BARTIMAEUS

SÜLEYMAN'IN

YÜZÜĞÜ

JONATHAN STROUD

BARTIMAEUS

SÜLEYMAN'IN

YÜZÜĞÜ

Çeviren: Özge Özköprülü

BKA Kitabı

epub: balci60

arkadaş YAYINEVİ

Yuva Mahallesi 3702. Sokak No: 4 Yenimahalle/Ankara

Tel: +90-312 396 01 11 (pbx)  Faks: +90-312 396 01 41

www.arkadasyayinevi.com

İnfo@arkadasyayinevi.com.tr

Yayıncı Sertifika No: 12382

Matbaa Sertifika No: 13987

Kitabın Özgün Adı: Bartimaeus-The Ring of Solomon

© Jonathan Stroud 2010

© Türkçe yayım hakları arkadaş yayınevinindir. Yayıncının

yazılı izni olmadan hiçbir biçimde ve hiçbir yolla, bu kitabın

içeriğinin bir kısmı ya da tümü yeniden üretilemez, çoğaltılamaz

ya da dağıtılamaz.

ISBN: 978-975-509-718-3

Ankara, 2013

Çeviri:

Özge Özköprülü

Yayına Hazırlık:

Boğaç Erkan, Ebru Ersin

Sayfa Düzeni:

Özlem Çiçek Öksüz

Kapak Uygulama:

Mehmet Yaman

Baskı:

Ayrıntı Basım Yayım ve Matbaacılık Ltd. Şti

28. Cadde, 770. Sokak No: 105/A

İvedik Organize Sanayi

Yenimahalle - Ankara

Arthur'a sevgilerle...

Büyü Hakkında Bir Not

BÜYÜCÜLER

Beş bin yılı aşkın süre önce Mezopotamya'nın kerpiç şehirlerinde tarih yazılmaya başlandığından beri, büyük ulusların hükümdarları egemenliklerini sürdürmek için daima büyücülerden faydalanmıştır. Mısır firavunları, Sümer, Asur ve Babil kralları şehirlerini korumak, ordularını güçlendirmek ve düşmanlarını yenmek için daima büyüye bel bağlamıştır. Bu gerçeği titiz propagandaların arkasına saklamakla birlikte, modern hükümetler de aynı politikayı sürdürmektedir.

Büyücülerin kendilerine ait büyü yetenekleri bulunmamaktadır; güçlerini ruhlar âlemine hükmederek kazanırlar. Yıllarca tek başlarına çalışır ve korkutucu varlıkları çağırdıklarında hayatta kalmalarını sağlayan teknikler konusunda ustalaşırlar. Dolayısıyla başarılı büyücüler daima akıllı ve dinç olurlar. Ayrıca sanatlarının tehlikelerinden dolayı genellikle acımasız, ketum ve çıkarcıdırlar.

Büyücü, çağırma büyüsünü yapmak için özenle çizilmiş ve içinde beş köşeli yıldız bulunan koruyucu bir çemberin içinde durur. Büyülü sözleri söyleyerek ruhu uzaklardaki âleminden çağırır. Ardından Bağlama sözcüklerini okur. Eğer bunu doğru yaparsa, çağırdığı ruh onun kölesi olur. Eğer hata yaparsa, çemberin koruyucu gücü kalkar ve zavallı büyücü çağırdığı ruhun insafına kalır.

Köle bir kere bağlandıktan sonra, görevi tamamlanana dek efendisinin emirlerine itaat etmek zorundadır. Görevi tamamlandığında (ki bu saatler, günler veya yıllar alabilir) resmi olarak azat edilir. Ruhlar genellikle süresine aldırmaksızın tutsaklıklarına içerleyip efendilerine zarar vermek için fırsat kollarlar. Dolayısıyla aklı başında büyücüler, şanslarının tükenmesi ihtimaline karşı, kölelerini mümkün olduğunca kısa süre yanlarında tutarlar.

RUHLAR ÂLEMİ

Bütün ruhlar özden, yani sürekli değişen akışkan bir cevherden oluşur. Öteki Alem olarak bilinen kendi boyutlarında cisimsizdirler, ama Dünya'da belirli bir kılığa bürünmeleri gerekir. Ne var ki güçlü ruhlar istediklerinde kılık değiştirebilirler: Bu sayede Dünya'nın insafsız cismaniliğinin özlerine verdiği ıstıraptan biraz olsun kurtulmuş olurlar.

Ruhlar beş ana kategoride toplanır:

1. İmpler: En zayıf türdür. İmpler kaba ve küstahtır, ayrıca büyüleri güçlü değildir. Çoğu hiç kılık değiştiremez. Yine de kolay yönlendirilirler ve büyücü için büyük bir tehlike teşkil etmezler. Bunun için sıklıkla çağrılır ve yer silmek, gübrelik temizlemek, mesaj taşımak ve nöbet tutmak gibi önemsiz işlerde kullanılırlar.

2. Foliotlar: İmplerden daha güçlü olmakla birlikte, cinler kadar tehlikeli olmayan foliotlar, gizlilikleri ve kurnazlıkları nedeniyle büyücüler tarafından tercih edilirler. Kılık değiştirmek konusunda yeterince usta oldukları için çok iyi casusluk yaparlar.

3. Cinler: Ruhlar âleminin en geniş ve özetlenmesi en zor sınıfıdır. Biri diğerine benzemez. Daha büyük ruhların ham kuvvetinden yoksundurlar ama akıl ve cesaret bakımından genellikle onları geride bırakırlar. Kılık değiştirmekte ustadırlar ve faydalanabilecekleri çok sayıda büyü bulunmaktadır. Yetenekli büyücülerin çoğu köle olarak cinleri tercih eder.

4. İfritler: Boğa kadar güçlü, heybetli ve krallar kadar kibirli olan ifritler laflarını esirgemezler ve çabuk öfkelenirler. Diğer ruhlar kadar kurnaz değildirler ve kuvvetleri genellikle zekâlarını aşar. Hükümdarlar çağlar boyunca onları savaşlarda öncü kuvvet olarak ve altınlarının muhafızı olarak kullanmıştır.

5. Meritler: Beş türün en tehlikelisi ve en az rastlanılanıdır. Büyü güçlerine çok güvenen meritler, bazen tedbirli ve nazik görünürler, ama hemen ardından kocaman ve korkutucu kılıklara bürünürler. Yalnızca en güçlü büyücüler onları çağırmaya cesaret edebilirler.

Bütün büyücüler köle-ruhlarından korkarlar ve onları hizada tutmak için yaratıcı cezalara başvururlar. Bu nedenle ruhların çoğu kaçınılmaza boyun eğer. Efendisine mümkün olduğunca iyi hizmet eder -ve doğal içgüdülerine rağmen- davranışlarının sonuçlarından korktuğu için azimli ve kibar görünür.

Ruhların çoğu böyle yapar. Elbette istisnalar da mevcuttur.

Ana Karakterler

KUDÜS

Süleyman

İsrail Kralı

Hiram

Süleyman'ın veziri

Khaba

Kral Süleyman'a hizmet eden bir büyücü

Zülkifl

Kral Süleyman'a hizmet eden bir büyücü

Ayrıca diğer büyücüler, hizmetkârlar ve eşler

MARİP

Belkıs

Saba Kraliçesi

Asmira

Muhafız Komutanı

RUHLAR

Bartimaeus

Cin

Faquarl

Cin

Beyzer

Chosroes

Menes

Zalim Khaba'ya hizmet eden cinler

Nimshik

Tivoc

Xoxen

Gezeri

Zalim Khaba'ya hizmet eden bir foliot

Ayrıca diğer meridler, ifritler, cinler, foliotlar ve impler

Bu hikâye M.Ö. 950 yılında Kudüs'te ve civarında geçmektedir.

Birinci
Bölüm

1

Zeytin koruluğunun üzerine akşam çöktü. Gökyüzü ilk defa öpülen utangaç bir genç gibi kızarıp, pembe ve şeftali tonlarına büründü. Açık pencerelerden içeri, akşamın güzel kokularını taşıyan ılık bir rüzgâr esti. Rüzgâr mermer zeminin ortasında düşünceli bir tavırla tek başına duran genç kızın saçlarını dağıtıp, ince ve esmer bacaklarını örten elbisesini dalgalandırdı.

Genç kız elini kaldırdı ve ince parmaklarıyla ensesindeki bukleyle oynadı. "Neden böyle utangaçsınız efendim?" diye fısıldadı. "Yaklaşın da size bir bakayım."

Karşıdaki beş köşeli yıldızın içinde duran ihtiyar, elinde tuttuğu balmumundan tomarı alçalttı ve tek gözüyle bana ateş püskürerek baktı. "Yüce Yehova aşkına, Bartimaeus! Bu numaranın bende işe yarayacağını sanmıyorsun herhâlde?"

İşveli bir tavırla kirpiklerimi kırpıştırdım. "Birazcık daha yaklaşırsanız, dans da ederim. Hadi, şımartın kendinizi. Size Yedi Peçe Dansı'nı sergileyeceğim."

Büyücü rahatsız bir tavırla konuştu. "Hayır, teşekkür ederim. Ayrıca şu yaptığına da bir son verebilirsin."

"Hangi yaptığıma?"

"Şu... şu kırıtmalarına. Arada bir... İşte! Yine yaptın!"

"Ah, hadi ama denizci, biraz hayatını yaşa. Seni tutan ne?"

Efendim bir küfür savurdu. "Muhtemelen pençeli sol ayağın. Belki de pullarla kaplı kuyruğundur. Ayrıca yeni doğan bir bebek bile, senin gibi hilekâr ve hain bir cin istediği zaman, koruyucu çemberinden çıkmaması gerektiğini bilir. Artık sesini kes ve beni baştan çıkarmaya yönelik acınası girişimlerine bir son ver lanet olası cin, yoksa üzerine büyük Mısır'ın bile şahit olmadığı bir kıran salarım!" İhtiyar delikanlı çok heyecanlanmış, nefes nefese kalmıştı; beyaz saçları başını çevreleyen dağınık bir hale gibiydi. Kulağının arkasından sivri uçlu bir kalem çıkarttı ve suratsızca tomarın üzerine bir şeyler yazdı. "Sana bir eksi puan, Bartimaeus," dedi. "Bir eksi puan daha. Eğer bu satır dolarsa, özel ayrıcalıklarından temelli mahrum kalırsın, anlıyor musun? Sana bir daha ne kızarmış imp veririm, ne de izin. Şimdi, senin için bir görevim var."

Beş köşeli yıldızın içindeki genç kız kollarını bağladı. Güzel burnunu kırıştırdı. "Daha yeni bir görevden geldim."

"İyi, şimdi bir görevin daha oldu."

"Dinlendikten sonra yaparım."

"Hemen bu gece yapacaksın."

"Neden ben yapıyorum? Tufec'i veya Rizim'i yollayın."

İhtiyarın işaret parmağından çıkan kırmızı ve parlak ışık, aradaki boşluğu aşıp beş köşeli yıldızımı ateşe verince, deliler gibi inleyip sıçramaya başladım.

Çıtırtılar sona erdi; ayaklarımdaki acı azaldı. Hiç kıpırdamadan öylece durdum.

"Haklıymışsın Bartimaeus," dedi ihtiyar kıkırdayarak. "Gerçekten iyi dans ediyorsun. Şimdi, bana küstah karşılıklar vermeye devam edecek misin? Eğer öyleyse, tomara bir çentik daha atacağım."

"Hayır, hayır. Hiç gerek yok." Sivri uçlu kalemin yavaşça ihtiyarın kulağındaki yerine dönmesi içime su serpti. Ellerimi coşkuyla çırptım. "Demek yeni bir görev diyorsunuz? Ne mutluluk! Onca kıymetli cinin arasından beni seçmeniz gururumu okşadı. Bu gece huzurunuza beni çağırmanızın sebebi nedir yüce efendimiz? Lübnan Dağı'nın devini kolaylıkla alt etmiş olmam mı? Kenan Diyarı'ndaki asileri büyük bir coşkuyla kaçırmış olmam mı? Yoksa genel şöhretim mi?"

İhtiyar burnunu kaşıdı. "Hiçbiri değil; daha ziyade dün geceki davranışların. Nöbetçi impler seni Koyun Kapısı'nın altındaki çalılıklarda gürbüz bir maymun kılığında kasıla kasıla yürürken görmüşler; Kral Süleyman hakkında edepsiz şarkılar söylüyor ve bağıra çağıra kendini övüyormuşsun."

Genç kız ters bir tavırla omuzlarını silkti. "Belki gördükleri ben değilimdir."

"Usandırıcı bir süre boyunca devam eden 'En büyük Bartimaeus' sözcükleri aksine işaret ediyor."

"Tamam, pekâlâ. Demek ki akşam yemeğinde akarları fazla kaçırmışım. Ne ziyanı var?"

"Ne ziyanı mı var? Nöbetçiler durumu gözetmenlerine bildirmişler, o da bana bildirdi. Ben Yüce Büyücü Hiram'a bildirdim, sonra da kralın kulağına kadar gitmiş herhâlde." İhtiyarın yüzünde ciddi ve sert bir ifade oluştu. "Kral hiç memnun değil."

Yanaklarımı şişirdim. "Bunu bana kendisi söyleyemez mi?"

Büyücünün gözü yuvasından fırladı; bir an için tavuktan çıkan bir yumurta gibi göründü.{1} "Ne cesaretle," diye haykırdı, "İsrail Kralı Yüce Süleyman'ın, Akabe Körfezi'nden Fırat Nehri'ne kadar bütün toprakların hükümdarının, senin gibi şeytani bir köleyle konuşmaya tenezzül edeceğini öne sürersin? Düşüncesi bile korkunç! Ömrümde hiç bu kadar alçaltıcı bir şey duymadım."

"Ah, hadi canım. Şu halinize bakın. Mutlaka duymuşsunuzdur."

"Küstahlığın ve terbiyesizliğin için iki çentik daha Bartimaeus." Tomar yerinden çıktı; sivri uçlu kalem büyük bir hışımla tomarın üzerinde gezindi. "Tamam artık, saçmalıkların yetti. Beni iyi dinle. Süleyman koleksiyonuna yeni hazineler katmak istiyor. Büyücülerine güzel ve güçlü nesneler aramalarını emretti. Şu anda Kudüs'ün sur kulelerindeki bütün rakiplerim, korkunçlukta senden aşağı kalır yanı olmayan iblislerini huzurlarına çağırıp, kuyrukluyıldız misali dünyanın dört bir yanındaki kadim kentleri yağmalamaya gönderiyorlar. Hepsi de buldukları hazinelerle kralı şaşırtmayı umuyorlar. Ama hüsrana uğrayacaklar, öyle değil mi Bartimaeus? Çünkü krala en güzel hazineyi biz götüreceğiz. Beni anlıyor musun?"

Güzel genç kız dudağını büktü; uzun ve keskin dişlerim ıslak ıslak parladı. "Yine mi mezar soygunculuğu? Bu tür keyifsiz işleri Süleyman'ın kendisi yapmalı. Ama hayır, tabii ki parmağını kaldırıp da Yüzüğü kullanmaya zahmet edemez. Bir insan daha ne kadar tembel olabilir?"

İhtiyarın yüzünde çarpık bir tebessüm oluştu. Gözünün olması gereken yerdeki kara boşluk ışığı emer gibiydi. "İlginç görüşlerin var. Hatta öyle ilginç ki hemen gidip krala bildirmem gerekir. Kim bilir? Belki de parmağını kaldırıp Yüzüğü senin üzerinde kullanmak ister."

Odanın gölgelerinin koyulaştığı ve biçimli sırtımın ürperdiği kısa bir sessizlik oldu. "Gerek yok," diye hırladım. "Değerli hâzinesini bulacağım. Nereye gitmemi istiyorsunuz?"

Efendim Kudüs'ün alçak kesimlerinin neşeyle titreşip parlayan ışıklarının görüldüğü pencereleri işaret etti. "Doğuya, Babil'e uç," dedi. "O ürpertici şehrin yüz atmış kilometre güney doğusunda ve Fırat'ın elli kilometre güneyinde, rüzgârlarla savrulmuş kırık sur parçalarıyla başlayan höyükler ve antik kalıntılar var. Köylüler hortlaklardan korktukları için harabelerden uzak duruyorlar, göçebeler ise sürülerini en uzak höyüğün gerisinde tutuyorlar. Bölgede artık yalnızca bağnazlar ve deliler yaşıyor, oysa eskiden öyle ıssız bir yer değildi. Zamanında bir ismi vardı."

"Eridu," dedim usulca. "Biliyorum."{2}

"Böyle yerlerin kurulmasına ve yıkılmasına şahitlik etmiş olan senin gibi bir yaratığın anıları garip olmalı..." ihtiyar omuzlarını silkti. "Bu konunun üzerinde durmak istemiyorum. Ama eğer yerini hatırlıyorsan, daha da iyi! Harabeleri araştır, tapınakların yerini bul. Eğer yazılanlar doğruysa, orada birçok kutsal oda olmalı. O odalar kim bilir ne hazineler barındırıyordur! Eğer biraz şansımız varsa, hazinelerden bazılarına el değmemiştir."

"Ona ne şüphe," dedim, "muhafızları düşünülürse..."

"Ah evet, eskiler o tapınakları iyi korumuşlardır!" İhtiyarın sesi dramatik bir ton aldı; elleriyle dehşet saçan dokunaklı hareketler yapmaya başladı. "Kim bilir oralarda neler gizleniyordur? Kim bilir o harabelerde sinsice neler dolaşıyordur? Ne korkunç yaratıklar, ne canavarlar- Kuyruğunla şunu yapmayı keser misin? Hiç sağlıklı değil."

Doğruldum. "Tamam," dedim. "Anladım. Eridu'ya gidip neler bulabileceğime bakacağım. Ama döner dönmez azat edilmek istiyorum. Tartışmasız, tereddütsüz. Çok uzun zamandır Dünyadayım ve özüm çürük bir diş gibi ağrımaya başladı."

Efendim dişsiz ağzıyla sırıtarak çenesini bana doğrulttu ve buruşuk parmağını salladı. "Bu tamamen ne getirdiğine bağlı, öyle değil mi Bartimaeus? Eğer beni etkilersen, gitmene izin verebilirim. Sakın başarısızlığa uğrama! Şimdi, kendini hazırla. Seni görevine bağlayacağım."

Efendimin büyüsünün ortalarına doğru pencerenin altından yükselen güçlü boru sesi, Kidron Kapısı'nın kapandığına işaret ediyordu. Koyun Kapısı, Zindan Kapısı, At Kapısı ve Su Kapısı'ndaki nöbetçiler sırayla karşılık verdiler ve sarayın çatısındaki büyük borunun sesi duyulana dek, şehir surlarında boru sesleri yankılanmaya devam etti. Kudüs gece için kapatılmış ve güvene alınmıştı. Bir veya iki yıl önce, dikkat dağıtan bu tür anların, efendime büyünün sözlerini şaşırtacağını umardım; böylelikle üzerine atılıp onu yutabilirdim. Artık umudum kalmamıştı. Çok yaşlı ve çok tecrübeliydi. Eğer onu elime geçireceksem, bundan daha iyi bir fırsata ihtiyacım vardı.

Büyücü son sözleri de söyleyerek büyüsünü tamamladı. Güzel genç kızın bedeni inceldi ve şeffaflaştı; bir an için ipeksi dumandan yapılmış bir heykel gibi orada dikildim, ardından sessizce hiçliğe karıştım.

{1} Efendimiz çağırma büyüsünün sözcüklerinde ufak bir hata yapınca, Rizim diğer gözünü oymuştu. Bir veya iki kere kıçını tutuşturmayı başarmıştık ve ben şanslı bir hamleyle yanına yaklaşıp boynunda bir yara izi bile bırakmıştım, ama büyücü yıllar boyunca birçok heybetli cine hükmetmiş olmasına rağmen, hala güçlü ve çevikti. İhtiyar kurt çok dayanıklıydı.

{2} Yedi Tapınaklı Eridu; yemyeşil kırların arasında parlayan ak şehir. İnsanoğlunun ilk şehirlerinden biri. Zamanında ziguratları şahinlerin uçtuğu yere kadar yükselir, baharat pazarlarının kokuları rüzgarlarla Uruk'a ve denize kadar taşınırdı... Derken nehrin seyri değişti ve kuraklık baş gösterdi. İnsanlar aç kaldı ve zalimleşti; tapınakları yerle bir oldu ve hem o insanlar hem de geçmişleri zamanla unutuldu. Bir tek benim gibi cinler hatırlar. Bir de elbette -altın arzuları korkularına ağır bastığı zamanlarda- büyücüler.

2

Ölülerin yürüdüğüne kaç kere şahit olursanız olun, hareket etmeye başladıklarında ne denli hantal olduklarını hep unutursunuz. Tamam, duvarın içinden ilk geçtiklerinde fena görünmezler. Yarattıkları şok etkisinin, boş göz çukurlarının, gıcırdayan dişlerinin ve bazen (Diriltme büyüsü gerçekten iyiyse) bedensiz çığlıklarının hakkını teslim etmek gerekir. Ancak sonra leğen kemikleri sarsılarak ve kalça kemikleri seğirerek tapınağın içinde sizi hantalca takip etmeye başlarlar; kemikli kollarını öyle bir kaldırırlar ki tehditkâr görünecekleri yerde, piyanonun başına oturup kötü bir taverna şarkısı çalmaya başlayacakmış gibi görünürler. Üstelik ne kadar hızlı hareket ederlerse, dişleri o kadar çok tıngırdamaya ve kolyeleri o kadar çok sekip göz çukurlarına takılmaya başlar, öyle olunca, gömüldükleri giysilere takılıp yere yuvarlanırlar ve genellikle oradan geçen atik bir cinin ayağına dolanırlar. Ayrıca iskeletlerin bir kez olsun, içinde bulunduğunuz ölüm-kalım durumuna renk katacak güzel bir espri patlattığı duyulmamıştır.

"Of, hadi ama" dedim duvardan sarkarken, "burada konuşmaya değer biri olmalı." Boş elimle odaya bir büyü atınca, koşarcasına yürüyen ölülerden birinin önünde Boşluk açıldı. Bir adım atmasıyla birlikte hiçliğe karıştı; taşlardan sıçrayarak kemerli tavandan indim ve çevik hareketlerle salonun karşı ucundaki tanrı Enki heykelinin üzerine kondum.

Solumdaki nişten ayaklarını sürüyen mumyalanmış bir ceset çıktı. Üzerinde köle kıyafeti, boynunda ise paslı bir kelepçe ile zincir vardı. Zayıf bir hamleyle beni yakalamaya çalıştı. Zincirini hızla çekince kafası koptu; bedeni gerilerken kafasını avucumun içiyle yakaladım ve tozlu yoldaşlarından birinin tam karnına isabet ettirerek, hassas bir ayarla belkemiğini kırdım.

Heykelden atlayarak tapınağın büyük salonunun tam ortasına indim. Artık ölüler dört bir yandan beni sıkıştırıyordu; giysileri örümcek ağı kadar inceydi ve bileklerinde bronz bilezikler vardı. Bir zamanlar kadın ve erkek olan bu yaratıklar -köleler, köylüler, saraylılar, rahip yardımcıları, yani Eridu toplumunun her kesiminden insan- çevremi kuşatıyor, ağızları açık bir halde, özümü parçalamak üzere sivri uçlu sarı tırnaklarını uzatıyordu.

Kibar bir cin olarak hepsini gerektiği gibi selamladım. Sola bir Detonasyon büyüsü. Sağa bir Konvülsiyon büyüsü. Bir zamanlar yaşamış olan bu insanların parçaları, büyük bir şölenle, eski Sümer krallarının sırlı rölyeflerinin üzerine yağdı.

Bu bana biraz dinlenme fırsatı verdi. Etrafıma baktım.

Tavanı deldiğimden beri geçen yirmi sekiz saniye içinde etrafımı tam olarak inceleyecek fırsatım olmamıştı, ama dekora ve genel düzene bakılırsa, son derece açık olan iki şey vardı. Birincisi, burası su tanrısı Enki'nin tapınağıydı (heykel buna işaret ediyordu, ayrıca Enki, refakatçi balıkları ve yılan-ejderhalarıyla birlikte bütün duvar rölyeflerinde yer alıyordu) ve en az bin beş yüz yıldır terk edilmiş durumdaydı.{1} İkincisi, rahipler kapıları mühürleyip de şehri çöl kumları tarafından yutulmaya terk ettiğinden beri geçen asırlar içinde buraya giren hiç kimse olmamıştı. Bunu yerlerdeki toz tabakasından, girişteki kırılmamış taştan, muhafız cesetlerin coşkusundan ve -en önemlisi de- salonun diğer ucundaki sunakta duran heykelcikten anlayabilirdiniz.

Bu, Enki'yi temsil eden bir su yılanıydı ve burma altından büyük bir hünerle yapılmıştı. Salonu aydınlatmak için yaydığım büyülü alevlerin ışığında solgun bir biçimde ışıldıyordu ve yakut gözleri kor gibi kem kem parlıyordu. Muhtemelen sanat eseri olarak bile paha biçilmezdi ama iş orada bitmiyordu. Aynı zamanda büyülüydü; yüksek düzlemlerde görülebilen titrek ve garip bir aurası vardı.{2}

Güzel. Demek ki durum buydu. Yılanı alıp yola koyulacaktım.

"Affedersiniz, affedersiniz..." Ölülerin arasından kibarca yolumu açıyor, daha doğrusu genellikle Cehennem Ateşi kullanarak onları salonun karşı duvarına yapıştırıyordum. Duvarlardaki yuvayı andıran nişlerden ölüler çıkmaya devam ediyordu. Sanki arkaları kesilmeyecekmiş gibiydi ama ben genç bir delikanlının bedenine bürünmüştüm; hareketlerim hızlı ve çevikti. Büyülerle, tekmelerle ve yumruklarla sunağa giden yolu açtım...

Ve sırada bekleyen tuzağı gördüm.

Altın yılanın etrafında dördüncü düzlem ipliklerinden oluşan ve zümrüt yeşili parlayan bir ağ vardı, iplikler çok inceydi ve keskin cin gözlerimle baktığımda bile onları zar zor ayırt edebiliyordum.{3} Ancak ne denli ince görünürlerse görünsünler, onları ellemek gibi bir arzum yoktu. Genel bir prensip olarak, Sümerlilerin sunak tuzaklarından uzak durmak iyidir.

Sunağın altında durup düşüncelere daldım, iplikleri etkisiz kılmanın yolları vardı; birazcık zamanım ve yerim olsa, bu yollara başvurmaktan hiç çekinmezdim.

Tam o sırada keskin bir acı düşüncelerimi böldü. Aşağı bakınca, kılıksız bir cesedin (belli ki yaşarken birçok cilt hastalığına yakalanmış ve mumyalanmayı tipine önemli bir katkı olarak görmüştü) sinsice ilerleyip dişlerini kolumun özüne geçirmiş olduğunu gördüm.

Cesarete bak! Bu ceset özel ilgiyi hak ediyordu. Elimi cana yakın bir tavırla göğüs kafesine sokarak yukarı doğru bir Detonasyon büyüsü attım. Bu onlarca yıldır denemediğim bir manevraydı ve en az eskisi kadar eğlenceliydi. Kafası bir şişenin mantarı gibi havalanarak güzelce tavana çarptıktan sonra yakınlardaki duvarlardan iki kere sekti ve (bu aşamada eğlencem sona erdi) sunağın hemen yanına düşerek parlayan ipliklerden örülü ağı koparttı.

Ki bu da işle eğlenceyi birbirine karıştırmanın ne kadar aptalca olduğunu gösteriyor.

Düzlemler arası şiddetli bir sarsıntı yankılandı. Ben belli belirsiz duyabildim ama Öteki Âlemde bu sesi duymazdan gelmek imkânsız olurdu.

Bir an için hiç kıpırdamadan durdum: Kopmuş ağın kıvrılan ipliklerine öfkeyle bakan esmer tenli, beyaz peştamallı, ince bir delikanlı. Ardından Aramice, İbranice ve birkaç başka dilde küfrederek öne sıçradım, yılanı sunağından kaptım ve hızlı adımlarla uzaklaştım.

Coşkulu cesetler feryatlarla peşimden geldiler; arkama bakmadan bir Akım büyüsü attım ve kıvrana kıvrana parçalandılar.

Sunağın yanındaki iplik parçaları artık kıpırdamıyordu, iplikler büyük bir hızla eriyip döşeme taşlarının üzerinde bir çukur ya da başka bir deyişle bir geçit meydana getirdi. Çukur cesedin ters dönmüş kafasına kadar genişledi. Kafa yavaşça çukurun içine düşüp bu dünyadan göçtü ve yokluğa karıştı. Bir duraksama oldu. Çukur Öteki Âlem'in renkleriyle parlamaya başladı; âdeta camın arkasından görünen uzak ve bulanık renklerle.

Çukurun yüzeyinde bir sarsıntı oldu. Bir şey bu yana geliyordu.

Hızla döndüm ve tavanın içeri girerken kırdığım yerine uzaklığımı ölçtüm; salona hâlâ kumlar yağıyordu. Tünelim muhtemelen kumların ağırlığıyla çökmüştü, yani yolumu geri açmak zaman alacaktı ve benim öyle bir zamanım yoktu. Çağırma tuzağının çalışması asla uzun sürmez.

Gönülsüzce geçide bakmaya döndüm; çukurun yüzeyi eğilip bükülüyordu. İçinden damarlı ve yeşil yeşil parlayan kocaman iki el çıktı. Pençeli eller iki taraftaki taşlara tutundu. Kasları gerilmiş bir beden dünyaya adım atıyordu; karabasan gibi bir yaratık. Kafası insan kafasına benziyordu{4} ve uzun, siyah buklelerle çevriliydi. Ardından güçlü bir gövde göründü, ki o da aynı yeşil maddedendi. Bedeninin alt bölümü sanki tamamen rastgele seçilmişti. Kaslı bacakları bir hayvanın bacaklarıydı -muhtemelen aslan ya da ona benzer güçlü ve yırtıcı bir yaratık- ama bu bacaklar geniş kartal pençeleriyle son buluyordu. Neyse ki yaratığın arka tarafı eteklikle örtülüydü; eteklikteki aralıktan uzun ve ürkütücü bir akrep kuyruğu sarkıyordu.

Öteki Âlem'den gelen yaratık geçitten tamamen çıkıp doğrulurken, beklenti dolu bir sessizlik oldu. Arkamızdaki son birkaç ölü bile bir nebze sessizleşmişti.

Yaratığın yüzü, bir Sümer beyinin yüzüydü; ışıldayan siyah buklelerle çevrili esmer, yakışıklı bir yüz. Dudakları dolgundu ve kare şeklindeki sakalı parlaktı. Ne var ki gözleri boş birer çukurdan ibaretti. Üstelik o gözler bana bakıyordu.

"... Bartimaeus, öyle değil mi? Bu tuzağı tetikleyen sen değilsin, öyle değil mi?"

"Merhaba Naabash. Maalesef tuzağı tetikleyen benim."

Yaratık uzun kollarını gerip kaslarını kütürdetti. "Ahhh, neden öyle bir şey yaptın ki? Rahiplerin tapınağa izinsiz girenler ve hırsızlar için ne dediklerini bilirsin. Bağırsaklarını deşecekler. Daha doğrusu... Ben deşeceğim."

"Rahipler artık hazineleri o kadar da umursamıyorlar Naabash."

"Öyle mi?" Boş gözler tapınağı inceledi. "Gerçekten biraz tozlanmış sanki. Çok mu zaman geçti?"

"Zannettiğinden daha çok."

"Ama görevim hâlâ geçerli Bartimaeus. Bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok. Taş taş üstünde durdukça ve şehrimiz ayakta kaldıkça... Gerisini biliyorsun." Akrep kuyruğu hevesle çıngırak gibi sallanmaya başladı ve parlak siyah iğnesi ani bir hareketle omzunun üzerine yükseldi. "Elinde taşıdığın nedir? Kutsal yılan olmasın sakın?"

"Daha sonra inceleyeceğim bir şey, senin icabına baktıktan sonra.

"Ah, çok güzel, çok güzel. Sen hep böyle komiktin zaten Bartimaeus, konuşurken hep haddini aşardın. Senin kadar çok cezalandırılan bir cin tanımamışımdır. Küstahlığınla insanları nasıl da çileden çıkarırdın." Sümer beyi gülümseyince sıra sıra sivri dişleri ortaya çıktı. Arka bacaklarını hafifçe kıpırdattı ve pençelerini taşa geçirdi; tendonlarının gerilmesini ve ani bir hamle yapmaya hazırlanmasını izledim. Gözlerimi tendonlarından ayırmadım. "Şimdi kimleri çileden çıkarıyorsun?" diye sordu Naabash. "Herhâlde Babillileri. Son baktığımda yükselişe geçmişlerdi. Gözleri hep Eridu'nun altınlarındaydı."

Kara gözlü delikanlı elini dalgalı saçlarının arasından geçirdi. Soğuk bir tavırla gülümsedim. "Dediğim gibi, zannettiğinden daha uzun zaman geçti."

"Uzun veya kısa, benim için fark etmez," dedi Naabash usulca. "Görev görevdir. Kutsal yılan burada, yani tapınağın merkezinde kalacak; sıradan insanlar onun güçlerinden asla haberdar olmayacak."

Şimdi, ben bu yılanı daha önce hiç duymamıştım. Bana eski şehirlerin uğruna savaştığı türden, sıradan bir süs eşyası gibi geliyordu; burma altından zevksiz bir parça gibi. Ancak tam olarak ne çaldığınızı bilmek önemlidir.

"Güçleri mi?" diye sordum. "Ne yapıyor ki?"

Naabash kıkırdadı, sesini melankolik bir özlem kapladı. "Önemli bir şey değil. Kuyruğu çekildiği zaman ağzından su püskürten bir elemental barındırıyor. Rahipler onu kuraklık dönemlerinde halkı teşvik etmek için kullanırlardı. Eğer yanlış hatırlamıyorsam, pençelerinin üzerindeki zümrüt düğmeleri kurcalayan hırsızları korkutmaya yarayan iki veya üç tane mekanik tuzağı da vardı. Düğmelerin altındaki gizli menteşeleri görüyor musun..."

İşte bu noktada bir hata yaptım. Naabash'ın usul sesiyle bir parça uyuştuğum için, kendimi tutamayıp elimdeki yılana kısa bir bakış attım; yalnızca küçük menteşeleri görüp göremeyeceğimi merak etmiştim. Elbette onun istediği de buydu.

Daha gözlerim hareket ederken, yaratığın bacakları gerildi. Naabash bir anda gözden kayboldu.

Üzerinde durduğum taş, iğneli kuyruğun darbesiyle ikiye yarılırken kendimi yana attım. Kuyruğundan kurtulacak kadar hızlıydım, ama uzanan kolunun kırbaç darbesinden kurtulacak kadar değil: Son sürat havaya fırlarken, bacağıma kocaman yeşil bir yumruk yedim. Elimdeki değerli nesneyle birlikte bu darbe, beni bu tür durumlarda genellikle başvurduğum zarif manevradan alıkoydu.{5} Onun yerine dört bir yana dağılmış olan cesetlerin oluşturduğu tümseğin üzerinde büyük bir acıyla yarım takla attım ve bir kere daha ayaklarımın üzerine sıçradım.

Bu arada Naabash bütün heybetiyle doğrulmuştu. Bana doğru dönüp çömelerek insan kollarıyla yerden güç aldı ve bir kere daha sıçradı. Ben mi? Kafamın üzerindeki tavana Konvülsiyon büyüsü yaptım. Bir kere daha sıçrayarak uzaklaştım ve akrep kuyruğu bir kere daha taşları yardı; aynı şey bir kere daha olmuştu ama bu kez Naabash dönüp bana vuramadı, çünkü tavan üstüne çökmüştü.

Toprağa gömülü tapınağın üzerinde on beş asırdır birikmiş çöl kumları vardı, yani çöken tavan güzel bir sürprizi de beraberinde getiriyordu: Şelale gibi akan gümüşi-kahverengi kumlar, Naabash'ı tonlarca ağırlığın altında bıraktı.

Normalde Naabash ile dalga geçmek için, büyük bir hızla yükselen tümseğin yanında biraz oyalanırdım, ama ne kadar ağır olursa olsun, tümseğin onu fazla tutamayacağını biliyordum. Gitme zamanı gelmişti.

Omuzlarımdan kanatlar çıktı; yolu iyice temizlemek için yukarıya doğru bir büyü daha attıktan sonra, hiç duraksamadan, tavanın ve sağanak gibi yağan kumların içinden, beni bekleyen geceye yükseldim.

{1} Uzman gözüyle söyleyebilirim ki tapınağın stili Sümer uygarlığının son dönemine ait görünüyordu (M.Ö. 2500 dolayları) ve biraz da Babil havası vardı, ama açıkçası o anda düzgün bir değerlendirme yapmam mümkün değildi, çünkü etrafta uçuşan çok fazla beden parçası vardı.

{2} Düzlemler: Üst üste binmiş olan yedi varoluş düzlemi bulunmaktadır; görünmez kat kat kopya kâğıdı gibi. Birinci düzlem somut olan her şeyi, yani bildiğimiz dünyayı içerir; diğer altı düzlemde ise her yerde saklı olan büyüler ortaya çıkar. Gizli efsunlar, sinsi sinsi dolaşan ruhlar ve ezeli sihirler. Bir türün zekâsının ve kabiliyetinin, gözlemleyebildiği düzlemlerin sayısına bakılarak ölçülebileceği herkes tarafından bilinen bir gerçektir. Örneğin (benim gibi) üstün cinler: yedi; foliotlar ve güçlü impler: dört; kediler: iki; pireler, tenyalar, insanlar, toz akarları vs.: bir.

{3} Elbette fani gözler bunun gibi çağırma-tuzaklarını asla göremez ama zamanla ipliklerin üzerinde biriken tozlar, birinci düzlemde bile hayaletimsi bir havaya bürünmelerine yol açar. Bu durum, algıları açık olan insan hırsızlara bir şans tanır. Örneğin Mısırlı mezar soyguncusu Vahşi Sendji, zeminin şüpheli gördüğü kısımlarına minik mumlar sallandıran eğitimli bir yarasa sürüsünden faydalanırdı, bu sayede toz hatlarının ince gölgelerini görür ve tuzakların arasından sağ salim geçerdi. En azından infaz edilmeden kısa bir süre önce bana anlattığı buydu. Dürüst bir yüzü vardı ama... eğitimli yarasalar... Bilemiyorum.

{4} Gördünüz mü? Daha ne kadar acayip olunabilir ki? Öf.

{5} Kaçış Taklası® ©, vs., Uruklu Bartimaeus, M.Ö. 2800 dolayları. Sıklıkla taklit edilmiş, hiç daha iyisi yapılamamıştır. III. Ramses'in Yeni Krallık dönemindeki mezar resimlerinde ölümsüz kılınmıştır. Kraliyet Ailesinin Ra Karşısında Adanmışlığı adlı eserin arka planında beni firavunun arkasında gözden kaybolurken görebilirsiniz.

3

Kudüs'e döndüğümde, arkamda şafak söküyordu. Büyücülerin kulelerinin tepeleri pembe tonlarına bürünmeye başlamıştı ve Süleyman'ın beyaz surlu sarayının kubbesi, yeni doğan bir güneş gibi pırıl pırıl parlıyordu.

İhtiyarın, tepenin daha aşağılarında, Kidron Kapısı'nın yakınlarında bulunan kulesi çoğunlukla gölgeler içindeydi. Dış duvarından bronz bir çan sarkan üst pencereye uçtum ve emredildiği üzere, çanı bir kere çaldım. Efendim, kölelerinin haber vermeden gelmelerini yasaklamıştı.

Yankılar dindi. Geniş kanatlarım serin ve temiz havayı okşadı. Havada süzülerek beklerken, doğanın canlanmasını izledim. Vadi karanlık ve sessizdi; yolun kıvrılarak gözden kaybolduğu sisli bir oluk. İlk işçiler aşağıdaki kapıdan çıkıp tarlalara doğru yola koyuldular. İşçiler ağır adımlarla ilerliyorlar, kaba taşların üzerinde sendeliyorlardı. Yüksek düzlemlerde, Süleyman'ın casuslarının da onlarla birlikte yol aldığını görebiliyordum... Öküzlerin yularlarını tutan foliotlar, parlak renkli akarlar ve rüzgârlarla süzülen impler.

Dakikalar dakikaları kovaladı ve bir düzine mızrağın organlarıma saplanmasını andıran tatlı duygu sayesinde büyücünün nihayet çağırma büyüsünü yaptığını anladım. Gözlerimi kapatıp itaat ettim ve hemen bir an sonra, büyücünün odasının nahoş sıcaklığının özümde yarattığı baskıyı hissettim.

İhtiyarın bu erken saate rağmen giyinik olması içime su serpti. Bir tapınak dolusu ceset ayrı bir şeydi, kırış kırış ve çıplak bir ihtiyar ayrı bir şey. Koruyucu çemberinin içinde hazır bekliyordu, bütün mühürler ve rünler her zamanki gibi yerindeydi. Keçi yağından mumlar yanarken, küçük kaplardaki biberiye ile buhurun tatlı kokusundan tiksinerek, beş köşeli yıldızımın içinde durdum ve yılanı ince ellerimde tutarak ihtiyarı süzdüm.{1}

Daha vücut bulduğum an, ihtiyarın yılanı ne kadar çok istediğini anlamıştım; Süleyman için değil, kendisi için. Fal taşı gibi açılan gözü, büyük bir hırsla yağ tabakası gibi parlıyordu.

Bir süre hiç konuşmayıp bakmakla yetindi. Mum ışığı yılanın hatlarını baştan çıkarıcı bir ışıltıyla aydınlatsın diye heykelciği biraz kıpırdattım, ardından ihtiyar onun yakut gözlerini ve pençelerindeki zümrüt düğmeleri görsün diye hafifçe eğdim.

İhtiyar konuşmaya başladığında sesi boğuk ve arzuluydu. "Eridu'ya gittin mi?"

"Emrettiğiniz üzere. Bir tapınak buldum. İçinde bu vardı."

Gözü parladı. "Onu bana ver."

Bir an durdum. "Beni azat edecek misiniz? Size sadık ve iyi bir hizmet sundum."

Bunun üzerine ihtiyarın yüzü vahşi bir hırsla koyulaştı. "Benimle pazarlık yapmaya nasıl cesaret edersin? O heykelciği hemen bana ver iblis, yoksa gizli ismim üzerine yemin ederim ki çığlıklar içinde Kara Alev'e{2} yem olursun!" Çenesini öne çıkartıp, seğiren tek gözüyle bana ateş püskürerek baktı; aralık dudaklarında ince ve beyaz çizgiler vardı.

"Pekâlâ," dedim. "Dikkat edin de düşürmeyin."

Heykelciği bir çemberden diğerine fırlattım ve büyücü pençe gibi açılmış ellerini uzattı. Tek gözü yüzünden mesafeyi ölçmekte zorlandığından mıdır yoksa heyecanla titrediğinden mi bilinmez, heykelcik parmaklarının arasında dans edip çemberin kenarına doğru düşmeye başladı. İhtiyar bir haykırışla heykelciği kaptı ve buruşuk göğsüne bastırdı.

Bu büyücünün açık verdiği ilk hamleydi ve neredeyse sonuncusu olacaktı. Eğer parmaklarının ucu bile çemberden çıkmış olsaydı, çemberin koruyucu gücünden mahrum kalacaktı ve tepesine binecektim. Ne var ki (kıl payı da olsa) çemberden çıkmadı ve bir an için biraz daha uzun boylu, dişleri biraz daha uzun ve keskin görünen güzel genç kız düş kırıklığıyla çemberin ortasındaki yerine döndü.

İhtiyar bunların hiçbirinin farkına varmadı. Gözü hazinesinden başka hiçbir şeyi görmüyordu. Uzun bir süre boyunca, fareyle oynayan ihtiyar ve sefil bir kedi misali heykelciği ellerinde evirip çevirdi; işçiliğine övgüler düzdü ve zevkten resmen salyaları aktı. Bir süre sonra katlanamamaya başladım. Boğazımı temizledim.

Büyücü başını kaldırdı. "Efendim?"

"İstediğinizi aldınız. Süleyman sizi ödüllere boğacak. Beni bırakın."

Büyücü kıkırdadı. "Ah, ama bu tip işlerde öyle ustasın ki Bartimaeus! Bu kadar yetenekli bir hırsızı bırakmak istediğimden emin değilim... Sen orada sessizce durmaya devam et. Bu ilginç cihazı incelemeliyim. Pençelerinin ucunda menteşeli düğmeler var... Acaba ne işe yarıyor?"

"Ne fark eder?" dedim. "Sonuçta Süleyman'a vereceksiniz, öyle değil mi? Bırakın o incelesin."

Efendimin öfkesi yüzünden okunuyordu. Kendi kendime gülümsedim ve pencereden gökyüzüne baktım; belli belirsiz seçilen şafak nöbetçileri yükseklerde uçuyorlar, arkalarında açık pembe tonlarında buhar ve sülfür izleri bırakıyorlardı. Güzel bir görüntüydü ama daha çok gösteri amaçlıydı, çünkü Yüzük Süleyman'dayken Kudüs'e saldırmaya kim cesaret edebilirdi?

Büyücünün bir süre daha yılanı incelemesine fırsat tanıdıktan sonra pencereden bakmaya devam ederek, "Ayrıca büyücülerinden birinin böylesine güçlü bir nesneyi ondan sakladığını öğrenirse çok sinirlenir," dedim. "Keşke gitmeme izin verseniz gerçekten."

Büyücü gözünü kısarak bana baktı. "Bunun ne olduğunu biliyor musun?"

"Hayır."

"Ama güçleri olduğunu biliyorsun."

"Bunu bir imp bile görebilir. Ah, ama unuttum tabii, siz insansınız. Yedinci düzlemde yaydığı aurayı göremiyorsunuz... Ama öyle olsa bile, gerçek güçlerini kim bilebilir? Muhtemelen Eridu'da buna benzer birçok yılan heykelciği yapılmıştır. Muhtemelen bu o değildir."

İhtiyar dudaklarını yaladı; tedbirli yanı merakıyla savaştı ve mağlup oldu. "Ne değildir?"

"Beni hiç ilgilendirmez, sizi de. Ben burada sadece emrettiğiniz gibi sessizce duruyorum."

Efendim bir küfür savurdu. "O emri geri alıyorum! Konuş!"

"Hayır!" diye haykırdım ellerimi kaldırarak. "Siz büyücüleri tanıyorum ve işlerinize karışmak istemiyorum! Bir yanda o korkunç Yüzüğüyle Süleyman, bir yanda şeyle... şeyle..." Genç kız aniden ürpermiş gibi titredi. "Hayır, arada kalırım ve bu hiç işime gelmez."

Büyücünün avucundan mavi alevler çıkmaya başladı. "Beni bir saniye daha bekletme Bartimaeus. Bana bu nesnenin ne olduğunu söyle, yoksa Öz Yumruğunu yersin."

"Bir kadına el kaldırır mısınız?"

"Konuş!"

"Ah, pekâlâ, ama size bir faydası olmaz. Heykelcik, Eridu'nun eski krallarının ova şehirlerini fethederken kullandığı Yüce Yılana çok benziyor. O hazine, efendisinin emirlerini yerine getiren kudretli bir ruh barındırırdı."

"Efendisi ..."

"Eline geçiren her kimse herhâlde. Ruhla bağlantıya geçmek için gizli bir düğmeye basılıyordu."

Büyücü bir süre sessizce söylediklerimi düşündü. Sonunda dedi ki: "Ben hiç böyle bir şey duymadım. Yalan söylüyorsun."

"Elbette yalan söylüyorum. Ne de olsa ben bir iblisim, öyle değil mi? Bütün söylediklerimi unutun ve heykelciği Süleyman'a verin."

"Hayır," dedi ihtiyar ani bir kararla. "Tut."

"Ne?" Ama artık çok geçti, çünkü büyücü heykelciği çoktan fırlatmıştı; genç kız onu şüpheyle yakaladı.

"Sen beni aptal mı sanıyorsun Bartimaeus?" diye bağırdı büyücü buruşuk ayağıyla mermer zemini teperek. "Belli ki bana bir tuzak hazırlamışsın! Sonumu getirmesi için, beni bu cihazı kurcalamaya teşvik ediyorsun! Ben o düğmelerden hiçbirine basmayacağım. Ama sen basacaksın."

Güzel genç kız büyük kahverengi gözlerini kırpıştırarak büyücüye baktı. "Bakın, buna gerçekten hiç gerek yok- "

"Dediğimi yap!"

Büyük bir isteksizlikle elimdeki yılanı kaldırdım ve pençelerindeki düğmeleri inceledim. Her biri zümrütle süslenmiş üç düğme vardı. İlkini seçerek ihtiyatla bastım. Bir vızıltı duyuldu. Yılan bir anda özümü birbirine katan ve genç kızın uzun, gür saçlarını tuvalet fırçası gibi havaya diken kısa bir elektrik akımı yaydı.

İhtiyar büyücü kahkahalarla güldü. "Bunun benim başıma gelmesini planlamıştın, öyle değil mi?" dedi kıkırdayarak. "Bu sana bir ders olsun. Evet, sıradaki!"

İkinci düğmeye bastım. Yılanın gizli dayanaklar ve çarklar üzerinde dönmeye başlayan pulları açılıp katranlı bir duman saldı. Tıpkı ilk tuzaktaki gibi, aradan geçen uzun asırlar mekanizmayı köreltmişti ve yüzüm yalnızca birazcık karardı.

Efendim gülmekten yerlere yattı. "Gittikçe daha da güzelleşiyor," dedi böbürlenerek. "Şu haline bak! Şimdi de üçüncü düğme."

Üçüncü zümrüt belli ki zehirli bir gaz yaymak üzere tasarlanmıştı ama yıllar sonra geriye yalnızca açık yeşil bir bulut ile kötü bir koku kalmıştı.

"Eğleneceğiniz kadar eğlendiniz," dedim içimi çekerek. Yılanı bir kere daha uzattım. "Artık huzurunuzdan çekilmeme izin verin ya da beni yeni bir göreve gönderin; ne yapmak istiyorsanız yapın. Ama beni rahat bırakın. Canıma tak etti."

Ne var ki büyücünün gören gözü parladı. "O kadar acele etme Bartimaeus!" dedi zalimce. "Kuyruğu unuttun."

"Görmedim ki-"

"Kör müsün? Orada da bir düğme var! Ona da bas bakalım."

Tereddüt ettim. "Lütfen. Yeter artık."

"Hayır Bartimaeus. Belki de sözünü ettiğin 'gizli düğme' odur. Belki de efsanelerdeki o 'kudretli ruh' ile tanışırsın." İhtiyar büyücü zalim bir keyifle sırıttı ve cılız kollarını bağladı. "Ya da, daha büyük bir olasılıkla, bana meydan okumaya kalkışmanın ne anlama geldiğini bir kere daha görmüş olursun! Hadi oyalanma! Kuyruğa bas!"

"Ama..."

"Basmanı emrediyorum!"

"Tamam, tamam." Bunca zamandır bunu bekliyordum. Çağırma büyülerinin şartları daima, sizi bu tarafa getiren büyücüye doğrudan zarar vermenizi önleyen bağlayıcı maddeler içerir: Asur'dan Habeşistan'a kadar, bütün büyülerin ilk ve en temel kuralı budur. Elbette tatlı dille ve hassas bir kurnazlıkla efendinizi felakete sürüklemek farklıdır; örneğin koruyucu çemberlerinden çıktıklarında veya büyü sözlerini şaşırdıklarında saldırıya geçebilirsiniz. Ancak doğrudan saldırılar yasaktır. Açıkça emretmediği sürece, efendinize dokunamazsınız. Ne kadar şanslıyım ki buradaki durum buydu.

Altın yılanı kaldırdım ve kuyruğunu çimdikledim. Tahmin ettiğim gibi, Naabash yalan söylememişti;{3} üstelik yılanın içindeki su elementali{4} saat mekanizmaları gibi eskimemişti. Yılanın açık ağzından gürül gürül fışkıran su, şafağın güzelim ışıklarında parladı. Tamamen şans eseri yılanı büyücüye doğru tutmakta olduğum için, tazyikli su aramızdaki boşluğu aşarak moruğun tam göğsüne isabet etti ve ayaklarını yerden keserek, onu koruyucu çemberinin dışına, odanın neredeyse karşı tarafına fırlattı. İhtiyarın kat ettiği mesafe memnuniyet vericiydi ama asıl önemli olan koruyucu çemberinden çıkmış olmasıydı. Daha o sertçe, sırılsıklam ve sırtüstü yere çakılmadan önce beni tutan zincirler koptu; artık hareket etmekte özgürdüm.

Güzel genç kız yılanı yere attı. Beş köşeli yıldızından bir adım öne çıktı. Odanın karşı tarafındaki büyücünün soluğu kesilmişti; orada çaresizce yatıyor ve balık gibi çırpınıyordu.

Genç kız keçi yağından mumların yanından geçerken, mumlar titreyerek birer birer söndü. Ayağı koruyucu bitkilerin bulunduğu kâseye çarptı ve tenine dökülen biberiye köpürerek buharlar çıkarttı. Genç kız bunları hiç önemsemedi, büyük kahverengi gözleri büyücüye kilitlenmişti. Başını biraz kaldırmak için büyük bir çaba sarf eden büyücü, yavaş yavaş yaklaştığımı gördü.

Sırılsıklam ve soluksuz haliyle çaresiz bir girişimde bulundu. Titreyen elini kaldırıp bana doğrulttu. Dudaklarını kıpırdattı ve kekeleyerek bir sözcük söyledi. İşaretparmağından Öz Mızrağı fırladı. Genç kız elini kaldırdı; yıldırım mızrakları havada patlayarak gelişigüzel açılarla duvarlara, yere ve tavana çarptı. Bir tanesi pencereden çıkıp yay çizdi ve aşağıdaki vadiye doğru inerek köylüleri korkuttu.

Genç kız odanın karşı tarafına ulaştı; büyücünün başında durdu ve ellerini uzattı; parmakları ve tırnakları o güne dek hiç o kadar uzun görünmemişti.

İhtiyar başını kaldırıp bana baktı. "Bartimaeus-"

"Ta kendisi," dedim. "Şimdi, ayağa kalkacak mısın yoksa ben mi yanına geleyim?"

Dudaklarından anlaşılmaz bir yanıt döküldü. Güzel genç kız omuzlarını silkti. Ardından dişlerini gösterip ihtiyarın üzerine çullandı; ihtiyarın çıkarttığı sesler çabucak kesildi.

Tam işimi bitirmek üzereyken üç nöbetçi imp geldi; belki de düzlemlerdeki çalkantıdan işkillenmişlerdi. İnce genç kız sallanarak ayağı kalkarken, impler kocaman açılmış meraklı gözleriyle pervaza tünediler. Genç kız artık odada yalnızdı; implerle yüzleşmek üzere dönerken, gözleri gölgelerin arasında parladı.

İmpler alarm verdiler ama artık çok geçti. Kanat ve pençe sesleri duyulmaya başlarken, güzel genç kız gülümseyerek veda etti -implere, Kudüs'e ve Dünya'daki son kısa süreli köleliğine- ve tek kelime etmeden gözden kayboldu.

İşte böylece ihtiyar büyücünün sonu gelmiş oldu. Bir süredir birlikteydik ama ismini hiç öğrenememiştim. Onu hâlâ sevgiyle anarım. Ahmak, açgözlü, beceriksiz ve ölü. İşte herkesin böyle bir efendisi olmalı.

{1} Devamlılık sağlamak için yine genç kız kılığına bürünmüştüm, ayrıca bu kılığın efendimi rahatsız ettiğini biliyordum. Deneyimlerime göre, doğru kılığı seçtiğiniz takdirde, büyücülerin çoğunu huzursuz edebilirsiniz. Babil'deki İştar rahipleri hariç, aman bir karışıklık olmasın. İştar aşk ve savaş tanrıçasıydı, dolayısıyla onun rahiplerini ne güzel genç kızlar ne de boynuzlu canavarlar tedirgin edebilirdi. Ne yazık ki benim repertuarım hemen hemen bunlardan ibaretti.

{2} Kara Alev: Hızlı ve ıstıraplı bir siliniş. Sonraki dönemlerde Yemenli Zarbustibal tarafından geliştirilmesinin ardından, Kurutan Alev olarak bilinmeye başlandı. Efendilerinin emirlerini yerine getirmeyi reddeden ruhların aldığı nihai ceza buydu ve içimizde yarattığı korku bile, (diş bileyerek) itaat etmemize yeterdi.

{3} Biz yüce ruhlar, insanlarla konuşurken bazen içten pazarlıklı davransak da, kendi aramızda hiç yalan söylemeyiz. Ne yazık ki daha düşük düzeyli ruhlar o kadar medeni değildir; foliotlar değişken, dengesiz ve hayalperesttir, impler ise palavra atmaya bayılırlar.

{4} Elemental: Birçok ruh, özünde dört elementten ikisini veya üçünü barındırır (isim vermek gibi olmasın ama en iyi cinler ateş ile havanın muhteşem bileşiminden meydana gelir). Yalnızca havadan, topraktan, sudan veya ateşten oluşan ruhlara ise elemental denir - tamamen farklı bir tür. Elementaller, benim gibi birkaç seçkin ruhu böylesine etkileyici kılan kurnazlıktan ve cazibeden tamamen yoksundurlar, ama kaba kuvvetle bunu telafi ederler.

İkinci
Bölüm

4

İsrail Kralı Yüce Süleyman, Büyük Büyücü ve Halkın Hamisi, tahtında öne kaydı ve kaşlarını zarif bir tavırla çattı. "Öldü mü?" diye sordu ve ardından -dört yüz otuz yedi insanın kalbinin güm güm çarptığı korkutucu bir duraksamadan sonra- daha yüksek bir sesle, "Öldü mü?" diye tekrarladı.

Tahtının önünde altın yeleli aslan kılığında oturan iki ifrit, ona bakmak üzere altın gözlerini kaldırdı. Tahtın gerisinde bekleyerek krala meyve, şarap ve tatlı getiren iki kanatlı cin öyle şiddetli titredi ki ellerindeki tabaklar ve kadehler tıngırdadı. Güvercinler ve kırlangıçlar çatı kirişlerindeki tüneklerinden havalanıp sütunların ilerisindeki güneşli bahçeye karışarak gözden kayboldular. O sabah salonda toplanmış olan dört yüz otuz yedi insan -büyücüler, saraylılar, kralın eşleri ve dalkavukları- başını eğip yere bakmaya ve ayaklarını sürümeye başladı.

Yüce kral, eşleri ve savaş söz konusu olduğunda bile sesini nadiren yükseltirdi. Sesini yükseltmesi iyiye alamet değildi.

Süleyman'ın, basamakların altında duran veziri yerlere kadar eğildi. "Öldü. Evet efendim. Ama iyi tarafından bakılacak olursa, size çok güzel bir antika getirmiş."

Vezir doğrulmadan elini uzatarak yakınlardaki kaideyi işaret etti. Kaidenin üzerinde burma altından bir yılan heykelciği vardı.

Kral Süleyman heykelciği inceledi. Salon sessizdi. Aslan-ifritler altın gözlerini kırparak aşağıdaki insanlara baktılar; kadifemsi ön pençelerini üst üste atmışlardı ve kuyrukları arada bir arkadaki taşları dövüyordu. Tahtın tepesindeki cinler, ağır ağır çırptıkları kartal kanatlarının dışında hareket etmeden bekliyorlardı. Bahçedeki kelebekler ışıldayan ağaçların arasında gün ışığı gibi süzülüyorlardı.

Kral nihayet konuştu; sedir tahtına geri yaslandı. "Güzel bir sanat eseri. Zavallı Zülkifl son görevinde bana iyi hizmet etmiş." Cinlere şarap getirmelerini işaret etmek için elini kaldırdı ve sağ elini kaldırmış olduğu için, salonda büyük bir rahatlama oldu. Büyücüler gevşediler; kralın eşleri kendi aralarında konuşmaya başladılar ve dünyanın dört bir yanından gelmiş olan ricacılar başlarını kaldırıp korku dolu bir hayranlıkla krala baktılar.

Süleyman kesinlikle çirkin değildi. Gençliğinde çiçek hastalığına yakalanmamıştı ve artık orta yaşlı olmasına rağmen, cildi bir çocuğunla gibi yumuşak ve pürüzsüzdü. Aslına bakılırsa tahtta geçirdiği on beş yılda hemen hemen hiç değişmemişti; hâlâ esmer ve kara gözlüydü, dar yüzünü çevreleyen siyah saçları serbestçe omuzlarına dökülüyordu. Uzun ve düz bir burnu vardı, dudakları dolgundu, Mısır geleneklerine uyularak gözlerine yeşil-siyah tonlarında bir sürme çekilmişti. Muhteşem ipek cübbesinin üzerine -Hindistan'ın büyücü-rahiplerinin hediyesiydi- harikulade altınlar ve yeşimler, safir küpeler, Nübye'den gelen fildişi kolyeler ve Kimmerya'dan gelen kehribar boncuklar takmıştı. El bileklerinde gümüş bilezikler vardı, ayak bileğinde ise altından ince bir halka. Sur Kralı'nın düğün hediyesi olarak verdiği keçi derisinden sandaletleri bile altınlarla ve yarı değerli taşlarla süslüydü. Ancak uzun ve ince ellerinde hiçbir mücevher ya da süsleme yoktu - yüzük taktığı sol serçe parmağının dışında.

Cinler altın kadehine şarap doldururken, kral oturarak bekledi; şarabına altın çatallarla Anadolu'nun rüzgârlı tepelerinden gelen dutlar ve Lübnan Dağı'nın zirvesinden gelen buzlar ilave edilirken de beklemeye devam etti. Kral beklerken insanlar onu izlediler; sahip olduğu gücün cazibesiyle göz kamaştırıyor, âdeta güneş gibi parlıyordu.

Buz karıştırılmıştı; şarap hazırdı. Cinler ses çıkarmayan kanatlarıyla tahtın tepesindeki yerlerine çekildiler. Süleyman kadehi inceledi ama dudaklarına götürmedi. Dikkatini salona yöneltti.

"Büyücülerim," dedi kalabalığın önünde duran bir grup kadına ve erkeğe seslenerek, "hepiniz iyi çalıştınız. Bir gecede dünyanın dört bir yanından muhteşem sanat eserleri topladınız." Kadehiyle önündeki on yedi kaideyi işaret etti; her birinin üzerinde küçük birer hazine vardı. "Hiç kuşkusuz hepsi de olağanüstü ve bizden önceki uygarlıklara ışık tutacak. Hepsini ilgiyle inceleyeceğim. Onları artık kaldırtabilirsin Hiram."

Uzaklardaki Kuşi Krallığı'ndan gelen ufak tefek, esmer vezir hemen dikkat kesildi. Emir verdi. On yedi köle -insan ya da insan kılığında- koşarak altın yılanı ve diğer hazineleri salondan götürmeye koyuldu.

Koşturmaca sona erdikten sonra vezir göğsünü şişirerek asasını yakut topuzundan tuttu ve üç kere yere vurdu. "Dikkat!" diye bağırdı. "Kral Süleyman'ın konsey toplantısı başlıyor! Kralımızın dikkatine sunacağımız çok önemli meseleler var. Her zamanki gibi, onun engin bilgeliğinden faydalanmalıyız. Öncelikle-"

Ne var ki Süleyman elini ağır bir hareketle kaldırdı ve sol elini kaldırdığı için vezir anında sustu; kelimeler boğazına takıldı ve benzi attı.

"İzninle Hiram," dedi kral ipek gibi bir sesle. "İlk mesele belli zaten. Büyücüm Zülkifl bu sabah öldürüldü. Onu öldüren ruhu biliyor muyuz?"

Vezir boğazını temizledi. "Biliyoruz efendim. Zülkifl'in tomarlarından geriye kalanlardan suçluyu bulduk. Uruklu Bartimaeus."

Süleyman kaşlarını çattı. "Ona dair bir rapor daha almamış mıydım?"

"Evet efendim. Daha dün. Arsız bir şarkı söylerken duyulmuştu, ki bu şarkı-"

"Teşekkürler, hatırladım." Kral biçimli çenesini ovdu. "Uruklu... Bartimaeus - iki bin yıl önce yıkılan bir şehirden bahsediyoruz. Demek ki bu çok yaşlı bir iblis. Merid olmalı herhâlde?"

Vezir yerlere kadar eğildi. "Hayır, efendim. Bildiğim kadarıyla değil."

"İfrit öyleyse."

Vezir daha da eğildi; çenesi neredeyse mermer zemine değecekti. "Efendim, aslında bu vasat bir cin. Eğer Sümer tabletleri doğruysa, dördüncü düzey."

"Dördüncü düzey mi?" Kralın uzun parmakları tahtın kolçağına vurmaya başladı; serçe parmağından altın bir ışık çıktı. "Dördüncü düzey bir cin büyücülerimden birini mi öldürdü? Zülkifl'in anısına saygısızlık etmek istemem ama bu durum Kudüs'ün adını ve daha önemlisi benim adımı lekeliyor. Böyle bir rezaleti görmezden gelemeyiz. Herkese ibret olmalı. Hiram - bırak On Yedi Büyücünün geri kalanı öne çıksın."

Kral Süleyman'ın baş büyücüleri, onun şanını duyup İsrail'in sınırlarının ötesindeki uzak diyarlardan yollara düşmüşlerdi. Bu güçlü kadınlar ve erkekler ta Nübye'den, Punt'tan, Asur'dan ve Babil'den gelmişlerdi. Her biri tek bir sözcükle huzuruna iblisler çağırabilecek, hortumlar meydana getirebilecek, düşmanlarının üzerine korku ve ölüm saçabilecek güce sahipti. Kadim sanatlarda ustalaşmışlardı ve kendi diyarlarında el üstünde tutulurlardı. Ne var ki hepsi Yüzüğü takana hizmet etmek için Kudüs'e toplanmışlardı.

Vezir asasıyla büyücülerin öne çıkmasını işaret etti; büyücüler teker teker tahtın önünde eğildiler.

Süleyman bir süre onları inceledikten sonra konuşmaya başladı: "Khaba."

Temkinli, heybetli ve kedi gibi sessiz hareket eden bir adam öne çıktı. "Efendimiz."

"Sen katılığınla tanınırsın."

"Öyle efendimiz."

"Kölelerine sert davranıyormuşsun."

"Sertliğimle gurur duyuyorum efendimiz, duymakta da haklıyım, çünkü iblisler vahşiliklerini ezeli bir kurnazlıkla birleştiriyorlar, üstelik doğaları gereği kötü ve kindarlar."

Süleyman çenesini ovdu. "Doğru... Bildiğim kadarıyla senin hizmetinde son zamanlarda sorun çıkartan birkaç inatçı ruh var zaten."

"Doğrudur efendimiz. Hepsini de küstahlığına pişman ettim."

"Bu hain Bartimaeus'u da aralarına ekler misin?"

Khaba Mısırlıydı; heybetli, uzun boylu, geniş omuzlu ve kuvvetliydi. Teb'in bütün büyücü-rahipleri gibi kafası kazınmış ve parlayana kadar balmumuyla ovulmuştu. Gaga burunlu ve kalın kaşlıydı; dudakları incecik, renksiz ve yay kirişi kadar gergindi. Gözleri çölü andıran yüzünde asılı duran kara birer ay gibiydi ve her an ağlamaya başlayabilirmiş gibi devamlı parlıyordu. Khaba başını salladı. "Her zaman olduğu gibi, dileğiniz benim için emirdir efendimiz."

"Kuşkusuz." Süleyman şarabından bir yudum aldı. "Bartimaeus'u dize getir ve ona saygı duymayı öğret. Zülkifl'in kulesi temizlendiğinde, Hiram sana gerekli tomarları ve tabletleri getirir. Hepsi bu kadar." Khaba eğildi ve kalabalığın içindeki yerine döndü; gölgesi bir pelerin gibi onu izledi.

"Bu mesele hallolduğuna göre, diğerlerine dönebiliriz," dedi Süleyman. "Hiram?"

Vezir parmaklarını şaklattı. Bir anda havadan takla atarak çıkan küçük beyaz bir fare eline kondu. Fare papirüs kâğıdından bir parşömen tomarı taşıyordu; tomarı açıp vezirin okuması için hazır hale getirdi. Hiram listeleri kısaca gözden geçirdi. "Büyücülerinizin size bıraktığı otuz iki hukuk davası var efendim," dedi. "Davacılar kararınızı bekliyorlar. İlgilenilmesi gereken konular arasında bir cinayet, üç saldırı, sıkıntılı bir evlilik ve kayıp bir keçi yüzünden birbirine düşen komşular var."

Kralın yüzü ifadesizdi. "Pekâlâ. Başka?"

"Her zamanki gibi, dünyanın dört bir yanından yardımınızı istemeye gelenler var. Bugün ricasını resmi olarak dile getirecek yirmi kişi seçtim."

"Onları dinleyeceğim. Hepsi bu mu?"

"Hayır, efendim. Güney çöllerinde devriye gezen cinlerimizden haber geldi. Haydut saldırılarının devam ettiğini bildiriyorlar. Ücra çiftlikler yakılıp yıkılıyor ve çiftçiler katlediliyormuş, ayrıca ticaret yolları da yağmalanıyormuş - kervanlar saldırıya uğruyor ve yolcular soyuluyormuş."

Süleyman tahtında kıpırdandı. "Güney devriyelerini kim kontrol ediyor?"

Büyücülerden biri, sarı ve dar bir elbise giymiş olan Nübyeli bir kadın konuştu. "Ben, efendim."

"Daha çok iblis topla Elbesh! Bu 'haydutları' bul! Gerçeği öğren: Bunlar sıradan kanun kaçakları mı yoksa yabancı krallara çalışan paralı askerler mi? Bana yarın rapor ver."

Kadın yüzünü buruşturdu. "Elbette efendim... ama-"

Kral kaşlarını çattı. "Ama ne?"

"Affınıza sığınarak efendim, hâlihazırda zaten dokuz tane güçlü ve asi cine hükmediyorum. Bu benim bütün enerjimi tüketiyor. Daha çok köleyi idare etmek zor olur."

"Anlıyorum." Kral gözlerini sabırsızca büyücülerinin üzerinde gezdirdi. "Öyleyse Reuben ve Nisroch sana bu küçük görevde yardımcı olsunlar. Şimdi -"

Sakalları darmadağınık bir büyücü elini kaldırdı. "Yüce Kralım, beni affedin! Şu anda benim de işlerim başımdan aşkın."

Yanındaki adam başını sallayarak ona katıldı. "Benim de!"

Vezir Hiram büyük bir cesaretle sözü devraldı. "Çöl uçsuz bucaksız ve hizmetkârlarınızın kaynakları sınırlı efendim. Bize yardımcı olmayı düşünmez misiniz? Yani, belki de..." Vezir sustu.

Süleyman sürmeli gözlerini âdeta bir kedi gibi yavaşça kırptı. "Devam et."

Hiram yutkundu. Zaten haddini aşmıştı. "Belki de" -sesi iyice kısıldı- "Yüzüğü kullanmayı düşünebilirsiniz."

Kralın yüzünü karanlık bir ifade bürüdü. Tahtın kolçağında duran sol elinin boğumları bembeyaz kesildi. "Emirlerimi sorguluyorsun Hiram," dedi Süleyman usulca.

"Yüce efendimiz, lütfen! Sizi gücendirmek istemedim!"

"Bana gücümü nasıl kullanacağımı öğretmeye kalkışıyorsun."

"Hayır! Düşünmeden konuştum!"

"Gerçekten bunu diliyor olabilir misin?" Kralın sol eli hareket etti; serçe parmağındaki altın halkaya ve siyah obsidiyene ışık vurdu. Tahtın altındaki aslan-ifritlerin dudakları gerildi ve gırtlaklarından hırıltılar yükseldi.

"Hayır, efendim! Lütfen!" Vezir korkudan yere çöktü; faresi cübbesinin içine saklandı. Salondaki izleyiciler mırıldanarak geri çekildiler.

Kral parmağındaki Yüzüğü çevirdi. Bir gümbürtü duyuldu ve havada bir dalgalanma oldu. Salona karanlık çöktü; bu karanlığın ortasında, tahtın yanında dimdik ve sessizce duran bir Varlık belirdi. Dört yüz otuz yedi kişi âdeta çarpılmış gibi yere kapandı.

Tahtın gölgeleri arasındaki Süleyman'ın yüzü çarpık ve ürkütücüydü. Sesi âdeta bir mağaranın içinden yankılandı: "Hepinize söylüyorum: Ne dilediğinize dikkat edin."

Parmağındaki Yüzüğü yeniden çevirdi. Varlık hemen gözden kayboldu ve salon ansızın ışıkla doldu; bahçede cıvıldayan kuşların sesleri duyuldu.

Büyücüler, saraylılar, kralın eşleri ve dalkavukları yavaş yavaş, sendeleyerek ayağa kalktılar.

Süleyman'ın yüzünde yeniden sakin bir ifade belirdi. "İblislerinizi çöle gönderin," dedi. "Emretmiş olduğum gibi haydutları yakalayın." Şarabından bir yudum aldı ve her zamanki gibi hafif bir müzik sesi yankılanan bahçeye baktı; müzisyenler asla görünürlerde olmazdı. "Bir mesele daha var Hiram," dedi kral sonunda. "Bana henüz Saba'dan gelen haberleri iletmedin. Ulak döndü mü? Kraliçenin yanıtını aldık mı?"

Vezir ayağa kalkmıştı ve burnundan sızan kanı durdurmaya çalışıyordu. Yutkundu; gün onun için hiç iyi gitmiyordu. "Aldık efendim."

"Ve?"

Vezir boğazını temizledi. "İnanması güç ama kraliçe evlenme teklifinizi bir kere daha geri çeviriyor ve seçkin eşlerinizden biri olmayı reddediyor." Vezir konuşmaya ara verip, kralın eşlerinin beklenen tepkileri göstermelerine, yani soluklarını tutarak titremelerine imkân tanıdı. "Açıklamasını harfiyen aktarıyorum: Yalnızca kralın kızı değil, ulusunun gerçek hükümdarı olarak" -bu noktada soluklar tutuldu ve homurtular duyuldu- "rahat bir hayat uğruna görevini bırakamazmış; Kudüs'e yaydığınız olağanüstü ışığın tadını çıkarmak için bile olsa. Dileğinizi yerine getiremediği için büyük bir üzüntü duyuyor; size ve halkınıza hem kendisinin hem de Sabanın ezeli dostluğunu teklif ediyor, ta ki, olduğu gibi aktarıyorum" -parşömeni bir kere daha kontrol etti- "'Marib'in kuleleri yıkılana ve ebedi güneş sönene dek' ... Yani kısacası, yine 'Hayır' diyor efendim."

Vezir sözlerine son verdi ve krala bakmaya cesaret edemediği için, sanki zor bir iş yapıyormuş gibi parşömeni özenle dürmeye ve cübbesine yerleştirmeye koyuldu. Kalabalık hiç kıpırdamadan duruyor, tahttaki sessiz silueti izliyordu.

Derken Süleyman gülmeye başladı. Şarabından büyük bir yudum aldı. "Demek Sabadan gelen haberler bunlar, öyle mi?" dedi. "Pekâlâ, o halde. Kudüs'ün vereceği yanıtı düşünmemiz gerekecek."

5

Gece çökmüştü ve Marib şehri sessizdi. Saba Kraliçesi odasında tek başına oturuyor, kutsal metinleri okuyordu. Şarap kupasına uzanırken, pencerede kanat sesleri duydu. Orada, tüylerindeki buzları silken ve siyah, soğuk gözleriyle kendisini dikkatle süzen bir kartal vardı. Kraliçe bir süre onu seyrettikten sonra, hava ruhlarının aldatıcı görünüşlerini bildiği için, "Barış içinde geldiysen, içeri gir, hoş geldin," dedi.

Bunun üzerine kartal pervazdan havalanarak indi ve uzun boylu, sırma saçlı, yakışıklı bir delikanlıya dönüştü; gözleri kartalınkiler kadar siyah ve soğuktu, çıplak göğsünde buz parçacıkları vardı.

"Bu diyarın kraliçesine bir mesaj getirdim," dedi delikanlı.

Kraliçe gülümsedi. "O benim. Uzaklardan ve yükseklerden uçarak gelmişsin. Benim evimde misafirsin; neyim varsa senindir. İçecek bir şeyler ister misin ya da biraz dinlenmek? Ne istersen söyle, hemen yerine getirilsin."

"Çok zarifsiniz Kraliçe Belkıs, ama hiçbir şey istemiyorum," dedi delikanlı. "Mesajımı aktarmalı ve yanıtınızı almalıyım. Öncelikle yedinci düzey bir merid olduğumu ve Davud oğlu Süleyman'ın kölesi olduğumu bilmelisiniz; İsrail Kralı Süleyman yaşayan büyücülerin en kudretlisidir."

"Yine mi?" dedi kraliçe gülümseyerek. "Kralınız üç kere aynı soruyu iletti ve üç kere aynı yanıtı verdim. Sonuncusu daha geçen haftaydı. Umarım artık yanıtımı kabullenmiştir ve aynı soruyu dördüncü kere sormuyordun"

"Birazdan oraya geleceğim," dedi genç adam. "Süleyman size selamlarını gönderiyor ve sağlık ile bolluk diliyor. Artık resmen geri çekmiş olduğu son teklifini düşündüğünüz için teşekkür ediyor. Yeni talebi, onu hükümdarınız olarak tanımanız ve ona yıllık bir vergi ödemeniz; bu vergi güzel Saba'nın ormanlarının tatlı kokularından elde edilen kırk çuval tütsüden ibaret. Eğer kabul ederseniz, güneş ülkenizin üzerinde parlamaya devam edecek; siz ve halefleriniz sonsuza kadar refah içinde yaşayacaksınız. Eğer reddederseniz - açıkçası geleceğiniz o denli parlak olmaz."

Belkıs artık gülümsemiyordu. Koltuğundan kalktı. "Bu ne küstah bir talep! Süleyman'ın Saba'nın varlıkları üzerinde hiçbir hakkı yoktur, tıpkı benim üzerimde olmadığı gibi!"

"Süleyman'ın, göz açıp kapayana kadar ruhlardan kurulu bir ordu meydana getirmesini sağlayan büyülü bir yüzüğe hükmettiğini belki duymuşsunuzdur. Bu nedenle Fenike, Lübnan, Aram, Sur ve Edom kralları da, daha birçokları gibi, ona dostluk ve sadakat yemini ettiler. Ona vergi olarak dünya kadar altın, kereste, deri ve tuz gönderiyorlar, üstelik gazabından kurtuldukları için kendilerini şanslı sayıyorlar."

"Saba çok eski ve bağımsız bir ulustur," dedi Belkıs soğuk bir tavırla. "Kraliçesi yabancı bir kafirin önünde diz çökmez. Efendine dönüp bunları söyleyebilirsin."

Delikanlı hareket etmedi ve sohbet edercesine konuşmaya başladı. "Ey Kraliçe, Saba'dan istenen vergi gerçekten o kadar kötü mü? Her yıl ürettiğiniz yüzlercesinin içinden yalnızca kırk çuval. Bu miktar sizi batırmaz ki!" Gülümseyen ağzın içindeki beyaz dişler parladı. "Hem ayrıca, şehirleriniz yanarken ve halkınız can verirken, mahvolan ülkenizden perişan bir halde sürülmekten çok daha iyidir."

Belkıs bir an soluğunu tuttu ve küstah yaratığa doğru bir adım attı ama onun ifadesiz kara gözlerindeki pırıltıyı görünce durdu. "Haddini fazlasıyla aştın iblis," dedi yutkunarak. "Derhal bu odayı terk etmeni buyuruyorum, yoksa seni gümüş ağlarına hapsetmeleri için rahibelerimi çağırırım."

"Gümüş ağlar benim için hiçbir anlam ifade etmez," dedi ruh. Belkıs'a doğru ilerledi.

Belkıs geri geri yürüdü. Koltuğunun yanındaki dolapta, kırıldığı anda alarm veren ve muhafızlarının yanına gelmesini sağlayan kristal bir küre vardı. Ne var ki attığı her adım onu dolaptan ve kapıdan biraz daha uzaklaştırıyordu. Eli, kemerindeki mücevherli hançere gitti.

"Ah, yerinizde olsam yapmazdım," dedi iblis. "Ben tek bir kelime fısıldayarak fırtınalar koparabilen ve denizlerde yeni adalar meydana getirebilen bir merid değil miyim? Ama sahip olduğum güce rağmen, şanı ve şöhreti bütün canlıları aşan Süleyman'ın en önemsiz, en sefil kölelerinden biriyim."

İblis durdu; Belkıs henüz duvara ulaşmamıştı ama tuğlaların sırtına yakın olduğunu hissedebiliyordu. Eli hançerinin kabzasında, dimdik durdu ve yıllar önce kendisine öğretildiği gibi, duygularını açığa vurmayan bir yüz ifadesi takındı.

"Uzun zaman önce Mısır'ın ilk krallarına hizmet etmiştim," dedi iblis. "Hâlâ dünya harikaları olarak görülen mezarlarının yapımına yardım etmiştim. Ama o kralların azameti, Süleyman'ın şu anda sahip olduğu gücün yanında bir hiç kalır."

İblis döndü ve umursamaz adımlarla şöminenin yanına gitti; omuzlarındaki karlar hızla erimeye ve uzun, esmer kollarından akmaya başladı. İblis alevlere baktı. "İsteğine karşı gelindiği zaman neler olduğunu hiç duydunuz mu, Ey Kraliçe?" diye sordu usulca. "Ben uzaktan gördüm. Yüzüğü parmağına takıyor. Bir kere çeviriyor. Yüzüğün Ruhu ortaya çıkıyor. Ya sonra? Gökte ordular yürümeye başlıyor, şehir surları yıkılıyor, toprak yarılıyor ve düşmanları alevlere yem oluyor. Ardı arkası kesilmeyen ruhlar getiriyor, hem de düşünebileceğinizden daha hızlı. Onlar geçerken gündüz geceye dönüşüyor, kanatlarının sesleriyle yer gök titriyor. Bu dehşete şahitlik etmek mi istiyorsunuz? Ona direnirseniz olacağı bu."

Ne var ki Belkıs kendini toparlamıştı; uzun adımlarla dolaba doğru yürüdü ve öfkeyle kaskatı durdu, bir eli kristalin bulunduğu çekmecedeydi. "Ben yanıtımı çoktan verdim," dedi sert bir sesle. "Efendine dön. Onu dördüncü kere reddettiğimi ve başka ulak istemediğimi söyle. Eğer katı açgözlülüğünde ısrarcı olursa, onu adımı duyduğuna pişman ederim."

"Ah, orası çok şüpheli," dedi delikanlı. "Sizde güçlü bir büyü sezmiyorum, üstelik Marib de güçlü bir büyü veya cephane merkezi değil. Eve dönüş yolculuğuma başlamadan önce son bir şey söyleyeceğim. Efendim mantıksız bir insan değildir. Bunun sizin için zor bir karar olduğunu biliyor. Fikrinizi değiştirmek için iki haftanız var. Görüyor musunuz?" İblis pencereden şehrin incecik kerpiç kulelerinin tepesindeki sarı ayı işaret etti. "Bu gece dolunay var. Küçülüp de hiçliğe karıştığında, kırk çuvalı avluda hazır edin! Eğer etmezseniz, Süleyman'ın ordusu harekete geçecek. İki hafta! Bu arada misafirperverliğiniz için ve içimi ısıtan alevleriniz için teşekkür ederim. Karşılığında ben de size biraz alev ikram etmek isterim. Bunu fikrinizi değiştirmeniz için küçük bir teşvik olarak kabul edin." İblis elini kaldırdı: Parmaklarından çıkan turuncu alevler mızrak gibi fırladı. En yakın kulenin tepesi patlayıp alevler içinde kaldı. Yanan tuğlalar gecenin karanlığına karıştı; kuleden çığlıklar yükseldi.

Belkıs haykırarak öne atıldı. Delikanlı kibirli bir tavırla gülümsedi ve pencereye doğru ilerledi. Hayal meyal bir hareket silsilesinin ve hafif bir esintinin ardından, sütunların arasından uçan kartal, duman bulutunun etrafından dolanıp yıldızların arasında gözden kayboldu.

*****

Şafak sökmüştü; yıkılan kuleden hâlâ ince gri dumanlar yükseliyordu ama yangın sönmüştü. Alevlerle savaşmak üzere çağrılacak iblis konusunda bir karara varmak rahibelerin birkaç saatini almıştı ve bu arada alevler kanallardan taşınan sularla dindirilmişti. Kraliçe Belkıs bütün bu sürece nezaret etmiş, ölülerin ve yaralıların gereken yerlere götürülmesini sağlamıştı. Şehir sükunete kavuştuktan sonra yeniden odasındaki pencerenin kenarına ilişmişti ve tarlalara yavaş yavaş yayılan mavi-yeşil günışığını izliyordu.

Belkıs yirmi dokuz yaşındaydı ve yedi yıldan daha kısa süredir Saba tahtındaydı. Ondan önce kraliçe olan annesi gibi, bulunduğu kutsal konumun bütün gerekliliklerini karşılıyordu ve halkı tarafından seviliyordu. Saray politikalarında etkin ve kıvrak olması danışmanlarını memnun ediyordu, dini konularda ciddi ve ağırbaşlı olması ise Güneş rahibelerini. Hadramut dağlıları, kılıçlarının ağırlığıyla sarkan urbalarıyla, gümüşten cin korumalarıyla ve develerinin taşıdığı tütsü çuvallarıyla şehre geldiklerinde, kraliçe onları sarayın ön avlusunda karşılıyor, çiğnemeleri için khat yaprakları ikram ediyor, onlarla hava durumu ve ağaçlardan reçine elde etmenin zorlukları gibi konularda bilgili bir tavırla sohbet ediyordu; dolayısıyla onlar da memnun kalıyorlar ve köylerine döndüklerinde Saba'nın muhteşem kraliçesinden övgüyle bahsediyorlardı.

Güzelliğinin de bir zararı olmuyordu elbette. Belkıs, şişmanlamaya yatkın olan, hatta son yıllarında yumuşak kanepesinden kalkmak için dört genç kölenin yardımına ihtiyaç duyan annesinin aksine ince ve atletikti; hiç kimseden yardım almaktan hoşlanmazdı. Danışmanları ve rahibeleri arasında yakın sırdaşları yoktu; kararlarını tek başına verirdi.

Belkıs'ın bütün şahsi köleleri, Saba'da âdet olduğu üzere kadındı. İki kategoriye ayrılırlardı - saçlarıyla, mücevherleriyle ve temizliğiyle ilgilenen oda hizmetçileri ile görevleri kraliçeye zarar gelmesini önlemek olan küçük muhafız birliği. Önceki kraliçeler bu kölelerden bazılarıyla arkadaş olmuşlardı ama Belkıs böyle şeyleri onaylamazdı ve mesafesini korurdu.

Şafağın ışıkları nihayet kanallara ulaştı; sular parlamaya başladı. Belkıs kalktı, gerindi ve gergin uzuvlarını gevşetmek için bir yudum şarap içti. Saldırının hemen sonrasındaki dakikalarda, izleyeceği politikayı içten içe belirlemişti ama kararını çözümlemesi bütün gece sürmüştü. Artık onu da halletmiş olduğu için, düşünceden eyleme geçmeye hazırdı. Koltuğunun yanındaki küçük dolaba doğru yürüyerek alarm küresini eline aldı ve ince kristali parmak uçlarının arasında kırdı.

Alevleri izleyerek beklemeye koyuldu; otuz saniye içinde koridorda ayak sesleri duydu ve kapı hızla açıldı. Belkıs arkasına dönmeden, "Kılıcını kaldır. Tehlike geçti," dedi.

Kulaklarını açtı. Metalin deri kının içinde kaydığını duydu.

"Sen muhafızlarımdan hangisisin?" diye sordu Belkıs.

"Asmira, kraliçem."

"Asmira..." Kraliçe sıçrayan alevlere baktı. "Güzel. Sen hep en hızlılarıydın. Ayrıca yanlış hatırlamıyorsam, en beceriklileri... Bana bütün sadakatinle hizmet ediyor musun Asmira?"

"Evet kraliçem."

"Benim için canını verir misin?"

"Memnuniyetle."

"Sen gerçekten annenin kızısın," dedi Belkıs. "Kısa bir süre sonra, bütün Saba sana borçlanmış olacak." Belkıs bunları söyledikten sonra döndü ve genç kızı ışıl ışıl bir tebessümle ödüllendirdi. "Hizmetçileri çağır canım, bize şarap ve tatlı getirsinler. Seninle konuşmak istiyorum."

*****

Muhafız Komutanı Asmira, kraliçenin odasından ayrılıp küçük odasına döndüğünde, ciddi bir ifade taşıyan yüzü kıpkırmızıydı ve güçlükle nefes alıyordu. Bir süre demir yatağının kenarında oturup önce hiçliğe, ardından da tavandan yere kadar inen tanıdık çatlaklara baktı. Bir süre sonra kalp atışları biraz yavaşladı ve solukları yatıştı ama patlayacakmış gibi hissetmesine yol açan gurur duygusu biraz olsun azalmadı. Mutluluktan gözlerine yaşlar doldu.

Sonunda ayağa kalktı ve duvardaki yüksek rafa uzanıp öğle güneşinin sembolü dışında hiçbir süs barındırmayan ahşap sandığı indirdi. Sandığı yavaşça yatağa bırakıp yanında diz çöktü ve kapağını açıp içindeki beş gümüş hançeri çıkarttı. Asmira hançerleri birer birer eline alıp kenarlarını inceleyerek ağırlıklarını test ederken, hançerler fenerin ışığında parladı. Asmira onları yatağın üzerine özenle yan yana dizdi.

Parmak uçlarında kolayca dengesini sağlayarak iyice çömeldi ve yatağının altına uzanarak seyahat pelerini ile deri ayakkabılarını çıkarttı, ardından güçlükle yatağın en uzak köşelerine uzanarak, kullanılmamaktan toz bağlamış olan üstten büzmeli büyük, deri çantasını aldı.

Asmira çantanın içindekileri yere boşalttı: kabaca katlanmış, üzerinde garip lekeler ve yanık izleri bulunan iki büyük kumaş parçası, birkaç mum, iki çakmaktaşı ile fitil, bir gaz lambası, balmumuyla cilalanmış üç kap ve oyma yeşim taşından sekiz küçük ağırlık. Bu eşyaları bir süre tereddütle inceledikten sonra omuzlarını silkerek yeniden çantaya doldurdu ve üstüne gümüş hançerleri de ekleyerek çantanın iplerini büzüp ayağa kalktı.

Zaman hızla geçiyordu; rahibeler çağırma büyülerini yapmak için ön avluda toplanmış olmalıydılar ve Asmira'nın hâlâ tapınağı ziyaret edip Güneşin Takdisini alması gerekiyordu.

Ancak yola çıkmaya hazırdı. Hazırlıklarını tamamlamıştı ve veda edeceği hiç kimse yoktu. Kılıcını çıkartıp yatağın üzerine koydu. Ardından ayakkabılarını giydi, pelerinini aldı ve çantasını omzuna attı. Ardına bakmadan odadan ayrıldı.

6

Anka yükseklerde süzülüyordu; altın tüylerindeki kızılımsı tonlar ve açık kanatlarının uçlarındaki yanardöner benekler dışında kartala fazlasıyla benzeyen asil bir kuş. Pirinç rengi bir sorgucu, altın kancaları andıran pençeleri ve ebediyete dikili kapkara gözleri vardı.

Ayrıca kızgın bir ifadesi de vardı ve büyük bir ağın içinde çeyrek ton ağırlığında enginar taşıyordu.

Şimdi, bu işe kızmamın tek sebebi, taşımak zorunda kaldığım ağır yük değildi. Erken başlaması da başıma bela olmuştu. İsrail'den, en iyi yaban enginarlarının yetiştiği kuzey Afrika sahiline uçmak için gece yarısını biraz geçe yola koyulmak zorunda kalmıştım, hem de sadece (görevimin ayrıntılarını birebir aktarıyorum) "şafağın billur çiylerinde en sulu enginarları toplamak" için. Size sorarım. Sanki en ufak bir farkı olur mu?

O kör olası şeyleri topraktan kazıp çıkartmak zaten yeterince yorucuydu - pençelerimdeki topraklar haftalarca çıkmayacaktı - üstelik onları iki bin beş yüz kilometre boyunca rüzgâra karşı taşımak da piknik yapmaya benzemiyordu. Yine de bütün bunlarla baş edebilirdim. İçime asıl oturan, Kudüs'e yaklaşırken, diğer ruhların alaycı kahkahalarına ve küçümser ifadelerine maruz kalmaktı.

Pişkin pişkin sırıtarak yanımdan hızla uçup geçtiler; parlak mızrakları ve kılıçlarıyla göz kamaştırıyorlar, gerçek birer savaşçı gibi görünüyorlardı. Uçsuz bucaksız çöldeki haydutları avlamak üzere yola koyulmuşlardı - makul ve şanlı bir görev. Ya ben? Zoraki bir tebessümle, içimden hakaretler sıralayarak{1} ve bir sebze filesi taşıyarak yavaş yavaş kuzeye uçuyordum.

Yani cezalandırılıyordum ve bu hiç de adil değildi.

Normalde birkaç masum hileye başvurarak bir büyücüyü öldürdüğünüzde ve Öteki Âlem'e kaçtığınızda, bir süre rahat bırakılırsınız. Aradan birkaç yıl geçer, belki on veya yirmi yıl, ardından birazcık Sümerce öğrenen ve çizgileri çok da yamuk olmayan bir yıldız çizmeyi beceren açgözlü bir başka fırsatçı isminizi bulur, sizi geri çağırır ve köleliğinizi baştan başlatır. Ne var ki en azından bu olduğunda kurallar bellidir ve açıkça konuşulmasa bile, her iki taraf da bu kuralları kabullenmiştir. Büyücü sizi güç ve servet kazanmasına yardımcı olmaya zorlar{2} ve siz onu tuzağa düşürmek için elinizden geleni yaparsınız.

Bazen başarıya ulaşırsınız; genellikle ulaşamazsınız. Bu tamamen iki tarafın yeteneklerine ve muhakeme güçlerine bağlıdır. Ancak ne olursa olsun, bu iki kişi arasındaki bir düellodur ve sizi tutsak eden kişiye karşı nadir bir zafer elde ettiğinizde beklediğiniz son şey hemen geri getirilip kazandığınız zafer için bir başka kişi tarafından cezalandırılmaktır.

Gelin görün ki, Süleyman'ın Kudüs'ünde işler böyle yürüyordu. İhtiyar büyücüyü bir solukta yutup da geğirerek ve gülümseyerek kulesinden ayrılmamın üzerinden daha yirmi dört saat geçmeden, şehir surlarının ilerisindeki bir başka kuleye çağrıldım. Daha itiraz etmek için ağzımı açamadan, Spazm, Anafor, Basınç, Döndürme ve Germe büyülerine maruz kaldım, ardından bir de verdiğim zahmet için bütün vücudumun karıncalanmasına yol açan bir başka büyüyle cezalandırıldım.{3} Bütün bunlardan sonra birkaç alaycı yorumda bulunmama fırsat tanındığını sanırsınız, ama hayır. Hepsi de özellikle tasasız ruhumu sindirmek üzere tasarlanmış alçaltıcı görevlerden ilkine gönderildim.

Bunaltıcı bir listeydi. Önce, kralın şerbetleri soğuk olsun diye, zirvesinden mavi buzlar toplamak üzere Lübnan Dağı'na gönderildim. Ardından yıllık envanter için arpa tanelerini saymak üzere sarayın tahıl ambarına atandım. O iş bitince, ağaçların ve çiçeklerin ölü yapraklarını yolmak üzere Süleyman'ın bahçesinde görevlendirildim, böylelikle solmuş kahverengi yapraklar kralın asil gözlerini rahatsız etmeyecekti. Ardından sarayın lağımlarında nahoş iki gün geçirdim ki üzerine perde çekmeyi tercih ederim. Derken kraliyet ailesinin kahvaltısı için anka yumurtası bulmak gibi külfetli bir uğraşla görevlendirildim.{4} Bütün bunlar yetmezmiş gibi, başıma bir de, cin dostlarımın arasında alay konusu olmama yol açan bu enginar toplama işi çıktı.

Doğal olarak bütün bunlar ruhumu sindiremedi ama az da rahatsız etmedi. Üstelik hepsi için kimi suçluyordum biliyor musunuz? Süleyman'ı.

Elbette beni çağıran o olduğundan değil. O böyle işlerle uğraşamayacak kadar önemli bir insandı. Hatta öyle önemliydi ki şehirde tutsak geçirdiğim üç yıl boyunca kendisini nadiren görmüştüm. Sarayın labirenti andıran geniş koridorlarında ve süs bahçelerinde epeyce zaman geçirmiş olmama rağmen, kralı bir veya iki kere uzaktan görmüştüm; çevresinde hep dırdırcı eşleri oluyordu. Pek dışarı çıkmıyordu. Benim davet edilmediğim günlük toplantılar dışında, zamanını çoğunlukla kuzey bahçelerinin ötesindeki özel dairelerinde kapalı geçiriyordu.{5} Kendisi orada aylaklık edip bolluk içinde yaşarken, gündelik çağırma büyüleri, şehir surlarının arasındaki kulelerinde yaşayan on yedi baş büyücüsüne kalıyordu.

Önceki efendim On Yediden biriydi, şimdiki efendim de - ki bu da Süleyman'ın gücünün en güzel kanıtıydı. Bütün büyücüler birbirlerine doğuştan rakiptirler. Aralarından biri öldüğünde, içgüdüsel olarak bayram ederler. Hatta o kişiyi öldüren cini cezalandırmak için değil, canı gönülden tebrik etmek için çağırırlar. Ne var ki Süleyman'ın Kudüs'ünde durum bu değildi. Kral hizmetkârından birinin öldürülmesini kişisel bir hakaret olarak algılıyor ve intikam istiyordu. Dolayısıyla adil yargının bütün gerekliliklerine rağmen bir kere daha köle olmuştum.

Talihsizliklerime öfkeyle kaş çatarak ılık ve kuru rüzgârda ileri doğru süzülmeye devam ettim. Ateşten gölgem aşağılardaki zeytin koruluklarının ve arpa tarlalarının üzerinden hızla geçti ve sarp yamaçlardaki incir bahçelerinin üzerine düştü. Süleyman'ın küçük krallığı gözümün önünde bir bir açıldı ve sonunda nihayet başkentin tepelerine parlak balık pulları gibi yayılmış olan damları gördüm.

Birkaç yıl önce Kudüs göze çarpmayan küçük ve çirkin bir şehirdi; Nemrut, Babil ve Teb gibi başkentlerle kıyaslanamazdı bile. Şimdi ise zenginlikleriyle ve ihtişamıyla antik kentlerle yarışıyordu - ve bunun sebebini tahmin etmek hiç de zor değildi.

Her şeyin sebebi Yüzüktü.

Yüzük. Her şeyin özünde bu vardı. Kudüs bu yüzden gelişmişti. Efendilerim bu yüzden Süleyman'ın emirlerini anında yerine getiriyorlardı. Zaten büyücüler bu yüzden ateşe gelen pervaneler veya köpeğe gelen pireler misali onun etrafında toplanmışlardı.

Süleyman'ın miskin bir yaşam sürdürebilmesinin ve İsrail'in eşi benzeri görülmemiş bir refah içinde yaşayabilmesinin sebebi tamamen Yüzüktü. Bir zamanların şanlı Mısır ve Babil imparatorlukları, Yüzüğün uğursuz şanı yüzünden mesafelerini temkinle koruyorlar ve sınırlarını tedirgin gözlerle izliyorlardı.

Her şeyin sebebi Yüzüktü.

Ben şahsen bu karanlık mücevheri hiç yakından görmemiştim -ama zaten gerek de yoktu. Uzaktan bile gücünü anlıyordum. Bütün büyülü nesneler birer aura yayar ve ne denli güçlü olurlarsa, auraları da o denli parlak olur. Bir keresinde Süleyman'ı uzaktan gördüğümde üst düzlemleri çabucak kontrol etmiştim. Işık deveranı acıyla haykırmama neden olmuştu. Şahsındaki bir şey öyle korkutucu parlıyordu ki kendisini neredeyse gözlerden gizliyordu. Güneşe bakmak gibiydi.

