinin yürüyebileceği kadar genişti ve nöbetçiler kolayca sabitlenebilen bir dizi merdiven vasıtasıyla duvarı çepeçevre turlarlardı. Styg ile Eilif duvara yaklaşmadan evvel geçmek bilmez gibi gelen bir süre boyunca bekleyip izlemişlerdi ve herhangi bir devriyeye rastlamamışlardı.

Styg, duvarın diğer tarafındaki merdivenlerin büyük bir ihtimalle indirildiğini düşünüyordu. Moğollar duvarın yüksekliğinin yeterince güvenlik sağladığına karar vermiş olmalıydı; üzerinde adam bulundurmak düşman okçuların dikkatini çekmekten başka bir işe yaramazdı.

Tabii bu da duvarı tırmanmayı işin kolay kısmı haline getirmekteydi. Styg ile Eilif ancak tepeye vardıklarında kampın içine kısaca bir göz atabileceklerdi. Birkaç budala şövalyenin tam da böyle bir şey yapmasını bekleyen kuşkulu ve öfkeli bir Moğol sürüsüyle karşılaşmamayı umuyorlardı.

Tahta bir tokmak kullanarak kerpiç duvara çadır kazıkları saplayan Styg, dikkatle yukarı tırmandı ve arkasında Eilif’in kullanabileceği bir dizi tutamak ile basamak bıraktı. Styg duvarın tepesine vardığında ve diğer tarafa bakabilmek için başını büyük bir ihtiyatla uzattığında Hans nefesini tuttu. Styg şöyle bir göz atıp başını hemen geri çekti, ardından Moğol kampını daha ayrıntılı bir şekilde gözlemleyebilmek için kafasını tekrardan, yavaşça kaldırdı. Hans, genç Kalkan-Biraderi’nin başının gözüne saplanan bir Moğol okuyla geriye savrulmasını bekledi, fakat öyle bir şey gerçekleşmedi. Yerleşkeyi yavaş ve sistemli bir biçimde inceleyen Styg, kazıkları kullanarak aşağıya indi ve duvarın dibindeki Eilif’in yanına döndü. Yere inince Hans ile Maks’ın saklandıkları yere bakıp kısa bir tebessüm etti.

Önleri açıktı. Tek ihtiyaçları olan şey bir şaşırtmacaydı.

“Tamamdır,” diye fısıldadı Maks. “Hazırlar.” Delikanlı kocaman bir nefes verip Hans’ın omzunu sıvazladı. “Gidelim dostum. Burada yapabileceğimiz bir şey kalmadı.”

Hans tereddüt ederek duvara çakılmış kazıklara göz gezdirdi. Maks onun aklından geçenleri sezmişçesine oğlanın omzunu biraz daha sıktı. Tıpkı bir av köpeğini yere düşmüş bir kuştan uzak tutarcasına Hans’a mukayyet oldu.

Hans ise gözünü kazıklardan ayırmadı. Zihninde onlara tırmanmaya başlamıştı bile...

Dietrich okun isabet ettiği noktada bir acı duymuyordu. Atının hareketleriyle eşzamanlı değil de o devinimlere karşılık olarak inip kalkan tüylü uç, ok başının zincir çizmesini tamamen delmediğini gösteriyordu. Dietrich oku sapından kavradı ve fazla bir basınç uygulamadan sağa sola oynatarak çıkardı. Moğol okları Hıristiyan okçuların kullandıklarından daha kısaydı ve uçları çoğunlukla birbiriyle uyumlu olmazdı. Ayağına isabet eden ok, tahta bir sapın ucuna tutturulmuş yamukça bir kemik parçasından ibaretti ve en uç noktasına azıcık kan bulaşmıştı.

Daha dindar bir adam kurtuluşunu Tanrı’nın işe el atmasına bağlar, O’nun oku yavaşlatarak cildini sadece okşamasını sağladığına inanırdı. Fakat Dietrich talihinin ilahi bir müdahaleden çok bacaklarının arasındaki hayvandan kaynaklandığının farkındaydı. Oku fırlatıp attı ve bacaklarını atının gövdesine daha sıkı sardı.

Düşünceleri bir an için Peder Pius’a kaydı ve rahibin başına ne geldiğini merak etti. Yine de ona kafa yormanın bir anlamı yoktu. O artık Tanrı’yla beraber.

O akşamın daha erken saatlerinde Tegusgal’a ne demişti? Tanrı’nın da izniyle bugün ölmeyecekti. Tanrı şimdiye kadar ona kulak vermişe benziyordu ama diğer pek çok kişiyi yanına çağırdığı kesindi. Acaba ne kadar zamanım var? diye merakla düşündü Dietrich.

Bineği nadasa bırakılmış bir tarlayı dörtnala aştı. Dietrich açık arazinin ve savaş atının uzun adımlarının Moğollarla arasını açtığını umuyordu. Arkasına bir göz attıysa da bineği o kadar hızlı koşuyordu ki o daimi sarsıntıda mesafeleri ölçmek zordu. Şimdilik yeterince uzak, diye düşündü Dietrich. Atı dar bir çayın üstünden atlayıp nehir boyunca uzanan daha engebeli araziye ulaştığında da kararını verdi ve yönünü güneye, Hünern’in bulunduğu tarafa çevirdi.

38.BÖLÜM

HANLARIMIZDAN BİRİ KAYIP

Oturup beklemek zordu. Bitmek bilmez bozkırlarda yol tepmek pek çok açıdan sıkıntılı olmuştu ve grubun her bir üyesi yolculuğun neden olduğu yorgunluklar ile zorluklarla kendince başa çıkmak zorunda kalmıştı; fakat düşman topraklarında öylece oturup beklerken vakit öldürmenin hiçbir münasip yolu yoktu.

Kalkan-Biraderleri, Moğol İmparatorluğu’nun başkenti Karakurum’dan yarım günlük mesafede kamp kurmuşlardı. Kent geniş bir ovaya kurulmuştu, düz topraklarda derin bir kesik gibi uzanan ve kurak bir sonbaharın ardından sığlaşıp yavaşlamış bir nehirden pek uzak değildi. Geceleri şehirde yakılan çok sayıdaki meşalenin, fenerin ve ateşin ışığını görebiliyorlardı. Gündüzleri de kamplarını kurdukları dar çöküntüde atlarını gezdiriyor, teçhizatlarını temizliyor ve ovadaki herhangi bir harekete karşı nöbet tutuyorlardı.

Çok az konuşuyorlardı. Aylardır bir aradaydılar ve hepsi de gevezelik etme ihtiyacı duymayacak kadar birbirine ısınmıştı. Bu da düşünceleriyle baş başa kalmalarına imkân tanıyordu. Yasper ve Istvan gibi bazıları bundan kendilerine epey bir eğlence çıkartıyorlardı; diğerleriyse daha ziyade geçmişi yad ediyordu ve Raphael bu konuda başı çektiğini biliyordu.

Günlüğüne yazdığı en son şey Benjamin’in onlara Karakurum’a kadar rehberlik etmeyi önerdiği ve Feronantus’un bunu reddettiği o gecede yaşananlardı. Feronantus gerekçe olarak Petraathen’deki ilk yıllarında tüm acemilere öğretilen eski bir düsturu kullanmasına rağmen Raphael liderlerinin sözlerinin sadece tüccara değil, gruba da yönelik olduğundan şüpheleniyordu.

Bizim canlarımızın hiçbir değeri yoktur; tabii eylemlerimizle onlara kattığımız ve silah arkadaşlarımızın bizi nasıl hatırladıkları dışında.

Raphael o gece uyuyamadığında bu düsturu defterine yazmıştı. O günden beri de ne zaman günlüğünü açsa bu sözler yolculuğunu kaydetme arzusunu söndürüyordu.

Can veren silah arkadaşlarının eylemlerini kayda geçiren kişi olmak istemiyordu.

Bir süredir elinde bir parça odunkömürü tutuyordu, parmakları kömür tozu nedeniyle siyaha çalmıştı. Sonu gelmez dalgınlığı tam o sırada ovadaki ufak bir hareketle bozuldu. Raphael dirseğinin üstünde doğrulup bir elini gözlerine siper etti, iki at ve bir binici. Kuzey istikametinde yol alıyorlardı. Raphael emin olana kadar bekledi, sonra da Cnân’ın Karakurum’dan döndüğünü diğerlerine haber vermek için çöküntünün kenarından aşağı kaydı.

Yazmaya niyetlendiği şey her neyse bekleyebileceğine karar vermişti.

Yasper ikinci atın erzak yüklü olduğunu anlayınca sevinçten havalara uçtu. Hatta o kadar sevinçliydi ki diğerleri geride durup onun attaki eyer torbalarını, kutuları, çantaları ve kasaları tek başına indirmesine izin verdiler. Simyacı her şeyi atın yanına dizip her çantayı ve kutuyu teker teker açmaya, Cnân’ın tedarik ettiği erzakların envanterini çıkarmaya koyuldu. Lakeli bir kutunun kapağını kaldırıp da üzerlerine şeker serpilmiş ufacık keklerle karşılaşınca, “Aristo’nun kıllı parmakları aşkına,” dedi, kendinden geçmiş bir vaziyette. “Hâlâ sıcaklar.”

“Kötü haber ne?” diye sordu Feronantus.

Cnân ona dürülmüş bir tomar uzattı ve gidip Eleâzar ile Raedwulf’un geçen sabah can sıkıntısından kurtulmak amacıyla yaptıkları zımparalanmamış banka oturdu. Sonra da, her tarafı tutulmuş bir halde, bacaklarına sardığı kirli paçavraları açmaya başladı. “Orada değil.”

“Kim?” diye sordu Percival.

“Nerede?” diye aynı anda sordu Raedwulf.

Feronantus bir yandan tomarı açarken diğer yandan da kendisine yardımcı olması için Raphael’i yanına çağırdı. Birlikte uzun kumaş parçasını yere sererek Cnân’ın edindiği haritayı açtılar. Harita suluboya kullanılarak, özenle hazırlanmıştı ve Raphael’in Çince olduğunu bildiği narin işaretlerle bezeliydi. Bir kenarına küçükten büyüğe doğru sıralanan, zarifçe şekillendirilmiş beyaz ve pembe çiçekler resmedilmişti. Tepesindeyse bir yuvaya tünemiş, kanatlarında kırmızı çizgiler bulunan üç tane uzun gagalı kuş vardı.

“Ögeday Karakurum’da değil,” diye açıkladı Cnân, çizmelerini çıkarıp ayak parmaklarını oynatırken. “Bir hafta kadar önce kuzeydeki dağlara doğru yola çıkmış.”

Haritayı gözden geçiren Raphael az sayıdaki coğrafi ayrıntı yardımıyla çeşitli konumları kestirmeye çalıştı. Bulundukları yerin birkaç yüz metre batısından akan Orhun Nehrini ve onun kıyısında bulunan Karakurum’u bulduğunu düşündü. Parmağıyla haritaya birkaç kez hafifçe vurdu ve Feronantus kafa sallayarak hekimin tahminini doğruladı. Raphael parmağını o an tutmakta olduğu uca, yani haritanın yukarılarına doğru gezdirerek çizgilerden ve işaretlerden anlam çıkarmaya uğraştı.

“Kış sarayı burada mı?” diye sordu Feronantus.

Cnân başını iki yana salladı. “Ögeday kış sarayına gitmiyormuş. Daha değil. Önce bir hac ziyareti yapacakmış.” Ayak parmaklarını esnetmeyi bitirip ufak bir tebessümle Feronantus’a baktı. “İyi haber, yanına tüm İmparatorluk Muhafızlarını almamış olması.”

“Ooooh,” diye iç geçirdi Yasper, elinde lakeli kutuyla. “Bunları mutlaka denemelisiniz.” Ve kaldığı yerden parmaklarını yalamaya devam etti.

Cnân, Karakurum’a yaptığı keşif yolculuğundan kısaca bahsettikten sonra biraz kestireceğini söyledi. Son birkaç gündür çok az uyumuş, bir önceki şafaktan beriyse gözünü kırpmamıştı. O nedenle Kalkan-Biraderleri’nin kampını bulana kadar gözlerini açık tutabilmek için iradesini sonuna kadar zorlaması gerekmişti. Kendisi birkaç saat istirahat ederken tuzlanmış et, şekerleme ve hem kurutulmuş hem de taze meyve bolluğunun grubu meşgul edeceğini biliyordu.

Üstelik yanında iki küçük fıçı bira da getirmişti. Verdiği haberin başka bir grubu moral yönünden altüst edeceği görüşündeydi (ki öyle bir durumda bira moralleri bir nebze düzeltirdi). Lâkin bu gelişmenin Biraderleri neşelendireceğini ve biranın ilave bir lütuf olarak görüleceğini tahmin etmişti.

Uyandığında güneş gökyüzünden kaçmıştı. Eleâzar’ın etrafı taşlarla çevrili bir çukurda yaktığı ateşe doğru çekildiğini hissetti. Fıçılardan biri açılmıştı ve konuşanların neşesine bakılırsa içeriği bir süredir tüketiliyordu.

“Hey, Büyük Tedarikçi uyanmış,” diye kıkırdadı Eleâzar, Cnân ateşin etrafında toplanmış gruba yaklaşırken. İspanyol ona bir kâse kuru incir ile bir parça tuzlanmış geyik eti uzattı. Cnân her ikisini de kabul ederken midesi beslenme hevesiyle guruldamaktaydı.

Yasper ile Raphael onun getirmiş olduğu şekerli keklerin malzemelerini tartışıyorlardı. Cnân adamların gittikçe daha abartılı bir hal alan tahminlerini kendi kendine gülümseyerek dinledi. Çocukluğundan beri böyle tatlılar yememişti ve Karakurum’un geniş çarşısında bir fırına denk geldiğinde çocukça bir hevese kapılmıştı. Keklerin üstüne Çin’den başka hiçbir yerde tatmadığı, Cnân’a hayatının masum ve de mutlu geçen bir dönemini hatırlatan baharatlar serpilmişti.

Artık dostu olarak gördüğü bu insanların minicik tohumlarda, köklerde ve çiçeklerde gizlenen tatlar hakkında böyle hararetle -ve neşeyle- tartıştıklarını duymak onu mutlu ediyordu. Bu tartışma dünyanın büsbütün kasvetli bir yer olmadığını, hiç kimsesi olmayanların bile bir aile bulabileceğini düşündürüyordu ona.

“Sana söylüyorum, bu resmen tarçın,” diye iddia etti Raphael. “Onun tadına daha önce de bakmıştım. Levant’tayken. Ne acı ne de tatlı olan, biraz kuruya kaçan bir lezzeti vardır. Keke bu tadı veren şeyse şu incecik kıyılmış pembe tutamlar. Sanırım bir bitki kökü.”

Istvan kahkahalarla gülerek herkesin dikkatini üstünde topladı. Macar bakışlarını alevlere dikmişti ve onların titrek dansı dışında hiçbir şey görmemekteydi. “İncecik kıyılmış,” diye fısıldadı.

“Yine mi—?” Cnân sesini yalnızca Vera’nın duyabileceği bir seviyede tutarak kadın savaşçıya doğru eğildi.

Vera başını iki yana salladı. “Aylardır onu mantarların etkisi altında gördüğüm yok. Bu başka bir delilik,” diye fısıldadı Kalkan-Bakiresi. Sonra bir sözcük telaffuz etti. Cnân kadının kullandığı dili anlamasa da kafa salladı. Vera’nın ne demek istediğini tahmin edebiliyordu. Kan humması. Istvan’ın mantarlara olan düşkünlüğü kanına bulaşmıştı ve şapkasızların yol açtığı sanrılardan asla bütünüyle kurtulamayacaktı.

Feronantus genzini temizledi. Bardağını açık fıçıdan azıcık doldurdu, sonra da fıçıyı solundaki Percival’e geçirdi. “Bize getirdiğin erzakları yedik, içtik ve tartıştık Cnân.” Bardağını Yasper ile Raphael’e doğru kaldırdı. “Artık düşmanımızın başkentine yaptığın ziyaretten elde ettiğin diğer şeyleri dinleme vaktimiz geldi.”

Cnân tuzlanmış etinin son parçasını da yuttu, lokmanın boğazına takıldığını hissetti ve Percival’in doldurduğu bardağı kendisine uzattığını fark etti. Yüzü belli belirsiz kızararak bardağı kabul etti ve içkinin de yardımıyla lokmasını mideye gönderdi.

“Kağan güz aylarının sonlarına doğru genellikle güneydeki kampına çekilir,” diye başladı, bardağı Percival’e geri verdikten sonra. “Ama bu yıl sadece yola erken çıkmakla kalmamış, üstüne bir de güney yerine kuzeye gitmiş.”

“Daha önce de bahsettiğin gibi,” diye ona hatırlattı Feronantus. “Bir hac ziyaretine çıkmış.”

“Evet.” Cnân kafa salladı. “Her sene hasat mevsimi yaklaşırken Kağan’ın kardeşi Tuluy şerefine bir festival düzenlenir. Bu festivalden bir ay kadar sonra da Karakurum kış gelmeden boşaltılır. Fakat bu yıl şehirde hâlâ kalabalık bir pazaryeri ve evlerine dönmekte acele etmeyen çok sayıda tüccar var. Henüz tüm mallarını da satmış değiller.”

“Ticaret açısından kötü bir yıl mı olmuş?” diye sordu Raphael.

“Hayır, Kağan’ın ve maiyetinin yakında geri dönmesini bekliyorlar da ondan.”

Yasper inledi. “Yani erken geldik. Şimdi Kağan dönene kadar bu delikte oturup beklememiz gerekecek.”

“Şart değil,” diye belirtti Cnân. “Karakurum’da iki minghan asker bekletilir. Kağan’ın etrafı gece-gündüz bin adet savaşçıyla çevrilidir. Eğer ona suikast düzenlemek istiyorsanız sarayındayken bunu başaramazdınız.”

Yasper’ın suratı daha da asıldı. “Sanırım bunu Legnica’dan ayrılmadan önce düşünmeliydik,” dedi, diğerlerinin suratlarına bakıp ay ışığı altında düzenlenen bir pagan ayinine rast gelmediğine dair bir emare arayarak.

“Çıktığı hac ziyaretine kaç adam götürmüş?” diye sordu Feronantus.

“Üç jaghun" dedi Cnân.

“Peki nereye gidiyormuş?”

“Burhan-Haldun denilen bir yere. Buranın kuzeyindeki dağlarda bulunan kutsal bir mekâna. Oraya atalarıyla haberleşmek için gitmiş.” Cnân omuz silkti. “Veya Moğolların taptıkları ruhlara akıl danışmak için. Ya da bir mağara ayısını öldürerek büyük bir savaşçı olduğunu halkına ispatlamak için. Yahut üçü birden. Sebep olarak üçünü de duydum.”

“Ama tüm söylentilerde aynı yerin adı geçiyordu?”

Cnân kafa salladı. “Evet. Burhan-Haldun.”

“Pekâlâ,” dedi Feronantus. “Oranın nerede olduğunu biliyor musun?” diye sordu Raphael’e.

“Sanırım,” dedi hekim. “Tabii harita doğruysa.”

Cnân şaşkın bir of çekti. Hangi harita doğrudur ki? diye düşündü. “Sorun yok,” sözü kendiliğinden ağzından döküldü.

“Öyleyse yapmamız gereken belli,” dedi Feronantus. “Kağan’ın peşinden gideceğiz. Sarayının güvenliğinden mahrum kaldığı için şu anda daha savunmasız. Burhan-Haldun denen yerde bir fırsat yakalayabiliriz. Hayatını orada sonlandıracağız.”

39.BÖLÜM

DİNLENEREK GEÇEN BİR GÜN

Darkhat lideri ata binerken uyuklamayı bir sanat haline getirmişti ve vadiden aşağı kıvrılarak uzanan dar geçitte ilerledikleri sırada bineği hiç şikayet etmeden Cucay’ınkini izlemekteydi. Ufkun kenarına değmiş olan ay, şafağın ilk ışıklarında kaçmaya hazırdı. Şölen ateşleri artık kırmızı-turuncu parıltılarıyla vadiyi doldurmuyordu; Kağan’ın kervanının geri kalanı gibi onlar da uykudaydı. Gece kuşları -baykuşlar ve ufacık sağanlar- da av peşinde koşmaktan ve geceyi çığlıklarıyla doldurmaktan vazgeçip sessizliğe bürünmüşlerdi. Şafaktan önceki bu son saat her zaman günün en tenha vakti olur, dünya nefesini tutmuşa benzerdi.

Cucay bu saate yabancı değildi; sessizliği daima huzur verici bulmuştu. Normalde qi egzersizlerini bu vakitte yapardı ve son birkaç haftadır eyerde geçirdiği onca zamanın sonucunda beline yerleşen ısrarcı ağrı ona ne kadar uzun bir süredir doğru düzgün egzersiz yapmadığını hatırlatmaktaydı. Bugün, diye kendi kendine söz verdi. Düşünecek çok şey vardı ve egzersizlerin verdiği zihin açıklığının hep yardımı dokunurdu.

Mağaradaki ağaç oyması, Ruh Sancağını çevreleyen esrarı aydınlatmakta fazla bir işe yaramamışsa da Cucay’ın şüpheleri doğrulanmıştı. Sancağın geçmişi hakkında daha fazla şey öğrenmeye mecburdu.

Dörtlü bir Torguud grubu yanlarına yaklaşırken Galtay kıpırdandı.Adamlar hem Darkhat’ı hem de Cucay’ı tanıyarak sorunsuzca geçmelerine izin verdiler. Yolculuğun bir sona yaklaştığını sezen atları hızlanırken Galtay esneyip omuzlarını yuvarladı. İki adam kampın sınırına ulaştığında Galtay dizginlere asılarak bineğini durdurdu. “Adamlarımın yanına gideceğim,” dedi.

Cucay kafa salladı. Yeraltı tapınağından çıktıktan sonra Darkhat komutanına pek çok soru sormak istemiş, fakat Galtay herhangi bir cevap vermeyi reddetmişti. Sana göstereceğimi gösterdim, sözleri yegâne izahı olmuştu. Gördüklerimizden bahsetmeyeceğim. Açıklama yapmak bana düşmez.

Cucay bir yandan onu şölenden uzaklaştırdığı için adamın hâlâ kendisinden intikam aldığından şüpheleniyordu, ama diğer yandan da Darkhat’ın suskunluğunun köklü bir batıl inançtan kaynaklandığına inanıyordu.

Yine de Darkhat reisini suçlayamıyordu. Sancak kendisini bile huzursuz ediyordu.

Cucay yorgundu. Her şey çözemeyeceği kadar karmaşık gözüküyordu. İyi bir istirahat beynine canlılık kazandırır, birkaç saatlik uykunun ardından dünyayı çok daha net görmeye başlardı.

Hizmetkârları hâlâ uyuyordu ve Cucay onları kaldırmakla uğraşmadı. Kendi hazırlıklarını kendisi halledebilirdi. Tek yapması gereken gerine sessizce girmek, birkaç saatliğine uzanmak ve—

Ger’inde biri vardı. Ziyaretçisi bir çift hayvan postuna sarınmış bir vaziyette yerde yatıyordu. Yanındaki maltızın kömürleri gri ve soğuktu. Cucay yerdeki sureti pek de kibar olmayan bir şekilde tekmeleyerek uyandırdı. Adam doğrulup oturdu.

“Efendi Cucay,” dedi Ganşuk, uykulu bir halde. “Ben de sizi bek—” Delikanlı ağzını ardına kadar açıp esnerken sözleri boğazının derinliklerinde kayboldu.

“Her ne söyleyeceksen,” diye çıkıştı Cucay, “en azından öğleye kadar bekleyebilirdin.”

Ganşuk omuzlarının etrafındaki postları düzeltti. “Ondan şüpheliyim,” dedi. “Munokhoy’un vasıfları arasında sabrın yer aldığını sanmam.”

“Ger’imde uyumanla Munokhoy’un ne ilgisi var?”

“Kendi ger’ime dönecek halim yoktu ya.”

“Niye ki?” Cucay sandalyesine oturdu. “Sen neden bahsediyorsun böyle?”

“Geçen geceki dövüşü kaçırdınız, değil mi?” Ganşuk’un suratında uykulu bir tebessüm belirdi. “Eh, öyleyse size bir hikâye anlatayım...”

Cucay uyanmaya başladığında, Ganşuk’tan kurtulup da kafasını yastığa koymasının üzerinden sanki yalnızca birkaç dakika geçmiş gibi hissediyordu. Çadırı az öncesine kadar karanlıkken şimdiyse aydınlıktı.

Ger’in orta yerinde Kağan’ın şamanı oturuyordu. Yaşlı adamın yanındaki maltız, daha önce soğuk küllerle doluyken, şimdi turuncu bir parıltı saçıyordu. Şamanın giysilerine tutturulmuş metal parçaları da yağlı giysilerine yapışmış kıvılcımlar gibi ışıldıyordu.

“Ne istiyorsun ihtiyar?” diye homurdandı Cucay. Beyninin bir parçası bunun bir rüyadan başka bir şey olmadığını düşünüyor ve bu hayali rahatsızlıktan hiç hazzetmiyordu.

Şaman tam da o anda başlığıyla cüppesindeki tüm kemik ve metal parçalarının şiddetle titremesine yol açan bir öksürük krizine tutuldu. Son bir hırıltılı öksürüğün ardından da boğazına takılmış bir şeyi oradan kurtardı. Nesneyi ağzının içinde biraz döndürdükten sonra maltızın içine tükürdü. Alevden bir parmak uzandı ve şamanın boğazından çıkan pis şey her neyse onu kaptı. “Hiçbir şey tam karşında gizlenenler kadar görünür değildir,” diye ilan etti yaşlı adam.

Cucay tekrar döşeğine uzanıp yüzünü ger’inin tavanına doğru çevirdi. “Çok yorgunum ihtiyar,” dedi. “Seninle oyun oynayacak vaktim yok.”

“İmparatorluk asla uyumaz,” dedi şaman.

Cucay başını iki yana salladı. Bir keresinde Ögeday’a da benzer bir şey söylememiş miydi? Yıllar önce, Kağan çok içmeye ilk başladığında.

“Bir ağaç büyümekten hiç vazgeçer mi?” diye sordu şaman.

Cucay hızla doğrulup oturdu. “Bana hiç ölmeyen bir ruhtan bahsetmiştin,” sözlerinin ağzından çıktığını duydu, ihtiyar şamanla önceki konuşmasını hatırlayarak. “Yoksa oymasını gördüğüm ağaç o ruh mu? Sancak o mu? Yaşayan bir ruh mu?”

“Tüm yaşamlar Tengri’den gelir,” diye fısıldadı şaman. “Tüm yaşamlar ona geri döner. Hiçbir şey kaybolmaz.”

“Sancak ne?” diye bilmek istedi Cucay.

“Sancak altı üstü bir tahta parçası,” dedi şaman.

Bunu daha önce de söylemişti, diye aklından geçirdi Cucay, hüsrana kapılmamaya çalışarak. “Peki ya ondan kesilen parçalar ne?” diye sordu.

Şaman gülümseyince Cucay’ın sırtına istemdışı bir ürperti yayıldı. Maltızın ışığı şamanın yüzündeki kırışıklıkları vurguluyor, tapınak duvarına oyulmuş ağacın eğri dallarına benzer bir deseni açığa çıkarıyordu.

“Ne değil,” dedi şaman, başını sağa sola sallayarak. “Kendine asıl sorman gereken soru niye” Adamın ellerini çırpmasıyla birlikte maltızdan bir duman bulutu püskürdü.

Duman ger’in içini doldurdu. Cucay ellerini sallayarak onu dağıtmaya çalışırken neredeyse şamanınki kadar şiddetli bir öksürük krizine tutuldu. Gözleri sulandı ve onları sımsıkı yumup gözyaşlarını sildi.

Gözlerini yeniden açtığında şaman gitmişti. Aynı şey duman ve maltızdaki ateş için de geçerliydi. Kömürler soğuk ve griydi, tıpkı Ganşuk’u ger’inde ilk bulduğundaki gibi...

Şamanın bir rüyadan fazlası olabileceğine dair tek bir belirti bile yoktu.

Ögeday’ın her yanı ağrıyordu. Acısı geçene kadar uyku platformundaki kürk yığınının altında hareketsiz yatmak istiyordu, ama kıpırtısızken bile vücudundaki sızılar yerini koruyordu. İnleyerek sağa sola dönerken ayak bileğinin biri tarafından tutulduğunu hissetti. Ayağını kurtarmaya çalıştıysa da kavrayış güçlüydü. Boğuk bir kadın sesi duyar gibi oldu ve yavaş yavaş sesin Jaçin’e ait olduğunu anladı. Jaçin birine Kağan’ın rahatsız edilmemesi gerektiğini söylüyordu ve Ögeday bu sözü tüm kalbiyle destekliyordu.

Lâkin Jaçin oradan ayrılmadı ve kocasının ayaklarını ovmaya başladı. Kokulu yağlarla kayganlaştırılmış elleriyle her bir ayak parmağına ayrı ayrı masaj yaptı. Onlarla işi bitince adamın ayak bileğine, oradan baldırına, sonra da uyluğuna geçti. Oradan da...

Çabalarının yardımı dokundu, ama sadece kısa bir süreliğine. Kadının tüm uğraşlarına rağmen ögeday’ın baş ağrısı yerini korudu ve ritmik zonklamalar bir dalga gibi tüm vücuduna yayıldı. Ağrı omuriliğinden aşağı kaydı, göğsünde yankılandı, kalçasına atladı, bacaklarından inerek ayaklarına ve ayak parmaklarına ulaştı. Ve parmakları yine zonklamaya başladı.

Ögeday hayvan postlarının arasından çıktı ve hem ışığa hem de yakınında bekleyen Jaçin’e gözlerini kısarak baktı. Kadının elinde bir bardak vardı. “Su,” dedi Jaçin.

Homurdanan Ögeday kendini tekrar postların altına gömmeye başladı; fakat karısı onu durdurdu. “İç şunu,” dedi Jaçin. Töregene’ninki kadar buyurgan bir kişiliği yoksa bile sesindeki kaygı Ögeday’ın yatma çabalarını sonlandırmaya yetti. Kağan başını hafifçe kaldırıp bardağı aldı ve ondan bir yudum içti. Nehirden yeni çekilmiş su soğuktu ve Ögeday titrese bile kendini kana kana içerken buldu. Karısı ona bir bardak daha doldurdu ve Ögeday bunu daha yavaş içti.

“Aşçına haber yolladım. Sana çorba hazırlayacak,” dedi Jaçin. Ögeday itiraz edecek gibi olunca da başını iki yana salladı ve elini onun göğsüne bastırdı. “Rahatsızlığını biraz olsun geçirir,” dedi kadın. “Sen kıpırdamadan yat. Dinlen.”

Zaten Ögeday’ın tek yapmak istediği de buydu. Su içmek hafif de olsa içinde bir işeme dürtüsü uyandırdıysa da kendini öyle bir şey yapmak için kalkabilecek durumda hissetmiyordu. İşemek için ger’ini terk edip dışarıya, günışığına çıkması lazımdı ve öyle bir şeye kalkıştığı takdirde ansızın alev alacağından çekiniyordu.

Jaçin’in de buyurduğu gibi hiç kıpırdamadan burada yatmak en iyisiydi. Ağrılar geçecekti; daima geçerdi. Ruhlar içki içtiği için ondan intikam alıyordu. Geçmişte ağrılarını yine bir bardak şarapla uzaklaştırabilirdi; fakat şimdi, ağır bir kürk tabakasıyla kaplı olarak yatağında yatarken öyle bir huzura kavuşamayacağının farkındaydı. Kendi terinin mayalı kokusunu alabiliyordu ve bu pis koku içini kaldırıyordu.

O bir ayyaştı. Hâlâ yaşasaydı babasının bunu tasvip etmeyeceğini biliyordu. Bunu bilmek genellikle onu huzursuz etmezdi. Bu tarz düşünceler sadece böyle zamanlarda, kafayı iyice bulduğu gecelerin sabahında aklına gelirdi; yetersizlik ve korku kaynaklı diğer tüm düşünceler gibi bunların da geçip gideceğini bilirdi. Ne de olsa o Hanlar Han’ı, dünyanın gördüğü en büyük imparatorluğun hükümdarıydı. O binlerce ve binlerce savaşçının efendisiydi. O bir köle değildi. İsterse içmekten vazgeçebilirdi.

Hatta aynen öyle yapacaktı. Karakurum’a döner dönmez, diye kendi kendine söz verip gözlerini sımsıkı yumdu. Baş ağrısı yeniden artarken -güm güm- gözkapaklarının içinde gökkuşakları dans etti. Sonra ağrı azalarak Ögeday’ın verdiği sözü kabul edercesine geri çekildi.

Ögeday kulağına belli belirsiz insan sesleri çalındı. Birkaç kişi bir şeyler konuşuyordu ve burnuna lezzetli bir aroma -balık, sarımsak, zencefil ve acı bir Çin biberi kokusu- geldi. Gözlerini açıp solgun ışıkta onları birkaç kez kırpıştırdı.

Ger’in kanatları hem yalnız bir suretin içeri girmesine izin verecek hem de günışığını büyük ölçüde dışarıda tutacak kadar açılmıştı. Çorba, diye aklından geçirdi Ögeday, bir şeyler yemeyi düşünebildiğine şaşırarak. Tepsiyi taşıyan adam yatağına yaklaşırken doğrulup oturdu. Ger’in kanatları indirilir, gözleri mutluluk verici loşluğa yeniden alışırken Ögeday yemeğini getiren adamın yıpranmış suratını ve griye çalan uzun saçlarını tanıdı.

Alçik.

“Aşçım nerede?” diye homurdandı Ögeday.

“Size yemeğinizi getirme onurunu seve seve bana bıraktı kağanım,” dedi Alçik, dudakları bir tebessümle kıvrılırken.

Ögeday biraz daha homurdandıysa da sözlerini kendine sakladı.

“Efendi Cucay ihtiyaçlarınızla ilgilenmemi söyledi,” dedi Alçik.

“Niye?”

Alçik omuz silkti. “Orasına değinmedi. Ama zaten ne zaman buyruklarını açıklamıştır ki?”

“Hah,” dedi Ögeday, uyku platformunun kenarına kadar kayarken. Karnı guruldayarak yemeğe duyduğu hevesi seslendirdiyse de midesinin böyle bir nimetle başa çıkabilecek kadar güçlü olup olmadığını merak etti. “Cucay yaşlı bir meyve ağacı gibidir: yaşlandıkça sertleşir ve meyvesi acır.” Kâsenin yanında duran geniş kaşığı aldı ve çekinerek de olsa balık suyu çorbadan biraz içti.

Çorba midesine kadar yakarak indi ve hemen kafa derisine iğneler batarmış gibi oldu. “Ah,” diye yakındı. “Düşündüğümden de kötü. Bu şey çorba falan değil. Aşçım beni niye zehirlemeye çalışıyor?”

“Sizi terletmek istiyor,” dedi Alçik, Ögeday’ı şaşmaz bakışlarla süzerek.

Ögeday kısa bir süre eski muhafızının bakışlarına karşılık verdi, sonra da boğazındaki ağrıyı mümkün mertebe yok sayarak çorbada yüzen balık parçalarından birkaçını kaşığına aldı. “Eskiden benimle birlikte içerdin,” dedi ağız dolusu balığın arasından. “Hatta hatırlıyorum da benden bile daha çok içerdin.”

“İçerdim kağanım,” karşılığını verdi Alçik.

“Ama artık içmiyorsun.”

Alçik başını yavaşça iki yana salladı.

Ögeday iç geçirdi. “Artık Cucay’ın neden seni tekrar yanıma yaklaştırmaya bu kadar hevesli olduğunu anlıyorum.” Kaşığını yine çorbayla doldururken midesi büzüştü. “Bunun tamamını içeceksem beni oyalayacak bir şey lazım,” dedi. “Bana Batı’dan bahset. Oğullarım ve kuzenleri onu benim adıma fethediyorlar ama orası hakkında çok az şey biliyorum.” Bir kahkaha attı. “Hiç imparatorluğumuzun bazı kısımlarını asla göremeyeceğim kadar büyüyeceğini hayal etmiş miydin?”

“Etmemiştim kağanım.”

“Babam etmişti.” Karnından koca bir iç çekiş yükseldi ve Ögeday sarsılarak onu vücudundan attı. Yanaklarının ıslandığını hissetti ve eliyle yüzünü sildi. “Bu çorba da amma baharatlıymış,” dedi, titrek bir sesle gülerek.

“Öyle kağanım.” Alçik başını öteye çevirecek kadar nazikti.

40.BÖLÜM

DUMAN İŞARETLERİ

Açık hava fosur fosur yükselen, gri renkli üç duman sütunuyla kirleniyor ve akşamüstü güneşi, kıvrılıp bükülen sütunların arasından göz kırpıyordu. Atı nehirdeki dönemeci kucaklayan bir meşe koruluğunun etrafından dörtnala dolanırken Dietrich de başını hayretle iki yana sallıyordu.

Köprü yanıyordu.

Manzarayı hareketlendiren bir rüzgâr olmadığı için dumanlar gönüllerince kabarıp fosurduyordu. Köprünün yakınındaki düzlük o kadar çok atın ve insanın ayakları altında ezilmişti ki artık nehrin yüksek kıyıları ile batıdaki nadasa bırakılmış tarlaların sınırını belirleyen dar bir ağaç şeridinin arasındaki engebesiz bir alandan fazlası değildi. Bu alanda siper alınabilecek hiçbir şey yoktu ve Moğol takipçileri ok menziline girmeden önce Dietrich burayı hızla aşmayı ummuştu. Şimdiye kadarki amacı köprüye ulaşmak olmuştu ama dumanların nereden yükseldiğini anlar almaz o umut sönüp gitmişti.

Hünern’e çıkan yol kapalıydı.

Çaresiz durumdaki Dietrich atını nehre doğru sürdü ve suya inen dik yamaca ulaşmadan hemen önce hayvanı durdurdu. Eğer aklı başında olsaydı önceki geçişleri esnasında suyun derinliğine ve hızına daha çok dikkat ederdi. İkisinden birini yanlış değerlendirmek ölümüne yol açardı; özellikle de zırh giydiği ve onu çıkarmaya vakti olmadığı düşünülürse... Peşinde Moğollar varken öyle bir şeyi denemeye bile cesaret edemezdi. Aslında atını suya girmeye zorlayabilirdi ama hayvan aynı anda hem yüzmeye hem de onu taşımaya çalışırsa muhtemelen çabucak boğulurdu. Risk çok büyüktü ve zincir yeleğini üstünden çıkarmak çok uzun zaman alırdı.

Moğolların yaklaştığını, seslerinin hem neşe hem de öfkeyle yankılandığını duyabiliyordu. Dietrich onların ellerinde çabucak can vereceğini hiç sanmıyordu.

Atı bir homurtu çıkarıp başını geriye doğru attı; binicisinin paniğini sezebiliyor ve dumandan uzaklaşmak istiyordu. Beyni uygulanabilir bir plan bulmak için çabalarken Heermeister köprüye son bir kez göz attı ve telaşlı zihni sahnedeki önemli bir tuhaflığı nihayet fark edince kaşları çatıldı.

Duman dört güdük fıçıdan yükseliyordu. Ortada gerçek bir yangın falan yoktu, sadece bol miktarda duman mevcuttu. Dietrich dizginleri şaklatıp atını köprüye doğru sürdü. Hayvan ona direndi ve Heermeister karşısındaki engelin doğasını kavrayıverdi.

Duman atları uzak tutuyordu ama köprü sağlamdı. Atının sırtında karşıya geçemese bile oraya kadar yürüyebilirdi. Hatta fıçılardan bir-iki tanesini kenara çekebilirse belki atını dizginlerinden tutup karşı kıyıya kadar götürebilirdi.

Kendisine dikkat etmediklerinden emin olmak için adamlara attığı kısa bir bakışın ardından Rutger telaşlanan muhafızları görmezden geldi. Adamların gözü arkasındaki bir noktadaydı ve Rutger o tarafa doğru dönecek olursa köprüden yükselen duman bulutlarıyla karşılaşacağını tahmin ediyordu. Ateşler yakılmıştı. Artık her şey çabucak olup bitecekti. Başını eğik tutan Rutger dudaklarının minik bir tebessümle gerilmesine müsaade etti. Artık duvarların ok menzilindeydi. Plan hâlâ başarısızlıkla sonuçlanabilirdi.

Rutger arkasından yaklaşan nal sesleri duydu ve bir çift atlı yanından hızla geçip gitti. Hayvanların ikisi de Moğol midillisiydi ve eyerlerinde bir çift tıknaz Moğol oturuyordu. Adamlar kapıya yaklaşırlarken Rutger içinden Bakireye dua etti. Bırak geçsinler. Kuledeki muhafızlardan biri kapıdaki askerlere seslenirken diğerleri yaklaşan çifte doğru el kol işaretleri yaptılar.

Köprüde görevli nöbetçiler oradan haber getirmişlerdi.

Duvarların arkasından tahta takırtıları yükseldi ve ağır kapı kanatları gıcırdayarak açıldı. İki köprü nöbetçisi kapıya doğru dörtnala giderken Rutger da miskin yük beygirinin dizginlerini elinde topladı ve parmak eklemleri şiddetle sızlamasına rağmen deri kayışları sıkıca kavradı.

İki süvari kapıya ulaştıkları anda var güçleriyle dizginlere asıldılar. Atlar gemlerindeki bu ani baskı karşısında sarsılıp tepindi ve aniden her şey allak bullak oldu.

Eyerlerinden kayarak inen süvariler manşetlerinden çıkardıkları çelik ağızlı silahlarla bineklerinin gırtlaklarını kestiler. Rutger dizginleri şaklatıp bağırarak yük beygirini ürküttü. Arkasında, arabanın kasasını kaplayan ağır muşambanın altında saklanan bir çift Kalkan-Biraderinin kıpırdandığını işitti. Dizginleri tekrar tekrar şaklatarak ürkmüş hayvanı açık kapıya doğru sürdü.

İlk Moğol nöbetçi suratında şaşkın bir bakışla öldü; zira atlarından inen iki süvariden -Moğol savaşçılarının giysilerini ve zırhlarını kuşanmış Kalkan-Biraderleri’nden- biri kılıcını çekip tek bir akıcı hareketle adamın kellesini gövdesinden ayırmıştı. Diğer nöbetçi mızrağını kaldırıp saldırı pozisyonu aldı, fakat silahı ikinci şövalyenin fırlattığı nacağa karşı etkisizdi. El baltası Moğol’un suratına saplanarak konik miğferini eğdi ve kafatasını yardı.

Gözcü kulelerindeki dört Moğol okçu alelacele yaylarını hazırlıyorlardı ve at arabası kapıdaki kargaşaya yaklaşırken Rutger onlara şöyle bir bakıp geçmekle yetindi. Kara Duvarın yakınındaki mevzilerde saklanan Kalkan-Biraderlerince atılmış okları yemeleriyle birlikte gözcülerden ikisi geriye savrulup gözden kayboldu. Kalan okçu çiftiyse eğilerek kerpiç duvarın arkasına sığındı.

Rutger nihayet kapıya ulaştı. Beygiri yerde yatan iki ölü hayvandan sakınmaya çalıştıysa da bağlı olduğu ağır araba ile yükü ona engel oldu. Tekerlekler ölü atlardan birinin leşine çarpınca araba sarsıldı; beygir sendeledi, korkuyla kişnedi ve şaha kalkıp ön toynaklarını havaya savurdu. Panik halindeki hayvanın önünde duran Moğol nöbetçi de mızrağını ona sapladı.

Nöbetçi yanlış hedefe odaklandığını çabucak fark etti ve mızrağını geri çekmeye çalıştı; fakat silahın ucu atın göğsüne takılıp kalmıştı. Bir Kalkan-Biraderi’nin kılıcı çenesinin altına isabet edip gırtlağını kesince de suratında hüsran dolu bir ifadeyle öldü.

Arabadaki iki Kalkan-Biraderi üzerlerini örten muşambayı fırlatıp attılar ve çekili kılıçlarıyla beraber aşağı atladılar. Moğol süvarileri gibi giyinmiş çifte katılmalarıyla birlikte geriye kalan dört Moğol muhafızdan sayıca üstün hale geldiler.

Rutger kolunu arkaya atıp arabanın kasasında duran uzunkılıcı aldı. Silah Andreas’a aitti ve genç adamın deri kaplı kabzada bıraktığı yıpranmış el izi sadece onu daha da sıkı kavramasını sağlıyordu. Rutger iki büyük savuruşla atı ve arabayı birbirine bağlayan kayışları kesti. Göğsündeki mızrak yarası yüzünden ağır kan kaybeden yük beygiri kapıdan birkaç adım uzaklaşıp yere yığıldı.

“Alalazu!” diye bağırdı Rutger, kılıcını kaldırıp Hünern harabelerinde gizlenen adamlara işaret vererek. Kâh ara sokaklardan kâh yıkık kapı aralıklarından fırlayan Kalkan-Biraderleri kılıçlar, baltalar ve mızraklar kuşanmış zırhlı bir şövalye yığını halinde hücuma geçti.

Rutger arabadan indi, açık kapıdan geçti ve bakışlarını gözcü kulelerine çevirdi. Hayatta kalan nöbetçiler Kalkan-Biraderleri okçularından saklanıyorlardı ve Rutger izlemeyi sürdürürken başka bir ok salvosu nöbetçi kulelerinin duvarlarıyla tahta mesnetlerine çarpıp sekti. Muhafızlardan sadece biri yara almamıştı. Kalkan-Biraderleri okçularına karşılık vermeleri için bir hedef teşkil edecek kadar uzun süre ayakta durmaları gerekirdi, kapıdaki arbede başladıktan sonra aşağı inmekse istilacı Kalkan-Biraderleri’ne yaklaşmaları anlamına gelirdi. İki Moğol da panik halindeydi ve yara almamış okçu, kampın içindeki adamlara nişan alabileceğini henüz fark edememişti.

Rutger kuleye tırmanmanın bir yoluna bakınınca kapının sağ tarafındaki dar basamakları gördü. Dört adamı, geriye kalan Moğol kapı nöbetçileriyle kapışırken Rutger basamaklara kadar koşup onları çifter çifter tırmanmaya başladı. Onun geldiğini gören Moğol gözcü ayağa kalkıp mızrağına uzandı.

Rutger tepeye ulaşmasına yarım düzine basamak kala durdu ve kendisine hırıldayan Moğol’a baktı. Adam ansızın öksürdü, yüzündeki öfke kayboldu ve mızrak ellerinin arasından kayıp düştü. İkinci kez öksürürken dudaklarına kan sıçradı ve öne doğru bir adım atmasıyla birlikte ayağı boşluğa denk geldi. O aşağıya düşerken Rutger adamın sırtına saplı üç ok saydı.

Rutger merdivenden çıkmayı sürdürürken kirli gömleğinden kırmızı renkli bir bez çıkardı. Kuleye tırmandığında onu başının üstüne kaldırdı ve dalgalanan sancak oklarla derhal delik deşik edilmeyince dimdik doğruldu. Sonra da sancağı çılgınca sallamaya koyuldu. Bir yandan da, “Alalazu!” diye bağırıyordu.

Gelen ikinci dalga, duvarların etrafındaki açıklıkta depar attı. Okçular, çoktan kampa girmiş olan acemi şövalyelere destek vermeye geliyorlardı. Adamlar arabanın ve ölü atların üstünden geçip Moğol kampına daldılar.

Kapıyı ele geçirmişlerdi. Şimdi onu tutmaları gerekiyordu.

Rutger’ın savaş narası yükselir yükselmez duvarın dibindeki Styg ile Eilif yattıkları yerden kalktılar ve kerpiçlere saplı kazıkları hızla tırmandılar. Styg kendini duvarın dar tepesine çekti, orada yüzükoyun uzandı, sonra da bacaklarını diğer tarafa savurarak yarattığı ivmenin vücudunu taşımasına izin verdi. Sert zemine inerken darbenin şiddetini emmesi için dizlerini büktü. Eilif de yanına indiği sırada sırtına astığı kılıcını yavaşça kınından çekmekteydi.

Kapıya düzenlenen saldırı Moğollardan çoğunun dikkatini o tarafa çekecek, ikilinin kamptaki esir dövüşçüleri arayıp serbest bırakmasını kolaylaştıracaktı. Rutger’ın planı Hıristiyanlık Âlemine mensup savaşçıların Moğolların moralini altüst etmelerine dayanıyordu ve taarruz iki koldan gerçekleşecekti. Planın ilk kısmı Moğol yerleşkesinin ön kapısına düzenlenen gözüpek bir hücum, sayıca üstün Moğol kuvvetleri onlara baskın gelmeden evvel mümkün olduğunca çok düşmanı öldürmeyi amaçlayan gürültülü bir saldırıydı. İkinci darbeyse daha fazla incelik gerektiriyordu: esirleri kurtar ve onları Han’ın özel çadırına yönlendir. Aralarındaki tüm savaşçılar arasında bir intihar görevi addedilebilecek bu saldırıya katılmak için en çok sebebi olanlar o esirlerdi.

Bu tam da Andreas’ın bayılacağı türden bir görevdi ve Styg büyüğünün fedakârlığını onurlandıracak kadar iyi bir iş çıkarmayı umuyordu. Bakire bileğime kuvvet versin de Andreas’ın yarısı kadar başarılı olabileyim, diye dua etti delikanlı.

Eilif de kılıcını çekti ve birbirlerine kafa sallamalarının ardından Moğol kampındaki çadır, ağıl ve kafes labirentinde sessizce ilerlemeye koyuldular. Moğollar gelmeden önce buralar açık çayırlardan ve yabani ot sahalarından oluşan ekilmemiş topraklardı. Lâkin sonradan yerel bitkiler öyle bir ezilmişti ki artık yalnızca çadırlardan bazılarının diplerinde büyüyen birkaç azimli kuru ot öbeği kalmıştı.

Arada bir bu çadırlardan -Hans’ın deyimiyle ger’lerden- adamlar fırlıyor, eğri büğrü miğferleri ve kınsız silahlarıyla çatışmanın gürültüsüne doğru alelacele bir depara kalkıyorlardı. Styg ile Eilif yavaşça ve gizlenerek yürüyor, ne zaman yakınlarından panik halindeki savaşçılar geçse hareketsiz bekleyip göze çarpmamayı umuyorlardı. Bakire şimdilik onlara bakarak oluyor, İkiliyi telaşlı Moğolların gözünden saklıyordu. Fakat böyle bir ihsan uzun ömürlü olmazdı.

Hans’a göre esirleri içinde barındıran ger çok büyük bir ihtimalle turuncu renkli ve dikdörtgen şeklindeydi; güney duvarı boyunca uzanan çadırların ikinci sırasında yer alıyordu. İki Kalkan-Biraderi mümkün mertebe oraya yakın bir noktadan duvara tırmanmaya çalışmışlardı ama yine de koskoca bir labirentin içinde tek bir ger aramaları gerekiyordu.

Resmen bir yarışın içindeydiler. Keşfedilmeden önce esirleri bulabilecekler miydi?

Eilif tısladı ve Styg yanındaki ger in yarı açık kanatlarının arkasında bir hareketlenme gördü. Koca bıyıklı, uzun boylu bir Moğol başını eğerek çadırdan çıkar çıkmaz durdu ve gözlerini kırpmaksızın Styge baktı. Sonra da yüzünde çirkin bir sırıtış belirdi.

Styg ileri atılırken Moğol hemen çadıra kaçtı ve delikanlının saplama hamlesinden sakınarak karanlığın içinde kayboldu. Tekrar dışarı çıktığında onun da bir kılıcı vardı. Ve de bir arkadaşı.

İlk Moğol’un saldırıya geçmesiyle birlikte Styg adamın hamlesine yana çekilerek karşılık verdi. Aynı anda yalıma vurarak onu kendinden iyice uzaklaştırdı, ardından kılıcını dosdoğru Moğol’un suratına doğru savurdu. Kılıç adamın alnına yedi-sekiz santim saplandı ve Styg yalımı çekip çıkarırken onunla beraber birkaç dişin yanı sıra kafatası parçaları da geldi.

İkinci Moğol ölü arkadaşının etrafından dolanmak zorundaydı ve attığı geniş adımı iki elle birden yapılan güçlü bir tersine savuruşta kullandı. Styg’in hem elleri hem de kılıcı aşağıdaydı; onları Moğol’un hamlesini karşılayacak kadar çabuk kaldıramazdı. Bu yüzden bir bacağını geriye atarak kılıcını neredeyse hasmının hamlesine paralel olarak yükseltti. Kıvrık silah Styg’in uzunkılıcının balçaklarına çarptı ve Kalkan-Biraderi hareketini sürdürerek Moğol’un yalımına abandı. Ardından sağ solun üstüne gelecek biçimde ellerini döndürdü ve silahını çaprazlama bir kesme hamlesiyle çevirip Moğol’un ensesine sapladı.

Başı gövdeden ayırmasına ramak kalmış yaradan kanlar fışkırırken Moğol yere yığıldı. Styg gözlerini kırpıştırdı ve nefes almayı hatırladı. Kalbi göğsünde bir davul gibi gümbür gümbür atmaktaydı. Saldırı o kadar çabuk olup bitmişti ki... Durup ne yapması gerektiğini düşünseydi Moğol saldırganlarından herhangi biri onu rahatlıkla öldürebilirdi. Fakat sadece tepki vermiş, kolunun ve kılıcının kontrolünü eğitimine bırakmıştı. Bir kılıç tuttuğunuzu düşünmekten vazgeçmelisiniz, demişti Andreas onlara, aldıkları ilk derslerin birinde. O sizin bir uzantınızdır; hem burada, hem de burada, diyerek kafasına ve göğsüne dokunmuştu. İçinize işleyene kadar bu talimleri tekrarlayacağız. Sizden isimlerinizi unutmanızı ve bu sahada silahşörlerden başka hiçbir şey görmemenizi istiyorum.

Styg bir savaşçının dövüşten sonra kolayca düşebileceği melankoli tuzağını sezerek bu düşünceleri kafasından çıkardı. Kılıcını bir can almakta kullanmıştı. Böyle bir davranış insanı değiştirirdi, Styg’in bundan hiç şüphesi yoktu; fakat durup da o değişime kafa yormak, dövüşürken düşünmek kadar aptalca olurdu. Hayatta kalırsa ilk kan döküşünü istediği kadar hatırlayabilirdi.

Eilif’ten bir iz bulmak amacıyla etrafına bakındı ama öyle bir şeye rastlamadı. Turuncu çadır, diye kendi kendine anımsattı ve birileri olay mahalline denk gelmeden önce sağına doğru koşarak iki cesetten uzaklaştı. Eğer Eilif hâlâ tespit edilmemişse Moğolları çadırdan uzaklaştırarak tutsakları serbest bırakması için ona zaman kazandırma işi Styg’e düşebilirdi.

Tabii kendisi de fark edilmezse.

Göreve devam et, diye kendini payladı delikanlı. Başka bir çadırın etrafından dolandığı sırada açık bir alanın ortasına dikilmiş kalın bir direğe rastlayınca şaşırdı. Elleri direğin tepesindeki demir bir halkaya tutturulmuş deri kayışlarla birbirine bağlanmış olan bir adam yarı eğilir yarı oturur vaziyette bekliyordu. Uzun saçları birbirine dolanmıştı ve üzerinde gömlek yoktu. Styg yabancının sırtındaki cerahatli bir yaranın büzüşmüş kenarlarını görebiliyordu.

Arkasından boğuk bir bağrış yükselince Styg iki ölü adamın yattığı çadırdan tarafa bir göz attı. Cesetler bulunmuştu ve bir Moğol kılıcını çekmiş bir vaziyette üzerine doğru koşuyordu.

Styg tahta direğe doğru atıldı ve oraya varır varmaz kılıcını savurdu. Yalım deri kayışları kesti. Styg direğin etrafından dönerken kılıcını peşi sıra savurdu ve havada geniş bir yay çizdi. Arkasındaki Moğol ansızın durarak Styg’in gelişigüzel hamlesinden sakındı ve yalım geçip gittikten sonra uluyarak delikanlının üstüne atıldı. Styg adamın kesme hamlesini kılıcının kalın tarafıyla karşıladı ve düşmanının saldırısının ivmesini kullanarak silahının kabzasını kemikleri kıracak bir kuvvetle hasmının suratına çarptı.

Serbest kalan tutsak yanı başında baygın yatan Moğol’a boş gözlerle baktı. Styg, silahı görmenin adamı harekete geçireceğini umarak Moğol’un kıvrık kılıcını ayağıyla ona doğru itti. Tutsak nihayet silaha uzandı ve parmaklarını tecrübeli bir aşinalıkla kılıcın kabzasına doladı.

Bir kılıçla ne yapacağımızı hepimiz biliyoruz, diye aklından geçirdi Styg, turuncu çadırı bulmak için yoluna devam ederken.

Gözüne portakal rengi bir lekenin çalınmasıyla birlikte yanlış istikamete koşmadığını anladı ve yüreğine su serpildi. Yağmurların ve rutubetin etkisiyle solup yıpranmış olan çadırın rengi çok uzun bir süre açıkta bırakılan çürümüş bir sukabağınınkine benziyordu.

Styg’in kısa süreli coşkusu, arkasından yükselen başka bağrışlarla yarıda kesildi. Geriye bir göz attığında hızla üstüne gelen üç Moğol daha tespit etti. Adamların hepsi de mızraklıydı.

Silahının kabzasını daha sıkı tutan Styg’in hafızasında Andreas’ın Livonyalıyla girdiği dövüşün anıları canlandı.

Mızrağa karşı kılıç iyi bir eşleşme sayılmazdı.

Duman, atından inip köprüye doğru koşan Dietrich’in gözlerini ve boğazını yakıyordu. O fıçıları köprüye kimin niye koyduğunu düşünecek vakti yoktu. Moğollar yaklaşıyordu ve kendine bir yol açtığı takdirde hâlâ kaçma şansı vardı.

İlk fıçıya doğru ilerlerken çizmeleri köprünün tahta kalaslarında takırtılar çıkardı. İyice yaklaştığında dumanın kaynağı olan taze ve ıslak odunları yutmaya çalışan alevlerin hüsran dolu tıslamalarını duymaya başladı. Fıçı ilkel bir ateş halkasıyla çevriliydi ve Dietrich taş parçalarını ayağıyla dağıttı. Duman bulutu karşısında gözlerini sıkıca kapatırken ağzını ve burnunu örtmek için pelerininin hâlâ yanında olmamasına hayıflandı. Mümkün olduğunca az nefes almaya çalışarak eğildi ve fıçıyı omzuyla itti. Fıçı hafifçe sallanarak köprü boyunca biraz kaydı ve sendeleyen Dietrich ona çarpıp ciğer dolusu dumanı içine çekti.

Öksürerek ve gözleri sulanarak iki büklüm oldu. Gözlerinin yaşlarla dolmasına ve boğazının ağrımasına rağmen yuttuğu dumanı dışarı atmak için duramazdı. Fıçıyı iterek köprüden düşürmesi lazımdı. Yoluna devam etmeliydi. Moğollar geliyordu. Bacağını hareket etmeye zorlamalıydı.

Gözlerindeki yaşları silip söz dinlemeyen bacağına bön bön baktı. Oradaki oku daha evvelden çıkarmıştı. Hani şu zırhını delemeyeni. Peki ok niye geri gelmişti? Dietrich dumanlar saçan fıçıyı bir anlığına unutup aşağıya uzandı ve sağ uyluğuna saplanan okun sapına dokundu.

Bu seferkinin daha uzun olduğunu hayal meyal fark etti. Tüylü ucu da öncekinden farklıydı.

Duman bulutunun arasından baktığında yaklaşmakta olan atlılar gördü. Etrafına daha fazla ok yağarak köprünün kalaslarından sekti, yanındaki fıçının tahtalarına saplandı. Moğol yaylarından fırlatılan kısa oklar.

“Hayır,” dedi öksürerek. Bu hiç adil değil. Böyle sona ermemesi gerekirdi.

Volquin gibi ölmeyecekti. Bu onun kaderi değildi. Dietrich kıpırtısız bacağını kavradı ve sendeleyerek fıçının etrafından dolanırken onu da peşi sıra sürükledi. Hayatta kalacaktı. Kaçmayı başaracaktı.

Omzuna saplanan bir ok onu kendi etrafında döndürdü. Dietrich düşmemek için uğraştıysa da sağ bacağı ağırlığını taşıyamadı. Kalçasına yayılan kor gibi bir acı haykırmasına yol açtı. Kafası köprünün zeminine çarparak hafifçe sekti ve gözü karardı. Hayır. Bugün ölmeyeceğim. Tanrı beni koruyor.

Köprünün üstünde sırtüstü yatmakta olan Dietrich burada daha az duman olduğu için daha kolay nefes alabildiğini fark etti. Köprünün kenarı çok da uzak değildi. Oraya kadar emekleyebilir miydi? Köprüye saçılmış döküntülerin arasında sürünmeye başladı, katettiği her santim işkence derecesinde acı vericiydi. Oklar etrafına yağmaya devam ederken uzaktan hafif de olsa çeliğe çarpan çelik sesleri ve bağrışmalar çalındı kulağına. Moğollar başka bir grupla çatışmaya girmişlerdi, Dietrich’in dünyası bu acı dolu sürünmeye indirgenmemiş olsaydı Moğol birliğine kimin tuzak kurduğunu merak edebilirdi.

Ne zaman ki köprünün kenarına ulaşıp kendini suya attı, bacağındaki oku ancak o zaman tekrar görebildi. Tüyleri beyazdı. Bir tavuktan yolunmuştu.

Bu bir Tapınak Şövalyesi okuydu.

Dietrich hemen sonra sulara gömüldü ve başka hiçbir şey bilmez oldu.

41.BÖLÜM

FARENİN BIRAKTIĞI İZ

Binaya Monferrato’nun tahtırevanıyla girmişlerse de kardinal oylamayı kaçırdığı için yılgın, papalığa sıradan bir rahip seçildiği için de şaşkın vaziyetteydi. Kardinaller Heyeti’nin seçimi derhal iptal etmediğini duyduğunda Ocyrhoe adamın gözlerinin yerinden fırlayacağını sanmıştı.

“Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir?” diye ağzından tükürükler saçarak sordu Monferrato, Castel Sant’Angelo’nun loş koridorlarında onlara yol gösteren görevliye.

“Kardinal Fieschi’yle konuşsanız daha iyi olur,” dedi uzun boylu görevli, başka sorulardan kaçabilecekmişçesine adımlarını hızlandırarak.

“Nerede o?” diye bilmek istedi Monferrato.

Görevli yavaşladı, şaşkınlığı suratından okunuyordu. “Diğer kardinallerin yanında,” dedi. “Ama sanmıştım ki—”

“Sorun yok,” diye araya girdi Léna. Kadın Ocyrhoe ile Ferenc’i işaret etti. “Lâkin bunlar Papanın eski tanıdıkları. Onları derhal görmek isteyecektir. Bunun ardından Kardinal Monferrato’yu Kardinal Fieschi’yle görüşmeye götürebilirsin.” Kardinalin aksine sakin ve yatıştırıcı olan Bağcı’nın sesi görevlinin üstünde hemen etki yarattı. Adam hevesle kafa sallayıp yürümeye devam etti.

Gözleri daha da pörtleyen Monferrato yine bir şeyler geveleyecek oldu. Fakat Léna bir parmağını dudağına götürüp başını iki yana sallayarak tartışmaya noktayı koydu.

Ocyrhoe uzanıp Ferenc’in elini tuttu ve görevlinin peşinden acele etti. Tartışmanın bir parçası olması gerekmiyordu; tek istediği Peder Rodrigo’yu görebilmekti.

Rehberleri onları çok sayıda kapısı olan bir koridordan geçirdi ve soldaki küçükçe bir tanesini seçti. Ocyrhoe’ya göre böyle bir kapı Papaya çıkmak için fazlasıyla mütevazıydı. Yine de görevli kapıyı açıp onlara girmelerini işaret ederken sesini çıkarmadı. Ferenc’in elini bırakmayarak eşikten geçti ve dar odaya adım attı.

Karşılaştıkları ilk ana kıyasla Peder Rodrigo’daki değişim genç kızı hayrete düşürdü. Her şeyden önce Rodrigo fiziksel açıdan çok daha sağlıklı durumdaydı elbette ve bu da onu daha genç gösteriyordu. Fakat asıl değişim etrafına yaydığı huzurlu bir hava, Ocyrhoe’nun daha önce tanıştığı adamla ilişkilendiremediği manevi bir istikrardı.

Ferenc ile Bendrito’nun birbirlerine gösterdikleri sevecen tavırları seyretmek hoşuna gitti. Konuştukları lisanı anlamamasına rağmen yüz ifadelerini ve vücut dillerini okuyabiliyor, Peder Rodrigo’yu dinlerken Ferenc’in geçirdiği duygusal değişimi hissedebiliyordu.

Nihayet -belki çeyrek saat sonra- Peder Rodrigo genç kıza doğru döndü ve Roma’nın dilini konuşmaya başladı. “Yavrucuğum, Ferenc ona çok iyi davrandığını ve sana ne kadar düşkün olduğunu anlattı,” diye başladı yeni Papa.

“Hislerimiz karşılıklı Peder. Şey, Papa Hazretleri,” diye acele etmeden hatasını düzeltti Ocyrhoe.

“Bana senin bu kentin yerlisi olduğunu ve kaçmamıza yardım edebileceğini söylüyor.”

“Yani sizi burada esir mi tutuyorlar?”

“Ferenc beni pazaryerinde konuşurken gördüğünü söyledi. Oradan kendi rızamla ayrılır gibi bir halim var mıydı?” Rodrigo odayı işaret etti. “Kısa bir süre önce Summuş Pontifex Ecclesiae Universalis ilan edildim; fakat ihtiyaç giderebileceğim bir lazımlığın bile olmadığı küçük, penceresiz bir odada oturarak soğuk yemekler yiyorum. Sence isteyerek mi burada bulunuyorum?”

Peder Rodrigo’nun yoğun bakışları karşısında biraz huzursuzlanan Ocyrhoe korktuğu şeyin teklif edilmediğini umdu. Lâkin Ferenc’in neşe dolu ifadesine bakılırsa Rodrigo’nun aklından geçen şey tamı tamına kaçmaktı.

Yeni Pontif, kuzeyden gelen o garip avcı-oğlanla gerçekleştirdiği özel görüşmesini sonlandırdığı sırada, kardinaller de dini yasaları konu alan sonu gelmez münazaralarına ara vermeyi kararlaştırmıştı. Herkes geceyi geçirmek üzere odasına çekilmekte ve konuşmalara, tartışmalara, müzakerelere yahut gelecek günler her ne barındırıyorsa onlara sabahleyin devam etmekte hemfikir olmuştu.

Ocyrhoe, Léna ile birlikte birinci kattaki bir odaya yerleştirildi. Yeni Papanın ısrarı üzerine Ferenc onun odasında yattı. Helmuth ile Kardinal Monferrato’ya ise diğer kardinallere daha yakın olan misafirhanedeki bir oda tahsis edildi.

Doğal olarak Peder Rodrigo’nun odasının önüne bir muhafız konuldu. Bu durum Ocyrhoe’yu endişelendirmedi. Genç kız kale mutfağından yürüttüğü küçük bir bıçağın ve bir hamur yoğurma şişinin yardımıyla, havanın aydınlanmasından önceki saatlerde odasının kilitli tutulan kapısını açtı. Yatağından kalkıp kapıya doğru ilerlediği sırada Léna hiç kıpırdanmamıştı. Ocyrhoe yapmak üzere olduğu şeyin Bağcılık kimliğine ters düştüğünü sanmıyordu, ama yine de Léna’nın kendisini içgüdülerini dinlemekten alıkoyacağını sezinlemişti.

Planı oldukça basitti; bir sokak çocuğu olarak doğal bir biçimde akıl edebildiği türde bir yanıltmacaydı. Bir fare gibi davranarak muhafızın izlemesi için bir yol hazırladı: koridorun sonuna kadar uzanan, oradaki bir köşeyi dönen ve Kardinal Fieschi’nin kapısında son bulan bir dizi bariz ipucu -yırtık bir kumaş parçası, bir mumdan kalan bir miktar balmumu, bir parça sıva, o sıvanın tozu- bıraktı.

Sahte iz tamamladığında hiç ses çıkarmadan Peder Rodrigo’nun kaldığı odanın yakınındaki bir köşeye kadar gitti. Duvara yaslanan muhafızın kayıtsızlığı, neyi koruduğuna dair hiçbir fikrinin olmadığını gösteriyordu. Ocyrhoe adamdan tarafa bir çakıl taşı attı ve duvarın dibine çarpıp takırdadığından emin oldu. Muhafız irkilir irkilmez de gürültülü adımlarla koşarak o köşeden uzaklaştı. Bir sonraki köşenin yakınlarında karanlık ve içine saklanabileceği kadar derin bir niş vardı. Muhafız apar topar köşeyi dönmeden önce genç kız kendini o boşluğa soktu.

Ocyrhoe muhafızın bıkkınlığına güveniyor, adamın nöbet beklemenin sonu gelmez monotonluğuna katlanmaktan ziyade sinsi bir hırsızın yakalanmasıyla sonuçlanacak bir dizi delili takip edeceğini düşünüyordu.

Köşeyi dönen muhafız durup ihtiyatla etrafına bakındı. Ocyrhoe nefesini tutarak adamın yırtık kumaş parçasını görmesini bekledi. Beklediği oldu ve bir tazı gibi eğilen adam belli ki başka ipuçları da arayarak koridorda yavaşça ilerlemeye başladı. Ocyrhoe’nun saklandığı yerin önünden geçerken o tarafa bakmadı bile. Birkaç saniye sonra da diğer köşeyi dönüp gözden kayboldu.

Ocyrhoe gizlenme yerinden fırladı ve bir fare kadar sessizce Peder Rodrigo’nun odasına koştu. Kapıdaki kilidi mutfak bıçağıyla açtı, hamur yoğurma şişiyle basit sürgüyü kaldırdı ve ardından Peder Rodrigo’nun küçük odasına girip kapıyı arkasından kapadı. Ferenc ile Rodrigo çoktan uyanıp giyinmişlerdi. Yatağın yanı başında yanmakta olan bir mum yüksek tavandaki taşlara ve sıvalara gölgelerini düşürmekteydi.

Peder Rodrigo sevecen bir tebessüm etti. Bu adamı hiçbir şey huzursuz etmez miydi? Belki de bir Papa korku nedir bilmezdi.

Ferenc ise hem tedirgin hem de onu gördüğüne sevinmiş gibiydi.

Ocyrhoe çizdiği haritayı çıkarmak için el çantasını açtı. Ay alçaktaydı ama bina genel olarak asla tamamen uyumazdı; Ocyrhoe onları güvenle dışarıya çıkararak yüzlerini tanıyabilecek insanlardan uzaklaştırdıktan sonra herhangi bir şüphe uyandırmadan yürüyüp gidebilirlerdi. Yine de harita şehirden çıkan en dolaylı, dolambaçlı ve unutulmuş yolları göstermekteydi. Şehir duvarlarının ötesinde zaten onlara yardım edemezdi.

Genç kız mum ışığında gülümsedi ve Ferenc’in eline uzandı. Hoşçakal dostum, diye işaret verdi, sonra da ona sıkıca sarıldı.

Önden Ferenc gitti. Bunun arkasında yatan sebep, genç Macar’ın koridorlarda gezinirken görülmesinin Peder Rodrigo kadar telaşa yol açmayacak olmasıydı. Peder Rodrigo odanın kapısında durakladı. “Sen burada kalır mısın?” diye sordu adam, gözleri mum ışığında parlayarak.

“Burada mı?” diye fısıldadı Ocyrhoe.

Peder Rodrigo kafa salladı. “Boş bir oda, çözülmesi kolay bir gizemdir; fakat beklenenden başka bir şey barındıran bir oda kafaları karıştırır.” Ağzından küçük bir kahkaha kaçtı. “Zaten yüreklerimizde de öyle hissetmez miyiz?” diye sordu, Ocyrhoe adamın kendisiyle konuşmadığını düşünse de. “İçimizin boş olduğundan korkarız ama bu doğru değildir, ne dersin?”

“Değildir Peder,” diye fısıldadı genç kız. Vücudundan garip bir biçimde tanıdık ve bir o kadar da yabancı bir ürperti geçti. Kapıldığı his, rahibi pazaryerinde ilk gördüğü zamankinden pek de farklı değildi.

“Tanrı seni korusun çocuğum,” dedi Peder Rodrigo, elini kızın alnına koyarak. Teni sıcak ve kuruydu. Sonra da oradan ayrıldı.

Ocyrhoe boş odada beklerken kendini de biraz boş gibi hissediyordu. Şu son birkaç gün ne kadar tuhaf ve beklenmedik geçmişti! Ne kadar da hayal edilemez sonuçlar doğurmuştu!

Ocyrhoe mumun titrek ışığında odaya bakındı. Burada yatacağım o halde, diye karar verdi. Yarın sabah onu almaya geldikleri zaman yerine beni bulacaklar. Çok kızacaklar ama Léna bana zarar vermelerine göz yummayacak.

Buna güveni tamdı.

Mumu üfleyerek söndürdü, yatak örtüsünü kaldırdı ve altına girdi. Bu yatak kendisine ve Léna’ya verilenden çok daha rahattı. Papanın yatağında uyumanın oldukça güzel bir şey olacağına karar verip kendi kendine gülümsedi. Tek bir gün içinde İmparatorun kampından Papanın yatak odasına geçmişti! Zihni uykuya doğru kaymaya başladı ve Ocyrhoe ona kucak açtı.

Ta ki odanın dışında konuşmalar duyana kadar. Konuşanlar erkekti ve biri tanıdık gibiydi; Kardinal Fieschi... Ocyrhoe etrafına bakındı. Saklanacak hiçbir yer yoktu ve diğerleri içeri girmeden önce kaçmanın hiçbir yolu bulunmuyordu.

Boş bir oda kolay bir gizemdir. Beklenmedik bir şeyse kafaları karıştırır.

Genç kız örtüyü üstünden attı, çabucak ayağa kalktı, örtüleri tekrar yerine yerleştirdi ve yatağın yanına diz çöküp bir dua pozisyonu takındı.

Kapı açıldı.

Elinde bir meşaleyle içeri giren Fieschi şimdiden kızgındı. “Bir hırsız ha? Hem de sarayda? Sen salak mısın?” diyordu diğer adama. Meşaleyi arkasındaki muhafıza verip kapının mandalını kaldırdı. “Bu olacak iş—”

Fieschi genç kızı gördü. Geçirdiği şiddetli değişim ürkütücüydü. Adam dişlerini sıkıp ellerini birer pençe gibi kıvırarak, gözlerinde müthiş bir öfkeyle Ocyrhoe’nun üstüne atıldı.

42.BÖLÜM

OKÇULUK MÜSABAKASI

Ganşuk her şeye rağmen kendini dinlenmiş hissediyordu. O gece uyuyabileceğini düşünmemişti ve Cucay’ın kampta bulunmadığını tamamen şans eseri öğrenmişti. Baş danışmanın geri Munokhoy’dan saklanmak için harika bir yer gibi gözükmüştü.

Eski Torguud komutanının dövüşler sırasında Ganşuk’a saldırmasına ramak kalmış, öfkesinin bir yanardağ gibi patlamasına ucu ucuna engel olabilmişti. Ganşuk adamın onu kampın bir yerlerinde beklediğinden emindi ve eğer onun yerinde olsaydı Munokhoy’a pusu kuracağı yer kesinlikle ger’inin yakınında olurdu. Aslında Munokhoy’un da aynı şekilde davranacağını ve öfkesinin adamı bütün gece ayakta tutacağını varsayarak onun ger’inde yatmayı bile düşünmüştü; fakat sonunda bu çok riskli bir fikir gibi gözükmüştü.

Ganşuk’un ihtiyacı olan şey tıpkı geçen geceki gibi eski Torguud komutanına meydan okur gibi gözükmeden onu insan içinde küçük düşürmekti. Bu çok akıllıca bir plan değilse de çevrede görgü tanıkları -Munokhoy’un kışkırtılmadan saldırdığını doğrulayacak kişiler- olduğu sürece işini görürdü. Öyle bir durumda ölümcül bir tepki verse bile davranışı nefsi müdafaa olarak kabul edilirdi. Gerçeği herkes bilirdi ama en azından âdet yerini bulmuş olurdu.

Ganşuk sarayda en azından o kadarını öğrenmişti: geleneklere uyma zorunluluğunu. Aslında bu tabir bile Lian’ın bitmez tükenmez tomarlarından çıkmışa benziyordu. Önemli olan -kabul edilir davranış biçimi olarak görülen- yaptıklarınızı kimin gördüğü değildi; yeter ki saray erkânına işin aslı başkaymış gibi davranabilmek için bir bahane sunun. Ayrıca ısrarcı bir baş belasını ortadan kaldırmak da mazur görülen bir durumdu.

Tabii tüm bunlar Munokhoy’un plana uygun davranmasına bağlıydı; en azından herkesin gözü önünde öfkesine yenik düşeceği kısma. Ve tüm belirsizliklerine rağmen bu plan Ganşuk’un ağzında Munokhoy’a suikast düzenleme seçeneği kadar kötü bir tat bırakmıyordu.

Yine de vakit hızla tükeniyordu. Kağan bugün ava çıkacaktı.

“Hey, Ganşuk!” Bu Tarbagatay’dı, her zamanki kadar hevesli görünüyordu. Dağlı okçu Ganşuk’un yanına koşarken yuvarlak suratı bastırılamaz bir haberle patlayacak gibiydi. Fakat Ganşuk’un elinin bıçağının kabzasında olduğunu görünce yüzü biraz asıldı. “İyi uyuyamadın mı dostum?” diye sordu Tarbagatay. “Tedirgin bir halin var.”

Ganşuk gevşedi. “Aslına bakarsan epey iyi uyudum. Sadece...”

“Ah,” dedi Tarbagatay, kafa sallayarak. “Evet, şey... dövüşler. Sanırım... sanırım anlıyorum.” Kırışmış alnı muhtemelen iddia ettiği kadar çok şey anlamadığını açığa vuruyordu.

Ganşuk o anda dağlı okçunun kendisinden çok da genç olmadığını fark etti; aralarında hepi topu birkaç sene olsa gerekti. O birkaç sene ne kadar büyük bir fark yaratıyor, diye aklından geçirdi. Kozelsk’e gitmeseydim, Çağatay Han beni elçisi olarak seçmeseydi ben de aynı onun gibi olurdum.

“Kusura bakma,” dedi Tarbagatay, boynunu bükerek. “Seni gücendirecek bir şey söyledim.”

“Hayır, hayır,” diye onu temin etti Ganşuk, melankolik düşüncelerini bir kenara iterek. “Beni affet. Bu sabah... biraz dalgınım. Şeyden olsa gerek...” Dikkatini toplamaya çalıştı. “Günün heyecanından... Ne de olsa Kağan bugün ava çıkıyor.”

“Evet,” diye doğruladı Tarbagatay. “Ama bugün değil.”

“Ne?”

“Yoksa duymadın mı? Kağan—” Tarbagatay bir kadehten içki içermiş gibi yaptı “—iyi değilmiş. Yarın gidecekmişiz.” Delikanlı neşelendi. “Daha önce Kağanla beraber hiç ava çıkmamıştım.”

Ganşuk, Kağan’ın genel olarak kullandığı avlanma tekniğini düşündü. “Korkarım ki av...” Diğer adamın hevesini hissederek duraksadı. “Av harika geçecek,” diye sözlerini değiştirdi, Tarbagatay’ın kolunu sıvazlayarak. Kampta bir gün daha geçirecek olmaktan memnundu. Munokhoy’u kışkırtmak için bir fırsat daha...

Tarbagatay gülümseyerek yüzündeki sıkıntıdan sıyrıldı. “Seninle... talim yapabiliriz,” dedi, ilgisiz görünmeye çalışarak. “Yarınki ava hazır olduğumuzdan emin olmak için.”

“Talim mi?” diye sordu Ganşuk.

Tarbagatay delikanlının omzunda asılı duran yayı işaret etti. “Okçuluk. Yayın yanında. Bu sefer başka bir tane ödünç almana gerek yok.”

Ganşuk babasının boynuz ve kiriş karışımı yayına dokundu. “Ah, evet. Olabilir,” dedi, sonra da aniden aklına bir şey gelmiş gibi davrandı. “Ama bu sabah İkinci Eş’in bazı nedimeleriyle beraber çiçek toplamam gerekiyordu. Birinin vahşi hayvanları uzak tutmak için onlarla beraber gitmesi lazımmış.”

“Tabii,” diyen Tarbagatay’ın düş kırıklığına uğradığı belliydi. “İyi öyleyse Ganşuk. Belki başka bir zaman.”

Dağlı okçu arkasına dönüp yürümeye başlayana kadar Ganşuk istifini bozmadı, sonra da insafa gelip ağzından kaçmak için uğraşan bir kahkahayı saldı. “Şaka yapıyorum,” dedi, Tarbagatay’ın yüzündeki kırgın ifadeye cevaben. “İkinci bir müsabaka benim de hoşuma gider. Bence bu şahane bir fikir.”

Tarbagatay da bir kahkaha attı. “Yayını yanında görünce böyle düşüneceğini ummuştum,” dedi, tanıştığı ilk cariye karşısında dili dönmeyen bir oğlan gibi sırıtıp boynunu bükerek.

“Evet, sahiden de aynı kafadayız, değil mi?” dedi Ganşuk. “Boş geçecek bir akşamüstü. Açık hava. Yeteneklerimizi bir kez daha yarıştırmak için mükemmel bir fırsat.” Tarbagatay’a samimi bir tebessüm etti ve diğer adamın sırıtmasıyla birlikte o tebessümün genişlemesine izin verdi. Tarbagatay a yalan söylediği için utanmıyor değildi; fakat yayını ve kılıcını yanında taşımasının asıl sebebini dağlı okçuya açıklayamazdı.

Bir gün daha.

Ganşuk bunun yeterli olacağını umdu.

Jaçin kocasının ger’inden döndüğünde alışılmadık derecede suskundu. Lian diğer hizmetkârları İkinci Eş’in şatafatlı ger’inden kovaladı ve dalgın kadınla kendisi ilgilendi. Jaçin’in üstündeki ipek elbiseyi çıkarıp ona en sevdiği kaftanını giydirdi. Yalın ve süssüz bir kaftandı bu, Kağan’ın ikinci eşine uygun bir kıyafet değildi ama Lian giysinin sıcak ve yumuşak olduğunu biliyordu. Ayrıca bu yalınlık Jaçin’e Kağan’ın karısı rolünden sıyrılma imkânı da tanıyordu ve Lian kadının mevkiinden gelen yükümlülüklerine biraz ara vermek istediğinden kuşkulanıyordu.

Gel sıradan iki kadın gibi davranalım, diye aklından geçirdi Lian, Jaçin in birbirine dolanmış uzun saçlarını bir tarakla açarken.

“Onu seviyor musun?” diye ansızın sordu İkinci Eş. Baş başa kaldıklarından ve Lian’ın ona hizmet etmesine izin verdiğinden beri tek kelime bile etmemiş, düşüncelere dalıp gitmişti.

“Kimi, hanımım?” diye usulca sordu Lian. Tarak tutan elleri sadece bir anlığına tereddüt etti.

“Kağan ona genç midilli diyor. Onu. Neydi adı?”

“Ganşuk, hanımım.”

Jaçin vücudunu döndürüp Lian’a baktı. “Onu seviyor musun?” diye tekrarladı.

“Ben Kağan’ın erkânındaki sıradan bir hizmetkârım,” diye ezik bir yanıt verdi Lian, boynunu büküp daha itaatkâr bir poz takınarak. “Mağrur bir Moğol savaşçısını sevmek ne haddime?”

Jaçin genç kadının çenesini tutup başını kaldırdı. Lian’ın gözlerine dikkatle bakarken yüz ifadesi Lian’ı şaşırttı. Cevap vermeyi reddetmesinin İkinci Eş’i kızdıracağını veya onun keyfini kaçıracağını zannetmişti; fakat Jaçin in bakışlarında samimi bir dürüstlük, ahbaplığa ve anlayışa yönelik bir arzu gördü.

“Evet hanımım,” dedi Lian usulca, kendini ikinci Eş’in ellerinden nazikçe kurtararak. “Seviyorum.”

Jaçin ellerini kucağına indirdi ve ne yapacağını bilemezmişçesine onları kısa bir süreliğine ovuşturdu. “Peki o da seni seviyor mu?”

“Sanırım... sanırım evet,” yanıtını verdi Lian.

Jaçin kafa salladı. Lian’a tarağı kendisine vermesini işaret etti. “Arkanı dön,” dedi. “Saçını taramak istiyorum.” Jaçin’in yüz ifadesi sakin, dudakları sıkıca kapalıydı. Lian isteneni yaptı ve İkinci Eş onun başındaki süs çubuklarını çıkarıp saçlarını tararken sessizce oturdu. “Bana ondan bahset,” dedi Jaçin.

Lian da öyle yaptı. İlk başta çekingen davrandıysa da bir süre sonra sözcükler ağzından daha kolay dökülür oldu. Pazaryerindeki dansçıdan ve çıngıraklardan bahsederken Jaçin hafifçe güldü bile.

“Ögeday da beni severdi,” dedi kadın usulca, Lian sözlerini bitirdiğinde. “Eskiden.” Minik bir kahkaha atarak başka bir duyguyu bastırdı.

“Biliyorum hanımım,” dedi Lian. Başını eğdiğinde kaftanının iki ıslak lekeyle kararmış olduğunu fark etti. Başka gözyaşı damlamasın diye yanaklarını dikkatle sildi.

Nehrin öteki yakasında uzun bir çayır yokuş aşağı iniyor, seyrek bir kızılağaç ve sedir koruluğunda son buluyordu. Torguud’lar koruluğun kenarına kadar çayır boyunca bir dizi hedef -yere saplı mızraklara tutturulmuş küçük kalkanlar- yerleştirmişlerdi. Ganşuk ağaç hattına bakarken ağaçların arasında daha başka hedefler de tespit etti. Her bir hedef, hayali düşmanın kalbine denk gelecek biçimde kırmızı boyayla işaretlenmişti.

Birkaç Torguud şimdiden atış talimi yapmaktaydı ve Ganşuk ile Tarbagatay beklerken ortalıkta amaçsızca gezindiler. Ganşuk hem aşağıdaki ormanı hem de nehrin diğer tarafındaki dağınık ger sırasını gözden geçirerek Munokhoy’a bakınıp durdu.

“Yayın pek güzelmiş,” dedi Tarbagatay, aralarındaki sessizliği dağıtarak.

Ganşuk bahsi geçen silahı omzundan indirdi ve Tarbagatay a uzattı. Dağlı okçu ellerini silahın pürüzsüz yüzeyinde gezdirdi. “Bu keçi boynuzu mu?” diye sordu, incelemesinin ardından.

Ganşuk başıyla onayladı. “Dedem onu boynuzlarını babama vermek için öldürmüş. Bu babamın yaptığı ilk yaymış ve ben...” Öldürdüğü ilk adamla ilgili Lian’a anlattığı öyküyü hatırlayınca duraksadı. “Yaşım gelince de benim oldu.”

“Bunu ben yaptım,” dedi Tarbagatay, yayını Ganşuk’a uzatarak. “Gerekenden çok daha uzun sürdü.”

Ganşuk delikanlının yayını beğeniyle gözden geçirdi. Söğüt dışında bir tahta kullanılarak yapılmıştı, kendisininkinden daha koyuydu fakat siyah [38] kısımları bir antilobun kulaklarının ucu misali daha açık renkliydi. Kirişi tercih edeceğinden daha gevşekti ve Tarbagatay’ın onu henüz değiştirip değiştirmediğini merak etti. Hava, güneşin altındayken sıcak olmasına rağmen Karakurum’dakine nazaran daha serindi. Tarbagatay’ın daha sıkı bir kiriş kullanması gerekirdi. Belki de kendini biraz zorlamaktan hoşlanıyordur. Ganşuk kirişin gerginliğini bir süre daha sınadı, sonra da silahı sahibine geri verdi. “Kendi el emeğinin ürünü. Harika bir yay. Umarım sana iyi hizmet eder.”

“Bugün ok mu atılacak, yoksa çene mi çalınacak?” Konuşan kişi kalın bir enseye ve samimi bir yüz ifadesine sahip, tıknaz bir adamdı. Ganşuk ile Tarbagatay birbirlerinin yaylarını inceledikleri sırada o ve yarım düzine Torguud etraflarına toplanmıştı. Yeni gelen adam esprili sorusunu sorarken bacaklarını ayırıp ellerini beline dayamıştı. Bu haliyle Namkay’ın daha küçük bir versiyonundan farksızdı ve Ganşuk benzerliğin tesadüfi olmadığını fark etti. Namkay’ın Torguud’lar arasında bir kuzeni vardı zira. Neydi adı?

İmdadına Tarbagatay yetişti. “Sen burada olduğuna göre artık ok atmaktan çok çene çalınacağı kesin, Sübegey.”

“Öyle mi?” Sübegey güldü. “Biri çıkıp düşmanlarınızı sıkıntıdan bayıltmalı ki onları vurabileceğiniz kadar hareketsiz kalsınlar.” Eliyle okçuluk hedeflerini işaret etti. “E hadi ama. Bir müsabaka yapılacağını duyduk.”

“Demek geçen geceden sonra hâlâ biraz paran kaldı, ha?” diye sordu Ganşuk.

“Anladığım kadarıyla elli inekle birden nasıl başa çıkacağını bilmiyormuşsun,” dedi Sübegey. “Belki bazılarından kurtulmana yardımcı olabiliriz.”

“Biriyle bile başa çıkmayı bildiğimi de nereden çıkardın?” dedi Ganşuk ve grup kahkahalara boğuldu. Dönüp Tarbagatay’a sırıttı ve okçuluk poligonunun sınırını belirleyen koyu renkli taş sırasını gösterdi. “Nasıl yarışacağız?” diye sordu.

Sübegey onu duydu ve kendince kurallar belirledi. “Yedi ok,” dedi. “Tüyleri koyu olanlar Tarbagatay’ın, açık olanlar Ganşuk’un.” Atış yapmayı yeni bitirmiş okçulara el etti ve adamlar gereken okları derlemek için ellerini sadaklarına attılar. Oklardan hangilerinin açık hangilerinin koyu renkli olduğuna dair bazı dostane anlaşmazlıklar yaşandı.

Sübegey gözlerini devirdi ve Ganşuk’un soran bakışlarına omuz silkerek yanıt verdi. “Süratinize ve isabetliliğinize göre değerlendirileceksiniz,” diye devam etti, son derece karmaşık geçen ok seçme sürecine aldırış etmeyerek. “İlk bitiren okçu fazladan bir puanla ödüllendirilecek, sonra da hedefleri inceleyeceğiz. Nasıl, kulağa adil geliyor mu?”

Ganşuk kendi yayınını Tarbagatay’dan geri aldı. “Oldukça adil,” deyip kirişini gevşetti ve onu düzgün bir şekilde bağlamak için yayını büktü. Tarbagatay da kuralları kabul etti ve iki genç adam poligonun kenarına kadar gidip oklarını aldılar. Ganşuk sadağındaki diğer okları çıkarıp yere bıraktı ve yedi oku dikkatle, çekilmeye hazır vaziyette yerleştirdi. Tarbagatay’ın biraz ağırdan alarak her hareketini taklit ettiği gözünden kaçmadı; dağlı okçu geçen seferki hatasını tekrarlamamaya ve bu sefer oklarını hızlı atmaya uygun olarak sıralamaya kararlıydı.

Ganşuk ilk oku kirişe yerleştirdi ve poligonun ilerisine bakarak her bir hedefin yerini kontrol etti. Toplamda on hedef mevcutsa bile aynı uzaklıkta ikiden fazlası yoktu ve ilki epey yakından, yaklaşık on adımlık bir mesafeden başlıyordu. Ganşuk öncelikle en yakındaki çifti hedef alacak ve bu hareketi mesafeleri daha kolay kestirmesini sağlayacaktı. Tarbagatay’ın da aynı taktiği kullanacağı fikrindeydi, fakat dağlı okçunun hızlı atış yapmakla gelecek ilave puanın cazibesine kapılacağından da şüpheleniyordu. Kendisiyse o puandan şimdiden vazgeçmişti çünkü Tarbagatay’ın kendisinden hızlı olduğunu biliyordu, bu nedenle ondan daha isabetli atışlar yapması gerekecekti.

“Sessizlik,” diye buyurdu Sübegey arkasındakilere. Toplanan askerler gevezeliği yeterince çabuk kesmeyince de sesini yükseltti. “Kapayın çenenizi, sizi gidi hergeleler!”

Ganşuk başını sola döndürüp Tarbagatay’a bir göz attı. Dağlı okçu onu minik bir sırıtışla mükâfatlandırdı. “Hazır mısın?” diye sordu Tarbagatay. Ganşuk kafa salladı. Kalabalık nihayet sessizliğe büründüğü sırada Ganşuk dikkatini tekrar poligonun ilerisine yöneltti. Sabah güneşi hedeflerin üzerindeki kırmızı boyayı ışıldatıyor, yokuştan yukarıya hafif bir rüzgâr esiyordu. Şartlar mükemmeldi.

“Okçular!” diye haykırdı Sübegey. “Hazırlanın!” Ganşuk yayını kaldırıp kirişi kulağına kadar çekti. Omuzları gergindi, gevşemeye çalıştı. İlk hedefine odaklanmak için uğraştı ama sanki ortada bir terslik vardı. Yüzünün sol yanından akan bir damla ter neredeyse gözüne kaçıyordu, delikanlı hızla gözlerini kırpıştırdı.

“Ateş!” diye bağırdı Sübegey. Tarbagatay hafif bir homurtuyla okunu saldı.

Ganşuk ise bir adım geri çekildi.

Delikanlı bir fısıltı, havayı yaran bir okun o titrek ıslığını işitti. Siyah bir bulanıklığın solundan sağına doğru geçip gittiğini görmekten çok hissetti. Hiç düşünmeden öne çıkıp yan tarafa döndü, bu esnada da Tarbagatay’ın irkilmesine ve ikinci atışını yaparken bocalamasına sebep oldu. Ganşuk genç dağlıyı görmezden gelerek nehrin karşısına bakındı.

Geri çekilmeseydi kendisine saplanacak olan okun kaynağını aradı.

Arkasındaki kalabalıktan sesler yükseliyordu, üstelik de söylenenlerin hepsi hoş şeyler değildi ve Tarbagatay kocaman açılmış gözlerle poligonun kenarından geri çekilmişti. Ganşuk dikkatini dağıtabilecek her şeyi yok sayarak Munokhoy’a dair bir iz bulmaya çalıştı.

Munokhoy oralarda bir yerdeydi. Ganşuk oku hayal etmemişti.

“Ganşuk, dur.” Sübegey onun dikkatini çekme derdindeydi. “Yayını indir.”

Ganşuk genzinden bir hırıltı koyuvererek kollarını indirdi ve kirişi yavaşça saldı. Gözleriyle ger sırasını taramayı sürdürerek bir hareket aradı. Sonunda vazgeçip tuttuğu nefesini bıraktı. “Kusura bakma Tarbagatay,” dedi, dağlı okçuya bakarak. “Yaptığım şey centilmenliğe aykırıydı. Ben...” Münasip bir açıklama düşündü. “Güneş bir anlığına gözümü kamaştırdı. Başım döndü.” Kısa bir kahkaha attı. “İlk atışından öyle çok korktum ki bir çatışmanın ortasındaymış gibi hissettim.” Tarbagatay’ın bir kaşı kalkmasına rağmen yüzündeki ve omuzlarındaki gerginlik yerini korudu. “Sen kötü bir yalancısın Ganşuk.” “Pöh,” dedi Ganşuk, bu iddiaya boş vererek. “İlla bir şeyde kötü olacaksan varsın yalan söylemek olsun, değil mi?”

Tarbagatay hafifçe gülümsemeyi becerdi.

Ganşuk yeniden ger sırasına göz gezdirdi. “Yeniden deneyelim mi?” diye sordu, bir yanı nehrin karşısına koşmayı ve kaypak Munokhoy’u aramayı istese de. “Harikulade atışlarından daha az korkacağıma söz veriyorum.”

Kalabalıktaki biri gürültüyle homurdandı, araya başka bir ses karıştı. “Aynı şeyi yine yaparsa yayı senin olsun.”

Ganşuk kafa sallayarak bu öneriyi kabul etti. “Makul bir istek. Adam gibi atış yapmazsam yayımı alabilirsin.”

Tarbagatay ilgisiz gözükmeye çalıştıysa da bakışları Ganşuk’un yayında oyalandı. “Sanırım tekrar denemekten bir zarar gelmez,” dedi.

Ganşuk kalabalığı işaret etti. “Rakibime iki ok daha verin,” diye seslendi.

“Bir tane yeter,” diye düzelten Tarbagatay parmağıyla ileriyi işaret etti. “İlk atışı geçerli sayacağız.” Genç dağlının ilk oku en yakındaki hedefin kırmızı kalbini tam ortadan vurmuştu.

“Kabul,” dedi Ganşuk, gözlerini kısıp hedefe bakarak.

Hemen bir ok temin edildi ve Sübegey yeniden geri saydı. İsabetliliğe önem veren Ganşuk ağırdan aldı ve rakibinin acele etmeyeceğini bilen Tarbagatay da atışlarına özen gösterdi. Buna rağmen her iki okçunun sadağı da çok kısa bir sürede boşaldı.

“Tarbagatay’a fazladan bir puan,” diye seslendi Sübegey. Her iki adamın performansından memnun kalan kalabalıktan bir tezahürat yükseldi. “Şimdi gidip oklara bakalım,” dedi Sübegey ve kalabalık Tarbagatay ile Ganşuk’u da içine alarak ilerledi.

Ganşuk etrafından dolaşılmasına izin verdi. Adamların çoğu geçip gittikten sonra da sağına dönüp düz bir çizgi üzerinde yürüdü ve kara bir okun düz sapını bulmak için yeri taradı.

Fazla yürümesi gerekmedi. Munokhoy’un oku güdük otların arasına gömülmüştü ve yalnızca sapının kısa bir parçası ile tüylü ucu görünüyordu. Ganşuk arkasına bakarak okun havada izlediği yolu kestirmeye çalıştı ve Munokhoy’un muhtemelen hangi iki ger in arasından atış yaptığını ölçtü. Sonra da kasten sapa basarak onu çizmesinin altında kırdı ve diğerlerinin yanına döndü.

Ger’inin kanatları ölü bir adamın gevşek ağzı gibi açık duruyordu. Ganşuk içeride neyle karşılaşacağını kolaylıkla tahmin etti. Çadırın girişiyle aynı hizada değil de biraz yanda duraklayıp bir kez daha etrafına bakındı ve çevrede herhangi bir anormal hareket olup olmadığını kontrol etti.

Okçuluk poligonundaki olaydan beri Munokhoy’un izine rastlamamıştı ama bunun fazla bir anlam ifade etmediğini biliyordu. Eski Torguud komutanı onu izliyor, kamp boyunca peşinde geziyor, saldırmak için fırsat kolluyordu.

Munokhoy’un şimdiye dek açık açık saldırmaması başka bir Moğol’a, özellikle de ölümünün Kağan tarafından fark edileceği birine suikast düzenlemenin sonuçlarından hâlâ haberdar olduğunu gösteriyordu. Ve bu durum eski komutanı bazı açılardan daha tehlikeli kılıyordu.

Kimsenin kendisini izlemediğinden emin olan Ganşuk ger ine yaklaşıp ihtiyatla içeri baktı. Tahmin ettiği gibi tüm eşyaları darmadağındı. Munokhoy buraya uğramış ve öfkesini Ganşuk’un eşyalarından çıkarmıştı. Ganşuk sidiğin o ekşi kokusunu alınca yüzünü ekşitti. Munokhoy tüm gömleklerini yırtmakla ve bütün su tulumlarını kesmekle kalmayıp her şeyin üstüne işemişti.

Ganşuk iç geçirdi ve sakince ger’inin kanatlarını yerine bağladı. Karakurum’a atındaki bir çift eyer torbasına sığacak kadar eşyayla gelmişti; hayatını yine o şekilde idame ettirebilirdi. Munokhoy’un adice tahribatı bir bakıma lütuf bile sayılabilirdi, çünkü Ganşuk’a gerçekte kim olduğunu hatırlatmıştı. Karakurum’dayken elde ettiği giysilerin çoğu açık bozkırlarda pek de kullanışlı değildi ve ne gariptir ki Ganşuk o eşyaların ağırlığından kurtulduğu için kendini daha özgür hissediyordu.

Ben bir Moğol savaşçısıyım. Açık havaya, ayaklarımın altındaki bozkırlara ve başımın üstündeki Ebedi Mavi Gök’e aidim. Başka bir şey istemiyorum.

Bıçağına, kılıcına, yayına ve atına hâlâ sahipti. Yolculuğun ilk gecesinde en sevdiği ceketinin içine minik bir cep dikmişti: lakeli küçük kutu ve tomurcuk için bir ev. O sırada neden böyle bir şey yaptığını fazla düşünmemişse de artık buna memnundu.

Minik tomurcuğun önemini anlamıyordu, fakat hem şaman hem de Ögeday için bir anlam ifade ettiği belliydi. Hatta Kağan’ın bu yolculuğa çıkma sebebi bir bakıma tomurcuktu. Ögeday ona layık olduğunu bir kez daha hissedene dek delikanlıdan tomurcuğa sahip çıkmasını istemişti. İyi de neye layık? Bunun bir önemi yoktu; Ganşuk’un görevi tomurcuğu güvende tutmaktı.

Ganşuk dövüşçü kafeslerinin yanından geçtiği sırada akşamüstü gölgeleri iyice uzamıştı. Artık kafeslerde sadece altı esir kalmıştı ve hepsi de Kağan’ın keyfi için düzenlenen son dövüşlerde hafif yaralar almıştı. Kızıl saçlı dev, kafakola aldığı rakibi o durumdan kurtulmak için can havliyle dişlerini kullanınca, sol önkolundan iri bir parça yitirmişti. Sakalını ören dövüşçüyse neredeyse bir gözünden olmuştu.

Ganşuk, Haakon’un kafesinin önünden geçerken sarı saçlı Batılının sakin ve yavaş hareketlerle üst gövdesindeki kasları çalıştıran bir dizi egzersiz yaptığını gördü. Delikanlı yırtık pırtık gömleğini çıkarmıştı ve göğsündeki kesik kızarıp şişmişti; fakat yara iltihaplanmış gibi gözükmüyordu. Yanağındaki morluk da biraz solmuştu.

Delikanlı Ganşuk’u fark edince geleneksel bir selamla ellerini bitiştirdi. Gencin yerel âdetleri öğrenme çabaları nedeniyle keyfi biraz yerine gelen Ganşuk da ona aynı şekilde karşılık verdi. “Hai, Haakon,” dedi. “Yaran iyileşiyor mu?”

“Evet, Ganşuk kardeş,” diye cevapladı Haakon. “Ben değerli bir ineğim.” Aksanı eskisinden daha iyiydi.

Ganşuk kendini sırıtmaktan alıkoyamadı. “Öylesin.”

“Bir dahaki sefere bana da bıçak?”

Ganşuk başını iki yana salladı. “Üzgünüm. Ben—” O anda Haakon’un kendisiyle konuşmadığını fark etti ve Kuzeylinin bakışlarını takip ettiğinde birkaç adım gerisinde duran gri saçlı bir Moğol’la karşılaştı. Ganşuk adamın geçmişini bir çırpıda okudu: bacaklarındaki hafif çarpıklık, gözlerinin etrafındaki derin çizgiler ve kararıp yaşlanmış bir ten. Bu adam tüm ömrü boyunca ata binmişti.

“Bir süredir dilimizi bildiğinden kuşkulanıyordum,” dedi gri saçlı adam, gelip Ganşuk’un yanında dururken.

Şaşkına dönen Ganşuk esir ile gri saçlı süvari arasında az önce ne geçtiğini anlamaya çalışıyordu. “Sen de kimsin?” diye sordu.

“Adım Alçik,” dedi süvari. “Cengiz Han kabileleri bir araya getirdiğinde bunun yaşlarındaydım. O zamandan beri imparatorluğa hizmet ediyorum.” Dikkatini Ganşuk’a yöneltti. “Kozelsk’teydin,” dedi. “Batu Han’la beraber.”

“Olabilir,” dedi Ganşuk.

Alçik gözlerine yansımayan bir tebessüm etti. “Öyleydin. Kapıları açtın ki Han’ın ordusu ölen kardeşlerinin intikamını alabilsin.”

Ganşuk irkildi. “Yanılıyor olmalısın,” dedi. “Ben sadece bir izciydim. Asla...”

Haakon pür dikkat kendisine bakarak yüzünü incelemekteydi. Sertçe yutkunan Ganşuk yüzeye çıkma tehdidinde bulunan Kozelsk anılarını bir kenara itti ve konuyu değiştirdi. “Hitaylıya o bıçağı sen verdin.”

Alçik kafa salladı. “Evet.” Haakon gibi o da Ganşuk’u yakından inceliyor, itirafı nasıl bir tepki yaratacak diye genç savaşçının gözlerine bakıyordu.

“Niye?”

“Bunun nasıl dövüştüğünü, eline fırsat geçerse ne yapacağını görmek için.”

“Ne için bir fırsat?”

“Torguudların komutanı... Namkay... çok iri bir adam,” dedi Alçik. Yumruğunu kaldırıp Haakon’a gösterdi. “Eli de kocaman, değil mi?”

Haakon bir elini kaldırıp morarmış yanağına dokundu. “Kocaman el,” diye tekrarladı.

Alçik yumruğu sıkılı vaziyette kafese kadar yürüdü. “Seni tanıyorum, Skjaldbrceöur” Elini açıp kafesin parmaklıklarına bir şaplak attı ve Haakon’un tepkisi karşısında sırıttı. Sonra peşinden gelmesi için Ganşuk’a işaret etti, delikanlı bir soru sormak üzere ağzını açtığında başını iki yana salladı. Gri saçlı adam tekrar konuşmadan önce son kafesin de geride kalmasını bekledi. “Oğlan çok dikkatli dinliyor,” dedi açıklama niyetine. “Kafesinden bizi gözetliyor”

“Söylediğin o kelime... Skold—”

“Skjaldbroeöur” diye düzeltti Alçik.

“Anlamı ne?”

“Kozelsk, Batu Han’a ne kadar direnebildi?” diye sordu Alçik, Ganşuk’u duymamışçasına. “Yedi hafta mı?”

“Onun gibi bir şey,” cevabını verdi Ganşuk, konunun değişmesine biraz sinirlenerek. “Tam hatırlamıyorum.”

“Peki o şehirde kaç tecrübeli dövüşçü vardı? Kapılar açıldığı zaman karşınızda kaç tane deneyimli savaşçı buldunuz?” Ganşuk’un göğsünü dürttü. “Sen kaçını öldürdün?”

Ganşuk dilini ağzının içinde döndürdü. “Bir avuç,” diye yalan söyledi.

Alçik dudaklarını büzdü. “Bir avuç mu? Batu ordusuna kenti dümdüz ettirdi ki reddedilmekten duyduğu öfke Batı’nın kafasına dank etsin. Ama hasar bir kere verilmişti. Şehirde ufacık bir garnizon vardı ve halkın geri kalanı yaşlı adamlardan, kadınlardan ve çocuklardan ibaretti. O garnizon Kağan’ın koskoca ordusuna neredeyse iki ay direndi. Batu, Karakurum’a haber gönderip daha çok adama ihtiyaç duyduğunu, Batı’nın çok bereketli olduğunu ve ordusunun yağmaladıkları tüm ganimetleri taşımaya yetmeyeceğini söyledi. Ama doğruyu söylemedi, değil mi? İmparatorluğun orduları gevşemişti. Düşmanlarının Moğol İmparatorluğu bayraklarını gördükleri zaman korkup kaçmalarına alışmışlardı. Batu’nun ve de diğer hanların görmediği tehlikeyi Subutay gördü.” Alçik başıyla Haakon un kafesinden tarafı işaret etti. “Onun gibi başkaları da var. Diğer Skjaldbroeõurlar. Bize boyun eğmeyecekler. Bizimle savaşmaktan asla vazgeçmeyecekler.”

“Sen onlarla savaştın,” dedi Ganşuk, Alçik’in önceki soruya dolambaçlı da olsa bir cevap verdiğini fark ederek.

Alçik başıyla onayladı. “Sadece on tanesi bütün bir jaghun’un hakkında geldi. Tek bir adam kaybettiler. Onu da ben öldürdüm. Su aldığı sırada arkadan gizlice yaklaşıp boynunu kırdım.” Neşeden yoksun, kısa bir kahkaha attı. “Sonra da kaçtım.”

“Bunda utandacak bir şey yok,” dedi Ganşuk.

“Senden takdir beklemiyorum çocuk.” Alçik yine Ganşuk’un göğsünü dürttü.

Ganşuk adamın parmağını tutup geri itti. “Zaten ben de etmiyordum,” diye tersledi.

Alçik anırırcasına güldü ve Ganşuk’un koluna dostane bir şaplak attı. “Düşmanlarını dostlarınla karıştırmamaya bak genç midilli” dedi. “Yanlış insanlara kızarak uzun yıllar geçirdim ve o yıllar bir çırpıda geçip gitti. Peki elimde ne kaldı?”

Ganşuk darmadağın edilmiş ger’ini anımsadı ve öfkesi dindi. “Özür dilerim saygıdeğer keçi” derken ses tonu sadece birazcık alaycıydı.

“Kağan yarın sabah avına çıkacak,” dedi Alçik. “Sen ve ben de ona eşlik edeceğiz. Ava giderken av olmamak için gözümüzü dört açmalıyız.”

“Elbette,” dedi Ganşuk, kafa sallayarak. “Sana katılmak benim için bir şereftir.” İçten içeyse karnı büzüştü. Av olmak. O zamana kadar Munokhoy’un hakkından gelmezse Lian savunmasız kalacaktı. Genç kadını uyarmak zorundaydı.

Alçik’in bambaşka bir şeyden bahsettiğini ancak bir süre sonra anlayabildi.

İkisini de öldüreceğim, hem midilliyi hem de keçiyi.

Ger’inde bağdaş kurup oturmakta olan Munokhoy bir dilim tuzlanmış eti sakince çiğniyordu. Planlarla ve fikirlerle dolu olan zihniyse kıpır kıpırdı. Ger’indeki yegâne ışık kaynağı, metal bir maltızda dans eden ufak bir alevdi. Duvarlarda gölgeler geziniyor ve bir şenlikteki ürkütücü suretler gibi Munokhoy’un içinde hissettiği ürpertici hazla uyumlu olarak oynaşıyorlardı.

Bütün gün Ganşuk’un peşinde dolanmıştı ve okçuluk müsabakasında attığı tek bir okun dışında varlığını hiç belli etmemişti. Ganşuk nihayet harap vaziyetteki ger’ine geri döndüğünde Munokhoy kıkırdamamak için yumruğunu ısırmak zorunda kalmıştı. Ganşuk’un tulumlarındaki tüm suyu içmek ve onları bıçağıyla kesmek ne kadar da zevkli olmuştu ama! Hele yarım saat sonra aynı sıvıyı aynı yerde dışarı atmak daha da çok haz vermişti. Hiçbir şey çalmadım, diye düşünmüştü, uyku postlarının ve yırtık giysilerin üstüne işerken.

Gri saçlı ahmak ile Ganşuk esir kafeslerinin yakınlarında konuşurken onları dinlemiş ve Hitaylıya bıçağı veren kişinin Alçik olduğunu öğrenince hiddetini bastırmakta zorluk çekmişti. Munokhoy ilk dövüşün ardından Ganşuk’un kendisini utandırmak için tehlikeli bir dalavereye başvurabileceğini düşünmüş ve öyle bir planın hazırlandığına dair bir ipucu aramıştı. Fakat Ganşuk’un bir suç ortağının olabileceğinden hiç şüphelenmemişti. Yaşlı adam tilki gibi kurnazdı ve bir esire bıçak vermek tehlikeli bir taktikti. Planları kolaylıkla ters tepebilirdi ama şansları yaver gitmişti.

Lâkin o şans yarın tükenecekti. Her ikisi de Kağanla beraber ava çıkacaktı. Ormandayken her şeyi halledebilecek kadar zamanı olacaktı ve böylece Munokhoy’un şerefine sürülen leke de ortadan kalkacaktı. Kağan o boşboğaz güreşçiyi terfi ettirmenin ne kadar kötü bir karar olduğunu görüp Munokhoy’un kıymetini bilecekti.

Yarın, diye zevkle aklından geçirdi Munokhoy. Yarın ikisini de öldüreceğim.

43.BÖLÜM

DÜŞMAN KAMPINDA

Mızmız Livonyalı, Gül Şövalyelerinin dernek evinden kaçmaya başlayınca Tegusgal gülmeden edemedi. Nereye gittiğini sanıyor ki? Atının sahiden de Moğol avcılarımdan kaçabileceğini mi düşünüyor? Livonyalı Heermeister dernek evinden hızla uzaklaşırken Tegusgal başını iki yana salladı ve olası bir avı daha da zevkli hale getirmek için adamın uzaklaşmasına izin verip vermemeyi şöyle bir düşündü. Sonra da, içlerinden bazıları kaçan şövalyenin peşinden ok atarken, askerlerine göz gezdirip iç geçirdi. Adamları huzursuz ve tedirgindi; biraz eğlenmek morallerini düzeltirdi. Tegusgal bir ıslık çalarak onlara akılsız Heermeister in peşinden gitme izni verdi.

Adamları heyecanlı tazılar gibi viyaklayarak atlarını ormana sürdüler.

Tegusgal geride kalan rahibe bakarak hançerinin kabzasını okşadı. “Lütfen, lütfen,” diye tir tir titreyerek yalvardı adam, Tegusgal atını dürterken. “Hayatımı bağışlarsan Tanrı seni mükâfatlandırır.”

“Ben senin tanrına inanmıyorum,” diye ona hatırlatan Tegusgal atını adamın yanında durdurdu.

Sızlanan rahip altına kaçırırken atı homurdanıp silkindi. Tegusgal adamın yüz kızartıcı dehşeti karşısında burun kıvırdı ve bıçağını özensizce savurarak rahibi susturdu.

Rahibin gözleri yuvalarından uğradı. Boynundaki yaradan akıp cüppesini kaplayan ve taktığı tahta haça bulaşan kanı durdurmaya çalıştı. Tegusgal adamı itti ve rahip kollarını savurarak atından düştü.

Tegusgal bıçağını rahibin eyerinin altındaki battaniyeye sildi, sonra da binicisiz atın sağrısına bir tokat attı. Hayvan muhtemelen pis kokulu ve mızmız binicisinden kurtulduğuna sevinerek oradan dörtnala uzaklaştı. Tegusgal bıçağını kınına soktu ve atını mahmuzladığı gibi hem can çekişen rahibi hem de boş dernek evini geride bırakarak adamlarının peşine takıldı.

Kısrağı askerlerinin ve avlarının peşi sıra ormanda gümbür gümbür koştu. Budala şövalye kaçarak dünyanın en iyi avcılarını kendini kovalamaya davet ettiğini anlamıyordu. Her bir Moğol savaşçısı at sırtında av kovalamayı, ondan daha uzun süre dayanmayı ve avı yorgun düştüğünde onu alaşağı etmeyi bilirdi. Heermeister bir Moğol avından kaçmaya çalışmanın ne kadar anlamsız olduğunu yakında öğrenecekti.

Tegusgal avcılarından çok kısa bir süre sonra ormandan dışarı fırladı. Adamları geniş bir yay şeklinde tarlalara yayılmışlardı. Heermeister in atı iri ve kuvvetliydi; açık arazide Moğol midillilerinden daha hızlı koşabilirdi. Fakat Tegusgal o hayvanın kendi binekleri kadar takatli olmadığını biliyordu. Eninde sonunda bitkin düşecek ve adamları aradaki mesafeyi kapatacaktı. Hızlı süvarilerinden bazıları daha şimdiden ok menziline girmek üzereydi.

Takip uzun sürmeyecekti. Hatta Heermeister köprüye ulaşmadan önce ona yetişmiş olacaklardı.

Tegusgal kaşlarını çattı. İleride duman, akşamüstü göğüne doğru yükselen simsiyah sütunlar vardı. Atının dizginlerini şaklatarak onu daha hızlı gitmeye zorladı ve Hünern köprüsünden önceki son yamacın zirvesine çıktığında dumanın kaynağını gördü.

Köprüye kalın kalın duman bulutları saçan fıçılar yerleştirilmişti. Heermeister atından inmişti ve fıçılardan biriyle cebelleşiyordu. Adamın onu itmeye çalışır gibi bir hali vardı.

Tegusgal’ın adamları yavaşlamamıştı. Fıçıları ve çabalayan budala şövalyeyi onlar da görmüşlerdi. Aralarından bazıları daha şimdiden eyerlerinde doğrularak şövalyeye ok atıyor, onu işini tamamlamaktan alıkoymaya çalışıyordu.

Tegusgal başını iki yana salladı. Ortada bir terslik vardı. Fıçıları oraya Heermeister koymuş olamazdı, böyle bir şeye vakti yoktu. Adam atını köprüden geçirebilmek için onları kenara çekip kaçmaya çalışıyordu O zaman fıçıları kim koydu? diye merakla düşündü Tegusgal. Ve niye?

Toprak ağır toynakların gümbürtüsüyle sarsılmaya başlayınca cevabını aldı. Sağındaki ormandan atlı bir birlik çıktı. Günışığı kocaman aygırların sırtındaki binicilerin çıplak silahlarından ve cilalı miğferlerinden yansıdı. Siyah ve beyaz renkli hayvanlar Batıya özgü savaş atlarıydı; süvarilerin kalkanları kırmızı ve beyaz haçlarla kaplıydı. Tegusgal’ın toplanma çağrısı Batılı şövalyelerden yükselen savaş naraları arasında kaybolup gitti.

Tuzak kapanmıştı. Tegusgal’ın avcıları Tapınak ve Hospitalye şövalyelerinin toplu hücumuna karşı hazırlıksızdı. Şövalye birliği, Tegusgal’ın adamlarına yandan dalıp atlıları dört bir tarafa dağıttı. Moğollar hazırlıksız yakalanmıştı; nehrin ve şövalyelerin saldırısı arasında sıkışıp kalmışlardı. Ne sayıları ne de atlarının efsanevi hareket kabiliyetleri bu ezici hücum karşısında bir anlam ifade ediyordu. Tegusgal bineğinin yönünü şiddetli çatışmadan öteye çevirdi. “Nehre doğru geri çekilin!” diye bağırdı, topuklarını hayvanın gövdesine gömerken. Savaşın hengâmesinde kimse onu duymadı. Çelik çeliğe çarptı. İnsanlardan çığlıklar yükseldi. Atlar kişnedi. Oklar havada ıslık çaldı.

Bütün adamları ölecekti. Bu tam bir hezimetti. Oradan kaçmak, gidip Ongun Han’ı uyarmak zorundaydı. En büyük korkusu gerçek olmuştu: Hünern şövalyeleri direnişe geçmişti.

Ordo Militum Vindicis Intactae şövalyeleri, kamplarının girişini geri almaya kararlı olan Moğol saldırganlarla çatışmaya girdikleri sırada Kalkan-Biraderlerinin yükselip alçalan savaş narası tıpkı bir yıldırım düşmeden önce havada biriken enerji misali dalgalandı. Kalkan-Biraderleri birliğinin ön safında yer alan Rutger’ın kılıcı bir muhafızın savunmasını aştı ve Moğol’u boynundan göğsüne kadar biçti.Levazım subayı kılıcını geri çekerken gurultular çıkaran adam silahı tutmaya çalıştı, sonra da kanla kaplı toprağa yığıldı. Rutger sağındaki adamını kontrol ederek rakibine yenik düşmeyeceğinden emin oldu, sonra da soluna dönerek kıvrık palasını başının üstüne kaldırmış aşırı hevesli bir Moğol’a doğru kılıcını savurdu. Yalım Moğol’un gövdesine, zırhının zayıf olduğu bölgeye, koltukaltının hemen aşağısına denk geldi ve derinlere kadar saplandı.

Rutger hiç olmadığı kadar coşku doluydu. Biraderleriyle omuz omuzaydı ve enerjileri hepsini bir araya toplayıp çok kollu, dehşetengiz bir canavar haline getiren somut bir kuvvetti. Hepsi de tek bir vücut gibi nefes alıyordu; hepsi de tek bir dövüşçü gibi hamle yapıyor, savunmaya çekiliyor ve karşılık veriyordu. Her bir adam yanındakini koruyordu ve hiçbiri acı, yorgunluk yahut korku hissetmiyordu.

Kapının daracık boğazında, etrafları düşmanlarının kanlı cesetleriyle çevrili halde duruyorlardı. Eşzamanlı hareket eden kılıçların oluşturduğu ışıltılı bir halka kampın girişini koruyor, bir yükselip bir alçalıyor, iki yana da dans edercesine gidip geliyordu. Yukarıdaki gözcü kulelerine konuşlanmış Kalkan-Biraderleri okçuları da Moğol ana kuvvetinden ayrı düşenleri rahatsız ediyor, yanlarındaki arkadaşları ansızın yere yığılıp bir daha ayağa kalkmadığında irkilerek bocalamalarını sağlıyorlardı.

En sonunda Moğollar yaralarını sarmak, ölülerini saymak ve bir sonraki saldırılarını planlamak amacıyla çadırlarına ricat ettiler. Ellerindeki yoğun acı, nihayet sesini beynine duyurabildiğinde Rutger kolunu indirdi. Levazım subayı kılıcını -Andreas’ın kılıcını- düşürecek gibi olduysa da acıya direndi ve kabzayı sıkıca tutmayı sürdürdü. Daha beteriyle de karşılaştım, diye kendini teselli etti. Ve hâlâ ayaktayım. Gözlerini şövalye hattının üzerinde bir ileriye bir de geriye gezdirdiğinde henüz aralarından hiç kimsenin eksilmediğini gördü. Kalkan-Biraderleri’nden hiçbiri ölmemişti; fakat bu kadar kısa bir incelemeyle her adamın üstündeki kanın ne kadarının düşmana ait olduğunu kestirmek mümkün değildi. Bazı yaraların savaş coşkusu dinene kadar hissedilmeyeceğini biliyordu.

“Silahlarınızı ve zırhlarınızı gözden geçirin,” diye bağırdı, çatlak bir sesle. “Talihiniz için Bakireye teşekkür edin,” Moğol çadırlarına tekrar göz gezdirdi, “ve yeni bir saldırıya hazırlanın.”

Tek yapmaları gereken ötekiler gelene kadar kapıyı tutmaktı. Ondan sonra çatışmayı gerçek anlamda Han’a kadar taşıyabilirlerdi.

Mızraklı Moğollar yaklaşırken Styg sol ayağının üstünde dönüp arkasını Moğol çadırlarından birine verdi. Sayıca üstün bir kuvvetle karşı karşıyaydı ve kılıcını uzak tutabilecek silahlar kullanan üç kişiyle dövüşecekti, fakat mümkün olduğunca çok adamı yanında götürmeden ölmeye hiç niyeti yoktu. Ordo Militum Vindicis Intactae nin tam bir çırak şövalyesi olmayabilirdi ama daha önce de Bakire adına savaşmıştı. Ölümü hasımlarına pahalıya patlayacaktı.

Styg dernek evindeki eğitim seansları sırasında Andreas’ın aynı anda birden fazla acemiyle kapıştığını pek çok kez görmüştü. Hem Feronantus hem de Taran tüm genç dövüşçülere aynı temel savaş düsturunu belletmişti: Daha çok kişi, şaşkınlık yaratmak için daha çok fırsat demektir. Yalnız bir dövüşçünün belirgin bir avantajı vardı: diğer herkes düşmandı. Müttefiklerinin nerede durduklarına veya neyi planladıklarına kafa yorması gerekmezdi.

Önce ortadaki saldırdı. Adam, üçünün arasında en uzun boylu ve erişim mesafesi en geniş olan kişiydi. Styg içinden Bakireye bir dua edip saldırganına doğru atıldı. Uzunkılıcını sağdan sola doğru savurarak yalımının yassı yüzüyle mızrağı kenara itti ve böylece soldaki Moğol’un hamlesini bozdu. Sonra da kılıcını hızla geri çekip kolunu olabildiğince -başka bir kılıç dövüşçüsüyle kapışsaydı yapacağından çok daha fazla- ileri uzatarak öteki tarafa doğru savurdu. Yalım sağındaki Moğol’un suratını keserek yanaklarını yardı ve burnunun ucunu doğradı.

Ortadaki adam silahını toparlamaya çalışırken az önce kenara ittiği mızrak bir yay çizerek gerisingeri üzerine geldi. Bu bir dövüşçünün refleks icabı yaptığı, öngörülebilir bir hareketti. Styg de böyle bir hamle bekliyordu ve silah üstüne gelirken sol elini kılıcının kabzasından çekip mızrağın sapını yakalamaya çalıştı. Moğol çabuk tepki göstererek mızrağı hızla geri çekti ve Styg’in erişim mesafesinden çıkardı.

Ansızın, az önce suratını mahvettiği Moğol’un hâlâ ayakta durduğunu fark etti Styg.

Yüzü kanla kaplı, korkunç bir maskeye dönmüş olan Moğol, kuşağından bir hançer çıkarıp Styg’in üstüne atılırken bir nara attı. Hançerin yalımı Styg’in cüppesini yarıp alttaki zincir zırha sürttü ve Moğol tekrar saldıramadan önce Styg adamı zırhından tutup yakınına çekti. Başını aşağıya doğru savurarak miğferini Moğol’un zaten harap haldeki suratına indirdi ve tatmin edici bir çatırtının ardından adamı iterek uzaklaştırdı. İçinden, Otur oturduğun yerde, demeyi de ihmal etmedi.

Başka bir şey düşünmesine zaman yoktu. Pozisyonu bozulmuştu ve kılıcını kaldırmaya çalışırken diğer iki Moğol’dan biri ona hızla çarptı. Styg adamla birlikte yakınlardaki çadırlardan birinin üzerine doğru devrilirken kılıcı elinden kayıp düştü. Silahının kaybı için yas tutmaya vakit harcamadan rakibinin ellerinin arasında kıvrandı ve adamı kavramaya çalıştı. Moğol homurdanarak dişlerini sıktı ve Styg’i bir oyuncak bebek gibi sarstı. Sonra da delikanlıyı ayakta kalmayı başaran çadırın üzerinden kaldırdığı gibi yere çaldı. Styg yuvarlanmaya çalıştı, fakat ellerini zamanında önüne getiremedi ve sarsakça yere serildi.

O sırada kılıcını gördü ve ona doğru atılmak istedi. Çabalarının karşılığında da karnına bir tekme yedi. Zincir zırh, keskin silahlara karşı iyi bir korumaydı ama bu gibi ezici darbeleri engellemekte pek bir işe yaramazdı. Midesi ağzından dışarı fırlamaya çalışan Styg iki büklüm oldu.

Ayağa kalkması gerekiyordu. Yerde yatarken hasımlarını yenemezdi. Kılıcına bir ulaşabilse...

Ama silah çok uzaktaydı. Onunla kafa bulurcasına uzak...

Moğol ona bir tekme daha attı ve delikanlı sol tarafında bir şeyin çatladığını hissetti. Sırtüstü dönüp saldırganlarına baktı. Biri mızrağını kaldırıp Styg’i suratından şişlemeye hazırlanıyordu.

Mızraklı Moğol ansızın öksürdü ve ağzından kıpkırmızı kanlar fışkırdı. Adam başını aşağı eğip göğsünden dışarı fırlamış kanlı kılıca baktı, kıvrık kılıcın sertçe çekilip çıkarılmasıyla birlikte de sarsılarak yere yığıldı. Arkadaşı kendi kılıcına davrandı, silahını kınından yarı yarıya çıkarmıştı ki kanlı kılıç havada savrularak adamın gırtlağını yardı. İkinci Moğol da sendeleyip düştü ve başı Styge dönük olarak yere kapaklandı. Ağzı ölen bir balığınki gibi açılıp kapandı, boğazındaki ölümcül yaradan kan boşalırken Styge bakakaldı.

Kalkan-Biraderi’ni kurtaran kişi az önce serbest bıraktığı dövüşçüydü. Adam Styg’den yarım kelle daha kısa olmasına rağmen tıknaz bir yapısı vardı. Kalın kasları soluk ve beyaz yara izleriyle kaplıydı. Kör bir keskiyle yontulmuş eski bir tahta parçasını andıran suratıysa bir acımasızlık abidesiydi.

Adam, şişlediği Moğol’un can verdiğinden emin olduktan sonra ayağıyla onu bir kenara itti ve bir elini Styge uzattı. Yabancının nasırlı elini tutan Kalkan-Biraderi ayağa kalktı. “Teşekkürler,” dedi delikanlı ve bir elini yumruk yapıp kalbinin üstüne koydu. Dövüşçü onu bir saniyeliğine süzerek o koyu ve duygusuz gözleriyle yüzünü inceledi, sonra da göğsünden bir ses çıkarıp benzer bir hareket yaptı.

Başka bir şey söylemeye gerek yoktu.

Uzunkılıcını yerden alırken, az önce ölüme ne kadar yaklaştığını yeni yeni fark eden Styg’in bacakları titriyordu. Doğrulduğunda başı döndü ve ağzıyla burnunu aynı anda kullanarak derin, sakinleştirici nefesler aldı.

Yara izleriyle kaplı savaşçı tez adımlarla turuncu çadıra doğru yürüyordu.

Styg bir köpek gibi silkinerek neredeyse pençesine düştüğü ölüm korkusunun son kalıntılarını da üstünden atmaya çalıştı ve diğer adamın peşinden koşturdu.

Tegusgal nehre düşen tek tük oklara aldırış etmeden bineğini zorla suya soktu. Atı gittikçe derinleşen suda dengesini korumaya uğraşırken akıntı adamın bacaklarına kadar yükseldi. Nehrin ortalarına yaklaştıklarında hayvanın yüzmesi gerekecekti. Tegusgal yanan fıçıların burun sızlatıcı pusunun arasından ileriye bakarak atını karşı kıyıda karaya çıkarabileceği düz bir kesim aradı.

Adamları etrafa dağılmıştı. Nehrin önünde kısılıp kalan ve amansız şövalyelerden darbe üstüne darbe yiyen Moğol askerleri geleneksel taktiklerine başvurarak birbirlerinden ayrılmayı, saldırı kuvvetinin etrafından dolanmayı seçmişlerdi. Fakat gidecek bir yer yoktu. Ayrılmak daha küçük gruplara bölünmek anlamına geliyordu ve o grupların atlı şövalyelere karşı fazla bir şansı yoktu. Moğollar nehir kıyısı boyunca ileri geri kovalanıyor, kaçarken vahşi köpekler gibi avlanıyorlardı. Tegusgal da onlardan biriydi: canını kurtarmak için kaçan bir köpek. Öfkeyle atına çarpan akıntı onu hayvanın sırtından alıp götürmeye çalışırken Tegusgal eyerde kalmak için çabaladı.

Akıntıya teslim olursa zırhı onu batırırdı. Nehir fazla derin, karşı kıyı fazla uzaktı. Atı sonunda basacak bir yer bulamayıp yüzmeye başladı ve akıntı onları köprünün altına çekti. Kükreyen suların gürültüsü diğer tüm sesleri bastırdı. Suda sürüklenen bir beden Tegusgal’ın yanından geçip köprünün tahta desteklerine çarptı. Adam hâlâ hayattaydı ve ağzı dehşetten bir karış açılmış vaziyette köprüye tutunmaya çalışıyordu; fakat nehir onu içine çekti ve adam suda kayboldu.

Nehrin artan çalkantısının yüzeyde tutarak sürüklediği Tegusgal ile atı köprünün altından hızla fırladı. Başını karşı kıyıya doğru uzatan hayvan oraya ulaşmak için çabalarken Tegusgal’ın onu teşvik etmesine gerek yoktu. Adam dizginlere sıkıca tutunmakla yetindi ve kısa bir süre sonra toynakları yeniden nehrin dibine değen hayvanın silkindiğini hissetti. At var gücüyle kendini kıyıya atıp nehirden çıktı.

Tegusgal taşlara çarpan toynaklarınkinden daha güzel bir ses düşünemiyordu. Midillisi takırtılar eşliğinde nehir kıyısına tırmanırken zorlanarak homurdandı. Zırhından, giysilerinden ve eyer torbalarından sular boşalıyordu; Tegusgal bir an önce kurumak istiyordu. Atı zemin seviyesine ulaştığı anda dizginlere asılarak onu durdurdu. Etrafına bakası yoktu ama adamlarının ne halde olduğunu da görmeliydi. Karşılaştığı manzara karşısında içinde bir utanç ve hiddet ateşi yandı. Adamlarını yok etme işini bitirmiş olan şövalyeler köprünün yakınında toplanıyorlardı. Şimdiden fıçıları kenara çekiyor, ikili gruplar halinde onları köpründe aşağı yuvarlıyorlardı. Birlik, birkaç dakika içinde köprüyü geçip Hünern’e geri dönecekti.

Tegusgal adamların nereye gitmeye niyetli olduğunu tahmin edebiliyordu. Topuklarını atına gömüp onu Hünern’e doğru koşturdu. Efendisini yaklaşan saldırıya karşı zamanında uyaramazdı ama Ongun un oradan kaçmasına yardım edebilirdi.

Kaçmak. Tegusgal tükürerek sözcüğün ağzında bıraktığı acı tadı dışarı atmaya çalıştı. Sağ kurtulursa tüm imparatorluğun gazabını burada toplayacaktı. Şövalyelere hatalarının bedelini canlarıyla ödetecekti.

44.BÖLÜM

AYRILIK

Kağan’ın kervanının peşine düştüler. Yüzlerce at ile adama ilaveten sayısız arabanın geride bıraktığı izleri takip etmek kolaydı. İki haftalık dur durak bilmez bir yolculun ardından bozkırlardan çıktılar ve izlerin peşi sıra yüksek bir dağın çevresindeki bir ormana girdiler. Öncüler ertesi gün büyük bir kampa dair izlere rastladı ve Cnân gruptan ayrılıp Kağan’ın planını öğrenmek için kampa sızarken diğerleri ormanda bekledi.

Nöbeti Raedwulf ile Yasper tutuyordu ve genç kadının kısa süre içinde geri döndüğünü görmek onları şaşırttı. Cnân saklandıkları yerin yanından dört nala geçerken adamlar ormanı şüpheyle izlemeyi sürdürdüler. “Takip mi ediliyorsun?” diye sordu Raedwulf.

“Hayır,” dedi Cnân soluk soluğa. “Ama Feronantus’a söylemem gereken başka bir şey var.”

“Neymiş?” diye sordu Yasper.

“Haakon’u buldum,” cevabını verdi kadın.

“Haakon mu?” Yasper kulaklarına inanamıyordu.

Cnân kafa salladı. “Kağan’ın kampında esir tutuluyor.”

Diğerleri bu haberi duyar duymaz delikanlıyı kurtarma planları yapmaya giriştiler. Feronantus elinin sert bir hareketiyle tartışmaları sonlandırdı. “Kağan’ın planı nedir?” diye sordu yaşlı adam.

“Bir ayı avlayacakmış,” dedi Cnân. “Buranın kuzeyindeki bir vadide. Dün gece dev bir şölen düzenlemişler. Bu da yakında yola çıkacakları anlamına geliyor. Büyük ihtimalle sabahleyin.”

“Öyleyse hemen gidip ayıyı önce biz bulacağız,” dedi Feronantus. “Fırsatımız -tek fırsatımız- bu olacak.”

Gruba bir sessizlik çöktü. Cnân liderlerinin hemen harekete geçmelerini, atlarına binip kuzeye gitmelerini ve orada ayıyı bulup Kağan’a bir tuzak kurmalarını istediğini görebiliyordu, fakat Feronantus’un niye beklediğini bilecek kadar uzun bir süredir Kalkan-Biraderleri ile yolculuk etmişti. Herkes aynı amaca odaklandığında grup elini daha çabuk tutardı.

Ama şu anda akıllarında hâlâ başka bir mesele vardı...

“Peki Haakon ne olacak?” diye sordu Raphael.

Feronantus bu soruyu nihayet dile getiren kişinin Raphael olmasından hayal kırıklığına uğramış gibi onu sert ve sabit bakışlarla süzdü.

Yine de Cnân hekimin tüm kafaları kurcalayan bir soruyu dile getirdiğinin farkındaydı. Raphael’i liderlerinin emrini sorgulamaya iten şey küstahlık değil bambaşka bir vasıftı.

“Görevimiz Kağan’ı öldürmek,” dedi Feronantus usulca. “Kendimizi tehlikeye atıp buradaki varlığımızı belli etmenin görevimize ne faydası olur ki?”

“Peki ya sonra?” diye sordu Cnân, kasvetli sessizliği bozanın kendisi olduğuna şaşırarak.

“Sonra mı?” diye karşılık verdi Feronantus.

“Evet,” dedi Raphael. “Kağanı öldürdükten sonra.”

Yasper’dan bir inilti yükseldi. “Şimdi bunu konuşmanın sırası mı?”

“Bunu asla konuşmamalıyız,” dedi Vera, sert bir yüz ifadesiyle. “Konuşmak sadece korku yaratır. Neler olacağını hepimiz biliyoruz.”

Yasper sakalını sıvazladı. “Şey, madem öyle diyorsun, o halde şimdi bunu konuşmanın tam zamanı.” Dönüp Feronantus’a baktı. “Kağanı öldürdükten sonra ne olacak?”

“Fark eder mi?” diye sordu Feronantus.

“Bakın, siz Kalkan-Biraderleri fevkalade insanlarsınız. Metanetlisiniz. Demir gibi bir iradeye sahipsiz. Kılıçlarınızı her çekişinizde ölmeye hazırsınız. Bunun gibi intihar görevleri tam da isminize ebedi bir şan kazandıran şeyler. Ama ben?” Yasper göğsüne dokundu. “Batı’nın şehirlerini tekrar görmeye hayır demem. Paris’in baharda harikulade olduğunu duymuştum.”

Istvan burun kıvırıp yere tükürdü. “Buda,” dedi. “Paris onun yanında beş para etmez.”

Yasper parmağıyla Macar’ı gösterdi. “Grubumuzu bu denli hoş kılan da işte böyle coşkulu ifadeler. Paris mi Buda mı? İkisini de görüp buna kendiniz karar vermek istemez misiniz?”

“Ben ikisini de gördüm,” dedi Feronantus yavaşça. Yüzü taştan oyulmuş gibi ifadesizdi.

“Ben de,” dedi Eleâzar, “ve oraları tekrar görmeye hayır demem.”

Eleâzar’ın ses tonundaki bir şey Feronantus’un içine dokundu ve yaşlı şövalyenin bakışları İspanyol’a çevrildi, “önce ayıyı bulmamız gerek,” dedi. “Kağan’a bir tuzak kurmak için tek fırsatımız bu.”

“Hiçbirimiz o konuda sana karşı çıkmıyoruz Feronantus,” diye belirtti Raphael. “Bu ümitsiz görevde sana katıldık, çünkü öyle yapmanın doğru seçenek olduğuna can-ı gönülden inandık. Bize önderlik etmen, bizi zafere ulaştırman için sana güvendik. Ama bizler ağzı süt kokan, askerlikten anlamayan genç acemiler değiliz. Yasper aksini düşünse de amacımız şanlı şerefli ölmek değil, yaşamak. Görevin başarıya ulaşması eve dönmemiz anlamına gelir. Hem de hep birlikte.”

“Haakon’u öldürecekler,” dedi Cnân. “Bunu sen de biliyorsun. Kağan öldükten sonra ellerine geçirebildikleri tüm Batılıları katledecekler.” Feronantus konuşmayınca genç kadının tepesi attı. “Onu ölüme terk ediyorsun!” diye bağırdı.

Feronantus çakmak çakmak gözlerle ona doğru döndü ve iri ellerinden biriyle Bağcıyı ceketinden tutup suratına yaklaştırdı. “Emrim altındaki çok, hem de pek çok adamı ölüme gönderdim. Pek çoğunun ölümüne tanıklık ettim. Davranışlarımın ahlaki boyutu hakkında bana ders vermeye kalkma küçük Bağcı. Kararlarımın yükünü bir tek ben taşırım ve o yükün ne kadar ağır olduğunu hayal bile edemezsin.” Elini iyice sıkarak Cnân’ın gömleğini yumruğunda topladı. “Evet,” diye homurdandı, “oğlanı ölüme terk ediyorum, çünkü binlerce canı kurtarmak için buna mecburum. Hiçbir zaman tanımayacağım erkeklerin, kadınların ve çocukların canını. O insanlar adımı asla öğrenmeyecekler. Başkalarının onlar için nasıl fedakârlıklarda bulunduğunu da. Ama onları kurtarmak için oğlanın ölmesine göz yummak zorundayım.”

Feronantus genç kadını itti ve grubun geri kalanına doğru döndü. “Eğer görevimizin başarısı hepinizin ölmesine bağlı olsaydı buna göz yumardım,” diye hırıldadı. “Peşimden Doğu’ya gelmeyi kabul ettiğinizde bu riskin farkındaydınız. Bu gerçekle yüzleşmek ve kendinizi hazırlamak için aylarınız vardı. Beraber binlerce kilometre yol teptik. Düşmanlarımızın imparatorluğunun kalbindeyiz. Sayıca onlardan çok çok daha azız. Evet, büyük ihtimalle hepimiz öleceğiz.” Bir anlığına gözlerini yumdu. “Hepimiz yemin ettik,” dedi, daha nazik bir sesle. “O yemini eden az -çok az- kişinin son nefeslerini kendi yataklarında verme lüksüne kavuştuğunu bilmemize rağmen hepimiz kendimizi Bakireye adadık. Aranızda o yemini etmeyenlerse—” Gözlerini açıp dosdoğru Yasper’a baktı, “—bizden çok daha cesurlar.”

Yasper ağzını çarpıtarak başını öteye çevirdi. Cnân yaşlı şövalyenin kendisine bakmamasından memnundu; Feronantus’un bakışlarındaki güce karşı koyabileceğini sanmıyordu. Onun az önce söylediklerini kabullenmek istemiyordu.

“Herhangi birinizin yanında ölmek benim için bir şeref olur,” dedi Feronantus. “Paris’i, Buda’yı, Londra’yı, Levant’ı gezip gördüm. Kuzeyde onlarca yıl geçirip nesiller dolusu gencecik oğlanın Tyrshammar’dan ayrılmasını ve yeminlerini edip adam olmak için Petraathen’e gitmesini izledim. İçlerinden çok azı geri geldi. Ve şimdi dünyanın öteki yarısını da gördüm. Güzel bir hayat yaşadım ve görevimiz sırasında can verirsem bu iyi bir ölüm olur. Ama—” Her birine teker teker baktı, “—önümüzdeki birkaç gün içinde ölmek gibi bir planım yok.”

Raphael boğazından bir ses çıkardı. “Yani bir planın var,” dedi, sonra da başını yan yatırdı. “Yoksa bir sanrı mı?’

Feronantus ona sert bir bakış attı ve Cnân göz ucuyla Percival’in de aynını yaptığını gördü.

“Atlarınıza binin,” dedi Feronantus, ses tonuyla tartışmaya noktayı koyarak, “önümüzde aşmamız gereken zorlu bir yol daha var.”

“Hayır,” dedi Cnân usulca.

Feronantus onu duymamışçasına atına kadar yürüdü, ayağını üzengiye koydu ve eyerine çıktı. Dizginleri elinde toplayıp kıraç başını kaldırdı ve genç kadına baktı. O bakışa karşılık veren Cnân ne gözünü kırptı ne de kafasını çevirdi.

“Ben gelmiyorum,” dedi Bağcı. “Bana ihtiyacınız yok. Ben bir dövüşçü değilim. Pusunuzu kurduğunuzda ayağınıza dolanmaktan başka bir işe yaramam.”

Cnân tartışmanın uzamasını bekliyordu, hatta kendini Feronantus’tan gelecek soğuk bir ret cevabına bile hazırlamıştı. Bu da adamın tepkisini daha kafa karıştırıcı bir hale getirdi. “Bakire seni korusun küçük yaprak,” dedi yaşlı şövalye, beklenmedik bir şefkat göstererek. Değişen yüz ifadesi haşinliğinin bir kısmını yitirdi ve adamın bakışlarında derin bir özlemle karşılaşmak Cnân’ı hayrete düşürdü. “Varlığınla bize değer kattın ve ev saydığımız herhangi bir kamp ateşinin yahut şöminenin karşısında sana daima bir yer olacaktır. Benim olan her şey şenindir Cnân. Bunu kendi adıma olduğu kadar umarım diğerlerinin adına da söylüyorumdur.”

Cnân konuşmak için ağzını açtı, fakat gırtlağının çalışmadığını keşfetti. Alık alık kafa sallayarak yanaklarından aşağı süzülmekle tehdit eden gözyaşlarını bastırmaya uğraştı. Bir elini sarsakça kaldırdı. Beraber atlattıkları onca badireden sonra birbirlerinden böyle bir anda yoksun kalmak hayal ettiğinden daha ızdıraplıydı. Gruptaki yüzlerden çoğunun ifadesine bakılırsa çaresizliğinde yalnız değildi.

“Senden bir ricam var,” dedi Feronantus.

Cnân kafa salladı. “Elbette,” diyebildi.

“Kağan ava çıkana dek oğlanı kurtarmak için hiçbir şey yapma.”

Genç kadın vücudundan hıçkırık gibi çıkan bir kahkaha attı, sonra da yüzünü sildi. “Tabii ki,” dedi.

Feronantus ona gülümserken Cnân’ın içinden koşup adama sarılmak geldi. “İyi şanslar,” dedi yaşlı şövalye. “Seninle tekrar görüşeceğiz.” Bunu gelişigüzel söylemesine rağmen hiç şüphe duymuyormuşçasına sözlerinde yalın bir katiyet mevcuttu.

“Görüşeceğiz,” dedi genç kadın, onun azmini taklit etmeye çalışarak.

Feronantus dizginlerini şaklattı ve arkasına bakmaksızın kayrandan ayrıldı. Diğerleri biraz oyalandı. Her biri Cnân’a ayrı ayrı veda etti ve genç kadın yalnız kalana dek gözyaşlarına hâkim olmayı becerdi.

45.BÖLÜM

YOLLARDA

Ferenc yeterince zaman bulabilirse şehir duvarlarına kendi çabasıyla da ulaşabileceğinden emindi. Fakat Peder Rodrigo akıllıca davranarak Ocyrhoe’nun haritasına güvenmelerini önermişti. Genç kız gizlenme yerlerini, isimsiz ara sokakları, şehir muhafızlarının devriye gezdikleri yolları biliyordu. Haritadaki güzergâhı izlemek kolaydı; özellikle de kent sokakları ıssız olduğu için. Böylece delikanlının beklediğinden daha kısa bir sürede kendilerini şehir duvarlarının dışında buldular.

Şehirdeki muhafızlar bizi kovalamadıkları zaman ne kadar kolay oluyor.

Peder Rodrigo bir at arabasına koşulmuş gibi yürüyordu; her bir adımını büyük bir zahmetle atıyormuş gibi görünüyor, ancak ayağı yere bastıktan sonra vücudunun geri kalanı onu takip ediyordu.

Ferenc de bitkindi. Peder Rodrigo’ya kavuşmasının ve buna müteakiben yaptıkları kaçışın heyecanı geçmişti. Yanlarında erzak namına fazla bir şey yoktu: delikanlının yola çıkmadan evvel odadan aldığı bir battaniye, bir su tulumu ve kendi çakmak taşı. Tüm bunlar rahibin taşıdığı hırpani el çantasının içine tıkıştırılmıştı. Sabahleyin yiyecek bulmaları gerekecekti. Sabahleyin...

Ferenc rahibin niçin kaçmaya bu kadar hevesli olduğunu bir kere daha merak etti. Roma’dayken hem yiyeceği hem de başını sokabileceği bir çatısı vardı. Üstelik, Ferenc olup bitenleri doğru anladıysa, tüm Vatikan emrine amadeydi. O zaman neden şehirden alelacele kaçmak istiyordu? Şehre gelmek için aylarca yolculuk etmemişler miydi?

Ferenc rahibin aklından geçenleri bütünüyle anlamıyor, Septizodium’a kapatıldıktan sonra adamın tavırlarında ve şuurunda yaşanan değişimden endişe duyuyordu. Sanki dışarı çıkan adam içeri girenden farklı biriydi. Önündeki mehtaplı yolda düşe kalka ilerleyen bitkin rahip neredeyse bir yabancıydı.

“Dinlenmemiz lazım Peder Rodrigo,” dedi Ferenc, nazikçe. “Ama ateş yakmamalıyız. Kimsenin dikkatini çekmek istemeyiz. Yine de battaniyeyle güzelce sarıp sarmalanırsak belki geceyi üşümeden geçirebiliriz.”

Peder Rodrigo’nun cevabı sözsüz bir homurtu oldu. Çıkardığı bu ses, Mohi’nin ardından hasta geçirdiği birkaç ay boyunca kullandığı iletişim kurma yöntemlerine benziyordu. Fakat, o günlerin aksine, Ferenc onu yüksek bir ağacın korunağına götürmek istediğinde adam hiç itiraz etmedi ve neredeyse yere uzanır uzanmaz uykuya daldı. Ferenc battaniyeyi mümkün olduğu kadar ikisini de örtecek şekilde serdi, sonra da gözünü gece göğüne dikip rahibin nefes alış-verişlerini dinledi.

Üstündeki ağırlık kalkmış, diye düşündü Ferenc, gözkapakları ağırlaşırken. Mohi’den Roma’ya kadar her ne taşıdıysa o artık yanında değil. Buna rağmen hâlâ bir şey, daha hafif olsa bile en az önceki mesaj kadar değerli bir başka yükü vardı.

Ferenc bu düşünceyle beraber düzensiz bir uykuya daldı. Rüyasında ağızları kırmızı perdelerle kapatılmış mağaramsı tüneller ve o tünellere girip gözden kaybolan, upuzun zincir zırhlar kuşanmış kadınlar gördü. Kadınların hiçbiri miğfer takmıyordu ve toplamadıkları uzun saçları at yelesi gibi sırtlarına dökülüyordu.

Sabahleyin her şeyin üstü çiyle kaplıydı ve Ferenc çakmak taşıyla bile ateş yakabileceğinden kuşkuluydu. Tıpkı korktuğu gibi aç, soğuk ve ıslaktılar. Ücra bir köy bulup kahvaltı karşılığında iş yapmayı teklif etmek yiyecek aramaktan daha kolay olurdu.

“Roma’dan niye kaçtık Peder?” diye sordu Ferenc, gerinip bakışlarını taşrada gezdirirken.

“Kaçmadık evladım,” demekle yetindi Peder Rodrigo, sanki bu Ferenc’in tüm sorularını cevaplarcasına. “Şehir duvarlarının arasındayken yapamayacağımız bir görevimiz var.”

“Nedir o görev Peder?”

Peder Rodrigo delikanlıya şaşkın bir bakış attı. “Kutsal Kâse’nin gücünü serbest bırakmak tabii ki.” Yanlarında getirdiği eski püskü el çantasına dokundu.

Ferenc az önce duyduğu kelimeleri oradan çıkarıp atabilecekmişçesine bir parmağını kulağına sokup ileri geri oynattı. Kutsal Kâse mi? Peder Rodrigo’nun kalabalığın karşısında havaya kaldırdığı bir kadeh hatırlıyordu. Askerler onu yaka paça götürürken elinden düşmüştü. Acaba Kutsal Kâse o muydu? İyi de kadeh Rodrigo’ya nasıl geri dönmüştü?

“O... o ne yapar?” diye sordu Ferenc. Kalabalığın kadehe verdiği tepkiyi anımsadı: hayret ve huşu. Fakat kendisi neyin bu kadar harikulade olduğunu anlamamıştı. Eskiyip kararmış bir içki kadehine benziyordu.

“Doğru soru bu değil evladım. Sen asıl Kutsal Kâse’nin bizden ne yapmamızı istediğini düşün,” diye cevap verdi Peder Rodrigo, küçük bir tebessümle. “Bizler onun işini gören birer vasıtadan başka bir şey değiliz. Onu İtalya, Almanya ve Fransa halklarına sergilemeliyim. Onu herkese göstermeliyim ki Kâse bizden ne istediğini onlara söylesin.”

Bu ümit vaadedici yahut izah edici bir yanıt değildi. Ferenc rahibin el çantasını kuşkuyla süzdü. Çantayı bizzat düzenlemişti; oraya bir kadeh koyduğunu veya rahibin öyle bir şey yapmaya fırsat bulduğunu hatırlamıyordu. “Dün pazaryerinde ne istiyordu?”

“Benden Hıristiyanlık Âleminin halklarını coşturmamı ve onlara Moğol tehlikesini başlarından savmaya teşvik etmemi istiyordu. Benden bir kehanetin gerçekleşmesine, dünyanın sona ermesine engel olmamı istiyordu.”

Ferenc’in midesi düğümlendi. Konuşurken sesi neredeyse bir oktav yükseldi. “Moğollar mı? Hani şu Mohi’dekiler mi? Peder, sen de oradaydın. Ne yaptıklarını, neler yapabileceklerini biliyorsun. Onlarla savaşamayız. Dün pazaryerindeki herkes gelse bile. Hepimizi öldürürler!”

“Sakin ol evladım,” dedi Peder Rodrigo. “Pazaryerindeki insanların bir orduya saldırmalarından bahsetmiyorum. Tüm Hıristiyanlık Âlemini, her erkeği, her kadını, her çocuğu bir araya toplamayı ve Moğollarla tek bir vücut halinde yüzleşip kötülüklerini topraklarımızdan kovmayı kastediyorum.”

“Herkesi mi?” dedi Ferenc, sözcüğü abartılı bir özenle vurgulayarak. “Herkesi?”

“Herkesi.”

Ferenc bunu bir süre düşündü. “İyi de nasıl?” diye sordu, o kadar kalabalık bir insan topluluğunu idrak edemeyerek.

“Tanrı bir yolunu gösterecektir,” diyen Peder Rodrigo huzurlu bir sükûnete büründü ve yüzünde buruk bir tebessümle uzaklara dalıp gitti.

Tamamen makul bir neticeyle karşı karşıya kalan Ferenc iç geçirdi: Peder Rodrigo ne kadar sakin ve mantıklı gözükürse gözüksün aklını tümüyle yitirmişti. Ateşi nihayet dinmiş olabilirdi ama belli ki geçmeden önce adamın zihninin büyük bir bölümünü yakıp kavurmuştu.

“Müsaadenle Peder. Gidip ihtiyaç gidermem gerekiyor,” dedi Ferenc. Battaniyeyi yerden alıp özenle Peder Rodrigo’nun omuzlarını örttü. Rahip delikanlının elini sıvazladı ve kendi kendine gülümsemeyi sürdürdü. Adamın yüzüne daha fazla bakmak istemeyen Ferenc dikkatini alelade kır otlarına ve tek tük ağaç koruluklarına verdi. Sonra belirli bir şey arayarak doğu istikametinde yürümeye başladı.

Aradığını yüz adım sonra buldu: İmparator Frederick’in çadır şehriyle dolu sığ vadiye tepeden bakan bir manzara. Ferenc kampın yakınında olduklarından şüphelenmişti ve dün geceki niyeti onun etrafından dolanmaktı. Lâkin artık yapılabilecek en iyi şeyin dosdoğru oraya gitmek olduğuna karar vermişti.

İngiliz kardinal Somercotes, onları İmparatorun yanına yollamıştı. Peder Rodrigo da Somercotes’ten hoşlanmıştı. Demek ki Frederick ne kadar garip olursa olsun muhtemelen kötü biri değildi. Üstelik hesaba katılması gereken bir husus daha vardı: Ocyrhoe ona Frederick’in bol bol küfrettiğini söylemişti. Bu da İmparatorun dindar olmadığı, dolayısıyla Peder Rodrigo’nun masalına kolay kolay kanmayacağı anlamına geliyordu. Kutsal Kâse sahiden de özel güçlere sahipse bile -ki Ferenc bundan şüpheliydi- kaçık bir din adamı yerine bir imparatorun ellerindeyken herhalde çok daha güvende olurdu. Böyle düşünmek Ferenc’i üzüyordu, çünkü Peder Rodrigo hâlâ hayatta en çok sevdiği insandı... fakat hakikati görmezden gelemezdi.

İç geçiren Ferenc rahibi almaya gitti.

“Sen de bir kadınsın. Onu konuşturamaz mısın?” diye sordu Orsini, asabiyetle. Léna sakin ve düşünceli bakışlarını Senatörden ayırıp genç kıza çevirdi.

Ocyrhoe bir ağzın üstüne kapanan bir el hayal etti ve bu görüntüyü Léna’ya yansıtmaya çalıştı. Kız kardeşleri kaybolmadan önce o kadar az eğitim almıştı ki bu yöntemle doğru düzgün iletişim kurabileceğinden şüpheliydi.

“Başka bir şey söylemeyecek,” dedi Léna, kendinden emin bir üslupla. Ocyrhoe’yla göz teması bile kurmamıştı. “Sanırım birine yemin etmiş ve o yemin gizlilik gerektiriyor. Eğer sahiden öyleyse asla konuşmayacak demektir. Konuşacağına ölmeyi yeğler.”

Ocyrhoe kapıldığı paniği suratından uzak tutmaya çalıştı. Yemin falan etmemişti ve Peder Rodrigo ile Ferenc’in kaçmalarına yardım ederken ölmeye hiç niyeti yoktu. Acaba Léna mesajını anlamıştı da onun adına blöf mü yapıyordu? Eğer öyleyse bu akıllıca bir taktikti; yok değilse Ocyrhoe ilk düşündüğünden daha büyük bir tehlikede demekti.

“Ekselansları,” dedi Léna, “bu kızı Papa Hazretleri’nin odasında bulmanın yarattığı sıkıntıyı anlıyorum.” Bunu söylerken Fieschi’ye kötü kötü baktı ve Ocyrhoe kardinal tarafından acımasızca odadan dışarı sürüklenirken Léna’nın o olayın ne kadarını gördüğünü merak etti.

Ocyrhoe ilk başta kardinalin kendisine zarar vermeye niyetli olduğunu sanmıştı, fakat Fieschi’nin tek derdi onun kaçmasına engellemekti. Tıpkı bir kedinin gördüğü bir farenin üstüne atlaması gibi... Çileden çıkan Fieschi ona vurmaya hazırdı ama Léna’nın ansızın ortaya çıkışı adama engel olmuştu.

“Beni onunla yalnız bırakın,” dedi Léna. “Yeminini bozmadan istediğiniz bilgiyi almanın bir yolunu bulacağım.”

Fieschi yüzünü ekşitti. “İhtiyaç duyduğumuz şeyi elde ettiğin sürece ne tür bir ahlaki mazerete başvuracağın umurumda değil.” Ocyrhoe adamın küçümseyici tavırlarının gözlerine ulaşmadığını fark etti. Fieschi onları izliyordu, hem de büyük bir dikkatle.

“Peki. Gidin. Hemen.”

Bağcı’nın buyruğuna en çok şaşıran Orsini oldu ve o öfkeyle somurturken Léna adamı sert bakışlarla süzdü. Bir kadından emir aldığı için kendini aşağılanmış hisseden Senatör göğsünü kabarttı; fakat Fieschi’nin kızmadığını görünce omuzlarını -yavaş yavaş- sarkıtarak oradan uzaklaştı.

“Konuş,” dedi Léna sertçe, ikisi yalnız kaldığında.

Ocyrhoe omuz silkti. “Rahip benden kaçmasına yardım etmemi rica etti ve Ferenc de onunla gitmek istedi. Duvarları aşabilmeleri için onlara bir harita çizdim ve dışarı çıkabilsinler diye muhafızı oyaladım. Onlar gittikten sonra da odada kaldım ve Fieschi beni buldu.”

Léna asabi bir ses çıkardı. “Niçin kaçmak istedi? Neden ona yardım ettin? Nereye gidiyordu? Nasıl olur da bunun bir Bağcıya yakışır bir davranış olduğunu düşünürsün?”

Ocyrhoe zayıf bir itirazla ellerini kaldırdı. “Bir Bağcı olarak değil, bir dost olarak hareket ediyordum.”

“Bir kere Bağcı olduğun zaman daima öyle kalırsın. Özellikle de dostun Papaysa. Davranışın bu şehri kargaşaya sürükleyecek ufaklık. Üstüne vazife olmayan meselelere—”

Kendini haklı çıkarmaya can atan Ocyrhoe onun sözünü kesti. “Peki ya bir Bağcı olarak hizmetlerimden faydalandıysa?”

Léna şaşırarak gözlerini kırpıştırdı. “Tam olarak ne yapmak için?”

“Gidişinden... gidişinden kardinalleri haberdar edecektim. Fieschi kapıyı açar açmaz da öyle yaptım. Onunla konuşmam bile gerekmedi; varlığım yetti.”

“Bu tarz uçarılıklar tehlikelidir küçük kız,” diye uyardı Léna, sözlerini Orsini’nin üstünde de kullandığı o sert bakışla vurgulayarak.

“Gerçekten de sana anlattıklarımın ötesinde bir şey bildiğim yok,”dedi Ocyrhoe, kadının bakışı karşısında Orsini kadar sarsılmayarak. “Niye veya nereye gittiğini bilmiyorum. Sadece burada bir tutsak olduğunu ve öyle olmaması gerektiğini söyledi. Benden yardım istedi. Ferenc dostumdur ve ona yardım etmek istedim. Hem Peder Rodrigo’nun istediğini Ferenc de istiyordu. O yüzden...”

“O yüzden diğerlerine ne kadar acı veya sıkıntı verirse versin meseleye el atmaya karar verdin. Öyle mi?” Léna onu uzun uzun süzdü. “Rodrigo sahiden de deliyse onu dünyaya salıvermiş oldun. Yaptığın aptallığın farkında mısın?” Sesi az öncekine nazaran yumuşak olsa da ciddiyetinden hiçbir şey kaybetmemişti.

Yanakları kızaran Ocyrhoe boynunu büktü. “Evet,” dedi, kısık bir sesle. “Çok ama çok üzgünüm. Fakat onu bulmanıza yardımcı olmak için yapabileceğim hiçbir şey yok.”

“Biliyorum çocuk.” Léna ellerini genç kızın başının iki yanına koyup onu tepesinden hafifçe öptü. “Ama bu Rodrigo’nun nereye gittiğini bilmediğin anlamına gelmez.”

Ocyrhoe başını kaldırıp ona baktı. “Anlamıyorum,” dedi.

Léna kızın yüzüne düşen saçları çekti. “Onu hangi kapıya gönderdin?”

“Flamina’ya. Kentten ne kadar çabuk çıkarlarsa o kadar iyi olacağını düşündüm.”

“Bu adamlara en azından o kadarını söyle,” dedi Léna.

“Onu yakalarlarsa ne yapacaklar?” diye sordu Ocyrhoe.

“Sence ne yapacaklar?” cevabını verdi Léna. “O adam Papa. Kendisine hizmet eden insanlardan niye korksun ki?”

Ocyrhoe başını iki yana salladı. “Bence Fieschi onu öldürmek istiyor.”

“Bunu Senatöre de söylemeye cesaret edebilir misin?” diye sordu Léna. “Kardinalle aynı odadayken?”

Ocyrhoe donakaldı. Başını iki yana sallamak şöyle dursun, nefes bile alamaz oldu. Ayı kız kardeşlerimi alıp götürdü, diye düşündü ümitsizce. Léna bunu nasıl unutabilir?

“Davranışlarını dikkatle değerlendirmelisin,” dedi Léna usulca ve kadının sözleri Ocyrhoe’yu pençesine düştüğü dehşetten kurtardı.“Bir eylemde bulunmadan önce onun nasıl sonuçlar doğuracağını bilmelisin. Kardinal hakkındaki tüm endişelerine rağmen Rodrigo herhangi bir haydudun veya serserinin ona zarar verebileceği dışarıya kıyasla buradayken daha güvende olmaz mı? Şimdi yanında ona göz kulak olan bir tek Ferenc var. Önceden bu kadarı yeterli olabilirdi; fakat Peder Rodrigo artık insanlara vaaz vermek istiyor. Bu haldeyken öyle bir şey onun için tehlikeli olmaz mı?” Ocyrhoe’yu bir müddet süzen Léna kızın kafa sallayarak sözlerini doğrulamasını bekledi. “Kardinali ve Senatör”ü buraya çağırdığımda onlara hangi kapıdan çıktıklarını söyleyeceksin, değil mi?”

“Peki ya sonra?” diye sordu Ocyrhoe, içini bir panik kaplarken. Bu sefer konuşmayı becerebildi. “Orsini kız kardeşlerimizi susturdu. Bana nasıl baktığını görüyorum. Aynı şeyi yine yapmak istiyor.”

Bu çıkışı Léna’yı duraksattı. “Sana zarar vermeyeceğinden emin olacağım.”

“Bunu nasıl yapabilirsin ki?” diye bilmek istedi Ocyrhoe, kaçınılmazı geciktirmeye çalışarak. “Ayı tüm kız kardeşlerimizi alıp götürdü, ortadan teker teker kaybolduklarını fark etmemizden sonra bile. Benim dışımda herkesi yakaladı. Onlar benim ademdi ve yine de beni koruyamadılar. Sen nasıl böyle bir iddiada bulunabilirsin?”

Léna ’nın yüzünde tuhaf bir ifade belirdi. “Güven bana ufaklık,” dedi. İfadesi eriyerek yumuşak bir tebessüme dönüştü. “Yakında Senatörle oturup konuşacağım. Ufacık bir sohbet edeceğiz. O kadarı yetecek de artacak bile.”

46.BÖLÜM

EBEDİ ŞANA DOĞRU

Ögeday Han sabah kahvaltısını geç vakitte ve ger’inde yalnız başına etti. Alçik’in ziyaretinin ardından günün geri kalanını istirahat ederek geçirmişti. Vaktinin çoğunu önceden içtiği bol miktarda şarabın etkisinden kurtulmak için kestirmeye harcamışsa da uzun akşamüstü boyunca yaşantısını biraz gözden geçirdiği de olmuştu. Aslında kafayı çektiği bir akşamın ertesi gününde bu tür düşüncelere kapılmaktan mümkün mertebe sakınırdı, zira bunlar her türden vicdan azabını ve kendinden tiksinmeyi beraberinde getirirdi. Fakat bu sefer işi oluruna bırakmıştı. Düşünmeyi bitirdiğinde de derin, rüyasız bir uykuya dalmış ve bu sabah epeyce dinlenmiş bir halde uyanmıştı.