Duyduklarıma göre yüzüğün kendisi aslında o kadar da etkileyici değildi - üzerinde yalnızca siyah bir obsidiyen taşı bulunan altın bir halka. Ancak anlatılanlara bakılırsa, çevrildiği zaman ortaya çıkan çok güçlü bir ruh barındırıyordu. Bu arada Yüzüğe yalnızca dokunuldğunda bile, meridlerden, ifritlerden ve cinlerden oluşan bir maiyet, onu takana hizmet etmeye geliyordu. Yani başka bir deyişle bu Öteki Âlem'e açılan bir geçitti ve bu geçitten binlerce ruh getirilebilirdi.{6}

Süleyman bu müthiş güce canı istediği anda kavuşabiliyordu, üstelik hiçbir tehlikeye atılmadan. Büyücülerin karşılaştıkları zorluklar ona yabancıydı. Mumlarla vakit kaybetmesi gerekmiyordu, dizleri kireçlenmiyordu. Kızartılmak, kavrulmak veya çiğ çiğ mideye indirilmek gibi tehlikelere maruz kalmıyordu. Rakipleri veya memnuniyetsiz köleleri tarafından öldürülmesi gibi bir ihtimal de söz konusu değildi.

Bir keresinde Yüzükte küçük bir çizik meydana geldiği söyleniyordu: Yüce merid Azul, Süleyman'ı halıyla Lakiş'ten Bet Zur'a taşırken, efendisinin büyülü sözcüklerindeki bir belirsizlikten faydalanarak Yüzüğü yok etmeye kalkışmış. Azul'un, çöl rüzgârlarıyla her geçen gün daha da incelen taşlaşmış bedeni şimdi Lakiş yolunun üzerinde tek başına duruyor.

Anlatılanlara bakılırsa, tahtın başına geçtiği ilk yıllarda, Filokretes ve Odalis adlarında iki merid daha kralı öldürmeye teşebbüs etmiş. Onların sonu da hüzünlü olmuş: Filokretes bakır bir kapta yankıya, Odalis ise kraliyet banyosunun döşeme çinilerinde korkmuş bir yüze dönüşmüş.

Buna benzer daha pek çok hikâye anlatılıyordu, dolayısıyla Süleyman'ın rahat bir hayat sürdürmesi şaşırtıcı değildi. Parmağındaki altın bozuntusunun yaydığı katıksız güç ve dehşet bütün büyücülerini ve ruhlarını hizada tutmaya yetiyordu. Onu kullanma ihtimali ise hepimizi korkudan titretiyordu.

Öğlen olmuş ve yolculuğum nihayet sona ermişti. Kidron Kapısı'nın ve insan kaynayan pazarların üzerinden süzülerek, saraya ve bahçelerine yaklaşıp alçaldım. Son dakikalarda taşıdığım yük iyice ağır gelmeye başlamıştı; dolayısıyla Süleyman o sırada çakıllı kaldırımlarında gezinmediği için şanslıydı. Eğer onu görseydim, birden alçalarak olgun enginarları doğrudan kafasına boşaltır ve karılarını fıskiyelere kadar kovalardım. Ne var ki ortalık sakindi. Anka sükûnetle yükünü boşaltacağı alana doğru ilerledi, yani mezbahalardan kötü kokuların yükseldiği ve mutfakların kapılarının daima açık olduğu, sarayın arka taraflarındaki derme çatma alana doğru.

Çabucak alçalarak yükümü yere bıraktım ve yere konarken yakışıklı bir delikanlı kılığına büründüm.{7}

Bir grup imp koşarak getirdiğim fileyi mutfağa taşımaya geldi. Beraberlerinde ağır adımlarla yürüyen tombul bir cin gözetmeni de geldi; elinde uzun papirüs parşömenleri vardı.

"Geç kaldın!" diye bağırdı. "Bütün ziyafet teslimatları öğlene kadar yapılacaktı!"

Gözlerimi kısarak gökyüzüne baktım. "Zaten öğlen, Bosquo. Güneşe baksana."

"Öğleni tam iki dakika geçti," dedi cin. "Siz, bayım, geciktiniz. Ama bu seferlik görmezden geleceğiz. Adınız?"

"Bartimaeus. Atlas Dağları'ndan enginar getirdim."

"Bir dakika, bir dakika... O kadar çok kölemiz var ki..." Cin kulağının arkasından bir kalem çıkarttı ve parşömenlerine gömüldü. " Å- Alef... ß- Bet... ß- parşömeni nerede? Bu modern diller... hiçbir mantığı yok... Ah, işte..." Başını kaldırdı. "Tamam. Evet. Adınız ne demiştiniz?"

Sandaletimle yeri tepmeye başladım. "Bartimaeus."

Bosquo parşömene baktı. "Gilatlı Bartimaeus mu?"

"Hayır."

"Tel Bataşlı Bartimaeus mu?"

"Hayır."

Bosquo parşömeni daha da açtı. Uzun bir duraksama oldu. "Khirbet Delhamiyeli Bartimaeus mu?"

"Hayır. Orası da neresi Marduk aşkına? Uruklu Bartimaeus, Sakr el-Cin olarak da bilinir; Gılgamış'ın ve Akhenaten'in meşhur sırdaşı ve -bir süreliğine- Nefertiti'nin en güvenilir cini."

Gözetmen başını kaldırdı. "Ah, cinlerden mi bahsediyoruz? Bu foliot listesi."

"Foliot listesi mi?" diye bağırdım öfkeyle. "Ne diye ona bakıyorsun ki?"

"Halini görünce- Şişş, şişş. Bağırmana gerek yok. Evet, evet, seni şimdi buldum. Khaba'nın belalılarından birisin, öyle değil mi? İnan bana, onun yanındayken geçmiş zaferlerinin esamesi okunmaz!"

Bosquo implere emirler yağdırmaya giderken, onu ve parşömenlerini yutmamak için kendimi zor tuttum. Suratsızca başımı salladım. Bu utanç verici konuşmanın tek iyi yanı, başka hiç kimse tarafından duyulmamış olmasıydı. Arkamı dönmemle birlikte -

"Selam Bartimaeus."

Nübyeli, kısa boylu ve göbekli bir köleyle burun buruna geldim. Kel kafalı ve kırmızı gözlü bu köle, kemerinde büyük bir pala takılı olan leopar derisinden bir etek giymişti. Ayrıca kalın ve kısa boynuna yedi tane fildişi kolye takmıştı; yüzünde ise aşina olduğum alaycı bir ifade vardı.

İrkildim. "Selam Faquarl."

"Gördün mü işte," dedi cin Faquarl. "Ben seni hâlâ tanıyorum. Geçmişteki şanın henüz unutulmuş değil. Umudunu yitirme. Belki insanlar bir gün ateş başında Enginar Baladı'nı söylemeye başlarlar ve şanın sürer."

Ona sert sert baktım. "Ne istiyorsun?"

Nübyeli, esmer omzundan arkayı işaret etti. "Latif efendimiz herkesin sarayın arkasındaki tepede toplanmasını istiyor. En son sen geldin."

"Gün gitgide daha da güzelleşiyor," dedim somurtarak. "Pekâlâ, hadi gidelim."

Yakışıklı delikanlı ile kısa boylu ve tıknaz Nübyeli birlikte bahçede yürürlerken, üst düzlemlerde onların gerçek mahiyetini gören küçük ruhlar telaşla kenara kaçıştılar. Arka kapıdaki sinek gözlü ve yarasa kulaklı yarı ifritler isimlerimizi ve numaralarımızı not alıp parşömenlerden kimliğimizi kontrol ettiler. Tepenin kenarındaki engebeli bir alana götürüldük; şehir altımızda pırıl pırıl parlıyordu.

Yakınlarda altı ruh tek sıra olmuş bekliyordu.

Son zamanlardaki görevlerim hep tek kişilik görevler olduğu için, suç işlemiş olan diğer cin dostlarımı ilk kez bir arada görüyordum ve onları yakından inceledim.

"Bugüne kadar bir araya gelmiş en asi ve zararlı topluluk," dedi Faquarl. "Üstelik bu sen gelmeden önceydi. Yalnızca korkunçlukla da kalmıyoruz. Hepimiz önceki efendimizi ya öldürmüş ya da sakatlamışız - Chosroes ise efendisini çok ağır bir dille aşağılamış. Zalim ve tehlikeli bir topluluğuz."

Aralarından bazılarını, örneğin Faquarl'ı yıllardır tanırdım ve sevmezdim, diğerlerini ise ilk kez görüyordum. Hepsi de birinci düzlemde insan kılığına bürünmüştü; beden orantıları aşağı yukarı doğruydu. Çoğunun kaslı gövdeleri ve biçimli uzuvları vardı ama hiçbiri benim kadar biçimli değildi; aralarından bir ikisi çarpık bacakları ve sarkmış koca göbekleri tercih etmişti. Hepsi de erkek kölelere özgü basit ve kaba eteklerden giymişti.

Ancak yaklaşınca, bu hain cinlerin hepsinin, küçük ve şeytani birer detay ekleyerek insan kılığını kurnazca baltalamış olduğunu fark ettim. Bazılarının saçlarının arasından çıkan boynuzları vardı; bazılarının ise kuyrukları, uzun ve sivri kulakları ya da yarık toynakları. Bu başkaldırı riskli ama havalıydı.{8} Ben de onlara katılmaya karar verdim ve alnımdan iki küçük koç boynuzu çıkarttım. Faquarl'ın Nübyelisine oldukça zarif, sivri ve uzun dişler bahşetmiş olduğunu gördüm. Bu şekilde süslenip püslendikten sonra sıradaki yerimizi aldık.

Bekledik; tepenin zirvesinde sıcak bir rüzgâr esiyordu. Batıda bulutlar denizin üzerinde toplanıyordu.

Ağırlığımı bir ayağımdan diğerine verip esnedim. "Evet," dedim, "geliyor mu, gelmiyor mu? Sıkıldım ve yoruldum, hem şimdi bir impi mideye indirmek hiç de fena olmazdı. Aslında bahçede birkaç tane görmüştüm, eğer biz ağzımızı açmazsak, hiç kimsenin haberi bile olmaz. Küçük bir çantamız olsaydı-"

Yanımdaki beni dürttü. "Şişşş," dedi.

"Aman ne var canım? Hepimiz yapmıyor muyuz?"

"Şişşş," dedi çıkışarak. "O burada."

Kendime çeki düzen verdim. Yanımdaki yedi cin pür dikkat kesildi; hepimiz kafalarımızı kaldırıp donuk gözlerle tepeye baktık.

Siyahlara bürünmüş bir siluet belirdi; ardında uzun ve ince bir gölge bırakıyordu.

{1} Bu hakaretleri burada tekrarlayacak değilim. Ben sayıp sövmeye ve yakışıksız benzetmeler yapmaya bayılan, hatta adını da verebileceğim bazı bayağı cinlerin aksine, görgü kuralları konusunda çok titizimdir. Hep de öyle olmuşumdur. Bu konuda meşhurumdur. Hatta görgü kuralları konusunda bilmediklerimi, dövmeyle bir cücenin arka tarafına sığdırabilirsiniz, tabii onu kıpırdayamayacağı kadar sıkı tutabildiğiniz varsayılırsa.

{2} Mezar inşa etmek, hazine avcılığı, savaşlarda çarpışmak, enginar toplamak... Dışarıdan bakıldığında farklı görevler gibi görünebilir belki - ama sonuçta büyücülerin bütün talepleri güç ve servet arzusuna dayanır, kendi iddiaları ne olursa olsun.

{3} Spazm, Anafor, Basınç, vs.: Sağlıklı ve genç bir cini hizada tutmak için başvurulan cezalandırma büyüleri. Can acıtıcı ve usandırıcıdır ama genellikle ölümcül değildir.

{4} Gurme notu: İçine birkaç fıçı süt ile iki veya üç kalıp tereyağı ilave ettiğiniz sürece bir anka yumurtası kralın 700 karısını doyurabiliyormuş. Üstüne bir de yumurtayı çırpmak zorunda kaldım ve bileklerim ağrıdı.

{5} Eğer anlatılan hikâyeler doğruysa, eskiden böyle değilmiş. Süleyman'a uzun süredir hizmet eden cinler, onun tahtın başına geçtiği ilk günlerde ziyafetler, maskeli balolar ve daha türlü türlü eğlenceler (yarışmalar ve hokkabazlık gösterileri hiç eksik olmazmış) düzenlediğini söylüyorlar. Her gece imp-ışıklarından çelenkler servi ağaçlarını aydınlatır ve başıboş dolaşan ruh-küreler, sarayın sürekli değişen renklere bürünmesini sağlarmış. Süleyman eşleriyle ve saraylı dostlarıyla birlikte çimenlerde gülüp eğlenir, Yüzüğüyle onlara mucizeler yaratırmış. Anlaşılan o köprünün üstünden çok sular akmış.

{6} Bütün bunların yanı sıra, Yüzüğün Süleyman'ı büyülü saldırılara karşı koruduğu, ona olağanüstü bir cazibe bahşettiği (ki bu ortalığı birbirine katan karılarının sayısını açıklayabilir) ve kuşlarla hayvanların dilinden anlamasını sağladığı söyleniyordu. Kısacası hiç de fena sayılmaz, gerçi sonuncusu zannettiğiniz kadar faydalı değildir, çünkü hayvanların konuşmaları daima şu konuların etrafında döner: (a) bitmek bilmeyen yiyecek avı, (b) gece yatacak ılık bir çalılık bulmak, (c) belirli salgıların ara sıra tatmin edilmesi.* Asalet, espri ve şiir gibi unsurlar barındırmaz. Eğer onları istiyorsanız, en azından orta düzeyli cinlere gelmeniz gerekir.

* Birçokları insanların dilinin temelinde de bunun yattığını öne sürer.

{7} İki bin yıl önce, Gılgamış'ın mızrakçısıyken bu kılığa bürünürdüm: Uzun boylu, kaymak tenli, badem gözlü, yakışıklı bir delikanlı. Altındaki uzun etekliğiyle, göğsündeki ametist kolyelerle ve lüle lüle saçlarıyla, mutfak bahçesinin kokuşmuş döküntülerine büyük bir tezat teşkil eden hüzünlü bir zarafeti vardı. Bu tür durumlarda genellikle bu kılığa bürünürdüm. Nedense kendimi daha iyi hissetmemi sağlardı.

{8} Süleyman'ın buyrukları saray duvarlarının dışında daima insan kılığında kalmamızı gerektiriyordu. Hayvana veya efsanevi bir yaratığa dönüşmemiz yasaktı; ne yazık ki garip biçim bozuklukları da yasaktı. Amaç sıradan insanların bu itici görüntüler karşısında afallamasını önlemekti - örneğin tersyüz olmuş eklemlerle yürüyüşe çıkan Beyzer gibi. İtiraf etmeliyim ki ben de bir keresinde dalgınlıkla çürüyen bir ceset kılığında incir almaya çıkmış ve Meyve Pazarı Dehşeti'ne yol açmıştım; çıkan arbedede on beş kişi hayatını yitirmiş ve pazar alanının yarısı yıkılmıştı. Ama incirleri çok ucuza kapatmıştım, yani o kadar da kötü sayılmazdı.

7

Adı{1} Khabaydı ve başka ne gibi nitelikleri olursa olsun, çok güçlü bir büyücü olduğu kuşku götürmezdi. Muhtemelen Yukarı Mısır yerlisiydi; Nil'in kara çamurlarında canla başla çalışan bir çiftçinin kıvrak zekâlı oğlu. Ardından (çünkü işler asırlardır böyle yürüyordu) Ra rahipleri onu görmüşler ve Karnak'taki granit duvarlı kalelerine götürmüşlerdi. Karnak'ta kıvrak zekâlı çocuklar karanlık ve duman içinde büyürler, büyü yapmayı ve güç toplamayı öğrenirlerdi. Rahipler bin yılı aşkın süredir firavunlarla birlikte Mısır'ı yönetiyorlar, bazen onlarla çatışıyor, bazen de onları destekliyorlardı; Mısır'ın ihtişamlı günlerinde Khaba hiç kuşkusuz orada kalır, ya entrikalarla ya da zehirlerle zirveye kadar tırmanırdı. Ne var ki Teb tahtı eskimiş ve yıpranmıştı; Kudüs'ten daha parlak bir ışık yükseliyordu. Khaba içini kemiren hırsla öğretmenlerinden öğrenebileceği her şeyi öğrenmiş ve Süleyman'ın sarayında bir yer edinmek için doğuya gelmişti.

Muhtemelen yıllardır buradaydı. Yine de üzerine Karnak tapınaklarının kokusu sinmişti. Tepenin zirvesine tırmanırken ve öğle güneşinin parlak ışıklarında bizleri süzerken bile yeraltı mezarlarını çağrıştıran bir havası vardı.

Şimdiye dek onu yalnızca kulesindeki çağırma odasında görmüştüm; etraf çok karanlıktı ve onu doğru düzgün inceleyemeyecek kadar fazla acı çekiyordum. Ancak şimdi teninin yeraltındaki penceresiz mabetleri andıran solgun bir gri tonuna sahip olduğunu ve gözlerinin karanlıkta daire çizen mağara balıkları gibi iri ve yuvarlak olduğunu görüyordum.{2} Her iki gözünün altında da, yanağından çenesine kadar inen ince ve derin birer iz vardı; bu izlerin doğuştan mı olduğu yoksa çaresiz bir kölenin eseri mi olduğu konusunda ancak tahmin yürütülebilirdi.

Kısacası Khaba pek de yakışıklı değildi. Bir kadavra bile ona yaklaşmamak için karşı kaldırıma geçerdi.

Bütün güçlü büyücüler gibi giysileri sadeydi. Göğsü çıplaktı, altına ise basit bir etek dolamıştı. Kemerindeki kemik kancada deri saplı ve birkaç ucu bulunan uzun bir kırbaç vardı; boynunda ise altın bir ilmikten sarkan siyah ve cilalı bir taş. Her iki nesne de güçlü titreşimler yayıyordu; taşın, büyücünün uzakları görmesini sağlayan büyülü bir mercek olduğunu tahmin ediyordum. Kırbaç mı? Onun ne işe yaradığını biliyordum elbette. Onu düşünmek bile güneşli tepede titrememe yol açıyordu.

Büyücü bizleri süzerken sessizce durduk. Büyük ve nemli gözleri hepimizi teker teker inceledi. Ardından kaşlarını çattı ve elini güneşe siper ederek boynuzlarımıza, kuyruklarımıza ve müfredat dışı diğer eklentilerimize baktı. Eli kırbacına gitti, parmakları bir an kırbacın sapında durdu... ardından uzaklaştı. Büyücü birkaç adım geri çekildikten sonra yumuşak ve çatallı bir sesle bizlere seslendi.

"Ben Khaba," dedi. "Sizler benim kölelerim ve maşalarımsınız. İtaatsizliğe tahammüllüm yoktur. Bilmeniz gereken ilk şey bu. İkincisi: Şu anda Kudüs'ün en yüksek tepesinde duruyorsunuz; Süleyman efendimizin kutsal gördüğü bir yerde. Burada ciddiyetsizlik veya terbiyesizlik istemiyorum, yoksa aklınıza gelebilecek en ağır cezalara çarptırılırsınız." Ardından onu takip eden uzun ve ince gölgesiyle sıranın önünde yavaş adımlarla volta atmaya başladı. "Otuz yıldır iblisleri kırbacımın ucunda oynatıyorum. Bana karşı koyanları ezip geçtim. Bazıları öldü. Bazıları yaşıyor - ona yaşamak denirse. Hiçbiri Öteki Âlem'e geri dönmedi. Bu uyarımı dikkate alın!"

Konuşmaya ara verdi. Sesi sarayın duvarlarından yankılanıp yavaş yavaş dindi.

"Süleyman'ın buyruklarına karşı gelerek insan kılıklarınıza şeytani aksesuarlar eklemiş olduğunuzu fark ettim. Belki de afallamamı bekliyorsunuz. Şayet öyleyse, daha çok beklersiniz. Belki de bu acınası hareketi bir tür 'başkaldırı' olarak görüyorsunuz. Şayet öyleyse, bu benim bildiklerimi doğrulamaktan başka hiçbir işe yaramaz -yani daha etkileyici hareketlere kalkışamayacak kadar korkmuş ve sinmiş olduğunuzu. Eğer kendinizi daha iyi hissetmenizi sağlıyorsa, boynuzlarınız bugünlük kalsın, ama yarından itibaren boynuzlu gelen olursa, öz-kırbacını yer."

Kırbacını eline aldı ve havaya savurdu. Birkaçımız yerimizden sıçradık; sekiz çift göz ümitsizce kırbacın şaklamasını izledi.{3}

Khaba memnuniyetle başını salladı ve kırbacı kemerine koydu.

"Önceki efendilerine büyük sıkıntılar yaşatmış olan o kibirli cinler şimdi neredeler?" dedi. "Kaybolup gittiler! Artık olmanız gerektiği gibi uysal ve itaatkârsınız. Pekâlâ, yeni görevinize gelelim. Kral Süleyman için yeni bir inşaat projesinde çalışmak üzere bir araya toplandınız. Burada büyük bir tapınak inşa edilmesini istiyor; Babil krallarını kıskandıracak mimari bir şaheser. Başlangıç aşamasını yerine getirme şerefi bana bahşedildi - tepenin bu yanının temizlenip düzleştirilmesi ve aşağıdaki vadide bir taş ocağı açılması gerekiyor. Size verdiğim planı uygulayacaksınız ve taşları şekillendirdikten sonra sürükleyerek buraya taşıyacaksınız, ardından... Evet Bartimaeus, ne var?" Zarifçe elimi kaldırmıştım. "Taşları neden sürüklüyoruz? Uçarak getirsek daha kolay olmaz mı? Hepimiz tek uçuşta ikişer tane getirebiliriz, hatta Chosroes bile."

Sıranın ilerisindeki yarasa kulaklı bir cin öfkeyle ciyakladı. "Hey!"

Büyücü başını salladı. "Hayır. Hâlâ şehrin sınırları içindesiniz. Süleyman'ın doğadışı kılıkları yasakladığını biliyorsunuz, aynı şekilde büyü kullanmaktan da kaçınmalı ve insan hızıyla çalışmalısınız. Bu kutsal bir bina olacak, özenle inşa edilmeli."

Sesimi yükselterek itiraz ettim. "Büyü kullanmayacak mıyız? Ama o zaman yıllar sürer!"

Parlayan gözler bana döndü. "Emrimi sorguluyor musun?"

Bir an tereddüt ettikten sonra gözlerimi kaçırdım. "Hayır." Büyücü yan dönüp bir sözcük söyledi. Khaba'nın yanında, donuk bir karşılıkla ve çürüyen yumurta kokularıyla birlikte, leylak rengi küçük bir bulut belirdi ve hafifçe titreşerek orada asılı kaldı. Bulutun içinde, kafasını ince kollarına yaslamış uzanan, kıvrık kuyruklu, yeşil tenli, kırmızı yanaklı bir yaratık vardı; gözleri parlıyordu ve yüzünde laubali bir ifade vardı.

Bizlere sırıttı. "Selam dostlar."

"Bu foliot Gezeri," dedi efendimiz. "Kendisi benim gözüm kulağımdır. İnşaat alanında bulunamadığım zamanlarda, tembellik edip etmediğinizi ve emirlerimden sapıp sapmadığınızı bana o bildirecek."

Foliotun ağzı kulaklarına vardı. "Sorun çıkarmayacaklar Khaba. Hepsi de kuzu gibi uysal." Tombul parmaklı ayağını buluttan çıkartıp bir tekmeyle bulutu biraz yukarı itti. "Onlar için iyi olanı biliyorlar, bu anlaşılıyor."

"Umarım." Khaba sabırsız bir hareket yaptı. "Zaman geçiyor! Bir an önce çalışmaya başlamalısınız. Çalı çırpıları temizleyin ve tepenin zirvesini düzleştirin! Çağırma büyüsünün şartlarını biliyorsunuz; o şartlara daima sadık kalın. Disiplin istiyorum, verim istiyorum, sessizce çalışmanızı istiyorum. Küstahlık, kavga ve dikkatsizlik yok. Dört ekibe ayrılın. Birazdan tapınağın planını getireceğim. Hepsi bu."

Bunun üzerine, kibirli bir umursamazlık tablosu çizerek arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı. Foliot bulutunu uyuşukça tekmeleyerek onun arkasından gitti ve bu arada omzundan geriye kaba suratlar yapmayı da ihmal etmedi.

Yine de, bütün kışkırtmalara rağmen, hiçbirimiz ağzımızı açmadık. Yanımda duran Faquarl'dan konuşmak istercesine boğuk bir homurtu yükseldi ama diğer kölelerin korkudan dili tutulmuştu.

Gel gelelim, beni tanırsınız. Ben Bartimaeus'um: benim dilim tutulmaz.{4} Yüksek sesle öksürdüm ve elimi kaldırdım.

Gezeri hemen, büyücü Khaba ise yavaş yavaş arkasına döndü. "Evet?"

"Yine Uruklu Bartimaeus, efendim. Bir şikâyetim var."

Büyücü büyük nemli gözlerini kırptı. "Şikâyet mi?"

"Evet. Demek ki sağır değilsiniz, diğer fiziksel sorunlarınızın yanında bir de sağır olmamak sizi rahatlatıyordur herhâlde. Mesele çalışma arkadaşlarım ne yazık ki. Bu işe uygun değiller."

"Bu işe uygun... değiller mi?"

"Evet. Hızıma ayak uydurmaya çalışın. Hepsinden bahsetmiyorum elbette. Örneğin yanımdakine karşı hiçbir itirazım yok... " Solumdaki cine döndüm; alnında kalın bir boynuz bulunan dinç delikanlıya. "Pardon, adınız neydi?"

"Menes."

"Menes'e karşı. Eminim bu işe layık bir delikanlıdır. Şuradaki toynaklı şişko da iyi çalışır gördüğüm kadarıyla; özü yeterince kuvvetli. Ama bazıları... Eğer burada aylarca kapalı kalacaksak... Yani kısacası bizler kaynaşamayız. Didişiriz, çekişiriz, kavga ederiz... Örneğin Faquarl'ı ele alalım. Onunla birlikte çalışmak imkânsızdır! Sonu hep hüsranla biter."

Faquarl tembelce kıkırdayarak parlayan sivri dişlerini gösterdi. "Eveeet... Bartimaeus iflah olmaz bir hayalperesttir efendim. Hiçbir sözüne inanılmaz."

"Kesinlikle," dedi toynaklı köle. "Bana şişko dedi."

Yarasa kulaklı cin kahkaha attı. "Şişkosun zaten."

"Kes sesini Chosroes."

"Asıl sen kes sesini Beyzer."

"Gördünüz mü?" Üzgün bir yüz ifadesi takındım. "Didişiyorlar. Çok geçmeden birbirlerinin boğazına sarılırlar. En iyisi, Faquarl dışında hepimizi azledin; kendisi kusurlu kişiliğine rağmen keski kullanmakta çok başarılıdır. İyi ve sadık bir hizmetkâr olur, ayrıca sekiz kişilik de çalışır."

Bunun üzerine büyücü konuşmak için ağzını açtı ama çabucak öne çıkan göbekli Nübyeli zoraki bir kahkaha atarak ondan önce davrandı.

"Aksine," dedi Faquarl, "asıl Bartimaeus'u tutmalısınız. Gördüğünüz gibi, meridler kadar güçlüdür. Ayrıca inşaat konusundaki başarılarıyla meşhurdur; binalarından bazılarının şanı günümüze kadar ulaşmıştır."

Öfkeyle kaşlarımı çattım. "Hiç de bir kere. Ben beceriksizin tekiyim."

"Böyle de alçakgönüllüdür," dedi Faquarl gülümseyerek. "Tek kusuru diğer cinlerle birlikte çalışamamasıdır; genellikle o çağrıldığında, diğer cinler azledilir. Ama yeteneklerine diyecek yoktur. Burada bile Büyük Tufanı duymuşsunuzdur mutlaka. Tamam işte. Onu başlatan kişi karşınızda duruyor!"

"Ah, o konuyu açmasan olmazdı, değil mi Faquarl? O olay fazlasıyla abartıldı. Aslında kimseye zarar gelmedi-"

Yarasa kulaklı Chosroes öfkeyle haykırdı. "Kimseye zarar gelmedi mi? Ur'dan Şuruppak'a kadar her yer sel altında kaldı, öyle ki suların üzerinde beyaz damların dışında hiçbir şey görünmüyordu. Sanki bütün dünya boğulmuştu. Hepsi de senin yüzünden Bartimaeus; bir iddia için nehrin üzerine bent inşa ettin!"

"Ama iddiayı kazandım, öyle değil mi? Bir de benim açımdan bak."

"En azından o bir şeyler inşa edebiliyor Chosroes."

"Ne? Babil'deki binalarım herkesin dilindeydi!"

"Hiç bitirmediğin kule gibi mi?"

"Hadi ama Nimshik - o durum yabancı işçilerle yaşanan sorunlardan kaynaklandı."

Ben işimi yapmıştım. Tartışma güzel gidiyordu; disiplin ve odak diye bir şey kalmamıştı, üstelik büyücünün yüzü mosmordu. Aval aval bakan Gezeri'de de ukalalıktan eser kalmamıştı.

Khaba öfkeyle haykırdı. "Hepiniz! Susun."

Ne var ki artık çok geçti. Düzenli sıramız yerini çoktan yumruklara ve itişip kakışmalara bırakmıştı. Kuyruklar dönüyor, boynuzlar güneşte parlıyordu; sahiplerinin görüşlerini desteklemek üzere, önceden orada bulunmayan bir veya iki pençe de sinsice ortaya çıkmıştı.

Bu aşamada pes ederek elini havaya savuran ve biraz huzur bulmak için -geçici bir süreliğine de olsa- kölelerini azleden birkaç büyücü tanımıştım. Ne var ki Mısırlı daha dayanıklıydı. Yavaşça bir adım geri gitti, yüzünde çarpık bir ifade belirdi ve öz-kırbacını kemerinden çıkarttı. Sapını sıkı sıkı tutarak ve büyülü sözler söyleyerek kırbacını başının üzerinde üç kere döndürdü.

Kırbacın fırıl fırıl dönen uçlarının her birinden sarı birer güç yayan sivri mızraklar çıktı. Mızraklar bizi şişleyip yakarak havaya fırlattı.

Alev alev yanan ışıkların ucunda asılı kalmıştık; sıcak güneşin altında ve saray surlarının üzerinde dönüp duruyorduk. Büyücü aşağıda kolunu kaldırıp indirerek gitgide daha hızlı daireler çizerken, Gezeri mutlulukla hoplayıp zıplıyordu. Çaresizce fırıl fırıl dönüyor, bazen birbirimize, bazen de yere çarpıyorduk. Ardımızda bıraktığımız yaralı özlerimiz titrek ışıklar yayıyor ve çöl havasında yağlı baloncuklar gibi asılı kalıyordu.

Dönüş sona erdi; öz-mızrakları geri çekildi. Büyücü nihayet kolunu indirdi. Yaralı sekiz hedef sertçe yere düştü; kenarlarımız eriyen yağ misali cıvıklaşmıştı. Kafa üstü yere çakıldık.

Toz bulutları yavaş yavaş çöktü. Kırık dişler veya devrik heykeller misali toprağa gömülmüş halde yan yana durduk. Bazılarımızdan hafif hafif buharlar tütüyordu. Kafalarımız yarı yarıya toprağa gömülüydü ve bacaklarımız solmuş bitkiler gibi bükülmüştü.

Yakınlardaki sıcak sis bulutu dağılıp yeniden biçimlendi ve içinden uzun adımlarla yürüyen büyücü çıktı; uzun kara gölgesi de peşindeydi. Kırbaçtan hâlâ küçük alevler çıkıyor, hafif hafif çıtırdamakla birlikte artık sönüyordu. Bütün tepede duyulan tek ses buydu.

Ağzımdaki taşı tükürdüm. "Galiba bizi affetti Faquarl," dedim çatlak bir sesle. "Baksana, gülümsüyor."

"Unutma Bartimaeus - baş aşağı duruyoruz."

"Ah. Doğru."

Khaba durdu ve tepeden bizleri süzdü. "Bu," dedi yumuşak bir sesle, "bana bir kere itaatsizlik eden kölelerime verdiğim ceza."

Sessizlik oldu. Ben bile söyleyecek pek bir şey bulamadım.

"Bir de bana iki kere itaatsizlik eden kölelerime verdiğim cezayı göstereyim."

Elini uzatıp bir kelime söyledi. Avucunun üzerinde aniden güneşten daha parlak bir ışık belirdi. Ses çıkarmadan genişleyerek ışıltılı bir küreye dönüştü; hâlâ elinin içindeydi ama eline değmiyordu -küre kanla dolan bir su kitlesi gibi gitgide karardı.

Kürenin içinde hareket eden bir siluet vardı. Karanlıkta kaybolmuş, acıyla kıvranan ağır ve kör bir yaratık.

Baş aşağı duran bükülmüş bedenlerimizle ses çıkarmaksızın o yitik ve sakat yaratığı izledik. Oldukça uzun bir süre izledik.

"Tanıyabildiniz mi?" diye sordu büyücü. "O da sizin gibi bir ruh, daha doğrusu, sizin gibi bir ruhtu. O da açık havanın özgürlüğünü tattı. Belki o da sizin gibi, zamanımı boşa harcamaktan hoşlanıyor, verdiğim görevleri ihmal ediyordu. Hatırlamıyorum çünkü onu yıllardır kulemin altındaki mahzende tutuyorum; muhtemelen detayları kendisi de unutmuştur. Arada bir hayatta olduğunu hatırlatmak için onu güzelce dürtüyorum, geri kalan zamanlarda onu acılarıyla baş başa bırakıyorum." Büyücü yavaşça gözlerini kırptı; sesi yine eskisi gibi sakindi. "Eğer onun gibi olmak istiyorsanız, beni bir kere daha sinirlendirmeniz yeterli. Yok eğer istemiyorsanız, hemen çalışmaya başlayacak ve Süleyman'ın emrettiği gibi yontup kazacaksınız - ve bir gün bu Dünya'dan ayrılmanıza izin vermem için dua edeceksiniz; şayet doğanızda dua etmek gibi bir özellik barındırıyorsanız."

Küredeki siluet giderek ufaldı; küre vızıldayarak söndü ve gözden kayboldu. Büyücü arkasını döndü ve saraya doğru yürümeye başladı. Uzun ve kara gölgesi taşların üzerinde hoplayıp zıplıyor, âdeta dans ediyordu.

Hiçbirimiz ağzımızı açmadık. Birer birer devrilerek tozların içine yığıldık.

{1} Yani sözde adı - dünyaya gelip giderken kullandığı ad. Aslında hiçbir anlamı yoktu; gerçek doğasını gizleyen ve koruyan bir maskeden ibaretti. Bütün büyücüler gibi asıl adı -gücünün kilit noktası ve en değerli varlığı- çocukken silinmiş ve unutulmuştu.

{2} Ayrıca itici bir şekilde nemliydi; sanki her an suçluluk duygusundan, üzüntüden ya da kurbanlarına duyduğu merhametten ağlamaya başlayabilirmiş gibi. Ama ağlar mıydı? Hayır. Böyle duygular Khaba'ya yabancıydı ve gözyaşı akıttığı görülmemişti.

{3} Öz-kırbacı: Kufu ve piramitler devrinde Ra rahiplerinin en çok tercih ettiği silah. Cinleri hizada tutmakta çok başarılıdır. Tebli zanaatkârlar hala ondan üretirler ama en iyileri antik mezarlarda bulunur. Khaba'nınki orijinaldi - bunu, solmuş dövmeleri bile eksik olmayan insan-köle derisiyle kaplanmış sapından anlayabilirdiniz.

{4} Elbette kelimeleri birebir anlamıyla alacak olursak durum değişir, çünkü Asur rahipleri bir veya iki kere küstahlığıma öyle sinirlenmişlerdi ki dilimi dikenlerle delmiş ve beni dilimden Ninova'nın ana meydanındaki bir direğe bağlamışlardı. Ne var ki özümün elastikiyetini hesaba katmamışlardı. Dilimi yakınlardaki bir hana kadar uzatıp güzelce biramı içmiş ve yoldan geçen birkaç önemli kişiye çaktırmadan çelme takmıştım.

8

Saba'nın kuzeyinde kilometrelerce uzayıp giden Arabistan çölleri vardı; batı sınırında Kızıldeniz'in yer aldığı uçsuz bucaksız ve çorak bir kum deryası. Epeyce kuzeybatıda, yani yarımadanın Mısır ile kesiştiği ve Kızıldeniz'in Akabe Körfezi'ne açıldığı noktada, asırlardır yolları, malları ve insanları buluşturan bir ticaret limanı olan Eilat bulunmaktaydı. Tütsü tüccarları Saba'dan, mallarını eski pazarlarda büyük kazançlarla sattıkları Eilat'a ulaşmak için çöl ve deniz arasındaki dolambaçlı bir yolda seyahat ederler, bir sürü küçük krallıktan geçerek vergi öderler ve dağ kabileleri ile cinlerinin saldırılarını püskürtürlerdi. Eğer her şey yolunda giderse, yani büyük saldırıları atlatırlarsa ve develeri sağlıklı kalırsa, altı veya yedi hafta sonra yorgunluktan bitap düşmüş halde Eilat'a varırlardı.

Muhafız Komutanı Asmira, fırıl fırıl dönen kum hortumunun üzerinde bu yolu bir gecede almıştı.

Koruyucu Kalkanın dışındaki uğultulu karanlıkta kum fırtınası hiç durmadan havayı dövmüştü. Asmira hiçbir şey görmemişti; kollarını dizlerine sarıp büzülmüş, gözlerini sımsıkı yummuş ve hortumun içinden devamlı adını haykıran sesleri duymazdan gelmeye çalışmıştı. Bu sesler, onu taşıyan ruhun kışkırtma girişimleriydi; bunun dışında rahibelerin aldığı önlemler sağlam çıkmıştı. Ruh Asmira'yı düşürmemiş, ezmemiş ve paramparça etmemişti; zarar vermeden taşımış ve şafak sökerken nazikçe yere bırakmıştı.

Asmira acıyla yavaş yavaş gerinerek gözlerini açtı. Üç kumulun ortasındaki bir tepenin zirvesinde oturuyordu. Orada burada küçük çalılıklar, dikenli bitkiler ve yükselen güneşin ışıklarıyla parlayan kayalar vardı. Tepenin zirvesinde küçük ve çıplak bir çocuk duruyor, ışıl ışıl kara gözleriyle onu izliyordu.

"Eilat orada," dedi cin. "Sabahın geç saatlerinde varırsın."

Asmira onun işaret ettiği yöne baktı ve karanlık perdesi kalkarken, uzaklarda isli, sarı ışıklar gördü; hemen yakınlarında ise, gökle yeri ayıran, bıçak kadar ince, düz ve beyaz bir çizgi vardı.

"O da deniz," dedi çocuk parmağıyla göstererek. "Akabe Körfezi. Süleyman'ın krallığının en güney noktasındasın. Kudüs'e gitmek için Eilat'tan deve kiralayabilirsin; hâlâ birkaç yüz kilometrelik yolun var. Ben seni buradan daha ileri götüremem. Süleyman sahil kıyısındaki ticaret yollarını kontrol etmek için Eilat'ta tersaneler yaptırdı. Büyücülerinden bazıları ve benim gibi davetsiz misafirlere karşı tetikte bekleyen ruhları burada. Şehre giremem."

Asmira ayağa kalktı; tutulmuş bacaklarının acısından soluğu kesildi. "Öyleyse yardımların için teşekkür ederim," dedi. "Marib'e döndüğün zaman, rahibelere ve sevgili kraliçeme de teşekkürlerimi ilet lütfen. Yardımları için minnettar olduğumu, görevimi bütün varlığımla yerine getireceğimi ve-"

"Bana teşekkür etme," dedi çocuk. "Sadece mecbur bırakıldığım şeyi yaptım. Kara Alev'den korkmasaydım, seni göz açıp kapayana kadar yutardım, ne de olsa leziz bir lokmaya benziyorsun. Kraliçeye ve emrindekilere gelince; bence onlara duyduğun minnettarlık da yersiz, çünkü onlar sırtlarını sarayın yumuşacık kanepelerine yaslamaya devam ederlerken, seni korkunç bir ölüme yolladılar. Yine de hürmetlerini iletirim."

"Hain iblis!" diye çıkıştı Asmira. "Eğer ölürsem, kraliçem için öleceğim! Yurdum saldırıya uğradı ve Güneş Tanrısı benim görevimi bizzat kutsadı. Sen sadakatten ve yurt sevgisinden ne anlarsın? Defol!"

Asmira boynundaki bir şeye dokundu ve öfkeyle bir sözcük söyledi; sarı ışıklar yayan bir disk cine çarptı ve onu bir çığlıkla tepetaklak yere yuvarladı.

"İyi numara," dedi küçük çocuk doğrularak. "Ama gücün zayıf, üstelik amaçların daha da zayıf. Tanrılar ve uluslar - birer kelimeden başka nedir ki?"

Cin gözlerini kapattı ve kayboldu. Güneye doğru esen usul bir rüzgâr kumulları dağıtıp, Asmira'nın titremesine yol açtı.

Asmira deri çantasının yanına çömelip kırbasını, asma yapraklarına sarılmış böreğini, gümüş hançerini ve pelerinini çıkarttı. Isınmak için pelerinini omzuna aldı. Önce kırbadan kana kana içti, çünkü çok susamıştı. Ardından, bulunduğu tepeden aşağıyı süzerek ve şehre gideceği yolu belirleyerek böreğini ufak ve hızlı lokmalarla bitirdi. Yüzünü yüce güneşin yükseldiği doğuya çevirdi. Güneş uzaklarda güzelim Saba'nın üzerine de doğmuş olmalıydı. Güneş Tanrısı'nın ihtişamı gözlerini kör etti ve onun sıcaklığını yüzünde hissetti. Hareketleri yavaşladı ve zihni boşaldı; görevinin yarattığı baskılar dağıldı. Tepenin zirvesinde durdu; uzun siyah saçlarında altın ışıklar oynaşan ince ve narin bir genç kız.

Asmira küçük bir çocukken, annesi onu sarayın çatısına götürmüş ve her yeri görsün diye bir tur attırmıştı.

"Marib şehri bir tepenin üzerine kurulmuştur," demişti annesi. "Nasıl ki yürek bedenin merkeziyse, bu tepe de Saba'nın merkezidir. Uzun zaman önce Güneş Tanrısı şehrimizin büyüklüğünün ve şeklinin böyle olmasını buyurdu; onun belirlediği sınırların dışına taşamayız. Dolayısıyla biz de inşaatlarımızı yukarı doğru yaparız! Dört bir yandaki kuleleri görüyor musun? Halkımız o kulelerde yaşar. Her katta bir aile vardır ve ihtiyaç doğduğunda, kerpiçten yeni bir kat daha inşa ederiz. Şimdi de tepenin ötesine bak yavrum. Ötedeki sarı çöle rağmen bizim çevremizin yemyeşil olduğunu görüyor musun? Bunlar bizim bahçelerimizdir, hayatta kalmamızı sağlar. Her yıl dağlardaki karlar eriyip gürül gürül kurak vadilere akar ve topraklarımızı sular. Geçmişteki kraliçeler tarlalarımızın sulanması için kanallar açtılar. Bu kanalları korumak onların en önemli görevidir, çünkü kanallar olmazsa ölürüz. Şimdi de doğuya bak - oradaki mavi-beyaz sıradağları görüyor musun? Orası ormanlarımızın bulunduğu Hadramut'tur. En önemli ikinci kaynağımız oradaki ağaçlardır. Reçinelerini çıkartıp kuruturuz ve ... sonra neye dönüşür?"

Asmira heyecanla hoplayıp zıplamıştı çünkü yanıtı biliyordu. "Tütsüye anneciğim! Dağlılar buram buram tütsü kokar!"

Annesi çelik gibi sağlam elini onun başına koymuştu. "Öyle dönüp durma kızım. Bir saray muhafızı beş yaşınayken bile derviş gibi dönmez. Ama haklısın. Tütsü bizim altınımızdır ve halkımızı zengin eder. Çöllerin ve denizlerin ötesindeki uzak imparatorluklarla ticaret yaparız. Bize iyi para öderler ama ellerinden gelseydi, tütsümüzü çalarlardı. Bizi onların açgözlülüğünden koruyan tek şey, orduların geçemediği büyük Arabistan çölleridir."

Asmira dönmeyi bırakıp kaşlarını çatmıştı. "Eğer düşmanlar buraya gelirse, kraliçe onları öldürür," demişti. "Öyle değil mi anneciğim? O bizi korur."

"Evet yavrum. Kraliçemiz Saba'yı korur. Bunun karşılığında biz de onu koruruz - muhafızlar ve ben. Biz bunun için doğduk. Sen de büyüdüğünde kutsal kraliçemizi hayatın pahasına korumalısın sevgili Asmira - tıpkı benim gibi, tıpkı büyükannelerimiz gibi. Öyle yapacağına yemin eder misin?"

Asmira olabildiğince ciddi ve ağırbaşlı bir tavır takınmıştı. "Ederim anneciğim."

"Aferin kızım. Öyleyse artık aşağı inip kardeşlerimize katılalım."

O dönemde, eski Saba Kraliçesi saraydan ayrılamayacak kadar şişmanlamamıştı henüz. Gittiği her yerde muhafızları ona eşlik ederdi. Asmira'nın annesi muhafızların lideri olarak belinde kavisli kılıcıyla kraliçenin hemen arkasında yürür, onu gölgesi gibi takip ederdi. Asmira (annesinin özellikle uzun ve parlak saçlarına hayrandı) onu kraliçeden çok daha güzel ve asil bulur ama bu fikrini kimseyle paylaşmamaya özen gösterirdi. Bu muhtemelen ihanet olarak değerlendirilecek bir görüştü ve sulak çayırların ötesindeki çıplak tepede hainlerin cesetlerinin küçük kuşlar tarafından didiklendiği bir yer vardı. Asmira bunu düşünmek yerine, kendisinin Baş Muhafız olacağı ve kraliçenin arkasında yürüyeceği günü hayal ederdi. Sarayın arkasındaki bahçeye çıkar ve elinde bir kamış sapıyla kılıç oyunları oynayarak hayali iblis ordularını kovalardı.

Asmira çok küçük yaştan beri annesiyle birlikte talim alanına giderdi; bu alanda muhafızlar, artık faal görev alamayacak kadar yaşlanmış olan buruşuk muhafız anaların dikkatli denetimi altında mesleklerini öğrenirlerdi. Kahvaltıdan önce ipe tırmanırlar, çayırlarda koşuya çıkarlar ve surların altındaki kanallarda yüzerlerdi. Bu şekilde ısındıktan sonra, seslerin yankılandığı aydınlık salonlarda altı saat boyunca çalışır, kılıçlarla ve asalarla dövüşür, bıçaklarla ve yumruklarla düello yapar, hasır hedeflere diskler ve hançerler fırlatırlardı. Asmira, muhafız anaların şifalı bitkilerle kaplı bezlerle yara bereleri sardığı yerden onları izlerdi. Genellikle o ve diğer kızlar kendilerine ayrılmış olan küçük tahta silahları alıp hafif dövüş oyunlarında annelerine eşlik ederler, böylece eğitimleri başlamış olurdu.

Asmira'nın annesi kadınların en başarılısıydı, Baş Muhafız olmasının sebebi de buydu. En hızlı o koşar, en sert o dövüşür ve her şeyin ötesinde, parlayan küçük hançerleri en isabetli o atardı. Bunu ayaktayken, hareket halindeyken ve hatta yarı yarıya arkası dönükken bile başarır, hançerini kabzasına dek salonun karşı ucundaki seçilmiş hedefe saplardı.

Asmira bundan büyülenirdi. Genellikle ayağa fırlayıp elini uzatırdı. "Ben de denemek istiyorum."

"Daha yeterince büyümedin," derdi annesi gülümseyerek. "Tahta olanların ağırlığı sana daha uygun, böylece bir yerini incitmezsin. Hayır, öyle olmaz" -çünkü Asmira hançeri onun elinden kapardı- "ucunu başparmağın ile işaretparmağının arasında hafifçe tutmalısın... işte öyle. Şimdi, sakin olmalısın. Gözlerini kapat, derin bir nefes al-"

"Gerek yok! Bak nasıl atacağım! Ah."

Annesi gülerdi. "Fena değil Asmira. Eğer hedef altı adım daha sağda ve yirmi adım daha yakında olsaydı, tam isabet olacaktı. Neyse ki ayaklarım daha büyük değil." Annesi eğilip hançeri alırdı. "Bir daha dene."

Güneş Tanrısı gökyüzünü aydınlatmaya devam ederken aradan yıllar geçmişti. Asmira artık on yedi yaşında, çevik ve ağırbaşlı bir genç kız olmuştu, ayrıca saray muhafızlarının yeni terfi edilen dört komutanından biriydi. Dağ kabilelerinin son isyanında büyük bir başarı sergilemiş, kabile şefini ve büyücülerini bizzat ele geçirmişti. Tapınaklardaki törenlerde birkaç kere Baş Muhafıza vekalet etmiş ve kraliçenin arkasında durmuştu. Ne var ki Saba Kraliçesi onunla hiç konuşmamış, varlığının hiç farkına varmamıştı - ta ki kulenin yandığı geceye kadar.

Pencerenin dışında hâlâ dumanlar tütüyor ve Ölüler Salonundan matem davullarının sesi yükseliyordu. Asmira kraliçenin odasında oturuyor, çekingen bir tavırla şarap kadehini tutuyor ve yere bakıyordu.

"Sevgili Asmira," dedi kraliçe. "Bu korkunç eylemi kimin gerçekleştirdiğini biliyor musun?"

Asmira gözlerini kaldırdı. Kraliçe ona öyle yakın oturuyordu ki dizleri neredeyse birbirine değiyordu. Bu hiç duyulmamış bir yakınlıktı. Asmira'nın kalbi küt küt atıyordu. Bakışlarını yere indirdi. "Diyorlar ki kraliçem," dedi kekeleyerek, "diyorlar ki Kral Süleyman yapmış."

"Neden yaptığını da söylüyorlar mı?"

"Hayır kraliçem."

"Asmira, konuşurken yüzüme bakabilirsin. Ben senin kraliçenim, evet, ama sonuçta ikimiz de Güneşin kızlarıyız."

Asmira başını yeniden kaldırdığında, kraliçe gülümsüyordu. Gülümsemesi Asmira'yı biraz sersemletti; şarabından bir yudum aldı.

"Baş Muhafız senin niteliklerini öve öve bitiremiyor," dedi kraliçe. "Hızlı, güçlü ve akıllı olduğunu söylüyor. Tehlikelerden korkmazmışsın. Her işin altından kalkarmışsın, neredeyse pervasızmışsın... Üstelik güzelsin de - bunu kendim de görebiliyorum. Söyle bakalım, Süleyman hakkında ne biliyorsun Asmira? Ne hikâyeler duydun?"

Asmira'nın yüzü alev alev yanıyordu ve boğazı kurumuştu. Belki de dumanlar yüzündendi. Kulenin altındaki su taşıma zincirini o tertiplemişti. "Herkesin duyduğu hikâyeleri kraliçem. Büyülü Yüzüğüyle bir gecede inşa ettiği altından ve yeşim taşından bir sarayı varmış. Her biri diğerinden daha ürkütücü yirmi bin ruha hükmediyormuş. Yedi yüz tane karısı varmış -demek ki iflah olmaz bir adam. Ayrıca-"

Kraliçe elini kaldırdı. "Bunu ben de duydum." Tebessümü soldu. "Süleyman, Saba'nın zenginliklerinin peşinde Asmira. Bu geceki saldırıyı onun iblislerinden biri gerçekleştirdi ve yeniay doğduğunda -yani on üç gün sonra- Yüzüğün sahibi hepimizi yok etmek üzere buraya gelecek."

Asmira'nın gözleri dehşetle kocaman açıldı; hiçbir şey söylemedi.

"Yani şayet," diye devam etti kraliçe, "ona istediği fidyeyi vermezsem. Elbette vermek istemiyorum. Bu hem Saba'nın hem de benim onuruma gölge düşürür. Peki ama başka ne seçeneğimiz var? Yüzük karşı koyamayacağımız kadar güçlü. Ancak Süleyman ölürse tehlike geçer. Ama bu hemen hemen imkânsız, çünkü Kudüs'ten hiç ayrılmıyor ve o şehir orduların ya da büyücülerin giremeyeceği kadar korunaklı. Ama..." Kraliçe derin derin içini çekti ve pencereden dışarı baktı. "Ama yine de düşünmeden edemiyorum. Acaba yalnız seyahat eden biri, yeterince zeki ve becerikli biri, zararsız görünen ama hiç de öyle olmayan biri - acaba öyle biri krala ulaşmanın bir yolunu bulabilir mi... Ve onunla baş başa kaldığında - Ah, ama bu gerçekten çok zor bir görev."

"Kraliçem..." Asmira'nın sesi heyecanla olduğu kadar, söyleyeceği şeyin doğurduğu korkuyla da titredi. "Kraliçem, eğer benim yapabileceğim bir şey varsa-"

Saba Kraliçesi şefkatle gülümsedi. "Başka hiçbir şey söylemene gerek yok canım. İnancını biliyorum. Bana duyduğun sevgiyi biliyorum. Evet sevgili Asmira, teklifin için teşekkür ederim. Bence yapabileceğin bir şey var."

Yükselen güneş doğu çölünü aydınlattı. Asmira kendine gelip de yüzünü yeniden batıya çevirdiğinde, Eilat limanının dağınık beyaz binaları artık net bir biçimde görülüyordu; deniz ise üzerinde ufak beyaz noktacıkların bulunduğu masmavi bir şerit gibiydi.

Asmira gözlerini kıstı. Kötü kalpli Süleyman'ın gemileri. Bundan böyle dikkatli olmalıydı.

Çantasının yanında duran gümüş hançerini alıp beline taktı ve pelerininin altına gizledi. Bunu yaparken gözleri gökyüzüne takıldı: Küçülen ayın hâlâ tepede olduğunu gördü; maviliğin içinde hayal meyal seçiliyordu. Bu görüntü onu telaşlandırdı. On iki gün kalmıştı! Üstelik Süleyman hâlâ uzaklardaydı. Çantasını yerden alarak tepeden hızlı adımlarla inmeye koyuldu.

9

Faquarl "Taş yongalarını döktüğün yere dikkat etsene," diye çıkıştı. "Son döktüklerin üzerime yağdı."

"Pardon."

"Ayrıca hazır başlamışken, daha uzun bir etek giymeyi düşünebilirsin. Yukarı bakmaya korkuyorum."

Yontmaya ara verdim. "Şimdiki moda buysa ne yapabilirim?"

"Güneşi kapatıyorsun. En azından biraz kenara çekil."

Birbirimize sert sert baktık. Ben isteksizce birazcık sola kaydım; Faquarl öfkeyle birazcık sağa kaydı. Yontmaya devam ettik.

"Eğer şu işi doğru düzgün yapsaydık, içime bu kadar dert olmazdı," dedi Faquarl somurtarak. "Hızlı bir Detonasyon büyüsü, bu kayada harikalar yaratırdı."

"Bunu Süleyman'a söyle," dedim. "Onun yüzünden büyü kullanamıyo- Ah! Çekicimi keskiye değil parmağıma saplamıştım. Hoplayıp zıplayarak savurduğum küfürler kayalarda yankılanıp yakınlardaki bir akbabayı ürküttü.

Şafağın karanlık saatlerinden beri Faquarl ile birlikte inşaat alanının altındaki taş ocağında çalışıyor, tapınağın ilk taşlarını yontuyorduk. Faquarl'ın kaya tabakası benimkinin biraz altında olduğu için manzarası çok kötüydü. Benim kaya tabakam ise doğan güneşin tam altında olduğu için, sıcaktan bunalmıştım ve huysuzdum. Üstelik artık bir de parmağım acıyordu.

Etrafıma baktım: kayalar ve sıcak sis; hiçbir düzlemde en ufak bir kıpırtı yoktu. "Artık canıma tak etti," dedim. "Khaba ortalarda görünmüyor, o gıcık foliotu da. Ben bir mola vereceğim." Yakışıklı delikanlı bunları söyledikten sonra keskisini bir kenara attı ve tahta merdivenden taş ocağının zeminine indi.

Faquarl yine tombul ve göbekli Nübyeli kılığına bürünmüştü; toz içindeydi ve burnundan soluyordu. Bir an tereddüt ettikten sonra o da aletlerini bir kenara bıraktı. Dünyanın dört bir yanında işten kaytaran bütün köleler gibi, onun kare biçimini vermeyi yarılamış olduğu taş bloğun gölgesine çömeldik.

"Yine en kötü iş bize düştü," dedim. "Neden biz de onlar gibi temel kazmıyoruz?"

Nübyeli göbeğini kaşıyarak ayağımızın dibindeki molozların içinden bir taş yongası seçti ve sivri dişlerini karıştırmaya koyuldu. "Belki de efendimiz bize karşı özel bir antipati duyduğundandır. Ki bu senin durumunda hiç de şaşırtıcı olmaz, dünkü küstahlığın düşünülürse."

Halimden hoşnut bir tavırla gülümsedim. "Doğru."

"Büyücüden bahsetmişken," dedi Faquarl, "sen bu Khaba hakkında ne düşünüyorsun?"

"Kötü. Sen?"

"En kötülerinden."

"Onu kötüler sıralamasında ilk ona koyardım, hatta belki ilk beşe."

"Yalnızca sert değil," dedi Faquarl, "aynı zamanda zalim. Sertliğe saygı duyabilirim; birçok açıdan olumlu bir özelliktir. Ama büyücü öz-kırbacına davranmakta biraz fazla aceleci. Eğer çok yavaş çalışırsan, çok hızlı çalışırsan ya da canı birilerine eziyet etmek istediğinde yakınlarındaysan - hemen kırbacını çıkarıveriyor."

Başımı sallayarak onayladım. "Çok haklısın. Dün gece basit bir tesadüften dolayı beni yine kırbaçladı."

"Ne tesadüfü?"

"Sandaletlerini bağlamak için eğildiğinde, komik bir ses efekti yaptım." İçimi çektim ve başımı üzüntüyle salladım. "Tamam, ses vadi çeperlerinde gök gürültüsü gibi yankılandı. Tamam, Süleyman'ın asilzadeleri de oradaydı ve büyücünün arkasından hemen kaçıştılar. Ama öyleyse ne olmuş! Adam espri anlayışından yoksun - sorunun kökeninde bu yatıyor."

"Her zamanki gibi kibar olduğunu görmek ne güzel Bartimaeus," dedi Faquarl yavan bir sesle.

"Elimden geleni yapıyorum. Elimden geleni yapıyorum."

"Ama şaka bir yana, Khaba'nın yanında dikkatli olmalıyız. Küreye hapsettiği cini hatırlıyor musun? O biz de olabilirdik."

"Biliyorum."

Nübyeli dişlerini karıştırmaya son verdi ve yongayı bir kenara attı. Beraberce taş ocağının titreşen beyazlığına baktık.

Dışarıdan bakıldığında bu sıradan bir sohbet gibi algılanabilirdi ama aslında oldukça ilginç bir sohbetti, çünkü Faquarl ve ben (a) birbirimizi taciz etmeden, (b) birbirimize taş atmadan ve (c) birbirimizin boğazına sarılmadan konuşmuştuk. Bu asırlardır görülmemiş bir şeydi. Biz en son medeni bir sohbet gerçekleştirdiğimizden beri, çamurun içinden çıkıp yazı ve astronomi konularında ustalaşan, ardından da zamanla çöküp unutulan uygarlıklar olmuştu.

Yollarımız ilk kez Mezopotamya'da, şehir devletlerinin sonu gelmeyen savaşları sırasında kesişmişti. Bazen aynı tarafta savaşmış, bazen de karşı karşıya gelmiştik. Bunun bir önemi yoktu -ruhlar arasında normal sayılan bir durumdu çünkü efendilerimiz bizi savaşmaya zorladığı için elimizden hiçbir şey gelmezdi- ama Faquarl ve ben nedense hep birbirimize zıt düşmüştük.

Nedenini anlamak zordu. Aslında birçok ortak noktamız vardı.

Birincisi, ikimiz de oldukça saygın cinlerdik ve kökenlerimiz çok eskilere dayanırdı, ama Faquarl (tam da kendisinden beklenebileceği gibi) kökeninin benden biraz daha eskilere dayandığı konusunda diretiyordu.{1}

İkincisi, ikimiz de renkli bireylerdik; güçlüydük, becerikliydik, iyi dövüşüyorduk ve insan büyücülerin korktuğu rakiplerdik. Beş köşeli yıldızını doğru düzgün kapatmayı başaramamış, çağırma büyüsü sırasında yanlış bir sözcük söylemiş, kontratımızın koşullarında bir açık bırakmış ya da bizi Dünyaya getirmenin gerektirdiği tehlikeli süreci yüzüne gözüne bulaştırmış birçok büyücünün ölümüne sebep olmuştuk. Ancak başarılarımızın da bir dezavantajı vardı; niteliklerimizin farkına varan ve bu nitelikleri kendi çıkarları için kullanmak isteyen becerikli büyücüler bizi gitgide daha çok çağırır olmuşlardı. Yani Faquarl ve ben o milenyumun en çok çalışan ruhları olmuştuk; en azından bizim görüşümüz buydu.

Ayrıca birçok ortak ilgi alanımız da vardı; özellikle mimari, politika ve yerel mutfaklar.{2} Dolayısıyla Faquarl ile öyle veya böyle iyi anlaşmamız beklenirdi.

Ancak nedense birbirimizin burnundan getiriyorduk{3} ve hep de getirmiştik.

Yine de ortak bir düşmanla karşı karşıya geldiğimizde, genellikle anlaşmazlıklarımızı bir kenara bırakmaya razı oluyorduk ve şimdiki efendimiz bu tanıma birebir uyuyordu. Aynı anda sekiz cine hükmedebilen bir büyücünün yaman bir rakip olduğu kesindi, üstelik öz-kırbacı da işleri kolaylaştırmıyordu. Ne var ki ben büyücüde bunun ötesinde de bir şeyler seziyordum.

"Khaba'da garip bir şeyler var," dedim ansızın. "Fark ettin mi?"

Faquarl beni sertçe dürttü; başıyla belli belirsiz bir işaret yaptı. Cin dostlarımızdan ikisi, yani Xoxen ve Tivoc taş ocağına gelmişlerdi. İkisi de omuzlarında küreklerle yorgun argın yürüyorlardı.

"Faquarl! Bartimaeus!" Xoxen çok şaşırmıştı. "Ne yapıyorsunuz?"

Tivoc'un gözleri kötülükle parladı. "Mola vermişler."

"İsterseniz gelin siz de katılın," dedim.

Xoxen küreğine yaslandı ve kirli elleriyle yüzünü sildi. "Sizi gidi ahmaklar!" dedi tıslayarak. "Efendimizin ismini ve mizacını unuttunuz mu? Ona işten kaytaran cinlere gösterdiği anlayıştan ötürü Zalim Khaba demiyorlar! Gün ışığında mola vermeden çalışmamızı emretti. Gündüz çalışıp, gece dinleneceğiz! Bunun neresini anlamadınız?"

"Sizin yüzünüzden hepimizi öz-kafeslerine hapsedecekler," diye hırladı Tivoc.

Faquarl eliyle umursamaz bir hareket yaptı. "Mısırlı da etten kemikten bir insan sonuçta, oysa biz asil ruhlarız - Bartimaeus'u da kapsaması için 'asil' kelimesini en geniş anlamıyla kullanıyorum elbette. İçimizden herhangi biri neden Khaba için ırgat gibi çalışsın ki? Onu yok etmek için güçlerimizi birleştirmeliyiz!"

"Büyük laflar," diye homurdandı Tivoc, "ama büyücü görünürlerde yok."

Xoxen başını sallayarak onayladı. "Kesinlikle. Şimdi buraya gelse, iki kat hızlı yontmaya başlarsınız, bu söylediğimi bir kenara yazın. Bu arada ilk blokların hazır olmadığını bildirsek mi acaba? Bloklar inşaat alanına götürülmeye hazır olduğu zaman haber verin."

Arkalarım dönüp vakur adımlarla taş ocağından ayrıldılar. Faquarl ve ben arkalarından bakakaldık.

"İş arkadaşlarımız çok yetersiz," diye homurdandım. "Karakterleri zayıf."{4}

Faquarl aletlerini aldı ve yavaşça ayağa kalktı. "Biz de onlar kadar kötüyüz," dedi. "Khaba'nın bizi itip kakmasına izin veriyoruz. Sorun şu ki, onunla nasıl başa çıkabileceğimizi bilmiyorum. Güçlü ve kindar, üstelik bir de o kahrolası kırbacı var - ayrıca..."

Faquarl'ın sesi gitgide azaldı. Birbirimize baktık. Faquarl etrafımızı saran küçük bir titreşim yayarak yeşil bir Sessizlik Balonu oluşturdu. Cin dostlarımızın uzaktan gelen kürek sesleri anında boğuldu; artık baş başaydık, seslerimiz dünyadan yalıtılmıştı.

Buna rağmen ona iyice yaklaştım. "Gölgesini fark ettin mi?"

"Olması gerekenden biraz daha koyu," diye mırıldandı Faquarl. "Biraz daha uzun. Khaba hareket ettiği zaman, biraz yavaş karşılık veriyor. Bunları mı diyorsun?"

"Evet."

Faquarl yüzünü buruşturdu. "Hiçbir düzlemde hiçbir şey görünmüyor, demek ki çok güçlü bir Örtü söz konusu. Ama sağlam bir şey - Khaba'yı koruyor. Eğer onu alt edeceksek, önce o şeyin ne olduğunu bulmalıyız."

"Gözümüzü üzerinden ayırmayalım," dedim. "Er ya da geç kendini ele verecek."

Faquarl başını sallayarak onayladı. Keskisini savurdu; Sessizlik Balonu patlayıp bir zümrüt sağanağına dönüştü. Tek kelime daha etmeden işlerimize döndük.

Birkaç gün boyunca tapınak alanında işler sessiz sakin devam etti. Tepenin zirvesi düzleştirilmiş, otlar ayıklanmış ve binanın temeli kazılmıştı. Faquarl ve ben taş ocağında birinci sınıf kireçtaşı blokları meydana getirmiştik; hepsi de geometrik ve simetrikti. Bloklar öyle temizdi ki kral bile onların üzerinde kahvaltı edebilirdi. Buna rağmen, Khaba'nın çekilmez gözetmeni Gezeri'yi memnun edemedik; başımızın tepesinde belirip eserlerimizi sessizce inceledi.

"Bunlar bir işe yaramaz çocuklar," dedi koca yeşil kafasını sallayarak. "Kenarlardaki pürüzlerin zımparalanması lazım. Patron bunları kabul etmez, yok, hayatta kabul etmez."

"Yaklaş da o pürüzleri göster," dedim sevimli bir tavırla. "Gözlerim eskisi kadar iyi görmüyor."

Foliot kaya tabakasından indi ve ağır adımlarla yürümeye koyuldu. "Bütün cinler aynı. İşe yaramaz ukala dümbelekleri. Eğer efendiniz ben olsaydım, üzerinize her gün kıran salardım- Ah!" Gezeri döktürmeye devam edememişti çünkü kafasının kenarını kullanarak blokların kenarlarını zımparalamaya koyulmuştum. İşimi bitirdiğimde bloklar bebek poposu gibi parlıyordu ve Gezeri'nin suratı örs gibi yamyassı olmuştu.

"Haklıymışsın," dedim. "Şimdi çok daha iyi görünüyorlar. Aslına bakarsan, sen de öyle."

Foliot öfkeyle hoplayıp zıpladı. "Bu ne cüret! Seni şikâyet edeceğim, görürsün! Khaba'nın gözü zaten üzerinde! Seni Kara Alev'e atmak için bahane arıyor! Gidip de ona söylediğimde..."

"Dur da sana yardım edeyim." Onu iyiliksever bir tavırla sıkıca kavrayıp, kollarını ve bacaklarını düğümledikten sonra, etkileyici bir şutla taş ocağının duvarlarından aşırtarak inşaat alanına gönderdim. Uzaklardan bir çığlık duyuldu.

Faquarl bütün bunları eğlenerek izlemişti. "Biraz pervasız bir hareketti Bartimaeus."

"Her gün kırbaçlanıyorum zaten," diye homurdandım. "Bir kere daha kırbaçlansam ne yazar?"

Ne var ki büyücü artık bizleri kırbaçlamakla bile uğraşamayacak kadar meşgul görünüyordu. Zamanının çoğunu inşaat alanının kenarındaki bir çadırda geçiriyor, inşaat planlarını inceliyor ve saraydan gönderilen ulak-implerle uğraşıyordu. Gelen mesajlar tapınağın tasarımı konusunda yeni talimatlar içeriyordu -oraya pirinç sütun, buraya sedir zemin- ve Khaba onları da hemen planlara dâhil etmek zorunda kalıyordu. İstenilen değişikliklerle, o ana kadar yapılmış olan işleri karşılaştırmak için sık sık dışarı çıkıyordu, dolayısıyla inşaat alanına taş taşıdığım zamanları fırsat bilerek onu inceliyordum.

İçimin rahatladığı söylenemezdi.

Farkına vardığım ilk şey, Khaba'nın gölgesinin daima peşinden sürüklendiği oldu. Güneşin pozisyonu her ne olursa olsun, gölgesi hiçbir zaman önüne veya yanına düşmüyor, daima sessizce arkasından geliyordu. Farkına vardığım ikinci şey daha da garipti. Büyücü güneş doruktayken hemen hemen hiç dışarı çıkmıyordu,{5} ama çıktığında da, herkesin gölgesi neredeyse gözle görülemeyecek kadar ufalmışken, onunkinin hâlâ akşam saatlerindeki veya sabahın erken saatlerindeki kadar uzun olması dikkat çekiyordu.

Sahibinin hareketlerine az ya da çok uyum sağlıyordu ama sanki çekilip uzatılmış gibi bir hali vardı; özellikle de uzun, ince ve gittikçe sivrilen kollarıyla parmaklarından hiç hoşlanmamıştım. Bunlar genellikle büyücünün hareketleriyle uyumlu hareket ediyordu ama her zaman değil. Bir keresinde, tapınağa bir taş bloğu çıkartılmasına yardımcı olduğum sırada, Khaba bizi yandan gözetliyordu. Gözümün ucuyla, büyücünün kollarının bağlı olmasına rağmen, gölgesinin kollarının peygamber böceğininkilere benzediğini görmüştüm; açlıkla bükülmüş bekliyordu. Hemen başımı çevirmiştim ama çevirdiğimde, gölgenin kolları olması gerektiği gibi bağlıydı.

Faquarl'ın da fark ettiği gibi, gölge yedi düzlemin hepsinde aynı görünüyordu ve bu bile başlı başına kötüye alametti. Ben bir imp ya da foliot değilim, bütün düzlemlere hâkim olan güçlü bir cinim ve aldatıcı büyülerin çoğunun iç yüzünü görebilmeyi beklerim. İllüzyon, Gözbağı, Örtü, adını siz koyun - bunların hepsi yedinci düzleme geçtiğimde parlak tutamlara ve ipliklere dönüşür, bu sayede altlarındaki gerçeği görürüm. Ruhların büründüğü kılıklar için de aynı şey geçerlidir: Bana koroda şarkı söyleyen sevimli bir oğlan çocuğu ya da gülümseyen bir anne gösterin, ben de size onun altında yatan sivri dişli korkunç strigoïyi{6} göstereyim.{7} Benim gözümden kaçan pek az şey vardır.

Ne var ki bu gölgenin gerçek yüzünü göremiyordum. Örtü'yü kesinlikle aşamıyordum.

Faquarl'ın da şansı yaver gitmemişti; bir gece kamp ateşinin başında bana açıldı. "Üst düzey olmalı," diye mırıldandı. "Yedinci düzlemde bizi aldatabildiğine göre cin olamaz, öyle değil mi? Bence Khaba onu Mısır'dan getirdi. Ne olabileceğine dair bir fikrin var mı Bartimaeus? Sen son zamanlarda Mısır'da benden daha çok bulundun."

Omuzlarımı silktim. "Karnak'taki yeraltı mezarları derindir. Ben hiç derinlerine inmedim. Adımlarımızı dikkatli atmalıyız."

Ne kadar dikkatli atmamız gerektiğini ertesi gün iyice anladım. Tapınağın taraçasının hizalanması konusunda bir sorun oldu ve durumu yukarıdan değerlendirmek için merdivenin tepesine tırmandım. İki bloğun arasındaki dar bir yarıkta, yani gözlerden uzakta, tahta cetvelimle ve çekülümle oyalanırken, büyücünün aşağıdan geçtiğini gördüm. Küçük bir ulak-imp, pençesinde bir mektupla sarayın bulunduğu yönden çıkageldi ve büyücünün yolunu kesti; büyücü durup üzerinde mesajın bulunduğu balmumundan tableti aldı ve hızlıca okudu. O mesajı okurken güneş neredeyse dorukta olmasına rağmen, gölgesi her zamanki gibi uzundu. Büyücü başını sallayıp tableti kemerindeki keseye koydu ve yoluna devam etti; imp ise türüne özgü amaçsız bir yavanlıkla, burnunu karıştırarak aksi istikamete yöneldi. Bu sırada gölgenin yanından geçti; ani bir kıpırtı oldu, şiddetli bir kapma sesi duyuldu ve imp gözden kayboldu. Gölge büyücünün peşinden gitmeye devam etti ve tam gözden kaybolurken başını çevirip bana baktı; o anda hiç de insan gibi görünmüyordu.

Ellerim hafifçe titreyerek ölçümlerimi bitirdim ve taraçadan çabucak indim. Her şey göz önünde bulundurulduğunda, yapabileceğim en iyi şey muhtemelen büyücü Khaba'dan uzak durmaktı. Sesimi çıkarmadan işimi yapacak ve her şeyin ötesinde, dikkat çekmemeye çalışacaktım. Beladan uzak durmanın en iyi yolu buydu.

Tam dört gün boyunca bunu başardım. Ardından fırtına koptu.

{1} Faquarl'ın dediklerine bakılırsa, ilk kez M.Ö 3015'te Eriha'ya çağrılmıştı, yani benim Ur'da ilk ortaya çıkışımdan yaklaşık beş yıl önce. Bundan dolayı aramızdaki "kıdemli" cinin kendisi olduğunu öne sürüyordu. Ne var ki Faquarl aynı zamanda "Nil'in çamurlarına sopayla gelişigüzel bir şeyler karalayarak" hiyeroglifleri icat ettiğine ve iki düzine impi bir sedir ağacının dallarına oturtarak abaküsü bulduğuna yemin ettiği için, anlattığı her şeye şüpheyle yaklaşıyordum.

{2} Bana göre en lezzetli insanlar Babillilerdi, bol bol içtikleri keçi sütü sağ olsun. Faquarl ise Hintlileri tercih ederdi.

{3} Ya da hortumundan. Ya da dokunacından. Ya da lifinden, anteninden... Büründüğümüz kılığa göre değişir.

{4} Adil olmak gerekirse, birkaçı fena değildi. Nimshik, Kenan Diyarı'nda oldukça uzun süre kalmıştı ve yerel kabilelerin politikaları konusunda ilginç görüşleri vardı; genç bir cin olan Menes, ettiğim bilgece lafları can kulağıyla dinliyordu; Chosroes bile en azından imp haşlamakta başarılıydı. Ancak geri kalanı hiçbir işe yaramazdı; Beyzer ukalaydı, Tivoc alaycıydı, Xoxen ise devamlı sahte bir alçakgönüllülük sergiliyordu, ki bana göre bu üçü oldukça usandırıcı özelliklerdi.

{5} Çadırında kalmayı tercih ediyordu; İskit kölesi kılığına bürünmüş foliotlar başının tepesinde palmiye yaprakları sallıyor, ona tatlılar ve buzlu meyveler yediriyordu. Sanırım buna söylenecek bir şey yok.

{6} Strigoï: Cinlerin adı çıkmış bir altsınıfı. Solgundur, geceleri ortaya çıkar ve canlıların kanını içmeyi sever. Kıvrımları olmayan bir sukkubus gibi düşünün.

{7} Her zaman öyle olacak diye bir şey yok canım. Bazen. Örneğin sizin anneniz iyidir, hoştur. Yani, muhtemelen.

10

Şehir konusundaki deneyimleri Marib ile ve tarlaların elli kilometre ilerisindeki kardeş şehir Sirvah ile kısıtlı olan Asmira için Eilat oldukça şaşırtıcıydı. Marib ve Sirvah kalabalık şehirlerdi, her ikisi de özellikle şenlik günlerinde insanlarla dolup taşardı, ama belirli bir düzen daima korunurdu. Rahibeler altın elbiselerini, şehir halkı ise mavi ve beyaz renkli sade tuniklerini giyerlerdi. Eğer dağ kabilelerinden gelenler olduysa, kırmızı ve kahverengi uzun urbalarıyla, muhafızların nöbet yerlerinden kolayca ayırt edilirlerdi. Muhafızlar tek bir bakışla kalabalığı değerlendirebilir, tehlikeleri ölçüp biçebilirlerdi.

Eilat'ta işler o kadar kolay değildi.

Sokaklar genişti ve binalar en fazla iki katlıydı. Saba'nın kulelerinin sakin ve serin gölgelerine alışkın olan Asmira için, bu durum şehri oldukça biçimsiz kılıyordu; aralarından geçen insan yığınlarıyla düzensizce bütünleşen alçak beyaz duvarlardan örülü sıcak ve garip bir karmaşa. Mısırlılar pahalı kıyafetleriyle ve göğüslerinde pırıl pırıl parlayan tılsımlarıyla ağır adımlarla yürüyor, arkalarından ise, kutular, sandıklar ve sallanan kafeslerinde somurtan impler taşıyan köleler geliyordu. Punt'un, gözleri ışıl ışıl parlayan sırım gibi delikanlıları, sırtlarında reçine çuvallarıyla, Kuşi Krallığı'ndan gelen tüccarların, temkinli yolculara gümüşten cin korumaları ve tılsımlar sattığı tezgâhların önünden geçiyorlardı. Kara gözlü Babilliler, garip postların ve derilerin bulunduğu arabaların önünde soluk tenli adamlarla tartışıyorlardı; Asmira tütsü satmak için zorlu bir yolculuk gerçekleştirerek kuzeye gelmiş olan Sabalı bir grup bile gördü.

Çatıların üzerine tünemiş kedi ve kuş kılığındaki varlıklar aşağıdaki hareketliliği izliyordu.

Şehrin kapılarında duran Asmira, büyücü kralın topraklarındaki karmaşaya nefretle burun kıvırdı. Şehir surlarının içindeki bir dükkândan baharatlı mercimek aldıktan sonra kalabalığa karıştı. Kendini o düzensiz akıntıya bıraktı ve insan seli onu âdeta yuttu.

Buna rağmen, daha birkaç adım atmadan, takip edildiğini anladı.

Arkasına bakmayı göze alınca, üzerinde uzun ve soluk bir urba bulunan zayıf bir adamın, yaslanmakta olduğu duvardan ayrılıp peşinden geldiğini gördü. İki kere rastgele yön değiştirdikten sonra yeniden dönüp baktı ve adamın hâlâ peşinde olduğunu fark etti; aylak aylak yürüyor ve sanki attığı adımların kaldırdığı tozlardan büyülenirmiş gibi, gözlerini ayaklarından ayırmıyordu.

Peşine şimdiden Süleyman'ın bir casusu mu takılmıştı? Bu pek mümkün değildi; dikkat çekecek hiçbir şey yapmamıştı. Asmira güneşin kavurucu sıcağında ağır adımlarla karşı kaldırıma geçti ve bir ekmekçinin tentesinin altında yere çömeldi. Tentenin sıcak gölgesindeki sepetlerin arasında durdu ve ekmeklerin kokusunu içine çekti. Gözünün ucuyla, soluk urbalı adamın yandaki balık tezgâhının müşterilerinin arasına karıştığını gördü.

Ekmek sepetlerinin arasında buruşmuş bir ihtiyar oturuyor, dişsiz ağzıyla khat çiğniyordu. Asmira ondan ince bir buğday ekmeği aldı ve "Acil bir iş için Kudüs'e gitmem gerekiyor bayım," dedi. "En hızlı nasıl gidebilirim?"

İhtiyar kaşlarını çattı; Asmira'nın Arapçasını garip bulmuş ve anlamakta zorlanmıştı. "Deve kervanıyla."

"Develer nereden yola çıkıyor?"

"Çeşmelerin yanındaki pazar meydanından."

"Anladım. Peki, bu meydan nerede?"

İhtiyar düşüncelere daldı; çenesi ağır hareketlerle daire çiziyordu. Nihayet konuştu. "Çeşmelerin yanında."

Asmira'nın alnı kırıştı, alt dudağı öfkeyle öne çıktı. Dönüp balık tezgâhına baktı. "Ben güneydenim," dedi. "Şehrin yabancısıyım. En hızlı yol gerçekten deve kervanı mıdır? Belki de-"

"Yalnız mı yolculuk ediyorsun?" diye sordu ihtiyar.

"Evet."

"Ah." Yapış yapış ağzını açtı ve kıkırdadı.

Asmira gözlerini ona dikti. "Ne oldu?"

İhtiyar kemikli omuzlarını silkti. "Gençsin ve -şayet pelerininin gölgeleri nahoş sürprizler barındırmıyorsa- güzelsin. Üstelik yalnız yolculuk ediyorsun. Bana sorarsan, bırak Kudüs'e varmayı, Eilat'tan sağ salim ayrılma ihtimalin bile düşük. Yine de, ömrünü ve paranı gönül rahatlığıyla harcayacaksın; benim hayat görüşüm budur. Neden bir ekmek daha almıyorsun?"

"Hayır, teşekkür ederim. Kudüs'ü sormuştum."

İhtiyar onu baştan aşağı süzdü. "Burada köle tacirleri iyi para kazanıyorlar," dedi düşünceli bir tavırla. "Bazen keşke ben de o işe atılsaydım diyorum..." Parmağını yalayıp kıllı kolunu uzattı ve yakınlardaki bir ekmeğin duruşunu düzeltti. "Kudüs'e gitmenin yollarını mı sormuştun? Eğer büyücü olsaydın, uçan halıyla gidebilirdin... Develerden daha hızlıdır."

"Büyücü değilim," dedi Asmira. Omzundaki deri çantayı düzeltti.

İhtiyar homurdandı. "Öyleyse şanslısın, çünkü Kudüs'e uçan halıyla gitseydin, o seni Yüzük aracılığıyla görürdü. Ardından iblislerinden biri tarafından alınıp götürülür ve türlü türlü dehşetlere maruz kalırdın. Bir ekmek daha almak istemediğine emin misin?" Asmira boğazını temizledi. "Belki arabayla gidebilirim diye düşünmüştüm."

"Arabalar kraliçeler içindir," dedi ekmekçi. Gülerken ağzı sonsuz bir boşluk gibi açıldı. "Ve büyücüler için."

"Ben ikisi de değilim," dedi Asmira.

Ekmeğini alıp oradan ayrıldı. Bir dakika sonra, üzerinde soluk bir urba bulunan zayıf bir adam, balık tezgâhının önündeki müşterileri itip kalabalığa karıştı.

Met cezir Eilat'ın rıhtımlarına yeni gemiler getirdiğinde, dilenci şafaktan beri pazarın dışındaki alanında çalışmaktaydı. Tüccarların bellerinde her zamanki gibi yüklü keseler vardı ve dilenci birbirini bütünleyen iki yolla bu keseleri hafifletmeye çalışırdı. Acınası yalvarıp yakarışları, gururla sergilediği tahta bacağıyla birleşince, kalabalıkta mutlaka önüne birkaç sikke atacak kadar tiksinti uyandırırdı. Bu arada gelip geçenlerin arasında dolaşan impi de boşaltabildiği kadar çok cep boşaltırdı. Güneş ortalığı yakıp kavuruyordu ve dilencinin işleri tıkırındaydı; tam şarap içmeye gitmeyi düşünürken, üzerinde uzun ve soluk bir urba bulunan zayıf bir adam yanına yaklaştı. Zayıf adam onun önünde durup gözlerini ayaklarına dikti.

"Bir hedef buldum," dedi.

Dilenci ona sert sert baktı. "Önce bir sikke at, ondan sonra konuş. Görünüşü kurtarmalıyız, öyle değil mi?" Dilenci, zayıf adam dediğini yapana kadar bekledi. "Evet, konuş bakalım," dedi. "Kimmiş bu adam?"

"'Adam' değil, 'kadın'," dedi zayıf adam somurtarak. "Bu sabah güneyden geldi. Yalnız başına yolculuk ediyor. Kudüs'e gitmek istiyor. Deve tüccarlarıyla pazarlık yapmaya gitti."

"Parası var mıdır?" diye sordu dilenci oturduğu yerden gözlerini kısarak. Değneğini öfkeyle salladı. "Güneşin önünden çekilsene, lanet olasıca! Ben topalım, kör değil."

"Pek topal da değilmişsin duyduğum kadarıyla," dedi zayıf adam birkaç adım yana kayarak. "Giysileri yeterince kaliteli ve yanında göz atmaya değer bir çanta taşıyor. Ama kendisi de iyi para eder, bilmem anlatabildim mi?"

"Üstelik yalnız diyorsun." Dilencinin gözleri sokağa daldı; çenesindeki sakalları kaşıdı. "Kervanlar yarından önce yola çıkmayacak, orası kesin, yani kız istese de, istemese de, bu gece şehirde kalacak. Acele etmeye gerek yok, öyle değil mi? Git İntef'i bul. Eğer sarhoşsa, biraz tartaklayıp kendine getir. Ben meydana gidip etrafı gözetleyecek ve neler olup bittiğine bakacağım." Dilenci iki kere öne geriye sallandıktan sonra, değneğinden destek alarak beklenmedik bir çeviklikle aniden ayağa kalktı. "Hadi işine," dedi kabaca. "Beni meydanda bulursun. Ya da kız yer değiştirirse, sesimi duyduğun yere gelirsin."

Dilenci değneğini salladı ve topallayarak yola koyuldu. Gözden kaybolduktan uzun süre sonra bile yakarışları hâlâ duyuluyordu.

"Sana bir deve satabilirim kızım," dedi tüccar, "ama bu görülmemiş bir şey olur. Babanı veya ağabeyini gönder; erkek erkeğe çay içer, khat çiğner ve anlaşmaya varırız. Seni yalnız başına sokağa bıraktıkları için onları biraz haşlayacağım. Bu şehrin sokakları kızlar için tehlikelidir; bunu bilmeleri gerekirdi."

Öğleden sonranın ilerleyen saatleriydi; çadırın kumaşından yansıyan turuncu ve şeftali rengi ışıklar tembelce halının, minderlerin ve onların arasında oturan tüccarın üzerine düşüyordu. Yanında bir yığın kil tablet vardı, bazıları eski ve sertti, bazıları ise hâlâ yumuşaktı ve yalnızca belirli bölümleri tüccarın yazılarıyla kaplıydı. Önüne özenle bir kalem, bir tablet, bir kupa ve bir şarap testisi yerleştirmişti. Tepesindeki çatıdan bir cin koruması sarkıyor, havanın hareketleriyle usulca dönüyordu.

Asmira başını çevirip çadırın kapalı kapısına baktı. Meydandaki hareket azalıyordu. Bir veya iki gölge hızla çadırın önünden geçti. Hiçbiri Asmira'ya tanıdık gelmedi: Oyalanmadan ve başlarını yerden kaldırmadan yürüdüler... Yine de akşam çöküyordu; artık daha fazla dışarıda kalmamalıydı. Uzaklardan bir dilencinin yakarışını duydu.

"Benimle anlaşmaya varacaksınız," dedi.

Tüccarın geniş yüzündeki ifade değişmedi. Tabletine baktı ve kalemine uzandı. "İşim var kızım. Babanı gönder."

Asmira kendini toparlayıp öfkesini bastırdı. Bu o gün içinde yaptığı ve aynı şekilde geçen üçüncü görüşmeydi; gölgeler uzuyordu. Marib'in saldırıya uğramasına on iki gün vardı ve kervanla Kudüs'e gitmek on gün sürecekti. "İyi ödeme yapabilirim bayım," dedi. "Fiyatınızı söyleyin yeter."

Tüccar dudaklarını sıktı; bir an sonra kalemini bıraktı. "Ödemeyi görelim."

"Ne kadar istiyorsunuz?"

"Birkaç gün sonra Mısır'dan altın tüccarları gelecek. Onlar da Kudüs'e gitmek isteyecekler ve elimdeki bütün develeri alacaklar. Bana altın tozu barındıran ufak keseler verecekler, belki de Nübye madenlerinden gelen küçük külçeler; yani bıyığımı heyecanla burup çadırımı bir aylığına kapatacağım ve Ahlar Sokağı'nda keyif çatacağım. Önümüzdeki beş saniye içinde, kara gözlü güzel develerimden birini sana vermemi sağlayacak ne gösterebilirsin?"

Asmira elini pelerininin içine soktu; geri çıkardığında avucunun içinde kayısı büyüklüğünde parlak bir taş vardı.

"Hadramut'tan mavi bir elmas," dedi. "Elli ayrı yüzeyi olacak biçimde tıraşlanmış. Saba Kraliçesi'nin tacında da buna benzer bir elmas olduğu söyleniyor. Bana bir deve verirseniz, sizindir."

Tüccar hiç kıpırdamadan oturdu; turuncu ve şeftali rengi ışıklar yüzüne vurdu. Çadırın kapalı kapısına doğru baktı; kapıdan pazarın boğuk sesleri duyuluyordu. Dilini dudaklarının üzerinde gezdirdi. "Bunun geldiği yerde dahasının da olup olmadığı merak uyandırabilir..."

Asmira pelerininin önü açılacak şekilde durdu; parmakları belinde gevşekçe duran hançeri kavradı.

"... Ama bu ödeme," dedi tüccar coşkuyla, "bana yeter de artar bile! Hemen hazırlıklara başlayalım!"

Asmira başını sallayarak onayladı. "Çok sevinirim. Bana devemi verin."

"Şimdi Baharat Sokağı'na gidiyor," diye rapor verdi zayıf adam. "Deveyi meydanda bıraktı. Yarına hazırlıyorlar. Hiçbir harcamadan kaçınmıyorlar. Gölgelik bile koydular. O çantanın içinde para var." Konuşurken uzun bir kumaş parçasıyla oynuyor, onu ellerinde evirip çeviriyordu.

"Baharat Sokağı çok kalabalık olur," dedi dilenci.

"Mürekkep Sokağı?"

"İşimizi görür. Dört kişi hallederiz herhalde."

Asmira'nın ekmekçiye söyledikleri doğruydu. Büyücü değildi. Ne var ki bu büyüden tamamen yoksun olduğu anlamına gelmiyordu.

Dokuz yaşında olduğu sıralarda, kıdemli muhafız ana onu bahçede talim yaparken bulmuştu. "Asmira, benimle gel."

Talim alanının üzerindeki sessiz bir odaya çıkmışlardı; Asmira burayı daha önce hiç görmemişti. Odanın içinde sedir ağacından antika masalar ve dolaplar vardı; dolapların aralık duran kapaklarından, papirüs parşömenleri, üzerinde birtakım semboller bulunan çömlek kırıkları ve kil tabletler görünüyordu. Odanın ortasına, beş köşeli birer yıldız barındıran iki çember çizilmişti.

Asmira kaşlarını çatmış ve yüzüne düşen bukleyi çekmişti. "Bütün bunlar da ne?"

Kıdemli muhafız ana kırk sekiz yaşındaydı ve bir zamanlar kraliçenin baş muhafızlığını yapmıştı. Hadramut'ta üç kabile ayaklanması bastırmıştı. Buruşuk boynunda boydan boya uzanan ince bir kılıç yarası vardı ve alnında da bir yara izi taşıyordu. Muhafızlardan korkuyla karışık bir hürmet görüyordu. Kraliçenin bile onunla konuşurken alçakgönüllü bir tavır sergilediği söyleniyordu. Muhafız ana kaşlarını çatan küçük kıza bakmış ve yumuşak bir sesle, "Eğitiminin iyi gittiğini söylüyorlar," demişti.

Asmira masanın üzerinde açık duran papirüs parşömenine bakmıştı. Üzeri süslü bir el yazısıyla kaplıydı; ortasına ise marifetli ellerle, yarısı duman, yarısı iskelet olan uğursuz bir siluet çizilmişti. Asmira omuzlarını silkmişti.

"Bıçakları nasıl kullandığını gördüm," demişti muhafız ana. "Ben senin yaşındayken o kadar iyi atamıyordum. Annen de."

Küçük kız ona bakmadığı gibi yüzündeki ifade de değişmemişti, ama kemikli küçük omuzları gerilmişti. Sanki muhafız anayı duymamış gibi konuşmuştu. "Bütün bu büyülü şeyler de ne?"

"Sence ne?"

"İblis çağırma araçları. Ben bunun yasak olduğunu sanıyordum. Muhafız analar yalnızca rahibelerin bunu yapmaya izni olduğunu söylüyorlardı." Gözleri alev alev parlamıştı. "Yoksa hepiniz yalan mı söylüyordunuz?"

Üç yıl içinde muhafız ana küçük kızı, dersleri astığı, söz dinlemediği ve küstahlık ettiği için birçok kereler dövmek zorunda kalmıştı. Ancak o anda konuşmakla yetinmişti; "Dinle Asmira. Sana sunabileceğim iki şey var. Birincisi bilgi, İkincisi ise bu..." Elini uzatmıştı. Parmaklarının arasında, ucunda güneş şeklinde bir pandantif bulunan gümüş bir kolye vardı. Onu görünce küçük kızın nefesi kesilmişti.

"Biliyorsun ki bu kolye annene aitti," demişti kıdemli muhafız ana. "Hayır, henüz onu alamazsın. Şimdi beni dinle." Küçük kız yüzünü kaldırana dek beklemişti: Gergin, düşmanlık dolu ve duygularını bastıran bir yüz. "Sana yalan söylemedik. Saba'da büyü yapmak, tapınak rahibelerinin dışındaki herkese yasaktır. Yalnızca onlar bilindik yollarla iblisleri çağırabilirler. Zaten doğrusu da budur! İblisler kötü ve hilekar varlıklardır, hepimiz için tehlike teşkil ederler. Dağ kabilelerinin ne denli kolay galeyana geldiğini düşün! Eğer her kabile reisi komşularıyla anlaşmazlığa düştüğünde bir cin çağırabilseydi, bir yılda on savaş çıkar, nüfus yarı yarıya azalırdı! Oysa rahibelerin denetiminde cinler iyi amaçlar için kullanılıyor - Marib'deki su deposunun nasıl inşa edildiğini sanıyorsun, ya da şehir surlarının? Ayrıca her yıl kulelerin onarılmasına ve su kanallarının temizlenmesine de yardım ediyorlar."

"Bunu biliyorum," demişti Asmira. "Kraliçenin işlerini yapıyorlar, tıpkı tarlalarda çalışan erkekler gibi."

Kıdemli muhafız ana gülmüştü. "Doğru. Aslında cinler erkeklere çok benzerler - eğer onlara sert davranırsan ve sana kötülük yapabilecekleri en ufak bir fırsat tanımazsan, faydalanabileceğin özellikleri vardır. Ama biz asıl konumuza dönelim. Büyü muhafızlar için de faydalıdır ve bunun geçerli bir sebebi vardır. Bizim görevimiz, varlığımızın bütün amacı, kraliçemizi korumaktır. Çoğunlukla fiziksel kabiliyetlerimize güveniriz ama bazen bu yeterli olmaz. Eğer kraliçemize bir iblis saldıracak olursa..."

"Gümüş bir bıçak işini bitirir," demişti küçük kız lafı uzatmadan.

"Bazen, her zaman değil. Bir muhafızın başka savunmalara da ihtiyacı vardır. Zayıf bir iblisin güçlerini geçici bir süreliğine etkisiz kılan belirli sözcükler, belirli Koruma büyüleri vardır Asmira." Kıdemli muhafız ana kolyeyi kaldırınca, güneş pandantifi parlayarak hafifçe sallanmaya başlamıştı. "Senin de söylediğin gibi, ruhlar gümüşten nefret ederler ve bunun gibi tılsımlar büyülere güç katar. Eğer istersen, sana bu tür şeyleri öğretebilirim. Ama bunun için, üzerinde çalışabileceğimiz iblisler çağırmamız gerekir." Dağınık odayı işaret etmişti, "işte bu yüzden, bu tür teknikleri öğrenmek için böyle özel bir oda yaptık."

"İblislerden korkmuyorum," demişti küçük kız.

"Asmira, ruhlarla uğraşmak tehlikelidir, üstelik biz büyücü değiliz. Koruma büyüleri yapmak için birtakım temel sözcükler öğreniriz. Eğer aceleci davranırsak veya dikkatsizlik edersek, çok ağır bir bedel öderiz. Daha düşük seviyeli muhafızların bu tür sanatları öğrenmelerine gerek yoktur; seni de öğrenmeye zorlamayacağım. İstersen hemen şimdi bu odayı terk eder, bir daha da dönmeyiz."

Küçük kızın gözleri sallanan küçük güneşe dalmıştı. Gözleri onun ışığıyla alev alev parlamıştı. "Annem bu sanatları biliyor muydu?"

"Biliyordu."

Asmira elini uzatmıştı. "Öyleyse bana da öğretin. Öğreneceğim."

Asmira geceyi geçireceği hana dönerken, karanlık binaların arasından, gökyüzünde pırıl pırıl parlayan uçsuz bucaksız yıldızlara baktı. O gökyüzünü seyrederken, bir ışık aniden parlayıp söndü. Yıldız mı kaymıştı? Yoksa Süleyman'ın iblislerinden biri, yabancı diyarlara dehşet mi saçıyordu?

Asmira'nın çenesi kenetlendi; tırnakları avuçlarına battı. Kudüs'e varmasına daha on gün vardı - üstelik yolda kervanı geciktirecek kum fırtınaları olmazsa. On gün! On iki gün sonra Yüzük çevrilecek ve Saba büyük bir yıkımla karşı karşıya kalacaktı! Asmira gözlerini yumdu ve derin derin nefes alıp verdi; duyguları onu tehdit ettiği zaman böyle yapması öğretilmişti. Eğitimi işe yaradı; sakinleştiğini hissetti.

Gözlerini açtığında, karşısındaki yolda duran bir adam vardı.

Ellerinde uzun bir kumaş parçası tutuyordu.

Asmira durdu ve ona baktı.

"Sakin sakin," dedi adam. "Karşı koyma." Gülümseyince dişleri bembeyaz parladı.

Asmira arkasındaki yolda da ayak sesleri duydu; başını çevirip bakınca, üç adamın daha hızla kendisine doğru gelmekte olduğunu gördü, içlerinden biri topaldı ve koltuğunun altında bir değnek vardı. İpleri, hazır tutulan çuvalı, adamların kuşaklarındaki bıçakları, sırıtan gözlerindeki ve dudaklarındaki nemi gördü. Topalın omzuna tünemiş olan siyah ve küçük imp, kirli sarı pençelerini germişti.

Asmira'nın eli kemerine gitti.

"Sakin sakin," dedi kumaşı tutan adam tekrar. "Yoksa canını yakarım."

Bir adım daha attı ve inleyerek yere yığıldı. Gözünün ortasına saplanmış olan hançer, yıldızların ışığında parladı.

Asmira daha o yere düşmeden dönmüş, kendisine doğru uzanan elden kaçmak için çömelmiş ve arkasında duran en yakın adamın kuşağındaki bıçağı almıştı. Kafasına bir tel ilmeği geçirmeye çalışan üçüncü adamın beceriksiz saldırısını kolayca püskürterek, adamların ikisini de hızlı hamlelerle öldürdü ve dördüncü adamla yüzleşmek için döndü.