Yine de ava çıkmakta acele etmedi. Artık beyni şarabın etkilerinden kurtulduğu için bu avın önemi çok daha barizdi. Ögeday imparatorluğun sıhhatinin Koca Ayı’yı avlamaya bağlı olduğunu söyleyecek kadar ileri gitmese de avın sembolik değeri çarpıcıydı. Ögeday batıl inançlı biri değildi, kabileler birleşip tek bir halk haline geldiğinde o tür şeyler geride kalmıştı; ama tebaasına hayatlarında dönüm noktası teşkil edecek bir olay, imparatorluğun gücünü ve ebedi değerini gösteren bir hatıra kazandırmanın değerini anlıyordu. Verilişlerine olabildiğince çok ciddiyet katmak için böyle mükâfatları geciktirmek en iyisiydi.

Darkhat gözcüleri Koca Ayı’nın nerelerde gezdiğini biliyorlardı: kuzeye doğru bir günden daha kısa bir yolculuk mesafesinde. Efendi Cucay yanında bütün bir jaghun götürmesini önermişse de Ögeday bu fikre gülüp geçmişti. Hangi hayvan yüz adamla birden karşılaşınca dehşet içinde kaçmaz ki? Yarısı bile çoktu -izcileri tek başlarına ayının inini bulabilirlerdi elbette- fakat yanına daha az asker almak Cucay’ı kışkırtmak demekti ve Ögeday başdanışmanının ısrarcı hayal kırıklığına katlanacak durumda değildi. Ne de olsa bu kendi avıydı.

Dört arban alacağım, diye son kararını verdi. Bunlardan ikisi yeni Torguud komutanı da dahil olmak üzere en güçlü muhafızlarından kurulacaktı. Diğer grupsa Çağatay’ın elçisi ile Alçik de dahil büyük ölçüde izcilerden oluşacaktı. Bir aşçı, Efendi Cucay ve şaman av ekibini tamamlayacaktı.

Ögeday başdanışmanını geride bırakmayı yeğlerdi. Efendi Cucay yine tepesini attırmaya başlıyordu ve ilişkilerinin hasmane bir hal aldığı geçen seferki gibi Ögeday ancak içkiyi azaltırsa Cucay’ın mizacının düzeleceğini biliyordu. Tabii bu da içme arzusunu körüklüyordu. Sarhoşluğu için Efendi Cucay’ı suçlamak çok kolay olurdu, fakat bu hiçbir şeyi değiştirmezdi. Cucay yine kibirli bir onun bunun çocuğu olarak kalır, Ögeday’ın şaraba düşkünlüğü de azalmazdı.

Dün gece rüyasında Koca Ayı’nın Cucay’ı yediğini görmüş ve uyandığında kendini çok daha iyi hissetmişti. Niye aynı rüyayı her gece göremiyordu ki?

Muhafızı Alagh başını eğerek ger’e girdi ve Kağan’ın önünde eğildi. “Kağanım.”

“Ne oldu?” diye sordu Ögeday, iç geçirerek. Aslında ne olduğunu tahmin edebiliyordu. İti an çomağı hazırla.

“Efendi Cucay size av ekibinin hazır olduğunu söylememi istedi. Büyük avınıza çıkma vakti nihayet gelip çatmış.”

“Bunu bana kendi ağzıyla söyleyemiyor muymuş?”

“Kağanım?” Alagh bu soru karşısında bocaladı ve hafiften korktu.

Homurdanan Ögeday elini sallayarak muhafızı başından savdı. Adamın ger’den çabucak kaçmasının ardından tabağında kalanları atıştırarak biraz daha oyalandı. Onu başka bir göreve atamalıyım, diye aklından geçirdi, ger”inin girişine bakarak. Çinlilerin baskın gecesinde onu koruyan iki muhafızdan biri de Alagh’dı ve ikilinin daha korkak olanıydı. Yeni doğmuş genç bir tay misali hem fazlasıyla meraklı hem de ürkekti. Bir zamanlar çevresinde onun gibi adamlar bulundurmaktan hoşlanırdı. Öyleleri karşılarındaki kişiyi hoşnut etme meraklısı olurlardı. Yeni Torguud komutanının sarışın dövüşçüyü nasıl etkisiz hale getirdiğini anımsadı: hızlı ve etkili. Aradaki fark Namkay’ın ondan bir Kağan olarak daha çok şey beklemesiydi. Ögeday bu arzuyu güreşçinin yüzünde açıkça okuyabiliyordu.

Ögeday ellerine baktı. Koca Ayı’yı öldüreceğim, diye düşündü. Babamın mirasına yeniden layık olacağım.

Elleri sadece birazcık titriyordu.

Jaçin hangi fuları takacağına bir türlü karar veremiyordu. Bu tarihi güne hazırlanmak için şafaktan çok önce kalkmıştı. Kağan kamptan ayrılacaktı ve İkinci Eş bundan daha mutlu olamazdı. Bitmek bilmez yolculukları yakında sona erecekti ve Karakurum’a geri döneceklerdi. Jaçin hizmetkârlarına en güzel kıyafetini hazırlamalarını buyururken mutluluktan dört köşeydi.

Sevinci yerini asabiyete bırakmıştı elbette: hizmetkârları doğru giysileri yanlarında getirmemişlerdi. Kürklerinden bazıları fazla kırışmıştı. Nedimeleri saçını sağ değil de sol kulağının arkasına atmaktan hoşlandığını unutmuşlardı. Parfümlerinin hiçbiri doğru çiçek kokusunu taşımıyordu, hepsi de bir gecede bayatlayıp gitmişti.

Nihayet sıra bir fular seçmeye geldiğinde Lian kadının hummalı tedirginliğine daha fazla katlanamadı. İkinci Eş hizmetkârlarına avaz avaz bağırarak üstündeki tüm giysileri yırtma tehdidi savururken -Kağan’ın önüne çırılçıplak çıkmamı mı istiyorsunuz?- Lian kadının ger”inden sıvıştı.

Sabah güneşi seyrek sisi dağıtacak kadar vadiyi ısıtmışsa da sancaklardan çoğu hâlâ nemli bir ışıltıya sahipti. Toprak da ıslaktı ve yaklaşan kışın soğuğunu pabuçlarının ince tabanlarından hissedebiliyordu. Havalar son birkaç gündür iyi gitmesine rağmen geceler dondurucu geçiyordu. Genç kadın hafif adımlarla kampta dolaşmaya koyuldu.

Av ekibi Kağan’ın tekerlekli ger’inin önünde toplanıyordu. En iyi zırhlarını kuşanmış olan Torguudlar eyerlerini kurcalıyorlardı. Her zamanki ciddiyetlerini koruyan Darkhat rehberlerse ayrı bir grup halinde kümelenmişlerdi. Üstü başı püsküllerle, çıngıraklarla, kemiklerle ve metal parçalarıyla kaplı ufacık bir adam Lian’ın ömründe gördüğü en küçük midilliyi elleriyle besliyordu. Efendi Cucay’ı Torguud saflarının arasında yürürken gördü. Başdanışman da onu fark etti, fakat Lian’ı görmekten haz mı yoksa hoşnutsuzluk mu duyduğuna dair herhangi bir emare göstermedi. Lian son olarak ateş çukurlarının yakınlarında Ganşuk”a ve gri saçlı bir adama rastladı.

Cucay’dan tarafa bir bakış daha attıktan sonra hemen ikilinin yanına gitti. “Sen... sen de mi ava çıkıyorsun?” diye sordu delikanlıya.

“Benim seçimim—” diyen Ganşuk yanındaki adama şöyle bir göz attı, sonra da genç kadını kolundan tutup birkaç adım uzağa götürdü. Vücuduyla onu orada toplanan ekipten saklayacak şekilde durdu. “Benim seçimim değildi,” diye özür diledi. “Ama böyle olacağını tahmin etmeliydim. Kağan ne isterse...”

Lian duydukları karşısında beklediğinden daha çok telaşlandı ve bu haberin kendisini ne kadar kötü etkilediğini anlayınca yüzü kızardı. “Peki ya...?”

Delikanlı başını iki yana salladı. “İkinci Eş’in yanında kal,” dedi esrarengiz bir üslupla. “O meseleyi geri döndüğüm zaman halledeceğim.”

“Hangi meseleyi?” diye sordu genç kadın.

Ganşuk’un alnı kırıştı. “Munokhoy,” diye fısıldayıp Lian’a iyice sokuldu. “Elinden geldiği sürece hiçbir yere yalnız gitme,” dedi. “İkinci Eş’in yanından ayrılma.”

Bu sözleri duymak ve delikanlının söylediklerini kabullenmek istemeyen Lian başını iki yana salladı. İçini kavuran korku ve ümitsizlikten utanıyordu. O korku dokunduğu her şeyi yavaş yavaş karartan sıcak bir kömüre benziyordu. Sonra korkusunun Munokhoy’dan ziyade Ganşuk’un gidişinden kaynaklandığını anladı.

Kağan’ın yanındakilerin tehlikeye düşmeyeceğini biliyordu; ayının yeri tespit edildikten sonra oradaki varlıkları daha ziyade göstermelik olacaktı. Lian’ın içini kemiren asıl şey uğradığı kaybın farkına varmaktı. Kağan ne isterse...

Av bittikten sonra Ganşuk çekip gidecekti. Avın ardından Ganşuk’un saraydaki varlığı ya lüzumsuz ya da rahatsız edici olacaktı. Her iki durumda da Kağan onu Çağatay’ın yanına geri gönderecekti.

“Ger’ime uğrama,” dedi Ganşuk. “Hiçbir şey kalmadı.”

Lian’ı bir titreme aldı. Hiçbir şey kalmadı. Her şey bir sona yaklaşıyordu.

Ganşuk kadının korkusunu yüzünden okudu ve onun bir kısmı kendi gözlerine de sıçradı. Lian’ın yanağını hafifçe okşarken genç kadın onun dokunuşuna dayanamayarak başını çevirdi. “Lian,” diye başladı Ganşuk, sonra da elini ceketinin içine attı. Kadının ellerini tutup arasına dikdörtgen biçimli bir nesne bıraktı. “Geri döneceğim,” dedi, Lian’ın ellerini minik kutuya bastırarak.

Arkada bir yerden birisi seslenince Ganşuk başını çevirdi. Torguudlardan biri Kağan’ın platformunda duruyordu, adam kalabalığın dikkatini daha da çekmek için mızrağının küt ucunu platformun tahtalarına vurdu.

Lian nesneyi sol eline geçirip sağdakiyle Ganşuk’un ceketini sıkı sıkıya kavradı. “Ne—?” demeye başladı Ganşuk; fakat Lian dudaklarını onunkilere bastırarak delikanlıyı susturdu. Ganşuk öpücüğe gerektiği gibi tepki veremeden önce de teması kesti ve gönülsüzce de olsa onu bıraktı.

“İyi avlar,” diye fısıldadı genç kadın.

“Lian—”

Lian başını iki yana sallayarak onu susturdu.

Kağan’ın görkemli bir biçimde donanmış sureti ger”den çıkarken Ganşuk’un arkasından tezahüratlar yükseldi. Erik moru, kürk yakalı bir ceket ve onunla uyumlu bir pantolon giyen Ögeday bir elinde bir fincan çay, diğerindeyse kıvrık bir yay tutuyordu. Orada durup kalabalığı gözden geçirirken insanların kopardığı tantanaya aldırış etmez gibi bir hali vardı.

Yüzünden hâlâ şaşkınlık okunan Ganşuk tereddüde kapıldı; fakat Kağan konuşmasına başlarken Lian”ın yanından ayrıldı. O arkasına dönerken Lian gözlerini yumdu ve ağzından kaçan ufacık hıçkırık çalkalanan kalabalığın hengamesinde kayboldu.

“Uzun yıllar önce,” dedi Ögeday, tezahüratlar dindiğinde. Kalabalık Kağan’ın alçak çıkan sesini duymak için hemen suspus oldu. “Babam Burhan-Haldun’a geldi. Koca Ayı’yı avladı ve onun ruhu kabileleri birleştirmesine yardım etti.”

Kendini Kağan’ın sesine kaptıran Lian gözlerini açtı. Yüksek platformunda asil ve mağrur bir duruş sergileyen Ögeday çay fincanından bir yudum aldı. “Bu,” diyerek fincanı kaldırdı, “Çin çayı. Eğer babam olmasaydı bunu içmezdim.” Fincanı fırlatıp attı ve fincan platformun soğuk, sert tahtalarına çarpıp parçalandı. Sonra diğer kolunu kaldırıp kıvrık yayı herkese gösterdi. “Bu bir Moğol yayı!” diye bağırdı. “Babam böyle avlanırdı. Babam imparatorluğunu böyle kurdu. Ben de bana ait olana böyle sahip çıkacağım.”

Ögeday gözlerini kalabalığa çevirdi ve bakışları Jaçin’i buldu. Zaten kadının üstünde onca etek ve fular varken nasıl bulmasındı ki? Ögeday karısına sevecen bir tebessüm edince Lian’ın kalbi sızladı. Kağan kısa bir süreliğine diğer herkesi yok saydı ve tüm dikkatini İkinci Eşe verdi. Lian o dikkatin Jaçin üzerinde yaratacağı etkiyi biliyordu: Kağan’ın avı boyunca, hatta daha da uzun bir süre ona güç verecekti. Lian biraz bencilce düşünerek o zaman zarfında Jaçin le uğraşmanın çok daha kolay olacağını anladı. Kadın büyük bir saadetle kendi hayal dünyasında kaybolacaktı.

“Ne kadar budala bir öküz. Hemencecik kanıveriyor.” Munokhoy’un sesi alçak ve kontrollüydü. Bu da onu daha korkutucu bir hale getiriyordu.

Kalbi göğsünü delecekmiş gibi atmaya başlayan Lian nefes alamaz oldu. Eski Torguud komutanının yanına yaklaştığını duymamıştı ve sol elini beline bastırarak minik kutuyu mümkün olduğunca saklamaktan başka bir şey yapamayacak kadar korkmuştu.

“Seni koruyamayacak,” diye sözlerini sürdürdü Munokhoy, genç kadına iyice sokularak. Lian artık onun varlığını hemen arkasında yanan bir ateşin ısısı gibi hissedebiliyordu. Adamın nefesi saçlarını kıpırdatıyordu.

Lian sağ elini yanına indirdi fakat adam o eli tutup kadının parmaklarını eteğinde sakladığı bıçağın sapına mıhlayınca ufak bir çığlık attı. “Sevgilinin bıçağını bana saplamayı mı düşünüyorsun?” Genç kadının elini geriye çekip arkasında gizlice büktü. “Burada mı?” diye fısıldadı Munokhoy, ağzını onun kulağına yaklaştırarak. “Bunca insanın önünde mi?”

Lian biraz debelendi ama bu yalnızca Munokhoy’un onu daha sıkı tutmasına sebep oldu. Adamın vücudunun yakınlığı ve nefesinin yağlı kokusu onu ürpertti ve genç kadın çabalamaktan vazgeçti.

“Seni istediğim zaman öldürebilirim,” diye fısıldadı Munokhoy. “Nasılsa koruyucun gidiyor ve İkinci Eş onu zerre kadar umursamayan kocasını düşünmekten senin ne kadar korktuğunu fark etmeyecek.” Derin bir nefes alarak genç kadının saçını kokladı. “Korktuğun zaman kokun hoşuma gidiyor. Ölme vaktin geldiğinde kimbilir nasıl kokacaksın.”

Lian solumasını bir düzene sokmaya, Ganşuk’un verdiği dersleri hatırlamaya çalıştı; fakat aklı adeta bir kelebek bulutu olup çıkmıştı. Tek yapmak istediği kaçmaktı ama Munokhoy kolunu çok sıkı tutuyordu.

“Sevgilini öldüreceğim,” deyip iç geçirdi Munokhoy. “Sonra da seni. Belki ölümünü izlesin diye onun kellesini getiririm.” Adam gevrek gevrek gülerken Lian vücudunun tiksintiyle ürpermesine mani olamadı.

Adamın bacağının kendisininkine dayandığını hissetti ve nihayet Ganşuk’tan öğrendiklerini hatırladı. Cesaretini -uzanır uzanmaz parlayan minik bir meydan okuma kıvılcımını- toplayıp Munokhoy’un ayağına vurma niyetiyle topuğunu yere indirdi. Aynı anda da adamın elini kapmaya davrandı. Başparmağını yakalayabilirse...

Munokhoy onu arkadan itip elini çekti. İleri doğru sendeleyen Lian düşmeden önce dengesini kazanmayı başardı ve az önce durduğu yerden uzaklaşmayı sürdürerek arkasına bir göz attı.

Munokhoy gitmişti.

Kağan konuşmasını bitirmişti ve harikulade, beyaz bir aygır olan atı kalabalığın arasından geçirilerek ger’deki platformun kenarına doğru getiriliyordu. İnsanlar tezahürat etmeyi sürdürüyor, Kağan’ın adını zikrederek kılıçlarını, mızraklarını ve yaylarını indirip kaldırıyorlardı.

Lian kendini kalabalığın içine atarken aynı anda tüm yönlere birden bakmaya çalışıyor, Ganşuk’u bulmayı umarken Munokhoy’u göreceğinden ödü kopuyordu.

Ganşuk da Lian’ı bulmaya uğraşıyordu. Kağan ortaya çıktığı zaman kalabalık çılgına dönmüştü. Ögeday’ın ger i bir anda bu tarihi ava çıkmak üzere olan önderlerinin şanına tanıklık etme derdindeki daha fazla insanla çevrelenmişti. Delikanlı ile Alçik diğer avcılara katılıp Kağan’ın konuşmasını bitirmesini beklediler. Ganşuk o sırada atının kolanıyla uğraşmaya başlamıştı. Lian’la yaptığı konuşmanın son kısmı yarıda kesilmişti; Ganşuk ona kutunun içeriğinden bahsetmek istemişti. Fakat şimdi atının sırtındayken bile genç kadını bulamıyordu.

Kağan ger”inin basamaklarından inmiş, atının gemini kurcalıyordu. Maiyetinin geri kalanı çoktan atlarına binmişti ve hayvanlar huzursuzlanıyordu. Kağan’ın atının geminde bir sorun olmadığı ava gidecek çoğu binici için açıktı ama hiç kimse bir şey söylemeye cesaret edemedi ve herkes sabırla bekledi. Kalabalık da öyle yaptı ama Ganşuk etrafındaki suratlardan bazılarına bir bezginlik karıştığını görebiliyordu.

Nerede bu kadın? Munokhoy’un önce kendi peşine düşeceğinden emin sayılırdı ve Çinlilerin saldırısından sonra bu düşüncesi iyice kuvvetlenmişti. Eski Torguud komutanı başkalarına, özellikle de kendisine etkili bir şekilde karşı koyamayacak olanlara acı çektirmekten zevk alıyordu. Bu yüzden Munokhoy’un Lian’la daha sonra ilgileneceğini biliyordu. Fakat şimdi, kalabalığı tararken, bundan o kadar emin değildi. Üstelik kampı en az bir günlüğüne terk edecekti. O yokken Munokhoy acaba ne yapacaktı?

Dizgin kayışlarının aşınmadığından veya bükülmediğinden nihayet tatmin olan Kağan atına çıktı. Ögeday eyerdeki pozisyonunu ayarladı ve bir elini başının üstüne kaldırarak kalabalığı yeniden coşturmaya çalıştı. Fakat aradan fazla zaman geçmişti ve Kağan’ın avının ilk heyecanı kısmen kaybolmuştu. Artık kalabalığın hevesi biraz zorakiye benziyordu.

Ögeday elini hızla indirip dizginleri şaklattı. Beyaz aygırı bir homurtuyla yerinden fırlayarak fazla dikkat etmeyen nedimleri kaçıştırdı. Namkay Torguudlarına bağırarak emir verdi ve şeref kıtası toynak gümbürtüleri eşliğinde Kağan’ın peşinden gitti. Efendi Cucay ile izciler onları takip ederlerken minik midillisinin sırtındaki şaman da geriden geldi.

“Hai!” diye bağıran Alçik dizginlerini atının boynuna vurdu. Gri saçlı avcı, av ekibinin arkasından dörtnala giderek Ganşuk’u sona bıraktı.

Ganşuk’un atı diğerlerine katılma hevesiyle kişnedi ve delikanlı son bir defa Lian”a bakındı.

Ögeday güvende tutması için tomurcuğu ona vermişti ve emaneti Lian’a bırakmak ani bir karar olmuştu. Ganşuk genç kadının kendisinin geri gelmeyeceğinden korktuğunu sezmişti. Ganşuk’un, Kağan’ın avından çekindiği yoktu; işler ters giderse refakatçileri Kağanı azgın bir ayıdan kolayca koruyabilirlerdi. Fakat Munokhoy ayrı bir dertti.

Munokhoy önce benim peşimden gelecek. Ganşuk buna inanmaya çalışsa da kalbi pırpır ediyordu. Ya yanılıyorsa? Yalnızca Lian’ı ölüme terk etmekle kalmıyor, tomurcuğu da onun yanında bırakıyordu. Yoksa öyle yaparak tomurcuğu düşmanına mı vermiş oluyordu?

Biri tiz bir ıslık çaldı ve Ganşuk nihayet Lian’ı tespit edebildi. Kadının yüzü asık, korkulu, kaygılı ve de kararlıydı; sol eli tomurcuğu barındıran lakeli kutuyu sıkıca tutuyordu. Genç kadın dörtnala uzaklaşan atlardan tarafı işaret etti. Başparmağını gırtlağından geçirirken yüzündeki korku kayboldu.

Ganşuk sıcak sabah güneşinin altında ansızın üşüdü. Lian’ın ne kastettiğini anladı ve onunla göz göze gelip kafa salladı. Sonra da dizginleri şaklatarak atını diğerlerine katılmaya teşvik etti.

Av başlamıştı. Orada, ormanın içinde bir yerde sona erecekti.

47.BÖLÜM

KAFESTEN KURTULUŞ

Hans, Kara Duvar’ın arka tarafına çömelmiş ve akşamüzeri vaktinin uzun gölgelerinin arasına saklanmıştı. Kampın girişindeki çatışmanın her ayrıntısını açıkça duyabiliyor, savaşın hengâmesinde her şeyin karmakarışık olduğunu biliyordu: hem duyuları hem de aklı uyuşturan yoğun bir gürültü ve şiddet bulutu. Sesini duymak yeterince kötüydü; bir de onu görmeye ihtiyacı yoktu. Legnica kuşatması sırasında birbirlerini öldüren insanlara bol bol tanıklık etmişti.

Öte yandan Maks bakışlarını oradan ayıramıyordu. Delikanlı duvarın kenarında dikilerek tedirgin bir halde ağırlığını bir ayağından ötekine aktarıp duruyor, ara sokaktan Moğol yerleşkesinin girişini seyrediyordu. Havada ne zaman bir çığlık yankılansa sesin hangi boğazdan yükseldiğini kestirebilirmişçesine içgüdüsel bir tepki veriyor, kılıcının kabzasını sıkıp sıkıp bırakıyordu.

“Kazanacaklar,” dedi Hans ve bu sözleri sarf eder etmez kendini bir budala gibi hissetti. Kalkan-Biraderleri’nin kazanmalarının ya da kaybetmelerinin bir önemi yoktu; Maks’ın tek isteği çatışmaya katılabilmekti. Ne zaman diğer oğlanlardan birini kendi adına mesaj götürmeye yollasa Hans da aynı hisse kapılırdı.

Maks bir anda ona doğru döndü ve Hans delikanlının duruşundaki ani sükûnete bakarak onun bir karara vardığını anladı. “Bana ihtiyaçları var,” dedi Kalkan-Biraderi. “Hem zaten senin burada bulunmaman gerekir. Amcanın yanına dön çocuk. Ben biraderlerimin yanında dövüşmeliyim.” Duvarı iterek tekrar ara sokağa doğru döndü, sonra durakladı. Elini beline attı ve oradaki hançeri kınından çıkarıp Hans’a uzattı. “Dönüş yolunda başın derde girerse diye.” Ardından silah arkadaşlarına katılmak için ara sokaktan aşağı koşarak uzaklaştı.

Hans elindeki hançere bakakaldı. Uzun ve dar silah üçgen şeklinde bir balçağa ve sivrilerek ölümcül bir uç halini alan tek bir ağza sahipti. O sırada havada başka çığlıklar da duyuldu ve bunlara delicesine yükselen metal çınlamaları eşlik etti. Elindeki ölümcül silah tarafından durduğu yere mıhlanan Hans’ı bir ürperti aldı.

Maks’ın emrini dinlemeliydi. Amcasının yanına dönüp Hünern’den kaçmalıydı. Ama bu Ernust’la beraber Löwenberg’e gitmek anlamına gelirdi. Beni yanlarında götüreceklerine söz verdiler, diye aklından geçirdi, hançerin kabzasını sıkarak. Löwenberg’e giderse Kalkan-Biraderleri onu arayıp bulurlar mıydı? Onu alması için birini gönderirler miydi? Hans başını iki yana salladı. Amcasıyla giderse kimin kazandığını asla öğrenemezdi. Yardımının dokunup dokunmadığını da öyle...Çatışma sesleri kulaklarında yankılanırken felç geçirircesine öylece dikildi. Ellerindeki hançer ağır bir yük gibiydi.

Asla öğrenemem...

Ağzı sert bir çizgi halini alan Hans ara sokağa sırtını dönüp birkaç saat önce Styg, Eilif ve Maks’la beraber gittiği tarafa, duvara doğru yollandı.

Styg kampın duvarına kazıklar çakmıştı. Hans’ın Moğollarla kavgaya tutuşmak gibi boş bir hayale kapıldığı yoktu ama kampın yerleşim düzenini de diğer herkesten daha iyi biliyordu. Toprağa çizdiği haritanın tüm ayrıntılarını hatırlaması için Styge güvenebilir miydi?

Kapının görüş alanından çıkar çıkmaz bir koşu tutturdu. Hâlâ bir işe yarayabilirdi.

Kalkan-Biraderleri’nin ona amcasından daha çok ihtiyaçları vardı.

Styg ile yara izli adam, Eilif’i çadırın içinde buldular. Delikanlı iki büyük demir kafesten ilkinin yanına çökmüş, demir bir kilitle cebelleşiyor ve tüm çabalarına rağmen mekanizmanın teslim olmamasına sövüp sayıyordu. İkili yaklaşırken omzunun üzerinden onlara bir göz attı ve Styg biraderinin yüzünde gördüğü ümitsizlik karşısında şaşırdı.

Kampın girişindeki şiddetli çatışmanın seslerini, galiplerin haykırışları ile ölenlerin çığlıklarını duyabiliyorlardı. Feryat eden o seslerden kaçı can çekişen dostlarına aitti? Styg yaşıtının sıkıntısını anladı; Eilif bir süredir kilitle uğraşıyordu ve başarısız oldukça giderek artan bir yılgınlığa kapılıyordu.

“Bir anahtar olmalı,” dedi delikanlı, Eilif’i sakinleştirmeye çalışarak. “Onu bulacağız.” Styg kafeslere yaklaşırken Haakon”un arenada karşı karşıya geldiği dövüşçüyü tanıdı: Zugaikotsu No Yama. Diğeri de Kim, yani Andreas’ın İlk Meydan’da kapıştığı Çiçek Şövalyesi olmalıydı. İkisi de acımasızca dövülmüştü; suratları şişmiş, vücutları çirkin yaralar ve kızarıklıklarla kaplanmıştı. Burnuna ter, sidik ve kan kokusu çalınan Styg bu adamların Andreas’ın ölümünden beri kafeslerde tutulduklarını anladı.

Kim, yara izli dövüşçüyle konuşmaya başladı. Dili zor dönüyor, sesi boğuk çıkıyordu. Yara izli dövüşçü ona karşılık vererek iki Kalkan-Biraderi’ni işaret etti. Kim kafa salladı ve sanki hiçbiri henüz fark etmemişçesine kafeslerdeki ağır kilitleri gösterdi.

“Bu yerdeki diğer her şey tahta parçalarından ve kemiklerden yapılmış,” diye yakındı Eilif, “ama bu kahrolasıca kilitler hariç. Sapasağlamlar ve onları nasıl açacağımı bir türlü bulamadım.” Yüzünde çaresiz bir ifadeyle elini saçlarında gezdirdi. “Bize bir anahtar lazım ama Moğol muhafızlardan hangisinin—”

Yara izli savaşçı ellerini Eilif’in omuzlarına koyup onu dikkatle yana itti ve Zug’un kafesi önünde durup kilide tüm dünyadaki en iğrenç şeymiş gibi hakir bir gözle baktı. Styg adamın bütün nefretini, bütün hiddetini yağmurda paslanmış bu demir parçasına yönelttiğini hissetti. Zug ona bir şeyler söylemeye başlamıştı ki yara izli savaşçı çalıntı Moğol kılıcını ansızın kaldırıp tüm gücüyle kilidin üstündeki metal halkaya indirdiğinde sözlerini yarıda kesti.

Dövüşçü kilide ikinci kez vururken Styg metalde hiçbir değişiklik göremedi. Kafeslerdeki Zug ile Kim özgürlükleri sadece sert bir vuruş kadar uzaktaymışçasına artık çok daha hareketliydiler. Styg adamların gözündeki hararetli coşkuyu fark edince ürperdi. Evet, diye düşündü, serbest kalmanızı ben de istiyorum.

“Lakshaman,” dedi Eilif usulca, başıyla yara izli adamı işaret ederek. “Livonyalıyla dövüşmüştü. Hatırlıyor musun?” Styg savaşçının yüzündeki hışma bakarken hatırladı. Lakshaman kendisinden daha iyi bir silah ve de zırh kuşanmış bir rakibe karşı dövüşüp kazanmıştı. Bu adam yara izleriyle ve bıçaklarıyla her türlü avantaja sahip bir savaşçının karşısına geçmiş, ona kendi rondelini [39] yedirerek mutlak bir mağlubiyeti tersine çevirmişti.

Styg ansızın kilidin boyun eğeceğinden şüphe duymaz oldu.

Kulakları sağır edici bir çınlama yükseldi ve toprak zemine kıvılcımlar yağdı. Zug’un kafesi sarsıldı. Lakshaman silahını tekrar kaldırınca Styg yalımın ağzının ne kadar çok çentikle ve göçükle bezendiğini, kırık dişler gibi tırtıklı bir hale geldiğini fark etti. Genç Kalkan-Biraderi büyülenmiş, tüm dünya silinerek Lakshaman ile çentikli kılıcından ibaret hale gelirken durduğu yere çakılı kalmıştı. Lakshaman hiddetle haykırarak kılıcı bir kere daha indirirken Styg’in kalbi göğsünden fırlayacak gibi oldu. Her şey gaddar efendilerinin zulmüne uğramış tek bir adamın basit bir demir kilit karşısındaki kuvvetine ve öfkesine bağlıydı.

Lakshaman’ın kılıcı kırıldı ve yalımın iri bir parçası Zug’un kafesinin demir parmaklıklarına çarpıp büyük bir çınlamayla sekerken Styg ile Eilif başlarını eğdiler.

Kırılan tek şey kılıç değildi. İkiye bölünmüş olan kilit yerde yatıyordu.

Soluk soluğa kalan Lakshaman kılıcın işe yaramaz kabzasını bir kenara attı. Zug kafesinin parmaklıklarına çekinerek dokundu ve gördüklerine inanamıyormuşçasına kapıyı yavaşça itti. Kapı açılırken adamın yüzüne haşin bir sırıtış yayıldı. Artık özgürdü.

Kim genzini temizledi ve diğerlerinin dikkatini çektikten sonra kendi kafesindeki kilidi işaret etti. Yüzündeki bakışı yorumlamak kolaydı.

Bir tane daha.

Lakshaman terli suratını kaldırıp Styg’e baktığında delikanlı omuz silkti ve başka bir Moğol kılıcı getirmeye gitti. Artık sahiplerinin işine yaramayacak olan birkaç tanesinin nerede olduğunu biliyordu.

Styg’in duvara çaktığı kazıklara tırmanan başka biri vardı.

Hans iki Kalkan-Biraderi’nin Moğol kampına girdikleri yeri kolayca bulmuştu. Aslında Hünern’in eğri büğrü ara sokaklarından geçen tüm güzergâhları biliyordu; fakat dosdoğru kamp duvarına koşup kazık merdiveni tırmanacağına Maks’la beraber daha önceden arkasına saklandıkları yıkık duvara sığınmıştı. Oraya gidişi sırasında hiç kimseyle karşılaşmamıştı, şehrin mizacı düşünüldüğünde bu o kadar da şaşırtıcı değildi, bu yüzden başka birini görmek onu epey şaşırttı.

Özellikle de o kişi bir Moğol savaşçısı olduğu için.

Hatta adam Han’ın muhafızlarının komutanı Tegusgal’dan başkası değildi.

Moğol’un zırhı hasar görmüş, hem isle hem de kanla lekelenmişti. Ayrıca miğferi de başında değildi. Kara Duvar’ın arkasında hep beraber toplandıkları zaman Rutger’ın anlattıklarına göre Tegusgal ile adamlarının nehrin öteki yakasında pusuya düşürülmeleri gerekiyordu. Tapınak ve Hospitalye şövalyeleri hiçbir Moğol süvarisinin yerleşkeye dönmeyeceğinden emin olmakla görevliydiler. Diğer şövalyelerin hezimete uğradığını düşünmek Hans’ın göğsünü sıkıştırdı.

Fakat Tegusgal yalnızdı ve kendi kampına gizlice giriyordu. Demek ki pusu başarıya ulaşmıştı. Tegusgal dayak yemiş bir köpek gibi efendisinin yanına dönüyordu.

Hans hançerini sıkıca kavradı. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Kendini bu fikirden vazgeçiremeden önce saklandığı yerden fırladı.

Tegusgal duvarı yavaşça tırmanıyordu. Sol kolundan yaralanmıştı, bu da tırmanışını güçleştiriyordu. Hans ondan daha hızlı tırmanabileceğini biliyordu, hatta bir elinde Maks’ın hançerini tutarken bile.

Oğlan duvara kadar koştu ve hızla kazıklardan yapılmış merdivene tırmanmaya koyuldu.

Tepeye ulaşan Tegusgal dinlenmek için duvara yaslandı. Hans’ın altındaki kazıklarda çıkarttığı sesleri duyunca da aşağıya baktı ve peşinden gelen çocuğun görüntüsü karşısında hayrete kapılarak öylece kalakaldı.

Hans yavaşlamadı. Yeterince yaklaştığı anda elinde Maks’ın hançeriyle kendini kazıklardan yukarı fırlattı. Silah Moğol’un baldırını deldi ve darbenin kuvveti metal ucu adamın bacak kemiğine sürtecek kadar derine itti.

Uluyan Tegusgal’ın ayağı bastığı kazıktan kaydı. Hançerin kabzasını iki eliyle birden kavrayan Hans havada asılı kaldı. Moğol onu üstünden atmaya çalışırken adamın bacağından aşağı kanlar aktı.

48.BÖLÜM

PLANDA BİR DEĞİŞİKLİK

Skjaldbroeõur.

Gri saçlı adama hazırlıksız yakalandıktan sonra bu söz günün geri kalanı boyunca Haakon’un zihninde yankılandı. Bir Moğol’un Kalkan-Biraderleri’ni bilebileceğini, dahası kendisinin onlardan biri olduğunu anlayabileceğini aklının ucundan bile geçirmemişti. Gri saçlı savaşçı, Ongun’un arenasında bulunmuş olabilir miydi? Haakon hatırlamıyordu. O ilk haftalardan kalma anıları zihnindeki bulanık birer leke gibiydi. Büyük General Subutay’la tesadüfen tanışması dışında Moğollardan hiçbirinin suratını anımsamıyordu.

Kalkan-Biraderleri’ni nereden öğrenmiş olabilir?

Kısa süre sonra aklına bir cevap geldi ve kanı dondu. Gri saçlı Moğol o sözcüğü telaffuz ederken daha güçlü olduğunu düşünen, girdiği çatışmadan sağ kurtulup korkusunu tümüyle yitiren birinin acımasızca hazzıyla gülmüştü.

Öldüler, diye düşündü Haakon. Feronantus ile grubu öldü. Moğollar onları buldular. Hepsini öldürdüler.

Bu haber Haakon’u kahretti ve sonraki birkaç saat boyunca neden böyle hissettiğini anlamaya çalıştı. Yere yatıp gökyüzünü görebilmek için başını parmaklıklara dayarken bu kafesin içinde ayıldığından beri beslediği boş ümidi nihayet terk etti. Kalkan-Biraderleri ölmüştü. Hiç kimse onu kurtarmaya gelmeyecekti.

Bu yabancı diyarda ölüp gidecekti. Ölümünün ardından kahramanlıklarının şarkısını söyleyen biri çıkmayacaktı. O hem içki hem de güç sarhoşu olan şımarık bir kağanın insafına kalmış, isimsiz bir gladyatördü.

“Pısssst!”

Haakon kendine acımayı bırakıp yan döndü. Kafesinden dışarı bakarak fısıldayan kişiyi aradı.

Yan kafesteki Krasniy onun dikkatini çekmek için parmaklarını oynattı. Haakon kafa sallayarak kızıl saçlı devin hareketini fark ettiğini belirtti. Krasniy karanlıkta neredeyse görünmeyen küçük bir nesneyi kaldırdı ve Haakon tekrar kafa salladı. Krasniy bu sefer de gökyüzünü işaret etti ve parmağıyla doğudan batıya -gündoğumundan günbatımına- doğru uzanan bir yay çizdi. Haakon onu anladı.

Krasniy yarın gece Çinlilerin baskınından beri sakladığı ok başını kullanacaktı. Kağan sabahleyin ava çıkıyordu; hava karardığında kamptaki hiç kimse kafeslerdeki esirlere fazla bir ilgi göstermiyor olacaktı. Kaçmak için en iyi fırsatları buydu.

Haakon tekrar kafesine uzandı ve sert zeminde rahat bir pozisyon bulmak için birkaç dakika uğraştıktan sonra uykuya daldı.

Plan kurmak zihni daima yatıştırırdı.

Lian, Kağan’ın av ekibi yola çıktıktan sonra, Ganşuk’un oradan sakınması yönündeki uyarısına rağmen delikanlının ger’ine gitti. Ganşuk’un niye öyle bir emir verdiğini anlamak için çadır kanatlarının bağcıklarını kısmen çözmesi yetti. Ger”in içindeki yıkım ve koku genç kadını dehşete düşürdü. Çünkü Ganşuk’a ait olmasına rağmen kervan genelinde, hatta imparatorluğun tamamında kendini bir dereceye kadar güvende ve özgür hissettiği tek yer orasıydı.

Munokhoy onu bundan mahrum bırakmıştı.

Yüreği hissizleşen, zihni karman çorman olan Lian kampta amaçsızca gezindi. Munokhoy, Ganşuk’la işini bitirdikten sonra gelip onu da öldüreceğini söylemişti. Eski Torguud komutanı geri gelirse bu Ganşuk’un öldüğü anlamına gelirdi. Öyle bir durumda Efendi Cucay genç kadını korur muydu? Hiç sanmıyordu. Lian onun sonu gelmez saray oyunlarındaki bir piyondan, maalesef işlevini yitirmekte olan basit bir parçadan ibaretti.

Hem zaten Lian onu koruyabilecek birini bulsa bile yine bir köle olup çıkmaz mıydı? Yaşantısı asla kendine ait olmazdı.

Genç kadın iki ger’in arasında durup Ganşuk’un minik kutusunu koyduğu ceket cebini yokladı. Yalın ve lakeli bir kutuydu, üzerinde herhangi bir kapak izi görülmüyordu. Çocukluğunda Lian’ın da öyle bir kutusu olmuştu ve onu açmanın püf noktasını biliyordu. Kapak sert olmasına ve yavaş hareket etmesine rağmen Lian kutuyu açmayı becerdi.

Kutunun içinde üç yeşil yaprağın taçlandırdığı ufacık bir tomurcuk vardı. Sağlıklı ve canlı gözüken tomurcuk, bir ağaçtan kesilip kurutulmuş bir dal parçasına hiç benzemiyordu. Genç kadın yapraklara özenle dokunduğunda onların yumuşacık ve esnek olduklarını keşfetti. Kutuyu burnuna götürüp kokladı. Körpe ve taze koku ne nane ne de lavantaydı. Dal parçasına bakmak Lian’ın paniğini ve şaşkınlığını biraz azaltmıştı. Kutunun kapağını yerine oturtmak genç kadının beklediğinden daha zor çıktı.

Cucay’ın aradığı buydu, diye aklından geçirdi. Çinlilerin de.

“Lian!”

Lian hiç düşünmeden elini kutunun üstüne kapattı ve arkasına dönerken onu yine ceketinin içine sakladı. “Jaçin,” dedi, peşinde üç nedimesiyle beraber yaklaşan kadını görünce.

“Kağan geri dönene kadar yapacak hiçbir şeyimiz yok,” dedi Jaçin, onun yanına gelirken. “Şahsen ben gidip şöyle güzel bir banyo yapacağım.” Nedimelerine doğru gözlerini yuvarladı. “Tabii bu ahmaklar suyun küvetten dışarı taşmasını engelleyecek kadar ger’imi kapatabilirlerse.”

“Belki küveti ağzına kadar doldurmamakta fayda vardır,” diye önerdi Lian, İkinci Eş’in sorununu çabucak çözme çabasıyla.

“Öyleyse hiç yıkanmayayım daha iyi.” Jaçin başını iki yana salladı. “Bu gidişle vücudumu suya sokmak yerine uşakların tenimi ıslak bezlerle silmelerini tavsiye edersin.”

“Ah, hayır hanımım.” Lian bu fikir karşısında dehşete kapılmışçasına elini -az önce kutuyu ve tomurcuğu ceketine saklayan eli- ağzına götürdü. “Bu çırılçıplak soyunup nehre atlamanızı önermeye benzer.”

Jaçin burun kıvırdı. “Tıpkı erkekler gibi mi?”

“Şey, tıpkı onlar gibi değil.”

Nedimelerden biri kıkırdadı ve Jaçin bir kahkaha atıp kaşlarını şaka yollu çattı. “Kağan’ın öyle bir davranışı tasvip edeceğini sanmam,” dedi. “Hayır, avından döndüğünde onu hoşnut etmek istiyorum. Tüm coşkusuna rağmen bütün gün ata binmekten yorgun düşmüş olacak. Onu karşılamaya hazır olayım ki zafer gecesinde beni yatağına alsın. Beni—” Sözünün devamını getirmedi ve şaşırtıcı bir biçimde yüzü kızardı. Saçlarıyla oynayarak bakışlarını Lian’dan kaçırdı.

“Elbette.” Lian huzursuzca kıpırdanmamak, İkinci Eş yıkanırken kendisine eşlik etmesini istemeden evvel oradan kaçmamak için çaba sarf etti.

“Töregene olsa bana zafer gecesinde Kağan’ı yalnız bırakmamı, beni gerçekten arzularsa onun bana geleceğini söylerdi,” diye devam etti Jaçin, kendi kendine kafa sallayarak. “Zaten aksini söylese şaşardım. Kağan’a müdahale etmezsen tabii ki Töregene’yi seçer. Ondan hoşlandığından değil; o Birinci Eş olduğundan.” Kadın burun kıvırdı. “Onun için her şey ne kadar kolay. Unutulmaktan, geceler boyunca yalnız kalmaktan kaygılanmasına gerek yok.”

Ganşuk’un çadırını, o enkazın içinde yalnız başına uyumanın nasıl bir şey olacağını düşünen Lian kafa salladı.

“Töregene tembeldir,” dedi Jaçin, dudaklarını alaycı bir ifadeyle kıvırarak. “Öyledir. Mevkii sayesinde her şeyin ayağına geleceğini zanneder. Ögeday öldükten sonra oğlunun Kağan olacağını da. Ama Ögeday’ı anlamaz.”

“Sizin gibi anlamadığı kesin,” dedi Lian kibarca, bu noktada kendisinden bir yorum beklendiğini sezinleyerek. “Siz daima Kağan için en iyisini düşünürsünüz.”

“Gerçek bir eş hep öyle yapar,” diye memnuniyetle karşılık verdi Jaçin, genç kadını süzerek. “Eminim senin de Ganşuk’u düşündüğün gibi.”

Lian’ın nefesi kesildi. “Ganşuk mu?” diye sordu.

Jaçin ona gülümsedi. “Ah, yanımda bu kadar mahcup davranmana gerek yok. Aklının onda olduğunu biliyorum. Yüzünden açıkça okunuyor.”

“Ben—” Lian sırf elleriyle bir şey yapmış olmak için ceketinin eteklerini çekiştirdi. “Ganşuk gibi mağrur bir savaşçının beni isteyeceğini düşünmek ne haddime hanımım.”

Jaçin bir kahkaha attı. “O seni çoktan koynuna aldı Lian.”

Lian’ın yüzü kızardı. “Öyle demek istemedim hanımım. Ben bir köleyim. Sahibim Efendi Cucay’dır ve—”

Jaçin bu sözlerin hiçbir önemi yokmuşçasına elini sallayarak onları geçiştirdi. “Kağan canı ne isterse yapabilir Lian. Cucay’a senin artık ona ait olmadığını söyleyebilir.” Neşeyle ellerini çırparak güldü. “Ah, öyle bir şey kimbilir onu ne kadar kızdırır!”

“Kimi hanımım?”

“Efendi Cucay’ı. Kağanı parmağında oynattığını zannediyor.” Kadın öne eğilip sesini sırdaşça bir fısıltıya indirdi. “Kağan ondan nefret ediyor. Bunu bana kendi ağzıyla söyledi. Hem de daha dün gece.”

“Hanımım...” diye söze başlayan Lian ne demesi gerektiğinden emin değildi. Kalbi beklenmedik bir şekilde pırpır etmeye başlamıştı. Cucay’dan kurtulmak bu kadar kolay olabilir miydi? İkinci Eş’i Ganşuk’la beraber olmak istediğine ve böyle bir birlikteliğin ancak özgür kalması halinde gerçekleşebileceğine kolayca ikna edebilirdi. Romantik ruhlu biri olarak Jaçin, onun Ganşuk’la ilişkisini (zevkini çıkardıkları bedensel temasın ötesinde) tamamına erdirmekte rol oynamaktan büyük bir keyif alırdı. Kağan’ın Cucay’a haddini bildirmesini seyretmenin zevki de cabasıydı.

“Hanımım mutluluğumu düşünmekle ne kadar iyi kalpli olduğunu gösteriyor,” diye mırıldandı Lian. Acaba bu kadarı yeterli olur mu? diye de içinden geçirdi.

“Tamamdır,” dedi Jaçin. “Kağan’la yarın konuşacağım. Bir dediğimi iki etmeyecek durumda olacak. Ne de olsa onunla...” Sözünü yarım bırakırken nedimeleri arkasından kıkırdadılar. Halinden son derece hoşnut olan Jaçin kocaman gülümsedi.

“Size... size borçluyum,” dedi Lian.

Jaçin ellerini neşeyle çırptı. “Şimdi gidip yıkanacağım,” diye duyurdu. “Kendimi Kağanla yapacağım çok önemli bir görüşmeye hazırlamalıyım.” Lian’a gülümsedi. “Sen de kendini avcıların dönüşüne hazır etmeye bak,” dedi, göz kırparak. “Sonrasında erkeklerimiz hakkında laflayabiliriz.”

“Elbette hanımım.” Lian boynunu büküp itaatkâr bir poz takındı. Bu, saraydaki bazı hanımlar üzerinde epey işe yarayan eski bir hileydi. Öyleleri kölelerin gösterdiği minnettarlıktan hoşnut bir vaziyette çekip giderler, ayak altından çekilmesine asıl izin verilen kişinin kendileri olduğunun farkına bile varmazlardı. Anlaşılan hile bu durumda da işe yaramıştı, zira Jaçin mutlulukla bir şarkı mırıldanarak peşindeki nedimeleriyle birlikte gerine doğru uzaklaşmıştı.

Dört bayanın gidişini seyrederken Lian’ın zihni bir kez daha çalkalanıyordu. Jaçin’e olan bir borç asla tam olarak ödenemezdi; İkinci Eş yaptığını sürekli Lian’ın başına kakardı. Cucay’dan kurtulmasına ve Ganşuk’la arasındaki ilişkiye rağmen Lian bu sefer de İkinci Eşten kurtulamayacaktı. Bu da onu yine bir köle yapmaz mıydı?

Genç kadının eli ceketindeki minik kabarıklığa doğru kaydı.

Peki ya imparatorluğu terk ederse?

Cnân bekledikçe bekledi. Sonra beklemekten sıkıldı, uyudu, uyandı ve Kağan’ın kamptan geç de olsa ayrılıp ayrılmayacağını merak etti. Atını Moğol kampının yakınlarında bir yere sakladı, sonra da geçen sefer kampa gizlice girdiğinde yürüttüğü kirli cüppeyi ve gül pembesi fuları kuşanıp bir kez daha düşman topraklarına sızdı. Bir süre tüccarlar ile Kağan’a hizmet eden personele ait ger ve araba labirentinde gezindi. Bu ayaktakımının mensupları farklı etnik kökenlerdendi ve biri ona dikkat ettiği takdirde etrafındaki insanlara nazaran daha az ya da daha çok egzotik göründüğü söylenemezdi.

Kampı bir telaş almıştı; belli ki Kağan nihayet yola çıkıyordu. İnsanların giderek artan bir bölümü Kağan’ın ger’inin bulunduğu kamp merkezine akarken Cnân esirlerin tutulduğu kafeslere yollandı.

Haakon hâlâ oradaydı.

Cnân kendini şimdilik göstermedi. Onunla temas kurarsa delikanlıyı boşu boşuna ümitlendirirdi. Onu ne zaman kurtarmaya çalışacağını bilmediği gibi kamptan nasıl kaçıracağına da dair hiçbir fikri yoktu. Düşünmek için biraz daha zamana ihtiyacı vardı, hem nasılsa yakında hava kararacaktı.

Genç Kuzeyli’yi işte o zaman kurtarabilirdi.

Cnân bir ateş çukurunun üstünde asılı duran sahipsiz bir tencere buldu ve içeriğini tahta bir kâseye doldurdu. Bir çift tahta bankın yakınında terk edilmiş yarım bir ekmeği de aşırdı ve kısmen monte edilmiş bir at arabasının arkasına çöküp yemeği midesine indirdi.

Hâlâ beklemesi gerekiyordu ama en azından artık bunu aç acına yapmayacaktı.

Kağan’ın kampı tüm imparatorluktaki en ıssız bölgedeydi ve yüzlerce kilometrelik bir alan dahilinde hiçbir dostane Çin köyü bulunmuyordu. Lian şimdi kaçmanın budalaca bir davranış olduğunun farkındaydı ama aynı zamanda ıssızlık onun lehineydi. Buradayken Karakurum’dakine kıyasla Kağan’ın yanında daha az muhafız vardı ve izcilerden çoğu Ögeday’la beraber ava çıkmıştı. Kağan geri geldiğinde birkaç gün sürecek bir kutlama düzenlenecekti. Şansı yaver giderse hiç kimse çok geç olana kadar yokluğunu fark etmezdi.

Tabii Ganşuk hariç.

Delikanlı peşinden gelir miydi?

Bir yanı gelmesini umsa bile Lian o hisleri bir kenara itti. Kaçmaya mecburdu. Bunu şimdi yapmalıydı.

Jaçin’in yıkandığını biliyor, bu da nedimelerin kullandığı ger’in muhtemelen boş olduğu anlamına geliyordu. Lian oraya gizlice girdikten ve birkaç parça giysinin yanı sıra onları taşıyabileceği bir çanta aşırdıktan sonra bir at çalma olasılığını araştırma niyetiyle kervanın kuzey tarafındaki eğreti otlağa yollandı. Aslında bu tehlikeli bir plandı, özellikle de at hırsızlığının Moğollar arasındaki cezası düşünüldüğünde; fakat Ganşuk’un yalnız geri son bir kez gözüne çarptığında aklına bir fikir geldi.

Bu sefer bağcıkları çözmekle uğraşmayıp doğrudan bıçağıyla kesti. İçerideki ekşi koku burnunu sızlattıysa da ağzından nefes alarak ondan büyük ölçüde kurtuldu. Munokhoy kırılabilecek her şeyi kırmış, geri kalanları da kılıcıyla doğramıştı. Genç kadın Ganşuk’un yedek malzemelerini -iğne ve iplik, mum, kumaş, bileği taşı, çakmak taşı-bulana kadar enkazda eşelendi.

Elini çabuk tutarak yanabilecek her şeyi ger’in duvarlarından birine yığıp üstünü de kürklerle ve Ganşuk’un döşeğinden aldığı samanlarla kapladı. Çakmak taşını kullanırken elleri hafifçe titriyordu ve nemli samanları tutuşturmak için üç denemede bulunması gerekti.

Alevler ufacıktı ve genç kadın izlerken her an sönebilecek gibiydiler. Lian onları güçlendirene kadar birkaç defa üfledi. Sonrasında da gözünü oradan ayırmaksızın ger’in kanatlarına doğru geri çekildi. Ateş sönmeyecekti ama yığının gerçekten yanması için biraz daha süre gerekliydi. Yangın çıkana kadar ger’den fazlasıyla uzaklaşmasına yetecek bir süre...

Lian gitmek üzere dönerken ger’in dışında bazı sesler duydu ve dışarıya dikkatle göz gezdirdi. Yakınlardan geçen iki Torguud akşam yemeği hakkında tartışıyordu. Adamlar Ganşuk’un ger’inde herhangi bir terslik görmedi, ama büyük ihtimalle bakmadılar bile; tüm dikkatleri ettikleri sohbetteydi.

Lian beklemeyi sürdürürken arkasına tedirgin bir bakış attı. Alevler öncekine nazaran biraz daha uzundu. Düşündüğü kadar çok zamanı yoktu.

Adamlar işitme mesafesinden çıkar çıkmaz kendini ger’den dışarı attı, kanatları dikkatle üst üste kapattı ve atların tutulduğu otlağa doğru hızla ilerledi.

Yolunun üzerinde Batı’dan getirilen esirlerin tutulduğu kafes sırasının önünden geçti. Kafeslerden birinin boş olduğunu fark edince ansızın durdu. Sarı saçlı Batılı komşu kafesteydi ve adam ona yasadışı bir şey yaparken yakalanmışçasına, tedirgin gözlerle bakıyordu.

Lian’ın nefesi kesildi. Esirler kaçmaya çalışıyorlardı.

Haakon gözcülük yaparken Krasniy de kafesinin kapısını tutan kalın halatı hışımla kesmekteydi. Kağan’ın ayrılışının verdiği heyecandan sonra kampta ses seda kesilmişti ve hararetli bir tartışmanın ardından kaçmak için bundan daha iyi bir fırsat bulamayacaklarına karar vermişlerdi.

Krasniy halat üzerinde çalışmaya koyulmuştu ve ok başı kalın ipi yeteri kadar hızlı kesmeyince Haakon’un endişesi artmaya başlamıştı.

Fark edilirlerse...

Böyle ihtimalleri düşünmemek en iyisiydi. Planı bir kere yürürlüğe koymuşlardı ve her ne kadar doğaçlama olursa olsun artık kaçmaya çalışıyorlar, özgürlüklerini geri kazanmak için mücadele ediyorlardı. İlk halat kopup da Krasniy İkincisine geçtiğinde Haakon un korkusu gittikçe artan bir sevince dönüştü.

Özgürlük.

Son halat da koptu ve Krasniy boğuk bir bağrışla kafesinin kapısını iterek açtı. Adam ağır adımlarla Haakon’un kafesine kadar gitti ve ok başını parmaklıkların arasından ona verdi. Haakon minik testereyi alıp kendi halatları üzerinde çalışmaya başlarken Krasniy silah arayacağını belirtti. Kaygan ok başını kendir halatın aynı ekseninde ileri geri oynatmaya odaklanmış olan Haakon dalgın bir edayla kafa salladı.

Tam ilk halatı kesmeyi bitirmişken kafesinden pek de uzak olmayan bir yerde siyah saçlı bir kadın ortaya çıktı. Haakon onun geldiğini fark etmemişti ve ok başını yumruğunda saklayarak kadına alık alık bakmaktan başka bir şey yapamadı. Yanındaki boş kafesin açık duran kapısı herhangi birinin neler döndüğünü anlaması için gereken tek delildi.

Haakon kadına bakarken bir taraftan da hızlı hızlı onu alarm vermekten alıkoymak için bir şey yapıp yapamayacağını düşündü. Kamptaki ilk ger sırasının ötesinden sesler yükselince de irkildi. Şimdiden keşfedilmişlerdi! Haakon’un içinden kafasını hüsranla kafesin parmaklıklarına vurmak geldi.

Fakat siyah saçlı kadın bir bıçak çekip hızla kafesine yaklaşarak onu hayrete düşürdü. Haakon parmaklıklardan geriye çekildi ve hem şaşkın hem de heyecanlı gözlerle kadının kafesi kapalı tutan halata girişmesini seyretti. Bıçak, ok başının gerektirdiği zorlu çabaya kıyasla halatı oldukça kolay kesti. “Kaçıyor musun?” dedi kadın Moğol dilinde, kafesin kapısını çekerek açarken. Sonra da Haakon’un solunu işaret etti. “Çabuk.”

Haakon kadının arkasına baktığında Krasniy’in elinde kanlı bir kılıçla geri geldiğini gördü. Delikanlının dikkatinin o tarafa kaydığını sezen kadın hızla arkasına döndü ve her iki adamı da görüş alanında tutmaya çalışarak kafesten birkaç adım geriledi.

“Gitmemiz gerek,” dedi kadın. “Şimdi. Çok az zaman var.”

Haakon kendisine bakan Krasniy’e omuz silkmekten başka bir şey yapamadı. Kadının nereden çıktığına dair hiçbir fikri bulunmasa bile kafesindeki halatlar konusunda kendisine yardım etmesi üçünün de kafasında aynı planın olduğu izlenimini veriyordu.

“Peki,” diyen Haakon başını eğerek kafesinden çıktı. Dik dururken omuriliğinin çıtırdadığını hissetti ve ciğerlerini temiz havayla doldurdu. Zaman son derece kısıtlı olsa da gerinmek harika bir duyguydu. Sağında bir yerde dumandan bir parmağın tembelce havaya yükseldiğini gördü ve aynı istikametten gelen telaşlı sesler kulağına kadar ulaştı.

Bir şaşırtmaca mı? diye düşündü merakla. O sırada gözüne bir hareketlenme takıldı ve başına kırmızı bir fular sarmış ufak tefek bir kadının onları ger sırasının oradan çömelerek seyrettiğini fark etti. Kadın ne yapacağını bilemiyormuşçasına doğrulup kafeslere baktı. Duruşunda Haakon’a tanıdık gelen bir şey vardı.

Kadın onu süzerek elini kaldırdı ve başındaki fuları çözdü. Kadını tanıyan Haakon şok geçirerek kalakaldı. “Cnân...?”

Çinli kadın durumu daha da karmaşık bir hale getiriyordu; özellikle de diğer esirlerin serbest bırakılmak için sesler çıkarmaya başladıkları düşünülürse. Cnân eliyle Haakon’a peşinden gelmesini işaret etti ve kampın batısındaki ağaç hattına doğru tez adımlarla yürümeye koyuldu. Genç Kuzeyli onu ister takip eder ister etmezdi; diğerleri -vücudu kızıl kıllarla kaplı dev adam ve delikanlının kaçmasına yardım eden Çinli kadın- içinse yapabileceği bir şey yoktu. Feronantus’un yolda topladığı başıboşlar sebebiyle kendisini nasıl azarlayacağını şimdiden hayal edebiliyor, kamptan çıkarken yüzünün utançla kızardığını hissediyordu.

Haakon’un kaçışını enine boyuna düşünmemiş, esirlerden sadece birini kurtarmaya çalışmanın yaratacağı sonuçları ciddi ciddi gözden geçirmemişti. Genç kadın başını çevirip arkasına bir göz attı. Haakon’un peşinden geldiğini görmek onu mutlu etse de diğer ikisinin de kendisini takip ettiğini görünce o mutluluk çabucak kayboldu. Yine de en azından diğer esirler fazla bir gürültü çıkaramadan önce kafeslerden uzaklaşmayı başarmışlardı.

Ellerini çabuk tutmaları lazımdı.

Cnân ağaç hattına ulaştığında daha da hızlandı ve arkasındaki Haakon’un kendisine tıslayarak dikkatini çekmeye çalıştığını duydu. Genç kadın yavaşlamadığı gibi ormanın biraz daha içlerine girene kadar da öyle bir şey yapmaya niyeti yoktu.

Kızıl saçlı adam ağaçların arasında sessizce ilerlemekte pek başarılı değildi.

“Cnân!” Haakon onu omzundan tutup durdurdu.

“Burada kalamayız,” dedi Cnân. “Yola devam etmeliyiz.”

“Az sonra,” dedi delikanlı. Biraz tıknefes olmuş, yanakları heyecandan kızarmıştı. Sakalı artık daha gürdü ve boyu biraz daha uzamışa benziyordu. Belki buna sebep olan şey Cnân’ın ondan kalan anılarıydı; öyle olmamasına rağmen ona hep bir çocuk gözüyle bakmıştı.

“Arkadaşlarınla karşılaşmayı beklemiyordum,” dedi delikanlıya.

Haakon arkasına bir göz attı. “Bu Krasniy,” deyip başıyla ormanın içinde paldır küldür ilerleyen kızıl saçlı adamı işaret etti. “Diğerini tanımıyorum.” Gülümsedi. “Seni bir daha asla göremeyeceğimi düşünüyordum.”

Delikanlının ilgisi karşısında yüzü kızaran Cnân kendini onun elinden nazikçe kurtardı. “Ben...” diye söze girdi.

“Buraya yalnız başına gelmedin,” dedi Haakon. “Moğollardan biri Kalkan-Biraderleri’nden bahsediyordu. Onları tanıyormuş gibi.”

Cnân şaşırdı. “Alçik mi?”

“Evet,” diyen Haakon kafa salladı. “Sanırım adı oydu. Yaşlıca bir adam. Gri saçlı.”

“Öyleyse o,” diyen Cnân kendini ürpermekten güçlükle alıkoyabildi. Alçik de ava katıldıysa Kalkan-Biraderleri bir tuzağa düşmek üzere olabilirlerdi.

“Affedersiniz,” dedi onlara yetişen Çinli kadın, yine Moğolca konuşarak. “Burada kalamayız. Ormanın daha içlerine gitmek zorundayız.”

Cnân ona dik dik baktı. “Sen de kimsin?” diye bilmek istedi.

“Adım Lian. Arkadaşların gibi ben de Kağan’ın elinden kurtulmak istiyorum.”

“Bizimle gelemezsin,” dedi Cnân. “Seni tanımıyorum.”

“Ben de seni,” karşılığını veren kadın Haakon’a bir göz attı. “Ama onu tanıyorum.”

Delikanlının bu konuşmayı anlar gibi gözükmesi Cnân’ın dikkatinden kaçmadı. “İyi de ben seni tanımıyorum,” dedi Haakon, Çinli kadına.

“Yeni dostların hoşuma gitti Haakon,” diye gürledi Krasniy, yanlarına vardığı sırada. “Pek de güzellermiş.” Kızıl saçlı adam Cnân’ın yüz ifadesine güldü.

Cnân başını iki yana salladı. “Hadi yürüyün,” dedi. “Hava karardığında buradan epey uzaklaşmış olmalıyız.”

“Nereye gidiyoruz?” diye sordu Haakon.

“Buradan başka herhangi bir yere,” diye söylendi Cnân.

O yürümeye başlarken Haakon yerinden kıpırdamadı. Cnân da durup ona baktı. “Gitmemiz gerek,” diye tekrarladı.

“Neredeler?” diye sordu delikanlı.

“Kimler?”

“Kalkan-Biraderleri. Tehlikedeler, öyle değil mi?”

Cnân başını iki yana salladı. “Onlar hep tehlikededirler,” cevabını verdi.

“Kağanı öldürmeye çalışıyorlar.” Haakon bu sözleri bir soru gibi dile getirmedi.

Krasniy onun bu duyurusuna kahkahalarla güldü. Fakat Cnân’ın yüzüne bakınca gülmekten vazgeçti.

“Evet,” dedi kadın.

“Onlara yardım etmek istiyorum,” dedi Haakon ısrarla. “Eğer Alçik Kağan’ın yanındaysa bu bir tuzak olabilir.” Lian’a doğru dönüp Moğolca konuştu. “Kağan’ın yanında kaç savaşçı var?”

Çinli kadın omuz silkti. “Dört, bilemedin beş arban.”

“Elli adam,” dedi Haakon, Cnân’a. “Kalkan-Biraderleri kaç kişiler?”

Ona gerçek sayıyı vermek istemeyen Cnân da omuz silkti. “Aşağı yukarı bir düzine,” diye yalan söyledi.

“Başlarında kim var? Feronantus mu?”

Cnân sabırsızlanmaya başlıyordu. “Bunun bir önemi yok. Kaçmamız gerek.”

“Önemi var,” diye üsteledi Haakon. “Çünkü onlara yardım edeceğiz.”

“Sen aklını kaçırmışsın,” diye tersledi Cnân. “Moğol İmparatorluğu’nun içlerindeyiz. Erzak namına fazla bir şeyimiz yok. Bu toprakların yabancısı olduğumuz -olduğun- açıkça belli. Sadece tek bir ata sahibiz. Kalkıp da savaşa gidecek halimiz yok.”

“Niyeymiş?” dedi Haakon. Gülümseyerek Krasniy’e bir göz attı. “Başka nereye gideceğiz ki?”

Cnân hafif bir hüsran çığlığı attı. Keçi gibi inatçı, diye aklından geçirdi. Aynı Feronantus gibi.

“Onlar benim dostlarım,” dedi Haakon. “Onlar benim ailem.”

Cnân delikanlıyı kötü kötü süzdü. Kendisinin de Haakonu kurtarmak için Feronantus a karşı gelme ve geride kalma sebebi bu değil miydi? Batı’dan yaptıkları uzun yolculuk sırasında Kalkan-Biraderleri’ne ailesi gözüyle bakmaya başlamamış mıydı? Haakon un aynı argümanı kullanmasına nasıl karşı çıkabilirdi?

“İyi,” dedi bıkkın bir dille. Parmağıyla Lian’ı gösterdi. “Peki o ne olacak?”

Krasniy iri ellerinden birini Çinli kadının omzuna koydu. “Benimle kalabilir,” dedi, suratında geniş bir sırıtışla.

Lian omzuna dökülen saçlarını geriye savurdu ve dev adama bakıp gülümsedi. Cnân kadının tartışılanları anladığından emin değilse de gözlerindeki öfke, omzuna atılan elin anlamını bildiğinin göstergesiydi.

“Gelin bakalım,” dedi Cnân, sözü daha fazla uzatmayarak. Sonra dönüp ağaçların arasında zikzak çizerek yürümeye koyuldu.

Tüm bu kurtarma planı beklediğinden çok daha farklı bir seyir izliyordu.

49.BÖLÜM

İMPARATOR’LA KAHVALTI

Frederick kahvaltısını bölen İkiliyi gözlerini kısarak süzdü. “Bakıyorum da zarardasın,” dedi şaşkın bakışlı Ferenc’e. “Biz sana bir kardinal verdik, sen sıradan bir rahiple geri geldin. Peki ya ekibin geri kalanı nerede?”

“Majesteleri, o sizi anlayamaz,” dedi rahip, babacan bir ses tonuyla.

Frederick iç geçirdi. “Biliyorum. Dünkü maskaralıkta sen burada değildin. Ben yine aforoz edilerek hayattan bezdirildiğim sırada kardinaller yeni bir Papa seçiyorlardı. Duydum ki beyaz duman salmışlar. Buraya yeni Papanın kim olduğunu bana söylemeye mi geldiniz?”

“Benim, Majesteleri,” dedi rahip.

Frederick adamın sözlerine devam etmesini bekledi. “Sen nesin...?” diye sordu.

“Ben oyum,” dedi rahip. “Yeni Papa.”

Frederick sırıtacak gibi oldu; fakat rahibin bakışlarındaki ciddiyeti fark edince duyduğu keyfi gizlemek için bir elini nazikçe kaldırdı. “Tabii ya,” dedi. “O kadarı belli zaten.” Bir karşılama hareketiyle ellerini açtı. “Fevkalade. Eh, başımı ağrıtmak için hiç zaman kaybetmemişsin,” dedi, sesinde alaycı bir tınıyla.

Rahip ona şaşkın bir bakış attı. “Niyetimin kötü olduğunu düşünüyorsanız bana haksızlık ediyorsunuz Majesteleri.”

“Ah, öyleyse bu iyi niyetli bir Papa ziyareti. Hem de saltanatının ilk günlerinde. Peki bu onuru neye borçluyuz?” diye sordu Frederick.Çadırının girişinde bekleyen bir uşağa işaret verip şarap istediğini belirtti, sonra da kakmalı tahta sandalyesinde arkasına yaslandı. “Keşke İtalyanca veya Almanca konuşabilseydim” dedi Ferenc’ten tarafa. “Bu öyküye inanıp inanmamam gerektiği konusunda birinden akıl almak iyi olurdu.”

“Ferenc iyi çocuktur,” dedi rahip, onu korumak istercesine. “Ben izin vermeden size hiçbir şey söylemez. O nedenle sorularınızı doğrudan bana sorsanız da olur.”

“Peki öyleyse,” karşılığını verdi Frederick. “Komedi devam ediyor ve kendi rolümü oynamaktan başka bir seçeneğim yok, öyle mi?” Rahip cevap vermediğinde konuşmayı sürdürdü. “Kendine bir isim seçtin mi, yoksa annenin verdiği Hıristiyan adı hâlâ yeterli mi?”

“Rodrigo,” dedi rahip, ufak bir baş selamıyla. “Rodrigo Bendrito.”

“Tanıştığımıza sevindim, Rodrigo Bendrito. Yoksa Papa Hazretleri dememi mi tercih edersin?”

Cevap vermeye yanaşmayan rahip çok daha dindar ve mütevazı bir tavırla tekrar kafa salladı.

“Öyleyse ortada buluşalım,” diye teklifte bulundu Frederick. “Söyle bana Peder. Buraya niye geldin?”

“Saygılarımızı sunmak için buradayız.”

Frederick bir kahkaha attı. “Kiliseyle aramda geçenleri bilmiyorsun, değil mi? Burada, kendi çadırımda daha yeni seçilmiş bir Papanın bana saygılarını sunması sahiden de keyif verici. Fakat beyanına inanmakta epeyce zorlandığımı da anlamalısın.” Elini Ferenc’e doğru salladı. “Dostuna sor, söylesin. Geçen seferki aforoz edilişime tanık oldu.”

Peder Rodrigo’nun yüzündeki sükûnetin birazı kayboldu. “Kilise yoldan çıktı,” dedi usulca. “Onun eski halini savunmuyorum. Gördüm ki...” Ağır bir battaniyeyi üstünden atarcasına silkindi. “Geçmişteki kabahatlerinizin doğru olduğuna inanmıyorum,” dedi.

Frederick gözlerini kırpıştırdı. “Yani aforozumu geri mi alıyorsun?” diye sordu. Hem söylenenlerin tek kelimesini bile anlamazmış hem de ikilinin konuşuyor olmasından memnuniyet duyarmış gibi gözüken Ferenc’e şöyle bir baktı. “Senin de hiç yardımın dokunmuyor,” diye belirtti.

İmparator sandalyesinde öne kaykılıp dikkatini yeniden Peder Rodrigo’ya verdi. “Bu çok ilginç bir gelişme,” dedi. “Ansızın kendimi hezeyanının içine sürüklenmiş olarak buldum. Sahiden de Papaysan Roma’da bir dostla karşılaşmak ne kadar harika bir şey olur. O yüzden söyle bana: seni kampıma getiren şey karşılıklı saygı sunmaktan fazlası mı?”

Rahip içeriği hakkında kendini temin etmek istercesine el çantasını yokladı. “Tanrı beni göreve çağırdı. Kâfirlere karşı bir ordu kurmalıyım. Bir haçlı seferi düzenlemek istiyorum.”

“Bizzat mı?” diye sordu Frederick, kuşkuyla. “Bir Papa böylesine çirkin ayak işleri için genellikle piskoposlar ve rahipler gönderir.”

“İnsanları harekete geçirmenin tek yolunun bizzat karşılarına çıkmak olduğuna inanıyorum. Yapmaları gerektiğine inandığım şeyi kendim yapmalıyım. Dün Roma’da pek çok kişiyi etkiledim ve seyahat ettikçe daha başkalarını da etkilemeye niyetliyim.”

“Anlıyorum, anlıyorum,” dedi Frederick, kafa sallayarak. Kollarını göğsünde kavuşturdu, sonra da sandalyesinde arkasına yaslanıp bacak bacak üstüne attı. Zihni düşüncelerle dolu olarak Peder Rodrigo’yu dikkatle süzdü. Bu adam göründüğü kadar çatlak mıydı, yoksa sahiden de yeni Papa mıydı? Rahibin bakışlarında bir yoğunluk, sözlerinde coşkulu bir tını mevcuttu. Fakat Frederick daha önce de bu tür bağnazlarla tanışmıştı ve öyleleri tüm kalpleriyle Tanrı’nın isteklerini dile getirdiklerine inanmalarına rağmen çoğunun sonu kötü biterdi. “Madem ki oğlan söylediklerimi anlamıyor, dün salıverdiğim kardinale ne olduğunu sorabilir miyim?” dedi Frederick, daha ziyade düşünmek için biraz daha zaman kazanmak amacıyla. Léna ’nın bu işte bir parmağı var mı acaba?

“Ah, evet, öyle birini hatırlar gibiyim,” dedi Peder Rodrigo. Kısa bir süreliğine Ferenc’le Macarca konuştu, sonra tekrar Frederick’e doğru döndü. “Kardinal Oddone de Monferrato’dan bahsediyorsunuz, değil mi?”

“Ta kendisi,” dedi Frederick. “Papalık oylamasında eşitliği bozması gerekiyordu.”

“Kardinaller oylamayı o gelmeden önce yaptılar,” diye açıkladı Peder Rodrigo. “Anlaşılan benim seçilmem büyük bir sürpriz olmuş.”

“Öyle olduğundan eminim,” deyip güldü Frederick. Uşak, bir sürahi şarap ve üç kadehle beraber çıkageldi. İmparator çadırın daha içlerindeki bir kamp sehpasını gösterdi ve oğlan oraya gidip kadehleri doldurmaya başladı. “Peki sen nasıl aday oldun?”

“Hiçbir fikrim yok,” cevabını verdi Rodrigo. “Ferenc ve ben Roma’ya vardığımızda bir kardinal sanılıp Septizodium’a atıldım. O sırada hasta ve nahif olduğum için orada yaşananlardan haberdar değilim.”

“Ama görünüşe bakılırsa biri seni aday göstermeye karar vermiş.”

“Kimin niye öyle bir şey yaptığını bilmiyorum,” dedi Peder Rodrigo. Frederick adamın yüzünü inceledi. Çatlak olsa da olmasa da rahip sakin bir samimiyet sergilemekteydi.

“Oylamanın gizli yapıldığını biliyorum ama müttefiklerinin kimler olduğunu sezinleyebildin mi?”

“Ah, evet. İçlerinden en iyi kalplisi yangında öldü ve—”

“Ne?”

“Septizodiumda bir yangın çıktı. Zaten bizi esaretten kurtaran da o beklenmedik yangın oldu. Ama maalesef alevler Somercotesli Robert’ı bu fani dünyadan kopardı.”

Frederick kollarını ve bacaklarını birbirinden ayırıp dimdik oturdu. “O lanet olasıca şehirde ne haltlar dönüyor böyle?” diye çıkıştı.

Rahip soğukkanlılığını korudu. “Yangının oylamada baskı yaratmak için yahut daha fena sebeplerden dolayı kasten çıkartıldığına inanıyorum. Kurtarıldıktan sonra hepimizi bir at ahırına, oradan da Aziz Peter Kilisesine götürdüler. Kardinaller bir sonraki Roma Papazı olarak beni orada seçtiler. Fakat beni hapsetmek istediler. Tebaamla konuşmama izin vermediler. Ben de o yüzden kaçmak zorunda kaldım.”

Frederick adama fal taşı gibi açılan gözlerle bakakaldı. “Bu, kahrolası ömrüm boyunca duyduğum en ipe sapa gelmez hikâye,” dedi. “Hem de bugüne kadar bu türde pek çok hikâye duymama rağmen dostum.”

Peder Rodrigo halden anlar bir edayla kafa salladı. “Evet, kulağa sahiden de bir rüya gibi geliyor, değil mi? Aynı şeyi ben de düşündüm.Ama kısa bir süre önce rüyaların pençesinden kurtulmuş biri olarak şu an uyumadığımı biliyorum. Hatta cin gibi uyanığım diyebilirim. Üstelik görevimi yerine getirebileyim diye sıhhatim de bana geri verildi.”

Dudaklarını büzen Frederick rahibin varlığına ve öyküsüne mantıklı bir açıklama getirmeye çalıştı. Duydukları akıl almaz cinsten şeylerdi ama... Léna’nın kamptan ayrılmadan önce söylediklerini kulak arkası edemezdi. Karşına fırsatlar çıkacak. Onları kaçırmamaya bak.

Şarap kadehini getirmesi için oğlana işaret etti. “Görevini az sonra konuşacağız,” dedi, “ama gel önce ilk soruma dönelim: bana destekçilerinden bahset. İngiliz kardinalden başka kimlerle dostluk kurdun?”

Peder Rodrigo nostaljiye kapılmışçasına gülümsedi. “Kardinallerin çoğu bana iyi davrandı. Özellikle Colonna ile Capocci deyim yerindeyse beni kanatları altına aldılar.”

“Öyle mi?” Demek dostlarımız aynı, diye düşündü Frederick. Veya en azından senin dostların benim düşmanlarım değiller.

“Evet. Tabii bir de Kardinal Fieschi vardı. O da benimle pek yakından ilgilendi,” diye sözlerini dikkatle sonlandırdı Rodrigo.

İşte bu çok saçmaydı. Fieschi ile Colonna asla aynı tarafta yer almazlardı. Frederick kaşlarını çattı ve oğlanın uzattığı kadehi reddetti.

“Fieschi mi? Sinibaldo Fieschi’den mi bahsediyorsun? Bundan emin misin?” dedi İmparator. “Eğer hem Fieschi hem de Colonna müttefikinse birinin gerçekte öyle olmadığından, sadece senin öyle sanmanı istediğinden eminim.”

“Sizce hangisi müttefikim değildi?” diye sordu Peder Rodrigo, gözlerinde kurnazca bir bakışla.

Yüz ifadesinden ne çıkarmalıyım ki? diye meraka kapıldı Frederick. Rahip bu değişken ruh haliyle onu şaşırtmayı sürdürüyordu. Tanrıdan geldiğine inandığı bir sanrının etkisiyle aklını kaçırmış, zararsız bir din adamına benziyordu. Fakat kimi zaman da derin bir zekâyı ve tutkuyu işaret eden davranışlarda bulunduğu da oluyordu.

“Septizodium’daki şu yangın,” dedi İmparator dikkatle. “Onun beklenmedik olduğunu söyledin. Senin için öyle olsa bile bu herkes için geçerli olmayabilir.”

“Ignis succensus est in furore meo,”[40] dedi Peder Rodrigo.

Frederick kendine hâkim olamayıp gözlerini devirdi. “Tanrım, siz rahipler ve İncilden alıntılarınız yok mu? Evet, anladım. Yangını birinin öfkesi çıkardı; ama kimin?” Rahibi uzun uzun süzdü. “Somercotes, Septizodiumda öldü,” diye sesli düşündü. “Bu kazadan kim yarar sağladı? Biri Orsini. Bir İngiliz olarak Somercotes’in Romalı bir Papa isteyecek hali yoktu. Acaba kirli işlerinden birini örtbas etmek için o yangını Orsini mi çıkarttı? Yoksa içeride bir adamı mı vardı?”

“Et ardebit usque ad inferni novissima,” dedi Peder Rodrigo usulca.

Cehennemin en derin çukurunda yanan ateş, diye aklından geçirdi Frederick, hâlâ rahibin ima ettiği şeye inanıp inanmamayı düşünürken. İmparator elini kaldırdı. “Şarabı şimdi alabilirim çocuk.” Uşak kadehi derhal uzattı. Frederick içkisini bir dikişte bitirip kadehi geri verdi. “Biraz şarap için,” dedi, diğer iki kadehi işaret ederek. Sonra Ferenc’e bakıp el hareketini tekrarladı.

Misafirler ayağa kalkıp sehpaya giderlerken Frederick rahibin öne sürdüğü şeye dikkatle kafa yordu. Septizodium’daki yangın büyük ihtimalle Kardinal Somercotes’in şüpheli ölümünü gizlemek amacıyla kasten çıkarılmıştı. Acaba bu alçakça suçu kimin işlediğini biliyor mu? diye merakla düşündü İmparator, bir yandan da bu bilginin hem kendisine hem de rahibe nasıl bir fayda sağlayabileceğini değerlendirdi.

Frederick karşısındaki adamın yeni Papa olduğuna yönelik iddiasından hâlâ kuşku duyuyor, fakat böyle bir ihtimali bütünüyle reddetmiyordu. Kralların, halifelerin ve papaların entrikaları bütün Hıristiyanlık Âlemini etkilerdi ve Kutsal Roma İmparatoru olarak Frederick’in görevlerinin büyük bölümü o oyunları diğer herkesten daha iyi anlamak üzerine kuruluydu. Frederick kuralları değiştirebilecek beklenmedik olaylara karşı gözünü açık tutmayı uzun zaman önce öğrenmişti. Peki Peder Rodrigo -deli veya Papa- konusunda ne yapması gerekiyordu? Rahip topyekün savaş gibi çılgınca bir meseleyle mi uğraşmak istiyordu? Frederick adamın öyle bir amaca ulaşabileceğinden kuşkuluydu ama kendi düşüncelerinin fazla bir önemi yoktu. Asıl önemli olan Kilisenin vereceği tepkiydi ve Frederick -eğer adamın söyledikleri doğruysa- halka yapacağı açıklamalarla Kiliseyi gözden düşürmemesi için kardinallerin onu rızası dışında bir yere kapatacaklarından emin sayılırdı.

Ferenc ile Peder Rodrigo şaraplarını bitirdiklerinde taburelerine geri döndüler. Delikanlının kadehini sürahinin yanında bıraktığı, rahibinse kendisininkini tutmayı sürdürdüğü Frederick’in gözünden kaçmadı. Rodrigo çıkardığı sesin farkında olmaksızın parmaklarını kadehin ağzına vurarak tempo tutuyordu.

“İki sorum daha var,” dedi İmparator. “Öncelikle yanındaki bu yabancı oğlan—”

“Ferenc,” dedi Rodrigo, şefkatle. Delikanlı tedirginlikle ona doğru döndü. Peder Rodrigo yatıştırıcı bir el hareketi yapıp Ferenc’in anadilinde bir şeyler mırıldandı. “Mohi’deyken yanımdaydı ve o zamandan beri—”

“Tanrı aşkına, sen Mohi’de miydin? Orada olanları gördükten sonra hâlâ bir haçlı seferi mi düzenlemek istiyorsun?” diye sordu gözleri şaşkınlıktan kocaman açılan Frederick. “Tamam, anlaşıldı. Sen kesinlikle delisin.”

“Öyleydim Majesteleri. Fakat Tanrı’nın izniyle iyileştim,” diye sakin bir dille karşılık verdi Peder Rodrigo.

“Yani Mohi’den buraya bu yabani yaratıkla beraber geldin,” diye ağız aradı Frederick. “Seni Septizodium’a attılar ve—”

“Evet. Ve Ferenc kimsesiz bir kızın yardımıyla beni kurtarmaya çalıştı. Kızın adı Osie... Osie-bir şeydi.”

“Ocyrhoe,” diye atıldı Ferenc.

“Evet,” dedi Frederick. “Onunla tanıştım. Tam bir yetim. Ocyrhoe ile Ferenc’i üç normal yetişkinin -bir kardinalin, bir askerin ve de bir kadının- eşliğinde Septizodium’a göndermiştim. Onlar nerede?” Rahibin yüz ifadesini görünce duyduğu hoşnutsuzluğu içine attı -en başta bir din adamının önünde o kadar da çok küfretmemek için- ve Ferenc’i işaret etti. “Ona sor,” diye çıkıştı.

Rahip ile delikanlı kısa bir konuşma yaparken Frederick de zihninde ölçüp biçmeyi sürdürdü. Ne kadar barışçıl davranırsa davransın Rodrigo aklını kaçırmış olmalıydı.

Peder Rodrigo dikkatini yeniden İmparatora verdi. “Aziz Peter Kilisesine vardıklarında Ferenc ile Ocyrhoe’nun benimle yalnız görüşmelerine müsaade edilmişti. Ferenc o zamandan beri diğerlerini görmemiş. Ocyrhoe kaçmamıza yardım ettikten sonra geride kaldı.”

“Kahrolasıca hikâyen her geçen dakika biraz daha saçma bir hal alıyor,” dedi Frederick. “Onu bir dahaki görüşümde bana böyle bir eğlence sağladığı için Fieschi’ye teşekkür etmem gerekecek.”

“Beni onun yanına geri göndermeyeceksiniz, değil mi?” diye sordu Peder Rodrigo, yüzü ilk defa endişeyle asılarak.

Frederick adama bakarak bu soruya verilebilecek tüm muhtemel cevapları düşündü. “Elbette hayır, Papa Hazretleri,” dedi en sonunda. Dönüp çadırının girişinde bekleyen oğlana el etti. “Sana ne olacağını konuşmadan önce gel karnımızı doyuralım, ne dersin?” Ferenc’e doğru dönüp yemek yermiş gibi yaptı ve delikanlı neşelenerek kafa salladı. “Önemli kararları tok karnına vermek çok daha kolaydır,” dedi İmparator.

Peder Rodrigo dalgın bir edayla kafa sallarken boştaki eliyle çantasına hafifçe dokundu.

50.BÖLÜM

BEKLENMEDİK MÜTTEFİKLER

Moğollar meydanın öteki tarafında toplanıyorlardı. Sayıca Kalkan-Biraderleri’nden çok daha üstün olmalarına rağmen kapıya tekrar taarruz etmekte aceleleri yok gibiydi. Kıpır kıpır piyade kalabalığının arkasında atlılar gidip geliyordu. Askerleri coşturuyorlar, diye düşündü Rutger.

“Epey de kalabalıklarmış,” diye gözlemde bulundu Knütr. Tıknaz Kalkan-Biraderi ilk arbede sırasında miğferini yitirmişti ve başının sağ tarafı kandan yapış yapış olmuştu. Adam sırıtırken Rutger gözbebeklerinden birinin diğerinden daha büyük olduğunu fark etti. “Biraz... tedirgine benziyorlar.”

Knútr’un değerlendirmesi doğruydu. Moğol öncü kuvveti Kalkan-Biraderleri’ne bağırıp çağırarak onları kışkırtmaya çalışıyordu. Rutger bağırılan hakaretlerden hiçbirini anlamasa da idman sahası sataşmalarına aşinaydı. Moğollar sahiden de korkuyorlardı ve ne kadar yaygara koparırlarsa koparsınlar sayı üstünlüklerinin başarıyı garanti edemediği gerçeğini saklayamıyorlardı.

Rutger, Moğolların eninde sonunda saldıracaklarının farkındaydı. Atlılar piyadelere bağırarak onları iyice kızıştırıyordu. Onlara birer korkak, Hanları için utanç kaynağı olan değersiz birer köpek olduklarını söylüyorlardı. İsimsiz şövalyelerden oluşan bu ufacık çeteden kaçarlarsa ailelerinin, babalarının yüzüne nasıl bakarlardı? Rutger söylenen her şeyi biliyordu. Aynı sözleri kendisi de kullanmıştı. Cesaretlerini arttır. Görev bilinçlerine seslen. Öfkelerini körükle.

Moğollar tekrar geleceklerdi. Sonuçta başka seçenekleri yoktu.

Kapının bir yanına at arabası, diğer yanına da ölü atlar (ve çok sayıda Moğol cesedi) çekilerek girişin etrafında belirgin bir kanal meydana getirilmişti. Kalkan-Biraderleri’ne saldırmak için Moğolların oradan geçmesi gerekecekti. Bu tekrar tekrar başarıyla kullanılmış, kadim bir taktikti: çatışma alanını daralt ki düşmanının sayı üstünlüğü ortadan kalksın.

Rutger’ın aklına Kutsal Topraklarda altı hafta sürmüş bir kuşatma geldi. Kalenin adını artık hatırlamıyordu bile. Müslümanlar surları iki defa aşmış, fakat savunmacılar her seferinde onları geri püskürtmeyi başarmıştı. Bunu yaparken de onlara öyle ağır zayiat verdirmişlerdi ki Müslümanların morali altüst olmuştu. Sultan, ordusunun üzerinde tekrar kontrol sağlayana kadar Hıristiyan mühendisler surlardaki gedikleri kapatmayı başarmışlardı. Sonunda Kudüs’ten takviye kuvvetleri gelmiş ve Sultan da oradan kaçmıştı.

Takviye kuvvetleri. Rutger kafa sallayarak arkasına göz gezdirdi ve duvarların dışındaki açık alanda bir hareketlilik aradı. Neredeler?

Moğollar üstünkörü bir ulumayla tekrar saldırıya geçti. Fırlatılan mızraklar ile oklar öfkeli kalabalığa öncülük etti ve mızraklardan birinin hedefini bulması sonucu Rutger solundan gelen gurultulu bir öksürük duydu. “Yerinizi koruyun!” diye bağırdı, bağırmaktan kısılmış bir sesle. Parmaklarını kılıcının kabzasını sıkmaya zorlayarak kendini yaklaşan hücuma hazırladı. Ellerindeki acıyı çekilir kılan tek şey savaşın coşkusuydu.

Okçuları yukarıdaki muhafız kulelerinden Moğolların ön safına ok yağdırmaya başladılar. Rutger adamlarından sadece birkaçına okçuluk görevi verebilmişti ve seçtiği altı kişi süratleri kadar nişancılıklarıyla da tanınırdı. Moğollarla sayıca eşleşemezdi ama hiçbir okun boşa harcanmamasını sağlayabilirdi. Moğollar hücum ederlerken her bir ok hedefini devirerek arkadan gelen adamların hücumunu sekteye uğrattı. Bu sayede Moğol hattı Kalkan-Biraderleri’ni ezip geçecek ağır bir dalga olmaktan çıktı ve adamların itişip kakışarak saflardaki boşlukları doldurmaya çalıştıkları düzensiz, karmakarışık bir insan yığını haline geldi.

Kalkan-Biraderleri hattıysa çelikten bir duvar gibi sapasağlam bekledi.

Rutger ilk adamın, sakalına sarı boncuklar dizilmiş bir Moğol’un açıkça farkındaydı. Adam mızrağıyla bir saplama hareketi yaptı. Rutger yana çekildi, adama yaklaştı ve kılıcını onun açık ağzından içeri soktu. Sarı boncuklu adam öldü ve Moğol hücumu Kalkan-Biraderleri hattına çarparken Rutger’ın hatırladığı son düşman o oldu. Dünyası bir anda mızrak uçlarıyla ve kıvrık kılıçlarla, bağıran ve haykıran adamlarla, inip kalktığının hayal meyal farkında olduğu koluyla dolu karman çorman bir yer halini aldı.

Knútr’un iki mızrakla deşilmiş ve sağ omzundan bir okla vurulmuş olarak öldüğünü gördü. Miğferinin önü bir Moğol kılıcıyla yarılan başka bir birader de yere yığıldı. Rutger onun adamlarından hangisi olduğunu kestiremedi ve insan kalabalığı ölü şövalyenin üstünden geçerken içi bir anlığına pişmanlıkla sızladı. Moğollar saldırmayı sürdürerek Kalkan-Biraderleri’ni yavaş yavaş geri çekilmeye zorladılar.

Rutger’ın zincir zırhı onu gövdesinin soluna inen bir kılıç darbesinden korudu ama vücuduna acı dalgaları yayılmasına engel olamadı. Levazım subayı kolunu indirerek silahı oraya sıkıştırdı ve saldırganın elinden çekip aldı. Sonra da şaşkın Moğol’un suratına bir karış yalım sapladı.

Önünden değil de arkasından yükselen bağrışları işte o zaman duydu. “Çekilin yoldan!”

Rutger yanındaki adamı omzundan tutup kapının iç duvarına doğru şiddetle itti. Bu gözü kara hareket, atlar yanlarından gümbür gümbür geçip giderken her ikisini de kurtardı. Rutger’ın gözüne beyaz ve gümüşi renklerdeki bir sancak ilişti. Süvarilerin hepsi de ışıltılı beyaz cüppeler giymişti. Süvari birliği Moğollara bir şahmerdan gibi çarparak onları düzensiz bir ayaktakımı halinde darmadağın etti. Oracıkta ezilmeyenler yeni gelen şövalyelerin saldırısı karşısında dönüp kaçtılar.

Savaşın seyri değişirken şövalyelerden biri dövüşerek kapıya kadar geri geldi. Kanla kaplı kılıcı, yine kanlı cüppesinin göğsüne gururla işlenmiş sembolle örtüşmekteydi. Kızıl kılıç. Üstünde de bir o kadar kızıl bir haç.

Fratres Militiae Christi Livoniae nin amblemi. Kılıç Biraderleri.

Şövalye kılıcındaki kanı temizledi, onu kınına soktu ve miğferinin siperliğini kaldırdı. Rutger ortaya çıkan surata -Hanın arenasında dostlarından birini acımasızca katleden adamın yüzüne- öfkeyle baktı.

Bu beklediği takviye kuvveti değildi.

Heermeister Dietrich atıldığı aptalca maceradan geri gelmeyince Hünern’deki Livonyalılar birliğinin başına Kristaps geçmişti. İlk yaptığı şey Dietrich’in işinin uzamış olması gibi düşük bir ihtimali araştırmaları için adamlarından dördünü görevlendirmek olmuş, geri kalanlara da kampı toplattırmıştı. Heermeister in sefahat düşkünü Han’la yaptığı görüşme nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın artık Hünern’den ayrılma vaktiydi. Arenadaki dövüşünün ardından çıkan ayaklanmalar çadır kentindeki hassas dengeyi altüst etmişti.

Zaten tüm bunlar bir illüzyondu. Moğollar birer kurttu ve Batıya sahipsiz bir koyun sürüsüne bakar gibi bakıyorlardı. Kristaps, Moğol İmparatorluğu’nun neler yapabildiğine Kiev’de tanık olmuştu; doymak bilmez iştahlarını iyi biliyordu. Gerçekleri görmezden gelen Batı Dünyası ise ahmakça meleyerek boş boş dolanıyordu. Kendilerini Han’ın teke tek dövüş vaadinin cazibesine kaptırarak arenadaki tek bir zaferin onları kurtaracağına inanmışlardı.

Ama Kristaps onlara aksini ispatlamıştı, değil mi? Tek bir Kalkan-Biraderi’nin ölümü, aralarındaki sallantılı ateşkese kanlı bir son vermişti. Batıklar artık Doğudan gelen kurtların gerçek doğasını görüyor, savaşmaktan başka bir seçeneklerinin olmadığını biliyorlardı.

Evet, Dietrich olacak o ödlek kaçıp gitmek istemişti.

Eşyaları atlara yükleyen adamlar kampı toplamak gibi basit bir iş için gereğinden fazla zaman harcarlarken Kristaps’ın izcileri geri gelmişti. Dietrich’in korumalarını sokakta ölü olarak bulmuş, Heermeistere dair herhangi bir ize rastlamamışlardı.

Neler olduğunu kestirmek çok da zor değildi.

Liderliğiyle yarattığı hayal kırıklığına rağmen Heermeister’in ortadan kayboluşu geride kalan Livonyalılar için faydalı bir güdüleyici olmuştu. Dietrich’in esir alınması değil de öldürülmesi daha iyi olurdu, zira Heermeister’in katli göz ardı edilemeyecek bir hakaretti. Fellin’in Birinci Kılıcı olan Kristaps tarikatta bir efsaneydi. Schaulen Muharebesi’nden sağ kurtulmuştu ve meşhur Kalkan-Biraderleri’nden birini teke tek dövüşte öldürmüştü. Livonyalılara öfkeden titreyen bir sesle hitap ettiğinde hepsi de ona kulak vermişti.

Kristaps kaçmaktan, bataklıklarda ve ormanlarda saklanmaktan bıkmıştı. O siyah değil beyaz giyerdi ve cüppesindeki kılıç kızıldı. Neden elindeki kılıç da aynı renkte değildi? Yakınlarda Tanrı’nın bu kadar çok düşmanı varken neden o kılıç hep kınındaydı? Neden Kılıç Biraderleri de Tanrı adına savaşmıyorlardı?

Adamlar bu sorulara bağırarak yanıt vermişlerdi. Onlar da şana kavuşmak istiyorlardı. Onlar da düşmanlarını dağıtmak istiyorlardı. Onlar da Batıyı kurtarmak istiyorlardı. Onları coşturmak zor olmadı. Heermeister’leri mundar kâfirlerce işkenceden geçirilip öldürülürken Kılıç Biraderleri boş oturmayacaktı. Kaçmayacaklar, kalıp savaşacaklardı.

Kristaps’ın planı ne karmaşık ne de hassastı. Düşman kampının yerini biliyorlardı. Oraya dalacaklar ve hem tarikatlarına hem de Hıristiyanlık Âlemine yapılan haksızlıkların intikamını alacaklardı. Tanrı’nın düşmanlarını yok edebilen tek tarikatın Kalkan-Biraderleri olmadığını tüm Batıya göstereceklerdi.

Şehirde yaptıkları yolculuk heyecan doluydu ve Moğol kampının kapısını ardına kadar açık bulduklarında Kristaps hücum emrini vermekte tereddüt etmedi. Kapıdan dörtnala geçmek ve Moğol birliğini darmadağın etmek neredeyse arenada o Kalkan-Biraderi’nin cesedini doğramak kadar huzur vericiydi. Kristaps atının sırtındayken kılıcını ritmik bir düzende her salladığında hüsranının birazını daha dışarı atıyordu. Güçlü hamlelerle çevresindekilere saldırarak miğferleri yarıp kolları kesiyor ve tüm öfkesinden arınıyordu. Onun hiddetiyle çılgına dönen atı da yaralıları ve ölüleri acımasızca eziyordu. Bu Kristaps’ın gerçek gayesi, Tanrı’nın ona yapması için güç verdiği şeydi. Kalkan-Biraderleri’nin ondan uzun zamandır faydalanmıyor olmaları budalalıklarının ve zayıflıklarının bir emaresiydi.

Kristaps uzak diyarlardan gelen, kendilerini fatih ve efendi zanneden bu tuhaf suratlı katilleri teker teker kılıçtan geçirdi. Onları geri püskürttü, atıyla üstlerinden geçti, düştükleri yerde ezerek kanlı birer pelte haline getirdi. Ne zaman ki Moğollar savaş meydanından kaçmaya başladılar, o zaman kanlı hıncını üstünden atıp kendisinin ve Livonyalı biraderlerinin değiştirdikleri şartları değerlendirdi.

Birliği oraya geldiğinde kapı açıktı ve Moğollar onu koruyan küçük bir kuvvetle çarpışıyorlardı. Adamların üstünde Batı tarzında zırhlar vardı.

Kristaps atını çatışmadan ayırıp girişin oraya geri gitti ve siperliğini kaldırıp kapıyı tutan küçük birliği gözden geçirdi. Birliğin amblemi kırmızı güldü.

Kalkan-Biraderleri’nden biri grubundan ayrılırken Kristaps adamın yüzünü inceledi. Onu arenadaki tribünlerden tanıyordu. Genç Kalkan-Biraderi’ni zapteden adamdı bu. Diğer Kalkan-Biraderleri ise tekme ve küfürden başka bir şeyini görmedikleri efendilerine bakan köpekler gibi öfke ve şüpheyle süzüyorlardı Kristaps’ı.

Kristaps kılıcını savurarak üstünde pıhtılaşan kanı atarken gevrek gevrek güldü. Şimdi yaşanacaklardan epey zevk alacaktı.

Rutger elinde Andreas’ın kılıcını tuttuğunun fazlasıyla farkındaydı ve zihninin bir parçası o kılıcı Andreas’ın canını almış adama karşı kullanması için yaygara koparıyordu. Lâkin Rutger Livonyalının tam da öyle bir saldırı beklediğini bilerek yerini korudu.

Andreas’ın katili atının sırtında bir kralın dokunulmaz ve çevresine tamamıyla egemen tavrıyla oturarak hafifçe gülümsüyordu. Mavi gözlerindeki bakış o kadar soğuktu ki Rutger’ın zırhını bir Moğol kılıcından daha kolay kesip geçiyordu. Adam zincir zırhının omuzlarını sapasağlam çelikle kaplamış, cüppesi Moğol kanından sırılsıklam olmuştu. Sol kolunda bir kalkan taşıyordu ve kandan arındırdığı tek elli kılıcını kınına geri sokmuştu. Andreas’ı öldürmekte kullandığı çift elli kılıcı ise eyerine bağlanmıştı. Livonyalı dehşet içindeki avını seyreden bir kedi misali hiç kıpırdamıyordu.

Bana mazeret vermeyecek, diye aklından geçirdi Rutger. Livonyalının duyduğu hiddet parlak mavi gözlerinden açıkça okunmasına rağmen orada yanılgıya yer bırakmayan bir zekâ da mevcuttu. Kalkan-Biraderleri için nasıl bir nefret beslerse beslensin o duyguyu kontrol altında tutuyordu. Şimdi zamanı değil. Rutger kılıcını indirip bekleyen şövalyeye doğru dikkatle yürüdü.

Aradaki mesafe bağırmayı gerektirmeyecek kadar kapandığında mavi gözlü şövalye söze girdi. “Adamların bana canlarını borçlular,” dedi kayıtsızca.

“Sana hiçbir şey borçlu değiliz,” diye tersledi Rutger.

Livonyalı kanla kaplı muharebe meydanına bakındı. “Adamlarım düşmanın hücumunu kırdılar. Yoksa Moğollar sizi ezip geçerlerdi.”

“Sizden yardım istemedik,” dedi Rutger.

“Yine de geldik,” deyip gülümsedi Livonyalı.

“Bu aramızdaki kan borcunu kapatmaz,” karşılığını verdi Rutger.

Mavi gözlü şövalye bir kahkaha attı. Duruşu sanki bir muharebe meydanında alelacele konuşmuyorlarmış da idman sahasında sohbet ediyorlarmış gibi gevşek ve soğukkanlıydı. “Ona ne şüphe ihtiyar. Zaten öbür türlü olsa düş kırıklığına uğrardım.” Bir el hareketiyle Rutger’ın dikkatini çevreye dağılmış süvarilerine çekti. “O borcu bugün alamayacaksın Bakire-savunucusu. Burada yapacak daha çok iş var.”

“Efendin nerede?” diye bilmek istedi Rutger.

Şövalye öne eğildi. “Aynı şeyi ben de sana sormalıyım. Feronantus nereye gitti? O yaşlı savaş köpeği niçin bugün burada değil?”

Rutger ansızın Livonyalı şövalyeyi tanıdı. Onu en son gördüğünden beri uzun yıllar geçmişti ve adam o zamanlar çok daha gençti. “Sen,” dedi hayretle. “Seni tanıyorum.”

Livonyalı yeniden güldü. “Demek tanıyabildin?” Siperliğini indirerek yüzünü Rutger’ın suçlayıcı bakışlarından sakladı. Sonra da kılıcını çekip onun telaşla bir adım geri çekilmesine yol açtı.

“Bugün sadece Moğolları öldüreceğim ihtiyar. Adamlarım sözümden çıkmayacaklar. Tanrına dua et ki seninkiler de senin sözünden çıkmasınlar.”

“Kristaps,” dedi Rutger nefretle. “Bu iş burada bitmedi.”

“Hayır,” diye karşılık verdi Kristaps. “Hem de hiç.” Atını mahmuzlayıp Rutger’ın yanından ayrıldı ve üstleri başları kana bulanmış adamlarının arasına döndü.

Elleri şiddetle sızlayan Rutger’ı bir ürperti aldı. Omzunun üzerinden bağırarak sağ kalan Kalkan-Biraderleri’ni yanına çağırdı. Öyle olmamasını tüm kalbiyle istese de Kristaps haklıydı.

Eski garezlerin beklemesi gerekecekti. Öncelikle öldürülmesi gereken başkaları vardı.

51.BÖLÜM

İKİNCİ OYLAMA

Ocyrhoe hem Senatöre hem de kardinale Ferenc ile Peder Rodrigo’yu Porta Flamina’ya yolladığını anlattıktan ve Orsini muhafızlarına o civardaki yollarla kırsal kesimde keşif yapmalarını emrederek telaşlı bir koşuşturmacaya yol açtıktan sonra, genç kız ve Léna bir zamanlar Peder Rodrigo’nun kaldığı odada tekrar yalnız bırakıldılar. Genç kız, anlattığı her şeyin yalan olması ihtimalini de göz önünde bulundurarak Castel SantAngelo’yu da tepeden tırnağa arayacaklarının farkındaydı.

“Beni niye istediklerini anlıyorum,” dedi Ocyrhoe, muhafızların koridorlarda çıkardıkları patırtıyı bir süre dinledikten sonra. “Kaçaklara yardakçılık ettim. Ama senin bu işte bir parmağın yoktu. Frederick’e dönmene izin verilmesi gerekirdi.”

“Romalı Bağcıların başına ne geldiğini öğrenene kadar hiçbir yere gitmeyeceğim,” dedi Léna. “Bu da Senatör Orsini’nin yanında daha çok vakit geçirmemi gerektirir.”

“Onun yanındayken güvende değilsin,” diye belirtti Ocyrhoe, sesinde telaşlı bir tınıyla.

Léna kıza gülümsedi. “Kız kardeşlerimiz ortadan kayboldu. Senatör onlara ne olduğunu biliyor. Gerçeği öğrenmeye nasıl çalışmam ki?”

Ocyrhoe ürperdi. “Ben olsam onunla yalnız kalmak istemem.”

“Sen bir çocuksun; henüz doğru düzgün eğitilmedin bile,” dedi Léna. “Şu âna kadar Senatör un yakalama çabalarından kurtulmuş olman neredeyse mucizevi bir durum. Korku doğal bir duygudur Ocyrhoe, kendini kaptırmaman gereken asıl şey vicdan azabıdır.”

“Daha fazla şey yapabilirdim,” diye geveledi genç kız, korkusunun kaynağının Léna tarafından bu kadar kolayca görülmesinden utanarak.

“Herhangi bir kriz sonrasında sağ kalanlar hep daha çok şey yapmadıklarından pişmanlık duyarlar,” dedi Léna, neredeyse kendi kendine. Sonra gözlerini kırpıştırdı ve dikkatini yeniden Ocyrhoe’ya verdi. “Seni Roma’dan çıkarmalıyım,” dedi.

“Nereye gidebilirim ki?” diye sordu Ocyrhoe, telaşla. “Bugüne kadar gittiğim en uzak yer İmparatorun kampıydı! Burada seninle kalıp Orsini’yle yüzleşmeyi yeğlerim.”

“Sakın alınma çocuk, ama bana sadece ayak bağı olursun,” dedi Léna. “Eğer bana yardım etmek istiyorsan buradan mümkün olduğunca uzaklaş,” diye kararlı fakat temin edici bir ses tonuyla sözlerini sürdürdü.

“Niye?” diye sordu Ocyrhoe.

“Burada kaldığın sürece bana karşı kullanılabilirsin,” dedi Léna. “Tıpkı benim de seni bağlamakta kullanılabileceğim gibi. Orsini’nin seni burada nasıl tuttuğunu görmüyor musun? Kayıp kız kardeşlerin sebebiyle buradan gidemeyeceğinden korkuyorsun ama onları kurtarmak için şimdiye kadar ne yaptın? Elinden bir şey gelir mi? Eylemsizlik onlara, sana veya bana ne fayda sağlar?”

“Ama burada onların tutsağıyım. Canım istedi diye kalkıp gidemem ki,” dedi Ocyrhoe. “Üstelik şehir dışında gidecek bir yerim veya doğada yaşam tecrübem yok. Nasıl yiyecek bulabileceğimi ve nerede uyuyacağımı bilmiyorum...” Dehşet verici bir zayıflık hissi onu paniğin eşiğine sürükledi ve sözcükleri şekillendirebilecek kadar bile dikkatini toplamayı güçleştirdi. “Ne yapabilirim? Bir Bağcı gibi davranmak şöyle dursun, nasıl hayatta kalabilirim? Beni gönderebileceğin biri var mı? Gitmem gereken bir yer? Frederick beni diğer Bağcılardan eğitim alabileceğim başka bir şehre götürür mü? Peki ya—”

“Kendine hakim ol!” dedi Léna, sesini yükselterek.

Ocyrhoe dudaklarını sımsıkı kapatıp kadına korku dolu gözlerle baktı.

“Teşekkürler.” Kadın kafeste tutulan ve sabrı hızla tükenmekte olan bir kaplanın enerjisiyle odayı kat etti. “Sorularından hiçbirine yanıt veremem. Frederick’in kampına dönebilirsin elbette; zaten orayı bulman hiç de zor olmaz. Ama orada uzun süre kalmanı tavsiye etmem.”

“Sen de benimle gelemez misin?” Ocyrhoe yalvardı yalvaracaktı. “İmparator seni beklemiyor mu? Ona hizmet etmekle yükümlü değil misin?”

“Sürekli değil,” diye karşılık verdi Léna. “Ben onun Bağcısı değilim; ben onunla beraber çalışan bir Bağcıyım. Aslına bakarsan Kiliseyle de çalıştım, önceki Papa Dokuzuncu Gregory’nin arada sırada bana işi düşerdi. Almanya’ya geri dönme vakitleri gelip çattığında Frederick’in kampında olmazsam yola bensiz devam eder. Fırsatını bulunca sarayına uğrayacağımı bilir.”

“Peki öyleyse...” Ocyrhoe korkmuş bir çocuk gibi davranmamak için elinden geleni yapıyor, fakat kendini aynen öyle hissettiği için bunda oldukça zorlanıyordu. “Sırf beni yanına almasını istemek için bile olsa benimle birlikte kampa gidemez misin? Sonra buraya dönüp Ayı’yla yüzleşebilirsin.”

Léna ona baktı. Hiçbir şey söylemeden öylece bakmakla yetindi. Ne bir zihinsel görüntü ne de bir his yolladı. Ocyrhoe ilk başta ümit vaadedici bir şey çıkması umuduyla o bakışlara karşılık verdi. Beklediği olmadı. Kendi korkusu ve özlemiyle baş başa kalan genç kız, Léna’nın ne demek istediğini anladı. “Artık dünyada kendime bir yer edinmek sadece bana kalmış,” dedi, bu durumdan nefret ederek.

Léna’nın yüz ifadesi yumuşadı. “Bir süredir öyle yapmayı öğreniyorsun ve kendini epey geliştirdin.”

“Beni koruyan bir şehrim vardı da ondan. Onun dışına çıktığımdaysa beyaz bir duvara konmuş bir karasinek kadar göze batacağım.”

Léna ona anlayışlı bir tebessüm etti. “Kendine daha çok güvenmelisin.”

“Neyse, zaten boşa konuşuyoruz. Buradan çıkmamın hiçbir yolu yok,” diye belirtti Ocyrhoe. Esaret ansızın huzur verici gelmeye başlamıştı.

“Bir Bağcı olarak hayatın boyunca ihtiyaç duyduğun şeylerin sana beklenmedik zamanlarda ve şekillerde sunulduğunu keşfedeceksin,” diye onu temin etti Léna. “Kentten nasıl ayrılacağını bilmiyorum; fakat bunun gerçekleşeceğine güveniyorum. Hem de çok yakında.”

Orsini köşküne dönerken öfke doluydu. Son yaşanan olaylar sırasında Fieschi’nin takındığı tavır hakkındaki düşüncelerini açıkça dile getirmekten çekinmemişti. Adamın eleştirileri boyunca sükûnetini korumak için Fieschi’nin iradesini sonuna kadar zorlaması gerekmişti.

Tüm Vatikan yerleşkesi henüz tahta çıkarılmamış Papa’nın yokluğu sebebiyle panik halindeydi. Ayı’nın bunaltıcı atıp tutmalarından nihayet kurtulan Fieschi kendini meslektaşlarının en az onunki kadar can sıkıcı huzurunda bulmuştu. Kardinaller ilk oylamanın yapıldığı yuvarlak şapelde toplanmışlardı. Buluşma yeri olarak burada karar kıldıktan sonra başka hiçbir konuda hemfikir olamıyor gibiydiler.

“Bendrito adına sevinmedim desem yalan olur,” diye yorum yaptı Annibaldi.

“Yerinde olsam ben de aynını yapardım,” diye onayladı Capocci. “Ona korkunç bir görev verdik ve o bunu istemedi. Aziz Peter’in tahtını terk etti.”

Fieschi sakallı kardinalin aklından geçenleri kestirmeye çalışarak Capocci’yi ihtiyatla süzdü. Bağlılıkları da en az sakalı kadar karmaşık, diye düşündü.

“Belki de kullanmak istediğin ifade feragat etmektir’,’ diye fikir yürüttü Colonna.

Dildeki ayrıntıları zerre kadar umursamazmış gibi dalgın bir edayla sakalının bir tutamını çiğneyen Capocci omuz silkti.

“Her şeye rağmen,” diye ekledi Bonaventura, bir fırsat sezerek, “bu kadar zor bir kararı çabucak ve böylesine katiyetle verdiği için ona teşekkür borçluyuz.”

“Yine papasız mı kaldık?” diye sordu de Segni, bıkkın bir sesle.

“Bir oylama daha mı yapacağız?” diyen Gil Torres neredeyse feryat edecekti.

“Ben artık buradayım,” diye belirtti Monferrato, her zamanki gibi ardına kadar açık gözleriyle. “Beraberliği bozmak için gönderildim.”

“Yaşayan bir papamız varken bir başkası için oylama yapamayız,” diye itiraz etti Fieschi, hissettiğinden daha az bir şevkle. Peder Rodrigo’yu kontrol edebileceği konusundaki belirsizliklere rağmen -tabii adamı bulabilirlerse- yeni bir oylamaya yön verebileceğinden de şüpheliydi. Peder Rodrigo hâlâ Kiliseyi doğru yolda tutmak için elindeki en iyi fırsattı. Seçimin şaşkınlığı, Septizodium’daki yangın, o yeraltı tünellerinde Tanrı için yaptıkları... tüm bunlar giderek büyüyen bir kendine güvensizliği, bu kuşkulardan doğan bir karamsarlığı besliyordu. Fieschi o karamsarlığın kendisini kontrol etmesine göz yumamazdı.

“Yaşayıp yaşamadığını bilmiyoruz ki,” dedi Colonna. “Bunu ispatlamanın bir yolu yok.”

“Öldüğünü de bilmiyoruz,” diye karşılık verdi Fieschi. “Bunu da ispatlamanın bir yolu yok.”

Capocci’nin gözleri bir anlığına sağa sola seğirdi ve Fieschi kendini adamın aklına ne gibi delice bir fikrin geldiğinden korkarken buldu. “Evet, var!” diye ansızın bağırdı Capocci. Odadaki kısık sesli tartışmalar ve konuşmalar kesilirken on meslektaşı da ona doğru döndü.

“Beni dinleyin,” dedi. “Bir çözüm yaratabiliriz. Yeni bir Papanın seçildiğini tüm Roma biliyor: samanı yaktık, herkes beyaz dumanı gördü ve haberler çabuk yayılır. Hıristiyanlık Âlemindeki her baronun bu şehirde bir casusu ya da habercisi var ve hepsi de evlerine dönebilmek için bu haberi işitmeyi bekliyorlardı. Bir papamız yokmuş gibi davranamayız. Lâkin hiç kimse onun neye benzediğini bilmiyor. Hatta Vatikan yerleşkesinin dışındaki hiç kimse onun adını bile bilmiyor. Şunu da hesaba katın: Peder Rodrigo’nun varlığını hiçe sayıp bir oylama daha yaparsak yeni gelen saygıdeğer biraderimize rağmen—” Monferrato’yu işaret etti, “—yine bir çıkmaza düşeriz ve bu durum bir gün, bir hafta, hatta muhtemelen bir ay daha böyle devam eder. O bir günlük, haftalık veya aylık süre boyunca da tüm dünya bir papamız olduğunu sanır ve ondan haber almak ister. Bu yüzden onlara bir Papa vermeye mecburuz, hem de derhal’.’

Şimdi neler diyeceğini tahmin edecek ve hevesli bir öğrenci gibi bağırarak onları telaffuz edecek birini ararcasına etrafına bakındı. Hiç kimse, hatta Colonna bile öyle bir şey yapmadı. “Bundan dolayı,” diye sözlerini sürdürdü, “onlara bir Papa verelim ki bir grup beceriksiz budala gibi görünmeyelim. Seçtiğimiz Papa oymuş gibi onu görevine atayalım, tahta çıkaralım ve sonra da... onu hemen öldürelim.”

Colonna gösterişli bir el hareketinin ardından arkasına yaslandı ve odaya çöken hayret dolu sessizliğin içinde diğer kardinallere gülümsedi.

“Ne?” diye dehşetle çıkıştı Bonaventura.

Capocci niçin bu kadar hayrete kapıldıklarını anlamazmışçasına baktı. Sonra yüzü aydınlandı. “Ah!” dedi yine tasasızca. “Aklım ağzımdan hızlı çalıştı. Demek istediğim şuydu: bu odadaki birini Papa seçmiş gibi yapıp o kişiyi tahta çıkaralım. Ama öncelikle aramızda anlaşalım, tabii bunu en sadık hizmetkârlarımızla bile paylaşmamak şartıyla. Sahte Papa iki hafta sonra ebediyen yok olsun ve onun öldüğünü iddia edelim.”

Hayret dolu sessizlik sürse de kardinaller artık ağızları bir karış açık olarak Capocci’ye bakmak yerine kendi aralarında bakışıyorlardı. Fieschi bile dilini tutarak meslektaşlarının nasıl tepki vereceklerini görmeyi bekledi. Bu çılgınca fikir gülünç olsa bile mevcut felaketten dar bir kaçış yolu sağlıyordu.

“Bize bir ceset lazım,” dedi Colonna en sonunda. Böyle yaparak da planı değerlendirmeye razı olduğunu ima etti.

“Roma morglarında yeteri kadar ceset var,” dedi Capocci.

“Peki buna gönüllü olan adam daha sonra ne yapacak?” diye sordu da Capua. O da biraz çekinerek bile olsa plana ilgi duyar gibiydi.

“Bence karar kendisine kalmış,” dedi Capocci. “Ahlaklı gözükmemizi sağlayarak bize büyük bir hizmette bulunmuş olacak. Aslında bizde ahlakın zerresi yok, sanırım bunu şimdiye dek açıkça ispatladık; ama varmış gibi gözükmesi cemaatlerimizin içini rahatlatır. Buna bir tür şahadet de diyebiliriz. O kişi ben olsaydım bir kova dolusu altın ve ömrümün geri kalanını tanınmadan geçirebileceğim sessiz sedasız bir zaviye isterdim.”

“Bu odadaki hiç kimse böyle bir saçmalığı aklından bile geçirmez,” diye homurdandı de Segni. “Hepimizin içi hırsla dolu. Yoksa kardinal falan olmazdık.”

“Doğru söylüyorsun,” dedi Gil Torres. “Fakat yaşayan en kıdemli kardinal olarak o hırsın arttığı gibi zamanla azaldığını da gönül rahatlığıyla belirtebilirim. Böyle bir fedakârlığa gönüllü olmam ama doğru kişiye cazip geleceği kanaatindeyim.”

“Peki ya Papa seçtiğimiz o rahip ne olacak?” diye sordu Torres.

“Ah,” dedi Capocci, “planın en akıllıca kısmı da bu. İşimizi çabucak halleder ve yan çizmeyeceğimize hep beraber yemin edersek Peder Rodrigo’nun iddiaları, köylü bir ahmağın asılsız zırvalarından öteye geçmez. Eğer ortada bir komplo döndüğünde üsteleyecek kadar deliyse de..

Fieschi bulunan çözümde belirli bir zarafet olduğunu reddedemezdi. Belki de mesele bir sonraki Papayı kontrol etmek değil, o makamı boş bırakmaktı. Kendisi sede vacante sırasında pek çok iş başarmıştı; inatçı Senatör’ü yanına çekmek de dahil. Kardinaller başarılı bir oylamanın ardından kısa süre içinde dağılarak Roma’yı yine ona bırakacaklardı. Frederick’in alıkoymayı başardıkları da dahil tüm kardinalleri geri çağırmak için gereken sürede Roma’ya bütünüyle egemen olmak için bol bol fırsat yakalardı.

Peki ya Roma’dan sonra sırada neresi vardı? Sicilya mı?

Fieschi gülümsedi. Kuşkular nasılsa geçerdi.

“Meslektaşlarım bu planı dikkate alacak mı?” diye sordu Capocci. “Onu en azından tartışmaya açabilir miyiz?”

“El kaldırarak küçük bir oylama yapmaya ne dersiniz?” diye önerdi Colonna.

“Durun bir dakika,” dedi Castiglione. “Yedimiz Peder Rodrigo’ya oy verdik. Bu garip felakete biz yol açtık. O yüzden fedakârlıkta bulunmak o yedi kişiden birine düşmeli.” Dei Conti kuzenler ve Bonaventura, yani Peder Rodrigo’ya oy vermemiş yegâne üç kişi, gözle görülür ölçüde rahatlarken diğer yarım düzine kardinal tedirginlikle bakıştı. “Ama o yedi kişi arasında,” diye devam etti Castiglione, “Peder Rodrigo’nun ismini yazma utancının en büyüğü bana ait. İsmini yazdım, çünkü seçilmek istemedim. Son birkaç ayın ve özellikle de son birkaç günün stresinden dolayı, Kardinal de Segni’nin de deyimiyle, hırsımı tüm çıplaklığıyla gözden geçirmek durumunda kaldım. Peder Rodrigo’ya oy veren diğerleriniz bunu kendinize has sebeplerle yaptınız ve mantıklı şeyler olduklarına eminim. Lâkin ben görevimden kaçmak için oyumu ona verdim ve bu yüzden suç herkesten çok benimdir. Can verecek Papa olmaya gönüllüyüm.”

Odadan hayret nidaları yükseldi. “Bu bir hile!” diye velvelenin arasında bağırdı Bonaventura. “Gücü eline geçireceksin ve seni tahttan indirmeye çalışırsak bize şantaj yapacaksın!”

“Tabii ki yapmayacağım,” dedi Castiglione. “O kadar hırslı olsaydım, Kardinal Bonaventura, oyumu Peder Rodrigo’ya vermezdim ve böyle saçma sapan bir duruma düşmezdik. Üstelik bunu yapmaya gönüllü olursam ve sonrasında makamımı gerçekten sahiplenirsem Orsini’nin beni çabucak ortadan kaldıracağından eminim.”

Senatör’den ne gerekiyorsa yapmasının isteneceği kesin, diye aklından geçiren Fieschi’nin dudakları ufak bir tebessümle kıvrıldı. “Eh,” dedi alaycı bir üslupla. “Bu sözler bana çok ikna edici geliyor. Ya size?”

Dar yol Fieschi’nin önünde açık duruyordu. Evet, o kişiyi seçin bakalım, diye düşündü. Nasılsa her şey benim istediğim gibi gelişecek.

52.BÖLÜM

MOĞOL MOĞOL’A

Av ekibi vadiyi geride bıraktıktan kısa süre sonra dar bir bayırı tırmandı ve Ögeday manzarayı seyretmek için atını dizginledi. Vadi, Burhan-Haldun’un aşağı eteklerini kaplayan yemyeşil ormanlara sanki bizzat Tengri tarafından kazılmış bir oluk gibi doğudan batıya doğru sürüp giden upuzun bir girintiydi. Hava temiz ve serindi. Ögeday ger’lerin rengârenk mantarları arasında gezinen kullarının ufacık şekillerini seçebiliyordu.

Bir saray inşa ettireceğim, diye karar verdi, kendini o anın berraklığına kaptırarak. Tüm malzemeleri başka yerlerden getirteceğim. Hiçbir ağaç kesilmeyecek. Hiçbir kaya yerinden oynatılmayacak. Araziye el değmeyecek, tıpkı bugün olduğu gibi kalacak. Sonra ger’ine bakarak konumunu zihnine kazıdı. Saray tam o noktada yükselecekti.

“Kağanım?” Namkay’ın geniş yüzü ifadesiz olsa da ses tonunda belli belirsiz bir soru gizliydi.

“Manzaranın tadını çıkarıyorum Namkay,” dedi Ögeday. “Harikulade bir gün, öyle değil mi?”

“Öyle kağanım.”

“Bir insan böyle bir günde kafasına koyduğu her şeyi yapabilir, ne dersin?”

“Yapabilir kağanım.” Namkay sert mizacını biraz bozarak ufak bir tebessüm etmeyi göze aldı.

“Üstelik acele etmeye de gerek yok. Bir adamın kaderi onu bekler, değil mi?”

“Kader her zaman tam vaktinde çıkagelir kağanım.”

Ögeday güldü. “Hem bir güreşçi, hem de bir filozof. Sürprizlerle dolusun Namkay. Ayıyı avladıktan sonra şerefime bir şarkı yazar mısın?”

“Maalesef yazamam kağanım.”

Sahiden de korkusuz, diye aklından geçirdi Ögeday. Hoşuma gitmeyecek bile olsa bana gerçeği söylemekten kaçınmıyor. Başını çevirip av ekibinin geri kalanına göz gezdirdi ve bakışları Alçik ile Ganşuk’un üstünde oyalandı. Onun gibi bir tümen adamım olsa Moğol İmparatorluğunu hiçbir şey durduramazdı. Eyerine tutturulmuş deri bir kılıfa takılı olan Ruh Sancağının uzun sırığına gelişigüzel dokundu. Zihninde bir ufuktan diğerine kadar uzanan, yeleleri birer dalga gibi akıp giden bir at denizi canlandı. At kılı püsküller hafif esintide nazikçe hışırdarken sancağı daha sıkı kavradı.

Av ekibi dağın sırtını kaplayan ormana ikindi vaktine kadar ulaşmıştı. Günışığı ağaçların dalları arasından kalın huzmeler halinde sızıyor, parıltının içinde altın sarısı toz zerreleri yüzüyordu. Avcıbaşı ve köpekleri ana grubun önünden giderek üç Darkhat izcisine eşlik ediyordu. Cucay ile Namkay atlarını Ögeday’ın iki yanında sürüyorlardı, Torguudların geri kalanıysa büyük bir küme halinde onların arkasından geliyordu. Diğer izciler geniş bir yay düzeninde her iki tarafa da açılmışlardı. Henüz ayıdan bir iz yoktu ama Ögeday endişelenmiyordu.

Bineğinin düzenli adımları vücudunda yankılanıyor, uzun yıllardır üstü kapalı kalan hatıraları sarsarak açığa çıkarıyordu. Ögeday avlanmanın zevkini unutmuştu. Uyanan duyuları, bir yay kirişi kadar gergin olan zihninin kolayca işlediği çok sayıda ayrıntıya hayran kalıyordu. Avcıbaşının tazılarından biri gibi titrerken avından gelecek herhangi bir işarete karşı hazır bekliyordu.

“Bunu daha çok yapmalıyım,” diye Cucay a hitap etti Ögeday.“Böyle avlanmayalı çok uzun zaman oldu ve bu,” deyip şiş karnını sıvazladı, “iyice büyüdü.”

“Hâlâ çoğu kimseden daha iyi bir avcısınız,” dedi Cucay, siyah küheylanının üstünde istifini hiç bozmayarak. “Şahsen ben babanız tarafından saraydaki makamıma getirildiğimden beri avlanmadım.”

“Babam!” Ögeday neşeyle güldü. “Hiç kimse babamla boy ölçüşemezdi. Bir keresinde bütün orduyu beslediğini hatırlıyorum. Her gece bir erkek geyik avlardı. Ava yalnız başına çıkardı ve hep bir geyikle beraber dönerdi.”

“Başkiriya, kağanım,” dedi Cucay. “Evet, o seferi hatırlıyorum. Yiyebileceğimizden daha fazla yiyecek vardı. Kimbilir kaç kez karnımı geyik etiyle tıka basa doldurmuştum.”

“Hayat o zamanlar daha basitti, değil mi?” dedi Ögeday. “Acıktığımızda avlanırdık; yorulduğumuzda uyurduk; bir şey istediğimizde...” İç geçirip elini bir kez daha karnında gezdirdi.

“İmparatorluk güçlendikçe güçlendi kağanım,” diye Ögeday’ın suyuna gitti Cucay. “Bunu sizin önderliğinizde yaptı ve her gün pek çok kimse sizin için dua ediyor. Ruhlar çabalarınızdan hoşnut.”

Ögeday eyerinde gerinerek ata binmekten dolayı tutulan sırtını gevşetmeye çalıştı. “Ruhlar kullanılmayan bu bedende pek yavaş kıpırdanıyorlar,” dedi.

Cucay tereddüt etti, sonra da sessiz bir “Hımm,” ile dilinin ucuna kadar gelen kelimeleri yuttu. Ardından dikkatini etraflarındaki ormana verip pek çok ağacın kabuğunu bezeyen likenlere hususi bir ilgi gösterdi.

Ögeday başdanışmanının aklından geçenleri söylemesi için üstelemeyi düşündü; fakat adamın bastırdığı sözcükleri tahmin edebiliyordu. Ögeday şişman ve idmansız olduğunu biliyordu; tıpkı eyer çantalarına bir çift şarap tulumu sakladığını da bildiği gibi. Cucay diline yenik düşene kadar sarayın yaltakçı üslubuyla konuşmayı sürdürecek, o noktadan sonra da gerçekleri söylemeye başlayacaktı. Hüsranına dokunmak için Ögeday’ın tek yapması gereken sağ elini uzatıp atının o tarafındaki eyer çantasını eşelemekti. İçki sevdasından bütünüyle vazgeçememişti. İradesi ölçülemez oranda kuvvetlenmişse de hâlâ yeni doğmuş bir bebeğinkinden fazla değildi ve kolayca boyun eğebilirdi.

Ortama Kağan’ın huzurunu kaçıracak kadar büyük bir sessizlik hâkimdi ve Ögeday konuyu değiştirmek amacıyla Namkay’a doğru döndü. “Hiç bunun kadar kudretli bir hayvan avladın mı?”

Namkay başını iki yana salladı. “Koca Ayı zorlu bir imtihan olacak kağanım,” dedi. “Oklar postunu delmeye yetmeyebilir.”

“Köpekler onu yoracaktır.” Ögeday bir elini tasmalarından kurtulmaya can atan hırıltılı sürüden tarafa salladı. “Onlar işlerini bitirdiklerinde ve ayının kanını yeterince akıttıklarında sıra bana gelecek.”

“O zamana kadar avcılarımızdan birini alaşağı edebilir,” dedi Namkay. “Yaralı bir hayvan tehlikelidir. Belki de mızraklarla ona bir tuzak kurabiliriz. Kendini onlara atana kadar onu taciz edebiliriz.”

Ögeday başını iki yana salladı. “Şeref bunun neresinde?”

Namkay adama kısık gözlerle bakıp omuz silkmekle yetindi.

“Taciz edin, hatta kendisini tuzağa düşürmemize izin verirse kanını akıtın; ama onu ben öldürmeliyim. Ruhlar öyle istiyor. Son darbeyi ben indirmeliyim ki ruhunu alabileyim. Koca Ayının ruhu kimi doldurması gerektiğini başka nasıl bilecek?”

Namkay başını iki yana salladı. “Önünüzde büyük bir mücadele var, ey Büyük Kağan,” dedi. “Mavi Kurt yardımcınız olsun.”

Kalbi göğsünde daha hızlı atmaya başlayan Ögeday kanının kulaklarını doldurduğunu, orada ani bir zonklamaya sebep olduğunu hissetti. Aynı Cucay gibi, diye düşündü hırsla. Öyle bir şey yapabileceğimden şüphe duyuyor. Tuttuğu dizginleri daha da sıktı ve karnından yükselmeye başlayan bir bağrışa hazırlık amacıyla boyun kaslarının gerildiğini hissetti. Fakat büyük bir zorlukla asabiyetini içine attı. Bana güveni yok, diye fark etti ve öfkesini dışarı salmaktansa karnının derinliklerine geri itti. Ona göstereceğim. Hepsine göstereceğim.

Hayalinde yalnızca kıvrık bir kılıçla silahlanmış olarak ayıyla boğuştuğunu görebiliyordu. Arka bacaklarının üstünde doğrulan, devasa ağzı köpüklerle bezeli olan ayı ona hiddetle kükrüyordu. Ögeday ise zırhına atılan etkisiz pençe darbelerine aldırış etmeden hayvanı tekrar tekrar kesiyordu. Ayı onu mıhlamaya, sivri dişleriyle boğazını ısırmaya çalışıyordu. Fakat Ögeday kılıcını yaratığın açık ağzına sokup ileri geri oynatarak ayının beynine kadar saplıyordu.

Bırak bana güvenmesinler, diye aklından geçirdi Ögeday. Bunu yapabilirim... ve yapacağım da.

Hayalindeki son vuruşta eli titremiyor, kaya gibi sabit duruyordu. Hiç tereddüt etmiyordu.

Av ekibinin sağ arka kanadında bulunan Ganşuk gözleriyle ormanı taramaktaydı. Darkhatların bahsettikleri kadar yaşlı ve haşmetli bir hayvan bu bölgede o kadar uzun bir zamandır dehşet saçıyor olmalıydı ki kendini gizlemek için fazla çaba harcamamalıydı. Küçük fidan öbeklerini gözden geçirerek aralarından bazılarının kabaca kenara itildiğine dair bir belirti aradı. Ağaç kabuklarındaki izleri okuyarak bilenen pençelerin bırakacağı türden beyaz izler aradı. Bir ayı avlarını saklar mıydı? Ganşuk hiç sanmıyordu ve ölü hayvanların üstünde daireler çizebilecek, hiçbir şey kalmayana kadar o cesetleri gagalıyor olabilecek leş yiyici kuşlara karşı gözünü açık tuttu.

Dikkat ettiği bir diğer şey de Munokhoy’du. Eski Torguud komutanı av ekibinin bir parçası değildi. Ganşuk ava katılan kırk küsur adamın yüzlerini dikkatle incelemişti. Zaten Munokhoy’un gruba katılmasını da beklememişti. Pek çok kimse dışlanmış eski komutanın avdaki varlığını fark edip laf söylerdi. Hayır, Munokhoy ağaçların arasında bir yerdeydi ama Ganşuk onun ne kadar yakında olduğundan habersizdi.

Av ekibi ormanda ilerlerken Ganşuk giderek ana grubun daha gerisinde kaldı. Munokhoy peşlerinden gelerek bir fırsat kolluyorsa Ganşuk’un ekipten ayrı durması ve kendini bir yem olarak göstermesi en iyisiydi.

Bazen bir yırtıcıyı yakalamanın en kolay yolu av taklidi yapmaktı.

Sabah geçip giderken Ganşuk dikkatinin dağıldığını fark etti. Ağaçların altında çok fazla gölge vardı. Ormanda avlanmak, bozkırda avlanmaya kıyasla çok daha yorucuydu.

Atı yürüyüş şeklini değiştirerek eski bir kütüğün yosun kaplı tümseğinin etrafından dolandı ve Ganşuk eyerinde kıpırdandı. Dolu bir mesaneyle at sırtında uzun mesafeler kat etmeye yabancı değildi ama bu konudaki tecrübesi, yolculuğunu daha rahat bir hale getirmiyordu. Eyerdeyken işediği çok olmuşsa da bunu ancak önüne bakarken ve atının yürüyüş biçimini sıkça değiştirmek zorunda kalmayacağından emin olduğunda kolayca yapabilirdi. Burada, yani ormanda arazi engebeliydi ve dallar kimi zaman atını yakalamaya çalışıyordu. Hem gereken hareketleri yapıp hem de atı kontrol etmek biraz daha karmaşık bir işti. İşemek için durmak çok daha kolay olacaktı.

Ganşuk atını durdurdu, eyerden indi ve dizginleri yakınındaki körpe bir ağacın alçak dallarına bağladı. Eyer çantalarından birini açıp bir avuç kurutulmuş dut çıkardı. Atı bu ikramı kabul ederken homurdandı ve sıcak nefesi delikanlının avucuna çarptı. “Birazdan gelirim,” dedi Ganşuk, hayvanın kulaklarının arasını şefkatle okşayarak.

Omzundaki yayı ayarlayarak oradan birkaç adım uzaklaştı. Dev bir meşenin boğumlu köklerine işemek için kuşağını çözdü. Eğri duran ağaç, etrafındaki kardeşleriyle aynı yöne bakmayı reddeden hastalıklı bir ihtiyara benziyordu. Mesanesindeki baskı azalırken Ganşuk huzurlu bir sesle iç geçirdi.

Ormandaki diğer vahşi hayvanlar gibi o da kendi bölgesini işaretliyordu. Av ekibi ayının mağarasına yakın bir yerde olsaydı, ki ayıya dair izlerin yokluğu öyle olmadığını gösteriyordu, nereye işediğine daha çok dikkat ederdi. Böyle yaparak kabalık ettiğinden değil, sonuçta o da bir tür hayvandı. Asıl sorun dört ayaklı yırtıcıların iki ayaklılardan çok daha keskin bir koku alma duyusuna sahip olmalarıydı. Sidik çok belirgin bir koku taşırdı ve böyle bir iz bırakmak sadece onları varlığından haberdar etmeye yarardı.

İşini bitirirken Ganşuk’un dudaklarına haşin bir tebessüm dokundu. Munokhoy tüm eşyalarının üstüne işemişti. Davranışı bir kurdun bir başkasının bölgesini sahiplenmesi gibi yabani bir tepkiydi.

Kuşağını tekrar bağlamaya başladı, sonra ansızın dikkat kesilerek durakladı. Başını çevirmediyse de göz ucuyla etrafını olabildiğince okumaya çalıştı. Ormanın seslerini dikkatle dinledi: rüzgârın nazikçe okşadığı yaprakların hışırtısı, böceklerin tıkırtısı, yerden söktüğü otları çiğnerken atının çenelerinin çıtırtısı ve de kuşların uzak cıvıltısı.

Yakın çevresine sessizlik hâkimdi. Huzursuz bir sessizlik.

Atı başını kaldırıp kulaklarını oynattı. Esintiyi koklarken hayvanın burun delikleri açıldı.

Ganşuk kuşağını bağlamayı yarım bıraktı ve ellerini yavaşça yayına götürdü.

Atı kokudan ürkmemişti. Bu da ormandaki şeyin bir ayı veya bir kurt yahut başka bir yırtıcı olmadığını gösteriyordu.

Ganşuk, oku ağaçların arasından geçen bir fısıltı olarak duydu. Ok hedefini tok bir sesle vurdu ve Ganşuk’un atı feci bir çığlık attı. Siyah tüylü uzun oku boynuna yiyen hayvan şaha kalktı. Yarasından kanlar fışkırırken birkaç adım sendeledi, sonra da hareket kabiliyetinin ağaca bağlı dizginler tarafından kısıtlandığını keşfetti. Gözleri korku ve acıyla kocaman açılmış olarak bir homurtu çıkardı, tekrar sendeledi ve yakınlardaki bir ağacın dibine devrildi.

Ganşuk okun sesini duyar duymaz içgüdüsel olarak çömelmiş ve sırtını eğri meşenin kalın gövdesine vermişti. Yayını omzundan indirip kirişini çabucak gererken elleri bu hareket dizisini hiç düşünmeden otomatik olarak yaptı.

Yere yığılan atının vücudu acı dolu soluklarla titriyordu, her biri bir öncekinden daha kısa ve zorluydu. Hayvanın boynunun etrafındaki otlar kandan ışıldıyordu. Midilli başını yere koyamıyordu; dizginleri hâlâ ağaca bağlıydı. Okun tüyleri Ganşuk’un önceki gün üstüne basarak kırdığı okunkilerle aynıydı.

Ganşuk’un bakışları eyer çantalarının arasında duran sadağına çevrildi. Munokhoy’un nerede olduğuna dair hiçbir fikri yoktu. Adam şu anda daha iyi bir konuma geçiyor olmalıydı ama Ganşuk bunun ne kadar süreceğini bilmiyordu. Bulunduğu yerde fazla kalamazdı.

Oklarına bir ulaşabilse... biri bile yeterli olurdu.

Ağırlığını diğer bacağına aktararak kendini hazırlarken ayağı kaydı. Aşağıya baktığında ağacın köklerinin niçin ıslak olduğunu hatırladı ve sol çizmesinin yanında yumruk iriliğinde bir taş fark etti. Taşın çalılar arasında yuvarlanırken epeyce ses çıkaracağını umarak onu alıp yokuş aşağı fırlattı. Fırlatır fırlatmaz da yerde yatan bineğine doğru depara kalktı. Sadağı yerinde tutan kayışları açacak vakti yoktu; tek yapabildiği bir avuç ok kapmak oldu.

Koşmayı sürdürürken münasip bir gizlenme yeri bulmak için etrafını taradı. Başının yanından bir ok ıslık çalarak geçince yönünü değiştirdi ve Munokhoy’u yeniden nişan almaya zorladı. Sonunda neredeyse bel hizasındaki dev bir çotuğun eğri büğrü şeklini gördü ve ona doğru koştu. Hedefine yaklaşırken yavaşlamak için yerde kaydı. Kendini bu yeni sipere attığı sırada başının üstündeki yosun kaplı tahtaya bir ok saplandı.

Çotuğun üst kısmı zamanla koflaşmıştı ve kabuğunda çok sayıda delik vardı. Ganşuk irice delikler arasında gidip gelerek indiği yamacın yukarısını gözetledi. Yaptığı zahmetli bir işti ama Munokhoy’un yerini belli edecek bir hareket yakalama ümidiyle çabalarını sürdürdü.

İlerideki bir ışık huzmesi kesilince Ganşuk kıymetli oklarından birine davrandı. Tüylü ucunu sağ elinde tutarak onu yayına sürmeye çalıştı ama ok bir türlü yerine oturmadı. Delikanlı sorunun ne olduğunu anlamak için bakışlarını gözetleme deliğinden ayırdı.

Elindeki ok çok kısaydı; başı ve sapının bir kısmı eksikti. Güvenli bir yere ulaşmak için koştururken kırılmıştı. Ganşuk küfrederek onu fırlatıp attı ve başka bir tane aldı. Bu seferkini yaya sürmeden önce gözleriyle kontrol etti.

Ağaç kabuğundaki delikten tekrar bakarken görüş alanını genişletmek için başını sağa sola oynattı. Yakaladığı fırsatı kaçırmış mıydı? Hüsranla dişlerini sıkıp ayağa fırladı ve kirişi gerip bir ok attı. Sonra hemen tekrar çöktü ve deliklerden dışarı baktı.

Munokhoy’u vurmayı beklememişti ama bir tepki almayı başardı. Hasmının oklarından biri yaşlı çotuğa saplanırken kof bir tak sesi duydu. Ganşuk başka bir ok hazırlayıp tekrar ayağa kalktı. Belirli bir yere odaklanmaya çalışmaksızın yarım saniye boyunca bir şeyin hareket etmesini, bir hedefin kendini göstermesini bekledi. Beklediği hareketi görmekten çok sezdi ve ikinci okunu da attı.

Bu mesafeden ve doğru düzgün nişan alacak kadar vakit yokken hedefini vurması neredeyse imkânsızdı. Tek ümidi Munokhoy’u daha yakına çekmekti. Geriye kalan oklarını saydı -üç- ve adamla bu oyunu oynamaya yetecek kadarına sahip olmadığına karar verdi.

O anda orman bir patlama sesiyle yankılandı ve ağır bir şey çotuğa çarparak tahtada koca koca delikler açtı. Üstüne ağaç kabukları yağan Ganşuk ürkmüş bir geyik gibi gizlenme yerinden koşarak uzaklaştı. Dikenli bir çalı öbeğinin arasından geçerken dallar yayına ve giysilerine takıldı, sonra da kayarak yaşlı bir alaçamın arkasında durdu. Kalbi göğsünde hızla atıyor, gök gürültüsünü andıran o sesin yankısı hâlâ kulaklarında çınlıyordu.

Ağaçların arasından yavaş yavaş, yokuş aşağı süzülen gri bir duman çıkıyordu. Ganşuk’un önceki gizlenme yerinin üst kısmı dev bir ayı tarafından pençelenmişe benziyor, çotuğun tepesinden eğri büğrü şeritler halinde çıkıntı yapan kabuk parçaları çarpık parmakları andırıyordu.

Ortada ayı falan yoktu. Ganşuk o ani patlama sesinden önce hiçbir şey duymadığı gibi bitkilerin arasından paldır küldür koşturan iri bir hayvana ait herhangi bir gürültü de tespit etmemişti. Aynı şekilde ormana bir yıldırım düşmüş de olamazdı. Gökyüzü bulutsuzdu ve hiç yangın çıkmamıştı. Sesin kaynağı Munokhoy olmalıydı ama bu ne tür bir büyücülüktü böyle?

Ganşuk’un aklına Çinlilerin baskın yaptıkları o gece geldi. Lian’ın peşinden giderken de benzer gümbürtüler işitmişti. Sonrasında bazı Torguudlar bir Çin silahından, ateş kullanarak metal ve taş parçalarını muazzam bir kuvvetle fırlatabilen taşınabilir bir toptan bahsetmişlerdi.

Ganşuk çotuğun enkazına bakarken böyle bir silahın kendisine ne yapabileceğini hayal etti. Zırhı öyle bir şeye karşı hiçbir koruma sağlamazdı. Fakat taşınabilir topu kullanmak zor olmalıydı, aksi takdirde Munokhoy daha ilk saldırısında ondan yararlanır, hasmının saklanmasını beklemezdi. Hatta Ganşuk adamın sırf yayıyla net bir atış gerçekleştiremediği için onu kullandığı teorisini yürüttü. Ben de aynını yapardım, diye düşündü delikanlı, bir kez daha o tarafa göz atma riskine girerek. Hedefini göremiyorsan onu kıpırdamaya zorla ya da gizlenme yerini güvensiz hale getir.

Munokhoy’un hem yayı hem de ateş kusucusu vardı, ama Ganşuk’un sadece üç oku kalmıştı. Dezavantajlı durumda olsa da Munokhoy’un aklından geçenleri tahmin edebildiği fikrindeydi.

Başının üstündeki ağaç gövdesine bir ok saplandığında irkilmedi. Ona bakarak açısını ve ağaca göre yönünü aklına yazdı. Sonra ayağa kalkıp zihninde okun uçuş hattını geriye doğru takip etti ve yayını gerip bir ok attı. Ok, duman bulutunun son uzantılarının sağındaki sık bir çalılığın içinde kayboldu ve Ganşuk tekrar ağacın arkasına saklanırken çalılarda bir hareket tespit etti.

Munokhoy’u yine o Çin silahını kullanmaya kalkışacağı kadar yakınına çekmeliydi. Ganşuk adamın silahı hazır hale getirmesinin biraz zaman alacağından, dikkatini tümüyle o işe vermesinin gerekeceğinden kuşkulanıyordu. Bu da Ganşuk’a net bir atış yapması için fırsat sağlardı. Lâkin nişan alacak kadar zamana ve kendisini göstermeden hedefini görebilmeye ihtiyacı vardı.

Ganşuk başını bir kez daha dışarı çıkardı ve bir diğer ok ıslık çalarak geçip gitti. Delikanlı diğer tarafa, fakat yine Munokhoy’un aksi istikametine doğru yokuş yukarı fırladı. Önüne çıkan her büyük ağacın arkasında durakladı ve tekrar ne zaman harekete geçeceği kestirilenlesin diye siperde geçirdiği süreyi çeşitlendirdi. Uygun bir gizlenme yeri aramayı sürdürdü ve nihayet diğer iki ağacın arasına sıkışmış devrik bir ağaç saptadı. Ağaç üçlüsü harika bir siper teşkil ediyordu, orada ayağa kalksa bile göze çarpmazdı ve devrik ağacın uzun gövdesi sayesinde görülmeksizin sürünerek siperden uzaklaşabilirdi.

Delikanlı bir okla vurulmadan engelin diğer tarafına ulaşmayı başardı ve azıcık soluklandıktan sonra başını çıkarıp çevresine dikkatle göz gezdirdi. Munokhoy’a dair herhangi bir ize rastlamayınca da siperin ortasına geçti. Tekrar etrafı gözetlemek amacıyla devrik ağacın kalın kabuğuna tutunarak kendini yukarı çekti. Başının yakınlarına bir ok çarpıp sekti. O tekrar yere çökerken ok arkasındaki ormanda gözden kayboldu.

Munokhoy baskıyı sürdürüyordu. Ganşuk’un hilesini uygulamak için fazla zamanı yoktu. Delikanlı yüzükoyun uzanıp yerde sürünmeye başladı. Birkaç adam boyu gittikten sonra bir dizinin üstünde yavaşça doğrulup ölü ağacın ötesine göz attı. Yapraklı bir eğreltiotunun gövdeden filizlendiği bir nokta seçmişti ve görülmeyeceğinden emindi.

Hilesi işe yaramıştı. Büyük bir çalının arkasında diz çöken Munokhoy’u açıkça görebiliyordu. Adam yayını yere bırakmıştı ve koltukaltına sıkıştırdığı demir bir tüpe bir şeyler doldurmakla meşguldü.

Ganşuk geriye kalan iki okundan birini yayına sürdü ve kendini vakitsizce belli etmemek için silahını yan tutarak kirişe asıldı. Yavaşça ayağa kalkar ve çok ağır hareket ettiği için baldırları titrerken dikkatle nişan aldı. Kirişi bırakmadan hemen önce Munokhoy onun varlığını sezdi. Ganşuk eski Torguud komutanının kocaman açılmış gözlerini bir anlığına gördükten sonra okunu saldı ve kendini tekrar kütüğün arkasına attı.

Delikanlı ses çıkarmamaya fazla özen göstermeden sağına kaçtı ve kendini gizleyecek başka bir eğreltiotu bulup kütüğün üstünden tekrar bir göz atma riskine girdi.

Munokhoy artık orada değildi ama yerde deri bir el çantası bırakmıştı. Ganşuk okunun hedefini bulduğuna dair bir işarete rastlama ümidiyle birkaç saniyeyi boşa harcayarak adamın az önce çöktüğü yeri inceledi. Yakınındaki bir çalının hareket etmesi onu tam zamanında uyardı. O başını eğerken Munokhoy’un oku eğreltiotu yapraklarını parçaladı. Kıpırdamamış olsaydı vurulacaktı.

Ganşuk ağacın gövdesi ile toprağın arasında bir aralık fark etti ve alabildiğince ileri gittiğini anladı. Aralık soluna doğru genişliyordu ve o noktadan itibaren Munokhoy hareketlerini takip edebilirdi.

Çin silahı tekrar gürledi ve Ganşuk ölü ağaç tarafından korunmasına rağmen irkildi. Yakınındaki tahtalar çatlayıp kırıldı ve Ganşuk yokuş yukarı baktığında ince bir ağacın devrilmeye başladığını gördü. Munokhoy’un atışı bitkinin gövdesini kırmıştı ve ağaç dosdoğru delikanlının üstüne düşmekteydi. Yaklaşan dallar Ganşuk’a doğru uzanan yüz adet hevesli el gibiydi.

Ganşuk ağacın yolundan kaçtı ve onu ıskalayan gövde, yosun kaplı ağır kütüğe çarpıp sekti. İnce ağaç yokuş aşağı kayarken dalları Ganşuk’un giysilerine sürtünüp onları yırttı. Delikanlı birkaç adım sürüklendikten sonra elinde yayıyla yuvarlanarak dallardan kurtulmayı başardı.

Fakat son okunu kaybetmişti.

Kalbi hızla atan Ganşuk düşmanının iyi nişan almasını engellemek için ağaçların arasında zikzak çizerek koşmaya başladı. O kaçarken etrafından ıslık çalan oklar geçti ve içlerinden bazıları bir atın sağrısına inen bir tokat gibi sesler çıkararak ağaçlara saplandı. Daha hızlı koş genç midilli. Daha hızlı koş.

Okların arkası kesilirken Ganşuk çevresine daha çok dikkat etmeye başladı. En sık çalılar neredeydi? İçine saklanabileceği boş bir kütük bulabilir miydi? Yaprak dökmeyen bir ağaç koruluğunun altındaki gölgeler yeterince koyu muydu?

Lâkin bir oku olmadığı sürece bu yerlerden hiçbirinin önemi yoktu. Tek ihtiyacı net bir atıştı ama ortada Munokhoy’u çekecek bir yem olmalıydı. Avcıyı kendi oyununda alt etmenin en iyi yolu neydi? Munokhoy’un bakmayı düşünmeyeceği nereye saklanabilirdi?

Orman iyice sıklaşmış, gür ağaç dalları neredeyse iç içe geçmişti. Ganşuk cömert bir dal örtüsüne sahip, geniş bir kızılağacın yanında durdu. Baykuş avına yukarıdan saldırır, diye aklından geçirdi, ağacın dallarını tırmanırken kullanacağı yolu kafasında kurarak. Çok geç olana kadar tavşan onu görmez.

Delikanlı yayını boynuna taktı ki göğsüne daha yakın dursun. Tırmanmaya başlarken dallar yüzüne battı ve ağırlığını verdiği bir tanesi kırılınca yüreği ağzına geldi. Bir kez aşağıya göz attı ve yerden ne kadar yüksekte olduğunu görünce başı döndü; fakat korkusunu bastırıp yoluna devam etti. Az sonra yeniden durakladı ve nispeten düz bir dalı bıçağıyla kesmek için tek ayağının üstünde dengede kaldı. Sonunda tünek vazifesi görecek bir çift kalın dala rastladı ve sırtını sert gövdeye verip oraya yerleşti.

Ganşuk kolunu ileri uzatarak kestiği dalın boyunu ölçtü. Yeterince uzun ve düz olduğuna karar verince de onu inceltti ve kabuğunu dikkatle yontmaya koyuldu. Yer yer rastladığı çıkıntıları kesip hassas bıçak hareketleriyle onu pürüzsüzleştirdi. Tüm yumruları ve pıtrakları giderdikten sonra dalın bir ucunu elinden geldiğince sivriltti ve diğer tarafa derin bir çentik attı. Son adım çentiğin iki tarafındaki yumuşak tahtayı soymak ve oralara yapraklar sıkıştırarak eğreti bir ok kuyruğu yaratmak oldu.

Dal parçası fazla uzağa gidemeyecekti ve düzeltmeyi beceremediği hafif kavise bakılırsa biraz sağa çekecekti. Ama her şeye rağmen artık bir oka sahipti.

Ganşuk basit okunu yayına sürdü ve sağ elinin parmaklarını yapraklı uca gevşekçe sarıp beklemeye başladı. Sığ ve ölçülü soluklar alarak aynı konumda uzun süre durmaktan gelen kramplarla ağrıları mümkün olduğunca yok saydı. Üzerinde durduğu dal ayaklarından daha dardı ve kayıp düşme tehlikesi sebebiyle fazla kıpırdanamazdı. Aşağıdaki araziye bakarak avına dair bir iz aradı. Ben sabırlı bir baykuşum.

Tavşan sonunda çıkageldi.

Aşağılardaki Munokhoy ormanda sinsice ilerlemekteydi. Tek bir dala bile basmadığı gibi çalıların arasından yavaşça geçerken rüzgârdan daha sessizdi. Yayını hazırda bekletiyordu ve Ganşuk adamın Çin ateş kusucusunu hâlâ taşıyıp taşımadığını kestiremedi. Munokhoy kafasını ileri geri oynatırken her çalıyı ve dalı inceliyor, fakat hiç yukarı bakmıyordu.

Ganşuk tahtanın en ufak gıcırtısında bile yüzünü ekşiterek yayını yavaşça gerdi. Munokhoy sağından geçecekti ve en iyi atışı eski Torguud komutanı onunla aynı hizaya gelip vücudunun sağ tarafını gösterdiğinde yapabilirdi. Aslında atışını şimdi de gerçekleştirebilirdi ama menzil yeni yaptığı okuna güvenemeyeceği kadar uzun olduğu için beklemesi daha uygundu. Delikanlı nefesini tutup nişan alırken yayın vücudunun bir parçası haline geldiğini hissetti.

Munokhoy onun bulunduğu ağacın yanından geçerken durakladı ve başını ileri geri oynattı. Ormanda bir terslik olduğunu sezince alnı hafifçe kırıştı.

Ganşuk tuttuğu nefesini bırakarak parmaklarını açtı. Yayının tınlamasıyla birlikte havada yapraklar uçuştu.

Munokhoy bir adım geri çekildi ve göğsüne saplı körpe sapa baktı. Kısa süreliğine yüzünde bir hayret ifadesi belirdi, sonra yere yığılarak Ganşuk’un görüş alanından çıktı.

Bir sevinç narası atan Ganşuk ağaçtan aşağı yarı indi yarı düştü. Lâkin av henüz sona ermemişti. Munokhoy’un öldüğünden emin olmalıydı. Okunun ölümcül bir yara açtığından şüpheliydi. Hasmına yaklaşıp gırtlağını kesmek, hiçbir şeyi şansa bırakmamak zorundaydı.

Yerde sırtüstü yatan Munokhoy’un ceketine ve yakındaki bir çalının dallarına kan sıçramıştı. Gözleri yukarıdaki bitki örtüsüne dikiliydi ve yüzü buruk bir ifadeyle kasılıp kalmıştı. Göğsünün sağ tarafına saplanmış olan ok neredeyse dimdik durmaktaydı.

Ganşuk ihtiyatla yaklaştı. Munokhoy ölmüş gibi gözükse de sağ eli bacağının altında kalmıştı. Bu duruşu bir tesadüf olabileceği gibi bir tuzak da olabilirdi.

Delikanlı arada mümkün olduğunca çok mesafe bırakmaya çalışarak Munokhoy’un üstünden okuna doğru uzandı. Munokhoy ölü taklidi yapıyorsa ok çekilip çıkarıldığında muhakkak tepki verirdi. Ganşuk hareketsiz hasmının üstüne eğilirken bıçağını sıkıca kavradı.

Ganşuk oku çekip çıkardığında Munokhoy tüyler ürpertici bir sesle haykırdı. Eski Torguud komutanı dimdik oturdu ve bir hançer tutan eli bacağının arkasından fırladı. Ganşuk böyle bir sürpriz beklemesine rağmen karşısındaki fani bir adam değil de kötü bir ruhmuşçasına dehşetle donakaldı. Munokhoy’un hançeri onun kısmen bağlanmış kuşağına takıldı ve Ganşuk sol elini hızla indirerek Munokhoy’un bileğini yakalamaya çalıştı. Temas sağlayarak saplama hamlesini durdurdu ve tam çekişmeye başladıkları sırada Munokhoy’un vücudunu döndürmesiyle birlikte ayakları yerden kesildi.

Delikanlı yere sırtüstü yapıştı ve bıçağı elinden düştü. Munokhoy yuvarlanıp onun üstüne çıktı ve bir diziyle rakibinin sağ kolunu yere mıhladı. Göğsündeki yaradan akan kanlar Ganşuk’un ceketine damlıyordu. Munokhoy leş gibi kımız kokan bir nefesle delikanlının suratına tükürdü. “Zayıfsın,” diye hırıldadı. Adamın bileğini tutmaya devam eden Ganşuk onu ucu ucuna kendinden uzak tutabiliyor, hançer gırtlağına santim santim yaklaşıyordu.

Ganşuk kalçalarını kaldırarak Munokhoy’un dengesini bozmak istedi ve bunda başarısız olunca adamın başının arkasına tekme atmaya çalıştı; fakat eski komutan çok fazla öne eğilerek tüm ağırlığını ona veriyordu. Ganşuk yeniden debelendi, ama bu sefer sağ elini Munokhoy’un dizinin altından çıkarmak için. Kolunu kurtarmayı becerdiyse de bıçağı yerde kaldı. Yine de boş bir el bile işini görürdü. Parmaklarını Munokhoy’un ceketine batırıp başparmağıyla kanlı ok yarasını aradı.

Ganşuk parmağını açık yaraya bastırınca Munokhoy uludu. Delikanlı tekrar debelendi ve Munokhoy’un göğsündeki ağırlığı azaldı. Ganşuk silkinip yan döndü ve nihayet rakibini üstünden attı.

Hemen bıçağına doğru atıldı, onu buldu ve Munokhoy’a saldırdı. O hücum ederken Munokhoy ellerini yere dayayıp bir ayağını savurdu. Fakat Ganşuk tekmeyi yüzüne değil de omzuna yiyecek kadar bedenini kıvırmayı başardı. Munokhoy’un ileri uzanmış bacağını tutup yana itti ki bıçağı karnına daha rahat saplayabilsin.

Munokhoy diğer bacağını da kaldırarak delikanlıyı baldırlarının arasına kıstırmayı denedi. Ganşuk’un ileri uzanmış eline vurarak önünden çekti ve ikili birbirine dolanmış bir uzuv yumağı halinde yere yığılırken bacaklarıyla onu sıkmaya başladı.

Ganşuk kendini kurtarmak için debelendi. Munokhoy’un bacakları hareket kabiliyetini sınırlandırıyordu -kollarından biri gövdesine yapışmıştı- ve kendini onun hançerinden korumakta zorlanacaktı. Bıçağını körü körüne savurmasıyla birlikte yalımın kumaşı ve eti kestiğini hissetti. Munokhoy homurdanarak bacaklarını gevşetti. Ganşuk ondan kurtulmak için kendini geriye atarken bir yandan da bıçağı savurmayı sürdürdü. Munokhoy yeniden tekme atmaya başladı ve Ganşuk hasmının çizmesini suratına yemeden önce geri çekilmeyi becerdi. Hem bıçağında hem de elinde kan vardı.

Munokhoy da yana yuvarlandı ve bu hareketi kullanarak kedini önce çömelir pozisyona, sonra da ayağa kaldırdı. Ağırlığını sol bacağına veriyor, pantolonunun yanından kan akıyordu. Bakışları yabani bir hiddetle doluydu, ağzı vahşice bir ifadeyle çarpılmıştı. Aldığı yaraların farkında bile olmadan kavgaya hazır bekliyordu.

Ganşuk yaralarını hiçe sayan savaşçılarla daha önce de karşılaşmıştı. Böyle adamlar vücutlarına ne kadar ok yerlerse yesinler veya kaç kere bıçaklanırlarsa bıçaklansınlar düşüp ölmeyi reddederlerdi.Bir keresinde vücudundaki kanın neredeyse tamamı dışarı pompalanana kadar dövüşmeyi sürdüren bir adam bile duymuştu.

Munokhoy’un böyle yenilmez bir kana susamışlıkla dolu olması onu şaşırtmamıştı. Hatta kendisi de aynı şeye başvurmaya hazırdı. Munokhoy yaşanan onca şeyden sonra ormandan çıkıp gidemeyecekti. Bu dövüşün kazananı Ganşuk olacaktı. “Sen bir hiçsin,” diye tısladı delikanlı. “Cesedini leş yiyicilere bırakacağım.”

Munokhoy’un tepkisi katıksız nefretle dolu bir hırıltı ve şimşek gibi gelen bir saldırı oldu. Ganşuk kendini yana atarak onun bıçağından uzak durdu ve rakibinin yaralı tarafında kaldı; fakat Munokhoy delikanlıyı sol kolundan tutup yakınına çekmeye çalıştı. Ganşuk bıçağıyla eski komutanın boynuna doğru hamle yaptı, lâkin Munokhoy ileriye doğru yuvarlanarak ona bir omuz attı. Ganşuk hafifçe sendeleyerek geri çekildi ve Munokhoy onun arkasına geçip boynunu bir koyununki gibi kesmeye hazırlandı.

Ganşuk vücudunu bükerek koluyla Munokhoy’unkini sıkıştırdı. Artık kenetlenmişlerdi ve birbirlerinin kuvvetine baskın gelmeye çalışıyorlardı. Kontrolü ilk kaybeden hayatını da kaybedecekti. Ölümcül bir dansla kıvrılıp bükülürlerken, birbirlerinin elinden kurtulmaya ve birbirlerini bıçaklamaya çalışırlarken suratları öfkeyle ve harcadıkları çabayla kıpkırmızı kesildi. İkisi de birbirine denkti ve hem rakip bıçağı kendilerinden uzak tutup hem de avantaj kazanmaları mümkün değildi. Munokhoy en sonunda kolunu Ganşuk’un bileğinin üstünden geçirerek onu bir kol kilidine almaya çalıştı. Karşılığında Ganşuk kıvranarak serbest kaldı ve onu yere çalmasına ramak kaldı.

Munokhoy hemen toparlandı ve Ganşuk’un böğrüne doğru bir saplama hamlesi yaptı. Fakat darbesi yeterince hızla yahut kuvvetli değildi ve Ganşuk onun bileğini tutup elini iterek hamleyi engelleyebildi. Hüsranla hırıldayan Munokhoy göğsünü öne çıkararak kendini ileri attı ve dişlerini Ganşuk’un yanağına geçirmeye çalıştı. Ganşuk başını geri çekti ama Munokhoy yine ısırma gayretiyle baskıyı sürdürdü. Sonunda delikanlının kulağını kapıp çenelerini birbirine sürttü. Tıpkı bir parça çiğ et yiyen bir köpek gibi başını sağa sola salladı.

Ganşuk boynundan aşağı kan aktığını hissetti. Başını geri çekmek istese de bunun Munokhoy’un kana susamışlığını daha da arttıracağının farkındaydı. Fakat Munokhoy’u kulağını çiğnemeye bırakmanın da faydası yoktu. Delikanlı vücudunu kıvırarak hasmının göğsüne omuz atmaya çalıştı ve sağ bileğini tutan elin gevşediğini hissetti.

Bıçağı o elindeydi.

Ganşuk elini hızla çekerek bileğini Munokhoy’dan kurtardı ve bıçağını onun boynunun derinliklerine sapladı.

Munokhoy şiddetle ürpererek başını geriye attı. Çenesi kilitlendiği için de Ganşuk’un kulak memesinden bir parça kopardı. Ganşuk bıçağını sertçe itip çekerek ve Munokhoy’un gırtlağı boyunca derin bir kesik açarak buna karşılık verdi. Munokhoy boğulmaya başladı ve Ganşuk’un kulak parçasını tükürdüğünde ağzından kan fışkırdı.