Topal birkaç adım ötede durmuştu. Yüzünde şaşkınlıktan kaynaklanan boş bir ifade vardı. Alçak sesle homurdandıktan sonra parmaklarını şaklattı. İmp kanatlarını çırptı ve haykırarak Asmira'nın üzerine atıldı. Asmira imp yaklaşana kadar bekleyip gümüş kolyesine dokundu ve bir Koruma sözcüğü söyledi. İmp bir alev topu gibi patladı ve duvara çarpıp öfkeli kıvılcımlar halinde yere yağdı.

Topal, daha alevler sönmeden uzaklaşmaya başlamıştı; değneği sertçe ve hızlı hızlı taş zemine çarpıyordu.

Asmira elindeki kanlı bıçağı yere attı. Dönüp çantasına doğru yürüyerek çömeldi, çantasının iplerini açtı ve ikinci gümüş hançeri çıkarttı. Hançeri parmaklarının arasında çevirerek yola baktı.

Dilenci artık epeyce uzaklaşmıştı, çaputları uçuşurken, başını yerden kaldırmadan hızlı adımlarla seke seke ilerliyor, değneğini olabildiğince öne atarak daha çabuk yol almaya çalışıyordu. Birkaç adım sonra köşeyi dönecek ve gözden kaybolacaktı.

Asmira dikkatle nişan aldı.

Ertesi gün şafaktan kısa bir süre sonra, Mürekkep Sokağı ile Baharat Sokağı'nın köşesindeki evlerinden çıkanlar, korkunç bir sürprizle karşılaştılar: Özenle duvara yaslanmış dört ceset ve yan yana yola taşmış yedi bacak. Adamların hepsi o bölgenin nam salmış köle tacirleri ve serserileriydi; hepsi de tek hamlede öldürülmüştü.

Hemen hemen aynı dakikalarda, otuz yolculu bir kervan, Eilat'ın meydanından Kudüs'e doğru uzun bir yolculuğa koyuldu. Asmira da aralarındaydı.

11

Olanlardan dolayı Beyzer'i suçluyorum. Nöbet tutma sırası ondaydı ama öğle sıcağını, reçine kokusunu ve yastık olarak kullandığı tombul impi hesaba katarsak, servi ağacının altındaki yeri biraz fazla rahattı. Hafif hafif kestiren Beyzer, Süleyman'ın yaklaştığını fark etmemişti. Aslında bu o kadar da kolay bir şey değildi, çünkü kral oldukça uzun boyluydu ve yanında yedi büyücü, dokuz saray görevlisi, on bir köle, otuz üç savaşçı ve yedi yüz karısının önemli bir bölümü vardı. Sırf onların eteklerinin yere sürtünmesi bile fırtınada hışırdayan ağaçlara benzer bir ses çıkartıyordu, buna bir de kölelere bağıran saray görevlilerini, palmiye yapraklarını sallayan köleleri, kılıçları tıngırdayan savaşçıları ve farklı dillerde hiç durmadan atışan karılarını eklersek, Süleyman'ı ve maiyetini gözden kaçırmak oldukça güçtü. Dolayısıyla tapınak işçilerinin tamamı, Beyzer'in uyarısı olmadan bile zamanında durmayı başarmışlardı.

Ben hariç.

Sorun, sıranın en sonunda yer almamdı; taş ocağında yarım ton ağırlığındaki blokları kaldıran, havaya fırlatan, parmağının ucuyla köşesinden yakalayan, şık bir biçimde çeviren ve tapınağın orada bekleyen Tivoc'a atan bendim. Ardından Tivoc blokları Nimshik'e, Faquarl'a, Chosroes'e veya tamamlanmamış duvarların arasında egzotik kılıklarla gezinen cinlerden herhangi birine verirdi.{1} Sonrasında bloklar çabucak yerleştirilir, alelacele bir hizalama büyüsü yapılır ve Süleyman'ın tapınağı bitime bir blok daha yaklaşırdı. Taş ocağından en tepedeki bloğa, toplam otuz beş saniye. Harika. Dünya üzerindeki bütün patronları memnun edecek bir çalışma temposu.

Süleyman hariç. Yok efendim. O, işin bu şekilde yapılmasını istemiyordu.{2}

İnşaat alanındaki koşulların ilk günlere göre oldukça değiştiğini fark etmişsinizdir. O zamanlar Khaba ve Gezeri devamlı başımızda durduğu için, her şeyi insan kılığında titizlikle yapıyorduk. Fakat sonra işler değişmişti. Belki büyücü ona tamamen boyun eğdiğimize ikna olmuştu; bunun üzerine bir de çalışmaların iyi gittiğini görünce, inşaat alanına sık sık gelmeyi bırakmıştı. Kısa bir süre sonra Gezeri de ortalarda görünmemeye başlamıştı. Başlangıçta kırbaç korkusundan hareketlerimize özen göstermeye devam etmiştik. İkinci gün de kendi halimize bırakılınca, azmimizi yitirmeye başlamıştık. Aramızda çabucak bir oylama yapmış ve altıya iki çoğunlukla,{3} çalışma koşullarının derhal yürürlüğe konmak üzere değişmesine karar kılmıştık.

Hemen bir nöbet yeri belirleyip, zamanımızı aylaklıkla, kumarla, imp atmacayla ve felsefi tartışmalarla geçirmeye başladık. Arada bir harekete ihtiyaç duyduğumuzda, birkaç taşı büyüyle yerine oturtuyorduk; sırf iş yapmış gibi görünmek için. Yani gündelik hayatımızda güzel gelişmeler olmuştu.

Ne yazık ki Süleyman -ki bizi daha önce hiç ziyaret etmemişti- bu heyecanlı etkinlerimizden biri sırasında inşaat alanına uğramaya karar verdi. Üstelik Beyzer yüzünden, ben bu duruma uyanamadım.

Diğer herkes paçayı kurtarmıştı. Kral ve maiyeti tıngırdayarak, şıngırdayarak ve kırıtarak durduğunda, cin dostlarım çoktan insan kılıklarına dönmüşler, sanki hiçbir şey olmamış gibi, keskileriyle uysalca bir şeyleri yontuyorlardı.

Ya ben?

Ben hâlâ etekli ve cüce bir suaygırı{4} kılığındaydım; inşaat alanının kenarındaki taş ocağından yukarı tırmanırken, dev gibi bir taşı havaya atıp tutuyor ve Süleyman'ın özel hayatı hakkında şehvetli bir şarkı söylüyordum.

Şarkıya daldığım için, bir terslik olduğunun farkına varmadım. Her zamanki gibi siğilli kolumu gerdim ve taşı fırlattım.

Taş her zamanki gibi Tivoc'un durduğu yere doğru şahane bir yay çizdi.

Ne var ki Tivoc yerinde değildi; çünkü çoktan reveransını yapıp çekilmiş ve Süleyman'ın taraçayı teftiş etmesi için yolu açmıştı. Büyücüleri, saray memurları, köleleri ve karıları da Süleyman'ın yanında gelmiş, onun asil varlığından paylarını almak için yanına sokulmuşlardı.

Şarkımı duydular. Başlarını çevirdiler. Yarım ton ağırlığındaki taşın şahane bir yay çizerek üstlerine doğru geldiğini gördüler. Taş onları ezmeden önce feryat edecek belki de bir saniyeleri vardı.

Etekli suaygırı gözlerini örttü.

Süleyman gücünün sırrı ve kaynağı olan Yüzüğe dokundu. Düzlemler sarsıldı. Zümrüt rengi alevler saçarak topraktan çıkan dört kanatlı merid, taşı yüce kralın kafasına birkaç parmak kala, dört köşesinden tutup yakaladı.{5}

Süleyman Yüzüğe bir kere daha dokundu ve topraktan çıkan on dokuz ifrit, on dokuz karısını bayılmak üzereyken yakaladı.{6}

Derken Süleyman Yüzüğe üçüncü kere dokundu ve topraktan hoplayıp sıçrayarak çıkan güçlü impler, sessiz sedasız taş ocağının arkalarına çekilmekte olan etekli suaygırını yakalayıp, dikenli zincirlerle ellerinden ve ayaklarından bağladılar. Ardından onu, sandaletlerini pıt pıt yere vuran ve oldukça sinirli görünen yüce kralın önüne sürüklediler.

Bütün yiğitliğime ve dayanıklılığıma rağmen -Sur çöllerinden, Lübnan dağlarına kadar her yerde meşhurdur- yere çarpa çarpa sürüklenirken güçlükle yutkundum, çünkü Süleyman sinirlendiği zaman, bunu çevresindekilere hissettirmekten çekinmezdi. Tamam, bilgeydi de, ama bir şeyin yapılmasını istediği zaman, asıl sonuç almasını sağlayan, sınır tanımayan ölümcül siniriydi. Bir de lanetli Yüzüğü.{7}

Meridler taş bloğunu usulca kralın önüne bıraktılar, impler beni öne fırlattıkları için vakarımla duramayıp taşa yapıştım. Gözlerimi kırpıştırıp olabildiğince dik oturdum ve ağzıma dolan taşları tükürüp cazip bir tebessüm takınmaya çalıştım. İzleyen kalabalıktan tiksinti dolu mırıltılar yükseldi ve Süleyman'ın karılarından bazıları yeniden fenalaştı.

Süleyman elini kaldırdı; bütün sesler kesildi.

Elbette ona ilk kez bu kadar yaklaşıyordum ve hayal kırıklığına uğramadığımı belirtmek zorundayım. Batı Asyalı uyduruk bir despottan bekleyebileceğiniz her şey onda mevcuttu: Kara tenli ve kara gözlüydü, uzun ve parlak saçları vardı; pazardaki indirimli bir mücevher tezgâhında görebileceğinizden daha çok mücevher takıp takıştırmıştı. Ayrıca Mısırlılara özgü bir havası da vardı - gözlerine firavunlar gibi koyu bir sürme çekilmişti ve tıpkı onlar gibi buram buram yağ ve parfüm kokuyordu. Bu koku da Beyzer'in önceden fark etmesi gereken şeylerden biriydi.

Parmağındaki bir şey öyle göz alıcı parıltılar saçıyordu ki neredeyse kör olacaktım.

Yüce kral parmaklarını kolundaki bileziklerde gezdirerek tepemde dikildi. Derin derin nefes aldı; yüzünde acı çekermiş gibi bir ifade vardı. "Alçakların en alçağı," dedi yumuşak bir sesle, "sen kölelerimden hangisisin?"

"Ömrünüz bol olsun Ey Yüce Efendimiz, ben Bartimaeus."

Bir umutla duraksadım ama kralın yüzündeki ifade hiçbir şekilde değişmedi.

"Daha önce tanışma zevkine erişememiştik," diye devam ettim, "ama dostça bir sohbetin ikimiz için de faydalı olacağına eminim. Kendimi tanıtmama izin verin. Ben bilgeliği ve ağırbaşlılığı yabana atılamayacak bir cinim, zamanında Gılgamış'la ve..."

Süleyman parmağını zarifçe kaldırdı; Yüzüklü parmağını kaldırmış olduğu için boğazımdan dökülen kelimeleri sertçe yutmaya mecbur kaldım. En iyisi sessiz kalmaktı, öyle değil mi? Daima en kötüsünü bekle.

"Sen herhâlde Khaba'nın belalılarındansın," dedi kral düşünceli bir tavırla. "Khaba nerede?"

Bu güzel bir soruydu; biz de günlerdir bunu merak ediyorduk. O anda soyluların arasında bir kıpırdanma oldu; efendim kıpkırmızı bir yüzle ve parlak kafasıyla öne çıktı. Koşarak geldiği belliydi.

"Yüce Süleyman," dedi nefes nefese. "Bu ziyaretinizden haberim yoktu." Beni görünce nemli gözleri fal taşı gibi açıldı ve kurt gibi uludu. "Alçak köle! Böyle bir kılıkla bana meydan okumaya nasıl cesaret edersin? Yüce Kralım, geri çekilin! Bırakın bu yaratığa haddini bildireyim." Öz-kırbacını kemerinden çıkarttı.

Süleyman elini bir kere daha kaldırdı. "Dur bakalım büyücü! Emirlerime karşı gelinirken sen neredeydin? Birazdan seninle ilgileneceğim."

Khaba afallayarak ve nefesini tutarak geri çekildi. O anda gölgesinin çok küçük ve zararsız göründüğünü fark ettim; ayaklarının dibine sinmiş koyu bir lekecikten ibaretti.

Kral bana döndü. Ahh, sesi nasıl da yumuşaktı. Leopar kürkü gibi yumuşak ve rahat. Ve tıpkı leopar kürkü gibi, onu da yanlış yöne çekmek istemezdiniz. "Neden emirlerimle dalga geçiyorsun Bartimaeus?"

Cüce suaygırı boğazını temizledi. "Hım, şey, dalga geçmek çok sert bir ifade oldu Yüce Efendimiz. 'Unutmak' daha iyi olur; ve daha az ölümcül."

Süleyman'ın diğer büyücülerinden biri, yani suratı ezilmiş incire benzeyen, ismini bilmediğim şişman bir adam bana Spazm büyüsü yaptı. "Kahrolası cin! Kral sana bir soru sordu!"

"Evet, evet, ben de ona geliyordum." Taşın önünde acıyla kıvrandım. "Çok da güzel bir soruydu. Harika bir üslupla ifade edilmişti. Kısa ve özdü. Soru şeydi..." Tereddüt ettim. "Neydi?"

Süleyman genellikle sesini hiç yükseltmez ve asla hızlı konuşmazdı. Bu elbette başarılı bir politikaydı; ona halkının karşısında bir hâkimiyet havası veriyordu. Benimle de uykusu gelmiş bir bebekle konuşur gibi konuştu. "Bu tapınak tamamlandığı zaman çok kutsal bir yer olacak; dinimin ve imparatorluğumun merkezi olacak Bartimaeus. Bu nedenle, talimatlarınızda da açıkça belirtildiği gibi 'kestirme büyüler, saygısız hareketler ve yabani kılıklar olmaksızın' inşa edilmesini istiyorum."

Etekli suaygırı kaşlarını çattı. "İlahi, kim öyle şeyler yapar ki?"

"Emirlerimi hiç umursamadın. Neden?"

Aklıma birkaç bahane geliyordu. Bazıları akla yatkındı. Bazıları nükteliydi. Bazıları da, sahtelikleri apaçık ortada olmasına rağmen, üslup bakımından belirli güzellikler içeriyordu. Ne var ki Süleyman'ın bilgeliği etkileyiciydi. Somurtarak da olsa gerçeği söylemeye karar verdim.

"Ey Yüce Efendimiz, sıkıldım ve işi çabucak bitirmek istedim."

Kralın başını sallamasıyla birlikte etrafa yasemin yağı ve gülsuyu kokuları yayıldı. "Peki ya söylediğin o bayağı şarkı?"

"Şey - hangi bayağı şarkı? Öyle çok bayağı şarkı söylüyorum ki."

"Benimle ilgili olan."

"Ah, onu diyorsunuz." Suaygırı yutkundu. "Böyle şeyleri dikkate almamalısınız Yüce Efendimiz. Sadık hizmetkârlar, yüce liderleri hakkında hep alaycı şarkılar söylemişlerdir. Bu bir saygı göstergesidir. Hammurabi için uydurduğumuz şarkıyı duymalıydınız. Nakaratlara kendisi de eşlik ederdi."

Neyse ki Süleyman bunu yutmuş gibi göründü. Sırtını doğrulttu ve çevresine dik dik baktı. "Diğer kölelerden de emirlerime karşı gelenler oldu mu?"

Bu sorunun geleceğini biliyordum. Tam olarak dostlarıma bakmadım ama kalabalığın arkasına çekildiklerini sezebiliyordum -Faquarl, Menes, Chosroes ve diğerleri- içten içe bana yalvarıyorlardı. İçimi çekip ağı ağır konuştum. "Hayır."

"Emin misin? Hiçbiri büyü kullanmadı mı? Hiçbiri kılık değiştirmedi mi?"

"Hayır... Hayır. Sadece ben."

Süleyman başını salladı. "Öyleyse onlar cezalandırılmayacak."

Sağ elini sola doğru, yani dehşet saçan Yüzüğe doğru hareket ettirdi.

Erteleyip duruyordum ama artık haysiyetimden biraz ödün vermemin zamanı gelmişti. Suaygırı acınacak bir yüz ifadesiyle buruşuk dizlerinin üstüne çöktü. "O kadar acele etmeyin Yüce Süleyman!" diye haykırdım. "Bugüne kadar size büyük bir sadakatle hizmet ettim. Şu taş bloğuna bakın -tam istediğiniz gibi yonttum. Şu tapınağa bakın- ebatlarını nasıl özenle ölçtüğümü kendi gözlerinizle görün! İsterseniz ölçün Yüce Kralım! Bana yirmiye üç kübit dendi ve yirmiye üç kübit olacak, bir fare kıçı daha fazla değil!"{8} Sallanarak ön ayaklarımı büktüm. "Bugünkü hatam, sadece aşırı enerjimin ve hevesimin bir ürünüdür," diye inledim. "Bu nitelikleri kral hazretlerine faydalı olacak şekilde de kullanabilirim; yeter ki canımı bağışlayın..."

Gerisini anlatmayacağım; hıçkırıklar, gelişigüzel jestler ve boğuk feryatlar içerdiğini söyleyebilirim. Kötü bir gösteri değildi: bitimine doğru, Süleyman'ın karılarının büyük bir bölümü (ve savaşçılarından bazıları) burunlarını çekmeye başlamışlardı; Süleyman bile her zamankinden daha gururlu ve hoşnut görünüyordu. Ben de aşağı yukarı böyle olmasını planlamıştım. Süleyman'a baktığımda, büyük adamları örnek aldığını görebiliyordum - doğudaki Asur ve Babil krallarını; yataktan kalktığında, mağlup ettiği düşmanının boynuna basıp geçmeksizin banyoya gitmeyen sert hükümdarları. Yani ağlayıp sızlanmam onun gösteriş merakına hitap ediyordu. Nihayet paçayı kurtardığımı düşündüm.

Yüce kral öksürdü. Suaygırı feryatlarını yarıda kesip umutlu gözlerle onu süzdü. "Abartılı bir oyunculuk sergilediğin komik gösterin beni güldürdü," dedi Süleyman. "Bu gece soytarılarıma ve hokkabazlarıma ihtiyaç duymayacağım. Dolayısıyla değersiz canını bağışlayacağım" -bu noktada minnettarlık gösterilerimi kısa kesti- "ve canını almak yerine, 'aşırı enerjini ve hevesini' faydalı bir işe sevk edeceğim."

Süleyman o nazik anda, hizmetkârlarından birinin gümüş tepsisinden tatlı, şarap ve meyve seçmek için konuşmaya ara verdi. Yakınındaki karılarından bazıları onu besleme şerefine nail olmak için aralarında sessiz ama şiddetli bir savaş verdiler. Suaygırı huzursuzca dişlerini gıcırdatarak kulaklarının dibindeki sinekleri kovdu ve bekledi.

Kral yeniden konuşmaya başlamadan önce asil dudaklarının arasından bir nar, beş üzüm ve buzlu bir hurma şerbeti geçti. "Ey cinlerimin en alçağı ve en aşağılığı - öyle boş gözlerle etrafına bakma, seninle konuşuyorum. Buradaki işini çok sıkıcı bulduğuna göre, sana daha heyecanlı bir görev vermeliyiz."

Başımı yerlere kadar eğdim. "Dileğiniz benim için emirdir, Efendimiz."

"İyi öyleyse. Kudüs'ün güneyinde, Paran Çölü'nün ve Zin Çölü'nün ötesinde bir ticaret yolum var; Mısır'dan, Kızıldeniz'den, Arabistan'ın iç kesimlerinden ve hatta -dilediğimiz sıklıkta olmasa bile- gizemli Saba'dan gelen tüccarlar bu yolu kullanıyorlar. Bu tüccarlar laden reçinesi, tütsü, değerli keresteler, baharatlar ve İsrail halkının refahına katkıda bulunan başka mallar taşıyorlar. Son haftalarda bu kervanların çoğunun saldırıya uğradığına ve Kudüs'e ulaşamadığına dair raporlar aldım."

Bilgece homurdandım. "Muhtemelen suları bitmiştir. Çöller böyledir işte. Kurak olur."

"Öyle mi? Ne müthiş bir gözlem. Ne var ki hayatta kalıp da Hebron'a ulaşanlar, farklı şeyler anlatıyorlar. Ücra yerlerde üstlerine canavarlar çullanmış."

"Yolcuları kapana mı kıstırmışlar?"

"Daha ziyade üstlerine atılıp katletmişler. Bu canavarlar kocaman, korkunç ve acımasızmış."

"Hepsi öyle olmaz mı zaten?" Suaygırı düşüncelere daldı. "Benim tavsiyemi soracak olursanız, şu dördünü yollayın araştırsınlar." Yüzük aracılığıyla çağrılan meridleri işaret ettim, hâlâ yedinci düzlemde oyalanıyorlar ve sessizce Süleyman'ın karılarının ne denli lezzetli olabileceğini konuşuyorlardı.

Süleyman kurnazca gülümsedi. "Kölelerimin en kibirlisi, araştırması gereken sensin. Bu saldırılar belli ki aralarında güçlü büyücülerin bulunduğu haydutların işi. Şimdiye kadar birliklerim fitnecilerin izini bulamadılar. Çölleri araştırıp haydutların icabına bakmalı ve bu rezilliğin arkasında kimin olduğunu bulmalısın."

Tereddüt ettim. "Tek başıma mı?"

Kral geri çekildi; yeni bir karar almıştı. "Hayır, yalnız olmayacaksın. Khaba! Öne çık!"

Efendim öne çıktı ve yalvarıp yakarmaya başladı. "Yüce Kralım, lütfen! Yokluğumu açıklayabilirim-"

"Açıklamana gerek yok. Gözlerini kölelerinin üzerinden ayırmaman için kesin talimat vermiştim ama sen bunu başaramadın. Bu cinin kötü davranışları için seni suçluyorum. Bu tapınakta bir dakika daha çalışmaya ne sen ne de kölelerin layıksınız, dolayısıyla yarın hep birlikte çöle doğru yola koyulacak ve haydutlar bulunup da dize getirilene dek geri dönmeyeceksiniz. Anladın mı Khaba? Sana soruyorum! Konuşsana!"

Mısırlı gözlerini yerden ayırmıyor, yanağındaki bir kas durmadan seğiriyordu. Diğer büyücülerden biri kahkahasını bastırdı.

Khaba başını kaldırdı; sert bir reverans yaptı. "Her zamanki gibi, dileğiniz benim için emirdir efendimiz."

Süleyman belli belirsiz bir hareket yaptı. Konuşma sona ermişti. Karıları öne atılıp ona su, tatlı ve esanslı şişeler sundular; köleler palmiye yapraklarını sallamaya koyuldular; saray görevlileri tapınak planlarının bulunduğu papirüs kâğıdını açtılar. Süleyman arkasını döndü ve gürültücü insan sürüsü de peşinden gitti; geriye tepede kederle sessizce duran Khaba, suaygırı ve gözden düşmüş diğer yedi cin kaldı.

{1} Çoğu kanatlıydı. Faquarl'ın kanatları kayışımsı, Chosroes'in kanatları tüylü, Nimshik'in kanatları ise uçanbalıklara özgü gümüş rengi pullarla kaplıydı. Xoxen her zamanki gibi farklı görünme ihtiyacı hissetmişti: Dev gibi kurbağa bacaklarıyla taraçanın yanında hoplayıp sıçrıyor, dolayısıyla blokların çoğunu düzgün yerleştiremiyordu.

{2} Bu tapınak konusunda neden böyle takıntılıydı tanrı bilir. Tahta geçtiği ilk yıllarda emrindeki cinler Kudüs'ün büyük bir bölümünü alelacele inşa etmişler, bir ila iki gün içinde gelişigüzel yeni semtler meydana getirmişler ve baştan savma işçiliklerini, stratejik yerlere konumlandırdıkları illüzyonlarla gizlemişlerdi. Tamam, saraya biraz daha fazla zaman ayırmışlardı ve şehir surları sadece gerçekten zorladığın zaman sallanıyordu ama Süleyman bu tapınağın büyü kullanılmadan inşa edilmesini istiyordu ve bana göre bu cinleri kullanmasını anlamsızlaştırıyordu.

{3} Tivoc ve Chosroes aleyhte oy kullandılar: Tivoc, kontratının 51 c maddesinde yer alan belirli nüanslara dair karmaşık bir polemikten dolayı, Chosroes ise ödleğin teki olduğundan dolayı.

{4} Etekli suaygırı: Bu, Süleyman'ın karılarından birine, daha açık olmak gerekirse, Moavlı karısına komik bir göndermeydi. Çocukça mıydı? Evet. Ama matbaa icat edilmeden önce hiciv fırsatlarımız kısıtlıydı.

{5} Bu biraz gösterişçiliğe kaçıyordu. O boyuttaki bir taş için vasat bir cin de yeterli olurdu.

{6} Yine söylüyorum, karısını yakalaması için ifrit gerekir miydi? Hayır, belki bir tek Moavlı olanına.

{7} Sanırım ona sadece dokunmakla yetinip çevirmediğine sevinmeliydim. Çünkü asıl Yüzüğün Ruhu ortaya çıktığı zaman işler gerçekten çirkinleşmeye başlıyordu.

{8} Fare Kıçı: Teknik terim, bir kübitin yaklaşık 1/15'ine tekabül eder. O dönemde cinler tarafından kullanılan diğer ölçü birimleri arasında "deve uyluğu," "cüzamlı çatlağı" ve "Filistinli sakalı" bulunmaktaydı.

12

Hiç vakit kaybetmeden kulesine dönen Khaba, gizli geçitleri kullanarak mahzendeki çalışma odasına indi; odanın duvarında siyah granitten bir kapı vardı. Khaba yaklaşırken bir emir verdi. Yerde oturan ruh hiç ses çıkartmadan kapıyı açtı. Khaba adımlarını yavaşlatmadan kapıdan geçerek başka bir kelime söyledi ve kapı ardından hızla kapandı.

Etrafını sonsuz ve mutlak bir karanlık kapladı. Büyücü bir süre orada durup iradesini sınamasına, sessizliğe, yalnızlığa ve karanlığın yarattığı acımasız baskıya katlandı. Kafeslerden yavaş yavaş sesler gelmeye başladı; uzun süredir karanlıkta hapis olan varlıkların zayıf iniltileri ve ayak sesleri; ışığı bekleyen, ama aynı zamanda da şiddetinden korkan başka varlıkların tedirgin kıpırtıları. Khaba bir süre ağlamaklı seslerin tadını çıkardıktan sonra kendine geldi. Yeni bir emir verdi ve mahzenin tavanındaki kürelere hapsedilmiş olan impler odayı büyüleriyle aydınlattılar. Etrafı tüyler ürpertici mavi-yeşil bir ışık kapladı; dipsiz deniz gibi derin olan ışık bir artıyor, bir azalıyordu.

Mahzen geniş ve kubbeliydi; çatısı, mavi-yeşil ışığı dev sualtı bitkilerinin sapları gibi kesen kaba sütunlar tarafından destekleniyordu. Khaba'nın arkasındaki granit kapı, büyük gri duvardaki yüzlerce bloktan biri gibi görünüyordu.

Sütunların arasında mermer kaideler, masalar, sandalyeler, divanlar ve ne işe yaradığı belli olmayan aletler vardı. Burası Khaba'nın hâkimiyet alanının merkeziydi; onun zihninin ve eğilimlerinin karmaşık bir yansımasıydı.

Khaba ağır adımlarla, kesip inceleme deneyleri yürüttüğü büyük yassı taşların, ekşi ekşi natron kokan muhafaza çukurlarının ve mumyalama sürecinin gözlemlenebildiği kum oluklarının yanından geçti. Şişelerin, fıçıların, tahta boruların, toz haline getirilmiş bitkilerin, böcek tablalarının, kurbağa, kedi ve daha büyük yaratıkların leşlerini barındıran karanlık dolapların arasından dolaştı. Yüzlerce yaratığın ve insanın etiketlenmiş kafataslarının ve kemiklerinin yan yana durduğu yerde oyalanmadan yürüdü.

Khaba odanın nişlerindeki kafeslerden yükselen sesleri ve yakarışları duymazdan geldi. Pürüzsüz siyah akikten yapılmış ve yerdeki yüksek bir çemberin üzerine kakılmış olan büyük beş köşeli yıldıza gelince durdu. Yıldızın ortasına yürüdü ve kemerinde gevşekçe duran kırbacı eline aldı. Havada bir kere şaklattı.

Kafeslerden gelen sesler kesildi.

Sütunların arkasındaki gölgelerin içinde, mavi-yeşil ışığın sınırında beliren bir varlık, koyulaşan karanlıkla ve tangırdayan dişleriyle kendini belli etti.

"Nurgal," dedi Khaba. "Sen misin?"

"Benim."

"Kral bana hakaret etti. O beni aşağılarken, diğer büyücüler güldüler."

"Bana ne? Burası karanlık ve soğuk bir mahzen, üstelik sakinleri berbat. Beni zincirlerimden azat edin."

"Seni salmayacağım. Meslektaşım Reuben'in başına bir şeyler gelmesini istiyorum. En yüksek sesle gülen oydu."

"Başına ne gelmesini istiyorsunuz?"

"Sıtma."

"Olmuş bilin."

"Dört gün sürsün ve her gece daha kötüye gitsin. Acılar içinde kıvransın, kolları ve bacakları alev alev yanarken, gövdesi donsun; gözlerini kör et ama karanlık saatlerde sanrılar ve kâbuslar görsün, öyle ki, haykırarak ve çığlıklar atarak yardım istesin ama o yardım hiç gelmesin."

"Ölmesini istiyor musunuz?"

Khaba tereddüt etti. Büyücü Reuben zayıftı ve intikam alamazdı, ama eğer ölecek olursa, Süleyman mutlaka duruma el atardı. Khaba başını salladı. "Hayır. Dört gün. Ardından iyileşecek."

"Emredersiniz efendim."

Khaba kırbacını şaklattı; dişleri tangırdayan kölesi yanından hızla geçti ve çatıdaki dar aralıktan çıkıp gözden kayboldu; soğuk hava beş köşeli yıldızın kenarlarını titreterek kafesteki yaratıkların karanlıkta inlemesine yol açtı.

Büyücü sessizce durdu ve kırbacını ağır ağır avucuna vurmaya koyuldu. Sonunda bir isim söyledi. "Ammet."

Yumuşak bir ses duyuldu: "Efendim."

"Kralın gözünden düştüm."

"Biliyorum efendim. Gördüm. Üzgünüm."

"Gözüne tekrar nasıl gireceğim?"

"Kolay olmayacak. İlk adım çöldeki o haydutları yakalamak herhalde."

Khaba öfkeyle bağırdı. "Benim burada olmam gerek! Sarayda olmalıyım! Diğerleri yokluğumu fırsat bilip Süleyman'la konuşacaklar ve beni daha da kötüleyecekler. Tepedeyken yüzlerini gördün. Hiram kıvranışlarımı izlerken sevinçten haykırmamak için kendini zor tutuyordu." Khaba derin bir nefes aldı ve daha alçak bir sesle konuşmaya başladı. "Ayrıca bir de ilgilenmem gereken diğer mesele var. Kraliçeyi gözlemlemeye devam etmeliyim."

"O konuyu sorun etmeyin," dedi yumuşak ses. "Gezeri size çölde de rapor verebilir. Ayrıca... şu son günlerde ikincil meselelere fazla zaman ayırdınız ve bakın bu sizi nerelere sürükledi."

Büyücü dişlerini gıcırdattı. "Kibirli ahmağın kahrolası tapınağını teftiş etmek için bugünü seçeceğini nereden bilebilirdim? Beni uyarabilirdi!"

"Yüzük onda. Hiç kimseye hesap vermek zorunda değil."

"Ah! Bunu bilmediğimi mi zannediyorsun?" Khaba kırbacını sıkı sıkı kavradı; kıvrık tırnakları, ezelden kalma insan derisinin derinlerine battı. Ensesinin okşanması için başını eğdi. "Keşke... keşke..."

"Dileğinizi biliyorum canım efendim. Ama bunu dile getirmek güvenli değil, burada bile. Yüzüğün Ruhuna baktınız - ne kadar korkunç olduğunu gördünüz! Sabırlı olmalıyız, yeteneklerimize güvenin. Bir yolunu bulacağız."

Büyücü derin bir nefes aldı ve omuzlarını dikleştirdi. "Haklısın tatlı Ammet, elbette haklısın. Ama orada durup da o kibirli ve ağırkanlı ahmağı izlemek öyle zor ki."

"Hadi kafesleri inceleyelim," dedi ses teskin edercesine. "Sizi rahatlatır. Ama önce bir şey sormak istiyorum efendim. Bartimaeus ne olacak?"

Khaba tiz bir sesle bağırdı. "O aşağılık cin yok mu - eğer o olmasaydı, Kudüs'ten kovulmayacaktık! Suaygırı kılığına bürünmüş Ammet! Tapınak'ta bir suaygırı!" Büyücü konuşmaya ara verip düşüncelere daldı. "Üstelik de," diye ekledi alçak bir sesle, "yüzü ve bedeni tıpatıp..."

"Neyse ki," dedi yumuşak ses, "Süleyman fark etmedi sanırım."

Khaba sertçe başını salladı. "Bartimaeus'u işlediği suçlar için bir güzel kırbaçladım, ama kırbaçlamak yetmez! Kırbaç ona hafif kalıyor."

"Kesinlikle katılıyorum efendim. Bu bardağı taşıran son damlaydı. Bir hafta önce Gezeri'ye sataştı; cinlerin arasında devamlı kavga çıkartıyor. Artık ağır bir cezayı hak etti."

"Derisini Tersyüz Etme büyüsü yapsam, Ammet? Osiris Kutusu'na hapsetsem?"

"Çok hafif... Çok geçici..." Ammet'in sesi daha heyecanlı çıkmaya başladı. "Efendim," diye yalvardı, "bırakın onunla ben ilgileneyim. Acıktım, susadım. Öyle uzun zamandır beslenmedim ki. Hem sizi o baş belasından kurtarmış, hem de açlığımı bastırmış olurum." Büyücünün başının arkasından şapır şupur bir ses geldi.

Khaba homurdandı. "Hayır. Aç olman daha iyi; seni tetikte tutuyor."

"Efendim, lütfen..."

"Ayrıca çölde o haydutları ararken bütün cinlerime ihtiyacım olacak. Sızlanmayı bırak Ammet. Bu meseleyi düşüneceğim. Kudüs'e döndüğümüzde, Bartimaeus ile ilgilenecek bol bol vaktimiz olacak..."

Ses artık haşin ve kızgındı. "Nasıl isterseniz..."

Khaba o ana dek kasılmış ve kambur duruyordu; kaderin onu maruz bıraktığı aşağılanmalardan dolayı gergindi. Ancak birden doğruldu, sesine yeni bir güç ve kararlılık geldi. "Bir an önce yola çıkmak için hazırlanmalıyız. Ancak öncelikle diğer mesele var. Belki nihayet iyi haberler alırız... "

Büyücü parmaklarını şaklatarak karmaşık sözcükler söyledi. Uzaktan çan sesleri duyuldu. Mahzenin tavanındaki imp küreleri sallandı ve büyük kafeslerin üzerindeki örtüler dalgalandı.

Büyücü karanlığa baktı. "Gezeri?"

Beş köşeli yıldızın yanında, çürümüş yumurta kokuları saçan leylak rengi küçük bir bulut belirdi. Bulutun tepesinde, uzun sivri kulaklı ve patates burunlu yeşil bir imp kılığına bürünmüş olan foliot Gezeri oturuyordu. Khaba'nın görmezden geldiği alaycı selam duruşları yaptı.

"Rapor ver köle."

Foliot sıkıntıdan patlarmış gibi bir tavır takındı. "'Talebiniz' üzerine Saba'ya gittim. Kimseye görünmeden şehrin sokaklarında dolaştım ve konuşulanları dinledim. Hiçbir fısıltıyı ve mırıltıyı kaçırmadığımdan emin olabilirsiniz!"

"Eminim - yoksa Kara Alevde yanıyor olurdun."

"Ben de öyle düşünmüştüm." Foliot burnunu kaşıdı. "Yani bir sürü saçmalığa kulak misafiri oldum. Siz insanların yaşadığı hayatlar! Küçük beyinlerinizi meşgul eden sorunlar! Ömrünüzün ne kadar kısa olduğundan, koca evrendeki yerinizin ne kadar önemsiz olduğundan hiç haberiniz yok mu? Yine de kalkmış çeyiz konusunda, çürüyen dişleriniz konusunda ve develerin fiyatları konusunda endişeleniyorsunuz!"

Büyücü soğuk bir tavırla gülümsedi. "Bana felsefe yapma Gezeri. Ben bu söylediklerinin hiçbirini umursamıyorum. Benim merak ettiğim şey şu: Kraliçe Belkıs ne yapıyor?"

Gezeri kemikli omuzlarını silkti. "Tek kelimeyle: hiçbir şey. Yani sıra dışı bir şey yaptığı yok. Görebildiğim kadarıyla normal işlerini yapıyor - tapınakta dua ediyor, tüccarlarla görüşüyor, halkın temsilcilerini dinliyor: yani bildiğiniz boş kraliçe işleri işte. Perde arkasında konuşulanlara da kulak kabarttım. Ne mi öğrendim? Hiçbir şey. Karşılık vereceğine dair hiçbir işaret yok."

"Beş günü kaldı," dedi Khaba düşünceli bir tavırla. "Beş gün... Birliklerini takviye etmediğine emin misin? Savunmalarını güçlendirmediğine?"

"Ne birliği? Ne savunması?" Foliot kuyruğunu alaycı bir tavırla sallamaya başladı. "Saba'nın doğru düzgün bir ordusu bile yok - yalnızca kraliçenin yanında takılan birtakım sıska kızlar. Üstelik rahibeler sarayın etrafına ikinci düzlem bir kalkan yerleştirme zahmetine bile katlanmadılar. Bir imp bile elini kolunu sallayarak içeri girebilir."

Büyücü çenesini ovdu. "Güzel. Demek ki ödemeyi yapmayı planlıyor. Zaten eninde sonunda hepsi yapar."

"Durum bu olduğuna göre," dedi foliot bulutuna iyice yaslanarak, "neden beni azat etmiyorsunuz? Uzaklardan çağrılmaktan bıktım. Ahh, bu bende öyle şiddetli bir baş ağrısı yapıyor ki inanamazsınız. Üstelik garip yerlerimde çıban çıkıyor. İşte, şuna bakın... Oturamaz oldum."

"Saba'ya döneceksin köle," diye bağırdı Khaba gözlerini kaçırarak, "ve olup bitenleri gözleyeceksin! Sıra dışı bir şey görürsen bana mutlaka haber ver. Bu arada, kısa süre sonra seni yine çağıracağım, çıban olsun veya olmasın."

Foliot somurttu. "Mecbur muyum? Açıkçası inşaat alanını tercih ederim."

"Oradaki işimiz şimdilik sona erdi," dedi Khaba sert bir tavırla. "Süleyman bizi... başka bir yere gönderiyor."

"Ooo, demek size kızdı, öyle mi? Yoksa biraz gözden mi düştünüz? Tüh!"

Khaba'nın dudakları ipince oldu. "Unutma, bir gün hesaplaşma günü de gelecek," dedi.

"Ah, eminim gelir," dedi foliot. "Bakın ne diyeceğim, neden hemen şimdi harekete geçmiyorsunuz? Neden bu gece kral uyurken dairesine girip Yüzüğü ele geçirmiyorsunuz?"

"Gezeri..."

"Neden olmasın? Hızlısınız, zekisiniz. Yüzüğü çevirme fırsatı olmadan işini bitirebilirsiniz... Evet? Sizi durduran ne?" Foliot tembel tembel sırıttı. "Bırak bunları Khaba. Sen de herkes gibi korkuyorsun."

Büyücü hiddetle tısladı; bir kelime söyledi ve ellerini çırptı. Gezeri ciyak ciyak bağırdı; foliot ile bulutu içeriye doğru patlayıp gözden kayboldu.

Khaba mahzeninin mavi-yeşil gölgelerinde öfkeden köpürerek kaskatı durdu; gözleri boşluğa bakıyordu. Onu küçümseyen herkesin, ahmaklığından büyük bir pişmanlık duyacağı bir gün de gelecekti...

Karanlıkta bir fısıltı duyuldu. Bir şey ensesini okşadı. Khaba derin bir nefes alarak sorunlarını kafasından uzaklaştırdı. Çemberinden çıktı ve kafeslere doğru yürümeye başladı. Çöle doğru yola koyulmadan önce biraz rahatlayacak vakti vardı.

13

Bahar Şenliği gününde dini törenler normalden iki kat uzun sürmüş ve küçük kız sıkılmıştı. Muhafız analar Güneş Tanrısı'nın önünde diz çökene kadar bekledi ve kocaman popoları gökyüzüne kalkınca, tedbirli gözlerle etrafına baktı. Diğer kızlar da dua ediyorlardı; gözlerini sımsıkı kapatmışlardı ve burunları taşa değiyordu. Monoton bir sesle okudukları ayin dualarının sesleri yükselince, küçük kız ayağa kalkıp parmak uçlarına basarak yanlarından geçti ve pencereden çıktı. Talim alanının düz çatısında koşarak ilerleyip, saray bahçesinin yanındaki duvarda seke seke yürüdü ve ardından kedi gibi sokağın gölgelerine atladı. Elbisesini düzelttikten sonra tuğlalara çarpıp sıyrılan bacağını ovdu ve tepeden koşar adımlarla indi. Döndüğünde dayak yiyeceğini biliyordu ama bunu umursamıyordu. Geçit törenini izlemek istiyordu.

Kulelerin tepelerinden atılan turuncu çiçekler, âdeta kar gibi Saba halkının başına yağıyordu. Hem şehir halkı, hem de dağ kabileleri sokaklarda durmuş, sabırla kraliçelerini bekliyorlardı. Küçük kız tören arabasının büyük tekerlekleri altında ezilmekten korktuğu için kalabalığın önünde durmak istemiyordu, dolayısıyla tahta merdivenlerden en yakın nöbet kulesine tırmandı. Kulede bellerinde kılıçlarla aşağıdaki kalabalığı izleyen iki ince kadın vardı.

"Sen burada ne arıyorsun?" diye sordu biri kaşlarını çatarak. "Talimde olman gerekirdi. Hemen talim alanına dön."

Ne var ki diğeri küçük kızın siyah saçlarını okşadı. "Artık bunun için çok geç. Dinle, geliyorlar! Otur ve uslu dur Asmira, belki o zaman seni görmezden geliriz."

Küçük kız sırıtarak onların ayaklarının dibindeki taşın üzerinde bağdaş kurdu. Çenesini ellerine dayayıp boynunu uzattı; erkek kölelerin güçlükle çektiği kraliyet arabasının gümbürdeyerek kapılardan geçtiğini gördü. İçindeki taht güneş gibi altın parıltılar saçıyordu ve üzerinde kraliçe oturuyordu - giydiği parlak beyaz elbise onu olduğundan daha da heybetli göstermişti ve göz kamaştırıyordu. Boyalı bir heykel gibi katı ve hareketsiz duruyordu; yüzü tebeşirle bembeyaz boyanmıştı ve ifadesiz gözlerle dümdüz karşısına bakıyordu. Her iki yanında da kılıçlı muhafızlar yürüyordu, onların arkasında ise tek bir sıra halinde ilerleyen rahibeler vardı. Arabanın içinde, tahtın hemen arkasında duran Baş Muhafız gülümsüyor ve siyah saçları güneşte parlıyordu.

Tören alayı şehrin içine girdi. İnsanlar coşkuyla alkışlamaya başladılar ve kulelerden yeni bir çiçek sağanağı yağdı. Nöbet kulesinin tepesindeki küçük kız sırıttı ve kıkırdadı. Ellerini salladı.

Dar yolun diğer ucundaki en yakın kulenin gölgelerinde sarı bir duman patlaması oldu. Havada ansızın küçük ve kanatlı üç iblis belirdi; kırmızı gözleri ve kırbacı andıran sivri kemikli kuyrukları vardı. Küçük kızın yanındaki muhafızlar bir anda kalabalığa karıştılar. Arabanın yanındaki muhafızlar da kılıçlarını çekip hançerlerini çıkartarak öne atıldılar.

Çığlıklar duyuldu ve kalabalık dağıldı. İblisler havaya fırladılar. Bir tanesine aynı anda yedi gümüş hançer isabet etti; haykırarak gözden kayboldu. Diğerleri deri kanatlarıyla yan yatarak, onlara doğru ilerleyen muhafızların üzerine alevler yağdırdılar.

Küçük kız bunların hiçbirini izlemedi. Gözleri duran arabaya kilitlenmişti; kraliçe sessizce oturuyor, dümdüz karşısına bakıyordu. Baş Muhafız görev yerini terk etmemişti; kılıcını çekmiş, sakince tahtın yanında duruyordu.

Derken gerçek saldırı başladı. Dağılan kalabalığın arasından çıkan üç dağlı korunmasız arabaya doğru koştu. Urbalarının içinden uzun ve ince kılıçlarını çektiler.

Baş Muhafız bekledi. Saldırganların en hızlısı kraliçeye doğru atılınca, onu daha ayakları yere değmeden kılıçtan geçirdi. Baş Muhafız kılıcı adamın devrilen bedeninde bıraktı ve elinde hançeriyle diğerleriyle yüzleşmeye döndü.

Diğer iki adam arabaya ulaşıp tahtın iki yanına zıpladı.

Baş Muhafız bileğinin ani bir hareketiyle adamlardan birini vurup yere devirdi. Aynı anda kraliçeye doğru atılarak bedeniyle bıçak saldırısına siper oldu. Kraliçenin kucağına düşerken uzun siyah saçları dağıldı.

İblislerin hakkından gelmiş olan diğer muhafızlar arkalarındaki tehlikenin farkına vardılar. Üçüncü saldırgan bir anda onlarca darbe alıp öldü. Muhafızlar arabanın etrafını sardılar ve sonra da cesetleri çıkarttılar.

Emirler verildi. Köleler kırbaçların temposuyla halatları çekmeye koyuldular ve araba yoluna devam etti. Boş sokaklara çiçekler yağdı. Kraliçe bembeyaz ve ifadesiz bir yüzle dümdüz karşısına bakıyordu; elbisesinin eteğinde kırmızı lekeler vardı.

Baş Muhafızın cesedi şehir kapısının gölgesinde yatarken, rahibeler tek sıra halinde yürüyüp gittiler. Onlar gözden kaybolduktan sonra, dehşete düşmüş olan refakatçilerin sokağı temizlemeye dönmeleri birkaç dakika daha sürdü ve o zaman bile hiç kimse nöbet kulesinde oturup annesinin cesedinin tepeye taşınmasını izleyen küçük kızı fark etmedi.

Asmira gözlerini açtı. Her şey uykuya dalmadan önceki gibiydi. Devenin sırtında sallanan tentenin püsküllü gölgeleri. Önünde hiçliğe doğru ilerleyen sıra sıra develer. Sırıkların gıcırtısı ve taşlardaki düzenli ayak sesleri... Sıcaktan ağzı kurumuş ve başı ağrımıştı. Giysileri sırılsıklamdı.

Asmira kırbasıyla dudaklarını ıslattı ve kana kana içme dürtüsünü bastırdı. Dokuz gündür çöldeydi, üç gündür ağzına temiz su değmemişti ve yol hâlâ uzayıp gidiyordu. Etrafı tamamen ıssızlıkla ve yoklukla çevriliydi; uzakta hayal meyal görünen renksiz tepeler vardı. Güneş demir gökyüzündeki beyaz bir delik gibiydi. Havayı devamlı titreşip oynaşan ve hiç durulmayan dilimlere bölüyordu.

Asmira bitmek bilmeyen çöl yolculuğunda ne zaman uykuya dalsa, hep aynı rüyaları görüyor ve bu rüyalar uçuşan kumlar gibi canını acıtıyordu. Odasında gülümseyen ve ona daha fazla şarap ikram eden Saba Kraliçesi'ni görüyordu. Sarayın ön avlusunda cinleriyle birlikte bekleyen rahibeleri ve veda ederken bütün gözlerin kendisine çevrildiğini görüyordu. Güneş Tapınağı'nı ve ölmüş olan kahramanların heykellerinin bulunduğu doğu duvarını görüyordu; annesinin heykeli sabah ışığında öyle güzel parlıyordu ki. Onun yanında boş duran ve uzun zamandır imrendiği nişi görüyordu.

Bazen... bazen de annesini görüyordu, on bir yıldır hiç değişmeyen bir görüntüydü bu.

O akşam kervan, kumtaşlarıyla kaplı bir tepenin korunaklı sırtında mola verdi. Çalı çırpı toplanıp ateş yakıldı. Büyü konusunda biraz bilgili olan kervan lideri, kayalıkları yoklamaları ve yaklaşan bir şey olursa haber vermeleri için impleri gönderdi.

Ardından ateşi izleyen Asmira'nın yanına geldi. "Bakıyorum hâlâ buradasın," dedi.

Asmira gergindi ve bitkindi; usandırıcı yolculuktan bunalmaya ve sabrını yitirmeye başlamıştı. Yine de gülümsemeyi başardı. "Neden olmayayım?"

Kervan lideri iriyarı ve şen şakrak bir adamdı; geniş bir göğsü ve parlayan gözleri vardı. Asmira onu biraz huzursuz edici buluyordu. Adam kıkırdadı. "Her gece herkesin hâlâ insan olup olmadığını, gulyabaniye dönüşüp dönüşmediğini kontrol ediyorum! Zamanında bir kervan lideri otuz tüccarla birlikte Petra'ya girmiş; şehir kapılarından geçerken, yolcuların pelerinleri bir bir yere düşmüş ve adam dönüp de arkasına bakınca, kilometrelerce uzayıp giden yolun kemiklerle kaplı olduğunu görmüş. Meğer bütün yolcular birer birer yenilip yutulmuş!"

Muhafız analar da Asmira'ya Maribli bir tüccar hakkında aynı hikâyeyi anlatmışlardı. "Bu bir halk hikâyesinden başka bir şey değil," dedi.

Kervan lideri cin korumasını çıkarttı ve gümüş çanlarını hararetle çaldı. "Yine de tedbirli olmak lazım. Çöller tehlikelidir ve her şey göründüğü gibi değildir."

Asmira ayı izliyordu. İnce bir hilal vardı ve sırtın tepesinde pırıl pırıl parlıyordu. Bu görüntü midesinin düğümlenmesine neden oldu. "Bugün iyi yol kat ettik," dedi. "Yarın Kudüs'e varır mıyız?"

Kervan lideri göbeğini hafifçe düzeltip başını salladı. "Her şey yolunda giderse, bir sonraki gün. Ama yarın akşam rahatlamış olacağım, çünkü şehre yaklaşmış olacağız. Hiçbir çöl iblisi, iyi yürekli Süleyman'ın nazik ve dikkatli gözetimi altında bize saldırmaya cesaret edemez."

Asmira ateşin ışığında Marib'in kulelerinin yandığını gördü. Midesindeki düğüm çözüldü. "Nazik mi? Benim Süleyman hakkında duyduğum tasvirler bunlar değil."

"Öyle mi?" Kervan lideri kaşlarını kaldırdı. "Peki, sen neler duydun?"

"Zayıf ulusları tehdit eden zalim bir diktatör olduğunu!"

"Hakkında anlatılan pek çok hikâye var tabii," dedi kervan lideri. "Üstelik hepsinin övgülerle dolu olduğu söylenemez. Ama bu kervanda senin gibi düşünmeyen çok kişi vardır; insanlar genellikle ondan yardım dilemek için ya da zor meseleler konusunda akıl danışmak için Kudüs'e gelirler. Bana inanmıyor musun? Onlara sor."

"Belki sorarım."

Gece çöküp de alevler yükselirken, Asmira ateşin başında yanında oturan kişiyle sohbete daldı. Bu kişi Sur'a giden genç ve sakallı bir baharat tüccarıydı; sakin ve nazik tavırları vardı. "Çok sessizsiniz genç hanım," dedi. "Bütün yolculuk boyunca sizden bir kelime belki duymuş, belki duymamışımdır. Adınızı sorabilir miyim?"

Asmira uzun zaman önce adını ve uyruğunu saklamaya karar vermiş, yolculuğun büyük bir bölümünü sahte bir kimlik tasarlamakla geçirmişti. "Adım Cyrine."

"Nereden geliyorsunuz?"

"Kutsal Himyar'daki Güneş Tapınağı rahibelerindenim. Kudüs'e gidiyorum."

Tüccar çizmelerini ateşe iyice uzattı. "Himyar mı? Orası nerede?"

"Güney Arabistan'da." Himyar, Saba'nın batısındaki küçük bir kıyı krallığıydı; keçisiyle ve balıyla meşhurdu. Asmira pek bilinmediği için orayı seçmişti. Himyar'a hiç gitmemişti ve fazla giden olduğunu da sanmıyordu.

"O kadar uzaklardan Kudüs'e ne için geldiniz?"

"Kral Süleyman ile görüşmek istiyorum. Krallığımızın onun yardımına çok ihtiyacı var." Asmira kirpiklerini kırpıştırdı ve tatlı bir tavırla içini çekti. "Umarım huzuruna çıkma fırsatını elde edebilirim."

"Süleyman'ın günlük toplantıları oluyormuş ve gelen herkesi dinliyormuş." Tüccar kana kana şarabını içti. "Sur yakınlarında yaşayan iki çiftçi geçen yıl böcek istilasıyla karşı karşıya kalmış. Süleyman'a gitmişler. Böcekleri öldürmesi için iblislerini yollamış. Sorun çözülmüş. Büyülü bir yüzüğün olması böyle bir şey herhalde. Biraz şarap ister misiniz?"

"Hayır, teşekkür ederim. Günlük toplantılar mı dediniz? Sizce ben de katılabilir miyim?"

"Ah evet. Sizin gibi güzel bir genç kızın şansının yüksek olacağına eminim." Tüccar karanlığa daldı. "Arabistan'dan geldiğinize göre, daha önce hiç burada durmamışsınızdır herhalde."

Asmira Kudüs'e vardığı zaman yapacaklarını düşünüyordu. Saraya gidecek ve hemen ertesi günkü toplantıda söz almayı talep edecekti. Onu kralın huzuruna çıkartacaklardı. Kralın önünde dururken ve herkes onun yaltaklanmasını beklerken, bir adım öne çıkacak, pelerinini savuracak ve...

Beklenti yüreğini alev alev yaktı; avuçları karıncalandı. "Evet," dedi dalgın bir tavırla. "İsrail'e hiç gelmedim."

"Hayır, ben burayı kastetmiştim." Tüccar kumtaşlarıyla kaplı tepeyi işaret etti. "Bu tepeyi."

"Hiç gelmedim."

"Ah!" Tüccar gülümsedi. "Şu çıkıntının üzerinde tek başına duran bir kumtaşı sütunu var, görüyor musunuz? Meşhur bir noktadır. Ne olduğunu biliyor musunuz?"

Asmira doğrulup yukarı baktı. Sütun kesinlikle bir garip görünüyordu, soğan gibi kat kat ve buruşuk bir dokusu vardı, tepesinde ise kavrulmuş çıkıntılar.

Asmira bakmaya devam ederken, sütunun yanlarından kızıl bir şelale gibi akan güneşin son ışıkları, ona neredeyse belirgin bir biçim verdi...

"Onun ifrit Azul olduğunu söylüyorlar," dedi tüccar. "Süleyman'ın, krallığının ilk yıllarında sahip olduğu kölelerden biri. Anlatılanlara bakılırsa, Büyülü Yüzüğü yok etmeye çalışmış ve sonu böyle olmuş. Taşa dönmüş ve bir daha da hareket etmemiş!"

Tüccar dönüp hevesle ateşe tükürdü. "Bana sorarsanız, hiç de fena olmamış. Boyutuna baksanıza. Sekiz metre vardır."

Asmira kararan sütuna baktı ve ansızın kemiklerinin ürperdiğini hissetti. Titredi; gece ani bir soğuğu da beraberinde getirmiş gibiydi. Sütun çok yüksekti. Neredeyse yıldızlara karışıyordu. Peki ama neydi o? Tepesindeki gölgelerin arasından kocaman ve vahşi bir yüzün hatları seçilmiyor muydu...?

Hayır. Rüzgâr ve kum işini yapmıştı. Dalgalı yüzeyde artık bir ifade yoktu.

Asmira pelerinine sarınarak ateşe iyice sokuldu ve yanındaki tüccarın sorularını duymazdan geldi. Midesi ekşimişti ve dişlerini hissedemez olmuştu. Yüreğinde alev alev yanan zafer duygusu kaybolmuş, âdeta dev bir el tarafından sökülüp alınmıştı. Bir anda yapacağı şeyin anlamını kavramıştı. Taşlaşmış iblisin boyutu, katı ve boş muazzamlığı, ateş başında anlatılan hikâyelerin yapamadığı şeyi yapmıştı: Yüzüğü takan adamın katıksız gücünü anlamasını sağlamıştı.

Kervan onuncu günün sabahında tepelerin yolu yakından çevrelemeye başladığı bir yere ulaştı. Tepelerin üst bölümleri güneşin altında kavruluyordu, develerin yol aldığı geçit ise gölgeli ve serindi.

Asmira iyi uyuyamamıştı. Geçen gece içini kaplayan korku geçmiş, ardında uyuşuk ve donuk bir ruh hali bırakmıştı; Asmira kendine kızgındı. Annesi basit bir taş parçasına böyle bir tepki vermezdi; kraliçe de kahramanından bunu beklemezdi. Asmira devenin sırtında kamburu çıkmış otururken kasvetli düşüncelere gömüldü.

Geçit iyice daraldı; sağdaki yamaç çökmüş ve taş yığınına dönüşmüştü. İlgisizce çevresini kuşatan ıssızlığa bakan Asmira'nın gözüne, kayaların arasına tünemiş küçük ve kahverengi bir şey çarptı. Bu bir çöl tilkisiydi; dışı siyah olan kocaman kulaklarıyla ve parlayan gözleriyle bir kayanın üzerine oturmuş, kervanın geçmesini izliyordu.

Asmira'nın devesi engebeli yoldan geçmek için yavaşladı ve Asmira bir an tilkiyle yan yana geldi. Aralarında yalnızca birkaç metre vardı. Asmira istese minderinden eğilip ona dokunabilirdi. Tilki hiçbir korku belirtisi göstermedi. Yuvarlak kara gözleri, Asmira'nın gözleriyle buluştu.

Kervan yoluna devam etti ve tilki arkada kaldı.

Asmira kendini devenin yavaş sallantılarına bırakarak hiç kıpırdamadan oturdu ve geçidin sessizliğinde onun bitmek bilmeyen ayak patırtılarını dinlemeye koyuldu. Ardından nefesi kesilerek eyerin kılıfında duran kırbacı aldı ve dizginlere asılarak deveyi koşturmaya başladı. Uyuşukluğu geçmişti; gözleri pırıl pırıldı. Eli pelerininin altındaki hançerin kabzasına gitti.

Kervan lideriyle arasında dört deve kalmıştı ve Asmira güçlükle de olsa ona ulaştı.

"Hızlanalım! Hızlanmalıyız!"

Kervan lideri ona bakakaldı. "Ne var? Ne oldu?"

"Hemen implerini sal! Hatta varsa cinlerini de - burada bir şey var."

Kervan lideri yalnızca bir an tereddüt etti, ardından dönüp bağırarak bir emir verdi. O emir verirken, devesine soldan gelen mavi-siyah bir ateş topu isabet etti. Lacivert bir ateş patlaması oldu; kervan lideri ve devesi yolun karşı tarafına savrulup kayalıklara çarptılar. Asmira ellerini alev alev yanan havaya karşı kaldırarak bir çığlık attı. Devesi korkuyla şahlandı; Asmira az kalsın eyerden düşüyordu, sağa sola savrulurken dizginlere sıkı sıkı tutundu. Elini uzatarak tentenin direklerinden birini yakaladı; havada yarı yarıya asılı dururken, direğe tutundu. Deve sıçradı ve ileri fırladı. Asmira asılı kaldığı yerden güçlükle boynunu uzatarak havada süzülen karanlık siluetlere baktı. Yola ateş topları yağıyordu.

Başka patlamalar duyuldu; panik içinde bağıranlar ve çığlık atanlar oldu. Geçidin dört bir yanında sesler yankılanıyordu. Dumanlar görüşü engelliyordu. Asmira'nın devesi dönmeye çalıştı ama arkadaki bir başka patlama, tepeye doğru sendelemesine yol açtı. Bir eliyle dizginleri sertçe çeken, diğer eliyle ise direğe asılan Asmira, doğrulmayı başardı ve taşların arasında ezilmekten kıl payı kurtuldu. Eyer kaşına sıkı sıkı tutunarak kemerinden gümüş bir hançer çıkarttı.

Dumanların arasındaki kara siluetler yere alçaldılar; insanlar ve hayvanlar acı ve dehşet içinde bağırdılar. Asmira çılgına dönmüş olan devesine tutunarak etrafına bakındı. Devesine nihayet hâkim olarak karanlık girdabın içinden çıktı ve kaya çıkıntılarının altında bir sığınak buldu. Asmira bulduğu yere çömeldi ve önünden geçip giden ateş topları ile yaralıların çığlıkları arasında çantasından iki hançer daha çıkarttı. Gümüş kolyesini de elbisesinin yakasından çıkartıp hazır etti.

Dumanların içinde bir hareketlenme oldu; bir siluet göründü: İnsan olmayan bir varlık yaklaşıyordu. Asmira hemen nişan alıp hançerlerden birini fırlattı. Gırtlaktan yükselen bir çığlık duyuldu ve solgun bir ışık görünüp kayboldu. Siluet yok oldu.

Asmira hançerlerden bir diğerini hazır ederek bekledi. Zaman geçti; duman kalkmaya başladı.

Yoldan ikinci bir siluet yaklaşıyordu. Asmira'nın yanından geçerken durdu; başını çevirdi. Gerilen Asmira hançerini kaldırıp hazır etti; kalbi küt küt çarpıyordu.

Duman bulutu aralandı. Sürüngen kafalı bir yaratık öne atıldı; üç pençeli elinde kanlı bir pala vardı.

Asmira kolyesini tutarak bir Koruma sözü söyledi. Kolyeden çıkan sarı ışıklar yaratığı vurdu ama yaratık durakladıysa da geri çekilmedi. Sırıtarak Asmira'ya baktı ve ağır ağır başını salladı. Ardından bacaklarını büktü ve pembe ağzını iştahla açarak Asmira'nın üzerine atıldı.

14

Huzur ve sessizlik. Çöller hakkında söylenebilecek bir şey varsa, o da budur. Hayatın gündelik sıkıntılarından uzaklaşmanızı sağlar. Üstelik bu "gündelik sıkıntılar" yedi kızgın cini ve öfkeden gözü dönmüş bir büyücüyü kapsıyorsa, yüz binlerce metre karelik kum, kaya, rüzgâr ve ıssızlık tam da ihtiyacınız olan şeydir.

Kudüs'te Süleyman ile tatsız bir karşılaşma yaşamamın ardından üç gün geçmişti - haklı olarak bunun, köprünün altından çok sular akması, öfkelerin yatışması ve kötü ruh hallerinin yerini sakin bir iç-gözleme bırakması için yeterli bir süre olduğunu düşünebilirsiniz.

Peki öyle mi oldu? Kesinlikle hayır.

Elbette Khaba çok öfkeliydi - bu beklenebilecek bir şeydi. Kral onu diğer büyücülerin önünde aşağılamış ve küçük düşürmüştü, üstelik geçici bir süreliğine de olsa, saraydaki rahat hayatının yerini yollarda haydut avlamak almıştı. Gerçi perişan olduğu da söylenemezdi - minderleri, üzümleri ve zincirli bir foliotun tuttuğu güneş şemsiyesi bile eksik olmayan bir uçan halıyla seyahat ediyor, geceleri ise divanı ve küveti de bulunan siyah, ipek bir çadırda kalıyordu - ama yine de oldukça içerlediği ve beni suçladığı belli oluyordu.{1}

İşin asıl garip ve huzur kaçıran tarafı ise, Khaba'nın beni inşaat alanındaki birkaç kırbaçtan sonra adamakıllı cezalandırmamış olmasıydı. Bu onun kişiliğine öyle ters bir davranıştı ki tedirgin olmaya başlamıştım; gazabını hiç beklemediğim bir anda üzerime salmasını bekler olmuştum, yani her an tetikteydim. Devamlı onu ve gölgesini izliyordum, ama başıma kötü bir şey geldiği yoktu.

Bu arada cin dostlarım da bana kızgındı; tapınaktaki güvenli ve bilindik hayatın yerini çorak arazilerde dövüşecek tehlikeli cinler aramanın almasına içerlemişlerdi. Kanun kaçaklarını öldürmenin bizim vahşi yeteneklerimize bina inşa etmekten daha uygun olduğunu anlatmaya çalışmıştım ama önce azarlanmış, sonra aşağılanmış, ardından da görmezden gelinmiştim. Xoxen, Tivoc ve Beyzer benimle hiç konuşmuyorlardı, diğerleri ise bana ters davranmakta kararlılardı. Yalnızca taş ocağından nefret eden Faquarl biraz anlayış gösteriyordu. Bazen iğneleyici yorumlarda bulunsa da, genellikle beni rahat bırakıyordu.

İlk iki gün olaysız geçti. Khaba her sabah çadırından çıkıp kusurlarımız yüzünden bizi bağıra çağıra azarlıyor ve gelişigüzel tehditler savurduktan sonra dört bir yana salıyordu. Şafaktan günbatımına kadar gökyüzünü baştan sona tarıyor ve boş ellerle büyücünün tenkitleriyle yüzleşmeye dönüyorduk. Çöl engindi ve düşmanlarımız iyi saklanıyorlardı. Bu haydutlar her kimse, yerlerini belli etmiyorlardı.

Üçüncü günün akşam saatlerinde yine anka kuşu kılığına bürünmüş, güneydeki ticaret yollarının üzerinde uçuyordum. Hebron ve Arad kentlerini arkamda bırakmıştım. Doğuda, kıyısında antik kentlerin kalıntılarının sararıp solduğu Lut Gölünün pırıltılarını gördüm. İleride, daha da uçsuz bucaksız çöllere açılan Edom Dağları, onların yamacında ise alçak ve koyu bir kitle vardı: susuz Zin Çölü.

Baharat yolu burada cansız tepelerin arasına sıkışmış ince ve kahverengi bir çizgiye dönüşüyordu. Eğer bu yolu yeterince uzun bir süre boyunca takip edersem, Kızıldeniz'e ve Mısır'dan, Saba'dan, hatta uzaklardaki Nübye'den ve Punt'tan gelen kervanların buluştuğu ticaret noktalarına ulaşırdım. Ne var ki benim işim daha yakınlardaydı.

Havada daire çizerken, kara gözlerim güneşin ışıklarından kamaştı ve aşağıda bir parıltı gördüm. Bu parıltı anayolun hemen yanındaki bir yoldan, tepelerdeki bir köye açılan patikadan geliyordu. Parıltı çok belirgindi, dolayısıyla bir göz atmaya değerdi.

Tüylerimin altındaki rüzgârın ve gökyüzünün verdiği özgürlük duygusunun tadını çıkararak alçaldım. Sonuçta işler o kadar da kötü değildi. Hayattaydım, gökyüzündeydim ve o kahrolası inşaat alanından uzaktaydım. Tamam, bulup kesmem gereken "canavarlar" vardı ama şayet Kadeş ve Megiddo savaşlarından sağ çıkmış yetenekli ve maceraperest bir cinseniz, üstelik (daha da önemlisi) beş köşeli bir yıldızın içine sığabilecek en sinir bozucu varlıklarla birlikte Kudüs'e tıkılıp kalmışsanız, biraz dövüşmek hiç de fena gelmez.

Gerçi burada dövüşmek için geç kalmıştım. Her şey çoktan olup bitmişti.

Küçük yolda yaşanan yıkımı havadan bile görebiliyordum. Yer kavrulmuştu ve kabarmıştı, ayrıca koyu lekelerle kaplıydı. Her yere kumaş ve kereste parçaları saçılmıştı. Dehşetin kokusunu aldım: Büyü ve kopmuş et parçaları.

Yukarıdan gördüğüm parıltının, kayalardan birinin üzerindeki kırık bir kılıçtan geldiği ortaya çıktı. Üstelik yalnız da değildi. Sahibinin parçaları da yakınlardaydı.

Yere konarken yakışıklı genç Sümerliye dönüştüm, kara gözlerim tetikteydi. Durup etrafıma baktım. Yük arabalarının kalıntıları açıkça görülebiliyordu; tahtaları yarılıp kararmış ve tekerlekleri kırılmıştı. Yolun kenarlarındaki tepelerin kayalıklarının üzerine saçılmış olan parçalar kasvetli bir manzara oluşturuyordu. Yakından bakmadım. Ne olduklarını biliyordum.

Kurbanlardan biri, yanında yarılmış kalkanıyla birlikte, yolun ortasında yatıyordu. Kolları ve bacakları yanlara yayılmıştı, neredeyse uyurmuş gibi bir havası vardı. Neredeyse diyorum, çünkü kafası eksikti. Tıpkı diğer yolcular gibi soyulmuş ve öldürülmüştü - yük arabaları boşaltılmıştı. Belli ki bu haydutların işiydi ve yakın bir zamanda gerçekleşmişti. Onlardan en fazla bir gün geride olduğumu tahmin ediyordum. Hâlâ yakınlarda olabilirlerdi.

Kıvrılan yolun biraz yukarısına doğru yürüyüp kayalıklara fısıldayan rüzgârı dinledim ve zemini inceledim. Toprak genel olarak ayak izlerini belli etmeyecek kadar sert ve sıkışıktı ama bir şeyin -belki de bir kırbanın- dökülüp toprağı biraz ıslattığı noktada, üç pençeli bir ayağın bıraktığı üçgen biçiminde bir iz buldum. İyice eğilip onu bir süre inceledikten sonra doğruldum ve geldiğim yere geri gitmek üzere döndüm.

Ve donakaldım.

Altımda kalan yol sabit bir eğimle aşağı ve sağa doğru kıvrılıyordu. Yirmi veya otuz metre ileride, yani saldırının gerçekleştiği alanın biraz ötesinde ise, vadi çeperinin arkasına dolanıp gözden kayboluyordu. Soldaki kayalıklar sert ve düzdü, üstelik öğle güneşinin parlak ışıklarıyla aydınlanmıştı. Üstlerindeki en ufak ayrıntıları bile görebiliyordum - her taşı, her çatlağı, hatta girift katmanlarındaki pembe kıvrımları.

Bir de Khaba'nın gölgesini.

Kel kafasının konturları, yanlamasına duran siluetiyle birlikte, güneşin aydınlattığı kayalığa yansımıştı. Kubbe biçimindeki pürüzsüz kafasını, gagayı andıran uzun burnunu, kemikli çenesinin çıkıntısını, geniş omuzlarını ve kollarının üst bölümünü görebiliyordum ama vücudunun alt bölümü vadi tabanına yuvarlanmış taşların arasında gözden kayboluyordu. Sanki büyücü yolun kıvrıldığı yerin hemen arkasında duruyor ve yokuş yukarı, yani bana doğru bakıyordu.

Bu görüntüye bakakaldım. Kayalığın üzerindeki kafa hiç kıpırdamadı.

Yavaşça bir adım geri çekildim ve kafa hemen kayalığın kıvrımından öne doğru ilerledi; konturları karanlık bir su gibi dalgalandı. Yaklaşırken büyüdü; uzun ve ince kolları görüş alanıma girdi. Uzun ve ince gölge-parmaklarını bana doğru uzattı.

Artık biraz daha hızlı adımlarla geri geri gidiyordum; engebeli yolda tökezledim.

Gölge hâlâ büyüyor ve genişliyordu - pençe gibi kıvrılmış elleriyle uzun ve kara bir kambur; uzamış bir yüz, garip boyutlara varan bir çene ile burun ve gittikçe daha da açılan bir ağız...

Kendimi toparladım ve dimdik durdum; parmaklarımın arasından kıvılcımlar çıkmaya başladı.

Havada kanat sesleri duydum.

Gölge ürktü; uzattığı parmaklarını şüpheyle geri çekti. İnanılmaz bir hızla kayalıkların arkasına çekildi ve büzüşerek başlangıçtaki konumuna döndü. Ardından daha da küçüldü ve gözden kayboldu.

Arkamda biri öksürdü. Elimde Detonasyon büyüsünün saçtığı ışıklarla hızla dönünce, tünediği kayanın üzerinde büyük bir titizlikle kollarındaki uçuştan kalma buzları silken ve beni alaycı gözlerle süzen şişman bir Nübyeli gördüm. Mezopotamya cinlerine özgü kanatları vardı - tüylü, ama böceklerinki gibi dörde ayrılan kanatlar.

"Seni biraz tedirgin gördüm Bartimaeus," dedi Faquarl.

Ona boş boş baktım. Ardından tekrar dönüp yola baktım. Tepeler sessiz ve sakindi - dingin ışık ve gölge yüzeyleri. Gölgelerin hiçbirinin tanıdık bir formu yoktu. Gölgelerin hiçbiri kıpırdamıyordu.

Parmaklarımın arasından çıkan mavi alevler vızıldayarak söndü. Şaşkınlıkla kafamı kaşıdım.

"Galiba ilginç bir şeyler bulmuşsun," dedi Faquarl.

Ben yine hiçbir şey söylemedim. Nübyeli yanımdan geçip ilerledi ve tecrübeli gözlerle yoldaki katliamı inceledi. "Birazcık kandan ve kumdan rahatsız olmak hiç sana göre değil," dedi. "Pek hoş bir manzara olmadığını kabul ediyorum ama Kadeş sayılmaz, öyle değil mi?{2} Daha kötülerini de gördük."

Ben hâlâ sarsılmış durumdaydım ve devamlı etrafıma bakıyordum. Kayaların arasında dokunaklı bir biçimde uçuşan kumaş parçalarının dışında kıpırdayan hiçbir şey yoktu.

"Kurtulan olmamış herhâlde..." Faquarl yolun ortasındaki kafası kopmuş cesedin yanına geldi ve sandaletiyle cesedi dürttü. Kıkırdadı. "Bu zavallı adamcağıza ne yaptın Bartimaeus?"

İşte o zaman kendime geldim. "Bulduğumda böyleydi! Ne demeye çalışıyorsun?"

"Senin küçük alışkanlıklarını yargılamak bana düşmez Bartimaeus," dedi Faquarl. Yanıma yaklaşıp omzumu sıvazladı. "Sakin ol, sadece şaka yapıyorum. Ölü bir adamın kafasını yemeyeceğini biliyorum."

Başımı salladım. "Teşekkür ederim. Çok doğru söyledin."

"Yanlış hatırlamıyorsam, şöyle sulu bir budu tercih edersin."

"Kesinlikle. Çok daha besleyici."

"Neyse," dedi Faquarl, "bu yaraların eski olduğu belli. Eğer ben ölülerden anlıyorsam, yaklaşık yirmi dört saattir burada yatıyorlar."{3}

"Büyü de soğumuş," dedim etrafa yayılmış olan döküntüleri inceleyerek. "Genellikle Detonasyon büyüsü kullanılmış, üstelik oldukça da güçlü, ama birkaç Konvülsiyon izi de görüyorum. Pek incelikli değil, ama son derece vahşi."

"Utukku mu dersin?"

"Muhtemelen. Bir ayak izi buldum: büyükçeydi ama bir ifrite ait olabilecek kadar da büyük değildi."

"Sonunda bir ipucu yakaladık Bartimaeus! Hemen gidip efendine bildir derdim ama kendimizi kandırmayalım, senden herhangi bir şey duymak istemeyeceği kesin."

Bir kere daha etrafımı kolaçan ettim. "Khaba'dan söz açılmışken," dedim alçak bir sesle, "biraz önce çok garip bir deneyim yaşadım. Alçaldığın zaman benim yanımda herhangi bir şey gördün mü?"

Faquarl parlayan başını salladı. "Her zamanki gibi yalnız görünüyordun, belki biraz daha gergin. Neden sordun?"

"Khaba'nın gölgesinin peşimde olduğunu sandım-" Susup bir küfür savurdum. "Sanmadım, biliyorum - geçitte peşimden sürünüyordu. Daha biraz önce! Sen ortaya çıkınca tüydü."

Faquarl kaşlarını çattı. "Gerçekten mi? Bu hiç iyi değil."

"Bir de bana sor."

"Evet, bu muhtemelen seni kötü bir sondan kurtardığım anlamına gelir. Lütfen bundan hiç kimseye bahsetme Bartimaeus. Korumam gereken bir şöhretim var." Faquarl düşünceli bir tavırla çenesini ovdu. "Ama Khaba'nın sana karşı harekete geçmek için burayı seçmiş olması tuhaf," dedi. "Neden kampta harekete geçmedi? Neden böyle gizli kapaklı davranıyor? İlginç bir durum."

"İlginç bulmana sevindim," diye hırladım. "Benim açımdan bakılacak olursa, sorun biraz daha ciddi."

Nübyeli sırıttı. "Ne bekliyordun ki? Dürüst olmak gerekirse, bu kadar uzun süre hayatta kalmış olmana bile şaşıyorum. Khaba suaygırı fiyaskosundan beri sana diş biliyor. Bir de kişiliğin var tabii. Sadece bu ikisi bile seni öldürmesi için yeterli sebepler."

Soru dolu gözlerle Faquarl'a baktım. "Kişiliğim mi? Ne demek istiyorsun?"

"Bu soruyu nasıl sorarsın? Birkaç kere ziggurat civarlarında bulundum Bartimaeus, ama hiç senin gibi bir ruhla karşılaşmadım. Gulyabaniler{4} yeterince kötü, keza vurucular da{5} - her ikisinin de dehşet verici alışkanlıkları var, ama Zeus aşkına, en azından yersiz yersiz konuşmuyorlar ve efendilerine küstahlık etmiyorlar. Dürüst olalım, sana bir bakmak bile aklı başında bir ruhu çileden çıkarmaya yeter."

Kısa süre önce geçirdiğim sarsıntıdan mıdır, yoksa Faquarl'ın suratındaki kendini beğenmiş ifadeden midir bilinmez, birdenbire tepem attı. Parmaklarımın arasında mavi alevler belirdi; hiddetle üstüne yürüdüm.

Faquarl öfkeyle burnundan soludu. Tombul ellerinde yeşil yıldırımlar cızırdamaya başladı. "Aklına bile getirme. Hiç şansın yok."

"Öyle mi dersin dostum? Bak sana ne diyeceğim..."

Durdum; ellerimdeki alevler ansızın söndü. Aynı anda Faquarl'ın da elleri serbest kaldı. Yolda sessizce birbirimize baktık ve kulaklarımızı açtık. İkimiz de aynı şeyi sezmiştik: Düzlemlerde neredeyse algılanamayacak kadar ufak bir titreşim; arada bir duyulan belli belirsiz bir gümbürtü. Bu tanıdık bir sesti ve yakından geliyordu.

Çağrılan cinlerin sesi.

Aynı anda havaya sıçradık; aramızdaki kavga çoktan unutulmuştu. Aynı anda kılık değiştirdik. İki kartal (biri tombul ve çirkin, diğeri ise zarafetin ve güzelliğin vücut bulmuş hali) tepelerin arasından yukarı yükseldi. Güneşin altında beyaz ve kahverengi parıltılar saçan arazinin üzerinde süzüldük.

Renklerin daha mat ve daha az dikkat dağıtıcı olduğu üst düzlemleri gözden geçirip utkuyla öttüm. Güneyde hareket eden ışıltılar vardı. Bu ışıltılar -ruhlara ait olduğu belliydi- baharat yolunun çorak tepelerin arasından geçtiği yerde yoğunlaşıyordu.

Kartallar hiç ses çıkartmadan kanat çırptı. Yan yana yolun güneyine doğru süzüldük.

{1} Bunu fırlattığı kötü bakışlardan ve ben yanından geçerken sergilediği soğuk tavırlardan anlayabiliyordum. Evet, bunlar kapalı ipuçlarıydı ama ben hassas bir tipim, dolayısıyla gözümden kaçmadı. Ayrıca yumruklarını sıkması ve ismimi Mısır'ın ölüm tanrılarıyla birlikte anması da teorimi destekliyordu.

{2} Kadeş Savaşı: M.Ö. 1274'te Yüce Ramses'in emrindeki Mısır ordularıyla. Kral Muvatalli'nin emrindeki Hitit orduları arasında gerçekleşen büyük bir savaş. Faquarl ve ben firavunun ordularının farklı birliklerinde görev almış ve düşman utukkuların savaş meydanından çekilmesini sağlayan kuşatma harekatının gerçekleşmesine yardımcı olmuştuk. O gün çok büyük işler başarılmıştı, üstelik hepsi benim tarafımdan değil. İki asır sonra savaş meydanı hala kemik tarlasını andıran kapkara ve çorak bir arazi olarak duruyordu.

{3} Anlardı.

{4} Gulyabani: Düşük bir cin sınıfı. Mezarlıklarda dolaşırlar ve leş yerler.

{5} Vurucu: Kocaman düz ayakları olan ve sürünerek ilerleyen nahoş bir imp türü. Issız yerlerde yolcuları takip edip, fısıltılı çağrılarla ölüme sürüklerler.

15

Kısa bir süre sonra, Kral Süleyman'ın anayolunda ilerleyen iki sakallı yolcu göründü. Biri genç ve yakışıklıydı, diğeri ise tıknaz ve bakımsızdı; ikisi de kilometrelerce yolun kumuyla kaplıydı. İkisi de renkli yün urbalar giymişlerdi ve omuzlarında ağır bohçalar vardı. Yürürken meşe ağacından yapılmış değneklerden güç alıyorlardı.

Faquarl ve ben yorgun adımlarla ağır aksak ilerliyor, yani insan gibi görünmek için elimizden geleni yapıyorduk. Gerçek gücümüzü gizlemek için bu değişimi beş düzlemde birden gerçekleştirmiş, diğer iki düzlemde ise Göz Kamaştırma büyüsüne başvurmuştuk.

Adamlar yorgunluktan çökmüş omuzlarla tozların arasından güneye doğru yol alıyorlar ve yaklaşan karanlık tepeleri izliyorlardı. Havadayken de fark ettiğimiz gibi, bu noktada pusu kurmaya müsait tepeler ve kayalıklar vardı.

Biz de kendi pusumuzu kurmaya karar vermiştik.

Uzaktan gördüğümüz cinler yukarılarda bir yerde gizleniyorlardı ama henüz izlerine rastlamamıştık. Gökyüzünde ağır ağır süzülen ve bir görünüp bir kaybolan iki akbaba dışında ortalık sakindi. Akbabalara çabucak bir bakış fırlattım. Gerçek görünüyorlardı. Bakışlarımı yere çevirdim; yorgun adımlarla ilerlemeye devam ettik.

Tepelerin ortalarında bir yerlerinde kayalıklar biraz çekiliyor ve sivri bazalt uzantıları bulunan çakıllı yamaçlarla çevrili yol biraz genişliyordu.

Yalnız ve savunmasız yolcular ilk kez durdular. Faquarl bohçasıyla uğraşırmış gibi yaptı. Ben sakalımı çekiştirip gözlerimi kısarak etrafıma baktım.

Sessizlik.

Değneklerimizi daha da sıkı kavrayarak yeniden yola koyulduk.

Arkadaki kayalıklardan taş yuvarlanma sesleri geldi, ikimiz de başımızı çevirmedik.

Arkadaki yamacın ortalarından gelmeye başlayan taş sesleri yükseldi. Faquarl patatese benzeyen burnunu kaşıdı. Ben yürümeye devam ederken ıslık çalmaya koyuldum.

Yoldan bir patırtı geldi; kayalıklara tutunan pençelerin sesi. Yorgunluktan bitap düşmüş gibi ağır aksak adımlarla yürümeye devam ettik.

Derken hışırdayan pulların sesi duyuldu. Sülfür kokusu. Dar ve derin vadiyi ansızın saran karanlık. Uğursuz bir kıkırtı...

Tamam, muhtemelen vakit gelmişti.

Faquarl ile birlikte değneklerimizi kaldırıp saldırıya hazırlanarak hızla arkamıza döndük - ve hiçbir şey göremedik.

Aşağı baktık.

Ayaklarımızın dibinde o güne dek gördüğümüz en küçük ve en sefil foliot duruyordu; suçüstü yakalanmış gibi, yolun ortasında bir ayağı havada kalakalmıştı. Dehşet saçan bir kır faresi kılığına bürünmüştü ve üzerinde bol bir tunik vardı. Tüylü pençelerinin birinde, çatala benzeyen bir silah taşıyordu.

Değneğimi alçaltıp ona baktım. İri kahverengi gözleriyle bakışlarıma karşılık verdi.

Kır faresi yedi düzlemin hepsinde aynı görünüyordu, gerçi adil olmak gerekirse, yedinci düzlemde bir çift sivri dişi vardı. Şaşkınlıkla başımı salladım. Çöl yollarını yağmalayan korkunç canavar bu olabilir miydi?

"Değerli eşyalarınızı verin ve hayatınıza veda etmeye hazırlanın!" diye ciyakladı kır faresi çatalını savurarak. "Biraz acele edin lütfen. Yolun diğer tarafından gelen bir kervan var ve cesetlerinizden kurtulup arkadaşlarıma katılmak istiyorum."

Faquarl ile birbirimize baktık. Ben elimi kaldırdım. "Bir soru sorabilir miyim lütfen? Kimin adına çalışıyorsun? Seni çağıran kim?"

Kır faresi göğsünü şişirdi. "Efendim Edomlular'ın kralı için çalışıyor. Şimdi değerli eşyalarınızı verin bakalım. Üstlerine kan sıçramasını istemiyorum."

"Ama Edom İsrail'in dostudur," diye ısrar etti Faquarl. "Kralı neden Yüce Süleyman'a karşı bir isyan başlatsın ki?"

"Kraldan çok ağır bir vergi talep ederek hazinesinin boşalmasına ve halkının ağır vergi yükü altında ezilmesine neden olan Süleyman'dan bahsediyoruz, öyle değil mi?" Kır faresi omzunu silkti. "Parmağındaki o Yüzük olmasaydı, Edom çoktan Süleyman'a savaş açmış olurdu. Hal böyleyken, haydutlukla yetinmek zorundayız. Uluslararası ilişkileri tartıştığımız yeter; artık acıklı sonunuza gelelim..."

Umursamaz bir tavırla gülümsedim. "Öncelikle, küçük bir detay var. Düzlemleri bir kontrol et istersen." Bunu söyledikten sonra ince bir değişim gerçekleştirdim. Birinci düzlemde hâlâ değneğine yaslanan üstü başı tozlu bir yolcuydum. Ne var ki üst düzlemlerde insan görüntüsü kaybolmuş, yerine başka bir şey gelmişti. Faquarl da aynısını yapmıştı. Kır faresinin tüyleri bir anda soldu ve diken diken oldu. Öyle şiddetli titredi ki çatalı vızıldamaya başladı.

Kır faresi geriye doğru sendeledi. "Konuşabiliriz..."

Ağzım kulaklarıma vardı. "Ah, hiç sanmıyorum." Bir hamle yaptım ve değneğim gözden kayboldu. Uzattığım elimden Detonasyon büyüsünün gümbürtüleri yankılandı. Kır faresi kenara sıçradı; ayaklarının altındaki toprak kırmızı alevler içinde patladı. Kır faresi sıçrarken çatalını salladı; çatalın ucundan çıkan zayıf yeşil ışık yerden sekerek nahoş bir biçimde Faquarl'ın ayak parmağına saplandı. Faquarl zıplayarak küfretti ve Kalkan açtı. Kır faresi ciyaklayarak yere düştükten sonra ok gibi fırladı. Geçitte heyelanlar meydana getiren Konvülsiyon büyüleriyle yoluna taşlar yağdırdım.

Kır faresi büyük bir kayanın arkasına sıçradı ve kayadaki bir boşluktan çatalı tutan pençesi çıktı. Üzerimize Kalkanlarımıza çarparak cızırdayan yeşil yıldırımlar yağdı. Faquarl Spazm büyüsü yaptı; kaya parçalanarak un ufak oldu. Kır faresi tüyleri tüterek geriye savruldu. Çatalını düşürdü. Tiz bir sesle küfrederek yamaca sıçradı ve tırmanmaya başladı.

Faquarl haykırdı. "Sen peşinden git - ben diğer taraftan dolanıp yolunu keseceğim."

Ellerimden dumanlar tüterken, urbam ve sakalım uçuşarak büyük bir taşın üzerine atladım, ardından onun yandaki bir kaya tabakasına sıçradım ve taştan taşa sekerek yamacı tırmanmaya başladım. Neredeyse ayaklarım yere değmeden, önümde zikzaklar çizerek yukarı tırmanan kahverengi tüy yumağını takip ettim. Parmaklarımdan Yıldırım büyüsünün cızırtıları çıktı; yere düşen yıldırımlar beni daha da yüksek bir hızla yukarı itti.

Kır faresi yamacın zirvesine vardı ve bir an için tüylü hatları gökyüzünde belirginleşti. Son anda çömeldiği için, Detonasyon büyüm onu kıl payı ıskaladı.

Sırtımdan kanatlar çıkarttım - kelebeklerinki gibi ikiye ayrılan, bembeyaz ve tüylü kanatlar.{1} Kanatlarımı gererek çorak tepenin zirvesine süzülünce, güneşin sıcaklığı bütün özümü sardı. Altımda kalan kır faresi engebeli zeminde tökezleyerek yokuş aşağı iniyordu. Yakınlarda çadırların bulunduğu bir kamp alanı gördüm; küçük bir oyuğa kurulmuş çadırların etrafında erzaklar, sönmüş bir ateşin kara kalıntıları, demir bir direğe bağlanmış üç deve ve bir yığın döküntü vardı.

Bütün bunların sahipleri, kahverengi ve karamel rengi urbalara bürünmüş, ellerinde yürüyüş değnekleri, ayaklarında tozlu sandaletler bulunan üç adamdı (muhtemelen Edomlu büyücülerdi, ama dürüst olmak gerekirse o bölgenin bütün kabileleri bana aynı görünüyordu). Çadırların gölgelerinde heykel gibi kıpırtısız duruyorlar, sakin gözlerle tepenin diğer tarafına bakıyorlardı; baktıkları taraf çöl yolunun başka bir sapağına açılıyordu.

Kır faresinin ciyaklamaları büyücüleri ayılttı: Hızla arkalarına döndüler ve yamaçtan patır kütür inen kır faresi ile yukarıdan süratle alçalan amansız siluetimi gördüler.

Adamlar bağırarak kaçıştılar. Aralarından biri, bir ruhun ismini haykırdı. İlerideki geçitten hiç gecikmeden yanıt geldi.

İşler şimdi ilginçleşiyordu.

Son sürat alçaldım ve kölelikten kaynaklanan bastırılmış öfkemi tamamen serbest bıraktım. Parmaklarımdan çıkan yıldırımlarla yeri bombardımana tuttum. Taşlar un ufak olurken, masmavi gökyüzüne tozlar ve kumlar saçıldı. Kır faresi nihayet tüylü sırtının tam ortasına isabet aldı ve patlayarak binlerce ışık zerresine dönüştü.

İlerideki geçitte iriyarı iki siluet belirdi. İkisinin de tıpkı benim gibi Asur stilinde kanatları vardı ve ikisi de insan bedenlerine bürünmüşlerdi. Ancak benim aksime, yoldaki kurbanlarına dehşet saçmak için, daha egzotik kafaları tercih etmişlerdi.

Yakındaki aslan suratlı utukku kanlı bir mızrak taşıyordu.{2} Kafası pörsük derili bir kertenkeleyi andıran arkadaşı ise palayı tercih etmişti; tüylü kanatları havayı döverken, korkunç çığlıklarla ve büyük bir hızla bana doğru uçtular.

Mecbur kalırsam onları öldürürdüm, ama aslında efendilerini öldürmeyi tercih ederdim.{3}

Edomlu büyücülerin her biri karakterine uygun davrandı. İlki panikleyerek bir o yana, bir bu yana döndü ve sonunda urbasının eteğine takılarak yakınlardaki çadırın kenarına düştü. Daha dengesini bulamadan, yaptığım Detonasyon büyüsünün alevleri içinde kalıp öldü. İkincisi istifini bozmadı ve ateşin yanındaki çantadan, camdan yapılmış uzun ve ince bir tüp çıkarttı. Ben üzerine çullanırken, bir kayaya vurarak kırdığı tüpün ucunu bana doğrulttu. Yağlı ve siyah bir maddeden meydana gelen şerit önce tembelce geriye gittikten sonra bir anda ok gibi bana doğru fırladı. Dumanlı şeridi ortasından yakalayan ve kaba bir emme sesiyle hiçliğe çeken bir Kara Düğüm oluşturdum. Şeritten sonra sıra cam tüpe ve onu tutan büyücüye geldi: Göz açıp kapayana kadar onlar da Düğümün içine çekildiler ve Düğüm kendini yutup yok oldu.

Büyücü ölünce -düğümün içinde gözden kaybolduktan birkaç dakika sonra öldü{4}- aslan kafalı utukku sevinçten haykırarak buhar oldu ve rüzgâra karıştı. Üçüncü büyücünün kölesi olduğu ortaya çıkan kertenkele kafalı utukku hâlâ oradaydı ve palasını savurarak güçlükle savuşturduğum sert hamlelerle ve darbelerle yolumu kesiyordu.

"Benimkini öldürsen olmaz mıydı?" diye sordu utukku karnımda bir kesik meydana getirerek.

Kenara sıçradım ve havada bir takla attım. "Elimden geleni yapıyorum. Bu arada beni delik deşik etmemeyi denesen olmaz mı?"

Utukku Spazm büyümden kurtuldu ve palasını savurdu. "İşler öyle yürümüyor."

"Biliyorum."

Sonraki hamleden kıl payı kurtularak sola yattım ve toprağa iyice yaklaştım; ardından iki çadırın arasından ok gibi havaya fırlayarak büyücüyü bulabilmek için tepeyi taradım. Onu tam vaktinde gördüm; kahverengi ve karamel rengi urbasıyla alelacele geçide doğru inmeye başlamıştı.

Utukku arkamdan yavaş yavaş gelirken, öldürme arzusuyla Edomlu'yu takip ettim ve fare kovalayan bir atmaca misali ona doğru süzüldüm.

Büyücü kayaların arasından büyük bir telaşla kayarak ve sendeleyerek iniyordu; urbası dizlerine kadar sıyrılmış ve sandaletleri paramparça olmuştu. Dikkatli gözlerini yamaçtan ayırmıyordu. Bir kere olsun arkasına dönüp bakmadı: Ecelinin parlak beyaz kanatlarla onu takip ettiğini biliyordu.

Aşağıdaki yolda başka şeyler de olduğunu fark ettim: Faquarl'ın yapılı bedeni üçüncü bir utukkuyla boğuşuyordu (bunun kafası uzun boynuzlu bir keçi görünümündeydi) ve yanında ölü yatan iki utukku daha vardı. Her taraf katliam izleriyle doluydu; kararmış zeminde bir kenara fırlatılmış bez parçaları gibi yatan insanlar ve develer vardı.

Bir hava akımı meydana geldi; yan yatmakta biraz geç kaldım ve utukkunun palası kanadımın ucunu kesip tüylerimi kırkarak muhteşem simetrimi bozarken büyük bir acıyla sarsıldım. Dengemi ve aerodinamiğimi kaybettim. Sırtüstü taşların üzerine çakıldım ve yamaçtan aşağı yuvarlanmaya başladım.

Utukku hemen peşimden geldi; son darbeyi vurmaya hazırdı. Onu oyalamak için omzumun üzerinden bir Zayıflatma büyüsü yaptım (hızla yuvarlanırken bunu yapmak hiç de kolay değildir - eğer bana inanmıyorsanız, kendiniz deneyin). Büyü onun enerjisini emerek hareketlerini yavaşlattı. Palasını düşürdü. Kanatları zayıflayarak ve uzuvları uyuşarak yere yığılıp bana doğru yuvarlanmaya başladı.

Üzerimize yağan taşlarla yokuş aşağı yuvarlandık.

Çöl yolunun sert zeminine düştük.

Doğrulmak için çabaladık.

Birbirimize baktık ve ellerimizi kaldırdık. Ben daha hızlıydım. Detonasyon büyüsüyle onu paramparça ettim.

Kupkuru kayaların ve taşların üzerine ferahlatıcı yağmur damlalarını andıran öz zerreleri yağdı. Yolun ortasında güçlükle doğrularak yara berelerimin üzerindeki tozları silktim ve kanatlarımı açarak savaş arzumun dinmesini bekledim.

Solumdaki Faquarl da nihayet keçi kafalı düşmanının icabına bakmış, yavaş yavaş ve acı çekerek aynı şeyleri yapıyordu. Karnındaki derin bir kesikten ışıl ışıl öz zerreleri akıyordu ama başka yara almamıştı.

Hiç fena değildi. İki cin, beş utukkunun ve üç Edomlu büyücünün ikisinin hakkından gelmiştik.{5} Süleyman'ın yollarındaki haydut tehlikesi şimdilik bertaraf edilmişti.

Derken aklıma geldi. Üçüncü büyücü... Nerelerdeydi?

Yakınlardan buyurgan ve gür bir ses geldi. "İblisler, kutsal Himyar diyarının Yüce Güneş Rahibesi'nin ayaklarına kapanmanın dışında, biz emretmedikçe, kıpırdamayın ve konuşmayın. Ben kraliçemin vekiliyim; onun adına ve Himyar adına konuşurum. Büyük bir hoşnutsuzluk pahasına, isminizi ve mahiyetinizi bildirmenizi talep ediyorum."

Bana mı öyle geliyordu, yoksa basit bir "Selam" da yeterli olur muydu?

{1} Modern bir görünümdü: Nemrut'ta asrın modası buydu. Beyaz kanatlar savaş sırasında başa bela oluyordu -çok kir gösteriyordu- ama aynı zamanda ilahi bir görünüm veriyordu: Korkutucu, güzel, soğuk ve mesafeli. Bu özellikle insan avlarken faydalı oluyordu, çünkü size aval aval bakakalıp, kaçmayı unutuyorlardı.

{2} Anlaşılan kır faresi bütün kusurlarına rağmen bize yalan söylememişti. Aşağıda başka yolculara pusu kurulmuştu.

{3} Bu genel olarak sağlam bir prensiptir. Aniden başka bir ruhla dövüşmek zorunda kaldığınızda, onun karakterini değerlendirecek vaktiniz olmaz. İtici ve iğrenç olabileceği gibi, sevimli ve cana yakın da olabilir. Kesin olarak bilmen tek gerçek, eğer görevini yerine getirmeye mecbur olmasaydı, sizinle dövüşmeyeceğidir, dolayısıyla efendisini öldürüp kuklanın canını bağışlamak mantıklıdır. Elbette utukkular söz konusu olduğunda, ahlaki değerlerinin hiç denebilecek kadar az olduğunu varsaymak yerindedir, ama yine de prensip prensiptir.

{4} Bu tür durumlarda hep garip bir gecikme meydana gelir. Bazen uçup giden o saniyelerde Düğümün içindeki hiçlikte yapayalnız olan kurbanın neler gördüğünü veya deneyimlediğini merak ederim.

{5} Bir de kır faresinin. Ama o sayılır mı bilmiyorum.

16

Bir misafirimiz olduğunun farkına varmamış değildim. Yalnızca umursamamıştım. Bir dövüşün ortasındaysanız, temel kurallara sadık kalırsınız; yani bir yandan düşmanınızın kolunuzu kopartarak size yedirmesini önlerken, bir yandan da bağırsaklarını deşmeye çalışırsınız. Eğer geriye enerjiniz kalırsa, onu da küfretmek için kullanırsınız. Dövüşü izleyen yabancıların ayaklarına kapanmak bu programa dahil değildir. Özellikle de kurtardığınız onların canıysa.

Dolayısıyla dönüp konuşana bakmadan önce, hiç acele etmeden üstümdeki tozları silktim ve özümün ücra bölgelerini yokladım.