Ganşuk onu iterek kendinden uzaklaştırmaya çalıştı; fakat gözleri kinle ışıldayan Munokhoy sendeleyip yere yığılırken ona bir sülük gibi yapıştı. Ganşuk üstüne düştüğünde eski komutan ağız dolusu kan kustu ve delikanlının bıçağını nahifçe çıkarmaya çalıştı. Ganşuk onu hem göğsünden, hem de boynundan tekrar tekrar bıçakladı. Çok sayıda yaradan oluk oluk kan aktıkça Munokhoy’un hareketleri de giderek yavaşladı. Cildi soldu, çenesi sarktı ve gözleri nihayet o delice parıltısını yitirdi. Ne zaman ki bıçaklanmaya tepki vermez oldu, Ganşuk ancak o zaman durdu. Bıçağını Munokhoy’un göğsünde saplı bırakıp cesedin üstünden kaydı ve kısa bir mesafeye kadar emekledi. Sonra da başını eğdi ve kendini içindeki hınçtan arındırana kadar kustu da kustu.

Kanlı işini nihayet halletmişti.

Av ekibi akşamüstünün geç saatlerinde, taşlık bir yatakta neşeyle şırıldayan bir derenin yanında kamp kurdu. Atlar susuzluklarını giderdikten sonra etrafta sessizce gezinerek nehir kenarında yetişen körpe otlardan yediler. Eyerden inmek Ögeday’ın canına minnetti; Kağan tutulmuş eklemleriyle nehir hattı boyunca ileri geri yürüdü.

Namkay fırsattan istifade edip adamlarını gözden geçirdi ve aralarında gezerek ya havadan sudan konuştu ya da ne gördüklerini (yahut ayı izi bakımından ne görmediklerini) sordu. Tüm grup içerisinde yalnızca Alçik adlı o yaşlı süvari atından inmemişti. Adam eyerinde sessizce oturarak bir parça tuzlanmış et çiğnemekteydi.

“Ganşuk nerede?” diye sordu Namkay.

Et parçasını yavaşça çiğnemeyi sürdüren Alçik yüz ifadesini değiştirmeden başıyla onun gerisindeki bir yeri işaret etti.

Namkay dönüp baktığında Ganşuk’u ormandan çıkarken gördü. Ögeday’ın genç midillisi Namkay’ın kendisine baktığını görünce bir elini kaldırarak onu selamladı ve atını iki adama yönlendirdi. “Hai, Namkay,” dedi.

“Hai, Ganşuk,” diye karşılık verdi güreşçi. “Geri kalmışsın.” Etrafına bakınınca kısa boylu şaman ile en az onun kadar ufak tefek atını tespit etti. “İhtiyar büyücü bile buraya senden önce gelmiş.”

“Bir sincapla karşılaştım,” dedi Ganşuk, açıklama niyetine.

Namkay genç adamı uzun uzun süzerek gördüklerini değerlendirdi. Ganşuk eyerinde biraz kasılarak oturuyordu ve kırışmış durumdaki giysileri üstüne tam uymuyordu. Yüzünün sol kısmı başka tarafa çevriliydi ve Namkay’ın gözlerinden bir şey saklamasına duruşunda bir zorakilik, bir huzursuzluk mevcuttu. Biraz afallamış ve bitkin düşmüş gibi gözükmesine rağmen hoşnut bir tebessüme sahip yüzü gevşekti. Boynunda bir karaltı, bütünüyle silinmemiş koyu bir leke vardı.

“Çok büyük bir sincaptı,” dedi delikanlı, Namkay’ın soru sorarcasına kaşlarını kaldırmasına cevaben.

Namkay düşünceli bir edayla kafa sallayarak bakışlarını delikanlının atında gezdirdi. Hayvan hatırladığından daha koyu renkliydi, hem eyer hem de kaşa bağlı duran pelerin Namkay’ın onun gibi göçebe bir atlıda görmeyi bekleyeceğinden çok daha kaliteli ve de yeniydi. “Sincaplardan hoşlanmam,” dedi nihayet.

Alçik gevrek gevrek güldü, sonra da etin çiğnenmiş bir lokmasını yere tükürdü. “Kim sever ki?” dedi masumca. “Pis kemirgenlerdir. O sincabı kimse özlemeyecek.”

Namkay güldü. “Hayır,” dedi. “Hem de hiç.” Başıyla Ganşuk’a bir selam daha verdi. “Atın da pek güzelmiş,” dedi. “Böyle bir hayvan herhalde... elli inek değerindedir. Mevcut borçlar için uygun bir ödeme, değil mi?”

Ganşuk atın boynunu sıvazladı. “Yeterince uygun,” dedi. “Ben memnunum.”

“Ben de,” dedi Namkay.

53.BÖLÜM

ET FACTUM EST ITA [41]

Ve böylece her şey olup bitti.

Oylar sayıldığında tüm kardinaller hemfikirdi. Yeni papaları Castiglione’ydi ve Fieschi’nin son birkaç gündür gerçekleşmemesi için uğraştığı sonuç ne ironiktir ki dertlerinin çözümü haline gelmişti. Castiglione, Kiliseyi olumsuz etkileyebilecek kadar uzun bir süre Papa olarak kalmayacaktı.

Bu ideal bir çözüm değilse de Fieschi’ye zaman kazandıracak, bir sonraki seçim için sağlam bir temel kurmasına imkân tanıyacaktı. Böylece Kutsal Roma İmparatorunun o seçimi herhangi bir yoldan etkileyip etkilemeyeceğine kafa yormaları gerekmeyecekti.

Ortaya çıkması halinde Peder Rodrigo konusunda ne yapacakları hâlâ ufak bir sıkıntı kaynağıydı; fakat Capocci’nin de belirttiği gibi birkaç gün içinde bunun bir önemi kalmayacaktı. Tüm kardinaller ilk oylamada yaptıkları korkunç hatayı geride bırakmaya hevesli gözüküyordu. Hatta da Capua’nın sürekli olarak alnını kırıştırarak gezdiğini gören Fieschi, adamın bir sene içinde bir manastıra çekileceğinden ve ömrünün geri kalanını duvarlara bakıp lirini tıngırdatarak geçireceğinden şüpheleniyordu.

Capocci’nin deyimiyle papalık maskaralığındaki işbirliklerini garantilemek için az sayıdaki piskoposla, rahiple ve din görevlisiyle konuşma işini de Segni ile Capocci üstlendi.

Fieschi ise dışarıya çıktı ve öğle güneşinin altında gözlerini kısıp Vatikan yerleşkesinin geniş merkezi çayırından geçerek Castel Sant’Angelo’ya doğru yürümeye koyuldu. Oradaki yemekler Aziz Peter Kilisesinin dışındaki eğreti mutfaklarda hazırlanan pinti tayınlara kıyasla daha güzeldi.

Tam kaleye varacağı sırada arkasından gelen ayak sesleri duydu. Hızla dönüp o tarafa baktığında genç bir ulağın koşarak yaklaştığını gördü. “Kardinal Fieschi!” diye bağırdı delikanlı, yanına varır varmaz. “Bana sizin Kardinal Fieschi olduğunuz söylendi. O musunuz?”

“Oyum,” dedi Fieschi, ihtiyatlı bir kaş çatışla.

“Size Majesteleri İmparator Frederick’ten bir mesajım var,” diyen delikanlı tıknefes olmasına rağmen eğilerek selam verdi. “Geri dönmeden önce cevabınızı almam gerekiyor.”

Ulak, Fieschi’ye üç kez katlanmış ve imparatorluk kartalıyla mühürlenmiş küçük bir parşömen parçası verdi. Meraklanan Fieschi mührü kırdı, parşömeni açtı ve okudu.

Frederick’in kendi el yazısıyla kaleme alınmış olan mesaj kısa ve özdü. Yakın bir zamanda ziyaretime gel sevgili Sinibaldo. Konuşmak istediğim hassas bir mesele var.

Kayıp rahip, diye aklından geçirdi Fieschi, Frederick’in mesajını yorumlayarak. Demek fazla uzağa gitmemiş. Taşrada başıboş dolaşan bir delinin İmparatorun adamları tarafından bulunacağını tahmin etmesi gerekirdi. Başını kaldırıp bazilikanın kubbesine bir göz attı. İmparatorun kayıp rahibi bulmasının bir önemi var mı? diye merak etti. Derken aklına bir fikir gelince gülümsedi. Rahip gerçekten deliyse ve Fieschi bu deliliğin daha büyük bir komplonun parçası olduğuna İmparatoru ikna edebilirse belki Frederick’in dikkatini başka bir yere yönlendirebilirdi.

Ağır tahta kapı o kadar hızlı açıldı ki neredeyse duvardan sekip geri gidecek ve Kardinal Fieschi’ye çarpacaktı.

“Yerini biliyorum,” diye böbürlendi Fieschi.

“Kimin?” diye sordu Léna, kardinalin kimden bahsettiğini bilmezmişçesine.

“Genç dostun onun yanında olacak,” dedi Fieschi, kadının sorusunu duymazdan gelerek. Parmağıyla Ocyrhoe’yu işaret etti. “Sen de benimle geliyorsun,” dedi.

“Ne?” diye cıyakladı genç kız.

“Çocuğu niçin yanında götürüyorsun?” diye tiz bir sesle itiraz etti Léna. Ocyrhoe kafasında Bağcı’nın daha önceki sözlerinin yankılandığını duyar gibiydi. Gördün mü? İhtiyacın olan şeyler sana sunulacak. Yine de öfkeli kardinalin gözetimine verilmenin Roma’dan kaçmasına nasıl yardım edeceğini kestiremiyordu.

“Frederick bana haber yollamış. Bir görüşme talep ediyor. Deli rahip elinde ve sanırım onu fidye karşılığında bana geri vermeye niyetli. Oraya yalnız başıma gidecek kadar budala değilim,” dedi Fieschi, alaycı bir üslupla. “Siyasi bir tuzağa da düşmeyeceğim. Kız, Peder Rodrigo’yu Frederick’in bir dost olmadığına ikna etmemde bana yardımcı olacak.”

“Peki ya yapmazsa?” diye sordu Léna.

Fieschi ona haşin bir ifadeyle sırıttı. “Seni burada gözetim altında tutacağım. Frederick rahibi geri vermek için pazarlık etmek isterse elimde ona karşı kullanabileceğim bir koz olacak.”

“Kız burada rehine olarak kalsa daha çok işine yaramaz mı?” diye sordu Léna.

“Şu son birkaç günde,” diye tersledi Fieschi, “bu çocuk Somercotesli Robert’tan bile daha çok başımı ağrıttı.”

“Adamcağızın ölümü ne kadar ani oldu,” deyip kederle iç geçirdi Léna.

Ansızın dili tutulan Fieschi’nin rengi hafifçe soldu. “Hemen yola çıkacağız,” diye homurdandı adam, sabırsız bir el hareketiyle. “Kız için bir midilli hazırlıyorlar.”

Ocyrhoe bir hayret nidası attı. “Ben ata binmeyi bilmem ki.”

“Tek yapman gereken oturmak,” diye ona cesaret verdi Léna. Sonra da Fieschi’ye doğru döndü. “Ya Kutsal Roma İmparatoru senin düşündüğün kadar kötü niyetli değilse?”

“Beni aptal yerine koyma,” diye çıkıştı Fieschi. “Frederick’i uzun zamandır tanırım. Nasıl düşündüğünü bilirim. Kiliseden imtiyaz koparmak için bir fırsat yakaladı mı tepmez. Roma’yı ne diye ablukaya aldı sanıyorsun? Ona güvenmiyorum.”

“Bunu duysa çok üzülür,” diye belirtti Léna. “Seni Roma’daki en makul insanlardan biri olarak görüyor.”

Fieschi bir elini havada savurarak onu susturdu. “Öyle bile olsa burada kalacaksın,” dedi Bağcıya.

“Eh, seve seve kalırım,” dedi Léna. Ocyrhoe bir an için Fieschi’nin fikrini değiştireceğini sandı. Fakat Léna masum bir tebessüm edince kardinal hışımla odadan çıkıp gitti.

“Yolun açık olsun,” dedi Léna, genç kızı kapıya doğru kışkışlayarak.

“Bekle,” diye karşı çıktı Ocyrhoe. “Bu işten hiçbir şey anlamadım. Frederick’e bağlı olmadığını söylediğini sanıyordum. Ona ait değilsen niçin seni geri almaya çalışsın ki?”

Léna işaret parmağını dudaklarına dayadı. “Kardinal meselenin o yönünü gözden kaçırmışa benziyor,” dedi göz kırparak. “İyisi mi hatasını düzeltmeyelim, ne dersin?”

Gölgeler doğuya doğru uzamaya başladığında bile kuru ve tozlu bir gündü. Ocyrhoe bir kez alıştıktan sonra sallantıdan hoşlanır olmuştu ve bineğini nasıl hızlandıracağını yahut yavaşlatacağını düşündüğü anlarda hayvan tam da öyle yaparak onu şaşırtmıştı. Sanki midilli de bir Bağcıydı veya Bağcılar gibi iletişim kurabiliyordu. Hayvanların sözlü bir dili yoktur, diye aklından geçirdi. Başka yollardan iletişim kuruyor olmalılar.

Midillinin sırtından baktığında Kutsal Roma İmparatorunun kampı genç kıza çok daha farklı gözüktü. Her şeyin karmakarışık bir labirent olduğu ve ilk Bağcılık görevinin heyecanıyla nefesinin kesildiği zamana kıyasla kampın sınırlarını artık çok daha net seçebiliyordu.

Bunu düşününce aklına Somercotesli Robert geldi.

Genç kız Kardinal Somercotes’in ismi anıldığında Léna ile Fieschi arasında ne geçtiğini bir kez daha merak etti. Kardinal yangında can vermişti ve Ocyrhoe’nun anladığı kadarıyla olay trajik bir kazadan ibaretti; fakat konuşurken Léna’nın sesinde alaycı bir tını mevcuttu. Bağcı kadının öyle basit bir beyana nasıl o kadar büyük bir ağırlık katabildiği Ocyrhoe’yu hayrete düşürüyordu. Hele Fieschi’nin tepkisi! Acaba kardinal ne saklıyordu?

İmparator’un kampına varmak üzere olmasalardı Ocyrhoe adamın varlığından daha çok endişe duyardı. Sabahın erken saatlerinde üstüne atılırken Fieschi’nin yüzünü açıkça görmüştü. Kardinal de en az Ayı kadar, hatta belki de ondan çok daha tehlikeliydi.

Kampın yolla buluştuğu noktada muhafızlar grubu durdurdu ve binicileri atlarından, kardinali de arabasından indirdiler. Helmuth da yanlarında olduğu için kamp alanına hemen alındılar. Etraflarındaki çadır kent gündelik yaşamın olağan ayrıntılarıyla fıkır fıkırdı: kafeslerde gıdaklayan tavuklar, leğenlerde çamaşır yıkayan kadınlar, portatif fırınların yanında ekmek somunları hazırlayan fırıncılar, işlerinin başındaki metal ve deri işçileri. Kampın boyutu tek başına Ocyrhoe’yu etkilemeye yetmedi; Roma’nın tek bir mahallesinden bile daha küçüktü. Fakat hareket kabiliyeti, sakinlerinin ve yaratıcılarının bu geçici kasabayı kurmak için birlikte yüzlerce kilometre yol tepmiş olmaları Ocyrhoe’nun aklına hayaline sığmayan bir mucizeydi. Şehirler kalıcı şeylerdi, ama yine de...

Genç kız, İmparatorun çadırını hemen tanıdı. Buradan ayrılışının üzerinden sadece bir gün geçtiğini düşünmek çok tuhaftı; bu kadarcık sürede ne çok şey olup bitmişti! Daha bir hafta öncesine kadar Peder Rodrigo, Ferenc, kardinaller veya imparatorlar hakkında hiçbir şey bilmiyordu.

Çadırın tüm duvarları ve kanatları saçaklara kadar dürüldüğü için oraya varmadan en az yirmi adım önce hem onlar İmparator’u, hem de İmparator onları gördü. Frederick kampın yegâne meşe koltuğunda oturuyordu. Bir grupla görüşmeyi beklemesine koltuğunun önüne alçak kamp tabureleri dizilmişti. Bir muhafız girişte beklerken diğerleri çadırın çevresine konuşlanmışlardı. Frederick’in koltuğunun arkasında da bir uşak durmaktaydı. Bunların haricinde İmparator yalnızdı. Aradaki mesafe yarım düzine adıma indiğinde Frederick onları karşılamasına kollarını iki yana açıp gülümsedi.

“Canı çıkasıca,” diye söylendi Fieschi. Fakat bu seferlik sesinde garez yoktu.

“Evimden uzaktaki evime hoşgeldiniz,” diye seslendi İmparator. “Bana katılıp bir bardak şarap içmez misiniz?”

Çadırın gölgesine girdiler. En öndeki Helmuth, “Majesteleri!” diyerek askeri bir selam verdi, Frederick’in önünde eğildi, sonra da sağa çekildi. Ocyrhoe adamın eğilerek verdiği selamı bezgince taklit etti.

“Merhabalar genç dostum,” dedi Frederick kıza, gözlerinde eğlendiğini gösteren bir ifadeyle. Ocyrhoe da, “Majesteleri,” diye cıyaklamayı becerip kendini sol tarafa, Helmuth’un uzağına attı.

Genç kız, Fieschi ile Frederick’in hiç konuşmadan bakışmalarını izledi. Suratlarında beklediği gibi küstahça veya öfkeli bir ifade yoktu; sakin, hatta neredeyse hoşnut görünüyorlardı. İkisi de bakışlarını diğerinden kaçırmadı.

“Makamca senin üstünüm Sinibaldo,” dedi Frederick nihayet. “En azından bir baş selamı vermeni beklerim.”

“Önünde minnetle yerlere kapanacağım,” diye söz verdi Fieschi. “Tabii adamı bana geri verdiğin zaman.”

Frederick ufak ve alaycı bir tebessüm etti. “Kimi? Rahibi mi?” Bir parmağını dudaklarına dayadı. “Hayır, yanılıyorum. Papayı. Bahsettiğin kişi o mu?”

Fieschi bir anlığına gözlerini kapadı, dikkatli bir nefes aldı ve sıkılı dişlerinin arasından konuştu. “O Papa falan—”

“Ah, peki yanındaki neydi öyle?” Elini sallayarak Ocyrhoe’nun sevincini kursağında bıraktı. “Hayır, delikanlıyı kastetmiyorum. Diğer şey. Kadeh. Evet, o. İsa’nın Kadehi.”

“Ne?” diye patladı Fieschi.

“Kutsal Kâse,” dedi Frederick sabırla. “Belli ki mesajımı almışsın ve buraya çabucak gelmen şüphelerimi doğruluyor.” Bir saniyeliğine Ocyrhoe’ya baktı ve gözlerindeki neşe ile ihtiyat genç kızı şaşırttı. “İyi ki dolambaçlı bir ifade kullanıp—”

“Hangi şüpheler?” diye sordu Fieschi, duyduğu öfke yüzünden suratı daha da asılarak.

“Alelade bir rahip için Roma’nın güvenliğinden ayrılmazdın. Özellikle de o zavallı adam kadar deliyse. O rahip yeni seçilmiş bir papa olsaydı bile bunu yapmazdın. Hayır, sevgili Sinibaldo, bence çok daha önemli bir şey için buradasın.”

“Neden bahsettiğini bilmiyorum,” diye köpürdü Fieschi. “Kutsal Kâse diye bir şey yok.”

Ocyrhoe adamın sesinde kontrolsüz bir titreme, sanki bambaşka bir duyguyu saklamaya çalışırmış gibi bir tını işitti. Panik.

“Ah, ben hiç öyle düşünmüyorum sevgili dostum,” diye içtenlikle karşılık verdi Frederick. “Maiyetimin bir düzine kadar üyesi kadehi gördükten sonra rahibin ahmakça haçlı seferine katılmak istedi ve muhafızlarımın onları zorla alıkoymaları gerekti. O kahrolası şeyin cazibesine bağışıklı olan ateist muhafızlarım için Tanrı’ya şükürler olsun.

Fieschi hâlâ renk değiştiriyor, şimdi de beti benzi atıyordu. “Rahibin peşinden demekle ne kastediyorsun? Nerede o?”

Frederick omuz silkti. “Bilmem. Birkaç saat önce salıverdim. Kardinal Fieschi peşindeyse kaçması için biraz zaman tanımanın sportmence olduğunu düşündüm.”

“Tanrı cezanı—” diye başladı Fieschi. Çadırın etrafındaki muhafızlar derhal içeri girdi; yanlarındaki yoldan geçen askerler durup onlara doğru döndü. Sanki tüm kamp tekrar bağırması halinde Fieschi’ye saldırmaya hazırdı. Teslim olurcasına ellerini kaldıran kardinal çok derin bir nefes alıp şiddetle verdi.

Frederick onu soğukkanlılıkla süzdü. “Bu hafta zaten aforoz edildim; üstelik çok daha resmi bir törenle. O yüzden çıkışını mazur—”

“Rahip nerede?” diye bilmek istedi Fieschi, alçak fakat emin bir sesle. “Onu niye bıraktın?”

“Eh, misyonunu yerine getirmekte pek kararlıydı,” dedi Frederick, tasvip edici bir ses tonuyla. “Ve misyonu benim otoritemi tehlikeye atmıyordu. Azmi takdire şayandı. Din adamlarında buna saygı duyarım, hele bir de kendilerini Papa zannediyorlarsa. Çok kullanışlı ve münasip bir özelliktir. Ben de bu yüzden ona ve ehlileştirilmemiş avcı dostuna yardım etmeyi seçtim. Karınlarını güzelce doyurdum, sonra da temiz giysiler ve önlerindeki yolculuk için bol miktarda erzak verdim.” Aklına gelmişçesine bir eklemede bulundu. “Ah, evet, bir çift de at. İkisi de harika birer binici olduğu için elimdeki en hızlılardan.” Fieschi’nin ifadesine bakıp sırıttı. “Bana dangalak demeye can attığın yüzünden okunuyor Sinibaldo. Maalesef yanımızda bir kardinalin ağzından böyle sözler duyarsa kahrolacak şahitler var, özellikle de az önceki taşkınlığının ardından.”

“Frederick!” diye boğuk bir sesle çıkıştı Fieschi. “Sen neden bahsediyorsun? Ne yaptın böyle?”

“Az önce yaptıklarımın kahrolası ayrıntılarını sana tek tek saymadım mı?” diye sahte bir bezginlikle yanıtladı Frederick. “Yoksa bir de yazılı olarak mı vermemi istersin? Anlamanı kolaylaştıracaksa basit resimlerle de anlatabilirim.”

Ocyrhoe başını eğdi ve dudaklarını birbirine sıkı sıkıya bastırdı. Fieschi’ye bu şekilde hitap edildiğini duymak son birkaç günkü olayların panzehiri gibiydi.

Fieschi hüsranla ofladı, arkasına döndü ve kafese kapatılmış bir hayvan gibi çadırın içinde volta atmaya başladı. Onu gözleriyle takip eden muhafızlar kardinali çekip gitme fikrinden caydırmak için konumlarını değiştirdiler. Fieschi bir düzine farklı stratejiyi ve taktiği gözden geçirip reddederken Ocyrhoe adamın yüz ifadesinin tekrar tekrar değişmesini seyretti. Kardinal en sonunda İmparator’un önündeki yerine geri döndü.

“Kutsal Roma Kilisesi’nin bir temsilcisi olarak Kilise’ye ait malların geri alınması için senden yardım istiyorum.”

“Git ve al,” dedi Frederick uzlaşmacı bir üslupla, dışarıdaki yolu işaret ederek. “Seni durdurduğum yok. Lâkin eğer Kutsal Kâse’yi kastediyorsan, ki daha az öncesine kadar onun varlığını bile inkâr ederken şimdi ondan Kilise’nin malı olarak bahsetmeni ilginç buluyorum, onun Kiliseye ait olduğundan şüphe duyduğumu belirtmeliyim. Şey, en azından fiziksel tezahürünün. Ah, kendi gözlerimle gördüklerime dayanarak İsa’nın Kadehinin soyutluğu hakkında seninle şöyle uzun ve enteresan bir münazaraya girmekten memnuniyet duyarım; fakat—”

“Ben o adamdan bahsediyorum,” diye hırıldadı Fieschi.

“Papa, Kilise’nin malı mı oluyor?” diye sordu Frederick.

“Üstünde taşıdığı tüm eşyalarla birlikte,” diye alelacele ekledi Fieschi.

“Ah, evet, elbette. Hata bende,” diye gülüp geçti Frederick, elini çadırın girişine doğru sallayarak. “Nasıl istersen öyle olsun. Ama elimde dinlenmiş at kalmadı. Belki zat-ı şahaneni buraya getiren arabanın beygirlerinden birine atlayıp rahibin peşinden koşturabilirsin ama bunun pek de rahat bir yolculuk olmayacağı görüşündeyim.”

Fieschi hüsranını dışarı atmak için yine iniltili bir sesle iç geçirdi. Çadırın içinde volta atarken ağzını oynatarak dile getirmediği kelimeler şekillendirdi, sonra da durup yine onlara doğru döndü.

“Sen, Bağcı” dedi, öfkesini Ocyrhoe’ya yönelterek. “Tüm bunların sebebi sensin. Boyundan büyük meselelere karıştın. Seni—”

“Öyle mi?” diye araya girdi Frederick.

Fieschi adama baktı. “Bu işe burnunu sokma,” diye çıkıştı, bir parmağını Frederick’e doğru sallayarak.

“Sokmamayı çok isterdim ama tüm bu saçmalıklar için küçük bir kızı, hele ki tuhaf âdetlerini ve davranışlarını anlayabildiğim kadarıyla gerçek bir Bağcı olmayan bir kızı suçlayacaksan zaten sallantıda olan muhakeme yeteneğinde bir sorun var demektir. Böyle bir muhakeme yeteneğiyle bir sonraki Papa seçiminde oy kullanman bence hiç doğru olmaz.”

Fieschi parmağını yavaşça kıvırarak diğerlerinin yanına çekti. “Rahibin kaçmasına yardım etti.”

“Onu bizzat kapattığın bir hapishaneden.” Frederick başını iki yana salladı. “Sinibaldo, böyle davranmak sana hiç yakışmıyor. Ağzında diş kalmamış bir kocakarı gibi dırdır edip tükürükler saçmanı seyretmek bana büyük bir haz verse de bir süre sonra işin keyfi kaçıyor ve sana bakmak—” Omuzlarını kaldırıp iç geçirdi, “—içimi mütemadi bir kederle dolduruyor.”

Fieschi yumruğunu sıktı, sonra ne yaptığını fark edip elini indirdi. Sükûnetini geri kazandıktan sonra yüzüne bir tebessüm oturtmaya çalıştı. “Yaptığın şaka çok zamansız Frederick. İçinde bulunduğumuz sede vacanteyı sonlandırmak için büyük bir baskı altındayım. Belki bir kerecik olsun çocukça huylarından vazgeçebilirsin.”

“Belki,” karşılığını verdi Frederick.

Fieschi üstünkörü bir baş selamı verdi. “Şimdi Roma’ya geri döneceğiz. Bu görüşme tam bir maskaralıktı. Kilisenin en büyük sembollerinden biri için kullandığın kâfirce sözlerin ve Roma’nın kayıp rahibine yönelik tutumun sebebiyle—”

“Rahip değil, Pontif,’ diye düzeltti Frederick.

“Rahip” diye hırıldadı Fieschi. “Kutsal Roma İmparatorunun büyük dini ihtilaflara sahne olan böyle bir zamanda zor durumdaki Kilisenin yardımına koşmaya tenezzül etmemesi gerçek bir trajedi.”

“Pek güzel konuştun,” dedi Frederick, Fieschi sözlerini bitirdiğinde onu hafifçe alkışlayarak. “Ne demiştin? Çocukça huylarımdan vazgeçmediğim için kendimi neredeyse kötü hissedeceğim.” Ocyrhoe’ya göz kırptı. “Neredeyse.”

“Belki Kilise bir dahaki sefere senden yardım istediğinde daha münasip bir tepki verirsin,” dedi Fieschi yavaşça, yüzü tekrar asılarak.

“Olabilir,” diyen Frederick elini salladı. “Uğradığın için teşekkürler Kardinal Fieschi. Artık gidebilirsin. Ah, bu arada gideceğiz derken kendini ve hizmetkârlarını kastediyordun, değil mi?”

Fieschi’nin gözleri hemen Ocyrhoe’ya çevrildi.

“Yardımına koşmasam bile, Kardinal Fieschi, mevcut sorunlarının tümünden sorumlu tuttuğun bu kızın seninle beraber Roma’ya dönmesine gönlüm elvermez. Kızcağızı sana teslim etmenin onu aslanlara atmaktan bir farkı olmayacaktır, öyle değil mi?”

Fieschi’nin dudakları büzüşmeye başladı ve Ocyrhoe kardinalin ısrar edeceğinden korktu. Fakat Fieschi bir karara vardı. “Kız sende kalsın,” diye çıkıştı. “Ama Roma’ya tekrar adım atacak olursa...” Tehdidini tamamlamadı ve başka bir şey söylenmesine fırsat bırakmadan oradan apar topar ayrıldı.

Ocyrhoe adamın gitmesini seyrederken az önce yaşananlardan dolayı hem afallamış hem de huşuya kapılmıştı. İmparatorun kardinali yerden yere vurmasını seyretmek çok zevkli olmuştu ve sonunda her şey Léna’nın istediği gibi sonuçlanmıştı. Artık güvende ve Roma’nın dışındaydı.

“Eh,” dedi İmparator, Fieschi’nin gidişinden sonra çadırı dolduran sessizlikte. “İlginç bir sohbet oldu.” Dönüp Ocyrhoe’ya baktı. “İşte buradasın,” diye belirtti.

Ocyrhoe onun önünde eğilecek kadar bilinçliydi. “İşte buradayım,” dedi usulca, kafası hâlâ karmakarışık olmasına rağmen.

Frederick öne eğilip kızı süzdü. “Kardinal seni niye yanında getirdi?” diye sordu. “İşine yarayabileceğini mi düşündü?”

“Onlar... onlar benim dostlarım,” dedi genç kız.

“Öyle oldukları için de Fieschi onlara söz geçirebileceğini düşündü, değil mi? Hatta belki de onları bana karşı kışkırtabileceğini?”

“Kardinalin ne düşündüğünü bilmiyorum,” diye itiraf etti Ocyrhoe.

“Kendisinin de bildiğinden emin değilim,” diye mırıldandı Frederick. “Dostuna ve rahibe birer at verdiğim doğru,” diye sözlerini sürdürdü. “Kardinal peşlerinden atlılar gönderecektir ve rahibin durumu düşünülürse kendilerini uzun süre saklayabileceklerinden şüpheliyim. Bu da beni endişelendiriyor, çünkü asabi bir tavuskuşu gibi ortalıkta gezinip inkârlar cıyaklayan Fieschi’nin aksine ben, rahibin taşımaması gereken bir şey taşıdığını düşünüyorum. Hem de tehlikeli bir şey.”

54.BÖLÜM

HÜNERN MUHAREBESİ

Kim kafesinden çıkarken derin bir nefes aldı. Özgürlük ihtimalinin veya en azından özgürlüğüne kavuşmaya çalışırken ölmenin hayalini kurduğu olmuştu. Şimdiyse o hayalin gerçekleştiğine inanamıyordu. İçini doldurmasını beklediği hiddet nedense ortalarda yoktu. Kafesin dışında dururken tek hissettiği her şeye baskın gelen bir amaç bilinciydi.

Kendisine, hatta hepsine yapılanları geri ödeme vakti gelmişti. Lakshaman’ın gözlerine baktığında aynı yadsınamaz zihin açıklığını onda da gördü. Yine aynı ifadeyle karşılaşmayı bekleyerek Zug’a doğru döndü, fakat bakışları ger’in girişinde beliren birkaç Moğol muhafıza takıldı.

Lakshaman’ın kilitleri kırarken çıkardığı gürültüye gelen muhafızlar kaçak esirlerle karşılaştıklarına pek şaşırmadılar ama Gül Şövalyeleri çiftine hazırlıksız yakalandılar. Önce kime saldıracaklarından emin olmaksızın fazladan bir saniye durakladılar.

Zug üçünün arasından en önde durana yaklaştı ve adamın kıvrık kılıcıyla yaptığı gelişigüzel hamleden eğilerek sakındı. Ardından Moğol’un bileğini kavrayıp dirsek eklemine güçlü bir avuç darbesi indirdi. Kolu kırılan Moğol acı dolu bir çığlık attı. Zug adamın elinden kayan kıvrık kılıcı kaptı ve muhafızın kalçasına kemikleri kıran bir tekme atarak onu soldaki silah arkadaşının üzerine devirdi. Üçüncü Moğol’un saldırısı çelikle karşılandı; Zug çakışmanın ivmesini kullanarak kılıcını dehşet içindeki adamın başının etrafında döndürdü ve suratını yanlamasına kesti.

Henüz yara almamış olan ikinci Moğol kendini üzerine düşen arkadaşından çözer çözmez Gül Şövalyelerinden birinin kılıcını ölümcül bir darbeyle kafasına yedi. Lakshaman şövalyenin yanından geçti ve geriye kalan Moğol’u itip yere düşürdü. Bir ayağını adamın göğsüne koyarak onu orada tuttu, sonra da başının yanına attığı sert bir topuk tekmesiyle düşmanının boynunu kırdı.

Zug çadırdan dışarı çıkarken Kim onun soğukkanlı ilgisizliğini hem hayranlık verici hem de çileden çıkarıcı buldu. Gül Şövalyeleri kendi dillerinde bir şeyler geveleyerek peşlerinden geldiler. Onlara aldırış etmeyen Zug attığı her adımla genç şövalyeleri daha da telaşlandırıra benzeyen bir kararlılıkla yürümeyi sürdürdü. Kim, arkalarından koşarken Lakshaman da en geriden geldi. Zug nihayet durdu, delikanlılara baktı ve başını sessizce iki yana salladı. “Han,” dedi, Gül Şövalyeleri anlasınlar diye sözcüğü açıkça telaffuz ederek.

Şövalyelerden biri kafa salladı ve Ongun’un dev çadırının yerini gösteren bir sancak hattını işaret etti. Zug başıyla başka bir tarafı gösterdi ve şövalyeler yine bir şeyler gevelemeye başladılar.

Zug dönüp Kim’e baktı. “Anlamalarını sağla,” dedi.

“Niye ben?” karşılığını verdi Kim. “Onlarla aynı fikirdeyim. Han’ın çadırı o tarafta.”

“Yerini ben de biliyorum,” diye homurdandı Zug. “Ama naginata’ın şu tarafta,” deyip parmağıyla gösterdi. “Kelle-avcımı istiyorum.”

Tegusgal’ın bacağı kanla kaplıydı ve bir kısmı çizmesinin topuğundan akarak Hans’ın saçlarına damlamaktaydı. Hans bir elini adamın çizmesine taktı ve bacaklarını sallayarak duvardaki kazıklara tutunmaya çalıştı. Tegusgal bağırarak bacağını silkeledi ve Hans hançerin kaymaya başladığını hissedince sağa doğru sallanıp Moğol’un diğer çizmesine de tutundu.

O şekilde, Tegusgal’ın iki bacağının arasında bir anlığına asılı kaldı. Adamın bacağından çıkan hançer döne döne yüzünün önünden geçti ve Hans onun tozlu zemine çarpmasını seyretti. Terli elleri Tegusgal’ın çizmelerinden yavaş yavaş kayıyordu ve hançer yarasından akan kanlar tutunmasını daha da güçleştiriyordu. Oğlan bacaklarını oynatarak yeniden duvardaki kazıklara ulaşmayı denedi ve Tegusgal farklı bir ses -öfke değil de bir panik çığlığı- çıkararak duvardan düştü.

Birlikte duvarın dibindeki sıkı toprağa sertçe çarptılar ve Hans’ın ciğerlerindeki hava boşaldı. Tegusgal’ın altında kalan kalçasındaki ağrıya rağmen kendini Moğol komutandan kurtarmaya uğraştı. Sağ omzu da sızlıyordu ve o kolunu kullanmaya çalıştığında bileği şikayet etti.

İnleyen Tegusgal ağır ağır hareket ediyordu. Altındaki Hans’ın kıpırdandığını sezince oğlanı kaçmaktan alıkoymayı denedi ama tutuşu yeterince güçlü değildi.

Hans o anda Maks’tan aldığı hançeri gördü ve ona ulaşmak için bedenini kıvırdı. Parmakları kanlı yalıma değmek üzereyken Tegusgal sol bacağını bu kez daha sert bir biçimde kavradı ve oğlanı sıkıca tuttu.

“Seni—” diye hırladı, ama Hans’ın tekmesini suratına yiyince sözleri yarım kaldı. Tegusgal karşı koyarak Hans’ın pantolonunu yakalamayı başardı ve bu sayede bacağını kontrolü altına aldı. Sırıtırken burnundan kan akmaktaydı.

Hans da ona sırıttı. Tüm bu debelenmeler sırasında Maks’ın hançerini eline almayı başarmıştı. Oğlan doğrulup oturdu ve hançeri tüm gücüyle Moğol’un suratına doğru sapladı.

Moğol, kollarıyla başını sakınmaya çalışırken vücudunu döndürüp hançerin yolundan çekildi ve Hans adamın kafasını ıskaladı. Hançer Tegusgal’ın zırhının en üstündeki aralıktan içeri girdi ve alttaki yumuşak ete saplandı. Haykıran Tegusgal oğlanın bacağını bıraktı. Hans bu sefer olabildiğince hızlı davranarak geriye doğru kıç üstü süründü ve yaralı Moğol komutanıyla arasını açtı.

Acıdan titreyen Tegusgal hançeri boynundan çıkarınca yere biraz kan fışkırdı. Moğol komutan dişlerini sıkarak kendini doğrultmaya başladı. “Seni yavaş yavaş öldüreceğim,” deyip öksürdü. Dizlerinin üstüne kalktığında kılıcını tutmaya çalıştı, ama parmakları kabzadan kaydı. Tekrar denedi, fakat tam silahını yarı yarıya çekmişken göğsüne bir taş çarpıp sekti.

Adam taşa alık alık bakarak onun nereden geldiğini merak etti. Hans arkasına bir göz attığında oradaki molozların arasında bir hareket saptadı. Fareler, diye geçirdi aklından sevinçle.

Tegusgal silkinerek şaşkınlığını üstünden attı ve kılıcını tamamen çekti. İkinci bir taşın suratına çarpması sonucu acıyla bağırdı ve dikkatini nihayet Hans’ın arkasındaki enkaza yöneltti. Başka taşlar da geldi. Çoğu kuş yumurtasından daha büyük değildi fakat büyük bir isabetlilikle fırlatıldıkları için hiçbiri Tegusgal’ı ıskalamıyordu.

Hans’ın Fareleri -Moğol yerleşkesine mesaj götürüp getiren oğlanlar topluluğu- artık bir yandan Moğol komutana taş atarken bir yandan da bağırıyor, onunla alay ediyorlardı. Nihayet Moğollara karşı direniyorlardı.

Tegusgal kılıcını kaldırarak yüzünü korumaya çalıştı ve birkaç taş yalıma çarparak onu çınlattı. Adam hâlâ ayağa kalkmaya çalışsa da Hans niyetinin artık kaçmak olduğunu sezebiliyordu.

Oğlan hemen hançere doğru atıldı.

Bilhassa iyi hedeflenmiş bir taş Tegusgal’ın alnının ortasına çarptı ve kısa süreliğine sersemleyen Moğol komutan durduğu yerde sallandı.

Fareler nasıl bir iş çıkardıklarına bakmak için durakladıkları sırada taş yağmuru kesildi. Tegusgal başını iki yana sallayıp kan tükürdü ve enkazda onu bekleyen yetimlere bakıp sırıttı. Suratı kesiklerle ve morluklarla kararmış, dişleri kıpkırmızı kesilmişti. Ama yenilmemişti. Daha değil.

Hans kendini Andreas’ı düşünürken buldu ve hiç tereddüt etmedi. Moğol komutanın üstüne atlayıp hançeri ona sapladı.

Tegusgal’ın ağzı şekil değiştirdi ve gözleri kocaman açıldı.

Styg ile Eilif üç kaçak esir arasındaki konuşmadan bir şey anlamamışlardı; fakat el-kol işaretleriyle geçen kısa bir sürenin ardından sert görünüşlü olan omuz silkip geçti ve yürümeye başladı. Adamın hedefi çadırların üstünden göze çarpan sancaklar değildi.

“Han’ın çadırına gitmiyor,” dedi Styg.

“Fark eder mi?” diye sordu Eilif, dostunu kolundan tutarak.

Kamp büyük bir kargaşa içindeydi: esirler kaçtığı için değil, Rutger ile diğer Kalkan-Biraderleri kampın girişine saldırdıkları için. Tereddüde düşen Styg çatışmayı dinlerken kulağına at sesleri çalındı. Takviye birlikleri gelmişti.

“Yürü hadi,” dedi Eilif. “Onları gözden kaybedeceğiz.”

Styg dostunun ve kaçak esirlerin peşinden koştu. Adamların nereye gittiklerini bilmiyor, ama yollarının Han’ın çadırında son bulacağına güveniyordu.

Sakın durmayın, diye tüm Kalkan-Biraderlerine talimat vermişti Rutger, Styg ile Eilif özel görevlerine doğru yola çıkmadan kısa süre önce. Karşılaştığınız her Moğol’u öldürün. Hatırlamanız gereken tek emir bu. Hepsini öldürün.

Han’ın çadırına nasıl gittiğinin bir önemi yoktu, değil mi?

Çadırlardan birinin köşesinden panik halindeki bir grup köle kız fırladı ve Styg onlardan sakınmak için kendini sağa attı. Bir anlığına diğerlerini gözden kaybetti. Onları tespit etmeye çalıştığı sıradaysa gözüne siyah ve gür saçlara sahip, koyu tenli, kocaman bir adamı kontrol altına almaya çalışan dört Moğol takıldı.

Adam Styg’in ömrü boyunca karşılaştığı en iri insandı ve Moğollar onu bir direğe bağlamaya çalışıyorlardı. Fakat adamın devasa kolları ağaç kütükleri gibiydi ve Moğollarla işbirliğine yanaştığı söylenemezdi. Üç Moğol onu mızraklarıyla dürterken dördüncüsü adamın ellerini birbirine bağlama derdindeydi. Adam her direndiğinde mızraklar ona batıyordu ama devi duraklatmaktan fazlasına yol açacak kadar derine değil.

Styg son bir kez diğerlerine bakındı, sonra da rotasını değiştirdi.

İlk Moğol, delikanlının geldiğini görmedi bile. Styg’in kılıcı adamın omuriliğini kesti ve Moğol derhal yere yığıldı. İkincisi ona doğru döner dönmez Styg’in kabzasını başının yan tarafına yedi. Geriye kalan Moğollardan biri mızrağını yana doğru savurdu ve Styg hiç zorlanmadan silahın sapını kılıcıyla durdurdu; fakat adam temas sağlar sağlamaz mızrağını geri çekti ve sivri ucunu Styg’in gardının içine sokmayı becerdi.

Styg sol elini kılıcının öteki tarafına geçirip yalımına vurdu ve silahını kendine doğru çekti. Vücudunu hasmından öteye döndürürken mızrağın ucunun zincir zırhına sürterek yanından geçtiğini hissetti. Dengesi bozulan, kılıcı kendi vücudu ile düşmanının mızrağı arasında kısılı kalan Styg, rakibine açık vermeksizin kendini bu durumdan kurtaramayacağını fark etti. O yüzden kılıcı bırakıp iki eliyle birden Moğol’un mızrağını yakaladı.

Delikanlının ahmaklığına şaşıp kalan Moğol savaşçı ona bön bön baktı, sonra da Styg işe karışmadan önce arkadaşlarıyla birlikte ne yaptığını anımsadı. Gözleri fal taşı gibi açılan adam mızrağı Styg’in ellerinden almaya çalıştı ve bir saniye sonra vazgeçip kılıcını çekmeye davrandı. Fakat çok geç kalmıştı.

Dördüncü Moğol’un vücudu, ansızın ve büyük bir şiddetle ona çarpıp adamı yere yapıştırdı.

O keşmekeş sırasında herkes kaslı devi unutmuştu. Adam dördüncü Moğol’un ellerindeki iplere asılmış ve bahtsız asker kendini kurtaramadan önce de onu bir sopa gibi kullanarak diğer muhafıza vurmuştu.

Dev adam sözsüz bir narayla yerde yatan iki adamın üstüne yürüdü, Styg onun yolundan çekilirken sahipsiz mızraklardan birini kaptı ve silahı ilk Moğol’un göğsünden, İkincisinin de bacağından geçirip ucunu yere sapladı. Mızrak tarafından yere mıhlanan Moğollar debelenirlerken dev adam Styg’in yeri sarstığına yemin edebileceği bir kükremeyle her iki düşmanın kafasına tekme attı. İkinci adamın boynu feci bir açıyla kırılırken çıkan çatırtı Styg’in yüzünü ekşitmesine yol açtı.

Dev adam ona doğru döndü ve Styg önünde kule gibi yükselen yabancıya ağzı açık bakakaldı. Göğsü hızla inip kalkan, gözleri ölümcül bir ateşle parlayan dev onu süzdü. Adam elleriyle göğsüne dokunup tek bir kelime -Madhukar- etti ve hâlâ bağlı olan bileklerini ona doğru uzattı.

“Sanırım ortak bir düşmana sahibiz,” dedi delikanlı. Kanlı kılıcıyla devin iplerini keserken kendini sırıtmaktan alıkoyamadı.

55.BÖLÜM

KOCA AYININ İNİ

Ögeday en son ne zaman herkesten önce kalktığını hatırlamıyordu. Karakurum’dayken uşaklar onun istediği kadar uyumasına ses çıkarmamayı bilirlerdi; yine de Cucay’ın derhal ilgilenilmesi gereken uydurma bir kriz bahanesiyle sık sık korku dolu bir haberci gönderdiği olurdu. Bazı günler içme arzusu uyandırırdı onu; bir önceki gece ya çok az ya da çok içmiş olurdu ve şarabın içinde yaşayan ruhlar onu uykusundan çıkarırlardı. Böyle zamanlarda ağzı kupkuru kesilirdi ve ruhlar biraz şarapla boğazını ıslatmanın ne kadar kolay olacağını kulağına fısıldayıp dururdu. Burhan-Haldun’a yapılan uzun yolculuk sırasındaysa odun keserek, yemek hazırlayarak, ger’leri sökerek, eşyaları hayvanlara yükleyerek yeni bir güne hazırlanan kampın sesleriyle uyanmaya başlamıştı.

Medeniyetin devamlı telaşından uzakta ve toprakla arasında sadece bir uyku tulumuyla uyumayalı uzun yıllar geçmişti. Buna bağlı olarak da şimdilerde iyi bir uyku çektiği söylenemezdi.

Geçen gece yatağına uzanırken moralini bozan şey durmaksızın babasından konuşulması olmuştu. Etrafındaki adamlar rüyalarına teslim olurlarken Ögeday düşüncelere dalarak uzun uzun yıldızları seyretmişti.

Herkes Cengiz Han’dan sanki onu tanırmış, sanki onun nezdinde süs köpeğinden ve uşaktan başka bir şeylermiş gibi bahsederdi. Fakat hiç kimse Büyük Han’ı onun kadar iyi tanımazdı ve Ögeday babasının kendisi için bir muamma olduğunu kimselere itiraf edemezdi.

Cengiz’in imparatorluğun başına neden kardeşlerinden birini değil de kendisini geçirdiğini asla anlamamıştı. Cuci daha güçlü, Çağatay daha akıllıydı; hatta Tuluy -ah sevgili Tuluy- bile liderliğe ondan daha uygundu. Yine de Cengiz tüm bunları görmezden gelip onu, hiç kimsenin böyle bir işi becerebileceğine inanmadığı ortanca oğlunu seçmişti.

Ögeday dün gecenin geç saatlerinde aylar evvel, Karakurum’da geçirdiği yaz aylarının son demlerinde gördüğü bir rüyayı hatırlamıştı. Rüyasında yanına sadece Töregene’yi alıp imparatorluğu terk ediyordu. İkisi birlikte tek bir at paylaşarak güneşin her gece kendini söndürdüğü uçsuz bucaksız denize varana kadar batıya gidiyorlardı. Orada, kumsalda, dalgaların kıyıya attığı tahtalardan ve palmiye yapraklarından bir kulübe yapıyorlardı. Ögeday balık avlamayı öğreniyor, Töregene ise gürültücü kuşların yuva kurduğu kayalıklarda yumurta topluyordu. Ögeday’ın hiç yaşamadığı kadar basit bir hayat yaşıyorlardı ve bu onları mutlu ediyordu. Acıktıklarında Ögeday balık avlıyordu; yorulduklarında yatıp uyuyorlardı. Güneş gökyüzünden düşüyor, denizi kaynatıyor ve sönüyordu; ertesi gün de tekrar gök kubbeye yükseliyordu. Hiçbir şey değişmiyordu. Ögeday’ın rüyası bir sanrı değildi; minik bir alev haline gelene kadar kalbinde beslediği başıboş bir arzu kıvılcımıydı, hepsi bu.

Dün gece yerde, parlak yıldızlarla dolu bir göğün altında yatarken öyle bir hayatın nasıl olabileceğini azıcık tecrübe etmişti. Şafak öncesi sisin gökyüzünü örttüğü, yerin çiy taneleriyle ıslandığı şu anda ise basit bir yaşantıya yönelik o yoğun arzunun söndüğünü keşfetmekteydi. Rüyası zihnindeki bir avuç soğuk külden, başka birine ait bir fanteziden ibaretti.

Ögeday kurumuş dilini ağzının içinde gezdirirken dikkati yakınındaki eşya yığınına kaydı. Derinlerdeki çantalardan birinde iki şişe şarap vardı. Susuzluğunu büyük ölçüde gidermesi için onlardan biri yeterdi. Diğerini Koca Ayı’yı öldürdükten sonrasına saklayabilirdi.

Yattığı yerde yan dönerek çantaya ve onun gizli içeriğine sırt çevirdi. Ayağa kalkarken dizleriyle sırtı şikayet etti ve Ögeday bu ağrıyı uyku tulumundan uzaklaşmak için bir bahane olarak kullandı. Biraz egzersiz yapmak kan akışının hızlanmasını sağlardı. Bir nehrin yakınında kamp kurmuşlardı; susuzluğunu oradan da kolayca giderebilirdi ve berrak, soğuk dağ suyu gecenin örümcek ağlarını yıkayıp dağıtırdı.

Yakınlardaki bir ağacın altında bir çift Torguud oturmaktaydı ve Ögeday ağır aksak yanlarından geçerken biri diğerini tokatlayarak uyuyan arkadaşını uyandırmaya çalıştı. Ögeday’ın durması ve uyukladıkları için onları azarlaması gerekirdi; fakat adamlara müsamaha gösterdi: sert toprak, sıcak bir ger’in yerini tutamazdı.

Nehre doğru yürümeyi sürdürürken kafası Karakurum’la ilgili düşüncelerle doluydu: evinin konforu, uzun yıllar boyunca bozkırda mekik dokuyup babasının hayalinin peşinden sonra hak ettiği rahatlık ve lüks. O ayıyı niye öldürmesi gerekiyordu ki? Neyi ispatlaması gerekiyordu? Cengiz, imparatorluğu ona devretmiş, Ögeday’ın hükümdarlığı altında toprakları daha da genişlemişti. Artık o kadar büyüktü ki ona hükmetmek için Cengiz’in tüm oğullarının yanı sıra onların da oğulları gerekmekteydi. Bu kadarı yeterli değil miydi?

Ögeday nehrin yanında diz çöküp ellerini akan suya daldırdı ve dondurucu soğuk sebebiyle yüzünü ekşitti. Avuçlarını suyla doldurup ağzına götürdüğünde soğuk su dişlerini sızlatıp nefesini kesti. Birkaç avuç daha içerek soğuğun boğazından aşağı yayılmasını hissetti. Sonra kendini kasıp yüzüne su çarptı ve cildini sertçe ovuşturdu.

Bu yaptığı moralini düzeltmedi.

Birinin geldiğini duyunca dönüp kim olduğuna baktı. Alçik’ti. Gri saçlı avcı, eklemlerini çıtırdatarak nehrin yanında diz çöktü ve suya küçük bir kâse daldırdı. Ayağa kalktı, kâseden biraz içti ve onu Ögeday’a uzattı.

Ögeday teklifi reddetti. Neden nehre bir kâse getirmeyi kendisi de akıl etmemişti ki? Alçik ne cüretle onu böyle utandırırdı? Niye ellerini ıslatmasına mani olmamıştı? Ögeday aşağıya bir göz attığında gömleğine ne kadar su sıçratmış olduğunu fark etti ve kızgınlığı arttı. O koskoca Kağan’dı ve bir köpek gibi nehirden su içiyor, bir koyun misali açık havada yatıyordu. Böyle şeyler onun gibi birine yakışmıyordu.

“Geri dönmeyi düşünüyorsun,” dedi Alçik.

Ögeday ona kötü kötü baktı.

“Emir verirsen dönerler ama ne yaptığını unuturlar mı sanıyorsun? Daha doğrusu ne yapmadığını?'’ Alçik omuz silkip kâsesinden bir yudum su daha içti. “Hepsini öldürmen gerekir. İri yarı olan ve avlanmayı bilen genç de dahil.”

Ögeday kâseyi almak için ellerini uzattı ve istediğini aldıktan sonra onun üstünden gri saçlı avcıyı süzerek biraz daha su içti. “Benim için hepsini birden öldürür müsün?”

Alçik omuzlarını kabarttı ve öyle bir görevi nasıl gerçekleştireceğini planlamasına sakin bakışlarla kampı taradı. “Emrindeyim kağanım.”

“Benim için Koca Ayı’yı da öldürür müsün?”

Alçik bakışlarını tekrar Ögeday’a yöneltti. “Zamanı gelince benden öyle bir şey istemeyeceksin,” dedi.

“Ama istesem öldürür müsün?”

“Sen tüm bu adamları öldürmeme yardım eder misin?”

“Ne? Bu çok saçma bir soru.”

“Öyle mi?” diye sordu Alçik. Derenin yanına diz çöküp kâsesini yeniden doldurarak Ögeday’a cevap vermeme lüksünü sundu. Sonra doğrulup kâsesinden bir yudum daha içti. “Bir adam hak ettiği şeyleri ömrü boyunca yanında taşır. Hem zaferlerini hem de sırlarını. Hak etmedikleriyse asla aklından çıkmaz.”

Alçik şaşırtıcı derecede samimi bir hareketle Ögeday’ın kolunu sıvazladı ve ona o ender tebessümlerinden birini etti. “Ayıyı öldür, kağanım,” dedi. “Kaderini kabul et.”

Ögeday ne diyeceğini bilemedi ve Alçik yanından ayrıldıktan sonra nehir kenarında uzun bir süre kalarak suları seyretti.

Ganşuk gömleğinin eteklerini çekiştiren -bir kez daha-Munokhoy’un daha uzun boylu olmasını diledi. Tabii eğer öyle olsaydı ormandaki olaylar çok daha farklı gelişebilirdi. Delikanlı iç geçirip omuzlarını son bir kez oynattı, sonra da eski Torguud komutanının yedek gömleğinin darlığına boyun eğdi.

Dün av ekibinin yanına kanla kaplı olarak da dönebilirdi; fakat Munokhoy’u öldürmesinin ardından sakinleştiğinde ormandaki dövüş hakkında ne kadar az konuşursa o kadar iyi olacağını anlamıştı. Kağan’ın ekibine yetiştiğinde giysilerindeki ve atındaki değişikliği Namkay’ın yanı sıra Alçik ile Cucay da fark etmişti; lâkin bu fark diğerlerinin dikkatini çekmemişti Ganşuk akşam yemeğinin ardından Ögeday’ı yaralı kulağına bakarken yakalamışsa da Kağan bir şey söylememişti. Nehrin soğuk suyu başını ağrıtmasına rağmen kafasını üç kere suya daldırıp saçlarını, yüzünü ve kulaklarını güzelce yıkamıştı. Geceleyin kulağının ne kadar zonkladığı düşünüldüğünde biraz da olsa uyuyabildiğine hem şaşırmış hem de sevinmişti.

Fakat bu sabah ağrılarının büyük bölümü geçmiş, yaraları iyileşene kadar birkaç hafta boyunca süreceğini tahmin ettiği hafif bir sızı halini almıştı. Yine de ormandaki dövüşün izini ömrü boyunca üstünde taşıyacaktı.

En azından hâlâ hayattaydı. Kulağının bir kısmını yitirmek kabul edilebilir bir kayıptı.

Evvelsi gün, adamlar atlarıyla ilgilenmeyi bitirdikten sonra, Darkhatlar toprağa Kağan için bir harita çizmişlerdi. Buna göre vadi ikiye ayrılıyor, kuzey kolu dar ve kayalık bir koyağa dönüşüyordu. Ve yukarılarda bir yerde, koyağın sonundaki kayalık tepe yamacında ayının ini gizleniyordu. Güney kolu da kayalık olmasına rağmen yaprak dökmeyen, gür bir ormanla doluydu. Ayı o ormanda avlansa bile hep kuzey kolundaki inine geri dönüyordu. Ayının hangi kolda bulunduğunun bazı açılardan önemi yoktu, çünkü vadiye bir kez girdikten sonra tek çıkış yolu onların yanından geçiyordu.

Vadiye ulaştıklarında av ekibi kuzey koluna doğru yol alırken Torguudlar artçı birliği oluşturdular, avcılar da Kağan’ın iki yanına ve önüne yayıldı. Gökyüzü buluttan yoksundu ve vadinin zeminindeki sabah sisi çoktan dağılmıştı. Yine de çevredeki tepelerin eteklerinde bulunan kayalık yumruların etrafında hâlâ ince sis demetleri vardı.

Ağaçların çeşitliliği Ganşuk’u şaşırttı. Dişbudak, kızılağaç, meşe ve sediri tamsa da çıkaramadığı daha pek çok yaprak dökmeyen ağaç türü mevcuttu. Vadinin kenarlarını saran ağaçlar onlar yola devam ettikçe sıklaşıyordu. Üstelik hepsi de bir yangın veya balta yüzü görmemişçesine uzundu. Ganşuk çok sayıda kuşun cıvıldayıp birbirine seslendiğini duydu ve küçük hayvanlara; sincaplara, tavşanlara ve diğer kemirgenler ile leş yiyicilere ait işaretler gördü.

Ayı yiyecek bulmak için uzağa gitmeye hiç gerek duymamıştı ve Ganşuk kısa bir süreliğine Darkhatların yanılıp yanılmadıklarını, hayvanın uzun yıllar önce ölüp ölmediğini merak etti. Zira vadideki yaşam bolluğu yırtıcı eksikliğinin bir göstergesiydi.

Onlar vadinin iki ucunun arasındaki ayrımı belirleyen kayalık çıkıntıya ulaşana kadar güneş tepede biraz yol aldı. Av ekibi kısa bir süreliğine durakladı, bazıları işemek için atlarından inerken diğerleri kurutulmuş et atıştırarak karnını doyurdu, sonra da sola saparak vadiyi iki kola ayıran kayalık çıkıntıyı geride bıraktılar.

Orman seyreldi; ağaçlar yerini taşlık alanlara ve bozkırların cılız çalılarına bıraktı. Kısa bir süre sonra ayı dışkılarından oluşan yığınlarla karşılaşmaya başladılar. İlkinin ardından herkes eyerinde biraz daha dik oturdu ve yaylar gerilip hazırlandı. Av ekibi koyağın sonuna yaklaşırken yamaçlar onları birbirine daha yakın gitmeye zorladı ve öne kimin geçeceğine dair biniciler arasında biraz karışıklık yaşandı.

En sonunda atını öne çıkaran Ögeday başını sertçe iki yana sallayarak Namkay’ın ve avcıbaşının itirazlarını sonlandırdı. Kağan mızrağını hazırladı ve av ekibi yavaşça ilerlemeyi sürdürdü.

Darkhatlardan biri ayının ininin karanlık deliğini işaret edince durdular. Kısık sesli bir görüşme yapılarak ine yaklaşmanın en iyi yolu tartışılırken Ganşuk biraz ötede bekledi. Fikrine ihtiyaç yoktu ve bu işe burnunu sokarsa Kağan’a ayak bağı olurdu. Artık onun görevi seyretmek, Ögeday’ın zaferinin bir parçası olmaktı.

Alçik’in atı yavaşça onunkinin yanına geldi. Gri saçlı avcı dikkatle karanlık ine bakıyordu. Adam homurdanarak Ganşuk’un dikkatini çekti ve parmağıyla bir yeri işaret etti.

Ganşuk elini gözlerine siper ederek adamın gösterdiği yere baktı. Ayının tekrar tekrar inip çıktığı yamaçta belirgin izler mevcuttu ve mağaranın önündeki düz bir kaya tabakasında gözüne takılan bir şey var gibiydi.

Ganşuk dönüp adama baktı, Alçik ise omuz silkip atından indi. Gri saçlı avcı yayını hazırda tutarak ileri fırladı ve siperden sipere geçerek mağaraya yaklaştı. Bıyık altından söven Ganşuk onu gören birinin olup olmadığını merak ederek av ekibine bir göz attı. Hiç kimse görmemişti ve delikanlı son bir küfrün ardından atından inip Alçik’in peşine takıldı.

Mağaranın ağzını doğru düzgün göremeyecek kadar aşağıdaydılar; fakat Ganşuk gri saçlı avcının dikkatini çeken şeyi seçebiliyordu: doğal olmayan bir açıyla çıkıntı yapan, direğimsi bir tahta parçası.

Alçik’in peşinden koşarken Namkay’ın arkasından bağırdığını duydu ama Torguud komutanına aldırış etmeden gri saçlı avcının peşi sıra mağaraya koşmayı sürdürdü. Yamacı birlikte tırmanırlarken artık sessiz hareket etmeye çalışmıyorlardı. Av ekibi inde onları bekliyor olabilecek birilerinin rahatlıkla duyabileceği kadar gürültü yapıyordu.

Soluk soluğa kalan Ganşuk, inin önündeki düz kaya tabakasına Alçik’in yarım adım gerisinde ulaştı ve onları neyin beklediğini görünce aniden durdu.

Koca Ayı’nın leşi, inin önünde çaprazlanıp yere çakılmış iki büyük kütüğe bağlanarak çarmıha gerilmişti. Hayvanın iki yana açık duran ön pençelerine birer ok saplanmış, kafası uzunca bir ip yardımıyla sabitlenmişti. Diliyse tuhaf ve anormal bir açıda bükülmüş olarak ağzından dışarı sarkmıştı.

Alçik ölü hayvana doğru yavaşça yürüdü. Başı neredeyse ayının omuzlarına denk geliyordu, hemen önünde yaratığın göğsüne saplanmış uzun bir sırık vardı. Ganşuk bir anlam veremediği nesneyi uzun uzun süzdü.

Nesne bir oka benzese de delikanlı daha önce hiç bu kadar uzununa rastlamamıştı.

Alçik kendi ekseninde dönerek etraflarındaki yamaçları dikkatle gözden geçirdi ve yüzündeki sırıtışa bakılırsa karşılaşmayı beklediği bir şey aradı.

“Buradalar,” dedi adam.

56.BÖLÜM

BİR BAĞCI’NIN SEÇİMİ

Kardinal, İmparatorun çadırından ayrıldıktan sonra Frederick bir elini sallayarak muhafızlara çekilmelerini işaret etti. Birkaç saniye içinde çadırda sadece o ve Ocyrhoe kaldı. İmparator, birkaç tabak yemeğin dizili olduğu dar masada kendisine katılması için genç kıza işaret etti. Giysilerinin hırpaniliğinden ve birbirine dolanmış saçlarının kirinden utanan Ocyrhoe tereddüde kapıldı. İmparatorun giysileri ipekten yapılmıştı ve genç kız böyle gösterişli kıyafetlere bürünmenin nasıl bir şey olduğunu ancak hayal edebilirdi. Kendini bilinmeyen bir araziye, sık ağaçlar ve çalılar yüzünden gökyüzünü ucu ucuna görebildiği bir ormana bırakılmış gerçek bir sokak çocuğu gibi hissediyordu. Buranın ne Roma’yla ne de bugüne dek öğrendiği bir şeyle yakından uzaktan bir alakası vardı.

İmparator masanın yanındaki taburelerden birine oturup yemeye başladı. Tabaklarda tuzlanmış domuz eti, üzüm, meyve dilimleri ve kepekli ekmek somunları vardı. Masaya yaklaşırken Ocyrhoe’nun ağzı sulandı. “Otur,” dedi Frederick. “Ye.” Adam bir sürahiyi kullanarak süssüz bir kadehi suyla doldurdu. Başka bir kadehe de biraz şarap koydu. “Bugünün daha erken saatlerinde dostlarınla buna benzer bir yemek yedim,” dedi, kızın masaya oturmaktaki çekingenliğine aldırış etmeden. Elindeki et parçasıyla kadehleri işaret etti. “Kaliteli kadehlerimden bazılarıyla şarap içtik. Bu normalde sıradan bir olay olurdu ama kurnazca bir el çabukluğu işleri değiştirdi.” Genç kızın neden bahsedildiğini bilmesi gerekirmiş gibi ona dikkatle baktı.

Ocyrhoe başını iki yana salladı.

“Rahip sahiden de Kutsal Kâse’ye sahip olduğunu zannediyor,” dedi Frederick, lafı daha fazla uzatmadan. “Bu saçmalık hakkında sen ne düşünüyorsun?”

“Ben böyle şeylerden pek anlamam Majesteleri,” dedi Ocyrhoe, elini bir üzüm tanesine atarak.

Frederick homurdanıp kısa bir süreliğine uzaklara dalıp gitti. “Senin şu rahip çok ilginç bir adam. Bazen zararsız biri gibi gözüküyor, bazen de Mohi’deki tecrübesi yüzünden maalesef aklını yitirmişe benziyor. Ama bazen de...” Başını hafifçe iki yana salladı. “Hayatım boyunca pek çok bağnazla karşılaştım küçük Bağcı. Pek çoğu deliliklerini gizleyemez. Öyleleri mum ışığının kör ettiği pervanelere benzerler. Öte yandan Peder Rodrigo beni kaygılandırıyor. Eğer bir pervane olsaydı şimdiye dek çoktan kör olur ve yanardı ama buna rağmen kendini yeniden ateşe atmaktan vazgeçmezdi.” Kadehini eline alıp biraz içti. “Üstelik bu dünyadan yalnız başına göçüp gitmek istemiyor.”

Ocyrhoe ne diyeceğini bilemedi. İmparatorun Peder Rodrigo’ya yönelik değerlendirmesi içini burkmuştu. Genç kız su kadehine uzanıp ondan yavaşça içti.

“Bu sabah onunla hoş bir sohbet ediyordum,” diye devam etti Frederick. “Gerçi kimi zaman kıyamet kehanetleriyle ve ilahi ilhamlarla ilgili abuk sabuk laflar da araya karışmıyor değildi. Sonra rahip çantasından bir kadeh çıkarıp onun Kutsal Kâse olduğunu ilan etti.” Frederick gülümsedi. “İtiraf etmeliyim ki ona güldüm. Muhtemelen bu yaptığım tedbirli bir davranış değildi ama iddiası beni şaşırtmıştı. Ne de olsa kendi kadehlerimden birinin Kutsal Kâse olduğuna beni ikna etmeye çalışıyordu.” Tırnağıyla kadehinin ağzına birkaç kez tıkladı. “Tıpkı bunun gibi. Ona şarap ikram ettim ve arkamı döndüğümde kadehi çantasına attı. Sonra tekrar dışarı çıkardı.” Başını iki yana salladı. “Kadehin bana ait olduğunu biliyordum. Bir oğlana onlardan üç tane getirtmiştim. Biri bendeydi, İkincisi bu masada duruyordu ve üçüncüsü de... eh, üçüncüsü Peder Rodrigo’nun elindeydi ve adam bana onun Kutsal Kâse olduğunu, onu kullanarak kâfirlere ve inançsızlara karşı bir haçlı seferi başlatacağını söylüyordu. Tanrı şahidim olsun ki ona inandım.”

Ocyrhoe yavaşça kafa salladı. “Pazaryerinde bir kalabalığa vaaz verdiğini gördüm,” dedi kız. “İnsanlar ona ne bağırıyor ne de meyve sebze fırlatıyorlardı. Onu dikkatle dinliyorlardı ve Peder Rodrigo’nun orada da bir kadehi vardı. Kadehi gösterdiğinde kalabalığın ruh halinin değiştiğini hissettim. Sanki...” Doğru sözcüğü bulmak için duraksadı.

“Büyülendiler mi?” diye fikir yürüttü Frederick.

“Evet, büyülendiler. Vatikan muhafızları işe karışmasalardı onun peşinden gideceklerdi.” Ocyrhoe burun kıvırdı. “Ama kadehin düştüğünü gördüm,” dedi. “Peder Rodrigo onu düşürdü ve kadehin nereye yuvarlandığını bilmiyorum. Onu alan birinin çıkıp çıkmadığını da.” Frederick’in kadehine baktı. “Ayrıca kadeh altındı. Gümüş değil.”

“Evet,” dedi Frederick, dalgın bir üslupla. “Bu sabah gösterdiği de ilk başta gümüştü ama renk değiştirir gibi oldu...”

Genç kız İmparatorun dalgınlığından istifade ederek tabaktan bir parça et kaptı ve ağzına tıktı. Domuz etine alışkın değildi, hayvanın o nahoş kokusu tüm kampın üstünde asılı duruyordu ve yoğun tuz sebebiyle ağzı uyuştu; ama yine de onu çiğnedi. Elini kadehine atıp kuru eti daha kolay yutmak için biraz su içti. Lâkin bunlardan hiçbiri onu başka bir et parçasına uzanmaktan alıkoymadı.

Frederick kızın yemek yemesini seyrederken dudaklarının köşeleri keyifli bir edayla kıvrıldı. “Eskiden dosttuk,” dedi adam. “Kardinal Fieschi ile ben. Roma’yla aramda çok daha az... hasmane bir ilişki vardı. Hatta Kilise için bir haçlı seferine bile katıldım. Kudüs’ü fethettiğimizden beri bir zafer sayılabilecek yegâne seferdi ve bunu çok az kan dökerek başardım. Papa böyle bir zafer dolayısıyla beni mükâfatlandırdı mı peki? Hayır. Beni aforoz etti. Hem de iki defa” Başını iki yana salladı. “Şimdi de başımıza Roma’daki bu felaket çıktı: sede vacante, belki de Papa olmayan garip bir Papa, Roma’daki Bağcıların ortadan kayboluşu -ah evet, kayıp soy kardeşlerinden haberim var- ve son olarak da İsa’nın Kadehi bilmecesi. Peder Rodrigo’nun gelip önüme koyduğu bu... esrardan ne çıkarmalıyım? Peki ya maiyetimin büyülenen mensuplarından?”

İmparator parmaklarıyla masada tempo tutarken bir yandan da dalgın bir halde dudağını çiğnedi. Adamın dalgınlığından cesaretlenen Ocyrhoe ise yemeyi sürdürdü.

“Fieschi’nin bir gün Papa olacağından ve bir kardinalin dostluğunu kaybedip bir Papa’nın düşmanlığını kazanacağımdan korkuyorum,” dedi Frederick, iç geçirerek. “Tabii o dostluğu zedelemekte benim de kabahatim yok değil. Kardinal Fieschi’nin böyle bir zamanda kendini Kiliseye dayatmamakta gösterdiği iradeyi takdir ediyorum. Aslında öyle yapmaması doğal; bu seçim daha en başından beri kahrolası bir felaketti.”

Et parçası Ocyrhoe’nun boğazına takıldı ve genç kız ancak suyun geri kalanını içtikten sonra tekrar rahat nefes alabildi. “Kız kardeşlerim hakkında ne biliyorsunuz?” diye sormayı becerebildi en sonunda.

Frederick kafa salladı. “Senatör Orsini’nin sadece emirleri uyguladığından, kendisini beslemeye devam edeceğini sandığı bir ele körü körüne itaat ettiğinden eminim. Fakat sonuçta o daha çok bölgesel düşünüyor. Ortada dönen daha büyük bir oyun olmasaydı bir zamanlar medeniyetin merkezi denebilecek Roma’daki mevkii sebebiyle bu yaptığına ironik denebilirdi.” İmparator öne eğilip dirseklerini masaya dayadı. “Seni bana geri gönderirken Léna ne dedi?”

“Bir şey... bir şey demedi,” diye kekeledi Ocyrhoe. “Kardinal bana kendisiyle gelmemi buyurdu.”

“Demek öyle yaptı.” Frederick gülümsedi. “Yani yola çıkmadan önce Léna sana hiçbir şey söylemedi, öyle mi?”

Ocyrhoe, Léna’nın ağzından İmparatorun dikkatine değer bir söz çıkıp çıkmadığını anımsamaya çalıştı, fakat aklına belirli bir şey gelmedi. “Şehirden ayrılmam gerektiğini söyledi ve muhafızlar yüzünden öyle yapamayacağımı belirttiğimde benden sabırlı olmamı istedi. Bana yardımı dokunacak bir şey mutlaka olacakmış.”

“Oldu da, üstelik kardinal sayesinde. Yine de bu beklediğin bir şey değildi, öyle mi?”

“Kız kardeşlerim ortadan kaybolduğundan beri çok az şey beklediğim gibi gelişti Majesteleri.”

“Evet. Eh, durumun daha da tuhaflaşacağı görüşündeyim,” dedi Frederick, alaycı bir dille. “Peder Rodrigo’nun taşıdığı kadehin sahiden de Kutsal Kâse olduğuna inanıyor musun?”

İmparatorun bu soruya çok ilgi gösterir gibi bir hali vardı ve Ocyrhoe ne demesi gerektiğini bilmeyi çok isterdi. “Bilmiyorum Majesteleri.”

“Fieschi’nin gidip kadehi getirmen için seni bağlamaya çalışacağını düşünmüştüm,” dedi Frederick. “Tabii kadehi geri almanın mümkün olabileceğine nasıl inandığından emin değilim.”

“Anlamıyorum. Beni nasıl bağlayacaktı ki?”

“Bir mesajla. Somercotes’in beni kardinallerin esaretlerinden haberdar etmen için seni bağladığı yoldan.”

Ocyrhoe adamın ne demek istediğini anlamadığı gibi bunu itiraf etmesinin mi, yoksa anlamış gibi davranmasının mı gerektiğinden de emin değildi. İçine düştüğü durumun eninde sonunda uyanarak kurtulabileceği bir rüya olmasını çok isterdi. Sanki kasları bile vücudundan fırlayıp Roma’ya kaçacakmış, onu çadırın hah kaplı zemininde bir kemik yığını olarak bırakacakmış gibi hissediyordu.

Kızın gerginliğini sezen Frederick gülüp kendi bacağına bir şaplak attı. Keyifli yüz ifadesi çirkin suratında garip dursa da Ocyrhoe adamın neşesinde samimi olduğuna inandı. “Gel artık belirli bir davranış biçimine zorlanmaktan bahsetmeyelim,” dedi adam, yine alaycı bir üslupla. “Onun yerine özgürce bir seçim hakkında konuşalım. Ne dersin?” Genç kız kafa salladığında sözlerini sürdürdü. “Gel bir an için Peder Rodrigo ile Ferenc’in nereye gittiklerini bildiğini ve onlara katılmana izin verildiğini farz edelim. Rahip ve misyonu hakkında bildiklerine dayanarak -ki fazla bir şey bilmediğinin farkındayım-ona yardım etmeyi mi düşünürdün, yoksa onu durdurmayı mı?”

“Onu... onu nasıl durdurabilirim ki?” diye sordu Ocyrhoe.

“Onu pazaryerinde gördün. Kadehi elinden düşürmeseydi sence muhafızlar onu kalabalıktan ayırabilirler miydi?”

“Kadeh sizi korkutuyor,” dedi kız, bu sözcükler ağzından çıktığı anda ne kadar doğru olduklarını sezerek.

Yüzü durgun ve okunmaz bir hale bürünen Frederick taburesinde geriye kaykıldı. “Endişe duyuyorum ufaklık,” dedi, nispeten sertçe.“Bunu olduğundan daha kötüye yorma.”

“Benden Kadeh’i çalmamı istiyorsunuz,” dedi kız, İmparator niyetini kendi ağzıyla dile getirmişçesine.

“Kardinal Fieschi de aynı şeyi istiyor,” dedi adam. Artık yüzünde okunması zor bir ifade vardı; dost canlısı ve güvenilir kalmaya çalışsa da kaşlarına bir sertlik oturmuştu. “Hangimize itaat ederdin?”

Ocyrhoe yılmasına rağmen tartışmadaki yerini korumaya kararlıydı. “Niçin ikinizden birine itaat etmeliyim?” diye sordu. “Senatör kız kardeşlerimi alıp götürdü ve kardinal onu durdurmaya çalışmadı bile. Siz de onların kayboluşundan haberiniz olduğunu itiraf ediyorsunuz. Peki yardım etmek için ne yaptınız? Buna rağmen benden sizin için hırsızlık yapmamı mı istiyorsunuz? Veya Kilise için?” Başını iki yana salladı.

Frederick hareketsiz kalarak onu inceledi ve genç kız adamın tahkikinden kaçınmak için dikkatini kendi ellerine verdi.

“Peder Rodrigo’nun yanında götürdüğü kadehin sahiden de bana ait olduğunu söylesem, hatta bunda ısrar etsem yaptığı hırsızlık olmaz mı? Kardinalin yürüttüğü mantığa inanırsak Peder Rodrigo’nun taşıdığı her şey Kilisenin malıdır ve onlar da çalınmış demektir. Dolayısıyla rahibe ait olmayan bir eşyayı iade etmekten başka bir şey yapmış olmazsın. Bu da doğru bir davranıştır ve senden böyle bir istekte bulunmakta sakınca görmüyorum.”

Ocyrhoe derhal başını kaldırdı ve yalnızca küçük çocukların paçayı kurtarabilecekleri türden dürüst bir kabalıkla ona uzun uzun baktı.

“Öyle mi? O zaman niye bu işi kendiniz yapmıyorsunuz?” diye sordu. Frederick hemen cevap vermeyince de sözlerini sürürdü. “O kadehi geri almak bu kadar basit bir görevse niye hem Kutsal Roma İmparatoru, hem de Roma’nın en güçlü kardinallerinden biri benden böyle bir şey istiyor? Aradaki çelişkiyi fark etmeyecek kadar akılsız olduğumu mu sanıyorsunuz? Kız olduğum, soylu bir aileden gelmediğim veya genç olduğum için bir ikiyüzlülükle ya da manipülasyonla karşılaştığım zaman farkına varmayacağımı mı zannediyorsunuz?” Kendi açık sözlülüğüne kendisi bile şaşıran Ocyrhoe hemen bir eklemede bulundu. “Majesteleri.” Fakat bakışlarını kaçırmadı.

Başını çevirip hızla gözlerini kırpıştıran kişi Frederick oldu. “Yüce Tanrım,” dedi kendi kendine. “Léna’nın böyle bir şey ayarladığına şaşmamak lazım.” Tekrar kıza bakıp sırıttı. “Özür dilerim genç bayan. Pekâlâ. Seni gücendirmek istemedim ve bu konularda senin de fikrini alarak sözümü ispatlayacağım. Söyle bana; kadeh hakkındaki tüm bu saçmalıklar için sen ne düşünüyorsun?”

Ocyrhoe parlayan öfkesini kontrol altına almak için ince dudaklarını sıkıca birbirine bastırdı. “Benimle dalga geçiyorsunuz Majesteleri,” diye belirtti.

Adam başını iki yana salladı. “Geçmiyorum. Cidden. Léna’ya büyük saygı duyarım—” Gevrek gevrek gülerek başını iki yana salladı, “—ve onun soy kardeşlerinden biriyle asla alay etmem. Ama maalesef akıllı olmadığını ima ederek onlardan birini aşağılayacak kadar hödükçe davrandım. Bu yüzden lütfen hatamı telafi etmem için bana bir fırsat ver.”

Ocyrhoe derin bir nefes alıp iç geçirdi ve kaygılı kızgınlığını bastırdı ki kafasını toplayabilsin. Adam gerçekten de fikrini duymak istiyordu ve cevabını alana dek vazgeçmeyeceği açıkça ortadaydı. “Pazar-yerindeyken Peder Rodrigo’nun bir kadehi kutsal bir emanetmiş gibi kaldırdığına tanık oldum. Ama rahibe çok yakın değildim ve görebildiğim kadarıyla kadeh tüm parlaklığına rağmen aleladeydi.” Pazar-yerindeki olaya dair daha çok ayrıntı anımsamaya çalıştı: kalabalığın Peder Rodrigo’ya tepkisi, ışığın kadehe nasıl vurduğu, rahibin sesinin tokluğu, ensesinde hissettiği tuhaf karıncalanma. “Ama ona bakanları etkiledi. Kalabalık kadehi görünce kendinden geçti,” dedi ağır ağır, boğazındaki garip bir düğümlenmeyi yutarak.

“Ama kadehi sıradan buldun, öyle mi?” diye sordu Frederick.

Ocyrhoe başını iki yana salladı. “Benim üstümde bir etki yaratmadı, tabii kastettiğiniz buysa.”

“Evet, onu kastettim,” dedi Frederick. “Kadehi görünce kampımdaki bazıları kadar büyülenmesem de onun huzurundayken mayıştığımı itiraf etmeliyim. Kadehin kendi masamdan alındığını biliyordum; fakat rahip onu gözümün önünden kaldırana dek bu bilgi zihnime yansımadı. O yüzden ilgimi çekmeyi sürdüren soru şu: etkiyi yaratan şey adam mı, yoksa kadeh mi?” Bir parmağını kıza doğrulttu. “Bir insan olarak Rodrigo hakkında ne düşünüyorsun?” diye sordu.

İmparatorun bu dobra sorusuna hazırlıksız yakalanan Ocyrhoe yüzünü ekşitti. Adamın bakışları karşısında kıpırdanırken ona cevap vermek istemiyor, fakat bundan kaçınamayacağını da biliyordu. “Peder Rodrigo iyi biri,” dedi dikkatle. “Sanırım feci bir yara almış; bedenen değil, zihnen. Onun bir mistik, bir peygamber ya da onun gibi bir şey olduğuna inanmıyorum. Kafasındaki bir şey doğru düzgün iyileşmemiş, o kadar.”

Frederick kafa salladı. “Peki şu çekim nasıl çalışıyor? Kaynağı kadeh veya Rodrigo değilse rahibin insanlar üstündeki etkisini nasıl açıklarsın?”

Ocyrhoe omuz silkti. “Bunun güçlü bir hükümdarın halkının üzerindeki etkisinden ne farkı var ki? Sizi endişelendiren şey onu sizin de mi hissetmeniz? Bize benziyor olabileceğinizden mi çekiniyorsunuz?” Bu sözler Ocyrhoe’yu hayrete düşürdü. Kendi üvey annesiyle bile böyle açık konuşmazdı. Fakat şimdi Kutsal Roma İmparatorunun karşısına geçip aynen öyle yapmaktaydı.

Frederick babacan bir kahkaha attı. “Sende çok hoşuma giden beklenmedik bir atılganlık var.” Sonra ciddileşti. “Üstümdeki kaliteli giysilere rağmen senin gibi bir sokak çocuğu olduğumu itiraf etmemden ne kadar çok hoşlanacağını bilsem de bu hışmı bir kenara bırak, çünkü sohbetimizi yavaşlatıyor. Peder Rodrigo’nun gücü sence nereden geliyor?”

Ocyrhoe adamın gerekçelerine tamamen güvenmese de cevaplarının kendisine bir yol açtığını zihninin bir yerlerinde sezebiliyordu; tıpkı Léna’nın veya kız kardeşlerinin varlığını sezebildiği gibi. O yolun neye nasıl çıktığına dair hiçbir fikri yoktu; tek bildiği kaderinin henüz belirlenmediğiydi. “Düşüncelerim... biraz sıradışı Majesteleri,” dedi.

“Gelenekselciliğin [42] canı cehenneme. Ne düşündüğünü bana açık açık söyle.”

Ocyrhoe sözlerini vurgulamak için iki elini birden kullandı. “Adam tek başına bir hiç. Kadeh de öyle. Ama ikisi bir araya geldiğinde—” Bu noktada avuçları yukarı bakacak biçimde ellerini bitiştirdi ve parmaklarını iç içe geçirdi, “—sanki bir...” Bir müddet doğru kelimeyi aradı ve onu kendisini beklercesine zihninde yüzerken buldu. Sanki başka birinin dudaklarından dosdoğru kulağına fısıldanmıştı. “Bir simyasal değişim gerçekleşiyor. Parçalarının toplamından daha fazlası haline geliyorlar.”

Frederick hem meraklı hem de dalgın bir ifadeyle arkasına yaslandı. “İlginç bir kelime seçtin genç dostum. Bu, kötü giyimli bir sokak çocuğundan bekleyeceğim türde bir açıklama değildi.” Dudakları bir tebessümle kıvrıldı. “Lütfen gücenme,” diye ekledi, kızın vereceği tepkiyi tahmin ederek. “Kilisenin Roma duvarları arasındaki baskısı düşünüldüğünde alkimia kavramından haberdar birini bulmak şaşırtıcı.”

Frederick sözcüğü ondan daha farklı telaffuz etmişti ve Ocyrhoe tıpkı pazaryerindeki kumaş tüccarlarının malzeme seçimi konusunda birbirlerinin mallarının kalitesini esrarengiz ifadelerle değerlendirmeleri gibi onun da çok eski bir gelenekten bahsettiğini içgüdüsel olarak anladı. Frederick’in gözlerinde artık bir parıltı, bastırmak için çok uğraştığı bir neşe kıvılcımı vardı.

“Kafalarımızın bu kadar benzer şekilde çalışması hayret verici, öyle değil mi?” diye sordu İmparator. “Ama sanırım buna şaşırmamam gerekir.” Ellerini dizlerine vurup öne eğildi. “Öyleyse bir de şuna cevap ver: neden herkes bundan etkilenmiyor? Anlam veremediğim asıl husus o.”

“Bence bu her insanın yapısıyla ilgili,” dedi Ocyrhoe, sonra aniden utandı. İmparatorun ilk soru dizisini yanıtlarken kendini tuhaf hissetse de fazla rahatsız olmamıştı. Fakat sonra adamın tavırları değişmiş, soruları yeni bir ağırlık kazanmıştı. İmparator artık sahiden de onun fikrini almak istiyordu ve Ocyrhoe faydalı bir bilgi sunmanın yükümlülüğünü korkutucu buluyordu. “Belki de büyük kargaşaların yaşandığı, bir Papanın olmadığı, doğudan gelen istilacılarla ilgili dehşet verici hikâyelerin anlatıldığı bugünlerde bazı insanlar bir kurtarıcının çıkmasını diliyorlardır. O yüzden de öyle birini gördüklerine inanma fırsatı bulurlarsa buna inanacaklardır.” Sonra omuzlarını kabarttı. “Diğerleriyse inanmayacaktır.”

“Seninle aynı fikirdeyim; fakat şu an hayatta olan herhangi bir kimsenin bir tür kurtarıcının çıkmasına inanmak istemediğini hayal edemiyorum,” diye belirtti Frederick. “Yaşayan en büyük ateist olmama rağmen ben de aynı durumdayım.”

“Mesele... mesele iman değil,” diye açıkladı Ocyrhoe. “Şöyle düşünün: Ferenc tüm kalbiyle Peder Rodrigo’ya bağlı; onu can-ı gönülden seviyor ve rahibin söylediği her şeye gözü kapalı inanır. Peki Peder Rodrigo kadehi çıkarıp gösterdiğinde Ferenc kendinden geçti mi?”

Frederick başını iki yana salladı.

“Belki Ferenc için kadeh sıradan bir eşyadan ibarettir. Belki öyle bir eşyanın göründüğünden fazlası olabileceği aklının ucundan bile geçmemiştir,” diye fikir yürüttü Ocyrhoe.

Frederick düşünceli bir ifadeyle suratını ekşiterek kıza baktı ve yavaşça kafa salladı. “İşte bu,” diye noktayı koydu. “Teşekkürler. Ne kadar saf ve berrak bir idrak kabiliyeti.” İç geçirip başını çevirdi ve çadır kentteki yaşantının akmayı sürdürdüğü yola uzun bir süre dalıp gitti. “Ne kadar çıldırtıcı bir zekâ,” dedi usulca. Ocyrhoe’yla değil de orada bulunmayan biriyle konuşur gibi bir hali vardı.

Fakat o kişi orada bulunmuştu. Hem de kısa süre önce, diye tahmin yürüttü genç kız.

Sonunda Frederick dönüp tekrar kıza baktı. “Madem öyle, tüm bunları göz önünde bulundurduğunda kadehi rahipten alır mısın?”

Ocyrhoe kaşlarını çattı. “Onu ne Kilise ne de Taht adına çalmayacağımı size söyledim. Yaptığımız konuşma bunu değiştirmedi.”

İmparator bir parmağını dudaklarına dayadı. “Ağır ol çocuğum. Beni dinle. Sana bir hükümdar olarak emir vermiyorum. Bunu hem oğlana hem de rahibe bir iyilik olarak yapmanı öneriyorum. O zavallı delinin taşrada gezerek arada bir dikkatleri üzerine toplamasından kimseye hayır gelmez. Yeterince insanı galeyana getirip Moğollara karşı silahlanacak kadar etkileyebilir ama—”

Ocyrhoe itiraz etmek için elini kaldırdı; fakat Frederick masanın öteki tarafından uzanıp kızın bileğini tuttu ve kendine doğru çekti.Adamın soluk mavi gözleri parıldarken neredeyse yeşile çalıyordu.

“Ama’,’ diye tekrarladı İmparator, alçak ve yoğun bir sesle. “Bu, genç yaşamın boyunca duyacağın en önemli ama; o yüzden beni iyi dinle. Ama istilacılara karşı etki gösterebilecek kadar büyük bir ordu toplaması mümkün değil. Kadeh gerçekten kutsal bir emanet olsaydı ve Avrupa’nın bütün nüfusu Moğollarla savaşmaya ikna edilebilseydi o zaman iş değişirdi. Ama o kahrolası şeyin öyle bir gücü yok. Bu bir illüzyon. Etkilenecek kimselerin sayısı, kendilerini kazanabileceklerine ikna etmeye yetecek kadar çok olacak. Ama yanılacaklar ve sonunda katledilecekler. Böylece aileleri onlardan mahrum kalacak. Rodrigo o Tanrı’nın cezası kadehi elinde tuttuğu sürece aynen bunlar olacak. Adam ile kadehin birbirinden ayrılmaları lazım. Rodrigo’ya edebileceğin en büyük yardım bu. Ve tabii yolları onunla kesişecek olan düzinelerce, hatta belki de yüzlerce aileye de. Kadehi ondan al.”

Frederick genç kızın gözünün içine baktı ve Ocyrhoe adamın alnında ter biriktiğini gördü, İmparator nefesini güçlükle kontrol altında tutuyordu. Ocyrhoe adamın bir yalancı veya çıkarcı olarak değil, hükmettiği insanların sıhhati için endişe duyan ve böyle bir işin altından bizzat kalkamayacağından korkan bir hükümdar olarak konuştuğunu utanca varan bir hayretle anladı.

“Peki,” dedi genç kız, ansızın korkuya kapılarak. “Kadehi ondan alacağım.”

57.BÖLÜM

HAN’IN HUZURUNDA

Süvarilerin ilk akını sırasında yemek ateşlerinden birinin üstüne düşen bir Moğol, gömleği ve saçları tutuşmuş bir halde çadır sıralarına koşacak kadar uzun süre hayatta kalmıştı. Rutger adamın en sonunda yanık yaralarından dolayı öldüğünü tahmin ediyordu; fakat o can vermeden önce alevler birkaç çadıra birden sıçramıştı. Yangın hızla yayılıyor, hava ışıltılı kar taneciklerinin oluşturduğu bir fırtınayı andıran büyük bir kül ve köz bulutuyla dolmaya başlıyordu.

Çatışma Rutger’dan uzağa taşınmıştı ve levazım subayı bu moladan istifade edip dinlendi. Dövüşürken harcadığı çabayla ciğerleri yandığı için elinden geldiğince soluklandı. Saflarına katılan Livonyalılara rağmen sayı üstünlüğü hâlâ Moğollardaydı. Düşmanlarını şaşkın ve düzensiz tutabildikleri müddetçe kazanma şansları vardı. Savaşa devam etmeye mecburdular.

Rutger solunda Kristaps’ı gördü. Livonyalı atını kaybetmişti ve mücadeleyi artık yaya olarak sürdürüyordu. İnsafsız bir enerjiyle dövüşüyor, çift elli kılıcı sistemli bir katiyetle inip kalkıyordu. Rutger bir an için onun kuvvetini kıskanır gibi oldu, sonra bu düşünceyi bir kenara itti. Yaşı veya sağlığı konusunda herhangi bir yanılgıya kapılacak hali yoktu.

Ön saflar artık ona uygun bir yer değildi.

Biraz önünde dört şövalye, üç Kalkan-Biraderi ve bir Livonyalı, dumanların arasından sendeleyerek çıktı. Üzerlerine ok yağarken Kalkan-Biraderleri’nden biri yere yığıldı. Ardından kılıçlarıyla ve mızraklarıyla kan dökmeye can atan bir Moğol grubu uluyarak çıkageldi. Savaş ekibinin hemen arkasında, elinde kanlı bir sopayla aşırı derecede şişman bir Moğol yürüyordu.

“Arkanıza bakın!” diye bağıran Rutger bir yandan kılıcını sağa sola sallarken bir yandan da üç adama doğru koşmaya başladı, fakat tam o anda ciğerleri tıkandı. Levazım subayı nefes almaya çalışarak sendeledi. Şimdi olmaz, diye içinden yalvardı. Bırak işimi bitireyim. Yeterince hava almaya çalışırken boğazı sıkışıp vücudu titredi ve iki grubun birbirine girmesini sadece seyredebildi.

Rutger soluklanmayı sürdürürken çok sayıda Kalkan-Biraderi koşarak onun yanından geçti ve kıran kırana devam eden dövüşe katıldı. Rutger içlerinden birini, Maks adlı o acemiyi tanıdı ve delikanlının niçin Hans’ı korumayıp burada bulunduğunu merak etti.

Moğollar bir isim haykırıyordu: Aşak-Temür. Rutger şişman Moğol’un cevaben bağırdığını ve etrafındaki adamlara emirler verdiğini gördü. Levazım subayı yumruğunu göğsüne vurup çatışmaya doğru topalladı.

Göğsünü sıkıştıran panik azaldı ve ciğerleri bir anda şişti. Görüş alanı aynı anda hem kararıp hem aydınlanırken kuvvetinin geri geldiğini hissetti ve biraderlerine yardım etmek için acele etti. Çatışma onu sararak içine alırken, daha dövüşün gidişatını anlama fırsatı bile bulamadan iki Moğol öldürdü.

Artık kılıçların kılıçlara çarpıp çınladığı, mızrakların zırhları ve giysileri delip geçtiği, insanların hançerlerle ve çıplak ellerle yerde boğuştukları bir kalabalığın ortasındaydı. Aşak-Temür denen şişman Moğol’u gözüne kestirdi ve o tarafa doğru ilerlemeye uğraştı.

Dikkati ansızın haykırarak yandan üstüne gelen bir Moğol tarafından dağıtıldı. Tepki vermek zorunda kalan Rutger rakibinin menzilinin hemen dışında belini kıvırarak arkasına döndü ve kılıcıyla yüksek bir savuşturma hareketi yaptı. Sonra kalçalarını hızla geri çekip kılıcının ağzıyla Moğol’un kafasında bir kesik açmaya yeltendi. Moğol hamleyi karşıladı ve kıvrık kılıcını Rutger’ın silahının etrafında döndürdü.

Diğer tüm çatışmalarda olduğu gibi bunda da hayatta kalanlar belirli bir hünere sahip olan kimselerdi ve dövüş sürdükçe Rutger giderek daha yetenekli savaşçılarla karşılaşmaktaydı. Moğol’un karşı hamlesi çok hızlı geldi ve hattı kapatmak için Rutger’ın kılıç kabzasını yukarı kaldırması gerekti. Artık düşmanının yalımının altında ve gardının içindeydi. Ani bir çekişle kılıcını çakışmadan kurtardı ve onu Moğol’un gövdesi boyunca savurarak hasmının karnını yardı. Hiç yavaşlamadan bir adım ileri çıktı, döndü ve ellerini çevirerek enseye attığı bir kesikle düşmanın işini bitirdi.

O sırada Maks’ı tekrar gördü ve genç dövüşçünün Aşak-Temür’e yaklaşmasını seyretti. Şişman adam aceminin kılıcından gelen ilk darbeyi sopasıyla karşılayıp onunla arasını kapatmaya çalıştı. Mesafesini koruyan Maks adamın sopasının yolundan çekilip kılıcını savurdu. Yalım Aşak-Temür un koluna sürtüp orada derhal kan sızdıran kırmızı bir çizgi bıraktı. Mesafeni koru, diye düşündü Rutger, dudaklarında haşin bir tebessümle.

Fakat Maks’ın gidecek yeri yoktu. Çatışmada oradan oraya savrulmuştu ve şimdi sırtı bir çadıra dayalıydı. Delikanlı, Aşak-Temür’un saldırısını beklemeyip ondan önce davrandı. Fakat şişman Moğol cüssesine göre çok hızlıydı. Maks’ın vuruş alanına girip kalın kolunu aşağıya savurarak delikanlının kılıcını vücuduna mıhladı. Maks kılıcını kurtarmaya çalışırken bir saniye fazla debelendi ve yüzünü Moğol’un sopasından korumak için cesurca fakat beyhude bir çabayla boştaki elini kaldırdı.

Maks’ın kafatası Aşak-Temür un sopasıyla parçalanırken Rutger delikanlının sarsılıp kasıldığını gördü. Şişman Moğol geri çekildiğinde suratı kanlı ve tanınmaz bir pelteye dönmüş olan genç acemi bir çuval gibi yere yığıldı.

Rutger’ın göğsü yine sıkışır gibi oldu ve kanı kulaklarını zonklattı. Bir oğlan daha gitti, diye aklından geçirdi. Kalkan-Biraderleri’nin savaş narasını haykıran sesinin kafasında yankılandığını işitti.

Ongun’un çadırının önündeki muhafızlar üzerlerine doğru koşan kanlı suretleri görünce korkup tereddüde kapıldı. Naginata’sına kavuşmuş olan Zug’un yanında Kim, Lakshaman ve Gül Şövalyelerinden biri vardı. Han’ın çadırında beklemek zorunda kalan askerler çatışmaya katılamamışlar, onu bulundukları yerden yarım yamalak seyretmekle yetinmişlerdi. Dövüşmeye can atıyorlardı -hatta belki de gereğinden fazla- ve dövüş nihayet ayaklarına geldiğinde tepkileri yetersiz oldu.

Bir muhafız, mızrağıyla Zug a doğru bir saplama hamlesi yaparken fazla erken davrandı. Zug kolayca yana çekilerek silahtan sakındı, ellerinin ufacık bir hareketiyle ağır naginata’yı mızrağın sapına vurarak onu önünden çekti, sonra da yalımı Moğol’un zırhının üst kısmı ile boğazının altındaki küçük aralıktan geçirdi. Boşluk daracık olsa da Zug yılların tecrübesiyle orayı bir taraftan ötekine kadar dümdüz bir hareketle kesmekte çok ustalaşmıştı.

Yakınlardaki bir muhafız gurultular çıkarıp boğazına saplı bıçağı kavramaya çalışırken yere yığıldı. İki muhafız daha Zug’a hücum etti ve savaşçı hemen bir dizinin üstüne çöküp silahı iyice vücuduna yasladı. Naginata’nın yalımını yukarı doğrultarak muhafızları yandan saldırmaya, yoksa kendilerini şişleme riskine girmeye zorladı. Böylece muhafızlar Kim ve Lakshaman’la karşı karşıya kaldılar. Onlar da bir çelik fırtınası gibi Moğolların üstüne çullandılar.

Han’ın çadırından başka muhafızlar da fırladı ve Zug bunu izleyen çatışmada kendini kaybetti. Kelle-avcısı şarkısını söylerken göğsünde ufacık bir neşe kıvılcımı hissetti.

Nihayet doğru bir şey yapıyordu.

Son muhafız da ağlayarak ve kopuk kolundan fışkıran kanları durdurmaya çalışarak yere yığıldığında Zug kendinden emin adımlarla Han’ın çadırına kadar gitti ve ağır kanatları çekip açtı.

İç kısım bu kadar büyük bir çadır için şaşırtıcı derecede boştu. Yalnızca rengarenk bir kilim denizinin üstüne serpiştirilmiş birkaç sehpa ile divan göze çarpıyordu. Ongun Han, üzerine ipekler ve kürkler serili uzun bir platformun üstüne yan gelip yatmıştı. Yakınındaki bir sehpanın üstü tepsiler dolusu yemekle kaplıydı ve Han gümüş bir kadehi uyuşukça tutmaktaydı. Özel çadırına ansızın dalan bir grup silahlı adamdan endişe duyarmış gibi bir hali yoktu. Vücudu renkli ipeklerle örtülüydü ve cafcaflı kumaşlar cüssesini kapatsa bile bedeninin muazzam ağırlığını bütünüyle saklayamıyordu.

Ongun Han tamamıyla silahsız ve dörtlünün gelişine karşı hazırlıksızdı. Yine de azıcık bile olsun korkmuşa benzemiyordu. Arkasında gizlenen, gözleri katıksız bir dehşetle ardına dek açılmış fahişe içinse aynı şey söylenemezdi.

Çadırın içinde birkaç muhafız daha vardı. Zug, bakışlarını geniş odada gezdirerek beş silahlı adam saydı. Çadırın ön tarafına ihtiyatla yaklaşan muhafızların yüz ifadeleri hiddetten paniğe kadar değişiklik gösteriyordu.

Fakat Han sakindi. Zug bakışlarını Ongun’un yuvarlak suratına çevirip başına geleceklerin farkında olduğuna dair ufacık bir emare aradı. Tehlikeden nasıl bu kadar bihaber olur? diye aklından geçirdi. Bir tür zevk verici ilacın mı etkisinde? Şarap içe içe kendini mi kaybetmiş? O sırada Han’ın ağzı hafifçe açıldı ve dili dışarı çıkıp kırmızı dudaklarında gezindi. Zug yalnızca tiksinti ve bu adama kaybettiği yıllar için öfke hissetti.

Muhafızlar yaklaşıyordu ve artık durup fikir yürütmeye zaman yoktu. Zug çadırın daha da içlerine girerek yanına doluşmaları için diğerlerine imkân tanıdı. Kim, hiç vakit kaybetmeden ilk adama doğru atıldı. Çiçek Şövalyesi’nin mızrağı iyi hedeflenmiş bir saplama hamlesiyle rakibinin gırtlağını deldi, adamın karnına attığı güçlü bir tekmeyle onu iki büklüm etti, sonra da yere yığılmakta olan Moğol’un üstünden atlayıp ikinci muhafızın gardını kırdı. Çiçek Şövalyesi’nin yalımı kolunu kesip göğsüne saplanırken Moğol bir çığlık attı.

Zug’un solundaki Lakshaman bir mızrak hamlesini kılıcıyla karşıladı ve silah yanından geçerken muhafızın ellerine kesik attı. Vuruşu uzun sürdüğü için kılıcını zamanında geri çekerek ikinci adamdan gelen hamleyi durduramadı ve mızrağın ucu sağ omzuna girince alçak bir homurtu çıkardı. Zug seyretmeyi sürdürürken Lakshaman mızrağın sapını tutup Moğol’u yakınına çekti ve kılıcını adama sapladı. Moğol ölürken de kılıcı bırakıp mızrağı omzundan çıkardı. Mızrakla yaptığı sert bir fırlatış geriye kalan iki muhafızdan birinin ayaklarını yerden kesti ve Lakshaman ancak ondan sonra kılıcını yerden aldı.

Son muhafız tereddüt etti ve Zug yanında duran genç Gül Şövalyesine bir göz attı. Başını Moğol’a doğru hafifçe eğmesiyle birlikte delikanlı sırıtarak son askere doğru fırladı.

Zug dikkatini tekrar Han’a yöneltti, ama Lakshaman çoktan harekete geçmişti. Yaralı savaşçı bir sehpanın üstüne çıktı, bir divandan diğerine atladı ve yan yatan Han’a doğru büyük bir sıçrama gerçekleştirdi. Kılıcı başının üstüne kalkmıştı ve hayvansı bir sesle haykıran Lakshaman onu var gücüyle aşağıya savurdu.

Fahişe o haykırışın tiz bir yankısını andıran bir çığlık attı. Lakshaman’ın kılıcı, herkesin dikkatini o yöne çeken tok bir sesle yastık ve kürk yığınının derinliklerine saplandı.

Fakat Ongun Han’a değil.

Zug alnındaki terin buz kestiğini hissetti. Daha önce hiç bu kadar hızlı hareket eden bir adam görmemişti.

Ongun artık ayakta duruyor, elinde esrarengiz bir sihirle yoktan var edilmişe benzeyen, yalın bir kılıç tutuyordu. Ciğerlerindeki hava henüz tükenmeyen kız çığlık atmayı sürdürüyordu. Donup kalan Lakshaman’ın kollarındaki ve sırtındaki kaslar açıkça göze çarpıyordu. Artık yüzünde yumuşak bir ifade bulunmayan Ongun’un parlak gözleriyse çok haşin bakıyordu. Han’ın kolunu savurmasıyla birlikte suratında bir şaşkınlık ve inanmazlık ifadesiyle donakalan Lakshaman’ın kafası gövdesinden ayrıldı. Kelle yerdeki kilimlerden seke seke yuvarlanırken arkasında kanlı bir iz bıraktı.

Ongun gülümseyince Zug avını köşeye kıstırmış bir kaplanla karşı karşıya olduğunu hissetti. “Bunca yıldır eziyet çekmenizi zevkle izledim,” dedi Ongun, kılıcını silkerek Lakshaman’ın kanından arındırırken. “Pek çok kereler pes edip öleceğinizi sandım, ama son derece aptal ve de sadık birer köpek gibi davrandınız. Asla vazgeçmediniz. Gördüğünüz işkencelere, yediğiniz dayaklara ve deliliğin sınırına kadar itilmenize rağmen asla teslim olmadınız. Siz ikiniz hiç şüphesiz yakaladığım en etkileyici esirlersiniz.”

Han gülümseyerek Zug ile Kim’e yaklaşmalarını işaret etti. “Yanıma gelin, benim sadık köpeklerim. Yeni dostunuzu da getirin. Bu ânı ne kadar uzun zamandır beklediğime dair en ufak bir fikriniz bile yok.”

58.BÖLÜM

İMPARATORLUĞU YÖNLENDİRMEK

İlk ok Ögeday’ın önünde duran adamın gırtlağına saplandı. Ok, tüylü ucuna kadar ete gömülürken Ögeday’a sanki adamın boynunda ansızın bir çiçek açmış gibi geldi. Ağzından kanlar fışkıran avcı şiddetle sarsıldı ve boynuna gömülü tüylerle sapı çaresizce pençelerken gözleri geriye yuvarlandı. Ögeday’ın daha önce hiç görmediği kadar uzun olan okun diğer ucu avcının arkasından çıkmıştı.

İkinci ok Kağan’ın yanında duran adamın kafatasını delip geçti ve geniş başlı ucu sol gözünün altından dışarı çıktı. Düşerken Ögeday’a sarılmak istercesine kollarını açan adam daha yere değmeden ölmüştü.

Namkay tam o anda Ögeday’a çarparak onu atına doğru itti. Ögeday’ın suratı atın sağrısına sürttü ve attığı hayret nidası ağzını dolduran at postu yüzünden boğuk bir hırıltı olarak çıktı. Ögeday ete çarpan başka bir okun çıkardığı o tok sesi yine duydu ve Namkay’dan bir homurtu yükseldi. Hemen sonra Torguud komutanı onu yere yatırdı.

Uzun oklardan biri Namkay’ın sol omzunu delip geçmişti. Kağan yere yatar yatmaz Namkay omzunun üstünden elini uzattı ve dişlerini sıkarak okun arkadaki ucunu kırdı.

Av ekibi tam bir keşmekeş içerisindeydi. Vadinin sonuna vardıklarında sadece Darkhatlar ile şaman at sırtında kalmış, Alçik ile Ganşuk inin girişini incelemek için yokuş yukarı koşarlarken grubun diğer üyeleri bineklerinden inmişlerdi. Ögeday yattığı yerden baktığında sadece hem insanlara hem de atlara ait bir bacak kalabalığı görebiliyordu. O sırada gizli okçu da üzerlerine ölüm yağdırmaya devam ediyordu.

“Yayılın!” diye adamlarına bağırdı Namkay. “Siper alıp şu okçuları bulun!”

Okçular mı? diye alık alık düşünen Ögeday’ın hayalinde o uzun okları av ekibine atan bir devler topluluğu canlandı ve bacakları titreyen Kağan yere iyice sindi. Atı haykırıp şaha kalkmasaydı kuru toprağı avuçlayarak olduğu yerde uzun bir süre kalacaktı.

Hayvanın boynuna daha kısa bir ok saplanmıştı ve at sendeleyerek ona doğru yalpalamaya başlayınca Ögeday hareket etmek zorunda kaldı. Yan devrilen at neredeyse Namkay’ı ezecekti. Bacaklarından birinin yanında ansızın uzun bir okun belirdiğini gören Ögeday şok geçirerek gözlerini kırpıştırdı ve öylece donakaldı. Sonra da Namkay pek de saray adabına uygun olmayan bir şekilde onu manşetinden kavrayıp yapraklı bir çalı kümesine doğru itti.

Ögeday elinden geldiği kadar büyük bir süratle emekledi. Çalılığın kenarına vardığında parmaklarını toprağa gömerek ve bacaklarını peşi sıra çekerek kendini sipere attı. Çalı paravanın arkasında iki adam daha vardı ve Ögeday yanlarına kadar sürünürken biri haykırarak kıç üstü düştü. Adamın karnına uzun saplı bir ok saplıydı ve ona dokunmak için cesaretini toplamaya çalışırken acınası bir inilti çıkardı.

Atlarını bacaklarıyla kontrol eden bir çift Darkhat süvarisi ok atarak Kağan’ın bulunduğu yerin yanından geçip gitti, Ögeday adamların neyi hedef aldıklarına bakmaya cesaret edemedi; saldırıya karşılık verilmesi yüreğine su serpmişti. Birisi ismini bağırıyordu ama Ögeday hem insanların hem de atların gürültüsü arasında sesin kimden geldiğini kestiremedi.

“Çok acıyor. Bacaklarımı hissedemiyorum.” Yaralı adam Ögeday’ın kolunu çekiştirdi. “Kağanım,” diye inledi. “Bana yardım edin.” Adamın üstünde çok fazla kan vardı ve o doğrulup oturmaya çalışırken Ögeday yerin de kanla kaplı olduğunu fark etti. Ok adamın vücudunu delip geçmişti.

Diğer adam yaralı olanı susturmaya çalışırken yakarışları yarım kaldı. Çalılığın yaprakları hışırdadı ve adam yana savrularak Ögeday’ın üstüne düştü. Ögeday kıvranıp inleyen adama şöyle bir baktı ve dehşete kapılarak onu kendinden uzağa itti.

Ok adamın suratının bir yanından girip ötekinden çıkmıştı. Adam dudaklarını fazla açamıyordu ve ağzı ile boğazı kanla dolarken çığlıkları kısa sürede bir boğulmanın gurultularına dönüştü.

Çalılar uzun oklara karşı engel teşkil etmiyor, Ögeday sanki açık bir arazinin ortasında duruyordu.

Çarmıha gerilmiş ayının arkasına çömelen ikili, hem uzun okların aşağıda yol açtığı hasarı açıkça görebiliyor hem de gizemli okçunun atış yaptığı konumu bulmak için etrafı tarayabiliyordu. Okları takip etmeye çalışan Ganşuk suikastçının ölümcül bir isabetlilikle üç adamı katletmesini seyretti. Kağan siper almayı beceremeden önce birkaç kez vurulmanın eşiğinden döndü ve her seferinde Ganşuk’un yüreği ağzına geldi.

“İşte,” dedi Alçik, güney yamacındaki bir kaya yığınını işaret ederek.

Ganşuk gözlerini kısıp kayalara bakarak uzaklığı ölçmeye çalıştı. “Mesafe çok—” diye başladı, fakat kayaların arkasında bir hareket tespit edince argümanı yarım kaldı. Bir adam ayağa kalkıp yayının kirişini kulağına kadar çekti ve okunu salıp tekrar gözden kayboldu. Ganşuk gördüklerinden bir anlam çıkarmaya çalıştı: yay neredeyse adamın kendisi kadar uzundu.

Vadinin üstünde yay çizerek ilerleyen ok alçaldıkça hızlanır gibiydi. Kağan ile iki kişiyi saklayan dalların arasından bir çırpıda geçti ve Ganşuk okun adamlardan birinin karnına saplandığını görünce yüzünü ekşitti.

“Yaklaşmamız gerek,” dedi Alçik sertçe. “Yoksa hepimiz öldük demektir.” Adam ayının arkasından fırladığı gibi bir dağ keçisinin çevikliğiyle kayalık arazide koştu.

Ganşuk da onu takip etti ve ikisi birlikte tepenin kavisli eteği boyunca mevziden mevzie atlayarak ilerledi. Siper sayısı azdı ve Ganşuk ne zaman yalnız bir ağacın arkasında duraklasa kendini açıkta kalmış gibi hissetti. Ağaçların çoğu, yamaçtan belirli bir açıyla uzamıştı ve Ganşuk dik durursa bacaklarını, eğilirse de başını meydana çıkarmaktaydı.

Nihayet daha küçük yayları için mümkün gözüken bir menzile ulaştılar ve Alçik ilk oku atarken Ganşuk onun yanından geçip iyi bir atış konumu gibi gözüken üstü düz bir kayaya kadar gitti. Alçik’in oku, okçuları sakladığına inandıkları üç kayanın en büyüğünün tepesine çarpıp sekti.

Ganşuk kayasının üstünden oraya bir göz attığında iki kafanın kısa bir süreliğine dışarı çıktığını gördü. İki suikastçıdan biri kaya üçlüsünün öteki tarafındaydı. Onun yayı kısaydı; Ganşuk ile Alçik’inkilerden pek de büyük değildi ve adam bir dahaki atışında onların konumunu hedefledi. Attığı ilk ok Ganşuk’un bulunduğu noktayı aşıp delikanlının arkasındaki bir kayaya çarptı ve hafif bir çıtırtıyla kırıldı.

Ayağa kalkan Ganşuk akıcı bir hareketle yayını gerip okunu saldı. Hemen tekrar çömelerek gözlerini kayanın üstüyle aynı hizaya getirdi. Ok kayalardan ikisinin arasındaki karanlık bir aralığa girip gözden kayboldu. Ganşuk başını eğip sadağından bir avuç ok aldı ve onları yakınındaki bir kayanın üstünde dengeledi. Kolay ulaşılır bir yere bıraktığı oklar sayesinde dikkatini hedefinden ayırmaksızın ayağa kalkabilir, atışını yapabilir, çömelebilir ve başka bir oku atışa hazır hale getirebilirdi. Arkasındaki Alçik’e şöyle bir baktı ve derin bir soluk vererek yanaklarını söndürdü.

Alçik’in doğrulup bir ok attığını görür görmez kendisi de aynını yaptı. Bir saniyeliğine tereddüt ederek her iki okun uçuşunu seyretti ve kayaların arkasında gezinen gölgelere anlam vermeye uğraştı. Arkasındaki Alçik’in hareket ettiğini duyunca birbiri ardına üç ok daha yolladı.

Alçik kendini onun yanına atarken saklandıkları kayaya çarpıp homurdandı. “Aptal herifler,” diye tısladı, soluna yaslanıp koyak zeminine göz gezdirerek. “Atlarınıza binin!” diye haykırarak Ganşuk’u ürküttü. “Kağanı buradan götürün.” Bıyık altından söylenerek bulundukları siperin üstünden bakabilene kadar kıçının üstünde gezindi.Neredeyse aynı anda başını hızla aşağı eğdi ve Ganşuk kayanın tepesine çarpan bir okun takırtısını işitti. “Okçunun derdi Kağanı vurmak değil,” dedi Ganşuk’a, başparmağıyla koyaktan tarafı işaret ederek. “O fırsatı kaçırdı. Artık tek derdi onları yavaşlatmak.”

Ganşuk aşağıdaki kargaşayı incelerken bir Darkhat atının göğsüne ok yemesini ve tökezleyerek binicisini sırtından atmasını seyretti. Ölüleri saydığı zaman hem insanlarda hem de atlarda aynı rakama ulaştı. “Başka bir grup daha var,” dedi delikanlı, Alçik’in gördüğü stratejiyi kestirerek. “Büyük ihtimalle atlılar.”

Alçik kafa salladı. “Okçunun menzili bizimkinden fazla ama hedefler kendilerini sipere atıyorlarsa bunun ona hiçbir yararı yok. Kağanı öldürmek için tek gerçek şansı ilk iki oktaydı.” Çevreye saçılmış cesetleri gösterdi. “Yaptığı kargaşa çıkarmak. Bu adamlar o taktiği iyi kullanıyorlar. Demek ki sayıca bizden azlar. Kaç kişi olduklarını ve nerede bulunduklarını düşünmemizi istemiyorlar. Asıl istedikleri korku içinde koşuşturmamız.”

“Vadiden geriye,” dedi Ganşuk. “Bir pusunun tam ortasına.”

Alçik yuvarlanıp siperlerinin öteki ucundan dışarı baktı. “Torguud muhafızları nerede?” diye merakla sordu. “Onları ne kadar geride bıraktık?”

Sanki sorusuna cevaben koyaktan aşağı gök gürültüsü gibi bir yankı yayıldı. “Çin tozu,” dedi Alçik öfkeyle.

Ganşuk da sesi tanımıştı. “Munokhoy’da da vardı,” dedi. “Bir el topu. Onu Karakurum’dan ayrıldıktan kısa bir süre sonra kervanımıza saldıran akıncılardan aldı. Ormandayken onu...” Topu en son nerede gördüğünü hatırlamaya çalıştı. Eski Torguud komutanı yere bir çanta bırakmıştı...

“Bu bir işaret,” dedi Alçik. “Kağanı koruyun!” diye tekrar bağırdı, aşağıdakilerin dikkatini çekmeye çalışarak. “Asıl pusu şimdi başlıyor.”

Ganşuk avcının hüsranını anlıyordu. Tepenin yamacında kısılı kalmışlardı ve Kağan’ın yardımına gidemiyorlardı. O anda aklına bir fikir geldi ve Alçik’in omzuna dokundu. “Yukarı,” dedi. “Madem aşağı inemiyoruz o halde yukarı çıkalım. Okçuların üstüne.”

Alçik ona bakıp pis pis sırıttı. “Yani onları saklandıkları yerden çıkaralım,” deyip kafa salladı.

Yamaçtaki okçular Kağan’ın av ekibini öldürmeye başlarken Efendi Cucay’ın üstüne tuhaf bir sükûnet çöktü. Etrafındakilerin aniden ve acımasızca katledilmeleri qi'sini sarsmamıştı. Tam tersine, uysal bir soğukkanlılığa kapıldığını hissediyordu.

Bu durum oklardan biri çenesini sıyırıp sakalının içinden geçene kadar devam etti. Dünyanın bir anda üstüne çullanmasıyla birlikte başdanışmanın ağzından bir nida kaçtı. Kulakları bir gürültü karmaşasıyla çınladı, burnuna taze kanın yoğun kokusu çalındı, eyerini tutup atına çıkarken ellerinin altındaki derinin ve kaşın dokusunu hissetti.

Arkasındaki şaman elleriyle kulaklarını kapatarak midillisinin sırtında sinip kalmıştı. Minik adam kendini uçan iblislerden koruyacak bir dizi dua ve sihirli tılsım gevelemekteydi. Cucay uzanıp şamanı midillisinden aşağı itti, sonra da hayvanın dizginlerini tuttu ve kendi atını mahmuzlayıp onu peşi sıra çekti.

Bir Darkhat süvarisi ters yönde yanından geçip gitti. Adam tam onun başının yanındayken bir ok attı, sadağından başka bir tane aldı ve Cucay’ı neredeyse gözünden vurduğunun farkında bile olmadan tekrar nişan aldı.

Cucay adamın sadece hedefine odaklanmasına hak verdi ve birilerinin karşı koyuyor olmasından memnuniyet duydu. Böylece Kağanı güvenli bir yere daha kolay götürebileceklerdi.

Bir çalılığın etrafından dolandığında Kağanı can çekişen iki adamın yanında yatarken buldu. Her iki adam da Kağan’dan merhamet dileniyordu ve Ögeday hem onlardan uzak durmaya, hem de mümkün olduğunca göze batmamaya çalışıyordu.

“Ögeday!” diye bağırdı Cucay. Midillinin dizginlerini Kağan’a doğru salladı. “Bir binek, kağanım.”

Ögeday onun sesini duyunca panikle etrafına bakındı ve dikkatini yavaşça at çiftine verdi. “Benden... benden o şeye mi binmemi istiyorsun?” diye kekeledi.

Cucay dizginleri alıklaşmış Kağan’a doğru bir kez daha salladı. “Çabuk karar ver,” diye çıkıştı. “Bir midilliye tenezzül etmeyecek kadar mağrur bir kağan olup ormanda sersefil ölmek mi istiyorsun, yoksa...?”

Çalılığa düşen başka bir ok karnından vurulmuş adamı susturdu. Suratına ok saplı olan diğeri haykırarak Ögeday’ın çizmesine sarıldı ve kurtarılmak için yalvardı.

Ögeday alelacele ayağa kalkıp uzatılan dizginleri Cucay’ın elinden kaptı. Midillinin sırtına çıktığında ayakları neredeyse yere değecekti. Küçük hayvanın boynuna doğru eğilerek dizginleri onun kulaklarının arasında sertçe şaklattı. Yerinden fırlayan midilli koyağın diğer ucuna doğru bir koşu tutturdu ve Cucay da kendi bineğini dörtnala koşan midillinin arkasından sürdü.

Hâlâ yönlendirmesi gereken bir imparatorluk vardı. Onun doğru istikamette gittiğinden emin olmalıydı.

59.BÖLÜM

BÜYÜK PATRON

Rutger önüne çıkanlarla dövüşerek Aşak-Temür’e doğru ilerlerken adamın sopasını ihtiyatla süzdü. En basit silahlar bazen en etkili olanlardı ve Rutger iri yarı Moğol’un sopasından gelecek okkalı bir darbenin kemiklerini kırıp vücudunu pelteye çevireceğinin farkındaydı. Maks’ın ezilmiş suratı, silahın gücünü hatırlaması için gereken tek delildi. Levazım subayı kalabalığın arasından çıkarken sopanın şekillendirilmiş bir tahtadan fazlası olduğunu fark etti. Silaha yapışmış kanların ve et parçalarının altında metalik bir ışıltı seçebilmekteydi. Ağır ve yavaş, diye aklından geçirdi. Hızlı olmam lazım.

Kılıcını savurduğunda Aşak-Temür onun geldiğini gördü ve Rutger’ın saldırısını engellemek için sopasını kaldırdı. Silahlar birbirine çarptı ve Rutger’ın yalımı sopanın tahtasına saplandı. Moğol komutan sırıtarak bir ağız dolusu çarpık diş sergiledi, sonra da kolunu aşağıya doğru indirdi. Rutger kılıcını zamanında kurtaramayınca kılıçla beraber kolları da sola gitti. Aşak-Temür ona doğru bir adım attı. Eğer Rutger’a sopasıyla vurmak isteseydi bu aptalca bir hareket olurdu; fakat levazım subayı, iri yarı rakibinin kafasında başka bir plan bulunduğunu biliyordu. Moğol’un niyeti boğuşmaktı.

Rutger da ona yaklaştı. Sol elini kılıcının kabzasından ayırdı, bir yumruk haline getirdi ve tüm gücüyle ileriye doğru savurdu. Moğol’un aksine onun eli çelik levhalarla kaplıydı ve zırhlı yumruğu Aşak-Temür’ün burnunun ortasına indi. Moğol’un başı geriye savrulurken suratından kanlar fışkırdı.

Rutger kendisinin mi, yoksa Moğol’un mu daha yüksek sesle haykırdığından emin değildi. Zırhlı eldivenlerinin sağladığı korumaya rağmen adamın yüzüne vurduğunda sanki elinin içinde bir şey kopmuştu.

Rutger kılıcının sopadan kurtulduğunu hissedince kendini Aşak-Temür un soluna attı. Moğol’un arkasına geçip sırtına çıktı, ardından kılıcını kaldırdı ki çeliği yaralı sol eliyle tutabilsin. Kavrayışı kusurlu gibi gelse de -parmaklarından biri gerektiği gibi tepki vermiyordu-yalımı Moğol’a doğru iterek onu adamın boğazına vurdu, sonra da kalçalarını şiddetle döndürdü.

Bu teknik daha ufak tefek birinin gırtlağını keser ve büyük ihtimalle boynunu kırardı; fakat Rutger yalımın metale ve deriye sürttüğünü hissetti. Aşak-Temür bir boyun zırhı takmıştı ve Rutger’ın tek yaptığı zıvanadan çıkmış bir maymun gibi iri adamın sırtına tutunmak olmuştu.

Aşak-Temür ağırlığını alçaltıp belini döndürdü ve bir bez bebek gibi savrulan Rutger adamın sırtından düşmemeye çalıştı. İri Moğol omuzlarını esnetip sırtını kastı ve sol dirseğini levazım subayının karnına vurma niyetiyle geriye doğru savurdu.

Rutger dirseğin geleceğini biliyordu. Elini yalımdan çekip Moğol’un vuruşunu göğsüne yedi. Darbe onu geriye iterek sendeletti ve Aşak-Temür hızla arkasına dönerken Rutger sendelemeyi bir taklaya, taklayı da ricata çevirdi. Sopa onun bir saniye önce durduğu yere tüm şiddetiyle inerek zemini sarstı.

Rutger omuriliğini çıtırdatarak çömelir pozisyonda doğruldu. Göğsü yine sıkışmıştı -Moğol’un darbesinden değil, ciğerlerinin aşırı çalışmasından dolayı- ve sol eli sıcak bir kömür tutarcasına yanıyordu. Aşağıda kalıp kılıcını yerde bırakarak bir müddet soluklanmaya çabaladı.

Aşak-Temür tepesinde biterek dev sopasını yeri sarsacak bir diğer vuruş için kaldırdı. Ağzını kocaman açıp sözsüz bir savaş narası attı ve kafa kırıcı sopa ikindi güneşini kapatarak havada bir yay çizdi.

Hayır, diye bir düşünce geçti Rutger’ın aklından. Bugün ölmeyeceğim.

Andreas’ın uzunkılıcıyla dövüşüyordu. Silahın savaş meydanında kaybolmasına müsaade etmeyecekti. Daha önce canını veren Andreas’ın veya bugün ölen Maks gibi Kalkan-Biraderleri’nin unutulmalarına göz yummayacaktı. Başarısız olmayacaktı.

Rutger hızla yana çekilerek Andreas’ın uzunkılıcını Aşak-Temür un yukarıdan aşağıya inen hamlesine doğru savurdu. Ellerinin sarsılmasıyla birlikte yalımın etle temas ettiğini hissetti ve sol bileğinden başlayıp kolundan yukarıya doğru acı dalgaları yayıldı. Sopa yere çarpıp soluna doğru sekti. Bir karış açık duran ağzının kenarları şokla ve hayretle kıvrılan Aşak-Temür bakakaldı. Rutger hiç vakit kaybetmeden kılıcını yukarıya doğru savurdu ve yalımının ucu Moğol’un boynunu saran deri tasmanın hemen üstünü yarıp geçti. İnleyen Aşak-Temür un gırtlağından koyu renkli bir kan sağanağı fışkırdı ve kan akışını durdurmak için kollarını kaldırdığında gözleri fal taşı gibi açıldı.

Rutger’ın ilk vuruşu her iki elini de bileklerinin hemen üstünden kesip atmıştı.

Aşak-Temür yere yığılarak kendi kanıyla kayganlaşan toprağa serildi. Açık gözleri, hâlâ ağır sopayı tutmakta olan kesik ellerine bakarken oracıkta can verdi.

Rutger ölü adama arkasını dönüp onu aklından çıkardı. Bir düşmanın ölümünden sevinç duymak hem zaman kaybıydı hem de bir Kalkan-Biraderi’nin itibarına yakışmazdı. Her dövüşçü beraberinde yaşamın ve ölümün gücünü taşırdı; alınan her nefes Bakireden gelen bir lütuftu ve bir dövüşün ardından nefes almaya devam etmek hüner ile eğitimin ispatıydı.

Rutger hangi tarafın üstün olduğunu bilmiyordu; muharebe hâlâ bıçak sırtındaydı. Kalkan-Biraderleri ile Livonyalılar omuz omuza Moğol savaşçılarına karşı dövüşüyorlardı. Bir muharip grubu dağıldığında başka bir grup birbirine giriyordu. Herkes aynı azimle, aynı şevkle savaşarak düşmanlarının moralini kırmaya çalışıyordu. İvmesini ilk yitiren taraf muharebeyi kaybedecekti.

“Deus Vult!” Savaş narası, dağlık bir kanyonda yankılanan borazan sesi misali çatışmanın gürültüsünü bastırdı. Nara, hep bir ağızdan bağıran pek çok gırtlaktan yükselmişti ve yarattığı yankı henüz sona ermeden atlı bir birliğin gümbür gümbür hücumuyla yer sarsılmaya başladı.

Rutger kolunun şiddetle sızlamasına rağmen Andreas’ın kılıcını başının üstüne kaldırdı. “Alalazu!” diye haykırsa da sesi o kadar kısıktı ki birinin kendisini duyduğunda şüpheliydi.

Mızraklarla, kılıçlarla ve gürzlerle kuşanmış daha çok atlı sanki aynı anda dört bir yandan çıkageldi. Moğollar, kızgın bir rüzgârın karşısında titreyen bir saz tarlası gibi dalgalandı. Sonra da etraflarındaki silah arkadaşları birbiri ardına ölürken dönüp kaçmaya başladılar.

Tapınak ve Hospitalye şövalyeleri gelmişti.

Zug o tarafa hızlıca bir göz atarak Ongun’un yaptığı açıklamaya Kim’in nasıl tepki verdiğine baktı. Çiçek Şövalyesi sefahat düşkünü Han’ı tuhaf bir yüz ifadesiyle süzüyordu. Acaba Kim ne düşünüyor? diye merak etti Zug. Kim, bu soruyu duymuşçasına dönüp ona baktı. Çiçek Şövalyesi hafifçe omuz silkti, kılıcını bir kenara attı ve muhafızlardan birinin yerde duran mızrağını aldı.

Platforma sinmiş fahişenin sızlanmaları dışında çadır sessizdi. Zug ile Kim hiç gürültü yapmadan kilimlerin üstünde ilerleyerek baş düşmanlarıyla aralarını yavaş yavaş kapattılar. Geride duran genç Gül Şövalyesi belli ki Han’ın yardımına koşabilecek başka muhafızlara karşı çadırın girişini korumaya niyetliydi ve Zug delikanlıyı çabucak aklından çıkardı.

Ongun’un tebessümü yerini korudu ve kısık gözlü kaplan bakışları iki adam arasında gidip geldi.

İlk saldıran Kim oldu. Az öncesine kadar sessiz adımlarla yürüyen Çiçek Şövalyesi bir anda ileri sıçrayıp mızrağını Han’a doğrulttu.

Ongun avını ısıran bir yılanın süratiyle kendini yana attı. Fahişeyi saçlarından tuttu ve emsalsiz bir kuvvetle onu önüne doğru fırlattı. Kadın kollarını savurarak platform boyunca yalpaladı.

Yüz hatları dehşet dolu bir şok ifadesine bürünen Kim hamlesini durdurmaya çalıştı, fakat Han çok iyi nişan almıştı. Kim’in mızrağı kadının göğsünü deşip sırtından dışarı çıktı.

Han tüyler ürpertici tek bir saniye içinde hem Kim’in saldırısını etkisizleştirmiş hem de onu silahsız bırakmıştı. Çiçek Şövalyesinin kılıcı birkaç adım arkasındaydı. Kim mızrağı bıraktı ve Han kılıcıyla havada yaylar çizerek üstüne hücum ederken alelacele geri çekildi.

Zug bir kiai -ilahi nara- attı. Yerden gelen vuruşu, havadan yapılacak bir saldırı kadar güçlü değilse de yeterince hızlıydı. Üstelik sefahat düşkünü Han’ı kasıklarından boynuna kadar yarmaya yeterdi. Han’ın bir seçim yapması gerekecekti: ya Kim’i öldürüp kendisi de can verecek ya da darbeden sakınıp Çiçek Şövalyesinin kaçmasına göz yumacaktı.

Han bir naginata vuruşunu kılıçla karşılamanın ölüme davetiye çıkarmaktan farksız olduğunu bilecek kadar Zug’u arenada dövüşürken seyretmişti. Bu yüzden sakınmayı ve hayret verici bir süratle Zug’un üstüne atlamayı seçti.

Zug adamın bu hareketini tahmin etmişti. Daha uzun silahlı bir düşmanla kapışan her kılıç kullanıcısı rakibine yaklaşmaya, böylece silahın etkisini azaltmaya çalışırdı. Aynı şekilde her teber kullanıcısı da kılıçlı rakiplerini kendinden uzak tutacak teknikler öğrenirdi. Zug naginata sını geri çekti ve hattı kapatırken silahın ucunu aksi istikamette savurdu.

İlk saldırıdan Zug’a yaklaşarak ve onun sağına geçerek kurtulan Ongun hasmına doğru ilerlemeyi sürdürdü. Han kılıcını ters çevirip Zug’un aşağıya attığı kesiği kılıcının yassı tarafıyla karşıladı. Yaptığı tehlikeli bir hamleydi; fakat Zug tam bir ivme yakalayamadığı için darbe Han’ın yalımını vücuduna doğru itmekten başka bir işe yaramadı. Böylece kılıç naginata’nın ağzına karşı Han’ı korudu.

Ongun yerden destek alıp Zug’a doğru atıldı ve kılıcının kabzasıyla Japon’un alnının tam ortasına vurdu.

Zug’un dünyası parlak bir renk cümbüşü halinde patladı. Dövüşçü geri geri yalpalarken hasar verici başka bir darbeyi engellemek için kolunu kaldırmaya çalıştı ve Ongun’un bir sonraki darbesini sağ omzuna yedi. Bir divana çarpan Zug dengesini kaybetti ve gözyaşlarından önünü göremez bir halde düşerken bu düşüşü bir taklaya yahut parendeye -Han’ın kılıcından uzak durmasını sağlayacak herhangi bir şeye- dönüştürmeye çalıştı.

Divanın öteki tarafına sarsakça yuvarlanıp sol omzunu yere çarptı. Kolu boyunca gidip gelen ağrıya aldırış etmeden naginata’sını da çekerek doğrulmaya çalıştı.

Han’ın kılıcı Zug’un sağ elinin hemen altından silahın sapına indi ve kalın tahtaya bir kesik atıp geçti. Kılıcın ucu Zug’un yanındaki halıya çarpınca Ongun’dan hafif bir homurtu yükseldi. Han bir saniyeliğine dondu ve ışıltılı gözlerle rakibinin pozisyonunu inceledi. Zug yere diz çökmüştü, kolları başının üstündeydi ve naginata’nın yalımı epey uzakta kalmıştı. Ongun’un kılıcı Zug’un savunmasız sağ tarafına çok daha yakındı; Zug naginata’nın yalımını önüne alana kadar onu rahatlıkla biçebilirdi.

Zug tutuşunu gevşeterek naginata’nın sapının sağ elinde serbestçe hareket etmesini sağladı ve sol elini sağdakine doğru atarak silahın küt ucunu dümdüz ileri savurdu. Ongun hemen başını geri çekti ve Zug’un darbesi sefahat düşkünü Han’ın yanağına sürtüp geçti.

Ongun kılıcını tek eliyle gelişigüzel bir biçimde savururken Zug darbeden sakınmak için kendini ileri atmak zorunda kaldı. Kılıcın başının üstünden geçtiğini hissetti ve Han tekrar hamle yapamadan önce geri kaçtı. Aynı zamanda naginata’yı etrafında döndürerek Ongunu bir sonraki saldırısında dikkatli olmaya zorladı.

Fakat Ongun baskıyı sürdürmedi. Kapışmaları sırasında başka bir mızrak edinen Kim şimdi tekrar kavgaya katılıyordu. Çiçek Şövalyesi bir saplama hamlesi yaparken Ongun gerisingeri dönerek bir an için Zug’a sırtını çevirdi, hamleyi karşıladı ve kılıcını Kim’in silahının etrafında çepeçevre döndürüp onu kendinden uzaklaştırdı. Sonra da Zug’un üstünde kullandığı kabza darbesini tekrar kullanma teşebbüsüyle ileri fırladı.

Kim hasmının o kadar yaklaşmasına izin verecek değildi. Mızrağını oynatarak Han’ın kolunu kaldırmak için dirseğinin altına soktu. Aynı anda bir tekme atıp topuğunu Ongun’un dizinin yanına vurdu. Acıyla kükreyen Ongun geri çekildi ve ağırlığını ihtiyatla sağ bacağına vermeyi denedi.

“Harikulade,” dedi neşeyle, iki dövüşçüyle arasına biraz mesafe koyarken. Terle ışıldayan yüzü kıpkırmızıydı ve sağ yanağında daha şimdiden bir morluk belirmeye başlamıştı. “Yıllardır kendimi bu kadar canlı hissetmemiştim.” Yabani bir deliliğin ve baş döndürücü bir mutluluğun pençesindeki Han kahkahalarla güldü.

60.BÖLÜM

SON KUŞKULAR

Feronantus’un planı basitti: ayıyı öldür, şahlanmış halinin çirkin bir parodisiyle kazıklara ger ve Kağan ın gelmesini bekle. Raedwulf ile Istvan güney yamacında, ana vadiyi ikiye ayıran kayalık çıkıntıya yakın bir noktada pusuya yatacaklardı. Grubun geri kalanıysa Kağan’ın ekibi dağılana kadar güney kanyonunda gizlenecek, sonra da düşmanla savaşa tutuşacaktı.

Yarım senelik zorlu yolculuğun vardığı nokta buydu: ölü bir ayı, bir pusu ve son bir taarruz.

Hiçbiri çatışmadan canlı çıkmayı beklemiyordu.

Kampı dağıttıktan kısa süre sonra Yasper’a, yarım saatin ardından da Raedwulf ile Istvan’a veda ettiler. Feronantus peşinde üç boş atla grubu güney ormanına götürdü ve açık bir kayrana ulaştıklarında durdu. Atları bir sıra halinde bağlayıp uzun otların arasında otlanabilecekleri kadar iplerinde pay bıraktılar.

Feronantus, Percival ve Eleâzar teçhizatlarını gözden geçirip gerekli ayarlamaları yaparlarken -ve Eleâzar dev kılıcı işlevsiz kalacağı için at sırtında dövüşecek olmaktan yakınıp dururken- Vera da Raphael’i elinden tutup ağaçların arasına götürdü. Bozkırda yaptıkları zorlu yolculuk sırasında hepsi de kilo kaybetmişti ve Vera’nın güzelliği eskisinden bile daha saf, daha vakur bir hal almıştı. Artık saçları daha uzundu ve onları Kuzeylilerin tarzında örmeyi huy edinmişti. Güneş ve rüzgâr tenini karartmıştı; Raphael’inki kadar koyu olmasa bile artık aylar önce tanıştıkları o solgun hayalet değildi. Yalnızca zincir zırhıyla aynı renkteki gözleri değişmemişti; onlar her zamanki kadar sert ve yılmazdı.

“Bana öyle bakmayı kes,” dedi kadın nazikçe. “Bugünün geleceğini biliyorduk. Yeminimizi ederken ölümü yüreğimize buyur ettik.”

“Evet ama bu ondan hoşlanmamızı gerektirmez,” diye karşı çıktı Raphael.

Vera, hekimin yüzünü okşadı. “Bu dünyada çok az şeyden hoşlandım Akkalı Raphael ve sen bana hak ettiğimden daha fazla sevgi gösterdin. Çok üzgü—”

Raphael elini kadının ağzının üstüne koyup başını iki yana salladı. “Bugün çok fazla dosta veda ettim. Bu kadar yeter. Daha fazla etmeyeceğim.” Vera ona boyun eğdi ve elini onunkine sıkıca bastırıp adamın parmaklarını öptü. Raphael kadını yanına çekti ve ellerini indirip öpüştüler.

Raphael’in tahmin ettiği gibi teması ilk Vera kesti, fakat kadın onu bırakmadı. Vera alt dudağını kemirerek başını hekimin omzuna dayadı. “Moğol güruhu Kiev’e ulaştığında bizi yıldırana kadar şehri kuşatacaklarını biliyorduk. Biz de -ben ve kız kardeşlerim- asla boyun eğmeyeceğimize ant içtik. Asla kendi rızamızla kapılarımızı Moğollara açmayacaktık ve Bakire dualarımızı duydu. Moğollar şehir kapılarını aşıp Kiev’i talan ettiler; fakat kalemizin duvarları sapasağlam ayakta kaldı. Yanımıza çok fazla sığınmacı aldığımız için Moğollar sabırlı davransalardı açlıktan ölürdük. Lâkin Batu Han daha da batıya ilerlemek için çok hevesliydi. Şehrin yıkılışının bizi yıldırmaya yeteceğini sandı. Yine de vazgeçmedik. Bizler skjalddislerdik. Asla teslim olamazdık.

“Sonra kız kardeşlerimi şehirden dışarı çıkardım. Onları Bakirenin korumasından uzaklaştırdım ve Moğollar bizi buldu.” Vera, adamın göğsüne dayadığı elini yumruk yaptı. “Onların ölümünden ben sorumluyum. Gırtlaklarını kendi ellerimle kesmiş sayılırım.”

Raphael başını iki yana salladı. “Kendini suçlayamazsın. Her komutan kendini askerlerinden sorumlu hisseder. Zaten öteki türlü iyi bir komutan olamazsın. Ama böyle bir yükü de taşıyamazsın. O yük seni ezer.”

“Beni ezmeyecek Raphael.” Vera başını kaldırıp adamın gözünün içine baktı. “Kız kardeşlerim koluma yön veriyorlar. Bana güç veriyorlar. Kağanı öldürürken yanımda olacaklar.”

“Vera...” Raphael bocaladı. Kadının bakışları fazla temkinli, fazla sertti. Sözcükleri onun zırhını delecek kadar güçlü değildi.

Vera adamı yanağından hafifçe öptü. “Üzgünüm Raphael,” diye fısıldadı, nefesiyle onun yanağını okşayarak. “Keşke yüreğimde daha çok yer olsaydı.” Dudaklarını hekimin yanağına sürtüp kolunu hafifçe sıktı, sonra da gitti.

Yasper el çantasında bulduğu çeşitli tozların oranlarıyla denemeler yapmayı yeğlerdi. Fakat Feronantus gidip masum ağaçlar üzerinde patlayıcı deneyler yapmasına sıcak bakmamıştı. Zamanları kısıtlıydı; serüvenlerinin sonuna yaklaşıyorlardı. Simyacının doğru karışımı hazırlamak için tek bir fırsatı vardı.

Altı ay önce böyle imkânsız bir görev karşısında vazgeçerdi; fakat imkânsızı soylu bir meydan okuma olarak gören Kalkan-Biraderleri’nin yanında zorlukları kanıksamıştı. Denenmemiş bir toz, eriyik ve tuz yığınından patlayıcı bir karışım hazırlamak tam da önüne Tanrı tarafından konulacak türde bir muammaydı.

Özellikle de Kiev’deyken atının o canı çıkasıca Livonyalı tarafından çalınmasına durup dinlenmeksizin yakındıktan sonra. Yasper yıkık şehirde resmen bir simya malzemeleri hâzinesine denk gelmişti. Hemen hemen hepsi aynı şekilde ve ebatta bir torba dolusu düzgün taş toplamıştı; ne çok büyük ne de çok küçük olan taşlar bir balneum cineritium [43]için neredeyse kusursuzdu. İri kum taneleri kazandıkları ısıyı öyle eşit bir biçimde saklardı ki... Portatif bir balneum fikri son derece cezbediciydi.

Hele Aqua ardens testileri beklenmedik bir nimet olmuştu. O iki testi yıllar evvel hazırladıkları kadar uçucu değildi ama tünellerde de ispatlandığı gibi yanıcı sıvı kolayca tutuşuyordu. Diğer testi biraz daha damıtılabilirdi, Yasper bunu başarabileceğinden emindi ve birkaç şişe arıtılmış aqua ardens, içinde bulunduğu mevcut çıkmazı rahatlıkla çözebilirdi.

“Zihnine gem vur,” diye kendi kendine fısıldadı. Aqua ardens testileri artık yoktu; yolculuklarının ilk günlerinde topladığı hazine de öyle. Yitirdiği malzemelere hayıflanmak, kafayı çekmiş bir avanak gibi efkârlı düşler kurmaktan farksızdı. Dikkatini toplaması lazımdı. Grup ona güveniyordu.

Ayının mağarasını Cnân’a veda etmelerinin ertesi günü, ilerleyen saatlerde bulmuşlardı ve Feronantus, ay doğup da iyice yükselene kadar iki kollu vadiyi keşfettirerek onları meşgul etmişti. Keşif bitince küçük bir ateşin etrafında toplanıp Kağan’ı tuzağa düşürmenin en iyi yolunu tartışmışlardı. Sonunda en basit strateji kazanmıştı: Kağan’ın ekibinin vadiye girmesine izin ver, ama çıkmasına değil.

Son kısım tamamen Yasper’ın sorumluluğundaydı ve simyacı gündoğumundan hemen sonra vadinin batı girişinin her iki yanındaki kayalık araziyi tetkik etmişti. En iyi çözümün bir toprak kayması olduğu açıktı ama bunca kayayı nasıl hareket ettirecekti? Bir dağ keçisinden daha kararsız adımlarla bir saat boyunca yamaçlara inip çıktıktan sonra bazı kayaları yuvarlamanın mümkün olduğuna karar vermişti.

Lâkin önce birkaç malzemeye ihtiyacı vardı.

Feronantus, ormanda dolaşmasına müsaade etmeyi hiç istememişti; hele ki Kağan’ın av ekibinin günün ilerleyen saatlerinde gelmesini bekledikleri düşünülürse. Tabii bu da Yasper’ın aradığı simya malzemelerini olabildiğince çabuk bulması için bir diğer sebepti. O malzemeler olmadan yamaçta toprak kayması yaratamam, diye üstelemişti simyacı. Farklı bir plan kurman gerekir.

Ertesi sabahın erken saatlerinde Yasper, Istvan ve Raphael iki amaçla tekrar keşfe çıkmışlardı: Yasper’ın simya malzemelerini bulmak ve Kağan’ın av ekibinin yerini saptamak. Grup üyelerinin arasındaki ortak görüş, Kağan’ın ava çıkmadan önce muhtemelen bir gün daha beklemiş olmasıydı; ama emin olmaları lazımdı.

Öğle vaktinden kısa süre sonra hem av ekibini hem de Yasper’ın simya malzemelerini buldular; fakat beklenmedik bir yoldan.

Kulaklarına bir gümbürtü çalındı. Yasper onun çakan bir şimşekten gelemeyecek kadar tekil ve yakın kaynaklı bir ses olduğunu düşündü; özellikle de havada bir bulut örtüsünün bulunmadığı hesaba katılırsa... Ormanda yalnız olmadıklarını anlayarak atlarından indiler ve hayvanları dikkatle ağaçların arasından yürüttüler. İkinci bir yankılı gümbürtünün ardından Yasper sesin kaynağının simyasal bir patlama olduğuna karar verdi.

İki Moğol avcısının arasındaki düelloyu bölmelerine ramak kaldı ve birbirlerini öldürmeye o kadar yoğunlaşmasalardı adamların üç Batılı’yı fark etmeleri işten bile değildi. Istvan her ikisini de öldürmek istedi; fakat Raphael ona mukayyet oldu ve biri kaçıp gittikten, diğeri de onun peşinden koştuktan sonra Yasper açıklığa gizlice girmeyi ve yere bırakılmış çantayı almayı başardı.

Simyacı çantayı açıp da içeriğini gözden geçirdiğinde neredeyse sevinçten ağlayacaktı.

Lâkin hava kararana dek sevincinin yerini sıkıntı aldı. Tozlardan bazıları ona yabancıydı ve uygulamalı araştırmalar yapacak vakti yoktu. Yasper gece boyunca sık sık uyandı ve kendini paniğe yakın bir hisle titrerken buldu. Sabah olduğunda grubun geri kalanı vadideki gizli konumlarına yollanıp onu yalnız bıraktı. Yasper artık tozların gizemiyle ve herhangi bir yardımda bulunmayan Tanrıyla baş başaydı.

Tatlı bir tada sahip beyaz kristaller bir tür tuzdu. Metal parçacıklarının simyasal patlamada bir rolü yoktu. Ne zaman ki sivrice çapaklardan biri parmağına batıp kan çıkardı, Yasper onların amacını o zaman anladı. Bunlar tozlarla beraber kullanılması gereken minicik oklardı. Yakıcı cihaz tutuşturulduğunda serbest kalan simyasal enerjiler, metal parçacıklarını her yöne saçacaktı.

Yasper bunun zırhsız bedenlerin üzerindeki etkisini hayalinde canlandırınca ürperdi, sonra Çinlilerin bu tozları nasıl kullandıklarını tahmin etti ve ürpertisi daha da arttı. Kendini kirlenmiş, bu düşünceleri kafasına sokması için bir Cehennem iblisiyle anlaşma yapmış gibi hissederek malzemeleri tek sıra halinde dizdi. Bu şekilde işlevlerini daha farklı bir açıdan görme imkânı buldu.

Acı bir tadı olan kara toz, bir kum banyosundan sonra inek idrarından artakalan tortuya benziyordu; kırmızı kristallerse kamp ateşine atıldığında alevleri maviye boyuyordu. Yasper hoş kokulu bir tahtadan elde edilmiş külleri kolayca tanıdı.

O malzemelerin oranlarıyla cebelleşirken Kağan ve av ekibi saklandığı yerin altından geçmeye başladı.

Yasper küfrederek kayaların üstüne yüzükoyun uzandı ve ayağıyla minik ateşinin üstüne kum atarak onu söndürmeye çalıştı. Sonra da ince duman sütununu hiç kimsenin görmediğini umarak kayanın kenarına kadar santim santim sürünüp aşağıya baktı.

Kafaları saymaya başladı ve sayının kırk civarında olması onu şaşırttı. Siyah bir atın üzerinde oturan ve cırtlak mor renkli, şaşaalı bir kıyafet giyen kişinin Hanlar Hanı Ögeday olduğunu tahmin etti. Yasper kendini sırıtmaktan alıkoydu. Ona ne kadar yaklaştığımı öğrenince Raedwulf kimbilir ne kadar kıskanacak, diye aklından geçirdi. Pek hünerli bir okçu olduğu söylenemezdi ama bulunduğu pozisyondan Kağanı vurabileceği fikrindeydi.

O seyretmeyi sürdürürken şeref kıtasından biri, uzun boylu ve kaslı bir Moğol, adamlara emirler vererek grubu ikiye ayırdı. Yarıdan fazlası koyağın ağzında kalacaktı. Yasper ayının kazara kaçmayacağından emin olmak için bu adamların artçı kuvvet vazifesi göreceğini varsaydı. İçiniz rahat olsun, diye kafasından geçirdi, Percival ile Raedwulf’un hazırladıkları teşhiri düşünerek. Çarmıha gerildikten sonra ayının göğsüne o oku atmak Feronantus’un akıl ettiği dahice bir fikirdi; ok zaten küstahça olan bir meydan okumayı daha da aşağılayıcı bir hale getirmekteydi. Kağan’ın o sahne karşısında küplere binmesi kaçınılmazdı.

“Hay aksi!” Yasper mani olamadan önce bu sözcükler ağzından bir fısıltı halinde kaçıverdi. Kağanla beraber yola devam eden gruptaki atlılardan birini tanımıştı.

Griyele.

Kağan ile öncekinden çok daha küçük av ekibi, yolculukları boyunca başlarına bela olan gri saçlı süvariyle birlikte koyağa girerken Yasper’ın seyretmekten başka yapabileceği hiçbir şey yoktu. Geride bırakılan yirmi kadar adam, hücum eden bir ayının koyaktan çıkmasın engellemenin en iyi yolundan emin olmaksızın bir süre ortalıkta gezindi. Aşağı yukarı yarım saat sonra da duruldular. Kalbi göğsünde hızla atan Yasper gözetlemeyi sürdürürken Moğollar dünyanın herhangi bir yerindeki bezgin askerlerle aynı davranışları sergilediler, istihkaklarını aralarında paylaşarak yiyip içtiler ve sonunda biri işaretli kemik parçalarıyla dolu bir kese çıkardı. İçlerinden üçü atlarında kalarak bıkkın bir nöbet tutarken diğerleri kemikler üzerine bahis oynayarak vakit öldürdü.

Yasper’ın hâlâ simyasal bir yakıcı madde hazırlamayı öğrenmesi gerekiyordu. Muhafızlar vadinin onun durduğu tarafında toplanmış ve bir yolunu bulduğu takdirde üzerlerine kayalardan oluşan bir heyelan düşürmesini bir bakıma kolaylaştırmışlardı. Yasper tepeden aşağı yuvarlandıklarında diğerlerini de yanlarında götüreceğini düşündüğü birkaç kayayı daha evvelden işaretlemişti ve planı, hazırladığı karışımı kilit çatlakların arasına doldurarak onları yerinden sökmekti. Lâkin çatlakları doğru sırayla tutuşturmak için doğru bir süratte ve şiddette yanacak uzun bir fitile ihtiyacı vardı.

Arayışları esnasında rastladığı tüm sarmaşıklar fazla suluydu; onları kurutup örmeye yetecek kadar zamanı olmamıştı. Ormanda bulduğu el çantasından fitiller de çıkmıştı ama hiçbiri en uzun parmağının ucundan bileğine kadar olan mesafeden daha uzun değildi. Hepsini birbirine bağlasa dahi yeterli olmayacaklardı.

Yasper iç geçirip kafa derisini şiddetle ovuşturdu. Zamanı azalıyordu. Av ekibinin ölü ayıyı bulması uzun sürmezdi. Yakında harekete geçmesi gerekecekti. Aksi taktirde Kağan kaçabilirdi.

Doğru oranlar ne ki?

O sırada, avına doğru dalışa geçen bir şahinin haykırışına benzer, uzak bir ses duydu. Fakat bunun yırtıcı bir kuştan gelmediğini biliyordu. Ses, bir acı çığlıydı.

Raedwulf oklarını atmaya başlamıştı. Tuzak kapanmıştı.

Yasper kendi kendine (ve Tanrı’ya) söylenerek çeşitli keselerdeki malzemeleri aldı ve onları elinden geldiği kadar eşit oranlarda büyükçe keselerden ikisine pay etti. Keselere bir tabaka metal parçacığı da doldurduktan sonra her birine bir fitil soktu ve ağızlarını cesaret edebildiği kadar sıkıca bağladı. Çakmak taşını yakınındaki kayalık yüzeye vurup etrafa kıvılcımlar saçtı. İlk fitilin tıslamasıyla birlikte kıvılcımların bir ateşe dönüştüğünden emin olmak için ona biraz üfledi. Fitil tutuşarak mavi ve turuncu alevlerden oluşan bir parmak halini aldı.

Yasper bir müddet aleve baktı. “Alalazu,” diye mırıldandı. Kalkan-Biraderleri’nin savaş narasının geçmişini bilmese de doğaçlama çözümü için münasip bir dua gibi gözüküyordu.

Yasper ayağa kalktı ve muhafız kümesinin ortasını hedefleyip keseyi fırlattı.

Simyasal yanıcı madde, kulakları sağır eden bir sesle patladı ve sarsıntının yankıları tepelerin arasında gidip geldi. Diğerlerinin eğlencenin ne zaman başlayacağını merak ediyor olmaları halinde bu, yanılgıya yer bırakmayan bir sinyaldi. Yasper saklandığı yerden başını çıkarıp vadinin zemininde süzülen gri pusun arasından bir şeyler görmeye çalıştı. Büyük ihtimalle dehşet içindeki bineklerini sakinleştirme derdindeki atlı askerler olan bazı şekiller seçti. Sonra daha başka suretler -sendeleyen veya yerlerde sürünen adamlar- ortaya çıktı. Pus dağılırken Yasper icadının yol açtığı tahribatı daha net gördü. İçinin kalkmasıyla birlikte ellerini ağzına götürdü ve kıç üstü oturarak burnundan hızlı hızlı nefes alıp verdi.

Pek çok Moğol patlama sonucunda parçalanmıştı. Yasper ayıların bir insana neler yapabildiklerini görmüştü ve o hayvanın yol açtığı yırtılmalar ile kopmalar, aşağıdaki alana yayılmış tahribatın yanında bir hiçti. Yasper’ın ölüleri saymasının tek yolu hâlâ hayatta olanların çetelesini tutmaktı; cesetler etrafa çok fazla dağılmıştı.

Bakışlarını diğer simyasal patlayıcıya çevirdi ve böyle habis bir icadın yakınında bulunmaktan dehşete kapılarak onu tekmeledi. Kese yerde yuvarlanıp daha önceden yaktığı minik ateşin kalıntılarının içinden geçerken simyacının korkusu arttı. Kese durduğunda sivri bir yılan diline benzeyen fitili yere dayalıydı. Yasper nefesini tutarak Şeytanın hınzırlıklarını yerine getiren kaprisli cinlerin olup bitenleri seyretmiyor olmaları için dua etti.

Fakat seyrediyorlardı. Fitil cızırdayarak tutuştu ve ucunda dans eden, mavi renkli, alevden parmak etrafa fütursuzca kıvılcım saçmaya başladı.

Yerinden fırlayan Yasper ateşinin henüz soğumamış közlerine soktuğu elini yaktı ve ateşlenmiş patlayıcıyı alıp tepeden aşağı fırlattı.

Ardından kendini yere attı ve az sonra kopacak o korkunç sesi engelleme çabasıyla boş yere kulaklarını kapadı.

Zincir zırhları güneşin altında ışıldayan savaşçılar, atlarını yan yana sürerek ormandan dışarı fırladılar. Yine genç bir delikanlıymışçasına eyerinde öne eğilen, dudaklarından Kalkan-Biraderleri’nin savaş narası dökülen Feronantus. Zırhı diğerlerininkinden daha çok parlayan, bir elinde kılıç ve diğerinde topuz tutan, atı -aylar süren bir eğitimin neticesinde- dizlerinin en ufak bir dokunuşuna bile tepki veren Percival. Yüzünü miğferinin düz maskesinin ardına gizleyerek kılıcını ve kalkanını hazırda bekleten, Raphael’in ormanda öptüğü kadınla hiçbir alakası olmayan, sadece skjalddislerin o boyun eğmez ruhundan ibaret Vera.

Ve de Cordobâ kuşatmasından sağ çıkmış, yeminini bozmuş, Kiliseden atılmasına rağmen bir din adamı olarak kalmış, Beşinci Haçlı Seferi gazisi Raphael. İlk başta şahsi menfaatleri gereği, sonrasındaysa onu arasına alan tek aile olması sebebiyle Ordo Militum Vindicis Intactae’nin bir kalfa şövalyesi. Onun da elinde kılıç-kalkan vardı, çünkü şimdi mızrakla ve yayla geride durma vakti değildi.

Artık düşmanını öldürürken gözünün içine bakma vaktiydi.

Toynaklarıyla tozlu toprağı döven atlarını dörtnala koşturarak son sürat hücum ediyorlardı. Kalkan-Biraderleri savaşa gidiyor, yenilmez bir düşmanla -Moğol İmparatorluğu’nun muharebe meydanına sürebileceği en iyi yüz, hatta iki yüz savaşçıyla- karşı karşıya gelmeyi bekliyorlardı. Karşılarında mızraklarla ve kargılarla bezeli bir duvar bulma hevesiyle atlarını koşturdular da koşturdular. Ve sonunda...

... boş bir meydanla karşılaştılar.

Raphael eyerinde doğrulup Kağan’ın birliğine dair bir işaret bakındı. O, Yasper ve Istvan, Moğolların ormandan geçerken bıraktıkları izlere ilk rastladıklarında izlerden çıkarttıkları sayıya biraz şaşırmışlardı. Sonra da bunun bir öncü ekip, asıl birliğin ilerisinde keşif yapan bir izci grubu olduğunu varsaymışlardı.

Yanına çok fazla adam almamış, diye fark etti Raphael.

Neredeyse aynı anda, her iki yönden gelen süvariler tespit etti. Soldakiler uyumlu renklere bürünmüşlerdi ve atlarını dörtnala sürüyorlardı; sağdakilerse birbirlerinden çok daha ayrıktı ve atlardan bazılarının binicisi yoktu. Bu kadarcık mı? diye düşündü Raphael. Roger’ın Legnica yakınındaki dernek evinde böbürlenerek yaptığı yorumu hatırladı: Onlardan on bini, şaşkınlık yaratmak için on bin fırsat demektir.

Roger’ı öyle çok özlüyordu ki. Şu an burada olmanı ne çok isterdim dostum, diye aklından geçirdi. Kahkahalarla gülerdin ve sesini duyunca hepimizin içi rahatlardı. Kılıcını daha sıkı kavradı. Üzgünüm Roger, deyip içinden Bakireye ve onun bağrına bastığı ölülere bir dua etti.

Ve bir anda aklına Andreas, yani bir zamanlar bir Almanya yolunda tanıştığı delikanlı geldi. Yoksa Bakire onu da mı yanına aldı?

Bu sorunun cevabını çok yakında öğrenebilirdi.

Derken Moğol süvariler onlara ulaştı ve geçmişi yad edip dua etme zamanı sona erdi.

61.BÖLÜM

ROMA YOLUNDA

Araba sallana sallana Roma’ya dönerken Kardinal Fieschi somurtarak manzarayı seyrediyordu. Orsini’yi durumdan haberdar etmek için önden birkaç atlı yollamıştı. Arabası Vatikan’a ulaşana kadar Roma’nın etrafındaki kırsal kesim Ayı’nın renklerini taşıyan atlılarla dolup taşacaktı. Son zamanlarda yaşadığı talihsizlikler düşünürse Ayı’nın adamlarının İmparatorun fazla hevesli birliklerinden biriyle karşı karşıya gelmesi ve çıkacak arbedede Roma, Kilise ve Kutsal Roma İmparatorluğu arasında topyekün bir savaş başlaması hiç de şaşırtıcı olmazdı.

Frederick’in amacı bu muydu? diye merak etti Fieschi. Dokuzuncu Gregory’yi hiç özlememesine rağmen -adam yaşarken altındakilere karşı hep zorbalık ederdi ve Fieschi ona diğer herkesten daha çok katlanmak zorunda kalmıştı- bir anlığına eski Papanın hâlâ hayatta olmasını dilemeden edemedi. Hıristiyanlık Âlemi bünyesindeki çetrefilli çekişmeleri anlama konusunda Dokuzuncu Gregory’nin kafası inanılmaz iyi çalışırdı. Orsini’nin kardinalleri Septizodium’da saklama çabaları Kilise için yapılan seçimin kazanılmasını sağlayabilirdi; fakat kısa süre sonra bir grup pis Alman ve Sicilyalı tarafından işgal edilecekse bunun Roma’ya ne faydası olurdu?

Gregory hayattayken Fieschi onun sağ kolu olarak görev yapmıştı. Kardinaller Heyetini o yönetmişti. Roma Senatörüne sözünü geçirmişti. Kilise adına ellerini kirletmişti. Peki tüm bunlar ona ne kazandırmıştı?

Gregory onu kanatları altına almıştı; Fieschi önceki Papanın kendisini halefi yapmak istediğinden hiç şüphe duymamıştı. Hatta belki de tahta çıktığında Onuncu Gregory adını alırdı. Fakat Papa yaz mevsiminin sonlarına doğru Roma’yı sürekli etkisi altına alan o sıcak hava dalgalarından birinde hasta olmuştu. Adam nezleye yakalanmıştı -ısı sebebiyle böyle bir şey pek mümkün gözükmese bile- ve neredeyse bir gecede can verip Kilise’yi lidersiz bırakmıştı. Kuzeydeki Moğol tehdidi ile güneyden çıkagelen Kutsal Roma İmparatoru yüzünden oylama yapmaları için kardinalleri Roma’ya çağırmak neredeyse imkânsız olmuştu.

Fieschi, Kilise’yi hayatta tutmak için var gücüyle çalışmıştı. Fakat ne kadar uğraşırsa uğraşsın işler kontrolünden çıkıp durmuştu. Önce tesadüfen oylamaya katılıp Papa seçilen o rahip. Sonra da o genç kız ve Roma’daki cadılar şebekesi. Fieschi o kadınların sebep olabilecekleri sorunlara karşı Orsini’yi uyarmış ve Ayı’nın onları durdurabileceğine güvenmişti. Fakat içlerinden birini -ufacık bir kızı!- ellerinden kaçırmışlardı ve o da başlarına bir sürü bela açmıştı.

Fieschi yumruğunu oturduğu tahta banka vurdu. Kendisine acıdığının, o günün daha erken saatlerinde ikinci oylama meselesi gündeme geldiğinden beri kuşkularından sıyrılamadığının farkındaydı. Bu küçücük engellerin kendisini yıldırmasına, Frederick’in kendisiyle alay etmesine izin veriyordu. İmparatorun sözleri kulaklarında yankılanarak yüreğindeki şüpheyi körüklüyordu. Tıpkı zayıf bir ateşi canlı tutan minik bir nefes gibi...

Kutsal Kâse’yi bir türlü aklından çıkaramıyordu.

Tanrı’nın ruhu geri mi gelmişti? Peki Tanrı’nın izniyle faaliyete geçen tek kutsal emanetin İsa’nın Kadehi olduğu ne malumdu?

Ansızın deli rahibin yanında taşıdığı kehaneti anımsadı. Peder Rodrigo’nun çantasından aldığı parşömen parçası odasındaydı ve birinin onu orada bulma olasılığı Fieschi’yi ürküttü. Roma’ya döner dönmez parşömeni yakacaktı. O sözcükleri zihninden de yakarak atabilmeyi ne çok isterdi...

Yeni bir tarikat doğacak; o yıkılırsa vay Kilisenin haline! Üst üste savaşlara katılınılacak ve iman sarsılacak.