On metre ötede, kibir, küçümseme ve yiyecek ot bulma umudu gibi karışık ifadeleri barındıran bir yüz bana bakıyordu. Bu bir deveydi. Gözlerimi boynundan yukarı doğru çevirince, eyerine yerleştirilmiş kırmızı ve sarı ipekten bir minder gördüm. Minderin altında püsküller, üstünde ise kırık sırıkların tepesinde sallanan, yanmış ve yırtılmış bir tente vardı.

Minderin üstünde çocukluktan yeni çıkmış genç bir kız oturuyordu. Geriye doğru attığı siyah saçlarının büyük bölümü ipek başörtüsünün altında kalmıştı ama merak uyandıran zarif kaşları ve kömür gibi kara gözleri vardı. Esmer tenli genç kızın yüz hatları ince ve narindi. Bir insan onu güzel bulabilirdi. Tecrübeli gözlerim, keskin bir zekânın, katı bir kararlılığın ve inatçılığın izlerini de tespit etti, ama bu niteliklerin güzelliğini arttırdığına mı yoksa azalttığına mı karar vermek bana düşmezdi.

Genç kız devenin üzerinde dimdik oturuyordu; bir eli akasya ağacından yapılmış eyer kaşının üzerindeyken, diğer eli gevşekçe dizginleri tutuyordu.

Üzerinde, çöl fırtınalarından dolayı kum sarısına bulanmış ve utukku ateşlerinden yer yer yanmış olan kendir bezinden bir binici pelerini ile sarı ve kırmızı renklerinde geometrik desenler içeren uzun ve yünlü bir giysi vardı. Gövdesini sıkı sıkı saran bu giysi bacaklarında bollaşıyordu. Deveye yan binmişti; ayaklarını güzelce saran minik deri ayakkabıları göze çarpıyordu. İnce ve çıplak bileklerine bronz halkalar takmıştı. Boynunda ise güneş biçiminde gümüş bir kolye vardı.

Saçları biraz dağılmıştı -birkaç tutamı yüzüne düşmüştü- ve bir gözünün altında yeni açılmış ince bir kesik vardı; bunun dışında, atlattığı felakete oranla oldukça iyi görünüyordu.

Aslına bakılırsa, bütün bunları aktarmak, gözlemlemekten çok daha uzun sürüyor. Onu bir an süzdüm. "Kim konuştu?" diye sordum. "Sen mi, yoksa deve mi?"

Genç kız kaşlarını çattı. "Ben."

"Öyleyse tavırların bir deveninkini andırıyor." Yan tarafa döndüm. "Az önce kervanınıza saldıran utukkuları öldürdük. Dizlerinin üzerine çöküp hayatını kurtardığımız için teşekkür etmen gerekirdi. Sence de öyle değil mi Faquarl?"

Ortağım nihayet yaklaşmıştı ve göğsündeki açık yarayı yokluyordu. "O keçi yok mu!" diye homurdandı. "Diğer iki utukkuyu boğduğum sırada boynuzunu göğsüme geçirdi. Sana sorarım. Üçe bir! Bazı cinlerde hiç nezaket olmuyor..." Faquarl kızı o anda fark etti. "Bu kim?"

Omuzlarımı silktim. "Kurtulan biri."

"Başka kurtulan olmuş mu?"

Kervandan geriye kalan enkazı inceledik. Uzaklarda dolaşan ve binicisi olmayan iki deve ile gökyüzünde aylak aylak daireler çizen birkaç akbaba dışında, her yer sessiz ve sakindi. Kurtulan başka hiç kimse görünmüyordu.

Göremediğim bir diğer kişi de Edomlu büyücüydü. Birdenbire onu sağ salim Kudüs'e götürmenin faydalı olabileceğini kavradım. Süleyman haydutların eylemlerinin sebeplerini birinci ağızdan dinlemekten hoşnut olurdu...

Genç kız (ki bize hâlâ teşekkür etmemişti) minderin üzerinde oturmuş, kocaman kara gözleriyle Faquarl'ı ve beni süzüyordu. Ters bir tavırla ona seslendim. "Kervanınıza saldıran haydutlardan birini arıyorum. Yamacın bu tarafından seke seke iniyordu. Görmüş olmalısın. Ne tarafa gittiğini söyler misin - eğer zahmet olmazsa?"

Genç kız uyuşuk bir el hareketiyle yolun karşı tarafındaki geniş bir kaya parçasını işaret etti. Bir çift ayak kayanın dışına taşmıştı. Koşarak oraya gittim ve Edomlu'nun, alnının ortasında gümüş bir hançerle yerde yatmakta olduğunu gördüm. Gümüşün aurası midemi bulandırdı; yine de sadece sersemlemiş olabileceğini düşünerek büyücüyü sertçe sarstım. Hiç faydası yoktu. Süleyman'a götürmeyi umduğum canlı tanık sizlere ömür olmuştu.

Ellerimi kalçalarıma dayayarak kıza baktım. "Bunu sen mi yaptın?"

"Ben kutsal Himyar'daki Güneş Tapınağı'nın rahibelerindenim. O adamın iblisleri yol arkadaşlarımı öldürdü. Yaşamasına izin mi verseydim?"

"Birazcık daha izin verseydin, iyi olurdu. Süleyman onu sorgulamak isterdi." Ne kadar sinirlenmiş olursam olayım, genç kıza gönülsüz bir saygıyla bakmaktan kendimi alamadım. Güneş Rahibesi olsun veya olmasın, devesinden inmeden hareket halindeki bir hedefi vurması takdire şayandı, ama elbette bunu kabullenmek gibi bir niyetim yoktu.

Faquarl da düşünceli bir tavırla genç kızı süzüyordu. Başıyla onun bulunduğu tarafı işaret etti. "Nereliymiş?"

Kız onun sorusunu duydu; çınlayan bir ses tonuyla karşılık verdi. "Ey iblisler, size bir kere daha söylüyorum, ben bir Güneş Rahibesi'yim ve -"

"Himyarlıymış."

"Orası neresi?"

"Arabistan'da bir yer."

"Yüce ve Kutsal Himyar'ı temsil ediyorum! Kraliçe ve halkı adına konuşuyorum, talebimiz odur ki -"

"Anladım..." Faquarl beni bir kenara çekti. Biraz uzaklaştık. "İsrailli olmadığına göre, sözleşmedeki maddelerin koruması altında sayılmaz, öyle değil mi?"{1}

Sakallı çenemi ovdum. "Doğru..."

"Üstelik Kudüs'e ayak basmış da değil."

"Evet."

"Ayrıca genç, iştah açıcı ve-"

"İblisler! Bana kulak verin!"

"Çok iştah açıcı," dedim ona katılarak. "Ciğerleri de hiç fena değil."

"Üstelik bütün o ağır efordan sonra bitkin düştüğümüze göre Bartimaeus-"

"İblisler! Beni dinleyin!"

"Hatta biraz da acıktığımıza göre-"

"İblisler..."

"Bir dakika Faquarl..." Arap kızla konuşmaya döndüm. "Şu kelimeyi kullanmayı keser misin?" diye seslendim. "'İblis' çok alçaltıcı bir terim.{2} Beni rencide ediyor. Bize 'Saygıdeğer cin' veya 'Yüce ruh' diye hitap edebilirsin mesela. Tamam mı? Teşekkür ederim."

Kızın gözleri fal taşı gibi açıldı ama hiçbir şey söylemedi. Neyse ki.

"Pardon Faquarl. Nerede kalmıştık?"

"Biraz acıktığımızı konuşuyorduk Bartimaeus. Ne dersin? Hiç kimsenin haberi olmaz, öyle değil mi? Ardından da uçarak efendimizin yanına döneriz ve zaferimizin tadını çıkarırız. Gece çökerken Tapınak Dağı'na varmış oluruz ve ateşin başında içimizi ısıtırız. Bu arada Khaba yeniden Süleyman'ın gözüne girmiş olur ve gölgesini senin tependen çeker, böylece canını da kurtarmış olursun. Kulağa nasıl geliyor?"

Hiç de fena gelmiyordu, özellikle de gölgeyle ilgili kısmı. "Tamam," dedim. "Budu benimdir."

"Ama bu haksızlık. Bugün kim daha çok utukku öldürdü?"

"Geri kalanını sen seçebilirsin. Deve de senin olsun."

Tatlı tatlı çekişerek genç kıza döndük; bize tepeden öyle ateş püsküren gözlerle bakıyordu ki Faquarl bile ürktü. Başındaki örtüyü geri çekmişti ve saçları serbestçe narin boynuna dökülmüştü. Yüzü korkutucu derecede sakindi. İnce kollarını sıkı sıkı bağlamıştı ve parmaklarıyla pat pat giysisinin koluna vuruyordu. Bütün inceliğine, yanık giysilerine, dağınık saçlarına ve sarkmış bir tentenin altındaki çirkin bir devenin sırtında oturmasına rağmen, kişiliği bizi duraksatacak kadar güçlüydü.

"Yüce ruhlar," dedi çelik gibi bir sesle, "bu korkunç felakete müdahale ettiğiniz için ikinize de teşekkür ederim. Eğer zamanında yardıma gelmeseydiniz, kuşkusuz ben de, bir süredir yol arkadaşlığı ettiğim bu zavallı tüccarlar gibi ölmüş olurdum. Dilerim ruhları hemen Güneş Tanrısı'na kavuşur, çünkü hepsi de barışçıl insanlardı! Ama şimdi bana kulak verin. Himyar Kraliçesi'nin elçisi ve tek vekili olarak İsrail Kralı Süleyman ile görüşmek için Kudüs'e gidiyorum. Görevim olağanüstü bir önem taşıyor. Birçok şey bu görevin başarısına bağlı. Dolayısıyla sizden yolculuğumu bir an önce tamamlamama yardımcı olmanızı tale- rica ediyorum. Bana bu konuda yardımcı olursanız, efendilerinizle görüşüp sizi azat etmelerini ve geldiğiniz dipsiz uçuruma{3} geri göndermelerini isterim." Elini gökyüzüne doğru kaldırdı. "Güneş Tanrısı'nın huzurunda annemin kutsal anısı üzerine yemin ederim!"

Derin bir sessizlik oldu. Faquarl ellerini ovuşturdu. "Tamam," dedi. "Hadi onu yiyelim."

Tereddüt ettim. "Dur biraz - bizi azat ettirebileceğini söyledi, duymadın mı?"

"Tek kelimesine bile inanma Bartimaeus. O bir insan. Yani yalancı."

"İnsan, evet... ama sence de farklı bir havası yok mu? Bana biraz Nefertiti'yi{4} anımsattı."

"Onunla hiç tanışmadım," dedi Faquarl havayı koklayarak. "Hatırlarsan, ben o zamanlar Mikene'deydim. Her neyse, kimin umurunda? Ben açım."

"Bence beklemeliyiz," dedim. "Khaba ile konuşabilir -"

"Khaba onu dinlemez, dinler mi?"

"Ya da belki Süleyman'la..."

"Tabii, tabii. Sanki ona yaklaşabilirmiş gibi."

Muhtemelen Faquarl'ın bütün söyledikleri doğruydu ama birkaç saat önceki yorumlarından dolayı ona hâlâ kızgındım ve bu da ayak dirememe sebep oldu. "Bir şey daha var," dedim. "Dövüşümüze şahitlik edebilir."

Faquarl bir an duraksadı ama sonra başını salladı. "Şahide ihtiyacımız yok. Cesetler var."

"Bize 'yüce ruhlar' dedi..."

"Bunun ne önemi var!" Faquarl sabırsızlıkla homurdandı ve kıza doğru bir adım attı ama hafifçe yana kayarak yolunu kapattım. Gözleri ateş püsküren ve çenesindeki tendonlar gerilen Faquarl durdu. "Senin sorunun hep bu olmuştur zaten!" diye hırladı. "Çelik gibi gözleri olan uzun boyunlu bir insan gördün mü hemen yumuşarsın!"

"Ben mi? Yumuşar mıyım? Ben onu göz açıp kapayana kadar yerdim! Ama bize yardımcı olabilir, anlatmaya çalıştığım şey bu. Senin sorunun da, iştahını kontrol edememen Faquarl! Hareket eden her şeyi yersin - genç kızları, keneleri, morg implerini, her şeyi."

"Hiç morg impi yemedim."{5}

"Yediğine eminim."

Faquarl derin bir nefes aldı. "Onu öldürmeme izin verecek misin?"

"Hayır."

Faquarl ellerini tiksintiyle havaya savurdu. "Kendinden utanmalısın! Bizler köleyiz, hatırladın mı? Oradaki o kız gibi insanların köleleriyiz. Bize hiç iyilik yaparlar mı? Hayır! İnşaat alanları ve savaş meydanları{6} - Urdan beri bizi hep bunun için istediler. Üstelik sonu gelmeyecek Bartimaeus, bunu biliyorsun değil mi? Bu onlarla bizim aramızdaki bir savaş - yalnızca büyücüleri değil, hepsini kastediyorum. Bütün o saman kafalı çiftçiler, onların yapışkan karıları, ciyak ciyak bağıran sümüklü çocukları - hepsi en az Khaba ve diğerleri kadar kötüler. Bu kızın da bir farkı yok! Eğer inşa edilmesini istedikleri yeni duvarlar, kazılmasını istedikleri yeni topraklar ve öldürülmesini istedikleri beyinsiz insanlar olmasaydı, bizi hiç tereddüt etmeden Kara Alev'e yem ederlerdi!"

"Ben bunları inkâr etmiyorum ki!" diye bağırdım. "Ama önümüze çıkan fırsatları değerlendirmeliyiz. Bu da bir fırsat. Taş ocağına dönmeyi sen de istemezsin; belki de bu kız- nereye gidiyorsun?"

Faquarl küsmüş bir çocuk gibi{7} arkasını dönüp yürümeye başlamıştı. "Madem kızı bu kadar sevdin, yanında kal," diye seslendi. "Onu koru. Ben gidip Khaba'yı getireceğim ve kızın bize özgürlüğümüzü kazandırıp kazandıramadığını göreceğiz. Belki haklı çıkarsın Bartimaeus. Belki de şansın varken onu bir güzel midene indirmediğine pişman olursun!" Faquarl bunları söyledikten sonra kanatlarını açıp havalandı ve tepelerden aşağı küçük taşlar yağmasına yol açan son bir küfürle güneşe doğru yükseldi.

Ben sessiz duran kıza bakmak üzere döndüm.

"Evet," dedim. "Artık baş başa kaldık."

{1} Süleyman'ın buyruğu üzerine, Kudüs'teki bütün çağırma büyüleri, hangi büyücü tarafından yapıldığına bakılmaksızın, yerel halka zarar vermemizi yasaklayan kesin maddeler içeriyordu. Aslında bu yeni bir şey değildi -Mezopotamya'nın bütün şehir devletleri benzeri yasaklara başvurmuştu- ama onlarınki yalnızca doğuştan o şehrin vatandaşı olan kişileri kapsıyordu, yani şehri ziyaret eden bir tüccarı, bir köleyi ya da tutsağı atıştırma ihtimali her zaman mevcuttu. Süleyman bütün bilgeliğiyle bu maddeleri şehir surlarının içine adım atan herkesi kapsayacak şekilde genişleterek sınırlarını çok güzel belirlemiş, bir yandan da aç ve huysuz bir cin sürüsü meydana getirmişti.

{2} İblis: Aslında burada kullanılan gerçek terim Eski Akatça'dan gelen ve özünde yalnızca "doğaüstü varlık" anlamını taşıyan rābisu idi. Ne var ki tıpkı Yunanca daimon kelimesi gibi (ki daha icat edilmesine asırlar vardı), aşağılayıcı bir genelleme olarak kullanılıyor ve koca kıçlı bir impi kastedebildiği gibi, kibar bir cini de kastedebiliyordu.

{3} Dipsiz Uçurum: Öteki Âlem'in ne doğru ne de övgü dolu bir tanımı, ama çok yaygın bir yanılgı. Aslında yurdumuz dipsiz bir uçuruma hiç benzemez; bir kere bahsi geçebilecek bir "derinliği" yoktur (boyutları da), ayrıca karanlık da değildir. Kafalarından uydurdukları dehşetleri bize yansıtmak tam da insanlara göre bir şeydir, oysa aslında bütün dehşetler sizin dünyanızdadır.

{4} Nefertiti: M.Ö 1340 dolaylarında Firavun Akhenaten'in karısı. Çocuk büyütmekle işe başlayıp imparatorluğun başına geçti. Tacıyla çok da güzel görünürdü. Ona bulaşmamakta fayda olduğunu söylemekle yetineceğim.

{5} Morg impleri: Mısır rahiplerinin, yüce kişilerin ölü bedenlerini mumyalarken yardım aldığı küçük, tıknaz ve beyaz tenli impler. Mumyalama sürecinin, beyni çıkarma ve kanopik kavanozları doldurma gibi iğrenç kısımlarında uzmanlaşan bu impleri yiyince ağzınıza çok kötü bir tahnit sıvısı tadı gelirmiş. Bana öyle söylediler.

{6} İnşaat alanları ve savaş meydanları: Aslına bakılırsa, bazen hiç beklenmedik bir anda, birinden diğerine geçmek zorunda kaldığımız da oluyordu ve bu durum sıkıntı yaratabiliyordu. Ben bir keresinde Uruk kapılarında çıkan ani bir çatışmada üç gulyabaniyle tek başıma dövüşmüştüm. Onların ellerinde çivili gürzler, alevli mızraklar ve çift başlı gümüş savaş baltaları vardı. Peki ya benim ellerimde? Benin ellerimde bir kürek vardı.

{7} Sadece biraz daha iriyarı, kaslı ve kan içinde.

17

"Evet," dedi iblis. "Artık baş başa kaldık."

Asmira eyerinin üzerinde dimdik otururken, sırtından aşağı terler dökülüyordu. Kalbi öyle güm güm çarpıyordu ki iblisin mutlaka farkına varacağını düşündü ya da en azından saklamak için kucağına koyduğu ellerinin titrediğini göreceğini. Asla korktuğunu belli etme - muhafız analar ona böyle öğretmişlerdi; bırak düşmanların senin sakin, kararlı, gözü pek ve korkusuz olduğunu düşünsünler. Asmira yüzünü olabildiğince ifadesiz, soluklarını olabildiğince yavaş tutmak için elinden geleni yaptı. Başını soğukkanlı bir tavırla yana çevirirken, gözlerini yaratığın hareketlerinden ayırmadı. Parmakları giysisinin altına gizlediği hançerdeydi.

Patlayan alevlerle kendi türünden birini öldürürken yaratığın gücünü görmüştü ve isterse kendisini de kolaylıkla öldürebileceğini biliyordu. Eğitimi sırasında çağırdığı ruhlardan ve dağlıların aciz iblislerinden çok daha tehlikeli olduğu belliydi, tıpkı geçitte ona saldıran canavarlar gibi. Muhtemelen ifritti, hatta belki de merid. Asmira'nın en iyi savunması gümüştü artık; Koruma sözcükleri iblisin canını sıkardı belki, ama başka pek bir işe yaramazdı.

Gerçi iblisin canı zaten sıkkın görünüyordu. Ufukta ateşten bir noktacığa dönüşmüş olan arkadaşına baktı ve hafif bir küfür savurdu. Sandaletli ayağıyla tekmelediği taş geçidin uzaklarına düştü.

Asmira güçlü ruhların insanları kandırmak veya korkutmak için istedikleri her türlü kılığa bürünebildiklerini biliyordu. Görünüşlerine aldanmanın ne denli aptalca olduğunu da biliyordu. Yine de bu iblisin görünüşü onu tereddüde düşürmüştü. Kervana saldıran korkunç canavarların ve vahşiliğiyle kabadayılık taslamaktan zevk alırmış gibi görünen arkadaşının aksine, kötülüğünü hoş bir kılığın altına gizlemişti.

Asmira onu ilk gördüğünde, savaştan kötü yaralar almış sakallı bir yolcu kılığındaydı. Sonra bir ara (değişimin tam olarak ne zaman gerçekleştiğini fark etmemişti) gamzeli yanakları ve neşeli gözleri olan genç ve yakışıklı bir delikanlıya dönüşmüştü. Alnına düşen siyah bukleleri, güçlü ve sağlam kolları vardı. Yüz hatları ve teni Asmira'ya Saba'daki sarayı ziyaret eden Babillileri anımsatıyordu, ama giysileri çok daha sadeydi - dizlerine kadar inen basit bir etek giymiş ve çıplak göğsüne ametist taşından kolyeler takmıştı. Sırtında göz kamaştıran beyaz kanatlar vardı. Tüylerin büyük olanları, Asmira'nın kolunun ön kısmından daha uzundu. Sol kanadının ucundan, ikindi güneşinde soğuk soğuk parlayan yumuşak ve peltemsi bir madde sarkıyordu. Bu kusurun dışında, büründüğü kılık çok güzeldi.

Asmira kalbi küt küt atarak kanatlı delikanlıyı süzdü. Delikanlı ansızın başını çevirdi ve gözleri buluştu. Asmira gözlerini kaçırdı ve kaçırır kaçırmaz da pişman oldu.

"Ey Himyar Rahibesi, umarım sözünü tutabilirsin," dedi delikanlı. "Senin için özümü tehlikeye attım."

Asmira iblislerin arasında geçen tartışmayı anlamamıştı, çünkü yalnızca bir kısmı Arapça geçen tartışmanın geri kalanı bilmediği dillerde devam etmişti. Delikanlının kara ve soğuk bakışlarına karşılık vermek için kendini zorlayarak, önceki gibi buyurgan bir sesle konuştu. "Nereye gitti?" diye sordu. "O diğer iblis? Hem benim talebim ne olacak?"

Delikanlı bir kaşını bezginlikle kaldırdı. "Olur şey değil. Yine o çirkin kelime."

Ansızın deveye doğru bir adım attı. Asmira gümüş hançerini bir hamlede kemerinden çıkartarak dengeledi.

Delikanlı kalakaldı. "Bir bıçak daha m? Kaç tane bıçağın var?"

Asmira hançerlerinden birini savaşın kargaşasında kaybetmiş, birini de Edomlu'nun alnında bırakmıştı. Deri çantasında iki hançer daha vardı. "Seni hiç ilgilendirmez iblis," dedi mağrur bir tavırla. "Senden istediğim-"

"Benim istediğim ise," dedi delikanlı, "yanımda kötü bir dil kullanmaktan kaçınmandı. Pelerininin altından hançerler çıkartman da çok kibar bir davranış sayılmaz." Esmer elini Asmira'nın devesinin böğrüne koyup, deveyi usulca okşadı. "Şu hançeri kaldırsan nasıl olur? Gümüşün soğukluğunu buradan bile hissedebiliyorum, özellikle de şu kanadımda," dedi anlamlı bir sesle. "Az önce seni korurken yaraladığım kanadımda."

Asmira kararsızlıkla bocalarken panikten midesi bulandı. Sert bir hareketle pelerinini açtı ve hançerini kemerine soktu.

"Daha iyi oldu," dedi iblis. "Ah, bir de boynundaki gümüş kolye var... Onu da kaldırabilir misin?"

Asmira öyle yaptı. Kanatlı delikanlı başka bir şey söylemedi. Deveyi son bir kez okşadıktan sonra birkaç adım uzaklaştı ve geçidi incelemeye koyuldu. Bir süre sonra ıslıkla ritmik bir derviş şarkısının notalarını çalmaya başladı.

Kendi uysallığına ve iblisin neşeli bir umursamazlıkla sorularını geçiştirmesine sinirlenen Asmira neredeyse hançerini çıkartıp onun sırtına saplayacaktı. Ne var ki yüzündeki sakin ifadeyi korudu ve öfkesini bastırdı. İblis Süleyman'ı tanıyordu ve işine yarayabilirdi. Kudüs'e bir an önce varmak için karşısına çıkan bütün fırsatları değerlendirmeliydi.

Ayrıca iblis söylediklerinde haklıydı - gerçekten de yardımına koşmuştu.

"Ey ruh, tedbirli davranmamı mazur görmelisin," dedi. "Eğer hançerlerim olmasaydı, çoktan ölmüştüm. Lütfen onları her zaman yanımda hazır tutmamı anlayışla karşıla."

Delikanlı dönüp keskin karagözleriyle Asmira'yı süzdü. "Herhalde onların sayesinde utukkulardan kurtuldun, öyle değil mi? Ben de hayatta kalmayı nasıl başardığını merak ediyordum."

"Evet," dedi Asmira. "Beni hançerim kurtardı. Kertenkele kılığında bir ibli- pardon bir ruh, bana doğru atıldı ama hançerimi savurunca gümüş onu gafil avladı. Geriye sıçradı ve tekrar saldırmaya hazırlandı ama tam o sırada birdenbire dikkati dağıldı ve gözden kayboldu."

Kanatlı delikanlı kıkırdadı. "Ah evet, dikkatini dağıtan bendim. Belki yüzünde beliren paniği de görmüşsündür?"

Asmira'nın deneyimlerine göre iblisler çok zeki olmuyorlardı. Bunun kendini beğenmişliği de gün gibi ortadaydı ve Asmira bu durumdan faydalanmaya karar verdi. "Görmez olur muyum!" dedi hemen. "Sana gelir gelmez teşekkür etmediğim için ne kadar özür diksem azdır.

Hâlâ saldırının etkisi altındaydım ve yüce hava ruhlarından biriyle konuştuğumun farkına varamadım. Etrafına yaydığın ışığa kör kaldığım için Güneş Tanrısı beni bağışlasın! Ama şimdi görüyorum. Beni mertçe ölümden kurtardığın için sonsuza kadar sana borçlu kalacağım! Sana değersiz yüreğimin derinlerinden teşekkür ederim."

Delikanlı ona baktı ve alaycı bir tavırla kaşını kaldırdı. "Himyar'da hep böyle mi konuşurlar?"

"Normalde bu kadar duygusal değilizdir; daha resmi ve karmaşık bir cümle yapısı kullanırız."

"Gerçekten mi? Ben karmaşık cümlelere alışkınım, dolayısıyla az önce söylediklerini anlayabildim. Ama seni uyarmak zorundayım; buralarda insanlar bu tür konuşmalardan anlamazlar, belki değersiz kıçınla ilgili kısım dışında."

Asmira gözlerini kırpıştırdı. "Değersiz yüreğim."

"Onu da anlarlar herhalde. Şimdi, sorularına gelecek olursak; artık endişelenmene gerek yok. Faquarl efendimizi getirmeye gitti; efendimiz hiç kuşkusuz Kudüs'e kadar sana eşlik eder. Eğer bunun karşılığında arabuluculuk yaparak özgür kalmamızı sağlarsan, sana çok minnettar oluruz. Son zamanlarda Süleyman'a kölelik yapmak nahoş olmaya başladı."

Asmira'nın kalp atışları hızlandı. "Efendiniz Süleyman'ın kendisi mi?"

"Teknik anlamda değil. Ama pratikte öyle." Delikanlı kaşlarını çattı. "Durum biraz karmaşık. Her neyse, büyücü birazdan burada olur. Belki beklerken benim için söyleyeceğin övgü dolu sözcükleri prova edebilirsin."

İblis ıslık çalarak yavaş adımlarla kervandan geriye kalan enkazın arasında dolaştı. Asmira düşüncelere dalarak onu izledi.

Çarpışmanın yol açtığı heyecan azaldığından beri, kendine ve çevresine hâkim olmak için büyük bir çaba sarf ediyordu. Başlangıçta yaşadığı sarsıntı zihnini bulandırmıştı - aniden pusuya düşmüş olmanın, günlerdir beraber seyahat ettiği insanların katledilmesinin, kertenkele kılığındaki iblisin muazzam gücünün ve Koruma büyüsüne karşı koymuş olmasının verdiği sarsıntı. Bir de üstüne Süleyman'ın ruhlarıyla yüzleşmek ve onlara karşı duyduğu korkuyu gizlemek zorunda kalmıştı. Bu hiç de kolay olmamıştı ama başarmıştı. Hayatta kalmıştı. Asmira iblisi gözlemlerken içinde aniden bir umut yeşerdi. Hayattaydı ve görevini hâlâ yerine getirebilirdi! Üstelik sadece felaketi atlatmakla da kalmamıştı; Süleyman'ın köleleri Asmira'yı doğruca ona götüreceklerdi! Saba'ya düzenlenecek olan saldırıya iki gece kalmıştı. Böyle bir hız her şeyi değiştirebilirdi.

İblis birkaç adım uzakta gökyüzüne bakarak volta atıyordu. Biraz gururlu ve huysuz görünse de, oldukça konuşkan bir hali vardı; belki onunla biraz daha sohbet edebilirdi. Süleyman'ın kölesi olduğuna göre, kral hakkında, kişiliği hakkında, sarayı hakkında ve -belki de- Yüzük hakkında bir şeyler biliyor olabilirdi.

Asmira ani bir hareketle dizginleri çekti. Deve ön bacaklarını bükerek eğildi ve kumların üzerinde diz çöktü. Ardından arka bacaklarını da büktü. Artık oturuyordu; Asmira minderden kalkarak kolayca yere atladı. Bir an yanmış olan pelerinini inceleyip düzeltti. Ardından elinde deri çantasıyla iblise doğru yürüdü.

Kanatlı delikanlı düşüncelere dalmıştı. Parlak beyaz kanatlarının üzerine güneş ışıkları vurmuştu. Asmira bir an onun durgunluğunun ve sakin yüzündeki hüzünlü ifadenin farkına vardı. Aklından neler geçtiğini merak etti. Titrediğini fark ederek kendine öfkelendi.

Asmira yaklaşırken, delikanlı dönüp ona baktı. "Umarım benim için güzel sıfatlar bulmuşsundur. Bence 'korkusuz', 'azimli' ve 'huşu uyandıran' kulağa hoş geliyor."

"Seninle konuşmaya geldim," dedi Asmira.

Kara kaşlar çatıldı. "Konuşmaya mı? Niye?"

"Elime her zaman senin gibi yüce bir ruhla, üstelik de hayatımı kurtarmış olan bir ruhla konuşma fırsatı geçmiyor," dedi Asmira. "Bir gecede kuleler inşa eden ve kurak topraklara yağmur yağdıran yüce ruhların hikâyelerini ben de duydum elbette. Ama hiç bu kadar asil ve nazik bir ruhla konuşabileceğimi-" Asmira sustu; delikanlı ona gülümsüyordu. "Ne var?" diye sordu.

"Bu 'yüce ruh' bir şeyler istediğini düşünüyor. Ne istiyorsun?"

"Bilgeliğinle-"

"Yeter," dedi iblis. Kara gözleri parladı. "Yarım akıllı bir imple konuşmuyorsun. Ben bir cinim, hem de oldukça seçkin bir cin. Gılgamış için Uruk surlarını, Ramses için Karnak surlarını ve isimleri unutulup gitmiş olan hükümdarlar için daha nicelerini inşa etmiş olan bir cin. Aslına bakılırsa Yüce Süleyman hizmetlerime bel bağlamış olan büyük kralların yalnızca sonuncusu. Kısacası Ey Himyar Rahibesi," diye devam etti kanatlı delikanlı, "kendimi yeterince başarılı buluyorum zaten, senin övgülerine ihtiyacım yok."

Asmira yanaklarının kızardığını hissetti. Yumruklarını sıktı.

"Böyle ufak tefek meseleleri konuşup çözümlemeliyiz, öyle değil mi?" dedi cin. Asmira'ya göz kırptı ve rahat bir tavırla kayalardan birine yaslandı. "Şimdi, ne istemiştin?"

Asmira düşündü. "Bana Yüzükten bahset," dedi.

Cin irkildi. Kayaya yaslamış olduğu dirseği kaydı ve yere kapaklanmaktan kıl payı kurtuldu. Tüylerini kabartarak kanatlarını düzeltti ve Asmira'ya baktı. "Ne?"

"Daha önce hiç Kudüs'te bulunmadım," dedi Asmira açık sözlülükle. "Yüce Kral Süleyman hakkında birçok muhteşem hikâye duydum! Böylesine seçkin ve tecrübeli bir cin olduğuna göre ve Süleyman sana bel bağladığına göre, belki daha fazlasını anlatabilirsin."

Cin başını salladı. "Yine mi övgüler! Sana söyleyip duruyorum..." Tereddüt etti. "Yoksa beni iğneliyor muydun?"

"Hayır, hayır. Ne münasebet."

"Her halükarda," diye homurdandı delikanlı, "artık bu tür sözler duymak istemiyorum, yoksa, kim bilir, belki de Faquarl'ın önerisine uyarım.

Asmira duraksadı. "Faquarl'ın önerisi neydi ki?"

"Bilmek istemezsin. Bahsettiğin nesneye gelince; Arabistan'ın ücra bir köşesinden gelen saf bir genç kız olduğunu biliyorum, ama eminim orada bile..." Dikkatle etrafını kolaçan etti. "Mesele şu ki, İsrail'de birtakım konuları açık açık konuşmamak, hatta hiç konuşmamak daha iyidir."

Asmira gülümsedi. "Korkmuş görünüyorsun."

"Hiç de değil. Sadece tedbirli davranıyorum." Kanatlı delikanlının keyfi kaçmış gibiydi; kaşlarını çatarak lacivert gökyüzüne baktı. "Khaba nerede kaldı? Çoktan gelmiş olmalıydı. O salak Faquarl yolu şaşırmıştır herhalde."

"Demek diğer cinin ismi Faquarl," dedi Asmira rahat bir tavırla. "Senin ismin-"

"Üzgünüm." Cin kararlı bir tavırla elini kaldırdı. "Sana söyleyemem. İsimler hem korumak hem de kaybetmek bakımından güçlü şeylerdir. Her yerde dile getirilmemelidir; ne ruhlar ne de insanlar tarafından, çünkü onlar bizim en derin, en gizli varlığımızdır. Ben uzun süre önce sahip olduğum isimle yaratıldım -bu ismi öğrenen, köleliğimin anahtarını da eline geçirmiş olur. Bazı büyücüler bu tür bilgilere ulaşmak için büyük sınavlardan geçerler- antik metinleri incelerler, Sümerlilerin çivi yazısını sökerler ve benim gibi ruhlara hükmetmek için çizdikleri çemberlerde hayatlarını tehlikeye atarlar. Bugüne dek ismimi öğrenenler beni hep zincirlere vurup zalim eylemler gerçekleştirmeye zorladılar; bu iki bin yıldır böyle. Ey Arap kızı, ismimi karşılaştığım herkese neden söylemediğimi anlamışsındır herhalde. Bana bir daha sorma, çünkü bu yasak bir bilgi; kutsal, kilit altında."

"Yani 'Bartimaeus' değil, öyle mi?"

Derin bir sessizlik oldu. Cin boğazını temizledi. "Efendim?"

"Bartimaeus. Arkadaşın Faquarl sana hep bu isimle hitap etti."

Cin alçak bir sesle küfür savurdu. "Sanırım 'arkadaş' demek abartılı olur. O aptal yok mu... İnsanların önünde tartışmadan duramadı..."

"Sen de hep onun ismini kullanıyorsun," dedi Asmira. "Ayrıca senin için efendinle konuşacaksam, ismini bilmem gerekir, öyle değil mi?"

Cin suratını astı. "Sanırım. Şimdi de ben bir soru sorayım," dedi. "Ya sen? Senin ismin ne?"

"Benim ismim Cyrine," dedi Asmira.

"Cyrine..." Cin şüpheli görünüyordu. "Anlıyorum."

"Himyar rahibesiyim."

"Devamlı öyle söylüyorsun. Pekâlâ 'Cyrine', açıkça konuşamayacağımız altın bir mücevher gibi tehlikeli konulara karşı neden bu kadar ilgilisin? Ayrıca seni Kudüs'e getiren 'önemli meseleler' tam olarak nelerdir?"

Asmira başını salladı. "Söyleyemem. Kraliçem bunları Süleyman dışında herhangi biriyle konuşmamı yasakladı ve kutsal bir yemin ettim."

"Birdenbire ne kadar ciddi ve resmi olduk, değil mi? dedi iblis. Bir an genç kızı buruk gözlerle süzdü. "Kraliçenizin böylesine önemli bir göreve senin gibi yalnız bir genç kızı göndermiş olması garip... Ama ne yaparsın, kraliçeler böyledir işte. Akıllarına garip fikirler gelir. Sen bir de heyheyleri üstündeyken Nefertiti'yi görseydin. Demek... " diye devam etti iblis aylak aylak, "Himyar'dan geldin. Ben oraya hiç gitmedim. Güzel bir yer midir?"

Asmira da Himyar'a hiç gitmemişti ve hakkında hiçbir şey bilmiyordu. "Evet. Çok güzeldir."

"Dağları vardır herhâlde?"

"Evet."

"Nehirleri, çölleri falan?"

"Bir sürü."

"Ya şehirleri?"

"Ah, birkaç tane."

"Kayalıkların arasına kurulmuş olan Zafar şehri de Himyar'daydı, öyle değil mi?" diye sordu iblis. "Yoksa yanılıyor muyum?"

Asmira tereddüt etti. Bunun tuzak bir soru olduğunu sezmişti ve atlatmasını sağlayacak cevabı bilmiyordu. "Krallığımızın ayrıntılarını asla yabancılarla konuşmam," dedi. "Ülkemiz konusunda ketum davranmak geleneklerimizde vardır. Ama İsrail'i konuşabilirim, hem de seve seve. Kral Süleyman'ı ve sarayını yakından tanıyorsun sanırım?"

Kanatlı delikanlı gözlerini ona dikmişti. "Sarayı evet... Süleyman'ı hayır. Çok kölesi vardır."

"Ama seni çağırdığı zaman..."

"Bizi büyücüleri çağırır; sanırım bunu daha önce de söylemiştim. Biz onların iradesine hizmet ederiz, onlar da Süleyman'ın."

"Ve ona hizmet etmekten mutlular çünkü-" Asmira bu sefer kelimeyi söylemedi. Bartimaeus'un korkusu ona da bulaşmıştı.

Cin kısaca cevapladı. "Evet."

"Yani hepiniz aslında onun kölesi misiniz?"

"Ben ve daha niceleri."

"Öyleyse neden onu yok etmiyorsunuz? Ya da çalmıyorsunuz?"

Cin bariz bir biçimde yerinden sıçradı. "Şşş!" dedi. "Sesini alçaltır mısın?" Boynunu telaşla sağa sola uzatarak geçidi kolaçan etti. Onun gerginliğinden etkilenen Asmira da etrafına baktı ve bir an için kayaların mavi gölgelerinin, eskisinden daha koyu göründüğünü düşündü.

"Nesneden bu şekilde bahsedilmez," diye çıkıştı cin. "Ne burada, ne de İsrail'in herhangi bir yerinde; hele hele her iki sokak kedisinden birinin yüce kralın casusu olduğu Kudüs'te hiç." Gözlerini gökyüzüne çevirdi ve konuşmaya devam etti. "Bahsettiğin nesne hiç çalınmadı çünkü onu takan kişi hiç çıkartmıyor," dedi. "Üstelik eğer herhangi biri böyle bir şeyi düşünecek bile olsa, biraz önce adı geçen kişi parmağındaki nesneyi çeviriyor ve -bom!- düşmanlarının sonu, yalnızca üç örnek verecek olursam, zavallı Azul'un, Odalis'in ya da Filokretes'in sonu gibi oluyor. Bu yüzden aklı başında hiç kimse Kral Süleyman'a meydan okumaya cesaret edemez. Bu yüzden tahtında öylesine kibirli ve rahat oturabiliyor. Bu yüzden, şayet ima ettiğin 'önemli meseleleri' halledecek kadar yaşamak istiyorsan, ağzını sıkı tutmalı ve merakını dizginlemelisin." Derin bir nefes aldı. "Benim yanımda güvendesin Himyarlı Rahibe Cyrine, çünkü beni esir tutanlardan nefret ederim ve herhangi bir şey ya da herhangi biri" -bu noktada doğrudan genç kıza baktı ve kaşlarını kaldırdı- "bende derin şüpheler uyandırsa bile, onları uyarmam. Ama korkarım herkes benim kadar erdemli değil." Kuzeyi işaret etti. "Özellikle de oradakiler dedi. "Ayrıca en kötülerinin de aralarındaki insan olduğunu göreceksin."

Asmira Bartimaeus'un işaret ettiği yere baktı. Gökyüzünde uzaktan hızla yaklaşan kara benekler vardı.

18

Belki de cin Asmira'yı uyarmamış olsaydı, başlangıçta gökyüzündeki benekleri kuş sürüsü zannedebilirdi. Ne var ki öyle olsaydı bile, yanılgısı uzun sürmezdi. Başlangıçta çölün tepeleri üzerinde birbirine yakın uçan siyah noktacıklardan ibaretlerdi - toplam yedi taneydiler ve birisi diğerlerinden biraz daha iriydi. Ancak bu noktacıklar hızla büyüdüler ve Asmira çok geçmeden onların hızla hareket eden yüzeyleri arasında oynaşan renkli ışık demetlerini ve kanatlarının arkasında titreşen sıcak pusu görebilmeye başladı.

Birkaç dakika sonra geçide inmek için alçalmaya başladılar ve Asmira hızla süzülen renk demetlerinin, azalan gün ışığında altın gibi parlayan alevler olduğunu fark etti - bir tek ortada duran ve en iri olanları hâlâ kapkaraydı. Daha da yaklaştılar; Asmira artık kanatlarının hareketlerini görebiliyor ve hışırtılarını duyabiliyordu; bu ses çabucak yükselerek kulaklarını tırmalamaya başladı. Bir keresinde, küçük bir çocukken, sarayın çatısından Marib surlarının altındaki sulak çayırlara inen çekirge sürüsünü izlemişti. Şimdi duyduğu ses de o zamanki böcek fırtınasının sesini andırıyor ve benzer bir korku yaratıyordu.

Sürü tepelerin altına alçaldı ve yoldan ona doğru gelmeye başladı. Büyük bir hızla hareket ediyordu; arkasında kıvrılarak yamaçlara doğru yükselen ve geçidi kaplayan bir toz bulutu bırakıyordu. Asmira artık yedisinden altısının iblis olduğunu görebiliyordu; hepsinin kanatları vardı ama insan kılığına bürünmüşlerdi. Yedincisi ise yine bir iblis tarafından taşınan halının üzerinde oturan bir insandı.

Asmira ona, maiyetine ve sergilenen güç gösterisine baktı. "Belli ki," dedi, "bu Süleyman'ın ta kendisi..."

Yanında duran Bartimaeus homurdandı. "Hayır. Bilemedin. Bu yalnızca Süleyman'ın on yedi baş büyücüsünden bir tanesi ama belki de en güçlüsü. İsmi Khaba. Seni bir kere daha uyarıyorum, ona dikkat et."

Kumlar fırıl fırıl döndü, rüzgâr uğuldadı ve hareket ettikçe renk değiştiren dev kanatlar yavaşladı; altı iblis bir süre havada süzüldükten sonra rahatlıkla yere indi. Ortada duran yedincisi halıyı omuzlarından büyük kollarına aktardı; ardından yerlere kadar eğilip geri çekilerek halıyı yerin birkaç metre üstünde asılı bıraktı.

Asmira tek sıra halinde sessizce duran iblislere baktı. Hepsi de insan kılığındaydı ve boyları iki ila iki buçuk metre arasında değişiyordu. Faquarl haricindeki (kısa boylu, kalın enseli ve göbekli kılığını inatla korumuştu; genç kıza sert sert bakıyordu) hepsi kaslı, atletik ve esmerdi. Dünyaya gönderilmiş küçük tanrılar gibi, doğaüstü güçlerine güvenerek büyük bir zarafetle ve marifetle hareket ediyorlardı. Yüzleri güzeldi; altın gözleri karanlık geçitte parlıyordu.

"Kendini fazla kaptırma," dedi Bartimaeus. "Çoğu aptaldır."

Halının üzerinde dimdik oturmakta olan büyücü bağdaş kurarak ellerini sakince kucağına koymuş, hiç kıpırdamadan duruyordu. Yükseklerin soğuğundan korunmak için vücudunu sıkı sıkı sarmalayan kukuletalı bir pelerin giymişti. Yüzü gölgeler içindeydi; bacaklarının üzerinde kalın ve siyah bir kürk vardı. Görünen tek yeri uzun ve solgun elleriydi; ellerini açıp ince parmaklarını şaklatarak kukuletanın derinliklerinden bir kelime mırıldandı. Halı yere indi. Büyücü dizlerinin üzerindeki kürkü çekerek tek bir hamleyle ayağa kalktı. Halının üzerinden çekilerek sessiz iblisleri arkasında bıraktı ve hızlı adımlarla Asmira'ya doğru yürüdü.

Solgun elleriyle kukuletasını açtı; yüzünde geniş bir tebessüm belirdi.

Asmira ya göre büyücü neredeyse kölelerinden daha da tedirgin edici görünüyordu. Sanki bir rüyadaymış gibi, büyük nemli gözler, kül gibi yanakları kaplayan derin yaralar ve bağırsak teli gibi gergin ince dudaklar gördü.

"Rahibe," dedi büyücü yumuşak bir sesle. "Ben Süleyman'ın hizmetkârı Khaba. Yaşadığınız sıkıntılar ve acılar sona erdi çünkü artık benim korumam altındasınız." Kel kafasını eğdi.

Asmira da onu başıyla selamladı. "Ben Cyrine, Himyar diyarından gelen bir Güneş Rahibesi'yim," dedi.

"Kölem de bana öyle söyledi." Khaba dönüp cinlere bakmadı; Asmira göbekli cinin kollarını bağladığını ve kendisini şüpheyle süzdüğünü fark etti. "Sizi beklettiğim için özür dilerim," diye devam etti büyücü, "ama çok uzaklardaydım. Elbette size karşı düzenlenen bu... acımasız saldırıyı önleyemediğim için daha da üzgünüm." Eliyle çevredeki yıkımı işaret etti.

Khaba Asmira'ya istemediği kadar yakın duruyordu. Ona rahibelerin ölen anaların anısına tütsüler yaktığı Ölüler Salonu'nu anımsatan garip bir kokusu vardı. Tatlı, keskin ve tekin olmayan bir kokuydu bu. "Yine de size müteşekkirim, çünkü köleleriniz hayatımı kurtardı," dedi. "Yakın bir zamanda Himyar'a döneceğim ve döner dönmez, kraliçemin minnettarlığından faydalanmanızı sağlayacağım."

"Ne yazık ki ülkenizi pek tanımıyorum," dedi büyücü. Yüzündeki tebessüm hiç değişmedi; büyük gözleriyle Asmira'nın gözlerinin içine baktı.

"Arabistan'dadır, Kızıldeniz'in doğusunda."

"O zaman... Saba'ya yakındır, öyle değil mi? Oralardaki bütün toprakların kadınlar tarafından yönetiliyor olması ne tuhaf." Büyücü aklına gelen bu fikre kıkırdadı. "Benim doğduğum yer olan Mısır da zaman zaman bunu denemiştir," dedi. "Nadiren başarıya ulaşır. Ama doğrusu sizi kurtarmış olmanın şerefini ben üstlenemem. Bölgeyi kanun kaçaklarından arındırmamızı emreden, yüce kralımız Süleyman'dı. Eğer teşekkür edeceğiniz biri varsa odur."

Asmira elinden geldiğince cazip bir tebessüm takındı. "Eğer mümkünse, kendisine bizzat teşekkür etmek isterim. Aslında zaten kraliçemizin verdiği bir görev nedeniyle Kudüs'e gitmekteydim; Süleyman'ın huzuruna çıkmayı istiyorum."

"Bana da öyle söylendi."

"Belki bana yardımcı olabilirsiniz?"

Büyücünün tebessümü hâlâ hiç değişmemişti ve gözleri hâlâ onun üzerindeydi; Asmira henüz gözlerini kırptığını görmemişti. "Kralın huzuruna çıkmayı isteyen çok insan var," dedi. "Çoğu da hayal kırıklığına uğruyor. Ama bence statünüz ve -söylememde bir sakınca yoksa- göz kamaştıran güzelliğiniz, huzuruna kabul edilmenizi sağlayabilir." Büyücü ani bir hareketle dönüp kölelerine baktı. Yüzündeki tebessüm kayboldu. "Nimshik! Buraya gel!"

Muazzam varlıklardan biri yüzünü buruşturarak çabucak öne çıktı.

"Kölelerden sen sorumlusun," dedi Khaba. "Chosroes hariç; o yine beni taşıyacak. Bu hanımefendiye Kudüs'e kadar eşlik edeceğiz. Sizin görevlerinizi bildiriyorum Nimshik. Yoldaki cesetleri ve enkazı kaldıracaksınız. Ölenleri gömün, develeri yakın. Eğer kurtulan başka birilerini bulursanız, yaralarını tedavi edin ve saraydaki Halk Kapısı'nın önüne getirin - sağlam kalmış olan mallarla ve hayvanlarla beraber. Anladın mı?"

Kocaman varlık tereddüt etti. "Efendimiz, Süleyman'ın yasağı-"

"Aptal! Haydutlar öldü; artık dönmenize izin verecektir, işiniz bittikten sonra beni kulemin çatısında bekleyin; yeni görevlerinizi bildireceğim. Eğer beni hayal kırıklığına uğratacak olursanız, derinizi yüzerim. Haydi işinize!"

Büyücü en az eskisi kadar geniş bir tebessümle Asmira ya döndü. "Rahibe Cyrine, kölelerimin aptallığının kusuruna bakmayın. Ne yazık ki büyücüler bu tür şeylerle uğraşmak zorunda kalırlar, belki siz de bilirsiniz."

"Yaşlı rahibelerden bazıları arada sırada ruhlarla konuşuyorlar sanırım," dedi Asmira mütevazı bir tavırla. "Ama ben bu tür şeylerden hiç anlamam."

"Ah, sizin gibi tatlı bir genç kızın bu tür şeylerle uğraşmaması daha iyi... " Büyük yumuşak gözler bir an için Asmira'yı baştan aşağı süzdü. "Ama benim yaratıklarımdan korkmanıza hiç gerek yok, çünkü onları tamamen hâkimiyetim altına aldım ve sağlam büyülü zincirlerle bağladım; ağzımdan çıkacak en ufak bir kelimeden bile korkarlar," dedi Khaba. "Şimdi, eğer-"

Büyücü kaşlarını çatarak sustu. Yakınlarda bir yerlerden çan sesleri duyuldu. Beraberinde keskin ve mayhoş bir koku taşıyan esinti, Asmira'nın başındaki örtüyü havalandırıp öksürmesine yol açtı.

Khaba kibar bir hareket yaptı. "Özür dilerim rahibe. Bana bir dakika izin verin."

Büyücü bir kelime söyledi; üç kalp atışı kadar zaman geçti. Havada çiçek gibi açan morumsu bir bulut belirdi. Yeşil derili küçük bir iblis bacaklarını rahatça üst üste atmış ve başını yumru ellerine dayamış, bulutun üzerinde boylu boyunca uzanıyordu. "İyi akşamlar efendim," dedi. "Düşündüm de-" Asmira'yı fark etti ve çok şaşırmış gibi bir tavır takındı. "Ooo, demek misafiriniz var. Güzel. Ben size engel olmayayım." Yeniden buluta yaslandı.

"Ne istiyorsun Gezeri?" diye sordu Khaba.

"Siz bana aldırmayın. Bekleyebilirim. Laflamaya devam edin."

Büyücü hâlâ gülümsüyordu ama sesi tehlikeli çıkmaya başlamıştı. "Gezeri..."

"Ah, pekâlâ." Küçük iblis hararetle koltukaltını kaşıdı. "Sadece her şeyin yolunda olduğunu bildirmek istemiştim. Yaşlı kız sonunda yola geldi. Hammaddeleri toplamaya başladı ve-"

"Yeter!" diye bağırdı Khaba. "Böyle önemsiz meselelerle misafirimizin canını sıkmamıza hiç gerek yok! Seninle sonra konuşacağım. Hemen kuleme dön!"

İblis gözlerini devirdi. "Dönebilir miyim? Gerçekten mi? Ah, ne güzel." Bunları söyledikten sonra ellerini çırptı ve gözden kayboldu.

Khaba Asmira'nın koluna dokundu. "Beni bağışlayın rahibe. Eğer halıma kadar bana eşlik edebilirseniz, Kudüs'e kadar gerçekleştireceğimiz kısa uçuşta rahat etmenizi sağlamak için elimden geleni yaparım."

"Teşekkür ederim. Çok naziksiniz."

"Öhöm." Asmira'nın solundan alçak bir öksürük sesi duyuldu. Biraz ötede, varlığı tamamen unutulmuş olarak bekleyen cin Bartimaeus boğazını temizleyip elini kaldırmıştı.

"Sen de diğerlerine katılacaksın köle," dedi Khaba. "Nimshik'e itaat et ve canla başla çalış! Rahibe Cyrine, lütfen buyurun..."

Bartimaeus imalı imalı gözlerini kırptı ve gülümsedi. Zıplayarak el hareketleri yaptı. Asmira'ya doğru bakarak daha yüksek sesle öksürdü.

"Sen hâlâ burada mısın!?" Khaba pelerinini savurarak açtı ve kemerinden sarkan uzun saplı kırbaca davrandı.

Asmira o ana dek iblislerin gelişinin yarattığı huşudan ve Kudüs'e varacak olmanın yarattığı heyecandan, verdiği sözü tamamen unutmuştu. Ne var ki cinin açıkça görülen umutsuzluğu ve yanında duran büyücüye karşı hissettiği ani bir tiksinti yeminini hatırlamasını sağladı ve harekete geçmesi gerektiğini fark etti. Ne de olsa Güneş Tanrısı'nın huzurunda annesinin anısı üzerine yemin etmişti.

"Ey yüce Khaba," dedi. "Bir dakikanızı rica edeceğim! Bu cin ve ona eşlik eden diğeri bana asil bir hizmette bulundular. Hayatımı kurtardıklarına inanıyorum ve karşılığında azat edilmelerini diliyorum."

Teşvik edercesine gülümsedi. İblislerin tek sıra halinde beklediği yerde duran şişman cin tereddütle birkaç adım öne çıktı. Bartimaeus olduğu yerde donakalmıştı; gözleri Asmira'yla büyücünün arasında gidip geliyordu.

Khaba'nın yüzündeki tebessüm ilk kez soldu; elini kırbacından çekmedi. "Azat edilmelerini mi...? Sevgili rahibe, siz gerçekten de safsınız! Bütün köleler bu tür hizmetlerde bulunurlar. Gerçekleştirdikleri her küçük başarının karşılığında özgürlüklerini kazanmayı bekleyemezler ve beklememelidirler. Özellikle de iblislere sert davranmak gerekir."

"Ama bu cinler-"

"İnanın ödüllerini alacaklar!"

"Bu ödül hiç kuşkusuz-"

"Rahibe" -ince tebessüm geri dönmüştü ve eskisinden daha da genişti- "sevgili rahibe, burası ne yeri ne de zamanı. Bırakın bunları sonra, saraya vardığımızda rahat rahat konuşalım. O zaman sizi dinleyeceğime söz veriyorum. Bu sizin için yeterli olur mu?"

Asmira başını sallayarak onayladı. "Teşekkür ederim. Minnettarım."

"Güzel. Haydi gelin öyleyse! Aracınız bekliyor..."

Khaba uzun ve solgun koluyla halıyı işaret etti; Asmira deri çantasını omzuna atarak onunla birlikte halıya doğru yürüdü ve sessiz iblisler onların geçebilmesi için yolu açtılar. Asmira ne o anda, ne de halı yükselirken dönüp Bartimaeus'a baktı; aslında birkaç dakika geçmeden onu tamamen unutmuştu.

*****

Kudüs'e daha altmış kilometre yol vardı ve kervanla bir gün daha sürerdi; Asmira ile büyücü bu mesafeyi bir saatten daha kısa bir sürede kat ettiler.

Onları taşıyan iblis halının altında olduğu için görünmüyordu ama Asmira onun kanatlarının sesini ve bazen de ettiği sessiz küfürleri duyabiliyordu. Genellikle kararan toprağın oldukça yukarılarında düz bir seyir izliyor ve onları sarsmıyordu ama bir iki kere dağ sırtlarında aşağıya doğru bir hava akımı yakalayarak hantal bir biçimde alçaldı. Büyücü bu tür durumlarda kırbacını halının kenarından şaklatarak vızıldayan sarı ışıklarla köleyi daha iyi uçmaya teşvik ediyordu.

Muhtemelen halının etrafında görünmez bir kalkan vardı, çünkü karanlıkta uğuldayan rüzgâr onlara bütün gücüyle çarpmıyordu ve halının arka püsküllerinde kristalleşen buzlar orta kısımlarına erişmiyordu. Yine de soğuktu. Asmira kucağında çantasıyla ve omuzlarında büyücünün peleriniyle oturuyor, içindeki ince kumaşın titreşimlerini bütün şiddetiyle hissederken, iblis onları sırtından atmaya karar verdiği takdirde yaşayacakları düşüşü hayal etmemeye çalışıyordu. Büyücü çıplak göğsüyle onun yanında oturuyordu; bağdaş kurmuş ileriye bakarken son derece sakin görünüyordu. Asmira'ya bakmaması ve yeni bir sohbet başlatmaya çalışmaması genç kızı rahatlatmıştı - gerçi uğuldayan rüzgârda konuşmak zaten imkânsız olurdu.

Onlar havadayken gece çöktü. Asmira batıya bakınca, ufukta güneşin kızıl izlerini görebiliyordu ama üzerinde uçtukları topraklar yıldızların altında kapkaranlıktı. Uzaklarda adını bilmediği yerleşim yerlerinin ışıkları parlıyordu; Asmira sanki elini uzatsa onları kolaylıkla yakalayıp koklayabilirmiş gibi hissediyordu.

Derken Kudüs nihayet göründü; tepenin karanlık gövdesine tutunmuş rengârenk bir kelebek gibiydi. Mazgallı dış surlarında işaret ateşleri, surların aralarından yükselen kulelerinde ise büyülü yeşil ışıklar yanıyordu. Surların içindeki mütevazı evlerden ve pazar tezgâhlarından yükselen daha binlerce ışık vardı; Kral Süleyman'ın zirvede bulunan ve her yeri gören görkemli sarayı ise ışıl ışıldı - anlatıldığı kadar büyük, ihtişamlı ve korunaklıydı. Asmira ağzının kuruduğunu hissetti; parmakları kemerinde duran ve pelerininin sıcaklığında gizlenen hançerine dokundu.

Sertçe alçaldılar ve daha bir dakika geçmeden, karanlığın içinde deri kanatlarının sesi duyulan bir varlık tepelerinde belirdi. Alevler çıkan gırtlağından yükselen bir sesle onları durdurdu. Asmira'nın kanı dondu. Khaba başını bile kaldırmadan bir işaret yaptı ve ikna olan nöbetçi geceye karışarak gözden kayboldu.

Asmira mide bulandıracak kadar tatlı kokmasına aldırmaksızın pelerinine iyice sokuldu. Yüce kralın sarayının iyi korunduğunu söyleyenler doğru söylemişlerdi - havadan bile, gece bile. Kraliçe Belkıs her konuda olduğu gibi yine haklı çıkmıştı. Bir ordu Kudüs'e girmeyi başaramazdı, düşman bir büyücü de.

Ne var ki o, yani Asmira, bunu başarmıştı. Güneş Tanrısı onu hâlâ gözetiyordu. Asmira onun lütfuyla yapılması gerekeni yapana kadar hayatta kalacaktı.

Ansızın midesi kalktı; saçları havalandı. Halı sallanarak saraya doğru alçalmaya başladı. Saray surlarından boru sesleri yükseldi ve Kudüs'ün gece için kapatılan kapıları dört bir yandan gök gürültüsü gibi gümbürdedi.

19

"Ben sana ne demiştim Bartimaeus?" diye sordu Faquarl. "Arkasına bile bakmadan gitti."

"Biliyorum, biliyorum."

"Göz açıp kapayana kadar Khaba'nın yanına atladı ve birlikte uzaklaştılar. Peki biz özgür kaldık mı?" diye ekledi Faquarl iğnelercesine. "Etrafına bir bak istersen."

"Uğraştı," dedim.

"Pek de uğraşmadı ama, değil mi?"

"Evet."

"Hatta baştan savma bir girişimde bulunduğu söylenebilir, öyle değil mi?"

"Oldukça."

"Peki şimdi onu yemediğimize pişman mısın?" diye sordu Faquarl.

"Evet!" diye bağırdım. "Tamam, pişmanım! İşte söyledim. Mutlu musun? Güzel! Artık yüzüme vurmaktan vazgeç."

Elbette bu küçük iyiliği istemek için artık çok geçti. Faquarl olanları saatlerdir yüzüme vuruyordu. Bütün temizlik operasyonu sırasında devamlı üstüme gelmişti, hatta mezar kazarken, develeri üst üste dizerken ve yakmaya çalışırken bile. Hiç durmamıştı. Bütün akşamüzerimi mahvetmişti.

"Gördüğün gibi, insanlar birbirlerini kollarlar," dedi Faquarl. "Bu hep böyle olmuştur ve hep de böyle olacaktır. Onlar birbirlerini kolluyorlarsa, biz de öyle yapmalıyız. Asla bir insana güvenme. Yiyebiliyorken ye. Öyle değil mi çocuklar?" Kulenin tepesinden alkışlar ve tezahüratlar yükseldi. Faquarl başını salladı. "Onlar dediklerimi anlıyorlar Bartimaeus, öyleyse sen neden anlayamıyorsun Zeus aşkına?"

Zıpkın şeklindeki kuyruğunu döndürerek tembelce taş duvara yaslandı. "Cılız olmasına rağmen güzel bir kızdı," diye ekledi. "Sakın güzelliğine kapılmış olmayasın Bartimaeus? Kusura bakma ama bu kılık değiştiren bir cinin yapabileceği en büyük hatalardan biri."

Dört bir yandan yükselen kaba sesler, diğer altı impin ona katıldığını gösteriyordu. O sırada hepimiz imp kılığına bürünmüştük, kısmen Khaba'nın kulesinin düz çatısı daha büyük formları kaldıramadığı için, ama aslen sinmiş ruh halimizi yansıttığı için. Asil bir aslan, heybetli bir savaşçı ya da gülümseyen tombul bir çocuk kılığına bürünmek istediğiniz zamanlar vardır, bir de -eğer yorgunsanız, huysuzsanız ve burnunuza yanık deve kokuları dolmuşsa- kıçı siğilli ve kaşları çatık bir impin yeterli olduğu zamanlar.

"Hepiniz gülebilirsiniz," diye gürledim. "Bence yine de denemeye değerdi."

Gariptir ki, Faquarl bütün söylediklerinde haklı olmasına rağmen, gerçekten de öyle düşünüyordum. Evet, kız bizim adımıza konuşmak için pek de çaba sarf etmemişti; evet, nefret uyandıran efendimizle birlikte arkasına bile bakmadan uçup gitmişti. Yine de o Arap kızını kurtardığıma tamamen pişman olamıyordum. Onda aklıma takılan bir şeyler vardı.

Faquarl ne derse desin, güzelliği değildi bu. Daha ziyade, soğukkanlı havası ve benimle konuşurken sergilediği samimi tavırdı. Sakin ve dikkatli bir biçimde bütün söylediklerimi dinlemesiydi. Süleyman'a ve Yüzüğüne karşı gösterdiği bariz ilgiydi. Himyar coğrafyası konusundaki muğlak tavrıydı.{1} Ayrıca ilginç bir biçimde geçitteki pusudan sağ kurtulmayı başarmış olmasıydı (ki bu hiç de küçük bir etken sayılmazdı). O kalabalık kervandaki hiç kimse hayatta kalamamıştı, üstelik cin korumaları olmasına rağmen.{2}

Kızın, hançerinin utukkuyu kritik birkaç dakika boyunca uzak tuttuğuna dair iddiası akla yatkındı, ama iş orada bitmiyordu. Bir kere, Edomlu büyücünün kafasında da bir hançer bırakmıştı ve bu başka hiçbir şeyi değilse de, kötü bir nişancı olmadığını kanıtlıyordu. Bir de yolun diğer tarafında bulduğum, kabzasına kadar kumtaşına saplanmış üçüncü bir hançer vardı. Dikkate değer bir güçle fırlatılmıştı, ama benim asıl ilgimi çeken, etraftaki kayalıklara bulaşmış olan büyük öz lekesiydi. Tamam, bu silik ve bulanık bir izdi, ama yine de siluetin yayılmış kollarını ve bacaklarını, boynuzlarını ve kanatlarını, hatta şaşkınlıkla açılmış ağzını ayırt edebiliyordum.

Belki utukku değildi, ama bir tür cin olduğu kesindi ve kız onun işini bitirmişti.

Bu kızda göründüğünden daha fazlası vardı.

Ben rahibeleri biraz tanırdım. İlk yıllarımda gaddarlığıyla tanınan Yaşlı Ur Rahibesi'ne hizmet ettiğimden, tapınak ayinlerinde ona yardım ettiğimden, köpekleri ve hizmetkârları topluca kurban etmesine (isteksizce) iştirak ettiğimden ve nihayet onu kurşun kaplı bir mezara{3} gömdüğümden beri, birçok rahibeyi yakından tanıma fırsatım olmuştu. İster varlıklı Babil rahibelerinden olsunlar, ister Yunan çalılıklarında hoplayıp zıplayan ve çığlıklar atan kendinden geçmiş Baküs rahibelerinden, genel olarak korkutucu tiplerdi. Bir cini en basit hatasında -örneğin yanlışlıkla ziguratlarını yıkmak veya kalçalarıyla alay etmek gibi- öz mızrağıyla patlatmakta tereddüt etmeyen güçlü büyücülerdi.

Ne var ki savaşın ortasında sergiledikleri cesaretleriyle tanınmazlardı.

Elbette Güney Arabistan rahibeleri farklı olabilirlerdi. Ben o bölge konusunda uzman değildim ve bilemezdim. Ancak ne olursa olsun, güya uzaklardaki Himyar krallığından gelen Rahibe Cyrine'in, Kudüs'e gelen sıradan bir yolcudan çok daha fazla merak uyandırdığı rahatlıkla söylenebilirdi ve onu kurtardığıma memnundum.

Ne var ki Faquarl'ın da (hiç durmadan) belirttiği gibi, bu davranışım hiçbir işimize yaramamıştı. Değişen hiçbir şey yoktu. Kız gitmişti, biz hâlâ köleydik ve tepemizdeki ebedi yıldızlar hâlâ soğuk soğuk parlıyordu.{4}

Ay yükseldi ve aşağıdaki sokaklardan gelen mırıltılar yavaş yavaş azaldı. Şehrin kapıları çoktan kapanmıştı; artık gece pazarları da kapanıyor ve Kudüs halkı dinlenip yeni güne hazırlanmak için yorgun argın evine dönüyordu. Pencerelerde gaz lambalarının alevleri titreşirken, Süleyman'ın imp-ışıkları dört bir köşeyi aydınlatıyor ve çatılardaki ocaklardan, koyun eti, sarımsak ve kızarmış mercimek kokuları yükseliyordu; bu kokuların hepsi yanmış deve kokusundan kat-bekat iyiydi.

Khaba'nın kulesinde toplanmış olan impler bağırıp çağırmaya, yuhalamaya ve kuyruklarını bana doğrultmaya son vermişler, doğu Akdeniz kıyılarında dinin yerel politikalar üzerindeki etkisine dair bir tartışmaya geçmeyi planlıyorlardı, ancak tam o sırada, ortamızdan garip ve tiz bir ses yükseldi.

"Nimshik, yine akar turşusu mu yedin?"

"Hayır! Ben yapmadım!"

Çatının ortasındaki ağır döşeme taşının yükselmesi, bir kez olsun doğruyu söylediğini kanıtlıyordu. Taşın altından, parlayan bir çift göz, patlıcan gibi bir burun ve etrafını düşman gözlerle süzen foliot Gezeri'nin çirkin gövdesi göründü.

"Bartimaeus ve Faquarl!" diye seslendi. "Kendinize çeki düzen verin! İsteniyorsunuz."

İkimiz de yerimizden hiç kıpırdamadık. "Nereye isteniyoruz?" diye sordum. "Ve kim tarafından?"

Foliot kemikli dirseklerini rahat bir tavırla çatıya yaslayarak "Ah, Majesteleri Yüce Kral Süleyman tarafından elbette," dedi. "Bugünkü değerli başarınızdan ötürü size bizzat teşekkür etmek için, özel dairesinde kendisine katılmanızı bekliyor."

Faquarl ve ben bir anda dikkat kesildik. "Gerçekten mi?"

"Haaayır, tabii ki değil, sizi gidi aptallar!" diye bağırdı foliot. "Süleyman sizi ne yapsın? Sizi görmek isteyen, efendimiz Zalim Khaba. Başka kim olacaktı? Üstelik," diye devam etti neşeli bir tavırla, "sizi çağırma büyülerini yaptığı odaya değil, kulenin altındaki mahzene istiyor. Sizin açınızdan durum pek de iç açıcı görünmüyor, değil mi?" dedi pis pis sırıtarak. "Oraya inip kısa süre sonra çıkan pek görülmemiştir."

Çatıya huzursuz bir sessizlik çöktü. Faquarl ile ben birbirimize baktık. İma edilenlerin dehşetiyle, çağrılanların kendileri olmamasının verdiği rahatlamanın arasında kalan diğer cinler, büyük bir ilgiyle pençelerini incelemeye, yıldızlara bakmaya ya da döşeme taşlarının arasındaki likenleri ayıklamaya başladılar. Hiçbiri bizimle göz göze gelmek istemiyordu.

"Evet, ne bekliyorsunuz?" diye bağırdı Gezeri. "Hadi bakalım, yürüsenize!"

Faquarl ve ben kalkıp eğilerek döşeme taşının altına indik ve idama götürülen iki suçlunun sergileyebileceği bir hevesle merdivenlerden inmeye koyulduk. Arkamızda kalan Gezeri taşı alçalttı ve karanlıkta kaldık.

Khaba'nın kulesi Kudüs'teki en yüksek kulelerden biriydi ve birçok kattan meydana geliyordu. Dışı beyazdı ve genellikle pırıl pırıl parlardı, ama sahibinin kişiliğini yansıtan içinin o denli ışık saçtığı söylenemezdi. Ben o ana dek yalnızca, üst katlardan birinde bulunan ve büyücünün çağırma büyülerini yaptığı odayı yakından görmüştüm; bu odanın yanından hemen geçtik ve önde ben, arkada Faquarl, en arkada ise Gezeri'nin taşları döven kocaman düz ayakları, döne döne inmeye devam ettik. Başka kapıların yanından ve zemin katın girişine açıldığını tahmin ettiğim geniş bir koridordan geçtik, ama hâlâ dünyanın dibine doğru inmeye devam ediyorduk.

Faquarl ile ben yürürken pek konuşmadık. Düşüncelerimizi, Khaba'nın küresinde işkence çeken ve kulenin altındaki mahzende tutulan zavallı ruh kaplamıştı.

Belki biz de ona katılmaya gidiyorduk.

Sahte bir zindelikle omzumdan geriye seslendim. "Endişelenmene gerek yok Faquarl! Bugün haydutların hakkından iyi geldik - Khaba bile bunu kabul etmek zorunda!"

"Ben ne zaman seninle bir araya gelsem endişelenirim," diye homurdandı Faquarl. "Bu böyledir."

Merdivenler aşağıya doğru kıvrıldıkça kıvrılıyordu ve büyük bir çaba sarf etmeme rağmen neşemi koruyamadım. Belki mayhoş ve küflü havadandı, belki etrafımı saran karanlıktan, belki duvarlardaki çivilere geçirilmiş kopuk mumya ellerin içinde titreşen mumlardan, belki de hayal gücümden - ama yürümeye devam ettikçe bariz bir huzursuzluk hissetmeye başladım. Derken merdivenler ansızın, aralık duran siyah granitten bir kapının önünde son buldu; aralıktan devamlı artıp azalan mavi-yeşil bir ışık süzülüyor ve birtakım sesler geliyordu. Faquarl ve ben kalakaldık; özlerimiz çekildi.

"İçeride," dedi Gezeri. "Sizi bekliyor."

Yapılabilecek hiçbir şey yoktu. İki imp yumru omuzlarını dikleştirerek öne doğru birer adım attılar ve Khaba'nın mahzenine girdiler.

Hiç kuşkusuz, o korkunç mahzende incelenebilecek pek çok garip şey vardı, tabii eğer zamanımız ve isteğimiz olsaydı. Büyücünün orada çok zaman geçirdiği belliydi; kendini yuvasında hissetmek için büyük bir çaba sarf etmişti. Zemindeki, duvarlardaki ve tavandaki geniş oyma taşlar Mısır stilindeydi, aynı şekilde, tavanı ayakta tutan soğan biçimindeki alçak sütunlar da. Buna bir de sütunların tepelerindeki papirüs çiçeği oymalarıyla tütsü ve natron kokularını eklerseniz, Kudüs'ün insan kaynayan tepesinin derinliklerinde bir yerde değil de, Karnak tapınaklarının altındaki yeraltı mezarlarından birinde olduğumuzu zannedebilirdiniz.

Khaba çalışma odasını aletlerle, büyülü nesnelerle, çoktan yıkılıp gitmiş olan uygarlıklardan yağmaladığı tomarlarla ve tabletlerle doldurmuştu. Ne var ki içeri girerken asıl dikkati çeken ne etkileyici dekordu ne de bütün bu araç gereçler; asıl dikkati çeken bu adamın bilinmeyen hobilerinin kanıtlarıydı.

Ölüme ilgi duyuyordu.

Etrafta yığınla kemik vardı.

Kafataslarıyla dolu bir dolap vardı.

Mumyaların bulunduğu raflar vardı - bazıları eski, bazılarıysa son derece yeniydi.

Üzerinde kesici metal aletler bulunan uzun ve alçak bir masa, küçük kavanozlar, bulamaçlarla ve merhemlerle dolu kaplar ve kanlı bir giysi vardı.

Yakın bir zamanda kumla doldurulmuş bir mumyalama çukuru vardı.

Ölü insanlarla oyalanmaktan sıkılıp da farklı bir oyuncak istediği zamanlar içinse öz-kafesleri hazır bekliyordu. Bu kafesler düzgün bir biçimde mahzenin karşı köşesine yerleştirilmişti. Bazıları kare, bazıları daire, bazıları da soğan biçimindeydi ve alt düzlemlerde demirden yapılmış gibi görünüyorlardı; ki bu bile başlı başına yeterince kötüydü.{5} Ancak üst düzlemlerde kötülükleri tümden ortaya çıkıyordu, çünkü hepsi ayrıca can çekişen tutsakların dışarı çıkmasını engelleyen ve özlerini yıpratan sağlam kuvvet hatlarından meydana geliyordu. Seslerin geldiği yer de işte burasıydı - alçak kıkırtılar ve yalvarışlar, arada sırada duyulan zayıf ağlama sesleri ve konuşanların artık doğru düzgün hatırlayamadığı dil kırıntıları.

Faquarl ve ben, Gezeri'nin söylediklerini düşünerek hiç kıpırdamadan durduk.

Oraya inip de kısa süre sonra çıkan pek görülmemiştir.

Odanın derinliklerinden bir ses yükseldi; kumdan ve tozdan meydana gelen bir ses. "Yanıma gelin köleler."

İki imp öyle isteksiz adımlarla ilerledi ki peştamallarına keskin taşlar doldurulmuş olduğu zannedilebilirdi.{6}

Mahzenin ortasında, dört sütuna eşit uzaklıkta duran yerden yüksek bir çember vardı. Çemberin kenarı pembe-beyaz tonlarındaki lapis lazuli taşındandı ve etrafında beş ana Bağlama sözcüğünü simgeleyen hiyeroglifler vardı. Çemberin içinde, siyah akikten beş köşeli bir yıldız bulunmaktaydı. Biraz ötedeki daha küçük bir çemberin içinde fildişinden bir kürsü, onun arkasında ise, avına çullanmış bir akbabaya benzeyen büyücü duruyordu.

Biz yaklaşırken bekledi. Yüksek çemberin kenarlarına yerleştirilmiş olan beş mumdan kara alevler yükseliyordu.

Khaba'nın ıslak gözleri mumların uğursuz ışığını yansıtıyordu. Amorf gölgesi ayaklarının dibine toplanmıştı.

Faquarl ve ben itişip kakışarak durduk. Meydan okurcasına başlarımızı kaldırdık.

Efendimiz konuştu. "Mikeneli Faquarl? Uruklu Bartimaeus?"

Başlarımızı sallayarak onayladık.

"Sizi azat etmek zorundayım."

İki imp gözlerini kırpıştırdı. Büyücüye aval aval baktık.

Külrengi uzun parmakları kürsüyü okşadı; kıvrık tırnakları fildişine pıt pıt vurdu. "Sizin gibi hain köleleri azat etmek istemezdim. Bugün yaptıklarınızı sadece ben emrettiğim için yaptınız, dolayısıyla övgüyü hak etmiyorsunuz. Ne var ki kurtardığınız yolcu, yani bütün sevecenliğiyle ve masumiyetiyle sizin alçaklığınıza yabancı olan bir kızcağız" -parlak gözler bizi izliyordu; sütunların arkasındaki kafeslerde bulunan tutsaklar içlerini çekip mırıldanıyordu- "bu saf kızcağız sizi azat etmem için başımın etini yedi. Çok ısrarcıydı." Khaba ince dudaklarını sıktı. "Sonunda arzusuna razı geldim; bu kız benim misafirim olduğu için ve yüce Ra'nın huzurunda yemin ettiğim için, bu kutsal bir yemin. Dolayısıyla, hiç mi hiç istemememe rağmen, size hakkınızı vereceğim."

Faquarl ile ben bir yandan bu sözcüklerin ince anlamlarını ve nüanslarını düşünüp taşınır, bir yandan da tedbirli ve şüpheli gözlerle büyücüye bakarken, bir duraksama oldu.{7}

Khaba'nın gırtlağından kuru ve yavan bir ses yükseldi. "Neden böyle tereddütlüsünüz köleler? Önce cin Faquarl hizmetimden ayrılacak. Yukarı çık lütfen."

Büyücü samimi bir tavırla çemberi işaret etti. İki imp durumu bir daha gözden geçirdi ve düzlemlerin hiçbirinde açık bir tuzak bulamadı. "Samimi görünüyor" diye mırıldandım.

Faquarl omuzlarını silkti. "Birazdan göreceğiz. Öyle veya böyle, bu veda anlamına geliyor Bartimaeus. Umarım bin yıldan önce görüşmeyiz!"

"İki bin olsun!" dedim. "Ama gitmeden önce bir şeyi kabul etmeni istiyorum. Ben haklıydım, öyle değil mi?"

"Kız hakkında mı?" Faquarl yanaklarını şişirdi. "Belki de haklıydın... ama bu benim fikrimi değiştirmez. İnsanlar yemek için vardır ve sen çok yumuşaksın."

Sırıttım. "Benim kıvrak zekâm sayesinde özgür kalmamızı kıskanıyorsun. Bir bakışta anladım ki Cyrine..."

"Cyrine mi? Şimdi de senli benli mi oldunuz?" Faquarl koca kafasını salladı. "Sen beni öldüreceksin Bartimaeus, hakikaten öldüreceksin! Bir zamanlar kralmış halkmış demeden herkese dehşet saçardın. Korkulan efsanevi bir cindin. Şimdiyse kızlarla çene çalmaktan başka bir işe yaradığın yok - çok yazık. Sakın inkâr edeyim deme. Doğru olduğunu sen de biliyorsun." Faquarl bunları söyledikten sonra, mumların kara alevlerinin titreşmesine yol açarak beş köşeli yıldızın içine sıçradı. "Tamam," dedi büyücüye. "Ben hazırım. Elveda Bartimaeus. Söylediklerimi düşün."

Ve gitti. Faquarl yerini alır almaz, büyücü Azat Etme büyüsünü okudu. Kısa ve öz olan Sümercesinin yerine, benim zevkime göre biraz fazla uzun ve ağdalı olan Mısır uyarlamasını tercih etti, ama ne denli dikkatli dinlersem dinleyeyim, ters bir şeyler duyamadım. Faquarl'ın tepkisi de görülmeye değerdi. Sözcükler sona erip de bağlar çözülürken çemberdeki imp sevinçle haykırdı ve yukarı doğru sıçrayarak ortadan kayboldu.{8} Zayıf bir yankı oldu ve kafeslerden iniltiler yükseldi, ardından sessizlik çöktü.

Faquarl gitmişti. Faquarl özgürdü.

Daha fazlasını görmeye ihtiyacım yoktu. İmp büyük bir hevesle çemberin içine atladı. Yalnızca uzaklardaki gölgelerin içinde kaşlarını çatan Gezeri'ye aşağılayıcı bir hareket yapmak için duraksadıktan sonra üstümdeki tozları silktim, ibiğimi havalı bir açıya getirdim ve büyücüyle yüzleşmek üzere döndüm.

"Tamam," dedim. "Ben hazırım."

Khaba kürsüdeki bir papirüsü inceliyordu. Dikkati dağınık gibiydi. "Ah, evet Bartimaeus... bir dakika."

Çarpık bacaklarımı açarak, pençelerimi kalçalarıma dayayarak, başımı arkaya atarak ve çenemi ileri çıkartarak daha da rahat bir pozisyon aldım. Bekledim.

"Hazır bekliyorum," dedim.

Büyücü başını kaldırmadı. "Evet, evet..."

Pozisyonumu yeniden değiştirerek kararlı bir tavırla kollarımı bağladım. Bacaklarımı daha da açmayı düşündüm ama vazgeçtim. "Hâlâ bekliyorum," dedim.

Khaba birden başını kaldırdı; mavi-yeşil tonlarındaki loş ışıkta gözleri dev bir örümceğinki gibi parladı. "Sözler doğru," dedi yavan bir hoşnutlukla. "Yöntem başarılı olmalı..."

Kibarca öksürdüm. "Çok sevindim," dedim. "Artık beni azat ederseniz, yaptığınız şey her neyse... ona dönebilirsiniz." Bu noktada sesim biraz kısıldı. O koca ve solgun gözlerdeki pırıltıdan hiç hoşlanmadım.

Üstelik ince dudaklarını sıkmış gülümsüyordu ve tırnakları kürsüyü sanki fildişini yarmak istermişçesine kavramıştı. "Uruklu Bartimaeus," dedi yumuşak bir sesle, "başıma açtığın onca beladan sonra, Kral Süleyman'ı bana düşman edip çöle sürülmeme neden olduktan, taş ocağında zavallı Gezeri'ye saldırdıktan, sergilediğin onca küstahlıktan ve başkaldırıdan sonra - bütün bunlardan sonra, öylece çekip gitmene göz yumacağımı zannetmiyorsun herhalde."

Böyle söylendiğinde, bunun biraz şaşırtıcı olacağını kabul etmek zorundaydım galiba. "Ama haydutlar," diye başladım. "Benim sayemde-"

"Sen olmasaydın, onlarla uğraşmama bile gerek kalmazdı," dedi büyücü.

Bu dediği doğruydu. "Tamam," dedim, "ama ya rahibe? Hani ona-"

"Ah, evet, güzeller güzeli Cyrine," dedi Khaba gülümseyerek. "Dünyanın ücra bir köşesinden gelen basit bir genç kızın güle oynaya Süleyman'ın karşısına çıkabileceğine bütün kalbiyle inanıyor. Bu gece birlikte yemek yiyeceğiz ve kendimizi sarayın eğlencelerine bırakacağız; belki de yarın Süleyman çok meşgul olur ve ona vakit ayıramaz, ben de onu yürüyüşe çıkartırım. Belki buraya gelir. Belki diplomatik görevini unutur. Kim bilir? Evet köle, ona hizmetimden ayrılacağın konusunda söz verdim ve ayrılacaksın da. Ama önce başıma açtığın bütün belaların karşılığında, bana son bir iyilik yapacaksın."

Giysilerini didik didik aradıktan sonra beyaz ve parlak bir şey çıkartıp bana göstermek için kaldırdı. Bu bir şişeydi. Aşağı yukarı bir çocuğun yumruğu büyüklüğünde, kısa ve yuvarlak bir şişe. Kalın, saydam kristalden yapılmış olan bu şişe pırıl pırıl parlıyordu ve yer yer cam çiçeklerle süslenmişti.

"Beğendin mi?" diye sordu büyücü. "Mısır kaya kristali. Bir mezarda bulmuştum."

Şişeyi inceledim. "Şu çiçekler biraz basit olmuş."

"Hımm. Üçüncü Hanedanlık döneminin stili biraz ilkeldi," dedi Khaba bana hak vererek. "Sen yine de canını sıkma Bartimaeus. O çiçeklere bakmak zorunda kalmayacaksın, çünkü şişenin içinde olacaksın. Bu şişe," dedi yüzeylerinin parlayacağı şekilde eğerek, "senin evin olacak."

Özüm çekildi. Şişenin ufak ve yuvarlak ağzı açık bir mezar gibi kapkaraydı. Acıyla boğazımı temizledim. "Biraz küçük..."

"Süresiz Kısıtlama büyüsü fazlasıyla ilgimi çeken bir uygulamadır," dedi Khaba. "Senin de bildiğin gibi Bartimaeus, bu aslında bir nevi Azat Etme büyüsüdür, ama iblisi kendi boyutuna göndermek yerine somut bir hücrenin içine hapseder. Buradaki kafesler" -sütunların arkasına istiflenmiş kızgın hilkat garibelerini işaret etti- "benim bu şekilde 'azat ettiğim' kölelerle doludur. Sana da aynısını yapardım ama bu şişe daha faydalı olacak. Sen içine girdikten sonra şişeyi sadakatimin bir göstergesi olarak Kral Süleyman'a armağan edeceğim; onun koleksiyonundaki ilginç parçalardan biri olacaksın. Adını da 'Kudretli Tutsak' gibi saçma sapan bir şeyler koymayı düşünüyorum. Onun ilkel zevklerine hitap eder. Belki hokkabazlarından sıkıldığı zaman camın içindeki çarpık yüz hatlarına bakar, belki de seni diğer ziynet eşyalarının arasına kaldırır ve bir daha eline almaz." Büyücü omuzlarını silkti. "Ama birinin mührü kırıp da seni serbest bırakması en az yüz yıl alır diye tahmin ediyorum. Her halükarda, özün yavaş yavaş çürürken, bana karşı sergilediğin küstah tavırlara hayıflanacak bol bol vaktin olacak."

Öfkeden gözüm döndü; çemberimin içinde bir adım öne çıktım.

"Sakin ol bakalım," dedi Khaba. "Çağırma büyüsünün koşulları gereğince bana zarar veremezsin. Ama verebilseydin bile, bu pek de akıllıca olmazdı küçük cin. Korumasız değilim; bunu belki sen de biliyorsundur."

Parmaklarını şaklattı. Kafeslerden gelen sesler ansızın kesildi.

Khaba'nın gölgesi yerden kalktı. Kıvrıla kıvrıla yükseldi ve sonunda boyu büyücüyü geçti; hiçbir yüz hattı olmayan incecik bir karaltıydı. Yassı siyah kafası tavanın taş bloklarına değene ve büyücü onun gölgesinde kalan oyuncak bir bebeğe benzeyene dek uzadı da uzadı. Yassı siyah kollarını bütün mahzeni içine alacak şekilde açtı ve ardından beni saracak şekilde kıvırdı.

{1} Zafar şehri gerçekten Himyar'dadır, firavunlar için anka yumurtası toplarken birkaç kere üzerinden uçtuğum için gayet iyi bilirim. Ne var ki "kayalık bir şehir" değildir, sıradan bir taşra şehridir; kızın da bunu bilmesi gerekirdi.

{2} Burada ince bir alay söz konusu. Doğrusunu bilmek isterseniz, cin korumaları pek de etkili değildirler; kedi bağırsağıyla hasırdan bir çerçeveye iliştirilmiş birkaç parça gümüşten ibarettirler. Çöl insanları kötülükten korunmak için onları sallarlar ve belki zayıf bir ruh ürküp kaçabilir. Ancak gerçek bir cini uzak tutmak bakımından ancak çikolatadan bir diş fırçası kadar etkili olabilirler. Gümüşten uzak durup, sahibinin kafasını bir taşla yararsınız, olur biter.

{3} Bütün itirazlarına rağmen.

{4} Yıldızlar derin ebediyetleriyle Öteki Âlem'in uçsuz bucaksızlığını hatırlatırlar. Ruhların birçoğunu bulutsuz gecelerde dağ zirvelerinde veya saray çatılarında oturmuş gökyüzünü izlerken bulabilirsiniz. Diğerleri ise yükselip daireler çizerek hızla uçarlar, böylece birbirine karışan ışıklar, yuvamızın mükemmel akışkanlığını çağrıştırmaya başlar... Eskiden, yani Ur'da yaşadığım zamanlarda ben de öyle yapardım, ama kısa bir süre sonra melankoliye kapılmaya başladım. Şimdi genellikle gözlerimi çeviriyorum.

{5} Demir de tıpkı gümüş gibi bütün ruhları püskürtür ve dokunduğumuzda özümüzü yakar. Mısırlı büyücülerin çoğu boyunlarına temel bir koruma aracı olarak demir ankh sembolleri takarlardı. Ama Khaba takmazdı. Onun başka bir koruması vardı.

{6} Bu aslında Doğu Afrika'da yaşayan San halkının yozlaşmış liderlere ve sahte rahiplere uyguladığı gerçek bir cezaydı. Giysileri güzelce doldurulduktan sonra bir fıçının içine sokulurlardı ve bu fıçı tamtamlar eşliğinde bir tepeden aşağı yuvarlanırdı. San halkıyla birlikte yaşamaktan keyif almıştım. Hayatı dolu dolu yaşarlardı.

{7} Bizler eski topraktık; tatlı ve güven veren sözcüklerin altında gizlenen belirsizlikler gözümüzden kaçmazdı. Elbette bizi azat etmesi kulağa hoş geliyordu ama açıklığa kavuşturulmalıydı; "hakkınızı vereceğim" ifadesine gelince... Bu ifade Khaba gibi birinin ağzından çıkınca, açık bir tehdidi andırıyordu.

{8} Özü Dünya'nın kısıtlamalarından sıyrılıp da Öteki Âlem'in sonsuz olasılıklarına açılınca, düzlemlerde bir an için, her biri biraz farklı yerlerde duran yedi Faquarl göründü. Şaşırtıcı bir görüntüydü ama çok da yakından bakmadım. Bir Faquarl yetiyordu da artıyordu bile.

20

"Dilini mi yuttun Bartimaeus?" diye sordu Khaba. "Bunu sana hiç yakıştıramadım."

Doğruydu. Pek konuşmamıştım. Dört bir yanımı incelemekle ve durumumu sakince değerlendirmekle meşguldüm. Durumumun kötü yanları zaten yeterince açıktı. Zalim bir büyücünün kulesinin derinliklerindeki bir çemberin içinde, gölge kılığındaki dev kölesinin avını arayan parmakları tarafından köşeye kıstırılmış durumdaydım. Bir veya iki dakika içinde cafcaflı bir şişenin içine tıkılacak ve muhtemelen sonsuza dek bayağı bir süs eşyası olarak kalacaktım. Durumumun kötü yanları bunlardı. İyi yanlarına gelince...

Henüz iyi bir yanını bulamamıştım.

Yine de kesin olan bir şey vardı. Eğer korkunç bir kaderle yüzleşeceksem, bunu bodur ve göbekli bir imp kılığında yapmayacaktım. Doğrulup kılık değiştirerek, sırtında pırıltılı kanatlar bulunan uzun boylu ve zarif bir delikanlıya dönüştüm; asırlar önce Sümer de Gılgamış'ın mızrakçısıyken nasıl görünüyorsam, yine öyle görünüyordum - ince bileklerimi ağ gibi saran açık mavi damarlara kadar.

Bu kendimi kesinlikle daha iyi hissetmemi sağladı. Ancak başka bir işe yaramadı.

"Hımm. Harika," dedi Khaba. "Bu küçük deliğin içinden geçerken daha da komik görüneceksin. Ne yazık ki ben burada olup da göremeyeceğim. Ammet..."

Khaba arkasında sallanan kocaman siyah kuyruğa bakmadan kristal şişeyi yukarı uzattı. Parmak uçları boynumun yakınlarında gezinmekte olan incecik kol anında küçülerek kamış sapı gibi büküldü ve şişeyi çabucak büyücünün elinden alarak havaya kaldırdı.

"Süresiz Kısıtlama büyüsü," dedi Khaba papirüs kâğıdını kürsüye vurarak, "uzun ve zordur; benim şimdi bununla uğraşacak vaktim yok. Ama Ammet benim yerime yapabilir." Büyücü başını kaldırdı ve kendisininkine tıpatıp benzeyen gölge baş ona bakmak üzere alçaldı. "Sevgili Ammet, ziyafet saati yaklaşıyor; sarayda buluşacağım enfes bir genç kız olduğu için, daha fazla oyalanamam. Buradaki işimizi konuştuğumuz gibi bitir. Kelimeleri eksiksiz bir biçimde düzenledim; bu düzeydeki bir cine uygun olduğunu göreceksin. Bartimaeus içine girdikten sonra şişeyi erimiş kurşunla mühürle ve her zamanki rünlerle işaretle. Soğuduktan sonra bana getir. Gezeri ve ben Büyücüler Salonu'nda olacağız."

Khaba bunları söyledikten sonra başka tek kelime etmeden ve arkasına dönüp bakmadan çemberinden inerek sütunların arasından uzaklaşmaya koyuldu. Foliot bana umursamazca el sallayarak onun arkasından gitti. Gölge olduğu yerde kaldı. İnce ve uzun bacakları bir an için büyücünün topuklarıyla birleşik kalarak zeminin üzerinde uzadıkça uzadı. Sonunda zayıf ve ıslak bir parçalanma sesi çıkartarak âdeta isteksizce büyücünün topuklarından koptu. Büyücü yürümeye devam etti. Gece yarısı akarsularını andıran iki ince şerit taşların üzerinden geriye doğru akarak gölgenin bacaklarının içine çekildi.

Derin bir yankı duyuldu; granit kapı kapandı. Khaba gitmişti. Gölgesi mahzende sessizce duruyor ve beni izliyordu.

Derken -gölge kıpırdamamıştı ve düzlemlerde değişen hiçbir şey olmamıştı- üzerime şiddetli bir rüzgârı andıran büyük bir güç çarptı. Beni çemberin arkasına doğru itti. Hiç kesilmeyen ve azalmayan şiddetli akımın darbeleriyle savrularak kanatlarımın üzerine düştüm.

Güçlükle oturdum ve kafamı toparlamaya çalışarak özümü dikkatle yokladım. Her şey hâlâ yerli yerindeydi, demek ki bu korkutucu darbeler aslında bir saldırı değildi. Ne var ki gerçek daha da ürkütücüydü. Gölgenin büyücüye bağlıyken kullandığı paravan her ne idiyse, ortadan kalkmıştı. Gölgenin yakınlığının doğurduğu güç etrafımdaki düzlemleri sarsmıştı. Gücü beni âdeta soğuk hava dalgası gibi çarpmıştı.

Bu da zaten bildiğim bir şeyi doğruluyordu: Karşı karşıya olduğum varlık gerçekten muazzamdı.

Acı çekerek yavaş yavaş ayağa kalktım; gölge hâlâ beni izliyordu.

Artık onu gözlerden gizleyen Örtü ortadan kalkmış olmasına rağmen, farklı bir kılık sergilemiyordu. Biraz daha büyük olmakla birlikte, hâlâ sadakatle Khaba'nın kalıbını taşıyordu. Ben izlerken kollarını bağladı ve rahatça bacak bacak üstüne attı. Eklemlerinin büküldüğü yerlerde tümden gözden kayboluyordu, çünkü bir yoğunluğu yoktu. Sahip olduğu karanlık tül gibi şeffaftı; siyah ağlardan örülmüş gibiydi. Alt düzlemlerde neredeyse mahzenin loşluğu içinde kaybolup gidiyordu; üst düzlemlere çıkıldıkça daha çok mevcudiyet kazanıyor, yedinci düzleme gelindiğinde dış hatları belirgin bir biçimde ortaya çıkıyordu.

Başını -siyah noktacıklardan oluşan düz kenarlı bir boğum- hafifçe yana eğmişti. Yüz hatları olmasa da, içten bir ilgi sergiler gibiydi. Vücudu âdeta bir yılan oynatıcısının sepetinden doğrulan bir yılan gibi hafifçe sallanıyordu. Artık büyücüden kopmuş olan bacakları incelerek sivri noktacıklara dönüşüyordu. Ayakları yoktu.

"Sen nesin?" diye sordum.

Kulakları yoktu ama beni duyuyordu; ağzı yoktu ama konuşuyordu.

"Ben Ammet." Sesi uçuşan mezar tozları gibi yumuşacıktı. "Ben bir meridim."

Demek öyleydi. Bir merid! Eh - daha kötüsü de olabilirdi.{1}

Mızrakçı yutkundu ve utanç verici bir akustik oyunu yüzünden bu acıklı yutkunma sesi mahzenin duvarlarına çarptıkça daha da yükseldi. Gölge bekledi. Sütunların arkasındaki kafeslerden çıt çıkmıyordu.

Her yer sessizliğe büründükten sonra takındığım zoraki tebessümü yüzümden eksik etmeden yerlere kadar eğildim. "Memnun oldum Saygıdeğer Ammet," dedim. "Sizi uzaktan ilgiyle izliyordum ve nihayet baş başa konuşma fırsatı bulduğumuza çok sevindim. Konuşacak çok şeyimiz var."

Gölge hiçbir şey söylemedi; papirüsü inceliyor gibiydi. Tül gibi uzun kolu öne uzandı ve kristal şişeyi çemberin ortasına, ayaklarıma yakın bir yere bıraktı.

Biraz uzaklaştım ve boğazımı temizledim. "Dediğim gibi, alelacele bir şeyler yapmadan önce konuşmalıyız. Öncelikle konumuma açıklık getireyim. Sizi kudretli bir ruh olarak tanıyor ve gücünüzün karşısında eğiliyorum. Sizin niteliklerinizle boy ölçüşmeme imkân yok."{2}

Elbette bu yaptığımın, günün erken saatlerinde kızı eleştirdiğim kölelere yakışır dalkavukluktan hiçbir farkı yoktu, ama o anda ukalalık edecek durumda değildim. Kristal şişenin içinde yıllarca tutsak kalma fikri son derece iticiydi ve canımı kurtaracağını düşünsem, gölgeye esanslı bir masaj bile yapardım.

İşlerin o raddeye gelmeyeceğini umuyordum. Galiba bir çıkış noktası bulmuştum.

"Ancak siz ne denli yüce, ben ne denli önemsiz olursam olayım, bir bakıma benziyoruz, öyle değil mi? İkimiz de bu alçak Khaba'nın, büyücü standartlarına göre bile ahlaksız bir adamın köleleriyiz. Etrafınıza bir bakın! Hâkimiyeti altındaki ruhlara yaptığı kötülükleri görüyor musunuz? Bu kasvetli mahzeni dolduran iç çekişleri ve iniltileri dinleyin! Bu kafesler düpedüz sapkınlık!"

Gölge bu güzel söylev boyunca bana sert sert bakmıştı. Bu noktada bana katılması için bir fırsat yaratmak amacıyla sustum, ama o yılan gibi kıvrılmaya devam etti ve konuşmadı.

"Elbette Khaba'nın emirlerine itaat etmek zorundasınız," dedim. "Bunu anlıyorum. Siz de benim gibi onun kölesisiniz. Ama beni bu şişenin içine hapsetmeden önce bir şeyi düşünmenizi istiyorum. Beni bekleyen kader gerçekten korkunç - ama sizinki daha mı iyi? Evet, ben tutsak olacağım, ama siz de öyle olacaksınız, çünkü büyücü döndüğü zaman, bir kere daha ayaklarının dibine serilecek ve tozun kirin içinde onu bir kuyruk gibi takip etmek zorunda kalacaksınız. Khaba sizi her gün ayaklarının altında çiğniyor! Bu bırakın olağanüstü bir meridi, bir imp için bile alçaltıcı bir durum. Gezeri'yi düşünün," diye devam ettim konuya iyice ısınarak, "siz Khaba'nın ayaklarının dibinde taşların üstünde sürünürken, o gülünç ve miskin foliot bulutunda yan gelip yatıyor! Burada yanlış bir şeyler var dostum Ammet. Bunun sapkın bir durum olduğunu herkes görebilir; biz bu durumu birlikte düzeltmeliyiz."