Léna, Kardinal Castiglione’yi bazilikanın yakınındaki minik bahçelerden birinde dolaşırken buldu. Adamın yanında iki kardinal daha vardı: birden fazla tutsaklıktan sağ çıkmış, uzun boylu bir misyoner olan Colonna ile keskin zekâsı katedraller inşa etmek kadar isyanları bastırmakta da işe yarayan inşaat ustası Capocci. “Ekselansları,” dedi kadın, onu gördüklerinde eğilip selam vererek. “Bir yürüyüş yapmak için çok hoş bir akşamüstü.”

“Öyle,” dedi Castiglione, kadını biraz ihtiyatlı gözlerle süzerek. “Frederick’in kampından buraya kadar Kardinal Monferrato’ya eşlik eden kadınsın, değil mi?”

“Evet Ekselansları. Adım Léna. Ben bir—”

“Bağcı mısın?” dedi Capocci.

Léna başını hafifçe eğdi. “Daha ziyade bir elçiyim.”

“Kimin elçisi?” diye üsteledi Capocci.

“Fark eder mi?” diye sordu Léna, tatlı bir dille.

Colonna onun hazırcevaplığına gevrek gevrek gülerken duydukları Castiglione’yi telaşlandırmış gibiydi.

“Bana bir mesajın mı var?” diye sordu kardinal.

“Hayır,” dedi Léna, kısa bir tereddüdün ardından. “Bugün size bir mesaj getirmedim.” Başını yana eğerek üç adamı şöyle bir süzdü. “Peki sizin taşımamı istediğiniz bir mesajınız var mı?”

“Niye olsun ki?” diye sordu Castiglione.

Léna omuz silkti. “Kısa süre önce Kardinal Fieschi’yi gördüm. Kutsal Roma İmparatoruyla buluşmak için oldukça acele ediyordu.” Adamların tepkilerine dikkat ederek Kilisenin bütün güç yapısını yüzlerinden okudu. En ilginç bulduğu ifade Castiglione’ye aitti. Kontrol eksikliğinin doğurduğu türden bir hiddet, diye aklından geçirdi. Emrinde olduğunu düşündüğün biri seni bilgilendirmeyi ihmal edip kendi başına karar verdiğinde kapıldığın türden. Bu da akla ilginç bir soru getiriyordu: Castiglione niçin Fieschi’nin kendisine rapor vereceğini düşünmüştü?

“Papayı gördünüz mü?” diye sordu Léna, masumane bir üslupla. Sorusu Colonna ve Capocci arasındaki tedirgin bir bakışmayla mükâfatlandırılırken Castiglione daha da telaşlanmışa benziyordu.

Demek işin aslı böyle, diye aklından geçirdi Léna, kendini gülümsemekten alıkoyarak. Artık her şey bir anlam kazandı.

Hâlâ yapacak pek çok iş ve yerine oturtulacak pek çok parça vardı; fakat oynadığı kumarın meyve verdiğini görünce Léna’nın içini bir heyecan kapladı.

“Anlıyorum,” dedi kadın, kardinallerin sıkıntılı sessizliğinin ardından. Bir dizi üstüne çöktü, “özür dilerim Ekselansları.”

“Ayağa kalk,” diye tersledi Castiglione. “İnsan içinde maskaralık yapmayı bırak.”

Ama reddetmedin, diye düşündü Léna, doğrulurken.

“Üzgünüm,” dedi kadın. “Rahibin... Peder Rodrigo’nun seçildiğini duymuştum ama yanılmış olmalıyım.”

“Yanıldın,” diye çabucak karşılık verdi Capocci.

“Herkesi sıradan birinin Papa olduğuna inandırmak akıllıca bir hile,” diye ekledi Léna. “Böylece Kutsal Roma İmparatorunun dikkatini dağıtıp zaman kazanabilir, sonra da kendinizi gerçek Pontif olarak ilan edebilirsiniz. Eğer Frederick rahibi yakalayıp onun karşılığında fidye isterse Kutsal Roma İmparatorunu bir Papa icat etmekle ve sonra da onu Kiliseye satmaya çalışmakla suçlayıp mahcup edebilirsiniz. Bunun sonucunda da Frederick diğer ulusların liderleri önünde itibar kaybeder. Zaten İmparator’u halkın gözünde küçük düşürmek daha kolayken niçin onu aforoz etmekle uğraşasınız ki? Sonuçta aforoz edilmenin Frederick’i yıldırmadığını hepimiz biliyoruz.”

“Sahiden de niye?” diye belirtti Capocci.

“Eh, Ekselansları. Ve Papa Hazretleri.” Léna hepsinin önünde teker teker eğildi. “Sizi daha fazla meşgul etmek istemem. Konuşacak çok şeyiniz varmış gibi gözüküyor. Ben de Senatör Orsini’yi görmeye gidiyordum. Aramızda açıklığa kavuşturmamız gereken bir mesele var. Bir haksız yere hapsedilme meselesi.”

Castiglione’nin ne kadar kolay oltaya düştüğünü görünce gülecek gibi oldu.

“Haksız yere hapsedilmek mi?” diye tekrarladı adam. Ansızın gözlerinde bir kıvılcım çaktı ve biraz daha dik durdu. Yeniden konuştuğu zaman sesinde haksızlığa uğramanın verdiği bir öfke vardı. “Evet, aslına bakarsan senden benim adıma taşımanı istediğim bir mesaj var.”

Léna gülümsedi. “Mesajı bana verin,” dedi, Bağcıların güven verici kutsal yeminini ederek.

“Ben, Goffredo da Castiglione, mesajımda... hayır, gel bu işi layıkıyla yapalım.” Göz attığı diğer iki kardinal hafifçe kafa sallayarak onu cesaretlendirdi. “Ben—” Doğru sözcükleri düşündü, “—Kutsal Roma Kilisesi Papası Dördüncü Celestine, mesajımda Roma Senatörü Matteo Rosso Orsini’ye...”

Léna yeni Papa’nın ilk beyanını dinleyip uygun yerlerde adamın sözcüklerini ona tekrarladı. Evet, diye aklından geçirdi, bu işimi görür.

62.BÖLÜM

OKUN UÇUŞU

Ganşuk ile Alçik, kayaların arkasındaki okçu çiftine net bir atış imkânı bulacak kadar yukarı tırmanamadan önce fark edildiler. Fakat iki Batılının vadideki Moğolları öldürmeye devam etmeden önce onların hakkından gelmelerini gerektirecek kadar da yüksek ve yakın bir konumdaydılar. O bakımdan Kağanı kurtarmak için ellerinden geleni yaptıkları söylenebilirdi. Fakat uzun boylu Batılı korkunç yayını onlara doğru çevirirken Ganşuk bu sefer de kendi hayatının büyük bir tehlikede olduğunu fark etti.

Çalılar ve bir karıştan daha dar ağaç gövdeleri, Batılı’nın uzun okları için engel teşkil etmiyordu. Geniş başlı oklardan biri Ganşuk’un arkasına saklandığı eğri büğrü kökleri tamamen delip geçerek delikanlının omzunu çizdi ve Ganşuk kısa bir süreliğine jilet keskinliğindeki ok başına bakakaldı. Ne kadar güçlü, diye düşündü ürpererek. Sonra da köklerin üstünden atladığı gibi bir kaya yığınının emniyetine doğru koştu. Attığı çılgınca depar boyunca omuzları kasılı kaldı ve kayaların arkasına güvenle sindikten sonra bile gevşeyemedi. Acaba kayalar yeteri kadar koruma sağlar mıydı?

Siyah saçlara ve fırça gibi bir bıyığa sahip, ince-uzun bir adam olan diğer okçunun yayı onlarınkine benziyordu. O da ölümcüldü ve Ganşuk onu bütünüyle yok sayamazdı; fakat asıl hedef uzun boylu adamdı.

Ganşuk yayına başka bir ok sürerken siperinin kenarından yavaşça kafasını uzattı. Alçik’in yayı arkasında tınladı ve ok hedefine doğru uçarken delikanlı o tarafa bir göz atma riskine girdi. Gözüne kayaların arkasında dalgalanan bir pelerininin ucu ilişti. Ayağa kalktı, bir saniyeliğine nefesini tutup bekledi, sonra da okunu saldı. Sadağından yeni bir ok aldı, çentiğini kirişe dayadı, yayını gerdi ve o oku da attı. Dalgalanan kumaş hâlâ oradaydı ve ikinci oku onu yere mıhladı.

Başını aşağı eğen delikanlı iyice çömelerek gidebildiği kadar sola ilerledi, başka bir ok hazırladı ve yeniden doğruldu. Tuttuğu nefesi verirken yere mıhlanmış pelerinini çekiştiren siyah saçlı adamla bir saniyeliğine göz göze geldi, ardından okunu attı.

Ok yayı daha yeni terk ediyordu ki Ganşuk ıskalayacağını anladı. Adam mıhlanmış pelerinine asılarak sola doğru eğiliyordu. Ganşuk başka bir oka uzanıp onu da yayına sürdü. Tam kirişi germeye başlamışken uzun boylu adam ayağa kalktı. Ganşuk kirişi erken -hem de çok erken- bıraktı ve ok bir ördeğin sırtından kopup uçan bir tüy gibi havada takla atarak yayı terk etti. Uzun boylu adam vücudunu boylu boyunca büktü ve Ganşuk bu tuhaf hareketin ne işe yaradığını anladığında hemen kendini yere atıp üzerine gelen oktan sakındı.

Ellerini ve göğsünü yere bastıran, nefesiyle zeminden toz kaldıran Ganşuk biraz yukarısındaki kayaya saplanan oka bakakaldı. Okun başı fazla derine inmemişse de bu bile sapın dümdüz çıkıntı yapması için yeterliydi; sanki kayayı sokarak öldürmeye çalışan kızgın bir eşekarısı gibi titriyordu.

“Tekrar,” diye tısladı Alçik, üstündeki ve solundaki bir noktadan.

“Önce sen,” diye fısıldayarak karşılık veren Ganşuk gözlerini kayayı delen oktan bir türlü alamamaktaydı.

Atlar çevreye dağılıyordu ve Raedwulf kendi sayımına göre altı kişiyi öldürmüştü. Istvan ise Kağan olduğunu düşündükleri adamın atını vurmuştu ve o mor ceketli adamın göğsüne neredeyse bir ok sokmuştu. Neredeyse.

Raedwulf ilk birkaç saniye içerisinde Kağanı öldüremezse muhtemelen başka bir fırsat yakalayamayacağının farkındaydı. Bulundukları konum ayının ininden epeyce uzak olduğundan hareketli ve oklardan sakınmak için elinden geleni yapan bir hedefi vurmak çok zordu. Av ekibi panik halinde dört bir yana dağılır dağılmaz Raedwulf Kağanı öldürmeye çalışmaktan vazgeçmişti. Şimdiki hedefi yavaş hareket eden kişilerdi. Ve de atlar. Moğolların yürümeleri yahut koşmaları gerekirse atış menzilinde daha uzun süre kalırlardı. Raedwulf’un da onları öldürmek için daha çok zamanı olurdu.

Ayının inine tırmanan okçu çifti buna bir istisnaydı. Raedwulf adamlardan birinin beyaz saçlı olduğunu görür görmez en ufak bir şüphe duymaksızın onun Alçik olduğunu anlamıştı. İkilinin ne yapacağını biliyordu ve Istvan’a gözünü üzerlerinde tutmasını söylemişti. Bırak yaklaştıklarını zannetsinler, demişti. Zamanı gelince işlerini bitiririz.

Lâkin iki Moğol aşağıdan yaklaşmak yerine daha da yukarı çıkarak biraz sorun teşkil etmişti. Yine de bu çözümsüz bir mesele değildi. Raedwulf un onları haklamak için bir süre insanları ve atları vurmaya ara vermesi gerekecekti.

Son hedefini, yani güzel bir siyah ata binen, uzun sakallı ve uzun boylu bir adamı gözleriyle takip etti, sonra da hafif bir vicdan azabı duyarak atın sağrısına bir ok attı. Bacağı ok tarafından oraya mıhlanan adam bineğiyle beraber yere düşünce de sırıttı.

Istvan bir küfür etti ve Raedwulf başını çevirip o tarafa bir göz attı. Macar bir şeye takılmış gibi gözüken pelerinini çekiştiriyordu. Istvan ansızın durdu ve başını kaldırıp yukarı baktı. Başka bir ok ıslık çalarak düşerken Raedwulf kendini kayalara attı. Ok pazusunu sıyırıp geçince Istvan’dan bir homurtu yükseldi.

Raedwulf farkında bile olmadan yayına bir ok sürüp döndü. Uzun-yayının kirişine asıldı, nişan aldı ve hedeflediği Moğol bocalayıp okunu düşürünce bir iç geçirerek okunu saldı.

Moğol onu etkileyen bir süratle kendini yere atarak gözden kayboldu.

Yayına bir ok daha süren Raedwulf sağa çekildi ve Istvan’ın pelerinini yere mıhlayan oka tekme attı. Oku kırdıktan sonra da sol ayağını öne atıp geniş bir duruş takındı. Artık kayanın arkasında değildi ama tepe yamacını açıkça görebiliyordu. İki Moğol’dan herhangi biri hareket ederse onu vuracaktı.

O kişinin Alçik olmasını umuyordu.

Moğollar birlikte ayağa kalktılar ve Raedwulf hedefler arasında kararsız kalarak bir saniyeliğine tereddüt etti. Ağzından bir küfür kaçırdı ve bir türlü peşlerinden ayrılmayan gri saçlı puşta nişan alıp okunu bıraktı. Sonra da kayanın savunmasına geri çekilmeye çalıştı.

Oraya ulaşmasına ulaştı; fakat son anda sağ kalçasına bir şey çarptı ve Raedwulf vücudunun o yanını saran alevden kuşak sebebiyle dişlerini sıkarak kayaya dayandı.

Kalçasına bir Moğol oku saplanmıştı ve kıpırdadığında o da kıpırdıyordu. Ok kalça kemiğini delmişti ve çıkarması zor olacaktı.

“Istvan,” dedi hırıltıyla, Macar’ı bulmak için etrafına bakınarak. Diğer adam yerinde yoktu ve Raedwulf kıymetli saniyelerinden birkaçını onun nereye kaybolduğunu düşünmeye harcadı. Acaba kaçmış mıydı? Yoksa o da vurulmuş ve tepeden aşağı mı yuvarlanmıştı?

Fark etmez, dedi kendi kendine, dikkatini yeniden kalçasındaki oka çevirerek. Onu çıkarması lazımdı, yoksa atış yapmasına mani olacaktı. Sapı kavramasıyla birlikte vücuduna yeni bir acı dalgası yayıldı. Kırın şunu, diye buyurdu ellerine. Çekip çıkaracak vakit yok.

Raedwulf elinin sert bir kesme hareketiyle okun sapını kırdı ve bunun neticesinde hissettiği acı gözlerini yaşarttı. Nefes nefese başını arkasındaki kayaya dayadı ve gözlerini karartmakla tehdit eden renk cümbüşüne direndi. Acı yavaşça azaldı. Artık ızdırap çekmeksizin kalçasını oynatabiliyordu.

Yere, kayaların hemen yanına düşürdüğü yayına doğru uzandı. Eğilmek zordu ama parmaklarını yayın ucuna takmayı ve onu kendine doğru çekmeyi başardı. Tam belini doğrulturken gevşek taşlara basan bir çizmenin çıtırtısını duydu.

Alçik yukarından, on adımdan daha kısa bir mesafeden ona bakıyordu. Adam yayını germişti ve okunun ucu Raedwulf’un kalbine çevriliydi.

Gri saçlı Moğol okunu salarken uzun boylu İngiliz irkilmedi. Ok hiç sapmadan dümdüz uçup hedefini vurdu. Demek böyle bir hismiş... Sonra da tüm duyular ve anlamlar kayboldu.

63.BÖLÜM

GUAN DO

Çatışma, kamp girişinin önündeki alanı terk etmişti. Rutger yavaş adımlarla Han’ın çadırının uzak zirvelerine doğru yola çıktı. Kalbi hızla atmak ile kıpırtısız durmak arasında gidip geliyor, ellerini titremekten alıkoyamıyordu. Ayrıca sol elinin işaret parmağı kıvrılmayı reddediyordu. Rutger ölü bir Moğol’un gömleğinden uzun bir kumaş parçası yırttı. Zırhlı eldivenini kendi başına çıkarması imkânsızdı ve muhtemelen eldivenin kesilmesi gerekecekti. O zamana kadar acının dayanılmaz hale gelmemesi için tek yapabileceği parmağı mümkün olduğunca sabitlemekti. Rutger elini seğirten anlık sızılara karşı dişlerini sıkarak kumaş parçasını oraya doladı.

Sağındaki dumanların arasından bir çift savaş atı fırlayıp alanı hızla kat etti. Biniciler Rutger’ı fark ettiklerinde rotalarını değiştirerek ona yöneldiler. Sırayla Tapınak ve Hospitalye tarikatlarının beyazını ve siyahını giyen adamlar atlarını durdururlarken Rutger iki büyük ustayı tanıdı. “Düşman bozguna uğratıldı,” diye seslendi Emmeran, selamlama niyetine. Cildine bulaşmış onca toprak ve kan bile al yanaklı yüzündeki hoşnut ifadeyi gizleyemiyordu. Adam atını Rutger’a yaklaştırıp yana doğru eğildi.

Rutger uzatılan eli sağ eliyle sıktı ve Emmeran adamın sol eline dolanmış pis kumaş parçasını görünce şefkatli bir edayla kafa sallayacak kadar zarif davrandı. Leuthere’in cüppesinin sol yanında uzun bir kan izi vardı ve Rutger beyaz kumaştaki minik yırtığa bakarak granit suratlı Tapınak Şövalyesinin kaburgalarına bir ok yediği sonucuna vardı.

“Panik halindeler,” dedi Leuthere. “Artık ayaktakımından başka bir şey değiller. Aralarında hiçbir düzen yok. Bir de atlarından düşürüldüklerinde...” Zırhlı bir şövalye ile yaya bir Moğol arasındaki dövüşün bahsi bile lüzumsuzmuşçasına omuz silkip geçti.

“Peki ya hanları Ongun’dan ne haber?” diye sordu Rutger. “Öldü mü?” Sargılı elini az önce gitmekte olduğu istikamete doğru salladı.

Emmeran’ın yüzündeki şevkin bir kısmı kayboldu. “Moralini tamamen yitirmemiş düşmanlar efendilerini korumak üzere geri çekildiler; fakat taarruzumuza uzun süre karşı koyamayacaklar,” dedi.

“İyi de onu gören biri var mı?” diye üsteledi Rutger. “Ongun’un çadırında olduğunu doğrulayan biri çıktı mı? Han çatışmanın kendi aleyhinde geliştiğini anlarsa kaçacaktır. Tüm kumandanlarının yerlerini belirledik mi? Onlardan biri halen yaşıyorsa Han’a kaçması için zaman kazandırıyor olabilir.”

Emmeran ile Leuthere aralarında çabucak bakıştılar. Rutger buzdan bir elin kalbini sıktığını hissetti. “Kim?” diye bilmek istedi.

Leuthere başını öfkeyle iki yana sallayıp atını döndürdü. Tapınak Şövalyesi oradan dörtnala ayrılarak Rutger’ın sorusunu yanıtlaması için Emmeran’ı yalnız bıraktı.

“Dernek evinize giden birliğin komutanı,” diye açıkladı Emmeran. “Köprünün orada cesedine rastlamadık. Karşıya geçtiğini tahmin ediyoruz.”

“Nerede o?” diye bağırdı Rutger, Hospitalye Şövalyesinin cevabı bilmediğini anlamasına rağmen. Duyduklarına inanamıyordu. Han kaçıp Mohi’deki asıl Moğol birliğine ulaşmayı başarırsa Hünern’de komuta ettiğinden kat be kat büyük bir orduyla geri gelirdi. Hünern halkı buradan kaçabilirdi; fakat böyle bir şey Ongunu daha da kızdırırdı. Rutger kana susamışlığı geçene kadar Han’ın önüne çıkan her şeyi yakıp yıkacağının farkındaydı.

Hünern’i Moğolların elinden kurtarmak imkânsız bir görev olmasına rağmen bunu neredeyse başarmışlardı; lâkin Ongunu öldüremezlerse bunca çaba uyuyan bir ayıyı uyandırmaktan öteye geçmezdi.

Bugünkü muharebeden galip ayrılabilirlerdi; fakat yaptıkları yüzünden Hıristiyanlık Âlemi daha büyük bir tehlikeyle karşı karşıya kalırdı.

“Adamlarım kampı hallaç pamuğu gibi atıyorlar,” dedi Emmeran. “Ana kapı hariç buradan çıkış yok. Moğollardan bazıları kaçmayı becerse bile onları yakalamak için önümüzde haftalar var.” Hospitalye Şövalyesi dudaklarında haşin bir tebessümle başını iki yana salladı. “Ama Han kaçamayacak.”

Rutger’ın göğsü sıkıştı, boğazı düğümlendi. “Keşke güvenini paylaşabilseydim Efendi Emmeran,” dedi hırıltılı bir sesle. “Ama kazandığımızı sandığımız pek çok muharebenin—” Göğsünün üst kısmına adeta buzdan bir kazık saplanınca levazım subayı sendeledi. Nefes almaya çalıştı ama ciğerleri ona itaat etmedi.

“Efendi Rutger...” diye başladı Emmeran.

Rutger gözünü sol koluna dikti. Vücudu buz kesmesine rağmen kolu öyle bir ısıyla yanıyordu ki her an alevlere boğulacakmış gibiydi. Bacaklarının titremesiyle birlikte dizlerinin üstüne düştü. Görüş alanından beyaz çizgiler geçti. Başını kaldırıp Hospitalye Şövalyesi’ne bakarak adamın suratında gezinen gölgelerden bir anlam çıkarmaya çalıştı.

Emmeran ile atının arkasında beyaz bir ışık parladı. Göz kenarlarında yaşlar beliren Rutger gözlerini kırpıştırdı. “Hayır,” dedi boğazındaki son nefesle. Olamaz. Beni alma, diye yalvardı. Daha hazır değilim.

Işık bir anda patlayarak aşağı değil de yukarı doğru düşen bir kar fırtınası halini aldı. Beyaz renkli yumuşacık kar taneleri Cennete yükselmeye başladı. Rutger ışığın ortasında birbirine dolanmış dallar gördü ve...

Tyrshammar’ın levazım subayının yorgun kalbi nihayet durdu.

Ongun kılıcını Zug’a fırlatarak düellodaki anlık molayı sonlandırdı. Bir nara atan Kim ileri atıldı; fakat Han kaçarak yastıklarla ve kürklerle dolu dev platforma doğru koştu.

Vücudunu kıvıran Zug iyi fırlatılmış yalımdan sakınsa da silahın ucu sağ kulağını yırtıp geçti. Hemen kan akmaya başlarken -son derece öfkeli ve ısrarcı bir eşekarısı tarafından sokuluyormuşçasına- kafatasına minicik iğneler batar gibi oldu.

Ongun yatağına ulaştığında yastıkları tutup tutup fırlatmaya koyuldu. Çiçek Şövalyesi mızrağıyla bunlardan ilkini ustaca savuşturdu, İkincisinin göğsüne çarpıp sekmesine izin verdi ve başını eğerek üçüncüsünden sakındı. Bütün bunlar olurken Han’a yaklaşmayı sürdürdü ve üçüncü yastığın ardından mızrağını Ongun’un bacaklarına doğru sapladı. Kürk ve yastık katmanlarını eşelemekle meşgul olan Han nihayet aradığını buldu. Bacaklarını geri çekip Kim’in hamlesinin menzilinden çıkarken vücudunu döndürdü ve gösterişli katmanların altında saklı tuttuğu uzun sırığı doğrulttu.

Elindeki guan do Zug’un naginata’sına benzese de yalımı daha kısa ve kalındı. Ayrıca yalımın arka ağzında bir kertik ile kazık vardı. Ongun teberi yanlamasına savurdu ve bu silaha karşı dövüş tecrübesi bulunan Kim adamın ilk saldırısını kendi silahıyla karşıladı, sonra da mızrağının ucunu Han’ın sırığının üstünden uzattı. Ongun sırığı hızla çevirerek Kim’in mızrağının etrafında döndürdü ve hasmının silahını yana itti. Guan do’nun yalımını savurmasıyla birlikte Kim geriye yaslanarak kıvrık yalımın suratının yanından geçip gitmesini sağladı.

Ongun guan do’yla havada küçük daireler çizerek baskıyı sürdürdü ve hızla üstüne gelen yalımı kâh engelleyip kâh savuşturan Kim gerilemek zorunda kaldı. Çiçek Şövalyesinin geri çekilmeye itirazı yoktu, çünkü o sırada Zug sağdan yaklaşıp kendi silahını Han’a doğru savurdu. Han hemen tekniğini değiştirdi ve guan do’nun yalımı adeta hiç duraklamaksızın Zug ile Kim’in silahları arasında gidip gelen bir kuş oldu. Zug sabırlı davranmaya razıydı; rakibinin böyle olağanüstü bir çevikliği uzun süre devam ettiremeyeceğini bilerek Han’ın üstündeki baskısını azaltmadı. Ongun eninde sonunda yorulacaktı.

Han’ın yalımı naginata’dan sekti ve hafif hafif yaklaşmaya başlamış Kim’e doğru aşağıdan savruldu. Çiçek Şövalyesi havaya sıçrayarak guan do’nun yalımından kaçındı ve sıçramasının tepe noktasında mızrağını tek eliyle ileriye sapladı. Silahın ucu Ongun’un omzunu deldi.

Han hırıldadı ve Kim onun karşı saldırısını durdurmak için mızrağının sırığını tam zamanında kaldırdı. Darbe Kim’in dengesini bozdu ve Han’ın vuruşu onu sendeletti. Kim çabucak gerileyerek öfkeli Han’la arasını açmaya çalıştı. Yine de Zug naginata’sını çepeçevre savurarak ileri atlamasaydı başı derde girecekti.

Han silahını savurarak Zug’un yalımını karşıladı, sonra da Japon’un ellerini hedefleyip guan do’nun yalımını Zug’un sırığı boyunca yukarıdan aşağıya kaydırdı. Zug kollarının yerini değiştirerek naginata’yı döndürdü ve böylece guan do’yu açılmaya zorladı, sonra da başka bir vuruşla karşılık verdi. Ongun sol elini hızla kaldırarak naginata’nın sapını metal yalımın iç kısmıyla yakaladı ve benzer bir kesme hamlesiyle tepki gösterdi. Bunu da karşılayan Zug arayı kapatırken silahını bedenine doğru çekti, sonra da kısalmış ucu yukarıya savurarak Ongun’un başına yandan vurdu.

Kafası yana savrulan Ongun tökezledi. Zug geri çekilerek kendine biraz boşluk yarattı ve naginata’nın yalımını aşağıdan yukarıya acımasızca savurdu. Ongun darbeyi karşılamaya çalıştıysa da naginata’nın yönünü sadece sol kolunun üst kısmını sıyıracak kadar değiştirebildi. Zug yalımın eti kestiğini hissetti ve Han yalpalayarak geri geri uzaklaşırken adamın manşetinin kana bulandığını gördü.

“Köpeklerin kan kokusu alıyor,” diye hırıldadı. Kim de vahşi bir köpek sürüsünü çağırırcasına uludu.

Uluması başka sesler tarafından sürdürüldü. Üç adam da aynı anda durakladı.

Çadırın girişindeki Gül Şövalyesi artık yalnız değildi. Yanında diğer şövalye -kafesleri açmaya yardım eden delikanlı- ve tanıdık gözüken dev bir adam vardı. Adamın uluması diğerlerininkinden daha uzun sürdü; ucuna top şeklinde ağır bir taş tutturulmuş, uzun bir sopa taşıyordu.

Uluması sona ererken Madhukar sırıttı. “Biraz da bana ayırın,” deyip sopasını kaldırdı.

Zug’u Han’ın ani saldırısından kurtaran tek şey Kim’in bağrışı oldu. Ongun hırıldayarak şevke geldi ve guan doy’la ileri atıldı. Yalım, irkilen Zug’un sağ omzunun önünde bir kesik açtı.

İki santim daha yukarıya denk gelseydi keseceği şey Japon’un gırtlağı olurdu.

Han bu avantajdan yararlanmaya çalıştı; fakat Kim ansızın dostunun yanında belirip Han’ın suratına doğru yüksekten gelen bir saplama hamlesi yaptı. Ongun geri çekilirken Çiçek Şövalyesinin mızrağına vurup yana itti. Zug işte o zaman bir açık yakaladı.

Naginata’yı alçaktan çepeçevre savurup Han’ın gardının altından yukarı doğru itti. Yalım Ongun’un bacaklarının arasından geçti ve Han geri geri sekerek silahtan kaçarken Zug bu sefer de bileklerini döndürüp yukarıya kaldırdı. Yalımın kumaşı ve eti keserken yavaşladığını hissetti.

Baskıyı sürdüren Kim’in mızrağının ucu hem aşağıdan hem de yukarıdan Han’a doğru gidip geliyordu. Ongun ondan gelen saldırıları daha kolay karşılasa da duruşunda bir dengesizlik vardı. Yüzü ter içinde kalmıştı.

Yaralandığının farkındaydı.

Zug, adamın menzilin hemen dışında kalarak, fakat fırsatını yakalarsa ileri atılacak kadar da düşmanına yakın durarak sinsice sola geçti. Kim hamle sağanağını sürdürerek Han’ı kendini korumaya, hareketsiz kalmamaya, ağırlığını yaralı bacağına vermeye zorladı.

Ongun’un bacağının iç kısmı kanla kaplıydı ve kilimlerin üstünde sendeledikçe arkasında kanlı bir iz bırakmaktaydı.

Han guan do’sunun ağır bir vuruşuyla Kim’in mızrağını yana itti, sonra da yüz hatlarını çarpıtan bir hırıltıyla teberini dosdoğru Kim’in suratına uzatarak saldırıya geçti.

Guan do’nun ucu sivri değildi ve vuruş ancak Kim hamleyi karşılamaz yahut gerilemezse, onun yerine yana çekilir ve silahı yandan savurması için rakibine fırsat tanırsa zarar verirdi. Kim başını yana kaçırarak öne eğildi ve guan do’dan kıl payı kurtuldu. Ardından sol kolunu Han’ın teberinin sapına dolayıp silahı omzuyla kıstırdı.

Yaptığı tehlikeli bir hareketti, zira guan do’nun yalımı başının hemen arkasında duruyordu. Yalımın kesici ağzını Kim’in kafatasına saplamak için Han’ın tek yapması gereken silahını döndürmekti.

Fakat öyle bir şey yapmaya fırsat bulamadı.

Kim guan do’yu kıstırır kıstırmaz Zug ileri atılıp naginata’sını güçlü bir savuruşla çepeçevre döndürdü. Yalım Han’ın sağ kolunu kesip geçti, sonra yoluna devam ederek adamın göğsüne saplandı ve kaburgalara dayanıp kaldı. Zug sert bir asılışla silahı çekip çıkardı ve bir acı nidası atan Han’ın ağzından kan boşaldı. Zug naginata’yı bu sefer de başının etrafında döndürdü ve tersine bir vuruşla Ongun’un kafasını gövdesinden ayırdı.

“Bitti,” dedi Zug usulca.

Han’ın vücudu çadırın kilim kaplı zemininde seğirerek yatıyordu. Başı birkaç adım ileri yuvarlanmıştı ve ağzı açık olarak üstünde durduğu kilime bakıyordu.

Kim adamın guan do’sunu eline alıp o âna kadar kullandığı muhafız mızrağıyla kıyasladı. Bu Çin teberlerinden birini görmeyeli uzun zaman geçmişti. Kesici ve yarıcı bir silah olan guan do mızrağa hiç benzemezdi.

Onu ellerinde tutmak iyi geldi.

“Herhalde buradan elimizi kolumuzu sallaya sallaya çıkıp gitmemize izin vermezler,” dedi.

Zug ona ufak bir tebessüm etti. Bu uzun zamandan beri Kim’in ondan gördüğü ilk keyif belirtisiydi. “Hayır,” dedi Zug. “Sanırım bize birazcık kızacakları muhakkak.”

“Onlarla dışarıda mı karşılaşalım?” diye sordu Kim. “Açık bir gökyüzünün altında mı ölmeyi yeğlersin?”

“Evet,” cevabını verdi Zug, sonra da belini kırıp bir elini çadırın girişine doğru uzattı. “Önden buyur dostum.”

“Seninle omuz omuza dövüşmek bir şerefti Zugaikotsu No Yama.”

Zug bir an için başka bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra kelimeleri yuttu. “O şeref bana ait Kim Alcheon,” dedi.

Kim üzerlerine saldıran ilk Moğol’a fırlatabileceğini düşünerek mızrağı da yanına aldı. İki silahla birden Madhukar ile Gül Şövalyelerinin onları bekledikleri çadır girişine kadar telaşsızca yürüdü.

“Eğlenceyi kaçırdım,” deyip iç geçirdi Madhukar.

“Merak etme, eğlence daha bitmedi,” diyen Kim gülerek dev adamın koluna hafif bir şaplak attı. “Gel. Gidip hanlarının başına ne geldiğini Moğollara söyleyelim. Sopanı kullanman için önüne pek çok fırsat çıkacağından eminim.”

Kim hür bir adam olarak ölecekti. Diğerleri de öyle. Bu münasip bir sondu.

Çiçek Şövalyesi çadırın ağır kanatlarını açıp dışarı çıktı ve Han’ın çadırının önündeki alanı gözden geçirdi. Hava duman doluydu. Onu ilk karşılayan kan ve ölüm kokusu oldu. Beklediğinden daha az faaliyet mevcuttu ama yine de yenilmez denebilecek kadar çok sayıda Moğol çadırı çevreliyordu.

“Hey, Moğol İmparatorluğu savaşçıları,” diye seslendi Kim, hepsinin dikkatini çektiğinden emin olarak. “İşte ben.”

“İşte biz” Zug çadırdan çıkıp onun yanında durdu, sonra diğerleri de onlara katıldı. Zug, Ongun’un kesik başını kaldırıp gösterdi. “Ve işte hanınız.” Kelleyi yere atıp Moğol kalabalığına doğru tekmeledi. “Köpekleri onu alt etti.”

Bir öfke dalgasıyla çalkalanan Moğollar mızraklarını, kılıçlarını ve sopalarını ikiliye doğrulttu. Kim karşılarındaki ölümcül silahları saymaya çalışmadı bile; sadece bakıp güldü. Güldüğü şey Zug’un aşağılayıcı hareketinin Moğollarda yarattığı etki değil, Moğol kalabalığının arkasından hızla yaklaşan şeydi.

Batı’nın şövalyeleri geliyordu.

64.BÖLÜM

CONGREGABO TE [44]

Ocyrhoe onları bulduğunda hava neredeyse kararmıştı.

Anlaşılan, Ferenc ile Peder Rodrigo bir şeyler atıştırmak için yol kenarında durmuşlardı. Peder Rodrigo’nun çantası açıktı ve kadeh -ikindi güneşinde olağandışı bir parlaklıkla- sanki daha yeni ortaya çıkmış gibi çantanın üstünde duruyordu. Ferenc’in başında dikilen Peder Rodrigo yüksek sesle Macarca konuşarak bir şeyler anlatıyordu. Onun şevki karşısında felç olmuşa benzeyen Ferenc’in vücut dili ya şok geçirdiği ya da yas tuttuğu izlenimini veriyordu.

Ocyrhoe, İmparatorun kendisine temin ettiği attan indi. Frederick her ne kadar kardinale aksini iddia etmiş olsa da ahırı yolculuğa hazır atlar bakımından oldukça bereketli çıkmıştı. Onu ilk Ferenc gördü. Delikanlı ayağa kalkıp onu karşılamaya davranmadı; sadece kendini zorlayarak zayıf bir tebessüm edebildi.

“Ekselansları,” diye seslendi genç kız, Peder Rodrigo’ya. Kullandığı saygı unvanı Rodrigo’nun zihnini bulandıran sisi delmeyi başardı. Adam ağzını hızla kapatıp hareketsiz kaldı ve Ocyrhoe’yu nereden tanıdığı çıkaramazmışçasına gözlerini kırpıştırdı. Ocyrhoe parmaklarının ne kadar titrediğini gizlemek için elini yumruk yapıp kalbinin üstüne koydu. “Sizi bir dost olarak selamlıyorum. Beni hâlâ öyle görüyor musunuz?”

Peder Rodrigo kızın telaffuz ettiği sözcüklerin tadına bakarcasına ağzını oynattı. Ocyrhoe’nun aklına Somercotesli Robert’la yaptıkları görüşme geldi. Ferenc’i karşısında bulana dek Rodrigo’nun ne kadar da afallamış bir hali vardı. O zaman bile Ferenc dışındakilerle pek fazla muhatap olmamıştı.

Delikanlı bir şeyler söyledi ve Ocyrhoe adının geçtiğini duydu. Peder Rodrigo koku yakalamış bir köpek gibi başını ona doğru çevirdi ve Ferenc’in sözlerini dinlerken ağır ağır gözlerini kırpıştırdı. “Evet,” dedi Rodrigo, “seni hatırlıyorum.” Ağzı bir tebessümle sıkılaşırken yüzündeki gevşeklik kayboldu ve daha dik durdu. “Haçlı seferimize katılmaya mı geldin?”

Ocyrhoe çantanın üstünde duran kadehe bir göz attı. Sanki az öncesine kadar ışığıyla onu aydınlatan güneş bir bulutun arkasında katmışçasına parıltısının bir kısmını yitirmişti. Kadeh tıpkı Frederick’in belirttiği gibi altın değil gümüştü. Genç kız, kadehin neden olduğu endişe nedeniyle ürperdi. “Ne... ne haçlı seferi?” diye sordu kız, bu soruyu tedirginliğini örtmekte kullanarak. Bir diğer amacı da Rodrigo’ya onu hatırlaması için daha çok zaman vermekti, çünkü hatırlayabildiğinden hâlâ emin değildi.

Ocyrhoe rahibi ilk kez Porta Tiburtina’nın yakınındaki pazaryerinde görmüştü ve Rodrigo onu tanıyormuşçasına bakmıştı. Bakışları çılgınca ve hummalı olmasına, başka hiçbir şeyin farkında değilmiş gibi gözükmesine rağmen Ocyrhoe’yu her nasılsa tanımıştı. Artık gözleri o hummadan yoksundu ama genç kıza başka biriymiş gibi bakıyordu. O günden beri ne kadar az şey değişti, diye aklından geçirdi Ocyrhoe, ve de ne kadar çok.

“Sedirler,” dedi rahip, sözcüğü ağzında geveleyerek. “Sedirleri kurtarmalıyım.”

Ocyrhoe etrafına bakındığında adamın bahsettiği türden ağaçlara rastlamadı. “Peder Rodrigo,” dedi usulca. “Şu haçlı seferi—”

“Ne?” diye sert ve alaycı bir kahkahayla karşılık verdi Rodrigo. Ocyrhoe daha önce ondan böyle bir ses çıktığını hiç duymamıştı. “Ben Summuş Pontifex Ecclesiae Universalis’im. Tanrı’ya hizmet etmekle görevliyim ve O bana planını açıkladı. Bana. Fieschi’ye veya diğerlerine değil. Onun mesajını Mohi’den buraya kadar ben taşıdım. Onca eziyeti ben çektim. O mesajı daha da ileriye taşıyacak kadar güçlü olan tek kişi benim ve aynen öyle yapmaya niyetliyim.”

“Niye?” diye sordu Ocyrhoe, hüzünlü bir sesle. Ferenc’e yaklaşıp elini delikanlının omzuna koydu. Vücudundan bir ürperti geçen Ferenc o elin altında kıpırdandı. “Ferenc ile benden şu haçlı seferine katılmamızı istiyorsunuz. İyi de bizi nereye götürüyorsunuz? Orada ne yapmamız gerekiyor?”

“Tanrı’ya hizmet etmeniz gerekiyor. Kâfirleri defedeceğiz.”

“Nasıl?”

Rodrigo kadehi işaret etti. Dikkatini oraya yöneltmesiyle birlikte kadeh belirgin bir parlaklık kazandı. “Kutsal Kâse bize bir yol gösterecek,” dedi boğuk bir sesle. Konuşurken eli titriyordu.

Ocyrhoe’nun aklına Peder Rodrigo’nun Castel Sant’Angelo’da kaldığı odadayken Léna’nın ettiği sözler geldi. İhtiyaç duyduğun şeylerin sana beklenmedik zamanlarda ve şekillerde sunulduğunu keşfedeceksin. Peder Rodrigo da aynı inancı taşıyordu. Fakat genç kız İmparatorun inançla ve Kutsal Kâse’yle ilgili söylediklerini de unutmamıştı. Bir anda Frederick’in kendisini niye Peder Rodrigo’nun peşinden koşması için ikna ettiğini anladı. Ocyrhoe’nun başka bir şeye duyduğu inanç Kutsal Kâse’ye direnecek kadar güçlü olabilirdi.

Mesela kız kardeşlerine duyduğu inanç.

Genç kız, Ferenc’in yanından geçip Peder Rodrigo’nun çantasının yanında diz çöktü. “Öyle mi?” diye sordu, gözünü adama dikerek. Elini uzatıp kadehe dokundu.

“Dokunma ona!” diye çığlığı bastı Rodrigo. Genç kızı iterek kadehten uzaklaştırmak niyetiyle ona doğru atılınca Ocyrhoe irkildi ve çantanın üstüne devrildi. Kadeh yere düşüp yuvarlandı.

Yüzü gölgelerle kararan Peder Rodrigo onun tepesine dikildi. “Bana ait olanı almayacaksın! Almayacaksın!”

Adamın geçirdiği değişimden ürken Ocyrhoe kendini korumasına ellerini kaldırdı. Kadeh yuvarlanarak uzaklaşırken onun gümüşten yapılma sıradan bir bardaktan fazlası olmadığını, yemek yerlerken Frederick’in içinden şarap içtiği kadehe birebir benzediğini gördü.Attığı bir tekmeyle kadeh tozlu toprakta seke seke uzaklaştı.

“Ben Tanrı’ya aidim. Yalnızca Şeytan’ın bir vekili Tanrı’ya ait olan bir şeyi almaya çalışır!” diye bağırdı Peder Rodrigo, kadehe doğru atılırken.

Ferenc nihayet kendini sarsıp içine düştüğü uyuşukluktan çıktı ve Peder Rodrigo’ya yapışarak adamı kadehe erişmekten alıkoydu. “Peder Rodrigo,” diye yakardı, rahibin dikkatini çekmeye çalışarak.

Hızla arkasına dönen Peder Rodrigo delikanlının suratına bir tokat attı. “Tanrı’nın yoluna çıkma kâfir!” diye haykırdı. “Vade post me Satana!”

65.BÖLÜM

KAĞAN’IN KAÇIŞI

Şamanın eyeri Ögeday için fazla dardı. Hayvan kısacık bacaklarının elverdiği kadar hızlı koşarken Kağan da onun üstünde sarsakça oturuyor, eyerden her an düşecek gibi görünüyordu. Üstelik midilli cılızdı ve Ögeday’ın dişlerini yüksek sesle takırdatan, sallantılı bir koşma tarzı vardı.

Cucay’ın güçlü aygırı arayı şimdiden açıyordu ve Kağan’ın içinden başdanışmanına bağırmak geliyordu. Beni ne cüretle bırakıp gidersin? Fakat kendi mide bulandırıcı korkusu gereken cevabı veriyordu: Cucay da hayatta kalmak istiyordu.

Ögeday kaçıyordu. Kısa kıllı bir midillinin üstünde hoplayıp zıplarken ve daha hızlı koşması için ona avazı çıktığı kadar bağırırken aksini iddia edemezdi. Adamlarının üzerinde nasıl bir izlenim bıraktığının önemi yoktu. Hiçbiri parmağıyla onu göstererek gülmüyordu. Hepsi de ya ölmüştü ya da kendini apar topar güvenli bir yere atma derdindeydi.

Uzun bir ok Cucay’ın atına yandan saplanıp onu yüzüstü yere yıktı. At düşerken Cucay eyerinde kaldı ve Ögeday adamın yanından geçerken sebebini anladı. Uzun ok Cucay’ın bacağından girmiş ve adamı atına mıhlamıştı.

Ögeday başdanışmanını son gördüğünde Cucay diğer bacağını atın altından çıkarmaya uğraşıyordu. Karmakarışık olmuş sakalına da kan bulaşmıştı ve Çince bir şeyler bağırıyordu. Ögeday onun bu dili konuştuğunu uzun zamandan beri ilk kez duyuyordu.

Kağan durmayıp kaçmaya devam etti. Kendi kendine Cucay’ın da aynı şeyi yapması için ısrar edeceğini söyledi.

Önemli olan tek şey imparatorluktu.

Kısa bacaklı midilli ağaçların arasından çıkarken Ögeday içini hem sevinçle hem de dehşetle dolduran iki şey gördü. Tam önünde Torguudlarından oluşan bir grup vardı. Adamlar dörtnala üstüne geliyorlardı ve Ögeday onlara işaret vermek amacıyla kolunu kaldırdı. Yanıma gelin! diye geçirdi içinden. Kağan’ınızın yardıma ihtiyacı var. Sonra bir parıltı dikkatini soluna çekti ve Ögeday metal zırhlardan yansıyan günışığı karşısında gözlerini kıstı.

At binen zırhlı adamlar.

Sadece dört kişiydiler; fakat öyle amansızca geliyorlardı, savaş atları öyle bir güç ve azimle koşuyordu ki Ögeday’ın sevinci bir panik dalgasının altında kayboldu. Adamların zırhları ışıldıyordu, yüzleri parıltılı çelik maskelerle kaplıydı ve göğüslerindeki amblem alevden bir güle benziyordu.

Dörtlü birbirinden ayrıldı. Sağdaki ikisi yaklaşan Torguudlara yönelirken diğerleri atlarını gümbür gümbür ona doğru sürüyordu. Ögeday midillinin dizginlerini acımasızca şaklatarak onu daha hızlı koşmaya zorladı, fakat altındaki hayvanın zaten kendini sonuna kadar zorladığını hissedebiliyordu.

Tam o esnada, arkasındaki ağaçların arasından av ekibinin geriye kalan üyeleri fırladı ve Kağan’ın hantal midillisiyle aralarını kısa sürede kapatıp iki zırhlı süvariden hemen önce ona ulaştılar. Metal metale çarptı, bir at haykırdı ve adamlarından ikisi yere düştü. Zırhlı süvariler küçük av ekibinin arasından hızla geçip başka bir hücum için bineklerini döndürdüler. Bir Darkhat iki saldırgandan birine ok attı ama ok hiçbir zarar vermeden adamın miğferine çarpıp sekti.

Zırhlı süvarilerden biri Kağan’a doğru saldırıya geçti ve elini telaşla kılıcına atan Ögeday’ın parmakları kabzadan kaydı. Savaş atının toynakları yeri döverken Kağan’ın tek duyabildiği hayvanın ağır soluklarıydı. Nihayet elini kabzaya dolamayı becerdi, kılıcı yarı yarıya çekti ve onu zamanında çıkartamayacağını anladı.

Ögeday ölümünü görmeye karar verip başını kaldırdı ve ansızın başka bir atlının kendisi ile saldırganın arasına dalmasıyla sarsıldı. Zırhlı adamın atı yönünü değiştirirken neredeyse binicisini sırtından atacaktı. Kağan’ını ölmekten kurtaran Namkay, zırhlı adama Ruh Sancağı’nın uzun sırığıyla vurdu.

Namkay sancağı bir kez daha savurdu ve zırhlı adam bir anlığına tereddüt etti. Adamın niçin bocaladığına dair Ögeday’ın en ufak bir fikri yoktu. Acaba sancağın gücünü mü hissetmişti? Sancağın içinde yaşayan sonu gelmez at denizini mi görmüştü? Çabalarının ne kadar boş olduğunu mu anlamıştı? İmparatorluk sonsuzdu. Ufuktan ufka, dağdan denize koşacaktı. Onu kimse durduramazdı.

“Yürü!” diye bağırdı ona Namkay. Ürken Ögeday ansızın kapıldığı mest edici coşkudan sıyrıldı. Namkay sancağı kullanarak süvariye son bir kez vurdu ve onu eyerinden düşürdü, sonra da Ögeday’a doğru uzandı. O atını yaklaştırırken Ögeday midillinin dizginlerini bırakıp sağ bacağını yoldan çekti. Sonra da yana eğilip Namkay’ın pantolonunu yakaladı ve bir homurtuyla kendini midillinin eyerinden itti. Bir anlığına boşlukta asılı kalırken sıçrayışında zamanlama hatası yaptığından emindi; fakat hemen sonra Namkay’ın atı uyluklarına çarptı. Ögeday kolunu Namkay’ın beline dolarken artık iki kat ağırlık taşıyan at bir anlığına tökezler gibi oldu, ardından tekrar dengesine kavuştu.

Önüne çıkmaları için hem insanlara hem de ruhlara meydan okurcasına sözsüz bir savaş narası atan Namkay atını daha hızlı koşmaya zorladı. Zemin altlarından hızla kayıp giderken Ögeday yüzünü güreşçinin geniş göğsüne gömüp ona can havliyle tutundu.

66.BÖLÜM

GÜÇLÜ YÜREK

Orsini bekleme odasına doğru sert adımlarla yürüyordu. Kardinal Fieschi’nin habercisi huzurunu kaçırmıştı ve adamlarını seferber etmesi için muhafız komutanını derhal görevlendirmişse de asla ehlileştirilemeyecek vahşi bir atın peşinden koştuğu hissinden bir türlü kurtulamıyordu. Fieschi pek çok söz vermişti ve ilk başta o sözleri gerçekten de tutabilecekmiş gibi gözükmüştü. Fakat şu son birkaç gündür kardinalin duruma hâkim olabildiğinden kuşkuluydu. Peki ipler Fieschi’nin elinde değilse o halde kimdeydi?

Kapıda bir rahip bekliyordu. Orsini kafa salladığında adam sürgüyü çekip kapıyı Senatör için açtı. Orsini derin bir nefes aldı ve en yıldırıcı tavrını -omuzlar geride, karın ileride, kaşlar çatık- takınıp içeri girdi.

Kadın, kollarını göğsünde kavuşturmuş olarak vakur bir edayla kapının karşısında oturmaktaydı. Orsini’ye öyle bilgiç bir beklentiyle baktı ki zemin dümdüz olmasına rağmen Senatör neredeyse tökezleyecekti. İçgüdüsel tedirginliğine bağlı olarak bacaklarındaki kaslar kendiliğinden tepki vermişti.

“Senatör,” dedi kadın.

Orsini kasıntılı duruşuna geri dönmeye çalıştı. “Bayan,” derken üslubu alaycı olmamakla birlikte saygılı da sayılmazdı. Bacaklarını pek de doğal görünmeyen bir şekilde iki yana açarak kapının hemen önünde dikildi, sonra da kollarını göğsünde kavuşturarak dalga geçercesine kadının duruşunu taklit etti.

“Benimle görüşmeyi kabul ettiğiniz için teşekkürler,” dedi kadın. “Adım Léna. Kutsal Roma İmparatorunun maiyetine bağlı olmasam da kısa süre öncesine kadar oradaydım.”

Kadının sözlerindeki vurguyu fark eden Orsini dudak büktü. “Sen de onlardan birisin,” dedi. “Bir Bağcı.”

“Öyleyim,” karşılığını verdi Léna, “ve size Roma’da yaşayan kız kardeşlerim hakkında birkaç soru sormaya geldim.”

Orsini dudaklarını eski haline getirdi. “Ne olmuş onlara?” deyip omuz silkti.

“Siz Roma Senatörüsünüz,” diye hatırlatmada bulundu Léna. “Şehrinizi soy kardeşlerime ne olduğunu bilmeyecek kadar az mı tanıyorsunuz? Yoksa sunmak istediğiniz başka bir bahane mi var?”

“Sana hiçbir şey sunmak zorunda değilim,” diye çıkıştı Orsini. “Sen Kutsal Roma İmparatorunun bir ajanısın ve onun son zamanlarda hem Roma’ya hem de çevre kentlere yönelik tutumu düşünüldüğünde kendini neredeyse bir halk düşmanı ilan ettiği söylenebilir.”

“Neredeyse,” dedi Léna, adamın sadece bir sözcüğüne ağırlık vererek. “O sorunun neticesi şimdi vereceğiniz cevapta yatıyor olabilir.”

Orsini alt dudağını çiğneyerek karşısındaki kadını tarttı. Blöf mü yapıyordu? Frederick, sırf kimsenin özlemeyeceği birkaç cadının başına ne geldiğini öğrenmek için Roma’yı işgal etme cüretini gösterir miydi?

“Kardinaller yeni bir Papa seçti,” diye konuyu değiştirdi kadın, Orsini’nin cevap vermeyeceği açıklık kazanınca.

“Yeni bir Papa,” dedi Orsini. “Evet, biliyorum. Nihayet dün bir karara vardılar.”

Léna başını iki yana salladı. “Hayır, bu sabahın erken saatlerinde. Seçtikleri kişi Castiglione.”

Orsini kadına bir süre daha dik dik baktı; fakat adını aldığı hayvanı taklit etmesi Léna üzerinde bir etki göstermeyince vazgeçti. “Demek öyle,” deyip iç geçirdi, bu felaketin nasıl meydana geldiğini merak ederek. O yumuşak başlı, deli rahibe ne oldu ki? diye düşündü, sonra da içine bir kuşku yerleşti. Yoksa daha en başından beri Fieschi’nin planı bu muydu?

“Yeni Papa, Dördüncü Celestine adını aldı,” diye devam etti Léna.

“Bana söylemek istediklerin bu kadar mı?” diye sordu Orsini, kadından bıkarak. “Castiglione’nin Papa seçildiği mi? Bunun benim için ne gibi bir önemi olabilir ki?”

“Hem de çok önemi var,” dedi Léna, gülümseyerek. Orsini kadının tebessümünden hazzetmediğine kadar verdi. “Kız kardeşlerim,” diye tekrarladı Bağcı. “Neredeler?”

“Sen buraya ait değilsin,” diye çıkıştı Orsini. “Sen Kutsal Roma İmparatorunun bir casususun. Bir provokatör ve bir cadısın. Şimdi muhafızlarımı çağıracağım ve seni de kardeşlerinin yanına—” Son anda diline hâkim oldu.

“Ah,” dedi Léna. “Demek hâlâ hayattalar. Eh, işte bu sevindirici bir haber.”

Artık kadının söyleyeceklerine ilgi duymayan Orsini elini ona doğru salladı. En azından, diye aklından geçirdi, muhafızlara seslenmek için arkasına dönerken, onun karşılığında Frederick’ten fidye alabilirim.

“Senatör Matteo Rosso Orsini,” dedi Léna, buyurgan bir sesle. Orsini kendine hâkim olamayarak tekrar ona doğru döndü.

Léna yumruğunu kalbinin üstüne koydu. “Senatör Orsini,” diye tekrarladı. “Papa Dördüncü Celestine’den gelen bir mesajla size bağlıyım.”

“Bu ne biçim bir saçmalık?” diye sordu Ayı, kadının üstüne yürüyerek. Niyeti ona çenesini kapattırmaktı, gerekirse zor kullanarak.

“Papa Hazretleri Septizodium’da kardinallere gösterdiğiniz muameleden duyduğu hoşnutsuzluğu size bildirmemi istediler. Papa olarak ilk emri Kutsal Roma Kilisesinden aforoz edilmenizmiş.”

Léna sözünü bitirirken gülümsedi. Orsini konuşmayı denedi, fakat ağzını bile açamadığını keşfetti. Kafasına vurulan bir meşe odunu bile onu bu kadar şaşkına çeviremezdi.

Bağcı, kısa bir duraklamanın ardından sözlerine devam etti. “Mesajımı vermemle birlikte rüzgâr kadar hürüm ve artık buraya bağlı değilim.”

Léna yeniden duraksadı ama Orsini afallamış bir halde ona bön bön bakmaktan başka bir şey yapamadı. Aforoz edilmek...

“Papanın bu emri tekrar gözden geçirebileceği fikrindeyim,” dedi Léna tatlı dille, adama doğru yürümeye başlarken. “Tabii Roma vatandaşlarına çektirdiğiniz eziyetlerden pişmanlık duyduğunuzu gösterecek bir davranışta bulunursanız. Kardinaller artık Septizodium’da hapis tutulmadıklarına göre belki haksız yere hapsedilmiş başka zavallılar bulabilirsiniz.”

Léna durup ona baktı. “Bir kez daha soruyorum: soy kardeşlerimin başına ne geldiğini hatırlıyor musunuz?”

Orsini kendini alık alık kafa sallarken buldu.

“Güzel,” dedi kadın. “Serbest bırakılmalarını iple çekiyorum. Hatta sizin adınıza Papa Hazretlerinden merhamet dilemeyi bile düşünebilirim.”

Tanrı yüreğinin yeterince güçlü olduğuna inanıyor.

İlk başta sadece birkaç ışık noktası, göz kamaştırarak yaprakların üstüne düşen günışığı zerreleri vardı. Fakat sonu gelmez bir çadır deryasıyla dolu vadiye ulaştıklarında ışık artmıştı. Rodrigo gölgelerden başka hiçbir şeye rastlamamayı bekleyerek çadırların açık kanatlarından içeriye göz attı, fakat karşısında parıldayan yüzler buldu. Tombul ve yuvarlak suratları neşeyle dolu, çocuksu melekler ona bakıyordu. İmparator’la, yani siyah bir kuşun sesiyle konuşan o adamla görüştüğünde bakışlarını gökyüzüne çeviremez oldu. Başının üstünde kalın bir çadır bezi durmasına rağmen Tanrı’nın fırıl fırıl dönen gözlerinin ateşli patlamalarını görebiliyordu.

Kadehi tutmasıyla birlikte tüm ışıklar söndü. Sanki bardağın dibinde engin bir delik, Rodrigo kadehin sapını sıktıkça derin derin nefes almaya başlayan emici bir boşluk vardı. Işığın kadehe doğru aktığını görebiliyordu. Işık huzmeleri yokuş yukarı akan su gibi masanın üstünde kayıyor, tombul ve kıpırtılı gözyaşları olarak Ferenc’in gözlerinden damlıyor, gökteki kıvılcım saçan çarklardan sağanak yağmur şeklinde dökülüyordu. Kadeh tükettiği ışığın miktarını umursamazmış gibi nefes almayı sürdürdü; ta ki geriye gölgelerden başka bir şey kalmayana dek.

Siyah kuş o yankılı karanlıkta öttükçe öttü ve Rodrigo ona cevap veren sesler, savaş meydanındaki tüm o kargaların ve akbabaların ötüşlerini duydu. Her bir ses kayıp çocukların -Mohi’deki, Legnica’daki, Moğol güruhunun dünyayı ezip geçme serüveninde yerle bir ettiği tüm kentlerdeki öksüzlerin- sesleri gibi daha küçük seslere ayrıldı.

Sustur şunları! diye karanlığa yalvardı Rodrigo. Onlara huzur ver. Onları bağrına bas. Fakat Tanrı karanlığın içindeyse bile bu duaya cevap vermedi. Tüm ölü kuşların ötüşleri ve çığlıkları birer yumruk gibi kafasına kafasına inerken rahip daha önce içine düşmesine ramak kaldığı boşluğun kenarında bocaladı.

Rodrigo’nun ayağı kaydı, fakat uçsuz bucaksız enginliğe düşmedi. Bir eliyle yerinden kıpırdamayan kadehin sapına sıkıca tutunarak boşluğun üstünde asılı kaldı. Rodrigo bir homurtu çıkararak kendini zorladı ve diğer elini de ona atmayı başardı.

Her şeyi kusursuz bir şekilde hatırladı: papaz okulundaki öğretiler, Tanrı’nın İncil’de buyurduğu kutsal sözler, Birader Albertus’tan edinilen ulvi bilgiler, Batı’nın orduları Mohi yakınlarındaki ovada yok edilmeden önce Başpiskoposun son takdisi, çiftlikteki sarı saçlı melekten duydukları. Signa hodie lumen vultus tui süper me... Ancak hatırlayabildiği her şeyi canla başla düşündükten sonra Tanrıyı ve Onun planındaki yerini anlayabilirdi.

Kadehte hâlâ azıcık bir parıltı vardı. Rodrigo boşlukta asılı duran kadehten bir yudum içebilmek amacıyla kendini yukarı çekerken bedenindeki her kas şikayet etti. Sonunda dudaklarını sıcak metale dayadı ve teni Kutsal Kâse’ye dokunurken kadeh ona doğru eğildi. Rodrigo’nun açık ağzına altın sarısı bir ışık huzmesi aktı ve rahip onu kana kana içerek hem vücuduna hem de ruhuna buyur etti.

Vücudu patladığında sanrısında gördüğü o ışık şelalesine dönüştüğünü biliyordu. Çarkların içindeki sonu gelmez çarklar Rodrigo’nun varlığının ta kendisiydi. Parçalanarak sayısız ihtimale, kadere, geçmişe, içeriğe ve bağlantıya dağılmıştı. Rodrigo fırıldak gibi dönerken benliğinin her zerresi coşkuyla titreyerek mest oluyordu. Her şeyi görüyor, hiçbir şey duymuyordu.

Çarklar yavaşlayıp varlığı yeniden bütünleşirken ağlamaya başladı.

Kadehte çatlaklar olduğunu görebiliyordu. Tüm bu ışığa ve sıcaklığa rağmen o çatlaklar kapanamazdı...

Peder Rodrigo, Ferenc’in kollarının arasında debelendi. “Ne yapıyorsun çocuk?” diye haykırdı rahip. Gözlerinde delice bir bakış vardı ve solgun yüzünde kırmızı lekeler belirmişti. Ferenc aynı lekeleri rahibin humma nöbeti geçirdiği zamanlarda da pek çok kez görmüştü. “Bu kız Kutsal Kâse’yi çalmak istiyor. O Şeytanın bir çocuğu.”

Delikanlı, Peder Rodrigo’nun söylediklerine inanmıyordu -inanamazdı - ve bastırmaya çalıştığı korkuyu artık daha da güçlü hissediyordu. Ateşi yükseldiği zamanlarda rahibin kendini kaybettiğine daha önce de tanıklık etmişti ama hiç böylesini -hem de bu kadar ani olarak- görmemişti.

Ferenc gözlerini ondan ayırmaksızın arkasından gelen sesleri dinledi: Ocyrhoe’nun hırıltılı solukları, el ve ayaklarının sert toprağa sürtünmesi, kumaşın kumaşa değerek hışırdaması. Peder Rodrigo bir kolunu uzatarak Ferenc’in omzunun gerisindeki bir yeri işaret etti ve delikanlı Ocyrhoe’nun atının ürkerek kişnediğini işitti.

“Durdur onu!” diye haykırdı Rodrigo.

“Peder,” dedi Ferenc, rahibin uzattığı eli kendisininkilerin arasına alıp nazikçe kalbine götürerek. “Başını çevir. Sakin ol. Sana yalvarıyorum. O senin düşmanın değil. Tek istediği sana yardım etmek. Aynı benim gibi.” Sonra da rahibin parmaklarını sıktı.

Peder Rodrigo onu sertçe itti ve geri geri sendeleyen Ferenc kendini düşmekten son anda kurtardı. “Gözünü açsana be çocuk! Domine, oculos habet, et non videbut.” Gözleri korkutacak kadar parlak ve iri olan Rodrigo elini Ferenc’ten çekip aldı. Hiddetle titreyerek delikanlıyı omuzlarından tuttu ve onu arkasına döndürdü. “Onu sanrılarımda gördüm. Bizimle selametimiz arasında duran tek şey o. Baksana!”

Bacakları farklı yönlere kaçmak istiyormuş gibi çarpık duran Ocyrhoe yol boyunca koşturuyordu. Hem kadehi hem de rahibin el çantasını göğsüne bastırmıştı.

Peder Rodrigo kükreyerek Ferenc’i bıraktı ve ellerini birer pençe gibi uzatıp kaçan kızın üstüne atıldı. Ferenc, şaşıran ve dehşete kapılan genç kızın rahibin ellerinden kaçınmaya çalışmak yerine çantayı göğsüne daha da sıkı bastırdığını gördü. Peder Rodrigo kızı saçlarından yakaladı ve asılarak onu durdurdu. Bir çığlık atan Ocyrhoe debelenerek rahibe direndi. Ferenc, kızın bir tutam saçını Peder Rodrigo’nun elinde bırakarak kendini kurtarmasını irkilerek seyretti.

Delikanlı donakalmasına sebep olan korkudan nihayet kurtuldu ve Peder Rodrigo’nun peşinden koştu. Rodrigo bu sefer onun geldiğini duydu ve Ferenc kollarını rahibe sarmaya çalışırken silkinerek delikanlıyı üstünden attı. Sonra dirseğini geriye savurarak Ferenc’in burnunun üstüne vurdu ve delikanlı derhal yaşaran gözlerini hızla kırpıştırdı.

Deli rahip yeniden Ocyrhoe’da doğru atıldı ve bu sefer onu boynuyla omuzlarından yakaladı. Ellerini sıkarak tutuşunu sağlamlaştırınca da kızı parmak uçlarında durmasını gerektirecek kadar havaya kaldırdı. Yüzü kıpkırmızı kesilen Ocyrhoe ellerini boğazına götürüp adamın parmaklarını gevşetmeye çalıştı.

“Peder, dur,” diye tısladı Ferenc. Peder Rodrigo’nun kolunu tutup asıldı, fakat yaptığı yetişkin bir ağacı yerden sökmeyi denemek gibiydi. Rodrigo’ya bir de tokat attı ama peder ona aldırış etmedi. Ocyrhoe boğulur gibi sesler çıkarıyordu. Hem çantayı hem de kupayı yere düşürmüştü ve minik ellerini etkisizce rahibin kollarına vuruyordu.

Ferenc adamın gözlerine baktığında bir zamanlar tanıdığı Peder Rodrigo’dan eser kalmadığını gördü.

Delikanlı parmak uçlarında yükselip sağ kolunu rahibin başının ve yüzünün etrafına doladı. “Bunu yapmaya mecburum,” diye fısıldadı. “Çok üzgünüm.” Sol kolunu göğsünün önünde katlayıp sol eliyle Peder Rodrigo’nun sağ kulağını tuttu.

Ortada bir terslik olduğunu hayal meyal anlayan rahibin vücudu bu tutuş karşısında gerildi. Rodrigo ellerini sıkmaktan vazgeçtiyse de Ocyrhoe’yu bırakmadı.

Adamın dikkatini kendi üstüne çeken Ferenc sağ koluyla biraz çekip solla da iterek Rodrigo’nun başını rahatsızlık yaratacak kadar sağa çevirdi. Rahip neredeyse Ocyrhoe’nun nefes almaya çalışırken çıkardığı sesler kadar yüksek bir panik çığlığı attı ve Ferenc onu bırakır gibi oldu. Peder Rodrigo’nun yüksek ateşten dellenip de kısa bir süreliğine kendine geldiği anlarda aynı çığlığı attığını duymuştu.

Ferenc göz ucuyla Ocyrhoe’nun korku dolu yüzünü ve sudan çıkmış bir balığınki gibi açılıp kapanan ağzını gördü. Kollarındaki kasların titrediğini hissetse de rahibi daha sıkı tuttu. Şimdi güçlü olması lazımdı.

“Bırak onu,” dedi Rodrigo’ya, kollarını oynatmaksızın. “O masum bir kız çocuğu. Onu bırakmazsan bu delilikten sıyrıldığında ve bilincin tekrar açıldığında kendini asla affetmeyeceksin.” Kalbi göğsünde hızla çarpan Ferenc, rahibin az önce çığlık atan parçasının bu sözleri duymuş olması için sessizce dua etti.

Buda’nın dışındaki ormanlarda avlanırken kimi zaman merhamet icabı yaralı bir hayvanın canını almak zorunda kaldığı olmuştu.

Bana bunu yaptırma, diye yakardı içinden.

67.BÖLÜM

TAKİP

Raphael, Moğol’un kılıcını kalkanıyla karşıladı ve atı gümbür gümbür geçip giderken yalımını ağır bir kesme hareketiyle yukarıdan aşağıya doğru savurdu. Kılıç deriyi ve eti kesti, kemiğe takılır gibi oldu, sonra da rakibi geride kaldı. Başka bir Moğol dörtnala sağından geçiyordu ve Raphael atını adamın peşinden sürdü. Arkasına takıldığı Moğol eyerinde ustaca döndü ve yakın mesafeden bir ok attı. Raphael vücudunun üst kısmını karnına doğru çekip eyerinde büzülerek kalkanının arkasına saklanmaya çalıştı. Kalkana sertçe çarpan ok yüzeyi delip diğer taraftan birkaç santim çıktı. Raphael tekrar doğrulup kılıcını savurdu ve Moğol kanlar fışkırtarak döne döne düştü.

O sırada topuzuyla bir başka Moğol’un omzunu kanlı bir pelteye çeviren, sonra da merhamet edip düşmanın gırtlağını kesen Percival ilişti gözüne. Vera ile Eleâzar’a bakınırken -ikisine de rastlamayıp-Feronantus’un geniş omuzlu bir Moğol tarafından at kıllarıyla bezeli uzun bir sırıkla atından düşürüldüğünü fark etti. O seyretmeyi sürdürürken geniş omuzlu Moğol savaşçı binicisinin, yani mor renkli giysiler içindeki bir adamın ağırlığı altında zorlanan bir midilliye yetişti ve ömrünü at sırtında geçirdiğini ispatlayan bir manevrayla adamı kendi atına aldı.

Kağan bu, diye fark etti Raphael.

Hekim yakındaki diğer Moğol çiftine aldırış etmeden bineğini kaçan atın peşinden sürdü. Vadinin çıkışına ulaşmadan önce Kağanı yakalamak zorundaydılar.

Kaburgalarına bir şey çarpınca Raphael eyerinin kaşı boyunca öne eğildi. Kendini yoklama gereği duymadan bir okla vurulduğunu anladı. İkinci bir ok omzundaki zincir zırha çarpıp boynunu sıyırdı ve Raphael kendi budalalığına sövüp saydı.

Moğollara sırtını dönmemesi gerekirdi; adamların yay kullanmadaki hünerlerini unutmuştu. Fakat artık vazgeçemezdi. Yola devam etmek zorundaydı. Kağan’a yetişmeliydi...

Kulakları hâlâ çınlayan Yasper yamaçtan aşağı kıç üstü kaydı. İkinci patlama atları etrafa kaçırtmıştı ve geride kalan Moğollar ya yaralı ya da sersemlemiş haldeydiler. Birkaç at vadi zemininde amaçsızca gezinmekteydi. Yasper onlardan birini yakalayabilirse gidip diğerlerine katılabilir, belki bir yardımda bulunabilirdi.

Yaklaşan bir atın sesini duyunca vadi zeminine birkaç adım kala durdu. O basık bir kayanın arkasına çökerken sırtında bir çift binici taşıyan at görüş alanına girdi. Yasper süslü püslü giysiler içindeki adamı tanıdı ve o seyretmeyi sürdürürken adamlar bindikleri yorgun hayvanın sırtından atladılar. Yasper adamların oradaki atlardan ikisini ne kadar çabuk ve zahmetsizce yakaladıklarına, eyerlere çıktıklarına ve yine dörtnala oradan uzaklaştıklarına hayran kalmadan edemedi.

Simyacı kaçan çiftin arkasından bakarken az önce Kağanı parmaklarının arasından kaçırdığını fark etti.

Hemen ayağa fırlayıp diğer atlara doğru koşmaya davrandı, fakat yerdeki geniş bir kan birikintisine basmak üzere olduğunu görüp durdu. Mide bulantısını geçirmek için yutkundu, sonra da rotasını değiştirip yer yer vücut parçalarıyla bezeli olan ışıltılı birikintinin etrafından dolandı.

Diğer Moğollardan bazıları da atlara doğru gidiyordu. Kağanlarını görmek şaşkınlıklarını bir nebze de olsa azaltmıştı. Yasper’ın bir ata kavuşmak için rekabet etmesi gerekecekti.

Eleâzar iri yarı Moğol’un Feronantus’u atından düşürmesini seyrederken yaşlı savaşçının sakarlığı karşısında cıkcıkladı. Kıllarla kaplı sırığını kullanan Moğol, ancak at sırtında savaşmaktan anlamayan bir acemiden gelebilecek, beceriksizce bir vuruş gerçekleştirmişti ve Feronantus’un eyerinde kalabilmesi gerekirdi. Eleâzar atını dizleriyle sıkarak hayvanı yerde yatan Kalkan-Biraderleri efendisine yöneltti.

Atlı bir Moğol savaşçı yayını gererek ona hücum etti ve Eleâzar süvarinin okunu engellemek için kalkanını kaldırdı. Okun kalkana çarptığını hissetti ve Moğol savaşçı yanından geçip gitti. Eleâzar eyerinde dönüp ikinci oku da kalkanıyla yakaladı. Moğollar at sırtından ok atmakta çok ustaydılar ve Eleâzar onların vücutlarını kıvırıp arkalarına ok attıklarına daha önce de tanık olmuştu.

İspanyol şövalye kalkanını tam zamanında önüne getirip bir Moğol kılıcını karşıladı. İkinci süvarinin üstüne geldiğini görmüş, ikilinin kendisine bir tuzak kurduğunu anlamıştı. Okçu, Eleâzar’ın dikkatini üstünde toplamak ve böylece diğer süvariyi görmesine mani olmak istemişti. Lâkin Eleâzar o kadar aptal değildi ve gelen süvariye indirdiği sert bir kalkan darbesiyle onu eyerinden düşürdü.

Eleâzar yerdeki Feronantus’un etrafında bir daire çizerek kendini atsız şövalye ile yaklaşan bir Moğol üçlüsünün arasına soktu. “Atına bin ihtiyar!” diye bağırdı.

Feronantus bağırarak karşılık verdiyse de sözleri cenk meydanının gürültüsünde kayboldu. Eleâzar kalkanına birkaç ok daha yedi ve atını dizleriyle dürterek üç okçuya doğru sürdü. Adamlar belli ki bir diğer salvo için yeterince uzak olduklarını hissediyorlardı ve Eleâzar hızla arkalarından gelen Percival’i görünce sırıttı. Biz de düşmanlarımızın dikkatini dağıtmayı biliriz, diye içinden geçirdi, hücum ederken arkasına saklanmak istercesine kalkanını hazırda tutarak. O sırada üçlüye yetişen Percival topuzunu savaşçılardan birinin kafasının arkasına indirdi ve tersine bir kılıç hamlesiyle bir diğerinin gırtlağını kesti.

Silah arkadaşlarının ani ölümü karşısında şaşıran üçüncüsü yayını çok erken saldı ve ok Eleâzar’ın başının yanından zararsızca uçup gitti. İspanyol dörtnala sürdüğü atıyla Moğol’un yanından geçerken kılıcını savurdu. Yalım adamın deri zırhı boyunca kaydı ve bir anlığına okçunun çenesine takıldı, sonra da yoluna devam ederek adamın boğazını yardı.

“Kağan kaçtı!” diye bağırdı Percival. “Bu meydanda daha fazla vakit kaybetme.” Şövalye vadinin çıkışını işaret etti. Eleâzar atını döndürüp kılıcının yassı yüzüyle hayvanın sağrısına vurdu. İrkilen at kendini çabucak toparladı ve vadinin çıkışına doğru hızla koşmaya başladı. Etrafta hâlâ dağınık Moğol grupları mevcuttu ama tertipli gibi gözükmüyorlardı. Percival ve Vera onlarla başa çıkabilirlerdi.

Eleâzar vücudunu atıyla düzenli bir ritimde oynatarak yola devam ederken arada bir ondan tarafa bir Moğol okunun geldiği oldu. Bunların çoğu ona yetişmese de birkaçı zincir zırhına çarptı ve halkalara takılmaktan fazla bir şey yapmadı. Eleâzar nehir sığlığındaki muharebede Moğolların ok yağmurundan sağ çıkmayı başarmıştı. Kendi kendine güldü. O ne çatışmaydı öyle, diye geçirdi içinden.

Simyacının pususunu planladığı çatala yaklaşırken gözü kırık kaya parçalarına takıldı ve Yasper’ın patlayıcılarının yol açtığı kıyım karşısında midesi büzüştü. Yol daralırken çatalın sol tarafında çok sayıda sahipsiz midilli ile etrafa dağılmış birkaç Moğol gördü.

Orada bir Moğol’la güreşen ve mücadeleyi kaybediyora benzeyen, Batı zırhı kuşanmış bir adam daha vardı.

Yasper.

Moğollardan birkaçı şövalyeye doğru dönüp yaylarını kaldırdı ve Eleâzar atını zorlayarak hayvanı daha da hızlandırmaya, silahlarını kullanabileceği kadar arayı kapatmaya çalıştı. Lâkin at yorgun düşmüştü; Eleâzar onu çok fazla koşturmuştu. Moğollar oklarını saldılar ve at yalpaladı.

Bunun olması kaçınılmazdı. Moğollar eninde sonunda oklarının Batı zırhlarına karşı ne kadar etkisiz kaldığını anlayıp binicinin yerine atı hedef alacaklardı. Eleâzar adamların taktik değiştirmelerinin bu kadar uzun sürmesine şaşırmıştı. Soluk soluğa kalmış atı yeniden yalpalarken Eleâzar ayaklarını üzengilerden çıkarıp yere atladı. Tökezleyen at kafa üstü yere çakıldı, fakat binicisi artık eyerde değildi.

Eleâzar yere çarpınca darbenin etkisiyle kılıcını düşürdüyse de kalkanını tutmayı becerdi. Taklası sona ererken kalkanını Moğollara fırlattı. Atışı sarsakça bile olsa okçuların kaçışmasını sağladı. Eleâzar hemen can çekişen atının yanına koştu ve atın sağrısına bağlı duran çift elli kılıcını aldı.

Kılıcı kesintisiz daireler şeklinde savurarak okçulara hücum etti. İçlerinden biri yayını salabildi ve Eleâzar okun omzuna çarpıp oradaki halkalara takıldığını hissetti. İlk adamı ikiye biçti, İkincisi kendini geriye attığı için sadece adamın kalçasının önü boyunca derin bir kesik açabildi ve üçüncü Moğol daireler çizen kılıca hedef olmadan önce dönüp kaçtı.

Yerde yatan Yasper göğsüne bıçak saplamaya çalışan bir Moğol’u iterek üstünden atmaya çalışıyordu. Eleâzar boğuşan ikiliye arkadan yaklaştı ve çift elli kılıcının ucu Moğol’a yandan, kolunun hemen altından çarptı. Yalım adamı omuriliğine kadar yardı ve sonunda kemiğe takıldı; fakat Eleâzar’ın savuruşunun gücü onu yerdeki simyacının üstünden kaldırmaya yetti. İspanyol, ellerini ustaca çevirerek kılıcı sarstı ve yalım neredeyse ikiye biçilmiş Moğol’dan ayrıldı. Adam kısa bir mesafe öteye düşüp yere yığıldı ve saniyeler içinde kan kaybından öldü.

“Ayağa kalk bücür,” deyip güldü Eleâzar. “Şimdi kestirme zamanı değil.”

Yasper yerden alelacele kalktı. Yüzü toprak ve isle siyaha boyanmış, alnındaki bir kesikten akan kanlar suratı boyunca uzun bir leke bırakmıştı. “Kağan,” dedi soluk soluğa. “Onun geçip gittiğini gördüm.”

“Biliyorum,” dedi Eleâzar. “Percival söyledi.” Başıyla etrafta gezinen midillilerden birini işaret etti. “Kendine bir at bul,” dedi. “Onun peşine düş.”

“Ya sen?” diye sordu Yasper.

Eleâzar yine güldü. “Ben mi? Şu ufacık atlardan birine mi bineceğim?” Başını iki yana sallayıp vadinin çıkışına göz gezdirdi. “Ben şimdilik burada kalacağım,” dedi. “Hem böylece arkadan gelen Moğolları meşgul ederim.” Elini uzatıp zırhında duran Moğol okunu çıkardı.

Bir çift atın geldiğini duyunca ikisi de dönüp baktı. Atlıların üstünde Kalkan-Biraderleri’nin zincir zırhı ve kırmızı gülü vardı. Yasper parmağıyla Kağan’ın kaçtığı yönü işaret etti ve süvariler hızla uzaklaştılar.

“Artık gitsem iyi olacak,” dedi Yasper.

“Evet,” karşılığını verdi Eleâzar.

“Bakire seni korusun.” Yasper adama elini uzattı.

“Bakire seni de korusun küçük simyacı,” diyen Eleâzar onun elini sıkıca kavradı. “Seninle at koşturmak güzeldi.”

“Umarım tekrar yaparız,” dedi Yasper.

“Ben de,” dedi Eleâzar. “Git artık!”

Yasper kafa salladı ve etrafta gezinen Moğol midillilerinden birine doğru koştu. Eleâzar ise ayı ininin bulunduğu koyağa doğru döndü. Gruptan üç kişi Kağan’ın peşine düşmüştü. Sağ kalan Moğollardan hiçbirinin onları takip etmeyeceğinden emin olma göreviyse kendisine kalmıştı.

Bir kahkaha atan Eleâzar çift elli kılıcını savurarak pozisyon aldı.

Hiç kimseye geçit vermeyecekti.

68.BÖLÜM

SÜRGÜN

Peder Rodrigo nihayet Ferenc’in çaresizce yakarışlarını duymuş gibiydi. Gevşeyen rahip Ocyrhoe’nun boynundaki ellerini açtı ve genç kız yüksek sesle kocaman bir nefes aldı. Ocyrhoe tam o nefesi verecekken Peder Rodrigo’nun bedeni bir spazmla sarsıldı. Elleri yeniden kızın gırtlağını sıktı ve Ocyrhoe can havliyle ona karşı koydu. Ferenc adamın boynuna daha da asıldı; ta ki sınırına ulaştığını hissedene kadar.

Peder Rodrigo delikanlının ellerinin arasından kurtulmaya çalışırken acıyla kükredi, fakat Ferenc onu sıkmayı sürdürdü. Yüzü moraran Ocyrhoe’nun dili dışarı sarkıyordu.

“Kes şunu Rodrigo. Rodrigo Bendrito!” diye yalvardı Ferenc. “Peder Rodrigo Bendrito! Beni dinle!” Gözleri yaşlarla dolmaya başlamıştı.

Böyle bir seçim yapmaya zorlanması haksızlıktı. O ve rahip Mohi’den sağ çıkmışlardı. Birlikte onca yol tepmişlerdi. Ferenc rahibin humması geçtiğinde onu ısıtmak için ateş yakmıştı. Peder Rodrigo’nun yanan tenini soğutmak için yüksek dağlardaki minicik derelerden su taşımıştı. Mesajını -yolculukları boyunca rahibi canlı tutan son iman kalıntısını-iletebilsin diye onu Roma’ya kadar getirmişti. Hayal edebileceğinden çok daha yabancı ve de tuhaf bir diyar olan Roma’ya ulaştıklarındaysa kendisiyle iletişim kurabilen birini bulmuştu. Ocyrhoe annesiyle aynı parmak dilini kullanıyordu ve bu ufak tefek kız kısacık bir sürede hayatının önemli bir parçası haline gelmişti.

Ve şimdi Ferenc onların arasında bir seçim yapmak zorundaydı.

Bu artık olmayan, derdi annesi ona, eski bitki köklerini göstererek. Buysa olacak olan, diye eklerdi, tohumları ektiği toprağı sıkıştırarak. Hatırladığımız, kendimizi bağladığımız şeydir büyüyen.