Yüz hatları olmayan bir yaratığın ifadesini çözümlemek genel anlamda zor olsa da, gölge gerçekten düşüncelere dalmış gibi görünüyordu. Kendime güvenim artarak obsidiyen çemberin kenarına, yani gölgeye doğru ilerledim ve kristal şişeden uzaklaştım.

"Dolayısıyla içinde bulunduğumuz çıkmazı açık açık konuşmalıyız," dedim içten bir tavırla. "Belki size verilen görevi kelime kelime incelersek, bir açık buluruz. Şansımız yaver giderse, ben kurtulurum, siz özgür kalırsınız ve efendimizin sonunu getiririz!"

Bu noktada konuşmaya ara verdim; nefes nefese kaldığım (ben nefes almam) veya düşünmeden sıralayabileceğim beylik laflar tükendiği (bende onların ardı arkası kesilmez) için değil, gölgenin devam eden sessizliği beni şaşırttığı ve hüsrana uğrattığı için. Söylediklerimin hiçbiri mantıksız değildi ama kule gibi dikilen siluet esrarengiz tavrını koruyor ve kıvrılmaya devam etmekle yetiniyordu.

Delikanlının yakışıklı yüzü gölgeninkine yaklaştı. "Ateşli ve güvenilir sırdaş" kozunu oynayacak, üstüne biraz da "coşkulu idealizm" ekleyecektim. "Yoldaşım Faquarl'ın özlü bir sözü vardır," diye haykırdım. "Biz ruhlar ancak bir araya gelirsek, insanların kötülüğünü alt edebiliriz! Bu sözün doğruluğunu kanıtlayalım sevgili Ammet. Birlikte çalışalım ve çağırma büyünüzde faydalanabileceğimiz bir açık bulalım. Gün sona ermeden düşmanımızı öldürür, kemiklerini kırar ve iliğini emeriz!"{3}

Söylevimin son bölümü sütunların arasında yankılandı ve imp ışıklarının yanıp sönmesine yol açtı. Gölge yine hiçbir şey söylemedi ama lifleri âdeta dile getirilmemiş güçlü bir duyguyla karardı. Bu iyiye işaret olabilirdi... ama açıkçası kötüye işaret de olabilirdi.

Biraz geri çekildim. "Belki ilik sizin zevkinize hitap etmiyordur," dedim çabucak, "ama mutlaka aynı duyguyu paylaşıyorsunuzdur. Evet köle dostum Ammet, ne diyorsunuz?"

Gölge nihayet yerinden kıpırdadı. Kürsünün arkasından çıkıp yavaşça öne ilerledi.

"Evet..." diye fısıldadı. "Evet, ben bir köleyim..."

Belli etmemeye çalışmasına rağmen diken üstünde olan yakışıklı delikanlı rahatlayarak bir nefes aldı. "Güzel! Evet doğru! Bravo. Şimdi biz-"

"Efendisini seven bir köleyim."

Bir duraksama oldu. "Pardon," dedim, "galiba sizi yanlış duydum. Bir an sandım ki-"

"Efendimi seviyorum."

Sessiz kalma sırası bana gelmişti. Dikkatle adım adım geri çekildim ve gölge üstüme gelmeye başladı.

"Aynı efendiden bahsediyoruz, öyle değil mi?" diye sordum tereddütle. "Khaba'dan? Mısırlı, kel ve çirkin? Kirli bir çaput parçasındaki ıslak lekeleri andıran gözleri olan? Olamaz. Ah. Demek ondan bahsediyoruz."

Danteli andıran siyah ipliklerden örülü ince kol ansızın uzamıştı ve beni boğazımdan kavrayarak yukarı kaldırmış olan sivri parmaklar gırtlağımı sıkıyordu. Bu parmaklar hiç çaba sarf etmeksizin incecik boynumu ezerken, yakışıklı delikanlının gözleri yuvalarından fırladı, kafası şişti ve ayakları balon gibi oldu.

Gölge kolunu kaldırarak beni başına yakın bir noktaya yükseltti. Khaba'yı hâlâ kusursuz bir biçimde taklit ediyordu - kalıbıyla, açısıyla, her şeyiyle.

"Küçük cin," diye fısıldadı gölge, "sana kendim hakkında bir şeyler anlatayım."

"Evet," dedim çatlak bir sesle, "anlatın lütfen."

"Sevgili Khaba'ya, Karnak tapınaklarının altındaki mahzenlerde çalışan solgun ve çelimsiz bir çocuk olduğu günlerden beri hizmet ettiğimi bilmelisin," dedi Ammet. "Rahiplerin bütün kutsal kurallarına karşı gelerek, sessiz sedasız ve gizlice çağırdığı ilk büyük ruh bendim.{4} Büyüyüp güçlenirken yanındaydım; yüce rahip Weneg'i sunağının yanında boğazlayıp, bugün hâlâ taktığı büyülü taşı alırken de yanında duruyordum. Efendim daha olgunluğa erişmeden Mısır'da büyük bir güce sahip olmuştu ve daha da büyük bir güce kavuşabilirdi. Çok geçmeden firavunları bile iradesine boyun eğdirecekti."

"Çok ilginç," dedim şişmiş dudaklarla. "Ama özümün yarısı kafamın içinde ezilirken sizi duymak zor oluyor. Elinizi biraz gevşetemez misiniz?"

"Ne var ki Mısır'ın ihtişamlı günleri geride kaldı," dedi gölge boğazımı daha da sıkarak. "Artık ışık Kudüs'ten yükseliyor, çünkü Süleyman ve Yüzüğü burada. Dolayısıyla efendim tahta hizmet etmeye geldi - yakında hizmet etmekten daha fazlasını da yapacak. Sessiz bir bekleyişle geçen bütün bu yıllarda ben onun yanındaydım."

Meridin aurası özüme çarpıyordu. Gözlerimin önünde ışıklar çakıyordu. Hareketli ses bir yükselip bir alçalıyordu. Boğazımı hâlâ sıkı sıkı tutuyordu.

"Evet Bartimaeus, senin de dediğin gibi, ben hep onun kölesi oldum. Ama bunu isteyerek yaptım, çünkü Khaba'nın arzuları benim de arzularımdır; zevkleri benim de zevklerimdir. Khaba bunu uzun bir zaman önce öğrendi, çünkü özel dairesinde yaptığı deneylere yardımcı oldum ve getirdiği tutsaklarla ben de oynadım. Bizim mizacımız bir; Khaba ve ben... Pardon, ciyakladın mı?"

Muhtemelen ciyaklamıştım. Artık bilincimi yitirmek üzereydim. Söylenenleri zar zor anlıyordum.

Gölge rahat bir tavırla beni elinden bıraktı ve döne döne çemberin ortasına doğru düşmeye başladım. Yüzüstü soğuk akiğin üzerine çakılıp biraz sürüklendikten sonra hiç kıpırdamadan yattım.

"Kısacası, önemsiz görüşlerini bana benimsetmeye çalışıp da boşuna vakit kaybetme," diye devam etti gölge. "Khaba bana güvenir. Ben de ona güvenirim. Hatta artık beni çağırdığı zaman, sözcüklerden oluşan zalim zincirlerle bağlamadığını bilmek ilgini çekebilir; dostu ve danışmanı olarak arkasında yürümeme izin veriyor, çünkü bu dünyadaki tek yoldaşı benim." Gölgenin sesinde sonsuz bir gurur ve tatmin vardı. "Kendisinin de hoşuna gittiği sürece bana belirli özgürlükler tanır. Hatta bazen idareyi elime alırım. Çöldeki kısa karşılaşmamızı hatırlıyor musun? O gün tamamen kendi özgür irademle seni takip etmiştim; sevgili efendimin başına açtığın belalar yüzünden sana çok öfkeliydim. Eğer Faquarl gelmeseydi, seni o anda yutardım; hâlâ da seve seve yutarım. Ne var ki tatlı Khaba sana başka bir kaderi uygun gördü, öyle olsun. Otur bakalım," diye buyurdu gölge. "Bırak da dostumun verdiği görevi yerine getireyim. Bu mahzenin havasını derin derin içine çek, çünkü uzun yıllar boyunca, içine çektiğin son hava bu olacak."

Ammet papirüs kâğıdındaki talimatları bir kere daha gözden geçirirken hışırtılar duyuldu. Çemberin ortasında kollarım titreyerek güç bela doğruldum ve ayağa kalktım; başlangıçta kambur durup özümün aldığı yaraların iyileşmesini bekledim.

Ardından dimdik durdum. Başımı kaldırdım. Saçlarım serbestçe yüzüme düşüyordu; keçeleşmiş saçlarımın arkasında kalan gözlerim loş odada sarı sarı parlıyordu.

"Biliyor musun," dedim boğuk bir sesle, "benim de standartlarım düşüktür ve bazen onları karşılamakta bile zorlanırım. Ama başka ruhlara işkence etmek? Onları esir tutmak? İşte bu yeni bir şey. Daha önce hiç böyle bir şey duymadım bile." Elimi kaldırıp burnumdan damlayan öz parçasını sildim. "Üstelik en kötüsü bu da değil," diye devam ettim. "İşlediğin asıl suç bu değil." Bir tutam saçı kulağımın arkasına atıp ellerimi iki yanımda hazır tuttum. "Efendini seviyorsun. Efendini seviyorsun. Bir ruh nasıl bu kadar alçalabilir?"

Bunları söyledikten sonra bütün gücümle gölgenin içinden arkadaki sütuna doğru bir Detonasyon büyüsü attım.

Ammet haykırdı. Vücudu bir an için, derinlikten yoksun, üst üste binen ve kurdele gibi birbirine dolanan binlerce küçük parçaya bölündü. Ardından kendini toparladı ve aynı eskisi gibi oldu.

Şiddetle kıvrılan parmaklardan iki kırmızı Spazm büyüsü fırladı. Biri yükselirken diğeri alçaldı; ikisi de çemberin yüzeyine çarpıp taşları kırdı ve yongaların uçuşmasına yol açtı.

Ne var ki delikanlı orada değildi. Kanatlarımı çırparak sütunların arasına doğru uzaklaşmıştım.

"Efendini sevmek mi?" diye seslendim omzumdan geriye. "İşte bu delilik."

Ammet arkamdan kükredi. "Kaçamazsın Bartimaeus! Mahzen mühürlü."

"Kaçmaktan bahseden kim?"

Çünkü kaçışım olmadığını biliyordum. Birçok bakımdan kaçışım yoktu. Merid dövüşemeyeceğim kadar güçlü, atlatamayacağım kadar hızlıydı. Ayrıca bir mucize eseri ondan kurtulup mahzenden çıkmayı başarsam bile, hatta Lübnan Dağı'nın zirvesine kadar uçsam bile, Khaba yine benim efendim olacaktı ve istediği anda beni tasmasını tuttuğu bir köpek gibi yanına çağıracaktı. Üzerimde öyle bir hâkimiyeti vardı ki, şayet bir şişenin içine hapsolmamı diliyorsa, bu kaçınılmazdı. Bu konuda endişelenmek yersizdi.

Ancak kaçınılmaza boyun eğmeden önce yapmak istediğim küçük bir şey vardı.

"Efendisini seviyormuş..." Sütunların arasında alçaktan süzülerek tiksintimi bütünüyle açığa vurdum. Kasılmış ellerimden Asur saldırılarındaki okların hızıyla fırlayan yıldırımlar hedeflerini bulurken havayı kavurdu. Masalar parçalandı, bıçaklar ve kerpetenler patlayıp kabardı, mumya çukurları alevler ve kumlar içinde kaldı. Kemiklerle dolu bir dolabı imha edip, çivi yazısı tabletlerden oluşan paha biçilmez bir seti küle çevirirken,{5} "Efendisini seviyormuş..." diye hırladım. "Sana sorarım. Bir ruh nasıl bu duruma düşebilir?"

"Bartimaeus - bunu yapmaya nasıl cesaret edersin! Sana öyle bir acı çektireceğim ki..." Öfkeli fısıltı, labirenti andıran sütunların arasında yankılandı. Bir yerlerden kırmızı bir ışık parladı. Vızıldayan Spazm büyüsü tavandan sekerek sütunların arasında zikzak çizdi ve karnımı yalayıp geçerek sağanak gibi yağan parlak özlerin eşliğinde yere düşmeme yol açtı. Büyü yoluna devam edip duvara çarptı ve mumyaların bulunduğu bir rafı ateşe verdi.

"Çok yazık oldu," diye seslendim kendimi güçlükle toparlayarak. "Neredeyse tamamlanmış bir sete benziyordu. Her hanedanlıktan bir mumya vardı."

Parşömeni incelemeye dönen gölge hiçbir şey söylemedi. Aksayarak bir sütunun arkasına geçip kanatlarımı kapattım ve bekledim.

Sessizlik. Başka saldırı gelmedi. Belli ki Ammet hasarı olabildiğince azaltmaya karar vermişti.

Bekledim. Başımı yavaş yavaş sütunun arkasından uzattım. Mahzendeki ışık loştu. Tavandaki mavi-yeşil imp ışıkları bir yanıp bir sönüyordu; bazıları birbirimize attığımız büyülü alevlerin arasında yok olmuştu. Yerdeki çatlaklardan dumanlar yükseliyordu. Duvarlardaki deliklerden yanan molozlar yağıyordu - büyük parçalar, küçük parçalar ve azalarak sönen küçük kırmızı kıvılcımlar.

Bekledim.

Derken ince ve kara siluetin sütunların arasından sürünerek yaklaştığını gördüm, sığ sularda yüzen bir köpekbalığı gibiydi; küt kafasını hızla bir sağa, bir sola çeviriyordu.

Yanıma yaklaştığı anda her şey sona erecekti.

Küçük parmağımı kaldırdım ve tavana doğru yay çizerek dumanların içinden geçip mahzenin karşı tarafına düşen minicik bir Titreşim büyüsü yaptım. Taş bir sıraya çarparak küçük bir tıkırtı çıkarttı.

Gölge başını eğdi; göz açıp kapayana kadar sesin geldiği yere doğru atıldı. Ben de duvara yakın kalarak neredeyse onun kadar hızlı bir biçimde aksi yöne doğru uçtum.

İşte önümdeydi: Düzinelerce öz kafesi. Kuvvet hatlarının mide bulandırıcı yeşilimtırak beyaz ışıltısı, çürümüş bir ağacın üzerindeki mantarlar gibi parlıyordu. Vaktim olsa, kafeslerin içindeki narin varlıklara mümkün olduğunca az zarar vermek için, hepsini birer birer kırardım. Ancak hiç vaktim yoktu ve elime başka bir fırsat geçmeyecekti. Dolayısıyla iki Konvülsiyon büyüsü attım; genişleyerek anafor kuvvetine kavuşan sarı ve beyaz alevler kafesleri sarıp yükseltti, kuvvet hatlarını koparttı ve demir parmaklıkları kırdı.

Büyüyü kestim ve kafesler yere düştü. Bazıları tümden paramparça oldu, bazıları ise yumurta kabuğu gibi çatladı. İçin için yanan karanlık bir karmaşanın içinde üst üste yığıldılar ve içlerindeki hiçbir şey kıpırdamadı.

Arkamdan kocaman bir varlık yaklaştı. Kurdele gibi parmakları boynumu sardı.

"Ah Bartimaeus," diye fısıldadı gölge. "Sen ne yaptın?"

"Çok geç kaldın," dedim güçlükle soluyarak. "Artık çok geç."

Gerçekten geç kalmıştı. Kafeslerde pırıltılar ve kıpırtılar olmaya başlamıştı. Kırılmış bütün aralıklardan solgun beyaz ışıklar yükseliyordu; bu ışıklar kuvvet hatlarından daha soluk olsa da saf ve tatlıydı. Bütün ışıkların içinde kıpırtılar görülüyordu; tutsaklar çarpılmış ve işkence görmüş bedenlerinden sıyrılıyor, Dünya'nın zalimliklerini üstlerinden atıyorlardı. Kafeslerden kurtulan parlak öz demetleri kıvrılarak yükseliyor ve kısa bir süre için etrafa ışıklar saçtıktan sonra gözden kayboluyordu.

Sonuncusu da umut saçan ışığıyla beraber gözden kaybolunca, kafeslerin, gölgenin ve benim üzerime karanlık çöktü.

Karanlığın içinde gülümseyerek durdum.

Pek de uzun duramadım elbette. Gölge uluyarak beni eline geçirdi ve ardından öyle ağır darbelere, öyle ağır yumruklara, öyle şiddetli ve kesilmek bilmeyen acılara maruz kaldım ki, duyularım uyuştu ve bilincim kapanmaya başladı. Sonunda büyünün okunduğunu hayal meyal duydum, geriye kalan özümün sıkıştırıldığını hayal meyal hissettim; çevremi saran kristal hücrenin sınırlarını hayal meyal fark ettim; tepemdeki boşluk sıcak kurşunla mühürlenirken ve şişenin dört bir yanını zalim büyüler sararken, Khaba'nın üzerimdeki lanetinin tamamlandığını ve korkunç tutsaklığımın başladığını bile hayal meyal kavradım.

{1} Aslında olamazdı. Meridlerden daha büyük varlıklar da mevcuttur ve arada sırada dehşet saçmak için Dünya'da görünürler ama ya aşırı hırslı ya da büsbütün delirmiş büyücü grupları tarafından çağrılmış olurlar. Khaba gibi yalnız büyücüler (ne denli hırslı ve deli olsalar da) bu kadar güçlü varlıklara hükmedemezler; oysa bir meridi idare etmek mümkündür, ucu ucuna. Khaba'nın Ammet'in yanı sıra sekiz cine ve Gezeri gibi sevimsiz birkaç yaratığa hükmediyor olması, ne kadar güçlü olduğunu kanıtlıyordu. Yüzüğü olmasaydı, Süleyman ciddi bir tehdit altında olurdu.

{2} Dalkavukça ve mide bulandırıcı - ama ne yazık ki doğru. Orta düzey bir cinseniz (merak ediyorsanız söyleyeyim; dördüncü düzey), durumunuz şudur: İstediğiniz kadar kabadayılık taslayabilir ve kendinizle övünebilirsiniz; diğer cinlerle (ayrıca foliotlarla ve implerle) rahatlıkla dövüşebilir, dilediğiniz büyülerle onları patlatabilir ve kaçmaya başladıklarında Cehennem Ateşi büyüleriyle kıçlarını tutuşturabilirsiniz. Bir yere kadar ifritlerle de aşık atabilirsiniz, onları kandırıp tehlikeye sürüklemek için alametifarikanız olan zekânızdan faydalandığınız sürece. Peki ya meridler? Hayır. Onlarla aşık atamazsınız. Özleri çok büyük ve çok güçlüdür. Onlara istediğiniz kadar Detonasyon, Konvülsiyon veya Girdap gönderin, hepsini kolaylıkla absorbe ederler. Bir yandan da dev gibi şişerek, havuç toplayan bir çiftçi gibi, sizi ve cin dostlarınızı boynunuzdan yakalayıp bir bütün olarak yutarlar; gözlerimle şahit oldum. Başka hiçbir seçenek kalmadığı sürece, Ammet ile neden dövüşmek istemediğimi anlıyorsunuzdur artık.

{3} Biz Sümerli cinlerin ovalarda kuşatma araçlarını iterken söylediği eski bir savaş şarkısından esinlenmiştim. Eski güzel şarkıların unutulup gitmesi çok üzücüydü. Elbette ben aslında böylesine korkunç bir vahşetten yana değildim. Ancak insan iliğinin besleyici olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim. Aslına bakılırsa, özünüze güç katar. Özellikle de ızgarada taze taze pişirir, üzerine biraz tuzla maydanoz ilave eder ve- Neyse, biz artık hikâyemize dönelim.

{4} Bahsedilen kurallar en iyi şartlarda bile oldukça sertti. Kufu döneminde kutsal yerlerden geçerken çok ses çıkartan rahip çırakları kutsal timsahlara verilirdi. Bunun arkasındaki anlayış şuydu; madem çocuk gürültü yapacak, bari bir amaca hizmet etsin. Bu timsahların ayda bir beslenmesi gerekiyordu.

{5} Genel olarak kitapları yakmaktan yana değilimdir; bu gelmiş geçmiş en kötü yöneticilerin hoşuna giden bir etkinliktir. Ne var ki büyücülerin bilgi kaynakları (tabletler, tomarlar, ilerleyen yıllarda parşömenler ve kâğıtlar) özel bir durum teşkil ediyordu, çünkü gelecek nesillerin çağırması için hazır bekleyen binlerce ruhun ismini barındırıyordu. Teoride, bütün bu isimler silindiği takdirde, köleliğimiz tamamen son bulurdu. Elbette bu gerçekleşmesi imkânsız bir hayaldi - ama yine de Khaba'nın tabletlerini yok etmek, kendimi iyi hissetmemi sağlamıştı. Her küçük adımın faydası vardı.

Üçüncü
Bölüm

21

Asmira kapının yanında durup kölenin hafif ayak seslerinin uzaklaşmasını dinledi. Her yer sessizliğe bürününce kapıyı yokladı ve kilitlenmemiş olduğunu fark etti; kapıyı hafifçe aralayarak dışarıdaki koridora göz attı. Nişlerde gaz lambalarının alevleri titreşiyordu ve duvarlarda rengârenk duvar halıları vardı; cilalı mermer karolar pırıl pırıl parlıyordu. Etrafta hiç kimse yoktu. En azından onun görebildiği hiç kimse.

Kapıyı kapatıp sırtını kapıya yaslayarak kendisine verilen misafir odasını inceledi. Marib'deki muhafız binasında bulunan küçük yatak odasından aşağı yukarı beş veya altı kat büyüktü. Zemini, tıpkı koridor gibi, cilalı mermer karolarla döşenmişti. Duvarlardan birinin önünde, Kraliçe Belkıs'ın odasındaki kanepeye taş çıkartacak kadar lüks bir kanepe vardı. Ahşap kabinelerdeki lambalar sıcak bir ışık yayıyordu; iki perdenin arkasındaki çeşmeden usul usul sular akıyordu. Pencerenin yanındaki bir kaidede, lir çalan bir delikanlının dövme bronzdan yapılmış heykeli duruyordu; Asmira yabancılığına ve gözle görülür kırılganlığına bakarak heykelin çok eski olduğunu tahmin etti.

Çantasını kanepeye bırakıp pencerenin yanına gitti ve perdeleri açarak pervaza tırmandı. Dışarıda yıldızların aydınlattığı bulutsuz ve soğuk bir gece vardı; saray surlarının kenarı, Kudüs'ün tepesinin doğu tarafındaki büyük kayalıklara açılıyordu. Asmira acil durumda faydalanabileceği pervazlar veya başka pencereler görmek için boynunu uzattı ama göremedi.

Ansızın kendini çok güçsüz hissettiğini fark ederek başını içeri soktu. Sabahtan beri hiçbir şey yememişti. Ancak bunun yanı sıra soğuk bir gurur da hissetti: Saba'nın vaktinin dolmasına iki gün kala, yani vaktinden önce, Süleyman'ın sarayının içine girmeyi başarmıştı; hain krala yakın bir yerlerdeydi.

Şansı yaver giderse birkaç saat içinde onun huzuruna çıkarılabilirdi.

Bu durumda hazırlanmalıydı. Üzerindeki bitkinlikten sıyrılarak pervazdan atlayıp kanepeye doğru ilerledi ve çantasını açtı. Çantanın dibindeki mumlara ve giysilere aldırış etmeksizin son iki hançeri çıkarttı ve kemerinde hazır bekleyen hançerin yanına taktı. Üç hançer belki gereksizdi ama tedbirli olmakta fayda vardı. Aslında tek bir hançer darbesi de işini görürdü.

Hançerleri giysilerinin altında gizleyerek saçlarını düzeltti ve yüzünü yıkamaya gitti. Şimdi bir kere daha rolüne bürünmek zorundaydı: Bilge Kral Süleyman'dan yardım dilemek için Himyar'dan gelmiş olan tatlı ve saf bir rahibe.

Eğer Süleyman o iğrenç Khaba'ya biraz olsun benziyorsa, bu hileye gayet güzel kanardı.

Büyücünün halısı saraya doğru son alçalışına geçmeden önce, kapalı duran iki büyük kapının önünde durmuştu. Siyah volkanik camdan yapılmış olan altı metre uzunluğundaki kapılar yalın, pürüzsüz ve parlaktı. Dev gibi altı bakır menteşeyle surlara tutturulmuştu. Kendi kuyruğunu yutan kıvrılmış yılan biçimindeki iki bakır tokmak insan erişiminin biraz yukarısındaydı; ikisi de Asmira'nın kolunun uzanamayacağı kadar yüksekti. Kapıların üzerinde ve çevresinde mazgallar vardı; sütunlu giriş, aslanları, turnaları, filleri ve korkutucu cinleri tasvir eden mavi sırlı rölyeflerle süslenmişti.

"Sizi bu küçük yan girişe getirmek zorunda kaldığım için özür dilerim," demişti büyücü Khaba. "Ana kapılar Kral Süleyman'a ve ona bağlı ülkelerin krallarının resmi ziyaretlerine ayrılmıştır. Ama gereken nezaketi göreceğinizden şüpheniz olmasın."

Büyücü bu noktada ellerini çırpınıştı; zar zor duyulan hafif bir ses. Kapılar anında yağlanmış menteşelerinde hareket etmeye başlayarak hiç ses çıkartmadan içe doğru açılmıştı. Göz önüne serilen geniş ve loş kabul salonunda iki çift imp canla başla halat makaralarıyla uğraşıyordu. Onların arasında ise, sıra sıra sağa ve sola dizilmiş, zincirlerin yardımıyla kemerlerinden çıkan uzun ahşap meşaleleri taşıyan meşaleciler vardı. Meşalelerin ucunda parlak sarı alevler oynaşıyordu. Meşaleciler onları karşılamak için başlarını eğdikten sonra kenara çekilmişlerdi ve halı ilerleyerek mermer zemine inmişti.

Derhal Süleyman'ın huzuruna çıkarılmamak Asmira'nın sinirini bozmuştu. Alelacele gölgelerin arasından çıkan yumuşak sesli köleler onu ve Khaba'yı ipek minderlerle kaplı yüksek tavanlı ve sütunlu bir odaya götürmüşler, ışıl ışıl bakan ve gülümseyen çocuklar -ki Asmira onların göründüğü kadar insan olup olmadığından şüphelenmişti- onlara soğuk şarap ikram etmişlerdi.

Sonraki yarım saat Asmira için neredeyse geçitteki pusu kadar nahoş geçmişti: Şarabın etkisiyle kendisine gitgide daha da fazla ilgi gösteren büyücüyle uzun ve samimi bir konuşma yapmak zorunda kalmıştı. Khaba kocaman ve yumuşak gözleriyle onun gözlerinin içine bakıyor, soluk eli minderin üzerinden gitgide daha da yaklaşıyordu; Asmira geri çekilmemek için kendini zor tutmuştu. Khaba ona karşı fazlasıyla kibar davranmayı sürdürmüş, ama derhal kralın huzuruna çıkmak konusundaki taleplerini geçiştirmiş ve bu görüşmenin ne zaman ayarlanabileceği konusunda kaçamaklı cevaplar vermişti. Asmira dişlerini sıkarak rolünü sürdürmüş, devamlı minnettarlığını dile getirerek onu oyalamış ve boş sözlerle onu övmüştü.

"Kral Süleyman gerçekten çok güçlü olmalı," demişti nefes nefese. "Sizin gibi yüce bir büyücü ona hizmet ettiğine göre!" Başını eğerek kupasından içiyormuş gibi yapmıştı.

Khaba homurdanmıştı. Bir an hevesi kaçmış gibi görünmüştü. "Evet, evet. Güçlüdür."

"Ah, onunla konuşmayı ne kadar istiyorum, bir bilseniz!"

"Dikkatli olmalısınız rahibe," demişti Khaba. "Her zaman kibar değildir, sizin gibi tatlı genç kızlara karşı bile. Anlatılanlara bakılırsa bir keresinde" -içgüdüsel olarak sütunlu odayı kolaçan etmişti- "bir keresinde eşlerinden biri, Fenikeli güzel bir genç kız, yataklarında uzanırlarken, ona devamlı şarap içirmiş. Kral uykuya dalınca, Yüzüğü çıkartmaya çalışmış. İkinci boğuma kadar getirdiği sırada, Süleyman penceredeki bir kuşun sesiyle uyanmış. Kuşlarla konuştuğunu belki siz de duymuşsunuzdur. Fenikeli genç kız o günden beri Kidron Vadisi'ndeki çam ağaçlarında görülüyormuş; ötüşü kraliyet ailesinden birinin ölümüne alamet eden vahşi gözlü, beyaz bir baykuş olarak." Khaba düşünceli bir tavırla şarabından bir yudum almıştı. "Gördüğünüz gibi, Süleyman ürkütücü olabiliyor."

Asmira yüzüne tedirgin bir ifade kondurmuştu ama içten içe Fenikeli o genç kızın ne kadar aptalca davranmış olduğunu düşünüyordu; tek bir bıçak darbesi yeterli olacakken, Yüzüğü zorla çıkartmaya çalışmıştı. "Sanıyorum ki krallar kendilerine ait olanları korumak için acımasız davranmak zorundalar," demişti Asmira. "Oysa siz yardımsever ve naziksiniz, öyle değil mi yüce Khaba? Hazır yeri gelmişken, önceki ricam ne olacak? Hayatımı kurtaran o iki iblisi azat edecek misiniz?"

Büyücü gözlerini devirerek kemikli elini havaya savurmuştu. "Rahibe Cyrine, hiç vazgeçmiyorsunuz! Ricanızı geri çevirmeyeceğim! Tamam, evet - başka bir şey söylemenize gerek yok. O iki köleyi hemen bu gece hizmetimden azat edeceğim!"

Asmira sahte bir hayranlıkla kirpiklerini kırpıştırmıştı. "Yemin eder misiniz, ey yüce Khaba?"

"Evet, evet, Yüce Tanrı Ra'nın ve Ombos'un bütün tanrılarının huzurunda yemin ederim - bir şartla? demişti Khaba ona biraz daha yaklaşıp parlayan gözlerle bakarak. "Bu gece saraydaki yemekte yine konuşacağız. Elbette sarayın önde gelenleri ve büyücü dostlarım da orada olacaklar-"

"Peki ya Kral Süleyman?" Bunu sorarken Asmira nihayet samimi bir heyecan hissetmişti.

"Belki, belki... Görülmemiş şey değil. Şimdi, bakın - uşağınız sizi bekliyor. Size bir misafir odası hazırlandı. Ama önce... bir kadeh şarap daha ister misiniz? Hayır mı?" Asmira çoktan doğrulmaya başlamıştı. "Ah, yorgunsunuz. Elbette; anlıyorum. Ama yemekte tekrar karşılaşacağız," demişti Khaba eğilerek, "ve -inanıyorum ki- birbirimizi çok daha yakından tanıyacağız..."

Odanın kapısına vuruldu. Asmira hemen dikkatini topladı. Giysilerini yoklayarak hançerlerin kabzalarının görünmediğinden emin olduktan sonra kapıya doğru yürüdü ve kapıyı açtı.

Loş koridorda bekleyen bir adam vardı ve etrafını kaynağı belli olmayan yıldız biçiminde bir ışık demeti sarmıştı. Üzerinde yüksek mevkide bulunanlara özgü sade ve beyaz bir cübbe vardı. Ufak tefek ve ince bir adamdı, ayrıca çok esmerdi; Asmira onun Kuşi Krallığı'ndan ya da Nil topraklarından olduğunu tahmin etti. Omzunda, yeşil gözleri zümrüt gibi parlayan beyaz bir fare oturuyordu. Asmira'ya bakmak için başını eğdi.

"Rahibe Cyrine," dedi adam, "ben Süleyman'ın veziri Hiram. Size onun adına saraya hoş geldiniz diyorum. Eğer beni takip ederseniz, size yiyecek ve içecek bir şeyler ikram edebilirim."

"Teşekkür ederim. Gerçekten çok iyi olur. Ancak derhal Kral Süleyman ile görüşmem gerekiyor. Acaba-"

Ufak tefek adam durgun bir tavırla gülümsedi. Elini kaldırdı. "Zamanla her şey mümkündür. Şimdilik, Büyücüler Salonunda az sonra başlayacak olan yemeğe davetlisiniz. Lütfen..." Kapıyı işaret etti.

Asmira öne doğru bir adım atar atmaz beyaz fare telaşla ciyakladı ve arka bacaklarının üzerinde doğrularak büyücünün kulağına bir şeyler fısıldadı.

Vezirin alnı kırıştı; ağır göz kapaklarının altından Asmira'ya baktı. "Affedersiniz Rahibe," dedi ağır ağır. "Kölem yüce Tybalt üzerinizdeki gümüş kokusunun çok güçlü olduğunu söylüyor." Omzundaki fare pençesiyle tüylerini sert sert kaşıdı. "Tybalt bu kokunun onda hapşırma isteği doğurduğunu söylüyor."

Asmira uyluklarına baskı yapan gümüş hançerleri hissedebiliyordu. Gülümsedi. "Belki bundan bahsediyordur." Tuniğinin altından gümüş kolyesini çıkarttı. "Beni ömür boyu gözetmiş olan yüce Güneş Tanrısı'nın sembolüdür. Doğduğumdan beri boynumda taşırım." Vezir kaşlarını çattı. "Çıkartmanız mümkün mü acaba? Tybalt gibi ruhları huzursuz edebilir; bu sarayda çok sayıda ruh vardır. Bu tür şeylere karşı hassastırlar."

Asmira gülümsedi. "Heyhat, kolyeyi çıkarttığım takdirde bahtım kapanır ve Güneş Tanrısı'nın gazabını üzerime çekmiş olurum. Kudüs'te de böyle bir gelenek yok mu?"

Büyücü omuzlarını silkti. "Ben bu konuda uzman değilim, ama sanırım İsrailliler başka bir tanrıya tapıyorlar. Hepimiz elimizden geldiğince inancımızın izinden gitmeliyiz. Hayır Tybalt - sus!" Fare onun kulağına tiz bir sesle itirazlarını sıralıyordu. "O bir misafir; inançlarına saygı göstermeliyiz. Rahibe Cyrine - lütfen beni takip edin..."

Vezir odadan çıkıp etrafını saran yıldız biçimindeki ışıkla soğuk ve loş mermer karoların üzerinde yol almaya başladı. Asmira hemen arkasındaydı. Büyücünün omzundaki yeşil gözlü fare Asmira'yı ilgiyle süzmeye devam etti.

Sarayın içinde ilerlerlerken, büyücü uzun beyaz cübbesinin içinde biraz topallıyor, Asmira ağır adımlarla onu takip ediyordu. Meşalelerle aydınlatılmış koridorlardan, mermer basamaklardan, karanlık ağaçlarla dolu bahçelere bakan pencerelerin yanından ve antik heykel parçalarını taşıyan kaideler dışında bomboş olan muazzam dehlizlerden geçtiler. Asmira geçerken bu parçalara baktı. Mısır eserlerini ve kuzey Arabistan'a özgü belirli tarzları tanıdı ama diğer eserler ona yabancıydı. Savaşçıların, kadınların, hayvan kafalı ruhların, savaşların, geçit törenlerinin ve tarlalarda çalışan insanların heykelleri vardı...

Vezir onun ilgisini fark etti. "Süleyman bir koleksiyoncudur," dedi. "Bu onun için büyük bir tutkudur. Geçmiş uygarlıkların kalıntılarını inceler. Şu anıtsal kafayı görüyor musunuz? O Firavun III. Tutmosis'tir; buradan pek de uzak olmayan Kenan Diyarı'nda yaptırdığı devasa heykelden alınmıştır. Süleyman heykelin parçalarını toprağa gömülmüş halde buldu ve Kudüs'e getirmemizi emretti." Büyücünün gözleri etrafını saran büyünün ışığıyla parladı. "Saray hakkında ne düşünüyorsunuz Rahibe? Etkileyici, değil mi?"

"Çok büyük. Kraliçenin Himyar'daki sarayından daha güzel değilse de, daha büyük."

Vezir güldü. "Kraliçenizin sarayı da bu saray gibi bir günde mi inşa edildi? Süleyman sarayının eski Babil saraylarından daha görkemli olmasını istedi. Peki ne yaptı? Yüzüğün Ruhunu çağırdı! Ruh dokuz bin cinin tezahür etmesini buyurdu. Hepsinin ellerinde kovalar ve kürekler vardı; çalışırken sesleri Süleyman'ın tepenin altına kurulan harem çadırında kalan eşlerini uyandırmasın diye kelebek kanatlarıyla uçuyorlardı. Şafak sökerken son tuğla da yerine koyuldu ve bahçelerdeki çeşmelerden sular akmaya başladı. Süleyman doğudaki diyarlardan getirtilmiş olan portakal ağaçlarının altında kahvaltı etti. Burası baştan beri bir mucizeler sarayıydı; dünyada eşi benzeri görülmemişti!"

Asmira halkının asırlar boyu büyük emeklerle bakıp onardığı ve şimdi bahsedilen Yüzüğün tehdidi altında olan narin kerpiç kuleleri düşündü. Dişleri kenetlendi ama buna rağmen çok şaşırmış gibi davranmayı başardı. "Bütün bunlar küçük bir yüzüğün eseri olabilir mi gerçekten?"

Vezir ağır göz kapaklarının altından ona yan yan baktı. "Öyle."

"Bu yüzük nereden çıkmış?"

"Kim bilir? Süleyman'a sorun."

"Kendisi yapmış olabilir mi?"

Yeşil gözlü fare neşeyle ciyakladı. "Hiç sanmam!" dedi vezir. "Süleyman gençliğinde bu kadar güçlü bir büyücü değildi. Ama geçmişin gizemlerine karşı beslediği tutku içinde bir alev gibi yanıyor, büyünün ilk kez yapılmaya başlandığı ve ilk iblislerin çağrıldığı günlere karşı büyük bir ilgi duyuyordu. Süleyman o ilk uygarlıkların eserlerini topluyordu ve bu nedenle doğuya kapsamlı seyahatler gerçekleştirdi. Anlatılanlara bakılırsa bir gün yolunu kaybetmiş ve antik kalıntıların bulunduğu bir yere rastlamış; burada kim bilir kaç yıldır insanların ve ruhların gözlerinden saklı duran Yüzüğü bulmuş..." Vezir katı bir tavırla gülümsedi. "Bu hikâye doğru mudur bilemem ama bildiğim bir şey varsa, o da kaderin, Yüzüğü eline aldığı andan itibaren Süleyman'ı herkesten çok kayırdığıdır."

Asmira mahcup bir genç kız gibi içini çekti. "Onunla konuşmayı o kadar çok istiyorum ki!"

"Şüphesiz. Ne yazık ki bunu tek isteyen siz değilsiniz. Sizinkine benzer görevlerle Kudüs'e gelen çok sayıda insan var. İşte! Büyücüler Salonunun yukarısındaki balkona geldik. İsterseniz inmeden önce aşağıya bir bakın."

Koridorun kenarında taştan bir balkon, ötesinde ise ışıl ışıl parlayan çok geniş bir alan vardı. Bu alandan sesler yükseliyordu.

Asmira balkona çıkıp ellerini soğuk mermere dayadı ve biraz eğildi.

Soluğu kesildi.

Havada süzülen kürelerle aydınlatılmış kocaman bir salona bakıyordu. Çatısı koyu renkli ve kaliteli bir ahşaptan yapılmıştı; kirişlerin hepsi bir ağaç uzunluğundaydı. Aralarına yer yer büyülü semboller taşıyan sütunlar ilave edilmiş olan duvarlar alçıyla kaplanmış, üzerlerine dans eden hayvanların ve ruhların muhteşem sahneleri resmedilmişti. Salon boylu boyuna masalarla kaplıydı ve bu masalarda altın tabaklardan yiyip içen kadınlar ve erkekler oturuyordu. Önlerinde akla gelebilecek her çeşit yiyecekle dolup taşan büyük servis tabakları vardı. Altın saçlı gençler kılığına bürünmüş olan beyaz kanatlı cinler şarap testileriyle masaların üzerinde süzülüyordu. Birisi elini kaldırır kaldırmaz, bu cinlerden biri hemen alçalıp bekleyen kupaya kırmızı ışıklar saçan şaraptan dolduruyordu.

Masalardaki insanlar Asmira'nın Eilat'ta gördüklerinden bile daha çeşitliydi. Bazıları ona çok yabancıydı: Örneğin kızıl sakalları ve kürklü, kaba giysileri olan soluk benizli garip adamlar ve yeşim taşından yapılmış elbiselerin içindeki zarif kadınlar. Hep birlikte oturmuş yiyip içiyorlar ve sohbet ediyorlardı; bu esnada alçı duvarın ortasına, sıçrayan cinlerin arasına resmedilmiş olan kral tepeden onları izliyordu. Kral tahtında otururken resmedilmişti. Gözleri karaydı, yüzü yakışıklı ve güçlüydü; etrafına hafif bir ışık yayıyordu. Sakin ve ağırbaşlı bir asaletle dimdik karşıya bakıyordu ve parmağında bir yüzük vardı.

"Bütün bu elçiler tıpkı sizin gibi Süleyman'dan yardım dilemeye geldiler," dedi vezir yavan bir sesle. "Hepsinin tıpkı sizin gibi kralla görüşmek istediği çok önemli meseleler var. Gördüğünüz gibi herkesi memnun etmek oldukça zor. Yine de sıralarını bekleyenleri aç ve susuz bırakmamaya çalışıyoruz. Çoğu halinden hoşnut, hatta bazıları neden geldiğini bile unuttu." Vezir kıkırdadı. "Haydi gelin, onların arasına katılın. Size de bir yer ayırdık."

Vezir arkasını döndü. Ağzı kurumuş olan Asmira alev alev yanan gözlerle onu takip etti.

22

En azından yemekler iyiydi ve Asmira bir süre için kızarmış etlerden, üzümlerden, ballı keklerden ve kırmızı şaraptan başka hiçbir şey düşünmedi. Salonun gürültüsü onu yuttu; o debdebenin kendisini bir kundak gibi sardığını hissetti. Sonunda karın ağrısıyla ve zihnini kaplayan sıcak bir pusla arkasına yaslanıp etrafına baktı. Vezir haklıydı. Böyle bir yerde, insanın amacından uzaklaşması hiç de zor olmazdı. Gözlerini kısarak duvara resmedilmiş olan tahttaki figüre baktı: Belki Süleyman'ın amacı da buydu.

"Yeni mi geldiniz?" diye sordu yanında oturan adam. Bıçağıyla tabağındaki seçme etlerden küçük bir parça kesti. "Hoş geldiniz! Tavşan etini bir deneyin!" Arapça konuşuyordu, ama garip bir şiveyle.

"Teşekkür ederim," dedi Asmira. "Doydum. Süleyman ile konuşmaya mı geldiniz?"

"Evet. Köyümüze bir bent inşa edilmesi gerekiyor. İlkbaharda yeterli miktarda su oluyor, ama akıp gidiyor. Yazın kuraklık başlıyor. Yüzüğün tek bir müdahalesiyle hallolur. Sadece birkaç tane ifrit lazım, bir iki tane de merid." Etinden bir lokma alıp çiğnemeye koyuldu. "Ya siz?"

"Ben de benzer bir şey için geldim."

"Vadimize sekiler kazılması gerekiyor." Bu ses karşıda oturan ve parlak, hatta ateşli gözleri olan kadına aitti. "Çok dik. Ama köleleri bu işi kolaylıkla halledebilir. Onun için hiç de zor değil, öyle değil mi?"

"Anlıyorum," dedi Asmira. "Ne kadar zamandır bekliyorsunuz?"

"Beş haftadır, ama bekleyişim sona ermek üzere! Bir dahaki toplantıya katılan şanslı azınlığın içinde yer alacağım!"

"Bana da iki hafta önce öyle söylemişlerdi," dedi başka bir adam suratsızca.

"Benim sıramın gelmesine daha bir ay var - hayır, iki!" dedi yanında oturan adam çiğnediği lokmaların arasından. "Ama ben kimim ki tadına varılacak bunca bolluk dururken şikâyet edeyim?"

"Bazıları için hava hoş," dedi suratsız adam. "Ama ben beklemekten hoşlanmıyorum. Hitit topraklarında kıtlık baş göstermek üzere ve hemen yardıma ihtiyacımız var. Neden bizi böyle oyalamak yerine iblislerini hemen yardıma göndermiyor hiç anlamıyorum. Herhâlde eğlenceden başını kaldıramıyor."

"Karıları yüzünden," dedi ilk adam.

"Sırası gelince hepimizle ilgilenir," dedi kadın. Parlak gözlerinde kıvılcımlar çaktı. "Onu görmek için sabırsızlanıyorum."

"Süleyman'ı hiç görmediniz mi?" diye sordu Asmira şaşkınlıkla haykırarak. "Beş haftadır bir kere bile görmediniz mi?"

"Hayır, buraya hiç inmez. Bahçelerin karşı tarafındaki dairesindedir. Ama bir dahaki toplantıda onu göreceğim elbette. Anlatılanlara bakılırsa huzuruna çıkıyormuşsunuz, gerçi basamakların tepesindeki tahtında olacak elbette, yani pek de yakın olacağı söylenemez, ama yine de..."

"Kaç basamak varmış?" diye sordu Asmira. On iki metreye kadar hatasız hançer fırlatabiliyordu.

"Bilemem. Yakında görürsün canım. Bir veya iki ay sonra."

Asmira bunun ardından arkasına yaslanarak sohbetten çekildi ve içindeki paniği gizlemek için yüzüne özenli bir tebessüm kondurdu. Onun iki ayı yoktu. Bir ayı da yoktu. Krala ulaşmak için iki günü vardı. Evet, saraya girmeyi başarmıştı, ama bu aptallarla birlikte oturup beklemesi gerekiyorsa, bunun hiçbir anlamı yoktu. Onları süzerken başını salladı; hâlâ umutlarını ve ihtiyaçlarını konuşuyorlardı. Ne kadar körlerdi! Önemsiz dertlerine nasıl da saplanmışlardı! Süleyman'ın kötülüğünü görmüyorlardı.

Asmira öfkeyle kalabalık salona baktı. Belli ki kral gücünü korumak için sadece dehşete başvurmuyor, hakkında iyi şeyler söylenmesi için birtakım hayır işleri de yapıyordu. Bütün bunlar iyiydi hoştu ama Asmira için önemli olan kralın ulaşılmaz görünmesiydi. Üstelik bununla da bitmiyordu. Bir mucize eseri sıradaki toplantıya girmeyi başarsa bile, krala yaklaşmasına izin verilmeyecekti. Huzuruna çıkması yeterli değildi. Ona öyle yakın olmalıydı ki, ne kendisinin harekete geçecek vakti olsun, ne de iblislerinin. Krala yaklaşamadığı sürece başarı ihtimali çok düşüktü.

Başka bir yolunu bulmalıydı.

Etrafındaki sesler azaldı; konukların elleri tabaklarının üzerinde donakaldı.

Asmira'nın tüyleri diken diken oldu; arkasında birinin durduğunu hissetti.

Elbisesinin koluna külrengi parmaklar dokundu; ensesinden gelen bir şarap kokusu duydu.

"Neden burada oturuyorsunuz?" diye sordu büyücü Khaba.

Siyah ve gri tonlarında şık bir tunik giymiş, gri tonlarında kısa bir pelerin kuşanmıştı. Yüzü şaraptan kızarmıştı. Elini Asmira ya uzatınca, genç kız onun tırnaklarının ne kadar uzun olduğunu fark etti.

Asmira gülümsemeye çalıştı. "Vezir Hiram dedi ki-"

"Vezir aptalın tekidir ve asılmalıdır. Son yarım saattir sizi yüksek masada bekliyorum! Haydi kalkın Cyrine! Hayır, kupanızı bırakın - yenisini alırsınız. Artık bu ayaktakımıyla değil, büyücülerle oturacaksınız."

Etrafındaki insanlar gözlerini ona diktiler. "Birinin yüksek yerlerde dostu varmış," dedi kadınlardan biri.

Asmira kalkıp el sallayarak veda etti ve büyücünün peşinden masaların arasından geçerek yüksek bir platforma geldi. Nefis yiyeceklerle dolup taşan ve havada süzülen birkaç cinin hizmet ettiği bu masada, üzerinde şık kıyafetler bulunan ve ona boş gözlerle bakan kadınlarla erkekler oturuyordu. Hepsinin üzerinde güçle birlikte gelen bir rahatlık ve güven havası vardı; bir veya ikisinin omuzlarında küçük hayvanlar oturuyordu. Hiram masanın karşı uçundaydı; büyücülerin birçoğu ve Khaba gibi, o da bol miktarda şarap tüketmişti.

"Bunlar On Yedi Baş Büyücüdür," dedi Khaba. "Daha doğrusu, On Yedi'nin geri kalanıdır, çünkü Zülkifl öldü. Gelin, yanıma oturun da biraz sohbet edelim ve birbirimizi daha yakından tanıyalım."

Asmira'yı görünce Hiram'ın gözleri fal taşı gibi açıldı ve yeşil gözlü faresi hoşnutsuzlukla burnunu kırıştırdı. "Ne oluyor Khaba? Ne oluyor?"

Uzun örgülü saçları ve sert yüz hatları olan bir kadın kaşlarını çattı: "Orası Reuben'in yeri!"

"Zavallı Reuben sıtmaya yakalandı," dedi Khaba. "Kulesinden çıkmıyor, ölüp bittiğine yemin ediyor."

"Ölmesi büyük bir kayıp olmaz," diye homurdandı yuvarlak yüzlü ufak tefek bir adam. "Hiçbir zaman üstüne düşeni yapmaz. Bu kız kim Khaba?"

"Onun ismi," dedi Khaba şarap kupasını alıp, Asmira'ya da bir kupa doldurarak, "Cyrine. Kendisi bir rahibe ve şeyden... nereden geldiğini tam olarak hatırlamıyorum. Bugün çöl yolunda hayatını kurtardım."

"Ah, evet. Duydum," dedi başka bir büyücü. "Yeniden Süleyman'ın gözüne girmeyi başardın mı? Ne çabuk."

Khaba başını sallayarak onayladı. "Şüphen mi vardı Septimus? Haydutlar emredildiği gibi ortadan kaldırıldı. Kral beni huzuruna kabul ettiği zaman resmi takdimlerimi yapacağım."

"Kralla görüşeceğiniz zaman beni de yanınızda götürür müsünüz? Gecikmek beni endişelendiriyor," dedi Asmira.

Büyücülerden birkaçı kahkahalarla güldü. Khaba onlara gülümseyerek baktı. "Gördüğünüz gibi genç Cyrine çok hevesli - onu dizginlemekte güçlük çekiyorum! Sevgili Rahibe, davetsiz hiç kimse Süleyman'ın huzuruna çıkamaz. Sizin için işleri hızlandırmak adına elimden geleni yapacağım, ama sabırlı olmalısınız. Yarın kuleme gelin de bu meseleyi etraflıca konuşalım."

Asmira başını eğdi. "Teşekkür ederim."

"Khaba!" Ufak tefek vezir masanın karşı ucundan sert sert bakıyor, parmağıyla ahşabı pıt pıt dövüyordu. "Süleyman'ın size bir kere daha kucak açacağından son derece emin görünüyorsunuz," dedi. "Evet, birkaç hırsızı öldürmüş olabilirsiniz, ama Tapınak Dağı'ndaki ihmaliniz onu çok üzdü, üstelik yaşlandıkça hırçınlaşıyor. Onunla aranızı düzeltmenizin çok kolay olacağını sanmayın."

Khaba'ya bakan Asmira, yumuşak gözlerinin derinliklerinde bir şeyin kıpırdandığını fark etti; büyücünün maskesi bir an için düşmüş ve genç kızın kanını dondurmuştu. Ardından her şey normale döndü ve Khaba gülmeye başladı. "Hiram, Hiram, benim hükümlerimi mi sorguluyorsun gerçekten?"

Ansızın büyücülerin üzerine bir sessizlik çöktü. Hiram Khaba'nın bakışlarına karşılık verdi ve ağzındaki zeytin çekirdeğini masaya tükürdü. "Evet, sorguluyorum."

"Gerçek şu ki," dedi Khaba, "ben de kralı en az senin kadar tanıyorum. Oyuncaklarını seviyor, değil mi? Ben de küçük bir armağanla, koleksiyonuna katabileceği ilginç bir parçayla gönlünü alacağım. Hatta şu anda yanımda. Sizce de güzel bir parça değil mi?"

Masanın üzerine küçük çiçeklerle süslenmiş saydam kristalden yuvarlak bir şişe koydu. Şişenin ağzı kurşun bir tıpayla örtülmüştü ve kristalin içinde fırıl fırıl dönen solgun ışıklar vardı.

Yakınında oturan büyücülerden biri şişeyi alıp inceledikten sonra yanındakine verdi. "Biçimini bütünüyle yitirmiş gördüğüm kadarıyla. Bu normal mi?"

"Bilinci hâlâ açılmamış olabilir. Kısıtlama büyüsüne direndi."

Uzun saçlı kadın şişeyi elinde evirip çevirdi. "Sıvı mı? Buhar mı? Ne sefil, ne doğadışı şeyler bunlar! Bu hale gelebildiklerini düşününce...

Vezir şişeyi alınca yeşil gözlü fare ürktü ve yüzünü pençelerinin arkasına gizledi. "Güzel bir biblo olur," dedi Hiram gönülsüzce. "Baksanıza ışıklar nasıl da değişiyor; hiç aynı kalmıyor."

Şişe masada elden ele dolaştıktan sonra Khaba'ya geri döndü ve Khaba onu önüne koydu. Asmira büyülenmişti; elini uzatıp şişeye dokundu ve soğuk yüzeyin dokunuşuyla titreştiğini fark edince çok şaşırdı. "Bu nedir?" diye sordu.

"Bu şişeye kapatılmış dördüncü düzey bir cindir tatlım," dedi Khaba gülerek. "Süleyman istediği sürece orada hapis kalacak."

"Asıl önemlisi, hangi cin?" diye sordu uzun saçlı kadın.

"Uruklu Bartimaeus."

Asmira irkildi ve konuşmak üzere ağzını açtı ama ardından cinin ismini bildiğinden Khaba'nın haberinin olmadığını fark etti. Belki de bunu umursamayacak kadar sarhoştu.

Diğerlerinin de bu ismi bildiği belliydi. Herkesten onaylayan sesler yükseldi.

"Güzel! Zülkifl'in ruhu huzur bulacak."

"Suaygırı mı? Haklısın Khaba - Süleyman bu armağanı çok beğenecek!"

Asmira Khaba'ya baktı. "Oraya bir ruh mu hapsettiniz? Bu oldukça zalim bir davranış değil mi?"

Masada oturan bütün büyücüler -genci, yaşlısı, kadını, erkeği- katıla katıla gülmeye başladılar. En çok da Khaba güldü. Asmira'ya baktığında, şaraptan kızarmış gözlerinde kibirli bir ifade vardı. "Zalim bir davranış mı? Bir iblise karşı mı? Burada bir kavram kargaşası var! Siz o güzel kafanızı yormayın. O tehlikeli bir ruhtu ve hiç kimse için büyük bir kayıp olmadı. Ayrıca bir gün özgürlüğüne kavuşacak - birkaç asır sonra."

Sohbet başka konulara yöneldi: Büyücü Reuben'in hastalığına, Zülkifl'in kulesinin temizlenmesine ve Kral Süleyman'ın gitgide daha çok inzivaya çekilmesine. Anlaşılan Kral Süleyman -düzenli toplantılar dışında- sarayda her geçen gün daha az görülüyordu; veziri Hiram bile günün yalnızca belirli saatlerinde ona ulaşabiliyordu. Bütün ilgisini inşa ettirmekte olduğu tapınağa yöneltmişti; bunun dışında mesafesini koruyordu. Büyücüleriyle pek ilgilenmiyor ve toplantılarda onlara, içerleyerek itaat ettikleri emirler yağdırmakla yetiniyordu.

"Senin çöl yolculuğun da bir şey mi Khaba! Yarın Şam'a gidip cinlerime oranın yıkık duvarlarını tamir ettirmek zorundayım."

"Ben tahıl ambarı yapımına yardım etmek için Petra'ya gidiyorum."

"Ben Kenan Diyarı'ndaki küçük ve önemsiz bir köyün topraklarını sulamak zorundayım."

"O Yüzük yok mu! Süleyman bize köle gibi davranabileceğini sanıyor! Keşke..."

Asmira onların şikâyetlerine kulak asmadı. Şişeyi eline almış, parmaklarının arasında yavaş yavaş evirip çeviriyordu. Ne kadar hafifti! İçindeki madde ne kadar garipti! Kristal camın arkasında ışıldayan ve dönen renkler, bir gölün yüzeyinde süzülen taçyaprakları gibi ağır ağır hareket ediyordu. Harap olmuş geçitte yanında duran ciddi ve sessiz cini düşündü...

Kral Süleyman'ın misafirlerinin büyük bir bölümü artık merdivenlere yönelmeye başlamıştı ama masalardaki artıkları didiklemeye devam edenler de vardı. Yanındaki büyücüler sandalyelerine daha çok gömülmeye, daha yüksek sesle konuşmaya ve şaraplarından daha derin yudumlar almaya başlamışlardı...

Asmira ellerindeki şişeye baktı.

"Evet, çekinmeden inceleyin!" Khaba genç kıza doğru eğilmiş, sallanarak onu süzüyordu. "Garip ve ilginç şeyler sizi çekiyor, öyle değil mi? Ah, ama kulemde buna benzer daha pek çok şey var! Seçkin parçalar! Yarın onları görürsünüz!"

Asmira onun nefesinin kokusundan kaçmamak için elinden geleni yaptı. Gülümsedi. "Kupanız boşalmış. Lütfen izin verin de size biraz daha şarap doldurayım."

23

Bir şişenin içine hapsolduğunuzda, yıllar ne yavaş, ne acı geçiyormuş meğer! Bu deneyimi hiç kimseye tavsiye etmem.{1}

En kötüsü de özünüzün üzerindeki etkisi. Bu Dünya'ya her çağrıldığımızda, özümüz yavaş yavaş ölmeye başlar, ama burada çok uzun süre kalmadığımız ve kendimizi kavgalarla, dövüşlerle, iğneleyici kelime oyunlarıyla oyaladığımız müddetçe, yuvamıza dönüp iyileşene dek, acılarımızı görmezden gelebiliriz. Süresi belirsiz bir Kısıtlama büyüsü söz konusu olduğunda ise bunu yapmak mümkün değildir. Küçücük bir alanda tek başınıza kaldığınızda, kavga ve dövüş olasılıkları biraz kısıtlıdır, ayrıca iğnelemek için karşınızda biri olması gerektiğine göre, düşüncelere dalıp süzülmekten ve tutam tutam büzüşen özünüzün dokunaklı sesini dinlemekten başka yapacak hiçbir şey yoktur. Üstelik Kısıtlama büyüsü bu süreci uzattıkça uzatır, yani ölme şerefine bile sahip olamazsınız. Khaba benim için iyi bir seçim yapmıştı: Bu ceza, azılı bir düşmana layıktı.

Kristal bir kürenin içinde mahsur kalmıştım. Zamanı bilmek olanaksızdı. İçeriye hiç ses girmiyordu. Bazen zindanımın dışında ışıklar ve gölgeler oluyordu, ama kristale işlenmiş güçlü Bağlama büyüsü görüşümü kısıtlıyordu ve siluetleri net bir şekilde göremiyordum.{2}

Çektiğim çile yetmezmiş gibi, eski şişenin zamanında yağlı bir maddeye ev sahipliği yaptığı da belli oluyordu; belki çoktan ölüp gitmiş Mısırlı bir genç kızın saçlarına sürdüğü yağdı bu. İçerisi hâlâ kokmakla kalmıyor (gül ve bir parça limon kokusu almıştım), kayıyordu da. Değişiklik olsun diye küçük böcek kılıkları denediğimde, kıskaçlarım hep kayıyordu.

Dolayısıyla genellikle doğal halimde kalmayı tercih edip sessizce süzüldüm. Kendimi asil, biraz da melankolik düşüncelere bıraktım ve camın içine sadece nadiren müstehcen grafitiler çizdim. Bazen geçmişe dönüyordum. Faquarl'ı ve güçlerimi nasıl hor gördüğünü düşündüm. Bana özgürlüğümü kazandırmaya çok yaklaşmış olan Cyrine'i düşündüm. Zalim Khaba'yı -muhtemelen akıp geçen zamanla çoktan kahrolası bir kemik yığınına dönüşmüştü- ve belki de hâlâ bir yerlerde dehşet saçmakta olan sefil yardımcısı Ammet'i düşündüm. Elbette en çok da uzaklardaki huzurlu ve güzel yuvamı düşündüm; oraya ne zaman döneceğimi merak ettim.

Derken, asırlar sonra, umudumu tamamen yitirmişken...

Şişe kırıldı.

Bir an yine oradaydı; ağzı sımsıkı mühürlenmiş küçük ve yuvarlak bir zindan. Bir an sonra ise tepemden aşağı parlayan ve dönen kristal parçaları yağmaya başladı; ani bir ses ve hava dalgasının içinde kaldım.

Şişe kırılınca Ammet'in büyüsü de varlığını sürdüremedi. Ağları yırtıldı; paramparça oldu.

Serbest kaldığımı hissettim.

Özümü bir ürperti sardı. İçimi ansızın kaplayan sevinç bütün acılarımı ve ıstıraplarımı unutturdu. Hiç oyalanmadım. Süzülerek yükselen bir tarla kuşu gibi, gitgide hızlanarak Dünyadan ayrıldım ve beni içine almak için açılan element duvarlarından geçerek yuvamın tatlı sonsuzluğuna kavuştum.

Öteki Âlem beni sarmaladı. Kucaklandım; birken bin oldum. Özüm silkinerek özgürlüğüne kavuştu ve şarkılar söyleyerek dört bir yana yayıldı. Döne döne o sonsuz dansa katıldım...

Ve donakaldım.

Bir an için öne doğru sevinçli devinimim ile beni ansızın arkamdan çeken zıt güç eşitti. Hareket edemeden olduğum yerde kaldım. Tehlikenin ancak farkına varmıştım ki...

Sonsuzluktan koparıldım ve kendimi yeniden, daha biraz önce çıkmış olduğum zaman tünelinde sürüklenirken buldum. Bütün bunlar öyle hızlı oldu ki, geri dönerken neredeyse kendimle karşılaşacaktım.

Dipsiz bir kuyuya yağan altın yağmur damlaları gibiydim.

Belirli bir aşamaya kadar, bir huninin içinden geçercesine aktım ve sonunda yere kondum.

Etrafıma baktım. Koyu kırmızı tonlarında bir kumaşın üzerine çizilmiş olan beş köşeli bir yıldızın ortasındaydım. Yakınlarda, kapkara gölgelerin içinde, örümcek ağını andıran ve odayı boğan ipek perdeler vardı. Hava sıkıntılıydı ve tütsü kokuyordu. Mermer zemine yansıyan kızılımsı mum ışıkları kan damlalarını andırıyordu.

Dünyaya dönmüştüm.

Dünyaya dönmüştüm! Şaşkınlık ve yaşadığım kaybın şoku, acının geri dönmesiyle birleşti. Hiddetle uluyarak çemberin ortasından kırmızı derili bir iblis olarak doğruldum; ince, çevik ve gözünü intikam bürümüş bir iblis olarak. Gözlerim ateş püsküren altın küreleri andırıyordu ve diken gibi incecik gözbebeklerim bir o yana, bir bu yana dönüyordu. Burun işlevi gören çıkıntılı kıkırdağımın altında uzun ve sivri dişlerle dolu bir ağız vardı.{3}

İblis iyice eğilerek etrafını araştırdı. Üzerinde durduğu kare kumaşı inceledi ve kumaşı yere sabitleyen yeşim taşından ağırlıkları fark etti. Titreşen gaz lambasını, mumları ve ilerideki karolara serpiştirilmiş, yanmakta olan tütsüleri gördü. İpek bir kanepenin üzerinde açık duran kızıl-kahverengi çantayı gördü. Ters dönmüş bir kaide, kırık bir şişe ve dört bir yana saçılmış kristal parçaları gördü...

Yine kare bir kumaşın üzerinde ikinci bir beş köşeli yıldız gördü. O beş köşeli yıldızın içinde...

"Uruklu Bartimaeus," dedi Arap kız. "Seni, bundan böyle emirlerime itaat etmek üzere, Nakrah sicimleriyle ve Marib kelepçeleriyle bağlıyorum; emirlerime itaat etmediğin takdirde alev alev yanarak yok olacaksın. Ben izin verene dek yerinden kıpırdama, ardından hiç vakit kaybetmeden ve yolundan sapmadan sadakatle görevini yerine getirmeye git. Görevin sona erdikten sonra gecikmeden sana bildireceğim yere dön..."

Bu böyle sürüp gitti; büyü hem oldukça ağdalı, hem de uzun ve sıkıcıydı; üstelik Arabistan'ın güneyine özgü anlaşılması zor bir lehçede okunuyordu. Ne var ki ben bu yollardan daha önce de geçmiştim. Ana fikri anlıyordum.

*****

Afalladığımı kabul ediyorum. Şaşkına döndüğümü kabul ediyorum. Ancak beni beş köşeli bir yıldızın içine koyduğunuz anda, ezeli kurallar derhal yürürlüğe girer. Beni çağıran kişi, daha önce neler yapmış olursa olsun, her şeyini riske atar. Yani kız henüz güvende değildi.

Dimdik durmuş, âdeta transtaymış gibi Bağlama büyüsünü okuyor, büyünün gerektirdiği güçten ötürü biraz sallanıyordu. Küçük ellerini sımsıkı yumruk yapmış ve kollarını iki yanına yapıştırmıştı. Gözleri kapalıydı; beni zincirleyecek sözcük-mühürlerini ve tümce-kilitlerini hiç şaşmadan okuyordu.

Kırmızı derili iblis, ayaklarının altındaki kumaşa batan pençeleriyle, çemberinde öne doğru çıktı. Altın rengi gözlerim mum ışığında parladı. Zincirlerimi kereviz sapı gibi kırmamı ve kızın vücuduna da aynı muameleyi yapmamı sağlayacak bir hata veya bocalama anı bekledim.

"Neredeyse olacak," diye kışkırttım. "Sakın şimdi bir hata yapma. Sakin sakin... zor kısmına geldik. Üstelik yorgunluktan bitap düşmüş durumdasın... Öyle yorgunsun ki neredeyse tadını alabiliyorum." Karanlığın içinde dişlerimi birbirine vurdum.

Bunun üzerine kızın benzi attı; yüzü dağlardaki karlardan daha da beyaz oldu. Ancak hata yapmadı ve bocalamadı.{4}

Çok geçmeden bağların güçlendiğini hissettim. Hevesim kursağımda kaldı ve çemberimde geri çekildim.

Kız büyüyü bitirdi. Elbisesinin koluyla yüzündeki teri sildi.

Bana baktı.

Odada sessizlik vardı.

"Ne yaptığını sanıyorsun?" diye sordum.

"Seni kurtardım." Hâlâ biraz nefes nefeseydi ve sesi boğuktu. Başıyla yerdeki kristal parçalarını işaret etti. "Seni çıkarttım."

Kırmızı derili iblis yavaş yavaş başını sallayarak onayladı. "Evet. Evet... Ama birkaç saniye sonra beni yeniden esir edebilmek için!" Ayaklarımın dibindeki kumaştan har alevler yükseldi ve hiddetli bedenimi örttü. "Uzun zaman önce o değersiz canını nasıl kurtardığımı unuttun mu?" diye gürledim.

"Uzun zaman ön- Ne?"

Gözlerimden alevler fışkırdı; parlak derimde yanan sülfürün izleri titreşti. "O zamandan beri çektiğim çileleri ve ıstırapları düşünebiliyor musun?" diye haykırdım. "Güneşin ve ayın bütün o ağır döngüleri boyunca, bitmek bilmeyen bütün o yıllar boyunca, küçücük ve boğucu bir zindanın içinde kapalı kalmak nasıl bir duygu biliyor musun? Tam kurtuldum derken beni geri çağırıyorsun, üstelik..." Kızın ayağını pat pat yere vurduğunu fark edince duraksadım. "Tam olarak ne kadar kapalı kaldım bu arada?"

"Birkaç saat. Gece yarısını biraz geçti. Dün öğleden sonra seninle konuşmuştuk."

Kırmızı derili iblis genç kıza aval aval baktı; alevlerim söndü. "Dün öğleden sonra mı? Yani bugünden önceki gün mü?"

"Kaç tane dün var? Evet, bugünden önceki gün. Bana baksana. Üzerimde hâlâ aynı kıyafetler var."

"Doğru..." Boğazımı temizledim. "Orada zamanı anlamak biraz zor... Dediğim gibi, tatsız bir deneyim." Sesimi yeniden yükselttim. "Ayrıca bir daha çağrılmak istemezdim - ne senin tarafından, ne de bir başkası tarafından! Kendi iyiliğini düşünüyorsan, beni serbest bırakırsın."

"Bunu yapamam."

"Yapsan iyi olur," diye hırladım. "Zaten beni uzun süre tutamayacaksın. Acemi olduğun her halinden belli."

Kızın gözleri çakmak çakmak parladı; içinden alevler fışkırmadıysa da, fışkırmış kadar oldu.

"Şunu bil ki Uruklu Bartimaeus," diye haykırdı, "ben ülkemde Marib Tapınağı'nın On Sekizinci Basamak mensuplarındanım! İblis Zufra'yı çağıran ve kırbaçlayarak bir gecede Dhamar'daki su deposunu inşa etmesini sağlayan bendim! On iki düzine iblisi irademe boyun eğdirdim ve dokuzunu da cehenneme gönderdim!" Alnına düşmüş olan bir tutam saçı itti ve vahşice gülümsedi. "Bilmen gereken son şey ise, artık senin efendin olduğumdur."

Kırmızı derili iblis kahkaha attı. "İyi deneme," dedi. "Ancak üç bakımdan yetersiz kalıyor. Birincisi, 'Marib Tapınağı'nın On Sekizinci Basamağı' benim için hiçbir anlam ifade etmiyor. Bundan anladığım tek şey, tuvaletleri temizlemeye yeterli olduğun." Kız bu noktada öfkeyle ciyakladı ama duymazdan geldim. "İkincisi," diye devam ettim, "sesinin tonu. Ürkütücü ve korkunç çıkmasını istemiştin, öyle değil mi? Üzgünüm. Korkmuş ve kabız olmuş gibi çıkıyordu. Üçüncüsü, hepsinin palavra olduğu çok belli! Dilin dolanmadan İlk Emri{5} okumayı bile zar zor başardın. Bir ara o kadar çok tereddüt ettin ki kendini bağlayacaksın sandım. Kabul et işte, blöf yapıyorsun."

Kızın burnu bembeyaz olmuştu. "Hayır, yapmıyorum!"

"Evet, yapıyorsun."

"Yapmıyorum!"

"Biraz daha bağırırsan, şuradaki güzel vazo kırılacak." Pullu kollarımı bağladım ve ona sert sert baktım. "Bu arada, haklı olduğumu bir kere daha kanıtladın. Sence gerçek büyücüler böyle gereksiz laf dalaşlarına girer mi? Şimdiye kadar çoktan Kara Erozyon ile canıma okumuş olurlardı."

Kız bana boş gözlerle baktı. Yüzü mosmordu.

"Kara Erozyonun ne olduğunu bile bilmiyorsun, değil mi?" diye sordum sırıtarak.

Kız kesik kesik soludu. "Hayır. Ama bunu biliyorum." Boynundaki gümüş kolyeye dokundu ve bir şeyler mırıldandı. Bu, kötü bir cadının yaramaz bir impin kulağını çekmek için kullanabileceği zayıf bir Koruma'ydı.{6} Yine de havada çoğalan siyah bir madde belirdi ve bir an geri çekildikten sonra ok gibi çemberime doğru fırladı.

Darbeyi savuşturmak için elimi kaldırdım ve kızın ismini söyledim. "Cyrine."{7}

Siyah parçalar elimin içinden geçti ve özümü binlerce iğne batmışçasına yaktı.

Parçalar kayboldu. Öfkeyle elimdeki delikleri inceledim. "Gerçek ismin Cyrine değil, öyle değil mi?" diye sordum.

"Hayır. Gerçek ismini öyle hemen söyleyecek kadar aptal olan var mıdır - Bartimaeus?"

Hakkı vardı. "Yine de," dedim, "diğer cezalar düşünülürse, bu acınacak bir cezaydı. Üstelik hata yapmana yine az kalmıştı. Durma, bir kere daha yap, sana meydan okuyorum."

"Gerek yok." Kız pelerinini açıp kalçasındaki üç gümüş hançeri gösterdi. "Beni bir daha kızdırırsan, seni bunlardan biriyle şişlerim."

Yapabilirdi de. Çemberde tutsak olduğum sürece hançerden kaçma şansımın düşük olduğunu biliyordum. Yine de omuzlarımı silktim. "İşte bu da son kanıt," dedim. "Sen bir tür suikastçısın. Büyücü değilsin. Benimle başa çıkabilmek için büyücü olman gerekirdi." Dişlerim gölgelerin içinde parladı. "Son efendimi öldürdüm, biliyorsun değil mi?"

"Ne - Khaba'yı mı? Seni şişeye hapsedeni mi?" Kız kaba bir kahkaha attı. "Onu sarhoş bir halde aşağıda bıraktığımda gayet canlı görünüyordu."

"Tamam," diye gürledim, "ondan önceki efendimi. Ne fark eder? İstatistiksel olarak yüzde kırk altısının kaderi bu oluyor-" Birden sustum. "Bir dakika. Büyücü Khaba aşağıda mı? Biz tam olarak neredeyiz?"

"Kral Süleyman'ın sarayında. Tanıyamadın mı? Sarayı avucunun içi gibi bildiğini zannediyordum; seni bu yüzden serbest bıraktım."

"Bütün yatak odalarını bilecek halim yok herhalde, değil mi?" Kırmızı derili iblis ansızın suskunlaştı, içine kötü bir his doğmuştu: Durum hali hazırda ne kadar kötü olursa olsun, çok geçmeden daha da beter olacaktı.

Kıza sert ve soğuk gözlerle baktım. Bakışlarıma karşılık verdi; gözleri en az benimkiler kadar soğuktu. "Sadece bir kere kibar kibar söyleyeceğim," dedim. "Beni zindanımdan kurtardığın için teşekkür ederim. Borcunu ödemiş oldun. Şimdi - Azat Etme büyüsünü oku ve beni serbest bırak."

"Seni bağladım mı, bağlamadım mı Bartimaeus?"

"Şimdilik." Ayak pençelerimle kumaşı büzüştürdüm. "Ama bir açık bulurum. Uzun sürmez."

"Açık aramaya devam ederken, benim emrimde olduğunu kabul edersin herhâlde. Yani dediğimi yapacaksın, yoksa Kara Aleve yem olursun. İnan bana, o da hiç uzun sürmez."

"Tabii, tabii. Sanki o büyüyü biliyorsun da."

"İstersen beni bir dene."

Bu noktada köşeye sıkıştım elbette, çünkü emin olmam imkânsızdı. Büyüyü -ki bütün büyücülerin nihai güvenlik önlemidir- bilmiyor olması mümkündü, ama biliyor olması da bir o kadar mümkündü. Eğer biliyorsa ve ona itaatsizlik edersem, sonum acıklı olurdu.

Konuyu değiştirdim. "Khaba şişeyi neden sana verdi?"

"Vermedi," dedi kız. "Ben çaldım."

İşte buyurun. Tahmin ettiğim gibi, işler kötüye gitmeye başlamıştı. Bu aşamada daha çok kız için kötüydü (büyücünün mahzenindeki dehşetleri düşünüyordum da).

"Sen ahmaksın," dedim. "Ondan bir şeyler çalmak hiç iyi bir fikir değil."

"Khaba'nın bir önemi yok." Yüzü hâlâ solgundu ama sakin ifadesini bir parça da olsa geri kazanmıştı ve gözlerinde hiç hoşuma gitmeyen bir pırıltı vardı. Adeta bağnazlara özgü bir pırıltı.{8} "Khaba bir hiç," dedi. "Onu unut. Sen ve ben daha önemli meselelerle ilgilenmeliyiz."

Bu aşamada kaygılarım boğazımda düğümlenen soğuk ve şiddetli bir korkuya dönüştü, çünkü kızla geçitte konuştuklarımızı ve bana yasak konularda sorduğu soruları hatırladım. "Dinle," dedim. "İkimizin de pişman olacağı herhangi bir şey söylemeden önce, nerede olduğunu bir düşün. Etrafımızdaki düzlemler yüce ruhlarla kaynıyor. Sen onları sezemiyor olabilirsin, ama ben seziyorum. Yankıları neredeyse kulaklarımı sağır edecek. Eğer beni çağırmak istiyorsan durma çağır, ama bunu hayatta kalma şansımızın daha yüksek olduğu bir yerde yap. Burada büyücülerin mallarını çalmaya ve gayri resmi çağırma büyüleri yapmaya hiç iyi gözle bakmazlar. Bunlar Süleyman'ın Sarayı'nda kesinlikle yapılmaması gereken şeylerdir."{9}

"Bartimaeus," dedi kız elini kemerindeki hançerlerden birinin üzerine koyarak, "sus artık."

Sustum. Bekledim. En kötüsünü bekledim.

"Bu gece, beni Saba'nın güzelim bahçelerinden binlerce kilometre uzağa getirmiş olan görevimi gerçekleştirmeme yardım edeceksin."

"Saba mı? Dur bir dakika, Himyar konusunda da mı yalan söyledin? İnanamıyorum. Ne yalancısın."

"Bu gece, ülkemi kurtarmama yardım edeceksin veya ikimiz de bu uğurda canımızı feda edeceğiz."

Böylece, yatak odasının renklerini düzenlemeye yardım etmemi isteyeceğine dair son umudum da suya düştü. Halbuki o ipeklerle harikalar yaratabilirdim.

"Bu gece, bana iki konuda yardım edeceksin."

"İki konuda..." dedim. "Pekâlâ. Bunlar...?"

Acaba ne kadar deliydi? Delilik ölçeğinde tam olarak nerede yer alırdı?

"Kral Süleyman'ı öldürmek," dedi neşeli bir tavırla, "ve Yüzüğü almak." Gülümsedi. Gözleri parladı.

Zirvede yer alırdı elbette, nerede olacak?

{1} İnsanlar genellikle bu tür rezaletlere maruz kalmıyorlar, biliyorum, ama olmuşluğu da vardır. Bir keresinde, hizmet ettiğim bir büyücü, kulesini devirmek üzere olan bir depremde benden yardım istemişti. Ne yazık ki kullandığı kelimeler birebir "Beni muhafaza et!" idi. Bir tıpa, kocaman bir şişe, bir fıçı turşu suyu -tamam işte!- oldu bitti.

{2} Şişeye kapatılan impler o denli güçlü Bağlama büyüleri gerektirmezler ve onların camları genellikle şeffaf olur. Acınacak kadar bayağı olmalarından dolayı, gelen geçenleri afallatmak ve iğrendirmek için türlü türlü şekillere girerler. Elbette ben hiç o tür şeylere tenezzül etmedim. Tepkileri göremedikten sonra ne zevki var ki?

{3} Aslında kusarikku kılığına bürünmüştüm. Utukkuların daha vahşi bir alt türü olan kusarikkular, eski Sümer şehirlerinde, cellat, mezar muhafızı ve çocuk bakıcısı olarak kullanılırlardı.

{4} Yine de, hata yapmaya çok yaklaştı. Bu konuda deneyimli olmadığı hemen anlaşılıyordu. Her bir hece ağzından güçlükle, sanki hitabet yarışmasındaymış gibi çıkıyordu. Bittiğinde, üzerinde "6" yazan bir puan kartı kaldırasım geldi. Bunu bir de, ayak tırnaklarını keserken veya kahvaltı ederken birkaç çağırma büyüsünü aynı anda yapan ve hatalı tek bir sözcük bile telaffuz etmeyen güçlü büyücülerle kıyaslayın.

{5} İlk Emir: Eridu günlerinden beri her çağırma büyüsünde okunur. Aşağı yukarı şöyle bir şeydir: "Çemberin sınırları, beş köşeli yıldızın noktaları ve semboller zinciri uyarınca bil ki ben senin efendinim. İrademe boyun eğeceksin."

{6} Koruma: Ruhun gücünü kendisine karşı kullanan kısa büyülü sözler. Eğitimli büyücüler tarafından kullanılan üst düzey Koruma büyüleri, Mengene ve Pergel gibi barbarlıkları içerir. Bunlar bir cine gerçekten zarar verebilir. Kızın bildikleri gibi alt düzey büyüler ise cinin kıçına bir şaplak atmaktan farksızdır ve ancak o kadar etkilidir.

{7} Bir insanın gerçek ismini bilmek, onun büyülü saldırılarını etkisiz hale getirmenizi sağlar. Ne yazık ki örnekle göstermek mümkün olmadı.

{8} BağnazlarDünyanın işleyişini çok iyi bildiği konusunda kendinden son derece emin olmak gibi iflah olmaz bir hastalığa tutulmuş, deli deli bakan kişiler - ki dünya onların görüşleriyle örtüşmediği zaman, kendinden eminlikleri şiddete varabilir. Benim şahsi favorilerim, Süleyman'dan birkaç asır sonra yaşamış olan Stilitlerdir; çöllerdeki yüksek sütunların tepesinde yıllarını harcayan sakallı münzeviler. Aslında kokuları dışında vahşi oldukları söylenemezdi. Dünyevi zevklerden arınmışlıklarını ve inançlarını daha iyi kanıtlamak için, onları türlü türlü cazibelerle ayartmak üzere cinler çağırırlardı. Ben şahsen ayartma kısmıyla uğraşmazdım. Onları sütundan düşene kadar gıdıklardım.

{9} Sarayda yasak olan diğer etkinlikler: Kavga etmek, köle yutmak, koridorda koşmak, küfretmek, harem duvarlarına sap şeklinde kaba figürler çizmek, bütün mutfağa yayılan nahoş kokular çıkarmak ve döşemelere tükürmek. En azından ben bunların yüzünden zılgıt yedim; eminim başkaları da vardır.

24

Asmira açıkladıklarından sonra cinin bir şeyler söylemesini beklemişti - ne de olsa o zamana kadar yorum yapmaktan hiç çekinmemişti. Ne var ki cin daha da derin bir sessizliğe bürünmüş ve bedeninin dış hatlarında titreşmekte olan küçük alevler ansızın azalıp sönmüştü.

Bir taş gibi hareketsiz ve sessiz duruyordu ama bu yırtıcı bir sessizlikti. Odayı zehirli bir bulut gibi kaplayan bu sessizlik Asmira'nın öyle bir üzerine geldi ki dizlerinin bağı çözüldü. Farkına varmadan bir adım geri çekildi.

Asmira gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Sakin. Sakin olmalıydı. Bartimaeus bütün tehditlerine ve itirazlarına rağmen artık ona aitti. Ona itaat etmekten başka çaresi yoktu.

Asmira'nın son yarım saati atlatmasını sağlayan tek şey, neredeyse düşünmeksizin, sakince ve hızlıca harekete geçmek olmuştu. Eğer yaptıklarını düşünmek için duraklasaydı -güçlü bir büyücüyü soymak, o güne kadar hiç denemediği kadar güçlü bir cini çağırmak- korkusuna yenik düşüp tereddütte kalırdı ve bu onun sonu olurdu. Bunun yerine, her bir aşamayı duygulardan arınmış bir konsantrasyonla yerine getirmiş, yaptıklarının ne anlama geleceğine değil, uygulamaya odaklanmıştı; onun yeteneğinin sırrı da buydu zaten.

Aslına bakılırsa en zor kısmı, Khaba ile diğer büyücüler kendilerinden geçene dek içerken, ziyafet masasında oturup beklemek olmuştu. Asmira devamlı gülümsemiş, onların şakalarına gülmüş ve şarabını yudumlamıştı. Oysa içinde belirsizliğin verdiği büyük bir endişe vardı; her an gönderilebilirdi ya da Mısırlı büyücü kristal şişeyi onun erişemeyeceği bir yere koyabilirdi: İçten içe çığlık atmak istiyordu. Ancak Khaba'nın kafası nihayet düştüğünde ve gözleri kapandığında, Asmira hazır bekliyordu. Şişeyi burnunun dibinden çekip alarak havada süzülen cinlerin altından geçmiş ve salondan çıkarak odasına koşmuştu. Odasına girince çantasındaki kumaşları ve mumları çıkartıp dizmiş, şişeyi kırmış ve çağırma büyüsünü okumuştu. Bir an bile tereddüt etmeden.

Büyüyü yapmak neredeyse sonunu getirecekti. Asmira daha önce de aynı tekniği kullanarak küçük cinler çağırmıştı ama Bartimaeus'un gücünü hesaba katmamıştı. Sözcükleri tamamlamaya çalıştığı sırada gözleri kapalı olmasına rağmen, cinin gücünün, çemberinin sınırlarını zorladığını hissetmişti ve en ufak bir hata yaptığı takdirde olacakları bilmek enerjisini çabucak tüketmişti. Ne var ki Saba'nın kaderi onun hayatta kalmasına bağlıydı ve bu bilgi diğer hepsini bastırıyordu. Yorgunluğuna, yaptığı son çağırma büyüsünün üzerinden aylar geçmiş olmasına ve cinin üzerinde yarattığı büyük baskıya rağmen korkularına geçit vermemiş ve cini hâkimiyeti altına almıştı.

Geriye yalnızca görevlerini bildirmek kalmıştı.

Asmira boğazını temizledi ve gözlerini iblise dikti. Cinin geçen gün büründüğü hoş kılık ne kadar farklıydı! Ancak bu korkunç kılık da işe yarayabilirdi.

"Bartimaeus," dedi boğuk bir sesle, "sana tereddüt etmeden ve vakit kaybetmeden benimle birlikte gelmeni ve beni sağ salim Kral Süleyman'a götürmeni buyuruyorum, böylece onu öldürüp Yüzüğü (herhangi bir şüphe oluşmaması için, burada sıradan bir yüzüğün değil, eşi benzeri olmayan bir güç barındıran tılsımın kastedildiğini belirtirim) alacağım. Ardından onunla birlikte güvenli bir yere kaçmama yardım edeceksin. Anlaşıldı mı?"

Cin hiçbir şey söylemedi. Etrafı dumanlarla kaplı donmuş bir karaltıdan ibaretti.

Asmira ürperdi; ensesinde soğuk bir rüzgâr hissetti. Başını çevirip odanın kapısına baktı ama ortalık sakindi.

"Ayrıca şayet Süleyman'ı öldüremezsem, yakalanırsam ya da senden ayrı düşersem, öncelikli görevin Yüzüğü çalıp yok etmektir. Şayet Yüzük yok edilemiyorsa, onu insanların sonsuza dek bulamayacağı bir yere saklayacaksın." Asmira derin bir nefes aldı. "Bir daha soruyorum: Anlaşıldı mı?"

Cin hareket etmedi. Sarı gözlerindeki alevler bile sönmüş gibiydi.

"Bartimaeus, anlaşıldı mı?"

İnce bedende bir kıpırtı oldu. "Bu intihar olur. Yapılması imkânsız."

"Sen büyük güçlere kadir yüce bir ruhsun. Kendin söylemiştin."

"Yüzüğü çalmak mı?" Sesi çok yumuşaktı. "Süleyman'ı öldürmek mi? Hayır. Bu intihar olur. Khaba'nın boğazına sarılırım veya erimiş kurşunda yüzerim daha iyi. Ayaklarımdan başlayarak kendimi yerim veya kafamı oturan bir filin altına koyarım daha iyi. Hiç değilse bunları izlemek eğlenceli olur. Beni ölüme gönderiyorsun."

"Kendi hayatımı da tehlikeye atıyorum," dedi Asmira.

"Ah, evet. En kötüsü de o ya zaten." Kırmızı derili iblis nihayet hareket etti. Sanki biraz küçülmüş gibiydi ve parlak renkleri solmuştu. Asmira'ya bir parça sırtını döndü ve kollarını üşümüşçesine bedenine sardı. "Ölmekten korkmuyorsun," dedi. "Hatta neredeyse ölmeyi bekliyorsun. Eğer kendine karşı tutumun buysa, kölelerinden biri için hiç umut olamaz, öyle değil mi?"

"Bunu tartışacak zamanımız yok Bartimaeus. Senin ve benim hayatımdan çok daha önemli şeyler tehlike altında."

"Çok daha önemli şeyler mi?" İblis sahte bir kahkaha attı. "Acaba neymiş onlar? Biliyor musun," diye devam etti konuşmaya başlayan Asmira'nın sözünü keserek, "sıradan büyücüler zengin olmaktan ve göbeklerini şişirmekten başka hiçbir şeyi önemsemezler. Ancak yine de kendilerini koruma içgüdüleri güçlüdür. Onlar da benim gibi ölme fikrinden hiç hoşlanmazlar. Dolayısıyla beni bir göreve gönderdikleri zaman, bu bir intihar görevi olmaz. Tehlikeli olur, evet - ama daima hesaplanmış bir risk taşır. Çünkü ben başarısızlığa uğradığım takdirde, sonuçlarının kendilerine de yansıyabileceğini bilirler. Ama sen?" İblis içini çekti. "Hayır. Bir gün senin gibi birine rastlayacağımı biliyordum. Biliyordum ve korkuyordum. Çünkü sen bağnazsın, değil mi? Gençsin, güzelsin, kafanın içi bomboş ve umursamıyorsun."

Asmira'nın gözlerinde bir sahne canlandı: Marib'in neredeyse iki hafta önce cayır cayır yanan kulesi. Su taşıyan insanlar. Sokağa indirilen cesetler. Öfkeden gözlerine dolan yaşlar görüşünü bulandırdı. "Seni alçak, bencil, hain... imp!" diye bağırdı. "Ne kadar umursadığıma dair en ufak bir fikrin bile yok! Bunu neden yaptığımı bilmiyorsun!"

"Öyle mi dersin?" İblis pürtüklü üç pençesini kaldırdı ve saymaya başladı. "Üç tahminde bulunayım. Hükümdarın için. Ülken için. İnancın için. En azından ikisi, belki de hepsi için. Evet? Yanılıyor muyum?"

Asmira cinin kendisini kasten kışkırttığının farkındaydı ve onu duymazdan gelmesi gerektiğini biliyordu. Ne var ki öfke ve yorgunluk onu hassaslaştırmıştı. "Kraliçeme ve Güneşin altında parlayan en güzel ülke olan Saba'ya duyduğum sevgiden ötürü buradayım," dedi. "Bundan daha büyük bir onur olamaz - gerçi senin gibi ruhsuz bir yaratık bunu anlayamaz elbette."

İblis kıvrık, beyaz ve keskin dişlerini göstererek sırıttı. "Gerçekten ruhsuzum galiba, çünkü bütün bu saçmalıklar beni hiç etkilemiyor," dedi. Görüntüsü ansızın bulanıklaştı; üst üste farklı uluslardan onlarca delikanlının kılığına büründü; çirkini, yakışıklısı, uzunu, kısası... Son olarak yine Asmira'nın geçitten hatırladığı esmer ve yakışıklı delikanlının kılığına büründü, ama bu sefer kanatları yoktu ve yüzünde ağırbaşlı bir ifade vardı. "Bu iş için bir cine ihtiyacın yok," dedi. "İçi boş kavramlar için canını vermek konusunda genç delikanlılardan daha iyisini bulamazsın. Saba'ya geri dön ve kendin gibi birini bul."

"Ben içi boş kavramlardan bahsetmiyorum iblis!" diye haykırdı Asmira. "Kral Süleyman benim can düşmanımdır! Sen ne bilirsin ki? Saba'nın yasemin ve tarçın kokan bahçelerinde hiç yürümedin. Baharatlarla kaplı Şabva ormanını, Marib'in kaymaktaşından yapılmış surlarını ve yemyeşil tarlaların arasında pırıl pırıl parlayan su haznesini hiç görmedin. Ben harekete geçmediğim takdirde bütün bunlar mahvolacak! Eğer Süleyman durdurulmazsa, o kahrolası Yüzüğünü çevirecek ve en az senin kadar kötü iblislerle dolu bir ordu çıkartacak. Çölü uçarak aşıp ülkeme saldıracaklar. Şehirleri yakıp yıkacak, ekinleri mahvedecek ve halkımı feryatlar içinde çöle sürecekler. Bunun olmasına izin veremem!"

Delikanlı omuzlarını silkti. "Acını anlıyorum, gerçekten anlıyorum," dedi. "Ama acı hiçbir şeyi değiştirmez. Demek Saba'nın güzel bitkileri ve binaları var, öyle mi? Bir zamanlar Uruk'un da vardı, ama Babilliler gözlerini bile kırpmadan Uruk'u yerle bir ettiler. Çocukların oynadığı çeşmeler paramparça oldu ve sular yerlere aktı. Surlar yıkıldı, kuleler yerle bir oldu, bahçeler yakıldı ve yıkıntıların üzerini kumlar kapladı. Elli yıl içinde şehirden geriye en ufak bir iz bile kalmadı. İşte böyle. Sizin nahoş dünyanızda olur böyle şeyler. Sıra şimdi Saba'ya gelmiş; günün birinde Kudüs'e gelecek. Benim gibi uzun vadeli düşün ve halinden hoşnut ol. Yok eğer olamıyorsan git öl. Ama beni bu işe karıştırma. Bu kavganın benimle hiçbir ilgisi yok."

"Artık var," dedi Asmira hırçın bir tavırla, "çünkü seni çağırmış bulunuyorum."

"Öyleyse başka birini çağır!" Cinin sesinde sabırsız bir ifade belirdi. "Neden beni seçtin ki? Tek bir iyi neden bile söyleyemezsin."

"Haklısın. Bir değil, birçok iyi neden söyleyebilirim. Süleyman'ın sarayını biliyorsun, binaları ve düzenini biliyorsun, muhafızları ve mahiyetlerini biliyorsun. Güçlü bir ruhsun. Üstelik birkaç saat önce bana ismini söyleyecek kadar aptalca davrandın. Buna ne dersin?"

"Ah, çok güzel özetledin," diye hırladı cin. Gözleri ateş püskürüyordu. "Özellikle de isim kısmını. Yok Khaba'dan beni serbest bırakmasını isteyecekmişsin de... Baştan beri bunu planlıyordun, değil mi? İsmimi ağzımdan aldın, çünkü beni kendin kullanmak istiyordun!"

Asmira başını salladı. "Bu doğru değil."

"Öyle mi? Faquarl haklıymış. Sen gerçekten yalancısın. Fırsatım varken seni öldürmeliydim."

"Niyetim bu işi kendi başıma halletmekti," diye bağırdı Asmira. "Ama zamanım tükendi. Süleyman'a ulaşamıyorum. Toplantılar dışında hiç kimse onu görmüyor. Saba iki gün sonra yok olacak! Yardıma ihtiyacım var Bartimaeus, hem de hemen. O iğrenç büyücü sana ne yaptığını gösterince, fırsatı değerlendirdim. Seni serbest bıraktığımı unutma! Sana bir iyilik yaptım! Bana sadece bu seferlik yardım etsen yeter - sonra seni azat ederim."

"Sadece bu seferlik mi? İmkansız bir şey istediğinin farkında mısın? Süleyman'ı öldürmek? Yüzüğü çalmak? Filokretes'in başına gelenleri duymadın mı?"

"Duydum."

"Azul'u-"

"Gördüm."

"Peki ya kralı öldürmeye yeltenen diğer akılsız ruhları?" Delikanlı içtenlikle konuştu. "Beni dinle: Khaba'nın kölelerinden biri merid - gölgesinden bahsediyorum bu arada. Bir dahaki sefere sana işkence yaparken gölgesine dikkat et. Birkaç saat önce o meridle karşı karşıya geldim: Hiç şansım yoktu. Beni âdeta yer bezi yaptı. Üşütmüş olsa, beni mendil olarak kullanırdı. Tek bir meridden bahsediyorum. Üstelik o merid, Yüzükten çıkabileceklerin yanında bir hiç!"

"İşte bu yüzden," dedi Asmira, "Süleyman'ı bu gece öldüreceğiz. Tek bir kelime daha duymak istemiyorum. Zamanımız az ve yapacak çok işimiz var."

Cin ona baktı. "Son sözün bu mu?"

"Bu. Gidelim."

"Pekâlâ." Delikanlı birdenbire çemberinden çıkıp Asmira'nın çemberine girdi ve ansızın genç kızın yanında bitti. Asmira haykırarak kemerine uzandı ama cin çok hızlıydı. Asmira'nın hançeri kavrayan elini yakaladı. Dokunuşu nazikti ve parmakları biraz soğuktu. Asmira kaçıp kurtulamadı.

Delikanlı başını ona doğru eğdi. Limon ve gül ağacı kokan insan görünümlü teninde mum alevleri oynaşıyordu. Siyah buklelerinin arkasında kalan altın rengi gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Dudaklarında bir tebessüm vardı. "Titremene gerek yok," dedi. "Biliyorsun ki seni öldürebilseydim, çoktan öldürürdüm."

Asmira kaçıp kurtulmak için göstermelik bir çaba sarf etti. "Benden uzak dur."

"Ah, ama seni hayatta tutacaksam, yakınında durmak zorundayım. Korkma artık. Bana avucunu göster."

Delikanlı onun bileğini kaldırdı ve Asmira öfkeyle kıvranırken, tenini inceledi. "Ne yapıyorsun?" diye sordu genç kız.

"Çapraz çizgiler arıyorum. Buralarda yıllardır sorun çıkartan bir suikastçı tarikatı var. Onların sembolünü arıyordum. Ama gördüğüm kadarıyla sen onlardan değilsin." Delikanlı onun elini bıraktı ve keyifle sırıtarak Asmira'nın uzaklaşmasını izledi. "Artık hançerine davranmak için biraz geç kaldın, öyle değil mi? Daha hızlı olduğunu zannediyordum."

Asmira'nın sesi boğuktu. "Yeter! Beni Süleyman'a götür."

"Er ya da geç bir hata yapacağını biliyoruz," dedi cin. "Benim bekliyor olacağımı da biliyoruz." Arkasına döndü ve genç kızın yanından hızla geçip giderek kapıya yöneldi. "Bu arada güzel bir yürüyüş bizi bekliyor. Şu anda neredeyiz? Misafir kanadında mı?"

"Sanırım."

"Pekâlâ, kraliyet odaları sarayın öbür ucunda. Yani bahçeden geçmek zorundayız. Bahçede fazla muhafız olmaz."

"Güzel," dedi Asmira.

"Süleyman'ın sarayında özellikle bizim gibi aptalları bulup öldürmek için dolaşan ifritlerden, horlalardan, kusarikkulardan, akrep adamlardan, kırbaçlılardan, deri çalanlardan, alev nöbetçilerinden, toprak nöbetçilerinden, yürüyen ölülerden ve türlü türlü doğaüstü yaratıktan dolayı gerek kalmaz," dedi Bartimaeus. "Yani kralın odalarına ulaşmak bile başlı başına ilginç olacak." Kapıyı açtı ve koridordaki gölgelere baktı. "Tabii asıl eğlence ondan sonra başlayacak... Önümüzdeki on adımda bizi öldürecek herhangi bir şey yok. İnan bana bu durum uzun sürmeyecek, dolayısıyla tadını çıkarmaya bak."

Cin arkasına dönüp bakmadan koridora çıktı. Asmira onu takip etti. Beraberce karanlığa karıştılar.

25

Şöyle bir durum vardı. Sabalı kız ne denli çılgın olursa olsun, bir yere kadar haklıydı. Sarayı gerçekten iyi biliyordum.

Örneğin yürüyüş yollarındaki imp-lambalarının ve bahçelerdeki büyülü taşların yerlerini birçoklarından daha iyi biliyordum. Siklamenlerin ve selvilerin arasında farklı farklı yüksekliklerde süzülen büyülü ışıkların yörüngelerini biliyordum. İnsan muhafızların yerlerini, gece nöbetlerinde hangi yolları takip ettiklerini, ne zaman tetikte olduklarını ve ne zaman gizli gizli biralarını yudumlayıp Köpekler ve Çakallar{1} oyununu oynadıklarını biliyordum. Ayrıca koridorların köşelerinde ve döşeme taşlarının çatlakları arasında saklanan casusların ve nöbetçi ruhların yerlerini de biliyordum. Dalgalanan duvar halılarında, kilimlerdeki ince kıvrımlarda ve çatı kiremitlerinin arasında esen rüzgârın uğultusunda onların varlıklarını sezebiliyordum.

Bütün bunlar muhtemelen öngörüp savuşturabileceğim tehlikelerdi.

Peki ya Süleyman'ı öldürüp Yüzüğü almak? Hayır. O konuda hiçbir fikrim yoktu.

Önümdeki seçenekler belliydi ve ikisinin de sonu hiç iyi görünmüyordu. Eğer kıza itaatsizlik edersem, Kara Alev beni bekliyordu. Bu kesindi; bunu gözlerinde görmüştüm. Bütün dikkatli ve mantıklı argümanlarıma rağmen -ki katı bir savaşçının bile kılıçlarını kaldırıp dikiş nakışa başlamasına neden olurdu- kızın gözleri cam gibi sabit kalmıştı; insanlar kendilerini önemli bir amaca adayıp kişiliklerini tümden kaybettiklerinde görülen bir şeydi bu. Dış görünüşü değişmesine rağmen kişiliği hep aynı kalan bir varlık olarak söyleyebilirim ki bu durum beni daima rahatsız eder: Bir şekilde her şey tepetaklak olmuş gibi gelir. Ancak neticede kız kendini -ve daha da önemlisi beni- feda etmeye kararlıydı ve onu fikrinden caydırabilecek hiçbir şey yoktu.

Yani kız bir hata yapana kadar emirlerini yerine getirip Yüzüğü çalmaya çalışmak zorundaydım.

Ona da söylediğim gibi bu korkunç bir ölüm anlamına geliyordu; Azul ve Filokretes gibilerinin hikâyeleri bunu çok güzel kanıtlıyordu. Onlar benden çok daha güçlü ruhlardı ve sonları kötü olmuştu, üstelik Süleyman ortalıkta kasıla kasıla gezinmeye devam ediyordu. Onlar başarısızlığa uğramışken, benim başarılı olma ihtimalim çok düşüktü.

Ne var ki ben de Uruklu Bartimaeus'tum; o kuş kafalı üç ifrit, beceriklilik ve kurnazlık bakımından{2} benim tırnağım bile olamazdı. Henüz pes etmeye niyetim yoktu.

Hem madem korkunç bir ölümle yüzleşecektim, bunu kendime yakışacak şekilde yapmamın bir sakıncası yoktu.

Gecenin o saatinde misafir kanadının koridorları, katların arasında gelişigüzel uçan birkaç nöbetçi impin haricinde boş olurdu. Onları da bir lokmada yutabilirdim ama harekatın o aşamasında gizliliği tercih ediyordum. Deri kanat seslerinin yaklaştığını duyar duymaz kızı ve beni saran bir Gizleme büyüsü yapıyordum. İmpler alarm borularını peşlerinde sürükleyerek ve büyücüler hakkında atışarak üzerimizden uçup giderlerken, hiç kıpırdamadan bekliyorduk. Ortalık sakinleşince büyüyü kaldırıyordum ve parmak uçlarımıza basa basa ilerlemeye devam ediyorduk.

Usulca kıvrılan koridorlardan ve sayısız kapıdan geçtik... Bu ilk dakikaların en güzel yanı kızın sessiz olmasıydı, üstelik sessiz derken, ağzını bıçak açmadığını kastediyorum. Eğitimli katillerin birçoğu gibi doğuştan hızlıydı ve hareketlerinde tutumluydu, ama aynı zamanda, bir ağacın tepesine tünemiş bir maymun kadar ürkek ve çekingendi. Düşünürken tedirgin ve konuşkandı; oysa artık eyleme geçtiğimiz için çok daha mutluydu ve minnettar bir sessizlikle peşimden geliyordu. Ben de minnettardım. Biraz huzur bulmak ve yapacaklarımı düşünmek iyi gelmişti.

Karşı karşıya olduğum ilk görev, bütün tuzakları ve nöbetçileri aşarak Süleyman'ın odalarına ulaşmamızı sağlamaktı; deneyimli gözlemcilerin birçoğunun imkânsız bulacağı bir görevdi bu. Doğrusu bana da hiç kolay gelmiyordu. Bir plan yapmak yaklaşık üç kat, iki dizi merdiven ve tonozlu bir bina uzunluğunda sürmüştü.{3}

Kızı bir kemerin gölgesine çekip kısa ve öz bir konuşma yaptım. "Pekâlâ, artık tehlike başlıyor. Buradan geçtiğimiz anda sarayın ana bölümüne gireceğiz, yani her türlü yaratıkla karşılaşmamız mümkün. Orada dolaşan ruhlar, az önce atlattığımız önemsiz implerden çok daha farklı olacaklar - daha büyük ve daha aç. Onların misafir kanadına girmelerine izin verilmez, çünkü bir kaza çıkmasından korkulur, bilmem anlatabildim mi? Yani bundan böyle daha da dikkatli olmamız gerekecek. Sana her dediğimi hemen yap ve soru sorma. İnan bana, bunun için zamanın olmayacak."

Kız dudaklarını sıktı. "Eğer birdenbire sana güvenmeye başlayacağımı sanıyorsan Bartimaeus..."

"Ah, bana sakın güvenme. Çağırma büyüne güven: Bu aşamada senin güvenliğini sağlamak zorundayım, öyle değil mi?" Gözlerimi kısarak önümüzdeki gölgelere baktım. "Tamam, sakin bir kestirmeden bahçeye çıkacağız. Sonrasına bakarız artık. Beni yakından takip et."

Âdeta tül gibi süzülerek kemerin altındaki merdivenlerden indim ve uzun bir koridora çıktım. Süleyman bu koridoru "Babil etkisinde" olduğu dönemde yaptırmıştı; duvarlar mavi sırlı tuğlalarla örülmüş, aslanlarla ve ejderhalarla süslenmişti. Her iki duvardaki aralıklarda, antik uygarlıklardan yağmalanmış heykelleri taşıyan kaideler vardı. Tepemizdeki kocaman metal maltızlardan ışıklar süzülüyordu. Düzlemleri kontrol ettim - şimdilik her yer temizdi.

Ceylan gibi sekerek ve gölgelere sığınarak koridorda ilerledim. Kızın nefesini kulağımda hissedebiliyordum; ayaklarından hiç ses çıkmıyordu.

Ansızın durdum ve kız bana çarptı.

"Aman! Dikkat etsene!"

"'Beni yakından takip et' demiştin."

"Ne yani, sen komik bir rençper misin? Güya suikastçı olacaksın."

"Ben suikastçı değilim. Kalıtsal muhafızım."

"Kalıtsal aptal desek daha doğru olur. Şunun arkasına geç; galiba bir şey geliyor."

En yakın kaidenin arkasına çömeldik ve gölgelere sığındık. Kız kaşlarını çattı; o hiçbir şey sezmemişti ama ben düzlemlerdeki çalkantıyı hissedebiliyordum.

Düzlemler ansızın şiddetle sarsıldı. Bir şey koridora uzak tarafından adım attı.

Durumdan bütünüyle bihaber olan kız tam o anda konuşmaya yeltendi. Elimi ağzına kapattım ve sesini çıkarmaması için kaş göz işaretleri yaptım. Taşın arkasında iyice büzüldük.

Eziyet içinde geçen birkaç dakika boyunca hiçbir şey olmadı. Kız huysuzdu; ağır elimin altında hafifçe kıpırdanıyordu. Konuşmadan, kocaman bir siluetin geçmekte olduğu duvarı işaret ettim; sallanan uzuvları ve arkasında bıraktığı seğiren ipliklerle canavar gibi bir yaratık... Kız işte o zaman kıpırdanmayı bıraktı - hatta kaskatı kesildi; onu bir süpürge gibi duvara dayayabilirdim. Hiç kıpırdamadan yaratığın geçmesini bekledik. Yaratık nihayet gözden kayboldu ve ortalık sessizliğe büründü.

"O neydi?' diye sordu kız ben onu serbest bırakınca.

"Düzlemlerin nasıl büküldüğüne bakılırsa, merid olduğunu tahmin ediyorum," dedim. "Khaba'nın kölesi de onlardandır. Aslında nadiren görülürler ama Süleyman'ın Yüzüğü ortalıkta dolaşınca böyle oluyor işte: Yüce varlıkların bini bir para oldu.{4} O anda konuşmanı önlediğime memnun değil misin şimdi?"

Kız titredi. "O yaratığı doğrudan görmediğime memnunum."

"Ah, eğer görseydin, onu koridorda yürüyen mavi gözlü ve şirin bir çocuk zannederdin. Mızrak gibi kuyruğuyla gırtlağını delerken bile kıvırcık buklelerine ve tombul çenesine gülümsüyor olurdun. Güzel hayallere kapılmanın sırası değil. Yolumuza devam etsek iyi- Bir dakika..."

Koridorun ortasındaki yan kemerlerden birinden ışık süzülüyordu. Bu ışığın arkasında hafifçe topallayan beyaz cübbeli ve ufak tefek bir adam vardı. Omzunun üzerinde ise şekilsiz bir bulut.

"Geri çekil!" İkimizi de tekrar kaidenin arkasına çektim.

"Şimdi ne oldu?" diye söylendi kız. "Hani burası sessiz bir kestirme olacaktı."

"Normalde öyledir. Bu gece Teb pazarına dönmüş. Bu Süleyman'ın veziri."

"Hiram mı?" Kaşlarını çattı. "Bir faresi var-"

"Üst düzlemlerde fare falan değil, inan bana. O yaratık omzundayken, Hiram'ın topallamasına şaşmamalı. Sakın kıpırdama."

Meridin aksine, Hiram'ın ayak sesleri duyulabilecek kadar yüksekti ve neyse ki uzaklaşıyormuş gibiydi. Derken birdenbire farenin ciyakladığını ve ayak seslerinin kesildiğini duydum. Koridoru yumuşak bir su sesinin ardından çürümüş yumurta kokusu kapladı.

Bunun ne anlama geldiğini biliyordum. Foliot Gezeri.

"Evet?" Hiram'ın sesi rahatlıkla duyuluyordu; saklandığımız yerden yirmi adım uzaklıkta olmalıydı. "Ne istiyorsun yaratık?"

"Ufak bir sohbet ey yüce Hiram," dedi Gezeri. Ses tonu, kelimelerindeki hürmeti yalanlıyordu. "Efendim Muhteşem Khaba son zamanlarda biraz keyifsiz."

"Onu yemekte gördüm." Hiram'ın hoşnutsuzluğu belliydi. "Sarhoştu."

"Evet, her neyse, şimdi ayıldı ve bir şey kaybettiğini söylüyor. Küçük bir şişe. Nereye koyduğunu hatırlamıyor ve bulamıyor. Belki masadan yuvarlanıp düştü, belki de diğer kırıntılarla birlikte süpürüldü. Ortalığı araştırdık ama göremedik. Çok garip."

Hiram bir kahkaha attı. "Süleyman'a vereceği hediyeden mi bahsediyorsun? Beni hiç ilgilendirmiyor. Kölesi olduğuna göre sen göz kulak oluyorsundur diye düşünmüştüm, sen ya da o alçak gölgesi."

"Ah hayır, biz kuledeki dağınıklığı- Her neyse, önemli değil." Gezeri umursamaz bir tavırla konuşuyordu; bulutunda oturmuş tembel tembel kuyruğunu salladığını gözümde canlandırabiliyordum. "O Arap kızı ortalıkta görmediniz, öyle değil mi?"

"Rahibe Cyrine'i mi? Odasına gitmiştir."

"Evet. Hangi odada kaldığını söyleyebilir misiniz sakıncası yoksa? Khaba merak ediyordu da-"

"Aslında sakıncası var." Ansızın Hiram'ın ayak sesleri yeniden duyuldu. Muhtemelen Gezeri'den uzaklaşıyor ve omzundan geriye sesleniyordu. "Khaba yarattığı kargaşayı sabah düzeltsin. Bu saatte misafirlerimizi rahatsız edemez."

"Ama bakın, bizce-" Ardından büyücünün mırıltısı, farenin savaş çığlığı ve Gezeri'nin küfrü duyuldu. "Of!" diye bağırdı Gezeri. "Şunu benden uzak tutun! Tamam, tamam, gidiyorum!" Bunun üzerine leylak rengi bulutun başka hiçbir şeyle karıştırılamayacak patlama sesi duyuldu. Büyücünün ayak sesleri yavaş yavaş uzaklaştı.

Kaşlarımı çatarak kıza baktım. "Bu hiç de uzun sürmedi. Khaba peşimizde. Elimizi çabuk tutup o seni bulmadan önce kendimizi başka birilerine öldürtsek iyi olur."

Neyse ki Babil Koridorunda başıboş dolaşan başka iblise rastlamadık ve daha fazla rahatsız edilmeden koridorun diğer ucuna ulaştık. Bundan sonrası çocuk oyuncağıydı; kimseye görünmeden Hitit Salonu'ndan geçtik, Sümer Binası'nın yanından döndük, Kelt Kabini'nden{5} sola saptık ve dört bir kola ayrılan (üstelik de korunan) Mısır Koridorları'na varmadan hemen önceki küçük bir kemerin altından geçip bahçelerin yanındaki güney avlularına adım attık.

"Tamam," dedim soluklanarak. "Şimdi durup keşif yapalım. Neler görüyorsun?"

Avluların ötesinde zifiri karanlık ve olabildiğince gizemli bir gece vardı. Hava açıktı; doğu çöllerinin sıcaklığını taşıyan bir rüzgâr esiyordu. Yıldızlara göz attım: Arkturus'un parlaklığına ve Osiris'in zayıflamasına bakılacak olursa, gün ağarmadan önce dört veya beş saatimiz vardı.

Bahçeler bulunduğumuz yerden kuzeye ve güneye doğru uzanıyordu. Sarayın pencerelerinden gelen ışıklar yer yer çalılıklara, heykellere, çeşmelere, hurma ağaçlarına ve zakkumlara vuruyordu, ama bunun dışında zifiri karanlıktı. Kuzeyde bir yerlerde, kralın henüz görüş alanımıza girmemiş olan kara kulesi bulunuyordu, haremin hemen yanındaydı ama sarayın ana binasından ayrıydı. Güneyde halkın kralın huzuruna kabul edildiği salonlar, Süleyman'ın insan kölelerinin yaşayıp çalıştığı odalar ve -diğer binalardan biraz ayrı duran- altınlarla dolu hazinesi vardı.

Kız etrafını inceliyordu. "Bahçeler bunlar mı? Gayet sakin görünüyor."

"Bu da senin hiçbir şey bilmediğini gösteriyor," dedim. "Siz insanlar gerçekten hiçbir işe yaramazsınız, değil mi? Burası fıkır fıkır kaynıyor. Ormangülünün yanındaki heykeli görüyor musun? O bir ifrit. Eğer üst düzlemleri görebilseydin- gerçi şu anda ne yaptığını görmesen de olur. Kendisi gece nöbetçilerinin komutanlarındandır. Sarayın bu bölümündeki bütün nöbetçiler ona düzenli olarak rapor verirler; bir terslik olmaması için birbirlerini de gözetlerler. Çalılıkların arasına saklanmış ve ağaçların arasında süzülen beş -hayır, altı- cin görüyorum, üstelik gözüme hiç de tekin görünmeyen birkaç tane de ateş böceği kılıklı şey var. Ana kaldırımın ortasında korkunç şeyleri tetikleyecek bir tuzak, gökyüzünde ise bahçeleri kaplayan kocaman bir beşinci düzlem kubbesi var; oradan uçarak geçmeye yeltenen bir ruh alarmları harekete geçirir. Yani kısacası sarayın bu bölümü oldukça korunaklı."

"Sözüne güveneceğim," dedi kız. "Nasıl geçeceğiz?"

"Geçmeyeceğiz," dedim. "Henüz geçmeyeceğiz. Dikkat dağıtmamız lazım. Sanırım bunu başarabilirim, ama öncelikle sana bir sorum var. Neden?"

"Ne neden?"

"Bütün bunları neden yapıyoruz? Neden ölmek zorundayız?"

Kız kaşlarını çattı. Yine düşünüyordu! Bu onu nasıl da yoruyordu. "Sana söyledim ya. Süleyman ülkemi tehdit ediyor."

"Tam olarak nasıl tehdit ediyor?"

"Tütsümüzü talep ediyor! Büyük bir haraç! Eğer vermezsek, bizi mahvedecekmiş! Kraliçeme öyle söylemiş."

"Kendisi mi gelmiş?"

"Hayır. Ulak yollamış. Ne fark eder?"

"Belki etmez. Verin gitsin öyleyse."

Kız sanki ondan ceset öpmesini istemişim gibi baktı. Afallamış yüzünde öfke, şaşkınlık ve tiksinti birbirini kovaladı. "Kraliçem asla öyle bir şey yapmaz," dedi. "Bu onuruna gölge düşürür!"

"Eveeet," dedim. "Ama biz ölmemiş oluruz."

Bir an sisler aralanır gibi oldu ama ardından yüzünde yine katı bir ifade belirdi. "Ben kraliçeme hizmet ederim, tıpkı annem gibi, tıpkı büyükannelerim gibi, tıpkı onların anneleri gibi. Hepsi bu. Zaman kaybediyoruz. Hadi gidelim."

"Sen gelmiyorsun," dedim. "Bir süre burada saklanman lazım. Sakın ben yokken tanımadığın implerle konuşma. Üzgünüm - bu konu tartışmaya açık değil!" Sorulara ve taleplere başlamıştı. "Ne kadar oyalanırsak, Khaba bizi o kadar çabuk yakalar. Kölesi Ammet senin auranın izini sürmeye başlamıştır bile. Yapmamız gereken şey, sana saklanabileceğin bir yer bulmak... Aha!"

"Aha" avlunun penceresinin hemen önünde kalın bir gül ağacı görmemden kaynaklanıyordu. Göz alıcı yaprakları, kendini biraz bırakmış pembe çiçekleri ve bol bol dikeni vardı. Amacımıza çok uygun olduğu sonucuna vardım. Kızı hızlıca tutup kaldırdım ve sarkıttım; ağacın en yoğun ve en dikenli kısmına düştü.

Büyük bir umutla kulak kabarttım... Ciyaklamadı bile. Çok iyi eğitilmişti.

Kızdan kurtulduktan sonra küçük, kahverengi ve dikkat çekmeyen bir cırcırböceğine dönüşüp alçaktan ve çiçeklerin arasından uçarak bahçenin kenarlarında gezindim.

Başlangıçtaki öfkemin ve ümitsizliğimin ardından alışılmış şevkimin bir kısmını geri kazandığımı fark etmiş olabilirsiniz. Doğruyu söylemek gerekirse, içimi garip ve kaderci bir neşe kaplamaya başlamıştı. O anda yapmakta olduğum şeyin büyüklüğünün ve aptalca cüretinin kendine özgü bir cazibesi vardı. Tamam, mutlak ölüm kısmı o kadar da güzel değildi, ama seçim hakkım olmadığı düşünülürse, bu geceki görevimin tadını çıkarmamda bir sakınca yoktu. Bir saray dolusu ruhu zekâmla alt etmek mi? Yaşayan en tanınmış büyücüyü yok etmek mi? Dünyanın en güçlü nesnesini çalmak mı? Bunlar Uruklu Bartimaeus'un şanına yakışır görevlerdi ve enginarlarla dolu fileler taşımaktan ya da aşağılık Mısırlı gibi efendilerin önünde eğilmekten çok daha iyiydi. Faquarl şimdi beni görebilseydi neler derdi diye düşündüm.

Efendilerden söz açılmışken, Arap kız takıntılı, hırslı ve espri anlayışından biraz yoksun olabilirdi, ama beni çağırma cüretini göstermesine sinirlenmiş olmama rağmen, ondan tamamen nefret edemiyordum. Cesaretini kanıtlamıştı, ayrıca benimle birlikte kendini de feda etmeye hazırdı.

Göze çarpmayan cırcırböceği bahçede güneye doğru, yani kralın odalarının aksi istikametine doğru yol aldı. Yolda olabildiğince çok nöbetçinin yerini belirleyip, boyutunu, türünü ve aurasının parlaklığını aklıma kazıdım.{6} Çoğu vasat güçte cinlerdi ve sayıları kalabalık olsa da, bahçenin kuzey bölümündeki kadar kalabalık değildi.

Sayılarını daha da azaltmanın mümkün olduğunu düşündüm.

Bahçenin özellikle Süleyman'ın hazinesinden pek de uzak olmayan tenha bir kısmıyla ilgileniyordum: Hazine binasının çatısı ağaçların hemen ardında yükseliyordu. Çok geçmeden orada tek başına nöbet tutan bir cini gözüme kestirdim; Süleyman'ın antikalarından birinin, yani çimlerin üzerinde dimdik duran muazzam bir taşın yanında duruyordu.

Büyük bir zevkle söz konusu cini tanıdığımı fark ettim. Bosquo'dan başkası değildi; birkaç hafta önce enginarları "geç" getirdiğimde beni gıcık etmiş olan ukala dümbeleği. Çelimsiz kollarını bağlamış duruyordu; göbeği sarkmıştı ve alık alık etrafına bakınıyordu.

Başlamak için daha iyi bir yer olabilir miydi?

Cırcırböceği kanatlarını daha bir hızlı, daha bir tehditkar çırpmaya başladı. Başkaları olup olmadığını görmek için etrafı kolaçan ettikten sonra, Bosquo'nun sırtının dönük olduğu taşa kondu. Ön bacağımla onu dürttüm.

Bosquo şaşkınlıkla homurdandı ve bakmaya döndü.

Böylelikle şehrin katliam gecesi başlamış oldu.

{1} Köpekler ve Çakallar: Genellikle fildişinden yapılmış piyonlarla oynanan bir masa oyunu, ama Teb zamanında firavunlar oyunun kapsamını genişletirlerdi ve cinler köpek ya da çakal kılığına bürünerek bütün avluyu kaplayan bir oyun tahtasının üzerinde hoplayıp sıçrarlardı. Bir kareye geldiğinizde rakibinizle güreşmeniz gerekirdi ve bütün bunlar günün sıcağında yapıldığı için herkes yapış yapış olup ter kokardı, üstelik tasmalar da kaşındırırdı. Aslında bu konuda çok da bir şey bilmiyorum, çünkü ben böylesine küçük düşürücü oyunlarda yer almayacak kadar önemliydim.

{2} Ayrıca yersiz bir iyimserlik bakımından.

{3} Panikle, kararsızlıkla ve bilgisizlikle bir araya getirilmiş yetersiz gözlemler ve varsayımlar silsilesi "plan" olarak tanımlanabilir mi? Eğer tanımlanabilirse, çok iyi bir plan yapmıştım.

{4} O dönemde Kudüs'te köle ruhların değerinde ciddi bir düşüş yaşandığı doğruydu. Normal dönemlerde cinler neredeyse zirvede yer alır ve hak ettiği saygıyı görürdü. Fakat Yüzük ve yörüngesine çektiği güçlü büyücüler yüzünden, artık taş atsanız ifrite çarpıyordu. Bunun sonucunda da benim gibi dürüst varlıklar kıdem kaybetmiş, foliotlar ve impler gibi istenmeyen varlıklarla bir tutulmaya başlanmıştı.

{5} Kelt Kabini: Birkaç kap kurutulmuş çivitotu ve Britanya Adaları'ndan getirilmiş solmuş çimden bir tanga içeren küçük bir şifonyer. Süleyman'ın cinleri onun iştahını kabartacak kültürel miraslar bulmak için dünyanın dört bir yanına seyahat etmişlerdi. Bazı seyahatler diğerlerinden daha başarılı sonuçlar doğurmuştu.

{6} Çoğumuz her türlü kılığa bürünebildiğimiz için, gücümüzü hızlıca belirlemenin en güvenilir yolu, Dünya'da geçirdiğimiz süre boyunca büyüyüp küçülen (genellikle küçülen) auralarımıza bakmaktır.

26

Gerçi bu oldukça sessiz bir katliamdı. Kimseyi rahatsız etmek istemiyordum.

Bosquo'nun icabına bakmak yaklaşık on beş saniyemi aldı. Yani beklediğimden biraz daha uzun sürdü. Zorluk çıkaran uzun ve sivri dişleri vardı.

Bunu takip eden dört dakika içinde bahçenin o bölümündeki diğer nöbetçilere küçük ziyaretler gerçekleştirdim. Bu çarpışmalar da kısa, sert ve acısız oldu - en azından benim için.{1}

İşimi bitirince yeniden cırcırböceği kılığına büründüm ve -geçici bir süre için tok ve mayışmış olarak- kızın bulunduğu yere doğru uçtum. Ancak yanına gitmedim; ormangülünün yanında duran gece nöbetçilerinin komutanı daha çok ilgimi çekiyordu. Kendimi tehlikeye atmadan yaklaşabileceğim kadar yaklaştım ve Süleyman'ın daha sıra dışı heykellerinden birine konup, gelişmeleri izlemek üzere heykelin uyluğundaki kıvrımın altına saklandım.

Fazla beklemem gerekmedi.

İfrit birinci düzlemde kendini bir heykel olarak gizliyordu - mütevazı bir sütçü kız ya da ona benzer bir şeyler. Diğer düzlemlerde ise, yumru dizleri, bronz pazıbentleri ve devekuşu tüyünden bir peştamalı bulunan gri bir gulyabaniydi; yani tam olarak kızla ben geçerken bahçede bulunmasını istemeyeceğim türde bir ruhtu. Kemerinde fildişi ve bronzdan yapılmış kocaman bir boru vardı.

Olaylar derhal gelişmeye başladı. Parlak pembe bir burnu ve keçeleşmiş turuncu saçları olan cılız bir maymun çalılıklardan koşarak çıktı, ifritin önünde güçlükle durup kıçının üzerine oturdu ve kısa bir selam çaktı. "Zahzeel, size bildirmem gereken bir durum var!"

"Evet Kibbet?"

"Bahçenin güneyinde devriye geziyordum. Bosquo'nun yerinde olmadığını gördüm."

İfrit kaşlarını çattı. "Bosquo mu? Hazine binasının aşağısında nöbet tutan mı? Gül Kayranı'nı ve doğu çardaklarını devriye gezmek için yerinden ayrılmaya izni vardı. Hiç kuşkusuz orada bulursun."

"Bakmadığım yer kalmadı," dedi maymun. "Bosquo görünürlerde yok."

Gulyabani bahçenin tepesindeki parlak kubbeyi işaret etti. "Dış kalkan delinmedi. Dışarıdan bir saldırı yok. Bosquo dolaşmaya çıkmıştır ve döndüğünde adamakıllı cezalandırılacak. Sen işine dön ve şafakta bana rapor ver Kibbet."

Maymun uzaklaştı. Saklandığı yerde güvende olan cırcırböceği mutlulukla kıkırdadı.

Saatlerce bir kaidenin üzerinde durmak benim eğlence anlayışıma uymazdı ama gulyabani Zahzeel görevinden memnun görünüyordu. Sonraki birkaç dakika boyunca aylak aylak sallandı, dizlerini esnetti ve halinden hoşnut bir tavırla şapır şupur sesler çıkarttı. Belki fırsatı olsa bütün gece bunları yapardı.

Olmadı. Maymun bir kere daha savrulan yaprakların ve çalılıkların arasından koşar adımlarla çıktı. Eskisinden daha telaşlı görünüyordu; dişleri meydana çıkmış ve gözleri yuvalarından fırlamıştı.

"Zahzeel! Bildirmem gereken başka tuhaflıklar var."

"Yine mi Bosquo?"

"Bosquo henüz bulunamadı efendim. Ama şimdi Susu ve Trimble da kayıp."

Gulyabani afalladı. "Ne? Onlar nerede nöbet tutuyorlardı?"

"Hazine binasının bitişiğindeki mazgallı siperlerde. Susu'nun kargısı bahçenin aşağısında, çiçek tarhında bulundu. Trimble'ın pulları ise dört bir yana saçılmış durumdaydı, ama hiçbir düzlemde cinlerden iz yok."

"Dış kalkan hâlâ sağlam mı?"

"Evet efendim."

Zahzeel yumruğunu avucuna geçirdi. "Öyleyse dışarıdan giren olmamış! Eğer düşman bir ruh varsa, sarayın içindeki biri tarafından çağrılmış olmalı. Yanımıza destek kuvvetler alıp olay yerine gitmeliyiz." Gulyabani bunları söyledikten sonra kemerindeki boruyu aldı; tam dudaklarına götürmek üzereydi ki havada bir ışık patlamasıyla başka bir ruh belirdi.

Bu seferki istiridye kabuğunda oturan bir cüceydi. "Size haberler getirdim efendim!" diye ciyakladı. "Nöbetçi Hiqquus bir su fıçısının içine tıkılmış halde bulundu; biraz ezilmiş ve elbette sırılsıklam olmuş - ama hayatta. Saldırıya uğradığını-"

İfrit bir küfür savurdu. "Kimin tarafından?"{2}

"Sadece bir anlığına görebilmiş ama... Bosquo'ymuş! Göbeğini ve burnunu tanımış!"

Gulyabani şaşkınlıktan neredeyse kaidesinden düşecekti. Tam konuşmak üzereydi ki altındaki çimenlerden uysal ve mahzun bir ceylanın yüzüne sahip üçüncü bir ruh çıktı. "Efendim, nöbetçi Balaam bir gübre yığınının içine gömülmüş ve tepesine ağır bir heykel koyulmuş! Boğuk feryatlarını duydum ve uzun bir sırığın ucundaki kanca sayesinde onu çekip çıkarmayı başardım. Zavallı Balaam -uzunca bir süre sülfür kokmayacak. Konuşmayı başarır başarmaz, zalim saldırganın ismini verdi - cin Trimble!"

"Zahzeel," -bu konuşan Kibbet, yani ilk raporu getiren ruhtu- "belli ki Trimble ve Bosquo kendilerini kaybetmişler! Onları derhal bulmalıyız."

Gulyabani kararlı bir tavırla başını salladı. "Ben burada bir şablon görüyorum. Saldırıların hepsi hazine binasının civarındaki alanlarda gerçekleşmiş. Kralın altınları ve değerli hazineleri o binada. Belli ki bu cinler -ya da efendileri olan büyücüler- bir soygun ya da buna benzer bir hainlik planlamışlar. Derhal harekete geçmeliyiz! Kibbet, sen diğerlerini de yanına alıp hemen hazine binasına git. Ben destek kuvvetler bulup sizinle orada buluşacağım. Herkes toplandığında vezire haber veririz. Kralın uykusunu bölüp bölmemeye Hiram karar verecek artık."

Ceylan-imp toprağın altına girip gözden kayboldu; cüce istiridye kabuğunu kapatıp gökyüzüne yükseldi; turuncu maymun zıpladı ve homurdanarak turuncu kıvılcımlara dönüştü.

Peki ya ifrit Zahzeel? Boruyu dudaklarına götürdü ve üfledi.

Zahzeel'in emrindeki ruhlar yanında biterken, Süleyman'ın sarayındaki bütün bahçelerde bir gümbürtü ve sarsıntı meydana geldi. Kameriyelerin ve gül çardaklarının hiç beklenmedik yerlerinde ışıklar parladı; çalılıkların ve eğreltiotlarının arasında gözler belirdi. Heykeller kıpırdanıp kaidelerinden indi; masum görünüşlü sarmaşıklar kıvrılıp etrafı sardı; parlamaya başlayan bankları artık yerlerinde görmek mümkün değildi. Bahçenin kuzey bölümündeki gizli nöbetçiler harekete geçtiler: Boynuzlu, pençeli, kırmızı gözlü ve köpük saçan yaratıklar; kemikten kuyrukları, lifli kanatları ve sarkık göbekleri olan yaratıklar; balçığı andıran, bacakları olan veya olmayan yaratıklar; akarlar, gulyabaniler, impler, foliotlar ve cinler - bütün bu yaratıklar bahçedeki çimenleri ve ağaçları sessizce aşıp Zahzeel'in etrafında toplandılar.

İfrit kısa emirler verdi ve ellerini çırptı. Hava soğudu; kaidenin üzerinde buzlar meydana geldi ve ormangülünün yaprakları buzlarla parladı. Gulyabani gözden kayboldu; kaidenin üzerinde meşum sarı gözlerinden gaddarlık fışkıran bir duman bulutu yükseldi.{3}

Duman bulutu kaynaktan fışkıran su misali havaya yükseldi ve çalıları aşarak gözden kayboldu. Bunu bir hareket patlaması takip etti; Zahzeel'in sürüsü gökyüzüne yükselmeye veya karadan hızla yol almaya koyuldu. Bütün o dehşet verici alay birkaç saniye içinde gümbürtülerle hazine binasının bulunduğu güney istikametine ilerledi - yani benim olmadığım ve gitmek istemediğim istikamete.

Oysa bahçenin kuzey bölümü sessiz ve sakindi.

Cırcırböceği üzerine tünediği egzotik heykelde hınzır bir sevinçle hoplayıp sıçradı. Skor şimdilik şöyle özetlenebilirdi: Uruklu Bartimaeus 1, Süleyman'ın Ruhlar Birliği 0. Yirmi dakikada hiç de fena bir iş başarmadığımı siz de kabul edersiniz herhâlde. Ne var ki kalıp kutlayamadım. Zahzeel ve Saz Arkadaşları'nın ne zaman döneceği belli olmazdı.

İçimdeki aciliyet duygusuna kulak vererek kızı gül ağacının içinden iki kat hızla çekip çıkardım ve benimle birlikte kuzeye koşturdum. Yolda ona zaferlerimin küçük bir özetini sundum - başarılarımı benden beklenebileceği gibi hiç abartmadan, kısa ve öz olarak aktardım; tarihi benzetmeleri asgari düzeyde tuttum ve kendimi öven sadece üç tanecik zafer şarkısı söyledim. Bitirdikten sonra heyecanla bekledim ama kız hiçbir şey söylemedi; hâlâ üzerindeki dikenleri ayıklamakla meşguldü.

Sonunda nihayet işini bitirdi. "Güzel," dedi. "İyi iş başarmışsın."

Ona bakakaldım. "İyi iş mi başarmışım? Bütün söyleyeceğin bu mu?" Etrafımızdaki boş ağaçları ve kameriyeleri işaret ettim. "Baksana - hiçbir düzlemde hiçbir şey yok! Süleyman'ın kapısına kadar olan yolu temizledim. O kadar kısa zamanda bir merid bile daha iyisini yapamazdı, iyi iş başarmışım, öyle mi?" Kaşlarımı çattım. "Bu ne biçim bir tepki."

"Bu bir teşekkür," dedi kız. "Öbür efendilerin daha mı iyi konuşurlardı?"

"Hayır."

"İyi öyleyse."

"Senin olayları farklı gözlerle değerlendirebileceğini düşünmüştüm sadece," dedim aylak aylak. "Ne de olsa, sen de kölesin."

Sessizlik oldu; önümüzdeki ağaçların arasında kralın odaları görünüyordu artık; samanyoluna doğru yükselen kara kubbeli bir kütle.

Kız su bahçelerinin başlangıcını belirleyen küçük ve çinili bir oluğun üzerinden atladı. "Ben köle değilim," dedi.

"Tabii." Ben tekrar insan kılığına bürünmüştüm: Genç ve yakışıklı Sümerli kılığında bir kurt gibi hızlı koşuyordum. "Hatırlıyorum. Sen 'kalıtsal muhafızsın.' Aman ne farklı. Bu arada 'kalıtsal' kısmı ne anlama geliyor?"

"Aşikâr değil mi Bartimaeus? Annemin izinden gidiyorum ve onun annesinin izinden. Ben de tıpkı onlar gibi kraliçemizin hayatını korumakla yükümlüyüm. Bundan daha kutsal bir görev olamaz. Şimdi nereye gidiyoruz?"

"Gölden sola doğru - orada bir köprü var. Yani doğumundan itibaren buna mı hazırlandın?"

"Çocukluğumdan itibaren. Bebekken bıçak tutamıyordum."

Yan gözle ona baktım. "Bu bir espri miydi yoksa yalın bir gerçek mi? İkincisi olduğunu tahmin ediyorum."

"Beni küçültmeye çalışma iblis," dedi kız boğuk bir sesle. "Yüce bir konuma sahibim. Güneş Tapınağı'nda muhafızlara adanmış özel bir sunak var. Rahibeler bütün şenliklerde bizi bizzat kutsarlar. Kraliçe hepimize ismimizle hitap eder."

"Senin adına ne kadar heyecan verici," dedim. "Dur, köprünün üzerinde dikkatli ol -ikinci düzlemde bir tuzak var- alarmı harekete geçirir. Tepesine geldiğinde, benim gibi üzerinden atla. İşte oldu; geçtin... Şimdi, sana bir sorum var. Hayatının herhangi bir aşamasında yapacağın şeyi seçme şansın oldu mu? Muhafız olmaktan başka şansın var mıydı?"

"Hayır. Olmak istemezdim de. Annemin izinden gittim."

"Seçim hakkın olmamış," dedim. "Kaderin doğuştan belirlenmiş. Zalim ve duygusuz bir efendi için kendini feda etmen buyrulmuş. Sen bir kölesin."

"Kraliçe duygusuz değildir," diye haykırdı kız. "Beni buraya gönderirken neredeyse ağlayacaktı."

"Buraya, yani ölümüne gönderirken," dedim. "Gözünün önündeki şeyi göremiyorsun, değil mi? Hazır lafı açılmışken, oradaki ağaçların arasında bir tuzak daha var. İyice eğil ve alçalabildiğin kadar alçal, işte öyle. Tamam, geçtin. Benden söylemesi," diye devam ettim yeniden hızlanırken. "Şaşaalı bir unvanın ve güzel silahların olabilir, ama boynundan zincirlenmiş bir köleden farkın yok. Sana acıyorum."

Kızın canına tak etmişti. "Sus!"

"Üzgünüm, susamam. Seninle benim aramdaki tek fark, benim kendimi biliyor olmam. Ben köle olduğumu biliyorum ve bu beni sinir ediyor. Bu sayede özgürlüğün tadını bir parça da olsa alabiliyorum. Sen buna bile sahip değilsin. Senin o kraliçen, her emrini hevesle yerine getirmeye hazır olmana katıla katıla gülüyordur."

Yıldızların ışığında bir şey parladı; kızın elinde bir hançer vardı. "Sakın kraliçemi aşağılamaya cüret etme iblis!" diye haykırdı. "Sen onun taşıdığı sorumluluğu hayal bile edemezsin. Bana kayıtsız şartsız güvenir, ben de ona. Verdiği bir emri asla sorgulamam."

"Belli oluyor," dedim keskin bir sesle. "Tamam, şimdi burada dikkatli ol: Üst üste üç kere zıplamamız gerekiyor, olabildiğince yükseğe. Tamam. Şimdi dört ayak üzerine çök... ilerle... poponu biraz daha alçak tutmaya çalış lütfen... biraz daha... Tamam, artık doğrulabilirsin."

Kız bomboş çimenlerin ilerisinden şaşkın gözlerle bana baktı. "Orada kaç tuzak gizliydi?"

Sırıtarak geniş adımlarla ona doğru ilerledim. "Hiç. Kraliçenin sana yaptığı şeyi göstermek istedim - ayrıca izlemesi çok eğlenceliydi. Gerçekten hiçbir şeyi sorgulamıyorsun, değil mi? Senin sloganın 'Amaçsızca körü körüne itaat' olmalıymış."

Kız öfkeyle soluğunu tuttu ve elindeki hançeri bir anda parmak ucuyla başparmağının arasında dengeledi. "Bunun için seni öldürmem gerekir."

"Evet, evet, ama öldürmeyeceksin." Ona arkamı döndüm ve önümüzde yükselen binanın büyük taş bloklarını incelemeye koyuldum. "Neden mi? Çünkü bu, değerli kraliçen için hiç de faydalı olmaz. Ayrıca şu anda çemberin içinde değilim. Hamleni başka bir yöne bakarken bile kolaylıkla savuşturabilirim. Ama istiyorsan denemekten çekinme lütfen."

Birkaç dakika boyunca arkamdan hiç ses gelmedi, ardından çimenleri ezen ayak sesleri duydum. Kız yanıma geldiğinde hançeri kemerindeydi.

Kaşlarını çatarak taş binaya baktı. Adeta bir duvar gibi örülmüş yasemin ağaçları bahçenin kuzey bölümünü binadan ayırıyordu. Solgun beyaz çiçekler muhtemelen gün ışığında son derece güzel görünüyordu, ama yıldızların hayaletimsi karanlığında âdeta kemik yığınını andırıyordu.

"Yolun sonuna mı geldik?" diye sordu kız.

Başımı sallayarak onayladım. "Evet, muhtemelen her anlamda. Burası Süleyman'ın kulesi. Çatının tepesinde bir yerde balkon var, oradan girmeye çalışmamızı öneririm. Ama öncelikle sana son bir sorum var."

"Evet?"

"Annen bu konuda ne düşünüyor? Tek başına buraya gelmen konusunda yani. O da senin kadar memnun mu?"

Kız bu soruyu diğer sorularımın aksine çok kolay bulmuş gibiydi. "Annem son kraliçeye hizmet ederken öldü," dedi. "Güneş Tanrısı'nın krallığından bana bakarken, yaptıklarımla gurur duyduğundan eminim."

"Anlıyorum," demekle yetindim. Anlıyordum da.

Koşullar müsait olsaydı, bu aşamada, anka kuşu gibi gösterişli bir kuşun kılığına bürünür ve kızı ayak bileğinden tutup yakışıksız bir şekilde balkona taşırdım. Ne yazık ki tepemizdeki tehlike bunu yapmamı engelliyordu: Duvarın çevresinde farklı yüksekliklerde süzülen parlak yeşil Akım büyüleri vardı. Hızlı hareket etmiyorlardı ama yer yer oldukça yoğunlaşıyorlardı ve değişkenlerdi, yani bazen durduk yerde hızlanıyorlardı. Uçan herhangi bir şeyin onlara çarpması kaçınılmazdı ve sonu hiç de iyi olmazdı.

Birinci düzlem oldukları için kız da onları görebiliyordu. "Şimdi ne yapacağız?"

"Bize uygun bir kılık lazım..." dedim. "Ne duvara tırmanır?"

"Örümcek," dedi kız. "Ya da sümüklüböcek."

"Örümcekleri sevmem. Kontrol edilmesi gereken çok fazla bacakları vardır; kafamı karıştırır. Sümüklüböcek kılığına bürünebilirim ama o zaman bütün gece burada kalırız, üstelik seni nasıl taşırım?" Parmaklarımı şaklattım. "Buldum! Büyük bir kertenkele."

Bunu söyledikten sonra yakışıklı genç kayboldu ve yerine onun kadar yakışıklı olmayan dev bir kertenkele geldi; birbirine kenetlenmiş diken diken pulları, geniş ayak parmakları, vantuz ayakları, zamklı ve sırıtkan ağzının iki kenarından pörtleyen yuvarlak gözleri vardı. "Merhaba," dedi sulu dilini uzatarak. "Gel de bana bir sarıl."

Kızın çığlığı o güne dek Saba'nın kalıtsal muhafızlarından duyulmuş en tiz çığlık olabilirdi, eğer ki kıvrılıp onu saran ve yerden kaldıran uzun ve kuvvetli kuyruğumun ucu sesini boğmamış olsaydı. Ardından kertenkele yayvan ve yapışkan ayaklarıyla taşlara tutunarak tırmanmaya başladı. Bir gözüm önümdeki duvarın üzerindeydi, diğer gözüm ise pullu omzumdan yaklaşık doksan derece açıyla dönmüş, duvarın çevresinde süzülen Akım büyülerinin fazla yaklaşıp yaklaşmadığını kontrol ediyordu. Ne yazık ki kuyruğumda sallanan kıza bakacak üçüncü bir gözüm yoktu, ama uzaktan duyduğum türlü türlü Arap küfürleri onun ruh hali konusunda kuşkuya yer bırakmıyordu.

Hızla ilerledim ve karşıma büyük bir engel çıkmadı. Akım büyüsü sadece bir kere bize yaklaştı, onda da kenara kaçarak kurtulmayı başardım - büyü kafamın hemen yanındaki taştan sekerken, hava bir an için buz kesti.

Kısacası her şey yolunda gidiyordu, ta ki kızın aşağıdan bağırdığını duyana dek.

"Ne dedin?" diye sordum keskin gözlerimden birini ona doğrultarak. "Sana söyledim ya, örümcek kılığına bürünemem. Bacak meselesi. Sümüklüböcek olmadığıma dua et."

Kızın yüzü bembeyaz kesilmişti; bunun sebebi kertenkele kuyruğunda seyahat etmesi olabilirdi, ama aynı zamanda yukarıyı ve yanı işaret ediyordu. "Hayır," dedi boğuk bir sesle. "Örümcek - orada."

İşte o zaman kertenkele iki gözüyle baktı ve duvardaki gizli bir aralıktan çıkmakta olan kocaman bir örümcek kılığındaki cini tam zamanında gördü. Bir tarantulanın vücuduna sahipti; yağmurdan sonra şişmiş bir inek leşi kadar büyüktü. Bambu gibi sert ve yumru olan bacaklarının her biri sivri bir iğneyle son buluyordu. Ancak yüzü insan yüzüydü; derli toplu küçük bir sakalı ve uzun, sivri bir şapkası vardı. Ya Süleyman'ın kulesinin muhafızlarından olduğu için Zahzeel'in emrinde değildi ya da sağırdı. Hangisi olursa olsun, o anda gayet hızlı hareket ediyordu. Torbayı andıran alt gövdesinden ok gibi fırlayan sarı ağ büyük bir hızla bana çarptı ve duvarla bağlantımı kesti. Birkaç metre düşüp tek elimle canhıraş tutundum ve ağa sarılmış halde boşluğun üzerinde ileri geri sallanmaya başladım.

Kızın aşağıdan bağırdığını duydum ama ona kulak verecek vaktim yoktu. Örümcek bacaklarından birini kaldırarak bahçenin tepesine bir Fişek büyüsü atmaya hazırlandı; Süleyman'ın bütün köleleri bunu görüp olay yerine toplanırlardı.

Ancak kertenkele harekete geçti. Boşta olan bacağımla örümceği saran bir Kaplama büyüsü yaptım. Büyüm tam Fişek çıkarken hayat buldu; dolayısıyla enerji Kaplamanın içinde sıkışarak sekti ve örümceğin balonu andıran karnına isabet etti. Bu esnada kertenkele ağı pençesiyle yırtarak serbest kaldı.

Fişeğin isabet ettiği yerinden dumanlar tüten örümcek çabucak okuduğu bir karşı büyüyle Kaplamayı yırttı ve bacaklarını bükerek doğrudan üzerime atıldı. Kenara kaçarak çarpma darbesinden kurtuldum ve onu kıllı arka bacağından yakalayarak bütün gücümle döndürmeye başladım. Ardından bütün kuvvetimi toplayarak onu yaklaşık on metre uzaklıkta süzülen Akım büyüsüne fırlattım.

Bir parlama meydana geldi; cinin etrafını saran siyah ve yeşil ışık halkaları daraldıkça daraldı ve onu sıkıp paramparça etti.

Büyü sızıntıları pek hoş olmamıştı ve güneyden görülmesi olasıydı, ama o koşullar altında başka çare yoktu. Kertenkele aşağıda sallanan kıza baktı ve göz kırptı. "Fırlatma tekniğimi beğendin mi?" Sırıttım. "Moğol göçebeleriyle sincap fırlatırken öğrenmiştim.{4} Sessiz gecelerde- Ah! Hayır! Ne yapıyorsun?"

Kız gümüş hançeri yine eline almıştı; kolunu germişti ve gözlerinde vahşi bir ifade vardı.

"Yapma!" diye bağırdım. "İkimizi de öldüreceksin! Sen-"

Hançer elinden çıktı ve burnumu yalayarak geçip usul bir vınlamayla hemen arkamdaki bir şeye saplandı.

Kertenkele gözlerini bir kere daha döndürdü ve karnının ortasına saplanmış olan gümüş hançere şaşkınlıkla bakan dev bir örümcek kılığındaki ikinci cini gördü. Kafamın üzerine konuşlanmış bacakları zayıfça zehirli yaraya kapandı. Özü kahverengi ve solgun bir tona büründü; yaşlanmış bir kurtmantarı gibi içine doğru çöktü ve etrafına gri tozlar saçtı. Ardından bir taş gibi yuvarlanarak gözden kayboldu. Geceye yeniden sessizlik hâkim oldu.

Hâlâ kıvrılmış kuyruğumda sallanmakta olan kıza baktım. "Güzel," dedim sonunda. "İyi iş başardın."

"İyi iş mi başardım?" Belki yıldızların ışığındandı, belki de eğik bir açıda durmasından, ama pişmiş kelle gibi sırıttığına yemin edebilirdim. "İyi iş mi başardım? Bu ne biçim bir tepki?"

"Tamam," diye homurdandım. "Teşekkür ederim."

"Gördün mü?" dedi kız. "O kadar da zor değilmiş, haksız mıyım?"

Kertenkele yanıt vermek yerine kuyruğunu gücenmiş bir tavırla savurarak tırmanmaya devam etti. Bir dakika sonra balkona ulaştık.

{1} Hassas okuyucularımı rahatsız etmemek için detaylara girmeyeceğim. Kıvrak zekâmın ve akıllıca kılık değişimlerimin o korkunç sahnelere renk kattığını söylemek yeterli olur, ki sonucunda oldukça eğlenceli- Neyse, görürsünüz.

{2} Zahzeel daha kaliteli cinlerdendi. Stres anlarında bile gramer kurallarından ödün vermezdi.

{3} Genel anlamda hiç de fena bir efekt değildi. Belki bir gün ben de kullanırdım. Şayet hayatta kalırsam.

{4} Sessiz gecelerde yanımıza tombul sincaplarla dolu bir sepet alıp Baykal Gölü'ne iner ve onları dalgalarda sektirirdik. Benim rekorum sekiz sektirme, yedi viyaklatmaydı.

27

Duvara tırmanış Asmira için bir sınama niteliğinde olmuştu. Hareketten kaynaklanan mide bulantısı zaten yeterince kötüydü -cinin kuyruğunu normalde gerekenden çok daha şiddetli savurduğundan ciddi ciddi şüpheleniyordu- ama hissettiği çaresizlik de hiç hoşuna gitmemişti. Yerden yüksekte ve kuyruğa dolanmış olarak kertenkelenin canla başla örümcek muhafızlardan ilkiyle dövüşmesini izlemek, kölesine ne kadar bağımlı olduğunu anlamasını sağlamıştı. İstediği kadar inkâr etsin, bu bağımlılık mutlaktı. Bartimaeus olmasa bu kadar ilerleyemezdi; Bartimaeus olmasa hedefine yaklaşamazdı.

Elbette hızlı düşünerek ve zihin gücünü kullanarak cini hâkimiyeti altına almak onun başarısıydı -önüne çıkan fırsatı sonuna kadar değerlendirmişti. Ancak hepsi buydu- şansı yaver gitmişti. Sarayda kendi başına olsa, yıllarca aldığı eğitim ve becerileri hiçbir işe yaramazdı; kraliçesinin güvenini boşa çıkarmış olurdu. Kendi başına olsa başarısızlığa uğrardı.

Ansızın sınırlarının ve kişisel zaaflarının farkına varmak Asmira'yı tanıdığı bir yere sürükledi. Arabanın içindeki tahtın hemen yanında duran ve dört bir yanı katiller tarafından kuşatılmış olan annesi gözünde canlandı. Güneşte parlayan bıçakları gördü. Altı yaşındaki acizliğini bir kere daha hissetti - çok yavaş, çok çelimsiz ve yardım edemeyecek kadar uzaktı.

Kuyruğun sallanmasından çok bu duyguydu onu rahatsız eden; ikinci muhafız deliğinden çıktığında, kemerinden hançerini alıp onu vurmak içine su serpmişti. Harekete geçmek her zamanki gibi ona soluk aldırtmıştı - yeteneğinden aldığı zevk kalbindeki kederi boğmuştu. Hançeri fırlatırken annesinin anısı bir anlığına da olsa kaybolmuş ve Asmira yeniden görevine odaklanmıştı. Tırmanışın sallantılı son dakikaları bile -ki cinin onu eskisinden daha da şiddetli savurduğunu hissetmişti- bu duyguyu azaltmamıştı ve sonunda balkona bırakıldığında, kendisini eskisine oranla daha iyi hissediyordu.

Asmira yıldızların görülebildiği açık ve sütunlu bir yürüyüş yolundaydı. Sütunların arasındaki kaidelerde gölgeler içinde kalmış heykeller vardı; sağa sola masalar ve sandalyeler serpiştirilmişti. Kulenin gökyüzüne yükselen kubbesi artık çok yakındı. Kubbenin altında, balkondan geçilen kapalı bir koridor aracılığıyla ulaşılan zifiri karanlık bir kemer vardı.

Asmira geldiği yola bakmak için arkasına döndü. Yıldızların ışığında gümüş gibi parlayan bahçeler sarayın güneyine uzanıyor ve o bölgede hızla hareket eden renkli noktacıklar görülüyordu.

Uzun, sivri kulakları, zarif bir bedeni, ön pençelerinin önüne kıvrılmış çizgili ve pofuduk bir kuyruğu olan küçük bir kum kedisi tırabzanların üzerine tünemiş, ışıkların hareketlerini izliyordu.

"Hâlâ hazine binasının etrafında dolaşıp gölgeleri kovalıyorlar," dedi kedi. "Aptallar sürüsü." Acıma duygusuyla başını salladı ve leylak rengi kocaman gözleriyle Asmira'ya baktı. "Düşünsene, onlardan birini de çağırmış olabilirdin. Bana sahip olduğun için şanslı değil misin?"

Asmira yüzüne düşmüş olan saçları çekerken, cinin kendi aklından geçenleri dile getirmesinden rahatsızlık duydu. "Sen de bir o kadar şanslısın," dedi inatla. "Seni o şişeden çıkarttığım ve az önce örümcek kılıklı o şeyi öldürdüğüm için." Kemerini yokladı. İki hançer kalmıştı. Yeterliydi.

"Bence ikimiz de buraya kadar gelebildiğimiz için şanslıyız," dedi kum kedisi. Ses çıkartmadan yere sıçradı. "Bakalım şansımızı daha ne kadar zorlayabileceğiz."

Kuyruğu havada ve bıyıkları dışarıda, gölgelere girip çıkarak sütunların arasında dolaştı. "Görünürlerde herhangi bir büyü, tuzak veya sarmaşık filizi yok..." diye mırıldandı. "Yol açık. Herhalde Süleyman bundan öncekilere güveniyordu. Şimdi, bu kemer... Kapı yok, sadece perdeler var. Sanki biraz fazla kolay... Evet, doğru, çünkü yedinci düzlemde bir kalkan var." Kedi başını tüylü omzundan geriye çevirip yaklaşan Asmira'ya baktı. "Bilgin olsun diye söylüyorum, bütün kemeri kaplayan ve inci gibi parlayan bir ağ var. Aslında çok güzel ama alarmlı."

Asmira kaşlarını çattı. "Ne yapabiliriz?"

"Sen, her zamanki gibi, kaşlarını çatarak dikilmekten başka bir şey yapamazsın. Diğer yandan, benim bazı seçeneklerim var. Şimdi, biraz sessiz ol. Buna yoğunlaşmalıyım..."

Kedi tamamen sessizleşti. Açık kemerin önünde oturup, büyük bir dikkatle onu incelemeye koyuldu. Bir süre sonra zar zor duyulan bir tıslama sesi çıkartmaya başladı. Bir veya iki kere ön pençelerini kaldırıp sağa sola hareket ettirdi, ama bunun haricinde herhangi bir şey yapmıyormuş gibi görünüyordu. Asmira gerginlikle onu izledi; kölesine körü körüne bel bağlamak zorunda kaldığı için yine sinirlenmişti. O bir köleydi - bu konuda kuşkuya yer yoktu. Bartimaeus'un önceki iddialarına rağmen, kendisiyle onun arasında hiçbir benzerlik yoktu. Hiç. Okuduğu çağırma büyüsüyle onu kesin olarak hâkimiyeti altına almıştı. Kraliçesine isteyerek itaat etmesi ile bu birbirinden çok farklıydı.

Marib'de umutla bekleyen ve sadık muhafızının başarısı için dua eden Kraliçe Belkıs'ı düşündü. Sürenin dolmasına yalnızca bir gün kalmıştı! Muhtemelen artık başarısızlığa uğradığı varsayılıyor ve saldırıya karşı koymak için adımlar atılıyordu. Asmira rahibelerin son bir direniş için şehrin etrafına ne tür büyüler yerleştirdiğini, ne tür iblisler çağırdığını merak etti...

Dudakları gerildi. Artık çok yaklaşmıştı. Başarısızlığa uğramayacaktı.

Kedi ansızın mırıldanarak keyifle kuyruğunu kıvırdı. "İşte oldu! Şu güzelliğe bak! Yumuşak Nefes bir numara, sence de öyle değil mi? Her seferinde işe yarar."

Asmira kemere baktı. "Ben bir fark göremiyorum."

"Sen göremezsin elbette. İnsansın, yani doğa kanunları gereğince ümitsiz vakasın. Kalkanı biraz geri itmek için Nefes büyüsünü kullandım ve açık tutmak için üzerine bir Mühür koydum. Ortasında güzel bir delik oldu. Pek büyük değil - ipliklerin birbirine çarpması riskini göze alamayız. Dolayısıyla delikten atlayacağız. Evet, senin göremediğini biliyorum. Sadece benim yaptığımı yap."

Kum kedisi kemerin ortasından atladı ve hiç ses çıkartmadan perdelerin hemen önüne indi. Asmira tereddüt etmedi; kedinin izlediği yolu aklına kazıyarak iki adım geri gitti ve öne doğru koşarak havada takla attı. Takla atarken yakınlarında soğuk bir şey hissetti ama ona değmedi ve kayboldu. Asmira kedinin hemen yanına indi ve aldığı hızdan ötürü duramayıp tepetaklak perdelerin arasından geçti.

Vücudunun yarısı odaya girmiş halde dört ayak üzerinde durdu.

Bu çok büyük bir odaydı; beyaz duvarlarından çıkıntı yapan kare biçimindeki sütunlarla oldukça uzun ve yüksekti. Sütunların arasında-

Asmira hapşırdı.

Küçük patiler onu omzundan kavrayıp perdelerin arasına geri çekti. Asmira bir kere daha hapşırdı. Hava sıcak ve sıkıntılıydı, üstelik öyle keskin bir çiçek kokusuyla kaplıydı ki burnunun seğirmesine neden oluyordu. Yüzünü kıyafetinin koluna gömdü.

Asmira kendini toparladığında, kedi ona bakıyordu. Patisiyle burnunu kapatmıştı. "Parfüm mü rahatsız etti?" diye fısıldadı. "Beni de. Kralın parfümü."

Asmira gözlerini sildi. "Çok yoğun! Herhalde buradan yeni geçti!"

"Yo, saatler önce de geçmiş olabilir. Süleyman tıraş losyonunu sever deyip konuyu kapatalım. Ama kızgın bir fil gibi sesler çıkarttığın düşünülürse, şu anda odada olmadığı için şanslıyız. Burada adama suikast düzenlemeye çalışıyoruz hatırlarsan. Bunun sonrasında biraz özen ve incelik göstersen fena olmaz."

Kedi bunları söyledikten sonra öne doğru ilerledi ve perdelerin arasında kayboldu. Asmira öfkesini bastırarak ayağa kalktı, derin bir nefes aldı ve Kral Süleyman'ın özel odalarına adım attı.

Asmira'nın az önce de görmüş olduğu gibi oda yüksek tavanlı ve oldukça genişti. Pembe damarlı mermerlerle kaplı zeminin üzerine gizemli sembollerle bezenmiş gösterişli halılar atılmıştı. Odanın ortasında usul usul akan sularla dolu, yuvarlak ve kenarı basamaklı bir havuz vardı; etrafında ise sandalyeler, kanepeler ve püsküllü minderler bulunmaktaydı. Akik bir masanın üzerinde büyük, kristal bir küre duruyordu ve saksıdaki hurma ağaçlarının arasında, altın dayanaklara yerleştirilmiş, meyvelerle, etlerle, deniz ürünleriyle, tatlılarla, şarap testileriyle ve cam kadehlerle dolu gümüş tepsiler vardı.

Etrafındaki ihtişam Asmira'nın ağzının açık kalmasına yol açtı. Gözleri bir lüksten diğerine kaydı. Görevinin aciliyetini bir anda unuttu. Bu ihtişamın tadını çıkarmak istedi - belki bir kanepeye oturup şarabı tatmak ya da ayaklarını ılık havuza sokup yorgunluğunu atmak.

İleri doğru ağır bir adım attı...

"Ben olsam yapmazdım," dedi kedi patisini uyarmak amacıyla onun dizine koyarak.

"O kadar güzel ki..."

"Bunun sebebi, dikkatsiz kişileri yakalamak için Göz Kamaştırma büyüsü yapmış olması. O yiyeceklerden bir lokma almaya, o küreye bir dakika bakmaya veya o suya serçe parmağını dahi daldırmaya kalkışırsan, gün ağarana kadar burada tutsak kalırsın ve Süleyman sallana sallana gelip seni bulur. En iyisi hiç bakmamak."

Asmira dudağını çiğnedi. "Ama o kadar güzel ki... "

"Senin yerinde olsaydım, duvar resimlerini incelerdim," dedi kedi. "Bak, savaş arabasında Ramses, sefa bahçesinde Hammurabi; Gılgamış'ın da bir resmi var, ama pek doğru yansıtılmamış... kırık burnu nerede acaba? Ah evet. Bütün yüce krallar burada. Kendisinden öncekilerden daha büyük ve daha iyi olmayı saplantı haline getirmiş olan tipik bir despotun tipik simgesi. Süleyman'ın oturup Saba gibi yerleri işgal etme planları yaptığı yer burasıdır kesin."

Asmira hâlâ havuzdan yükselen güzel kokulu buharlara bakmaktaydı, ama cinin sözleri onu irkiltti ve parmakları hançeri kavradı. Kendini o büyülü manzaradan kurtarıp kızgın ve şaşkın gözlerle kediye baktı.

"Böylesi daha iyi," dedi Bartimaeus. "Benim önerim şu. Sağda iki, solda iki olmak üzere toplam dört kemer var. Hepsi aynı görünüyor. Ben derim ki hepsine teker teker bakalım. Ben önden giderim. Sen arkamdan gelirsin. Devamlı bana bak. Başka hiçbir şeye bakma, yoksa Göz Kamaştırma büyüsüne yenik düşersin. Bunu becerebilir misin, yoksa bir kere daha anlatayım mı?"

Asmira kaşlarını çattı. "Elbette becerebilirim. Aptal değilim."

"Ama birçok bakımdan öylesin." Kedi bunu söyledikten sonra kanepelerin ve altın sehpaların arasından yürümeye koyuldu. Asmira bir küfür savurarak çabucak peşinden gitti. Göz ucuyla bir rüyanın muhteşem anıları gibi parlayıp göz kırpan ayartıcı sahneler görüyordu, ama onları görmezden geldi ve gözlerini-

"Kuyruğunu biraz alçaltabilir misin lütfen?" diye sordu öfkeyle.

"Aklını Göz Kamaştırma büyüsünden uzak tutuyor, öyle değil mi?" dedi kedi. "Şikâyet etmeyi bırak. Tamam, işte ilk kemer. Ben bir göz atacağım... Aman!" Büyük bir telaşla geri çekildi; kuyruğunu dikmişti. "Orada!" diye fısıldadı. "Sen de bir bak - ama dikkatli ol."

Kalbi göğsünden fırlayacakmış gibi çarpan Asmira kemerin en yakın sütunundan içeriye göz attı. Duvarlarında mermer sütunlar bulunan yuvarlak oda boş ve çıplaktı. Ortasında yüksek bir platform, onun tepesinde ise takımyıldızların görülebildiği camdan bir kubbe vardı.

Platformda bir adam duruyordu.

Kemere sırtı dönüktü ve yüzü görülmüyordu, ama Asmira Büyücüler Salonu'nun duvarında gördüğü resimden onu tanıdı. Yere kadar inen ipek bir cübbe giymişti ve cübbesinin üzerinde sarmal biçiminde altın işlemeler vardı. Koyu renkli saçları serbestçe omuzlarına dökülüyordu. Başını kaldırmış, sessizce ve düşünceli bir tavırla yıldızlara bakıyordu. Ellerini gevşekçe arkasında birleştirmişti.

Parmaklarından birinde bir yüzük vardı.

Asmira nefes almayı kesti. Gözlerini sessiz kraldan ayırmadan kemerindeki hançeri çıkarttı. En fazla on beş metre uzaktaydı. Vakit gelmişti. Onu tek hamlede kalbinden vuracak ve Saba kurtulacaktı. Saba kurtulacaktı. Alnından akan bir damla ter burnunun kenarına süzüldü.

Asmira hançeri kaldırıp ucundan tuttu.

Kolunu gerdi.

Kral hâlâ huzur içinde yıldızlara bakmaktaydı.

Asmira'nın tuniğini çekiştiren bir şey vardı. Aşağı baktı. Telaşla öbür odayı işaret eden kum kedisini gördü. Başını salladı ve hançeri kaldırdı.

Kedi yine tuniğini çekiştirmeye başladı, üstelik aldığı nişanı bozacak kadar sertçe. Asmira içinden bir çığlık atarak kedinin onu kemerin kenarından dış odaya sürüklemesine göz yumdu. Eğildi ve ateş püsküren gözlerle kediye baktı.

"Ne var?" diye sordu nefes nefese.

"Yanlış bir şeyler var."

"Ne demek 'yanlış bir şeyler'? O Süleyman değil mi?"

"Ben... bilmiyorum. Eğer bu bir İllüzyon büyüsü ise, içini göremiyorum. Ama..."

"Ama ne?"

"Bilmiyorum. Tam olarak söyleyemiyorum."

Asmira kediye baktı. Doğruldu. "Yapacağım."

"Hayır! Dur."

"Şşş - bizi duyacak! Bir daha böyle bir fırsat yakalayamam. Çekiştirmeyi keser misin artık?"

"Bak sana söylüyorum - yapma! Fazla kolay. Fazla..."

Asmira'nın başı döndü. Belkıs'ın dingin, yalvaran yüzünü ve avluda toplanan ağırbaşlı rahibeleri hatırladı; Marib'in kulelerinin yandığını düşündü. Annesinin düştüğünü, saçlarının eski kraliçenin kucağına su gibi yayıldığını gördü.

"Bırak beni," dedi öfkeyle. Kedi koluna yapışmıştı. "Bırakır mısın? Bunu yapabilirim! Bu işi hemen sonlandırabilirim-"

"Bu bir tuzak, bundan eminim. Sadece - Ah!"

Asmira zarar vermek amacıyla değil, cini uzaklaştırmak amacıyla gümüş hançerini savurmuştu. Kedi kolundan indi ve kabarmış tüylerle uzağa sıçradı.

Asmira yeniden eğilerek kemerden geçti. Kral eskisi gibi duruyordu.

Asmira duraksamadan elini omuz hizasına kaldırdı ve bileğini ustaca bükerek hançeri olanca gücüyle fırlattı. Hançer Süleyman'ın kalbinin hemen üzerine isabet etti ve kabzasına kadar saplandı. Süleyman sessizce yere yığıldı.

Asmira tam o sırada kedinin sesini duydu. "Buldum! Yüzük - olması gerektiği kadar parlak değil! Aurası gözlerimi kamaştırmalıydı! Yapma! Ah. Çok geç. Yaptın bile."

Kral Süleyman'ın bedeni yere yığıldı ama orada kalmadı. Suyun içine düşen bir taş misali platformun katı yüzeyinden düşmeye devam etti. Göz açıp kapayana kadar kayboldu ve geriye yalnızca hançerin mermerden çıkıntı yapan kabzası kaldı.

Bu o kadar hızlı oldu ki, platform yarılıp da aşağıdan üç ağzıyla birden gürleyen ve kükreyen kocaman bir iblis çıktığında, Asmira hâlâ hançeri fırlatan eli havada, donakalmış duruyordu, iblis kubbeye kadar yükseldi; parlayan kordonlardan ve kollardan oluşan düğümlenmiş bir kütle gibiydi ve bunların hepsinde yarı saydam birer göz vardı. Bu gözlerin hepsi Asmira'ya çevrilmişti ve yaratığın dokunaçları beklentiyle titriyordu.

Asmira duvara yaslandı; zihni ve uzuvları uyuşmuştu. Kum kedisinin yakınlardan gelen sesini duydu ama ona cevap veremediği gibi, kemerindeki son hançere uzanacak gücü de toplayamadı. Yapabildiği tek şey, kulak tırmalayan bir çığlık atmak oldu. Bacaklarının artık onu taşıyamadığını ve duvardan yere doğru yavaş yavaş kaydığını hissetti - bir an sonra iblis tepesindeydi ve boğazına uzanıyordu.

28

Şerefli bir cinin göğsünü gere gere savaşması gereken zamanlar vardır. Düşmanıyla yüz yüze çarpıştığı zamanlar. Kazanma ihtimali ne denli düşük olursa olsun ve tehlike ne denli büyük olursa olsun, eline tükürüp, omuzlarını dikleştirip, saçlarını geriye yatırıp (hatta dudaklarına alaycı bir tebessüm de oturtabilir) tehlikeyi kollarını açarak buyur etmesi gereken zamanlar.

Belli ki bu öyle bir zaman değildi.

Odanın içindeki korkunç varlığın karşısına çıkmak anlamsız bir iş olurdu, hatta pis bir iş.{1} Ancak aptal biri böyle bir işe kalkışabilirdi. Ya da şartnamesi olan biri. Eğer güçlü bir efendinin emriyle bunu yapmaya mecbur bırakılmış olsaydım, kalıp savaşmaktan veya Kara Alev'e yem olmaktan başka çarem olmazdı. Ne var ki benim efendim, çağırma büyüsünün de kanıtladığı gibi, güçlü değildi - ve şaşırtıcı bir süre boyunca paçayı kurtarmış olmasına rağmen, artık bunun bedelini ödeyecekti.

Beni sağ salim Kral Süleyman'a götür. Arap kız bana görevimi verirken birebir bu kelimeleri sarf etmişti. Ben de tam olarak (Uruklu Bartimaeus görevlerini harfiyen yerine getiren bir ruhtur) bunu yapmıştım. Tamam, odadaki varlığın gerçekten Süleyman olup olmadığı konusu biraz şüpheliydi, ama onun gibi göründüğü, onun gibi koktuğu ve odasında ta kendisiymiş gibi rahatça durduğu için, yeterince yakın olduğunu düşünmüştüm. Kız onun Süleyman olduğuna kesinlikle inanmış, hançeri de bu nedenle fırlatmıştı. Şartname açısından bakılacak olursa, ben görevimi yerine getirmiştim. Artık onun güvenliğini sağlamak zorunda değildim.

O peltemsi yaratıkla dövüşmem gerekeceği düşünülürse, bu tam da ihtiyaç duyduğum açıktı.

Kum kedisi kaçtı.

Kabarmış tüylerim ve dik kuyruğumla kubbeli odadan çıkıp sütunlu hole koştum. Arkamda tiz bir çığlık duydum - kısa, belli belirsiz ve gırtlaktan gelen bir sesle son bulan bir çığlık. Güzel. Yani kız için kötüydü elbette, ama benim için iyiydi ki önemli olan da buydu. Yaratığın işini bitirmeden önce onunla ne kadar oynayacağına bağlı olarak, yakın bir zamanda maddeselliğimi kaybetmeyi bekliyordum.

Bu süre içinde ondan olabildiğince uzaklaşmalıydım. Kedi koridorda hızla koştu, havuzun üzerinden atladı, mermerin üzerinde çaprazlamasına kaydı ve hızlı bir Kaçış Taklası ile bir sonraki kemerden geçip gözden kayboldu.

Güvenlik! Kıvrak zekâm ve çevikliğim sayesinde değerli postumu bir kere daha kurtarmıştım!

Ne var ki bu bir çıkmazdı.

Diğer çıkmazlara göre oldukça ilginç bir çıkmazdı ama bu ölümcül olabileceği gerçeğini değiştirmiyordu. Belli ki bu oda Süleyman'ın hazinelerini sakladığı odaydı - gaz lambalarıyla aydınlatılmış, her yanı raflarla ve kutularla dolu, küçük, penceresiz bir depo.

Keşif yapacak vaktim yoktu. Kedi dönüp kemere yöneldi - ancak dışarıdan gelen tüyler ürpertici kükremeyi duyunca fikrini değiştirdi. Vahşi yaratık hayal kırıklığı yaratacak kadar yavaş olmakla birlikte, gürültü yapmakta üstüne yoktu. Şimdiye kadar kızı yutmuş olacağını ümit etmiştim. Ancak belki de bacağını falan yemekle yetinmişti ve onu sonraya saklıyordu. Belki benim peşimdeydi. Hiç kuşkusuz saklanacak güvenli bir yere ihtiyacım vardı.

Dönüp depoyu inceledim. Neler mi görüyordum? Mücevherler, putlar, maskeler, kılıçlar, miğferler, tomarlar, tabletler, kalkanlar ve büyüyle tasarlanmış daha nice eserler. Ayrıca garip parçalar da vardı, örneğin timsah derisi bir çift eldiven, deniz kabuğundan gözleri olan bir kafatası ve insan derisiyle{2} kaplanmış yumru yumru bir saman bebek. Eski bir dostumu da gördüm - Eridu'dan çaldığım altın yılan heykelini. Ne var ki asıl aradığım şey -yani ÇIKIŞ- görünürlerde yoktu.

Gerginlikten patileri terlemiş olan kedi sağına ve soluna bakıp rafları taradı. Küçük odadaki nesnelerin hemen hemen hepsi büyülüydü - düzlemlerde birbirine geçmiş olan auraları rengârenk bir görüntü yaratıyordu. Peki, eğer o yaratık arkamda beliriverirse, kendimi savunmak için kullanabileceğim herhangi bir şey var mıydı?

Hayır, saman bebeği kafasına fırlatmayacaksam yoktu. Asıl sorun o nesnelerin ne yaptığını bilmememdi.{3} Ancak sonra, arkadaki hazine yığınlarının arasında göze çarpmayan büyük, bakır bir çanak gördüm. Altı dardı ama boğazına doğru genişliyor ve insan omzu kadar açılıyordu. Tepesinde yuvarlak bir kapak vardı ve o kapakta, Süleyman da dâhil olmak üzere, hiç kimsenin çanağın içine bakmadığını gösteren tozlar birikmişti.

Kedi bir anda duman bulutu olup yerden kıvrılarak yükseldi ve kapağı özenle kenara kaydırdı. Bir filin ortaya çıkarabileceği rüzgârın hızıyla çanağın içine girdim ve (hâlâ gaz formunda) kapağı yerine oturttum. Etrafım kapkaranlıktı. Duman bulutu sessizce durup bekledi.

Zamanında saklanabilmiş miydim?

Yaratığın kemerin altından sızdığını hayal ettim. Göz saplarının hazineleri baştan başa taradığını hayal ettim. Ahtapot kollarından birini çanağa doğru uzatıp...

Tedirginlikten inceldikçe incelen duman bulutu sessizce yukarı aşağı süzüldü.

Hiçbir şey olmadı. Çanağa dokunan yoktu.

Zaman geçti.

Bir süre sonra rahatlamaya başladım. Hiç kuşkusuz yaratık gitmişti; kızı yutmaya gittiğini umuyordum. Kapağı kaldırıp saklandığım yerden sessizce çıkmak ile tedbirli davranıp bir süre daha saklanmak arasında karar vermeye çalışırken, izlendiğimi fark ettim.

Etrafıma baktım. Çanağın içi boştu. Bir zamanlar barındırdığı şey her ne idiyse gitmişti; çanakta artık yalnızca ketum ve tozlu bir sessizlik mevcuttu. Ancak yine de havada bir tuhaflık vardı; çanağın içindeki o bayat ve bitkin havada, özümü büyü duygusuyla karıncalandıran tanımlanamaz bir ürperti.

Bekledim - ve birdenbire çok uzaklardan, ama aynı zamanda da yakından gelen kısık bir ses duydum; bir yankının yankısı, hazin ve unutulmuş bir ses.

Bartimaeus...

İsterseniz bana aşırı tedbirli deyin, ama çanaklardaki garip sesler beni daima tetiğe geçirir. Duman bulutu anında küçük ve beyaz bir güveye dönüşüp çanağın zifiri karanlığında temkinle kanat çırpmaya başladı. Oraya buraya hızlı Akım büyüleri atıp bütün düzlemleri gözden geçirdim. Ne var ki tozlardan ve gölgelerden başka hiçbir şey yoktu.

Bartimaeus...

Derken aklıma ansızın bir şey geldi. Süleyman'a karşı çıkma cesaretini gösteren üç meşhur ifriti hatırladım. Kulaktan kulağa aktarılan kaderlerini anımsadım. İçlerinden biri -ateş başında paylaşılan fısıltılara göre- kralın arzusu ve Yüzüğün gücüyle, çanaktaki hazin bir yankıya dönüştürülmüştü. Hangisiydi, hangisiydi...?

Güvenin antenleri titredi. Boğazımı temizledim ve temkinli bir tavırla konuştum. "Filokretes?"

Baykuş uçuşu kadar hafif bir ses: Benim artık bir adım yok. Son bir nefesim; havadaki bir iz. Sen kanatlarını çırptıkça hava dönüyor ve son izim de siliniyor. Yüzüğün mü peşindesin?

Güve nezaket icabı kanatlarını olabildiğince yavaş çırpmaya başladı. Dikkatle konuştum, çünkü seste melankoli kadar kötülük de seziyordum. "Hayır, hayır."

Ah. Akıllıca. Ben Yüzüğün peşindeydim...

"Öyle mi? Şey... nasıl gitti peki?"

Sence nasıl gitmiş olabilir? Lanet olasıca bir çanağın içindeki sesten ibaretim.

"Doğru."

Ses derin bir pişmanlıkla ve özlemle inledi. Eğer azıcık özüm olsaydı, diye mırıldandı, seni tek bir lokmada yutardım küçük cin. Heyhat, bunu yapamam! Çünkü Süleyman beni cezalandırdı ve artık bir hiç bile değilim.

"Ne acı," dedim duygulu bir sesle. "Çok yazık olmuş. Pekâlâ, seninle sohbet etmek çok güzeldi, ama artık ortalık sakinleşti galiba, yani gitsem iyi olur-"

Ben de bu zindandan bir çıkabilseydim, diye fısıldadı ses. Süleyman'ı ebedi karanlığa mahkûm ederdim! Ah, evet, artık sırrını biliyorum. Yüzüğü alabilirim. Ama çok geç öğrendim! Bana sadece bir şans verildi. O şansı kullanamadım ve şimdi sonsuza kadar burada kalmak zorundayım, aciz bir fısıltı, bir çocuğun iç çekişi, bir-

"Yüzüğü çalmanın bu kesin yöntemini paylaşmak istemezsin herhalde, değil mi?" diye sordum yeni bir ilgiyle duraksayarak. "Beni ilgilendirmez elbette, ama başkası senin adına intikam alabilir belki..."

İntikamdan bana ne? Ses öyle kısıktı ki güvenin ölü havada kanatlarını her çırpışı, onu binlerce parçaya ayırır gibiydi. Ben dile gelmez bir acının fisıltısıyım, ben-

"Başka bir ruhun büyük bir başarı elde etmesini sağlayabilirsin..."

Başkalarının kaderi umurumda bile değil. Her iki dünyadaki canlı her şeyin ölmesini diliyorum...

"Çok asil bir duygu kuşkusuz." Güve kendinden emin bir sesle konuşarak kapağa yöneldi. "Ben yine de Süleyman'ın yenilmez olduğunu düşünüyorum. Yüzüğün çalınmasının imkânsız olduğunu herkes biliyor."

Ses tereddüt etti. Ne yani? Bana inanmıyor musun?

"Elbette inanmıyorum. Ama ne fark eder ki? Eğer sen böyle mutluysan, kendi kendine yankılanmaya devam et. Benim kral için yapmam gereken işler var ve burada oyalanıp çene çalamam. Elveda."

Seni aptal! Ses ne denli alçak ve yumuşak olursa olsun, barındırdığı karanlık duygular kanatlarımı titretti; Filokretes'in bana zarar verecek güçlerden arındırılmış olmasına şükrettim. Süleyman'ı bir anda alt edip Yüzüğü ele geçirebileceğin yerde, diye fısıldadı ses, kör gibi köleliğe dönüyorsun.

"Sanki sen bunun yolunu biliyorsun da," dedim dudak bükerek.

Biliyorum tabii!

"Öyle mi? Kim demiş?"

Ben diyorum!

"Sen burada tutsaksın, nereden bileceksin? Sıcak havadan başka bir şey değilsin."

Ah, ama bir zamanlar bu kuytu odada değildim, diye haykırdı ses. Kahrolası kral başlangıçta beni odasında tutar ve karılarına gösterip hava atardı. Onu sohbet ederken, kölelerine emir verirken, en önemlisi de Yüzüğün hükmettiği o korkutucu varlıkla konuşurken dinledim. Zayıf noktasını biliyorum! Bu zayıf noktasını dünyadan nasıl gizlediğini biliyorum! Söyle bana cin, şu anda gece mi gündüz mü?

"Gecenin en sessiz saatleri."

Ah! Peki odalarında dolaştığın sırada kralı gördün mü?

Bu aşamada biraz saf görünmekte fayda vardı. "Rasathanesinde gördüm; yıldızlara bakıyordu."

Seni aptal, dış görünüşe aldanıyorsun! O Süleyman değil!

"Ne öyleyse?"

Yüzüğün Ruhunun yaptığı bir büyü. Kilden bir bebeğe yapılan bir büyü. Kral dinlenmek için özel odasına çekildiğinde, bu bebek kralın yerine geçiyor. Güçlü bir illüzyon ve düşmanlar için hazırlanmış bir tuzak. Ben savunmasız yakaladığımı düşünerek sahte krala saldırdığım zaman, gerçek krala haber gitti ve bir anda yakalandım. Ah, eğer onu görmezden gelseydim, bu korkunç kadere mahkûm olmayacaktım!

Tereddüt ettim. "Tam olarak nasıl yakalandın?"

Başka bir İllüzyon yüzünden. Süleyman o konuda usta. Yerden kocaman bir yaratık çıktı, öyle güçlü görünüyordu ki korkudan donakaldım. Ben onun kıvrık kollarına Detonasyon ardına Detonasyon atarak savaşmaya çalışırken, Süleyman arkamda belirdi ve Yüzüğü çevirdi. İşte şimdi de buradayım.

Güve bu şaşırtıcı bilgiyi gözden geçirdi. Demek hâlâ Dünya'da olmamın sebebi buydu. Kız yutulmamış, yakalanmıştı. Bunun bana yansıyan sonuçları hiç de iyi olmazdı, özellikle de Süleyman'ın kızı buraya kadar getiren köleyle tanışmak isteyebileceği düşünülürse. Hemen bir şeyler yapmam gerekiyordu, ama öncelikle Filokretes'ten öğrenilecek şeyler vardı.

"Hepsi iyi güzel de," dedim çalım satarak, "İllüzyonu görmezden gelip, gerçek Süleyman'a ulaştığını varsaysak bile, Yüzük hâlâ onda olacaktı. Yüzüğü ondan asla alamazdın."

Vahşi ve belli belirsiz bir gürleme duyuldu; tıpkı denizde uzaktan duyulan bir gök gürültüsü gibi. Havada oluşan garip esintiler ve girdaplar güvenin hafifçe sallanmasına yol açtı. Ey saman kafalı alçak Bartimaeus; kanatlarını nasıl da lime lime etmek istiyorum bir bilsen! Süleyman yenilmez değil! Uyurken Yüzüğü çıkartıyor!

Bunun üzerine sesimde kuşkulu bir ton belirdi. "Bunu neden yapsın ki? Anlatılanlara göre onu hiç çıkartmazmış. Karılarından biri-"

Anlatılanlar yanlış! Öyle olması kralın işine geliyor, onun için o söylentileri yayıyor. Kral gece yarısından şafağa kadar uyumak zorunda. Uyumak için Yüzüğü çıkartmak zorunda!

"Ama çıkartmaz ki," dedim. "Onun için çok riskli olur. Bütün gücü-"

Etrafımda tıkanmış bir boruyu andıran korkunç bir tıkırdama yankılandı. Filokretes gülüyordu. Evet, evet, sorun da o güç ya zaten! Yüzük çok fazla güç barındırıyor. Enerjisi onu takanı yakıyor! Süleyman gündüzleri buna katlanabiliyor, ama acısını herkesten saklamak zorunda kalıyor. Geceleri yalnız kaldığında ise dinlenmek zorunda. Yüzük yatağının yanındaki gümüş bir tepside duruyor -yani uzanabileceği kadar yakınında. Ah, ama o sırada saldırıya açık!

"Demek onu yakıyor... " diye mırıldandım. "Olabilir. Daha önce de böyle şeylere şahit olmuştum."{4}

Yüzüğün tek mahzuru bu değil, diye devam etti ses. Sence Süleyman onu neden nadiren kullanıyor? Neden kuyruk sallayan köpekler gibi ayağının dibinde toplanan büyücülere bu kadar bel bağlıyor?

Güve omuzlarını silkti.{5} "Ben tembelliğindendir diye düşünmüştüm."

Hayır! Yüzük her kullanıldığında, onu takandan bir miktar can alıyor ve onu güçsüz düşürüyor Fanilerin vücudu Öteki Âlemin enerjilerine uzun süre maruz kalınca zarar görüyor. Süleyman başardığı bütün o büyük işler yüzünden şimdiden yaşına göre epeyce çökmüş durumda.

Güve kaşlarını çattı.{6} "Bana iyi göründü."

Daha yakından bak. Yüzük onu yavaş yavaş öldürüyor Bartimaeus. Başka biri olsa, şimdiye kadar çoktan mücadeleyi bırakmıştı, ama o aptalın sorumluluk duygusu çok güçlü. Kendisi kadar erdemli olmayan birinin Yüzüğü bulup kullanmasından korkuyor. Bunun neticesi...

Güve başını sallayarak onayladı.{7} "Korkunç olabilir..." Ne eğitici bir çanaktı bu. Elbette Filokretes delirmiş de olabilirdi ve söylediği bazı şeyler kızın bana anlattıklarıyla hiç örtüşmüyordu. Örneğin, istediğin yüklü miktardaki tütsüyü alamadığın takdirde Saba'yı yıkmakla tehdit etmek ne kadar erdemli bir davranıştı? Ancak sonuçta Süleyman da bir insandı. Yani kusurluydu.{8}

Yine de durumu kendi gözlerimle görüp değerlendirmeden gerçeği anlayamazdım.

"Teşekkürler Filokretes," dedim. "Sanırım haklı olduğunu kabul etmek zorundayım. Süleyman'ın zayıf bir noktası varmış gerçekten. Saldırıya açıkmış."

Ah, evet, ama yine de güvende... çünkü bunları benden başka bilen yok.

"Şey, artık bir de ben biliyorum," dedim keyifle. "Ve derhal harekete geçeceğim. Hatta fırsatını bulursam, Yüzüğü yürütebilirim. Düşünsene - ben intikam alıp ölümsüz bir şöhrete kavuşurken, sen bu eski püskü çanakta çürüyüp gideceksin. Eğer bana kibar davranmış olsaydın, çanağı kırıp acılarına bir son vermeyi teklif edebilirdim, ama davranmadın ve dolayısıyla böyle bir teklifte bulunmayacağım. Şayet aklıma gelirse, bin veya iki bin yıl sonra seni ziyaret edebilirim. O zamana kadar hoşça kal."

Güve bunları söyledikten sonra kapağa yöneldi; bu kez öyle şiddetli bir uğultu yankılandı ki kanatlarım dehşetle titredi. Küçük hava akımları beni savurarak bir an için hedefimden saptırdı. Ardından doğrulup kapağa doğru uçtum ve bir dakika içinde o tozlu karanlıktan çıkıp yaşayanların dünyasına döndüm.

Tekrar kedi oldum ve gölgelere saklandım. Dönüp çanağa baktım. Uzaklardan bağıran, küfürler savuran ve adımı haykıran bir ses mi geliyordu sanki? İyice kulak kabarttım.

Hayır, hiç ses yoktu.

Arkamı döndüm ve depodan ana hole göz attım. Ortalık sakindi; Göz Kamaştırma büyüsü, dingin havuzun ve kanepelerin üzerinde altın bir hale gibi parlıyordu. O yağmacı yaratık ve Arap kız görünürlerde yoktu. Ancak karşıdaki kemerin ilerisindeki duvarda bir gaz lambası yandığını gördüm ve sert bir tartışma içinde yükselen iki ses duydum. Birisi tiz ve aşina bir sesti; diğeri ise alçaktı.

Leylak rengi gözleri parlayan ve kurnaz planlar yapmış olan kedi pıtır pıtır ilerleyerek holden geçti.

{1} Doğru düzgün inceleyecek kadar uzun kalmadım ama boyutuna, hacmine ve etrafta fırıl fırıl dönen denizanası kılıklı yapışkan parçacıklarına bakılacak olursa, bu yaratık Öteki Âlem'in en derin yerlerinden geliyordu. Onun gibi varlıklar genellikle terbiye nedir bilmezler ve hemen hemen her zaman asabi olurlar.

{2} Gerçek olduğu belliydi çünkü buruşuk kafatasının tepesinden siyah bir brokoliyi andıran koltukaltı kılları çıkmıştı. Doğrusu, istediğiniz kadar parlak düğme gözler ve şirin pamuk dudaklar ekleyin, ben bir çocuk olsaydım ve yatarken sarılmam için bu bebeği verselerdi, kendimi biraz kandırılmış hissederdim.

{3} Sondan bir önceki efendimin de size söyleyebileceği gibi, asla bilinmeyen büyülü bir nesneyi kullanmaya kalkışmayın. Yüzlerce büyücü bu riski göze almış ve yalnızca bir ya da iki tanesi pişman olacak kadar yaşamıştır. Benim zamanımdaki cinlerin arasında bunların en tanınmışı, ölümsüzlük peşindeki Yaşlı Ur Rahibesi'ydi. Büyücülerini on yıllarca ölümüne çalıştırarak kendisine ebedi yaşam bahşedecek gümüş bir taç yaratmaya zorladı. Sonunda bitirdiler; yaşlanmakta olan kadın büyük bir zafer duygusuyla tacı başına taktı. Ne var ki tacın içinde hapsolan varlıklar meydana getirdikleri büyük büyünün koşullarını tam olarak dile getirmemeyi tercih etmişlerdi. Yaşlı Rahibe yaşadı yaşamasına, ama tam olarak hayal ettiği gibi değil.

{4} Örneğin Yaşlı Ur Rahibesi'nin alnındaki Felaket Tacı. Onu taktığında nasıl da çığlıklar atmıştı! Ama çok geç kalmıştı.

{5} Tamam, belki tam olarak omuzlarını silkmedi. Omuzlarım yoktu. Ama çekimser kaldığımı kanatlarımla gayet güzel belli ettim.

{6} Tamam, tamam. Kaşlarını çattı derken "petek gözlerini devirdi ve antenlerini şaşkınlıkla sarkıttı" demek istiyorum. Anatomik açıdan daha doğru, ama sizce de külfetli değil mi? Umarım artık tatmin olmuşsunuzdur.

{7} Üzerime gelmeyin.

{8} Durmayın, aynada kendinize bir bakın. Eğer dayanabilirseniz, şöyle uzun uzun bakın. Gördünüz mü? Kusurlu demek hafif bile kalıyor, öyle değil mi?

29

Asmira uyandığında ortalık çok sessizdi. Sırtüstü uzanarak tavana baktı - tavanın duvarla birleştiği yere kadar uzanan ince ve uzun bir çatlağa. Çok belirgin bir çatlak değildi ama Asmira'yı şaşırtmıştı, çünkü onu daha önce fark etmemişti. Küçük odasında birçok çatlak vardı, ayrıca kerpicin iyice yıpranıp inceldiği yerler ve ondan önceki unutulup gitmiş muhafızların isimlerini kazıdıkları yerlerde kalan izler - Asmira bunların hepsini bildiğini sanırdı. Oysa bu çatlak yeniydi.

Açık ağızla ve gevşemiş kaslarla bir süre bu çatlağa baktı, derken bilinci açıldı ve tavanın kireç badanalı olduğunu, ayrıca olması gerekenden daha uzak olduğunu fark etti. Üstelik duvar yanlış taraftaydı. Işık bir garipti. Yatak yumuşaktı. Burası onun odası değildi. Artık Marib'de değildi.

Ansızın zihnine anılar hücum etti. Yatakta haykırarak doğruldu ve eli hemen kemerine gitti.

Bir adam yatağın karşısındaki koltukta oturmuş onu izliyordu.

"Eğer bunu arıyorsan," dedi, "korkarım ben aldım." Asmira'nın gümüş hançerini bir süre savurduktan sonra yeniden kucağına koydu.

Asmira'nın kalbi göğsünden fırlayacakmış gibi çarpıyor ve bedeni sarsılıyordu. Gözleri boş boş bakıyordu ve parmakları serin, beyaz çarşafı sımsıkı kavramıştı. "İblis-" dedi nefes nefese.

"Gitmesini emrettim," dedi adam gülümseyerek. "Seni onun pençelerinden kurtardım. Oldukça hızlı iyileştiğini söyleyebilirim. Kalbi duran davetsiz misafirlerim olmuştu."

Asmira paniğe kapıldı; ani bir hareketle ayaklarını yataktan sarkıtıp kalkmaya çalıştı - ama adamın işareti üzerine olduğu yerde kaldı.

"İstersen oturabilirsin," dedi adam sakin bir tavırla. "Ama ayağa kalkmaya çalışma. Bunu saldırgan bir hareket olarak değerlendiririm."

Sesi yumuşak ve nazikti, hatta melodikti, ama demir gibi bir tonlaması olduğu da kuşku götürmezdi. Asmira bir süre daha olduğu yerde kaldıktan sonra yavaş yavaş dönerek dizlerini yatağın kenarına getirdi ve ayaklarını yere değdirdi. Artık onunla yüz yüze oturuyordu.

"Sen kimsin?" diye sordu adam.

Uzun boylu ve inceydi; bacaklarını örten beyaz bir cübbe giymişti. Yüzü uzun ve inceydi; güçlü bir çenesi, güzel bir burnu, Asmira'yı süzerken gaz lambasının ışığında mücevher gibi parlayan kara gözleri vardı. Yakışıklıydı - daha doğrusu, bitkin bir havası ve özellikle gözleriyle dudaklarının etrafında yoğunlaşan ince çizgiler bulunmasaydı, öyle olacaktı. Yaşını anlamak çok zordu. Çizgiler, ak düşmüş kara saçlar, buruşmuş sıska bilekler ve eller - bütün bunlar yaşının ilerlediğine işaret ediyordu, ama yüzü canlıydı ve hareketleri dinçti, ayrıca gözleri çok parlaktı.

"Bana adını söyle," dedi ve Asmira cevap vermeyince, "Biliyorsun ki eninde sonunda söylemek zorunda kalacaksın," diye üsteledi.

Asmira dudaklarını kenetleyerek derin derin nefes aldı ve kalp atışlarını yavaşlatmaya çalıştı. İçinde bulunduğu oda küçük değildi belki, ama sarayın geri kalan bölümleri kadar ihtişamlı da değildi. Ayrıca daha da sıcak görünmesini sağlayan bir sadelikle döşenmişti. Yerde gösterişli halılar vardı ama zemin mermerden değil, koyu renkli sedir ağacındandı. Beyaz duvarlarda hiç dekorasyon yoktu. Duvarların birinde geceye bakan dikdörtgen bir pencere vardı. Pencerenin yanında antik tomarlarla dolu ahşap raflar, onların ilerisinde ise parşömenlerle, kalemlerle ve renkli mürekkep şişeleriyle dolu bir çalışma masası vardı. Asmira'ya ilk çağırma büyülerini denediği, talim alanının üzerindeki odayı hatırlatıyordu.

Odada yatak ile adamın oturduğu koltuk dışında, iki tane de kabaca yontulmuş sehpa vardı. Sehpalar adamın koltuğunun iki yanına yerleştirilmişti, yani hemen elinin altındaydı.

Adamın biraz arkasındaki bir duvarda başka bir odaya açılan bir kemer vardı ama Asmira oturduğu açıdan bu kemerin nereye açıldığını göremiyordu.

"Bekliyorum," dedi adam. Dilini şapırdattı. "Belki açsındır? Bir şeyler yemek ister misin?"

Asmira başını salladı.

"Yemelisin. Bir şok geçirdin. En azından biraz şarap al."

Sağındaki sehpayı işaret etti. Sehpanın üzerinde, biri meyvelerle, biri ekmeklerle, biri de tütsülenmiş balık, istiridye ve kalamar gibi deniz ürünleriyle dolu toprak kâseler vardı.

"Misafirlerim özellikle kalamarın çok güzel olduğunu söylüyorlar," dedi adam. Konuşurken bir kupaya şarap dolduruyordu. "Ama öncelikle şundan bir yudum al..." Asmira'ya doğru eğilerek kupayı uzattı. "Merak etme, güvenli. Bunun üzerine büyü yapmadım."

Asmira tereddütle ona baktı - ardından gözleri şaşkınlıktan ve korkudan fal taşı gibi açıldı.

Kara gözler parladı. "Evet, doğru," dedi adam. "Ta kendisiyim. Belki resimlerde gördüğüne pek benzemiyorumdur. Hadi al. Fırsatın varken tadını çıkar. Bir şarap daha içecek kadar yaşama olasılığın düşük ne de olsa."

Asmira uyuşmuş bir halde uzanıp kupayı aldı. Adamın parmakları uzun, tırnakları biçimli ve parlaktı. Serçeparmağının ikinci boğumunun hemen altında kırmızı bir iz vardı.

Asmira ize bakakaldı. "Yüzük..."

"Burada," dedi adam. Umursamaz bir tavırla solundaki sehpayı işaret etti. Sehpanın ortasında gümüş bir servis tabağı, onun üzerinde ise siyah taşlı altın bir yüzük vardı. Asmira önce yüzüğe, sonra krala, ardından tekrar yüzüğe baktı.

"Bu kadar küçük bir şey için ne zahmetlere katlanmışsın," dedi Kral Süleyman gülümseyerek, ama tebessümü yorgun ve sertti. "Birçoklarından daha çok yaklaştın ama sonun aynı olacak. Şimdi, beni dinle. Sana bir soru daha soracağım ve o küçük, inatçı dudaklarını açıp bana kendi isteğinle cevap vereceksin, yoksa Yüzüğü takarım ve o zaman- O zaman ne olur sence? Sonuçta bana yine cevap verirsin ve benim için hiçbir şey fark etmez, ama sen şimdiki kadar güzel ve küstah olamazsın. Böyle şeyleri dile getirmek bile beni üzüyor, ama çok geç oldu ve yorgunum, ayrıca seni odamda bulduğum için biraz da şaşkınım açıkçası. Dolayısıyla şarabından bir yudum al ve dikkatini topla. Beni öldürmeye ve Yüzüğü çalmaya geldin - o kadarı aşikâr. Ben geri kalanını öğrenmek istiyorum. Öncelikle: Adın ne?"

Asmira yatakla koltuğun arasındaki mesafeyi hesaplamıştı. Eğer ayakta olsaydı, o mesafeyi sıçrayarak kolaylıkla kat edebilir ve Kral Süleyman'ın Yüzüğe uzanan sol kolunu engelleyip hançeri alarak onu öldürebilirdi. Ancak otururken bunu yapması daha zordu. Elini engelleyecek kadar hızlı davranması mümkündü ama pek de olası değildi.

"Adın ne?"

Asmira dikkatini isteksizce ona verdi. "Cyrine."

"Nereden geliyorsun?"

"Himyar'dan."

"Himyar mı? O kadar uzaklardaki ve küçük bir yerden mi?" Kral kaşlarını çattı. "Ama benim o topraklarla hiçbir ilgim yok ki. Tam olarak kime hizmet ediyorsun?"