Yaptığımız seçimlerdir.

Peder Rodrigo delikanlının kollarının arasında debelenmeyi sürdürdü ve kaynağı belli olmayan feci bir kuvvetle Ocyrhoe’nun cılız bedenini yerden kaldırmaya başladı.

“Kes şunu!” Artık Ferenc de haykırıyordu, dudaklarını rahibin kulağına dayamış. “Mohi’de hayatımı kurtardın; izin ver şimdi de ben seninkini kurtarayım! Kızı bırak! Rodrigo!’

Peder Rodrigo normal konuşma sesinden bir oktav daha alçak bir sesle bağırdı; Ferenc neredeyse adamın ağzından bir iblis çıkmasını bekleyecekti. Ocyrhoe’nun gözleri geriye yuvarlandı.

“Kes şunu! Onu öldürüyorsun!” diye haykırdı Ferenc. “Kadehi al ve git!”

“Bu kız Şeytanın ta kendisi; ölmezse asla peşimi bırakmaz!” diye bağırdı Rodrigo, yine bir iblisinkini andıran o tok sesle.

Ferenc’in vücudu hıçkırıklarla sarsıldı. Bu olayı enine boyuna düşünecek, başka bir yöntem deneyecek vakit yoktu. Kararını veren delikanlı ruhunun bağışlanması için hızlı hızlı dua etti. Bir fark yaratacakmışçasına gözlerini yumdu ve sol kolunu ileri uzatıp sağ elini hızla geri çekerek Rodrigo’nun başını sağa doğru anormal bir açıda kıvırdı. Derhal bir nida atıp titreyen rahip Ocyrhoe’yu bıraktı. Ferenc kollarını saldığında Peder Rodrigo huzurlu bir iç geçirişi andıran, hafif bir ses çıkardı ve delikanlının ayaklarının dibine yığıldı.

Ocyrhoe’nun dehşet dolu öksürükleri ve solukları o denli yüksek, o denli ızdıraplıydı ki Ferenc kendisinin de nefes nefese kaldığını kısa bir süre fark etmedi. Dönüp otların üstüne kustu, sonra da Peder Rodrigo’nun cansız bedeninin yanı başında dizlerinin üstüne düşüp öksüz kalmış bir çocuk misali ağlamaya başladı.

Roma sokakları taşkın bir insan kalabalığıyla doluydu. Kardinal Fieschi’nin anlayabildiği kadarıyla ayaktakımının bir lideri yoktu; bunlar belirli bir gayesi bulunmayan, heyecanlı vatandaşlardı sadece. Arabası Vatikan’a ulaştığında Fieschi sokaklarda gezinen insan yığınlarının yalnızca dönüşünü geciktirmeye çalıştıklarından emindi. Katlanması gereken bir zorlukla daha karşı karşıya kalmıştı.

İlk durağı Orsini’nin köşkü olmuş, orada Senatör un Vatikan’a çağrıldığını öğrenmişti. Bu Fieschi için tatsız bir haberdi; kendisinden başka kim Senatör’ü oraya çağırırdı ki? Roma’nın kalabalık sokaklarında yaptığı bitmek bilmez yolculuk, endişelerini azaltma konusunda hiçbir işe yaramadı.

Oraya vardığında görevlinin uzattığı eli öfkeyle reddedip arabadan çabucak indi. “Senatör Orsini hâlâ burada mı?” diye çıkıştı.

“Sanırım öyle,” cevabını verdi görevli. “Ana kabul odasına götürülmek istedi.”

“Ya diğer kardinaller?”

“Yeni Papa’yı ilan etmeye hazırlanıyorlar,” dedi görevli.

“Peki kimmiş yeni Papa?” diye sordu Fieschi, içten içe yokluğunda başka bir değişikliğin olmasından korkarak.

“Dördüncü Celestine,” dedi bir kadın sesi.

Léna, yani Frederick’in kampından gelen o Bağcı, geniş basamaklarda duruyordu. Kadın onunla aynı seviyeye inip saygıyla eğildi. “Kardinal Fieschi,” dedi. “Gitmeden önce sizinle görüşebilmeyi umuyordum.”

“Ne istiyorsun?” diye tersledi Fieschi.

“Kutsal Roma İmparatoruna yaptığınız ziyaret nasıl geçti?” diye sordu Léna, adamın asabiyetine aldırış etmeden. “Kızı yanınızda görmüyorum. Kayıp rahibi geri alma müzakereniz başarıya ulaştı mı?”

Fieschi kadını pelerininin önünden tutup onu kendine doğru çekti. “İmparatorla beraber çalıştığını biliyorum Bağcı, hem de geleneklerine aykırı bir biçimde.”

Léna soğukkanlılığını korudu. Fieschi yakından baktığında kadının gözlerinde korku değil, sadece duraklamasına yol açan bir azim görüyordu. “Benim veya kız kardeşlerim hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz Kardinal Fieschi,” dedi Léna usulca ve adamın sıkılı yumruklarına bir göz attı. “Elleriniz, Ekselansları,” diye belirtti. “Onları yeniden kirletmek istediğinize emin misiniz? Hem de geçen seferkinin üstünden bu kadar az zaman geçmişken?”

Bir kardinale hiç yakışmayacak türden bir küfür edesi gelen Fieschi onu bıraktı. “Ne sen ne de kız kardeşlerin burada isteniyorsunuz,” dedi, bayağı sözleri içine atarak. “Sizden birini görür veya şehrimde bulunduğunuzu duyarsam casus kabul edilecek ve ona uygun olarak cezalandırılacaksınız.”

“Sizin şehriniz mi?” diye belirtti Léna.

“Evet,” diye tersledi Fieschi. “Benim şehrim.” Etraflarındaki binaları, özellikle de Aziz Peter Bazilikası’nın yuvarlak kubbesini işaret etti. “Benim Kilisem.”

“Tabii ki öyle,” dedi Léna, hayranlık ve tiksinti karışımı bir ses tonuyla. “Kız kardeşlerime artık burada istenmediklerini mutlaka söylerim. Tabii Senatör’ün onları hapsettiği yerden salıverildikleri zaman.” Kardinale sert bir tebessüm etti. “Bağcıların Romadan gitmeleri yönündeki talebinizi yerine getirecek özgürlükten mahrum bırakılmamız hiç hoş olmaz.”

“Al senin olsunlar,” dedi Fieschi. “Onları da yanında götür. Zaten birini İmparator a bıraktım.”

“Evet,” dedi Léna. “Güzel. Onu Frederick’e götürmenize minnettarım. Çok yardımcı oldunuz.”

“Yardımcı mı?” diyen Fieschi neredeyse boğulacaktı. Bu kadına herhangi bir şekilde yardım ettiğini düşünmek hiç hoşuna gitmemişti.

Léna elini kaldırıp pelerininin altından incecik bir zincir çıkardı. Elini gümüş halkanın ucunda her ne takılıysa onun üstüne kapattı ve sert bir asılışla zinciri kopardı. Ardından hâlâ kapalı duran elini kalbinin üstüne koydu. “Kardinal Sinibaldo Fieschi, size bir mesajla bağlıyım.”

“Bu ne biçim bir saçmalık?” dedi Fieschi, tükürükler saçarak.

“Papa Dokuzuncu Gregory’den bir mesaj,” diye sözünü tamamladı Léna. Elini açıp tuttuğu şeyi adama gösterdi. Avucunda küçük bir altın yüzük duruyordu. Yüzüğün üstünde ikiye bölünmüş bir Yunan harfi basılıydı. “Dokuzuncu Gregory bu yüzüğün halefine verilmesini istemişti.”

Kalbi hızla atan Fieschi yüzüğe doğru uzandı, fakat Léna elini ansızın kapattı.

“Mesajımı vermemle birlikte tilki kadar hürüm,” dedi kadın. “Ne buraya ne de başka bir yere bağlıyım. Kabul ediyor musunuz Kardinal Fieschi? Size müteveffa Papanın mesajını vereceğim, çünkü bir Bağcı’nın görevi budur; fakat öyle yaparak özgür kalacağım. Hiç kimsenin yükünü taşımayacağım.”

“Evet,” dedi Kardinal Fieschi. “Evet. Ver şunu bana.”

Léna kısa bir süreliğine gözlerini kapadı, sonra da elini açtı. “İşte oldu,” dedi usulca. Yüzük Fieschi’nin eline düştü, Léna fikrini değiştirmeden önce adam parmaklarını çabucak kapadı.

“Hey, kapıcı,” diye seslendi Léna, yakında bekleyen görevliye. “Bu araba müsait mi?”

“Özür dilerim hanımefendi,” dedi rahip. “Araba Kiliseye aittir.”

“Tabii ki öyle,” dedi Léna. “Ama Kilisenin onu bana tahsis edeceğinden eminim, öyle değil mi, Kardinal Fieschi?”

Fieschi kadının sesini duyunca irkildi. Yüzük eline ağır geliyordu ve ona bakmak, onu takmak istiyordu.

Ama kadının gözü önünde değil.

“Ne?” dedi Fieschi. “Ah, evet. Araba.” Diğer elini görevliye doğru salladı. “Bırak kullansın. Götür şu kadını gözümün önünden. Hatta Roma’dan.”

Léna reverans yaptı ve görevli hemen koşup onun arabaya çıkmasına yardım etti. Sürücü kamçısını atların sırtında şaklatırken Fieschi dönüp basamakları alelacele çıktı. Tepeye vardığında ve kapı aralığındaki geniş kemerin gölgesine girdiğinde elini açıp yüzüğe baktı.

Amblem iki fasces ten, Kilise kurulmadan önce Roma elçilerinin taşıdıkları değnekten oluşuyordu; ama ortadan ikiye ayrılmış bir omega işaretinin yarılarını oluşturacak biçimde eğri duruyorlardı. Yüzük Castiglione’ye değil de ona, yani Dokuzuncu Gregory’nin gerçek halefine verilmişti. Bir önceki Papanın ruhunu gerçekten yaşatacak olan kişiye.

Dördüncü Celestine uzun süre tahtta kalmayacak, diye aklından geçirdi Fieschi. Yüzük sağ elinin serçe parmağına cuk oturdu. Sonra sıra bana gelecek.

Elini kapatıp yüzüğe baktı.

Benim Kilisem.

Peder Rodrigo’nun cesedinin görüntüsü korkunçtu ve ölüm şekli bunu daha da beter bir hale getiriyordu. Adamın gözleri açık duruyordu ve Ocyrhoe onların önünden geçmeye cesaret edemiyordu. Genç kıza gözler hâlâ onu izlermiş, sanki yere serili cesedin içindeki bir parça hâlâ bilinçliymiş gibi geliyordu. Ocyrhoe bunun hangi parça olduğunu bilmiyordu. Ona şefkat gösteren şaşkın Peder Rodrigo mu, yoksa sonunda dönüştüğü canavar mı? Dönüşümün nasıl gerçekleştiğini anlamaması sebebiyle Peder Rodrigo’nun içine giren şeyin cesedi tekrar canlandırmayacağından bütünüyle emin değildi.

Ferenc dizlerinin üstünde sallanarak hüngür hüngür ağlıyor, Ocyrhoe onu nasıl teselli edeceğini bilemiyordu. Delikanlıya ne diyecekti? Rahibin ona seçme şansı tanımadığını mı? Ferenc olaya dahil olmasaydı Ocyrhoe ölecekti ve genç kız aldığı her acı dolu nefeste delikanlının bu seçimi yapmasından memnundu.

Kadeh gibi el çantası da unutulmuş olarak yakınlarda bir yerde duruyordu. Ocyrhoe çantayı kullanarak donuk kadehi yerden aldı ve çantayı onun etrafında sıkıca kapattı. Kadeh artık ışıldamıyordu ve Ocyrhoe onun mat bir gül pembesine büründüğü fikrini aklından çıkardı.

İmparator yalnızca rahip ile kadehin birbirinden ayrılmasını istemişti ve bu istek mümkün olan en sert şekilde gerçekleşmişti. İyi de Ocyrhoe şimdi bu kadehle ne yapacaktı? Onu İmparatora geri mi götürecekti?

Kardinal hem Ferenc’i hem de Peder Rodrigo’yu bulmaları için adam salacaktı. Ocyrhoe arama ekiplerinden birkaç saat önce yola çıkmıştı ama burada ne kadar uzun süre kalırsa Romalılar arayı o kadar kapatırlardı.

Geri gidemem, diye aklından geçirdi genç kız. Léna’nın ondan istediği de buydu. Bağcı ona şehirden ayrılmaya hazır olduğunu, yıllardır ev gözüyle baktığı duvarların dışında hayatını idame ettirecek yeteneklerin onda bulunduğunu söylemişti. Ocyrhoe böyle bir şeyin nasıl olabileceğini anlamasa da Bağcı bir şekilde olayların nasıl gelişeceğini öngörmüştü.

İlk tanıştıklarında Léna ona ne demişti? Bir orba matre. Ocyrhoe bunun anlamını bilmese de şimdi ne yapması gerektiğine kafa patlatırken Léna’nın kendi tecrübelerine dayanarak konuşmuş olduğunu fark etti. O ve Léna hayatlarının farklı evrelerinde bulunmalarına rağmen birbirleriyle aynıydılar. Ocyrhoe bu gerçekle beraber bir şeyi daha anladı: Léna kendisinin yapmayacağı bir şeyi ondan asla istemezdi.

Ocyrhoe yalnız değildi. Léna’yla arasında reddedilemez bir bağ vardı. Hatta bir bakıma birbirlerine bağlı oldukları bile söylenebilirdi. “Hiç kimsenin yükünü taşımayacağım,” diye fısıldadı Ocyrhoe ve bu sözlerin aynı anda başka bir yerde söylendiğini hissedip ürperdi.

Ne yapacağını biliyordu.

Ferenc’e hafifçe dokunmasıyla birlikte delikanlı irkildi. Şiş bir suratla ve ağlamaktan kızarmış gözlerle kıza bakarken ızdırabı karşısında Ocyrhoe’nun yüreği sızladı. Acısını dindirebilmeyi ne çok isterdi... Teskin edici sözlerle ve yumuşak bir dokunuşla ona hitap ederek ne yapılması gerektiğini açıkladı.

Rahibin cesedini gömecek aletleri yoktu ve Peder Rodrigo leş yiyiciler tarafından yakındaki tepelere sürüklenmekten daha iyisini hak ediyordu. Naaşının Roma’ya geri dönmesi ve birinin onunla gitmesi lazımdı. Ferenc gibi birinin.

Ferenc en sonunda kızın dile getirmediği şeyi anlayıp kafa salladı ve ayağa kalkıp rahibin naaşıyla ilgilenmeye koyuldu. Ölü bir bedeni hareket ettirmek Ocyrhoe’nun tahmin ettiğinden çok daha zordu; fakat birlikte çalışarak Peder Rodrigo’nun cesedini Frederick’ten aldıkları iki attan birinin eyerine yatırmayı başardılar.

Ferenc kendi atına çıkması için kıza yardım etti ve yerine geçen Ocyrhoe el çantasını eyer torbalarından birine dikkatle koyup torbanın ağzını sıkıca bağladı. Bu iş de bitince dönüp Ferenc’e baktı. “Dostum..Sesi bir fısıltıdan ibaretti ve yeni bir yılgıyla konuşurken boynundaki zedelenmiş kaslar seğiriyordu. Veda etmek istemiyordu...

Genç kız kendi beline dokundu, sonra da onunkini işaret ederek delikanlıdan bıçağını istedi. Yaşlarla dolu gözlerini kırpıştıran Ferenc genç kızın ne yapmaya niyetlendiğinden emin olmasa da isteği yerine getirdi. Ocyrhoe saçlarındaki örgüyü, ilk tanıştıklarında delikanlının gözüne takılan düğümlerle bezeli olanı tuttu ve ani bir bıçak hareketiyle kesti.

Ferenc bu armağanı kabul ederken kızın elinin üstünü öptü ve yanaklarından aşağı süzülen yaşları engellemeye kalkışmadı. Ocyrhoe bıçağı geri vermek istediğindeyse başını iki yana sallayıp kını da ona uzattı.

“Peki,” dedi kız, kınındaki bıçağı dudaklarına bastırarak. “Beni güvende tutacak.”

Ferenc yüzünde cesurca bir ifadeyle kafa salladı, sonra da dönüp Ocyrhoe’yu hayrete düşüren bir çeviklikle üçüncü atın sırtına atladı. Delikanlı son bir kederli tebessümün ardından yana eğilip Peder Rodrigo’yu taşıyan atın dizginlerini eline aldı. Dilini şaklatmasıyla birlikte atlar yavaş bir tempoyla yürümeye başladılar. İmparatorun kampına, Roma’ya dönüyorlardı.

Ocyrhoe bu görüntüye daha fazla dayanamayacak hale gelene kadar onları seyretti, sonra da bakışlarını aksi istikamete çevirdi. Yolun nereye çıktığına dair hiçbir fikri yoktu. Roma’dayken zihninin son derece ayrıntılı bir harita barındıran kısmı artık boş bir parşömen gibiydi. Yepyeni ve bembeyaz sayfa kendini ona göstermeyi bekliyordu.

Ve Ocyrhoe göstereceğini biliyordu.

Genç kız topuklarını atın yanlarına bastırarak hayvanı bu bilinmeyen yolda ilerletti.

69.BÖLÜM

BİR OĞLANIN ÖLÜMÜ

Hünern’in üstündeki gökyüzü mor, altın sarısı, kırmızı ve turuncu renklerle, bir ozanın durduk yerde şarkı söylemesine sebep olacak türden bir günbatımıyla ışıl ışıldı. Fakat güneşin güzelliği Hans üzerinde bir etki yaratmıyordu. Oğlan, Moğol kampının yıkıntıları arasında bir rüyadaymışçasına geziniyordu. Rengarenk gökyüzü onun gözünde yaralıların ve can çekişenlerin sızlanmaları kadar gerçekdışıydı.

Hünern’in ölü soyucuları toplanmaya başlıyordu, aralarından en cesurları şimdiden açık kapıdan içeri sızıp ölü Moğolların cesetlerini yağmalamaya koyulmuştu. Başkaları da ürkek kemirgenler gibi onların peşinden gelecek ve çadırları soyup soğana çevirecekti. Muharebenin ardından Hünern halkı Moğol kampını talan ederken kanunsuz bir dönem yaşanacaktı. Bu uğraşa engel olmak için hiçbir sebep yoktu. Canlarını kurtaranlar varlarını yoklarını yitirmişlerdi, kamptan toplayabildikleri yetersiz bir telafiydi.

Hans hâlâ hiçbir şey hissetmiyordu. Gözlerini kırptığı kısacık anlarda Tegusgal’ın panik dolu yüzünü görüyordu: hançeri soldakine saplamadan önce kocaman açılmış yuvarlak gözleri; çelik uç gözü delip beyne saplanırken adamın çıkardığı ses; hayatını kaybederken vücudunun sarsılması ve seğirmesi.

Hans gözlerini bir daha asla yummak istemiyordu.

Çeşitli tarikatların şövalyeleri ölmüş silah arkadaşlarının naaşlarını topluyorlardı. Hans yerde yatan bir ceset sırasının etrafına toplanmış bir grup Kalkan-Biraderi gördü. Başka nereye gideceğini bilmiyordu. Yardımına koşup Tegusgal’ı taş yağmuruna tutan Fareler’in kirli suratları, adamın ölümünün ardından dehşetle dolmuş, aralarındaki mesafeyi korumuşlardı. Nefret edilen bir düşmana taş atmak çocuksu bir eylem, masumlar için bir baş kaldırıydı. Bir insanı öldürmekse bambaşka bir şeydi. Hans artık onlardan biri değildi ve yanlarına gitmeyi denediğinde hepsi de kaçmıştı.

Üstünü başını kaplayan kanın çok azı ona aitti ve Kalkan-Biraderleri grubuna yaklaşırken Hünern’in pasaklı sokak çocuklarından çok, savaş yorgunu şövalyelere benzediğini fark etti.

Ölen Kalkan-Biraderleri yan yana yatırılmış, vücutları olabildiğince doğal bir poza sokulmuş ve uzunkılıçları vücutlarının üstüne bırakılmıştı. Hans onları yavaş yavaş saydı. Toplamda on beşi buluyorlardı ve her bir suratı zihnine kazıdı. Sıranın sonundaki cesedin huzurlu yüz hatlarını gördüğündeyse vücudu sarsıldı ve ağlamaya başladı.

Şövalyelerden bazıları ne yapacaklarını bilemeden Hans’a yaklaştı ve içlerinden biri nihayet oğlanın omzuna hafifçe dokundu. “En iyimiz oydu,” dedi adam tok bir sesle. Onun yüzü de kurumuş gözyaşlarıyla yol yol olmuştu.

Bu sözler Hans’a hiç mantıklı gelmedi. Andreas için de aynı şeyi söylememişler miydi? En iyiler niye ölüp duruyordu? Niye ötekiler; en kötüler, alçaklar, ürkekler hayatta kalıyordu? Hans uzun ve titrek bir nefes alıp Rutger’ın ölüsüne doğru çekinerek birkaç adım attı. Levazım subayının elleri bir uzunkılıcın sapını tutuyordu, soldakine leş gibi bir bez sarılıydı ve kafasının içinde hâlâ dile getirilmemiş kelimeler varmışçasına alnı hafifçe kırışık duruyordu. Diğerlerinin aksine vücudunda belirgin bir yara yoktu.

“Niye öldün?” diye fısıldadı Hans, adamın cesedinin yanına yığılırken.

“Olur böyle şeyler,” dedi tok sesli şövalye. “Bakire bazen ölümcül bir yara almayanları da yanına çağırır.”

Hans başını çevirip şövalyeye baktı. “Bu hiç adil değil,” dedi.

“Çok az şey öyledir evlat,” dedi adam. “Zaten o yüzden yas tutarız. Sonra da sıra henüz bize gelmediği için kutlama yaparız.” Ardından bu sözler akla gelebilecek her şeyi açıklıyormuşçasına omuz silkti.

Hans şövalyenin arkasına baktı ve bir grup adamın oraya yaklaştığını gördü. Diğer şövalyelerden biri de bunu fark etti ve adam elini bir anlığına kılıcına attı. Yaklaşan grubun iki mensubu Kalkan-Biraderleri’nin renklerini taşıyordu, Hans onları tanıdı: Styg ile Eilif. Yanlarında Kim, Zug ve kurtarılmış bir esir daha vardı.

“İşte buradasın,” dedi Styg, ceset sırasına vardığı sırada. “Maks’ın çatışmada öldüğünü duyunca sana ne olduğunu bilemedik. Nerelerdeydin?”

Hans başını iki yana salladı. Moğol komutanın adını anmak istemiyordu.

Kim diğerlerini yana itip Hans’ın yanına koştu, sonra da diz çöküp ellerini oğlanın omuzlarına koydu. Çiçek Şövalyesinin suratına kir ve kan bulaşmıştı. Hans adamın gözlerine baktığı zaman orada ne yaptığını hatırlatan bir parıltıyla karşılaşıp irkildi.

“Her şey yolunda,” dedi Kim, yavaşça kafa sallayarak. “Başka bir seçeneğin var mıydı?”

Hans başını iki yana salladı.

“Öyleyse doğru olanı yaptın,” dedi Kim.

“Te... Tegusgal,” diye kekeleyen Hans tekrar ağlamaya başladı.

Kim kollarını oğlana sıkıca doladı. “Kesinlikle doğru olanı yaptın,” dedi. Sesinde bir gurur tınısı vardı ve Hans bu duyguya da Çiçek Şövalyesi’ne sarıldığı kadar sıkı sarıldı.

70.BÖLÜM

ÖGEDAY’IN MİRASI

Ormanı kör bir kılıcın açtığı eğri büğrü bir kesik gibi yarıp geçen kayalık bir çıkıntıya ulaştılar. Bir dere uzun yıllar boyunca kaya tabakasının dibine bir yatak oymuştu ve şu anda içinde az da olsa bir miktar su bulunmaktaydı. Sağlarındaki gür orman, çimenlik tepeciklerle ve sıkıca kümelenmiş kızılağaç öbekleriyle doluydu. Arazi iki kişiyi, hem Cnân’ı hem de Lian adındaki o Çinli kadını birden taşıyan tek bir atın kolayca yürüyebileceği bir yer değilse de ağaçların eksikliği kayalık zemindeki yarıklardan ve boşluklardan sakınmayı kolaylaştırıyordu.

Açık arazide hızla yol alırlarken Cnân atını zeminin daha güvenli olduğu ağaç hattına yakın tuttu.

Ağaçlarla kayalıkların arasına sıkışmış kaya tabakasında sesler kolayca taşınıyordu ve grup yaklaşan atları görmeden epeyce önce duydu. Haakon ile Krasniy kendilerini saklama zahmetine girmediler. Kalbi daha hızlı atmaya başlayan Cnân tedirginliğini atına yansıtmamaya çalıştı. Yankılar birbirine karışarak gelen hayvanların sayısını belirsiz hale getiriyordu ve Cnân atlıların dost olduğundan kuşkuluydu.

Hem Haakon’un hem de Krasniy’nin bir kılıcı vardı ve kızıl saçlı dev, kamptan çıkarlarken yanına bir de mızrak almıştı; fakat ikisi de zırhsızdı. Boyutu ne olursa olsun bir süvari birliğine karşı koyabilecek kadar iyi donanımlı oldukları söylenemezdi.

Atlılar görüş alanına girdi ve her iki grup da birbirini görünce durakladı. Cnân karşılarındaki ikiliye bakarken adamların Moğol olduğunu ve birinin -geniş omuzlunun- yaralanmışa benzediğini fark etti. Diğerinin Kağan olduğunu anlamasıysa biraz zaman aldı.

“Ögeday!” diye seslendi Haakon. Mor giyen adamı o da tanımıştı. Delikanlı elini kaldırıp sallayarak Kağan’ı yanına çağırdı.

Geniş omuzlu Moğol, atını dizleriyle dürttü ve yanında taşıdığı uzun sırığı bir kargı gibi Batılılara doğrulttu. O hücuma geçerken sırığın üstündeki at kılları dans etti.

Krasniy karnından gelen gümbürtülü bir kahkaha attı, sonra da Haakon’a kenara çekilmesini işaret etti ve mızrağını kaldırarak öne çıktı.

Koyağın ağzında duraklayan Ögeday ile Namkay pusuya düşürülmüşe benzeyen Torguudların daha dinç atlarını almışlardı. Namkay onu yola devam etmeye zorlamıştı. Ögeday’ın bir yanı kaçma fikrinden öfke duysa da sonunda sağduyulu davranarak Namkay’ın peşine takılmıştı. Torguudların sorumluluğu kağanlarını korumaktı ve onları ormandan fırlamış suikastçılarla dövüşmeleri için geride bırakmak doğru bir davranıştı.

Namkay bir gün önce geçtikleri güzergâhı kullanırken Ögeday da onu takip etti. Kamp kurdukları nehir kenarındaki açıklık hızla geride kaldı, sonra Namkay kuzeye yönelip daha kayalık araziye doğru yükselen hafif bir yokuşu tırmandı. Bir süre yalnızca Namkay’ın geniş sırtına ve Ruh Sancağında dalgalanan at kıllarına odaklanan Ögeday bineğinin kendi temposunu belirlemesine izin verdi.

Sonra Namkay atını yavaşlatıp yana çekildi. Ögeday ileriye baktığında iki binici birden taşıyan bir at ile açıkta duran bir çift adam gördü. Gözlerini kısarak adamları süzerken kim oldukların biliyor, fakat onlarla niçin bu yol geçmez kayalıkta karşılaştığını idrak edemiyordu. “Kim—?” diyecek gibi oldu, sonra adamlardan biri onun ismini seslendi.

Bir nara atan Namkay atını koşturmaya başlayıp Ruh Sancağını bir kargı gibi ileri uzattı ve kamptaki kafeslere tıkılı beklemeleri gereken adamların oradaki varlığını çözmesi için Ögeday’ı yalnız bıraktı. Dışarı nasıl çıktılar ki? diye merakla düşündü Ögeday. Burada ne arıyorlar?

Gladyatör maçlarında, dellenmiş bir ayı gibi dövüşen kızıl saçlı devin elinde bir mızrak vardı ve Namkay hücum ederken dev adam hızla ileri çıkıp uzun bir fırlatış için kolunu geriye attı. Devin hedefini fark eden Namkay ansızın taktik değiştirip Ruh Sancağını yana savurdu. Dev son bir hızlanışın ardından kolunu yukarıdan aşağıya savurarak mızrağı fırlattı. Bir saniye sonra da Ruh Sancağının sapı göğsüne çarpıp ayaklarını yerden kesti.

Ögeday’ın dikkati havada uçan mızrağa çevrildi. Dev adam onu bir oktan çok da ağır değilmiş gibi Namkay’a değil de güreşçinin ötesindeki bir yere atmıştı.

Hedefi Kağan’dı.

Ögeday atının başını yana çevirdi ve hayvanı hareketlendirmek için ayaklarını onun gövdesine vurdu. Dizginlerine bu kadar sert asılınması karşısında acıyla homurdanan at kafasını geriye attı ve itaat etmeyi reddederek öfkeyle tepindi. Mızrak aşağı doğru bir yay çizerken Ögeday kendini eyerden attı ve yere sertçe çarpıp avuçlarını acıyla kayalara sürterken darbenin o tok sesini işitti. Haykıran at yere yığılıp ızdırap içinde debelendi.

Diğer adam, yani elinde balık bıçağıyla gladyatör ringinde dikilmiş ve bıçağı fırlatmayı ciddi ciddi düşünerek Kağan’ı haşin bakışlarla süzmüş o Kuzeyli oğlan dosdoğru üstüne koşuyordu. Delikanlının elinde bir kılıç, yüzündeyse o günküyle aynı ifade vardı.

Kuzeyli bu sefer durmayacaktı.

Krasniy mızrağı fırlatır fırlatmaz Haakon devin onun için yaptığı fedakârlığı anladı ve elinde kılıcıyla depara kalktı.

Fırlatılan mızrak Kağan’ın atını vurdu ve adam kendini eyerden attıktan hemen sonra hayvan yere düşüp çırpınmaya başladı. Ögeday yere sert çarptı, fakat kılıcını çekip Haakon’un ilk hamlesini karşılayacak kadar büyük bir süratle ayağa kalkmayı başardı.

Haakon adamın başına doğru çift elli bir vuruş gerçekleştirdi, Ögeday düşüşünün ardından biraz sersemlemişti ve kılıcını ancak son anda kaldırabildi. Haakon un darbesi adamın kolunu büktü ve Kağan kendi yalımından sakınmak için başını geriye attı.

Ögeday ileri fırlayarak Haakon’un yalımını itti ve delikanlı rakibinin kılıcına vurup bu güçsüz hamleyi bertaraf etti. Batı’nın uzunkılıçlarının aksine sivri bir ucu olmayan, kıvrık bir Moğol kılıcıyla dövüşüyordu. Yalımın kavisli ağzı Kağan’ın ceketine sürterek kürk astarlı kumaşı kestiyse de alttaki deri yeleği aşamadı. Haakon bileklerini döndürerek yalımın keskin ağzını Kağan’ın çıplak boynuna doğru çevirdi ve bir kesme hareketiyle silahı geriye çekti.

Başını yana kaçıran Ögeday gırtlağının kesilmesini engelleyecek kadar kılıcını Haakon’unkinin altına sokmayı becerdi. Sonra o da kendi hamlesini yapıp silahını kızgın bir yılan gibi döndürdü ve Haakon onu kendi kılıcının yalımı ile balçakları arasında yakaladı. Ögeday ellerini kaldırarak kılıcını ileriye itti ve kıvrık kenar elinin dibinden geçerek eti yararken Haakon’dan bir nida yükseldi.

Haakon kullandığı ile eğitimini gördüğü kılıçlar arasındaki farkları hatırlamayı -bir kez daha- ihmal ettiği için kendi kendine kızdı. Bu kılıcın sivri bir ucu yok, diye azarladı kendisini. Düşünmem gereken asıl kısım ağzı.

Ögeday delikanlının elinden akan kanı gördü ve kılıcını sağlı sollu savurarak tekrar saldırıya geçti. Vuruşları şiddetliydi; Haakon ne zaman bir saldırıp karşılasa temasın sarsıntısını elinde hissediyordu.

Parmakları kayganlaşmaya başlıyordu.

Ögeday ona vurmaya çalışmıyordu. Kağan’ın derdi onun yaralı elini yormaktı. Yeterince kan akarsa Haakon silahının kontrolünü kaybedebilirdi.

Geniş omuzlu Moğol yanlarından dörtnala geçip giderken Cnân hemen arkasında oturan Çinli kadının büzüldüğünü, kendini küçültme çabasıyla sırtına yaslandığını hissetti. Moğol ileride atını döndürürken Krasniy onlara bağırarak kayalık platodan çıkmalarını söyledi.Cnân atının dizginlerini çekiştirerek hayvanın başını doğru istikamete çevirmeye uğraştı. O sırada atın önünden paldır küldür geçip giden Krasniy hayvanı daha da ürküttü ve Cnân hışımla adama bir küfür etti.

At kıllarıyla kaplı uzun sancağı tekrar doğrultan Moğol süvari geri geliyordu. Bir iblis gibi sırıtan Krasniy yerini korudu ve Moğol yaklaşırken kılıcını kaldırıp tek eliyle fırlattı.

Cnân adamın bir şeyler fırlatmaya ne kadar hevesli olduğuna inanamıyordu. Yine de, diye aklından geçirdi, kılıcın döne döne uçmasını seyrederken, nasıl nişan aldığı düşünülürse fena bir strateji sayılmaz.

Kılıç, Moğol’un atının kafasına çarpıp hayvanın yalpalamasına ve tökezlemesine yol açtı. Bineğini kontrol altında tutmaya çalışan Moğol, dikkatini hedefinden ayırmak zorunda kaldı. Kargısı hedefi ıskaladı ve Krasniy yanından yarı koşarak yarı tökezleyerek geçen hayvanın üstüne atlayıp iri Moğol’u eyerinden düşürdü. Birlikte yere çarpar çarpmaz da engin bir güreşçilik deneyimini işaret eden bir beceriyle boğuşmaya başladılar. Bu halleriyle bir bölgede hâkimiyet kurmak için birbiriyle kapışan iki ayıya benziyorlardı.

“Bak!” diye kulağının dibinde bağırdı Lian. Cnân kadının uzattığı parmağı takip etti. Kağan ile korumasının geldikleri yönden başka atlılar yaklaşmaktaydı. Günışığı zincir zırhlardan yansıyınca Cnân’ın içini bir heyecan kapladı. Genç kadın dizginleri şaklattı ve at iki Kalkan-Biraderleri şövalyesine doğru koşmaya başlarken Lian ona sıkıca tutundu.

Kağan yeni bir hamle için kılıcını çepeçevre savururken Haakon ileri atıldı ve dönüşünü tamamlamadan önce Kağan’ın yalımına vurdu. Bunu takiben elini adamın kılıç kabzasının ucuna doğru uzattı. Temas sağlayınca da elini döndürdü ve vücudunu ileri itip kılıcını eğdi. Düşmanın silahını kanla kaplı avucunun elverdiği kadar sıkı tutarak yumruğunu ileri uzattı ve Kağan’ın çenesine vurdu.

Başı geriye savrulan Ögeday’ın dizleri titredi. Haakon adamın tutuşunun gevşediğini hissetti ve kılıcı çekip Ögeday’ın elinden aldı. Taran bu hamleyi onun üstünde defalarca kez uygulamışsa da delikanlı tekniğin işe yaradığına şaşırmadan edemedi. Bir an için her iki kılıç da ondaydı.

Fakat sonra Ögeday çenesine yediği yumruğun etkisinden kurtuldu ve ona bir boğa gibi çarparak Haakon’un dengesini bozdu. Delikanlı tökezledi, ayağı yerdeki bir çıkıntıya takıldı ve kıç üstü düştü. Her iki kılıcı da tutmaya çalışmasına rağmen birini elinden düşürdü ve ancak kafasını başka bir kayaya çarptıktan sonra durabildi. Delikanlı kılıcını düşmanına doğrultmaya çalışarak alelacele ayağa kalktı.

Fakat düşmanı artık hareketsiz durmakta, Haakon’un arkasındaki bir yere bakmaktaydı. Bir at kişnedi ve Haakon un kulağına bir zincir zırhın şıngırtısı çalındı.

Haakon bir gözünü Kağan’ın üstünde tutmaya çalışarak başını çevirdi ve iki Kalkan-Biraderleri şövalyesini görünce şaşkına döndü. Adamları hemen tanıdı. “Feronantus! Raphael!” Her iki şövalye de perişan durumdaydı; Feronantus’un sakalı iyice uzamıştı ve Raphael eyerinde tuhaf bir açıyla öne eğiliyordu.

“Hey, Haakon,” dedi Raphael, ona el sallayarak, “gözünü dostundan ayırmasan iyi edersin.”

Haakon hızla o tarafa doğru dönerken Kağanı kendisinden uzak tutmak için kılıcını kaldırdı. Ögeday ona birkaç adım yaklaşmışsa da delikanlının kılıcını görünce durdu ve silahsız olduğunu belli etmek amacıyla ellerini kaldırdı.

Feronantus vadinin daha ilerisine bakıyordu ve Haakon o tarafa çabucak bir göz attı. Cnân’ın atı dörtnala üzerlerine geliyordu, Feronantus daha ötede Krasniy ile Ögeday’ın adamının var güçleriyle güreşe tutuştuğunu seçebiliyordu.

“Eh, genç Haakon,” dedi Feronantus, dalgın bir edayla. “Bunca yol teptik ama sen hedefimize bizden önce ulaştın.”

Raphael kasvetli bir kahkaha attı. “Yolculuğumuzun ödülü oturup delikanlıyı seyretmekmiş.”

“Bu adamın kim olduğunu biliyor musun?” diye sordu Feronantus.

“Evet,” dedi Haakon. “Ögeday Han. Moğol İmparatorluğu’nun kağanı.”

“Öyleyse onu çabucak öldür,” dedi Feronantus. “Fazla vaktimiz yok.” Bunun ardından atını mahmuzladı ve yanlarına yaklaşırken yavaşlamakta olan Cnân’ın yanından geçip gitti. O hareketli anda Haakon yanlış kişiyi seyrettiğini fark etti. Raphael’in bağrışını duymakta neredeyse çok geç kalacaktı.

Haakon kılıç tutan kolunu geri çekip silahı boylu boyunca vücuduna yasladı ve aynı anda geriye doğru sıçradı. Ögeday’ın homurtusunu duymasıyla birlikte bir bıçağın soğuk dokunuşunun sırtından geçtiğini hissetti. Vücudunu döndürerek bıçaktan kaçarken kolunu geriye doğru savurdu. Kılıcı Ögeday’a çarptıysa da kesici ağız yanlış tarafa çevriliydi ve sadece Kağan’ın başının yanına bir darbe indirebildi.

Ögeday delikanlıyı omzundan tutup kaçmasını engellemeye çalıştı. Bıçak gözden kayboldu ve Haakon onun geri geldiğini anladı. Kağan elini üstünde tuttuğu müddetçe kılıcını etkili bir biçimde kullanması çok zor olacaktı. Delikanlı yalımı sol elinin parmakları arasında sıkıca tuttu ve sadece silahın dip kısmındaki kısacık bir aralığı kullanarak kılıcı Ögeday’ın başının yan tarafına sürtmeye çalıştı.

Yalımın kürkü ve deriyi kestiğini hissederken Ögeday acıyla kükredi. Sonra Kağan’ın bıçağı kalçasının derinliklerine kadar saplanınca kendisi de haykırdı. Haakon kılıcıyla yine bir kesik attı ve bu hamleyi bir kabza vuruşuyla tamamlamak için sağ elini ileri itti. Bu sefer kabzanın altında bir şeylerin kırıldığını hissetti.

Birbirlerinden ayrıldıklarında ikisi de tökezleyip dizlerinin üstüne düştü. Kağan kafasındaki iki yaradan bol miktarda kan kaybediyordu. Kazara dirseğini kalçasına saplı hançere çarpan Haakon’un gözünün önündeyse şimşekler çakmaktaydı. Kağan birkaç kez başını iki yana salladı, sonra da Haakon’a baktı. Kanla kaplı yüzündeki sol gözü şimdiden şişip kapanmıştı.

Haakon içinden Bakireye kısa bir dua edip kılıcını bıraktı ve kalçasındaki hançeri kavradı. Onu çekip çıkarırken karnına ve oradan da göğsüne yayılan acı karşısında uludu. O ileri atılırken Kağan ellerini kaldırdı ve kısmen kapattığı yumruklarla delikanlıya etkisizce vurdu.

Haakon adamın ileri uzattığı kolları aştı ve Kağan’ın kendi hançerini Ögeday’ın boynuna sapladı.

Ögeday bir anlığına kendinden geçti. Babasının bıçağını kullanarak Kuzeyliyle dövüşmüş, delikanlının dikkat eksikliğinden yararlanmaya çalışmıştı. Fakat bir şeyler ters gitmişti. Gözlerini kapalı tutarak neler olduğunu hatırlamaya çalıştı, ama tek anımsayabildiği bir kuzgun sürüsü gibi her şeyi örten bir karanlık dalgasıydı.

Yüzünün sol tarafı sıcak ile soğuk arasında gidip geliyor, bu değişim ne zaman yaşansa cildi nemli ve kaygan bir his veriyordu. Yakınlarda akan bir derenin sesini duyar gibi oldu ama sular ansızın yerdeki bir delik tarafından emilmişçesine ses tamamen kayboldu.

Uçtuğu bir rüya mı görmüştü? Bu hiç mantıklı gelmedi, çünkü o bir kuş değildi. O bir at, dört bacaklı bir bozkır hayvanıydı. Tek yapmak istediği durup dinlenmeden koşmaktı. Yanında erkek ve kız kardeşleriyle ta denize kadar koşacak, yeleleri peşleri sıra rüzgârda dalgalanacaktı. Tek yapmak istediği koşmaktı...

Öksürdüğünde acı o kadar yoğundu ki kuzgunların bir süreliğine kendisini alıp götürmesine izin verdi. Geri geldiğinde yanında başka biri vardı: saçları solgun bir ruh. Ögeday ruha derdini anlatmaya çalıştı, fakat ağzından çıkan sözcükler tamamen yanlıştı. Tuluy... Tuluy... Tuluy da kimin nesi? Yoksa bu ruhun adı mı?

Ruh bir elini kaldırdı ve Ögeday kanı görünce haykırdı. Uluyup bağırdı ve ancak geriye kısık bir iniltiden başka bir şey kalmayınca nerede olduğunu hatırladı. Uçtuğu falan yoktu.

Başını çevirdi -tabii sol tarafındaki acı yüzünden yavaşça- ve yanında çömelen bulanık surete bakıp sağ gözünü hızlıca kırpıştırdı. Seğiren ellerini bıçağına götürdü, ama onu bulamadı. Bıçak nereye gitmişti? Daha az evvel oradaydı...

Delikanlı onunla konuşuyordu. “Kıpırdama,” dedi.

Niye kıpırdamayacaktı ki? O Hanlar Hanıydı. Ve... üşüyordu.

Bunu delikanlıya söylemeye çalıştı, ama ağzını açtığında sanki dışarı sudan başka hiçbir şey çıkmadı. Yoğun, acı bir su.

Çenesinden aşağı akan su, ağzını doldurmakla tehdit edince Ögeday bir kez daha öksürdü.

Kuzgunlar tekrar çıkageldi ve Ögeday bir müddet onların peşinde gezinmeye vakit harcayıp bir şey aradı. Neydi o?

Babasının bıçağı.

Onu kaybetmemeliydi. Bıçak önemliydi. Cengiz bıçağı ona ilk avı sırasında, geyiği vurduğu zaman vermişti. Ögeday onunla hayvanın derisini yüzmüştü.

Yüzerken de o kadar çok kan akmıştı ki.

Babasının adamlarında biri eti kampa taşımasına yardım etmişti. Neydi o adamın adı? Tuluy mu?

Hayır, Tuluy başka biriydi. Hatırlaması gereken biri. Onun için önem taşıyan biri. Tuluy? diye seslendi, fakat Tuluy cevap vermedi.

Tuluy uzun yıllardır cevap vermiyordu.

O ölmüştü. Tıpkı babası gibi.

Ögeday asla babası gibi olamazdı. Cengiz Han kadar büyük bir adam olamayacağını daima bilmişti. Zaten hiç kimse olamazdı. Ruhu bedeninden ayrılır ayrılmaz Cengiz bir adam olmaktan çıkmıştı. Onu tanıdığını zanneden insanlar kendi hayallerinden fazlası olmayan öyküler anlattıkça daha da güçlenen bir hayaletti o. Cengiz’i onlar bir hayalet haline getirmiş, yine de oğlunun babasından daha güçlü ve cesur olmasını beklemişlerdi. Daha fazlasını beklemişlerdi, çünkü karanlığa göğüs gerememişlerdi; hepsi de Cengiz’in hayalini anlamadıklarını itiraf etmekten korkmuştu.

Cengiz’in mirasıyla ne yapacaklarını bilememişlerdi. Ebedi at denizinin hayalini kurmuşlardı -daha doğrusu kurduklarını sanmışlardı- ama böyle bir hayalin anlamını kavrayamamışlardı. Ruh Sancağını Cengiz Han’ın oğullarının eline tutuşturup babalarından büyük olmaları için onlara yalvarmışlardı. Cengiz’in verdiğini hayal ettikleri sözü tutması için Ögeday’a yalvarmışlardı.

Lâkin Cengiz’in onlara hiçbir söz vermediği fikriyle yüzleşememişlerdi. Cengiz’in sevdiği tek şey ailesiydi; karıları ve oğulları. Onun gözünde önemli olan tek şey buydu. Onlar Cengiz’in gerçek mirasıydı.

Ögeday gözlerini bir kez daha açtı. Kuzeyli hâlâ oradaydı.

“Deniz,” diye fısıldadı Ögeday ve oğlan ona iyice sokuldu. Ögeday gördüğü o rüyayı, bir ata binip imparatorluğun merkezinden ve babasının mirasından uzaklaşmasını hatırladı. Rüyasında atıyla dünyayı boydan boya kat ediyor ve batıdaki denize ulaşıyordu. “Hayatım boyunca tek istediğim denizi görmekti,” deyip iç geçirdi.

Delikanlı kafa salladı. “Evet,” dedi. “Ben onu gördüm.”

“Anlat bana,” dedi Ögeday.

Delikanlı anlattı. Ögeday’ın bilmediği kelimeler kullandı ama zararı yoktu. Delikanlının yüzünü kolayca okuyabiliyordu. Zaten görebildiği tek şey buydu. Kuzgunlar gökyüzünün geri kalanını örtmüştü. Hava soğuyordu; tıpkı delikanlının bahsettiği deniz gibi. Ögeday gözlerini yumdu ve hayatının silinip giden alacakaranlığında yine atları gördü. Atlar otla kaplı bozkır boyunca koşuyor, dünyanın sonunda denizin gökyüzüyle buluştuğu yere kadar gidiyordu.

“Dünyayı benden daha çok görmüşsün,” dedi Ögeday, ölmeden hemen önce.

BİTİŞ

BİR AĞACIN PEK ÇOK DALI VARDIR

Raphael delikanlının kalçasındaki bıçak yarasını Cnân’ın da yardımıyla sardı. Hekimin hareketleri kesik kesikti ve Haakon sonunda bunun sebebini gördü. Kırık bir okun kısacık sapı Raphael’in sırtından çıkıntı yapmaktaydı. Raphael delikanlının pansumanını bitirdiğinde Cnân ok meselesini dile getirdi.

“Ben iyiyim,” dedi Raphael.

“Hiç de öyle gözükmüyorsun,” diye karşı çıktı kadın.

“Şimdilik idare ederim,” dedi Raphael, ilkyardım setini toplarken. “Okun geri kalanına ulaşmak için zırhımı çıkarmam gerekir ve şimdi buna zaman yok.” Hareket ederken ne kadar zorlandığını gizlemeye çalışarak ayağa kalktı ve bakışları dar vadinin ilerisine çevrildi. “Feronantus nerede?” diye sordu.

Haakon, Cnân ve Çinli kadın da o tarafa baktılar. Tek gördükleri kısacık çimlerin arasında otlanan tek bir at ve hâlâ birbirlerine dolanmış halde yatan ama artık hareket etmeyen iki beden oldu. Kalkan-Biraderleri grubunun liderinden hiçbir iz yoktu.

“Canı çıkasıca herif,” diye sövdü Raphael. “Bizi bırakıp gitmiş.”

“Ne?” dedi Cnân.

“Bir planı vardı, hatırladın mı?” dedi Raphael öfkeyle. “Ama bizi içermiyordu.” Sert adımlarla atının yanına gitti. “Haakon!” diye seslendi. “Şuradaki at artık senindir.”

Haakon dönüp Kağan’ın hareketsiz cesedine baktı. “O ne olacak?” diye sordu. “Onu bırakıp gidemeyiz.”

“Gidebiliriz ve gideceğiz de,” dedi Raphael, kendini acıyla eyerine çekerken. Başıyla Kağan’ın atının leşini işaret etti. “Bir av kazası geçirdi, hepsi bu. Moğollar geldiklerinde burada olmayalım yeter.” Dizginleri şaklatmasıyla birlikte atı tırısa kalktı.

Cnân ile diğer kadın da atlarına çıktılar ve Bağcı eliyle Haakon’a peşinden gelmesini işaret etti. Tereddüde düşen delikanlının bakışları Kağan’ın cesedi ile dostları arasında gidip geldi.

Haakon cesedin yanına kadar topallayarak gitti ve Kağan’ın bıçağını çekip aldı. Boynuna bir bıçak saplıyken hiç kimse bunun bir av kazası olduğunu düşünmez, diye mantık yürüttü. Bıçağın yalımını kendi yırtık pırtık pantolonuna silerek temizledi, sonra da Ögeday’ın kemerindeki kını aldı. Cesedin üstünü örtmeliymiş gibi hissetmesine rağmen yanında hiç kumaş yoktu; o yüzden Kağan’ın sağ gözünün açık durmadığından emin oldu. Soldaki zaten şişip kendiliğinden kapanmıştı.

Kağan’ın kılıcı daha kaliteliymiş gibi gözükse de Haakon yerden kendi kılıcını aldı. Zaten bıçağı sahiplenmişti. Bir de kılıcı almak ölü soymaya benzeyecekti.

Kendi kendine bıçağın bir savaş ganimeti, yaşananların bir ispatı olduğunu söyledi.

Krasniy ile Torguud komutanın bedenlerine ulaşana kadar vadiden aşağı acı içinde ilerledi. Her iki adamın da üstünde bol miktarda kan vardı ve hangisinin önce öldüğünü kestirmek güçtü; fakat ikisi de mücadeleden vazgeçmemişti. Haakon bu yabancı diyarda tek dostu olan kızıl saçlı dev için Bakireye kısa bir dua etti.

Bunun ardından dönüp Torguud komutanın midillisine hafif bir ıslık çaldı. Hayvan kulaklarını dikip delikanlıyı ihtiyatla süzdü. Haakon ata doğru yavaşça topallarken bir yandan da sakinleştirici bir ses tonu kullanarak onunla konuştu ve dost olduğuna dair onu temin etti.

Sonra durdu ve yakınlarda olması gereken bir şeye bakındı. Kolunu kaldırıp Raphael ile Cnân’a seslendi ve ikili atlarını döndürüp oraya yöneldi.

“Kaybolmuş,” dedi Haakon, yanına geldiklerinde.

“Ne kaybolmuş?” diye sordu Raphael.

“Torguud komutanın taşıdığı kargı,” dedi delikanlı.

Cnân da etrafına bakınıp kafa salladı. “Haakon haklı. Kağan’ın koruması bir sancak taşıyordu. Üstüne kıldan yapılmış örgüler asılıydı. Sanırım at kılından.”

Lian genç Bağcı’nın arkasından söze karıştı. “Ruh Sancağı,” dedi kadın, Moğol dilinde.

“Ne dedi?” diye bilmek istedi Raphael.

“Onun Ruh Sancağı olduğunu söyledi,” diye tercüme etti Haakon.

“Moğol İmparatorluğu’nun sembolü,” diye bilgi verdi Cnân. “Ögeday’ın babası Cengiz Han’a aitti.”

“İmparatorluğu o mu kurdu?” diye sordu Raphael.

“Evet, o kurdu. Kabileleri birleştirdi.”

“Şimdi anlaşıldı,” diyen Raphael derin bir iç geçirdi ve başını iki yana salladı. “Sancak Feronantus’ta.”

“Niye?” diye sordu Cnân.

“Sen de oradaydın,” dedi Raphael. “Hani Istvan’ın Her Şeyin Babası hakkında zırvaladığı o Kinyen’de”

“Her Şeyin Babası mı?” diye Sordu Haakon. “İskandinavların tanrısı mı? Sen neden bahsediyorsun?”

“Yggdrasil,” dedi Raphael. “Ragnarök.” Parlak gözleri yaşlarla doluydu. “Öyküleri mutlaka sen de biliyorsundur Haakon.”

Onunla konuşmak istemediler ama Kristaps ısrarcıydı. Tabii mizacı ile elini kılıcının kabzasına atma hevesinin de yardımı dokundu ve nihayet köprüde neler olup bittiğini ona anlatmayı kabul genç bir Hospitalye şövalyesi buldu. Hikâyeye ilk başta inanmadı ama delil eksikliği sebebiyle kendisinin de anlatacağı hikâye o oldu.

Livonyalılar şafakta başlarında Kristaps’la Hünern’den ayrıldılar. Moğollarla yapılan son muharebede şövalyelerinin yarısını yitirmişlerdi, bu diğer tarikatlarınkiyle orantılı bir kayıptı. Nehri takip ederek güney yönünde ilerleyen birliğe kasvetli bir hava hâkimdi. Çatışmadan sağ kurtulmuşlardı ama bedeli çok ağır olmuştu.

Schaulen’e kıyasla bu bir hiç, demek istiyordu Kristaps diğerlerine. Hünern’de kazanılan galibiyet, Batı’nın nesillerce kutlayacağı bir başarıydı. Legnica ile Mohi’deki muharebeler Batı için felaketle sonuçlanmıştı ve o trajedilerin etkisi Hıristiyanlık Âleminin tarihinden asla bütünüyle silinmeyecekti. Lâkin tüm zorluklara rağmen Hünern’de büyük bir zafer elde etmişlerdi. Bu Hıristiyanlık Âlemi’nin geri kalanı için bir toplanma çağrısıydı. Moğol ordusu hâlâ Batı’nın kapısına dayanmış durumdaydı ve Hünern’deki yenilgi o orduyu zayıflatmış değildi; yine de güruha bir darbe indirilmişti.

Hünern zaferi bir umut sembolüydü. İyilik hâlâ kötülüğü alt edebilirdi.

Fakat o ve adamları, Dietrich’in atını virane kentten birkaç kilometre ötedeki nehir kenarında otlarken bulduktan sonra Hünern, Kristaps’ın gözünde bir ihanet olup çıktı.

Schaulen’de onları Volquin’in kibri yok etmişti. Kristaps bunu asla dile getirmezdi ama suçun önceki Heermeister’de olduğunu biliyordu. Volquin arazinin tehlikesini dikkate almayıp adamlarını nehre kadar götürmüştü. Kendine çok fazla güvenmiş, paganların etkili bir biçimde tertiplenemeyecek kadar Livonya Kılıç Biraderleri’nden korktuklarını zannetmişti. Korkunun insanları neler yapmaya zorlayabileceğini hafife almıştı.

Dietrich de aynı hataya düşmüştü ama ona ihanet edenler diğer tarikatlar olmuştu.

“Roma’ya gidiyoruz,” dedi adamlarına, Dietrich’in atı geri alındıktan sonra.

Hepsini yok edeceğim, diye ant içti Kristaps.

Sıcak güneş tüm parlaklığıyla çadırın açık duran giriş kısmından içeri doluyordu. Diğer üç duvar hem rüzgârı kesmek, hem de sökülmekte olan çadır şehrin daimi gürültüsünü azaltmak için indirilmişti. Askerlerin yarısı çoktan Almanya’ya doğru yola çıkmıştı. Frederick kendi çadırının en son toplanmasını emretmişti. O sırada en sevdiği hobisiyle meşguldü: satranç oynamak.

Tabii karşısında bir rakip olsaydı oyun daha eğlenceli geçerdi; fakat Kardinal Fieschi son ziyaret davetine henüz cevap vermemişti. Zaten Frederick kardinalin yakın bir gelecekte Kutsal Roma İmparatorundan gelecek herhangi bir davete cevap vereceğinden kuşkuluydu.

Frederick şakağının yakınındaki kızıl bir bukleyi parmağına doladı ve gözlerini kısarak satranç tahtasını inceledi. Daha önce hiç kendine karşı oynamamıştı ve gerçekleşecek tüm hamleleri bilince oyun ilginç bir perspektif kazanmaktaydı.

Tahtanın üstüne bir gölge düşünce Frederick kardinalin her şeye rağmen ziyarete geldiği ümidiyle kafasını kaldırdı; fakat karşısında Fieschi’yi değil başka birini buldu. Buna rağmen yüzü bir tebessümle kırıştı. “Tünaydın Léna,” dedi. “Tam zamanında geldin. Vezirimi açıkta bırakmam için kendimi nasıl kandırabileceğimi bir türlü bulamadım.”

Bağcı masaya yaklaşıp adamın karşısındaki tabureye oturdu. “Tünaydın Majesteleri,” diye karşılık verdi. Elini kendi tarafındaki vezirin -siyah olanın- üstüne koydu ve avucundan dökülen gümüş bir zincirin halkaları satranç taşının omuzlarını kapladı.

Frederick gümüş zincire uzun uzun baktı. Halkaları bir noktada birbirinden ayrılmıştı. “Mesajını iletmişsin,” dedi, biraz sert bir tonla.

“İlettim,” dedi kadın.

“Öyle yapmayacağını umuyordum.”

Léna başını bir yana yatırıp normalde haylaz çocuklar üzerinde kullanılan bir bakışla onu süzdü. Frederick iç geçirdi. “Kardinale niçin yardım ettiğini anlamıyorum. Yardımın onu taşkınlık yapmaya teşvik edecek ve bu da onu daha tehlikeli bir hale getirecek. Özellikle de Papa olma tehdidini gerçekleştirmeye karar verirse.”

“Verecek de,” dedi Léna. Siyah bir kaleyi oynatıp beyaz piyonlardan birini yedi. “Zaten mesajı iletmeseydim bana bir Bağcı olarak güvenir miydiniz?”

Cevaben homurdanan Frederick gözünü tahtadan ayırmadı. Atlarından birine dokunarak Léna’nın az önce savunmasız bıraktığı kaleyi yiyip yememeyi düşündü. Bunun bir tuzak olduğundan kuşkulanıyordu ve muhtemel karşı hamleleri değerlendirdi.

“İnsanlara daha çok güvenmelisiniz,” dedi Léna, gülümseyerek.

Frederick burun kıvırdı. “Senin için söylemesi kolay.” Atı oynatmaktan vazgeçip onun yerine bir piyonu sürdü. Piyon şimdilik kaleyi tehdit etmiyordu ama bir dahaki hamlede edebilirdi.

“Kızı rahibin peşinden yolladınız,” diye belirtti Léna.

“Evet, hem de öyle bir şeye tüm benliğimle karşı olmama rağmen.”

“Güven işte böyle bir şeydir,” diye karşılık verdi Bağcı.

“Yine de bunu alışkanlık haline getirmek istemiyorum,” dedi adam.

“Majestelerinden o tür fedakârlıklarda bulunmasını sıklıkla istememeye çalışırım,” diye tevazu gösterdi Léna, kaleyi korumak için bir piyonu oynatarak.

“Kızı her yerde arayacaklar,” diyen Frederick’in pişman bir hali vardı. Fillerinden birini oynattı. “Şampiyonlardan kaçıklara, azizlerden haydutlara kadar herkes onun peşinden koşacak. Üstelik soy kardeşlerin kızın bağımsız davrandığını öğrendikleri zaman ona yardım etmeyecekler. Tamamen yalnız kalacak.”

Léna durgunlaştı. “Bunun farkındayım ve üzüntü duyuyorum. Ama başka bir yol yoktu.”

“Bu işte parmağın olduğunu öğrenirlerse soy kardeşlerin senden de hoşnut kalmazlar.”

Léna hafifçe kasıldıysa da kendini çabucak toparladı. Vezirinin önündeki piyona uzandı ve onu Frederick’in tarafına doğru ilerletti. “Beni özgür bıraktı,” dedi kadın. “Ona yüzüğü verdiğimde.”

“Ne demek istiyorsun?” diye sordu Frederick.

“Yüzük karşılığında ondan beni özgür bırakmasını istedim. Hiç kimsenin yükünü taşımayacağım.”

Frederick başını iki yana salladı. “Sen o kahrolası aklını kaçırmışsın kadın,” dedi.

Léna taburesinden kalkıp masanın etrafından dolaştı ve başı İmparator’unkinden biraz daha aşağıda kalacak şekilde adamın yanına diz çöktü. “Size yardım etmek için buna mecburdum.” Hafifçe boynunu büktü. “Kız kardeşlerime söylemezsiniz, değil mi?”

Frederick ona bakıp sırıttı. “Benden bir şey duymazlar. Kimse ağzımdan laf alamaz.”

Léna gülümsedi. “Biliyorum,” dedi ve adamı öpmek için öne eğildi.

Geceleyin gökyüzü yıldızlarla dolduğunda el çantasındaki bohçayı açası geliyordu. Fakat genellikle bu dürtüye direniyordu.

Onun yerine ince battaniyelerini daracık omuzlarına daha sıkı sarıyor ve kendini sert zeminin üstünde rahat ettirmeye gayret ediyordu. Açık havada uyumaya alışması zaman almışsa da bunu her geçen gün daha çok kanıksıyordu. Bütün iş pratik meselesiydi.

Tıpkı Roma’dan kaçtığından beri öğrenmek zorunda kaldığı diğer pek çok şey gibi.

Ocyrhoe nereye gittiğini bilmiyordu; Ferenc’e veda ederken bu konuda yalan söylememişti. Onu büyüten şehrin duvarlarının dışına çıkmışlığı hiç yoktu. Dünya onun için uçsuz bucaksız bir boşluk, yalnızca tek bir yer işaretinin bulunduğu boş bir haritaydı ve Ocyrhoe o noktadan gitgide uzaklaşıyordu.

Geceler bilhassa soğuk olduğunda, gökyüzü fazla geniş ve yıldızlar aşırı parlak geldiğinde dayanamayıp kadehi çantadan çıkarıyordu. Onu göğsüne bastırarak altının vücudunu yavaşça ısıtmasını sağlıyordu. Kadehi satmak, bir uçuruma yahut nehre atmak aklının ucundan bile geçmiyordu.

İçine tükürürse kadeh yıldızların ışığını yakalıyordu. Ocyrhoe battaniyelerini başının üstüne sarıp kadehten gelen parıltı dışındaki tüm ışığı kesiyordu.

Kendini güvende hissetmek için onun ışığına veya sıcağına fazla bel bağlamamaya çalışıyordu; fakat Kutsal Kâse’ye sarılarak uykuya daldığı gecelerde hiç korku yahut kaygı hissetmiyordu. Ne yapması gerektiğini bildiği geceler de işte o gecelerdi.

Ganşuk dar bir sırtın zirvesine yakın bir konumdan Skjaldbrceõurların batı istikametinde yol almalarını seyrediyordu. Genç Kuzeyli de dahil yedi kişiydiler. Gruptaki üç kadından biri Lian’dı.

Ganşuk genç kadının niye onlara eşlik ettiğini bilmese de Skjaldbroeõurların izini bulduklarından beri aklından çok sayıda çirkin sebep geçmişti.

Kağan’ın öldüğü gün kayalıklardaki iki okçudan biri olan siyah saçlı adam yedi kişilik grubun arasında değildi ve okçunun noksanlığı hâlâ Ganşuk’un kafasını karıştırmaktaydı; tıpkı bir diğerinin, yani gruba liderlik eden o kır saçlı gazinin noksanlığı gibi. Onun cesedini de bulamamışlardı.

Grup iki üyesini geride bırakmıştı: Alçik’le beraber öldürdüğü uzun boylu okçu ve dev bir kılıç kullanan diğer bir şövalye. Ganşuk o kadar büyük bir silahın savrulabileceğine inanamamıştı ama adamın cesedinin etrafındaki pek çok bacaksız midillinin varlığı aksini ispatlar nitelikteydi.

Skjaldbroeõurlar yolculuklarına devam ederlerken saklanmak için fazla çaba harcamıyorlardı ve Ganşuk yollarına çıkabilecek çok sayıda Moğol aşiretine karşı hem görünmez hem de yenilmez olduklarını düşünme sebeplerinin kibir mi, yoksa nereye gittiklerini bilmemeleri mi olduğunu merak ediyordu. Yön olarak batıyı tayin etmek kolaydı; güneşin gökyüzündeki rotasını takip edip akşamüzerleri yönlerini ona göre düzeltiyorlardı.

Eve dönüyorlardı. Görevlerini yerine getirmişlerdi.

Skjaldbroeõur grubunun konumuna ve durumuna yönelik merakını böylece tatmin eden Ganşuk sırtı aşıp atının yanına döndü. Yol boyunca birkaç tavşan vurmuştu ve akşam yemeğinde taze et yiyeceğini düşündükçe karnı gurulduyordu. Bozkırın uçsuz bucaksız çayırlarında kendini kaybederek atını kuzeye sürdü ve sonunda dar bir dereye ulaştı. Onu bir süre takip edip kendi içine kıvrıldığı bir noktada karşıya geçti.

Küçük bir yükseltinin kuytusundaki kamp rüzgâra karşı korunaklıydı. Atı oraya yaklaşırken kişnedi ve delikanlı diğer atın da ona aynı şekilde karşılık verdiğini işitti.

Alçik ateşin yanında oturduğu yerden başını kaldırdı. Kucağında deri yeleği, elindeyse iğne-iplik vardı.

Ganşuk tavşanları yere attı. “Hâlâ batıya gidiyorlar,” diye bildirdi, atından inip eyeri çıkarırken.

Kafa sallayan Alçik ipliği bağladı, ısırıp kopardı ve dikiş setini kaldırdı. “Seninki hâlâ yanlarında mı?”

Ganşuk atını tımar etmeye başladı. “Evet.”

“Hâlâ bize ihanet etmediğini mi düşünüyorsun?”

Delikanlı cevap vermediğinde Alçik gevrek gevrek güldü ve tavşanların derisini yüzmeye koyuldu. “Bizi ona götürecekler,” dedi avcı. “Ruh Sancağını bulduktan sonra canın ne isterse yapabilirsin.”

KARAKTERLER

Hünern’de

Andreas: Kalkan-Biraderleri kalfa şövalyesi

Rutger: Kalkan-Biraderleri usta şövalyesi, Kayanın levazımcıbaşı

Styg: Kalkan-Biraderleri adayı

Eilif: Kalkan-Biraderleri adayı

Maks: Kalkan-Biraderleri adayı

Knútr: Kalkan-Biraderleri kalfa şövalyesi

Hans: “Fareler” olarak bilinen yerel bir çeteye mensup Legnicalı bir öksüz

Ernust: Seyyar bira ustası, Hans’ın üvey amcası

Peder Pius: Roma Katolik Kilisesinin bir rahibi

Dietrich von Grüningen: Livonya Tarikatının Heermeister’i

Sigeberht: Heermeister ’in yakın koruması

Burchard: Heermeister’in yakın koruması

Kristaps: Fellin in Birinci Kılıcı, Livonya şövalyesi

Leuthere de Montfort: Tapınak Şövalyeleri komutanı

Emmeran: Hospitalye Şövalyeleri komutanı

Ongun Han: Ögeday Han’ın sefahat düşkünü oğlu

Tegusgal: Ongun Han’ın özel muhafızlarının komutanı

Aşak-Temür: Ongun Han’ın özel muhafızlarının ikinci komutanı

Zugaikotsu no Yama: Japon ronin

Kim Alcheon: Koreli Çiçek Şövalyesi

Lakshaman: Malay bıçak dövüşçüsü

Roma’da

Peder Rodrigo Bendrito: Roma Katolik Kilisesinin bir rahibi

Ferenc: Genç bir Macar avcı

Ocyrhoe: Romalı, öksüz bir genç kız

Somercotesli Robert: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Mateo Rosso Orsini: Roma senatörü

Sinibaldo Fieschi: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Rainiero Capocci: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Giovanni Colonna: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Rinaldo de Segni: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Tommaso da Capua: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Romano Bonaventura: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Gil Torres: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Goffredo Castiglione: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Stefano de Normandis dei Conti: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Riccardo Annibaldi: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

Baş İnzibat Alatrinus: Septizodium bekçisi

Giacomo da Pecorara: Roma Katolik Kilisesi Kardinal Rahibi

Oddone de Monferrato: Roma Katolik Kilisesi Kardinali

İkinci Frederick: Kutsal Roma İmparatoru

Léna: İmparatorun erkânına mensup bir Bağcı

Doğu’da

Feronantus: Kalkan-Biraderleri usta şövalyesi, Kayanın Yaşlı Adamı

Percival: Kalkan-Biraderleri kalfa şövalyesi

Raphael: Kalkan-Biraderleri kalfa şövalyesi

Yasper: Hollandalı simyacı, Kalkan-Biraderleri’nin yoldaşı

Istvan: Macar süvari, Kalkan-Biraderleri’nin yoldaşı

Cnân: Bağcı, Kalkan-Biraderleri’nin kılavuzu

Eleázar: Matamoros, Kalkan-Biraderleri adayı

Rsedwulf: İngiliz okçu, Kalkan-Biraderleri adayı

Vera: Kalkan-Bakireleri’nin lideri

Haakon: Kalkan-Biraderleri adayı

Benjamin: Yahudi Hazar tüccar

Krasniy: Rutenyalı gladyatör

Ögeday Han: Moğol İmparatorluğu’nun kağanı

Yelu Cucay: Kağan’ın Hitaylı danışmanı

Ganşuk: Moğol avcı, Çağatay Han’ın elçisi

Munokhoy: Torguud komutanı

Namkay: Torguud güreş şampiyonu

Lian: Çinli köle ve öğretmen

Jaçin: Ögeday Han’ın ikinci karısı

Alçik: Kalkan-Biraderleri’nin “Griyele” adıyla tanıdığı jaghun komutanı

Tarbagatay: Moğol avcı

Sübegey: Moğol avcı

TEŞEKKÜRLER

ERIK BEAR

Aileme, dostlarıma ve hem gerçek hem de mecaz anlamda benimle birlikte bu kitap için omuz omuza savaşmış herkese teşekkürler. Bir insanın çalışması gerektiğinden çok daha sıkı çalıştığı için başta Mark olmak üzere diğer tüm yazarlara teşekkürler. Beni yazarlığa yönlendirdiği için babama ve dedeme teşekkürler.

GREG BEAR

Tüm bu usta yazarlarla birlikte çalışmak, sabahları Neal’ın rehberliğine çelik çarpıştırmak, sonra da delice bir tempoyla yazım planları kurarken kahve içip pembe kutulardaki çöreklerle kahvaltı etmek harikaydı. Mark karatahtamızda bölümleri özetleyip düzenlerken Joe ile Cooper’ın volta atıp kılıçlarını savurmasını izlemek, yazarlar masamızda Neal’la karşılıklı fikir alışverişi yapmak, kıtanın öteki ucundaki E.D.’yle konuşmak (ve ona sanal çörekler ikram etmemizi) ve de oğlumuz Erik’le hem strateji hem de bölümler üzerinde işbirliği yapmak da öyle. Üstelik tüm bunları yaya ve atlı olarak tarifsiz katliamlar atlatıp dalgalanan otlarla dolu geniş ovalardan geçerek Harold Lamb, Talbot Mundy ve Robert E. Howard gibilerin harikulade topraklarına dalarken yapmamız da cabası. Bu inanılmaz tecrübe için herkese teşekkürler!

NICOLE GALLAND

Mark, Neal, Greg, Cooper, Joe ve Erik’e beraber çıktığımız bu heyecanlı yolculuk için çok teşekkürler; özellikle de kilometrelerce ötede de olsak hiç kapanmayan Skype için. Liz Darhansoff’a özel teşekkürlerimi sunarım. Ve E.D. deBirmingham’ın kısa ve tarifi mümkün olmayan varoluşunda emeği geçen herkese selamlar.

JOSEPH BRASSEY

Bana bir şans veren Neal Stephenson’a; umarım seni gururlandırmışımdır. Düzyazımı döve döve güzelleştiren Mark Teppo’ya. Greg’e, Erik’e, Cooper’a, E.D.’ye ve Subutay’daki diğer herkese. Bana daima şiddet katmayı ve ayaklarımı yere sağlam basmayı öğreten Tinker a. Zihnimi yeni olasılıklara açan Fort Lewis’teki Ken ile Rob’a. Bana hep destek olan güzel eşime ve ebeveynlerime. Bunun gerçekleşebileceğine inanan küçük kız kardeşime ve yol boyunca edindiğim tüm dostlara. Hayaller gerçek olur. Tüm bunları size ithaf ediyorum.

COOPER MOO

Destekleri için aileme canı gönülden teşekkürler: karım Mary; çocuklarımız Keagan, Connor ve Haven; ebeveynlerim Jan ve Greg Moo. Başta gösterdiği liderlik için Neal ve yazınsal rehberliği için Mark olmak üzere yazım ekibinin her üyesine minnet borçluyum. Kımızımı hepinizin şerefine kaldırıyorum!

NEAL STEPHENSON

Merkezcil kuvvet Mark Teppo’ya teşekkürler.

MARK TEPPO

Bu proje, her masalcının duymaya bayıldığı o ölümsüz sorunun birisi tarafından sorulmasıyla başladı: “Peki şimdi ne olacak?” Sanırım hiçbirimiz cevabın bizi nereye götüreceğini hayal edemedik; fakat yolculuk boyunca bu yaratıcı ekibe sahip olmaktan minnettarım: Erik, Greg, Cooper, E.D., Joseph ve Neal. Ayrıca sağladıkları karakter portreleri için Karen Laur, Jason Norgaar ve Neal Yon Flue kadar bizimle beraber parlak bir geleceğe adım atan tüm Mongoliad.com topluluğuna teşekkür etmek istiyorum. Jeremy Bornstein ile Lenny Raymond altyapı çalışanlarının o göze batmayan yöntemiyle bizimle yakından ilgilendiler; teşekkürler beyler. Fleetwood Robbins keskin bir yazınsal bakış açısı sağlayarak bu sözcüklerin son düzenlemesinde harika bir perspektif ortaya koydu. Ayrıca daimi ve şaşmaz desteği büyük önem taşıyan Emme de selam olsun.

Tinker Pierce, Gus Trim ve Guy Windsor bize Batı dövüş sanatları alanında epeyce faydalı bilgi ve talimat temin ettiler. Ayrıca Ellis Amdur ile Aaron Fields on üçüncü yüzyıl Japonyasının dövüş sanatlarıyla ilgili konularda fantastik yorumlarda bulundular. Bu beş beyefendi kendi alanlarında gerçek birer âlim ve üzerinde çalıştıkları sanatlardaki herhangi bir yaratıcı değişiklikten bütünüyle biz sorumluyuz.

YAZARLAR HAKKINDA

Neal Stephenson esasen bir kurgu yazarı olup spekülatif kurgu alanındaki çalışmalarıyla pek çok ödül kazanmıştır. Snow Crash, The Diamond Age, Cryptonomicon, The Baroque Cycle ve Anathem popüler kitapları arasında yer almaktadır.

Greg Bear Blood Music, Eon, The Forge of God, Darwins Radio, City at the End of Time ve Hull Zero Three de dahil olmak üzere gerilim, bilimkurgu ve fantezi türlerindeki otuzdan fazla kitabın yazarıdır. Çok sayıda uluslararası ödül kazanan kitapları yirmi ikiden fazla dile çevrilmiş ve dünya genelinde milyonlarca adet satmıştır.

Nicole Galland Harvard Üniversitesinde karşılaştırmalı din ve tiyatro eğitimi almış olup ikisinin hemen hemen aynı şey olduğuna inanmaktadır. Çeşitli takma adlar altında tarihi kurgu romanları ve senaryolar yazarak asıl isminin yerleşmesini isteyen annesini hayal kırıklığına uğratmıştır. Kocasıyla ve dünyanın en iyi köpeğiyle beraber Massachusetts’in kırsal kesiminde yaşamaktadır.

Mark Teppo bir kentsel fantezi serisi olan Codex of Souls ile hipermetin rüya tabiri The Potemkin Mosaic kitabının yazarıdır.

Joseph Brassey eşi ve iki kedisiyle beraber Pacific Northwest’te yaşamaktadır. Silahlı kuvvetler mensuplarına ortaçağ dövüş teknikleri öğretmektedir. Mongoliad ilk basılı kurgu eseridir.

Erik Bear eserlerini yaşadığı yer olan Seattle, Washington’da yazmaktadır. Çok satan bir video oyunu yazmıştır ve şu anda pek çok çizgi roman dizisi üzerinde çalışmaktadır.

Cooper Moo 1986 yılında trenine dönmek zorunda kalmadan önce Moğolistan’da beş dakika geçirmiştir; günün birinde Moğol savaşçılarını kaleme almayı hiç beklememiştir. Cooper 2007’de Hong Kong’daki bir çatıda Çinli bir kılıç ustasıyla kapışmıştır; bu tecrübenin bir gün çatışma sahneleri yazmasına yardım edeceğini de düşünmemiştir. Mongoliad yazım ekibinin bir üyesi olmasının dışında çeşitli dergilerde makaleler yazmıştır. “Growing Up Black and White” adlı otobiyografik yazısı Seattle Weekly’de basılmış ve Profesyonel Gazeteciler Cemiyeti tarafından Yılın Sosyal Meseleler Konulu Makalesi ödülünü almıştır. Cooper eşi, üç çocuğu ve çok sayıda kesici silahıyla beraber Issaquah, Washington’da yaşamaktadır.

DİPNOTLAR

[←]

1.(Ltn.) “Kırık bir kap haline geldim?” - İncil’den bir alıntı -yhn

[←]

2.(Ltn.) “Sadakatinden ötürü sevinip coşacağım, çünkü düşkün halimi görüyor, çektiğim sıkıntıları biliyorsun.”-yhn

[←]

3.Yazarı belli olmayan, çoğunlukla iblisleri ve cinleri konu alan ünlü bir 17.yüzyıl büyü kitabı, -çn

[←]

4.(Orj. Longboat): Boyut olarak sandal ile gemi arasında yer alan, hem yelkenlerle hem de küreklerle yüzdürülebilen bir tekne tipi, -çn

[←]

5.(Orj. Coif): Başı tamamen sararak sadece suratı açıkta bırakan ve kullanıcının kafasını darbelere karşı koruyan metal örgülü bir tür başlık. -çn

[←]

6.Papalık unvanlarından biri, -çn

[←]

7.İncil’e göre çölde gezen Yahudilere mucizevi yollardan temin edilen basit bir yiyecek, -çn

[←]

8.(Ltn.) “Tanrı’nın ekmeği’.’ -çn

[←]

9.Hem tek hem de çift elle kullanıma uygun, aşağı yukarı 1 metre boyunda bir kılıç türü, -çn

[←]

10.İlave koruma sağlaması amacıyla zırhla beraber giyilen, genellikle ketenden veya yünden yapılan uzun ve dolgulu bir kıyafet, -çn

[←]

11.(Ltn.) “Bana güç veren sensin.” - İncil’den bir alıntı, -yhn

[←]

12.Antik Roma’da savaş arabalarının yarıştığı dev bir hipodrom, -çn

[←]

13.Roma’nın efsanevi kurucusu,-çn

[←]

14.Ama ben sana güveniyorum Ey Tanrım. Benim yaratıcım sensin. -yhn

[←]

15.Yılan, İncil’de Şeytan’ın dönüştüğü bir hayvandır, -çn

[←]

16.Arkalığının üst kısmı öküz boyunduruğuna benzediği için böyle adlandırılan, Çin’e mahsus bir sandalye tipi, -çn

[←]

17.“Samuray” anlamına gelen Japonca bir kelime, -yhn

[←]

18.Zug’un naginata’sına verdiği ad. -çn

[←]

19.Katolik kiliselerinde bir ayinden sonra rahip tarafından cemaatin ağzına tek tek bırakılan ve İsa’nın vücut parçalarını simgeleyen bir tür ekmek, -çn

[←]

20.Akdeniz’in doğu ucunu çevreleyen ülkelerin genel adı. -çn

[←]

21.Tevrat’ta ve İncil’de adı geçen sedir ağacının hem Yahudiler hem de Hıristiyanlar için büyük bir önemi bulunmaktadır, -çn

[←]

22.Ünlü düşünür Aristo, tarandos adını verdiği ve kamufle olmak için kürkünün rengini değiştirebildiğini düşündüğü bir geyik türünün varlığına inanmıştır, -çn

[←]

23.İsa’nın çarmıha gerilirken aldığı yaraların başkalarının vücudundaki tezahürü. -çn

[←]

24.Genellikle Kutsal Roma İmparatorluğu’nda yakın korumalık yapan bir Viking kavmi. -çn

[←]

25.(Ltn.) “Tanrı’ya yeni bir şarkı söyle" -çn

[←]

26.Bir papalık oylamasında netice sağlanamazsa Vatikan’ın bacasından siyah renkli bir duman salınır. Papa seçildiği zamansa salınan dumanın rengi beyazdır, -çn

[←]

27.(Ltn.) “Artık bir papamız var!” -çn

[←]

28.Etkili bir şekilde kullanılabilmesi için iki elle birden kavranması gereken büyük ve ağır bir kılıç türü, -çn

[←]

29.Antik Yunan inanışında kışı getirdiğine inanılan soğuk kuzey rüzgârı tanrısı. “Kuzey Rüzgârı” anlamına da gelir, -çn

[←]

30.Ural Nehrinin Rusça adı. -çn

[←]

31.(Ltn.) “Karanlıktan aydınlığa." -çn

[←]

32.(Ltn.) “Onlara kılavuz olacağım bilmedikleri yollarda. Karanlığı önlerinde ışığa, engebeleri düzlüğe çevireceğim.” -yhn

[←]

33.Volga Nehri’nin Moğol ve Türkmen lisanlarındaki diğer adları, -yhn

[←]

34.(Ltn.) “Bizi kötülüklerden koru.” -çn

[←]

35.Yaklaşık olarak bir karışa tekabül eden bir uzunluk ölçüsü, -çn

[←]

36.(Ltn.) “Tüm Kilise’nin Baş Pontifi.” -çn

[←]

37.Samogitya: Litvanya’nın batısında yer alan etnoğrafik bir bölge, -çn

[←]

38.Metinde geçen orijinal kelimedir, -yhn

[←]

39.Simetrik bir şekilde kabzadan uca doğru sivrilen, yalımı hiç esnemeyen bir hançer türü, -çn

[←]

40.(Ltn.) “Gazabım bir yangın çıkardı.” -çn

[←]

41.(Ltn.) “Oldu da bitti.” -çn

[←]

42.(Orj.) “To hell with orthodoxy.” İmparator aslında burada bir bakıma Ortodoks inancına sövüyor, -yhn

[←]

43.Isıtılmış kumla dolu bir laboratuvar gereci, -çn

[←]

44.(Ltn.) “Sizi bir araya topluyorum.” -çn