Asmira gözlerini yere çevirdi. Bu soruya verecek bir cevabı yoktu. Sahte kimliği yakalanıp sorguya çekilmek için hazırlanmamıştı. Yakalandığı durumda hayatta kalacağını varsaymamıştı.

"Son şansın," dedi Kral Süleyman.

Asmira omuzlarını silkti ve uzaklara baktı.

Kral Süleyman sabırsızlıkla koltuğunun koluna vurdu. Yüzüğü alıp parmağına taktı ve bir kere çevirdi. Oda karardı. Bir gümbürtü duyuldu; hava katı bir kütle gibi harekete geçerek Asmira'yı yatağın gerisine savurdu. Asmira duvara çarptı.

Gözlerini açtığında, kralın yanında gölgeden de karanlık bir Varlık duruyordu. Tıpkı büyük bir ateşin yaydığı ısı dalgası gibi, güç ve dehşet yayıyordu. Asmira o karanlıkta raflardaki parşömenlerin ve tomarların hışırdadığını duydu.

"Bana cevap ver!" diye gürledi kral. "Sen kimsin? Kime hizmet ediyorsun? Konuş! Sabrım tükenmek üzere!"

Varlık ona doğru hareket etti. Asmira büyük bir korkuyla çığlık attı. Yatakta iyice geriye çekildi. "Benim adım Asmira! Saba'dan geliyorum! Kraliçeme hizmet ediyorum!"

Varlık anında kayboldu. Asmira'nın kulakları patlayacak gibiydi; burnundan kan damlıyordu. Odanın ışığı normale döndü. Yüzü yorgunluktan veya öfkeden külrengi bir tona bürünmüş olan Kral Süleyman, Yüzüğü parmağından çıkartıp gümüş servis tabağına attı.

"Kraliçe Belkıs'a mı?" diye sordu elini yüzünün önünden geçirerek. "Belkıs'a mı? Bakın genç hanım, eğer bana yalan söylemeye kalkışırsanız..."

"Yalan söylemiyorum." Asmira yavaş yavaş doğrularak oturdu. Gözlerinde yaşlar birikmişti. İçini kaplayan dehşet Yüzüğün Ruhu ile birlikte kaybolmuştu; artık ihanetinin utancıyla titriyordu. Büyük bir nefretle krala baktı.

Süleyman parmaklarını koltuğa vurdu. "Kraliçe Belkıs'a mı...?" diye sordu yeniden. "Hayır! Neden böyle bir şey yapsın ki?"

"Doğruyu söylüyorum," diye çıkıştı Asmira. "Gerçi bir önemi yok, nasılsa ne söylersem söyleyeyim, beni öldüreceksin."

"Bu seni şaşırtıyor mu?" Kral acı çekiyormuş gibi görünüyordu. "Bir başkasının sırtına hançer saplamak için buraya sızan ben değilim genç hanım. Seninle konuşmamın tek sebebi, sıradan iblislere veya suikastçılara benzememen. İnan bana, onları anlamak için fazla çaba sarf etmek gerekmiyor. Ama sen... Rasathanemde bayılmış yatan güzel bir kız bulunca, biri kemerinde, diğeri yere saplanmış iki gümüş hançer görünce ve sarayımdaki muhafızları nasıl atlatıp buraya tırmandığına dair en ufak bir işaret bulamayınca... şaşırdım ve meraklandım doğrusu. Dolayısıyla azıcık aklın varsa, bu merakımdan faydalanır, gözlerindeki yaşları siler, hızlı hızlı konuşur ve ilgimin devam etmesi için inandığın tanrıya dua edersin. Çünkü sıkıldığımda," dedi Kral Süleyman, "Yüzüğüme dönerim. Pekâlâ. Seni Kraliçe Belkıs'ın gönderdiğini söylüyorsun. Neden gönderdi?"

Kral Süleyman konuşurken, Asmira kıyafetinin kirli koluyla gözlerini kurularmış gibi yaparak yatakta biraz daha öne kaymıştı. Artık tek çaresi umutsuz bir saldırı girişiminde bulunmaktı. Ne var ki öncelikle birazcık daha yaklaşabilirdi...

Kolunu indirdi. ''Neden mi? Bunu bana nasıl sorarsın?"

Kralın yüzü karardı. Eli Yüzüğe-

"Tehditlerin yüzünden!" diye bağırdı Asmira panik içinde. "Zalim taleplerin yüzünden! Neden benden duymak istiyorsun ki? Gayet iyi bildiğin gibi, Saba senin gücüne direnemez, dolayısıyla kraliçem onurunu korumak için ne yapabiliyorsa onu yaptı! Eğer başarıya ulaşsaydım, ülkem kurtulacaktı! Ulaşamadığım için kendime lanet ediyorum, inan bana!"

Süleyman Yüzüğü almamıştı ama parmakları onun üzerindeydi. Yüzü sakindi, ancak acı çekermiş gibi derin derin nefes alıyordu. "Bu... evlenme teklif eden birine karşı izlenecek oldukça tuhaf bir yöntem," dedi yavaş yavaş. "Reddedilmeyi kaldırabilirim. Ama suikast biraz aşırıya kaçıyor. Sence de öyle değil mi Asmira?"

Asmira adını onun dudaklarından duyunca kaşlarını çattı. "Ben evlilikten bahsetmiyorum. İşgal tehdidinden bahsediyorum! Tütsü talebinden bahsediyorum! Yeniayda ülkemizi mahvetme yemininden bahsediyorum!"

"Gerçekten korkunç tehditler."

"Evet."

"Ama ben hiç böyle tehditlerde bulunmadım." Kral ince parmaklarını birleştirerek arkasına yaslandı ve Asmira'ya baktı.

Asmira gözlerini kırpıştırdı. "Ama bulundun."

"Hayır."

"Kraliçem öyle söyledi. Bu durumda sen-"

"Sana bir kere daha kralların yöntemleri konusunda hızlı bir ders vermem gerekiyor," dedi Kral Süleyman yanındaki kâseden bir incir alarak. "Belki diplomatik meselelerde birtakım kelimelerin her anlama gelebildiği veya birtakım şeylerin söylenmediği durumlar olabilir, ama bir kral gözlerinin içine bakıp da bir şey söylüyorsa, o şey doğrudur. Yalan söylemez. Hatta böyle bir imada bulunmanın sonu idamdır. Anladın mı? Bana bak!"

Asmira yavaş yavaş ve isteksizce kralın gözlerine baktı, ki kralın yıpranmış yüz hatları arasında, Büyücüler Salonu'ndaki resimden tanıyabildiği tek yer gözleriydi. Bütün o amansız otorite gözlerindeydi. Asmira bütün öfkesine rağmen karşı koyamayıp, "Evet, anladım," dedi somurtarak.

"Güzel. Yani şimdi bir ikilemdesin."

Asmira tereddüt etti. "Kraliçem..."

"Sana başka bir şey söyledi. İkimizden biri yalan söylüyor - ya da yanılıyor belki."

Kral yumuşak bir sesle konuşuyor ve konuşurken gülümsüyordu, ama Asmira sanki saldırıya uğramış gibi irkildi. Sakin bir tavırla söylenen bu sözler, Asmira'nın değer verdiği her şeye karşı büyük bir saldırıydı ve en az Marib'deki kulenin yakılması kadar vahşiydi. Hayatının -ve annesinin hayatının- bütün amacı kraliçeyi ve onun aracılığıyla Saba'yı korumaktı. Kraliçenin istekleri sorgulanamazdı. O ne yaparsa doğru olurdu; ne söylerse doğru olurdu. Başka türlüsünü düşünmek, Asmira'nın yaptığı her şeyin temelindeki bütün yapıyı tehdit ederdi. Süleyman'ın sözleri başını döndürmüştü; sanki bir uçurumun kenarındaydı ve düşmek üzereydi.

Yatakta biraz daha öne kayarak, "Kraliçem yalan söylemez," dedi.

"Yanılıyor olabilir mi o halde?"

"Hayır."

"Sanırım bir köleden mantığını kullanmasını beklemek yanlış." Süleyman meyve kâsesinden bir üzüm aldı ve düşünceli bir tavırla çiğnemeye koyuldu. "Belkıs'ın beni hayal kırıklığına uğrattığını söylemek zorundayım. Akıllı ve zarif bir kadın olduğunu duymuştum ama bu yaptıklarından bayağılık akıyor. Kuşlardan ne beklenir ki zaten? Güzel olduğunu da söylemişlerdi. Herhalde o konuda da yanılıyorlardır. Göçmen kuşlara asla güvenme."

Asmira heyecanla atıldı. "O gerçekten çok güzeldir."

Süleyman homurdandı. "Artık evlenme ihtimalimiz düşük. Benim hain planlarımı nasıl duymuş? Söyledi mi?"

"İblis ulağın sayesinde."

"Ki herkes tarafından gönderilmiş olabilir. Doğrusu bir çocuk bile durumu tekrar gözden geçirmeyi akıl edebilirdi. Asmira - bana gizlice yaklaştığını görüyorum. Buna bir son ver lütfen, yoksa bu sohbete benim yerime Yüzüğün Ruhu ile devam edersin. Senin de gördüğün gibi, kendisi benim kadar cana yakın değildir." Kral Süleyman içini çekti. "Bir yanlış anlama yüzünden burada olduğunu belirledik," diye devam etti. "Emirlerin tam olarak nelerdi?"

"Seni öldürmek. Alabilirsem Yüzüğü almak."

"Peki ya yakalanırsan - ki zaten başka şansın yoktu."

Asmira omuzlarını silkti. "Kendimi öldürecektim."

"Bu kraliçenin emri miydi?"

"Bunu... o söylemedi. Rahibeler söyledi."

Kral Süleyman başını salladı. "Ama Belkıs da karşı çıkmadı. Senin ölümüne gidiyor olmandan memnundu. Doğrusu evlenme tekliflerimi geri çevirmesine sevindim. İnsanın hareminde böyle bir kadın olması, her erkeği dehşete düşürmeye yeter. Gözlerimi açtığın için sana teşekkür etmeliyim Asmira."

Öfke genç kızın midesini asit gibi yaktı. "Beni bulduğunda neden öldürmedin sanki?"

"Ben öyle bir insan değilim. Ayrıca başka sorularım da var. Seni buraya kim getirdi?"

"Yalnız geldim."

"Asmira, çok kararlı olduğun ve hançer kullanmakta usta olduğun kuşku götürmez, ama bu özellikler seni odalarıma getirmeye yetmezdi. Sıradan bir suikastçı-"

"Ben suikastçı değilim. Kalıtsal muhafızım."

"Beni bağışla ama aradaki fark çok ince. Eğer sıradan bir 'muhafız' isen," diye devam etti kral, "büyü konusunda çok yetenekli biri sana yardım etmiş olmalı. Diğer tek olasılık ise, emrinde güçlü köleler bulunan başarılı bir büyücü olman." Genç kıza şüpheyle baktı.

Asmira'nın gözleri fal taşı gibi açıldı. Uyandığından beri ilk kez kendini düşünmeyi bıraktı. Bartimaeus'u düşündü. Asmira'yı tuzak konusunda uyarmıştı; durdurmaya çalışmıştı. Ne var ki Asmira yakalanmıştı ve o... ya yakalanmış ya da kaçmıştı.

"Evet, gerçek ne öyleyse?" diye sordu kral. "Buraya nasıl geldin?"

"Ben... kendi çağırdığım bir ruh tarafından buraya getirildim."

"Öyle mi? Öyleyse bu ruh nerede? Etrafa alıcılar göndermeme rağmen hiçbir şey bulamadım."

"Herhalde iblisin onu yok etmiştir," dedi Asmira.

Zarif kaşlar çatıldı. "Mahiyeti neydi? Merid mi?"

"Cin."

"Ah, işte şimdi yalan söylediğini biliyorum." Kral uzanıp Yüzüğü gümüş tabaktan aldı. "Basit bir cin aşağıdaki bütün kölelerimi geçmeyi başaramazdı. Sen büyücü değilsin. Ama bir büyücünün sana yardım ettiği kesin..." Kralın gözleri kuşkuyla kısıldı. "Sana kim yardım etti? Benimkilerden biri mi?"

Asmira şaşkınlıkla kaşlarını çattı. "Ne?"

"Hiram mı? Nisroch mu? Khaba mı? Hadi ama, birini koruyorsun." Kral bir elini pencereye doğru savurdu. "On Yediler aşağıdaki küçük kulelerinde sabırsızlığa kapılıyorlar. Gücün kaynağına yakınlar, ama istedikleri kadar yakın değiller! Kim bilir, belki de gizlice kraliçenle iş birliği yapıyorlar. Belki tıpkı onun gibi, genç, kolay aldatılan, hiddetli, kafası karışmış ve büyük bir azimle yanıp tutuşan birini arıyorlar - onların adına işimi bitirecek birini!" Asmira konuşmaya çalıştı ama kralın sesi gitgide yükseldi; koltuğunda öne kaydı. "Hatta belki de doğrudan onlar için çalışıyorsun! Söyle bana Asmira, intihar anlamına gelen bu görevin karşılığında sana ne teklif ettiler? Aşk mı? İpekler mi? Mücevherler mi? Çabuk ol, Yüzük parmağımda! Konuş! Yüzüğü çevirmeden önce bana doğruyu söyle!"

Asmira bir an için öfkeden ve kafa karışıklığından konuşamadı. Ardından gülmeye başladı. İçmediği şarabı özenle yere bıraktı ve yavaşça ayağa kalktı. "Sana doğruyu söyledim," dedi. "Yüzüğü çevir ve bu iş burada bitsin."

Kral Süleyman yüzünü buruşturdu. "Otur. Seni uyarıyorum -otur!"

"Hayır." Asmira ona doğru yürüdü.

"Öyleyse bana başka seçenek bırakmıyorsun." Süleyman sol elini kaldırıp sağ elinin başparmağıyla ve işaretparmağıyla, serçeparmağındaki altın halkayı çevirdi.

Asmira olduğu yerde kaldı. Gözlerini kapattı; kan beynine hücum etti...

Hiçbir şey olmadı. Kralın bir küfür mırıldandığını duydu.

Asmira bir gözünü açtı. Süleyman hâlâ aynı yerde oturuyor ve parmağındaki Yüzüğü çeviriyordu. Döndürdükçe döndürdü. Aralarında korkunç bir varlık vücut bulmadı.

İnce altın halka Asmira'nın gözleri önünde yumuşak ve ıslak bir kıvama gelip şüpheli bir havaya büründü. Kralın parmağından sarkmaya başladı. Kral Süleyman ve Asmira ağızları açık halde ona bakakaldılar.

"Kalamar halkası..." dedi Asmira.

Süleyman'ın sesi zar zor duyuluyordu. "Birisi değiştirmiş..." diye konuşmaya başladı.

"Ah evet, o ben oluyorum." Bunun üzerine en yakın rafların arkasından, bıyıkları parlayan, gözleri ışıldayan ve kuyruğunu kaygısız bir tavırla kaldırmış olan küçük ve çizgili bir kum kedisi çıktı. Kendisinden fazlasıyla hoşnut görünüyordu. Halıların üzerinde gezinip aralarında durdu. "'Basit bir cin' hizmetinizdedir," dedi zarifçe oturup kuyruğunu patilerinin etrafında döndürerek. "O 'basit cin'" - bu noktada dramatik bir etki yaratmak için durup gözlerini kırpıştırarak onlara baktı - "siz dırdırcı kadınlar gibi çene çalarken, yüzüğü kaptı."

30

Kolaymış gibi görünmesini sağladım, değil mi? Oysa o kadar kolay değildi.

Tamam, odaya girmek pek zor olmamıştı - herhangi bir tuzak veya nöbetçi yoktu, ayrıca kapıdan baktığımda Süleyman'ın arkası dönüktü. Pencerenin yanındaki rafa sızmak da çocuk oyuncağıydı, çünkü kral ve kız oldukça gergin bir "tartışmaya" dalmışlardı ve sessizce geçen bir sineği fark etme olasılıkları düşüktü.{1}

Ne var ki ondan sonra işler zorlaşmıştı - temelde Yüzüğün doğası yüzünden.

Bir kere çok parlaktı. Oda birinci düzlemde titreşen gaz lambalarıyla aydınlatılmıştı{2} ama üst düzlemlerde o küçük altın parçasının aurası etrafı öğle güneşinin altındaki Mısır kumlarından daha beyaz ve daha parlak kılıyordu. Öyle yoğundu ki iç gözlerimi kullanmak midemi bulandırmaya başlamıştı. Dolayısıyla anlık bakışlar dışında birinci düzlemde kalmayı tercih etmiştim.

İşin asıl el çabukluğu gerektiren kısmına gelecek olursak -yani kalamar halkasının üzerine hızlıca bir İllüzyon koyup, onu tabaktaki gerçek Yüzük ile değiştirmek- bu da kolaydı, en azından prensipte. Bir şeyleri çalmak cinlerde alışkanlık haline gelmiştir, çünkü hep bir şeyleri çalmamız talep edilmiştir.{3} Dolayısıyla kum kedisi parmak uçlarına basarak Süleyman'ın koltuğunun arkasına geçti ve kızın doğrucu öfke patlamalarından birinin, kralınkiyle çakışmasını bekledi. Onlar gözlerini devirip seslerini yükseltmeye başlar başlamaz patimi uzatıp değişimi gerçekleştirdim ve hemen pencerenin yanına çekildim.

İşte asıl çıkmaza da o zaman girdim.

Elbette Süleyman'ın Yüzüğü korumak için koyduğu gümüş tabak özüme hiç iyi gelmemişti. Eğer tabaktaki sıradan bir nesne olsaydı, yanına bile yaklaşmak istemezdim. Ne var ki Süleyman'ın Yüzüğünü çalmak söz konusuydu. Bunun için biraz acı çekmeyi göze alabilirdim. Dolayısıyla tüylü göğsümü gerip gerekeni yaptım ve ancak gümüşün uğursuz soğuğundan uzaklaşmaya başladıktan sonra dişlerimin arasında tuttuğum Yüzüğün de sorunlar yarattığını fark ettim.

Gümüşün yarattığı gibi soğuk bir yanma duygusu değildi bu (ya da demirin ve ruhlara zarar veren diğer maddelerin). Daha sıcaktı ve başlangıçta pek de sıkıntı vermiyordu. Her şey Yüzüğü tuttuğum yerin etrafında özümün hafifçe karıncalanmasıyla başladı. Bu tanıdık bir duyguydu -ıstıraplı ama aynı zamanda da güzel- ancak çabucak artarak sert ve ısrarcı bir çekişe dönüştü. Kum kedisi tomarların bulunduğu rafın arkasına geri saklandığında, kendini iki yandan çekiliyormuş gibi hissediyordu. Yüzüğü yere tükürdüm ve (birinci düzlemde) şaşkınlıkla incelemeye koyuldum.

Filokretes yalan söylememişti. Bu küçük altın yüzükte Öteki Alem'in enerjileri nabız gibi atıyordu. Boyutlar arası geçişi sağlayan bir kapı gibi tasarlanmıştı ve kapalıyken bile altında bir akım vardı. O çekme duygusu, bu dünyadaki görevimden her azat edildiğimde hissettiğim duyguydu. Elbette o durumda bu duygu hoşuma gidiyordu, çünkü kendimi ona bırakabiliyordum, ama Dünya'da tutsakken canımı fena yakıyordu. Yüzüğü sadece birkaç dakika tuttuktan sonra bile özüm onun barındırdığı güçler tarafından dengesinin bozulduğunu ve çekildiğini hissetmişti. Yüzüğü taktığım takdirde olabilecekleri düşünmek bile beni dehşete düşürüyordu.{4}

Oysa Süleyman onu her gün takıyordu.

Yüzünü hâlâ görmemiştim ama inşaat alanına geldiğinde göründüğü gibi olmadığını arkadan bile anlayabiliyordum. Bir kere saçları beyazdı, ayrıca kolları ve elleri çok zayıftı. Bir anda ödediği bedeli bir nebze de olsa anladım.

Sessizce oturup Yüzüğü şüpheyle süzerken ve etkisinden sıyrılmaya çalışırken bunu düşündüm. Bu arada rafın ötesinde tartışma bütün hızıyla devam ediyor, hem kral hem de kız öfke nöbetlerine kapılıyordu. Bir yanım hâlâ Süleyman'ın kendini kaybedip bir yerlerden bir ifrit çıkartmasını ve kızı paramparça etmesini umuyordu, böylelikle Yüzüğü olduğu yerde bırakıp yuvama dönebilirdim. Ne var ki çok da umutlu değildim. Belli ki kral geceleri odasında herhangi bir ruh (veya insan) olmasından hoşlanmıyordu. Düşmanlarını uzak tutması için İllüzyonlara -dokunaçları olan o yaratık gibi- ve dehşet saçan namına güveniyordu.

Kız da gerçek bir suikastçı olsaydı, ansızın havaya sıçrayarak göz kamaştırıcı bir takla atar ve uyluklarıyla kralın boynunu kırardı. Bunu izlemek için iyi para verirdim. Ne var ki sadece yüzü kızardı, sesi yükseldi ve sonunda beyhude bir çıkışla her şeyi noktalandırmaya karar verdi.{5}

Süleyman ciddi bir tavırla parmağındaki Yüzüğü çevirdi.

Her şeyin göründüğü gibi olmadığını fark etti.

Ben ansızın rahat tavırlarla sahneye giriş yaptım ve donakaldılar.{6}

Kariyerimde daha kötü anlar da olmuştu.

"Selam Asmira," dedim neşeyle. "Selam Süleyman." Patimle bıyıklarımı düzelttim. "Kendini ilk toparlayana ödül vereceğim."

Kız boğuk bir ses çıkarttı. "Öldüğünü sanmıştım."

"Hayır, ölmedim."

"O dev iblis-"

"İblis falan değildi. İllüzyondu. Anlaşılan Süleyman o konularda ustaymış."

Asmira krala öfkeyle sert sert baktı. "Beni ondan kurtardığını söylemiştin!"

"Herkesin her söylediğine inanamazsın, değil mi?" Bana boş gözlerle bakan Süleyman'a göz kırptım. "Yine karşılaştık Ey Yüce Kral. Bu sefer oldukça farklı koşullarda."

Bir duraksama oldu. Ancak hakkını teslim edelim; beni daha önce kedi kılığında görmemişti. Ayrıca muhtemelen hâlâ şoktaydı.

Kaygısız bir kahkaha attım. "Haklısın dostum. Uruklu Bartimaeus hizmetinde."

"Kim?"

Kedinin kuyruğunun ucu öfkeyle biraz kıvrıldı. "Bartimaeus. Uruklu. Mutlaka hatırlarsın...? Ah, gökteki Yüce Marduk." Kedi göz açıp kapayana kadar tombul kollarını kalçalarına dayamış etekli ve cüce bir suaygırına dönüştü. "Pekâlâ, belki bunu hatırlarsın?"

Asmira gözlerini kırpıştırarak bana baktı. "Bu senin her zaman büründüğün kılıklardan biri mi?"

"Hayır. Yani aslında bu kılığa pek sık bürünmem. Uzun hikâye." Süleyman ansızın irkildi. "Seni hatırladım! Khaba'nın cinlerindensin!" Ateş püsküren gözlerle kıza baktı. "Anlaşıldı öyleyse... Seni buraya gönderen Mısırlıydı..."

Kafamı merhametle salladım. "Hayır! Uruklu Bartimaeus en sağlam zincirlerden bile kurtulmanın bir yolunu bulur. Hiçbir büyücü beni uzun süre tutamaz! Ben daima-"

"Khaba onu bir şişeye hapsetmişti," diye araya girdi kız. "Ben onu çıkarttım. Artık benim kölem."

"Bu teknik açıdan doğru olabilir," dedim kaşlarımı çatarak. "Ama uzun sürmeyecek. Gerçek adını öğrendim Asmira, bu da seni dezavantajlı bir konuma düşürür. Eğer uzun yaşamak istiyorsan, beni derhal azat etmeni öneririm."

Kız beni duymazdan geldi. Süleyman'a doğru bir adım attı ve kucağındaki gümüş hançeri aldı. Süleyman onu durduracak bir harekette bulunmadı. Asmira koltuğunun yanında durup hançeri ona doğrulttu.

"Yüzüğü bana ver Bartimaeus," dedi birdenbire. "Gidiyoruz." Boğazımı temizledim. "Dur bir dakika. Dediklerimi duymadın mı? Adını biliyorum. Bana atacağın her büyüyü savuşturabilirim."

"Hâlâ dediklerimi yapmak zorundasın, değil mi? Yüzük nerede?"

"Beni azat et, giderken söyleyeyim."

"Ne? Sanki böyle bir şeyi kabul ederim de!"

İsrail Kralı Süleyman koltuğunda oturmuş ilgiyle bizi izliyordu. Ansızın konuşmaya başladı; ne denli zayıf görünürse görünsün, sesinde hâlâ otoriter bir ton vardı. "Uruklu Bartimaeus, sana verdiğim görevi yerine getirdin mi?"

"Ne görevi?" Suaygırı boş boş baktı. "Çöldeki haydutların icabına bakmayı mı kastediyorsun? Evet, o işi hallettim, ama şu anda konumuz bu değil. Dinle Asmira-"

"Bana o haydutlardan bahset," dedi Süleyman ısrarla. "Kimmiş onlar? Liderleri kimmiş?"

"Şey, talep ettiğin yüklü vergiye öfkelenen Edom Kralı tarafından gönderilmişler. Ama herhalde sen de kabul edersin ki şimdi bunun sırası-"

"Vergi mi? Ne vergisiymiş bu? Ben hiç öyle bir talepte bulunmadım!"

"Edom Kralı bulunduğunu zannediyor," dedim. "Tıpkı tütsülerinin peşinde olduğunu zanneden Saba Kraliçesi gibi. Çok kafa karıştırıcı, değil mi? Birisi arkandan kötü işler çeviriyor. Beni affet Yüce Süleyman, ama sanırım içinde bulunduğun durumu anlamıyorsun. Aciz durumdasın. Yüzüğünü çaldım."

"Düzeltiyorum: Ben çaldım," dedi kız. "Onun efendisi benim."

"Sözde," diye homurdandım. "Ama uzun sürmeyecek."

"Yüzüğü bana ver Bartimaeus!"

"Hayır! Beni azat edecek misin?"

"Hadi ama Bartimaeus," dedi Süleyman ansızın. "Yüzüğü neden ona vermiyorsun?"

Kız da, ben de tereddüde düştük. Tartışmayı kesip ona baktık.

Kral Süleyman koltuğuna yayılarak bir parça uskumru alıp ağzına attı.{7} Olaylardan gerektiği kadar endişelenmiş görünmediğini belirtmek zorundayım. "Yüzüğü ona ver," dedi yeniden. "Neden olmasın? Neden böyle isteksizsin? Kölenin böyle basit bir meselede neden tereddüt ettiğini kendine bir sormalısın Sabalı Asmira. Görevini yerine getirip azat edilmeyi elbette ister. Acaba," diye devam etti Süleyman yorgun gözleriyle bir kıza, bir bana bakarak, "cin Yüzük hakkında senin henüz bilmediğin bir şeyi öğrenmiş olabilir mi? Acaba sen bunu öğrenmeden önce buradan uzaklaşmak istiyor olabilir mi?"

Suaygırı teslim olmuş bir tavırla yanaklarım şişirdi. Kral haklıydı elbette. On ayağımı en yakınımızdaki rafa doğru uzattım. "Yüzüğü mü istiyorsun?" diye sordum içimi çekerek. "Rafın altında, uzak tarafta."

Kız kaşlarını çatarak bana baktı. "Gözlerini Süleyman'dan ayırma," dedi.

Uzun adımlarla yanımdan geçerek rafın yanına gitti ve çömeldi. Parmakları rafın altını yoklarken bir sessizlik oldu, ardından boğuk bir zafer sesi duyuldu. Gözlerimi sımsıkı yumup bekledim.

Bir çığlık; yere düşen yüzüğün sesi. Gözlerimi açıp baktığımda, kız elini kolunun altına sıkıştırmıştı.

"Yakıyor!" diye bağırdı. "Yüzüğe ne yaptın iblis?"

"Ben mi?"

"Üzerine uğursuz bir büyü yapmışsın!" Sağlam eliyle gümüş hançeri savurdu. "Büyüyü derhal kaldır, yoksa yemin ederim-"

Kral Süleyman o anda ayağa kalktı ve (dürüst olmak gerekirse) üzerinde geceliği bulunmasına rağmen, çok zayıf olmasına rağmen, İllüzyon büyüsünün yokluğunda yüzü yaşlı ve kırışık görünmesine rağmen, etrafına güçlü bir otorite duygusu yayıyordu, dolayısıyla kız ve ben sesimizi kestik. "Cin doğruyu söylüyor," dedi. "Süleyman'ın Yüzüğü ıstırap verir. Doğası böyledir. Kanıt istiyorsan, buna bak." Elini kaldırıp parmağındaki kırmızı izi gösterdi.

Kız ize baktı. "Ben - ben anlamıyorum," diye kekeledi. "Hayır. Bu bir hile. Seni dinlemeyeceğim." Ne var ki gözlerini ayaklarının dibindeki küçük altın halkaya çevirmesine rağmen, onu almak için herhangi bir girişimde bulunmadı.

"Hile değil," dedim. "Beni de yaktı." Bu arada etekli suaygırından, Sümerli esmer delikanlıya dönüşmüştüm; suaygırı kadar şirin olmasa da, durumun ciddiyetini daha iyi yansıtıyordu. Önemli bir şey olacağını seziyordum ve olayların hangi yönde ilerleyeceğini bilmiyordum.

"Ama neden yaksın ki?" diye sordu kız düşünceli bir tavırla. "Kraliçem nasıl-? Sanmıştım ki Yüzük-"

"Bırak da sana Yüzük hakkında bildiklerimi anlatayım Asmira," dedi Kral Süleyman alçak bir sesle. "Ondan sonra ona ne yapacağına karar verirsin - ve bana."

Asmira tereddütle önce kapıya, ardından da ayaklarının dibindeki nesneye baktı. Süleyman'a ve elindeki hançere baktı. Alçak sesle bir küfür savurdu. "Çabuk öyleyse. Ve hilesiz."

"Gençliğimde geçmişin hazinelerine çok meraklaydım," dedi Kral Süleyman hemen. "Bu merakım hâlâ da devam eder.{8} Onları bulmak için uzaklara seyahat ederdim; Teb ve Babil pazarlarından antik çağların eserlerini alırdım. İsimleri unutulup gitmiş daha eski şehirlerin kalıntılarını da gezerdim. Çölün kıyısında, Dicle nehrinin yanında da böyle bir alan var. Artık toz ve toprakla kaplı birkaç tepecikten ibaret. Asırlar boyu gizemlerinin birçoğunun yağmalandığına kuşku yok, ama en büyüğüne -ve en korkuncuna- hâlâ el değmedi." Bu noktada güya öksürmek için konuşmaya ara verdi, ama asıl amacı muhtemelen (yaşlı bir kurt olduğu düşünülürse) gerilimi arttırmaktı. Öyle bir yerde duruyordu ki gaz lambasının ışığı başının etrafında altından kutsal bir hale gibi parlıyordu. Bu Süleyman iyi bir oyuncuydu, güçlerinden yoksun olduğunda bile.

Kızı da süzdüm. Kaşlarını çatmıştı (her zamanki gibi) ama Yüzüğe dokunmanın şokunu hâlâ atlatamamıştı ve durup dinlemeye istekli görünüyordu.

"Bu kalıntılara geldiğimde," diye devam etti Süleyman, "yakın bir zamanda gerçekleşen yer sarsıntısı, küçük tepeciklerden birinin yüzeyini yarmıştı. Toprak çökünce kerpiçten bir duvar, yarısı çökmüş bir kemer ve -ötede- aşağı doğru kıvrılan bir merdiven açığa çıkmıştı. Merakımın alevlendiğini tahmin edersiniz! Bir ışık yakıp merdivenlerden inmeye koyuldum ve oldukça uzun süre inmeye devam ettikten sonra kırık bir kapıya ulaştım. Kapı eski bir göçükte aralanmıştı ve üzerinde herhangi bir büyü varsa bile, çoktan etkisini yitirmişti. Aralıktan sıkışarak geçip karanlığa adım attım-"

"Çok ama çok şanslıymışsın!" diye haykırdım. "Sümerlilerin kuyu odaları tuzaklarıyla meşhurdur! Normalde orası büyülerle kaynıyor olurdu."

"Şanslı olup olmadığıma karar vermeyi size bırakacağım," dedi Süleyman aksi bir tavırla. "Bir daha sözümü kesme. Dediğim gibi aralıktan sıkışarak geçtim ve kendimi küçük bir odada buldum. Odanın ortasında" -âdeta aklından çıkmayan bir dehşetle titredi- "odanın ortasında demirden bir sandalye vardı ve üzerinde antik kumaşlara sarılmış bir mumya oturuyordu - kadın mı yoksa erkek mi olduğunu bilemiyorum, çünkü büyük bir korkuya kapılmıştım ve kaçmaktan başka bir şey düşünemiyordum. Gitmek için arkamı dönerken, mumyanın kâğıt gibi parmağındaki altın pırıltısı dikkatimi çekti. Açgözlülükle onu çekip aldım: Parmak un ufak oldu, Yüzük ise elimdeydi. Yüzüğü taktım" -elini kaldırınca parmağındaki iz parladı- "ve ansızın öyle şiddetli bir acıya maruz kaldım ki bayılarak kendimden geçtim."

Süleyman şarabından bir yudum aldı. Biz sessizce bekledik. Bu sefer ben bile araya girmeye kalkışmadım.{9}

"O ürkütücü yerin karanlığında büyük bir acıyla uyandım," diye devam etti kral. "Tek düşüncem Yüzüğü çıkartmaktı. Yüzüğü kurcalarken parmağımda döndü; omzumda ansızın ne istediğimi soran yumuşak bir ses duydum. Son nefesimde yuvama dönmeyi dilediğimden emin olabilirsiniz. Aradan bir dakika geçti, başım döndü - uyandığımda Kudüs'teki evimin çatısındaydım ve tepemde pırıl pırıl güneş parlıyordu."

"Bir anda mı ışınlandın?" Kız bütün nefretine rağmen büyük bir merakla bakıyordu. Zamanında epeyce şey görmüş geçirmiş olan yakışıklı genç Sümerli bile istemeden etkilenmişti.{10}

"Öyle oldu," dedi Süleyman. "Kısa keseceğim, çünkü gerisini tahmin edebilirsiniz. Çok geçmeden Yüzük ile ilgili iki şey öğrendim. Birincisi, o parmağımdayken, hayal bile edilemeyecek bir güce kavuşuyordum. Yüzüğün Yüce Ruhu bana emirlerimi yerine getiren sayısız köle sağlıyor. Sadece taşa dokunarak o köleleri çağırabiliyorum; Yüzüğü çevirince ise Ruhun kendisi geliyor. Böylece arzularımı anında gerçekleştirebiliyorum. İkincisi ve o denli hoş olmayanı ise" -bu noktada bir anlığına gözlerini yumdu- "Yüzüğün verdiği ıstırap. Hiç azalmıyor. Sadece onunla da kalmıyor: Her kullandığımda, kişisel gücüm azalıyor. Gücümün yerinde olduğu ilk yıllarda onu her gün kullanırdım - bu sarayı inşa ettim, imparatorluğumu kurdum ve çevremdeki kralları, kılıçlarını bırakıp barış yapmaya zorladım. Yüzüğü muhtaç insanlara yardım etmek için kullanmaya başladım. Son zamanlarda ise" -içini çekti- "bu gitgide... zorlaştı. Artık en ufak kullanım bile beni yoruyor ve kendime gelmek için uzun süre dinlenmek zorunda kalıyorum. Çok yazık, çünkü her gün yüzlerce insan kapıma gelip yardım etmem için yalvarıyor! İşlerin yapılması için her geçen gün daha çok birbirleriyle dalaşıp duran büyücülerime bel bağlamak zorunda kalıyorum." Süleyman durup yine öksürmeye başladı.

"Büyücülerinden bazılarının senin kadar... vicdanlı olmadığını biliyorsun, değil mi?" diye sordum anlayışla, çünkü Süleyman'ın hikâyesi bende olumlu bir izlenim yaratmıştı.{11} "Hatta düpedüz kötüler. Örneğin Khaba'yı ele alalım-"

"Biliyorum," dedi Süleyman. "On Yedi'nin çoğu güçlü olduğu kadar da acımasızdır. Onları yakınımda tutuyorum ve Yüzüğü üzerlerinde kullanmakla tehdit ederek ürkmelerini sağlıyorum. Bu iyi bir politika. Uzaklardan bana komplo kurmalarından iyidir. Bu arada güçlerinden de faydalanıyorum."

"Evet, güzel, ama tam olarak neler yaptıklarını bildiğini-"

Kız ansızın aramıza girerek hançerini kralın gırtlağına doğrulttu. "Bartimaeus," dedi yılan gibi tıslayarak, "onunla sanki dostunmuş gibi konuşmayı bırak. Yüzüğü al. Gitmeliyiz."

"Asmira," dedi Kral Süleyman. Hançerden kaçmadı. "Hikâyemi dinledin. Şimdi yüzüme bak. Kraliçenin böyle görünmesini ister misin:

Asmira başını salladı. "Öyle görünmez. Yüzüğü senin gibi takmaz.

"Ah, hem de nasıl takar. Mecbur kalır. Yoksa Yüzük çalınır! Dünyada Yüzük kadar çok arzulanan bir şey yok. Takmaya mecbur kalır ve bu onu delirtir, çünkü dokunduğunda hissettiğin acı, taktığında hissettiğin acının yanında hiç kalır Asmira. Bir denesene. Parmağına tak. Kendin gör."

Asmira hançerini hâlâ krala doğrultmuş durumdaydı. Cevap vermedi.

"Takmayacak mısın?" dedi Süleyman. "Hiç şaşırmadım. Yüzüğü kimseye dilemem." Ansızın oturdu; yaşlı ve çökmüş bir adam. "Pekâlâ, seçim senin. Mecbursan beni öldür ve Yüzüğü Saba'ya götür. O durumda onlarca büyücü onun için mücadele edecek ve dünyada savaş çıkacak. Ya da onu burada bırak ve git. Beni yükümle baş başa bırak. Yüzüğü güvende tutarım ve onunla elimden gelen iyiliği yaparım. Gitmene engel olmayacağım, bu konuda sözüme güvenebilirsin."

Bir süredir benden beklenmeyecek kadar sessizdim; Süleyman'a kızı ikna etmesi için fırsat tanımıştım, ama bu noktada deneme niteliğinde araya girdim. "Bu bana mantıklı geldi," dedim. "Yüzüğü ona geri ver Asmira ve gide- Ah!"

Asmira dönüp hançeri bana doğrultmuştu ve hançerin aurası özümü yakmıştı. Haykırarak geriye sıçradım. Asmira konuşmadı. Yüzü kararlıydı ve gözlerinde sabit bir ifade vardı. Sanki artık beni ve Süleyman'ı değil de, uzaklardaki bir şeyi görüyordu.

Bir kere daha denedim. "Dinle," dedim. "Yüzüğü bırak da seni evine götüreyim. Ne dersin? Tamam, Khaba gibi büyük ve güzel bir halım yok, ama eminim sana bir havlu ya da mendil bulabiliriz. Süleyman'ın haklı olduğunu görüyorsun, değil mi? Yüzük beladan başka bir şey değil. Eskiler bile onu kullanmamışlar. Bir mezara kapatmışlar."

Kız hâlâ konuşmuyordu. Kral koltuğunda sessizce oturuyor ve uysal bir kabulleniş sergiliyordu ama kızı yakından gözlemlediğini ve söyleyeceklerini merakla beklediğini biliyordum.

Asmira başını kaldırdı; gözleri nihayet bana odaklandı. "Bartimaeus..."

"Evet Asmira."

Gördüğü ve duyduğu her şeyden sonra doğru yolu bulacaktı kuşkusuz. Yüzüğün gücüne bizzat şahit olduktan sonra yapması gerekeni anlayacaktı kuşkusuz.

"Bartimaeus," dedi, "Yüzüğü bana getir."

"Süleyman'a vermen için mi?"

"Saba'ya götürmem için." Yüzü sert ve ifadesizdi. Bana arkasını döndü. Krala bakmadan hançerini kemerine soktu ve kapıya doğru yürüdü.

{1} Sinek kılığına bürünmek ek bir tedbirdi. Kafaları öyle meşguldü ki muhtemelen tek boynuzlu at kılığına bürünüp parmak uçlarımda yürüsem bile beni fark etmezlerdi.

{2} Eski püskü lambalardı; Süleyman bunları hiç kuşkusuz beyaz badanalı küçük ve mütevazı odasındaki toprak kaplara ve kabaca yontulmuş ahşap mobilyalara uysun diye özellikle seçmişti. Bahse girerim, lüks içinde geçen bir günün ardından oraya gitmek kendisini son derece erdemli ve ağırbaşlı hissetmesini sağlıyordu... yani paradoksal olarak bizlerden daha da üstün.

{3} Hatta saf ve toy bir varlık olarak Dünya'ya adım atar atmaz bana verilen ilk görev, aşk tanrıçasının Ur'daki tapınağından bir bereket heykelini yürütmekti. Ahlaki açıdan konuşacak olursak, sonraki iki bin yılım da aşağı yukarı böyle geçmişti.

{4} Onu kullanmaya kalkışmaktan bahsetmiyorum bile. Yüzüğü çevirmek, Öteki Âlem'in kapısını açıp, özünü onun büyük çekiş gücüne maruz bırakmakla aynı şey olurdu. Dünyaya bağlı her ruh böyle bir işe kalkıştıktan kısa bir süre sonra ikiye bölünürdü. Yüzüğü arzulayan Filokretes ve Azul gibi tez canlı ruhlar, bu ironiyi keşfedecek kadar yaşayamamışlardı.

{5} Aslında "Yüzüğün" oluşturduğu tehdide rağmen bütün saldırganlığıyla Süleyman'a meydan okumasından etkilenmeden edemedim. Gerçi sanırım çaresiz son direnişler daima dışarıdan bakıldığında güzel görünür.

{6} Donakaldılar demek hafif kalır. O anda üzerine kabataslak suratlar çizilmiş iki kireçtaşı bile Süleyman'dan ve kızdan daha canlı görünürdü.

{7} Kalamar halkası almadığına dikkatinizi çekerim: onlardan soğumuş gibiydi.

{8} Başka bir deyişle, gücünü arttırması için eski nesnelerden medet uman tipik bir büyücüydü.

{9} Parmağında Yüzükle sandalyeye bağlanan, ardından da canlı canlı gömülen, kimliği belirsiz o cesedi düşünüyordum. Parmaklarının ucundaki o kadar güçle (ve acıyla), aciz bir ölüme maruz bırakılmıştı! Bu korkunç bir sondu. Ayrıca eski cellatların sözde fevkalade olan Yüzükten kurtulmak için sergiledikleri heves de çarpıcıydı.

{10} Anlık madde transferi çok ama çok ince bir iştir. Ben yapamam. Tanıdığım hiç kimse yapamaz. Bir ruh sadece çağırma büyüsü esnasında bir yerden bir yere anında ışınlanır, ki biz özden yapılmayızdır. Kocaman şişko bir insanı (sizin gibi) bu şekilde taşımak daha da zordur.

{11} Şartların tutsağı olmanın ve acıya katlanmanın anlamını ben de az çok bilirim.

31

Süleyman ın Yüzüğü kadar güçlü bir nesneyi taşımak nazik bir iştir, özellikle de bunu yaparken yanmaktan kaçınmak istiyorsanız.

İdeal koşullarda onu kurşun kaplı bir kutuya koyar, kutuyu bir çuvalın içine yerleştirir ve çuvalı bir buçuk kilometrelik bir zincirle arkamdan sürüklerdim, böylelikle yaydığı güçten ne özüm etkilenirdi ne de gözlerim. Ne var ki Yüzüğü Süleyman'ın çalışma masasında bulup dertop ettiğim parşömenlere sarmakla yetinmek zorundaydım.{1} Bu çözüm ısıyı oldukça iyi bastırıyordu, ama bütün o kalın katmanlara rağmen, aurası hâlâ rahatsızlık veriyordu. Parmaklarımın karıncalandığını hissediyordum.

Kız çoktan gitmişti. Gönülsüz bir köle olarak, dertop ettiğim parşömenleri büyük bir dikkatle tutup kızın peşinden gittim. Kapıda durup arkama baktım. Kral hâlâ koltuğundaydı, çenesi neredeyse göğsüne düşmüştü. Eskisinden daha yaşlı, daha kambur ve daha çökmüş görünüyordu. Bana bakmadığı gibi, hırsızlığımı engellemeye de kalkışmadı. İstesem bile Yüzüğü ona iade edemeyeceğimi biliyordu.

Söylenebilecek hiçbir şey yoktu. Kral Süleyman'ı beyaz badanalı küçük odasında yalnız başına sessizce otururken bırakıp, ağır adımlarla koridorda ilerledim.

Ana odaya çıkıp havuzun yanından, rasathaneye ve depoya açılan kapılardan, Göz Kamaştırma büyüsü yapılmış altın masaların yanından, perdelerin arasından, kalkandan ve kemerden geçtikten sonra yeniden balkondaydım.

Tepemde hâlâ soğuk bir görkemle parlayan yıldızlar vardı. Aşağıda ise sarayın ışıkları bahçelerin ötesine doğru yayılıyordu.

Kız tırabzanlarda bekliyor ve güneye bakıyordu. Kollarını bağlamıştı; rüzgâr uzun siyah saçlarını dalgalandırıyordu.

Bana bakmadan, "Yüzüğü aldın mı?" diye sordu.

"Evet aldım."

"Onu ve beni Saba'ya götür. Nasıl gideceğimiz umurumda değil. Kuşa, yarasaya veya neye istersen ona dönüşebilirsin. Yeter ki beni çabucak oraya götür. Vardığımızda seni azat edeceğim." İmkansız bir görevi başarmış birine göre hiç de neşeli görünmüyordu. Daha ziyade öfkeden gerilmiş bir hali vardı doğrusu.

Tek gerilen o değildi.

"Birazdan o konuya geliriz. Önce sana bir şey sormak istiyorum," dedim.

Birkaç ışığın hâlâ vızır vızır oradan oraya uçuştuğu güney bahçelerini işaret etti. "Konuşacak zamanımız yok. Ya Süleyman muhafızlarını harekete geçirirse?"

"Artık bu bizde," dedim soğuk bir tavırla, dertop ettiğim parşömenleri kaldırarak. "Bu bize ihtiyacımız olan tüm zamanı sağlar. Eğer bizi bulurlarsa, Yüzüğü takabilirsin, öyle değil mi? Bu hepsini korkutup kaçırır."

Kız ona dokunduğu anı hatırlayarak titredi ve başını salladı.

"Saçmalama. Öyle bir şey yapamam."

"Yapamaz mısın? Oysa değerli kraliçenden bunu yapmasını bekliyorsun, değil mi? Sence o böyle bir acıyla başa çıkabilir mi?"

"Kraliçe Belkıs ne yapılması gerektiğini bilir," dedi kız donuk bir sesle.

"Bilir mi acaba?" Bir adım yaklaştım. "Galiba Süleyman'ın anlattıklarını anlamadın," dedim. "Yalan söylemiyordu. Yüzüğün gücünü sen de hissettin Asmira. Neler yaptığını duydun. Böyle bir gücün serbest kalmasını istiyor musun gerçekten?"

İşte o zaman öfkesi bir parça açığa çıktı. "Süleyman zaten bu gücü serbest bırakıyor! Değişen bir şey olmayacak."

"Süleyman'ın ateşli bir hayranı olduğumu söyleyemem," dedim. "Ama bence serbest bırakmamak için elinden geleni yapıyor. Yüzüğü burada kapalı tutuyor ve olabildiğince az kullanıyor."

Kızdan bir hanımefendiye hiç de yakışmayan aşağılayıcı ve yüksek bir ses yükseldi. "Yanlış! Saba'yı tehdit ediyor!"

"Yok canım!" Benim aşağılayıcı sesim daha da yüksekti. "Artık buna inanmıyorsun aslında, değil mi? Orada ikinizi dinliyordum. Süleyman neden böyle bir şey yaptığını inkâr etsin ki? Seni esir almıştı - yalan söylemesine gerek yoktu. Biraz aklı olan herkes ortalıkta bir komplo döndüğünü anlayabilir, ki-"

"Ki konumuzla ilgisi yok!" diye bağırdı kız. "İki türlü de umurumda değil. Kraliçem bana bir görev verdi ve o görevi yerine getiriyorum. Bütün mesele bu. Ona itaat etmek zorundayım!"

"Tam bir köle gibi konuştun," dedim küçümseyerek. "Ona itaat etmek zorunda değilsin, mesele de bu zaten. Anladığım kadarıyla Belkıs gerçek bir ahlak abidesi, ama bu konuda yanlış kararı vermiş. Sen hançerinle yatak odasına dalana dek, Süleyman senin düşmanın değildi. Hatta bence şimdi bile Yüzüğü iade edersen seni bırakır ve- Ah, istediğin kadar arkanı dönebilirsin genç hanım, bu gerçekleri değiştirmez!"

Kız öfkeyle ciyaklayıp arkasını dönmüş ve balkonda uzun adımlarla ilerlemeye koyulmuştu - ama söylediklerimi duyunca, sanki ilkel bir Arap dansı sergilermiş gibi aniden topuklarının üzerinde dönerek parmağını bana doğrulttu. "Yaptığı her şeyi zorla yapan senin gibi bir iblisin aksine, benim kutsal bağlarım var," dedi. "Bana verilen göreve sadığım. Kraliçeme hizmet ediyorum."

"Bu ikinizin de hatalı olduğu gerçeğini değiştirmiyor," dedim. "Belkıs tam olarak kaç yaşında? Otuz mu? Bilemedin, kırk mı? Ben iki bin yıllık tecrübeye sahibim, ama ben bile bazen yanılıyorum. Örneğin geçitte karşılaştığımız zaman sende bir şeyler gördüğümü sanmıştım. Zekâ, açık fikirlilik... Ha! Nasıl da yanılmışım!"

"Mesele zekâ değil," diye çıkıştı kız kendini haklı çıkarmaya çalışarak. "Mesele güven. Ben kraliçeme güvenirim ve ona her konuda itaat ederim."

"Her konuda mı?"

"Evet."

"Öyleyse" -bu iyi bir kozdu ve oynamak için doğru anın gelmesini beklemiştim- "Süleyman'ı neden öldürmedin?"

Sessizlik oldu. Kararlı, sakin ve üstünlük taslayan bir tavırla kollarımı bağlamak için parşömenlerden oluşturduğum yumağı tırabzanların üzerine bıraktım. Kız bocaladı; elleri tereddütle hafifçe titredi. "Gerek yoktu. Yüzüğü alınca hiç gücü kalmadı."

"Ama sana onu öldürmen emredilmişti. Hatta yanlış hatırlamıyorsam önceliğin buydu. Yüzük ikinci sırada geliyordu."

"Yüzüğü olmadan uzun süre hayatta kalamaz," dedi kız. "Diğer büyücüler durumu anlar anlamaz işini bitirirler."

"Bu benim sorumun cevabı değil. Sen neden öldürmedin? Hançerin elindeydi. Ayrıca bana da yaptırabilirdin. Daha önce de çok sayıda kral öldürdüm.{2} Ama hayır, kolunu bile bükmeden oradan ayrıldık. Bir kere daha soruyorum: Onu neden öldürmedin?'

"Yapamadım!" diye bağırdı kız ansızın. "Tamam mı? Orada öylece otururken yapamadım. Hançerle yanına gittiğimde yapacaktım ama çok çaresizdi. Ve bu beni-" Bir küfür savurdu. "Onu öyle durup dururken öldüremezdim. Süleyman beni ele geçirdiğinde öldürmedi, değil mi? Öldürmeliydi ama yapmadı. Ve tıpkı onun gibi, ben de başarısız oldum."

"Başarısız mı oldun?" Gözlerimi ona diktim. "Bir açıdan öyle denebilir. Bir başka açıdan ise-"

"Ama önemi yok," dedi kız. "Yüzük ile birlikte Saba'ya dönüyorum." Yüzü karanlıkta vahşi ve solgun bir yıldız gibi parladı. "Bunda başarısız olmayacağım."

Kendimi hazırladım. Artık can alıcı noktaya parmak basmanın zamanı gelmişti. Kız düşüncelerini hâlâ inatla savunsa da, kendine güveni sarsılıyordu; belki de çoktan sarsılmıştı. Eğer doğru hamleleri yaparsam, o yakıcı Yüzüğü taşıyarak Sabaya yapacağım ıstıraplı bir yolculuktan kurtulabilirdim. Kim bilir, belki bu sayede kız da kurtulurdu. "Dur bir tahminde bulunayım," dedim. Tuhaf kılıklarımdan biri yerine Sümerli Mızrakçı kılığına bürünmem iyi olmuştu. Acı gerçekler, pörtlek gözlü bir imp, kanatlı bir yılan, zehirli bir gaz ya da dört suratlı bir iblis{3} tarafından söylenmediğinde de yeterince zordur. "Süleyman'ı öldüremedin, çünkü Saba ve Yüzük hakkında gerçeği söylediğini içten içe biliyordun," dedim. "Hayır - sus da beni bir dinle. Bu da değerli kraliçenin yanıldığını bildiğin anlamına gelir. Bu gerçek hoşuna gitmiyor. Hoşuna gitmiyor, çünkü seni buraya yanlışlıkla gönderdiği ve her şeyini bir hiç uğruna riske attığın anlamına geliyor. Hoşuna gitmiyor, çünkü şayet kraliçen yanılmaz değilse, onun dediklerini yaparak ve kendini onun için feda ederek geçirdiğin o zavallı hayatının amacı sorgulanabilir. Öyle değil mi? Ah evet, bu durumda belki annenin fedakârlığı da sorgulanabilir."

Kız irkildi. Sesi çok alçaktı. "Annem hakkında hiçbir şey bilmiyorsun."

"Bana anlattıklarını biliyorum. Kraliçesi için canını feda etti."

Kız gözlerini yumdu. "Evet. Ve ben ölmesini izledim."

"Sen de bu görevde öleceğini düşünüyordun. Hatta bir yanın bunu ümit ediyordu." Kızın yüzünde acı bir ifade belirdi. Bekledim ve bir adım geri çekildim. "Peki, ne zaman oldu?" diye sordum. "Yakın bir zamanda mı?"

"Uzun zaman önce." Kız bana baktı. Hâlâ öfkeliydi, ama artık buruk bir öfkeydi bu ve gözlerinde yaşlar vardı. "Altı yaşındaydım. Dağ kabileleri vergilere sinirlenmişlerdi. Kraliçeyi öldürmeye çalıştılar."

"Hımm," dedim düşünceli bir tavırla. "Bir devlet başkanına saldıran suikastçılar. Sana bir yerlerden tanıdık geliyor mu?"

Kız beni duymamış gibiydi. "Annem onları durdurdu," dedi. "Onlar da-" Kızın gözleri bahçeye daldı. Ortalık hâlâ çok sakindi; herhangi bir sorun belirtisi yoktu. Ani bir dürtüyle parşömen yumağını tırabzanlardan aldım. Bastırılmış aurasının bile uzaklardan görülebileceği geldi aklıma.

Asmira ellerini iki yanına koyarak taş duvara yaslandı. Tanıştığımızdan beri ilk kez gerçekten hareketsizdi. Elbette daha önce de hareket etmediğini görmüştüm ama hep bir koşturmacanın ara faslı olarak. Şimdi ise, ya benim söylediklerimden, ya anılarından ya da bambaşka bir nedenle ansızın yavaşlamış, kederlenmiş ve ne yapacağını bilemez görünüyordu.

"Eğer Yüzüğü götürmezsem, ne başarmış olacağım?" diye sordu dalgın bir tavırla. "Hiçbir şey. Kendimi en az şimdiki kadar boş hissedeceğim."

Boş mu? Mızrakçı erkeksi çenesini kaşıdı, insanlar ve problemleri. Bu benim güçlü olduğum bir alan değildi. Ah tamam, kızın yıllardır annesini taklit etmeye çalıştığını ama -zafer anında- yaptığı şeye aslında inanmadığını anladığını açık seçik görebiliyordum. Bu gayet anlaşılırdı. Ne var ki kapıldığı ani keder konusunda ne yapmam gerektiğinden emin değildim. Psikolojik analiz yapmak başka bir şeydi,{4} yapıcı önerilerde bulunmak başka bir şey.

"Bak şimdi," diye başladım, "Yüzüğü Süleyman'a iade edecek zamanımız var hâlâ. Senden intikam almaya kalkışmaz. Söz verdi. Ayrıca intikam alamayacak kadar rahatlar bence. Bir başka seçeneğimiz de -ki senin aklına gelmemiş olabilir- Yüzüğü denize atmak. Ondan sonsuza dek kurtulmak. Bu bizim sorunumuzu kökten çözer; Yüzük Saba'ya tehdit olmaktan çıkar ve kraliçen acı çekmemiş olur, ayrıca bu sayede ruhlar da büyük bir rahatsızlıktan kurtulur."

Kız bu mantıklı öneriye ne razı oldu ne de karşı çıktı. Kendini bırakmış ve omuzları çökmüş bir halde karanlığa bakmaya devam etti.

Bir kere daha denedim. "Bahsettiğin bu 'boşluğa' fazla kafanı takıyorsun bence," dedim. "Senin sorunun şu ki Asmira-" Ani bir tehlike duygusuyla konuşmayı kestim. Yakışıklı burnum seğirdi. Bir kere daha seğirdi. Dikkatle etrafımı kokladım.

Bu kızı biraz kendine getirdi. Öfkeyle kıpırdandı. "Koktuğumu mu söylüyorsun? Yüce Saba, endişelenmediğim bir konu varsa o da buydu."

"Hayır. Sen değil." Gözlerimi kıstım. Etrafı kolaçan ettim. Sütunlar, heykeller, dağınık sandalyeler - her şey yeterince sakin görünüyordu. Ama yakınlarda bir yerlerde... Eyvah. "Bir koku alıyor musun?" diye sordum.

"Çürük yumurta kokusu," dedi kız. "Senden geldiğini sanmıştım."

"Benden gelmiyor."

Ani bir sezgiyle harekete geçerek sessizce kızdan uzaklaşıp balkonun ortasına yürüdüm. Durdum, kokladım, dinledim, biraz daha ilerledim ve yeniden kokladım. Bir adım daha attım - ve dönüp en yakın heykeli Detonasyon büyüsüyle patlattım. Kız bir çığlık attı; mızrakçı sıçradı. Patlayan heykelin taşları hâlâ yuvarlanıp düşer ve kulenin kubbesine yağarken, ortalarına inip leylak rengi bulutun geriye kalan kısmını bir kenara ittim ve kararmış foliotu parçalanmış kaidenin arkasındaki saklanma yerinden çekip çıkardım. Onu yeşil ve güçlü boynundan kavrayıp havaya kaldırdım.

"Gezeri," diye homurdandım. " Tahmin etmiştim. Yine casusluk yapıyorsun! Bu sefer kaçma fırsatı bulamadan işini bitire-"

Foliot bana dilini çıkarttı ve sırıttı. Güneyi işaret etti.

Ah hayır.

Dönüp baktım. Sarayın uzaklardaki çatılarının birinden küçük, siyah bir bulut yükseldi; hızla hareket eden bir rüzgâr ve ateş hunisi. Başlangıçta uzaktaydı ama yaklaşması fazla uzun sürmedi. Kenarlarında yıldırımlar çakıyordu; kaynadı, köpürdü, intikam ateşiyle döndü ve bahçenin üzerinden hızla kuleye süzüldü.

{1} Şöyle bir bakınca, o parşömenlerde kralın yazdığı şarkılar bulunduğunu görmüştüm. Okuma zahmetine katlanmamıştım. İyi olma olasılıkları düşüktü.

{2} Aslında dört tane: Üçü son derece soğukkanlı ve planlı politik suikastlardı. Dördüncüsü ise havlayan bir köpeği, bir çocuğun oyuncak arabasını, kaygan bir koridoru, kısa, dik bir yokuşu ve kaynayan sığır yağıyla dolu bir kazanı içeren talihsiz bir kazaydı. İnanmanız için görmeniz gerekirdi.

{3} Dört suratlı iblis: Antik Mezopotamya'daki önemli yolları korurken büründüğüm bir kılıktı. Suratlardan biri kartal, biri boğa, biri aslan, biri de kobra suratıydı ve hepsi birbirinden daha korkutucuydu. Asil bir ağırbaşlılıkla bir sütunun üzerinde oturur ve dört bir yanı amansızca izlerdim. Sorunlar, kalkıp da birilerini kovalamam gerektiği zaman baş gösterdi. Kafam karıştığı için kendi ayaklarıma takılıp düştüm ve oradan geçen yumurcaklar bana güldüler.

{4} Yani bol bol alaycılıkla ve suistimalle çeşnilendirilmiş tarafsız gözlem. Kabul edelim, ben bu konularda iyiyim.

32

Bulut Asmira için olabilecek en yanlış zamanda, yani tam azmini yitirdiği anda ortaya çıktı.

Asmira balkonda durup onun büyümesini izledi: Üzerinden geçtiği ağaçları ve çimenleri aydınlatıp kan kırmızısına boyayan bir alev hortumu. Havanın çığlığını, küçük iblisin kahkahalarını ve kendisine doğru koşan Bartimaeus'un haykırışlarını duydu...

Bunların hepsini gördü ve duydu, ama harekete geçmedi.

Yolculuğun bütün sıkıntıları boyunca, yalnız geçirdiği yıllar içinde öğrendiği katı disiplini korumuştu. Sarayın tehlikeleri, Süleyman ile görüşmek ve hatta Yüzüğün Ruhu ile yüz yüze gelmek bile onu yıldırmamıştı. Yapmak üzere olduğu fedakârlığı ve bunu neden yaptığını anlıyordu. Bu açıklık ona bir amaç, amaç da açıklık sağlıyordu. Baştan beri hiddetli bir dinginlikle muhtemel ölümüne yürümüştü.

Ne var ki sonunda karşısına ölüm çıkmamıştı - onun yerine Bartimaeus çıkmıştı. Kral durup dururken ona merhamet etmişti, Yüzük elindeydi ve hâlâ hayattaydı. Uzun süredir arzuladığı her şey mümkündü... Oysa Asmira ansızın ne yapması gerektiği konusunda kararsızlığa düşmüştü.

Daha Süleyman'ın odasından çıkmadan önce bile olup bitenleri hazmetmek konusunda bocalıyordu. Kralın hikâyesi, çaresizliği, suçunu inkâr etmesi, koltuğuna öyle çökmesi... Bütün bunlar beklenmedik şeylerdi; önyargılarıyla çelişiyordu. Bir de Yüzük vardı; sözde kendisini takanı dünyanın en şanslı insanı kılan Yüzük. Oysa gerçekte kendisini takanı yakıyor ve vaktinden önce yaşlandırıyordu... Süleyman'ın yıpranmış yüzünü ve Yüzüğü eline aldığı zaman hissettiği acıyı düşündü. Hiçbir şey anlam ifade etmiyordu. Her şey tepetaklak olmuştu.

Başlangıçta Asmira zihnindeki çelişkiyi görmezden gelmeye ve görevini olabildiğince iyi tamamlamaya çalışmıştı. Ne var ki Bartimaeus en derin şüphelerini ve dürtülerini yıldızların altında çırılçıplak önüne sermişti.

Bartimaeus'un söylediklerinin birçoğunu içten içe hep biliyordu; annesi kayıtsız ve duygusuz kraliçenin kucağına düştüğünden beri. Yıllar boyu bu bilgiyi inkâr etmiş, öfkeli adanmışlığının ve yeteneklerinden aldığı zevkin altına gizlemişti. Oysa şimdi, soğuk gecenin berraklığında, ne olduğuna ve ne olmak istediğine dair güvenini yitirdiğini hissediyordu. Azmini ve kendine inancını kaybetmiş, geçirdiği son iki haftanın yorgunluğu ansızın üzerine çullanmıştı. Kendini hem çok ağır, hem de bir kabuk gibi boş hissediyordu.

Hızla ilerleyen bulut yaklaşıyordu. Asmira hiçbir şey yapmadı.

Cin küçük yeşil iblisi boynundan tutarak ona doğru koşuyordu. Öne uzattığı diğer elinde ise parşömen yumağı vardı. "İşte," diye bağırdı. "Yüzük! Al! Tak!"

"Ne?" Asmira durgun bir tavırla kaşlarını çattı. "Yapa - yapamam."

"Anlamıyor musun? Khaba geliyor!" Bartimaeus artık tam yanındaydı ve hâlâ esmer delikanlı kalığındaydı. Gözleri endişeyle kocaman açılmıştı. Yumağı onun ellerine attı. "Çabuk tak! Tek şansımız bu."

Asmira buruşmuş parşömenlerin altından bile Yüzüğün yoğun ısısını hissedebiliyordu. El yordamıyla onu aradı; neredeyse yere düşürüyordu. "Ben mi? Hayır... yapamam. Sen neden takmıyorsun?"

"Ben takamam, öyle değil mi?" diye bağırdı cin. "Öteki Âlem'in çekiş gücü özümü ikiye ayırır. Tak şunu! Kullan! Saniyelerimiz kaldı!" Delikanlı tırabzanların üzerine sıçradı ve foliotu kolunun altına sıkıştırarak buluta doğru fırlayan yıldırımlar attı. Yıldırımların hiçbiri buluta yaklaşamadı: Hepsi görünmez bir engele takılıp patladı ve ölmekte olan büyünün kalıntıları ya havaya yükseldi ya da kıvılcımlar saçarak düşüp selvi ağaçlarını ateşe verdi.

Asmira parşömenin kenarlarını tereddütle didikledi. Yüzüğü takmak mı? Bu krallar ve kraliçeler tarafından takılan bir kraliyet hazinesiydi. Onu kullanmaya nasıl cüret edebilirdi? Asmira hiç kimse değildi, doğru düzgün bir muhafız bile değildi... Ayrıca -Süleyman'ın yıpranmış yüzünü düşündü- Yüzük yakıyordu.

"Zalim Khaba'nın onu ele geçirmesini mi istiyorsun?" diye bağırdı Bartimaeus tırabzanlardan. "Tak şunu! Ah, sen ne biçim bir efendisin? İşte sana doğru bir şey yapmak için bir fırsat!"

Kolunun altındaki küçük yeşil iblis kıkır kıkır güldü. Asmira artık onu hatırlamıştı; Khaba'nın yaratığıydı. Onu geçitte görmüştü. "Seninki de pek başarısızmış Barty," dedi foliot. "İşe yaramaz. Yüzüğü öyle uluorta tırabzanlara bırakan da o muydu? Bir kilometre öteden gördüm."

Cin ona cevap vermek yerine bir kelime söyledi. Foliot ağzı açık donakaldı ve etrafını bir duman sardı. Bir eliyle hâlâ buluta yıldırımlar atmakta olan Bartimaeus, iblisi havaya atıp kulağından yakaladı ve kolunu büyük bir güçle döndürüp onu karanlığın içine fırlattı.

Yaklaşmakta olan bulutun ortasında mavi bir ışık parladı.

"Asmira-" dedi Bartimaeus.

Mavi ışık çarptığı tırabzanları paramparça etti ve cin safir alevler içinde arkaya uçtu. Yakınlardaki bir heykelin içinden geçip bükülmüş uzuvlarla kulenin kubbesine çarptı. Alevler onu yalayıp geçti ve dindi.

Bedeni yavaş yavaş kubbeden aşağı yuvarlandı ve sonunda parçalanmış taşların arasında durdu.

Asmira yığılmış bedene ve elindeki pakete baktı. Ansızın bir küfür savurdu; tereddüdünden sıyrıldı. Parşömenleri yırtıp açmaya başladı; Yüzüğün ısısının gitgide arttığını hissedebiliyordu... Titreyen elini uzattı-

Bir yıldırım çaktı; fırtına bulutu balkona daldı. Heykeller devrildi ve balkon duvarının kırılmış parçaları gecenin içine yağdı. Balkonda kopan fırtınanın yarattığı sirküler hava akımı Asmira'nın düşüp sırtüstü yuvarlanmasına yol açtı. Parşömen yumağı elinden fırlayıp balkon duvarının üzerine düştü. Siyah taşlı altın halka parşömenlerin içinden sekip açığa çıktı.

Şiddetli rüzgâr sona erdi; fırtına dindi. Yanıp kavrulmuş balkonun ortasında duran büyücü Khaba meşum gözlerle etrafına baktı.

Daha kara ve daha uzun boylu bir şey arkasından başını uzattı. Büyücüyü sıkı sıkı sarmış olan incecik kollar açıldı, iğne gibi sivri ve uzun parmaklar gerilip uzadı ve Asmira'nın bulunduğu yeri işaret etti.

"İşte orada," dedi yumuşak bir ses.

Asmira başını taşa çarpmıştı; balkon duvarı gözünün önünde dönüyordu. Yine de doğrulup oturmaya çalıştı ve Yüzüğü bulmak için etrafına baktı.

İşte oradaydı - açılmış uçurumun tam kenarında. Başı fırıl fırıl dönen Asmira, öne doğru bir takla atıp sürünerek Yüzüğe doğru ilerlemeye başladı.

Yaklaşan ayak seslerini ve uzun siyah cübbenin hışırtısını duydu.

Asmira daha hızlı sürünmeye başladı. Artık Yüzüğün ısısını yüzünde hissedebiliyordu. Onu almak için uzandı-

Siyah bir sandalet parmaklarını ezip yere yapıştırdı. Asmira'nın nefesi kesildi; elini çekip kurtardı.

"Hayır, Cyrine," dedi büyücü. "Hayır. O senin için değil."

Asmira'ya doğru savurduğu şiddetli tekme genç kızın yüzünün kenarına isabet etti. Asmira darbenin etkisiyle arkaya doğru savruldu ve sıçrayarak doğruldu. Daha kemerine uzanamadan pençemsi eller onu belinden kavrayıp yukarıya ve uzağa çekti. Bir süre yıldızların burulan ışıklarından ve fıldır fıldır dönen karanlıktan başka hiçbir şey görmedi; ardından mahvolmuş balkonun ortasına bir yerlerine indirildiğini hissetti. Onu sıkı sıkı tutan sivri pençeler gevşemedi; kolları sertçe yanlarına bastırıldı. Arkasında bir varlık vardı.

Mısırlı hâlâ Yüzüğün başında duruyor ve ona büyük bir hayretle bakıyordu. Üzerinde hâlâ saatler önceki ziyafette giydiği tunik vardı. Yüzü bitkin görünüyordu ve dudaklarının kenarında, gece boyu içtiği şarapların kanıtı olan kırmızı lekeler vardı, ama gözleri büyük bir heyecanla parlıyordu ve konuşurken sesi titriyordu.

"Bu o. Gerçekten o... İnanamıyorum!" Hızla eğildi ama Yüzüğün yaydığı akımı hissedince şüpheyle duraksadı.

Asmira'nın tepesinden gelen yumuşak bir ses onu uyardı. "Efendim! Dikkatli olun! Enerjisi beni bu mesafeden bile yakıyor. Canım efendim, çok dikkatli olmalısınız!"

Büyücü yarı güler, yarı inler bir ses çıkarttı. "Beni - beni tanırsın sevgili Ammet. Biraz - biraz acıdan hoşlanırım." Parmakları Yüzüğün üzerine kapandı. Asmira haykırmasını bekleyerek geri çekildi.

Khaba nefesini tuttu ve bir küfür mırıldandı; ardından boşluğa bakan gözlerle ve kenetlenmiş dişlerle ayağa kalktı. Yüzük avucundaydı.

"Efendim! Yaralandınız mı?"

Asmira başını kaldırdı ve yıldızların ışığında Khaba'yla aynı siluete sahip gölgemsi bir yaratık gördü. Dişleri korkuyla aralandı; yaratığın pençelerinden kurtulmaya çalıştı.

Mısırlı gözlerini ansızın ona çevirdi. "Kızı bırakma," dedi. "Ama henüz - henüz canını da yakma. Onunla - onunla konuşmam gerekiyor. Ah!" İnledi. "İhtiyar buna nasıl dayanıyormuş?"

Yaratık Asmira'nın belini iyice sıkı kavrayınca, genç kız bir çığlık attı. Aynı anda yaratığın, arkalarındaki bir şeyi almak için ani ve kuvvetli bir hamle yaptığını hissetti.

Yumuşak ses yine konuştu. "Efendim, Bartimaeus da elimde. Yaşıyor."

Asmira başını biraz çevirince, yakışıklı delikanlının bedeninin, külrengi kocaman yumruktan bir bez parçası gibi sarktığını gördü. Bedenindeki yaralardan sarı buharlar tütüyordu. Bu görüntü ansızın içini acıttı.

"Ölmemiş mi? Daha da iyi." Khaba sağ elini göğsüne yakın bir yerde tutarak ve ayaklarını sürüyerek onlara doğru ilerledi. "Yeni öz kafeslerimizin ilk sakinini bulduk Ammet. Ama önce - bu kız..."

Asmira'nın önünde durdu ve onu incelemeye koyuldu. Yüzü acıyla buruşmuştu; dişleri sessizce üst dudağını kemiriyordu. Yüzüğü hâlâ takmamıştı.

"Nasıl başardın?" diye sordu. "Kaçıncı düzey bir büyücüsün?"

Asmira omuzlarını silkti. Başını salladı.

"Ammet'in seni ikiye bölmesini mi istiyorsun?" diye sordu Khaba. "Öyle yapmak için sabırsızlanıyor. Konuş!"

"Kolay oldu."

"Ya Süleyman'ın savunmaları?"

"Atlattım."

"Yüzük: Süleyman'ın parmağından nasıl çıkarttın? Uyurken mi?"

"Hayır. Uyanıktı."

"Öyleyse Ra aşkına nasıl-" Khaba susup kaskatı kesilmiş eline baktı. Yüzünde şiddetli bir sancı belirdi; düşünce zincirini kaybetmiş gibiydi. "Neyse, detayları daha rahat bir zamanda anlatırsın, istesen de istemesen de. Ama şimdilik son bir soru: Süleyman nasıl öldü?"

Asmira koltuğunda oturan zayıf ve güçsüz kralı düşündü. Acaba o anda ne yapıyordu? Belki muhafızlarını topluyor, belki de kuleden kaçıyordu. Asmira bunları yapacak zamanının olmasını umduğunu fark etti. "Bartimaeus onu boğdu," dedi.

"Ah. Güzel, güzel. Hak etmişti zaten. Şimdi Cyrine - ama bu senin gerçek adın değil tabii, öyle değil mi? Acaba gerçek adın ne..." Khaba çarpık çarpık sırıttı. "Zamanı gelince öğreneceğiz nasılsa, öyle değil mi? Her kim olursan ol, sana büyük bir teşekkür borçluyum," diye devam etti. "Ben de yıllardır böyle bir eylem gerçekleştirmek istiyordum. Hatta On Yedinin geri kalanı da - bunu sık sık aramızda konuşurduk. Ah, ama korktuk! Harekete geçmeye cesaret edemedik! Yüzüğün dehşeti bizi sindirdi. Oysa sen son derece...sıradan bir cinle beraber bunu başardın!" Khaba hayretle başını salladı. "Gerçekten takdire şayan. Hazine binasının çevresindeki karışıklığı yaratan sizdiniz herhalde, değil mi?"

"Evet."

"O iyi bir taktikti. Meslektaşlarımın çoğu hâlâ orada. Eğer onlara kalsaydı, paçayı kurtarırdın."

"Bizi nasıl buldun?" diye sordu Asmira. "O yeşil iblis-"

"Beni soyduğunu anladığım andan itibaren, Gezeri, Ammet ve ben seni aramaya koyulduk. En keskin gözler Gezeri'nin gözleriydi. Balkonda bir pırıltı gördü. Araştırmaya geldi. Gezeri'yi daima bunun aracılığıyla izlerim." Büyücü boynundaki perdahlı taşı gösterdi. "Seni görünce ne kadar şaşırdığımı tahmin edersin."

O anda arkalarından bir inilti duyuldu. Uçurumdan küçük ve darmadağın olmuş bir bulut yükseldi; acınacak sarsıntılarla ilerliyordu. Bulutun üzerine serilmiş olan küçük yeşil foliot çok rahatsız görünüyordu ve kafasında leylek yumurtası büyüklüğünde bir yumru vardı. "Ahhh, özüm," diye inledi. "O Bartimaeus yok mu! Beni önce taşlaştırdı, ardından da uçurumdan attı!"

Khaba kaşlarını çattı. "Dur Gezeri! Yapmam gereken önemli bir iş var."

"Her yerim uyuştu. Durmayın, kuyruğumu çimdikleyin. Hissetmem."

"Eğer sessiz durup etrafı gözetlemezsen, kuyruğunu unutabilirsin."

"Ne kadar asabiyiz böyle!" dedi foliot. "Ama sen de dikkatli olsan iyi edersin dostum. Buradaki patlamalar hiç kimsenin dikkatinden kaçmadı, elinden çıkan o korkunç aura da. Gözlerini dört aç. Gelenler var."

Foliot işaret etti: Çok sayıda ışık güneyden hızla yaklaşıyordu ve aralarında yıldızlara açılan eşikleri andıran dikdörtgen biçiminde koyu ve ince siluetler vardı. Khaba yüzünü ekşitti. "Dostlarım ve meslektaşlarım Süleyman'ı kontrol etmeye geliyorlar. Yüzüğün şimdi kimin elinde olduğundan haberleri yok!"

"Her şey iyi güzel de," dedi Asmira ansızın, "onu hâlâ takmadığını görüyorum."

İblis belini hınçla sıkınca Asmira çığlık attı. "Dayanması tahmin ettiğimden biraz daha... zormuş," dedi Khaba. "Süleyman'ın iradesinin bu denli güçlü olduğunu kim tahmin edebilirdi? Ama beni eleştirmeyi aklının ucundan bile geçirme küçük hanım. Ben güçlü bir adamım. Sen ise hiç kimse değilsin, meçhul bir hırsızsın."

Asmira dişlerini gıcırdattı; içini büyük bir öfke kapladı. "Yanlış," dedi. "Adım Asmira ve annem Saba Kraliçesi'nin Baş Muhafızıydı. Ülkem tehlike altında olduğu için Yüzüğü almaya geldim ve başarısızlığa uğramış olsam da, en azından senden daha onurlu bir amaçla hareket ettim."

Çenesini öne çıkararak, gözleri alev alev parlayarak ve içinde büyük bir tatmin duygusuyla sözlerine son verdi. Çınlayan bir sessizlik oldu.

Ardından Khaba tiz bir sesle, âdeta ciyaklayarak gülmeye başladı ve Asmira'yı tutan gölge onun kahkahalarını birebir taklit etti. Baygın yatan cin bu seslerle ürperip titredi.

Khaba kahkahalarına son vermek için çaba sarf etti. "Geliyorlar Ammet," dedi. "Hazır ol. Sevgili Asmira - ne güzel bir isim; kesinlikle Cyrine'e tercih ederim. Demek Saba'dan gönderildin? Ne komik."

Elini açıp Süleyman'ın Yüzüğüne baktı.

"Çabuk ol patron," dedi foliot. "İhtiyar Hiram yaklaşıyor. Öfkeden kudurmuş gibi bir hali var."

Asmira büyücünün Yüzüğün üzerinde tuttuğu parmaklarının titrediğini görebiliyordu. "'Komik' derken neyi kastediyorsun?" diye sordu.

"Komik, çünkü niye geldiğini biliyorum. Belkıs'ın seni niye gönderdiğini biliyorum." Büyük ve sulu gözler ona pırıltılar saçarak baktı; bu gözlerde neşe kadar korku da vardı. "Süleyman'ı bir hiç uğruna öldürdüğünü biliyorum."

Asmira midesine bir yumruk yemiş gibi oldu. "Ama o tehditleri..."

"Savuran Süleyman değildi."

"Ulak..."

"Onun tarafından gönderilmemişti." Khaba'nın parmakları Yüzüğün üzerine kapanırken soluğu kesildi. "On Yedinin geri kalanı gibi ben de uzun zamandır Süleyman'ın isminden faydalanarak birtakım işler yürütüyorum. Edom'un, Moav'ın ve Suriye'nin korkak kralları, hayali bir felaketten kurtulmak için seve seve haraçlarını veriyorlar. Belkıs yalnızca onların sonuncusuydu. O da tıpkı diğerleri gibi zengin ve kolaylıkla haraç verebilir. Onun için büyük bir kayıp olmaz ve bizim sandıklarımız dolup taşar. Süleyman fark etmediği sürece ne zararı olabilirdi ki? Zaten bir kere o ahmağın bunları yapması gerekirdi. Eğer kendin için bir şeyler elde etmeyeceksen, gücün ne anlamı var?"

Gölge Asmira'nın tepesinden söze girdi. "Efendim... acele etmelisiniz."

"Khaba!" Karanlıktan hırçın bir ses yükseldi. "Khaba - ne yapıyorsun?"

Büyücü bu sesi duymazdan geldi. "Sevgili Ammet, çok konuştuğumu biliyorum. Acıyı köreltmek için konuşuyorum. Yüzüğü takmak için çelik gibi sert olmalıyım. Uzun sürmez."

Asmira gözlerini Mısırlıya dikmişti. "O ulak Marib'e saldırdı. Hayatım kaybedenler oldu. Onu hangi büyücü yolladı?"

Khaba'nın kel kafasından terler akıyordu. Yüzüğü başparmağı ile işaretparmağının arasında tutup parmağına doğru götürdü. "Aslına bakarsan ben gönderdim. Üstüne alınma. İçimizden herhangi biri de olabilirdi. O ulak şu anda seni tutmakta olan Ammet'ti. Belkıs'ın fevri kararının, Yüzüğün gücünü kötüye kullanmayacak tek kralın ölümüne yol açmış olması kaderin bir cilvesi, öyle değil mi? Benim kendimi onun kadar zapt etmeyeceğimden emin olabilirsin."

"Khaba!" Uzun beyaz cübbesinin içinde göz kamaştırarak balkon duvarına doğru alçalan Hiram, ateş püsküren gözlerle karşısındaki sahneye baktı. İnsan kılığına bürünmüş bir iblisin taşıdığı kare biçimindeki küçük bir halının üzerinde kollarını bağlamış duruyordu. İnsan kılığındaki iblisin uzun sarı saçları ve havayı âdeta savaş davulları gibi döven beyaz kanatları vardı. Yüzü güzel, ürkütücü ve soğuktu, ama gözleri zümrüt yeşiliydi. O gözler olmasa, Asmira küçük beyaz fareyi tanıyamazdı.

Hiram'ın arkasındaki karanlıkta başka büyücüler ve başka iblisler de vardı.

"Khaba!" diye haykırdı vezir bir daha. "Burada ne yapıyorsun? Süleyman nerede? Hem - hem elinde tuttuğun ne?"

Mısırlı başını kaldırmadı. Titreyen ellerle Yüzüğü tutuyor ve hâlâ gücünü toplamaya çalışıyordu.

"En azından kraliçem de benim gibi onuruyla hareket etti," dedi Asmira. "Ne tehditler savurursan savur, sana boyun eğmez!"

Khaba güldü. "Aksine, çoktan boyun eğdi bile. Dün tütsü çuvallarını toplanmak üzere Marib'in avlusunda hazır etti. Sen feda edilmiş bir piyondan başka bir şey değildin çocuğum, kraliçenin kolaylıkla göze alabileceği bir kayıp. Senin öldüğünü varsayınca, haracını nihayet hazırladı. Hep öyle yaparlar."

Asmira'nın başı dönmeye başladı; kan beynine hücum etti.

"Khaba!" diye seslendi Hiram. "Yüzüğü bırak! On Yedi'nin en kıdemlisi benim! Yüzüğü takmanı yasaklıyorum. Onda hepimiz pay sahibi olmalıyız."

Khaba'nın başı eğikti, yüzü görünmüyordu. "Ammet, biraz zamana ihtiyacım var. Zahmet olmazsa...?"

Asmira başını kaldırdı. Gözyaşlarının arasından gölgenin ağzının kıvrılarak açıldığını ve sivri dişlerinin açığa çıktığını gördü - ardından havaya atılıp tutuldu; artık gölgenin sımsıkı kolunun altında, Bartimaeus'un yanında duruyordu.

"Khaba!" diye gürledi Hiram. "Sözlerime kulak ver, yoksa saldırırız!

Gölge Asmira'yı ve cini tutmaya devam ederken genişleyerek balkona yayıldı. Boştaki kolunu uzattı; parmakları uzun ve kıvrıktı. Kolunu ansızın bir kırbaç gibi savurdu. Bir kopma sesi. Hiram'ın kafası bir yana, vücudu bir başka yana düştü. İkisi de halıdan sessizce yuvarlanıp karanlığa karıştı.

Hiram'ın beyaz kanatlı iblisi sevinçle haykırıp gözden kayboldu. Ansızın boşta kalan halı sarmallar çizerek düşmeye başladı.

Bahçenin tepesindeki diğer büyücülerden biri çığlık attı.

Gölge balkona geri çekildi ve ilgisini, iki büklüm olmuş vücudundan uzun ve alçak bir feryat kopan efendisine çevirdi.

"Canım efendim, yaralandınız mı? Ne yapabilirim?"

Khaba başlangıçta cevap vermedi; bütünüyle içine dönmüş ve başını dizlerine kadar alçaltmıştı. Başını ansızın kaldırdı. Yavaş yavaş doğruldu. Yüzü çarpılmış, dudakları solgun bir tebessümle aralanmıştı.

"Hiçbir şey sevgili Ammet. Artık hiçbir şey yapmana gerek yok." Khaba elini kaldırdı. Parmağında parıldayan bir altın vardı. Asmira yanındaki Bartimaeus'un inlediğini duydu. "Ah harika," dedi Bartimaeus. "Uyanacak başka zaman yoktu sanki."

33

Mısırlı geceyle yüzleşmek üzere döndü. Yıldızların ışığında birkaç büyücü seçiliyor, bu büyücüler boşluğun tepesindeki uçan halılarında gergin ve tereddütlü duruyorlardı. İçlerinden birisi ona meydan okudu, ama Khaba cevap vermedi. Bunun yerine elini kaldırıp, yavaş ve dikkatli bir hareketle parmağındaki Yüzüğü çevirdi.

Asmira tıpkı Süleyman'ın odasındaki gibi, kulaklarının derin suya düşmüşçesine çınladığını hissetti. Yanındaki Bartimaeus dişlerinin arasından nefes aldı. Onları tutan gölge bile bir adım geri çekildi.

Balkonun yanındaki boşlukta, insan boyutlarında ama insan olmayan, gökyüzünden daha karanlık bir Varlık duruyordu.

"Sen Süleyman değilsin."

Ses yüksek ya da öfkeli değil, ılımlı ve sakindi. Ancak yine de biraz içerlemiş gibi bir hali vardı. Asmira bu sesi duyunca, darbe almışçasına geriye sıçradı. Burnundan kan geldiğini hissetti.

Khaba'dan kahkahaya benzeyen ıstıraplı bir ses çıktı, "iyi bildin köle! Artık başka bir efendin var. İşte ilk emrim. Beni bütün büyülü saldırılardan koru."

"Oldu," dedi Varlık.

"Pekâlâ öyleyse..." Khaba güçlükle yutkundu ve doğruldu. "İşlerin değiştiğini ve artık Kudüs'te yeni bir güç olduğunu bütün dünyaya göstermenin vakti geldi," diye bağırdı. "Süleyman'ın uyuşukluğu son buldu! Yüzük kullanılacak!"

Bunun üzerine havada süzülen büyücülerden bazıları harekete geçti: Parlayan büyülü oklar Mısırlıyı vurmak üzere fırladı. Oklar balkon duvarına yaklaşınca paramparça oldu; çim tohumları gibi rüzgâra karışan rengârenk kıvılcımlara dönüştü.

"Yüzüğün Kölesi!" diye bağırdı Khaba. "Meslektaşlarımdan özellikle Elbesh ile Nisroch'un hemen saldırıya geçtiğini fark ettim. İlk önce onlar cezalandırılsınlar!"

İki halı ve iki büyücü parlak yeşil alevler içinde patladılar; ağaçlara tüten küller yağdı.

"Oldu."

"Yüzüğün Kölesi!" Khaba'nın sesi artık daha yüksekti; acısına hâkim olmaya başlamış gibi görünüyordu. "Bana Tutmosis'in Nemrut'a ilerlerken sahip olduğu kadar büyük bir ordu getir! Daha da büyük olsun! Gökyüzü yarılsın ve ordum emirlerimi yerine getirmek üzere karşıma gelsin! Bu sarayda bana el kaldırmaya cesaret etmiş olan herkese felaket yağdırsınlar! Bu..." Soluğu kesilen Khaba gökyüzüne bakakaldı.

"Oldu," dedi Varlık ve gözden kayboldu.

Asmira'nın kulakları yine çınlamaya başlamıştı, yoksa Varlığın gittiğinin farkına bile varmayacaktı. O da tıpkı Khaba gibi, uçan halılarının üzerindeki büyücüler gibi ve o halıları havada tutan ruhlar gibi, bahçenin doğusundaki ve saray surlarının tepesindeki bir noktaya bakıyordu. O noktada gökyüzünde bir delik açılmıştı; yan yatmış ateşten bir tekerleği andıran bir yarık. Alevler tıpkı tekerlek telleri gibi yarığın merkezine doğru uzanıyor ve büyük bir şiddetle yanıyordu, ama bu cehennem alevlerinin sesi Dünyaya ulaşmadığı gibi, ürkütücü parlaklığı da aşağıdaki kubbelerin veya ağaçların üzerine yansımıyordu. Yarık hem oradaydı, hem değildi - hem yakındı, hem çok uzaktı; başka bir dünyaya açılan bir pencereydi.

İçinden küçük noktacıklardan oluşan bir ordu çıkmaya başladı; bu sessiz ve kara noktacıklar çok hızlı uçuyorlardı. Bir arı veya sinek sürüsü gibi ilerlediler; âdeta duman bulutu gibi, bir incelip bir kalınlaşarak, döne döne yere doğru alçaldılar ve kat ettikleri mesafe çok uzun görünmese de, Asmira ya alçalmaları bir asır sürmüş gibi geldi. Derken birdenbire, sanki görünmez bir bariyer aşılmış gibi, Dünyaya akıtılan bir kum deryasını andıran sesler yankılanmaya başladı: İblislerin kanatlarının sesleri.

Noktacıklar büyüdü ve yıldızların ışığı onların dişlerinin, pençelerinin, gagalarının ve kuyruklarında ya da ellerinde tuttukları sivri silahların üzerinde parlamaya başladı, ta ki ordu yıldızları da kapatıp gökyüzünü tümden karartana dek.

Ordu bekleyişe geçti. Ani bir sessizlik oldu.

Asmira omzunun dürtüldüğünü hissetti.

Dönüp baktı - gölgenin elinden sarkan yanındaki yakışıklı delikanlıyla göz göze geldi.

"Ne yaptığını anladın mı şimdi?" diye sordu delikanlı sitemkar bir sesle.

Asmira'nın içini büyük bir keder ve utanç kapladı. "Bartimaeus - Çok özür dilerim."

"Aman ne güzel, bu her şeyi yoluna koyar, değil mi?" dedi delikanlı. "Öteki Âlem'in orduları serbest kaldı, Dünyanın bu kısmına ölüm ve felaket yağmak üzere, Zalim Khaba kanlı bir zafer elde etti ve Uruklu Bartimaeus öyle veya böyle korkunç bir sonla karşı karşıya - ama olsun, sen özür diledin ya yeter. Ben de bir an için kötü bir gün geçireceğimi zannetmiştim."

"Özür dilerim" dedi Asmira yeniden. "Lütfen, böyle sonuçlanabileceğini hiç düşünmemiştim." Havadaki iblis ordusuna baktı. "Ayrıca... korkuyorum Bartimaeus."

"Yok canım. Sen mi? Sen sert ve cesur bir muhafızsın."

"Hiç düşünmemiştim-"

"Artık bir önemi yok, öyle değil mi? Baksana - deli adam emirler yağdırıyor. Sence ilk nasibini alanlar kimler olur? Büyücüler olacağına bahse girerim. Evet. Bak nasıl kaçıyorlar."

Kırık balkon duvarının üzerinde duran Khaba, cılız kollarını uzatarak tiz bir sesle emir vermişti. Ansızın gökyüzünü kaplayan iblis katmanlarında bir boşluk açıldı; harekete geçen siluetler büyük bir sarmal çizerek alçalmaya koyuldular. Büyücülerin köleleri, aşağıdaki bahçelerin örtülü karanlığında çabucak harekete geçtiler. Uçan halılar dört bir yana zikzaklar çiziyor, ilerideki açıklığa ulaşma çabasıyla saray surlarına doğru atılıyordu. Ne var ki alçalan iblisler çok hızlıydı. Sarmal açıldı - uçarak sağa sola atılan kara siluetler, çaresiz feryatlarla iblislerini dövüşmeye çağıran kaçakların üzerine çullandılar.

"İşte saray muhafızları da geliyor," dedi Bartimaeus. "Biraz geç kaldılar, ama aslında ölmek istemiyorlar sanırım."

Sarayı savunmak için bir araya toplanan kuvvetler, Khaba'nın ordusuyla karşı karşıya gelince, bahçelerde ve çatılarda parlak büyü ışıkları -leylak rengi, sarı, pembe ve mavi- çakmaya başladı. Uçan halılar büyücülerin çığlıkları arasında patlayıp gözden kayboldu; iblisler alevli taşlar gibi düşüp kubbelere ve çatılara çarparak ikili veya üçerli gruplar halinde göllerin alev almış sularına yuvarlandılar.

Balkon duvarındaki Khaba bir zafer çığlığı attı. "İşte başlıyor! Süleyman'ın devri sona erdi! Sarayı yıkın! Kudüs düştü! Karnak çok yakında yeniden yükselecek ve dünyanın başkenti olacak!"

Asmira'nın tepesindeki gölgenin ağzı da efendisini taklit ederek sevinçle açılmıştı. "Evet, yüce Khaba, evet!" diye bağırdı. "Bu şehir yanıp kül olsun!"

Asmira belini tutan ellerin epeyce gevşemiş olduğunu hissetti. Gölgenin dikkati artık denetimindeki tutsakların üzerinde değildi. Asmira ani bir ilgiyle Khaba'nın sırtına baktı. Ne kadar uzaktaydı? Üç, belki dört metre. Kesinlikle daha fazla değil.

İçini ansızın bir dinginlik kapladı. Ağır ve derin bir nefes aldı.

Kolunu gizlice kaldırdı; eli kemerine gitti.

"Bartimaeus-" dedi.

"Keşke biraz patlamış mısır olsaydı," dedi cin. "Bu güzel bir gösteri, tabii ikinci perdede bizim de yer alacağımızı unutursak. Hey -yeşim kuleyi rahat bırakın! Onu ben inşa ettim!"

"Bartimaeus," dedi Asmira yeniden.

"Hayır, senin hiçbir şey söylemene gerek yok, unuttun mu? Üzgünsün. Gerçekten üzgünsün. Daha üzgün olamazdın. Bu konuda fikir birliğine varmıştık."

"Kes sesini," diye homurdandı Asmira. "Bu durumu düzeltebiliriz. Bak, Khaba ne kadar yakın duruyor, görüyor musun? Biz-"

Delikanlı omuzlarını silkti. "I-ıh. Ben Khaba'ya dokunamam. Büyülü saldırılardan korunuyor, unuttun mu? Ayrıca Yüzük onda."

"Ah, kimin umurunda?" Asmira kolunu kaldırdı. Bileğine sımsıkı bastırarak gölgenin soğukluğunu hissetmesini önlediği son gümüş hançerini gösterdi.

Cinin gözleri fal taşı gibi açıldı. Aşağıdaki yıkıma sevinçle tezahüratlarda bulunan gölgeye bir göz attı. Önce Asmira'ya, ardından da Khaba'nın sırtına baktı.

"Buradan mı?" diye fısıldadı Bartimaeus. "Yapabilir misin?"

"Sorun değil."

"Bilemiyorum... İyi bir atış yapmak zorundasın."

"Yapacağım. Kapa çeneni. Konsantrasyonumu bozuyorsun."

Asmira gözlerini büyücüden ayırmadan yavaşça konumunu ayarladı. Tıpkı annen gibi yavaş yavaş nefes al. Kalbini hedefle. Düşünme. Rahatla...

Cin nefesini tuttu. "Off, devamlı hareket ediyor. Bakamayacağım."

"Bir susar mısın?"

Üzerinde binicisi bulunmayan bir uçan halı mor kıvılcımlar saçarak çaprazlamasına Khaba'nın önünden geçince, büyücü yana sıçradı. Halı kulenin aşağılarında bir yere düştü; önlerinde âdeta sütun gibi bir duman bulutu yükseldi. Asmira sessizce küfredip kendini toparladı ve büyücünün yeni konumunun açılarını değerlendirerek bileğini geriye doğru büktü...

Bu sefer onu haklamıştı.

"Efendim - dikkat edin!" Balkon duvarının yanındaki bulutunun üzerinde duran foliot Gezeri karşıya bakmış ve efendisini aniden uyarmıştı. Khaba döndü; kollarını uzatmış ve parmaklarını açmıştı. Asmira anlık bir ayarlama yaptı. Hançeri fırlattı. Parlayan gümüş Khaba'nın hareket halindeki elini kesti. Oluk oluk kan aktı; bükülmüş ince bir dalı andıran bir şey yere düştü. Ucunda bir altın parlıyordu.

Gökyüzündeki iblis ordusu kayboldu. Yıldızlar parladı.

Kopmuş parmak taşın üzerinde sekti.

Khaba ağzını açıp çığlık attı.

"Koş Bartimaeus!" diye bağırdı Asmira. "Yakala! Denize at!"

Yanındaki delikanlı kaybolmuştu. Küçük kahverengi bir kuş gölgenin elinden kaçıp kurtuldu.

Khaba elini tutarak çığlık attı. Kesilen parmağından kanlar fışkırıyordu.

Gölge efendisininkini birebir yansıtan bir çığlık attı. Asmira'nın belini tutan eller açıldı ve genç kız bir kenara fırlatıldı.

Küçük kuş alçaktan süzülerek parmağı gagasına aldı ve balkon duvarının kenarında gözden kayboldu.

Asmira sertçe ve sırtüstü yere düştü.

Kudretli, ateşten bir kuş yükselerek görüş alanına girdi, gagasında altın bir halka vardı. Batıya döndü ve yükselen dumanların arasında gözden kayboldu.

"Ammet," diye bağırdı Khaba. "Öldür onu! Öldür! Yüzüğü geri getir!

Gölge ileri atılarak balkon duvarından atladı. Omuzlarından uzun ve siyah iki kanat çıktı. Kanatları gök gürültüsünü andıran bir sesle yükselip alçalıyordu. O da dumanların arasında gözden kayboldu. Kanat sesleri dindi. Süleyman'ın Sarayı'na sessizlik çöktü.

Asmira güçlükle ayağa kalktı.

Yapılmış büyülerin izleri, balkon duvarının önünü karanlık bir sis gibi kapatıyordu. Rengârenk ateşlerin yandığı bölgeler dışında saray ve bahçeleri görülmüyordu. Asmira bir yerden boğuk sesler duyuyordu ama bu sesler çok uzaktan ve çok aşağıdan geliyordu; başka bir dünyadan gelirmiş gibiydi. Balkondan geriye kırık taşlardan ve yanık tahtalardan başka hiçbir şey kalmamıştı.

Asmira orada yalnız değildi.

Büyücü iki metre ileride sakatlanmış elini tutuyor ve karanlığa bakıyordu. Asmira'ya sanki yüzündeki çizgiler derinleşmiş ve hatta yenileri de belirmiş gibi geldi. Büyücü doğrulurken biraz sendeledi.

Balkonun kenarına çok yakındı. Hafifçe itmek yeterli olurdu...

Asmira sessizce ona doğru bir adım attı.

Havada bir hareketlenme oldu; çürümüş yumurta kokusu. Asmira kendini yere atınca foliot Gezeri'nin pençelerinden kıl payı kurtuldu. Leylak rengi bulut üzerinden geçerken bir karıncalanma hissetti, ardından ayağa kalktı. Foliot hızla ilerleyen bulutun üzerinde arkasına döndü ve bulutun yönünü değiştirerek çabucak geri geldi. Gözleri nefretle parlıyordu ve ağzı açıktı. Fırıl fırıl dönen kuyruğunun çengelli ucu pala gibi kıvrıktı. Uyuşuk hali ve al yanakları kaybolmuş, yerine pençelerden ve dişlerden oluşan bir yaratık gelmişti.

Asmira boynundaki gümüş kolyeyi tutarak hazır bekledi. Foliot bir çığlık atarak onun göğsünü hedef alan ince ve yeşil bir ışın mızrağı gönderdi. Asmira kenara sıçrayarak saldırıyı savuşturan ve mızrağı boşluğa yollayan bir Koruma büyüsü okudu. Bir büyü daha okudu. Leylak rengi bulutun üzerine yağan sarı diskler, tüten kabarcıklar meydana getirdi. Bulut sağa sola yatarak balkon duvarının üzerine düştü; düşen buluttan atlayarak kurtulan Gezeri korkunç bir hızla ilerleyerek Asmira'nın suratına atıldı. Asmira aniden geri çekildi; foliotun dişleri boşluğa geçti. Asmira foliotu boynundan yakalayarak uzaklaştırdı ve ısırmak için açılan ağzını, uzanan pençelerini, her darbesiyle kolunu kırbaç gibi döven kuyruğunu görmezden geldi.

Gezeri devamlı çırpınıyor ve mücadele ediyordu, üstelik kuvveti sayesinde Asmira'nın ellerinden kurtulmaya başlamıştı. Asmira gücünün tükendiğini hissediyordu. Gümüş kolyeyi boynundan kopartıp çıkarttı ve bütün gücüyle foliotun açık ağzına tıktı.

Foliotun gözleri yuvalarından fırladı. Gırtlağından alçak ve boğuk bir ses yükseldi; çenesinden çıkan buharların arasında yarı yarıya gözden kayboldu. Bedeni şişti ve çırpınan uzuvları katılaştı. Asmira onu yere fırlattı; yaratık bir süre köpürdükten, seğirdikten ve tüttükten sonra kara bir kabuğa dönüşüp yok oldu.

Asmira Khaba'ya döndü ama Mısırlı balkon duvarından uzaklaşmıştı ve kanlı elleriyle, birçok ucu bulunan bir kırbacın asılı durduğu kemerini kurcalıyordu. Zayıf ve üstünkörü bir hareketle kırbacını savurdu. Kırbacın uçlarından zayıfça çıkan sarı büyü demetleri taşlarda yarıklar oluşturdu ama geriye sıçrayarak menzilden çıkan Asmira'ya ulaşmadı.

Büyücü Asmira'ya baktı; gözleri acıyla ve nefretle buğulanmıştı. "İstediğin kadar atlayıp sıçrayabilirsin. Başka hizmetkârlarım da var. Onları buraya getireceğim. Ve Ammet döndüğünde... " Bir kere daha kırbacına davrandı ama kanlar akan yaralı eli dikkatini dağıttı. Giysisinin kumaşıyla kanamayı durdurmaya çalıştı.

Asmira peşinde gölgeyle kaçmış olan Bartimaeus'u düşündü. Eğer o gölge Bartimaeus'un söylediği gibi bir merid ise, cin ona uzun süre direnemezdi. Çok geçmeden yakalanıp öldürülürdü ve Yüzük Khaba'ya dönerdi. Tabii eğer...

Eğer yeterince hızlı davranırsa, cini ve sonrasında Kudüs'ü kurtarabilirdi.

Ne var ki hiç hançeri kalmamıştı. Yardıma ihtiyacı vardı. Ona gereken şey-

İşte, hemen arkasındaydı: Kraliyet odalarına açılan kemer.

Asmira dönüp koşmaya başladı.

"Evet, kaç! Kaçabildiğin kadar kaç!" diye seslendi Khaba. "Kölelerimi çağırır çağırmaz seninle ilgileneceğim. Beyzer! Chosroes! Nimshik! Neredesiniz? Bana gelin!"

Dışarıdaki bütün o kargaşanın, karanlığın ve dumanın ardından, altın gibi parlayan oda Asmira'ya garip ve gerçekdışı geldi. Tıpkı eskisi gibi havuzdan buharlar çıkıyor, tabaklardaki büyülü yiyecekler parlıyor ve kristal kürenin yüzeyinde süt beyazı bir ışık dolaşıyordu. Asmira Göz Kamaştırma büyüsüne bakmadan geçmek üzereydi ki olduğu yerde kaldı.

Odanın uzak ucundan onu seyreden bir adam vardı.

"Biraz sorun mu yaşıyoruz yoksa?" diye sordu İsrail Kralı.

34

Denize at. Denize at. Kulağa basit geliyor, değil mi? Kızın bütün emirleri gibi basitti gerçekten, en azından kavramsal anlamda. Asıl sorun bunu canlı yapabilmekti.

Kudüs sahile yaklaşık altmış beş kilometredir. Uzak değil. Normal koşullarda bir anka kuşu bu mesafeyi yirmi dakikada kat edebilir, hatta piknik yapmak ve manzarayı seyretmek için mola verecek zamanı da kalır.{1} Ne var ki koşullar normal değildi. Hem de hiç. Saray yanıyordu, düzlemler ruh ordularından dolayı hâlâ sarsılıyordu, dünyanın kaderi belirsizdi - ve ben gagamda Süleyman'ın Yüzüğünü taşıyordum.

Daha doğrusu Khaba'nın kopmuş parmağını taşıyordum ve Yüzük hâlâ üzerindeydi. Hassas mideli okuyucularımı rahatsız etmemek adına fazla detaya girmeyeceğim.

Ancak puro içmeye benzediğini söylemek zorundayım. Yanan ucunun yakınında altından bir şerit bulunan küçük ve biraz pörsümüş bir puro. İşte böyle. Şimdi gözünüzde canlandı mı? Güzel.

Ayrıca parmak hâlâ sıcaktı ve kanaması yeni durmuştu ama bu konuya girmeyeceğim.

Kısacası taşımak zorunda kaldığım en güzel organ değildi,{2} ama çok faydalı bir işlevi vardı. Onun sayesinde Yüzüğe dokunmak zorunda kalmıyor ve en azından o ıstıraptan kurtulmuş oluyordum.

Ne var ki iş bununla bitmiyordu. Ammet hemen peşimdeydi.

Anka kuşu Khaba'nın kısa saldırısı sırasında en çok zararı gören yerlere yakın kalarak Süleyman'ın sarayının kalıntıları arasında hızla uçtu. Sarayın yarısı alevler içindeydi, geri kalanı ise büyülerin bıraktığı ağır bir sisle kaplıydı. Gri sisin içinde hâlâ güçlü büyü kalıntıları mevcuttu ve bu kalıntıların yoğun olduğu bölgelerden kaçınmak için zikzaklar çizerek yükselip alçalırken tüylerim yanıyordu. Yıkılmış kubbelerin ve kulelerin yakınlarında yoğunlaşan bu büyü kalıntıları onları yavaş yavaş eritiyordu ve fırsat verdiğim takdirde aynı şeyi bana da yapmaları işten bile değildi. Temiz gökyüzüne yükselmek çok daha rahat olurdu ama şimdilik buna direniyordum. Sis gizlilik sağlıyordu ve belki Yüzüğün aurasını da bir parça örtüyordu.{3}

Eğer hayatta kalmak istiyorsam bu iki niteliğe de ihtiyacım vardı.

Gölgeyi henüz görmemiştim ama dumanların arasından süzülen kanatlarının sesini duyabiliyordum. Onu atlatmak zorundaydım. Anka kuşu devrilen iki duvarın arasından sisin en yoğun olduğu yere doğru atılarak kırılmış bir pencerenin içinden geçti ve alev alev yanan dehlizde hızla ilerleyerek kirişlere yükselip kulaklarını açtı.

Kirişlerin gıcırtısı dışında hiçbir ses yoktu. Kahraman, tanrıça, hayvan ve cin heykelleri alevlerin arasında kararıyordu.

Anka kuşu umutla başını dikti. Belki de onu atlatmıştım. Biraz şansın yardımıyla, Ammet sisin içinden geçip gitmiş ve izleyeceğimi varsaydığı yolu takip ederek batıya yönelmiş olabilirdi. Eğer sarayın kuzeyinden çıkıp sedir ormanlarının üzerinden batıya dönersem denize ulaşabilirdim belki.

Alevlere ve dumanlara olabildiğince yakın uçarak dehlizde ilerledim. Dehlizin sonundan sağa dönerek, tanıdığım ve hizmet ettiğim rahip-kralların soğuk taş heykelleriyle dolu Sümer Binası'na girdim.{4} İleride kare biçiminde kocaman bir pencere vardı; oradan çıkıp kuzeye yol alabilirdim. Anka kuşu birden yükseldi...

...Ve bu sayede zemini paramparça eden Detonasyon büyüsünden kıl payı kurtuldu. Heykellerden biri ansızın değişim geçirerek açığa çıktı; gölgeyi saklayan İllüzyon âdeta bir pelerin gibi çıkarılıp atıldı. Pençeli eller uzanıp kuyruğumdaki yanan tüyleri koparttı. Turuncu alevlerin arasından hızla ileri atıldım ve havayı döven kollardan kurtulmak için can havliyle zikzaklar çizdim.

"Bartimaeus!" dedi yumuşak ses arkamdan. "Teslim ol! Yüzüğü bırakırsan canını bağışlarım!"

Cevap vermemek biraz kabalık oldu, biliyorum. Ama gagam doluydu. Bir dakika sonra pencereden fırlayarak çıktım ve karanlığa atıldım.

Sizin ölüm-kalım kovalamacalarınız nasıl geçer? Donakalmış bir şaşkınlık içinde mi? Dinmeyen büyük bir panikle ya da korku dolu çığlıklarla mı? Hepsi mantıklı tepkiler. Şahsen ben bu tür durumları düşünmek için kullanırım. Bu bakımdan iyidirler. Her yer sessizliğe bürünür, kendinizle baş başa kalırsınız ve önceliklerinizi ölçüp tartarken, ufak tefek sorunlarınızın hepsi aklınızdan uçup gider. Elbette en büyük önceliğiniz hayatta kalmaktır, ama aklınızdaki tek şey bu değildir. Bazen diğer konulara dair de önemli bakış açıları kazanırsınız.

Gecenin son dakikalarında, peşimde Khaba'nın süratli gölgesiyle hızla batıya doğru uçarak aşağıdaki dalga dalga tepeleri ve vadileri aşarken, içinde bulunduğum durumu değerlendirdim.

Uçuşun ortasında durum şöyle görünüyordu.

Ammet beni yakalayacaktı, hem de yakında. Anka kuşu ne denli hızlı olursa olsun, bu hızı sonsuza dek koruyamaz. Bu, yakın bir zamanda Konvülsiyon büyüsüyle kendinizden geçtiğiniz durumlarda iki kat, gaganızı eriten güçlü bir nesne taşıdığınız durumlarda ise üç kat geçerlidir.{5} Merid -ki benden daha büyüktü ve güçlü büyülere sahipti- kovalamacanın başında biraz geriye düşmüştü ama artık yorulmaya başladığım için arayı kapatıyordu. Ne zaman omzumdan geriye baksam onun kapkara siluetini görüyordum; yarım vadi geriden geliyor ve yaklaşıyordu.

Denize ulaşamayacağımı varsaymak mantıklı olurdu.

Ammet'in bana yetişmesi korkunç sonuçlar doğururdu. Birincisi ve en önemlisi, ölmüş olurdum. İkincisi, Yüzük tekrar Khaba'nın eline geçerdi. Yüzük yalnızca beş dakika elinde kalmıştı ve Süleyman'ın sarayı harabeye dönmüştü; bu durum büyücünün nasıl bir yönetim biçimi benimseyeceğine dair ipucu veriyordu. Vakti ve fırsatı olursa, pasta dükkânına girmiş öfkeli bir çocuk gibi, Dünyanın bütün halklarına felaket yağdırırdı. Daha da önemlisi, ben ölmüş olurdum. Belki buna daha önce de değinmişimdir.

Anka kuşu uçmaya devam etti. Ammet arkamdan büyüler atarken, etraf parlak ışıklarla aydınlanıyordu; ben yana yatarken, alçalırken ve havada cambazlıklar sergilerken, vızır vızır geçen Spazm ve Seyelan büyüleri ağaçları ve bayırları un ufak ediyordu.

Elbette bunların hepsi kızın suçuydu. Eğer tavsiyemi dinleyip Yüzüğü taksaydı, bunların hiçbiri olmazdı. Aksine, Ammet'i yok etmiş, Khaba'yı öldürmüş, göz açıp kapayana kadar Saba'ya ulaşmış, kraliçeyi devirmiş ve büyük bir ihtişamla tahta geçmiş olabilirdi. Hatta bütün bunları yaptıktan sonra arkasına yaslanır, kahvaltıdan önce güzel bir göbek dansı gösterisi izlerdi.

Önceki efendilerimin hepsi öyle yapardı.{6} Ne var ki kız onlara benzemiyordu.

Sıra dışı bir tipti doğrusu. Bir yandan kararlı ve cesurdu; o biçimli kaşlarının tekinde bile, tanıdığım sıradan büyücülerden daha fazla cesaret barındırıyordu. Diğer yandan, kafası karışıktı ve kendisiyle çelişiyordu; yanlış kararlar almak konusunda üstüne yoktu. Bana muhtemelen iki bin yıllık hayatımın en kötü gecesini yaşatmıştı, ama Süleyman'ın Yüzüğünü yürütürken yanımda yer almıştı. Yüzüğü takma fırsatını geri tepmişti, ama Khaba'nın parmağını uçurmakta bir an bile tereddüt etmemişti. Beni muhtemelen ölüme mahkûm etmişti, ama özür de dilemişti. Sıra dışı bir tipti. Çıldırtan bir tip.

Aslında onun emrini geçersiz kılmanın, deniz kısmını atlamanın ve Yüzüğü Ammet'e fırlatıp kurtulmanın bir yolunu arıyor olmalıydım. O durumda kızı ve dünyasını Khaba'nın şefkatli ellerine bırakabilirdim. Faquarl daha saraydan ayrılmadan bunu yapmanın bir yolunu bulur, hatta bir yandan da için için gülüyor olurdu. Ne var ki bu bana göre bir şey değildi.

Kısmen, düşmanlarımdan nefret ettiğim için. Eğer onları alt etmenin bir yolu varsa, bunu başarmak isterdim. Kısmen de düzenli yaradılışımdan. Yüzüğü almamızı sağlayan benim yeteneğim ve zekâmdı; onu denize atma fikri benden çıkmıştı. Kısacası bunu başlatan bendim ve kendi koşullarımla sonlandırmak istiyordum.

Kısmen de kızı kurtarmak istediğim için.

Ancak bütün bunlardan önce, tek parça halinde sahile ulaşmam gerekiyordu, üstelik de Ammet'i epeyce geride bırakmalıydım. Eğer Yüzüğü denize attığım sırada hemen arkamda olursa, bütün plan suya düşerdi. Ammet muhtemelen benim delik deşik bedenimi ağ olarak kullanıp, Yüzüğü derhal geri çıkarır ve Khaba'ya doğru yola koyulurdu. Bir şekilde onunla başa çıkmam gerekiyordu.

Ammet bir meriddi. Onunla göğüs göğse çarpışmak ölüm anlamına gelirdi. Ancak belki de onu yavaşlatmanın bir yolu vardı.

Gagasında Yüzüğün aurası yüzünden hafif hafif kabarcıklar oluşan anka kuşu, bir tepebaşının üzerinden uçtu. Siyah kanatlı gölge hemen arkasından geliyordu. İleride sık çam ağaçlarıyla kaplı bir vadi vardı. Sabah öncesinin boz ışığında, ormanda küçük açıklıklar, oduncuların ağaçları kesmiş olduğu bölgeler göze çarpıyordu. Anka kuşunun gözleri parladı. Ansızın ormana doğru alçaldım ve beni ele veren alevler söndü.

Gölge Ammet gözden kaybolduğumu görecek anda zirveye ulaşmıştı. O da ağaçların arasına alçaldı ve çamsakızı kokan karanlıkta durup etrafı dinlemeye koyuldu.

"Neredesin Bartimaeus?" diye fısıldadı. "Ortaya çık, ortaya çık."

Ormana sessizlik hâkimdi.

Gölge yavaş yavaş ve yılan gibi kıvrılarak ağaç gövdelerinin arasında dolaşıyordu.

"Kokunu alıyorum Bartimaeus! Korkunun kokusunu alıyorum!"{7}

Tahmin edilebileceği üzere herhangi bir cevap alamadı. Tepenin sarp yamacını takip ederek ağaçların arasında süzüldü.

Derken biraz ileride alçak bir ses: Frrt, frrt, frrt.

"Seni duyuyorum Bartimaeus. Seni duyuyorum! Bu birbirine çarpan dizlerinin sesi mi?"

Frrt, frrt, frrt.

Gölge biraz daha hızlanarak yaklaşmaya devam etti. "Yoksa birbirine çarpan dişlerinin sesi mi?"

Aslına bakılırsa, doğada biraz zaman geçirmiş olan her ruhun bileceği gibi, her ikisi de değildi.{8} Bir oduncu kampının yanında bulduğum iki ağaç gövdesinin uçlarını yontan pençelerimin sesiydi. Güzelce sivriltilmiş iki uzun kazık yapıyordum.

"Son şansın Bartimaeus. Yüzüğü bırak! Ağaçların arasında parlayan aurasını görebiliyorum. Onu benden saklayamazsın. Şimdi kaçarsan, yaşamana izin veririm!"

Gölge sesleri dinleyerek ormanda ilerledi. Yontma sesleri yavaş yavaş azalıp dindi; gölge durdu. Ancak Süleyman'ın Yüzüğünün ileride parlayan aurasını görebiliyordu.

Hızlıca ve koyu bir kar gibi sessizce aurayı kaynağına kadar takip etti.

Bu kaynak, ormandaki bir açıklığın ileri ucundaki bir ağaç köküydü. Kökün üzerinde kışkırtıcı bir biçimde çam kozalağına yaslanmış olan Khaba'nın parmağı duruyor, ucunda da Yüzük mutlu mesut parlıyordu.

Sıradan bir ruh -örneğin bizim gibi devamlı Sümer tapınaklarını yağmalamaya gönderilenler- işin içinde derhal bir bityeniği sezerdi. Armağanlar barındıran masum ağaç gövdelerine kanmayacak kadar çok bubi tuzağı görmüştük. Ne var ki Khaba'nın fino köpeği olan Ammet muhtemelen yirmi yıldır doğru düzgün tek bir iş bile yapmamıştı ve aşırı tedbirli olmanın önemini, şayet biliyorsa dahi unutmuştu. Ayrıca kendinden emin ve kibirliydi; belli ki verdiği ültimatomdan sonra tabanları yağladığımı düşünüyordu. Dolayısıyla memnuniyetle tıslayarak ileri atıldı ve hevesle bir parça genişleyerek ödülüne uzandı.

Arkasında bir hareketlenme oldu - güçle fırlayan kocaman bir şey. Ammet daha tepki veremeden ve Yüzüğe ulaşamadan, ucu iyice sivriltilmiş olan orta büyüklükteki bir ağaç gövdesi, yamacın yukarısından çaprazlamasına aşağı doğru fırladı. Gölgenin uzamış sırtının tam ortasına isabet ederek onu delip geçti ve toprağın derinliklerine saplandı. Bedeninin orta kısmından yere çivilenmiş olan gölge tüyler ürperten bir feryat koparttı.

Sümerli genç mızrakçı ikinci kazığı sallayarak görüş alanına girdi. "Günaydın Ammet," dedim neşeyle. "Dinleniyor musun? Herhalde yorucu bir gece geçirdin. Ih-ıh, yaramazlık yok - o senin için değil." Gölgenin kollarından biri hâlâ Yüzüğe uzanıyordu; diğer kolunu ağaç gövdesine sarmış, yavaş yavaş ve büyük bir çaba sarf ederek onu çıkartmaya çalışıyordu. Zıplayarak parmağı kaptım. "Onu ben alayım," dedim. "Ama merak etme, ben paylaşmanın önemine inanırım. Sana başka bir şey vereceğim."

Bunları söyledikten sonra geriye sıçrayıp ikinci kazığı kaldırdım ve gölgenin kafasına fırlattım.

Ammet büyük bir hızla harekete geçti; ilk kazığı yerden söküp aldı ve karnındaki yarığa rağmen, ağaç gövdesini bir sopa gibi savurarak kazığımı ağaçların arasına yolladı.

"Fena değil," dedim. Mızrakçı kılık değiştirip yeniden anka kuşuna dönüşmüştü. "Ama karnında bir yarık varken, havada ne kadar hızlı ilerleyebileceksin bakalım? Pek hızlı ilerleyemeyeceğine bahse girerim."

Bunları söyledikten sonra çamların üzerine yükseldim ve alevler saçarak batıya doğru yol aldım.

Bir süre sonra dönüp arkama baktım. Gölge ağaçların üzerine yükselmişti ve azimle beni takip ediyordu. Umduğum gibi, yarası geçici bir süreliğine de olsa işini zorlaştırmıştı - dış hatları eskisine oranla daha dağınık görünüyordu. Biraz yavaşlamıştı da; arkamdan gelmeye devam etse de, artık arayı kapatamıyordu. İşin güzel kısmı buydu. Denize ulaşacaktım.

Sorun şuydu ki - bütün bunlar nihayetinde beni kurtarmaya yeterli olmayacaktı.

Hâlâ Ammet'in görüş alanındaydım. Yüzüğü denize attığım anda, hızlanıp denize dalacak ve onu çıkartacaktı. Ammet'i bir daha kandırma şansım da yoktu, çünkü gücüm hızla tükeniyordu. Kovalamaca, yaralarım ve Yüzüğün zavallı gagamda küçük delikler açmaya devam eden yakıcı gücü beni alt ediyordu. Ateşim hemen hemen bitmişti. Dalgaların gümbürtüsünü duyabiliyordum, ama bana kederli bir ölüm dışında hiçbir şey vaat etmiyorlardı.

Başka ne seçeneğim vardı? Devam etmek zorundaydım. Alevleri sönecekmiş gibi titreyen anka kuşu bir çare bulmak için kafasını patlatarak ve kahramanca son bir çaba sarf ederek açık denize doğru yol aldı.

{1} Ateşli kuyruk rüzgarı tepkili itme sağladığı için ankayı bürünülebilecek en hızlı kuş kılıklarından biri kılar. Yıldırımların daha hızlı olduğunu kabul ediyorum, ama onları yönlendirmek zordur. Genellikle kafa üstü bir ağaca çakılırsınız.

{2} En kötüsü de değildi. Hem de kesinlikle değildi.

{3} Belki diyorum. Yüzük çok yakınımda olduğu için kör kalma korkusuyla üst düzlemlere bakamıyordum. Üstelik tek sorunum bu değildi. Yüzüğe dokunmamama rağmen gücü canımı acıtıyordu. Gagamdan ufak öz damlaları akmaya başlamıştı bile.

{4} Yüzü Gülmeyen Akurgal, Amansız Lugalanda, Kederli Şulgi, Kara Kaşlı Rimuş, Şarkalişarri (Soğuk Yürekli Şarkalişarri diye tanınırdı) ve Kaş Çatan İhtiyar, yani Büyük Sargon oradaydı. Evet, dünyanın başlangıcından tanıdığım bütün eski efendilerim. Ne mutlu günlerdi.

{5} Gagam gerçekten düşmeye başlamıştı. Bunalıma girmiş bir papağana benziyordum.

{6} Amansız Lugalanda dışında. O göbek dansı yerine infaz izlemeyi tercih ederdi.

{7} Elbette bu düpedüz yalandı. Çok özel durumlara sakladığım hafif sülfür kokusu dışında hiç koku salgılamam ben - hele hele korku kokusu asla.

{8} Büyücülerin sadece en güçlü olanları merid çağırabildiği ve bu büyücüler de daima gücün merkezi olan şehirlerde yaşadığı için, Ammet gibi meridler, kendi halindeki köy halkının yaşamından ve ilim irfanından habersizdir; yılda bir kez yıkanan, bütün gece ateş başında oturup siğil yarıştıran ve kalan dişlerini sayan perde ayaklı nazik oduncuları tanımazlar. Ya, işte meridler bütün bunları kaçırırlar.

35

Kral Süleyman'ın üzerinde altın işlemeli uzun bir cübbe, başında ise gümüş bir taç vardı. Dimdik ve kıpırtısız duruyordu. Düz beyaz cübbesinin basitliğinden kurtulmuştu; Asmira'nın gözüne son karşılaşmalarından daha uzun boylu ve daha ihtişamlı görünüyordu, ama yine de en az o zamanki kadar zayıftı.

Asmira'nın yüzü utançla kızardı. "Lütfen," diye kekeledi. "Üzgünüm. Siz haklıydınız. Yüzük... Yüzük... " Asmira durup kendini toparladı: Zamanı yoktu ve söyleyecekleri kolay değildi. "Bana bir silah lazım," diye başladı. "Hemen şimdi. Khaba'yı öldürecek bir silah." Kral gözlerini ona dikti. "Yeterince ölüm görmüşsündür diye düşünmüştüm," dedi alçak bir sesle.

"Ama Khaba'nın yaptıklarını bilmiyorsunuz! O-"

"Yaptıklarını çok iyi biliyorum." Yıpranmış yüzdeki kara gözler parladı; kral yanındaki kristal küreyi işaret etti. "Kürem göstermelik değildir ve onu kullanmak için Yüzüğe ihtiyacım yok. Gördüğüm kadarıyla dünyada savaş başladı ve ilk giden de benim sarayım oldu." Kürenin yüzeyi dalgalandı, süt beyazı renkler açıldı. Asmira yanan sarayı, bahçede koşturan insanları, gölden fıçılarla ve kovalarla su taşıyıp alevlerin üzerine döken ruhları gördü. Dudağını ısırdı.

"Efendim, Yüzük kölemin elinde. Khaba'nın iblisi onu kovalıyor. Eğer büyücüyü yok edebilirsem, Bartimaeus kurtulur ve Yüzüğünüz-"

"Denizin dibini boylar." Süleyman kalkmış kaşlarının altından anlamlı gözlerle onu süzdü. "Biliyorum. Her şeyi gördüm ve duydum."

Elini kristalin üzerinde gezdirdi. Sahne değişti: Artık balkonda, dumanların arasında duran Khaba görülüyordu. Khaba bir büyü okuyordu ve sözleri küreden bir parça da olsa duyuluyordu. Onlar dinlerken, Khaba tereddüde düştü; bir küfür savurup derin bir nefes aldı ve baştan başladı.

"Bütün ahmaklar gibi, o da fazla ileri gitti," dedi Süleyman. "Yüzük gerçekleştirdiğin eylemler oranında gücünü çalar. Khaba çok fazla şeyi bir anda yapmaya çalışarak zayıf düştü ve aklı karıştı. Aktarım büyüsünün sözcüklerini hatırlamakta zorlanıyor. Ah... ama şimdi hatırladı."

Asmira arkasındaki kemere baktı; ardı ardına çabucak yanıp sönen altı zayıf ışık perdelerin kumaşını aydınlattı. Kürede yükselen kara siluetler büyücünün bedenini kapattı. "İblislerini getiriyor!" diye haykırdı Asmira. "Şimdi geliyorlar! Lütfen! Onlara karşı kullanabileceğimiz hiçbir şey yok mu?"

"Benim kendi gücüm dahilinde yok." Kral bir an sessiz kaldı. "Uzun süredir kendi başıma hiçbir şey yapmadım... Ama hazine odamda bir şeyler olabilir. Hadi öyleyse, elini çabuk tut. Holü geç. Gözlerini Göz Kamaştırma büyüsünden uzak tut. Ama soldaki masaya gelince, orta çekmeceyi aç. İçinde bulduğun her şeyi alıp bana getir."

Asmira kendisine söylenenleri elinden geldiğince çabuk yerine getirdi. Küreden Khaba'nın tiz sesle emirler yağdırdığını ve gırtlaktan yükselen seslerin ona yanıt verdiğini duydu.

Çekmecede değerli taşlarla bezenmiş altın kolyeler vardı ve birçoğu gizemli semboller barındırıyordu. Asmira kolyeleri kendisinden sessizce alan Süleyman'a koştu. Kral heybetli adımlarla Asmira'nın daha önce girmediği bir kemere doğru ilerledi. Yürürken başını eğip kolyeleri taktı.

"Ne güçleri var?" diye sordu Asmira kralın yanında hızlı adımlarla ilerleyerek.

"Hiçbir güçleri yok. Ama sence de güzel görünmüyorlar mı? Eğer öleceksem," dedi Kral Süleyman kemerin altından geçerek, "iyi görünmek isterim. Ama şimdi - gelelim benim küçük koleksiyonuma."

Asmira rafları, sandıkları ve kutuları farklı farklı yüzlerce nesneyle dolup taşan odayı inceledi. Bu bolluk onu hayrete düşürdü. "Neyi kullanmalıyım?" diye sordu. "Bunlar ne işe yarıyorlar?"

"Birçoğu konusunda hiçbir fikrim yok," dedi Süleyman yumuşak bir sesle. "Yıllardır Yüzüğün gücüne denk, ama bedeli onun kadar ağır olmayan bir nesne arıyorum. Elbette bulamadım. Bu arada hizmetkârlarım öyle çok nesne getirdiler ki, hepsini teker teker inceleyecek vaktim ve dermanım kalmadı. Hepsi büyülü nesneler, ama bazıları sadece değersiz süs eşyaları, bazılarını çözmek ise mümkün değil."

Altın odanın uzak tarafından bir çarpma sesi geldi. Asmira irkildi. "Hızlı tavsiyelere açığım. Gümüş hançer var mı?"

"Yok."

"Fırlatma yıldızı?"

"Sanmıyorum."

"Pekâlâ. Başlangıç olarak şu kılıcı alayım."

"Ben olsam almazdım." Süleyman Asmira'nın uzanmış elini itti. "Bir kere eline alınca, bir daha bırakamıyorsun. Kabzasına kaynamış olan sarı parmak kemiklerini görüyor musun?"

"Ya şu kalkan?"

"Normal bir kol için çok ağır. Söylenenlere bakılırsa, Kral Gılgamış'ın kalkanıymış. Ancak şunları deneyebiliriz." Asmira'nın eline yumruk büyüklüğünde ve gümüş renkli iki metal yumurta verdi.

"Bunlar ne?" diye sordu Asmira.

"Silah olarak kullanılabilecek bir şeyler olduğunu umuyorum. Şunlara ne dersin?" Üç kısa ahşap değneği işaret etti; hepsinin tepesinde cam küreler vardı. Kürelerin içindeki şeyler huzursuzca kıpırdanıyordu.

Asmira kemerin ötesinden gelen alçak sesler duydu. Değnekleri aldı. "Aramaya devam edin," dedi. "Kapıya yaklaşmayın. Onları oyalamaya çalışacağım."

Asmira kemere yaklaşarak sırtını duvara yapıştırdı ve başını uzatarak büyülü odaya baktı. İşte oradaydılar: Khaba'nın geçitteki altı iblisi masaların ve sandalyelerin arasına yayılmıştı. Yine insan kılığına bürünmüşlerdi, ama bu sefer kafaları hayvan kafalarıydı - bir kurt, bir ayı, iki kartal, sırıtan korkunç bir maymun ve en kötüsü de gri-yeşil parlayan, antenleri titreyen bir çekirge. Vahşi görünümlerine rağmen yavaş yavaş ve gözle görülür bir tereddütle ilerliyorlardı; arkalarından gelen Khaba kırbacının cılız darbeleriyle onları ilerlemeye zorluyordu. Yaralı elini cübbesinden yırttığı siyah bir kumaş parçasına sarmıştı; adımları sakat bir adamın adımlarıydı. Asmira onun umutla devamlı balkona baktığını gördü. Arkada kalıyor ve uzak duruyordu - baş hizmetkârının dönmesini bekliyordu.

Asmira başını duvara yasladı ve gözlerini yumdu. Tek başına ümitsizce uçan Bartimaeus'u hayal etti. Hemen arkasındaki gölge-iblisin Bartimaeus'u ve Yüzüğü ele geçirmek için pençelerini uzattığını hayal etti...

Derin bir nefes aldı.

Kemerden yan yan geçerek pervasız bir nara attı. "Buradayım!"

Hayvan kafaları ona döndü. "Efendinizi sakatlayan kız bu!" diye bağırdı Khaba. "Onu paramparça edin! Onu öldüren, özgürlüğünü kazanır!"

İblisler hep birlikte ileri atıldılar ve masaları kırarak, sandalyeleri duvarlara fırlatarak ve tek bir sıçrayışla havuzun üzerinden atlayarak, Asmira'nın durduğu yere yöneldiler.

Asmira, aralarında yaklaşık beş metre kaldığında, yumurtaları ve küreli değnekleri büyük bir hızla ardı ardına fırlattı.

İki yumurta, kartal kafalı iblislere isabet etti ve şiddetli bir patlamayla karınlarının ortasında yarıklar açtı. İblisler gagalarını kaldırıp iç parçalayan feryatlar koparttılar ve buharlaşıp yok oldular.

Küreli değneklerden ikisi hedefini kıl payı ıskaladı ve mermer zemine düşüp yumurta kabuğu gibi kırıldı. İçlerinden yükselen yeşil alevler, yakınlarında duran iblislerin çığlıklar ve feryatlar eşliğinde geriye doğru takla atmalarına yol açtı. Üçüncü değnek çekirge kafalı iblisin ayağına isabet etti. Alevler bacağının üst bölümünü yaktı. İblis çığlık atarak havuza atladı ve buharların arasında gözden kayboldu.

Asmira sakin bir tavırla kemerin altından içeri girdi; Süleyman didik didik rafları arıyordu. "İkisi öldü," dedi Asmira. "Biri yaralandı. Başka neler var?"

Kral kollarını sıvamıştı ve kır saçları dağılmıştı. "Bunu yıllar önce yapmış olmam gerekirdi... Anlamak o kadar zor ki..."

"Ne bulursanız verin."

"Pekâlâ, bunları dene." Asmira'ya, üzerinde yıldızlar bulunan kilden bir silindir ve sırlı bir çömlek attı.

Asmira hemen kemere fırladı. Altın oda dumanlarla kaplıydı. Dumanların arasından kocaman dört siluet ilerliyordu.

Asmira silindiri en yakındakine fırlattı; iblise çarpan silindir tuzla buz oldu ve hiçbir şey yapmadı.

Asmira çömleği fırlattı: Kırılan çömlekten hafif ve kederli bir iç çekme sesi, ardından da boğuk kahkahalar yükseldi. Şüpheyle geriye sıçramış olan iblisler daha hızlı ilerlemeye başladılar.

Mısırlı arkalarından kaba bir küfür savurdu. "Sizi salaklar! Bir çocuk bile bununla başa çıkabilir! Kızı uzaktan büyüyle vurun!"

Asmira odaya girerek dışarıdaki buharlaşan zeminden son anda kurtuldu. Birkaç Detonasyon büyüsü duvara isabet ederek blokların sıvayı aşıp odaya girmesine yol açtı. Asmira'nın saçlarına tozlar yağdı.

Kral durmadan rafları araştırıyordu. "Şansın yaver gitti mi?" diye sordu.

"Bu sefer gitmedi."

"İşte." Süleyman meşe ağacından küçük bir kutunun kapağını açtı. İçinde düzgünce yan yana dizilmiş altı cam küre vardı.

Süleyman kutuyu Asmira'ya verirken, kemerden seken bir büyü Asmira'nın başının üzerinden geçti ve odanın çatısını paramparça etti. Taşlar eridi; odaya tahta parçaları ve molozlar yağdı. Süleyman bir çığlık atarak yere yığıldı.

Asmira onun yanına çömeldi. "Yaralandınız mı?"

Süleyman'ın yüzü külrengiydi. "Hayır... hayır. Beni merak etme. Ama iblisler-"

"Evet." Asmira ayağa kalkıp, yukarıdan yağan küçük taşların arasından koştu ve yıkılmış kemerden dışarı üç küre fırlattı. Bunu patlamalar ve yeşil alevler takip etti, ardından öfkeli ve acı feryatlar yükseldi.

Asmira gölgelerin arasına çömelip, saçlarını gözünün önünden çekti ve elini tekrar kutuya daldırdı. O anda bir şey duvarın diğer tarafına öyle büyük bir güçle çarptı ki Asmira'nın ayakları yerden kesildi. Kutu elinden düştü; içinden yuvarlanan üç küre zeminde yavaşça sekti.

Asmira kürelere ve zemine yayılmaya başlayan küçük çatlaklara bakakaldı.

Tam kemer yeşil alevler içinde patladığı sırada kendini odaya attı.

Alevler içeri yağdı; Asmira zıplarken, ısı onu büyük bir hızla yukarı ve ileri doğru savurdu. Asmira odanın ortasındaki raflara çarptı ve ters çevrilmiş sandıkların arasına düştü. Tepesine nesneler yağdı.

Asmira gözlerini açtığında, Süleyman'ın kendisine bakmakta olduğunu gördü.

Süleyman yavaşça elini uzattı. Asmira onun elini tutarak ayağa kalktı. Kolları ve bacakları kanıyordu; giysileri yanmıştı. Süleyman da ondan pek iyi durumda değildi. Giysileri yırtılmıştı ve saçlarında sıva vardı.

Asmira bir an sessizce durup ona baktı. Ardından birdenbire ve alelacele, "Üzgünüm efendim. Size yaptıklarım için üzgünüm," dedi.

"Üzgün müsün?" diye sordu kral. Gülümsedi. "Bazı bakımlardan sana teşekkür borçluyum."

"Anlamıyorum." Asmira büyülü yeşil alevlerin yavaş yavaş dinmekte olduğu kemere baktı.

"Beni uykudan uyandırdın," dedi Kral Süleyman. "Uzun yıllardır burada tutsağım; ıstırabımın kölesi oldum ve Yüzüğü güvende tutma mesuliyetimi saplantı haline getirdim. Peki bunun sonucu ne oldu? Gitgide güçten düştüm ve rehavete kapıldım -imparatorluğumun hazinelerini yürüten büyücülerimin davranışlarına kör kaldım! Evet, senin yüzünden Yüzük gitti- ama bunun sonucunda kendimi yıllardır hissetmediğim kadar canlı hissediyorum. Artık her şeyi açık bir şekilde görüyorum. Eğer öleceksem, kendi koşullarımla savaşarak öleceğim."

Yere yayılmış hazinelere uzandı ve süslü bir yılanı eline aldı. Altından yapılmış bu yılanın yakut gözleri ve ayaklarına gizlenmiş küçük menteşeleri vardı. "Bu belli ki şuradaki düğmelerle kontrol edilen bir silah," dedi kral. "Haydi gel, bunu hemen kullanacağız."

"Siz burada bekleyin," dedi Asmira. "Ben yaparım."

Süleyman onun kaldırılmış elini görmezden geldi. "Bu sefer yalnız olmayacaksın. Haydi gel."

Kemerdeki alevler dinmişti. "Bir şey daha var Asmira," dedi Süleyman kemerin altından geçtikleri sırada. "Ben senin efendin değilim. Bunlar senin hayatının son dakikaları olabilir; bir efendiye ihtiyaç duymamaya çalış."

Zemindeki buhar tüten oyukların ve yarıkların üzerinden atlayarak ana odaya çıktılar; neredeyse temkinli adımlarla kemere yaklaşan maymun kılığındaki üç iblisle çarpışacaklardı. Maymunlar Süleyman'ı görünce çığlık atıp hoplaya zıplaya uzaklaştı. Havuzun yanındaki ters dönmüş bir kanepeye yaslanmış olan asık suratlı Khaba da onu görünce hayretle dimdik doğruldu.

"Alçak!" diye bağırdı Süleyman gök gürültüsünü andıran bir sesle. "Önümde diz çök!"

Khaba'nın yüzü korkuyla sarktı. Titredi; dizlerinin bağı çözüldü. Ardından kendini toparladı ve ince dudaklarını sıktı. Odanın uzak tarafına sinmiş olan maymunlara el kol işaretleri yaparak bir küfür savurdu ve ileri atıldı. "Tiran yaşıyorsa ne olmuş?" diye bağırdı. "Yüzük onda değil!"

Süleyman uzun adımlarla ilerledi. Altın yılanı kaldırdı. "Kölelerini azat et! Diz çök!"

Mısırlı hiç aldırmadı. "O altın tılsımdan korkmayın!" diye bağırdı maymunlara. "Haydi köleler, doğrulun ve onu öldürün!"

"Ey Khaba..."

"Alçak!" dedi Süleyman tekrar. "Diz çök!"

"Çaresiz durumda olduğunu görmüyor musunuz sizi salaklar! Çaresiz! Öldürün! İkisini de öldürün!"

"Ah olamaz..." dedi Asmira alçak bir sesle. "Bak."

"Sevgili Khaba... "

Ses büyücünün arkasından, balkon tarafından geliyordu. Khaba sesi duydu. Donakaldı. Arkasına döndü. Bütün gözler onunla beraber dönüp baktı.

Gölge içeri süzüldü; özü zayıf ve titrekti. Hâlâ büyücünün siluetini taşıyordu, ama eskisinden daha yumuşak ve daha dalgalı hatlarla -kenarları mum gibi eriyordu. "Karada ve denizde uçtum," dedi bitkin bir sesle. "Çok yorgunum. Cin beni uzun ve keyifli bir kovalamacaya sürükledi, ama sonunda onu yakaladım." Gölge içini çekti. "Nasıl savaştığını bir bilseniz! Elli cin bir araya gelse, daha iyisini yapamazdı. Ama bitti. Sizin için yaptım efendim. Sadece sizin için."

Khaba'nın sesi duygusallıkla çatallaştı. "Tatlı Ammet! Sen kölelerin en iyisisin! Peki... peki aldın mı?"

"Bakın bana ne yaptı," dedi gölge efkarla. "Bitmek bilmeyen bütün o karanlık yol boyunca devamlı yandım... Evet efendim, elimde."

Buhar tüten parmaklarını açtı. Avucunda altın bir yüzük vardı.

"Öyleyse yapacağım ilk şey kahrolası Süleyman'ı yok etmek olacak!" dedi Khaba. "Ammet - seni bu yükten kurtaracağım. Hazırım. Yüzüğü bana ver."

"Vereceğim sevgili Khaba."

Süleyman haykırdı; altın heykeli kaldırdı. Asmira koşmaya başladı. Ne var ki gölge ikisine de hiç aldırmadı. Uzun ve ince parmaklarını açarak Yüzük ile birlikte ileriye süzüldü.

36

Nasıl sona erdiğini anlatayım.

Batı ormanlarını, kuzeydeki Şam'a uzanan eski sahil yolunu ve tepelerin arasındaki küçük köyleri geçip, Büyük Denizin kıyılarına gelindiğinde, İsrail ansızın biter.{1} Anka kuşu da ona ulaştığında bitmek üzereydi.

Boş sahillerin üzerinde kararsızlıkla uçarken kanatlarımı her çırpışımda alevli tüylerimden bir veya ikisi dalgalara savruluyordu. Asil gagam büyük ölçüde erimişti ve Khaba'nın sarkık parmağını ancak serçe gagası büyüklüğünde bir çıkıntı sayesinde tutmaya devam edebiliyordum. Yüzüğün yakınlığı ve neden olduğu bitkinlik yüzünden gözlerim de buğulanıyordu ama arkama baktığımda, gitgide daha da yaklaşan gölgeyi görebiliyordum.

Neredeyse tükenmek üzereydim. Kovalamaca artık sona eriyordu.

Bir süre daha batıya, yani denizin içlerine doğru uçmaya devam ettim; ilk yarım mil boyunca, vücudumu saran ve aşağıdaki coşkun dalgaların üzerinde hoplayıp zıplayan kızıl-turuncu kordan başka hiçbir ışık yoktu. Derken gün ansızın ağardı ve arkama dönüp bakınca, gölgenin ötesindeki uzak sahilin üzerinde, şafağı müjdeleyen pembe bir şerit gördüm.

Güzel. İşleri karanlıkta noktalandırmayı hiç istememiştim. Güneşi son bir kez özümde hissetmek istiyordum.

Anka kuşu alçalarak denizin yüzeyine yakın seyretti. Başımı aniden kaldırıp parmağı havaya fırlattım. Parmak yükseldi, yükseldi, güneşin ilk ışıklarını yakaladı ve düşmeye başladı...

İnce ve esmer bir el Yüzüğü yakaladı.

Hızla yaklaşmakta olan gölge yavaşladı. Durdu ve sivri bacaklarıyla dalgaların biraz üzerinde süzülerek bana baktı.

Ben de ona baktım; dalgalı saçları birbirine karışan kanatlı Sümer mızrakçısı. Dalgalardan sıçrayan su damlaları çıplak ayaklarımı ıslatıyordu ve gözlerimi şafağın ışıkları kaplamıştı. Yüzüğü çabucak Khaba'nın parmağından çıkarttım ve parmağı denize attım. Ardından kolumu kaldırdım. Süleyman'ın Yüzüğü elimdeydi; dalgaların üzerinde duruyordu.

Ammet ve ben sessizce durduk; altımızdaki denizin soğuk derinlikleri özümüzü çekiyordu.

"Pekâlâ Bartimaeus," dedi gölge sonunda. "Beni güzel bir kovalamacaya sürükledin ve iyi savaştın. Beş cin bir araya gelse, daha iyisini yapamazdı. Ama artık sona erdi."

"Haklısın, sona erdi." Kolumu biraz daha kaldırdım. Yüzüğü tuttuğum parmaklarımın civarında özümden tüten buharlar usulca şafağın pembe ışıklarına yükseliyordu. "Eğer bir dalga boyu bile yaklaşmaya kalkışırsan, Yüzüğü atarım," dedim. "Denizin dibini, en karanlık ve balçıklı yerini boylar; orada onu sonsuza dek koruyacak çok bacaklı yaratıklar vardır. İyi düşün Ammet! Efendin onu sonsuza dek kaybetmek istemez, değil mi?"

Gölge umursamaz bir tavırla omuzlarını silkti. Karnının ortasındaki yarıktan şafağın ışıkları süzüldü. "Blöf yapıyorsun Bartimaeus," diye fısıldadı. "O küçük aklınla bile, Yüzüğü denize attığın takdirde bir balığa dönüşeceğimi ve onu daha on karış batmadan çıkaracağımı anlıyor olman gerekir. Ayrıca aurası denizin dibinden bile görülebilecek kadar parlak. Yani bir balinanın içine tıksan bile bulurum. Yüzüğü bana atarsan, şerefim üzerine yemin ederim ki, acı bir intikamı hak etmiş olmana rağmen, seni çabucak öldüreceğim. Ama beni biraz daha oyalarsan, öyle şeyler yaparım ki, Khaba bile senden artakalanları görünce ağlar."{2}

Denizin üzerinde sessizce durdum. Ayaklarımın ve gölgenin sivrilen bacaklarının altında mavi-pembe dalgalar yükselip alçalıyor, su sıçratıyor ve ardından usulca çekiliyordu. Doğuda yükselen güneş lacivert gökyüzünü nihayet açtı. Gecenin bütün ateşi ve öfkesi dindikten sonra her yer bir anlığına dinginliğe kavuştu. Bir kere daha her şeyi açıkça gördüm.

Ammet haklıydı. Yüzüğü denize atmak anlamsızdı.

"Vazgeç artık," dedi gölge. "Sana verdiği zarara baksana! Çok uzun süredir tutuyorsun."

Erimekte olan elime baktım.

"Yoksa aklını da mı yakıp kavurdu Bartimaeus?" Gölge denizin üzerinden bana doğru ilerlemeye başladı. "Artık yeter. Yüzüğü bana ver.

Gülümsedim; bir karara varmıştım. Tek kelime etmeden kılık değiştirdim. Artık orada Bilge Süleyman duruyordu.{3}

"Ne dersin?" diye sordum. "İyi olmuş mu? Olduğuna bahse girerim. Hafif armut biçimli kalçaları da dahil her şey tamam. Hatta ses bile oldukça iyi, değil mi? Ama eksik bir şey var." Avuçlarımı açarak ellerimi gösterdim ve iki yana salladım. "Bakalım... Neredeymiş?" Hafif endişeli bir poz takınarak giysilerimi yokladıktan sonra, bir sokak sihirbazı gibi kulağımın arkasından küçük, altın bir yüzük çıkarttım. "Ta-da! Yüzük! Tanıdın mı?"

Sırıtarak Yüzüğü şafağın parlak ışıklarını yansıtacak şekilde kaldırdım. Ammet'in dış hatları sarkmış, kaygıyla puslanmıştı. "Ne yapıyorsun?" diye sordu öfkeyle. "Bırak şunu!"

"Biliyor musun Ammet, aslında sana katılıyorum," dedim. "Yüzüğü taşımak özümü mahvediyor. Öyle ki, bir adım daha ileri gitmekle hiçbir şey kaybetmeyeceğimi düşünmeye başladım..."

Gölge hızla öne doğru bir adım attı. "Seni öldürür. Cesaret edemezsin."

"Ah, öyle mi dersin?"

Yüzüğü parmağıma taktım.

Tam oldu.

Tam oldu olmasına, ama aynı anda iki yandan şiddetle çekiliyormuşum gibi dayanılmaz bir duyguyu da beraberinde getirdi. Muhtemelen daha önce de belirtmiş olduğum gibi, Yüzük bir kapıydı aslında. Onu tutmak, kapının altından sızan esintiyi hissetmeye benziyordu. Peki ya takmak? Kapının patlayarak açılmasına, kasırganın bütün şiddetiyle içeriye dalmasına, sizin ise büyük bir acizlikle ve çaresizlikle bu kasırgaya yakalanmanıza benziyordu.{4} Sanki azat edilmiştim de büyük bir kuvvetle Öteki Âlem'e çekiliyordum - ama özüm gitmeyi başaramıyordu. Sakin ve durgun suların üzerinde sessizce dururken özümün parçalandığını hissediyor ve fazla zamanım olmadığını biliyordum.

Belki bocaladığım o ilk anlarda Ammet harekete geçebilirdi. Ne var ki cesaretim onu sersemletmişti. Sabaha bulaşmış yağlı bir leke gibi yanımda duruyordu. Donakalmış gibiydi. Hareket etmiyordu.

Acıya hâkim olarak elimden geldiğince düzgün konuşmaya çalıştım. "Pekâlâ Ammet," dedim makbul bir sesle. "Son zamanlarda devamlı cezalardan ve intikamdan bahsediyorsun. Bu konudaki düşüncelerini hiç çekinmeden dile getirdin. Bence de bunları bütün ayrıntılarıyla ele almalıyız. Bir daki-"

"Hayır Bartimaeus! Hayır! Yalvarırım-"

Demek Yüzüğün yarattığı dehşet buydu. Gücü buydu. Büyücüler bu yüzden savaşıyordu; Filokretes ve Azul gibileri bu yüzden onu ellerine geçirmek için her şeyi riske atmışlardı. Pek hoş değildi. Yine de sonunu getirecektim.

Yüzüğü çevirdim. Acı katlanarak arttı; özüm paramparça oldu. Yükselen güneşe nefesimi tutarak baktım.

Yedi düzlem sarsıldı. Kara Varlık yanımda belirdi. Şafağın ışıkları siluetini hiç aydınlatmıyor, içinden geçip giderek onu gökyüzünde açılmış kara ve derin bir boşluk gibi bırakıyordu. Gölgesi yoktu.

Gölgeden söz açılmışken, zavallı Ammet'in en belirgin özelliği olan karalığı, yeni gelenin yanında gri ve şeffaf kalıyordu. Ammet suyun üzerinde ulu orta duruyor, ne yapacağını bilemiyordu. Tedirgin hareketlerle sağa sola süzülüyor, alçalıyor, uzuyor ve dönüp durarak suda kıvrımlar meydana getiriyordu.

Varlık tıpkı balkondaki gibi lafı yine uzatmadı. "Ne dilersin?"

Yüzüğün Ruhu'nun, Khaba tarafından çağrıldığı zaman, Süleyman'ı göremeyince biraz asabi bir tavır sergilediği dikkatimden kaçmamıştı. İşte bu yüzden böyle akıllıca bir kılık seçmiştim. Kusursuz değildim - büyük bir dehşet ve sıkıntı içinde olduğum için, sesim kralınkinden birazcık daha tiz çıkıyordu belki, ama elimden geleni yapıyordum. İhtiyar kralın annesi bile farkı anlamazdı. Sakin bir tavırla konuştum. "Selamlar sana, Ey Yüce Ruh."

"O saçma şiveyle konuşmayı bırakabilirsin," dedi Varlık. "Adını ve mahiyetini biliyorum."

"Ah." Yutkundum. "Öyle mi? Fark eder mi?"

"Yüzüğü takana itaat etmek zorundayım. İstisnasız... Sana bile."

"Ah, güzel! Bu iyi haber. Bir dakika... Nereye gidiyorsun Ammet? Biraz daha kalamaz mısın?" Gölge dönmüş ve dalgaların üzerinden hızla uzaklaşmaya başlamıştı. İnce ve umursamaz bir tebessümle onu izledim, ardından yeniden Yüzüğün Ruhuyla konuşmaya başladım. "Nereden anladın?"

"Bütün İllüzyon büyülerinin içini görebilme kabiliyetim dışında mı? Süleyman genellikle açık denizin üzerinde durmaz. Ayrıca parfümü unutmuşsun."

"İki acemi hatası! Seninle sohbet etmek çok güzel Yüce Ruh, ama-"

"Ne dilersin?"

Kısa ve öz. Böyle olması benim açımdan da daha uygundu, çünkü Yüzüğün çekişine daha fazla dayanamayacaktım. Yüzüğün parmağıma değdiği bölümlerde özüm yıpranmış, zayıflamış ve iplik gibi incelmişti. Gücümün bir bölümü çoktan çekilmişti.

Ammet artık epeyce uzaklaşmış, denizde ilerlerken arkasında köpükler bırakan küçük ve verev bir karaltıya dönüşmüştü. Karaya ulaşmak üzereydi.

"Orada hızla kaçmakta olan bir merid var. Onun derhal yakalanmasını ve bir güzel pataklanmasını istiyorum."

"Oldu."

Köpüklü dalgaların arasında ansızın beliren boz siluetler kaçak gölgenin etrafını sardı. Ne yazık ki mesafe yüzünden ve sıçrayan sular yüzünden ayrıntıları göremedim, ama feryatlar deniz kuşlarını yuvalarından havalandırıp sahile indirecek kadar yüksekti.

Bir süre sonra curcuna sona erdi. Gölge artık suda sürüklenen kasvetli ve külrengi bir lekeden ibaretti.

Varlık hâlâ yanımda bekliyordu. "Ne dilersin?"

Özüm önceden zorlanıyordu belki, ama irademi Yüzüğün üzerinde kullanmak acıyı katbekat arttırmıştı. Kararsızlıkla duraksadım.

Varlık kararsızlığımı sezmiş gibiydi. "Yüzüğün doğası böyledir," dedi. "Onu kullananın enerjisini çeker. Doğrusunu istersen, dileğin küçük bir dilekti, dolayısıyla -eğer arzu edersen- özün bunun tekrarını kaldırabilir."

"Bu durumda," dedim cesaretlenerek, "Ammet bir kere daha pataklansın lütfen."

Şiddetli dayak devam ederken, "Yüce Ruh, bir şişe ya da ona benzer bir şey istiyorum. Belki sen bana yardımcı olabilirsin," dedim.

"Deniz burada çok derin," dedi Varlık, "ama dibinde üç yüzyıl önce bir fırtınada batmış olan bir Mısır gemisinin kalıntıları var. İçinde bir zamanlar şarap barındıran testiler taşıyormuş. Testilerin çoğu boş ama sağlam; denizin dibine dağılmış. Onlardan birini ister misin?"

"Çok büyük olmasın lütfen."

Ayaklarımın altında köpükler fokurdadı ve denizin dibinden yükselen soğuk, yeşil sular, beraberinde yosunlarla ve midyelerle kaplı gri bir şarap testisi getirdi.

"Tam istediğim gibi," dedim. "Yüce Ruh, bu benim son dileğim olacak, çünkü verdiğin güvencelere rağmen, Yüzüğü biraz daha takmaya devam edersem, özümün patlayacağını hissediyorum. Merid Ammet'in bu testiye hapsedilmesini, testinin kapağının kurşunla veya ona denk bir malzemeyle tıpalanmasını, tıpanın gereken büyülerle ve rünlerle mühürlenmesini ve testinin yeniden binlerce yıl bulunamayacağı bir yeri, yani denizin dibini boylamasını istiyorum; böylece Ammet'in diğer ruhlara ve özellikle de bana karşı işlediği suçları düşünecek bol bol zamanı olur."

"Oldu," dedi Varlık. "Çok da yerinde bir ceza."

Şarap testisi bir süre rengârenk ışıklarla fırıl fırıl döndü ve düzlemlerin büküldüğünü hissettim. Bütün bunların arasında bir an gölgenin son feryadını duyduğumu sandım, ama deniz kuşlarının sesiyle de karıştırmış olabilirdim. Testinin boğazı dökme kurşunla parladı; deniz suyundan cızırtılar ve buharlar yükseldi. Testinin boğazı soğumuştu, ama kurşun tıpanın üzerinde hâlâ Bağlama büyüsünün dokuz sembolü parlıyordu. Testi önce yavaş yavaş, ardından hızla dönmeye başladı; öyle hızlı dönüyordu ki denizde kıvrıla kıvrıla karanlığa karışan lacivert bir girdap meydana getirdi. Testi girdabın içinde döne döne gözden kayboldu ve deniz üzerine kapandı.

Yükselen küçük bir dalga ayaklarımı ıslattı ve çekildi. Deniz yeniden dümdüz oldu.

"Yüce Ruh," dedim. "Teşekkür ederim. Bu benim son dileğimdi. Yüzüğü çıkarttıktan sonra ikiye bölmemi ve seni serbest bırakmamı ister misin?"

"Kibarca ifade etmek gerekirse," dedi Varlık, "o iş senin kabiliyetini aşar. Yüzük henüz kırılamaz."

"Üzgünüm," dedim. "Bunu duyduğuma üzüldüm."

"Zamanı gelince serbest kalacağım," dedi Varlık. "Zaman bizim için nedir ki?"

Güneşe bakmak için döndüm. "Bilmiyorum. Bazen geçmek bilmiyor."

Yüzüğü çıkarttım. Varlık gözden kayboldu. Hafif hafif dalgalanan dingin denizin üzerinde tek başıma kaldım.

{1} Büyük Deniz: Sonradan Romalılar tarafından Mediterranean (Akdeniz) olarak adlandırılmıştır. Bu deniz Roma döneminde ticari bir oyun alanına dönüşmüş ve dalgaları rengârenk gemi yelkenleriyle, hava sahası ise oradan buraya koşturan ruhlarla dolmuştur. Ancak Süleyman'ın döneminde, yani yetenekli Fenike denizcilerinin bile sahile yakın kalmayı tercih ettiği günlerde, Büyük Deniz bomboş ve ıssız bir kaos ortamıydı.

Şahsen bana göre denizler her daim aynıdır: büyük, soğuk ve gereksiz yere ıslak.

{2} Bir anda icat edilen tehditler düşünülürse, bu oldukça iyi bir tehditti, özellikle de uzun bir kovalamacanın ardından. Belli ki Ammet Mısır'ın tehdit usullerine sadıktı: kısa ve öz olsun, korkutucu olsun. Fokurdayan kazanlardan, ıstıraplardan ve hastalıklardan dem vuran, uzadıkça uzayan ve bu arada da hedeflediği kurbanın sıvışmasını sağlayan Sümer tehditlerinin aksine.

{3} Süleyman'ın kızla birlikte görmüş olduğumuz beyaz cübbeli, kırışık ve "mahrem" halini değil, dışarıya yansıttığı "resmî" halini, yani göz kamaştıran mücevherli kıyafetlere bürünmüş, yakışıklı, sağlıklı ve mesafeli halini tercih ettim. Bunun nedeni kısmen kırışıklıklarını taklit etmekten (ki asırlar sürerdi) kurtulmak istememdi. Ayrıca o ölüm kalım anında, pijamalı bir ihtiyar kılığında olmaya katlanamazdım.

{4} Hem de çıplak olarak. Benzetme iyice etkili olsun istedim.

37

Asmira daha harekete geçerken bile ümit olmadığını biliyordu. Khaba'ya gölgeden önce ulaşamazdı. Yüzüğü tekrar ele geçirmesini önlemek için yapabileceği hiçbir şey yoktu.

Çok yavaş, çok zayıf ve herhangi bir şey yapamayacak kadar uzaktı - önceden de tattığı bir duyguydu bu. Yine de koştu. Belki onların dikkatini dağıtabilir, Süleyman'a silahını kullanması veya kaçıp kurtulması için zaman kazandırabilirdi. Asmira koştu - yapılacak doğru şey buydu.

O son anlarda odadaki her şeyin farkındaydı: Perdelerin arasından süzülen şafak ışıklarının; bir köşede toplanmış olan maymun kılığındaki dört iblisin; açık ağızla ve parlayan gözlerle tökezleyerek ilerleyen ve sağlam elini hırsla uzatan büyücünün...

Gölge -Khaba'nın o kara yansıması- hızla efendisine doğru ilerliyordu.

Özündeki tahribata rağmen efendisini birebir taklit etmeyi sürdürüyordu. Ancak... Asmira, Khaba'ya yaklaşırken gölgenin siluetinin değiştiğini gördü. Burnu ansızın Mısırlının burnundan daha uzun olmuş ve üzerinde kocaman siğiller belirmişti. Kafasından fil kulaklarını andıran iki kepçe kulak çıkmıştı.

Gölge ve efendisi buluştu. Khaba elini uzattı. Gölge Yüzüğü onun avucuna bırakacakmış gibi yaptı ama -son anda- geri çekti.

Khaba Yüzüğü kapmaya çalıştı ama ıskaladı. Ardından öfkeyle ciyaklayarak hoplayıp zıplamaya başladı, ama gölge Yüzüğü kafasının üzerine kaldırmıştı ve alay edercesine bir o yana bir bu yana sallıyordu.

"Neredeyse yakalıyordun," dedi gölge. "Oo, iyi zıpladın. Biraz daha uzun boylu olsaydın."

"Ne yapıyorsun köle?" diye gürledi Khaba. "Yüzüğü bana ver! Bana ver diyorum!"

Gölge elini kocaman kulaklarından birine dayadı. "Kusura bakma çirkin şey. Biraz ağır işitiyorum da. Ne dedin?"

"Bana ver dedim!"

"Büyük bir zevkle."

Gölge bunun üzerine geri çekilerek Mısırlının çenesine bir yumruk atınca, ayakları yerden kesilen Mısırlı havada uçarak altın masalardan birinin üzerine düştü ve masa kırıldı.

Zalim Khaba dört bir yana dağılmış meyvelerin arasında kendinden geçmiş halde yatıyordu. Üzerine kan gibi görünen üzüm suları akıyordu. Asmira bakakalmıştı. Soluk sesleri, odada yankılanan diğer soluk seslerinin arasına karıştı.

Gölge etraftakileri selamladı. "Teşekkür ederim, teşekkür ederim. Sıradaki gösterimde bir yüzük gerçek sahibini bulacak ve hemen ardından meşhur bir cin azat edilecek. İsteyenlere imza dağıtılır."

"Bartimaeus...?" dedi Asmira.

Gölge reverans yaptı. "Günaydın. Sana bir şey getirdim."

"Ama nasıl-? Biz seni-"

"Biliyorum, biliyorum - daha erken bekliyordunuz herhalde. Kendimi Ammet ile biraz sohbet etmekten alamadım, ama sonra onun icabına baktım tabii. Onu bir güzel payladım ve hatalarını anlamasını sağladım. Ardından merhamet dilenme ve yalvarıp yakarma faslı geldi; meridler nasıl dırdırcı olurlar bilirsiniz..."

Gölge odanın köşesinde toplanmış olan iblisleri yeni fark etmiş gibiydi. "Selam çocuklar," dedi neşeyle. "Umarım not alıyorsunuzdur. Bir efendiden layıkıyla kurtulmanın yolu budur işte."

Asmira'nın şaşkınlığı yerini ani bir telaşa bıraktı. "Öyleyse Yüzük hâlâ-"

Gölge elini açtı. Süleyman'ın Yüzüğü'nün değdiği yerlerden kızgın buharlar tütüyor, özü fokurdayıp köpürüyordu.

"Sana onu denize atmanı söylememiş miydim?" dedi Asmira.

"Söylemiştin. Zaten ben de emrini harfiyen yerine getirdim. Yani önce attım, sonra da hemen dalıp çıkarttım. Sonuçta suya değdi. Büyücülük oynarken kurduğun cümlelere dikkat etmelisin Asmira - biz yaramaz cinler medeniyeti kurtarmadığımız zamanlarda böyle hilelere başvururuz işte. Sonuçta fikir benden çıkmış olmasına rağmen, Yüzüğü denize atmanın ve Ruhu zaten katlandığından daha da uzun bir tutsaklığa mahkûm etmenin iyi bir fikir olmadığına karar verdim. Vicdanıma sığmazdı. Dolayısıyla ilk talebine istinaden ve açıkçası canımı çok acıttığı için, onu sana geri veriyorum. Ne yapacağın sana kalmış elbette. Yakala."

Gölge Yüzüğü fırlattı. Asmira onu yakaladı ve acıdan nefesi kesildi. Ancak bu sefer Yüzüğü bırakmadı.

Tereddüt etmeden dönüp odanın karşısında duran kralın önünde diz çöktü. "Yüce Süleyman," dedi. "Haşmeti ve azameti yere göğe sığmayan-"

Asmira ilk kez başını kaldırdı ve yüce kralın sudan çıkmış balık gibi kendisine bakmakta olduğunu gördü. Yüzünde ve omuzlarında is lekeleri vardı; saçları diken diken olmuştu.

"Ah," dedi Asmira nefesini tutarak. "Size ne oldu?"

Süleyman gözlerini kırpıştırdı. "Ben...ben bilmiyorum. Khaba'nın Yüzüğü almak üzere olduğunu zannettiğim anda altın yılanı ona doğrultup birkaç düğmeye bastım ve - ve dünya başıma yıkıldı sanki. Bir tür şok yaşadım, ardından altın yılan suratıma katranlı bir duman püskürttü. Umarım çok kötü görünmüyorumdur."

Asmira alçak bir sesle konuştu. "Çok... kötü değil."

"En azından üçüncü düğmeye basmamışsınız," dedi cin. "Ondan çok fena bir koku..." Duraksayıp etrafı kokladı. "Ah...ona da basmışsınız."

"Yüce Süleyman," dedi Asmira çabucak. "Yüzüğünüzü iade ediyorum." Başını eğdi ve çanak gibi birleştirdiği ellerini kaldırdı. Yüzüğün gücü ellerini yakıyordu ama dişini sıktı ve metanetini korudu. "Bartimaeus ve ben size karşı işlediğimiz kusurdan dolayı büyük bir pişmanlık duyuyoruz. Bilgeliğinize ve merhametinize sığınıyoruz."

Gölge şaşkın bir çığlık attı. "Hey, beni karıştırmasana! Ben emirleri yerine getiriyordum. Şu an hariç - ki onda da kralın Yüzüğünü geri getirdim zaten."

Asmira içini çekti. Ellerini daha da yükseğe kaldırdı; Süleyman hâlâ hareket etmemişti. "Bütün sorumluluğu ben üstleniyorum Yüce Kralım," dedi, "ve hizmetkârımın işlediği suçlardan ötürü affedilmesini rica ediyorum." Gölgeye kaşlarını çatarak yan yan baktı. "İşte. Şimdi oldu mu?"

"Oldu sanırım."

Bunun üzerine Kral Süleyman harekete geçti. Onlara doğru yürüdü. Gölge sessizleşti. Köşedeki dört maymundan huzursuz sesler yükseldi. Meyve yatağının üzerinde bilinçsizce yatmakta olan büyücü bile inledi ve başını kıpırdattı.

Odaya sessizlik hâkim oldu.

Asmira başını kaldırmadan ve elleri yanarak bekledi. Muhtemel kaderi hakkında hayallere kapılmıyordu ve bu kaderi hak ettiğini biliyordu. Süleyman hazinelerin bulunduğu odada onu bağışladığını dile getirmişti - ama o zaman ikisi de ölümün eşiğindeydi. Yüzüğüne kavuşunca ve otoritesini geri kazanınca işler değişecekti. Sarayı harabeye dönmüş, halkı dehşete düşmüştü. Büyücülerinin çoğu ölmüştü. Adalet ceza gerektiriyordu.

Asmira bütün bunları biliyor ama korkmuyordu. Kendini sakin ve huzurlu hissediyordu.

Altın cübbenin hışırtıları yaklaştı. Asmira başını kaldırmadı.

"Bana Yüzüğü ve özürlerinizi sundunuz," dedi Süleyman. "İlkini kabul ediyorum - gönülsüzce, çünkü bu çok ağır bir yük."

Asmira parmaklarında soğuk parmakların temasını hissetti ve ellerinin acısı dindi. Başını kaldırınca, Süleyman'ın Yüzüğü parmağına takmakta olduğunu gördü. Bunu yaparken yıpranmış yüzünde ıstırap dolu bir ifade belirip kayboldu.

"Ayağa kalk," dedi kral. Asmira ayağa kalktı. Yanındaki gölge pırıltılar saçarak yakışıklı, kara gözlü delikanlıya dönüştü. Asmira ile Bartimaeus kralın karşısında durup, ağzından çıkacak sözcükleri beklediler.

"İkincisini öyle hemen kabul etmiyorum," dedi Süleyman. "Çok ağır bir hasar meydana geldi. Birazdan kararıma geleceğiz. Ama öncelikle..." Gözlerini kapatarak Yüzüğe dokundu ve bir sözcük fısıldadı. Etrafında parlak bir ışık yanıp söndü; kral gözlerinin önünde büyük bir değişim geçirdi. Yüzündeki is lekeleri kaybolmakla kalmadı, kırışıklıklar da yok oldu; ak düşmüş saçlarının yerini ışıl ışıl parlayan siyah saçlar aldı. Artık kral sarayın duvarındaki resimdeki dinçliği yansıtıyordu ve Asmira kendini bir kere daha diz çökmekten alıkoyamadı.

"Ah, hadi ama," dedi Süleyman, "bunun bir İllüzyon olduğunu biliyorsun." Yüzünü biraz ekşiterek Yüzüğü çevirdi; Varlık derhal yanlarında belirdi. "Uraziel," dedi Süleyman, "ben döndüm."

"Hiç şüphem yoktu."

"Yapacak işlerimiz var."

"Nereden başlayalım?"

Süleyman yerde yatmakta olan büyücüye bir bakış fırlattı. Khaba inliyor ve acıdan kıvranıyordu. "Öncelikle şunu ortadan kaldırabilirsin. Kulenin altındaki zindanlara götür. Birazdan onunla ilgileneceğim."

Parlak bir ışık: Khaba gözden kayboldu.

"Korkudan sinmiş köleleri azat edilebilir; onlara karşı kin beslemiyorum."

Göz kamaştıran ışıklar: Maymun kılığındaki dört iblis gözden kayboldu.

Kral Süleyman başını salladı. "Sanırım sarayımın biraz tamirata ihtiyacı var; kendimizi hazırlamalıyız Uraziel. Hasarı tespit et, kaç ruh gerekeceğini hesapla ve işaretimi bekle. Burada halletmem gereken işler var."

Varlık havaya fırlayarak yanlarından ayrıldı. Asmira'nın kulakları çınladı; kanayan burnunu giysisinin koluna sildi.

O ve Bartimaeus artık kralın karşısında yalnızlardı.

"Şimdi," dedi Kral Süleyman. "Kararıma gelelim. Uruklu Bartimaeus; önce senden başlayalım. Suçların saymakla bitmez. Ruhlarımın onlarcasının ölümüne yol açtın; Kudüs'ü kargaşaya ve felakete sürükledin. Bu kız senin tavsiyelerin ve yardımların sayesinde Yüzüğe ulaşmayı başarabildi. Bununla da kalmıyor; şahsıma karşı daima büyük bir küstahlık sergiledin. Suaygırı kılığın-"

"Hayır, hayır, o tamamen bir tesadüftü! Karınızla hiç ilgisi yoktu!"

"-tapınağımın kutsallığına karşı büyük bir saygısızlıktı. Benim söyleyeceğim buydu."

"Ah."

"Bütün bunlar yetmezmiş gibi," dedi kral bir süre durup düşündükten sonra, "anlaşılan bu kızı Yüzüğü denize atmaya teşvik ettin..."

"Düşmanlarınızın eline geçmemesi için!" diye haykırdı cin. "Sizin yerinize Khaba veya Saba Kraliçesi onun gücünden faydalanacağına, denizin dibine batsın daha iyi! Benim düşüncem buydu. Kendi kendime dedim ki, eğer yüce Süleyman ona sahip olamayacaksa, sessiz mercanlar onu sonsuza dek korusun ve-"

"Gevelemeyi kes Bartimaeus." Süleyman dudaklarını büzdü. "Bütün bunlardan suçlusun. Ne var ki sen aynı zamanda başkasının iradesini yerine getirmekle yükümlü bir kölesin ve açıkçası, ne denli baştan çıkarıcı olsa da, seni suçlayamam."

Cin büyük bir rahatlamayla nefesini bıraktı. "Suçlayamaz mısınız? Ohhh. İşte ben bilgelik diye buna derim." Asmira'nın kaburgalarını sertçe dürttü. "Öyleyse... sıra sana geldi."

"Sabalı Asmira," dedi Kral Süleyman. "Senin durumunda, yaptıklarını sayıp dökmeye bile gerek yok. Büyük bir hasara yol açtın ve bu hasarı telafi etmek beni daha da güçten düşürecek. Sadece bu da değil; benim zayıf halime şahit oldun ve taktığım maskenin arkasını gördün. Hak ve hukuk seni cezalandırmamı gerektirir. Sence de öyle değil mi?"

Asmira başını sallayarak onayladı. Hiçbir şey söylemedi.

"Ancak bunların yanında," diye devam etti kral, "bir de diğer yaptıkların var. Beni odamda öldürmedin. Sebebini bilmiyorum - belki de görevinin yanlış olduğunu daha o anda sezmeye başladın. Ardından Khaba araya girince ve aptallığın apaçık gözlerinin önüne serilince, onun hakkından geldin ve Bartimaeus'un Yüzüğü almasını sağladın. Sadece bu hareketin bile hainin hemen oracıkta zafere ulaşmasını engelledi. Bu kadar da değil, Khaba'nın son saldırısı sırasında beni bütün gücünle korudun, ki aksi takdirde öleceğim kesindi. Şimdi de Yüzüğü bana iade ettin. Sana ne diyeceğimi bilemiyorum."

"O öyle biraz gariptir," dedi Bartimaeus krala hak vererek. "Ben de aynı sorunu yaşıyorum."

Kral sözünün bölünmesini özellikle görmezden gelerek, "Yaptıklarının beni uykumdan uyandırdığını söylemiştim Asmira," dedi. "Yüzüğün sorumluluğu altında ezildiğim için birçok meseleyi ihmal ettiğimi ve hizmetkârlarımın yozlaşmasına göz yumduğumu görüyorum artık. Bundan böyle bu değişecek! Yüzüğü korumanın başka yollarını bulacağım ve ne olursa olsun, o kahrolası şeyi daha az takacağım. Krallığım," dedi Süleyman, "bütün bu olanlardan ötürü daha da güçlenecek."

Ayakta kalmış olan bir masanın yanına gitti ve taştan bir şişeden iki kadeh kırmızı şarap doldurdu. "Hesaba katılması gereken bir mesele daha var," dedi. "Bana saldırmak senin kararın değildi ve bu meselede söz hakkın olduğuna inanmıyorum. Sen de bir başkasının emirlerini yerine getiriyordun Asmira. Bu bakımdan Bartimaeus'a çok benziyorsun."

Cin Asmira'yı bir kere daha dürttü. "Ben sana söylememiş miydim?" dedi.

"Dolayısıyla," dedi Kral Süleyman, "suç aslında bir başkasında. Uraziel."

Varlık yanında belirdi. "Efendim."

"Saba Kraliçesi'ni buraya getir."

Varlık gözden kayboldu. Bartimaeus ıslık çaldı. Asmira'nın midesi düğümlendi ve kralın kararını beklediği süre boyunca hissettiği garip sükunet ansızın kayboldu. Süleyman meyve kâsesinden bir üzüm seçti ve düşünceli bir tavırla çiğnemeye koyuldu. İki kadeh şarabı eline aldı ve yakınlardaki bir halının ortasındaki boşluğa bakmak üzere döndü.

Bir ışık patlaması; kaymak ve gül kokusu: Kraliçe Belkıs halının üzerinde duruyordu. Altın nakışlı uzun ve beyaz bir elbise giymiş, altın ve fildişi kolyeler takmıştı. Saçları altın bir tacın tepesinde toplanmıştı ve biçimli boynunun kenarında burma altından küpeler parlıyordu. Güzelliğini ve zarafetini biraz gölgeleyen bir şey varsa, o da şaşkınlıktan boş boş bakan gözleri ve yeşile çalan teniydi. Durduğu yerde biraz sallanıyor ve gözlerini kırpıştırarak etrafına bakıyordu.

Sümerli delikanlı Asmira'ya yanaştı. "Birdenbire bir yerden başka bir yere aktarılmak insanın midesini bulandırır," diye fısıldadı Bartimaeus. "Ama kendini tutuyor. Kusmadı. İyi yetiştirildiğinin açık bir kanıtı."

"Kudüs'e hoş geldiniz hanımefendi." Süleyman rahat bir tavırla kadehlerden birini uzattı. "Biraz şarap alır mısınız?"

Belkıs ona cevap vermedi. Gözleri Asmira'yı süzdü ve bir an tereddütte kaldıktan sonra onu tanıyarak öfkeyle parladı. Hafif bir çığlık attı.

"Kraliçem-" diye söze girdi Asmira.

"Hain!" Kraliçenin yüzü ansızın bembeyaz kesildi; yanaklarında kırmızı benekler belirdi. "Bana ihanet ettin!" Tökezleyerek Asmira'ya doğru bir adım attı. Elini kaldırdı.

"Hiç de değil," dedi Süleyman aralarına süzülerek. "Hatta tam tersi. O sizin en sadık hizmetkârınız. Verdiğiniz görevi yerine getirdi. Yüzüğü benden çaldı. Benim adımı kullanarak sizi tehdit edenlerin hakkından geldi. O olmasaydı İsrail'in geleceği -ve Saba'nın geleceği sevgili Belkıs- gerçekten tehlike altında olurdu. Asmira'ya çok şey borçluyum," dedi Süleyman. "Siz de öyle."

Kraliçe Belkıs hiçbir şey söylemedi. Hâlâ Asmira'nın üzerinde olan gözleri şüpheyle ve soğuk bir düşmanlıkla doluydu; dudakları incecik bir çizgiye dönüşmüştü. Asmira iki hafta önce konuştuklarında kraliçenin nasıl göründüğünü hatırlamaya çalıştı. Tebessümleri, tatlı sözleri, yakınlıklarını, hissettiği gururu...

Hiçbir etkisi olmadı. O anılar solmuştu ve gücünü yitirmişti.

Belkıs krala döndü. "Siz öyle diyorsunuz beyefendi," dedi. "Bu dediklerinizi ben de teyit etmeliyim."

"Öyle mi?" Süleyman saygılı bir tavırla reverans yaptı. "Şaşırtıcı değil. Size her şeyi bir anda anlattık." Şarabı uzatarak kraliçeye ışıl ışıl bir tebessüm bahşetti; Belkıs bu sefer kadehi aldı. "Öyleyse küçük bir tamiratın süregelmekte olduğu sarayımda bir yürüyüşe çıkmamızı önerebilir miyim?" diye sordu Süleyman. "Böylece size ayrıntıları anlatabilirim ve ülkelerimizin arasındaki ilişkiyi -ki oldukça geliştirilmesi gerektiği konusunda siz de bana hak verirsiniz sanırım- konuşabiliriz."

Kraliçe kendini biraz da olsa toparlamıştı. Sert bir tavırla reverans yaptı. "Pekâlâ."

"Bu sırada muhafızınız-"

Belkıs başını katı bir tavırla salladı. "O artık benim muhafızım değil. Kime hizmet ettiğini bilmiyorum."

Asmira bir an kalbine bıçak saplanmış gibi keskin bir acı hissetti. Ardından bu acı ve beraberinde kraliçenin gelişinin yarattığı gerginlik geçti. Asmira büyük bir şaşkınlıkla sükunetine yeniden kavuştuğunu fark etti.

Kraliçeyi tarafsız gözlerle süzdü. Belkıs bir yudum şarap aldı ve arkasını döndü.

"Bu durumda," dedi Süleyman gülümseyerek, "küçük bir öneride bulunmama karşı çıkmazsınız sanırım. Asmira" -bu kez bütün çekiciliğini ve ihtişamını Asmira'ya yöneltti- "sana bir teklifim var. Gel benim hizmetime gir, benim muhafızım ol. Kusursuz niteliklerine bizzat şahit oldum ve artık biliyorum ki -gerçi dün gecenin olaylarından sonra biraz garip olacak ama- sana hayatımı emanet edebilirim. Kudüs'te yeniden düzeni sağlamama yardımcı ol. Kuracağım yeni ve aydın düzenin bir parçası ol! Önümüzdeki günlerde ve haftalarda bulabileceğim bütün yardıma ihtiyacım olacak, çünkü hizmetkârlarım dağıldı ve büyücülerimden hayatta kalanlar olduysa, yakından izlenmeleri gerekecek. İlerlememe yardımcı ol Asmira! Kudüs'te yeni bir hayata başla!" Gülümsedi ve "Seni bol bol ödüllendireceğimden kuşkun olmasın," diye ekledi.

Kral Süleyman bunları söyledikten sonra şarap kadehini bıraktı. "Artık önemli konuğumla ilgilenmemin vakti geldi. Sevgili Belkıs, önce sarayda sakin bir tur atar, ardından da buzlu şerbetlerimizi içmek için kameriyeye çekiliriz. Buz Lübnan Dağı'nın sırtlarından taze getirildi; daha tazesini tatmamışsınızdır. Buyurun lütfen..."

Kral kolunu uzattı; Saba Kraliçesi koluna girdi. Birlikte zarif adımlarla döküntülerin etrafından dolaşarak ilerlediler. Kemere ulaşıp altından geçtiler. Eteklerinin hışırtıları yavaş yavaş azaldı ve konuşma sesleri duyulmaz oldu. Gitmişlerdi.

Asmira ile cin birbirlerine baktılar. Bir duraksama oldu.

"Evet, işte krallar ve kraliçeler böyledir," dedi Bartimaeus.

38

Yüzüğün Yüce Ruhu Uraziel, tamir etmesi gereken bir saray varken rahatsız edilecek bir tip değildi. Kulenin altında çalışmalar başlamıştı. Ateş muharebesi sırasında en çok hasarı almış olan binaların etrafına bambu ağacından inşaat iskeleleri kurulmuştu ve cinler çoktan merdivenlerden inip çıkmaya, döküntüleri kaldırmaya, yanmış keresteleri çekip çıkarmaya ve kalan büyü izlerini silmeye başlamıştı. Taş ocağının bulunduğu yerden harıl harıl çekiç sesleri geliyordu; ifritler kütük bulmak için batıdaki ormanlara uçuyordu. Ön avludaki varillerin etrafına toplanmış olan kalıpçılar{1} kuyruklarıyla çimento karıştırıyor, göz alabildiğine uzayıp giden bahçelerde ise bir imp ordusu kararmış çimenleri yeniden tohumluyordu.

Bütün bunların arasında Süleyman, Saba Kraliçesi'ni elinden tutmuş gezdiriyordu.

Benim bulunduğum yerden, yani balkondan, Süleyman'ın ve Belkıs'ın kendisine duyduğu devasa güven anlamsız görünüyordu. Altınlara ve beyazlara bürünmüş iki küçük noktacıktan ibaretlerdi ve peşlerinden gelenlerden hemen hemen ayırt edilemiyorlardı.{2} Narin bir gelin tablosu çizen Belkıs sırtını dimdik tutarak ağır ağır yürüyor, Süleyman ise zarif adımlarla ilerliyordu. Arada sırada kollarıyla abartılı jestler yapıyordu; hiç kuşkusuz bahçelerinin güzelliklerini işaret ediyordu. Bir elinde küçük bir altın parlıyordu.

Elinde bulundurduğu güç düşünülürse, Süleyman'ın insan standartlarına göre hayranlık uyandıracak ölçüde kendine hâkim olduğunu kabul etmek gerekirdi. Yaptıklarının çoğu herkesin iyiliğini hedef alıyordu ve Asmira'yla birlikte şahit olduğumuz üzere, gerçekten yüce gönüllü bir insandı. Ne var ki sonuçta bir kraldı ve bu da ihtişam ile gösteriş anlamına geliyordu. Bize karşı sergilediği üstünkörü yüce gönüllülük bile bir bakıma bütün mücevherlerinden daha ihtişamlı ve gösterişliydi. Şikâyet ettiğimden değil.

Ancak Saba Kraliçesi'ne gelirsek... Ne diyebilirim ki?

Kara gözlü Sümerli, bulunduğu yüksek noktada yüzünü buruşturdu. Yaralı özünü yaslanmakta olduğu tırabzanlardan çekti ve içeriye girdi.

Gitme vaktim gelmişti.

Kızı Süleyman'ın odalarındaki altın sandalyelerden birine oturmuş, aç bir kurt gibi ballı keklere saldırırken buldum.{3} Beni görünce durmadı ve hapır hupur yemeye devam etti. Karşısındaki bir sandalyeye oturdum ve döndüğümden beri ilk defa onu adamakıllı inceledim.

Fiziksel bakımdan hâlâ doğru sayıda kol ve bacağa sahipti; diğer bakımlardan ise haşadının çıktığı su götürmezdi. Giysileri yanmış ve yırtılmış, teninde çürükler oluşmuş, dudağı biraz şişmiş ve saçları yer yer büyü ateşiyle yeşil bir tona bürünmüştü. Bunların hiçbiri artı puan sayılmazdı, ama iş kesinlikle bununla bitmiyordu. Algıları açık bir izleyici olarak, Süleyman'ın şarabından büyük bir yudum alırken ve yapış yapış ellerini kasten ipek yastıklardan birine silerken, onu ilk gördüğümden çok daha hareketli ve canlı göründüğünü söyleyebilirdim; geçitte devesinin üzerinde otururken nasıl da soğuk ve katıydı.

Asmira'nın dış görünümü gecenin olaylarından ne kadar kötü zarar görmüş olursa olsun, aynı zamanda içinde bir zincirin kırıldığını tahmin ediyordum - ve kırılması hiç de kötü bir şey değildi.

Eline birkaç tane üzüm ve bademli bir çörek aldı. "Hâlâ aşağıdalar mı?

"Evet, tur atmakla meşguller..." Etkileyici gözlerimi düşünceli bir tavırla kıstım. "Bana mı öyle geliyor, yoksa sevgili kraliçen Belkıs biraz aksi bir tip mi?"

Asmira bana çarpık bir tebessümle baktı. "Umduğum kadar... cömert davranmadığını itiraf etmek zorundayım."

"Çok hafif söyledin."

"Eh, ne bekleyebilirsin ki?" Kız kucağındaki kırıntıları silkti. "Beni buraya temiz bir suikast işlemeye ve Yüzüğü çalmaya gönderdi. Oysa bir de baktı ki Süleyman beni yere göğe sığdıramıyor, Yüzük hâlâ parmağında ve kendisi tasmasından tutup sürüklenen sersem bir imp gibi Kudüs'e getirilmiş."

Doğru bir gözlemdi. "Süleyman onun kalbini kazanır," dedim. "Kazanmadığı hiç görülmemiştir."

"Ah, Süleyman'ı affedecek elbette," dedi Asmira. "Affetmeyeceği kişi benim."

Keklerini yemeye geri döndü. Bir süre sessiz kaldık.

"Öyleyse teklifi alman iyi olmuş," dedim.

Asmira çiğnemeye devam ederek başını kaldırdı. "Ne?"

"Süleyman'ın teklifini. Hani yeni ve ilerici düzenini kurmasına yardım etmenin karşılığında seni bol bol ödüllendirecek ya. Gerçi bana biraz muğlak geldi. Yine de mutlu olacağına eminim." Gözlerimi tavana diktim.

"Onaylamıyor gibisin," dedi kız.

Kaşlarımı çattım. "Sonuçta cazibesini senin üzerinde kullanıyor, öyle değil mi? Göz göze kurduğu o baş döndürücü temasla seni kancasına çekiyor - bütün o ışıl ışıl tebessümler, hayatını sana emanet etmeler falan... Hepsi iyi güzel de, sonu nereye varacak acaba? Önce muhafız olacaksın. Ardından 'özel danışman'. Sonra bir de bakmışsın ki haremdesin. Benim bütün söyleyebileceğim, şayet böyle bir şey olursa, Moavlı karısının altındaki ranzada uyumamaya dikkat et."

"Haremine falan girmeyeceğim Bartimaeus."

"Şimdi öyle söylüyorsun, ama-"

"Teklifini kabul etmeyeceğim." Şaraptan büyük bir yudum daha aldı.

"Ne?" Şaşırma sırası bana gelmişti. "Onu geri mi çevireceksin?"

"Evet."

"Ama o Süleyman. Hem... demin söylediklerimi bir yana bırakacak olursak, sana gerçekten müteşekkir."

"Biliyorum," dedi Asmira. "Ama yine de ona hizmet etmeyeceğim. Bir efendinin yerine bir başkasını koymayacağım."

Kaşlarımı çattım. İçindeki zincir gerçekten kopmuştu. "Bu kararından emin misin?" diye sordum. "Tamam, o kibirli bir diktatör; tamam, eş biriktirmeye fazla düşkün. Ama yine de Belkıs'tan çok daha iyi bir patron olur. Bir kere kö- kalıtsal muhafız olmazsın. Çok daha özgür olursun - ve de zengin, şayet bu ilgini çekiyorsa."

"Çekmiyor. Kudüs'te kalmak istemiyorum."

"Ama neden? Yüzük sayesinde dünyanın merkezi burası."

"Ama burası Saba değil. Benim yuvam değil." Gözlerinde ansızın önceki gece de görmüş olduğum bir ateş belirdi; gözleri hâlâ alev alevdi, ama bu alevler daha dingindi. Bütün o öfke ve bağnazlık yok olmuştu. Bana gülümsedi. "Dün gece sana söylediklerim yalan değildi. Muhafızlık yaparken ve görevlerimi yerine getirirken kraliçeye hizmet ediyordum, evet, ama aynı zamanda Saba'ya da hizmet ediyordum. Saba'nın tepelerini ve ormanlarını seviyorum, tarlaların ötesindeki çölün parlayan kumlarını seviyorum. Annem bütün bunları bana çok küçük yaşta gösterdi Bartimaeus. Saba'ya ya da anneme asla geri dönmeme fikri-" Durdu. "Bunun nasıl bir duygu olduğunu anlayamazsın."

"Aslında anlayabilirim," dedim. "Hazır sözü açılmışken-"

"Evet, elbette." Asmira kararlı bir tavırla ayağa kalktı. "Vakti geldi. Bunu görebiliyorum. Seni bırakmak zorundayım."

Bu da onun aslında bir büyücü olmadığının bir başka kanıtıydı. Uruk günlerinden beri bütün kölelik süreçlerim, efendimin beni serbest bırakmayı reddettiği tatsız tartışmalarla son bulurdu ve onu "ikna etmek" için gevezelik eden bir ceset ya da pençeleri kanlı bir canavara dönüşürdüm. Oysa kendisi, özgür kalmış olan kız, aynısını bana da bahşetmekten mutluydu. Hem de kavga etmeden. Bir an şaşkınlıktan dilim tutuldu.

Yavaşça ayağa kalktım. Kız odanın etrafına bakınıyordu. "Bize beş köşeli bir yıldız lazım," dedi.

"Evet. Hatta iki. Bir yerlerde olacaktı."

Etrafı araştırdık ve çok geçmeden uçları yanmış olan bir halının kenarlarından taşan bir çağırma büyüsü çemberi bulduk. Ben onun üzerini kaplayan mobilyaları bir kenara fırlatmaya koyulurken, kız geçitte de farkına varmış olduğum bir soğukkanlılıkla beni izledi. Aklıma bir soru takıldı.

"Asmira," dedim ters dönmüş bir masayı tekmeleyerek odanın öbür tarafına atarken, "Saba'ya dönersen, orada ne yapacaksın? Kraliçe ne olacak? Eğer bugünkü kinini göz önünde bulundurursak, seni etrafında görmekten hoşlanmayacaktır."

Kızın cevabının hazır olması beni şaşırttı. "Marib civarlarında olmayacağım," dedi. "Tütsü tüccarlarının yanında işe gireceğim ve Arabistan'daki yolculuklarında onlara koruma sağlayacağım. Gördüğüm kadarıyla çöller tehlikelerle dolu - yani haydutlarla ve cinlerle. Sanırım onlarla başa çıkabilirim."

Onaylayan bir tavırla elimdeki antik kanepeyi omzumdan geriye fırlattım. Bu hiç de kötü bir fikir değildi.

"Bu bana gezme fırsatı da sağlayacak," diye devam etti Asmira. "Kim bilir, belki bir gün Himyar'a da giderim - bahsettiğin o kayalık şehri görürüm. Her neyse, tütsü kervanları genellikle Marib'den uzak kalmamı sağlayacak. Şayet kraliçenin buna bir itirazı olursa da..." Bakışları sertleşti. "Bu durumun üstesinden gelmem gerekecek. Ve de kraliçenin."

Ben bir kâhin ya da falcı değildim ve geleceği göremezdim, ama Kraliçe Belkıs bakımından kaygı verici gelişmeler yaşanıp yaşanmayacağım merak ettim. Ne var ki o anda ilgilenmem gereken başka meseleler vardı. Son mobilyaları da kenara ittim ve paha biçilmez halıyı dürüp havuza attım - ardından da büyük bir mutlulukla geri çekildim. Yerde pembe mermerden, hemen hemen hiç zarar görmemiş iki adet beş köşeli yıldız vardı. "Biraz zayıf," dedim. "Ama idare edeceğiz artık."

"Tamam öyleyse," dedi kız. "İçeri gir."

Son bir kez yüz yüze durduk. "Azat büyüsünün sözlerini biliyorsun, değil mi?" diye sordum. "Sen onları öğrenmeye çalışırken aylarca burada kalmak hiç hoşuma gitmez."

"Elbette biliyorum," dedi kız. Derin bir nefes aldı. "Bartimaeus-"

"Dur bir dakika..." Dikkatimi çeken bir şey olmuştu. Bu daha önce görmediğim bir duvar resmiydi ve Gılgamış ile Ramses gibi büyük despotların yer aldığı duvarın hemen ilerisindeydi - Süleyman'ın bütün ihtişamıyla resmedildiği tam boy bir portresi. Mucize eseri önceki gece yaşanan katliamdan sağlam çıkmıştı.

Yerden bir parça yanmış tahta alıp hoplayıp zıplayarak resme doğru ilerledim ve birkaç ufak düzeltme yaptım. "İşte oldu!" dedim. "Fizyolojik olarak imkânsız, ama yine de uygun oldu değil mi? Bunu fark etmesi ne kadar sürer acaba?"

Kız güldü; karşılaştığımızdan beri ilk kez gülüyordu.

Yan gözle ona baktım. "Belkıs'ı da eklesem mi? Biraz yer kaldı."

"Hadi ekle."

"İşte oldu..."

Ağır adımlarla çembere döndüm. Kız beni Faquarl'ın süzdüğü gibi süzüyordu - tarafsız ve gülen gözlerle. Bakışlarımı ona diktim. "Ne var?"

"Komik," dedi. "Köleliğinin korkunç yanlarını öyle abartıyorsun ki, gözümün önündeki şeyi göremeyecektim neredeyse. Yani aslında bundan zevk de aldığını."

Beş köşeli yıldızımın içine yerleşerek soğuk ve kibirli bir ifadeyle ona baktım. "Sana dostane bir tavsiye," dedim. "Eğer yeteneklerine aşırı derecede güvenmiyorsan, dünyadan ayrılmakta olan bir cine hakaret etme. Özellikle de benim gibi bir cine. Babil imparatorluğu döneminde İştar rahipleri dokuzuncu seviyenin altındaki büyücülerin benimle muhatap olmasını boşuna yasaklamadılar."{4}

"Bu da söylediklerimi kanıtlıyor," dedi kız. "Geçmiş başarılarınla hep övünüyorsun. Kabul et işte. Bütün bunlardan zevk alıyorsun. Hatta dün gece bile - Yüzüğe yaklaşır yaklaşmaz sızlanmayı kestiğin dikkatimden kaçmadı."

"Evet, şey..." Ellerimi hızlıca çırptım. "Kesmek zorundaydım, değil mi? Olup biten çok şey vardı. İnan bana, tek bir saniyesinden bile zevk almadım. Pekâlâ, bu kadar yeter. Azat büyüsünü oku ve beni serbest bırak."

Asmira başını sallayarak onayladı ve gözlerini kapattı; büyünün sözlerini hatırlamaya çalışan incecik bir genç kız. Onu izlerken çarkların döndüğünü duyabiliyordum neredeyse.

Gözlerini açtı. "Bartimaeus," dedi birdenbire, "yaptıkların için teşekkür ederim."

Boğazımı temizledim. "Benim için zevkti. Dinle - büyünün sözlerini gerçekten biliyor musun? Kendimi pis bir bataklıkta falan bulmak istemem."

"Evet, biliyorum." Asmira gülümsedi. "Bir gün Saba'ya da gel. Seversin."

"Benim elimde olduğundan değil ya."

"Ama çok geç kalma. Bizim sizin kadar zamanımız yok."

Ardından büyüyü okumaya başladı; sözleri gerçekten biliyordu. Aşağı yukarı. Sadece üç kere duraksadı, iki kere sesi yükselip alçaldı ve bir kere büyük bir hata yaptı, ki -bu durumda- hepsini görmezden gelmeye razıydım. Sonuçta bir deri bir kemik sayılırdı; fazla eti yoktu. Ayrıca gerçekten gitmek istiyordum.

Kız da aynı düşüncedeydi. Daha zincirlerim kırılıp da düzlemlerde özgürce yol almaya başlarken bile, onun çemberden çoktan çıkmış olduğunu (yedi farklı açıdan) görebiliyordum. Dimdik ve kararlı bir tavırla uzaklaşıyor, Süleyman'ın harap olmuş odasından geçerken, kuleden çıkmasını ve kendisini beklemekte olan güne kavuşmasını sağlayacak merdivenleri arıyordu.

{1} Kalıpçılar: İnanılmaz derecede sıkıcı bir ruh sınıfı. Gözünüzde küçük, yavaş, bej renkli- Yok, onları tasvir etmeye çalışmak bile beni sıkıntıdan öldürüyor.

{2} Savaşçılardan, saray görevlilerinden, kralın eşlerinden ve kölelerinden oluşan her zamanki topluluk. Anlaşılan sarayın büyücüler dışındaki sakinlerinin çoğu geceyi sağ salim atlatmayı başarmıştı. Kralın eşlerinin Saba Kraliçesi'ni çekiştiren sesleri yukarı kadar geliyordu. Birçok bakımdan her şey normale dönmüştü.

{3} Odaya yapılmış olan Göz Kamaştırma büyüsü, önceki gece yaşanan savaş sırasında, kanepelerle, halılarla, duvar resimleriyle ve Süleyman'ın artık bir yağmur damlası gibi boş görünen kristal küresiyle birlikte havaya uçmuş, kürenin içindeki ruh özgürlüğüne kavuşmuştu.

{4} Ölümle sonuçlanan bir dizi felaketin ardından bu yasağı getirmişlerdi - ki benim favorim, derimi tersyüz ederek bana işkence eden zalim bir rahibin uğradığı felaketti. Kendisi fena halde bahar nezlesinden muzdaripti. Dolayısıyla ona polen bakımından zengin baklalar getirmiştim ve hapşıra hapşıra çemberinden çıkmıştı.